PHYSIOLOGUS. χὴν αὐτοῦ ὑπὲρ ἡμῶν τεθεικώς, καὶ δώσει nobis exposuit; seque ipsum redemptionem multoἑαυτὸν λύτρον ἀντὶ πολλῶν, τὰ ἐν τῇ βίβλῳ τῶν Κριτῶν ἡρμήνευσεν· ὁλοκαυτώματα γὰρ καὶ ὁ Ιεφθάς ὑπὲρ τοῦ λαοῦ τῷ Θεῷ τὴν θυγατέρα προσήνεγκεν. Ἑπτὰ παίδων πατὴρ Ἰεσσέ. Εβδομος ἀπὸ ᾽Αβραὰμ ὁ Μωϋσῆς. Δι' ἑπτὰ γραμμάτων τὸ Ιωάννου ὄνομα. Δι' ἑπτὰ γραμμάτων καὶ ἡ τοῦ Χριστοῦ προσηγορία. Ἑπτὰ διάκονοι παρὰ τῶν μα θητῶν εἰς διακονίαν τῶν Χριστιανῶν ἐξελέχθησαν· Στέφανος, Φίλιππος, Πρόχορος, Νικάνωρ, Τίμων, Παρμενᾶς, Νικόλαος. Ἑπτὰ παῖδες τὴν ᾿Αντιόχου τυραννίδα κατήνεγκαν. Καὶ συντόμως εἶπον οὗτός ἐστιν ἐπαινετὸς ὁ ἀριθμὸς, καὶ θαυμάσιος· ὅτι αὐτὸς ἄνωθεν ὁ Δεσπότης ἐγγράφως βοᾷ· Τίμα τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου, καὶ ἁγίασον αὐτήν· ὅτι ἐν αὐτῇ κατέπαυσεν ἀπὸ πάντων τῶν ἔργων αὐτοῦ ὁ Θεὸς ὧν ἤρξατο ἀποποιῆσαι. Αὐτῷ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Αμήν * Exod. xxx1, 13, 17. F. δούς. um obtulit, ea declaravit, quæ Judicum liber com plectitur. Nam et Jephthe filiam Deo pro salute populi in holocaustum obtulit. Septem fiiorum pater Jesse, septimus ab Abrahamo numeratur Moyses. Septem litteris Joannis nomen scribitur. Septem litteris etiam Christi nomen constat. Septem a discipulis diaconi ad Christianorum obsequium delecti sunt: Stephanus, Philippus, Prochorus, Nicauor, Timon, Parmenas, Nicolaus. Septem pueri Antiochi tyrannidem dejecerunt. Atque, ut uno verbo complectar, hic est commendatus, et admirabilis ille numerus: quandoquidem disertis in Scriptura verbis olim ista vociferatur Dominus: Honorn diem Sabbati, et sanctifica ipsam; quoniam Deus in illa requievit ab omnibus operibus suis, quae facere cuperat. Cui gloria in sæcula sæculorum. Amen. F. εἰπεῖν. ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ ΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΕΙΑΣ ΚΥΠΡΟΥ Εἰς τὸν Φυσιολόγον τὸν διεξελθόντα περὶ τῆς ἑκάστου φύσεως τῶν θηρίων τε καὶ τῶν πετείνων. S. P. N. EPIPHANII EPISCOPI CONSTANTIÆ CYPRI Ad Physiologum, qui de uniuscujusque generis ferarum ac volucrum natura locutus est. Ο Φυσιολόγος ἄρχεται λέγειν περὶ τοῦ λέοντος. Αρξώμεθα λαλῆσαι περὶ τοῦ λέοντος, τοῦ βασι λέως τῶν θηρίων ἤτοι τῶν ζώων· καὶ γὰρ Ἰακὼβ εὐλογῶν τὸν Ἰούδαν λέγει· Σκύμνος λέοντος Ιούδα, υιέ μου ἐκ βλαστοῦ· καὶ τὰ ἑξῆς. Πρώτη του λέοντος φύσις. Ὅτε περιπατεῖ ἐν τῷ ὄρει, καὶ ἔρχεται αὐτῷ ὀσμὴ τοῦ κυνηγοῦ, τῇ οὐρᾷ συγκαλύπτει τὰ ἴχνη· ἵνα μὴ ἀκολουθοῦντες τοῖς ἴχνεσιν οἱ κυνηγοί, εὕρωσιν αὐτοῦ τὴν ποίμνην, καὶ καταλάβωσιν αὐτόν. Ερμηνεία. Ούτωσὶ καὶ ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς, ὁ νοεμᾶς λέων νικήσας ἐκ φυλῆς Ἰούδα, ἡ τοῦ Δαυΐδ ρίζα, ἀποσταλεὶς ἀπὸ τοῦ Πατρὸς, τὰ νοερὰ αὐτοῦ ἐκάλυψεν ίχνη, τουτέστι την θεότητα ἕως τῆς κατελεύσεως. Κατῆλθε γὰρ εἰς τὴν τῆς Μαρίας νηδύν, τοῦ σῶσαι τὸ πεπλανημένον ἀνθρώπινον γένος. Καὶ ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο, καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν. Ἐκ τούτου οι * Gen. xLIX, 9. Joan. 1, 14. CAP. I. Physiologus de leone agit primum. De leone ferarum atque animalium rege dicere incipiamus: Jacob enim benedicens Jude: Catulus leonis, ait, Juda, ex germine, fili mi³, et quæ sequuntur. Prima leonis proprietas. Cum leo in monte oberrat, et venatorem odoratur, sua ipsius vestigia cauda obtigit, ne illis insistentes venatores lustrum inveniant, atque ipsum capiant. Interpretatio. Sic Dominus noster Jesus Christus spiritualis leo qui vicit ex tribu Judæ, radix David, a Patre missus, sui ipsius spiritualia cooperuit vestigia, id est, divinitatem suam; se enim exinanivit, et in Mariæ ventrem descendit, ut salvaret fraude deceplum hominum genus. Et Verbum caro factum est, et habitavit in nobis * : quapropter illi qui ignora-

