nullo discrimine prævalente: hac virtute epeleu stica, determinationis animæ nostræ (de motu proprio) solvitur difficultas. Col. 428 6. Hæc etymologia vocis elpapμévη Stoicorum est. Plutarch., De placitis philosoph., 1, 28:01 Erwixol Idem, De fato, Ts. Cic., De divinat., I, 55 Fatum id appello quod Græci siuapuévny, id est ordinem seriemque causarum; cum causa causæ nexa rem ex se gignat.» De fato vide sanctum Augustinum, lib. v, capite 1 et seq. usque ad undecimum, De civitate Dei; Ci cer., De divinatione et De fato, ubique. Col. Nomen Xstov astris datum non est Eusebio proprium, sed ab eo frequenter adhibetur, l. 1, cap. 9: Pow(xwv sunt anλaveis, inquit Salmasius, De annis climact.. p. 577. Eusebius, lib. 1, c. 4, p. 93: Els Id., Hist. eccles. xexoluntat, ubi vid. Valesium. Theodoretus, Hist. eccles., v, ubi eumdem.-Epiphanius, De hæresi Pharisæorum ubi, elç ápµóv, inquit Valesius de Eusebio.., ponitur pro si oyov. Hieronymus in epist. ad Hedibiam iv Omnis hebdomada in sabbatum dividitur, quas ethnici idolorum et elementorum nominibus appel lant. > Chrysost., homil. 58 in Matthæum: 'Ủ yàp Theophil., ad Autolyc., 1. 1, c. 6: "H).to Iden, 1. 11, § 22 et 50. S. Greg. Nyss., in Vita sanctæ Macrina et alii. Col. 433 10. 'HÃ×0ŋy ms. 467. Ibid. 15. Democritus auctor atomorum accipere maluit necessitate omnia fieri, quam a corporibus individuis naturales motus avellere. Cicero, De fato, c. 10. Ibid. 3. Tosoutos ms. 465. Cicero, De fato, c. 7 Maxime tibi de hoc ipso, Chrysippe, cum Diodoro certamen est: ille enim id solum fieri posse dicit, quod aut sit verum, aut futurum sit verum et quidquid futurum sit, id dicit fieri necesse esse, et quidquid non sit futurum, id negat fieri posse. Tu et quæ non sint futura, posse fieri dicis, ut frangi hanc gemmam, etiamsi id nunquam futurum sit. › Plutarch., De contradict. Stoic.: '08 héyov čtɩ (Iliad. O, 109.) Respondet ille, fatum, ad sententiam Chrysippi, non esse causam effectivam, sed causam primordia lem; sed in eo secum discrepat, cum magnifice lau det Homerum de Jove dicentem: Itaque æquo animo bonum vel malum vobis datum accipite. ▸ Plutarch., p. 361, X ed. Reischii. Quod vero Chrysippus docuerit de fato et malo vel bono, si quisquis scire voluerit, quantum illud fieri potest, cum desint ejus opera, legat quæ narrat A. Gellius in Noctibus Atticis, lib. vi, cap. 1 et 2. Col. 434 13. Hoc oraculum ab Ilerodoto relatum, 1. VII, 148, alius alio modo docti editores interpre tati sunt. Refert Wesseling versionem Chalcidii Vicinis offensa, Deo charissima plebes, Armorum cohibe munimina... In hoc verbo tov poбolatov inest difficultas: ex học verbo intelligendusne est hominis status arma tum ad nocendum, tum ad se defendendum gestantis? 'Ev pо6000α, verbum est in rebus belli usitatum, quod idem habet ac præferre, sive hastam sive scu tum quo tegantur; in eo sensu idem ac 6nua sonat. Xenoph., Memorab., lib. 11, c. 12-27 Idem, in Cynegetic., c. 5, oculum leporis descri bens Eorum oculi ciliis quibus protegantur carent. Ex his concludere fas est, quod deus jubeat Ar gienses nihil præter defensionis rationem tentare, sed esse paratos ad pugnandum. Notam vide de pо66 Atov, Præparat. lib. vII, c. 16, p. 330, ubi pro insidiis sumitur hoc verbum et verbo similatur. Col. 436 1. Vide Stephanum Byzantinum de hoc oraculo, voce Carystes. Ibid. 1. Oraculum de quo nunc agitur, Stepha nus Byzantinus commemorat, verbo Oάσoç, ut exinde cognoscamus hanc insulam, Heriam antea nomina tam fuisse. Vide oraculum de coloniæ itinere ab insu la Paros in Thasos, relatum ab Archiloco, l. v, c. 31. Col. 437 9.Illud quod inducit ad oraculum Alemão ni datum quamdam movit difficultatem quæ oritur e duplici sermone Onomai qui, cum Apollinem vene rari videatur, reipsa irridet. Deum admonet, ne a stulto Alcmeone interrogante decipiatur. Oraculum Apol linis ad Alcmæonem indicatur. Primo ille, inquit Apollodorus, 1. 