Joannis Henrici Nolte - Conjecturae et Emendationes

Johann Heinrich Nolte

Diplomatic text · vision-corrected transcription of the Migne scan (complete), over scholarios OCR (cleaned, language-split) — PG column chips mark the printed columns.

col. 1705–1706page 1 of 56

IN OMNES HUIUS VOLUMINIS SCRIPTORES, ET VARIANTES CODICUM AB IPSO DENUO COLLATORUM LECTIONES, QUI ET SCHOLIA IN IUSTINUM MAXIMAM PARTEM INEDITA, IN TATIANUM EMENDATIUS, IN ATHENAGORAM NUNC PRIMUM EDENDA CURAVIT. Reverendus Cursus Patrologiæ editor, quum, hoc sexto volumine jam impresso, a quodam viro docto, S. J. presbytero, nos fortasse plura ipsi posse administrare operibus SS. Patrum emendandis et illus trandis utilissima, accepisset, ad nos dedit litteras, ut si quid eiusmodi haberemus, cum ipso communi caremus. Cui petenti cur deesse noluerimus ut fortasse non erit quod ex nobis quæras, ita ut quid præ stare voluerimus paucis explicetur, et tua et nostra interesse videatur. Nemo nescit magnam libri a Tatiano conscripti partem ab Eusebio Cæsariensi in librum qui Evangelica præparatio inscriptus est, translatam esse. Cuius in scriptis ad codices emendandis quum diu multumque versemur, codices Tatianei libri ut inspiceremus faciundum nobis putavimus. Sed quantopere obstupue rimus quum quam negligentissime in istis codd. conferendis versatum esse intellexerimus, vix dici po test. Quum et in reliquorum Apologetarum qui dicuntur libris legendis olim multum temporis insumpse rimus, cupido quædam et eos codices qui illos continerent inspiciendi nos impulit. Eadem negligentia in iis conferendis quoque versatum esse mox facile perspeximus. Hac causa commoti contulimus denuo omnes qui in Regia bibliotheca Parisiensi adservantur codices, non in eum finem ut novam adornare, mus editionem, sed ut, occasione data, quid in hac re adhuc faciundum sit ostenderemus. Sed licet hoc tantum consilio in conferendis illis codicibus versati simus, attamen et sic non multa nos effugisse qui vis harum rerum peritus, perlustratis iis quæ in medium protulimus facile perspiciet. In ipsas Marani no tas pauca tantum addere in iisque corrigere potuimus. Et hæc pauca quæ in notis ad duas fustini Apo logias et Dialogum cum Tryphone, in Cohortatione ad Græcos et librum De monarchia, in Tatiani, Athe nagoræ, Theophili et Hermiæ libros potissimum correximus aut in eas addidimus, nemo non facile perspiciet. Ne quid huic editioni deesset, et quæ in editione librorum a lustino et Tatiano conscriptorum a cl. Ottone in lucem emissa bona inerant et quæ ipsi olim in diiudicanda ista editione attulimus, hic repetenda duximus. Fragmenta lustini et Tatiani, quæ Marani deerant editioni, hic addidimus; scholia Græca in Iustinum maximam partem inedita, in Tatianum emendatius, in Athenǝgoram nunc primum edenda curavimus. Otto ipse nonnulla superioribus interpretibus rectius explieuit; vitla ab iis in afferendis codd. lectio nibus hic illic commissa C. B. Hase opera adiutus correxit, aliquot locos corruptos feliciter emendavit; sed linguæ Græcæ sat imperitus plures corrupit; alii, quo nodo emendandi et explicandi essent, ut videret ipsi non contigit. Quem a nobis juste et leniter vituperatum qui defendere studuerunt, operam et oleum perdiderunt et ipsorum ignorantia earum, de quibus agebatur, rerum factum est ut quam iustum et verum fuerit iudicium nostrum, luce clarius commonstratum sit. nobis nihil omissum erratumve esse non affirmaverimus; etenim homines sumus et humani nihil a nobis alienum putamus. Sed omissionum crratorumve nostrorum quo facilius veniam a lectoribus impe tremus, eos rogatos velimus ut secum reputent, nunc demum nostra opera factum esse ut quid revera in Nos usi sumus secunda editione Ottoniana, de qua, ut de libro Tatiani ab eodem edito quid sentiendum sit paucis explicuimus in Annal. theol. Vindobon., t. Vi, fascicul. 1, p. 445-469; in qui bus quæ dicta sunt hoc loco repetenda nobis erant, simpliciter hæc litteris l. 1. indicavimus. Variantibus lectionibus codicum in Ottonis usum nunc demum collatorum raro usi sumus, quum in üs nihil fere quod non in codicibus quoque a nobis collatis in veniatur.

col. 1707–1708page 2 of 56

codicibus insit certo constet. Porro cogitent quot loci a nobis demum emendati et recte explicati sint et eos qui adhuc emendatione egent, adhibitis variantibus codd. lectionibus a nobis allatis, facilius quam hucusque emendari posse. Præterea sciant nobis nunc tempus defuisse a capite ad calcem, ut aiunt, hos scriptores perlegendi, ut si quid forte nondum emendatum recteque explicatum aut corruptum esse non perspectum est, emendaremus, recte explicaremus, corruptiones no ndum animadversas detegeremus. Denique obliviscendum non est nos in campo a tot viris doctis jam culto allaboravisse, et totum hune apparatum criticum intra paucarum hebdomadum spatium e variarum editionum marginibus, in quibus va riantes codicum lectiones olim adnotaveramus, collectum et in ordinem digestum esse. Præfandi finem iam facturi rogamus nostros lectores ut novam librorum a SS. Basilio et Gregorio Nazianzeno conscriptorum editionem multis modis auctam mox a nobis in lucem emittendam benevolo excipiant. Parisiis a. d. III Kal. sextiles MDGGCLVI. Explicatio scripturæ compendiorum quibus in commentario critico usi suime. Af. aut Af, i. e. cod. a prima manu fortasse. Aal., i. e. cod. ab alia manu. Me, i. e. margo exterior. Mi, i. e. margo interior. Fin. vers., i. e. finis versus. Scræ, i. e. scripturæ. Em., i. e. emendavit aut emendatum est. Scr., 1. e. scripsit; scrm., i. e. scriptum. Sp., aut super aut superscripsit. Inscrio, i. e. inscriptio. Lr., Iras, Irm, i. e. litteræ, litteras, litterarum. Sp. vac., i. e. spatium vacuum. Alia scripturæ compendia lector ipse facile expediet. Lectores sciant, nos sæpius etiam variantes lectiones eorum locorum, quas recte Maranus e codd. enotaverat, in commentario nostro ascripsis se. Sciant etiam lectores notas in Marani animad versiones additas, quæ litteris Ed. insignitæ sunt, a nobis nou esse profectas.

col. 1709–1710page 3 of 56

PG 6:1709ἐπιτετ. λύσσῃ, φρονῆσαι ἐμφράξας γὰρ τῷ. ἐδίωξεν. Υακίνθῳ ἐρωμένῳ αὐτοῦ τι σκεύωντι. παιδεραστείας χρ. στελ. ἔλαβεν, ὁ ἑρπ. ι. ἀνέλων καὶ ᾿Αχελῷον (τί εἰπεῖν) καὶ τὸν ξ. Β, καὶ ὄρη πηδήσας » 1. 1. πῦρ, καὶ κ. χ. στελέχους, ὃς ἔλαβεν ἑρπ. ἰ. ἀνέλων ἀτεκνοῦντα Αίγυπτον: ἀτεχνοῦντα άτεκνεῖν. οὐχ ὅτε οὔποτε † ἐτελειώθη τὸ παρὸν βιβλίον ἐπὶ ἔτους η ωοθ'. Ινδ. β'. ἐν τοῦ ἁγ. (τοῦ ἁγ. ) ιουστ. φιλοσόφου καὶ μάρτυρος λόγος, 241, 1. 10 νῦν 1. 12 παρ' ύ. πλημ. τῶν προτέρων φαίνοιντο τὰ δοξ. πολ. κ. ἔχ. τὰ δ. κ. Ε. πολ.

ORATIO AD GRÆCOS· VEL AD GENTILES. Ut vel unum huius libri codicem videremus, hucusque nobis non contigit. Col. 229, 1. 17 Rescribas ex Stephani coniectura ab R (i. e. ab eo, qui de prima edit. Otton. indicium tulit in Annal. philos. et theol. Bonnen.) et Sauppe probata noi. ib. interpunge post axpasta et dele commata post ἐπιτετ. et λύσσῃ, quod et Otto fecit. 1. 22 xataσxovTES cod. Argent. Col. 232, 1.1 Recte Sauppius ex Iliad. xxi, 233 ednoas (qui cohibuit fluvium) rescribere vult. Infra legendum esse φρονῆσαι ἐμφράξας coniecit R, ni fallimur. 1. 8 às recte ex cod. Argent. et Steph. edit. additum; uti et infra γὰρ et cap. 4 τῷ. Col. 233, 1. 18. Restitue ex cod. Argent. et Apog. Beur. ἐδίωξεν. 1. 19 Locus corruptissimus. Otto Opnxevov in textum recepit, quia acides in ipso Apollinis templo interfectus est, dum preces afferret Potter. At Sauppius hanc explicationem huc non quadrare vidit, nam suæ sortis gnarus Achilles ApolJinem, qui inimico in Achillem esset animo, non consuluit. Ipse ad Neptolemum, qui Delphos Apollinem consultum venit ibique interfectus est, refert reponitque vt, cuius loco nosmet ipsi EXETEúovt coniecimus scribendum esse. R de Pyrrho, cuius Cic. De divinat. 11, 25 allatis notissimis illis Enni verbis meminit, h. 1. agi putavit. Sed quid ab auctore scriptum sit, tandem ut inveniremus, nobis contigit cf 1. 1. post indicem vol. VI. Recte primum Maranus loco Aiaxion rescribendum esse Υακίνθῳ vidit; dein ἐρωμένῳ αὐτοῦ i. e. Apollinis recte coniecit, ut prius cum toto loco consential. In quo erraverit ex iis quæ eo tacite correcto iam diximus patet clariusque ex iis quæ dicemus patebit. Notissimum est, Hyacinthum ab Apolline imprudenter necatum esse, dum discum, quo iaciendo paullum deus delectabatur recreabaturque, Zephyrus in Hyacinthi caput suo flatu dirigeret. Mythologia igitur docti artisque critica et palæographiæ præceptis ducti felicissime quid ab auctore profectum sit restituimus scripto 8iσNEÚwr τι loco σκεύωντι. Attendas velimus imprimis ad illud r, cuius magna h. 1. vis est acerbissimæ ironiæ plena, cf. porro Athenag. suppl. p. ch. cap. 21 et Apoll. Bibl. 1, 3, 3 p. 17 et 3, 10, 3 p. 313 ed. n Heyno. et quem ib. observatt. p. 275 laudat librum a semetipso conscriptum. 1. 22 razpolow recte cod. Argent., qui mox παιδεραστείας exhibet. ult. loco vidv lege cum R &w (cf. Athenag. suppl. cap. 26) aut cum Marano σirw. Col. 236, 1. 6 Sauppeus legi vult: up, de xap. χρ. στελ. ἔλαβεν, ὁ ἑρπ. ι. ἀνέλων καὶ ᾿Αχελῷον (τί vos εἰπεῖν) καὶ τὸν ξ. Β, καὶ ὄρη πηδήσας (quod pedis ictu montes premens, montibus insiliens» transfert). Nos 1. 1. πῦρ, καὶ κ. χ. στελέχους, ὃς ἔλαβεν ἑρπ. ἰ. ἀνέλων reliquis ut Sauppe voluit constitutis emendandum esse diximus. 1. 22 we ante al deletum voluit Sauppeus, ut sequentes accusativi pendeant ab tohway. Dein post ἀτεκνοῦντα adde Αίγυπτον: ἀτεχνοῦντα autem, si ad Danaum retuleris descendet ab &Texvov, si ad Ægyptum, ab άτεκνεῖν. Col. 237, 1. 10 natnropľ år coniecit Sauppe. 1. 20 pro οὐχ ὅτε nos olim οὔποτε legendum esse vidimus, in quod et Otto incidit, ut iam in Add. ad prim. edit. indicavit. Quæ sequuntur verba √ŋ dè, etc., R inducenda esse censet. COHORTATIO AD GRÆCOS VEL AD GENTILES. Quattuor huius libri olim contulimus codices, quorum primus est A, bibl. Reg. Paris. 451 (olim 1169 et dein 2271). Hic codex membranaceus, formæ quadratæ, constat 403 foliis, cuius singulæ pag. 22 versus continent. Scriptus est manu Baanis, qui Aretæ, Cæsarea in Cappadocia sitæ archiepiscopi, notarius fuit, anno mundi 6422, cui numero si 5508 dempseris, habebis annum 914 p. Chr. n. quarto loco, a fol. 163 vers. init. 187 vers. fin. cohortationem ad gent. fine deficiente exhibet. De hoc codice, de quo alibi olim pluribus nobis dicendum erit cuiusque non bonum exhibuit Montefalcon. specimen, cf. eiusd. Palæogr. Gr., p. 35, 43, imprimis p. 275 seqq. Quod fol. 402 seq. legitur fragmentum: De loco unde Salvator asinum accersivit, ex Hasii sententia ab alio scriba sæc. XII, additum est. Montefalconius autem 1. 1. p. 276 totum fragmentum ab ipso Baane exercitii et animi caussa unciali charactere descriptum esse affirmavit. Quæ sententia fortasse stabiliri potest iis, quæ de cod. Med. xiv, tom. 1, p. 49 seq. Bandini profert, unde et huius fragmenti auctorem ipsum Aretam esse cognovimus. Alter est B, bibl. Reg. Paris 174 (ol. 1558, dein 2919) Fonteblandensis olim (nam in arce Fontebl. bibl. Reg. aliquamdiu asservabatur) imembran., formæ quadratæ, constat fol. 190, cuius singulæ pag. 28 versus continent, scriptus a diversis librariis sæc. xi iudice Montefalc., qui 1. 1. p. 277 bonum eius specimen non exhibuit. Permultis scripturæ compendiis iisque sibi semper constantibus exaratus est, accentus hic illic omissi sunt, etc. cf. Montefalc. 1. 1. Decimo loco, a fol. 92 rect. circa fin. - 112 rect. ante med. cohort. ad gentes exhibet. Et de hoc codice alibi olim pluribus nobis erit explicandum. Tertius est C, bibl. Reg. Paris. 450, (ol. 1428 et 2270) chartaceus forma fol. min., fol. 461 constat., cuius sing. pag. 23 versus continent. Hic codex, quem Robertus Stephanus primus perpaucis vel consulto mutatis vel male in codice lectis typis describendum curavit, quo anno sit exaratus, fol. 461 rect. circ. fin. nos certiores reddidit. Legimus ibi: † ἐτελειώθη τὸ παρὸν βιβλίον ἐπὶ ἔτους η ωοθ'. Ινδ. β'. ἐν unvi σɛntɛбply ta'. † (tales cruces in initio et fine librorum semper librarios apponere notum est) i. e. Absolutus est hic liber anno 6872 (6872-5508=1364 p. Chr. n.) indictione secunda, mensis septembris die undecimo. cf. et Montefalc. 1. 1. p. 71. Is cohort, a fol. 17 rect. init. Fol. 50 rect. ante med. exhibet. Quartus est D, bibl. Reg. Paris. 19 (olim Colbert. 3581, dein Reg. 2854) chartaceus, forma quadr. min., constat, ni fallimur, 126 fol., cuius sing. pag. 22 versus continent. Cohort. a fol. 51 rect. init. 87 rect. statim post init. exhibet. Sæculo xvi ab occidentali quodam homine penna adhibita exaratus. est. A=Reg. 1; B= Reg. 2; = Reg. 3; D=Colbert. (Reg. 4, ap. Otton.) ap. Maran. et Otton. Insc. τοῦ ἁγ. (τοῦ ἁγ. om. ) ιουστ. φιλοσόφου καὶ μάρτυρος λόγος, etc. ABCD. Col. 241, 1. 10 νῦν ABD, gui 1. 12 παρ' ύ. πλημ. et dein τῶν προτέρων BD et mox φαίνοιντο D. Dein τὰ δοξ. πολ. κ. ἔχ. ABD, τὰ δ. κ. Ε. πολ. G. 1. 17 piv BD (sed ǹ sp. D); dein 1. 18 ołµzi, ut sæpius extra constructionem, ut aiunt, pesitum est.

col. 1711–1712page 4 of 56

PG 6:1711241, 1. 22 προκηρύττουσι 241, 1. 25 οἱ φιλόσ. ΑΒD. 1. 26 ειδέναι παρ' ὑμῖν ἐπαγγελλ. γν. 1. 27 θεοσεβείας λογίας θεολογίας. σαφ. καὶ φαν. θεογονίαν θεολογίαν πολλῷ γελ. τ. τ. π. θεολογίας, γενομένην ἡμῖν, ἀπὸ τῶν τοῦ ἀπὸ τοῦ τὰ τοῦ φασίν η 1. 10 πολλάκις ονομάζει γεγεννῆσθαι φησί τούτον ΑΒD. 1. 18 τῶν 1. 19 ἐπὶ τοῦ ἑαυτοῦ παιδὸς περὶ ὅτε λέγειν κατά τινος &π λας 1. 27 τὸν ὄν εἴ. 5. καλέουσιν (ν θεοί 1. 34 ἡμᾶς 1. 32 οὕτως έρως ω θυμός στήθεσι 1. 41 οὐδ' ὅτε λ. οὐδ᾽ ὁπόταν... οὔτε νῦν άλγεα 1. 9 ἐπιάλτης Α'; ἐπιάλτοιο ης 1. 11 τρεισκαίδεκα 1. 14 κένπερ 1. 20 ελήλατο 1. 24 ξυνόντων 1. 26 ἵστα ατ' ἵστατ'. 1. 28 κελαδινή 1. 31 καὶ τὰ τοιαῦτα ἐδ. ὑμᾶς περί θεῶν. 1. 36 μήδ' δλ. θ. μήθ' δλ. θ. Α; μήθ' ὅλα αὐτοὺς θεοὺς αὐτούς Β; μήθ' δλ. τοὺς θ. ἐξεῖναι φατέ 1. 42 αὐτοὺς ταύτην καὶ τοὺς φιλ. 248. 1. 4 γνώμην έκθ. 1. 7 ἀπ. ἀπεφ. τὸ ὑδ. ἀπεφήνατο 1. 15 εἰς τοῦτο; τοῦτον 1. 16 τὰ πάντα ἡράκλειτος ὁ μετα κόντιος 1. 18 ἐκ πυρὸς 1. 20 τὰς ὁμοιομερίας; όμοιομερείας ει 1, 21 εἶναι φησίν (φησί 1. 26 καὶ συμμετρίας Ν. 249, 1. 1 ἀρχὰς εἶναι τῶν ὄντων, σώματα 4. θ. εἶναι λ. Β. 1. 2 ἀγένητα 1. 4 οὔτ᾽ ἀλλ. 1. 5 μέντωνος 1. 7 φιλίαν καὶ ν. τοίνυν ὁρᾶτε 1. 16 ταῦτα 1. 17 τοὺς σ. βουλομένους σῴζειν, ζῷον, ἀποθνῄσκειν, μιμνήσκειν, θρησκεύειν, πῇ, ὧδε σώσουσιν, σωθῶσιν, μνησθώ ἐπ' ἔσης, γ' οὖν, τοῦτ' ἔστι, μὴ δὲ, μὴν ἔτι, οὐκ ἔτι, πρὸς ἔτι, ὅτ' ἂν, ὡς αὕτως, ὡς φησίν, εἶναι φατέ, 1. 19 μήδ' ἑαυτοὺς ἐνατίους 1. 25 ἀρχαίας καὶ παλαιᾶς 9, 16, 38; ἀρχαίας παλαιᾶς= 1. 26 οὐ φασὶ Α. 1. 28 τελεωτάτων τε φασί 1. 35 π. τινῶν θατέρῳ μεμαθ. καί τὴν τοῦ πλ. φησὶν 1. 16 οὕτως γοῦν (γ' οὖν 1. 18 νεφέλῃσιν παρ' αὐτοῦ Ομήρου, 1. 29 τὰ π. εἶναί φησι 253, 1. 1 ξηραίνεσθαι σθ ερ. τ Β. 1. 3 οὕτω πάντεσι σ, 1. 5 οὐκ εἰκότως οὐκ ὁ Θαλῆς πρὸς αὐτόν φησι (φήσει Α) 1. 7 ἐθέλων ἀναιρεῖν ἀποφηναμένων 1. 11 οὐδὲν τοῖς 1. 14 εἶδος καὶ ὕλην; τῶν π. 1; τὸν τῶν κ 1. 18 εἴδους τῆς ἀρχ. του ούρ. ιδέας ει. 1. 26 παρ' ἡμῖν; παρ' ὑμῖν 1. 28 οὐχ Β. αὐτοὺς γνῶναι ἔθελοι 256, 1. 2 θεὸν καὶ εἶδος καὶ ὕλην 1. 3 δὲ καὶ τέσσαρας Γ. 1. 4-5 ἀγένητον εἰ γενήτου Α. 1. 5 αὐτὴν ἀποφήνας τοῦτο 1. 14 δῆλον ὅτι Α. 1. 15 ἀλλὰ ἑαυτοὺς αὐτῶν 1. 19 φασίν φιλονικεῖν 1. 28 πεπλανημένους Ο. 1. 31 ἔστι μανθάνειν 1. 57 αὐτῶν 1. 55 τἀλλήλων 1. 59 ἀλλὰ ἀφ. παρασχείν Ένα 257, 1. 5 κτίσεως κόσμου. 1. 6-7 καὶ ἀνθρωπίνης ψυχῆς καὶ ἀθανασίας 1. 9 ἐστὶν ἡμῖν

