AGRIPPA CASTOR NOTITIA (Galland., Biblioth., t. I, Proleg., p. Lxxm.) Agrippa Castor, sub Adriano γνωριμώτατος συγγρα- δεινότητα τῆς τἀνδρὸς ἀποκαλύπτων γοητείας. Perφεύς. Scripsit ίκανώτατον ἔλεγχον contra Basili dem: opus deperditum, cujus pauca superant apud Eusebium. Quo tempore sub Adriano erupit Basilides, Gnosticorum primipilus, floruit eruditionis ac doctrinæ laude Agrippa, cognomento Castor; qui primus omnium nefanda illius hæresiarchæ arcana atque impia dogmata, quatuor et viginti libris in Evangelium ab eo exaratis consignata, detexit simul et confutavit. De quo illustri Ecclesiæ scriplore haec habet Eusebius: Εἰς ἡμᾶς κατῆλθεν ἐν τοῖς τότε γνωριμωτάτου συγγραφέως Αγρίππα Κά στορος ικανώτατος κατὰ Βασιλείδου ἔλεγχος, τὴν venil ad nos Agrippa Castoris, scriptoris ea ætate celeberrimi, validissima adversus Basilidem confutatio: in qua hominis præstigias ac fraudes delegit. Ita quoque Hieronymus: «Agrippa, cognomento Castor, vir valde doctus, adversum viginti quatuor Basilidis hæretici volumina, quæ in Evangelium confecerat, fortissime disseruit, prodens ejus universa mysteria. Agrippæ item meminit Theodoretus De illius vero ætate consulendi potissimum Pearsonius Dodwellus ac Massuetus Cæterum, luculentum ejus opus jamdudum periit, iis paucis exceptis quæ nobis servavit Eusebius, quæque ex ipso descripta suo loco protulimus. De opere Agrippa Castoris, in quo confutabatur Basilides, hæc scribit Eusebius Ilist. lib. IV, cap. 7. Ἐκφαίνων δ᾽ οὖν αὐτοῦ (Basilidis) τὰ ἀποῤῥητα, φησίν (Agrippa Castor) αὐτὸν εἰς μὲν τὸ Εὐαγ γέλιον τέσσαρα πρὸς τοῖς εἴκοσι συντάξαι βιβλία· προφήτας δὲ ἑαυτῷ ὀνομάσαι Βαρκαδίαν καὶ Βαρκώφ καὶ ἄλλους ἀνυπάρκτους το (f) Euseb. Hist. eccles., lib. IV, cap. 7. Hieron. De vir. illustr., cap. 21. Theodor. Hæret. fabul., lib. 1. cap. 4. Pearson. Vindic. Ignat. part. it, cap. 7, pag. 87. Dodw. in addit. ad Pears, posth., pag. 248. Massuet. dissert. I in Iren.', §§ 114, 115, pag. 48. Dumque cuncta ejus (Basilidis) arcana profert in lucem, quatuor et viginti libros in Evangelium ab illo conscriptos esse memorat, ipsumque sibi pro pletas confinxisse Barcabban et Barcopla, aliosque nonnullos qui nunquam exstitissent: iisque barLESIUS. Evangelium Matthæi, an Marci. Ac fortasse hos viginti quatuor libros composuerat Basilides in suum ipsius evangelium. Scripserat enim evangelium Basilides, el suo nomine prænotaverat: Tò xatà Basileiony ebayyehtov, ut testatur Origenes in Homilia 1 in Lucam, Ambrosius