111, 159, interfecit matrem, oraculo obedire volens, deinde furiis agitatus in Arcadiam perrexit ad OEcleum, inde in Psophidem ad Phlegeum qui eum purificavit. Hinc Euripides tragoediam sumpsit, Vide Hesychium, vocabulis et aprairer. Sed in hac regione commorante eo, orta est sterilitas; illi ergo oraculum interroganti respon dit, ut undis Acheloi purificandus proficisceretur. Responsum illud est, ut verisimile, quod his versi bus incipit. Thucydides illud refert, lib. 11, cap. 102 Narratur, cum Alemæon filius Amphiarai, occisa matre, per diversa erraret, Apollinem oraculum edidisse, quo incolere debebat Acheloi submersa littora quæ exsiccavit; et voluisse eum in hac terra permanere, quæ, cum mater interfecta est, lumine solis non lustrabatur, ac proinde terra non erat, cum alia quælibet terra præsentia ejus contamina retur; Alemæonemque per multum tempus nulla tenus fuisse suspicatum de alluvionibus Acheloi agi. › Idem refert Pausanias, 1. viii, p. 646. Aristoteles in Ethicis, cap. 1, sic se habet: In quibusdam nulla coactio admittenda est, ac proinde oportet mori et crudelissimis seldare tormentis, potias quam committantur; qua de causa, Alcmæon Eu ripidis ridicule agit, cum ad interficiendam matrem se coactum fuisse declarat. Theodectus ediderat Al cmaconis tragoediam, cujus tres versus citantur ab Eusebio, 1. x, c. 3, in fragmento Porphyrii; de ea loquitur Aristoteles, Rhetor., 1. 11, c. 23. Sic enim se habet Examinandum est separatin an ille qui pœna

lib. 11, 23, quæ est pars operum Ciceronis, hos Pacuvii versus commemorat Fortunam insanam esse et cæcam et brutam perhi [bent philosophi Saxoque instare globoso prædicant volubilem. Col. 460 5. Themistius, in Aristotelis commen tariis De auscultatione physica, libro 11, his verbis utitur: ‹ Inter eos qui de natura disserunt, a plu rimis ad necessitatem causæ naturales reducuntur; quandoquidem apud eos, ut verisimile est, necessi tas idem sonet ac materia; sicque frigus et calor aliaque materiæ elementa, quæ ab illis philosophis principia rerum agnoscuntur, necessario exsistunt; dum econtra qui causam creatricem admiserunt, ut Empedocles et Anaxagoras, rem absque commen tariis perstrinxere Ibid. 1. Res hæc de vita Socratis sumpta, ite rum fertur nomine Physiognomonis, hic sub no-. mine Indici designati; ab Aristocle, Præp. evang., 1. XI, c. 3; a Cicerone, De fato, c. 5; Tuscul., lib. iv, cap. 37. Vide Luzac, De digamia Socratis, p. 244. Ibid. Plinio Co ronæ, de alba spina agenti, 1. xxiv, c. 12: Spinæ albæ semen contra scorpiones auxiliatur. Corona ex ea imposita capitis dolores minuit. › Plutarchus, in Vita Periclis, § 38, dicit: Proponit Theophrastus in suis Moralibus, an adversitate mutari possint indoles, et virtus fiat debilis, cum dolore gra vescant corpora; qua de causa refert, quod Peri cles, cum ultimo morbo ægrotaret, cuidam amico visitanti dixerit, se mulieribus sollicitantibus ceden tem sibi collo amuletum circumdedisse: ex quo il lum potuisse tam ineptæ superstitioni assentire, perspicuum est. › Vide Salmasium, De annis climactericis, p. 566; Petrum Petit, Miscell., lib. 11, c. 15. Col. 464 3. De Bardesane Porphyrius, Tractatu de abstinentia, l. iv, p. 356, bis verbis loquitur: «Dicun tur eadem de Chaldæis, ut testatur Bardesanes, vir Babylonius, patrum nostrorum