DUBIA AUT SPURIA. bant desuper illum descendisse, dicebant: Quis cs! ἀγνοοῦντες ἄνωθεν κατελθόντα, ἔλεγον, τίς ἐστιν iste rex gloriæ? sanctus vero Spiritus: Dominus, inquit, virtutum ipse est rex gloriæ³. Altera interpretatio. Nec aliter tn, spiritualis homo, cum feceris eleemosynam, sinistra tua dexteræ opus ignoret, ne te diabolus ex bonis operibus investiget et ad peccandum alliciat. CAP. II. Altera leonis proprietas. Leena mortuum et cæcum edit catulum, juxta quem defixos in illum habens oculos triduo cubat; lis vero transactis leo accedit, et in catulum spirat, qui statim et ad vitam revocatur et lumen oculorum recipit. Cum vero dormit, evigilant ejus oculi, ita ut venatorem ab septem stadiis præsentiat; ipsumque fugit, neque ab illo capitur. Interpretatio. Sic gentes, quae non credebant, per trium dieram sepulturam et Domini nostri Jesu Christi resurrectionem respexerunt et ad vitam revocata sunt. Ante baptismum enim et mortuæ et cæcæ dicebantur; verumn a leæena, id est, ab sancto Spiritu per triduum sepulturæ observabantur. Cum autem leo, hoc est vivificum Verbum, venit, et in ipsos Spiritum sanctum inspiravit, ad vitam eos revocavit, et omnes ab inferno eduxit. CAP. III. De tro. β οὗτος ὁ βασιλεὺς τῆς δόξης; Τὸ δὲ Πνεῦμα τὸ ἅγιον λέγει, Κύριος τῶν δυνάμεων αὐτός ἐστιν ὁ βασιλεὺς τῆς δόξης. Ετέρα ερμηνεία. Οὕτω καὶ σύ, νοητὲ ἄνθρωπε, ποιοῦντος τοῦ ἐλεη μοσύνην, μὴ ἐπιγνώτω ἡ ἀριστερά σου τῆς δεξιᾶς σου τὸ ἔργον, μή πως ἰχνολογήσῃ σε ὁ διάβολος τοῖς ἔρω γοις σου τοῖς ἀγαθοῖς, καὶ ἐγκλίνῃ σε ἐπὶ τὰ πο νηρά. Δευτέρα φύσις τοῦ λέοντος. Οταν τέξηται τὸν αὐτῆς σκύμνον ή λέαινα, ἄπνουν τε καὶ τυφλὸν τυγχάνοντα ἐμβλέπουσα, προσκαθέζεται προσέχουσα αὐτῷ τριήμερον. Μετὰ δὲ τὸ συμπληρωθῆναι τὰς τρεῖς τῶν ἡμερῶν, προσπελάζων ὁ ἄῤῥην λέων καὶ ἐμφυσήσας αὐτῷ, καὶ εὐθὺς βλέπει καὶ ζῇ. Οταν οὖν κοιμᾶται, γρηγοροῦσιν αὐτοῦ οἱ ὀφθαλμοὶ, καὶ ἀπὸ ἑπτὰ βημάτων τοῦ κυνηγοῦ προαισθάνεται καὶ διαδιδράσκει, τοῦ μὴ συνεμπεσεῖν αὐτῷ. Ερμηνεία. Οὕτω καὶ τὰ ἄπιστα ἔθνη διὰ τῆς τριημέρου ταφής καὶ ἐγέρσεως τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀνα έβλεψαν καὶ ἐζωοποιήθησαν. Πρὸ γὰρ τοῦ βαπτίσματος νεκροί και τυφλοὶ ὠνομάζοντο· διεβλέποντο δὲ ὑπὸ τῆς λεαίνης, τουτέστιν, ὑπὸ τοῦ ἁγίου Πνεύμα της ἕως τῆς τριημέρου ταφής. "Οτε δὲ ἦλθεν ὁ ἄῤῥην λέων, τουτέστιν ὁ ζῶν Λόγος, καὶ ἐνεφύσησεν εἰς αὐτ τοὺς τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, ἐζωοποίησεν αὐτοὺς καὶ ἀπῆρε πάντας ἐκ τοῦ ᾅδου. Urus, animal omnium maximum, similis est bo vi, duoque habet cornua in modum serræ, estque pra omnibus animalibus terribile aspectu: itaque proceras arbores quatiens, illas dissecat, ramosque præscindit, nec est ullum animal illo fortius. Pascitur non longe ab Occano, continuo vero ut bibit, veluti ebrius ludit, cornibusque tanquam bos lerram petit. Est autem illic arbor dicta tanus, vili sim milis et alba ramis, quos cum urus capite concutit, cornu vincitur. Accedit itaque venator, et cornu alligatum deprehendit, illumque opprimit. αὐτοῦ δέδεται ὑπ' αὐτῆς. Παραγενομένου τοιγαροῦν κεράτων, κρατεῖ αὐτόν. Interpretatio. Tu igitur, o spiritualis homo, considera quanto te uro generosiorem fecerit Deus. Loco enim duorum cornuum, duo tibi dedit Testamenta, Novum videlicet et Vetus, quæ cornua sunt contra potestates adversas, ut ne te circumveniat diabolus, ait enim Propheta: In te inimicos nostros ventilabimus cornu 3. Altera interpretatio. Oceanus copiam divitiarom significal; lanus vero, Περὶ τοῦ οὔρου. Ο οὖρος μέγιστόν ἐστι ζῶον πολὺ ὑπερβάλλον τὰ ἕτερα, βοί παραπλήσιος, δύο κέρατα ἐν ἑαυτῷ πρίονι ὅμοια ἔχων, αὐστηρὸς τῇ θεωρίᾳ παρὰ πάντα τὰ ζῶα, ὥστε τὰ μεγάλα δένδρα διακνηθόμενος τοῖς κέρατι διαπρίειν καὶ κλωνοκοπᾷν, καὶ οὐδὲν τῶν ζώων δύο νασθαι ὑφ᾽ ἑαυτῷ ποιήσασθαι. Νέμεται δὲ ὁ αὐτὸς αὖρος πλησίον τοῦ Ὠκεανοῦ, καὶ εὐθέως μεθύσκεται, καὶ παλαίει πρὸς γῆν τοῖς κέρασιν ὥσπερ βοῦς. Εστι δὲ ἐκεῖ δένδρον ἡ ὀνομαζομένη τάνυς, κλήματος μόρ φωσιν ἔχουσα λευκοκλώνου· καὶ κνηθόμενος ὁ αὐτὸς Ο οὖρος τὴν κεφαλὴν πρὸς τὰ ἔρνη τῆς τάνους τὸ κέρας τοῦ κυνηγοῦ, καὶ εὑρίσκοντος ἐμπεπεδημένον τῶν Ερμηνεία. Καὶ σὺ οὖν, νοητὲ ἄνθρωπε, νόησον ὅτι οὔρου γεν ναιότερόν σε ἐποίησεν ὁ Θεός. Ἀντὶ δὲ τῶν κεράτων δέδωκέ σοι τὰς δύο Διαθήκας, τουτέστι, Παλαιὰν καὶ Νέαν Διαθήκην, κεράτιον εἰς τὰς ἐναντίας δυνάμεις, ἵνα μὴ προσεγγίσῃ πρὸς σὲ ὁ πονηρός. Εἶπε γὰρ ὁ Προφήτης. Εν σοὶ τοὺς ἐχθροὺς ἡμῶν κερατιού γεν. Ἑτέρα ἑρμηνεία. Ὠκεανὸς ἑρμηνεύεται το μέγεθος του πλούτου, τά * Psal. ΧΧ111, 8. ibid. 10. Psal. xLIII, 6.

PHYSIOLOGUS. ους δὲ ἡ ἡδονὴ τοῦ βίου. Εμπλεκόμενος ὁ ἄνθρωπος vitæ voluptatem, qua implicitus homo fidem negliεἰς τὰς ἡδονὰς τοῦ βίου ἀμελεῖ τῆς πίστεως. Ἐπερχομένου δὲ τοῦ κυνηγοῦ, τουτέστι διαβόλου, καὶ εὐρίσκοντος αὐτὸν συμπλεκόμενον, καὶ ἀμελοῦντα τῆς πίστεως, κατακυριεύει αὐτοῦ. ΚΕΦ. Δ'. Περὶ τοῦ ἐλέφαντος. Ἔστι γὰρ ὁ ἐλέφας μέγιστον ζῶον, προβοσκίδα ἔχων τοῦ διαφθεῖραι τὰ ἐπερχόμενα αὐτῷ ζῶα ὁμοίως καὶ τὴν βρῶσιν καὶ τὴν πόσιν διὰ τῆς προβοσκίδος αὐτοῦ κυβερνᾶται· οὐ γὰρ ἔχει ἁρμοσίας καὶ κύψας νέμεται, καὶ οὐ κάμπτει γόνατα. Η θῆλυς δὲ ζητεῖ βοτάνην τὴν λεγομένην μανδραγόραν, καὶ μεταλαμβάνει ἐξ αὐτῆς, καὶ εὐθέως πυροῦται καὶ πορεύεται πρὸς τὴν ἄῤῥενα, καὶ παραπετεύουσα κομίζει αὐτῷ τὴν βοτάνην, καὶ μεταλαμβάνει ὁ ἄρ ῥην ἐξ αὐτῆς, καὶ εὐθέως πυροῦται, καὶ συγγίνεται τῇ θήλει. Ἐπερχομένου δὲ τοῦ καιροῦ τοῦ τεκεῖν, εἰσβαίνει εἰς τινα λίμνην τοῦ ὕδατος, τὸ ὕδωρ κατα μετροῦσα ὡς τοῦ πλησιάσαι τοῖς μαστοῖς, καὶ ταύτῃ γεννα. "Ην γὰρ τέξηται ἐπὶ τῆς γῆς, ἀδυνατήσει ὁ σκύμνος ἐγερθῆναι ἀμοιρῶν ἁρμοσιῶν. Ερμηνεία. Πρόδηλον δὲ ὅτι ὁ πρωτόπλαστος Ἀδὰμ οὐχ ὥσπερ * Εὔα τοῦ τῆς παρακοῆς ξύλου προεγεύσατο, ποριζομένη καὶ τῷ ἑαυτῆς γαμέτῃ, ὅστις μετὰ τὴν γεῦσιν εὐθέως τοῦ παραβεβηκέναι ᾔσθετο. Τί δὲ ἐγέννησε; τὸ δὴ δήπου τὸ ἁμαρτάνειν. Τίς γὰρ ἡ τῆς γέννας λίμνη; ὁ παράδεισος. Περὶ τῆς ἐλάφου. Ἔστι δὲ ἡ ἔλαφος μόρφωσιν ἔχουσα ἀγρίας δορκά δος· τὸ δὲ κέρας αὐτῆς τρίαρχον, κατὰ τὰς τρεῖς ἀνακαινίσεις. Ζῇ δὲ ἔτη πεντήκοντα, καὶ διατρέχει ὡς καλὸς δρομεύς τὰς νάπας τῶν ὑλῶν, καὶ τὰς φάραγγας τῶν ὀρέων, καὶ ὀσφραίνεται τὰς ὁπὰς τῶν Ερπετῶν. καὶ τὸν ὄφιν ὅπηπερ διατρίβοντα παραχρῆμα γιγνώσκει, καὶ εὐθέως τίθησι τὴν ῥἵνα αὐτῆς ἐπὶ τὴν θύραν τῆς ὁπῆς, καὶ ἀναιρεῖ τὴν πνοὴν, καὶ ἐξιὼν ὁ ὄφις εἰσβαίνει εἰς τὸν λάρυγγα τῆς ἐλάφου, ἡ δὲ καταπίνει αὐτόν. Διὰ τοῦτο ἔλαφος ὀνομάζεται, διὰ τὸ ἐλεῖν τοὺς ὄφεις ἐκ τοῦ βάθους. Τρέχει γὰρ ἐπὶ τὰς πηγὰς τῶν ὑδάτων, καὶ ἢν μὴ τρεῖς ὥρας γεύσηται τοῦ ὕδατος, τελευτῇ· εἰ δὲ εὕρῃ ὕδωρ, πά λιν ζῇ ἔτη πεντήκοντα. Διὰ τοῦτο εἶπεν ὁ προφήτης Ον τρόπον ἐπιποθεῖ ἡ ἔλαφος ἐπὶ τὰς πηγὰς τῶν ὑδάτων, οὕτως ἐπιποθεῖ ἡ ψυχή μου πρὸς σε, ὁ Θεός. Ερμηνεία. Καὶ σὺ οὖν, νοητὲ ἄνθρωπε, τρεῖς μὲν ἀνακαινίσεις ἔχεις· τούτων ἡ μὲν ἔστι τὸ βάπτισμα τῆς ἀφθαρσίας, ἡ δὲ τὸ χάρισμα τῆς υἱοθεσίας, καὶ ἡ μετάνοια. Καὶ ὅτε εὕρῃς τὸν ὄφιν ἐν τῇ καρδίᾳ σου (τουτέστι τὴν αμαρτίαν), δρομαῖος χώρει ἐπὶ τὰς πηγὰς τῶν ὑδά · Psal. XLI, PATROL. GR. XLIII. η git. Venator igitur, hoc est diabolus, illum aggreditur, quem voluptatibus mancipatum, fidemque negligentem inveniens, in suam potestatem redigil. CAP. IV. De elephante. Elephas maximum est animal, proboscidemque habel, qua quæ ipsum adoriuntur animalia, percutit. Hac cibum et potum sibi subministrat; non enim habet compages, propensusque pascitur, genua haud incurvans. Femina herbam quæ mandragora dicitur, quærit, quam gustal, coeundi cupiditate accensa, ad maremque properans illam ipsi offert. Mas vero ut coinedit, ardet libidine, et femina miscetur. Jam cum instat pariendi tempus lacum ingreditur, pertentatque aquam; qua mammillas usque pertingente parit. Si enim in terram ederet fetum, haud elevari posset, cum membrorum compagibus careat. Interpretatio. Manifestum est, primum parentem Adamum, non ut Evam inobedientiæ lignum prægustasse; illa enim dedit viro; qui ut comedit, ensit præceptum Domini transgressum esse. Quis igitur partus? peccatum; et locus ubi peperit quis? paradisus. CAP. V. De cervo. Cervus similis est silvestri capræ; illius cornua tribus ramis distinguuntur, ut et triplex est ejus vitæ reparatio. Vivit enim annos quinquaginta, nemorumque silvas, et montium valles, ut velocissimus cursor contento gradu perlustrat, serpentiumque cavernas odore indagat, et sicubi serpens delitescit, e vestigio subodoratur, statimque nares ad limen cavernæ admovet, halitumque trahit; prodens igitur serpens in fauces cervi sese ingerit, ille obvium devoral, qua de causa appellationem sortitus est, videlicet quod ex imo serpentes ad se attrahat. Postquam autem serpentem ex cavernis cepit, il - lico ad aquarum fontes decurrit: quod si trium horarum spatio aqua se explere non potest, mofitur; sin autem aquæ potus obtingat, ad annos denuo quinquaginta vitam protrahit. Unde propheta David: Sicut desiderat cervus ad fontes aquarum, sic desiderat anima mea ad te, Deus '. Interpretatio. Tu igitur, spiritualis homo, tres habes restaura - tiones baptismum scilicet incorruptionis, filialis adoptionis gratiam, atque penitentiam. Si quando serpentem, id est peccatum, intra cordis recessus deprehenderis, ad fontes aquarum, hoc est, ad