in proœmium B. Lucæ, Hieronymus præfatione in Matthæum. Ili autem libri Basilidis Ennio dicebantur. Certe Clemens Alexandrinus in lib. iv Stromateon loca quædam affert ex lib. xxm Basilidis 'EEnrnrixŵr. VAIn notis ad Hieronymi De viris illustr., cap. 21, quod de Agrippa Castore agit, ait se suspicari cl. Fabricius, hosce Basilidis commentarios ab Origene, Ambrosio, Hieronymo, intelligi, ubi falsum Basilidis evangelium memorant. Idem quoque Fabricio visum fuerat scribere in vol. 1 Čod. Apocryph. Nov. Test., p. 343. Sed huic quidem opinioni male convenire videntur Origenis verba in Macarii Orationibus in Lucam: Ταῦτα δὲ εἴρηται πρὸς τοὺς ἀπὸ Οὐαλεντίνου, καὶ Βασιλίδου, καὶ τοὺς ἀπὸ Μαρκίωνος. Εχουσι γὰρ καὶ αὐτοὶ τὰς λέξεις (S. Scripturæ verba prius laudata) v T xa xvtou, bayyelly, p. 981, tom. III Op. Origenis, ex ed. Delaruean, seu Benedictin. Quod quidem si verum sit de communi hæreticorum evangelio, quidni học opus esset ipsum illud Marcionis evangelium, de quo satis multa Tertullianus et Epiphanius? De Basilidis ætate nonnibil infra ad legesippi Fragmenta attuli. ID. 'Expalrwr d' our avrov. Eusebius præmisit: Πλείστων οὖν ἐκκλησιαστικῶν ἀνδρῶν κατ' ἐκεῖνο xatpou (tunc temporis exortis Saturnino atque Basilide hæreticis) τῆς ἀληθείας ὑπεραγωνιζομένων, λογικώτερόν τε τῆς ἀποστολικῆς καὶ ἐκκλησιαστικῆς δόξης ὑπερμαχούντων, ἤδη τινὲς καὶ διὰ συγγραμμά των τοῖς μετέπειτα προφυλακτικὰς αὐτῶν δὴ τούτων τῶν δηλωθεισῶν αἱρέσεων παρεῖχον ἐφόδους. Τῶν εἰς ἡμᾶς κατῆλθεν ἐν τοῖς τότε γνωριμωτατου συγγρα σέως Αγρίππα Κάστορος, ἱκανώτατος κατὰ Βασιλείδου ἔλεγχος, τὴν δεινότητα τῆς τἀνδρὸς ἀποκαλύπτων γοητείας: Εκφαίνων δ' οὖν αὐτοῦ, etc. Porro cum eodem tempore plurimi ecclesiastici viri patrocinium veritatis susciperent, et pro ecclesiastica apostolicaque doctrina disertissimé decertarent, nonnulli etiam assertiones suas scriptis proditas tanquam remedia ad cavendas supradictas hæreses comparata, posteris reliquerunt. Ex quibus pervenit ad nos Agrippa Castoris, scriptoris ea ætate nobilissimi validissima adversus Basilidem confutatio: in qua hominis præstigiæ ac fraudes deteguntur. Dumque cuncta ejus, etc. ROUTH. Εἰς μὲν τὸ Εὐαγγέλιον τέσσαρα πρὸς τοῖς elnog, etc. Non dicit Eusebius in quodnam Evangelium Basilides eos libres scripserit; utrum in Προφήτας δὲ ἑαυτῷ ὀνομάσαι Βαρκαβδαν καὶ Βαρκώς. Βαρκαδᾶν καὶ Βαρχών. Ita quidem codex Regius. Sed in codice Maz., Med. et Fuk. scriptum est Bapxz66±v cum accentu gravi in ulti-.