Col. 241, 1. 22 προκηρύττουσι ABD. Col. 241, 1. 25 οἱ φιλόσ. ΑΒD. 1. 26 ειδέναι παρ' ὑμῖν ἐπαγγελλ. γν. ABD. 1. 27 θεοσεβείας sp. λογίας C, ut sit θεολογίας. 1. 32 σαφ. καὶ φαν. ita frequentius, cf. capp. 5, 13, 17, 22, 24, 25, 27, 37, 38 coll. cap. 28. Col. 244, 1. 3 θεογονίαν ABCD; veremur, ne Ste phanus festinantius inspiciens codicem θεολογίαν legerit aut e suo penu deprompserit. Hanc vocem non male h. 1. legi putat Outo coll. cap. 5, πολλῷ γελ. τ. τ. π. θεολογίας, etc. ib. γενομένην D. 1. 4 ἡμῖν, sed sp. 5 scr. D.' ib. ἀπὸ τῶν τοῦ AC; ἀπὸ τοῦ BD. Nihil profecto vel pueris notius est quam illud τὰ τοῦ et huic similia; perridiculum est lectores nostri temporis ut de his lexica inspiciant monere. 1. 7 φασίν B, sed al. sp. η scr. a.; ceterum cf. Theoph. ad Autolyc. II, 5. 1. 10 πολλάκις ονομάζει D. 1. 16 γεγεννῆσθαι D, prius v transf. ib. φησί τούτον ΑΒD. 1. 18 τῶν om. D. 1. 19 ἐπὶ τοῦ ἑαυτοῦ παιδὸς ABCD; male con. περὶ Wolf.; ceteruin cf. Tertull..apol. c. 14. P² 2 eru betul D; zee Hot ABC, sed & In ὅτε tranf. Bal. 1. 22 xarà tñs; quod cur ineptum dicat Otto non videmus, nam de λέγειν κατά τινος cf. Kueh. l. 1. 284, n. 2; de genetivo obiectivo toū d. cf. Kueb. f. 1. p. 143, n. 3. Quod c. 17 xar' &λhλwy &π160λας legitur, ex eo non eficiendum est, et hic ita scribendum esse; Nicolaum Heinsium talia mutare consuevisse notum est, sed et notum est quod alii dicebant dicuntque: • Praestat variatio. 1. 27 τὸν ὄν εἴ. I Apol. c. 5. ib. καλέουσιν (ν diale et C) ap. f. al.; dein θεοί om. ABC. 1. 34 ἡμᾶς ABD. 1. 32 οὕτως C. 1. 34 έρως AB (sed puncto sub ω pasito sup. o) C. 1. 35 θυμός C, sed v sp. Steph.; dein στήθεσι C. 1. 41 οὐδ' ὅτε λ. G; οὐδ᾽ ὁπόταν... οὔτε D. ult. νῦν G. Col. 245, 1. 8 άλγεα C, ipse a in lin. erasisse vr. 1. 9 ἐπιάλτης Α'; ἐπιάλτοιο C, sed ης sp. Steph 1. 11 τρεισκαίδεκα D. 1. 14 κένπερ ABCD. 1. 20 ελήλατο ABCD. 1. 24 ξυνόντων C. 1. 26 ἵστα B, sed sp. ατ' ut sit ἵστατ'. ib. la ABCD. 1. 28 κελαδινή AC. 1. 31 καὶ τὰ τοιαῦτα C, qui dein ἐδ. ὑμᾶς περί θεῶν. 1. 34 tołę xal y. AC. 1. 36 μήδ' δλ. θ. C; μήθ' δλ. θ. Α; μήθ' ὅλα αὐτοὺς θεοὺς αὐτούς Β; μήθ' δλ. τοὺς θ. D. 1. 39 ἐξεῖναι φατέ ABC et sic semper. 1. 42 αὐτοὺς ταύτην D. 1. 45 καὶ τοὺς φιλ. textus C, in cuius marginibus ad h. 1. nihil legitur. Col. 248. 1. 4 γνώμην έκθ. D. 1. 7 ἀπ. ἀπεφ. τὸ ὑδ. AC; ἀπεφήνατο bet B, qui alibi semper iota subscr. om., ceterum h. 1. cum a Marani parte stat. 1. 15 εἰς τοῦτο; τοῦτον (sed sp. v) CD. 1. 16 τὰ πάντα ABD; dein ἡράκλειτος ὁ μετακόντιος ABCD. 1. 18 ἐκ πυρὸς AC. 1. 20 τὰς ὁμοιομερίας AC; όμοιομερείας (sed ει vr. ex factum) D. 1, 21 εἶναι φησίν (φησί D) ABCD. 1. 26 καὶ συμμετρίας Ν. Col. 249, 1. 1 ἀρχὰς εἶναι τῶν ὄντων, σώματα 4. θ. εἶναι λ. Β. 1. 2 ἀγένητα ABC. 1. 4 οὔτ᾽ ἀλλ. ABCD. 1. 5 μέντωνος C. 1. 7 φιλίαν καὶ ν. BD. 1. 8 τοίνυν om. ABC. (post ὁρᾶτε fn. vers. in C); het D. 1. 16 ταῦτα D. 1. 17 τοὺς σ. βουλομένους C, ceterum σῴζειν, ζῷον, ἀποθνῄσκειν, μιμνήσκειν, θρησκεύειν, πῇ, ὧδε habet A, at σώσουσιν, σωθῶσιν, μνησθώ scribit; porro ἐπ' ἔσης, γ' οὖν, τοῦτ' ἔστι, μὴ δὲ, μὴν ἔτι, οὐκ ἔτι, πρὸς ἔτι, ὅτ' ἂν, ὡς αὕτως, ὡς φησίν, εἶναι φατέ, etc., fere semper. 1. 19 μήδ' ἑαυτοὺς G; dein ἐνατίους male coniecisse Trollopium vidit Otto. 1. 25 ἀρχαίας καὶ παλαιᾶς cf. capp. 9, 16, 38; ἀρχαίας = priscæ; παλαιᾶς= antiquæ; eadem dif ferentia inter græcas illas voces intercedit, quæ et inter latinas a nobis illis appositas. 1. 26 οὐ φασὶ Α. 1. 28 τελεωτάτων D. 1. 30 τε om. G. 1. 54 φασί; ceterum cf. cap. 11 coll. capp. 3 et 8; Joan. Dam. Parall. tom. II, p. 518 coll. ibid. p. 718. 1. 35 π. τινῶν C. 1. 39 θατέρῳ Mi; ad seqq. cf. Clausen Apology. eccles. Christ. ante-theod. p. 163 seqq. et ib. p. 65. ult. μεμαθ. καί om. ABC. Col. 252, 1. 5 τὴν τοῦ πλ. et fortasse D. 1. 8 φησὶν ut semper fere; 1. 13 cf. Semisch de Justin. martyr. II. p. 157. 1. 16 οὕτως γοῦν (γ' οὖν AB) ABD. 1. 18 νεφέλῃσιν AD. 1. 24 παρ' αὐτοῦ Bal. sp. Ομήρου, quod partim erasum est. 1. 29 τὰ π. εἶναί φησι D. Col. 253, 1. 1 ξηραίνεσθαι AB, sed transf. σθ ερ. τ Β. 1. 3 οὕτω C. 1. 4 πάντεσι C, Bal. sp. σ, ut duo e adsiut. 1. 5 οὐκ εἰκότως ABC; οὐκ om. D. ib. ὁ Θαλῆς πρὸς αὐτόν φησι (φήσει Α) ABD. 1. 7 ἐθέλων ἀναιρεῖν C. 1. 8 ἀποφηναμένων textus C, in cuius marginibue nihil h. 1. invenitur. 1. 11 οὐδὲν τοῖς D. 1. 14 εἶδος καὶ ὕλην; dein τῶν π. 1; τὸν τῶν κ con. Otto. 1. 18 εἴδους τῆς ἀρχ. BD. 1. 21 του ante ούρ. in init. vers. eras. C. 1. 23 ιδέας ser. & in ras. fecit ει. 1. 26 παρ' ἡμῖν AC; παρ' ὑμῖν (sed sp. t Bal.) D. 1. 28 οὐχ sp. Β. pen. αὐτοὺς γνῶναι ἔθελοι G. Col. 256, 1. 2 θεὸν καὶ εἶδος καὶ ὕλην C. 1. 3 δὲ καὶ τέσσαρας Γ. 1. 4-5 ἀγένητον εἰ γενήτου Α. 1. 5 αὐτὴν om. G. 1. 7 ἀποφήνας sine iota sub. C, qui l. 8 τοῦτο het. 1. 14 δῆλον ὅτι Α. 1. 15 ἀλλὰ ἑαυτοὺς D; dein αὐτῶν ABCD. 1. 19 φασίν AC. 1. 21 φιλονικεῖν D; ad seqq. cf. Hermiæ irris. gentil. philos. c. 1. 1. 28 πεπλανημένους Ο. 1. 31 ἔστι μανθάνειν C. 1. 57 αὐτῶν ABCD. 1. 55 τἀλλήλων BD, 1. 59 ἀλλὰ ἀφ. AG. penult. παρασχείν Me B. ult. Ένα ABCD. Col. 257, 1. 5 κτίσεως κόσμου. 1. 6-7 καὶ ἀνθρωπίνης ψυχῆς καὶ ἀθανασίας C. 1. 7 xai ante trs sp. A. 1. 9 ἐστὶν ἡμῖν Al

col. 1713–1714page 5 of 56

PG 6:1713257, 1. 10 αλλήλοις μωυσέος 1. 19 πλ. ὑμῶν 1. 30 έλλην. ἱστοριῶν μέμν. 1. 31 ἀπίων 1. 34 ἀμώσιδος 1. 39 θαλός Ιώσηπος Α. η 260, 1. 2 αὐτόπτης ἐτῶν πλ. ἱερέων, ὅτι τὲ ἀρχ. καὶ 1. 9 γεῖσαι Β, Με πεῖσαι. πλήθη καὶ καὶ βιοῦν τυχῇ ψυχῇ, τὸν καλ. ἱπώ ἀδωναεί, ἱστοροῦσι προσποιήσασθαι τον καλούμενον θεὸν διδόναι αὐτῷ νόμους. κρίναντας Α΄ (σ (Β. σ); κρίναντας, ήγουν τά μολείν καὶ μωσῆν καὶ τοὺς ἄλλους νομοθέτας, περὶ ὧν Διόδωρος ἐν τέλει τοῦ α' βιβλίου μνημονεύει. κρίναντα κρίναντος 1. 18 ὠφελῆσαι διαλαβόντας ΑΒ σ σ) διαλαβόντος 261, 1. 1 Αίγυπτον 1. 2 σεσόνχωσιν; σεσόκχωσιν σεσο... χωσις σεσόκχωσιν, σεσόγχωσιν 1. 6 νομ. γενέσθαι Βόκχωριν 1. 7 σοφόν... βασιλέα οιn. 1. 10 τὰς περὶ. 1. 18 οἰκειῶσθαι Α. 1. 19 πολῆς μωσέα 1. 30 Αιγύπτου το γένος πλῆθος 1. 32 εδικαίωσεν 1. 54. παρέσχεν παρέσχετο παραδοθείσης παρὰ Θεοῦ. 1. 45 ὥσπερ 1. 48 δύνασθαι δυνάσθαι διδάσκειν ὑμῶν 1. 4 εἰπεῖν πρὸς ὑμᾶς Γ. 1. 5 τὸ π. 5. χρηστήριον τοῦ π. ύ. χρησ στηρίου τίνας φατὲ Θεός. 1. 9 θ. ἁγνῶς αὐτὸν). 1. 15 μὲν καὶ) οἱ λ. 1. 16 νομίζητε νομίζετε προ ἔθετο 1. 23 σφόδρα νέος 1. 27 αποχρόντως Β. ὡς 1. 55 ἱκαν. δηλ. οἱ τὰς ἀλ. ἱστορ. πρ. ἀλλ' ὥστε 1. 40 ἀκριβῶς 1. 42 ἡ τοῦ πρώτου πρώτου πρώτου) πρ. Μωυσέως (... σέος 1. 43 ἐκ θείας 1. εὑρήσειν εὑρηκέναι; εὑρῄσκειν. Ω.. 205, 1. 2 κρητείᾳ κριτία 1. 5 ταῦτα ἅπερ ἀκηκοέναι οὐ μάλα; εὖ 1. 5 ἐστὲ παῖδες ἀεὶ 1. 6 εἶτ᾽ αὖθις νέοι ἐστὲ ἔφη 1. 7 ἐν αὐταῖς ἔχετε παλαιὰν δόξαν οὐδὲ μακρῷ χρόνῳ παλαιὸν οὐδὲν 1. 9 λέληθεν; λέληθε λέξησθε ὑμεῖς λέ ληθε ὑμεῖς λέληθε λέληθε. διὰ τὸ ἐπὶ πολλὰς γενεὰς ἐνδεῖσθαι γράμμασιν. ἐπὶ πολλὰς γενεὰς τελευτᾶν ἀφώνους Β, γράμμασι τελευτᾶν ἀφώνους ενδεῖσθαι 1. 14 ἀρχαῖος; 1. 19 εἰ δέ τις... γράμματι γνώτω δέ 1. 29 έρμ. αὐτοὺς 1. 32 αὐτοῖς προσέτ. Β, 1. 53 τὸν φάρον ΑΒ; τὴν φ. 1. 43 τῆς πρὸς ἀλλήλων συμφωνίας ΑΒ; τ. πο ἀλλήλους σ. 1. 47 αὐτοὺς ἀξίους ἀξίους αὐτοὺς αὐτούς προσέταξε ἐπανελθεῖν ἀνέθηκεν μῦθος μύθους Α. ἀπαγγ. ἐπαγγ. 1. 9 φιλ. τε καὶ ίωσ. 1. 10 είθισμ. ἀντιλ. 1. 11 ἀλλ᾽ Ιουδ. ἀλλὰ ίουδ. 1. 16 ἀλλ' ἡμῖν 1. 17 παρ' Ιουδ. παρὰ Ιουδ. 1. 21 τοῖς βλ. ἡμᾶς βουλ. ΑΒ; τ. βουλ. βλ. ήμ. 1. 23 κομίζεσθαι ώς 1. 33 ἀποτυχ. δειν. ὁρῶντας θείας ὑπερ τῶν 1. 38 γεγενημένοι 1. 39 Μωσέως 1. 41 πάντως που 269, 1. 3 Μωσέως ἐναντία τῶν προτ προτ. προς τέρων μὴ δοξάντων αὐτοῖς κάλως ἀπεφήνατο 1. 6 Ορφεύς τοίνυν ὀρφ. γ' οὖν 1. 11 δὴ οὕτως 1. 14 μουσαίε 1. 15 στήθεσι σ, στήθεσσι φίλης η ἀταρπητοῦ ρα 1. 49 εἷς ἐστ; εἰς δ' ἔστ' 1. 20 περιγίνεται 1. Η είσορά. Α, εισοράα ἔστ' τ Ε. μεγάλοιο άνακτος πᾶσι ΑΒC 1. 5 τὸν διὰ π. 1. 6 ἐπ' ούρ.

Gol. 257, 1. 10 αλλήλοις Mi B. 1. 14 μωυσέος ita semper_hanc genetivi formam, nisi aliter notetur, exhibet C. 1. 19 πλ. ὑμῶν D. 1: 23 de superlativo quem pro comparativo-positum male dicit Otto cf. Kuch. 1. 1. § 589, n. 2. 1. 24 quiv D. 1. 26 cf. Euseb. Præp. evang. x, c. 10, p. 488; 489 et 490 (ed. Vig. (p. 287 et 288 Steph.) 1. 30 έλλην. ἱστοριῶν μέμν. ABC. 1. 31 ἀπίων D. 1. 34 ἀμώσιδος AC. 1. 55 Pueros certe respexit Otto, cum de relativo cum infinitivo coniuneto exemplum afferre eum non puderet. Mirun, in multis iisque facillimis et vulgarissimis ubique ad grammaticos ab huiusce modi interpretibus, qui multis modis se linguæ ignarissimos præbent et erroribus librariorum annotatis semper exclamant, inepte, etc., lectores remitti! 1. 39 θαλός C. 1. 40 Ιώσηπος Α. (sed η vr. serm. in rasura) BCD. Col. 260, 1. 2 αὐτόπτης ἐτῶν πλ. AG. 1. 5 ἱερέων, A. posterius e sp. ib. ὅτι τὲ ἀρχ. καὶ ABD. 1. 9 γεῖσαι Β, Με πεῖσαι. 1. 10 πλήθη (hic fin. vers. in B, in Mi καὶ add. B; om. καὶ AC) βιοῦν (hic in Me recentior m. eaque latina atramento viridi pwoñy ascr., quod om. AG. 1. 11 τυχῇ D, Me ψυχῇ, sed delevit D. 1. 16 inter τὸν et καλ. sup. ἱπώ (Mi Dal. idem Hid. imterserendum ap.) et het schol. in Me: 1EVE ἀδωναεί, ἱστοροῦσι προσποιήσασθαι τον καλούμενον θεὸν διδόναι αὐτῷ νόμους. 1. 17 κρίναντας Α΄ (σ eras. adhuc apparet) (Β. sp. σ); B΄Mi hoc het scholion κρίναντας, ήγουν τάμολείν καὶ μωσῆν καὶ τοὺς ἄλλους νομοθέτας, περὶ ὧν Διόδωρος ἐν τέλει τοῦ α' βιβλίου μνημονεύει. Het κρίναντα C, et Me D, cuius textus κρίναντος exhibet. 1. 18 ὠφελῆσαι C. UI. διαλαβόντας ΑΒ (sed σ postea adld.) (sed transf. σ) διαλαβόντος C. Col. 261, 1. 1 Αίγυπτον om. G. 1. 2 σεσόνχωσιν AC; σεσόκχωσιν (sed Me in lemmate σεσο... hic rasura unius littera adest... χωσις fet); in est σεσόκχωσιν, at σεσόγχωσιν superscr., al. man. add. voci superscripta: sic interpretatio Aristophanis. 1. 6 νομ. γενέσθαι C, qui dein Βόκχωριν het. 1. 7 σοφόν... βασιλέα οιn. D. 1. 10 τὰς περὶ. 1. 18 οἰκειῶσθαι Α. 1. 19 πολῆς C. 1. 25 μωσέα hic ABCD. 1. 30 Αιγύπτου το Me B. 1. 54 γένος textus C, πλῆθος Me C, erravit saltem quod ad attinet, Mar. 1. 32 εδικαίωσεν ABD. 1. 54. παρέσχεν (om. v fin. C.) AC, παρέσχετο BD. 1. 41 παραδοθείσης B, super a posterius in παρὰ gravena posuit et in Me ad. Θεοῦ. 1. 45 ὥσπερ Me B. 1. 48 δύνασθαι Mi B; δυνάσθαι διδάσκειν plane textus li, in cuius marginibus h. 1. nihil invenitur. Unde ortus sit Marani error patet. Col. 264, 1. 2 ὑμῶν ABCD. 1. 4 εἰπεῖν πρὸς ὑμᾶς Γ. 1. 5 τὸ π. 5. χρηστήριον textus C, τοῦ π. ύ. χρησ στηρίου Me; idem error in idemque in Me correctus. ib. τίνας φατὲ Θεός. C. 1. 9 θ. ἁγνῶς ABCD (scr. Me αὐτὸν). 1. 15 μὲν (Me al. καὶ) οἱ λ. D. 1. 16 νομίζητε AC; νομίζετε BD. 1. 19 προ (hic fin. versus) ἔθετο 1. 23 σφόδρα νέος ABC. 1. 27 αποχρόντως Β. 1. 32 ὡς om. BD. 1. 55 ἱκαν. δηλ. οἱ τὰς ἀλ. ἱστορ. πρ. AG; ut Maran. BD. 1. 58 ἀλλ' ὥστε; porro cf. Euseb. I. I. p. 487 et Routh. Relig. sac., tom. II, p. 155 coll. 202. 1. 40 ἀκριβῶς C. 1. 42 ἡ τοῦ πρώτου (loco πρώτου sp. in a' i. e. πρώτου) πρ. Μωυσέως (... σέος C) ABC. 1. 43 ἐκ θείας ABC. 1. ult. εὑρήσειν AB; εὑρηκέναι; εὑρῄσκειν. Ω.. Col. 205, 1. 2 κρητείᾳ AC; κριτία Bl 1. 5 ταῦτα ἅπερ ἀκηκοέναι ABCD. ib. οὐ μάλα ABC; εὖ Mi D. 1. 5 ἐστὲ παῖδες ἀεὶ ABC. 1. 6 εἶτ᾽ αὖθις ABCD. ib. νέοι ἐστὲ ἔφη ABC. 1. 7 ἐν αὐταῖς ἔχετε παλαιὰν δόξαν οὐδὲ μακρῷ χρόνῳ παλαιὸν οὐδὲν ABCD. 1. 9 λέληθεν; λέληθε BC; λέξησθε D, ὑμεῖς λέ ληθε Me dein transfixo ὑμεῖς λέληθε sp. λέληθε. ib. διὰ τὸ ἐπὶ πολλὰς γενεὰς ἐνδεῖσθαι γράμμασιν. ἐπὶ πολλὰς γενεὰς τελευτᾶν ἀφώνους Β, eodem modo C, nisi quod γράμμασι τελευτᾶν ἀφώνους het, et A, qui cum facit insuper verbo ενδεῖσθαι omisso. 1. 14 ἀρχαῖος ABG; non D.. 1. 19 εἰ δέ τις... γράμματι om. D. 1. 21 γνώτω δέ; ceterum cf. 1 Apol. c. 31. 1. 29 έρμ. αὐτοὺς C. 1. 32 αὐτοῖς προσέτ. Β, sed em. ipse. 1. 53 τὸν φάρον ΑΒ; τὴν φ. CD. 1. 43 τῆς πρὸς ἀλλήλων συμφωνίας ΑΒ; τ. πο ἀλλήλους σ. CD. 1. 47 αὐτοὺς ἀξίους AC; ἀξίους αὐτοὺς (sed... αὐτούς sp.) D. penult. προσέταξε ἐπανελθεῖν C. Col 268, 1. 1 ἀνέθηκεν ex more. ibid. μῦθος BCD, μύθους Α. 1. 2 ἀπαγγ. ABCD, ed. Mar. Paris. 1742 typogrst.. errore ἐπαγγ. 1. 9 φιλ. τε καὶ ίωσ. ABCD. 1. 10 είθισμ. ἀντιλ. C. 1. 11 ἀλλ᾽ Ιουδ. C; ἀλλὰ ίουδ. ABD. 1. 16 ἀλλ' ἡμῖν ABCD. 1. 17 παρ' Ιουδ. BD; παρὰ Ιουδ. AG 1. 21 τοῖς βλ. ἡμᾶς βουλ. ΑΒ; τ. βουλ. βλ. ήμ. CD. 1. 23 κομίζεσθαι BD. 1. 24 ώς sp. A. 1. 33 ἀποτυχ. δειν. BD; dein ὁρῶντας D, sed male, cf. capp. 23, 28, 37. 1. 36 θείας ὑπερ τῶν texts. C, in cuius margine ad. h. 1. nibil adest. 1. 38 γεγενημένοι C. 1. 39 Μωσέως ABC. 1. 41 πάντως που om. BD. Col. 269, 1. 3 Μωσέως ABC. 1. 4 ἐναντία τῶν προτ (hoc vocabulum in loco male habito surm, post e in προτ. spatiun vac. ad summum duarum Ir. et deinde punctumn in B; προς τέρων D) μὴ δοξάντων αὐτοῖς κάλως ἀπεφήνατο B. 1. 6 Ορφεύς τοίνυν C; ὀρφ. γ' οὖν ABD. 1. 11 δὴ οὕτως G. 1. 14 μουσαίε ABCD. 1. 15 στήθεσι C; sp. unum σ, ut στήθεσσι adsit ib. φίλης D, sed sp. η scr. o. 1. 18 ἀταρπητοῦ C, sp. Step. ρα et dein: sp... 1. 49 εἷς ἐστ AC; εἰς δ' ἔστ' BD. 1. 20 περιγίνεται ABCD. 1. Η είσορά. Α, εισοράα BCD. Col. 272, 1. 2 ἔστ' AB (sed Bal τ mit: in 6) Ε. ib. μεγάλοιο άνακτος textus C, in cuius margini bus b. l. nibil invenitur. 1. 4 πᾶσι ΑΒC et forte D. 1. 5 τὸν διὰ π. ABC. 1. 6 ἐπ' ούρ. Gio

