Judæorum, qui ipsum crucifixerunt, in medium pro ferre, ipsorumque testimonia ex Scripturis, quæ penes cos asservantur, excerpta sub incredulorum oculis percurrere. Quod igitur Deus homo futurus sit, Deus que mansurus, primus omnium dicit Jeremias: Hic Deus noster, non reputabitur alius ad illum. Invenit omnem viam scientiæ, et dedit illam Jacob puero suo, et Israel dilecto suo. Post hæc in terra visus est, et cum hominibus conversatus est (Baruc. 3. 36-38). Vides quomodo omnia paucis verbis declaravit, nempe quod Deus exsistens, homo factus sit, et cum hominibus conversatus sit; et quod veterem legem ipse condi derit? Nam Invenit, inquit, omnem viam scientiæ, et dedit illam Jacob puero suo, et Israel dilecto suo. Hic quippe docet, etiam ante Incarnationem ipsum omnia dispensasse, omniaque fecisse, legem statuisse, pro vidisse, curasse, benefecisse. Alius iterum propheta quomodo dicat ipsum non modo hominem futurum, sed etiam ex Virgine nasciturum, audi: Ecce virgo in utero habebit, et pariet filium, et vocabunt nomen ejus Emmanuel (Hes. 7. 14). Quod interpretantur, Nobiscum Deus. Deinde ostendens, non apparenter, sed vere hominem esse, addidit, [Butyrum et mel come det. Mos est enim, ut his cibis peculiariter pascantur pueri mox ut nati fuerint. Et declarans, quod non purus homo, iterum addit dicens']: Propter quod priusquam sciat puer vocare patrem bonum vel malum, non obtempe rat malitiæ, ut eligat bonum (Hesai. 7. 16). Quod autem non tantum homo et ex virgine, sed etiam ex domo David futurus esset, audi quomodo diu ante prædixerit Hesaias, qui figuris licet usus et meta phora, prædicit tamen Egredietur virga de radice Jessæ, et flos de radice ejus ascendet, et requiescet su per eum spiritus Domini, spiritus sapientiæ et intellectus, spiritus consilii et fortitudinis, spiritus scientiæ et pie tatis, spiritus timoris Dei replebit illum (Hesai. 11. 1– 3). Hic enim Jessæ pater fuit Davidis, quia ex illa tribu erat nec solum ex illa tribu, sed etiam ex domo Jesse prodibit: id vero prænuntiavit his ver bis: Egredietur virga de radice Jessæ, non de virga simpliciter loquens, sed de illo et de regno ejus. Quod autem non de virga hæc dixerit, in sequentibus declarat: postquam enim dixerat virgam, subjunxit, Et requiescet super eum spiritus sapientiæ et intellectus. Nemo enim, etsi admodum insipiens sit, dixerit, spiri tus gratiam super lignum advenisse: sed palam est, super templum illud immaculatum venisse. Ideo non dixit, veniet, sed requiescet: quoniam postquam venit, ibi mansit, nec discessit. Quod Joannes Evangelista declarat his verbis: Ego vidi Spiritum descendentem sicut columbam, et manentem super eum (Joan. 1. 32). Neque silentio praetermiserunt sententiam Judaicam, quam illi exhibuerunt ipso nato: nam Matthæus sic loquitur: Audiens autem Herodes turbatus est, et omnis Jerosolyma cum illo (Matth. 2. 3). Hesaiam quoque audi, qui id diu ante prænuntiavit: Cupient, si fiant 1 Quæ uncinis hic clauduntur non leguntur in textu Græ co, neque apud Savihum; sed videntur ad seriem orationis pertinere, atque a veteri Interprete lecta sunt. igne combusti: quia puer natus est nobis, et filius daius est nobis, et vocatur nomen ejus, magni consilii Ange lus, admirabilis consiliarius, Deus fortis, potens, prin ceps pacis, pater futuri sæculi (Iles. 9. 5. 6). lloc de puro homine dici non posse palam est vel iis, qui ad modum contentiosi sunt. Nullus quippe homo a sæ culo Deus fortis vocatus est, ut neque tantæ pacis princeps nam Pacis ejus, inquit, non est terminus (lb. v. 7). Id declarat rerum eventus, quia totam pervasit terram, universum mare, orbemque habita bilem, montes, saltus, colles, a die illa, a qua Christus incipiens in cælum ascensurus dixit: Pacem meam do vobis non sicut mundus dat do vobis (Joan. 14. 