coævus, qui cum forte apud imperatorem una cum legatis Dandamidis fuis set, de eo nos certiores fecit. Ex hoc Porphyrii loco innotescit quo tempore vixerit Bardesanes. Eu sebius narrat in Hist. ecclesiast., lib. IV, cap. 28 Eum Antonino imperatori præclarissimum De fato dialogum obtulisse; ex quo opere extracta sunt quæ hic legimus. Orelli commemorat tractatum proprium, cui titulus, Historia Bardesanis et Bardisanitarum, Frid.Strunzii, Wittemberg., 1710, in-4°. Illum non Antonino opus suum, sed Vero Marci Aurelii collega obtulisse asserit Epiphanius. Vide hunc, hæresi xxxvi. Nomen ejus in Histor. Eusebii, in Porphyrio et Epiphanio lib. 11, tom. I, scribitur per, Bapôŋoá Hieronymus, in epist. 2 adversus Jovinianum Bardesanes vir Babylonius in duo tagmata apud In dos, Gymnosophistas dividit, quorum alterum appel lat Bragmanes, alterum Samanceos, qui tante conti nentiæ sunt, ut vel pomis arborum juxta Gangem fluvium, vel publico oryzæ, vel farinæ alantur cibo cum rex ad eos venerit, adorare illos solitus sit, pacemque suæ provinciæ in illorum precibus arbi trari sitam. › Col. 465 11. Corruptum nomen est illis, quan do Alaneenses vocantur. Non dubium est, quin scriptori hic error tribui debeat. Ibid. 8. Verum sensum vocis yaλh non deter mino; hoc verbo alii volunt significari feles, alii mu stelas hanc quæstionem non aggredior, utpote ad historiam naturalem pertinentem. lbid. Vertit Vis gerus, ab origine mundi, cum de extremis orbis par tibus hæc intelligenda sint. Hoc a Grabio notatur, in Spicilegio Patrum, t. I, p. 290, in quo continetur fragmentum Bardesanis, ab illa secunda parte inci piendo. Illud fragmentum reperitur in Recognitioni bus pseudo-Clementis. Eo pariter usus est auctor dialogorum editorum sub nomine Cæsarii qui ex co sententias sumpsit in cix quæstione. Hic ultimus vertit locum de quo bic agitur his verbis: Of ra quod meam versionem probat. Cæterum observandum est, in hac diversa rum legum explanatione, omnia non chronologice, sed topographice scripta esse. Ibid. Seres nominantur a geographo ipso anony mo, quem in lucem edidit Godefridus, Geneva, 1628, in 4°; ubi de his narrantur fabulosa, sicut in scriptis Bardesanis. Ibid. Quid ultima vox significet non potest intelligi, cum nemo interfectus ad judicem trahi possit. Ibid. 4. Brachmanes multi veteres auctores nominavere, præsertim geographus Byzantinus Pal ladius, in libro cui titulus Londini typis mandato 1665, in 4°. In eorum institutionum historia sæpe falsa veris immista sunt, sicut evenit de populis qui a paucis tantum viatoribus invisuntur. Col. 468 2. Maguseenses vocantur Magouneen ses in ms. 466; sed omnes alii eodem modo scri bunt ac S. Epiphanius, lib. 111, tom. II, pag. 1094 Apud heresiarchas illi qui multis præsunt mysle riis apud Persas Maguseenses vocantur, apud Egy ptios vero prophetæ, Guebris vel Parsis adhære bant, astraque solummodo colebant. Magouneenses econtra in Arabia Petræa habitabant. Lex Persarum, qua patres cum filiabus, vel matres cum filiis conjugium inire poterant, jam invocata est in lib. 1, c. 4; de ea loquuntur multi auctores, et præsertim Plutarchus initio libri De fortuna Alexandri; Diog. Laertius, lib. 1x, in Pyrrhone, 83; Athenæus ex Antisthene, lib. v, 63, p. 220; Catul lus, Quintus Curtius. De hoc more nefando, multa a Christianis dicta, quæ credi debent, cum inter reges nonnulli sic ege rint. Cambyses enim uxorem duxit Atossam, ex Cyro, ut ipse, natam, Artaxerxes vero filiam suam. Pseudo-Cæsarius, Bardesanem sequens in quæstio ne 109, nomen Chaldæorum et Babyloniorum no mini Persarum substituit. Videbantur Persæ populo rum ab ipsis subactorum mores adoptasse. Lucianus, De sacrificiis, Ex Herodoto cognoscimus quomodo ille usus ortum ceperit, lib. 111, c. 31; auctor illius Cambyses fuit; Ante Cam bysem, ait historiæ pater, nunquam Persæ sororibus suis matrimonio conjungi consueverant. › Plutarchus, libro citato, asserit Alexandrum hunc nefandum usum prohibuisse; quod negare videntur tum Bardesanes, qui affirmat Persas non aliter egisse in aliis regionibus ac suis; tum etiam Agathias, lib. 11, pag. 61 edit. Lupar., dicens suo tempore ista con jugia permanere apud Persas. Vide Brissonem, De regno Persarum, lib. 11, c. 155 et seq. Auctor in lucem edi tæ a Godefrido, pag. 8, dicit: Post hos sunt Persæ vicini Romanis quos nobis historia tradit insi gnes, tum magnis sceleribus, tum eximia militari vir tute. Dicuntur iidem omnis generis admittere impic tates, hominis dignitatem minime curantes et more animalium ratione destitutorum cum matribus soro ribusque miscentur, et innumeris impietatibus Deum creatorem offendunt. › Ibid. 9. Hagà Fɛлoîç. Hic populus nominatur a Dionysio Periegete, v. 1018 Ad septentrionem Mediæ, terra floribus fecunda a Geleensibus, Mardis et Atropatenis habitatur. › Ili omnes populi ad Asiam superiorem pertinent,

et quæ de iis dicuntur, plus minusve fabulosa sunt. Caesarius habet (adjici debet accentus finalis, ut in Periegete). Sed istum plagiarium errare credi bile est. Epiphanius et Ptolemæus, ut Eusebius ac centu finali utuntur. Prope Seras, quorum mores initio descripsimus, ab Epiphanio locantur. Vigerus diversos hujus ethnici nominis scribendi modos observavit in Plinio qui, eod. lib. vi, cap. 6, Gelas vocat. Gelas a Cadusianis distinguendos dicit Strabo, lib. 11; qui populi littora orientalia maris Caspii seu Hyrcaniæ pariter incolebant. Theophanes vero, Pompei commilito, ab eodem Strabone citatus, vult eos fuisse inter Amazones et Albanenses, ad orientem. Vocantur et mulieres, ut in Bardesaue, Non confundendi, inquit, cum incolis Gelæ in Si cilia, quos memorat oraculum, lib. v, cap. 35, et qui sunt aliquando et de signati; Latine vero Gelani, Gelenses et Gellenses. Col. 469 4. in eo sensu sumitur: Act. xxv, 23; Polyb. in Excerpt., lib. xvI; de Scipione Posidon. Apud Athenæum, lib. v. pag. 212 Aristot. Rhetor. In genere oratorio et inter se uniuntur. Vide Gataker. in Marcum Aurelium, lib. x. p. 8; Creuzer. ad Plotinum De pulchritudine, p. 136. Ibid. G 7. Nomen hujus populi plane inauditum; unde credere est mendum hic latere. Legendum certe Sic habet Stephanus Byzantinus Artaia urbs Persiæ a Persæo Persæi et Andro medis filio condita est. De ea loquitur Hellanicus in primo Persicorum libro. Incolæ nominantur Arteen ses; ab Herodiano vero Arteates cum epsilon. › Col. 472 3. Sextus Empiricus, Pyrrh. hypotyp., Cicero, Tusculan. quæst. lib. iv, 54 Philosophi sumus exorti, et auctore quidem no stro Platone, quem non injuria Dicæarchus accusat, qui amori auctoritatem tribueremus. Stoici vero et sapientem amaturum esse dicunt. › Apuleius in Apologia Num igitur Solonem fuisse serium virum atque philosophum negabis, cujus ille lascivissimus ver sus est Ut taceam scripta Diogenis Cynici et Zenonis Stoica sectæ conditoris (et reipsa Diogenes Laertius in Vita Zenonis citat ejus librum ui ), disce igitur versus Platonis philosophi in puerum Astera Item ejusdem Platonis in Alexin Phædrumque pue ros in conjuncto carmine Et ne plures commemorem, novissimum versum ejus de Dione Syracusano si dixero, finem faciam Vide Athenæum, lib. iv, c. 15, in Diogene; Gale num, lib. vi, Plu tarch., De puerorum educatione, t. II, p. 11. Ibid. 6. Quæ de nefario Gallorum more narrat Bardesanes, ea Germanis a Sexto Pyrrhonio tri buuntur, Hypotypos. 