DUSIA AUT SPURIA. Scripturarun scaturigines statim confuge, sanctam a των, ήγουν ἐπὶ τοὺς κρουνοὺς τῶν Γραφῶν (κατὰ τὰς videlicet gratiam (quemadmodum prophetae interpretantur) hauri. Nam si pœnitentiam egeris, ab ea, fterum deleto penitus peccato, reparaberis. CAP. VI. De aquila. Aquila volucrum regina, a longissima vita denominationem accipit; vivit enim annos centum. Cum vero senescit, rostrum ei iucurvatur, caligantque oculi, ita ut nec videre possit, nec cibum capere. Igitur in altum sese attollit, et in præruptam se projicit rupem, ad quam rostrum allidit, et se frigidis immergit aquis, adversusque solares radios se opponit, tuncque ex oculis cadunt lippidines, ac iterum juvenescit. Interpretatio. Tu igitur, o spiritualis homo, cum multitudine peccatorum fueris oppressus, in altum ascende, hoc est in tuam ipsius conscientiam, atque te ad petram, scilicet ad fidem orthodoxam projice, delle peccatorum tuorum multitudinem, et perpetuis te aquis, id est lacrymis, abstergens, solis radiis incalesce, hoc est in coetu fidelium, et in sancto Spiritu ad calorem poenitentia propera, lippidines, id est peccata abjice, statim enim renovabitur ut aquilæ juventus tua, et justus vocaberis apud Deum. CAP. VII. De vulture. Vultur cunctis avibus voracior est; quadraginta enim diebus cibo abstinet, quem cum invenit, totidem se ex illo libris ingurgitat, itaque quadragenariam abstinentiam quadragenaria ingluvie compensat. Interpretatio. Tu igitur, spiritualis homo, qui in quadragesimali jejunio Dominicam resurrectionem exspectas, poli ventri fade indulgere, ne quadragesinalis abstinentiæ meritum perdas. CAP. VII. De pelicano. η Præ omnibus volueribus pelicanus prolis est amans, femina sido incubat, pullos suos custo diens, ipsosque fovet complectiturque, et nimiis oscutis sauciat, perforat itaque illorum latera, el illi moriuntur. Post tres vero dies accedit mas pelicanus, et mortuos iuvenit pullos, et valde augitur doloreque impulsus proprium latus percutit ac terebrat, emanatque sanguis, quem super mortuorum pullorum vulnera instillat, qui sic vitæ restituuntur. Interpretatio. Sic Dominus noster Jesus Christus, cujus latus lancea aperuit, continuoque sanguis et aqua exivit, Ερμηνευούσας προφητείας), καὶ πίε ὕδωρ ζῶν, τουτ ἐστι τὸ ἅγιον δῶρον. Κοινωνῶν γὰρ ἐν μετανοίᾳ, ἀνανεώσῃ σαυτὸν λοιπὸν διὰ τῆς αὐτῆς, καὶ τεθανα - τωθήσεται ἡ ἁμαρτία. Περὶ τοῦ ἀετοῦ. Ἔστι γὰρ ὁ ἀετὸς βασιλεὺς τῶν ὀρνέων. 'Αετὸς δὲ καλεῖται διὰ τὴν πολυετίαν αὐτοῦ· οὗτος μὲν ζῇ ἔτη έκατόν. Καὶ γηράσαντος γρυποῦται δ΄ προμυκτήρ, καὶ ἀμβλυώττουσιν οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ, τοῦ μὴ ὁρᾷν, καὶ οὐκ ἰσχύει φαγεῖν. 'Ανέρχεται δὲ εἰς ὕψος λίαν, καὶ ῥίπτει ἑαυτὸν ἐπὶ ἀκροτόμου πέτρας, προσκρού - σας αὐτῇ τὸ ράμφος, καὶ λούεται εἰς τὴν ψυχράν λίμνην, καὶ κάθηται κατὰ τὸ ἡλιακὸν θερμόν. Πίπτουσι δὲ λεπίδες ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν, καὶ πάλιν ἐς νέους τελεῖν ἄρχεται. Ερμηνεία. Καὶ σὺ οὖν, νοητὲ ἄνθρωπε, ὅταν πολλὰ ἁμαρτή σῃς, ἄνελθε εἰς ὕψος, τουτέστιν εἰς τὸ συνειδός σου. καὶ ῥίψον σὲ κατὰ πέτραν, ήγουν εἰς τὴν ὀρθόδοξον πίστιν, κλαῖσον τὸ πλῆθος τῶν ἁμαρτιῶν σου. Εν τῇ λίμνῃ καθαρίσθητι ταῖς δακρυοαῖς σου. Θερμάν θητι κατὰ τὸν ἥλιον, ήγουν κατὰ τὴν Ἐκκλησίαν, καὶ κατὰ τὸ ἅγιον Πνεῦμα, σπεῦσον τὴν ταχίστην ἐπὶ τὴν θέρμην τῆς μετανοίας. Ρίψον ἀπὸ σοῦ τὰς λεπίδας, τὰς ἁμαρτίας, καὶ πάλιν ἀνακαινισθήσεται, ὡς ἀετοῦ, ἡ νεότης σου, καὶ δίκαιος ὀνομάσῃ παρὰ τῷ θεῷ. Περὶ τοῦ γυπός. Ο γύψ ὄρνεόν ἐστι τῇ ἥττῃ τῆς γαστρὸς τὰ πάντα ὑπερακοντίζον. Οὗτος ἀπαστίαν ἄγει τεσσαράκοντα τῶν ἡμερῶν, ἦν δὲ λαχών τύψι (sic) ἐδέσμασιν, ἐσθίει λίτρας τεσσαράκοντα, καὶ ἀναπληροί τὴν τῶν - τεσσαράκοντα ἡμερῶν ἀσιτίαν. Ερμηνεία. Καὶ σὺ, νοητὲ ἄνθρωπε, ὃς ἀπαστίαν ἦγες ἡμέρας τεσσαράκοντα, προκρίνων τὴν τοῦ Κυρίου ἀνάστασιν, μὴ θέλῃς γαστριμαργία σχολάζειν, ἵνα μὴ ἀποβά λῃς τὴν τῶν τεσσαράκοντα ἡμερῶν νηστείαν. Περὶ τῆς πελεκάνος. Ἔστι γὰρ ἡ πελεκάν φιλότεχνον όρνεον παρά πάντα τὰ ὄρνεα. Ἡ δὲ θήλεια καθέζεται ἐν τῇ νεοτε τις φυλάσσουσα τὰ τέκνα, καὶ περιθάλπει αὐτὰ ἀσπαζομένη καὶ κολαφίζουσα ἐν φιλήματι, οπὰς ταῖς πλευρας κατεργάζεται, καὶ τελευτῶσι. Καὶ μεθ' ἡμέρας τρεῖς, παραγενομένου τοῦ ἄρρενος πε λεκάνος, καὶ εὑρίσκοντος αὐτὰ τεθνηκότα, ολοφύρε ται τὴν καρδίαν λίαν. Πεπληγμένος δὲ τοῦ πόνου, κολαφίζει τὴν ἰδίαν πλευράν, καὶ ὁπὰς αὐτῇ ἐμποιεῖ, καὶ καταῤῥεῖ αἷμα, ἐπιστάζων ἐπὶ τὰς πληγὰς τῶν τεθνηκότων νεοσσών, καὶ οὕτως ζωοποιοῦνται. Ερμηνεία. Οὕτω καὶ ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, λόγχη τὴν πλευρὰν αὐτοῦ ἤνοιξε, καὶ εὐθέως ἐξῆλθεν αἷμα