col. 1715–1716page 6 of 56

PG 6:1715ἐνὶ θρ. πόσι; πόσσι που 1. 14 πάντεσσι σ Διόνυσσος 80 1. 15. δ' οὕτως σοφοῦ σοφόν 1. 17 ἐφθέγξατο 1. 18 ἡνίκα... φθεγξ. πρ. ἅπαντα 1. 21 έφθ. 1. 25 καὶ ἡ πᾶσα καὶ ἅπασα ἐγένετο σίβυλλαν 1. 27 έφθ. 1. 28 παραυτὰ 1. 40 εἷς θεὸς μόνος,; εἷς δὲ θεὸς μόνος ἀγέννητος 273, 1. 1 εἶτ' άλλ. 1. 2 ἀθάνατοι, τρ. τρίβους σ εἰμὲν ἡμέν ἀφρ. θυμῷ 1. 4 είδωλα ξοάνων καταφθιμένων τ᾿ ἀνθρώπων 1. 7 δσσοι; ὅσοι Β. 1. 8 & πεπ. εύσ.; τε πιέειν 1. 11 θυσίαισι; θυσίεσσι; θυσίῃσι ἐν ἀρχῇ, 1. 18 ή οὗτος ζηλ. Ε. 1. 19 σημεῖναι ἐν ἀρχῇ μέτρου μέτρου 1. 27 ονόματος μεμν. πρῶτος ὀνόματος μὴ μεμν. πρῶτον 1. 32 δώωντα; ήβώοντα 1. 33 θεὸν σημ. 1. 41 εἶναι ἐμφαίνει 1. 46 ἀληθείησιν; έστι χαροπὸν χαροποιὸν καὶ ἀν. 276, 1. 2 περί ψυχήν 1. 3 τε Β. 1. 11 περὶ τοῦ ἑνὸς θ. 1. 12 φρονῶν εἶναι λέγει &ρ. ἐν τοῖς Β. 1. 22 τας διακοσμήσιος Α; τῆς διακοσμήσιος; της διακοσμήσεως ἀλλ' ἐν ἑαυτῷ ὅλος ὅλως) (ὅλως). τὰς 1. 24 των ἐτῶν αἰὼν; ἐὼν κύκλῳ πάσας έπισκ. τὰς τὰς πάσας γεν. ἔστιν κρ. ἔστι κρ. 126 ΡΑΒΕ, β, πάντων 1. 27. τῶν ὅλων κύκλων κύκλ. τῶν ὅλων, κύκλῳ 1. 28. κίνησις Β. μέλητον η ι); μέλι τον 1. 34 παρασκευάσειε. χωνίου Α, 1. 39 θεοῖς 1. 44 βούλεται εἶναι δῆλον ὅτι ΑΒ; δηλονότι 2771. 1 ἐξ ὕλ. ἀνάγκ. πᾶσα λέγει 1. 4 εὖ φρονοῦσι διὰ γὰρ τοῦτο 1. 5 ἀγένητον; ἀγέννητον ἵνα μὴ δείξῃ τὸν θ.; 1. 7 ὑπὸ Θεοῦ ἵνα μὴ δόξη τ. θ. 1. 14 Μωυσή 1. 19 ὡς αὐτὸς 1. 20 πρῶτος καὶ ἐγὼ μετὰ ἐγὼ Θεὸς πρῶτος καὶ μετά. 1. 25 θεὸν αὐτὸν 1. 26 εἰμι φησίν 1. 27 δῆλον ὅτι; δηλονότι δηλονότι ὁ ὢν ἣν όμισ. δ. οὐ βουλήθη αὐτοὺς ἀπατῆσαι ἐβουλήθη Α΄ η ε) Β; ἠβουλήθη. 1. Σ τὴν τοῦ 6. Οιιο). 1. 4. ἵν' οἱ; ἵνα οἱ 1. 7 ὄντος τοῦ Θεοῦ, ὄντων ὄντων το ιόντος ὄντος τοῦ ἦν πρ. περὶ θεῶν ΑΒ Θεοῦ θῦ. περὶ Θεῶν πρώτη 1. 21 τὴν ἀρχὴν 1. 26 γινώσκειν θεόν, τὸν ὄντα αὐτὸν τὰ αὐτὰ 1. 35 Θεοῦ ἑνὸς 1 39 ρ παρ' αὐτοῦ ὥσπερ ὡσ' παρ' ἐκ. Β. ἐν ᾧ ἐπιχειρεῖ 1. 44 ἂν ἀεὶ γένεσιν γὰρ ἐστι 1. μὴ ἔχων οὐκ ἔχων τὸ τῷ ἀεὶ 1. 7-8 καὶ τί τὸ γενόμενον ἀεὶ 1. 9 σκοπεῖν προσήκει 1. 10 ἀγένητον γενητούς ὧν θεῶν 1. 13 ἀπολλυμένους· οὕτω τοῦτο γὰρ 1. 14 τοίνυν γ' οὖν ΑΒ; γοῦν οὖν 1. 15 ἂν ἀεὶ ὃν μὲν ἀεὶ γενόμενον, δν μὲν Οιιο, ἀεὶ, 1. 20 ταῦτα τὰ (τὰ ῥήματα 1. 26 οὐδ᾽ ἑνὸς 1. 57 πάμπαν. παράπαν παράπαν οὔτε μὴν δὴ φήσας αὐτὸν

Col. 272, 1. 7 ἐνὶ θρ. ABCD. ib. πόσι; πόσσι ACD. 1. 11 που om. BD. 1. 12 cf. Lobeck. Aglaoph. 1, pag. 460 et Orphic. p. 455 ed. G. Herm. 1. 14 πάντεσσι prius σ sp. B; dein Διόνυσσος 80lus A. 1. 15. δ' οὕτως C. 1. 16 σοφοῦ ABCD; σοφόν ex Cyrillo dedit Otto, non ex optimis codd., ut addidit; ceterum cf. Lobeck 1. 1. p. 737 segq. et Herm. I. I. 1. 17 ἐφθέγξατο ABC. 1. 18 ἡνίκα... φθεγξ. πρ. om D. 1. 19 ἅπαντα ΑBC; ita l. 30 iidem cum D. 1. 21 έφθ. ABC. 1. 25 καὶ ἡ πᾶσα ABD; καὶ ἅπασα C. ib. quæ post ἐγένετο sequuntur usque ad σίβυλλαν (l. 37) inclusive Me et inferior suppl. 1. 26 ¿yɛv. xt. ABD; èỵ. † xt. C. 1. 27 έφθ. ABC. 1. 28 παραυτὰ ABCD. 1. 36 • Aristophanes intelligatur is qui Ptolemaei fuit bibliothecarius cuiusque mentionem fecit Vitruvius.» Sic fere Sylb. 1. 40 εἷς θεὸς μόνος, etc., ABC; εἷς δὲ θεὸς μόνος D. ib. ἀγέννητος BC. Col. 273, 1. 1 εἶτ' άλλ. ABC. 1. 2 ἀθάνατοι, τρ. G; in τρίβους transf. σ D. ib. εἰμὲν ABD; ἡμέν G. 1. 3 ἀφρ. θυμῷ ex Sibyll. oracl. et cod. Argent. rescr. Oito. 1. 4 είδωλα ξοάνων καταφθιμένων τ᾿ ἀνθρώπων ABCD. 1. 7 δσσοι ACD; ὅσοι Β. 1. 8 & πεπ. εύσ. om. G; τε post πιέειν sp. al., om. B. 1. 11 θυσίαισι BD; θυσίεσσι; θυσίῃσι C. 1. 15 ἐν ἀρχῇ, etc. PRIOREM Orphei de pluribus diis opinionem. Langi est interpretatio, ad quam confirmandain Otto cf. c. 15 et de mon. c. 2. 1. 18 ή οὗτος ζηλ. Ε. 1. 19 σημεῖναι G. 1. 20 ci. Lobeck 1. 1. p. 592 et Herm. 1. 1. et p. 311. p. 478 1. 25 ἐν ἀρχῇ h. 1. om. et post μέτρου pos. C. 1. 26 post μέτρου lin. vers. in D. 1. 27 ονόματος μεμν. πρῶτος ABD; ὀνόματος μὴ μεμν. πρῶτον G. 1. 32 δώωντα BD; ήβώοντα AG. 1. 33 θεὸν σημ. BD. 1. 41 εἶναι ἐμφαίνει C. 1. 46 ἀληθείησιν; dein έστι CD. ult. χαροπὸν textus C; χαροποιὸν Me. ib. καὶ ἀν. BD. Col. 276, 1. 2 περί ψυχήν D. 1. 3 τε sp. Β. 1. 11 περὶ τοῦ ἑνὸς θ. C. 1. 12 φρονῶν Me D. 1. 18 εἶναι λέγει eliam post &ρ. add. D; ἐν ante τοῖς sp. Β. 1. 21 cf. Clem. Alex. Patr. c. 6, p. 000, P.; Cyrill. Al. adv. Jud. 1, tom. VI, p. 30 Aub. coll. Min. Fel. Oct. c. 19; Lact. div. instit. 1, 5; Salv. de gub. Dei lib. 1, p. 3 ed. Baluz. tert. 1. 22 τας διακοσμήσιος Α; τῆς διακοσμήσιος; της διακοσμήσεως ΒD. ib. ἀλλ' ἐν ἑαυτῷ ὅλος ABC (at in Me Seph. ascr. ὅλως) (ὅλως). 1. 23 τὰς om. AG. 1. 24 loco των bent ἐτῶν BD, αἰὼν; ἐὼν het A, sed t post e vr, eras. ib. κύκλῳ πάσας (extra vers. add. Mi) έπισκ. τὰς (ex τὰς fecit πάσας Bal.) γεν. BD. ib. ἔστιν κρ. ABD; ἔστι κρ. C. 126 ΡΑΒΕ, β, in quo post πάντων fin. vers. cst. 1. 27. τῶν ὅλων κύκλων AB (sel κύκλ. Mi Bal. C); τῶν ὅλων, κύκλῳ D. 1. 28. κίνησις Β. 1. 33 xal post om. AC. ib. μέλητον ABD (sed al. m. sp. η scr. ι); μέλι τον G. 1. 34 παρασκευάσειε. 1. 37 χωνίου Α, vr. w ex o factum. 1. 39 θεοῖς C. 1. 44 βούλεται εἶναι G; δῆλον ὅτι ΑΒ; δηλονότι CD. Col. 2771. 1 ἐξ ὕλ. ἀνάγκ. πᾶσα BD. ib. λέγει AB (sed v postea add. Bal.) CD. 1. 4 εὖ φρονοῦσι ABCD. ib. διὰ γὰρ τοῦτο D. 1. 5 ἀγένητον; ἀγέννητον BCD. ih. ἵνα μὴ δείξῃ τὸν θ.; 1. 7 ὑπὸ Θεοῦ BD. ἵνα μὴ δόξη τ. θ. BCD. 1. 8 wv sp. A; v hent et BCD; ceterum cf. Plat. Timæus p. 41 A. 1. 14 Μωυσή BCD. 1. 14 cf. II, apol. 6, coll. 1 apol. 61 et Sem. 1. I. II, p. 253 seqq. 1. 19 ὡς αὐτὸς ABC. 1. 20 πρῶτος καὶ ἐγὼ μετὰ ABC; ἐγὼ Θεὸς πρῶτος καὶ μετά. 1. 25 θεὸν αὐτὸν C. 1. 26 εἰμι φησίν G. 1. 27 δῆλον ὅτι; δηλονότι BCD; ceterum verba δηλονότι ὁ ὢν ex nota margin. in textum Outoni irrepsisse videntur. ult. ἣν όμισ. δ. οὐ βουλήθη αὐτοὺς ἀπατῆσαι D. Col. 280, 1. 1 ἐβουλήθη Α΄ (sed eraso uter. η scr. ε) Β; ἠβουλήθη. C. 1. Σ τὴν τοῦ 6. ABCD (erravit Οιιο). 1. 4. ἵν' οἱ AG; ἵνα οἱ BD. 1. 7 ὄντος τοῦ Θεοῦ, ὄντων (sed ὄντων Me) RC (sed.: το ιόντος quod ad ὄντος τοῦ referendum esse vr.); ut textus 1. 14 ἦν om. C. 1. 20 πρ. περὶ θεῶν ΑΒ (erravit Otto; nam B. h. 1. codem scripturæ compendio utitur, quo et l. 18 usus est, ov, sed Θεοῦ scribitur θῦ. D; περὶ Θεῶν πρώτη C. 1. 21 τὴν ἀρχὴν ABC. 1. 26 γινώσκειν θεόν, τὸν ὄντα C. 1. 30 αὐτὸν (interp. bic) τὰ αὐτὰ ABCD. 1. 35 Θεοῦ ἑνὸς C. 1. 37 cf. Pl. Tim. p. 28 et II Apol. c. 10. 1 39 ρ παρ' αὐτοῦ G; dein ὥσπερ (corr. Me ὡσ' παρ' ἐκ. Β. I. 41' ἐν ᾧ om. C; dein ἐπιχειρεῖ AC, dein 8 sp. 4. 1. 44 ἂν ἀεὶ γένεσιν AD. 1. ult. del ante v om. D. Col. 281, 1. 5 γὰρ om. D, seu ἐστι het. 1.6 μὴ ἔχων AC, οὐκ ἔχων BD; dein τὸ τῷ ἀεὶ ABCD. 1. 7-8 καὶ τί τὸ transf. Bal.; dein γενόμενον C; ἀεὶ on. solus D. 1. 9 σκοπεῖν προσήκει AG. 1. 10 ἀγένητον et deiu γενητούς AC (sed in G utroque loco posterius erasum esse apparet). 1. 12 ὧν on. ABD post θεῶν in fin. vers. 1. 13 ἀπολλυμένους· οὕτω τοῦτο γὰρ ABC. 1. 14 τοίνυν γ' οὖν ΑΒ; γοῦν et Outo qui et οὖν coniecit. 1. 15 ἂν ἀεὶ ABD, ὃν μὲν ἀεὶ C; dein γενόμενον, δν ABCD; μὲν cum Cyr. et Mar. add. Οιιο, om. tn ἀεὶ, quod Mar. interposuit quodque ex hac editione tacite editor sustulit. 1. 20 ταῦτα τὰ (τὰ Mi extra vers. add. B) ῥήματα BD, sed cf. capp. 2, 28, 29, 31,33. 1. 26 οὐδ᾽ ἑνὸς ut semper. 1. 36 cf. Plat. Tim. p. 44 B. 1. 57 πάμπαν AB (sed. παράπαν sp. Bal.) G; παράπαν D; dein οὔτε μὴν δὴ cod. Arg. ult. φήσας αὐτὸν C.

col. 1717–1718page 7 of 56

PG 6:1717γενητὸν 1. 7 πῶς ἐγχωρεί ἀγένητον ἀγέννητον 1. 17 μὴ δὲ βιασθ. Α. 1. 26 δέ τε καὶ 1. 28 ταῦτ' τοῦτο 1. 30 παρ' αὐτοῦ πλ. 1. 34 τοσοῦτ᾽ τοσοῦτον 1. 38 πίτινος Ε. [ 40 δόκει "Ομηρος 1. 43 οὕτως ΑΒ; οὕτω 1. 45 τῇ ἀντωνυμία ταύτῃ τῇ τῇ ἀν τωνυμία σ Β) τῆς θ αυτωνυμίας ταύτη ι τῇ τί τὸ (τὸ ἂν 285, 1. 7 θεὸν σημ. οὕτως 1. 12 σοφίης 1. 15 τρεπτούς 1. 24 τρεπτοί Α. 1. 22 πῶς Ομήρου 1. 24 θεοὶ αὐτοῦ εἰρηκότος 1. 26 τους αὐτοὺς 1. 30 ἀγένητον γενητήν Α. 1. 33 ἐναντία περὶ αὐτοῦ εἰρηκότος γ' ὅττι ἐχών ἄχων 1. 38 Μωσέως προείρηται Β, ει "η λέγειν 1. 41 γὰρ ιδιοτητα Μωυσε? ἕνα χρόνον δηλ. δηλούσης, χρόνον οὐχ ἀλλά. 1. 7. ὁ πλάττων τὸ ὢν ὢν δὲ ὧν οὐ δέποτε 1. 14 γέγραφεν οὕτω φανερῶς παλ. λόγον, τὸν Μωυσέος κωνίου Α. 1. 18 Ελλήνων οὖσαν Ελλησιν οὖσαν. 1. 24 τῶν; τοῖς τῶν Ἕλλησι σε Ἑλλήνων) διαφ. 1. 28. πλ. οὕτω γέγραφεν, εύρ. Μωυσεί (*) πεισθεὶς ὁ πλ. περὶ τῆς ἀϊδιότητος τοῦ Θεοῦ οὕτω γέγραφεν η Β; εἰ Μωυσείω. τως Α) 1. 37 ἑτέρους Θεοῦ φιλ. περὶ αὐτ. παρ 1. 5 αὐτῷ δέος 1. 9 ἐγγυτέρῳ ὄντων Α. 1. 12 ἀδικήσαντα ἀδικήματα 1. 14 συνειδ. 1. 17 τοῦτο τοῦτ' ὁσίως Β. ἀτιτάλλοισα ξυναορεῖ ξυνάορ' συναορεῖ ξυναίρει; ξυναορι παρὰ) παρ' 289, 1. 24 οὐχ (οὐχ ώς παρ' τινος, ὃς τινος, ὡς κειμένων ων 1. 30 οὕτως Α. ήξειν ήξει γὰρ οὖν δὴ ἐκεῖνο Β, αὐτῷ αὐτῶν Οιιο; σὺν αὐτῷ ἐπιχειροί Β; ἐπιχειρεῖ; ἐπιχειροίη καταβαλόντες ίσως καταλαβόντες. 1. 3. γνάπτοντες ΑΒ, γνάμπτοντες ένεκά γε γ 1. 7. ὑπερβάλλειν, εἰ μὴ γένοιτο ἑκάστῳ τὸ φθέγμα ὅτε ἀναβαίνοι, μὴ... φθέ β γμα μυκήσαιτο τὸ στόμιον Οιιο); ἀναβαίνοιεν 1. 9 ἀσμενέστατα... τατον τον τα); ἀσμενέστατον 1. 12 περὶ τῆς κρίσεως; λόγον κρί σεως μεμαθηκ. 1. 19 καταλείποντες; καταλιπόντες 1. 24 οὐκ ὁ πλ. Β. 1. 25 ἐν αἰγ. καὶ αὐτὸς 1. 27 διηγεῖσθαι ἔφη ίδον ει δηλοί 1. 35 μετήνεγκεν μετέθηκε Β; μετέθεικε 1 39 ἄχολόν τε κακ. ΑΒ ἄλ λων τε ἄχολόν τε θῶνος (θ θεῶνος ὀνόμασεν ἀφροδίτης όνομαζο καὶ τοῦ τούτων τού του κατασκευάσαι αι 1. 16 ἔτευξ' ἐν δ᾽ ἔτευξεν ἐν δ᾽ Β; ἔτευξεν, ἐν δ' 1. 17 ήέλιόν... πληθ. δέ τε δὲ τὰ 1. 25 μ. τεθήλει τηλ. πεφύκει. 1. 24 ἔγχναι ΑΒ 29 δγχνη ἐπ᾽ ὄγχνῃ; ὄχναι, 1. 25 συκαῖ (; συκέαι. θέρευς Οιιο αἰεὶ ει ι εἰ ει 1. 28 ζεφ ἐπιπνείουσα (. αλωή ἀλοὴ ω 1. 32 θηλύπεδον Γ. δὲ ὑποπερκάζουσιν Α. 1. 38 καὶ ἐχ ἐχ) τὴν Β; καὶ τὴν 1. 40 ἑαυτοῖς φοντο δύνασθαι κατασκευάζειν 1. 43 ἐπιάλτου Α. 1. 47 μαίμασαν (. περὶ γρ. πρός.