ARISTO PELLÆUS. bara quadam nomina imposuisse, ad percellendos νὰς ἑαυτ ῷσυστησάμενον· βαρβάρους τε αὐτοῖς εἰς eorum animos, qui hujusmodi rerum admiratione capiuntur. Ait præterea illum docere, quod indiffe rens sit victimas diis immolatas degustare, et persecutionum tempore licenter fidem abnegare. Sectatoribus quoque suis Pythagoreorum more silentium quinquennii eum indicere affirmat. His aliisque similibus de Basilide recensitis, supradictus scriptor bæresis hujus errores in lucem protractos validissime coarguit. ma. Nec aliter Nicephorus, nisi quod ultimam circumflectit. Apud Rufinum quoque, et apud Hieron. in indiculo hæreseon (Judæorum) Barcabbas dicitur. Sic enim præferunt manuscripti codices Rufini. Cæterum in hos prophetas Barcabam et Barcob, Isidorus Basilidis filius Expositionum libros scripserat, ut docet Clemens Alexandrinus in lib. vt Stromateon: Ισίδωρος δὲ, ὁ Βασιλείδου υἱὸς ἄμα καὶ μαθητὴς, ἐν τῷ πρώτῳ τῶν τοῦ προφήτου Παρχώρ Εξηγητικῶν. Ubi Βαρκώφ emendandum videtur. Nisi quis existimare malit, Пapxóp etiam unum fuisse ex prophetis illis a Basilide confictis. Ex eorum prophetarum numero fuit etiam Cham; cujus nomine Basilides librum prophetiæ contexuerat, ut ex Isidori verbis ibidem a Clemente citatis colligitur. VALESIrs. Grabius quoque ad pag. 38 Spicileg., vol. II, de fictis horum pseudo-prophetarum non modo personis, sed et libris, ista Eusebii accipienda censet, loco illo Clementis Alexandr. penitus persuasus. Neque interea plane spernenda est cl. Lardneri conjectura, hos libros statuentis codices aliquos orientales fuisse, quos adduxerat secum κατάπληξιν τῶν τὰ τοιαῦτα τεθηπότων ἐπιφημίε προσηγορίας. Διδάσκειν τε ἀδιαφορεῖν εἰδωλοθύτων ἀπογευομένους, καὶ ἐξομνυμένους ἀπαραφυλάτ τὴν πίστιν κατὰ τοὺς τῶν διωγμῶν καιρούς. Πυθαγορ κῶς τε τοῖς προσιοῦσιν αὐτῷ, πενταετή σιωπὴν παρα κελεύεσθαι. Καὶ ἕτερα δὲ τούτοις παραπλήσια απ τοῦ Βασιλείδου καταλέξας ὁ εἰρημένος είτ ἀγεννῶς τῆς δηλωθείσης αἱρέσεως εἰς προῦπτον ἐφε ρασε τὴν πλάνην. Basilides ab Oriente Alexandriam. Vid. opus Lardmeri posthumum Anglice scriptum, cui tit. Hæreticorum historia, lib. 11, cap. 2, sect. 31. Barcǝhban autem prophetam quemdam Gnosticis attribuit, ejusque nominis etymon docet Epiphanius, in brres. 27, num. 2, p. 83, ed. Pelavii. Hoc denique notabo, in multis tam Rufini quam Hieronymi co dicibus exhiberi hæc nomina sic scripta, Barchabaa et Barcob, sed Barchabam et Barchabos in Refri ms. collegii S. Magdal. Oxonii; clausulam autem in codice Eusebii Bodl. seu Savil, omissam fuisse. Καὶ ἄλλους ἀνυπάρκτους τινάς. Frustr Christophorsonus angelos hic inseruit, quasi in Eosebii textu aliquid deesset. Verum Eusebius tantum de prophetis loquitur quos sibi commentus fueral Basilides. Atque ita hunc Eusebii locum acceperwil Hieronymus in Catalogo, ubi de Agrippa Castore loquitur, et Theodoretus in lib. 1 Hæreticarum febylarum, et Nicephorus in libro quarto. VALESIUS. Ὁ εἰρημένος. Ἡ Εἰρηναῖος ms. Norlalc, sed male, etsi idem in codice suo Nicephorus historicus invenit. Routh. ARISTO PELLÆUS NOTITIA (Galland., Biblioth. vet. Patr., I, Proleg., p. lxxiv. ) 1. Aristo Pellæus, auctor Disputationis Jasonis et Papisci, Lucæ evangelistæ perperam ascriptæ. Operis utilitatem laudat Origenes contra Celsum; simulque illius inscriptionem, characterem alque doctrinam exponit. Quid in eo reprehenderit S. Hieronymus. Ejus auctor defenditur cum ex Paraphraste Hierosolymitano, tum ex vetustissimo Prædicationis Petri auctore, neque penitus dissentiente vel ipso Hieronymo. 