de ea ita pronuntiat: Passionem Timothei a Polycrate scriptam fuisse auctor est Sigibertas De vir illust. c. 3, sed ignotum id prorsus Eusebio atque Hieronymo, qui agunt de Polycrate. Verum et alia ab is prætermissa aliorum auctorum scripta. Photius tamen, cum legisse se Passionem hanc scribit, auctorem nullum nominat. Autbertus Miræus in Bibliotheca Ecclesiastica, Fit in ea Passione, inquit, mentio Irai Lugdunensis episcopi: ex quo colligi datur, non posse eam attribui Polycrati, qui Timotheo post Onesimuu successit. At nusquam dicitur immediate successisse Onesimo, qui sub Trajano passus traditur, ut 16 Febr. dicemus. Ipse Miræus Irenæum anno 10 Severi (qui erat Christi 202, aut 203, viginti jam diebus inchoatus) coronatum asserit: S. Hieronymus Polycratem floruisse temporibus Severi principis; ut facile potuerit Irenæi, æqualis sui, commentarium aliquem, imo omnes, legisse. Ipse se Polycratem auctor vocat; qui sane impostor habendus esset, si alieni nominis honorem sili falso arrogaret; at scriptum grave est (quod ad rem attinet, licet stylo humile asserat Photius), estque consentaneum iis quæ cæteri quoque de Timotheo tradiderunt. Vincentius Bellovacensis lib. x, cap. 38, es Polycrate Acta quædam Timothei recitat; quæ stylo suo, inquit Petrus Halloix noster in Notat. ad cap. 7 Vitæ S. Polycarpi, satis clamant se e Græcis esse translata; atque omnino Polycrati ipse illa tribuit. Ea ex vetustis codicibus monasteriorum S. Maximini, et S. Mariæ de Ripatorio descripsimus, contuli musque cum excusis Agonibus martyrum ms. Nicolai Belfortii, et Græca ms. historia martyrii S. Ti mother, quæ ipsa fortassis est Polycratis, sed a quopiam post translatas Constantinopolim reliquias recognita, omisso exordio, quo nomen suum Polycrates profitetur; et merito, cum recentior ille scriptor periodum interjecerit de translatis reliquiis, cui proinde præfigere Polycratis nomen non poterat; at suum ipse reticuit, vel ætas librariorumve negligentia obliteravit: vixisse ante Justiniaui tempora inde conjectamus, quia templi ab eo conditi non meminit. Metaphrastes martyrium, translationem templi vel ædificationem vel restaurationem, complexus est. peregit. Quæ unusquisque indifferenter in ipsum dictis, in sanctorum apostolorum nostrorum Actibus potest discere. 1. Martyrium S. Timothei, discipuli quidem sationes superascendentes humanas cogitationes S. Pauli apostoli, primi autem patriarchæ constituti Ephesiorum metropolis, Asiæ et Phrygiæ, Pamphy liæ, Ponti, et Galatiæ, atque omnibus in catholica pace degentibus compresbyteris, ego omnium ve strum minimus Polycrates, sicut ipsi qui viderunt et nobis tradiderunt, et nos statim secuti suscepi mus, in ædificationem innotescere justum duximus. Pax et salus in Christo fratribus. 2. Multi multas historias et Vitas, mores etiam et conversationes, ac fines Deo amabilium et san etorum virorum conscripserunt; quibus eorum notitiam posteris commendaverunt. Quapropter non extra justum et nos tale quid existimantes, memoriæ tradere vitam ct conversationem, transitum sancti apostoli et primi patriarchæ Ephe siorum magnæ metropolis Timothei festinavimus. ac 4. Nos autem ostendere dignum ducimus, qui ipse sanctissimus apostolus et patriarcha Timo theus, non tantum beatissimi Pauli apostoli, sed et gloriosi Theologi Joannis, qui supra pectus recu buit magni Dei et Salvatoris nostri Jesu Christi, visor et auditor factus est. Nerone autem principes apostoloruni Petrum et Paulum martyrio male tra ctante, gloriosis etiam eorum discipulis differenter finitis, convenit Joannem magnum theologum að esse splendidæ metropoli, scaturientem de naufra gio; sicut volentes discere ex his quæ ab Irenzo Lugdunensi episcopo de eodem excellentissimo Joanne, conscripta sunt, valent nosse; quando etiam et qui secuti fuerunt discipulos Domini no stri