Col. 284, 1. 6 γενητὸν AC (sed posterius v eras. in C). 1. 7 πῶς ἐγχωρεί ABC. 1. 13 ἀγένητον AC (sed in posterius y erasum est); ἀγέννητον (sed posterius v sp.) D. 1. 17 μὴ δὲ βιασθ. G. 1. 20 er. Plat. De leg. v, p. 471 Α. 1. 26 δέ τε καὶ ABCD. 1. 28 ταῦτ' ΑBC; τοῦτο D. 1. 30 παρ' αὐτοῦ πλ. ABC. 1. 34 τοσοῦτ᾽ ABC; τοσοῦτον D. 1. 38 πίτινος Ε. [ 40 δόκει "Ομηρος D. 1. 43 οὕτως ΑΒ; οὕτω CD. 1. 45 τῇ ἀντωνυμία ταύτῃ τῇ AB (sed super t subscr. quod iuxta alias Iras positum est, in τῇ et ἀντωνυμία sp. σ Β) C; τῆς θ (sed transf.) αυτωνυμίας ταύτη (om. ι subscr.) τῇ D. ult. τί τὸ (τὸ om. ed. Mar. 1742 typogr. errore) ἂν ABCD. Col. 285, 1. 7 θεὸν σημ. D. ib. οὕτως AC. 1. 12 σοφίης C. 1. 15 τρεπτούς et 1. 24 τρεπτοί Α. 1. 22 πῶς (lin. vers.) Ομήρου D. 1. 24 θεοὶ αὐτοῦ εἰρηκότος C. 1. 26 τους ante αὐτοὺς om. BD. 1. 30 ἀγένητον et γενητήν Α. 1. 33 ἐναντία περὶ αὐτοῦ εἰρηκότος D. 1. 34 γ' om. ABCD; dein ὅττι C. 1. 35 ἐχών textus D, ἄχων marg. 1. 38 Μωσέως ABD. 1. 40 προείρηται Β, sed sp. ει scr. "η Bal., qui sequens λέγειν omittit cum A. 1. 41 γὰρ om. G. Col. 288, 1. 2 ιδιοτητα textus D, sed corr. Me. 1. 3. Μωυσε? ut fere semper et sic, ni fallimur, B. 1. 4 ἕνα χρόνον δηλ. recte et rescribatur; possis coniicere post δηλούσης, quod in tin. vers. in legitur, χρόνον addendum esse; sed præstare lectionem docent correlativa οὐχ... ἀλλά. 1. 7. ὁ πλάττων τὸ ὢν C. 1. 8. ὢν (sed w ex o factum esse vr.) δὲ; ὧν οὐ δέποτε D. 1. 14 γέγραφεν οὕτω BD. 1. 15 ef. Plat. De leg. iv, p. 715 E. ib. φανερῶς παλ. λόγον, τὸν Μωυσέος C; statim κωνίου Α. 1. 18 Ελλήνων οὖσαν C, marg. Ελλησιν οὖσαν. 1. 24 τῶν sp.; τοῖς τῶν Ἕλλησι (sed syllaba σε vr. postea addita ab ead. quidem manu, quæ forte et acutum super e posuit, fuisse vr. Ἑλλήνων) διαφ. etc. B. 1. 28. πλ. οὕτω γέγραφεν, εύρ. BD; supra Μωυσεί (*) πεισθεὶς ὁ πλ. περὶ τῆς ἀϊδιότητος τοῦ Θεοῦ οὕτω γέγραφεν AC. sed superscr. η Β; εἰ Μωυσείω. τως Α) 1. 31 cf. Plat. Tim. p. 53 C. 1. 37 ἑτέρους Θεοῦ φιλ. ABC. ult. περὶ αὐτ. textus D, marg παρ Col. 289, 1. 2 cf. Plat. De republ. p. 330 seqq. 1. 5 αὐτῷ δέος AG. 1. 9 ἐγγυτέρῳ ὄντων Α. 1. 12 ἀδικήσαντα textus C, ἀδικήματα marg. 1. 14 συνειδ. CD. 1. 17 τοῦτο ABC; sp. τοῦτ' dein ὁσίως marg. Β. 1. 19 ἀτιτάλλοισα (sel: post e in rasura potius quam loco male habito scrip. et post a in fine vocis v erasum vr.) (sed al. ex t post o fecit v). ib. ξυναορεῖ; ξυνάορ' B, seul Bal. add. et post p; συναορεῖ marg. D, textus ξυναίρει; ξυναορι ita siue accentu A. 1. 23 % (= παρὰ) textus, παρ' marg. Col. 289, 1. 24 οὐχ (οὐχ sp. B) ώς παρ' ABCD. 1. 26 τινος, ὃς (sed o in os fecit ex w) B; τινος, ὡς CD. 1. 28 κειμένων B, sed al. ων in ou corr. 1. 30 οὕτως Α. 1. 37. ήξειν (ser y postea operose interpos.) D; recte, est transitus ab oratione directa in indi rectam; ήξει G. ib. γὰρ οὖν δὴ AC. 1. 40 ἐκεῖνο Β, sed super o scr. v, superscripsit quoque sequens tɛ. ib. αὐτῷ ABCD; αὐτῶν Plato et cod. Gissensis et Οιιο; σὺν αὐτῷ coniecit Perionius, e ut intelligamus una cum Aridæo plurimos tyrannos eodem affectos esse supplicio.» 1. 45 ἐπιχειροί (adest h. e. nulla correctio al. man.) Β; ἐπιχειρεῖ; ἐπιχειροίη D. Col. 292, 1. 2. καταβαλόντες textus D, sed Me ίσως καταλαβόντες. 1. 3. γνάπτοντες ΑΒ, γνάμπτοντες GD. 1. 5. ένεκά γε (sed γ vr. eraso e scrip.) BCD. 1. 7. ὑπερβάλλειν, εἰ μὴ γένοιτο ἑκάστῳ τὸ φθέγμα ὅτε ἀναβαίνοι, etc., ita AB (sed verba μὴ... φθέβ γμα transf. in Minfer. μυκήσαιτο τὸ στόμιον scripla sunt) (erravit igitur quod ad Cattinet Οιιο); Da Marani stat parte habetque plane ἀναβαίνοιεν (erravit igitur et hic Otto.) ' 1. 9 ἀσμενέστατα AD (sed... τατον sper τον scrum τα); ἀσμενέστατον BC. 1. 12 περὶ τῆς κρίσεως; porro λόγον post κρίσεως collocant, non post μεμαθηκ. BD. 1. 19 καταλείποντες ABD; καταλιπόντες C. 1. 24 οὐκ ὁ πλ. Β. 1. 25 ἐν αἰγ. καὶ αὐτὸς BD. 1. 27 διηγεῖσθαι ἔφη C. 1. 28 ίδον (sed: scr. in ras. fuisse vr ει loco c). 1. 32 δηλοί ABCD (textus), h. 1. intransitive posi tum esse videt quivis; quare opus non est lexicis, ad quæ pueros remitti licet. 1. 35 μετήνεγκεν AC (v fin. om.); μετέθηκε Β; μετέθεικε D. 1. 36 cl. Diodori Bibl. hist l, cap. 96 seqq. coll. Euseb. Præp. ev. x, c. 8 (p. 480 seq. Vig.) 1 39 ἄχολόν τε κακ. ΑΒ (textus) CD (Mi al.); ἄλλων τε sp. al. (qui ἄχολόν τε in textu transf.) et ita het textus D. 1. 40 θῶνος (θ in ras, scrip.) BC; θεῶνος D. ult. ὀνόμασεν C. Col. 293, 1. 1 et 1. 3 ἀφροδίτης ABCD; erravit igitur Otto cum de alia referret. 1. 5 όνομαζο hæc omnia in rasura scr., dein καὶ in Mi in line ultimi versus fol. vers. add. et sequens τοῦ sine accentu exhibet A. Porro τούτων AC; τούτου (in Mi extra versum add.) D. 1. 14 κατασκευάσαι D, sed αι in ras. scr. al., ni fallimur. 1. 16 ἔτευξ' ἐν δ᾽ AC; ἔτευξεν ἐν δ᾽ Β; ἔτευξεν, ἐν omisso δ' D. 1. 17 ήέλιόν... πληθ. om. C. 1. 18 δέ τε B, sed corr. δὲ τὰ et hoc posterius het D. 1. 25 μ. τεθήλει τηλ. D; marg. F. πεφύκει. 1. 24 ἔγχναι ΑΒ et l. 29 δγχνη ἐπ᾽ ὄγχνῃ; ὄχναι, etc. CD. 1. 25 συκαῖ (; συκέαι. ABD. 1. 27 θέρευς col. Gissensis a pr. m. et hinc Οιιο in textu posuit. ib. αἰεὶ (sed fuit del, eraso ει post a add. ι εἰ deir ει rescrip.) BC. 1. 28 ζεφ ἐπιπνείουσα (. 1. 51 αλωή; ἀλοὴ (sed fuit ω cuius posterior pars erasa est, ut o fieret) C. 1. 32 θηλύπεδον Γ. δὲ ὑποπερκάζουσιν Α. 1. 38 καὶ ἐχ (i. e. dele ἐχ) τὴν Β; καὶ (hic ane versus) τὴν D. 1. 40 ἑαυτοῖς φοντο δύνασθαι κατασκευάζειν BD. 1. 43 ἐπιάλτου Α. 1. 47 μαίμασαν (. Col. 296, 1. 3 περὶ D, sed marg. γρ. πρός. • Diaboli etymon similiter exprimit etrain Theophyla-

col. 1719–1720page 8 of 56

PG 6:1719Διάβολος λέγεται ὡς διαβαλὼν τὸν θεὸν πρὸς τὸν ᾿Αδάμ. Εἶπε γὰρ αὐτῷ, ὅτι ὁ Θεὸς φθονεῖ ὑμῖν. Καὶ νῦν δὲ τὴν ἀρετὴν διαβάλλει πρὸς ἡμᾶς.» 296, 1. 12 τῇ αὐτοῦ 1. 17 άξτις ελέσθαι 1. 23 Μωυσέος διδαχθεὶς ῥητῶν περὶ τῶν εἰδ. παρὰ Ι. 51 σκηνὴν καὶ κατὰ τὸ π. Α. οὕτω Β. 1. 35 καὶ αὖθις μικρὸν ὕστερον. οὕτως ὅρα ποιή σεις τως τον δειχθέντα 1. 40 οὕτως περὶ ἰδέας ει.. 297, 1. 9 ᾠήθη ὅτι 1, 35 ελέγομεν λέγομεν 1. 36 παραγ. ἄνευ νοῦ 1. 38 σαφ. οἶμαι 1. 40 φαίνεται. φέρεται ὡς οἱ 1. 42 πνεύματα οὕτως ΑΒ. άρ. τεσσ. 301, 1. 5 εἰσόμεθα τούτου 1. 4 παραγίνεται ἀρετὴ ὅτ' ἂν Β. 1. 5 καθ' αὐτὸ καθ᾿ ἑαυτό κατ' αὐτό. ὀνομάζειν 1. 14 ἵν᾿ ἅμα 1. 15 γίγνηται· οὐχὶ καὶ τοῦτο κατὰ προυπ. γένηται. κατὰ τὸ πρ. 1. 11 ὠνόμασεν 1. 17 ἀνθρ. μέμνηται οὕτω λ.. Γ., μετά. πολλὰ 1. 19 χοῦν ἀπὸ τῆς γῆς Α; χοῦν λαβὼν ἀ. τ.. γ. ; χοῦν ἀ. τ. γ. λαβὼν 1. 29 ἀεχίζεις αἰκίζεις Β; αἰκίζειν 1. 30 Μενέλαον εἰσάγει λέγοντα τοὺς μὴ... δεξαμένους Γ. 1. 32 πρόσκλησιν. πρόκλησιν καὶ προτέραν 1. 42 γὰρ χερουβείμ καὶ ἐπέβη έ. χερ. Καὶ τὸ ἐπέβη ἐπὶ χερουβὶμ καὶ ἐπε τάσθη· ἐπετάσθη ἐπὶ πτερύγων ανέμων ΑΒ; οὖν, σαφέστερον. 1. 43 εἰρημένον; εἰρημένων Α. 300, 1. 2 ἀνέλαβεν, ἐξῆλθεν, 1. 4 ὑπὲρ ἄνωθεν ΑΓ. 1. 8 ταῦτα γέγραφεν, εἰ μὴ ταῦτα ἔγραψεν, εἰ μὴ οὐκ ἐν τ. πν., τοῦτο ἐν τῇ κατὰ τὸν (καθ' Οιιο ηλίαν γέγραπται θεοπτία· ὡς οὔτε (οὐκ ἐν τῷ πνεύματι Θεοῦ ἐμφανιζομένου ἀνθρώποις· οὐκ του ἐν τῷ συσεισμῷ (συσσεισμῷ οπο οὐχ (οὐ ΑΒ) ἐν τῷ πυρί. Ψυχὴ γὰρ ἀνθρώπου, τῇ περὶ Θεὸν ἐνασχολεῖσθαι ἀρξαμένη θεωρίᾳ· πρῶτον (πρὸς τοῦτον ΑΒ) μὲν οἷά τινι βιαίῳ πνεύματι αἴρεται, ἀπὸ τῶν χαμαὶ ἐρχομένων ἁπάντων. [Εἶτα ἄνθεσιν ἐντυγχάνουσα ταῖς περὶ Θεὸν ἐννοίαις κραδαίνεται τε καὶ διασαλεύεται, μὴ ὅποι ἐρεισθῇ τε καὶ ἑδρασθῇ ἀνευ ρίσκουσα· ᾧ δὴ πάθει ζέουσα μᾶλλον καὶ ἀναφλεγο μένη. Καὶ ὅλη τοῦ κατείληφότος θεῖ καὶ μακαρίου πυρὸς τῇ ζητήσει γινομένη. Εἶτα οιονεί τινι λεπτοτάτη αὐρᾷ κατειλημμένη καὶ ἔξω πάσης ἐνύλου περινοίας κατισχνανθεῖσα τὴν γνῶσιν τὸ τηνίκα δὲ που σῷ ἐν περινοίᾳ Θεοῦ φύσεως γίνεται. 1. 13 συσσεισμός συσεισμός ει 1. 16 πολῆς 1. 18 περὶ Θεοῦ 1. 21 εὕροι γ' ἂν 1. 23 τὴν τοῦ δωρ. του Θεοῦ. 1. 24 ἵνα 1. 25 είναι Ελλ. 1. 27 ἀλλὰ ἀρ. Α. 1. 55 τρόπῳ, ὕστερον ΑΒ τρ. ὕστ. ἷς ὡς) οὖν 1. 20 μετ' οὐρανὸν 1. 27 παρὰ ἀθ. Μωσέως ὑπ' αὐτῶν 1. 56 ἱστορ. αὐτοὺς μεμ. Δ; αὐτοὺς ἐκ πρ. τ. Θεοῦ καὶ καθ' όμ. όμ. 1. 42 προήχθην νυνί 1. 45 μὴ δὲ Μωσέως ὑπὸ προφο ἐκείνης; σκοτεινῆς ἀπαγγέλλειν ὑπὸ τινός ὑπ κήρυκος προαγορεύειν; ἀπαγγέλλειν τὰ ἐν οἷς καὶ ὑπὸ τῶν ἔξωθεν ἐθαυμάσθησαν. λόγων μὲν ἐπαγ. στευτ. πιστ 1. 11 τοῖς ἐντυχοῦσιν χρ. καὶ ταῦθ' (ταῦτα 1. 16 καὶ τὸν τῶν ὄγκον φ.; καὶ όγκον καὶ τὸν φ. Γ. εἰς εἰς εἰς 1. 25 μετὰ τὴν τελ. ἐπεὶ μὴ 1. 51 φράσεως φύσεως 1. 38 ἄλλως ἄλλοτε 1. 39 ἡ τοῦ ἀληθοῦς 1. 40 τυχόντες λέγου 305, 1. 4 διὰ τοῦτο ἑαυτὸν σοφόν 1. 6 εἰδέναι ὁμολογῶν εἰδέναι ὁμολογεῖν ΑΒ. γ' γοῦν τούτῳ τῷ σμικρῷ 1. 10 Σωκράτη ΑΒ; Σωκράτει οἱ δὲ μετὰ αὐτὸν

clus commentar. ad Matth. c. 4, p. 15: Διάβολος λέγεται ὡς διαβαλὼν τὸν θεὸν πρὸς τὸν ᾿Αδάμ. Εἶπε γὰρ αὐτῷ, ὅτι ὁ Θεὸς φθονεῖ ὑμῖν. Καὶ νῦν δὲ τὴν ἀρετὴν διαβάλλει πρὸς ἡμᾶς.» Ηoeschelius. Col. 296, 1. 12 τῇ αὐτοῦ C. 1. 17 άξτις ABCD; dein ελέσθαι AC. 1. 23 Μωυσέος διδαχθεὶς ῥητῶν C. 1. 25 περὶ τῶν εἰδ. D, sed in text. cor. et in Me παρὰ asc. Dal. Ι. 51 σκηνὴν καὶ κατὰ τὸ π. Α. 1. 32 οὕτω (hic fin. vers.) Β. 1. 35 καὶ αὖθις μικρὸν ὕστερον. οὕτως ὅρα ποιήσεις ita B, qui hæc verba in textu omissa in Me ascripsit. Cum consensit plane; cum Marano facit et ni fallimur D. τως τον δειχθέντα 1. 40 οὕτως περὶ 1. 45 ἰδέας A, sed i scrip, in ras., fuit ει.. Col. 297, 1. 9 ᾠήθη ὅτι BCD. 1, 35 ελέγομεν AG; λέγομεν BD. 1. 36 παραγ. ἄνευ νοῦ ABCD. 1. 38 σαφ. οἶμαι C. 1. 40 φαίνεται. Μe D, textus φέρεται ib. ὡς οἱ C. 1. 42 πνεύματα sp. B. ib. οὕτως ΑΒ. 1. 45 άρ. τεσσ. BD; ceterum cf. les.. x1, 2 coll. 1 Cor. zu, 7-10. ult. cf. Plato 1. 1. p. 100 B. Col. 301, 1. 5 εἰσόμεθα τούτου G. 1. 4 παραγίνεται ἀρετὴ ABD. ib. ὅτ' ἂν A, ut semper, et Β. 1. 5 καθ' αὐτὸ ABCD; καθ᾿ ἑαυτό cod. Argentoratensis; typog. errore ed. Mar. 1742 κατ' αὐτό. 1. 10 in ὀνομάζειν postea v finale operose ad A. 1. 13 cf. Plat. Tim. p. 38 B. 1. 14 ἵν᾿ ἅμα AC. 1. 15 γίγνηται· οὐχὶ καὶ τοῦτο ABC; Οuto scri1. 7. κατὰ (huic in 'BD dn. vers.) προυπ. ABD; psit γένηται. κατὰ τὸ πρ. G. 1. 11 ὠνόμασεν ABCD. 1. 17 ἀνθρ. μέμνηται οὕτω λ.. Γ., qui supra μετά. πολλὰ habet. 1. 19 χοῦν ἀπὸ τῆς γῆς Α; χοῦν λαβὼν ἀ. τ.. γ. BD; χοῦν ἀ. τ. γ. λαβὼν C. 1. 29 ἀεχίζεις AC; αἰκίζεις Β; αἰκίζειν D. 1. 30 Μενέλαον εἰσάγει λέγοντα scribendum est ib. τοὺς μὴ... δεξαμένους Γ. 1. 32 πρόσκλησιν. ΑBD; πρόκλησιν G. 1. 54 καὶ προτέραν om. ABD; habet ea C. 1. 42 γὰρ om. C. ib. χερουβείμ et sic mox quoque A. In Me AB hoc scholion ad verba καὶ ἐπέβη έ. χερ. referen dum legitur: Καὶ τὸ ἐπέβη ἐπὶ χερουβὶμ καὶ ἐπε τάσθη· ἐπετάσθη ἐπὶ πτερύγων ανέμων (ita ΑΒ; non avepov, quod habet Otto). &p' où (ita AB, non οὖν, quod dedit (u) σαφέστερον. 1. 43 εἰρημένον BCD; εἰρημένων Α. Col. 300, 1. 2 ἀνέλαβεν, ut supra ἐξῆλθεν, A, ut semper. 1. 4 ὑπὲρ ἄνωθεν ΑΓ. 1. 6 cf. Plat. Phæd. 246. 1. 8 ταῦτα γέγραφεν, εἰ μὴ AG; ταῦτα ἔγραψεν, εἰ μὴ et ni fallimur D. 1. 12 οὐκ ἐν τ. πν., etc. Scholion in Me AB hoc est: τοῦτο ἐν τῇ κατὰ τὸν (καθ' Οιιo contra AB) ηλίαν γέγραπται θεοπτία· ὡς οὔτε (οὐκ Outo contra AB) ἐν τῷ πνεύματι Θεοῦ ἐμφανιζομένου ἀνθρώποις· οὐκ του Outo contra AB) ἐν τῷ συσεισμῷ (συσσεισμῷ οπο contra AB)· οὐχ (οὐ Oulo contra ΑΒ) ἐν τῷ πυρί. Ψυχὴ γὰρ ἀνθρώπου, τῇ περὶ Θεὸν ἐνασχολεῖσθαι ἀρξαμένη θεωρίᾳ· πρῶτον (πρὸς τοῦτον Olio contra ΑΒ) μὲν οἷά τινι βιαίῳ πνεύματι αἴρεται, ἀπὸ τῶν χαμαὶ ἐρχομένων ἁπάντων. [Εἶτα ἄνθεσιν ἐντυγχά νούσα ταῖς περὶ Θεὸν ἐννοίαις κραδαίνεται τε καὶ διασαλεύεται, μὴ ὅποι ἐρεισθῇ τε καὶ ἑδρασθῇ ἀνευρίσκουσα· ᾧ δὴ πάθει ζέουσα μᾶλλον καὶ ἀναφλεγο μένη. Καὶ ὅλη τοῦ κατείληφότος θεῖ καὶ μακαρίου πυρὸς τῇ ζητήσει γινομένη. Εἶτα οιονεί τινι λεπτοτάτῃ αὐρᾷ κατειλημμένη καὶ ἔξω πάσης ἐνύλου πε ρινοίας κατισχνανθεῖσα τὴν γνῶσιν τὸ τηνίκα δὲ που σῷ ἐν περινοίᾳ Θεοῦ φύσεως γίνεται. Hæc a Bomnissa suppeditavit. A.] 1. 13 συσσεισμός et sic semper AC, συσεισμός ει sic semper BD. 1. 16 πολῆς C. 1. 18 περὶ Θεοῦ D. 1. 21 εὕροι γ' ἂν C. 1. 23 τὴν τοῦ δωρ. D, sed του sublineato sp. Θεοῦ. 1. 24 ἵνα om. C. 1. 25 είναι Ελλ. D. 1. 27 ἀλλὰ ἀρ. Α. 1. 55 τρόπῳ, ὕστερον ΑΒ (in Me) C; post τρ. fin. vers. in D, qui om. ὕστ. 1. 31 cf. Plat. mss. p. 99 E. :), sẽ sp. B. 1. 19 ἷς (= ὡς) οὖν ita plane C. 1. 20 μετ' οὐρανὸν ABC. 1.. 24 Ut textus, habent ABCD. 1. 27 παρὰ ἀθ. AC; supra Μωσέως C. 1. 30 ὑπ' αὐτῶν ABD; cum Marano facit C. 1. 56 ἱστορ. αὐτοὺς μεμ. Δ; αὐτοὺς om. BCD. 1. 37 ἐκ πρ. τ. Θεοῦ oin.; ceterum cf. 1 Apol 1. 58 καὶ καθ' όμ. C, ante όμ. non est locus male habitus, sed potius ras. xa0' in B. 1. 42 προήχθην νυνί C. 1. 45 μὴ δὲ ABC. 1. 47 Μωσέως C. Porro verba ὑπὸ προφο commatibus ab aliis seiungunt ABC; ante in lantum interpungit D. Hunc locum corruptum esse affirmant omnes. Nor nihil mutandum esse credimus excepto ἐκείνης; quod l. 1. iam in σκοτεινῆς emendavimus. Porrc ἀπαγγέλλειν ὑπὸ τινός dictum est ex analogia ὑπ κήρυκος προαγορεύειν; ut hoc significat preconis voce, ita illud Moysis et reliquorum prophetarum VERBIS aut COGITATIS, EXCOGITATIS, DICTIS, SCRIPTIS a Moyse et reliquis prophetis, quæ ipsi obscura quadam allegoria adhibita ambagibus suis et ampullis et sesquipedalibus verbis exornaverunt et excoluerunt. Obiectum denique verbi ἀπαγγέλλειν repeten dum est ex antecedentibus, sc. τὰ ἐν οἷς καὶ (= etiam) ὑπὸ τῶν ἔξωθεν ἐθαυμάσθησαν. lta omnia sunt perspicua et feliciter, uti credimus, expedita. Col. 304, 1. 1 om. A, qui 1. 3 yɛyóvasıv habet, ut semper. 1. 8 λόγων μὲν ἐπαγ. scripsisse vr, sed partim rasura adhibita, partim alio modo em. Dein in m στευτ. in rasura πιστ scr. A. 1. 11 τοῖς ἐντυχοῦσιν BD. ibid. χρ. καὶ ταῦθ' (ταῦτα D) ABCD. 1. 16 καὶ τὸν τῶν ὄγκον φ.; καὶ όγκον καὶ τὸν φ. Γ. 1. 20 εἰς om. AC; el ante εἰς sp. B; εἰς habet BD; ceterum cf. c. 1. 1. 21 cf. 1 Apol. c. 52. 1. 25 μετὰ τὴν τελ. BC. 1. 25 ἐπεὶ (hic fin. vers. in C) μὴ ABC. 1. 51 φράσεως ex φύσεως corr. ipse B. 1. 38 ἄλλως ἄλλοτε D. 1. 39 ἡ τοῦ ἀληθοῦς D. 1. 40 τυχόντες ARC. ult. λέγου ABCD. Col. 305, 1. 4 διὰ τοῦτο ἑαυτὸν σοφόν C. 1. 6 εἰδέναι ὁμολογῶν C; εἰδέναι ὁμολογεῖν ΑΒ. 1. 7 γ' om. ABD; γοῦν C; ceterum cf. Plat Apol. sacr. p. 21 D. ib. τούτῳ τῷ σμικρῷ ABC. 1. 10 Σωκράτη ΑΒ; Σωκράτει D, sed al. et in corr. 1. 14 cf. Plat. 1. 1, p. 42 A. 1. 20 οἱ δὲ μετὰ αὐτὸν (littera ov in fine ult. vers. fol. versi in rasura scriptæ), post hæc verba desinit A;