1. Græcus operis textus, pauculis demplis, prorsus interiit; una cum ejusdem perantiqua versione, a Celso Christiano elaborata e cujus tamen superstite præfatione complura suppetunt ad ipsum opus plenius agnoscendum. Quis Jason cum Papisco in eo disputans. Quo tempore illud scriptum. Ill. Historiam quoque rerum orientalium litteris consignasse perhibetur Aristo, ex Mose Chorenensi; quis et ex ipso fortasse Eusebio. IV. De eodem scriptore nonnulla perperam dicta exstant apud Chronici Paschalis auctorem. Locus ejus a Fabricio frustra tentatus. Neque magis placet Cavei conjectura. Quid tandem de illo sentiendum ex Cangio. ་ 1. Primus inter antiquos Ecclesiæ scriptores qui Clemens Alexandrinus in libro vi Hypotyposeon Aristonis meminerit, Eusebius Cæsariensis compe- Lucæ ascripserit. Verum haud facile assequi liritur eumque Pellæum appellat, ex Pella nimi- cet, inquit Grabius qua ratione fieri potuerit, rum Palæstinæ oppido trans Jordanem sito, quo ut Clemens Alexandrinus Lucam ejus auctorem paulo ante Hierosolymorum excidium sedes suas fecerit, cum res aliquandiu post Lucæ obitum gestæ transtulerant Christiani, ut idem tradit Euse- in eo Dialogo fuerint relatæ. Unde suspicor, vel nºs bius Hic vero ex Judæo, ut videtur, Cbristia- vitiose in Maximi textu infra recitando {v pro nus, Disputationem Jasonis et Papisci litteris con- öv legere, vel potius a Maximo verba Clementis signasse, S. Maximo teste perhibetur: quam haud recte lecta aut intellecta fuisse; cumque is tamen Disputationem, si eumdem Maximum audias, Disputationem Jasonis et Papisci allegans, Jasonis myst. theol. cap. 1, opp. tom. II, pag. 17. Grab. Spicil. SS. PP., tom. II, p. 130. Vide infra. Euseb. Hist. eccles., lib. iv, cap. 6. Id. ibid.. lib. 11, cap. 5. Maxim. Schol. in Dionys, vulgo Areopag. De

NOTITIA. mentionem a Luca forte factam dixerit, in Actis ▲ doctissimus comperitur; hæc enim sententia non scilicet apostolorum, hæc male ad ipsam Disputationem esse relata. › Hæc ille. Aristoni, sed ipsimet Origeni tribuenda; qui effatum illud velut commune omnium Ecclesiæ scriptorum principium pronuntiat; ut rite advertit cl. Maranus Post Origenem autem meminit quoque semel iterumque S. Hieronymus ejusdem Disputaticnis, quam et Altercationem vocat; duoque ipsius loca inferius retulimus. Et in eorum quidem altero falsum esse asserit doctor maximus, quod in ea scriptum erat, initio Geneseos in Hebræo haberi: In Filio fecit Deus cœlum et terram. Sed Aristonem defendendum suscepit Bartoloccius: ‹ Pro Hebræo, inquit, intelligitur idioma Hierosolymitanum, quod Hebraicum lato modo dicebatur, et litteris Hebraicis scribebatur. In hoc siquidem idiomate, cujus reliquiæ adhuc iu Targum Hierosolymitano hodie supersunt, invenitur: In Sapientia creavil Deus, etc. Per Filium Patris æterni, et in Filio qui Sapientia Dei Patris est, creata sunt omnia; unde in hoc loco et secundum bunc sensum, idem valet In Sapientia ac In Filio. › Hactenus ille. Neque mirum, si Aristo Pellus locum istum ex Targum