ANONYMI VERSOS EX PARTE ANIE MBI Telis sauciatus sum cupiditatum, telis anime Ba exitiosis; ut medicus, sas num præbe. misericors, Terram primam habui matrem, iterum me det terra: quæ est temporalium fruitio? quæ vite voluptas? Hic mecum lamentamini, mecum hic defiete, vos quibus compatiens est animus, quibus benigna mens est. Amovi animam meam a salutarībus, nocentibus vero admoví; ● crudelis error! vitam duce, sed non quietam; malx men actiones vel ante finem suadent vivere in timore et angustia. Peccari tibi qui judex super humanam naturam sedebis: quid fiam? quo fugiam? qur tibi abscondar? Ingemisco et sære exagitor mortis cogitationibus, non reformidans finem, sed quæ post finem sequentar. Misericorditer aspice, Salvator, in animam miseram qua in multis peccarit, qua iram excitarit. Lucis decus paratum est illis qui hic recte degunt, tenebre his qui prævaricantur; fuge,anima mea, has tenebras. Malorum remissionem doma mihi, Christe, actionum, qui bonitatis es abyssus, et fons benignitatis. zéspuspus: 9: impic REVODY Bi i i. Niva po Tie súpu spa POOR, Vỹ, BE RSúče = [pon 500m; Iz àr. To sum it spomenem, si; HOT & Zie Biov, "Expaper & compe Isi zpi rañ zdonc azijser» i» zin Epipryzí 901 vệ Kprzỷ, krip infpúm sz 8prvé xxxTop: Be Ravisos a: Oi beboɛxún sýr redessiv, žliiie Έλεως ἔπιδε, Σώτερ, ἐπὶ ψυχὴν πλέο Τὴν ἐμαρτήσεσιν πολλά, την περί το Κόσμος φωτός ετοίμασε τους ει καταφέ Σκότος τοῖς ὀλισθαίνουσι μέσης έχ Δύσιν κακῶν μοι δώρησαι, λίγο, μ Χρηστότητος ὢν ἔντος, εργή ακομα Μετά το τέλος πρατε της στεγά Post finem izatilis gemitus omnis, omnis lamentatio; nunc efficax est rem:tus, efficax et luctus. Leges Christi contempsi, legem cupiditatum c Non; proxide, per diligens: quis de me tandem non lamentabitur? quis de me non plorabit? Hospites non aspexi benigne, pauperibus non sum inclinatus, egenis domum clausi: proh! crudelem mentem! Totas es. Salvator, suavitas, mansuetudo inexhausta: immuta in suavitatem animæ meæ acerbitatem. Mari jactor, Christe, peccatorum; da mihi, ut Petro, manum; salva me sicut gubernator. Negligenter disperdidi meam omnem vitam. Hea mihi quomodo effugiam supplicia intoleranda? Viscera tua ad iram coegi, viscera paterna tua; sed benigne reprehende, neque me in ira castiga. Quænam est bonitas tua, Christe, quæ patientia copia, quod caduca adamantem non uris, sed sustines? Τις οι θρηνήσει με λοιπόν; τίς ἐπ Ξένους οὐκ ἴδον συμπαθώς, πένηση και Αστέγοις οἶκον ἔκλεισε· φεῦ γνώμης και Όλος εἴ, Σώτερ, γλυκασμός, ἡδύτης κατ Μετάβαλλε προς γλυκασμόν ψυχῆς μήτ Πελέγει κλυδωνίζομαι, Χριστέ, της έμετα Δός, ὡς τῷ Πέτρα χειρά μοι πάσα (6639172 Ραθύμως κατηνάλωσα τὸν ἁπαντά μου βίου. Οἴμοι! Καὶ πῶς ἐκφεύξομαι πολέπι; έτος Σπλαγχνα τὰ σὲ παρώργισα, σπλάγχνα 2 5. Πλήν φιλανθρώπως παίδευσον· μή με μ [AIR The xprórŋe cov, Xpiorè, tắc ¿vozī; Í DE Τίς ή χρηστότης σου, τίς ἀνοχῆς Ὅτι μανέντα τοῖς ρευστοῖς οὐ φλέγεις, ει Capiditatum sylvam congessi, ignis materiam Ὕλην παθῶν ἐσώρευσα, τροφὴν πυρὸς ἀσδέστον cognoscere poetæ nomen; nam politicos nunquam legì et heu! multos legi) tam bonos tam elegantes, tam facili vena profluentes,nisi forsan quos parili distichorum artificio composuit Symeon Metaphrastes, ediditque Allatius Diatr. de Symeon. p. 132. Metaphrasta disticha legere erit opera pretic ac cum hisce conferre. Codex, xλajor. Alludit ad Matth. xiv, 31.

