puhoawy. Pro-liit tantum Latine Venet. a. 1552, 4, ex versione Nic. Petreii, Corcyrai. Grace habetur etiam aliquoties ms. Oxonii in bibl. Bodlei. Græco altero bibl. Cesarem codice [19. V. Lambec. VI, p. 237 seq., et altero in cod. Laurent. II.] caput xxxv de anima quintuplo majus occurrit. FABR. lluc reducam ex vol. IX vet. ed. post præfat. Indicem scriptorum, qui citantur a Melesio in libro de structura hominis a Fabricio concinnatum ad paginas edit. Venetæ 1552, 4. Aristophanes, in Equit. 80. Aristoteles, €8. Basilius, 2, 7, 21, 48, 57, 72, 77. Callimachus, 65, 85, 90, 137. Cyrillus, 2. Chrysostomus, 2. Empedocles, 142. Epicurus, 67. Galenus, 1, 68, 109, 142. Gregor. Nazianz. theologus, 67, 114, 142. Gregorius Nyssentis, 2, 10, 114, 140. Græci nugantur, 10. Hesiodus, 59, 91. Homerus, 9, 20, 29, 51, 61, 65, 66, 72, 73, 74, 129, 136. Poeta, 80. Lycophron, 85. Pindarus in Dithyrambis, 86. Plato, 25, 27. Timæo, 57. Socrates de bominis natura (apud Platon.) 1. Harl. Incertum, diversusne ab hoc sit Meletius, ad quem Theodori Studitæ epistolæ supersunt inter ine ditas illas 277, quas, Sirmondo haud visas, servat codex bibl. Seguierianæ. FABR. V. Montfauc. Bibl. Goislin. p. 147,.149, 317, 320; et Bandin. Cat. codd. Gr. Laur. III, p. 284. Harl. Philippum illum Macedonum regem. Alexandri patrem, qui pro rebus a se præclare gestis Magni nomen sortiri meruit, Sauli Præsulum celeberrime, cum temporis sibi occasionem exspectandam putaret, quo in se promeritum digna conferre bene licia posset, quod illum prius mortem oppetere contigisset, quam a se άigna pro meritis præmia acciperet, illacrymasse ferunt, dum id magnanimo regi plane constaret se nullum gravius crimen, nul lum detestabilius quam ingratitudinis subire potuisse. Quod, cum ubique, atque apud omnes mortales intolerabile videri debeat, justa quidem ratione, apud Athenienses, in omnium virtutum ac doctri narum genere præstantissimos, publicam bujusce rei actionem constitutam fuisse crediderim; nanı qui de se bene merito, talem referre gratiam, qualemcunque per se potest, negligit, ipse inops sensuum ac plane ingratissimus merito censen dus est. Hæc mibi sæpius mecum agitanti cum in memoriam adducerein quanta sint quæ in me, dum Romæ essem, pro tua singulari humanitate beneficia contuleris, quantumque tibi me ob tuam in me benevolentiam perpetuis temporibus devin ctum auctoratumque reddideris, nullo non tempore mihi cogitandum putavi, quo pacto tibi aliquid gratiæ reponam, ne me, quod perpetuo turpis simum ducerem, ingrati reum perageres. Et quidem cum impræsentia, Meletium philosophum de stru ctura naturaque hominis, insigne alioqui hujusce tractationis opus, pluribus abhine annis a me Lati nitate donatum, in publicum edere statuissein, per multisque meorum amicorum, et suæ et omnium studiosorum utilitati consulentibus, qui enixe id a me impetrare contenderant, denegare hoc amplius nulla ratione possem, duplici de causa tuæ ampli tudini hoc opus præ cæteris dedicandum censui altera quidem, quod te neminem animi nobilitate, aut probitate vitæ, aut consilio, aut optimarum artium utriusque linguæ studiis, aut omni genere laudis præstantioren esse sciam: quorum gratia, cur efferre, laudibus studiis prosequi, benevolentia complecti non debeam? altera vero, cum me tibi tantopere debere existimarem, ut nulla ratione me solvendo esse crederem, hoc saltem aliqua ex parte, tam benevoli tui erga me animi vicem repræsenta rem. Nam tametsi optime sciam quantam curam, studium ac vigilias in administranda illius ce leberrimæ urbis provincia exponas, cui, te, sa piens pontifex ac consideratus, nec ambientem nec petentem præfecit, quam te obire summa prudentia, virtute, consilio omnes passim præ dicant neque ex hoc temporis tibi quidpiam reliquum esse, quod præstantium auctorum lectio nibus (ut consueveras) impenderes, tamen cum Meletium meum evolvere, cum introspicere consti – tues, te meliores otii tui horas in perlegendo ipso expositurum non vereor. Is enim, magnanime Sau'i, absolutissimum opus, structuræ ac naturæ ho minis perscripturus, omnes antiquorum libros (ut ipse ad sui operis initia testatur) sibi evolvendos proposuit, ut, quæ sparsim in eorum libris de homine comprehensa, nec absolute explicata fue rant, in unius operis seriem redigerentur. Ab elementis itaque mundi exorsus, ad corporis elementa progredieus, quo pacto hoc animal gi gnitur alimentumque sumit, ac quot vitales natu ralesque ac animales facultates suas in ipso actiones ostendunt, perspicue declarat. Tum, priusquam cor poris partes singillatim explicare aggrediatur, quo modo mens per sensus agat, quid triplex animæ