llierosolymitano desumpserit, consilio institutoque suo haud parum congruentem; qui scilicet dispu - tationem suam De Christo in primis inscripsit, quique non solum Jasonem Christianum àæè tŵy::- dxïxŵv ypaçŵv, ex ipsis Judæorum litteris disputantein, verum etiam Papiscum llebræum ox ἀγεννῶς οὐδ᾽ ἀπρεπῶς τῷ Ἰουδαϊκῷ, strenue satisque Judaice contradicentem induxit, ut modo asserebat Origenes. Haud equidem ignoro, huic Bartoloccii sententiæ illa officere, quæ de istius paraphrasta Hierosolymitani ætate a plerisque viris doctis, potissimum vero a Morino edisseruntur, statuentibus illum sæculo vi fuisse recentiorem; ut proinde paraphrasi hujusmodi baud uti sæculo st potuerit Aristo. Verum huic objectioni occurrit Waltonus duplicem exstitisse Paraphrasin Hierosolymitanam demonstrans. Qua de re non-, nulla insuper Wolfius Cæterum eamdem hujus loci Geneseos interpretationem ab Aristone adhibitam, hausit itidem, ut videtur, ex vetustissimo pseudepigrapho Prædicationis Petri Clemens AleCæterum longe diu ante Maximum eamdem Disputationem legerat Celsus Epicureus, cujus iniquum de illa judicium recitat his verbis Origenes: Παπίσκου τινὸς καὶ Ἰάσονος ἀντιλογίαν ἔγνων, οὐ γέλωτος, ἀλλὰ μᾶλλον ἐλέους καὶ μίσους xal ἀξίαν. Εμοιγ' οὖν οὐ ταῦτ᾽ ἐλέγχειν πρόκειται· ἔστι γὰρ παντί που δῆλα. Pupisci cujusdam et Jasonis contentionem novi, non risu sed miseratione potius dignam et odio. Hæc itaque confutare mihi non est animus; quippe quorum absurditas omnibus patet. Verum Origenes, qui et ipse Aristonis Dialogum noverat, Celsi calumniam ita refellit, ut hand otiosum fuerit ejus responsionem hic describere; ex ea enim cum operis inscriptionem, tum in primis ejus characterem atque doctrinam perspicimus. Sic igitur ille: Οὐδὲν δ᾽ ἧττον ἐβουλόμην πάνθ' ὀντινοῦν ἀκούσαντα δεινολογοῦντος Κέλσου, καὶ φάσκοντος τὸ ἐπιγεγραμμένον σύγγραμμα, Ἰάσονος καὶ Παπίσκου ἀντιλογίαν περὶ Χριστοῦ, οὐ γέλωτος, ἀλλὰ μέσους ἄξιον εἶναι, λαβεῖν εἰς χεῖρας τὸ συγγραμμάτον, καὶ ὑπομεῖναι καὶ ἀνασχέσθαι ἀκοῦσαι τῶν ἐν αὐτῷ· ἵν᾿ αὐτόθεν καταγνῷ τοῦ Κέλσου, μηδὲν εὑρί σκων μίσους ἄξιον ἐν τῷ βιβλίῳ. Ἐὰν δ' ἀδεκάστως τις ἐντυγχάνῃ, εὑρήσει ὅτι οὐδ᾽ ἐπὶ γέλωτα κινεῖ τὸ βιβλίον, ἐν ᾧ ἀναγέγραπται Χριστιανός Ἰουδαίῳ διαλεγόμενος ἀπὸ τῶν Ἰουδαϊκῶν Γραφῶν, καὶ δειχνύς τὰς περὶ τοῦ Χριστοῦ προφητείας ἐφαρμόζειν τῷ Ἰησοῦ· καίτοι γε οὐκ ἀγεννῶς οὐδ᾽ ἀπρεπῶς τῷ Ιουδαϊκῷ προσώπῳ τοῦ ἑτέρου ἱσταμένου πρὸς τὸν yov. Id est: Ego tamen cuperem, quemcunque post rudita grandia Celsi verba, dicentis opusculum inscriptum, Jasonis et Papisci contentio de Christo, non risu sed odio potius dignum esse, accepto in manus libello, aliquantum operæ lectioni ejus insumere, ut, re ipsa doctus, Celsi vaniloquentiam damnet, nihil odio dignum in eo libro reperiens. Neque etiam quidquam ridiculum in illo inveniet; in quo scilicet Christianus inducitur cum Judæo disputans, atque ex ipsis Juda'orum Scripturis evincens, prophetarum oracula de Christo ad Jesum pertinere; quanquam strenue sutisque Judaice contradicat adversarius. Quod autem ex Origene colligit Tillemon- [ xandrinus ut alios Patres prætercamus; quod tius ejusdem libelli auctorem hoc dictum ur… sisse, ad mores informandos quam maxime utile: Omnis sapientiæ fontem esse ac principium, omnes actiones eo referre, ut Deo placeant, ac ne cogitare quidem quidquam quod illi displiceat; quippe cum non solum dicta et facta, sed etiam cogitationes judicandæ sint: id quidem minus recte collegisse vir Origen. contr. Cels., lib. iv, § 52, tom. I, nov. edit. Paris., pag. 544. Id. ibid., § 53, pag. 545, noviss. edit. Paris. Ubi tamen absque ullius ms. cod. auctoritate, yɛsias, pro soglaç, legitur. Tillem. Mém. ecclés., tom. II, pag. 138. Maran. Vit. S. Cypriani, ejus Opp. præfix. $36, pag. 130, edit. Paris. 