PHYSIOLOGUS. καὶ ὕδωρ. Επέσταξεν τὸ αἷμα ἐπὶ τοὺς τεθνηκότας super mortuos filios, hoc est Adamum et Evani ca νεοσσούς, τουτέστι τὸν Ἀδάμ, καὶ τὴν Εὔαν, καὶ τοὺς λοιποὺς προφήτας, καὶ ἐπὶ πάντας τοὺς θανόντας, καὶ ἐφώτισε τὴν οἰκουμένην, καὶ ἐζωοποίησεν αὐτοὺς διὰ τῆς τριημέρου ταφῆς, καὶ ἐγέρσεως αὐτοῦ. Διὰ τοῦτο ἐλάλησε διὰ τοῦ Προφήτου· 'Ωμοιώθην πελεκάνι ἐρημική. ΚΕΦ. Θ'. Περὶ τῆς πέρδικος. Ἔστιν ἡ πέρδιξ πολύτεκνος. Νεοττοποιησαμένη δὲ πορεύεται ἡ θήλυς, καὶ γεννᾷ τὰ ὠὰ καθ᾿ ἑκάστην· καὶ οὐκ ἀρκεῖ αὐτῇ τῆς ἰδίας γαστρὸς ὁ τό κος, ἀλλὰ κλέπτουσα τὰ ὠὰ τῶν ἀλλοτρίων, φέρει αὐτὰ ἐπὶ τὴν νεοττιὰν αὐτῆς. Ερμηνεία. Καὶ σὺ οὖν, νοητέ ἄνθρωπε, ὅταν πολλὰς ἐλεη μοσύνας ποιήσῃς, μὴ ἀρκέσωσί σοι, ἀλλὰ δράμε εἰς ἑτέρας ἐντολὰς, καὶ πλήθυνον σφόδρα τὴν νεοττιάν σου· τουτέστι, ἅγνισον τὴν καρδίαν σου, καὶ σκλή. ρυνον λίαν σὲ κατὰ τῶν ἐναντίων δυνάμεων. ΚΕΦ. Ι. Περὶ τῆς τρυγόνος. Ἔστι ἡ τρυγών φίλανδρον ὄρνεον παρὰ πάντα τὰ πετεινὰ, καὶ πορεύονται ἀμφότεροι, ἄῤῥεν καὶ θῆλυ, καὶ νεοσσοποιοῦσιν· ἀποζευχθέντων δὲ αὐτῶν, φυ λάσσουσι τὴν μονογαμίαν ἕως τέλους τῆς ζωῆς αὐτῶν. Ερμηνεία. Καὶ σὺ οὖν, νοητὲ ἄνθρωπε, ὅταν πλησθῇς ἀνομιῶν, καὶ δόξῃ σοι καιρὸς τοῦ μετανοῆσαι, ἀπόβαλλε τὸ κακουργεῖν, καὶ μὴ περιπέσῃς εἰς ἕτερον ῥύπον, ταυτέστιν εἰς ἑτέραν ἁμαρτίαν, ἀλλὰ φύλασσε τὴν μονογαμίαν σου, τουτέστι τὸν ὄρον τῆς γυναικός σου, ἵνα εὕρῃς μονὴν ἐν τῇ δευτέρᾳ παρουσίᾳ. Περὶ τοῦ φοίνικος. terosque prophetas, et super omnes mortuos, sanguinem suum fudit, universumque mundum illuminavit, et per triduanam sepulturam ac resurrectionem suam ad vitam illos reduxit. Quapropter per Prophetam dixit: Similis factus sum pelicano solitudinis s. CAP. IX. De perdice. Perdix prolis fecunda est. Constructo enim uido, singulis diebus ova parit. Nec vero proprii ventris sufficit fetus; verum aliarum avium discurrens suffuratur ova, et ad nidum suum illa defert. Interpretatio. Sic tu, spiritualis homo, si multas feceris elee mosynas, nec tibi satis esse putes, sed ad alia præcepta festina, et nidum tuum abunde imple, hoc est, cor tuum expia, et te adversus contrarias potestates valde muni. CAP. X. De turture. Inter omnes aves, conjugis amans est turtur. Mas et femina una volant pullosque procreant; si vero morte separantur, ad finem usque vite viduitatem custodiunt. Interpretatio. Sic tu, spiritualis homo, eum peccatis onustus, tempus esse pœnitendi judicaveris, abjice prava opera, nec novis te sordibus, id est peccatis, im. plices, sed unico conjugio contentus esto, videlicet intra proprii tori limites te contine, ut in secundo adventu mansionem invenias. CAP. XI. De phanice. Phoenix avis pavone pulchrior est. Pavo enim aureas argenteasque habet alas; phoenix vero hyacin· thinas et smaragdinas, pretiosorumque lapidum coloribus distinctas, coronam autem habet in capite, et in pedibus malleolos. Prope Indiam degit; vivit autem annos quingentos, et in cedris Libani absque cibo et potu, vento pascitur, at post quingentos anΦοίνιξ τοῦ ταῶνος ωραιοτέρα ὑπάρχει. Ο ταὼν γὰρ χρυσίῳ καὶ ἀργυρίῳ καταπετάσας τας πτέρυγας κέκτηται· ἡ δὲ φοίνιξ, ὑακίνθου και σματ ράγδου καὶ λίθων πολυτελών. Τιάραν γὰρ φέρει ἐπὶ τὴν κεφαλὴν, καὶ σφύρας κατέχει ἐπὶ τοῖς ποσὶν αὐτῆς. Ἡ φοίνιξ τῆς Ἰνδίας ἐγγὺς κοιτάζεται, καὶ ἀμφὶ τὰ πεντακόσια έτη τὸν βίον διάγει εἰς τὰς κέδρους του Λιβάνου ἄβρωτος καὶ ἄποτος, τρέφεται nos alas aromatibus implet, et cum Heliopoleos δὲ ἐκ πνεύματος. Καὶ μετὰ τὰ πεντακόσια ἔτη ἀναμέστας ἐμποιεῖ τὰς πτέρυγας αὐτῆς ἀρωμάτων, καὶ ὅταν σημάνῃ ὁ ἱερεὺς τῆς Ηλιουπόλεως, ἐγείρεται ἐκ τοῦ ἰδίου τόπου, καὶ πορεύεται πρὸς τὸν ἱερέα, καὶ εἰσερχομένη εἰς τὸν ναὸν μετὰ τοῦ δε ρέως, εἰς τὸ ἅγιον θυσιαστήριον, καὶ πάντα τὰ μέλη αὐτῆς σποδός γίνεται. Τῇ δὲ ἐπιούσῃ ἡμέρᾳ εὑρίσκει αὐτὴν πτερυγουμένην οὖσαν· τῇ τρίτῃ δὲ ἀναπεπλησμένη πτερύγων ἀσπάζεται τὸν ἱερέα, καὶ ἀνακαινιζομένη ἀπέρχεται πάλιν εἰς τὸν ἴδιον τόπον.. Ἑρμηνεία. Καὶ πῶς οὖν οἱ παράνομοι Ἰουδαῖοι ἐπίστησαν τὴν τριήμερον ἀνάστασιν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ › Psal. cı, 7. ' sacerdos sacrificia inchoat e proprio egreditur nido, aul sacerdotem pergit, unaque templum ingreditur usque ad sacrarium, et in cinerem tota consumitur; sequenti autem die alis renatis reperitur; tertia vero die jam integra sacerdotem salt!- tal, restaurataque iterum ad proprium locum redit. Interpretatio. Cur igitur Judæi iniqui Domini nostri Jesu Christi triduanam resurrectionem non crediderunt, cum

