EDITORIS PATROLOGIÆ ADNOTATIONES. (a) Col. 63. Ostendit Henschenius Dissertationis cap. 2, Alexandrinos, quorum æra Thenphanes utitur, in mundanis quidem sedecim annos pauciores numerasse, æræ autem Christianæ annos detraxisse orto. (b) Col. 78. Hinc usque ad Julianum imp. uno anno deficit Theophanes in æra sna Alexandrina, tam_mundana_quam Christiana. Videnda Disseriatin Henschenii, cap. 3. · (c) Col. 167. Juliano tribuit Theophanes annos tres, cum non imperaverit ultra annum et menses octo. Inde vero At ut annum unum, qui sibi ab ineunte imperio Constantini M. deerat (supra col. 75), hic recipiat et deinceps usque ad Phoco et Heraclil tempora æram Alexandrinam (quam octo annis deficere novimus) accurate describat, Col. 539. Vide Acta sanctorum, tom. X Octobris, pag. 679. (e) Col. 331. Tb zéµxry delendum monet Henschenius Dissert. cap. V. (f) Col. 374. Acta SS. tom. X Octobris, p. 688 સ690 835. (g) Gol. 489. Vide ibid., p. 695. Cot. 499. Legendam Juni monet Henschenius, et mox sequentis paragraphi lin. 2, indictione decima quarta. Vide ejus Dissertationis cap. v. (i) Col. 502. Lege decimo tantum, quia cycle solis 2, littera Dominicali E, in diem x, non in xv Dominica incidebat. HENSCHENIOS. Col. 510. Ut legas dient mensia vicesimum septimum, vel diem hebdomadis quartum jubet littera Dominicalls cycle solis 13. HENSCRENIUS. (k) Col. 531. Vide Acta SS., Octobris tom. X, p. 698 (coll. p. 760) et 689 Col. 574. Vide Henschenium, c. V, n. 29. (m) Col. 659. Quo pacto hic Theophanes annos Heraclii xv et. xvit in unum conflaverit scite explicat Henschenius in Dissertatione, cap. iv. (n) Col. 687. Lege decimo tertio; initio enim paragraphi natus dicitur die septimo. Vide lenschenium in Dissertatione laudata. Col. 691. Hunc locum emendat Henschénius, cap. V. (p) Col. 723. Octava corrigit Henschenins. Col. 826. Cum tone litters Dominicalis fuerit A, apparet diem mensis: fuisse 17. Hensca. (r) Col. 871. Theophanes hic martyria commutat. 8. Andreæ, dicti in Crisi, et S. Petri de Blachernis, de quo pauca habet ad Alexandrinum annum 759. Vide Acta SS. tom. VIII Octobr., pag. 128 sqq. Legendum itaque hoc loco: Constantinus persecutor Petrum venerabilem monachum, › elc. Et paulo inferius (sed Petri sorores ipsum, › etc. Passus est autein S. Petrus de Blachernis die xvi Mait anni 761. (s) Col. 879. Multa hic uno tenore et confuse narrat Theophanes quæ diversis annis contigerunt, Anuo scilicet æræ Dionysianæ 763 ad Anem vergente, S. Stephanus junior e taguriolo montis Auxentii abstractus, et mari Chrysopolim deve. clus, mox in Proconnesum exsul mittitur. Anno 766, sub finem, idem sanctus ab exsilio redux, carceri traditur, primum Phiale aliquot dies, dein Prætorii. Anno demum 767, ætatis suæ Lil (nom vero post annos LX in cláusura exactos, ut scribit Theophanes), die XXVIII Novembris, martyrii palmam accepit. Vide Acta SS., tom. VII Octobris, pag. 131. Col. 891. Hæc et que seqnuatur intellige de S. Andrea in Crisi qui martyrio coronatus die 20 Octobris, anni 767. Vide ad annum 753. (×) Col. 950. Vide Henschenium, c. V. n. 41. (v) Col. 983. Anho DCCCHI, Leo, Armeniacorum Dux sub imperatore Nicephoro, cum magna exercitus atque péenniæ parte venit in manus Saracenorum, mense Februario Indictionis quarta (decima quaria perperam apud Anastasium legitur) Seb. bato primo Quadragesimæ. Verum eo anno, cycle Janæ XIV, solis VIII, littera Dominicali E, Pascha fuit xu Aprilis, adeoque dictum Sabbatum cecidit int diem Martii. Ut igitur non erraverit Theophanes ipsomet anno, quo potuit scripsisse, et quo alias plures temporum notas recte composuit, cre dendum librariorum incuria jam olim (nam ètiam Anastasius ita scriptum reperit) excidisse voeułam unam, ipsumque Theophanem (at alias in simili casn de Indictione vidimus anno Constantini xxvm11, et de verno tempore in Chronico Alexandrino) scripsisse: μέλλοντος, εἶνε ἀνισταμένου τοῦ πρώτου Σαββάτου τῶν Νηστειῶν) instante primo Jejuniorum Sabbato. HENSCRENIUS. (x) Col. 1179. Ex hoc loco, itemque ex num. 24 et 27, et denium ex Vita Henschenii, tomo VII Mali num. 9, 10 et 46, apparet, prædictum hagiographum, qui Acta Anastasii Persæ illustravit, vel scripsisse præsentem exegesim, vel saltem multam ad ean) contulisse: a nonnullis enim Papebrochlo adscribitur; quod ut discat lector unde factum sit, advertat, in Actis sanctorum tomo tertio Martii nullum nomen præfixum eam gerere. Ot dicam quod sentio, mihi videtur Henschenius pleraque quæ eadem continentur variis temporibus collegisse, Papebrochius vero, cum collega ætate et defatigatione tum premeretur, ea oratione sua adornasse. Nos autem qui variis in locis chrono graphiæ notationes ex hac exegesi exceptas Hen schenii nomine signavimus, exegesim ipsam nomi ne eodem inscribendam esse arbitrati sumus, (y) Col. 1181. Hæc præter veritatem dicta et emendanda sunt. S. Maximus enim in Compato eccles., cap. 33: τὴν ἐπινέμησιν, ἣν ινδικτιῶνα 'Pwpalo xalovat...; et alia hujusmodi adducă Cangius in Glossario Græco. Attamen verba Heraclii recte interpretatur auctor dissertationis, ut patet ex ejusdem Cangii editione Chronici Alexandrini (quod Paschale ipse vocavit), ubi hunc in modum dicta verba efferuntur: Ti yap xo toi παρελθόντος Φεβρουαρίου μηνός τῆς ἐνισταμένη; πρώτης επινεμήσεως. Cum sic Cangius vertit: Nam xxiv Februarii præteriti mensis prima Indictione, etc. FINIS TOMI CENTESIMI OCTAVI.