1726. Hieron. lib. Quæst. Hebr. in Gen., sub init. Bartoloce. Bibl. Rabbin., part. ii, pag. 2, quidem fugisse Grabium mirari subit. Neque omnino dissentit ipsemet Hieronymus, qui 1. c. hæc habet Magis itaque secundum sensum, quaxi secundum verbi translationem, de Christo accipi potest; qui tam in ipsa fronte Geneseos quæ caput omnium librorum est, quam etiaut in principio Joannis Evangelistæ, cœli et terræ conditor approbatur.» num. 581. Morin. lib. 11, Exercit. Bibl. vi, cap. 7, p. 344, seqq. Walton. Prolegom. x, in Bibl. polyglott., §§ 11 et 14. Wolf. Bibl. Hebr., tom. II, pag. 1169. Clem. Alex. Strom. lib. vi, cap. 7, p. 769, edit. Oxon Grab. Spicil. SS. PP. t. I, pagg. 62 68.

ARISTONIS PELLÆI III. Neque tantum Jasonis et Papisci Altercatio nem, verum etiam Rerum orientalium historiam Aristo Pellæus scripsisse videtur. Siquidem Moses Chorenensis, Armeniace et Latine a Gulielmo a Georgio Wisthoniis nuper Londini evulgatus, com- ·plura refert in sua Historia Armeniaca ex agctore nostro descripta; quorum nonnulla cum iis gemina esse perhibentur, quæ ex ipso Aristone tradit Eusebius reliqua vero haud ita facile apud alios scriptores occurrunt: cujusmodi sunt quæ de morte Artasis III, Parthorum regis, enarrantur, sub Adriano regnantis; aliaque præterea, digna plane quæ solertius excutianlar. Neque enim demum omnino contemnendus auctur iste Armenus, qui sæculo v floruisse comperitor. Fuit ille quidem mediocriter doctus, ut de ipso CEDsent eruditi editores Londinenses at illud sane ingenuum in eo agnoscendum, quod fere semper fontes indicet, unde suas enarrationes bauserit: quin et illud ejus Historiæ plurimum auctoritatis conciliare nemo inficias iverit, quod epistolas aliaque monumenta velut e publicis tabulis deprompta, in suum opus conjecerit, ut proinde licet quandoque judicium, fidem tamen ejus raro desideres. II. Hujus vero Disputationis jamdudum periit stoniani opusculi versionem, nos alibi opportunius. textus Græcus, periitque simul perantiqua ejusdem opusculi Latina versio, a Celso quodam sene Christiano elaborata. Ejus tamen superest epistola satis elegans atque erudita, qua Vigilio episcopo interpretationem suam nuncupavit, inter opera S. Cypriano ascripta unde nonnulla discimus, ad ipsum textum deperditum pertinentia, quæ sic se babent:: Illud præclarum atque memorabile gloriosumque Jasonis Hebræi Christiani et Papisci Alexandrini Judæi disputationis occurrit; Judaici cordis obstinatam duritiam, brevi admonitione ac levi increpatione mollitam; et victricem in Papisci corde Jasonis de Spiritus sancti infusione doctrinam qua Papiscus ad intellectum veritatis admissus, et ad timorem Domini, ipso Domino miserante, formatus, et Jesum Christum Filium Dei credidit, et ut signaculum sumeret deprecatus, Jasonem