Diplomatic text · vision-corrected transcription of the Migne scan (complete), over scholarios OCR (cleaned, language-split) — PG column chips mark the printed columns.
Concilium Ephesinum, edit. ParisCyrillus Alexandrinus, Epist. 8; ad Constantinopolitanos, postquam Nestorium Prava LoquentIsitori Pelusiotæ Symmacho, Epistola 152 Libri I; Eustathio Epist. 156 ejusdem libri; CyriSynesii, Cyrenes Episcopi, Epist. 66, ad Theophilum Alexandrinum Episcopum, p. 206
PG 64:109Ἰωάννην, τὸν μέγιστον φωστῆρα τῆς οἰκουμένης, τὸν Βυζαντίδος πρόεδρον, οὐκ εὐλόγως εἰς ἐξορίαν ἐξέπεμψας, ἐκ πολλῆς ἐλαφρίας τοῖς μὴ ὑγιαίνουσι τὸ φρονεῖν ἐπισκόποις παραπεισθείς. Τῆς τοίνυν ἀλωβήτου καὶ ἀκραιφνούς διδασκαλίας την καθο λικήν Εκκλησίαν στερήσας, μὴ ἀναλγήτως διά Χεισο. Αρκαδίῳ βασιλεί. Πῶς ἐπιθυμεῖς τὴν Κωνσταντινούπολιν τῶν πυ κνοτάτων σεισμῶν καὶ ἐπελεύσεως τοῦ αἰθερίου πυρὸς ἀπηλλαγμένην ἰδεῖν, μυρίων ἀτοπημάτων αὐτόθι [] γινομένων, καὶ νομιστευομένης τῆς κακίας σὺν παῤῥησί, πολλῇ, ἐξορισθέντος τοῦ στύ λου τῆς Ἐκκλησίας, τοῦ φωτὸς τῆς ἀληθείας τῆς σάλπιγγος τοῦ Χριστοῦ, Ἰωάννου τοῦ μακαριωτάτου ἐπισκόπου; φθόνω πληγέντες τινὲς τῶν ἐπισκόπων διὰ τὴν ἄκραν ἀρετὴν Ἰωάννου τοῦ ἐπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως, τὸν θεῖον παρωτάμενοι φόβον, συνεσκευάσαντο ἄνδρα ἔνθεον καὶ ἀληθῶς παντὸς τοῦ κόσμου λαμπτῆρα, καὶ παρεσκεύασαν καὶ αὐτὸν τὸν βασι λέα, εὐλαβέστατον καὶ ἁπλούστατον ὄντα, εἶξαι ταῖς ἐπιβουλαῖς αὐτῶν, καὶ ἐξορίσει τὸν οὐράνιον ἄνθρωπον. Ἐπειδὴ οὖν λοιμοῖς τὸν ῥύπον τοῖς βασκάνοις ποιμέσιν ὑπάρχουσιν ὁ βασιλεὺς ἐκ συνα αρπαγής συγκατέθετο, εἰκότως ὁ προφήτης ἐβόα, Εξέτεινε τὴν χεῖρα αὐτοῦ μετά λοιμοῦ. Πλην ὅτι μετὰ τὴν ἐξορίαν τοῦ δικαίου οἱ πλεῖστοι μετά των συσκευασαμένων πρὸς τοῦ Θεοῦ ἀπῃτήθησαν δίκας, καὶ μετὰ κλαυθμοῦ καὶ κραυγῆς ἐξωμολογήσαντο μεγάλα ἡμαρτηκέναι εἰς τὸν ἅγιον ἄν θρωπον. μὲν μετά Πεῦσίν τινα πυθέσθαι σου προελόμενος, ὑπὲρ οὗ πεύσομαι προαφηγήσασθαι βούλομαι. Αλέξανδρος ἀπὸ βουλῆς Κυρηναῖος, ὅτι μειράκιον ὤν, εἰς μονα δικὸν βίον ἐτέλεσε· τῇ δὲ ἡλικίᾳ συμπροϊούσης τῆς μοναδικῆς τῆς κατὰ τὸν βίον ενστάσεως, ἠξιώθη μὲν ἐκκλησιαστικῆς διακονίας, ἠξιώθη δὲ τοῦ πρεσβύτε μος εἶναι. Κατὰ δέ τινα χρείαν ἐπὶ στρατοπέδου γενόμενος, καὶ Ἰωάννῃ τῷ μακαρίτῃ συστά; (τιμά σου γὰρ παρ' ἡμῶν ἡ μνήμη τοῦ τελευτήσαντος. ὅτι πάσα δυσμένεια τῷ βίῳ τούτῳ συναποτίθεται) τούτῳ συστές, πριν μὲν στασιασθῆναι τὰς ἐκκλησίας, ὑπὸ τῶν ἐκείνου χειρῶν ἐπίσκοπος ἀνεδείχθη τῆς Βιθυνῶν Βασινουπόλεως. Συμβάσης δὲ τῆς δια φοράς, διέμεινε τῷ χειροτονήσαντι φίλος, καὶ γέγονε τῶν ἐκείνου στασιωτών. Ἐρωτᾷς τὴν περὶ τὸν θεσπέσιον Ἰωάννην τραγῳδίαν. Ἀλλὰ φράσαι ἀπορῶ· νικᾷ τὸν νοῦν τὸ τοῦ πράγματος· μικρὰ δὲ μάνθανε ἄττα. Ἡ γείτων Αίγυπτος συνήθως ἠνόμησε, Μωσέα