Jesu Christi, apud se passim constituta, diffe rentibus linguis conscripta, de factis miraculis a Domino nostro Jesu Christo, nescientes ordina tim componere, convenientes ad Ephesiorum ur bem, secundum communem sententiam Joanni fɔ vorabili theologo obtulerunt. Qui omnia conside rans, et ex his gaudenter motus quæ ab ipsis dicta sunt in tribus Evangeliis constituit secundum ordinem, Matthæi videlicet, Marci, et Lucæ, co rumque nominationes conscripsit, et singulas sin gulis Evangeliis superposuit. Inveniens autem eos 3. Nam beatissimus ille, sicut etiam ex constitu… tis a Luca sancto evangelista catholicis Actibus cognovimus, erat natione patris gentilis, matris vero Judææ fidelis, ortus civitate Lystris, quæ est una Lycaoniæ præfecturæ, doctus autem a magno Del cultare Paulo apostolo et multa ab eo testificatus; comperegrinus nihilominus ejus fa ctus et compatiens, in Evangelio Christi, et valde commodum illi seipsum præbens, devenit cum eo ad splendidissimam Ephesiorum metropolim a quo et episcopatum primus apostolicæ sedis ¡psius splendidæ metropolis consecutus est; regnante in Romanorum civitate Nerone, procurante dispensationes humanitatis narrantes, quæ de di autem Asiam Maximo. Ubi siquidem in doetrinis et miraculorum ostensionibus, sanitates et conver Abest hæc præfatio a ms. Græco. Græce: Scimus multos polyhistoras viros, ilustres vitas et mores, elc. Græce sui ipsorum. Alii in Isauria, quæ Lycaoniæ confnis, locant. Al. servitium. vino pectore hauserat et ab illis dicta non fue rant, ipse pleniter narrat, supplens et quæ minus Ms. Belfort. proconsulante, et rursum infra. Ms. Ripat. de differenter, forte indifferenter. Agit de scripto a S. Joanne Evangelio S. Ire næus lib. n, Contra hæreses, cap. 1 et 11. Ms. Belf. et exigens gaudentes motus. Ms. S. Max., discernens differentiæ modos, qui, etc.

ab eis dicta sunt in capitulis diviua miracula. in medium porticus hortabatur illos dicens Unde tali constituto nullius hominis cogitationibus ante adorso, sacro scilicet Evangelio superposuit nomen suum. Viri Ephesii, nolite idololatriæ insanire; sed agno scite illum plane qui est Deus. Operarii autem diaboli indignantes in doctrina ejus, ipsis, qaos prædiximus, superportatis palis et lapidibas usi, justum interfecerunt. Servi vero Dei adhuc spirantem eum repausaverunt in monte ipsi splen didæ civitati adjacente, in interioribus parti bus et ibi cum pace sanctum spiritum Deo reddidit. Accipientes vero ejus sacratissimum cor pus, reposuerunt illud in loco vocato Pioni in quo nunc exsistit sanctissimum ejus martyrium. 7. Domitiano etenim imperatore vitam demo liente, imperium Nerva accepit, qui divinum apo stolum et evangelistam Joannem revocavit. Isque 5. Sequenti denique tempore Domitiano impe rante Romanæ civitati post Neronem, et qui medio tempore imperarunt irruentibus in sanctum obtrectationibus, proinde multoties dictus theolo gus apostolus Joannes, de Ephesiorum splendida urbe ab ipso exsul factus est, et in Patmos insula (quæ una Cycladum est insularum) habitare præ ceptus. Isto autem in his exsistente, et episcopa tun Ephesiorum metropolis sancto et sæpe dicto sanctissimo Timotheo dispensante, reliquiæ primæ idololatriæ in his qui tunc ipsam inhabitabant remanserant; quædam nefanda scilicet, quæ vo- rediens et superstans Ephesiorum ipse splendidæ cabant Catagogiorum (sic enim ipsi vocabant) festivitatem, et iu diebus quibusdam eam per ficiebant; prætexta autem seipsos circum ponentes, et ut cognosci nequirent fascialibus velantes facies, et rhopala et imagines simulacrorum portantes, ac cantica ludicra quædam clamantes, superinsiliebant inordina biliter liberas et venerabiles mulieres, homici dia etiam et alia plura illicita et nefanda operan tes, et multum sanguinem effundentes in designa tis locis civitatis. Et hæc quasi necessaria ad pro fectum animæ agentes, non desinebant, frequentis sime ipsos devocante sanctissimo tunc archiepisco pante Timotheo. 