col. 1721–1722page 9 of 56

PG 6:1721τεῦθεν ἐλλείπουσι τετράδια δ. 1. 22 ειδέναι 1. 25 ἀλλὰ ἐν 1. 35 σειρ. αὐτὸν ἐνοχλ. Κ. 1. 39 τὸν τὴν 1. 45 μόνον εἰδέναι θ. 1. 49 Ὀρφεῖ τῷ εἰρηκ. μικρῷ, 1. 51 καὶ τοῖς λοιποῖς δὲ τοῖς τὰ; λοιπ. 1. 52 ὑπὲρ ἡμῶν ἔργον γέ γονεν 1. 55 τῆς πολυθείας τὴν ὀρθο Θεος. σ 1. 9 σημείοις σημείων 1. 15 τὰ πατρ. Γ'; τά 1. 18 λίθου 1. 20 τῆς βασιλικῆς 1. 22 του οίκου τῷ οἴκῳ 1. 24 πολλοὶ καὶ ἄλλοι 1. 25 καὶ πλ. δὲ ἐν; δὲ 1. 30 οὕτως Β. 1. 33 φαμέν τούτους τε θ.; τε κατερχομένους ἡμῖν, ἐν οἷς ἐχρ. ἐν οἷς ἐχρ. ἡμῖν 309, 1. 8 διὰ τὸ πεπ. μετὰ πεπ. ὧν 1. 17 μέτρ. καὶ λ. λόγ. καὶ μέτρ. αὐτῆς αὐτοῖς 1. 22 αχώρητος αχώριστος Ο. εἰκ. Θεοῦ καὶ ὁμ. πλ. 1. 25 καταλιπόντες καταλείποντες 1. 32 ὅτι πρῶτον πρῶτος Β; καλέσας ὅτι ὅς, πρῶτον ὅτι πλ. ἀναπλάσας 1. 42 χρ. ὑμᾶς 312, 1. 4 άκμωνος, άκμονος Β; ἄκμονος 1. 5 περὶ ἑαυτοῦ περὶ αὐτοῦ ΒΙ. μόνων 1. 11 ὑμᾶς Β, ἡμᾶς Έλληνας παραινετικοῦ λόγου τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου; τέλος Ἰουστίνου φιλοσόφου καὶ μάρτυρος λόγος παραινετικὸς πρὸς τοὺς Ἕλληνας. Ιουστίνου φιλοσόφου καὶ μάρτυρος περὶ μοναρχίας. Τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου. 312, 1 τὸ κατ' ἄρχην 313, 1. 1 θρησκίας 1. 8 κατ' αὐτὴν 1. 16 τὸ καταρχήν Ε. π. π. τὸν σαυτῷ ἑαυτῷ ποτέ ει γνόφος 1. 5 νεφέλη τε 1. 5 καὶ ὑδ. 1. 9 δὲ ὑψ. 1. 10 εμνήθη Με ἐτιμήθη.

CONJECTURE ET EMENDATIONES. al. manus sæcl. xiv in fin. fol. 187 versi ascripsit: tvτεῦθεν ἐλλείπουσι τετράδια (i. e quaterniones) δ. e. abhinc desunt quaterniones quatuor i. e. triginta duo folia finem Cohort. ad gentiles et initium Præparat. evang. ab Eusebio conscriptæ continentia. Col. 305, 1. 21 oúpavots BCD, cf. supra et capp. 1. 22 ειδέναι Mi. 1. 24 6 om. C. 1. 25 ἀλλὰ ἐν C. 1. 28 ppάoews BCD; quoɛwę cor. Gissensis, error facilis cf. ad col. 304, 1. 31. 1. 29 xalxhdovi cod. Argent. 1. 30 cf. Greg. Naz. orat. IV (al. III) p. 112 ed. Bened. 1. 32 suppov. D. ib. porépav; in Argent. prima man. tuo superadditum est. Legi igitur voluit rportµotśpav. cf. c. 38. Ouo. 1. 34 cf. Orat. ad gent. c. 1 fin. et Clem. Alex. Protrept. c. 12. 1. 35 σειρ. αὐτὸν ἐνοχλ. Κ. 1. 39 τὸν τὴν BCD. 1. 43 in Evtuyx. sp. v fin. B; primam syllabam tv sp. D. 1. 45 μόνον εἰδέναι θ. BC. 1. 49 Ὀρφεῖ τῷ εἰρηκ. C. 1. 50 μικρῷ, etc. cf. c. 15. 1. 51 καὶ τοῖς λοιποῖς δὲ τοῖς τὰ BC; λοιπ. i. e. Sibyllæ, Homero, Sophocli, Pythagoræ cf. cc. 16, 17, 18, 19, 20 seqq. 1. 52 ὑπὲρ ἡμῶν C; dein ἔργον Me et mox γέγονεν D. 1. 55 τῆς πολυθείας BD. Col. 308, 1. 3 rauß', etc. est appositio verborum τὴν ὀρθο Θεος. 1. 5 npwosov, sp. alterum σ B, idem, sed rubricatum sp. D. 1. 7 old' sp. B. 1. 9 σημείοις G; σημείων BD. 1. 12 Bach. BC (Me) D; oixlav textus C. 1. 15 τὰ πατρ. Γ'; τά om. BD. 1. 18 λίθου B. 1. 20 τῆς βασιλικῆς Me. 1. 22 του οίκου C; τῷ οἴκῳ BD. 1. 24 πολλοὶ καὶ ἄλλοι G. 1. 25 καὶ πλ. δὲ ἐν BC; δὲ om. D. 1. 30 οὕτως Β. 1. 32 in xpημwoùç sp. cod B. 1. 33 φαμέν BCD. C; cæterum cf. Lactant. Div. ib. τούτους τε θ. BD; om. τε C. inst. VI, c. 8. κατερχομένους 1. 44 mwv 16. BC et fortasse D. ult, ἡμῖν, ἐν οἷς ἐχρ. BD; ἐν οἷς ἐχρ. ἡμῖν C. Col. 309, 1. 8 διὰ τὸ πεπ. BC; μετὰ πεπ. D. 1. 12 YoνTES om. BC; habet tamen D. 1. 13 ὧν om. G. 1. 17 μέτρ. καὶ λ. BCD; λόγ. καὶ μέτρ. cod. Ar gent. 1. 18_pæne dixerimus αὐτῆς ex αὐτοῖς correxisse ipsum C; sed autois errore typogr. fortasse in edit. Steph. irrepsit. 1. 22 αχώρητος BD; αχώριστος Ο. ib. εἰκ. Θεοῦ καὶ ὁμ. πλ. BD. 1. 25 καταλιπόντες C, καταλείποντες BD. 1. 30 xpnothplov B, sed posterius n viridi atr. interp. al. eraso ut vrt, ita ut protiptov adfuerit. 1. 31 o om. cod. Argent. 1. 32 ὅτι BCD; dein πρῶτον CD; πρῶτος Β; dein καλέσας BCD. Loco ὅτι Haschinus scripsit ov, Otto ὅς, ex cuius editione forte Patrolog. editor in textum recepisse vr. Langus πρῶτον ὅτι πλ. legit. Steph. ἀναπλάσας forte ex Sibyll. codice hausit aut codices Just. festinantius inspectos male legit; sed hæc lectio non male se habet; öt est scriptoris alterius dictum að verbum in medium afferentis. 1. 36om. (in quo post tolvuv fin. vers.) D; habet C. 1. 42 χρ. ὑμᾶς BCD. 1. 43 6 antes postea operose interp. B. Col. 312, 1. 4 άκμωνος, sed dein άκμονος Β; ἄκμονος bis Dauuwvoç bis et in Me in lemmate idem habet. 1. 5 περὶ ἑαυτοῦ C, περὶ αὐτοῦ ΒΙ. 1. 10 in te post olov vr & ex o factum esse. ib. μόνων BCD. 1. 11 ὑμᾶς Β, ἡμᾶς CD. Subscr. in nulla est; habet: Télos Toỹ πρds Έλληνας παραινετικοῦ λόγου τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου; le gitur in D; τέλος Ἰουστίνου φιλοσόφου καὶ μάρτυρος λόγος παραινετικὸς πρὸς τοὺς Ἕλληνας. Perlustratis variantibus codd. lectionibus quivis videt AB sæpius consentire inter se; sæpius cum convenire. originem duxit ex codice simili illi, ex quo Giss. descriptus est. et cod. Argent. sæ pius consentiunt. LIBER, QUI DE MONARCHIA INSCRIPTUS EST.· Huius libri unum tantum codicem conferre potuimus; qui est lectoribus iam notus. Is continet a fol. 241 rect. med. usque ad 247 rect. ant. med. hunc tractatum. Inscriptio rubris litteris exarata hæc est: Ιουστίνου (ab hac voce novus versus inc.) φιλοσόφου καὶ μάρτυρος περὶ μοναρχίας. Postea al. pallido alramento eoque viridi in præcedentis lineæ fine addidit: Τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου. Eregione initii huius libri in Me in schedula, quæ folio aliis breviori addita est, ab al. man. (Stephani putat Hase) scriptum est: ‹ En ce livre il fault prendre garde, car ce sont quasi tous carmes» (i. e. carmina). Col. 312, cap. 1 τὸ κατ' ἄρχην G. Col. 313, 1. 1 θρησκίας G. 1. 8 κατ' (f. vers.) αὐτὴν C. 1. 16 τὸ καταρχήν Ε. 1. 17 Ettoupyias C, quod recte Otto rescripsit. 1. 26 els tò π. male cum xɛxp. iunxit Mar. Mox ol π. = viri, qui auctoritate multum valent, quorum nomen est in omnium ore, etc. Dein the TWV 16. Potterus coniecit, recepit Otto, probavit Kimmel, sed pluralis varia genera et diversas species significans retinendus esse videtur; si wc ante vopov desideraveris, in textum inferas, quod ob Jinmœoteleuton facile excidere poterat. Quod sequitur μelor páçwy sine causa offendiculo fuit Ottoni: varias quas attulit coniecturas melius omisisset sicque et hoc loco chartæ pepercisset omissis talibus, quæ, ne quid gravius dicamus, sat inutilia sunt. Lexica et thesauros ubivis et ad fastidium usque laudare non est eius qui linguæ peritus est. 1. 33 xa0' avtov plane C, dein 26ywv, i. e. opinionum transferre debuit Maranus. 1. 36 τὸν om. C; dein σαυτῷ C; ἑαυτῷ cod. Arg., quod ex (o) et (ɛ) similitudine eorumque confusione originem traxit; Otto: adtw. Col. 316, 1. 1 &ndato; ópµh C, qui dein & om., sed inter ποτέ ει γνόφος comma adest 1. 5 νεφέλη τε G. 1. 5 καὶ ὑδ. C. 1. 9 δὲ ὑψ. C. 1. 10 εμνήθη C, Με ἐτιμήθη. 1. 14 Teuge C, al. xe sp. e supersc. 1. 22 cf. Menand. et Philem reliq. ed. Meinek. pag. 434 et Frag. comicor. Græc. vol. IV, pag. 67 segg.

col. 1723–1724page 10 of 56

PG 6:1723μαρτωρήσει ω. Διαθῆκαι 1. 32 μουσαίε ἀληθινα ἀληθέα ρηθέντα φανέντα. 34 εἰς δὲ λόγον... κοσμοῖο ἄνακτα οὗτος δ' ἐξ δακρύοντα, 1. 36 ἀτραπητοῦ αὐτογενής, τελής γενὴς αὐτοῦ δ᾽ ὕπο πάντα τε λεῖται ἑνὸς... τέτεκται. τέτυκται τὸν δία Πάντ. γάρ κεῖνος αἰώνων - αἰῶνος. 1. 21 τάπίγεια 1. 22 μανεῖσα (, δ' ἐκλείπη. 1. 21 δ' ἑδρανῶν οὐδ᾽ ἄρ᾽ ἔτι. 1. 27 μίαν δικαίων χάτεραν τῶν ἀδίκων μίαν δικαίων ἕτεραν δὲ; ἀσεβῶν, ἀδίκ. Εἶναί τε ὅρον. κάπειτα, 1. 28 & προσαπόλωλεν ἔστι 1. 9. ψ. λάβοιμ' 1. 17 8 τί ποτ' εἰσὶ Ε. 1. 20 ἐκεῖνος 1. 30 οὐθὲν 1. 51 πρειχοῖσιν κεἰς ἀπορ. ἡ ἐλθὼν τροχοῖσι 1. 32 καυθήσω οὐ θετητής... γάμων 1. 34 πρ. παῖδας ἐκτεχν. 1. 35 ἀμέλει. γε ἀλλ' ἐπικρατεῖς εἰ δ' οὐ 1. 43 ναὶ οἱ στένοντες ἀδικίας κενώσατε 1. 44 προμηθείας πέρας 1. 47 μιμούμεθα 1. 49 πολλῶ τεκ. 1. 54 θεοί τε [ 54 λέγει Μ. θέλει. 1. 55 μῶρος μὴ ἐπὶ 344, 1. 7 δυσσεβεστέρω 1. 8 κρατούμενοι βίον, τὰ 1. 9 ὑμᾶς εἶτις - θεοῖς. Εὔχοιτο καὶ θεῖα πυργοῦσιν αἱ κακαί τε συμφοραί ὑμᾶς αἱ κ. γε συμφοραὶ. (ὑμᾶς) είτις) πυργοῦσιν, 1. 41 ἄφθον λελυθέναι 1. 44 πονηρός 320, 1. 4 θυμιάμασιν, οὐ θυσίᾳ, οὐκ ἀναθήμα Καὶ τοῦτο Φιλήμονος, σημαίνει δ' ὅτι οὐδενὸς τῶν παρ' ἡμῶν ὁ Θεὸς χρείαν ἔχει, εἰ μὴ μόνης δικαιοσύνης καὶ σωφροσύνης καὶ τῆς ἐννόμου κοσμιότητος· ἂς ἀρετὰς μᾶλλον χρυσοῦ καὶ ἀργύρου καὶ τῶν πολυτελῶν ἀναθημάτων ὁ Θεὸς προσίεται καὶ ὡς θυσίας δέχεται. Καὶ τὸν ταύτας μετερχόμενον πάνυ περιφρουρεῖ καὶ παντὸς κακοῦ ῥύεται. δὲ εἴτε ρᾶς καθιστάναι πορφυ Ρ. 1. 19-20 τὸ δ᾽ εἰθ χορηγ 1. 23 ἔοικεν οἱ σοφώτατοι. Καὶ ἐν αὐλητρίπ τρίδι 1. 28 τοῖς 1. 29 ἔπραττον τάδ' & ) κ. Έχει εἰδ᾽ εὐσεβὴς ὢν τοῖς εὐσεβε 1. 21 ἐπιθυμήσης μηδὲ βελόνης στάτοις ἐς ταυτὸ ἔπραττον, πῶς τόδ' εὐ καλῶς ἔχει, ω φίλτατ' ἐπιθυμήσης ποτὲ ἀλλοτρίας. 1. 23 Εργ. δικ. ήδεται κοὐκ 1. 24 π. τ' ἐᾶ 1. 27 ταῖς 1. 29 σαυτῷ ἑαυτῷ Α. τούτων τῶν ἔργων βάσανον 1. 54 Θεός μετὰ πάντα συγκερ. ίκα νῶς ἐπιστ. 1. 37 ἱκανὸς εἰς αὖθις. 1. 42 οὐθεὶς 1. 43 μετὰ γρ. οὐδεὶς οὐδ' εἰς οἰκίαν παρειπών, οὐδ᾽ εἰς οἰκίας παρέρπων Α. ὁ ζεὺς ὁ λώϊστος (λώϊστος μ. ἐνδ. φρ. 1. 34 λαβείν 1. 35 κάξομ. Α. 1. 37 λόγῳ· καὶ ζεὺς εἴτε φύσεος χείρονι χείρων 1. 16 θείας ἔτι ἐκ ἐμὲ ἔτι 1. 22 μηδὲ πιθανωμέναις πιθαναῖς; μὴ πεπινωμέναις Α, αὐτοὺς αὐτοῖς τὸ οὐχὶ. ἡμᾶς, ἡμᾶς 1. 30 παρέξομεν