27). Cur ita loquutus est Christus? Quia nimirum pax hominum facile solvitur, variasque habet vicis situdines pax autem ejus, firma, immota, stabilis, diuturna, immortalis, finem non habens, licet innu mera bella undique moveantur, ac mille quotidie pɔ rentur insidiæ. Verum illius sermo, qui omnia perfi cit, hoc cum cæteris effecit. 3. Modum etiam adventus prædixerunt Prophetæ. Non solum autem illum hominem futurum, sed etiam modum adventus ejus prædixerunt. Quia enim ven turus erat, non tonitrua, non fulmina superne mittens, non quatiens terram, non commovens cælum, non portenta exhibens; sed sine strepitu nulloque conscio in domo fabri nasciturus erat, in domo ignobili ac vili, audi quomodo neque hoc tacuerit David: Descen det, inquit, sicut pluvia in vellus (Psalm. 71. 6), tran quillitatem et quietem significans.Neque hoc tantum; sed etiam quam mansuete et suaviter cum hominibus conversaturus esset, alius propheta declarans vide quid dicat. Nam quia cum contumeliis, sputis, con viciis afficeretur, inhonoraretur, flagellaretur, postre moque crucifigeretur, nullum ultus est talia facien tem, sed omnia patienter tulit, contumelias, insidias, insaniam et importunum plebis illius furorem atque incursum, hæc omnia declaravit his verbis: Calamum contritum non confringet, et linum fumigans non exstin guet, donec educat in victoriam judicium, et in ipso Gentes sperabunt (Hesai. 42. 5). Alius item locum, in quo nasciturus erat, indicat dicens: Et tu, Bethleem, terra Juda, nequaquam minima es in principibus Inda ex te enim exiet dux, qui regat populum meum Israel. et exitus ejus ab initio a diebus sæculi (Mich. 5. 2). Ilic divinitatem et humanitatem declarat: nam cum ait, et exitus ejus ab initio a diebus sæculi, aternam ante sæcula exsistentiam demonstrat; cum vero ait, Exiet dux qui regat populum meum Israel, generationem secundum carnem. Ac vide rursum et hic aliam pro phetiam refulgentem. Non enim dicit solum, ipsum esse nasciturum, sed etiam locum nobilem futurum esse, qui tunc erat ignobilis et exiguus: Nequaquam enim minima es, inquit, in principibus Juda. Totus orbis ad Bethleem videndam confluit. - Sane totus orbis ad Bethleem videndam confluit, ubi natus repositus fuit, neque ulla alia quam hæc causa est. Alius iterum tempus quo venturus erat significavit his verbis: Non deficiet princeps de Juda, neque dux

Jemcumque hinc futuram emendationem indicans, In æmulationem, inquit, deducam vos in non gente (Deut. 32. 21); ac si diceret, Tanta dabo ipsis bona, ut vos æmulatione corripiamini, et ut mordeamini. Hoc ita que meliores ipsos reddidit. Nam qui divisum mare, scissas petras, aerem mutatum, et tot tantaque pro digia viderant; imo vero qui filios suos immolaverant, qui ipsi Beelphegor initiati fuerant, multisque præ stigiis operam dederant; hi postquam nos accessi mus, longeque præstantiores suis res exhibuimus, amulatione ducti, et meliores effecti sunt, atque se continuerunt; ita ut ea quæ nec prophetarum moni tis, nec prodigiorum ostentis territi fecerant, jam æmulatione nostri recte faciant. Nemo itaque illorum jam filios immolat, nemo ad idola accedit, vel vitulum adorat. Virginitatis decor in Veteri Testamento ne nominabatur quidem; cum autem in Novo splendi dus futurus esset, vide quomodo id prædicat David Afferentur regi virgines post eam, adducentur in tem plum regis (Psal. 44. 16). Sed neque sacerdotum no men tacuit, episcoporum dico: Constituam enim principes tuos in pace, et episcopos tuos in justitia (Hesai. 60. 17). 8. Judicii extremi prædictio. Venturus erat ra tionem exacturus ab hominum genere, et speciatim a Judæis; attende quomodo et hoc ipsum vaticinen tur tum David, tum Malachias, qui sic ait: Et ingres sus est sicut conflatorium, sicut herba fullonum, et purgabit argentum et aurum (Malach. 3. 3): Pauli verbis affinia loquitur, qui sic habet: Dies enim decla. rabit, quia in igne revelatur (1. Cor. 3. 13). David vero, Deus manifeste veniet (Psal. 49. 