111, 24. 199 Non ab solute quidem loquitur hic auctor, ut indicatur his verbis, non tamen prudenter Bardesanes. Cæterum quod ea vera credi debeant, non reperio. Ibid. 1. Fabulosa a Bardesane de Amazonibus narrata refert Caesarius, quem in eo sequitur Cedre nus, p. 54, edit. Lupar. Omnia hæc ex eodem fonte manant, cum videlicet horum uterque auctorum Bar desanem secutus sit. Sed altius res repetenda est. Strabo, lib. xi, n. 504, edit. Morel., de Amazoni bus agens, dicit: «Amazones quotannis, verno tem pore, in montem ascendunt, quo a Gargaribus se parantur; qui etiam eo, ex more antiquo, veniunt, ut una sacrificium offerant et cum eis misceantur, exindeque nascatur progenies. Hoc fit per noctem, eo niodo ut singulæ singulis coeant et neutra neu trum cognoscat. Postquam vero illæ conceperint, Gargares eas dimittunt; et illa, post partum, filias secum retinentes, filios ad patres mittunt. Quisque in suum habet filium quem recepit, cujus genuinus sit pater ignorans.» Deinde Strabo, hæc omnia, ut fabulosa rejicit, etiamque ipsam Amazonum histo riam. Ibid. 10. Suetonio memoran tur, August., 84, Nero, 25; eorum ollicia a Cresul lio describuntur, Vacat. autumnales, 11, p. 516. Ibid. 11. Ubi terrarum regiones sint quas nomi nat Bardesanes, dicere difficile est, cum inter eas plurimæ, tempore quo vivebat auctor, imperfecte cognoscerentur. Sequentia de nonnullis tantum in veni. Stephanus Byzantinus, voce quæ tri bus est Saracenorum ad occidentem, de qua loqui tur Ulpianus ipse in Arabicis, et Veranius in secundo Arabicorum. Plinius, lib. v, c. 16: Reliqua vero fronte qua tendit ad Caspium mare Atropane ab Ar menia Otene regione discreta Araxe. ▸ Stephanus Byzantinus, ad vocem Otene, quæ pars est Armenia. Quadratus, tertio libro Parthicorum, dicit Rex Armeniæ tum Artaxate et in Otenc Armeniæ habitabat. › Ibid. 8. Quæ Bardesanes et Cæsarius ejus transcriptor hic Medis attribuunt, ea Eusebius, Por phyrium secutus, lib. iv, c. 21, p. 576, ab auctore nostro citatus, lib. 1. c. 4, Hyrcanis, Caspiis et Ba ctrianis ascribit Utrobique legendum; et hoc explicari potest, si dicamus Mediam, Bactrianam et Ilyrcaniam vicinas esse regiones prope Caspium mare ad meridiem et orientem šitas. difficillime admitti po test. Rectius loquitur Casarius in Porphyrio, Ibid. 1. Porphyrius, ab Eusebio citatus, p. 11, asserit ex Herodoto, l, v, 71, Scythas unam ex uxo ribus regis defuncti inhumare cum illo, necnon mul tos qui ad eum viventem pertinebant. Ibid. Hac non eodem modo intelli gunt Vigerus et Grotius in collectione posthuma De fato. Vigerus ait: «Germani plerique, fractis la

queo cervicibus, moriuntur. › Grotius: «Germano rum plurimi anginæ malo intereunt. › Hujus difficultatis solvendæ duo sunt modi: 1° quid dicere voluerit auctor, investigare; deinde signifi cationem verbi ayxóvn discutere. Auctor, cuni nos esse liberos in actionibus nostris, proindeque astra in nos nullam vim exercere, demonstrare voluerit, de infirmitate endemica mortem afferente loqui non voluit. Etenim omnis homo, natura cogente, morti se opponere quærit, nedum illi assentiat. Et ad misso, quod Germani anginæ malo interirent, re gioni et aquis non autem hominibus illud tribuen dum; quod cæterum extra quæstionem est. Secunda diflicultas ex idiomate oritur: vox dyxón, quæ strangulationem sonat, anginamne etiam indicat? Qua de voce magna et vehemens controversia orta est inter Jacobum Gronovium et Perizonium, initio decimi octavi sæculi, multosque peperit libros. Etenim, qua morte interierit Judas Iscariotes expli care volebant, collatis inter se narratione sancti Matthæi et sancti Petri oratione (Act. apost. 