6. Non prævalente autem illo doctrinis talem corum insaniam prohibere, in die hujuscemodi eo rum abominabilis festivitatis transcurrens sanctus Ms. S. Max. per mediatorem imperatoriis. Ms. Belf. et per medium imperantium a cæde Nero nis an. Christi 68, 10 Jun. ad Domitiani imperium, an. Chr. 81, 13 Sept. imperarunt Galba, Vitellius, Otho, Vespasianus, Titus." Latina quædam mss. habent Cithagiarum, alia Catagiarum. Hujus festi solemnitatem ex his Actis describit Photius loco cit. Multa Martyrologia habent Dianæ celebritatem eam fuisse. Ms. S. Max. præterea. Ms. Græc. пpos×ýμata metropoli, inveniens etiam secundum prædictamı modum finivisse vitam sanctissimum Timotheum, per eorum postulationem, qui tunc inventi sunt sacrorum principes, præsulatum apostolici throni suscepit qui et suffecit, moderans ipsam magnæ metropolis sacratissimam sedem, usque ad Trajani imperium. 8. Finivit autem sanctus et gloriosus apostolus et patriarcha martyr Christi Timotheus in nefanda festivitate eorum, quam vocabant Catagogiorum, quæ est secundum Asianos quidem mensis quarti die tricesima, secundum autem Romanos mensis Januarii, vicesima secunda die; regnante in Ro manorum civitate prædicto Nerva, procurante au tem Asiam Peregrino, apud nos vero regnante Do mino nostro Jesu Christo, cui est honor et gloria in sæcula sæculorum. Amen. ampen, indecora integumenta, insignia. Est póradov, clava, fustis. Ms. Belf. vitiose, rhopota. Ms. S. Max. lurida. Græc. in mediam viam, quæ porticus dicitur. Forte rhopalis, ut ante. Ms. Belf. ultraportis partibus. Græc. in par tibus juxta portum sitis. Ms. Belf. Pionio. (GALLAND., Biblioth. vet. Patr., t. I, Proleg., p. xx.) 1. Qua ætate claruerit Theophilus. Epistolam synodicam scripsit. adversus eos qui luna 14 Pascha cum Judais celebrabant. 11. Exstant Acta quædam synodi Cæsariensis a Theophilo celebratæ. Varia virorum doctorum de his Actis sententia. Recitantur ex edito Bucheriano. 1. Theophilus, Victori et Polycrati æqualis, Ec clesiam Cæsareæ Palæstinæ sub Severo principe Hieron. De vir. illustr., cap. 43. administrabat. ● Adversum eos qui 14luna cum Ju dæis pascha faciebant, verba sunt Hieronymi cum

cæteris episcopis synodicain valde utilem compo Ubi cum illa multitudo sacerdotum convenit, tunc suit epistolam. › Qua de re fusius Eusebius qui et paulo post verħa quibus claudebatur eadem epistola, recitat, nobis suo loco relata. II. Synodi Cæsariensis sub Theophilo celebratæ, Acta quædam exstant apud Bedam: quæ licet Dodwello Tillemontio Coutantio aliisque nonnullis suspecta et illegitima videantur; ea ta men tanquam genuina recipiunt Baronius Bu cherius atque alii complures, neque dissentiunt Valesius et Caveus ut proinde haud otiosum fuerit Acta illa bic saltem in medium proferre ex edito Bucheriano, quod minus obvium habeatur; licet sinceriora existimet Baluzius, quæ ípsemet ex antiquis libris vulgavit In exem. plari quidem Bucherii ejusmodi Acta Philippo cui dam tribuebantur. Nimirum Theophili nomen fuerit inscriptum; sed exesis duabus prioribus syllabis, interpres vel librarius Philippi legendum esse censuerit. Utcunque sit, Bedam sequimor qui ea Theophilo nostro ascribit, neque aliter codex Oxo nieusis apud Caveum. Sic autem se habet Epistola Theophili de Pascha. 