Col. 316, 1. 26 cf. Theoph. ad Autolyc. III, 2; Laclant. Div. inst. 1, 7; supra μαρτωρήσει C, al. sp. u sp. ω. 1. 27 Διαθῆκαι recte Lobeck. Aglaoph. I, p. 440, quod et cod. Argent. et Otto habent. et 1. 32 μουσαίε C, dein al. sp. ἀληθινα sp. ἀληθέα ρηθέντα sp. φανέντα. 34 εἰς δὲ λόγον... κοσμοῖο ἄνακτα et οὗτος δ' ἐξ... δακρύοντα, quinque igitur versus, desunt in - cod. Argent. 1. 36 ἀτραπητοῦ C, in quo mox αὐτογενής, scr. τελής sp. γενὴς al. quæ et αὐτοῦ δ᾽ ὕπο πάντα τε λεῖται sp. super. ἑνὸς... τέτεκται. Porro τέτυκται recte cod. Argent, ibid. ult. τὸν δία Πάντ. C. Col. 317, 1. 18 cf. Clem. Alex. Strom. V, c. 14, p. 722 P. et Euseb. Præpar. evang., XIII, c. 13, p. 684 Vig. coll. Wagneri Poetar. tragicor. Græc. frag. III, p. 241. i. γάρ κεῖνος G; ib: αἰώνων G. sp. - αἰῶνος. 1. 21 τάπίγεια C, recte. 1. 22 μανεῖσα (, qui mox δ' ἐκλείπη. 1. 21 δ' ἑδρανῶν C, dein οὐδ᾽ ἄρ᾽ ἔτι. 1. 27 μίαν δικαίων χάτεραν τῶν ἀδίκων (Me al.: μίαν δικαίων ἕτεραν δὲ; ib. Μe coll., ἀσεβῶν, quod ad ἀδίκ. referas). Εἶναί τε ὅρον. κάπειτα, etc. ita C. 1. 28 & προσαπόλωλεν C. 1. 29 cf. Clem. Alex. et Euseb. 1. 1., Theodoret. curat. affect. Græc. ser. vi, p. 88 ed. Sylb., p. 240 Grfd. et Meineke Menand., etc., p. 433 seqq., Frag. com. Gr. IV, p. 67. 1. 34 ἔστι C, sed al. v sp. 1. 9. ψ. λάβοιμ' C. 1. 12 cf. Meineke 1. 1. p. 135 et IV, p. 184. 1. 17 8 τί ποτ' εἰσὶ Ε. 1. 20 ἐκεῖνος C. 1. 26. cf. Hartung. l. 1. t. I, P. 1. 30 οὐθὲν C. 41 seqq. 1. 51 πρειχοῖσιν κεἰς ἀπορ. C, Me al. ἡ ἐλθὼν τροχοῖσι (f. ead.). 1. 32 καυθήσω οὐ θετητής... γάμων C. 1. 34 πρ. παῖδας ἐκτεχν. C. 1. 35 ἀμέλει. γε ἀλλ' ἐπικρατεῖς C. 1. 40 εἰ δ' οὐ plane C. 1. 43 ναὶ οἱ στένοντες ἀδικίας κενώσατε C. 1. 44 προμηθείας πέρας C. 1. 47 μιμούμεθα C. 1. 48 cf. Hartung. I. I. II, p. 562. 1. 49 πολλῶ τεκ. C. 1. 50 cf. Stob. Floril. III, p. 269 Gefrd. et Hart. 1. 1. 1, p. 396. 1. 54 θεοί τε C. 1. 52 cf. Hartg. I. 1. p. 395. [ 54 λέγει C, Μ. θέλει. 1. 55 μῶρος G. ult. μὴ ἐπὶ C. Col. 344, 1. 7 δυσσεβεστέρω C. 1. 8 κρατούμενοι C, ut et A. βίον, τὰ 1. 9 ὑμᾶς εἶτις - θεοῖς. Εὔχοιτο καὶ θεῖα πυργοῦσιν αἱ κακαί τε συμφοραί C. Si col. Vimar. i. e. Lampsoni interpretationem sequi volueris, 1) ὑμᾶς habebis accusativum absolutum cf. Kuehner Gr. G. § 566; 2) scribes αἱ κ. γε Συμφοραί. Sed transitus a plurali (ὑμᾶς) ad singularem 1. 40 cf. quoque Hartung Euripid. restit. (prostim είτις) nemini est offensioni; πυργοῦσιν, i. e. vehenientutus? ) vol. II. p. 146. 1. 41 ἄφθον C. 1. 43 λελυθέναι C, ut et Steph. 1. 44 πονηρός C. Col. 320, 1. 4 θυμιάμασιν, οὐ θυσίᾳ, οὐκ ἀναθήμαat cod. Argent., Otto Apol. 1, 13 cf. 1. 7 cf. Meineke Menand, etc., p. 307 seqq. Schol. in Me: Καὶ τοῦτο Φιλήμονος, σημαίνει δ' ὅτι οὐδενὸς τῶν παρ' ἡμῶν ὁ Θεὸς χρείαν ἔχει, εἰ μὴ μόνης δικαιοσύνης καὶ σωφροσύνης καὶ τῆς ἐννόμου κοσμιότητος· ἂς ἀρετὰς μᾶλλον χρυσοῦ καὶ ἀργύρου καὶ τῶν πολυτελῶν ἀναθημάτων ὁ Θεὸς προσίεται καὶ ὡς θυσίας δέχεται. Καὶ τὸν ταύτας μετερχόμενον πάνυ περιφρουρεῖ καὶ παντὸς κακοῦ ῥύεται. 1. 9 δὲ oin. C, habet (i: e. cod. Argent.). 1. 12 εἴτε C., sed superscribendo em., ρᾶς Clem. et Εuseb. 1. 14 καθιστάναι coniecit Sylb. dein πορφυ ter vexant. Quæ aliis h. 1. deesse visa sunt, sciens volensque omisit poeta. 1. 13 cf. Clem. Alex. Strom. V, 14, p. 728 P et Euseb. P. E. XIII, 13, p. 690, Vig. et Meineke I. I p. 508 seqq. et vol. IV, p. 429. 1. 17 xat om. A. Ρ. ib. cf. Meinek. 1. 1. pag. 3 et impr. pag. 14 et IV, p. 76, Stob. 1. 1. II, p. 356. 1. 19-20 τὸ δ᾽ εἰθ χορηγ- verba Justini esse, non Menandri iam Mein. 1. 1. p. 14 dixit. 1. 21 cf. Meinek. 1. 1. p. 5 et IV, p. 72. 1. 23 ἔοικεν οἱ σοφώτατοι. Καὶ (sp.) ἐν αὐλητρίπ - τρίδι corr. Mein.). Ita C, cf. Mein. i. 1. pag. p. 90. 1. 27 cf. Hartg. 1. 1. II, p. 145. 1. 28 τοῖς C. 28 et 1. 29 ἔπραττον τάδ' & (tin. vers. ) κ. Έχει C. qui in Me al. ita habet εἰδ᾽ εὐσεβὴς ὢν τοῖς εὐσεβε 1. 21 ἐπιθυμήσης C, in Me schol. μηδὲ βελόνης στάτοις ἐς ταυτὸ ἔπραττον, πῶς τόδ' εὐ καλῶς ἔχει, ω φίλτατ' ἐπιθυμήσης ποτὲ ἀλλοτρίας. 1. 23 Εργ. δικ. ήδεται κοὐκ C. 1. 24 π. τ' ἐᾶ C. 1. 27 ταῖς om. C. 1. 29 σαυτῷ C, ἑαυτῷ Α. 1. 31 Plat. Tim. p. 68 D. b. τούτων τῶν ἔργων C, qui mox βάσανον om. 1. 54 Θεός μετὰ πάντα C, qui dein συγκερ. ίκανῶς ἐπιστ. 1. 37 ἱκανὸς om. C, qui dein εἰς αὖθις. 1. 41 cf. Meinek. Men. p. 71, Frag. comic. Gr. IV, p. 127. 1. 42 οὐθεὶς C. 1. 43 μετὰ γρ. om. C, dein οὐδεὶς corr. Me οὐδ' εἰς οἰκίαν παρειπών, etc.; οὐδ᾽ εἰς οἰκίας παρέρπων Α. Cf. porro Lob. Aglaoph. 1, p. 253. antepenul. cf. Mein. ke Men., p. 87, Frag. com. Gr. IV, p. 140 ser. Col. 321, 1. 6 cf. Meinck. Menand. p. 119, Frag. com. Gr. IV, p. 170. ὁ ζεὺς ὁ λώϊστος (λώϊστος et C) μ. ἐνδ. φρ. 1. 31 cf. Hartg. I. I. I, p. 554. 1. 34 λαβείν om. C. 1. 35 κάξομ. Α. 1. 36 Est ex Menanippa cf. Hartg. l. 1. pag. 114; Valck. Diat. p. 37; Athenag. suppl. c. 5. 1. 37 λόγῳ· καὶ ζεὺς εἴτε C; dein φύσεος Oulo. Col. 525, 1. 9 χείρονι C, sp. in w sp. o et in Me appos. χείρων: Steph. 1. 16 θείας C. 1. 17 ἔτι etc.; ἐκ in textu ex coni. posuit Oto; sed nos el legendum esse 1. 1. diximus coll. Kueh. 1. 1. 1. 11, p, 259, 5 e d. Sic Dial. c. Tryph. c. 1 tr.' ἐμὲ C, sed ἔτι en. editores. 1. 22 μηδὲ πιθανωμέναις C, sp. πιθαναῖς; sed μὴ πεπινωμέναις Α, recte, qui idem αὐτοὺς loco αὐτοῖς et mox τὸ οὐχὶ. Dein prorsus retinendum est ἡμᾶς, nam si auctor huius liber ipse ethnicus fuerat, bene ἡμᾶς scripsit. 1. 30 παρέξομεν recte. |

col. 1725–1726page 11 of 56

PG 6:1725ἁγίου Ἰουστ. πρώτη 1. 5 παλ. εἷς, αὐτῶν αὐτῶν ὢν. 1. 18 πραγμάτων 1. 21 μή δ' ἀνθρωποπαρεσκεία Ο. οὐκ, νομιζομένων νομιζόντων νομιζόντων οὐχ τυφλ. αὐτῶν τιμωρ. μὴ ἡμᾶς χρησμοτάτους υπάρχειν, 1. 51 ἐστὶ πάντας ἐφ' ὑμῶν 1. 9 τι 1. 15 τοὺς οἵ 1. 1. § 481 1. 18 αὐτῷ; προλεχθ. κακούρ 1. 36 κὰν (= καὶ ἐν τοῖς Οιιο; γινομ. αὐτῶν, τῶν ἀδίκων. ήδε ἡ πλ. 340, 1. 4 τιμωμένους ἀνθρ. Ε. 1. 20 ἀνθρώπινον ἀνθρώπειον. 1. 30 ἀρρωγοί προσφερόμενα 548, 1. 2 αὐτοῦ = = αὐτοῦ τούτου, 1. 14 συνεῖναι 17 αὐτῶν. ι χρήμ. κτήμ., 1. 28 ἔθη καὶ (= ἑστίας 349, 1. 17 ευνούχησαν. τῶν παρ' ἡ. γεγενημένων Ξ 1. 10 καὶ αἱ διαφθόρων παίδων οἶμαι, 1. 18 τοὺς ὁμοίως 1. 20 ἀποθανίζεσθαι αι)· ἀξιοῦντες, 1. 10 τοὺς ἀδίκους 1. 16 γεγεννῆσθαι πρίν..... τινες διὰ τοὺς πρ. κ. δαίμονας τῶν πο τίνες)... εἶπ., ὁ μ. ἐφ.

AD APOLOGIAM I. Apologiæ unum tantum vidimus contulimusque codicem, qui est C. Is a fol. 201 rect. statim post init. 238 vers. circa fin. Apologiam quam priorem dicimus exhibet. Inscr. est ea, quam Maranus exhibet, additur tamen ἁγίου ante Ἰουστ. et loco πρώτη (melius: porépa, ut Euseb. H. E. XLVII) est surépa. Librarium codicis falsum esse liquet ex Euseb. H. E. 1v, cap. 8, etc. Editores porn perperam scripserunt; omittere debebant numerum codicem sequentes, qui posteriorem Apologiam priore loco omisso numero exhibet. Eusebium, vero 1. 1. c. 17, errare manifestum est. Ceterum cf. quæ censor prioris Ottonianæ editionis et libri a Semischo de Justino, etc., conscripti in Annal. theolog. Bonnens. ab Achterfeldo, Brauno, etc., publicatis dixit. Col. 328, 1. 45 xal oúnp. C, ceterum cf. Semisch. 1. 1. 1 p. 68 seqq. Col. 329, 1. 3 p. cf. quæ ad Athenag. suppl. c. 9 ascripserimus. 1. 5 παλ. εἷς, αὐτῶν C, post αὐτῶν adde ex Euseb. ὢν. 1. 14 héy. T. xal πp. est chiasmus, cf. Dialog., 82 fin. 15 si quid mutandum, seribas &ɩ = adhuc, etiamnune; sensus: adhuc quidem, quæ est rerum conditio, appellamini. Ceterum post copot interpungit Comisso commate ante àx. 1. 18 πραγμάτων Me C. 1. 21 μή δ' ἀνθρωποπαρεσκεία Ο. antep. Maranus saltem &λov on scribere debebat, ov, ut sæpius, idem est ac &otiva: possis et xaxor on coniicere. Sed vulgata fortasse ex 16 cap. fin. defendi potest. Col. 332, 1. 7 ǹ & Cita semper. 1. 14 Mirum, quot negotia hic locus facessiverit interpretibus. 1. credimus ante dyvoely excidisse οὐκ, aut νομιζομένων loco νομιζόντων legendum esse, eadem commutatio sæpius, e. c. Quæst. et resp. ad orthod., c. 11, invenitur. Koμnačóvtwv loco νομιζόντων non addito tamen οὐχ nimis recedit a codd. lectione. 2. autuv ex tuplettoytes dependere affirmant interpretes: quod ut fieri posset, of ante τυφλ. requireretur; αὐτῶν est corruptum, scribendum est eius loco avtóber jungendum cum op., quod significat indicta causa, sic simpliciter. 3. önwg h. 1. non est coniunctio finem indicans, sed transferendum est quo modo: si öлwę finalem habere volueris coniunctionem, articulum thy ante τιμωρ. in μὴ mutabis. 1. 25 doov yε Otto recte, ceterum supplendum est ἡμᾶς χρησμοτάτους υπάρχειν, ita Græcæ linguæ legibus satisfit. 1. 51 ἐστὶ G. Col. 333, 1. 2 πάντας AB, supra ἐφ' ὑμῶν bonum est cf. Kueh. 1. 1. tom. II, p. 295, 3 a; & acute coniecit Thalemannus et post eum Trollopius. 1. 9 τι C. 1. 15 rapaxpowvtat Thirlb. in add. coni. Col. 336 liù. 3 xȧxatv. ad philosophos, t. ¿áp. ad poetas referendum esse vidit Otto. 1. 7 om. sign. interrog. post ein C. 1. 15 τοὺς οἵ cf. Kuch. 1. 1. § 481 c; 1. 18 αὐτῷ; lege autòv, ita recte Thirlb., ut sit sensus: ut olim Socratem, ita nos nunc morte afficiendos curant. antepen. cf. Braun. Annal. theol. Bon.; fascic. v, p. 91 seqq. (Colon. 1833) et Semisch. l. I. 11, 350 segq.; erravit Moehler, vir summus, Annal. theolog. Tue. bing, fasc. 1, an. 1833, p. 53 seqq. ib. interpung. post rauta et orpardy C. Col. 557, 1. 7 προλεχθ. repete simpliciter κακούρ Youç ex 1. 5, ita et Otto. Locus profecto non est diflicillimus, sed facillimus. " 1. 13 Enixatny., i. e. quod crimini vertitur, datur. 1. 17 pántai recte Sylb. 1. 36 κὰν (= καὶ ἐν τοῖς recte Davis et Οιιο; γινομ. sc. αὐτῶν, i. e. τῶν ἀδίκων. ult. ήδε ἡ πλ. C. Col. 340, 1. 4 τιμωμένους ἀνθρ. Ε. 1. 11 verte ad quæ eam, quam tractant, materiam disponunt, etc. antep. thy apxh‹ in principio > Lang., Ritter, Olto. Col. 341, 1. 12 linguæ Græcæ imperiti loco önεP esse &rep legendum coniecerunt multi, tu cf. Kueh. 1. 1. § 781 A, 2 ẞ p. 504, tom. II. 1. 19 cf. Semisch 1. 1. 11, p. 117, 3. 1. 20 ἀνθρώπινον C, Me ἀνθρώπειον. 1. 30 ἀρρωγοί G. Col. 344, 1. 1 xal Speis plane C. 1. 18 o plane C, in cuius Me ascriptum est =wpalov ad sententiam antecedentem: de superlativo Bash. cf. Otto Herman. ad Viger., p. 717 seq. ed. IV. Col. 545, 1. 6 Yevhɛa coni. Otto in add., sed cf. Kueh. 1. 1., 445, Anmerk. 2. 1. 21 προσφερόμενα recte de cibo potuque qui sumuntur explicat Hoefflingio præeunte Otto; de missæ sacrificio et Eucharistia hic non agit Just. Col. 548, 1. 2 αὐτοῦ = ipsius = αὐτοῦ τούτου, de quo loquimur. 1. 7 twv &. Otto coni.; ceterum cf. Semisch. 1. 1. 11, p. 128. 1. 14 συνεῖναι recte, qui l. 17 αὐτῶν. 1. 20 cf. Sem. 1. 1. 11, p. 258 n. 4 et 1. 21 1. l., p. 191 seq. 1. 24 ι χρήμ. quæ moveri possunt, κτήμ., quæ moveri nequeunt, cf. Clem. Alex. Quis div. salv., c. 14 Braun. 1. 28 ἔθη καὶ (= 1. 32 oi... ß. = coniectura est. etiam, Sylb.) ἑστίας C. ii, qui, etc., mala igitur Mar. Col. 349, 1. 17 ευνούχησαν. 1. 19 dıyaµlaç‹= secundas nuptias post divortia contractas nec ex juris civilis legibus vetitas ▸ Thirlbe, Ritter, Otto, 1. 27 cf. Sein. 1. 1. 11, p. 432. antepenult. cf. Credneri symbola, etc., tom. I, p. 224, not. 1. Col. 352, 1. 2 xal dixalous. Kal. Mh, etc., ita legendum esse 1. 1. p. 455 demonstravimus. 1. 448 yàp xal bene se habet, i. e. quod enim etiam; dein τῶν παρ' ἡ. γεγενημένων Ξ = qui in nostrum cœtum recepti sunt, qui nostram fidem amplexi sunt. Col. 356, 1. 6 cf. Plat. Phæd., p. 107 B. 1. 10 καὶ αἱ διαφθόρων παίδων C, scd Me οἶμαι, al dià &diaplópw Talowy Other; ceterum cf. Socrat. Hist. eccl. 11, 13. Supra vexp. μèv yàp. C. 1. 29 cf. Sem. l. 1. 11, p. 139. Col. 357, 1. 7 &valuéta et in Me C. Col. 360, 1. 4 YEYεvνñoðaɩ planeС, quod et Thirlb. coniecit. 1. 16 ' plane C, dormitaverunt, qui o' in legerunt. 1. 18 τοὺς ὁμοίως recte Otto. 1. 20 ἀποθανίζεσθαι (sp. al. e sp. αι)· ἀξιοῦντες, xal ita C; Thirlb. o ante dɛl inserendum esse vidit. ult. elvai xaddy coni. Otto. Col. 361, 1.5 yavvoμ. ita et infra. 1. 10 τοὺς ἀδίκους coni. Bill. 1. 16 γεγεννῆσθαι C. Col. 364, 1. 4 taūta Ollo. 1. 7 retractavit Ritterus sententiam, quæ ad h. l. ab editore Patrol. ex Ottonis edit. allata est, in Annal. theolog. Bonn., fascicul. xx, p 205-209. 1. 18 emendandum esse.. yévous. Kal (sc. OT: ) πρίν..... τινες διὰ τοὺς πρ. κ. δαίμονας τῶν πο (lic genitivus dependet a τίνες)... εἶπ., ὁ μ. ἐφ.

col. 1727–1728page 12 of 56

PG 6:1727οἱ πρ. κ. δαίμονες) 1. 1. 368, 1. 4 προεβάλλοντο (. 1. 17 ἐκεῖνον καὶ πρ. 1. 19 ὑπ' αὐτοῦ τῶν αὐτῶν τοῖς φιλ. δογ. επικατηγορούμενον ἐπικαλούμενον 372, 1. 5 τῆς ὑμετέρας 376 1. 25 συνίασι 1. 29 Μωϋσέος 380, 1. 26 Θεόν. Καὶ Υἱὸς, ὁ Λόγος ἐστίν. α; öπ. τὰ τῶν βηξίλλων τε καὶ τοῦτο. τιμωρία κόλασις, 401, 1. 3 ἀπιθοῦντα ἀπιστεῖται 1. 11 ᾧ ἀπόκειται ὁ ἀπόκειται 1. 20 Μωϋσέος 1. 29 ἐξ ἀνθρώπων Οιιο. 1. 19 κατέπληξεν 416, 1. 13 δημ. τῶν π. Οιιο. 417, 1. 10 Ισραηλίται 1. 15 λεγομένην Γ. 420, 1. 2 θάνατον, οὕτως παρέδωκεν ἀναγνούς 1. 23 ἀνθρωπίνη 1. 31 νηστεύοντας Ο. 1. 36 τοῦ 1. 42 ἅπαξ γενομένους ἅπαξ γεννηθέντας. 421, 1. 9 γεγενήμεθα ἀγνοοῦντες Οιιο, τὴν προ γένεσιν γεγεννημ. 1. 1. 547, 1; Οιίο τήν αίων. σωτηρ. σωθ. κατ' άν τύχ. 1. 29 τοὺς 31 κνίσας. 1. 59 αραβική 424, 1. 11 Ελέγχου Γ. 425, 1. 18 ὃς λόγος καὶ πρ. ὃς καὶ λόγ. καὶ πρ. 1. 9 τὸ αἷμα 432, 1. 30 οἱ ἐπαρχεῶται 433, 1. 11 δημαρ. ἐξουσ. ὕπατος που πατ. πατρὶ τὸ κα. 1. 22 είπερ παραβάλλοντες 436, 1. 24 καὶ σπαθῶν