1, 18.) Salmasii vestigia sequens Gronovius contendebat idem ac se strangulare simpliciter si gnificare. Perizonio latiori sensu sumebatur, sci licet pro vi interire. Ideoque hujus vocis originem ab &ɣxey simpliciter deducebant, quo omne malo rum exprimitur genus. Sed ut ad άyxóvη redeamus, de qua voce nunc prorsus agitur, et quæ certe de signat strangulationem factam vi externa, id est la queo quo res patratur, potestne vox illa intelligi pa riter de suffocatione interiori ex tumefactis organis ad respirandum idoneis proveniente? Legitur apud Eschinem, Iɛpt Пapaлpɛσbɛlaç, p. 222, quod me taphorice nuncupatur ; sed non hic de expressione figurata agitur: &yxóvn idemne sonat ac angina Latinorum? Forte credendum, si invocetur Pollux, 1. IV, 200 apostema purulens inter epi glottam et linguæ radicem. Sed nunquam in eo sensu medici voce &yxóvŋ utuntur. › — ‹ È larynge, inquit Galianus in commentario de aphorismo 34, 1. iv, strangulatio subitanea provenire potest, si aditus pulmonum arctetur; inflammatis musculis interiori bus necnon et membrana qua teguntur, tunc respi rationis iter obstruitur. Nonnulli medici illam affe ctionem appellant ouvάyyn cum scribentes; qui vero hunc scribendi modum suum fecere ( ad indicandum morbum hunc, vocant phlegmasim pharyngis. Pauci voces adhibent πapα dicitur, cum tumefactio aggreditur musculos pharyngis; mapa xová autem, cum eadem fit extra spiritus miea tum. Hippocr. De morbis, 111, 10: Yad the xuv Sic in lingua Græca, quatuor vocabulis exprimuntur affe ctiones ad spiritus meatum spectantes; sed &yxóvn excluditur. Asserit Celsius, 1. iv, c. 4, his quatuor verbis unum verbum in lingua Latina respondere, scilicet, angina. Cognitus ille jocose loquendi modus Demadis, qui dicebat σuváyx Demosthenis esse apyopáryn. Vide Pollucem, vii, 104. Nulla ergo ratione nititur Grotii versio. Schneider in suo Lexico ad vocem ȧyxovalos, refert versionem Vigeri quam verum sensum habere contendit. Rufi mus, qui vertit hunc locum qui reperitur in opere cui titulus: Recognitiones pseudo-Clementis manorum plurimi laqueo vitam finiunt. › Ger Ergo nobis indicet Celsius, quomodo cuidam civi religiosum non sit violare leges patriæ, quibus permittitur conjugium cum matre vel filia, si ex fisdem laqueo innocue mori fas sit.» Orig. contra Cels., 1. v, § 27, t. I ed. Benedict. Ilic ergo de morbo endemico non agitur. Col. 473 C. 3. De decanis jam mentio facta est, 1. III, c. 4, p. 92. Hæc vox (YEVεiadoyla) quæ spe ctal ad divinationem ab astris, diverso modo expli cata est a Scaligero de Manilio, et a Salmasio, De annis climact. Illam memorat Kircher in secunda parte sui OEdipi; Jamblichus, De mysteriis, p. 304; P. Petit, Miscell., 1. 11, c. 16; Stobæus ex Hermete Trismegist., 1. 1, c. 21, p. 468: triginta sex decani cognoscuntur ex his verbis Manilii, Astronom., 1. iv, v. 298 Quam partem decimam dixere decania gentes numero nomen positum est, quod partibus astra Condita tricenis triplici sub sorte feruntur, Et tribuunt denas in se coeuntibus astris Inque vicem ternis habitantur singula signis. Sic formatur numerus 36. Zodiacus etenim cum duodecim partibus constet quæ vocantur Çódta vel et cum ipsa in unaquaque parte tres decani sint, formentur triginta sex decani necesse est. Legitur tamen in Heraemer. S. Basilii, homil. 6, p. Dantur ergo temporis partes 1,296,000; sed ad divisionem 36 quam plerique admittunt pro decanis redeamus. Stob., Eclog. physic., 1. 