DUBIA AUT SPURIA. avis trium dierum spatio ipsa se suscitet? aut quo- Χριστοῦ, ἐπείπερ τὸ ὄρνεον διὰ τριῶν ἡμερῶν ἐζωδ modo seipsum a mortuis suscitare non potuit, cum de illo dixerit Propheta: Justus ut phanis forebit 1 CAP. XII. De pavone. Pavo inter omnes volucres avis est jactabunda; corporis enim forma atque alis pulcher est. Cum ambulat, se ipse latitia exsultans intuetur, demittit vero caput, et in terram oculos conjicit; cum autem suos conspicit pedes graviter vociferatur, scilicet quod illi cæteris corporis sui partibus non respondeant. Interpretatio. Tu igitur, spiritualis homo, præcepta et bona tula videns, delectare et exsulta; cum vero pedes, -id est peccata, aspexeris, vociferare, et coram Deo deffe atque odio habe peccatum, quemadmodum et pavo pedes, ut sponso justus appareas. CAP. XIII. De serpente. Ait Christus in Evangelio: Estote prudentes sicut serpentes, et simplices sicut columbæ *. Physiologus in gerpente plures inesse naturæ proprietates ait. Prima serpentis proprietas. Cum senio gravatur, caligant illi oculi; et cum iterum juvenescere parat, quadraginta diebus cibo abstinet, et tandem emollita cute, quærit petram per cujus foramen magno nisu contendens pronusque transire nititur, cutemque exuit, qua deposita gaudet, atque iterum juvenescit. Interpretatio. Ει tu, spirllualis homo, si per angustam et arctam viam veterem mundi senectutem deponere vis, corpus tuum jejunio macera: Est enim angusta porta et arcta via quæ ducit ad regnum cœlorum ³. CAP. XIV. Secunda serpentis proprietas. Cum serpens vestituın hominem conspicit, pavet, ipsumque fugit; quod si nudum videt, illum petit. Interpretatio. Et tu spiritualiter considera, quod cum noster parens Adamus veste a Deo contexta in paradiso indutus fuit, illum adoriri diabolus non potuit, sed procul ab eo fugit; cum vero præcepta Dei transgressus nudus mansit, tunc vicit illum diabolus. CAP. XV. Tertia serpentis proprietas. Si quando serpens ab homine petitur, caput ille tantum custodit, reliquum corporis exhibet. 1 Psal. xcı, 13. • Matth. x, 16. • Matth. vi. 14. ποιήθη, καὶ ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς τῷ τρόπῳ οὐκ ἐδύνατο ἐγεῖραι αὐτὸν ἐκ νεκρῶν; Διὰ τοῦτο ἔλεγεν ὁ Προφήτης· Δίκαιος ὡς φοῖνιξ ἀν θήσει. Περὶ τοῦ ταῶνος. Εστιν ὁ ταὼς τερπόμενον ὄρνεον παρὰ πάντα τὰ πετεινά· ἔστι δὲ μορφόχροος, καὶ πτερύγων ωραίων. Περιπατῶν γὰρ ὁρᾷ αὐτὸν τερπόμενον, εγκεκυφυίαν δὲ ἔχων τὴν κεφαλὴν ὑποβλέπει. Οταν δὲ ἴδῃ τοὺς πόδας αὐτοῦ, φωνεῖ ἀγρίως, αὐτοὺς ἀνομοίως ἔχειν πρὸς τὸ λοιπὸν μέρος τοῦ σώματος φάσκων. Ερμηνεία. Καὶ σὺ οὖν, νοητὰ ἄνθρωπε, ὁρῶν τὰς ἐντολάς σου καὶ τὰ ἀγαθά σου, τέρπου καὶ ἀγάλλου· ὅταν δὲ ἴδῃς τοὺς πόδας σου, τὰ ἁμαρτήματά σου, φώνη σον, καὶ κλαῦσον πρὸς τὸν Θεὸν, καὶ μίσησον τὴν ἁμαρτίαν, ὥσπερ ὁ ταὼς τοὺς πόδας, ἵνα δίκαιος τῷ νυμφίῳ φανῇς. Περὶ τοῦ όφεως. «Ο Χριστὸς εἶπεν ἐν τῷ Εὐαγγελίῳ· Γίνεσθε φρόνιμοι ὡς οἱ ὄφεις, καὶ ἀκέραιοι ὡς αἱ περιστεραί. Ο φυσιολόγος ἔλεξε περὶ τοῦ ὄψεως, ὅτι πολλαὶ φύσεις εἰσὶν ἐν αὐτῷ. Πρώτη φύσις τοῦ ὄψεως. Οταν γηράσκῃ, ἀμβλύνονται αὐτοῦ οἱ ὀφθαλμοί, καὶ ἐὰν ἀνανεάζειν ἑαυτὸν βούληται, νηστεύει ἡμέ ρας τεσσαράκοντα, ἕως ἂν τὸ δέμας αὐτοῦ χαυνωθῇ, καὶ εὑρίσκει πέτραν, καὶ ῥαγα αστεύει, προκύψας δὲ διὰ τῆς ὁπῆς ὠθεῖται περᾶσαι, καὶ ἐκβάλλει τὸ γῆρας, καὶ ἀποβαλὼν αὐτὸ τερπωλὴν παρέχει νεανίσκων. Ερμηνεία. Καί σύ, νοητὲ ἄνθρωπε, ἐὰν θέλῃς τὸ πάλαι ποτέ γῆρας τοῦ κόσμου ἀποβαλέσθαι, διὰ τῆς στενῆς καὶ τεθλιμμένης ὁδοῦ, διὰ νηστείας, τὸ σῶμα μάστισον. Στενὴ γὰρ ἐστιν ἡ πύλη, καὶ τεθλιμμένη ἡ ὁδὸς ἡ ἀπάγουσα εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. ΚΕΦ. ΙΔ'. Δευτέρα φύσις τοῦ ὄψεως. Ὀφθεὶς τῷ ὄφει ὁ ἄνθρωπος ἐνδεδυμένος, φοβεῖ αὐτὸν τὰ μάλιστα καὶ διαδιδράσκει, ὁραθεὶς δὲ γυα μνός καταθαῤῥεῖ αὐτοῦ. Ερμηνεία. Καὶ σὺ νοητῶς ἐννόησον, ὅτι ἡνίκα ὁ πατήρ σου ὁ Ἀδὰμ ἦν ἐν τῷ παραδείσῳ ἀναβαλλόμενος τὴν Θεοῦ ὑφαντὸν στολήν, οὐκ ἴσχυσε ἐμπεσεῖν τῷ ἐχθρῷ, ἀλλὰ ἔφευγε μακρὰν ἀπ' αὐτοῦ· ὅταν δὲ γυμνός ἔμεινε, τὴν ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ παραβας, τότε ο Πο νηρὸς ἐκράτησεν αὐτόν. Τρίτη φύσις τοῦ ὄφεως. Τοῦ ἀνθρώπου αὐτὸν ἀποκεραμῆσαι ἐχνεύοντας, ὅλον τὸ σῶμα παραδίδωσι, τὴν κεφαλὴν μόνην φυλ λάσσει. by Google