(sc. οἱ πρ. κ. δαίμονες) etc., 1. 1. diximus. Col. 366, not. 30 xal ol xópny, etc., Me C. Col. 368, 1. 4 προεβάλλοντο (. De Simone mago cf. et præclarum librum, quem de Samaritanis, etc., edidit Josephus Grimm (Monachi 1854) p. 148 seqq. Nos de eo olim pluribus agemus in prolegem. ad homil. Clement. 1. 17 ἐκεῖνον καὶ πρ. C. 1. 19 ὑπ' αὐτοῦ G. antep. Mapxlova C.! Col. 369, 1.8 & tolo q. Otto, quo fortasse non opus est quamquam τῶν αὐτῶν τοῖς φιλ. δογ. clarius scripsisset Justinus. Pro επικατηγορούμενον habet ἐπικαλούμενον rectius Eusebius idque in textu posuit Otto. Similia leguntur Dialog. c. Tryph., c. 35. Col. 372, 1. 5 τῆς ὑμετέρας C. 1. 110 hic fin. vers. in C. 1. 34 Toutwy ad homines refert Otto. Col. 373, cf. l. 9. Cuiacius ad Justin. Novell. 142 et Redepenning. Origen. 1, p. 203 seqq. 1. 14 cf. Semisch 1. 1. 11, p. 107, n. 4. 1. 18 emenda drzizion. Col. 376 1. 25 συνίασι C. Col. 577, 1. 21 cf. Credneri Symbola, etc., 11, p. 52 seqq. 1. 29 Μωϋσέος C. Col. 380, 1. 26 Θεόν. Καὶ Υἱὸς, ὁ Λόγος ἐστίν. α; Beby ribs xal 62. &. coniecit Corte ad Luc. Phars. W, 721. Col. 381, 1. 8 öπ. dè hic. finis ultimi versus folii recti. 1..27 yevuns. C; yεvns. ex Add. Marani vr. editor Patrol. tacite emendasse; Maranus 1. 1. et YEVUNAnaouevov coniecit. Ad seqq. cf. Semisch. 1. 1. 11, p. 309 seqq. Emendatio simplicissima est τὰ τῶν βηξίλλων τε xal, etc., ita eodicis spatio lectionique satisfactum et sensui optime consultum erit. Col. 384, 1. 6 cf. interp. ad Luc. 11, 2, Credneri Symbol. 1, p. 229 seq. Pluribus olim de his dicemus in commentariis ad 1. 1. Evang. Lucæ et ad Eusebii Chronicon, simulque in commentariis ad Eusebii Chronicon quomodo tota chronologia constituenda sit uberius et firmissimis argumentis ostendemus. 1. 22 di' étépov, etc.; in M super. schol. 648 (ita temper C) καὶ τοῦτο. Col. 385, 1. 18 od napay. recte Thirlb. Col. 388 1. 36 yλwooa oμ. C, cf. Valcken. ad Eurip, Hippolyt. 594. 1. 39 cf. Tertull. De cor. milit., c. 11. Col. 389, 1. 38 tu emendabis xeva; vescantur glandibus Cerere inventa, quibus lubet. Col. 392, ult. Quid diferant τιμωρία et κόλασις, docet Borneman. ad Xenoph. Cyropæd., 1, 2, 7. Col. 396, 1. 14 cf. Clausen Apolog. eccles. Christ. ante Theod., p. 137 seqq. 1. 30 cf. Sem. 1. 1. 11, p. 122, n. 2. 1. 42 lege cum Thirlb. avάysLV. Col. 397, 1. 27 mixov el in Me. 1. 29 cf. Sem. 1. 1. 11, p. 127. Col. 401, 1. 3 ἀπιθοῦντα C. 1. 8 napaxpñola = male tractare, contemnere, etc. 1. 30 and (fin. vers.) àvėp. C. Col. 404, 1. 19 quod attinet ad id quod, etc.; Marani interpunctio est in C. 1. 25 6TE C. antepen. ἀπιστεῖται C. Col. 409, 1. 4 cf. Lactant. Institt. div. 11, Sem. 1. 1. 1, p. 381 seq., not. 3. 1. 11 ᾧ ἀπόκειται Me C, ὁ ἀπόκειται textus C. 1. 20 Μωϋσέος C. 1. 29 ἐξ ἀνθρώπων Οιιο. Col. 412, 1. 20 dv6pónivov Me C. 1. 29 dŋdɔi (spatium vacuum quattuor quinqueve litterarum) wμey, in Me vi ascriptum est. 1. 32 xal twv (typogr. errore ex hac editione excidit) map', etc., cf. Lipsium De cruce, 1, c. 9, not. (Oper. omn. tom. III)..... Ergo hoc Justinas exprobrat Vos (inquit) cruces colitis, cun). imperatorum et quidem divorum imagines proponitis in bastis et vexillis... quid nisi in crucibus. Nam ea illis figura est. Idem ibid. add. Euseb. De vit. Const. 1, 16. Lipsium et Otto adducit. Errarunt reliqui interpretes et Sem. 1. 1. 11, p. 214. Col. 413, 1. 3 lege norite, ut et Otto. 1. 19 κατέπληξεν Me C. 1. 33 ou ante coûµ. sp. C. Col. 416, 1. 13 δημ. τῶν π. Οιιο. Col. 417, 1. 10 Ισραηλίται C. 1. 15 λεγομένην Γ. penult. cf. Sem. l. l. 11, p. 176, n. 2. Col. 420, 1. 2 θάνατον, οὕτως παρέδωκεν ἀναγνούς Hátuv xac gr, etc., ita C. Supra & non male interpos. Thirlb. auctore Otto. 1. 23 ἀνθρωπίνη Me C. 1. 29 ' plane C. 1. 31 νηστεύοντας Ο. 1. 36 τοῦ sp. C. 1. 42 ἅπαξ γενομένους C, Me ἅπαξ γεννηθέντας. Col. 421, 1. 9 γεγενήμεθα G; porro ἀγνοοῦντες absolute positum esse vidit Οιιο, qui et τὴν προ γένεσιν cum γεγεννημ. iungendum esse (cf. Kuch. 1. 1. 547, 1; Οιίο affert τήν αίων. σωτηρ. σωθ. cap. 65) cum quo et xar' &vay. copulandum est, commonstravit. Dele igitur interp., quæ et in est, ante κατ' άν ex 1. 14 Melius interpunctione post batı deleta interpungit post túx. Otto. τύχ. 1. 21 cf. Sem. 1. 1. 11, p. 428, n. 6: dein perperam qutíčov pèv coni. Abresch. Paraphr. et annot in Ep. ad Hebr., p. 380. 1. 29 τοὺς sp. C, qui l. 31 κνίσας. 1. 34 tois aŭtais sc. dæmonibus Grabeus re ctissime. 1. 59 αραβική C. Col. 424, 1. 11 Ελέγχου Γ. 1. 36 dowµáty est in C, sed aut superior v pars erasa, quo facto supererat, aut locus memb male habitus est, ut sæpius. Col. 425, 1. 18 ὃς λόγος καὶ πρ. Οuo; malimu; ὃς καὶ λόγ. καὶ πρ. scribere. Col. 428, 1. 32 seq. Tales locos nemo nisi Pontificius sit i. e. filius eius fidei, quæ in una catholica Ecclesia integra semper servatur, cuique patres ad unum omnes firmissime addicti erant, intelligere potest. Recte Maranus locum explicuit. Cetorum cf. Sem. I. I. 11, p. 456 sq. Col. 420, 1. 7 Toleitat, sed at transfixo e sp. 1. 9 τὸ αἷμα C. 1. 11 Miopa cf. ad col. 640, 1. 17. 1. 18 mpoσpep. cf. ad col, 345, 1. 21. Fol. 238 vers. circ. fin. — 239 rect. med. in legitur Adriani epistola pro Christianis. Col 432, 1. 30 οἱ ἐπαρχεῶται C. Fol. 239 rect. med. — 239 vers. ûn. in legitur Anton. ep. ad com. As. Col. 433, 1. 11 δημαρ. ἐξουσ. ὕπατος που πατ. πατρὶ τὸ κα. 1. 22 είπερ C. pen. παραβάλλοντες C. Fol. 239 vers. fin.. Fol. 241 rect. ante med, it legitu. epistota Marci imperatoris ad senatum, etc. Col. 436, 1. 24 καὶ σπαθῶν C. Col. 440, 1. 8 TOUTO:S C, ut Steph.

col. 1729–1730page 13 of 56

PG 6:1729τ. αὐτοῦ ἁγίου Ἰουστ. φιλοσόφου καὶ μάρ τυρος ἀπολογία ὑπερ 1. 10 ἔγνω αὕτη (Με. ἔγνωσαν οὗτοι), παθήμα 1. 11 τὰ διδάγ. ἢ κἂν ὑπὸ 449, 1. 5 πολύ 7 ἢ εἰ ἐντυχὼν τὸ ἐν αὐτοῖς μεγαλείῳ ἢ συνεὶς, πρὸς 1. 11 προταθέντα. 1. 19 τῶν ἡμ. 1. 25 προσεμένῳ προθεμένω; 452, Ι. 29 άνθρώπιον 1. 25 ὡς καὶ νῦν 8 τὸ σπ. τῶν χρ.) γινώσκει ὁ Θεός), ὅτι τὸ σπέρμα ἐν τῇ φύσει (= τῷ κόσμῳ ) αἴτιον ἐστι τοῦ αὐτὸν... τὸν Θεόν)... μὴ ποιῆσαι το σύγχ. κ. κατάλ. τ. τ. κόσμου. ὅτι τὸ ἱατικόν τὸ διαιτῶν 457, 1. 3 τε τῶν μερῶν καὶ διὰ τοῦ 460, 1. 6 βραχυεποῖς βραχέσι λό γοις. 461, 1. 2 φαύλους· και... πολιτείας καὶ ὅμ... ποιητάς, παρ. 1. 25 ξενοφώτειον α, ξενοφωντεῖον Οιιο. 1. 40 πεπυσμένα 464, 1. 4 καὶ τῶν ἀνθρ. τῶν Οιιο. 1. 7 ὑπολ. δει· π., τοῦ καὶ τοῦ φο 465, 1. 24 δόξης· χρ. ἀσφαλής, βέβαιος 1. 14 εἰς τ. γ. τ. ἀνθρ. ταῦτα 1. 20 ὡς ἐκ τοῦ, Οιιο. τ. ἁγ. Ἰουστ. φιλοσόφου καὶ μάρτυρος προ ἀγέννητος λέγεις π. φανεῖσθαι, οὐκ 1. 6 φοβουμένους καὶ ἐλπίζοντας 1, 7 ταῦτα 1. 38 ήρει ἐπίγνωσιν ἐπιστήμη τις έπειτα.. τὸ γὰρ οὐ μὴ ἀποθνήσκωσιν ἔτι, ἔξω τῆς ὀρθῆς τοῦ λόγου συντάξεως. ἀποθνήσκουσι 1. 17 νυνὶ δὲ ἀνέγνων γὰρ ὦ τρ.

AD APOLOGIAM II. 201 rect. statim post init. exhibet C. Alteram quæ vocatur Apologiam a fol. 193 rect. ante med. Insc. τ. αὐτοῦ ἁγίου Ἰουστ. φιλοσόφου καὶ μάρ- Magnam a nobis inibit gratiam, qui nobis meliora τυρος ἀπολογία ὑπερ etc. Col. 441, 1. 25 si quid mutandum, ×ôèç dǹ scribere præstat. Col. 444, l. 1 post ópuñσat in fine versus spatium vacuum ad summum trium litterarum, dein sequitur spatium vacuum unius versus. 1. 10 ἔγνω αὕτη (Με. ἔγνωσαν οὗτοι), παθήμα Tos, etc., intermedia usque ad col. 445 antepenult. desunt in C. 1. 11 τὰ διδάγ. ita Outo. Col. 445, 1. 30 Tię altía. Tres iidem codices się altía › Marani nota ad h. 1.; excidit ex hac ed. Ceterum miramur interpretes, qui Justinum ¿vaxoLouw scribentem corrigendum sibi sumpserunt. To restitue igitur Tis of airlα to μhre, etc. Sententia ita est finita, quasi dia ti in initio scriptum esset. Ceterum post exolάow comma est in C. Col. 448, 1. 12 Ey cf. Wilke Clav. N. T. 11, p. 82. 15 ἢ κἂν ὑπὸ ita plane C. Col. 449, 1. 5 πολύ C, qui l. 7 ἢ εἰ ἐντυχὼν τὸ ἐν αὐτοῖς μεγαλείῳ ἢ συνεὶς, πρὸς etc. 1. 11 προταθέντα. 1. 19 τῶν ἡμ. om. G. 1. 23 µh de to C. 1. 25 scribe προσεμένῳ vel προθεμένω; cf. huius ed. col. 1249, not. 1. Marani. Col. 452, Ι. 29 άνθρώπιον C. Col. 453, 1. 13 cf. Sem. I. I, 1,, p. 278 seqq. 1. 14 Exos. xal Ext. C, sed cor. ipse. 1. 25 ὡς καὶ νῦν con. Otto. Col. 456, 1. 8 accedimus ad locum difficilem. Qui si corruptus non est, hoc tantum modo explicari potest: 8 (sc. τὸ σπ. τῶν χρ.) γινώσκει (sc. ὁ Θεός), ὅτι (sc. τὸ σπέρμα etc.) ἐν τῇ φύσει (= τῷ κόσμῳ ) αἴτιον ἐστι (sc. τοῦ αὐτὸν... i. e. τὸν Θεόν)... μὴ ποιῆσαι το σύγχ. κ. κατάλ. τ. τ. κόσμου. Sed quovis pignore contendamus, locum esse corruptum et emendandum esse ὅτι τὸ ἱατικόν aut τὸ διαιτῶν Lov id quod conservat, l'élément conservaleur. attulerit. Ceterum miramur quod qui Ottonem a nobis eum iure et leniter vituperantibus defendere frustra conati sunt, huiuscemodi locos non sumpsisse sibi explicandos et emendandos, sed quod in futilibus, in quibus et ipsis erraverunt, hærere voluerunt. Quod eo magis mirandum est, cum ita locuti sint, quasi plura possent proferre, quæ tamen non protulerunt, quamquam occasio id præstandi tam bona erat. Ceterum cf. Sem. 1. 1. ii, p. 475, n. 2. Col. 457, 1. 3 τε τῶν μερῶν καὶ διὰ τοῦ C. Col. 460, 1. 6 βραχυεποῖς C, Me. βραχέσι λόγοις. 1. 28 cf. Sem. 1. 1. 11, p. 410, n. 2. Col. 461, 1. 2 seq. φαύλους· και... πολιτείας καὶ ὅμ... ποιητάς, παρ. ita interp. G. 1. 10 eloon ex Sylburg. con. Goez. et Otto. 1. 13 év máy in quovis, ut el Otto vidit. 1. 20 16you xataσxeu recle Pearsonus, Braun, Otto, etc. 1. 25 ξενοφώτειον α, ξενοφωντεῖον Thirib., Οιιο. 1. 40 πεπυσμένα Me. G. Col. 464, 1. 4 καὶ τῶν ἀνθρ. τῶν Οιιο. 1. 5 (hic aut rasura unius litteræ aut locus male habitus membr.) asay C. 1. 7 ὑπολ. δει· π., etc., ita C, qui dein τοῦ καὶ τοῦ φο Col. 465, 1. 24 δόξης· χρ. C. 1. 32 ǎnwtov C, ut Steph., ceter. cf. Davis ad Cic. De nat. deor. 1. 1. et Hesych. in v. ǎлONTOS, qui expl. = ἀσφαλής, βέβαιος et recte quidem. Col. 468, 1. 12 ol mapa (fin. ultimi vers. fol. recti) C, Me. nap (abscissus hic est margo.) 1. 14 εἰς τ. γ. τ. ἀνθρ. ταῦτα induxit Outo. 1. 20 ὡς ἐκ τοῦ, induxit. Οιιο. Col. 469, 1. 1 6pxnotixois corruptum est. Coniecimus 1. 1. opraσrixois legendum esse. 1.7 has C; ceterum cf. Vales. ad Euseb. H. E. JV, 17. Ad senteut. cf. Apol. 1, c. 8 et Tertull. ad Scapul., c. 1. AD DIALOGUM CUM TRYPHONE JUDÆO. Hunc Justini librum a fol. 50 rect. med., usque ad 193 rect. stat. p. init. exhibet. Singulorum quæstiones et responsiones fere semper spatio aliquo separantur et in Mé cui singula attribuenda sint, nomine eius indicatur. Inscr. τ. ἁγ. Ἰουστ. φιλοσόφου καὶ μάρτυρος προ Tp. 'loud. dáhoyos. Ceterum cf. 1. 1. quem iam supra nominavimus censorem edit. Otton. primæ et libri a Semischo de Justino, etc., conscripti. Col. 476, 1. 2 ŋxóμeða C, sed Me su solum sine rasura inferioris partis accentus esse vr. 1. 39 ἀγέννητος... λέγεις; seni omnia tribuit C. Col. 488, 1. 12 ob π. C; supra post &av. punctum pos. Otto. 1. 18 φανεῖσθαι, οὐκ (x partim in rasura vel loco accentu exhibet quod ad primain verbi illius sylla- male habito scrm., sp. f. où μh); pust oux spabam haud dubie referendum est. 1. 6 φοβουμένους καὶ ἐλπίζοντας ita Me C. 1, 7 ταῦτα C. 1. 8 xal oè plane C. 1. 28 Eyevron C, emend. vr. in hac ed. ex Marani Add. Col. 477, 1. 29 C, at Mi †. 1. 38 ήρει C. Col. 480, 1. 1 cf. Sem. l. l. I, p. 15 seqq. Col. 481, 1. 21 neque ante nec post duolus interp. C, qui post Exεt sign. interrog. posuit. Porro Yvwoty Justino, verba ἐπίγνωσιν seni attribuit. idem verba ἐπιστήμη τις έπειτα.. - Col. 484, 1. 9 crot Otto. 1. 27 o C, sed al. x add. 1. 51 et 1. 36 loco sig. interrog. posuit punct. Outo. Col. 485,1.8 nav (av et partim in ras. serm.) porro tz sper., sed et ibi ad a adest rasura, quæ tamen tium vacuum saltem duarum litterarum. În Mc legi…. mus hoc τὸ γὰρ οὐ μὴ ἀποθνήσκωσιν ἔτι, ἔξω τῆς ὀρθῆς τοῦ λόγου συντάξεως. Textus codicis ἀποθνήσκουσι habet. 1. 26 öoa yap seqq. seni tribuit C. 1. 33 ávánλew sine iota subs. C. Col. 489, 1. 8 elta, etc. Justino tribuit C. Porr? 1. 1. iam emendavimus altiov. El fin (= nisi forte } etc. Cf. Kueh. 1. 1. II, p. 561 n. 6. Col. 492; 1. 27 cf. Sem. 1. 1. II, p. 201, n. 4. 1. 33 népt (fin. vers.) 6éasa ita plane C. Porro deest apodosis huius sententiæ, post rúpavvos potes supplere det 26yov vel simile quid. Col. 497, 1. 15 Mwoέw; ut semper fere. 1. 17 νυνὶ δὲ ἀνέγνων γὰρ ὦ τρ. ita recte G. cf. Kueh. 1. 1. II, p. 454, n. 5.

col. 1731–1732page 14 of 56

PG 6:1731500, 1. 9 παρὰ περί. 1. 29 ἡ καρδία κέκραγεν ἱερ., καὶ 1. 42 τῷ βαπτίσματι γὰρ δή γε 502, 1. 27 ὡς παιδίον ὡς πεδίον. 505, 1. 12 πιστά· ἰδοὺ μαρτύριον 1. 30 αποστραφή Γ. 508, 1. 16 νηστεύετε ἕως σήμερον, ἀκ. 1. 28 καὶ ἀπὸ... ὑπερό ψει; νητα. 509, 1. 1 Μωυσέος 515, 1. 3 ἄθεον χρ. πεφ., καταλέγοντες ◊ ) ταῦτα 516, 1. 15 αῤῥήτων. Θανάτου καὶ τιμωριῶν 517, 1. 32 ὅπερ ἐστὶν ἐκριμαῖον, διὰ Μωυ 520, 1. 4 ἐδεδώκει· ἀλλ'... ἐσθίομεν, οὕτω φατέ, οὐχ 1. 13 όπῶς ἀφανίσω πᾶν διανοίγον μήτραν, 1. 26 οὐκ ἔχον φέγγος αὐτῆς οὐκ ἔχον φέγγος αὐτοῖς. 524, 1. 32 συναγάγεται 40 χειμάῤῥους. δρυμοῦ λ. 1. 25 ὅπως καὶ (καὶ κ. 1. 32 Μωσέως Ε. пρòç τον ἀποτείνεται ὁ λόγος. 1. 13 επέγνω 1. 29 τὰ ἔργα σου, ποιήσει τοῖς μετανοοῦσιν 1. 50 ληνοῦ πλήρης Γ. περιτέμνεσθαι ενέργειν 1. 18 καλή καλή Μωυσέος 548, 1. 1 Σαλομώνα 1. 6 ὁ νόμος 8 Μωυσέος 1. 11 Σαλομών. 1. 57 ἀῤῥάβων 1. 45 ἀῤῥαβίας Γ. διὰ Σολομών οἶκος γυναίκας Σιδωνίας είδωλ. 1. 1. τà ἐφ' ἡμῶν ὀνομαζόμενοι καλούμενοι προσελθόντες· καλούμενοι εἰσι. 1. 15 βασιλιδιανοί σατορνηλιανοί 1. 45 Σαλομών, ἀποδέδεικται· ἀλλ' Χριστός 1. 37 Μωσής 1. 45 κ. τὸν θ. Ε. 565, 1. 17 αὐτοῦ τοῦ π. 1. 18 διὰ τοῦτο λ. ψιίο. 569, 1. γεγένηται Γ, γεγεννημένος; 572, 1. 3 ἔφη· οὕτως εἶπε κ. ὁ Θεός. Καὶ 1. 21 ἔτι 1. 26 οὖν ἀδυν. 1. 35. ἐν οὐσίᾳ 1. 37 Ρεβέκα Ραχιήλ περιετέτμητο περιετέμετο. 1. 5 Μωυσέος 1. 14 Μωσέως. 1. 1. ὑμῶν. Οὐδὲν μικράν, 1. 48 λέγω δέ Οιιο. 577, 1. 2 Οιιο 68 εἰ μήτι τοῦτο, 1. 11 βούλονται 1. 27 παρθένου· ἀλλὰ... ἔσται· ἐὰν δὲ 1. 4 ταῦτα μοι 584, 1. 33 ἐξ ἀδελφῆς. 1. 37 ἐνεχθῆναι Μωσέα Μωσεί.. εἰσέτι οὐκέτι δη λον Χριστὸν