παραιτουμένη, τὸν Φαραὼ οἰκειουμένη, τοὺς ταπεινούς μαστίζουσα, τοὺς κοπουμένους θλίβουσα, πόλεις οἰκοδομοῦσα καὶ τοὺς μισθοὺς ἀποστεροῦσα, καὶ μέχρι τοῦ νῦν τού τοις ἐμμελετώσα. Τὸν λιθομανὴ γὰρ καὶ χρυσολά τριν προβαλλομένη Θεόφιλον, τέσσαρσι συνέργοις, ἢ μᾶλλον συναποστάταις [] ὀχυρωθέντα, τὸν θεο φιλῆ καὶ θεολόγον κατεπολέμησεν ἄνθρωπον, τὴν περὶ τὸν ἐμοὶ ὁμώνυμον ἀπέχθειαν καὶ δυσμένειαν ὁρμητήριον τῆς οἰκείας ευρηκότα σκαιότητος. Αλλ' οἶκος Δαυίδ κραταιούται, ἀσθενεῖ δὲ ὁ τοῦ Σαούλ, καθὼς ὁρᾷς· εἰ καὶ τῆς ζάλης ὑπερῆλθεν ὁ ἄνθρωπος τοῦ βίου, καὶ πρὸς τὴν ἄνω γαλήνην μετετέθη. Ἐγὼ μὲν τὴν βίβλον ἣν ἐζήτησας πέπομφα, καὶ καρπὸν ἐξ αὐτῆς διὰ σοῦ περιέμενον, ὃς παρὰ πάν τῶν συνήθως εἰσπράττεται. Οὐ γὰρ ἐστιν, οὐκ ἔστι καρδία, ἣν ἐπῆλθεν ἡ ταύτης ἀνάγνωσις, καὶ πρὸς τὸν θεῖον αὐτὴν οὐκ ἔτρωσεν ἔρωτα· σεπτὴν μὲν ἱερωσύνην καὶ δυσπρόσιτον δείξασα, αμέμπτως δὲ αὐτὴν μετέρχεσθαι διδάξασα. Ὁ γὰρ τῶν τοῦ Θεοῦ ἀποῤῥήτων σοφὸς ὑποφήτης Ἰωάννης, ὁ τῆς ἐν Βυ ζαντίῳ Ἐκκλησίας καὶ πάσης ὀφθαλμός, οὕτως απ τὴν λεπτῶς καὶ πυκνῶς ἡκρίβωσεν, ὥστε πάντας τούς τε κατὰ Θεὸν ἱερατεύοντας, τούς τε βαθύμους Ιερατικὴν μεταχειρίζοντας, ἐν ταύτῃ τὰ οἰκεῖα εὑρί σκειν κατορθώματά τε καὶ σκώμματα. Προσπάθεια μὲν οὐκ ὀξυδερκεῖ, ἀντιπάθεια δὲ ὅλως οὐχ ὁρᾷ. Εἰ τοίνυν ἑκατέρας λύμης βούλει και θαρεῦσαι, μὴ βιαίας ἀποφάσεις ἐκβίβαζε, ἀλλὰ κρί σει δικαίᾳ τὰς αἰτίας ἐπίτρεψον· ἐπειδὴ καὶ Θεὸς, ὁ πάντα εἰδὼς πρὸ γενέσεως, καταβῆναι καὶ τὴν κραυ γὴν ἰδεῖν Σοδόμων φιλανθρώπως ηὐδόκησεν, ἡμᾶς ἀκριβοῦς ἐρεύνης διδάσκων ὑπόθεσιν. Πολλοί γάρ σε κωμῳδοῦσι τῶν συνειλεγμένων εἰς Εφεσον, ὡς οἱ κείαν ἀμυνόμενον ἔχθραν, ἀλλ' οὐ τὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ ὀρθοδόξως ζητοῦντα. Αδελφιδοῦς ἐστι, φασί, Θεοφίλου, μιμούμενος ἐκείνου την γνώμην. "Ωσπερ γὰρ ἐκεῖνος μανίαν σαφῆ κατεσκέδασε τοῦ θεοφόρου καὶ θεοφιλούς Ἰωάννου, οὕτως ἐπιθυμεῖ καυχήσασθαι καὶ οὗτος, εἰ καὶ πολὺ τῶν κρινομένων ἐστὶ τὸ διά φορον. *Αρά γε ευστομώτερός ἐστιν Ἰωάννου; ἴσο; δὲ τοῦ μακαρίου Αττικοῦ καὶ συνετώτερος; [] Ιωάννου, ἐπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως, περὶ τῆς θείας γεννήσεως. Φησὶ δὲ περὶ τῆς ἁγίας Παρθένου· Αντὶ δὲ ἡλίου, φησί, τὸν ἥλιον τῆς δι καιοσύνης ἀπεριγράπτως χωρήσασα. Καὶ μὴ ζητή της πως όπου γαρ βούλεται Θεός, νικᾶται φύσεως τάξις. Ηβουλήθη γάρ, ξδυνήθη, κατῆλθεν, ἔσωσε σύνδρομα πάντα θεῷ. Σήμερον ὁ ὢν τίκτεται, καὶ δ ὢν γίνεται ὅπερ οὐκ ἦν· ὢν γὰρ Θεός, γίνεται ἄνθρωπος, οὐκ ἐκστὰς τοῦ εἶναι Θεός. Οὔτε γὰρ κατ' ἔκστασιν θεότητος γέγονεν ἄνθρωπος, οὔτε κατὰ προκοπήν ἐξ ἀνθρώπου γέγονε Θεός, ἀλλὰ Λόγος ὢν διὰ τὸ ἀπαθές, σὰρξ ἐγένετο, ἀμεταβλήτου μενούσης τῆς
Continue reading PG 64: Isidori Pelusiotae Symmacho, Epistola 152 Libri I; Eustathio Epist. 15 →≣ entire volume