3), secundum ejus adventum prædicans: nam primus adventus cum multa attemperatione fuit, secundus non item; sed horroris terrorisque plenus erit, angelis præcurren tibus, ejusque præsentia ceu fulgur omnia occupante. Nam sicut fulgur, inquit, exit ab oriente, et apparet usque ad occidentem, ita erit adventus Filii hominis (Matth. 24. 27 ): quo declaratur ejus splendor, qui semetipsum annunciat. Hoc David indicans dicebat, Deus manifeste veniet (Psal. 49. 3). Deinde futurum ejus judicium significans sic prosequitur: Ignis in conspectu ejus exardescet, et in circuitu ejus tempestas valida (Ibid.). Supplicia memoravit, splendorem jam indicat. Advocabit cælum desursum, et terram discer nere populum suum (Ib. v. 4): hic terram vocat genus humanum, sub hæc cum toto hominum genere Ju dæos annumerans: nam ad illos quoque respicit; hæc subjungit Congregate illi sanctos ejus, qui ordi nant testamentum ejus super sacrificia: et annuntiabunt cæli justitiam ejus: quoniam Deus judex est (Ib.v.5.) Ad ventu suo sacrificiorum cultum sublaturus et repro baturus erat, ut nostrum hoc sacrificium induceret; audi quomodo et hæc prædicta sint: Sacrificium et oblationem noluisti: corpus autem aptasti mihi (Psal. 39. 7): quod etiam alibi dicebat: Populus quem non cognovi servivit mihi, in auditu auris obedivit mihi (Psal. 17. 45), id est, non mare divisum, non petras scissas videns, sed audiens apostolos meos. Et hic rursum, Corpus autem aptasti mihi. Post hæc statiın adjecit, Tunc dixi, ecce venio. In capite libri scriptum est de me (Psal. 39. 10). Duo autem hic indicantur, et venturum esse, et tunc venturum esse, cum sacrificia rejecta fuerint, quod tunc contigit, cum principatus Judaicus in Romanum transiit. Invenimus etiam Ba ruch de adventu ejus ita loquentem: In terra visus est, et cum hominibus conversatus est (Baruch 3.58). Ait quoque Moyses: Prophetam vobis excitabit Dominus Deus ex fratribus vestris sicut me: ipsum audietis in omnibus. Et erit, omnis anima, quæ non audierit pro phetam illum, exterminabitur de populo suo (Deut. 18. 18). Vides hoc in nullo alio impletum, quam in hoc tantum. Nam multi prophetæ surrexerunt, et omnibus inobsequentes fuerunt, nihilque propterea passi sunt. Huic autem quia non obedierunt Judæi, palabundi, errantes, fugitivi, exsules ubique vagantur. Vide namque quomodo exclusi sint a civitate, atque a pa ternis legibus et consuetudinibus, cum ignominia, turpitudine, et ultionis poena. Quæ vero sub Vespa siano et Tito passi sunt, ne enarrari quidem possunt, ita omnem calamitatem excedit illa tragœdia. Et im pletum est propheticum illud: Omnis qui non audierit prophetam illum, exterminabitur. Ideo apud illos omnia in solitudinem versa, quia prophetam illum non au dierunt. Quod resuscitaturus sit omnes, declaravit Hesaias his verbis: Resurgent mortui, et excitabuntur qui in sepulcris sunt. Ros enim qui a te medicina ipsis est (Hesai. 26. 19). Neque hoc tantum, sed quod post crucem, post cædem clariores res ejus futuræ sint, quodque post resurrectionem latius propaganda sit prædicatio (prædictum est). Quia enim ligatus est, proditus a discipulo, sputis et contumeliis affectus, verberatus, crucifixus, et quantum in illis fuit ne se pulturæ quidem traditus, ac vestimenta ejus divise runt milites, quia in suspicionem tyrannidis vocatus, et quasi blasphemus obiit; (quasi tyrannus scilicet ), Omnis enim, qui se regem facit, contradicit Cæsari (Joan. 19.12); rursum (quasi blasphemus) Ecce, vos audistis blasphemiam ejus (Matth. 26. 65 ); quia, in quam, hæc omnia eventura erant, auditorem exci tans, et ad fiduciam præparans; ne timueris, inquit, horum causa illius enim, qui crucifixus, flagellatus, a latronibus contumelia affectus, in blasphemiæ su spicionem vocatus occisus est; illius, inquam, res tali conditione post mortem et post resurrectionem erunt, ut nemo negaverit eum honore magno repletum esse. Hoc utique sic contigit, quod diu ante prænuntians propheta dicebat: Erit radix Jessæ, et qui exsurget ut imperet Gentibus: in ipso Gentes sperabunt, et erit re quies ejus honor (Hesai. 