1, c. 21-9, p. 468 ed. Ileeren, sic se babet Cum in orationibus generalibus antea pronuntiatis mihi explicationes de triginta sex decanis promiseris, nunc ergo mihi eos cum proprietatibus expone. ▸ Prima hujus appellationis origo quærenda, necnon mysticus istorum decanorum usus. Nomen a déxa originem sumere credit Manilius ‹ a numero nomen positum est. Quare? cum nulla exsistat relatio inter numerum 10 et decanos. Scali ger de hoc loco Manilii sic loquitur: ‹ Appellatio hæc non vetusta. Sumpta est a militia Romana. Qui enim Græce et Latine sciunt, nunquam concedent dexavov Græca analogia inflexum. Contra militiæ Ro manæ sunt decanus et primanus. Decanus in castris est caput conturbernii, habens novem sub se, › etc. Accedit Salmasius, asserens illud nomen sumptum a verbo Chaldæo quod significat prospicere, speculari, et, ex ejus sententia, decanus èrloxonos interpretan dus est. Non Rostrum tantas componere lites. Quoad decanorum attributiones, solum Her metem Trismegistum commemorabo apud Sto bæum, L.I. Galeus, apud Jamblic., p. 204: IIpotoraoba ↑ Ponamus ergo decanos præesse omnibus quæ in orbe exsistunt, eosque secundum statutum ord nem regere. Cognoscas insuper, o Tat, eos cum astra cætera motibus subjiciantur, nihil pati; nullo modo in suo cursu impediri, nulla vi retroire, non luminę solis obscurari, sicut reliqua; eos liberos esse, quia omnia superant; omnibus præesse, die nocteque mundum perlustrare et in nos potestatein maxi mam exercere.» Nihil aliud erant decani quam quod nunc a recentioribus astrologis horoscopi vocantur. Supervacue sane locuti sumus de illis ineptis et futilibus rebus, quæ tamen in debiles hominum mentes vim magnam exercuerunt. Ibid. 11. Cæsarius in 110 quæstione hic quæ dam nova de his odiosis moribus subjungit (Scla vonii)

Quomodo Sclavonii, aliam regionem habitan tes, et Physionitæ qui et Danubiani vocantur, mu liebria ubera lacte distenta voluptuose edunt, alum nosque sicut mures ad saxa allidunt? Sunt homines qui carnibus licitis se abstinent; alii vero feritate pleni, nullas nisi suas leges cognoscunt et nullis du cibus obedire volentes eos vel inter epulas, vel iter faciendo occidunt; vulpes, feles vel apres voran tes; sibi invicem ululatibus, more luporum, respon dentes. Alii e contra sobrie vescuntur, repertis con tenti. Longum dicere esset de Longobardis, Noricis, Gallis occidentalibus, omnino astrorum cursus vel scientiam Hermeticam vel Saturnianam ignoran tibus. › Col. 473 5. Arabiam Romani nec omnino sub egere nec diu conservavere; illorum victoriæ pauca tantummodo numismata testes exstant. Videte Sca ligerun Emend. in Eusebii Chronicon, p. 206 et locum Dionis Cassii 1. 68-14: Kazà tòy aútòv Circa idem tempus (regnante Trajano, anno Romæ 858) præfectus Syriæ Palma Arabiam vicit et in provinciam Romanam redegit. Adhuc a Roma nis possideri tempore Adriani credendum, si fides adhibeatur sit numismati de quo loquuntur numi simatum collectores. Col. 476 1. Reperitur in notis Grabii ad Spi cilegium Patrum seculi primi t. p. 514, longis sima notio de serie Abgarorum vel Agbarorum Edes se et Osrhoenis regum. (Spanheim, De usu et præ stantia numismatum, vult hoc nomen sic scribi.) Referam tantum quod dicit Epiphanius in LVI hæ resi quæ est Bardesanitarum, t. 1, p. 477: Abyάow Bardesanes primum fuit amicissimus Abgari re gis Edessenoruni, ejusque consiliarius in administra tione imperii et socius studiorum. Apud eum perman sit usque ad illius mortem, quæ evenit, regnante An tonino Cæsare, non illo cui Pii cognomen datum, sed Antonino Vero. De fato multum pugnavit adversus Abidam astrologum. Hic agi de Heliogabalo