PHYSIOLOGUS. Ερμηνεία. Οφείλομεν οὖν καὶ ἡμεῖς ἐν καιρῷ πειρασμοῦ ὅλον τὸ σῶμα θανάτῳ παραδούναι, μόνην τὴν κεφα λὴν φυλάττοντες· τουτέστι, τὸν Χριστὸν μὴ ἀρνού μενοι, ὅπερ ἐποίουν οἱ ἅγιοι μάρτυρες· Η κεφαλή γὰρ παντὸς ἀνδρὸς ὁ Χριστός ἐστιν, ὡς γέγραπται, Τετάρτη φύσις τοῦ ὄψεως. Ὅταν ἐπὶ τὴν πηγὴν τοῦ ὕδωρ πιεῖν ἔλθῃ ὁ ὄφις, οὐ φέρει τὸν ἰῶν, ἀλλά γε ἀφεὶς αὐτὸν ἐν τῇ νεοττια, οὕτω καθαρὸς πορεύεται, ἵνα μὴ τοὺς ἐξ αὐτῆς πίσ νοντας φαρμακεύσηται. Ερμηνεία. Οφείλομεν μὲν οὖν καὶ ἡμεῖς ἐπὶ τὸ ἀένναόν τε καὶ ἄκακον ὕδωρ σπεύδοντες, τὸ τῶν θείων καὶ ἐπουρα νέων λογίων ἐν τῇ τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίᾳ γέμον, μὴ φέρειν σὺν ἡμῖν τὸν τῆς κακίας Ιόν, οὐ μὴν ἀλλὰ πᾶσαν κακίαν καὶ λοιδορίαν, πᾶν τε πονηρὸν ἐνθύμη μα ἀφεῖναι, καὶ οὕτως ἄμωμοί τε καὶ καθαροί που ρευθῶμεν ἐν τῇ τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίᾳ, ὅπως μὴ τὴν ἡμετέραν ψυχὴν καταφαρμακεύσωμεν. ΚΕΦ. ΙΖ'. Περὶ τῆς μύρμηκος. Ο Σολομὼν εἶπεν ἐν ταῖς Παροιμίαις· Ιθι πρὸς τὴν μύρμηκα, ὦ ὀκνηρά. Ο φυσιολόγος είπε περὶ τῆς μύρμηκος τῆς πολλὰς φύσεις ἐχούσης. Πρώτη φύσις τῆς μύρμηκος. Interpretatio. Debemus igitur et nos in tempore periculi totum corpus morti concedere, solum caput custodire, hoc est, Christum non deserere, quemadmodum sancti martyres fecerunt. Omnis enim viri caput Christus est, ut ait Scriptura '. CAP. XVI. Quarta serpentis proprietas. Cum serpens ad fontem ut bibat pergit, virus non defert, sed in antro illud dimittit, sicque purus accedit, ne ex illis aquis bibentes veneno inficiat. Interpretatio. Debemus igitur et nos qui ad perennem puramque et divinis ac cœlestibus eloquiis scaturientem aquam in Dei Ecclesia properamus, malitia venenum nobiscum non deferre, sed omnem pravitatem ac jurgium et omnem malam cogitationem deponere, sicque insontes et puri Ecclesiam Christi adeamus, ne anima nostra veueno infciatur. CAP. XVII. De formica. Ait Salomon in Proverbiis: Vade ad formicam, o piger*. Physiologus multas proprietates habere ean dicit. Prima proprietas formica. Ὅταν ἐπιμελῶς βαδίζωσιν ἕκασται κομίζουσαι τὸν κόκκον, καὶ οὐ λέγουσι τοῖς φέρουσι, Δότε ἡμῖν, οὐδ᾽ ἁρπάζουσιν ἀπ' αὐτῶν, ἀλλ᾽ αὐτόματοί τε ξυλλέξου- runt, sed unaquæque colligere sibi studet. σαι οἶχονται ἀπιοῦσαι. Cum sollicite discurrunt, et singulæ granum portant, a ferentibus vacuæ nec petunt, nec vi auſeΕρμηνεία. Ταῦτα ἐπὶ τῶν σωφρόνων τε καὶ μωρών παρθέ νων εὑρεῖν ἔστι. ΚΕΦ. ΙΗ. Δευτέρα φύσις τῆς μύρμηκος. Ὅταν ἀποταμιεύσῃ τοὺς κόκκους ἐν τῇ ποίμνῃ, διχοτομεῖ αὐτοὺς, μὴ χειμῶνος καταλαβόντος σαπω σιν οἱ κόκκοι, καὶ λιμοκτονηθῶσιν αὐταί. Ἡ γὰρ μύρμηξ θυμόσοφος τυγχάνουσα, προνοεῖ καῦμα μέγα, ἢ καὶ βροχὴν ἔρχεσθαι. Θεωρουμένου δὲ σοῦ τὴν μύρ. μῆκα τὸν κόκκον τοῦ σίτου εἰς τὴν ὁπὴν εἰσκομίζου σαν, ἐρχόμενον νόει τὸν χειμῶνα· ἦν δὲ ἐκφέρουσαν θεάσῃς, γαλήνην ἐσομένην γνῶθι. Ερμηνεία. Καὶ σὺ οὖν, ὦ ἄνθρωπε, τὰ τῆς Παλαιᾶς ῥήματα ἐκ τῶν πνευματικῶν διαστελλε. Τὸ γὰρ γράμμα ἀποκτείνει. Παῦλος γὰρ εἶπεν· Ὁ νόμος πνευματικός ἐστι. Πριν γὰρ τῷ νόμῳ μὴ προσέχοντες οἱ Ἰουδαῖοι ἐλιμοκτονήθησαν. ΚΕΦ. ΙΘ'. Περὶ τῆς ἀλώπεκος. Ἡ ἀλώπηξ ἐστὶ πολύτροπον ζῶον. Πεινάσασα δὲ καὶ ἀποροῦσα τροφῆς, ἀπέρχεται ἐπὶ τοὺς ἡλιακούς τόπους, καταρρίπτουσα αὐτὴν ἐς γῆν, καὶ ἀνεχομένη 'I Cor. x1, 3. • Prov. vi, Interpretatio. Hæc in prudentibus et fatuis virginibus deprehenduntur. CAP. XVIII. Secunda proprietas formicæ. Cum in cellulis grana condunt, in- duas partes illa dividunt, ne hieme ingruente putrescant, et ipsa fame pereant. Formica enim cum sit animal solers, et æstum solis nimium et hibernum tempus præsentit. Haque cum eam videris triticam in cavernam condentem, hiemem adventare intellige; si vero illud extra educentem ipsam videris, tranquillum instare tempus scito. Interpretatio. Tu vero, o homo, sermones veteres ab spiritualibus separa. Littera enim interficit‘. Et Paulus ait: Lex spiritualis est*. Judæi autem legi minime adhærentes, fame perierunt. CAP. XIX. De vulpe. Vulpes versutum est animal. Cum enim esurit, et cibo caret, aprica loca adit, et humi strata animamque continens, ac simulans se mortuam supina 6. * Matth. xxν, 1 sqq. * Il Cor. 111, 6.. * Rom. vi, 14.