11. 10); ac si diceret: hoc genus mortis diademate honorabilius est. Imperato.. res enim posito diademate, crucem suscipiunt, sym bolum mortis illius: in purpura crux, in diademate crux, in precibus crux, in armis crux, in sacra mensa crux, et ubique terrarum crux plus quam sol refulget. Et erit requies ejus honor. 9. At non hujusmodi sunt res humanæ, imo in his contra prorsus accidit. Nam viventibus iis, qui gloria

fuerit? At qui omnia facit, et immutat ea, qui orbem ex tanta nequitia transtulit, et terram cælum effecit, etiam rem hanc vituperio plenam, et mortem omnium ignominiosissimam supra cœlos adduxit. Hæc igitur omnia pr.evidens propheta dicebat: Et erit requies ejus honor. Hoc quippe mortis symbolum, neque enim finem faciam ita loquendi, multis benedictionis argu mentum effectum est, et omnimodæ firmitatis murus, diaboli lethifera plaga, dæmonum frænum, camus adversariarum virtutum. Hoc mortem sustulit, hoc inferni portas æreas confregit, vectes ferreos con trivit, diaboli arcem destruxit, peccati nervos exci dit, totum orbem damnationi subjectum eripuit, immissam divinitus naturæ nostræ plagam curavit. Quid dico? Quod non potuere mare divisum, petræ scissæ, acr mutatus, manna quadraginta annis tot hominum millibus erogatum, lex et alia signa cum in deserto, tum in Palæstina facta, hæc potuit crux, non in una gente, sed in toto orbe; crux, inquam, maledictum symbolum, omnibus horrendum, omni bus exsecrandum, post crucifixi mortem potuit omnia nullo negotio perficere. Neque hæc solummodo, sed ea, quæ postea sequuta sunt, ejus virtutem declarant. Orbem enim terrarum, qui quoad virtutem sterilis erat, nec melius se habebat, quam desertum, cum non posset quidpiam boni parere, statim paradisum et matrem fecundissimam effecit. Et hoc diu ante prænuntiavit propheta his verbis: Laetare, sterilis, quæ non paris: erumpe et clama, quæ non parturis, quia multi filii desertæ magis, quam ejus quæ habel virum (Hesai. 54. 1). Quod vero cum talem eam fecisset, legem ipsi dederit multo præstantiorem priori, id minime tacuerunt prophetæ: ac vide quid præsigni ficaverint: Disponam eis testamentum novum, non se cundum testamentum, quod disposui patribus eorum in die qua manum eorum apprehendi, ut educerem eos de terra Ægypti: quia ipsi non manserunt in testamento meo, el ego neglext eos, dicit Dominus. Quia hoc est testamentum quod disponam eis, dans leges meas in mente eorum, et in corde eorum inscribam eas (Jer. 31. 32). Deinde subitam mutationem et doctrinam facilem de clarans ait: Et non docebunt unusquisque proximum suum, et unusquisque fratrem suum, dicens, cognosce Dominum, quia omnes scient me a parvo ipsorum usque ad magnum ipsorum. Quod in adventu suo peccatorum veniam daturus esset, hoc item sic prænunciavit pro pheta: Hoc erit ipsis a me testamentum, cum auferam miquitates ipsorum, et peccatorum eorum non recor dabor amplius (Jer. 31. 34). Quid hac re manifestius esse possit? Vocationem quippe gentium, novæ legis supra veterem excellentiam, facilitatem accessus, cre dentium gratiam, et donum in baptismo factum his vaticiniis significavit. 11. Quod vero qui hæc fecit, is ipse postea judex adfuturus sit, perpende quomodo et hoc prænuncient Prophetæ, neque enim id silentio prætermiserunt, alii quidem videntes eum in eo ipso habitu, quo ven turus erat; alii verbis eum præsignificantes. Nam Daniel etiam in medio barbarorum Babyloniorum vi rum, det ipsum in nubibus venientem: audi illius Prophete verba: Aspiciebam, inquit, et ecce quasi filius hominis veniens in nubibus, et pervenit usque ad antiquum die el ante eum oblatus est. Et datus est ei principa lus el regnum et omnes populi, tribus, linguæ ipsi ser vient (Dan. 7. 