et non de Vero asserit Grabius. Sic cognoscitur Abgarus au ctor legis a Bardesane relatæ; ille Abgarus coævus et amicus ejus fuit. Col. 477 1. Hoc fragmentum Origenis legitur adhuc in collectione ex ejus operibus excerpta, et primo Parisiis edita a Tarino, cum versione Latina sub nomine Ploxalla hæc collectio adjuncta est a Spencero editioni sui tractatus contra Celsum, Cambor., in-4º, 1658. Omnia publicata sed ex na tura operum divisa in Origenianis Huetii et in edi tione completa fratrum Delarue. Huetius vero suæ editioni subjunxit notas doctissimas. In lonaMa subsequentibus editionibus textus variantes utiliter submittuntur. Huetius et Delarue omnino Vigerum secuti sunt. Col. 480 6. Tota obscura hæc ratiocinatio; in versione Latina Vigerus et Torinus banc effugientes vocabula quæ nullum sensum habent tantum in terpretati sunt. Qui vero in vulgareın sermonem vertit, sic evadere non potest, cum vult argumen tationem Origenis explicare. Non facile est intelli gere, quis sit iste Deus qui in suo systemate dupli cis divinitatis injustus dicitur. Estne an pater? De patre probabiliter agitur; nam ubi sunt contradictiones Zoroastri discipulorum, Anμoupyóv injustum declarantium, cum sit auctor systematis ex quo oritur injustitia? Attamen dicendo 'O TOGOÚTWY xaxwv math, loqui de Creatore videtur. Ex quo concludendum, Origenis adversarios, cum malum necessitati tribuerent, injustum tamen conditorem esse negare. Inerat ergo contradictio, quæ posterum Manichæis tribui non debet, nam malum dicebant secundum principium. Col. Adestne discrimen inter duo hæc vocabula? xwpós, quod in posterum idem ac surdus sonuit, in principio idem ac mutus valebat, propter analogiam et connexio nem quæ sunt in his duabus infirmitatibus. An sit ille sensus prophetæ ignoro, et rein dirimendam ab eis qui in studio textuum sacrorum versati sunt, relinquo. Col. 497 12. Scit genius natale comes qui tem perat astrum, Horat. Epist., 1. 11; posteriore epist., v. 187. Vide Hexaemeron S. Basilii, homelia 6, p. 54 ed. Garnier Quid dicit? Quod ex astrorum tali modo moto rum conjunctione cum signis zodiaci, et secundum aliquas leges, talis vel talis speciei homines genera buntur. > Ibid. 1. Sallustius, De diis et mundo, p. 262, edit. Gale. Amstelod. 1688, 8°. Quomodo eventus nativitatem nostram præce dentes, ex eadem nativitate possent provenire, vi delicet prædicere nobilem vel infimani conditionem parentum, dum profiteantur astris nihil creari sed aliquid tantum significari?, Col. 500, B. 5. Hoc ad scripturas apocryphas vi detur pertinere. Ibid. 2. Exɣɛlonuɑ, in versione mea idem ac tentamentum, rhetorum technica expressio est sunt tractatus ex professo, proprius sensus videndus in vocabulariis rhetori cæ. Exsistit in operibus rhetorum Græcorum specia lis tractatus Minutiani, a Nor mann separatim editus. Col. 501 5. Vigerus in notis contendit negatio nem ponendam esse ante asteroscopicam, quam sic genethlialogicæ conjungit; quia supponit asterosco picam esse astrologiam judicialem, scientiam gene thlialogica indicatam. Sed mihi ille errare videtur, et censeo asteroscopicam esse observationem de side ribus volantibus de qua infra loquitur, cum eam distinguit ab astrologia proprie dicta. Ibid. 11. Vox dodecatemoria, astrologia judiciali usitata, significat duodecimam partem signi. Cum ergo quodque signum constaret triginta partibus tres decanos continentibus, dodecatomeria duo et dimi dium habebat. Ejus descriptio in Manilio legitur Perspice nunc tenuem visu rem, pondere maguam. Quæ tantum Graio signari nomine possit, Dodecatemoria in titulo signantia causas.