DUBIA AUT SPURIA. jacet, oculis et pedibus sursum erectis. Aves ita- τὴν πνοὴν καὶ ὑποκρίνουσα τεθνηκυῖαν κεῖται ὑπτία, que delabuntur ut ipsa vescantur; illa vero arripit cas subito, ac pro libito devorat. Interpretatio. Nec aliter diabolus cum illaqueare hoininem vult, tentat ipsum, ut quam negligenter se in oratione gerat; sicque facillime irretitur. CAP. XX. De noctua. Ait Psaltes: Factus sum sicut nycticorax '. Physiologus igitur avem esse dicit amantem magis tenebras quam lucem. Interpretatio. Sic Dominus noster Jesus Christus dilexit nos sedentes in tenebris et in umbra mortis, hoc est, gentium populum amavit magis quam Judæos, qui olim adoptionem repromissionemque in Patre habuerunt. Quamobrem Salvator dixit: Noli timere, pusillus grex, quia complacuit Patri vestro, dare robis regnum ³. Dices, Impura avis est noctua: atqui Salvator per Apostolum dixit: Eum qui non noveral peccatum, pro nobis peccatum fecit: humiliavit seipsum, ut exaltaret nos: Factus est omnia, ut omnes salvos faceret³. Ait Sapiens CAP. XXI. De ape. Purva inter aves est apis, et principium dulcedinum fructus illius *. Interpretatio. Ilaud aliter divina opera incomprehensibilia sunt in hominibus, et mirabilia in excelsis, et super mel et favum ac super creata omnia dulciora. CAP. XXII. De terrestri rana. Terrestris hæc rana calorem solis excipit, et gclu, imbres, ventos, et hibernas tempestates et omnia sustinet, et de nulla re desperat. Aquatica vero nihil horum tolerare potest: verum, ingruente hieme, seipsam in profundum demittit, sole vero emicante emergens placide incalescit; cum autem solis calor increverit, terre illum non potest, ac denuo in profundum sese dejicit. Interpretatio. Sic et qui otiose degunt monachi minime poterunt famem, sitim, nuditatem, continentiam, ct humi cubationem tolerare; qui vero otio non indulgent, libenter jejunant, atque omnia sustinent. CAP. XXIII. De charadrio. Est avis charadrius dicta, quam physiologus ait nibam esse totam absque ulla prorsus nigredinis nota. Porro si quis morbo laboret, sitque hominis Psal. cr, 7. τοὺς ὀφθαλμούς τε καὶ τοὺς πόδας ἄνω ἔχουσα Επερχομένων δὲ τῶν πετεινῶν, καὶ αὐτὴν κατεσθίειν βουλομένων, ἐκείνη ἑτοίμως αὐτὰ κρατεῖ. Ερμηνεία. Οὕτω καὶ ὁ διάβολος παγιδεύσαι τὸν ἄνθρωποι βουλόμενος, διαπειράζει αὐτὸν, ὅπως ἀμελῶς ἔχητα τῆς προσευχῆς, καὶ ῥᾷστα οὕτως παγιδεύει αυτόν. Περὶ τοῦ νυκτικόρακος. Φησὶν ὁ Ψαλμωδός· Εγενόμην ὡσεὶ νυκτικόραξ. Ο γοῦν φυσιολόγος λέγει τουτὶ τὸ πετεινὸν ὑπεραγαπᾶν τὴν νύκτα ἢ τὴν ἡμέραν. Ερμηνεία. Οὕτως καὶ ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ἡγάπησεν ἡμᾶς τοὺς ἐν σκότει καὶ σκιᾷ θανάτου καθη· μένους, τουτέστι, τὸν λαὸν τῶν ἐθνῶν, ὑπὲρ τὸν λαὸν τῶν Ἰουδαίων, τῶν ποτε τὴν υἱοθεσίαν καὶ ἐπαγγε λίαν τῷ Πατρὶ ἐσχηκότων. Ἐκ τούτου καὶ ὁ Σωτὴρ ἔλεγεν Μὴ φοβοῦ, τὸ μικρὸν ποίμνιον, ὅτι εὐδό κησεν ὁ Πατὴρ ὑμῶν· δοῦναι ὑμῖν τὴν βασιλείαν. Ερεῖς μοι, ὅτι ὁ νυκτικόραξ ἀκάθαρτόν ἐστι· καὶ πῶς ὁ Σωτὴρ ἔλεγε διὰ τὸν ᾿Απόστολον, ὅτι τὸν μὴ γνόντα ἁμαρτίαν, ὑπὲρ ἡμῶν ἁμαρτίαν ἐποίησεν; ἐταπεί νωσεν ἑαυτὸν, ἵνα ὑψώσῃ τοὺς πάντας· Τὰ πάντα γέγονεν, ἵνα πάντας σώσῃ. Περὶ τῆς μελίσσης. Εἴρηται διὰ τοῦ Σοφοῦ· Μικρὰ ἐν πετεινοῖς μέσ λισσα, καὶ ἀρχὴ γλυκισμάτων ὁ καρπὸς αὐτῆς. Ερμηνεία. Ωσαύτως τὰ θεϊκὰ ἔργα ἀνεξιχνίαστα ἐν ἀνθρώποις, καὶ θαυμαστὰ ἐν ὑψηλοῖς, καὶ γλυκύτερα ὑπὲρ μέλι καὶ κηρίον, καὶ ὑπὲρ πάντα τὰ κτίσματα. ΚΕΦ. ΚΒ'. Περὶ τοῦ ξηροβατράχου. Οὕτως ὁ ξηροβάτραχος δέχεται τὸ θερμὸν τοῦ ἡλίου, τούς τε πάγους, όμβρους, ἀνέμους, καὶ χειμῶνας, καὶ πάντα ὑπομένει, οὐδαμῶς τε ἀπειρηκώς ἐστιν. Ὁ δὲ ὑγροβάτραχος ἀδυνατεῖ ὑπενεγκεῖν τι τῶν τοιούτων, ἀλλὰ καταλαβόντος τοῦ χειμῶνος, βάλλει έαυ. τὸν εἰς τὸν βυθόν· ἐπιλάμψαντος δὲ τοῦ ἡλίου, ἐξερχόμενος ἡδέως θερμαίνεται· ἐπεὶ δὲ ἡ τοῦ ἡλίου θέρμη παχυνθῇ, αὐτὴν φέρειν οὐ δύναται, καὶ πάλιν ῥίπτει ἑαυτὸν βυθόνδε. Ερμηνεία. Οὕτω καὶ οἱ μοναχοί, οἱ μὴ ἀσκούμενοι οὐχ οἷοί τε ἔσονται ὑπομένειν πείναν, δίψαν, γύμνωσιν, εγκράτ τειαν καὶ χαμαικοιτείαν· οἱ δὲ ἐνασχολούμενοι ήδιστα νηστεύουσι, καὶ πάντα φέρουσι. Περὶ τοῦ χαραδρίου. Ἔστι γὰρ πετεινὸν λεγόμενον χαράδριος. Ο φυσιο λόγος ἤλεγξε περὶ τούτου, ὅτι ὅλον λευκόν ἐστι, μὴ ὅλως μελανίαν ἔχον. Καὶ ἐάν τις νοσῇ, ἡ νόσος του * Eccli. x1, 3. * Luc. 1, 79. * Luc. x1, 32, ' Il Cor. v, 21. * 1 Cor. 1x, 22.