13). Et judicium ejus ita subindicat Aspiciebam donec throni positi sunt, et libri aperti sunt et fluvius igneus manabat in conspectu ejus: mille millia ministrabant ei, et decies millies dena millia assistebant ei. Neque hoc tantum narrat, sed quem justi habituri sunt honorem sic describit: Et judicium dedit sanctis Altissimi, et regnum obtinuerunt sancti. Malachias vero hoc judicium per ignem futurum esse declarat his verbis: Ecce ipse ingreditur sicut ignis conflatorii, et sicul herba fullonum (Malach. 3. 2). Vi distin' prophetarum accurationem, quomodo omnia, quæ futura sunt, annuntiare præoccuparint? Quo modo ergo adhuc incredulus manere audes, talibus acceptis ejus virtutis demonstrationibus, cum verbo videas tamdiu ante prænuntiata, resque videas acci dere verbis consonas, ita ut nihil omnino excidat? Quodque hæc non figmenta nostra sint, testificantur ii, qui primi libros acceperunt, et etiamnum conservant, inimici nostri, abnepotesque eorum qui Dominum crucifixerunt: qui libros, inquam, apud se retinent et conservant. Et qui fieri possit, dicet quispiam, ut libros habentes non credant? Quia tunc etiam, cum eum mirabilia operantem viderent, non crediderunt sed hoc non est crimen ejus cui non creditur, sed eorum magis, qui in meridie cæcutiunt. Nam et hunc mundum in medio proposuit, instrumentum omni concinnitate elaboratum, vocem undique emittens, et creatorem prædicans: et tamen quidam homines sunt, qui vel automata esse dicunt, vel horum crea tionem atque providentiam hominibus adscribunt; alii vero fortunæ, ſato, genesi, vel stellarum conver sionibus. Verum hoc crimen non in opificem cadit, sed in eos, qui inter tot remedia adhuc extremis la borant morbis. Quemadmodum enim bene affectus animus quid facto opus sit videt, nec multis ad hoc eget adjumentis; sic imprudens ac stupidus, etiamsi innumeros habeat magistros, affectibus præoccupa tus, in cæcitate perseverat. Hoc igitur semper videas, non in hac re solum, sed in aliis quoque. Quot enim sunt, qui cum nullam audissent legem, honeste ac legitime vixerunt? Alii vero a pueritia ad extremam usque senectutem in legibus educati, eas violandi numquam finem fecerunt. Hæc et apud veteres con tigerunt: nam Judæi innumeris signis et miraculis non meliores effecti sunt; Ninivitæ vero una solum audita voce resipuerunt, et a peccatis liberati sunt. Hoc etiam videre est non in nobilibus tantum viris, sed etiam in obscuro loco natis. Quanta doctrina non imbutus est Judas? et tamen proditor factus est. Quam admonitionem habuit latro? attamen in cruce Christum confessus est, et regnum ejus prædicavit. Ne igitur a corruptorum hominum mente rerum ju dicium facias; sed ab ipsa rerum veritate congruen tem calculum ponas de iis, qui recta consilia sunt

quod et vos testamini, celebrabatur. Tunc enim multos prolixosque sermones contra Judæos insu:n psimus, importunum eorum jejunium accusantes. Eo igitur, ut nos constituimus, tempore has tres contra Judæos conciones habuit. Neque tamen ita mense Septembri habitas dicit has multas proli xasque homilias, ut nullam ante, nullam post Sep tembrem pronuntiarit. Nam cum ait, tunc enim maltos prolixosque sermones contra Judæos habui mus, tempus circiter annotat, neque homilias illas omnes mense Septembri circumscribit: non enim solet Chrysostomus tanto serupulo notas temporum consignare, ut passim observavimus. Cum vero dicit, multos prolixosque sermones, molloùçi xal paxpoùs loyous, bas três homilias indicare videtur, etiamque fortassis alias, quæ injuria temporum interciderint: parum enim abfuit, quin secunda etiam homilia perierit, utpote quæ in uno tantum Codice, magnaque sui parte mutila reperta sit. Imo vero certum videtur aliquot ex iis quas hic memorat, homilias intercidisse: nam in Hine ter tiæ dicit: Quemadmodum demonstravimus, cum hac de re multį habiti fuerint a me sermones, mohlous