postulavit. Probat hoc scriptura concertationis ipsorum, quæ collidentium inter se, Papisci adversantis veritati, et Jasonis asserentis et vindicantis dispositionem et plenitudinem Christi, Græci sermonis opere signata est. › Hæc ibi. Conjicere placuit Grabio Jasonem Hebræum Christianum et Papiscum Judæum Alexandrinum, inter se disputantes, fictas fuisse personas, ut in dialogis feri consuevit. Aliis tamen aliter visum. Sixtus Senensis primum deinde Pamelius quos secutus est Bartoloccius 1. c. opinati sunt, Jasonem istum eumdem fuisse cum Jasone Thessalonicensi, cujus meminerunt Lucas in Actis xvit, 5, et Paulus, Rom. xvi, 21, nullo tamen e vetustis scriptoribus testimonio in medium adducto; ut proinde Spencero Tillemontio aliisque conjectura hujusmodi haud probetur. Episcopum potius aut saltem presbyterum illum fuisse cum Marano putaverim Celsum siquidem interpretem modo nobis enarrantem audivimus, quod Papiscus ad intellectum veritatis admissus, ut signaculum sumeret deprecatus, Jasonem postulaverit. › Neque dubitat idem vir doctus, quin sæculo n ille vixerit. Et jure quidem: hæc enim Disputatio Celso Epicureo perspecta fuisse comperitur; adeoque circa ejusdem sæculi medium, sive pro nostris rationibus circa Christi annum 136, eam fuisse litteris consignatam existimamus. De Celso autem interprete, atque de ipsius præfatione ad suam Latinam AriCypr. Append. pag. ccxxxII, edit. Paris. Ibid. 8, pag. ccxxxviii. Sic emendavit el. Maranus ex codice ms. Remigiano, pro eo quod antea legebatur, Hebræa monitione. Hinc vero brevem fuisse hanc Disputationem colligimus. Grab. Spicil. SS. PP., tom. II, p. 123. Sixt. Sen. Bibl. sanct., lib. 11, p. 71, edit. Paris. 1610. Pamel. in not. ad opusc. De incred. Jud., inter. Opp. Cypr. Spuncer. Adnot. ad lib. Iv Origen. contr, Sed ut ad Aristonem revertamur, ejus Historie orientali potiori jure tribuendum existimamus fragmentum 1, quod præpropere Grabium secuti, ex Eusebio protulimus, tanquam ex Altercatione Jasonis et Papisci ab eo desumptum, ubi de Bettberz urbis obsidione ac flierosolymorum excidio sermo ka betur. 'Atque id quidem suadere perspicitur contextus Eusebii, qui præter altum de Disputatione Aristoniana silentium, bauc insuper loquendi rationem usurpat: 'Apiatur ó shalo; totopai. Eodem item 'Αρίστων Πελλαῖος ἱστορεῖ. sensu verba Eusebii accepisse noscuntur, sive doctus ipsius interpres Valesius, sive cl. abbas de Lon - guerue quibus tamen Scaliger præivisse videtur Sed in priwis id quoque Moses Chorenensis palam profiteri censetur; qui cum uno eodemque tenore tum Eusebiana, tum de Artasis Parthorum regis obitu litteris tradita, ex ipso Aristone describat; ex ejus potius Historia illa omnia eruisse, quam ex laudata Disputatione dicendus: licet enim Jason et Papiscus, ut contendit Grabius de Bettheræ obsidione deque Judæorum clade in eo dialogo verba fecisse potuerint; veri Cels., p. 57. Tillem. Mém. eccl., tom. II, p. 139, et X, p. p. 174. Maran. Vit. Cypr. pag. cxxx. Moses Choren. Hist. Armen., 1.b. 11, сар. 5 Euseb. Hist. eccl., lib. iv, cap. 6. Wisthon. Præfat. ad Mos. Choren. pag. xIT. Longuer. Dissert. de var. epoch., etc., pagg. Scalig. Animadv. in Chron. Euseb, ad axz. MMCXLVIII еt MMCL, pag. 216. Grab. Spicil. SS. PP., tom. 1, pag. 131, "