SUIDAS. NOTITIA. ὄμβρισον ἐλέους μοι σταγόνα πρὸ τοῦ inexstinguibilis; sed ante finem me rore misericordiæ irriga. τέλους. παραμένων μοι, Αγγελος ἀσωμάτων · ἐμῶν τὸν βόρβορον οὐ φέρων, ἐμακρύνθη. ψυχῇ τὸ δρέπανον τοῦ τέλους ἑτοιμάζει ἀμελεῖς, καὶ οὐ πενθεῖς; φεῦ σοι τῆς καθυ [μίας 1 τῶν θείων φρόντισον· ἔχου τῶν ὑπὲρ λόγον παθὲς γὰρ τῶν φθαρτῶν εἰς κόλασιν ἀπάγει. - σοι παραστήσομαι; πῶς των πρακτέων [λόγον σχω σοι τῷ πλάστη μου; Σῶσον, ὡς οἶδας, [σῶσον. παρίδης τῆς μητρὸς λιταῖς τῆς πανα [χράντου. ὡς ἀναμάρτητος, σὺ μόνος ἐλεήμων. ε ὡς τὸν ἄσωτον τὴν πόρνην τὸν [τελώνην ληστήν καὶ σῶσόν με, χάριν τοῦ σοῦ [ἐλέους. odex, ὄμβρυσον. e adjectivo ασώματος vide supra p. 189, π.6. odex, y. Doleo ingenii sanissimi homim importuno loco portitoris illius Charontis isse. ist in textu ἀμελείας, in margine ῥαθυμίας a manu: hocque prætuli, propter præcedens .Nec nego tamen habere illum lusum, aus. LEEias, quo placere possit. Τρακτέα recentioribus sape pro πράξεσι usur stendi t. I. p. 442. Joannes Diaconus, Laubannis Palæologi initio, etsi cuncta, inquit, unt in rerum natura, unum os fiant, impesque laudibus totum impleant late longeque Custos mihi addictus, incorporalis Angelus, vitiorum meorum canum non ferens, abscessit. Charon mortis falcem, anima, jam parat. Cur non curas? Cur non luges? Væ tibi ob socordiam! Anima,divinorum curam habe, affecta quæ supra rationem sunt; conturbatio enim corruptionis in supplicium vadit. Heu! quomodo ante te astabo? Quomodo actionum rationem reddam tibi Creatori meo? Salva, ut scis, salva. Ne me despicias, matris tuæ precibus immaculatæ, tu solus sine peccato, solus misericors. Excipe me ut prodigum, meretricem, publicanum, ut latronem; salva me, propter tuam misericordiam. terrarum orbem, Οὐδ᾽ οὕτω πέρας ἔμελλον θεῖναί σου τοῖς ἐπαίνοις. Οὐ κορωνίδα τουτων τοῖς κατὰ σὲ πρακτέοις. Esse videtur vitium in τουτωνί: forsan ούτωσί. Idem v. 188: Ββλεψαν Ιστρογείτονες τὰ κατὰ σὲ πρακτέα. Rursus v. 383: Ὅλος τῶν σῶν ἐξήρτηται καὶ λόγων καὶ πρακτέων. Precatio addita extra alphabeti seriem. Ut filium prodigum.» Vide Luc. xv. Ut mulierem quæ erat in civitate peccatrix.»Vide Luc. VII, 37. Ut Matthæum, sedentem in telonio.»Vide ipsum Matthæum 1x, 9. Ut bonum latronem.»Vide Luc. XXIII. EXEUNTE SECULO X SUIDAS NOTITIA. (FABRIC. Bibliotheca Græca ed. Harles tom. VI D. 390.) Suida præclarissime promeritus nostra memoria est vir eruditissimus et Græcæ ac Latinæ linguæ nguem peritus Ludolphus Neocorus, sive Kusterus, qui Lutetiæ, quo, relictis patriis sacris, Romana exus se contulerat, obiit x11 Octobr. a. 1716. Hic post Diatribam de Suida, vulgatam Cantabrigiæ 4, in qua vitia ac defectus editionis Porti commemorat narratque, quibus subsidiis et quo appanovam ipse fuerit molitus, variaque Suidæ loca speciminis in vicem emendat atque illustrat, quinto. interjecto opus ipsum perduxit ab umbilicum, et novum suum Suidam Grego-Latinum cum notis, Cantabrigiensi exire passus est a. 1705, tribus voluminibus in fol. In Præfatione ad hanc editio- , cum de auctore, quem illustrandum in se suscepit, de illius ætate, de Lexici ejus virtutibus et viprioribusque editionibus accurate disputet, nolui acium agere, sed integram clarissimi viri, mihicum viveret, amici, Dissertationem, meis cum observationibus tibi hoc loco exhibere. Lexicon Sidæ, quod instituti nostri non est, omittimus; ut autem hoc minus moleste feras, studiose or, tibi exhibemus: 1° Notitiam in qua de Suidæ ætate et ejus libri pretio et dignitate agitur; 2° Inditres amplissimos, juxta ordinem litterarum digestos, qui Suidam totum, sed compen diose, repræsen- ..Primus scriptores exhibet de quibus agit Suidas; secundus eos quos citat; tertius scriptores recena viris doctis in Suida, ubi loca ille non nominatis auctoribus ascribit, investigatos. EDIT. PATR. PATROL. GR. CXVII.