Avhlissa 26yours: non sic locuturus, si duos tan tum hac de re sermones habuisset. Sed cave putes cum Fientone Ducæo homilias quinque sequentes his Chrysostomi verbis, longos prolixosque sermo nes, significari illas siquidem habuit diu post Homiliam in Natalem Domini, anno 386 habitam, unde excerpta illa verba sunt, ut mox neque du biis argumentis palam faciemus. Restat ut quibusdam a Tillemontio circa hujus homiliae tempus propositis dubiis occurramus. Quod ait Chrysostomus in hac homilia, primum diem Azymorum hoc anno incidere in Dominicam, id utique anno 387 contigit. Nec inde tamen infe ras eodem anno 387, qualem numeramas a prima Januarii die, pronuntiatam fuisse banc homiliam nam præterquam quod a Septembri mense annus in Ecclesia Græca inchoatur, nihil frequentius apud Græcos Patres et scriptores est quam quod hoc anno rem quampiam occurrere dicant, quando ad rem minus quam unius anni spatium intercur rit. Quamobrem optime dixerit anno 336, Septem bri mense, Chrysostomus primum diem Azymorum hoc anno incidere in diem Dominicam, loquens de primo die Azymorum anni 387. Itaque si Tille montius; qui paulo ante Quadragesimam vel in ipsa Quadragesima anni 387 hanc institutam esse concionem probabiliter existimat, hac Chrysosto mi loquendi ratione nitatur, a scopo plane aberrat. Aliud eruit argumentum ex his verbis, tà¿ µèv txÚ saç hutpzs, has 40 dies, quibus suspicatur indi cari in ipsa Quadragesima habitam homiliam fuisse. Non videtur autem hinc plus subsidii re ferre: nam his significari potest, hos de quibus loquor, non autem, hos in quibus versamur 40 dies. Certe buic opinioni refragari videtur Chry sostomus cum initio hujus homiliæ dicit se con cionum contra Anomœos seriem denuo interpel lare cogi, et ex modo ordiendi indicat, se hane tertiam concionem contra Judæos, modico post secundam elapso tempore habuisse, quæ secunda in mensem Septembrem haud dubie referenda, ut supra vidimus. Et sane cum Chrysostomus homilia in die Natali Christi anni 386 dicat se mense cir citer Septembri multos prolixosque sermones coR tra Judæos instituisse, congruentius in illud circi ter tempus hanc tertiam homiliam rejicimus, postquam vel secundam contra Anomoeos, vel aliam ex sequentibus habuerat: non enim constat quænam ex illis hanc tertiam contra Judæos præ cesserit. Ad hæc vero si in Quadragesima hane homiliam dictam fuisse statuamus, ea erit Qua dragesima haud dubie anni 387; in illa vero Qua dragesima cursum homiliarum contia Anomœos interceperit, ut hanc contra Judaros haberet. Quo modo antem hæc convenire possint in Quadrage simam anni 387, per quam totam de statuis ever sis concionatus Chrysostomus est, tunc totus in describendis deplorandisque Antiochenorum cala mitatibus, quibus medicam manum admovere co nabatur? Cujus argumenti vim ut melius intelligas, consideres velim, in Quadragesima anni 387 ho milias viginti et unam habitas fuisse, quæ etiam num supersunt, totæque in deplorandis Antioche nis calamitatibus versantur, in earumque exordiis ut plurimum de præcedentibus homiliis agitur.` Quamobrem, si controversiæ de gloria Unigeniti et contra Anomœos tunc viguissent, et si hæc contra Judæos tunc habita fuisset, id in quodam proœmio haud dubie memoraturus erat. Ad hæc vero quis putet, in extremis periculis et malis versante civitate, Chrysostomum contra Anomœos et Judæos controversias excitasse, quæ auditorum et otium et sedatam mentem postulabant. [586] Longe difficiliorem aliam novet quæstio nem Tillemontius, quæ suam pariter et nostram sententiam impetat, quæque hujusmodi est. Hujus homiliae titulus est, GTEúovtas, In eos qui primo Pascha jejunant. Quod autem hoc ipso anno ii, qui Judæorum calculum in Paschate sequebantur, in ipso Paschate jejuna tari essent, sic declarat Chrysostomus num. 5 Ecce namque primus dies Azymorum hoc anno in Dominicam diem incidit, et omnino necesse est, ul