1. Post resurrectionem vel ascensionem Domini Salvatoris, apostoli quomodo Pascha deberent ob servare, nihil ordinare potuerunt, quia dispersi per universum mundum, ad prædicandum fuerunt occupati. Sed quacunque die, 14 luna mense Mar tio fuisset, Pascha celebrabant. Post transitum Theophilus episcopus protulit auctoritatem ad se missam papæ Victoris, et quid sibi operis fuisset injunctum ostendit. Tunc pariter omnes dixerunt episcopi: Nisi prius agnoscamus, quomodo mun dus a principio fuerit instructus, nibil poterit de observantia Paschæ salubriter ordinari. Dixerunt ergo episcopi: Quem diem credimus factum fuisse in mundo primum, nisi Dominicum diem? Theo philus episcopus dixit: Probate quæ dicitis. Re sponderunt episcopi: Secundum Scripturæ divinæ auctoritatem: Factum est vespere, et factum est mane dies primus '; deinde secundus, tertius, quartus, quintus, sextus et septimus. In quo se ptimo requievit Dominus ab omnibus operibus suis: quem diem, Sabbatum appellavit. Ergo cum novissimo die signet Sabbatum, quis potest esse primus, nisi Dominicus dies? II. Theophilus episcopis dixit: Ecce de Do minico die, quia primus sit, probastis; de tempore quid dicitis? quatuor enim tempora in anno acci piuntur, ver, æstas, autumnus, vel hiems. Quod ergo tempus primum creditis factum in mundo? Episcopi responderunt: Vernum. Theophilus episco pus dixit: Probate quod dicitis. Et illi responderunt Scriptum est: Germinet terra herbam ſeni secundum genus suum, et lignum ſructiſerum ferens fructum³, Hæc enim veris temporibus accipitur Theo philus episcopis dixit: In quo caput mundi esse creditis? in principio temporis, an in medio tem poris, aut in fine? Episcopi responderunt: In æquinoctio, vi Kalendas Aprilis. Theophilus epi scopis dixit: Probate quæ dicitis. Et illi responde runt: Scriptum est: Quia fecit Deus lucem, et vo cavit Deus lucem, diem: et fecit Deus tenebras, et tenebras vocavit noctem: et divisit inter lucem et le nebras æquas partes'. Theophilus episcopis dixit Ecce de die vel tempore vel de loco probastis; de luna quid vobis videtur? utrum crescentem, aut jam plenam an imminutam fuisse a Deo consecra tam (15)? Episcopi responderunt: Plenam. Et ille dixit Probate quod dicitis. Episcopi responderunt Dicit Scriptura divina: Et fecit Deus duo luminarie magna, et posuit in firmamento cœli, ut luceant super terram: luminare majus in inchoatione disi, et luminare minus in inchoatione noctis *. Non po terat aliter, nisi fuisset plena. Nunc ergo investi gavimus, quomodo in principio factus fuerit mun dus, id est die Dominica, verno tempore, in æqui noctio, quod est vii Kalendas Aprilis, luna plena. * Gen. 1, 16. ergo de hoc mundo omnium apostolorum, per sin gulas provincias diversa tenebant jejunia. Nam Galli quacunque die, ▾ Kalendas Aprilis fuisset, quando Christi resurrectio tradebatur, semper Pascha celebrabant. In Italia vero alii viginti dies aute jejunabant, alii septem. Orientales vero, sicut apostolos facere viderant, ut supra dictum est, 14 luna, mense Martio, Pascha tenebant. Cum ergo hæ tales observationes per singulas provincias te nerentur (unde mæror erat sacerdotibus, eo quod quibus una fides recta tenebatur, eorum dissenti rent jejunia), tunc papa Victor Romanæ urbis epi scopus direxit auctoritatem ad Theophilum, Cæ sariensem Palæstinæque antistitem, ut quomodo Pascha recto jure a cunctis catholicis celebraretur ecclesiis, inibi fieret ordinatio, ubi Dominus et Salvator mundi fuerat in carne versatus. II. Percepta itaque auctoritate prædictus epi scopus, non solum de sua provincia, sed etiam de diversis regionibus omnes episcopos evocavit. ¹ Gen. Euseb. Hist. eccl. lib. v, cap. 23. 1, 5. ² Gen. 1, 11. ‘Gen. 1, 4, Id. ibid., cap. 25. pag. Bed. De Equin. vern. opp. tom. II, Dodw. ad opp. Pearson., dissert. sing. § pag. 95. Tillem. Mém. eccl. tom. III, pag. 632, not. 2, sur S. Victor. Coutant. Epist. Rom. pont., pag. 93. Baron. ad an. 197, § 1 Bucher. De doctr. temp., pag. 469. Vales. ad Euseb. lib. v, cap. 25. Cav. Hist. litt., tom. I, pag. 96. Baluz. in Nov. collect, conc. pag. 13, sive tom. I Conc., edit. Venet. Labb., pag. 606. Apud Belam deest vel. Apud Baluz. et. Baron. Hoc autem. Baluz. Hæc enim verno tempore videmus fieri. Apud Baron. al. concreatam.