Col. 500, 1. 9 παρὰ C, Me περί. 1. 29 ἡ καρδία κέκραγεν ἱερ., καὶ C. 1. 20 & ita semper C. 1. 42 τῷ βαπτίσματι Me C. ult. γὰρ δή γε C. Col. 502, 1. 27 ὡς παιδίον plane C, Me ὡς πεδίον. Col. 504, nota 28 in Me in µh post σylykov non adest; neque ante nec post mov interp. Col. 505, 1. 12 πιστά· ἰδοὺ μαρτύριον (tin. versus) autov v. ita plane C. 1. 30 αποστραφή Γ. antep. xal ante clone. vr erasım in C. Col. 508, 1. 16 νηστεύετε ἕως σήμερον, ἀκ. G. 1. 28 καὶ ἀπὸ... ὑπερό (fin. vers.) ψει; Μe e regione illorum verborum unius versus in est ñ¿- νητα. Col. 509, 1. 1 Μωυσέος G. Col. 512, ult. xaxols C. Col. 515, 1. 3 ἄθεον χρ. πεφ., καταλέγοντες (fin. ◊ ers ) ταῦτα C. nota 57 oůx elof20ɛtɛ etc., ita C. Col. 516, 1. 15 αῤῥήτων. Θανάτου καὶ τιμωριῶν· ita C. EUX: 112 Couto, etc., omnia Just. tribuit C. Col. 517, 1. 32 ὅπερ ἐστὶν ἐκριμαῖον, διὰ ΜωυGéos (ita et supra) ȧv. C. Col. 520, 1. 4 ἐδεδώκει· ἀλλ'... ἐσθίομεν, οὕτω · φατέ, οὐχ ita C. 1. 8 B16pwoxsolat, recte; cf. Kuehner 1. 1. p. 480, 11. 5, a, quem si legissent, profecto mihi non oblocuti essent non valde felices Ottonis defensores. Qui si porro ipsius Ottonis commentarios probe perspectos habuissent, quam negligens scriptor fuerit Justinus non ignorassent. His si denique ea, quæ ut alios possis docere seitu prorsus necessaria sunt, in promptu fuissent, Ottoni non tribuissent, quæ Sylburgius e suo penu deprompserat. 1.-27 aura: C, sed aural emend. esse et Otto in Add. vidit. Col. 521, 1. 4 abrwy (fin. vers.). Kal C. 1. 13 όπῶς ἀφανίσω πᾶν διανοίγον μήτραν, ita Me C, cuius textus eum Marano concordat. 1. 26 οὐκ ἔχον φέγγος αὐτῆς C, cuius Me οὐκ ἔχον φέγγος αὐτοῖς. Col. 524, 1. 32 συναγάγεται C, qui l. 40 χειμάρ ρους. ult. δρυμοῦ tantum Me C. Col. 525, 1. 18 of λ. G. 1. 25 ὅπως καὶ (καὶ sp.) κ. G. 1. 32 Μωσέως Ε. Col. 528, 1. 2 Mwvotos C. 1. 24 o plane C. 1. 27 Quod clamo Maran.; 3 Bów coni., Outo. Col. 529, 1. 7 λywv recte, nam пρòç tò πpóowτον ἀποτείνεται ὁ λόγος. 1. 13 επέγνω plane G. 1. 29 τὰ ἔργα σου, ποιήσει τοῖς μετανοοῦσιν C. Col. 532, 1.4 où TOUTO ita plane C. 1. 50 ληνοῦ πλήρης Γ. Col. 533, 1. 12 cf. Kueh. 1. 1. II, p. 41, Anmerk.; supra 1.9 Mwvotos C. 1.21 scribe auviwy, aut ouvrov, a Marani partitibus stat C. 1. 25 thy apxty principio.» Langius. 1. 42 fuit, cum &rapleur nobis in mentem venerit; περιτέμνεσθαι post ενέργειν in textu positum vult Oite quod fortasse simplicius est. Col. 536, 1. 2 possis et xal o μo, où t. n. conii. cere; sed præplacet. Thirlb. coniectura. 1. 18 καλή καλή ita C. 1. 25 post het punctum posuit Otto. Col. 537, 1. 30 autŵy C. ult. Μωυσέος C. Col. 544, 1. 41 xal xaipòv C. 1. 43 om. interp. post λeyov C. 1. 45 coniectavímus aliquando tote xatà tó; sed præstat Thirl. lectio. nota 56 nihil aliud quam àɛhow Me C. Col. 545, 1. 24 avtal recte Thirlb. Col. 548, 1. 1 Σαλομώνα C. 1. 6 ὁ νόμος C, qui i. 8 Μωυσέος et 1. 11 Σαλομών. 1. 57 ἀῤῥάβων et 1. 45 ἀῤῥαβίας Γ. διὰ Col. 549, 1. 7 Σολομών C, in quo οἶκος est in Gue versus; adde post olxos, ut et Otto fecit, dér. I. 15 emendandum esse ex 1 Reg. x1, 5 γυναίκας Σιδωνίας είδωλ. 1. 1. iam diximus. nota 47 à τà àñò ita Me C. 1. 37 cf. Homil. Clement. XVı, c. 21. Col. 552, 1.5 лpo mallet Thirlb.; dein ἐφ' ἡμῶν = nostris temporibus Pearson.; όνομα ζόμενοι vel καλούμενοι addendum aut supplendum vr Ottoni. Quid multa? Nobis, vr emendandum esse προσελθόντες· καλούμενοι εἰσι. = 1. 18 papxiavel discipuli Marci; cf. Iren. I, 13; Euseb. Hist. eccl. IV, c. 11, etc.; van Gilse disputat. De fragment. Murat., Amstelod., 1852, p. 19. 1. 15 βασιλιδιανοί et mox σατορνηλιανοί G. Col. 553, 1. 24 Σalouwva C, ut fere semper. 1. 45 Σαλομών, ἀποδέδεικται· ἀλλ' Χριστός STE C. Col. 556, 1. 26 Mwvotos C, ut sæpius. 1. 35 trolŋoas extra versum in C. 1. 37 Μωσής C. 1. 45 κ. τὸν θ. Ε. Col. 557, 1. 18 Yɩvóμevo C. Col. 564, ult. Teplo Col. 565, 1. 17 αὐτοῦ τοῦ π. G. 1. 18 διὰ τοῦτο λ. ψιίο. Col. 568, 1. 43 Σauaplaç C, sed sup. ɩ sp. 21. Col. 569, 1. γεγένηται Γ, sed mox γεγεννημένος; emendes igitur ex hoc illud. Col. 572, 1. 3 ἔφη· οὕτως εἶπε κ. ὁ Θεός. Καὶ C. 1. 26 Mwośwę et sic mox bis C, qui 1. 33 & interp. postea et our sp., ut sit toÙÇ. Col. 573, 1. 11 Juvwoty absolute positum est. 1. 12 Mwstwę C, et sic 1. 33 et 46; at l. 19 MwustoÇ. 1. 21 ἔτι C. 1. 26 οὖν ἀδυν. C. 1. 35. ἐν οὐσίᾳ Me C. 1. 37 Ρεβέκα C, qui mox Ραχιήλ G. Col. 576, 1.1 xảyw Mi C. ib. περιετέτμητο C, at Me περιετέμετο. 1. 5 Μωυσέος C, qui 1. 14 Μωσέως. 1. 8 the sp. C. 1. 23 comma post pwy est in C, om. Maranus. Emendavimus 1. 1. ὑμῶν. Οὐδὲν μικράν, etc. 1. 39 cf. libr. a Schliemanno de pseudo-Clementinis libris, etc., conscr., p. 555 seqq. 1. 48 λέγω δέ Οιιο. Col. 577, 1. 2 Οιιo c. 68 εἰ μήτι τοῦτο, etc., clo iubet. 1. 7 Mwośwę et sic infra. 1. 11 βούλονται G. 1. 22 cf. Schliem. 1. 1. 554, n. 1. 1. 30 ovo lwç emendavimus 1.1. 1. 35 lege cum Ottone rovs εn' aúròv, etc., quod ad reliqua attinet a Sylburg. partibus standum est. Col. 580, 1. 10 Tots = tandem. 1. 15° àvpwmwy Olto. Ad seqq. cf. Sem. 1. 1. II, p. 1. 27 παρθένου· ἀλλὰ... ἔσται· ἐὰν δὲ etc., C. Col. 581, 1.1 toÛ SµETÉρOV y. C, ut iam Bullus voluit et alii; rescribatur igitur. 1. 4 ταῦτα μοι ita G. Col. 584, 1. 33 ἐξ ἀδελφῆς. 1. 37 ἐνεχθῆναι plane C. antep. Μωσέα et Μωσεί.. Col. 585, 1. 24 &noxpive et ita Maran., quod tacite Ed. Patrol. ex Sylb. coniectura mutavisse videtur. Col. 588, 1. 33 ixavòs C. 1. 41 εἰσέτι loco οὐκέτι coni. Outo, cui verba δη λον... Χριστὸν glossam olent. Col. 589, 1. 7 elpŋxetv, syll. eɩvy in rasura vel lo-

col. 1737–1738page 15 of 56

PG 6:1737ὅτε ἔθνη, ἔθνη, ὡς... ἀδάμ. ἔστ. ἀδάμ, ἔστ. γήσετε. ὁ τοιοῦτος ἐστὶν Σημείωσαι ὅπερ λέγει οὗτος περὶ τοῦ ἡλίου ὅτι τρια κοντα ἐξ ὥρας ἴστατο. 784, 1 10 πραξάντων τῶν π. άζ. πολεμίων. 1. 24 δρωμένων, κατὰ καιροὺς ἐλέγχεσθε καὶ διὰ τῶν πρ. Γ. 789, 1. 41 διότι Οιιο. 795, 1. 5 εβρήθη ἐῤῥέθη. 1. 14 τέκνων αὐτῶν 1. 27 Μωσης 1. 16 ὁ υἱὸς αὐτῷ 1. 42 Ιάφεθ· ὄντας πάντας, ὁμοίως 1. 8 ἀλλ' ὅτε τοιαῦτα ἔπραξε καὶ οὕτως ἔκλαυσεν ὁ μέγας οὗτης βασιλεύς. "Ην ἂν κάλλιον 1. 21 μᾶλλον ἂν 1. 22 πράττειν, 68 πειράσομαι πράττειν, 1. 35 πλοῦν ποιεῖσθαι Οιιο. τέλος τοῦ πρὸς τρύφωνα του δαῖον διαλόγου τοῦ ἁγίου Ιουστίνου. ἔσχηκε 804, 1. 5 μή πάντως 1. 8 τῶν βαρδ. 1. 10 κάρες ΑΒ; τὴν πυθι 1. 12 παλαίτατοι 18 συντάσσειν 805, 1. 4 Ελλάνικος Δ, 1. 5 καταβάλετε; τύφον Β. τοῖς ὑμῶν ἡμῶν τῆς 1. 15 τὸ πᾶν ἀτ. ΑΒ (άτ. Β). 1. 21 ταῦτ' (ταῦτα Α) ἔστιν ἐπιφ. καὶ στο χ. μ. 1. 8: ᾿Αλεξ. οὔτι μεμν. συμπ. μονον εὐδαιμον. 1. 8 έκδοσις Α, ἡ τ. γ. κ. γ. οἷς μὲν ᾗ ἐστὶ περὶ τούτων ὡς τ. γ. κ. ἔτεσ τι τριάκοντα πρὸ τούτων, 11 ηράκλειον 1. 13 συνήλεγξεν Μέλητον ΑΒ. λιν Β. 1. 8 την πλ. ΑΒ. 1. 10 καὶ *) μάλ. Β. 1. 12 γλῶσσαι. ἐπιζητεῖν ἐπὶ τὸ (τῷ Β, θον) Β. 1. 20 βασιλείας προλήμ Α) ματι (προ λήματι Β) κολακεύειν τοὺς ἡγουμένους περιμένειν 813, 1. 5 γινώσκ (= γινώσκω)

1. 23 oot. "OTE ὅτε ἔθνη, ἔθνη, ὡς... ἀδάμ. ἔστ. c; OOL. ἀδάμ, ἔστ. Thirlb. et Otto. Col. 780, 1. 32 simpliciter ante õti repete dµodoγήσετε. Col. 781, 1. 10 Mwvows C, qui dein het in marg. ὁ τοιοῦτος ἐστὶν (hic comma C). 1. 24. motel ‹ sc. Deus > Ollo. 1. 41 Súvavta cf. Lexica i. v. Schol. in marg. C: Σημείωσαι ὅπερ λέγει οὗτος περὶ τοῦ ἡλίου ὅτι τριακοντα ἐξ ὥρας ἴστατο. 1.44 Tavuv elvat = pro præsenti temporis condi· tione cf. Kueh. 1. 1. § 652, 2. Col. 784, 1 10 πραξάντων sc. τῶν π. άζ. πολεμίων. 1. 17 cf. Ep. ad Hebr. 1, 3. 1. 24 δρωμένων, κατὰ καιροὺς ἐλέγχεσθε καὶ διὰ τῶν πρ. Γ. Col. 788, 1. 81 infra c. 156 cum Lxx Just. ¿Ę- &w, quod præstat. Col. 789, 1. 41 διότι Οιιο. Col. 792, 1. ult. vnxóws con.; Otto. Col. 795, 1. 5 εβρήθη C, sed marg. ἐῤῥέθη. 1. 14 τέκνων αὐτῶν C. 1. 27 Μωσης C. 1. 29 emendavimus 1. 1. tñ Yñ. 7l ráp; nãoa, etc. ult. lévat con. Sylb. Col. 796, 1. 2 et 5 σhe C, at 1. 7 ohu. 1. 16 ὁ υἱὸς αὐτῷ C. 1. 29 Delendum esse comma post napɛy. et verba ɛlę... xalov cum ropey. iungenda esse 1. 1. iam dixımus. Coll. Evang. Matth. 111, 1. Quod si cui asyndeton nimiæ fuerit offensioni, scribat thy t' ɛlç. 1. 42 Ιάφεθ· ὄντας πάντας, ὁμοίως C; Οuo rectius delevit et post lág. et post. interp. Col. 797, 1. 15 avhostal Apol. 1, c. 52. 1. 23 altía C, non habet iota subscr., quod al. m. quin nunquam uni. 1. 29 Suv Thirlb. et Otto. Col. 800, 1. 2 boxovat modorum variatio 1. 8 ἀλλ' ὅτε τοιαῦτα ἔπραξε καὶ οὕτως ἔκλαυσεν ὁ μέγας οὗτης βασιλεύς. "Ην ἂν κάλλιον marg. al. m. ejusdem seculi. 1. 21 μᾶλλον ἂν plane C. 1. 22 πράττειν, ut et c. 68 πειράσομαι πράττειν, luco pásy scripsit Otto, at cf. Kueh. 1. 1. § 445, Anmerk. 2. 1. 35 πλοῦν ποιεῖσθαι Οιιο. Subscriptio in C:: τέλος τοῦ πρὸς τρύφωνα του δαῖον διαλόγου τοῦ ἁγίου Ιουστίνου. AD TATIANI ORATIONEM AD GRÆCOS. Accedamus iam ad proferenda, quæ ad præclarum Tatiani librum, de quo et ipso et de cuius auctore lege præclaram commentationem Daniel Hallis Saxon. 1837 editam emendandum et explicandum necessaria et utilia sunt. De quo scriptore non male meritus est J. C. Th. Otto, qui nevam editionem libri ab illo conscripti Ienæ 1851 emittendam curavit. Cuius hæc est inscriptio: Tatiani oratio ad Græcos. Ad optimos libros mss. partim denuo collatos recensuit, scholiis Parisinis (i. e. codicis Parisini) nunc primum integris ornavil prolegomenis adnotatione versione instruxit indices adiecit f. C. Th. Otto, etc. De hoc sexto corporis apologetarum sæculi secundi, volumine quid sentiendum sit, paucis explicuimus in Theol. anu. Vienn., vol. VI, fasc. 111, a pag. 464-469. Nos hic addimus variantes lectiones duorum codicum Parisinorum a nobis denuo collatorum, a Marano iam et ab aliis pessime adhibitorum. Prior est cod. olim n. 1358, tum 2919, nunc 174 insignitus membranaceus quadratæ formæ, Fonteblandensis olim, sæculi x1, fol. 190 et continet a fol. 112 rect. init. —132 rect. circa tin. Tatiani orationem ad Græcos scholiis instructam; de hoc codice, quem litera insignivimus, vide Montefalc. Palæog. Gr., 277. Singulæ pag. 28 versus continent. Alter est chartaceus, Fontebl. idem, olim numeris 418 (sed numerus 418 est transfixus), 446, 2167 nunc 2376 notatus, foliorum 251; hic eam continet a fol. 149 rect. init.-169 vers. circ. fin.; singulæ p. 30 versus continent: nos eum Bappellavimus. Hic codex a tribus librariis scriptus est: prima pars usque ad fol. 148 vers. a quo librario scripta sit, ignoramus; alteram usque ad fol. 172 vers. scripsisse nobis videtur librarius isté qui codicem n. 452 notatum et a nobis collatum exaravit; tertia pars ex subscriptione Valeriana Foroliviensi, Albini filio, capituli S. Salvatoris canonico, qui in monasterio S. Antonii Venetiis eum confecit, attribuenda est; eleganti charactere is omnes codices ab ipso confectos exaravit. Ea autem pars codicis que Tatiani librum continet, pessime scripta est et emendationibus partim ab eadem, partim ab alia manu profectis scatet. Hunc cod. Maran. Reg. 11, illum Reg. 1, appellavít. Col. 803, n. 1 quod in editis additur, et in G reddens intellexisse videtur. tituli instar legitur, alia manus tamen toxnxós in ἔσχηκε correxit. Col. 804, 1. 5 μή πάντως B, qui 1. 8 τῶν βαρδ. 1. 8-9 Tehuiswv ita A, prius ab ead. m. superser., uti et sequens pèv. 1. 10 κάρες ΑΒ; dein τὴν om. B, qui dein πυθιxhy, sed marg. ab al. m. Outixhv xai. 1. 12 παλαίτατοι A, qui l. 18 συντάσσειν cum Bet sic ubique in his AB, ut Maran. Col. 805, 1. 4 Ελλάνικος Δ, qui 1. 5 καταβάλετε; dein τύφον Β. τοῖς 1. 6 ὑμῶν diserte A; ἡμῶν qui mox τῆς et l. 14 & Tiva, sed de al. m. transf. 1. 15 τὸ πᾶν ἀτ. ΑΒ (άτ. Β). 1. 21 ταῦτ' (ταῦτα Α) ἔστιν ἐπιφ. καὶ στο χ. μ. etc. AB. Col. 808, 1. 3 vox &žionlorwę, quæ forte cum ¿v xoppuplot pixar coniungenda est, recte a Tertulliano translata est: magna gravitatis superficie. Nam àžiónistо sæpe per cronicam adhibetur et de eo, ut. Val. Flacc. 1, 39: Qui fictis dat vultum et pondera verbis. D'Orville ad Chariton Aphrod., p. 580. Ut persuasioni ipsius convenit, explicat Otto et eodem fere modo iam ante eum Daniel verba periphrastice PATR. GR. VI. 1. 8 emenda: ᾿Αλεξ. οὔτι μεμν. 1. 15 v AB et 1. 13 marg. al. Ev add. ante συμπ. Col. 809, 1. 1 marg. al. xxτà, qui dein ɛúdalμονον marg. al. εὐδαιμον. 1. 8 έκδοσις Α, om. B; dein loco ἡ τ. γ. κ. γ. οἷς μὲν ᾗ ἐστὶ περὶ τούτων Mi. ὡς τ. γ. κ. Y. ἔτεσ τι τριάκοντα πρὸ τούτων, et l. 11 ηράκλειον deleto super a accentu et super at posito Bal. 1. 13 συνήλεγξεν et dein Μέλητον ΑΒ. 1. 24 Sajóvwv B, marg. al. dixaíwv. N. 26 rákλιν Β. Col. 812, 1. 5 uǹ sper. A. 1. 8 την πλ. ΑΒ. 1. 10 καὶ (marg. al. *) μάλ. Β. 1. 12 γλῶσσαι. ἐπιζητεῖν ἐπὶ τὸ (τῷ Β, cor. marge a.) 6 tosper. A, om. B, dein trɛλ0ùv (marg. al... xat' θον) Β. 1. 20 βασιλείας προλήμ (fin. versus Α) ματι (προλήματι Β) κολακεύειν τοὺς ἡγουμένους περιμένειν ita plane AB; in mpok½µµari nihil aliud latere quam рò àñµµá ob lucellum aliquod. Col. 813, 1. 5 γινώσκ (= γινώσκω) A; supra spos thy soul. B, marg. al. thy doux. om. mpòs.

col. 1739–1740page 16 of 56

PG 6:1739διήκων τί; 1. 13 ἑαυτῇ Α, ἐν αὐτῇ ὑμῶν Β, χάριν 1. 24 ὑπάρχ' (= υπάρχον) (Β ὥσπερ δὲ ΑΒ. 1. 28 ἀνεδεής Β, ἀνεν, ὑφ' ἡμῖν ὧν ὡς). 816, 1 2 τοῦ πως Β. ἐνδεᾶ είληπτε ται) Β. 817, 1. 5 γεγενηκότα Β, 1. 14 μεταῤῥο θμίζων γε νητὴ (γενητή Β) δ. κ. οὐχ (οὐκ Β) αὐτὶ Β, 1. 25 καὶ εἰς τ. π. διά μ. τ. 27 Ραδάμανθις; οὐ δὲ μία μέλλον 820, 1. 1 πάλιν Β. 1. 5 μηκέτ' ὢν Α, μὴ καθ' ΑΒ. α 1. 5 ἐξεφ πᾶν τὸ σ. Β. 1. 14 μόν (= μόνην) ΑΒ 1. 17 Α. μοίρας Α, μοίραν τῆς τάν. (τ η τῶν 1. 22 8 πλην (όπλην Β). 1. 25 δι' αὐτὸν Α, δι' αὐτὸν Β; τὸ μέλλον 1. 32 αὐτεξουσίῳ 1. 35 χολ. Β' οἱ ἄνθρωποι τὸν β; τῷ μόνῳ τοῦ Θεοῦ Β, 21. μόνῳ τῷ θεῷ. 1. καὶ τοῦτον (τούτων Β) οι μιμ. ΑΒ, το πεδον στρατεύματα. 1. 22 μακάρεσι ΑΒ. φασιν Μαῖα δ᾽ ἐστὶν Αρτέμις; 1. 15 ὁ ἵππος και χρυσάορ ΑΒ. 1. 22 'Ατλάντη Β, βεβήλοις 825, 1. 2 θυγατέρα. και... Αθηναίους· ἐν Λητωΐδου; ὁ δ' Όμφ. Α. 1. 4 σε δὴ ὦ Β. 1. 11 αὖρα ΑΒ. ὁ έπιμ. 1. 24 ονοματοθετησάντων (= 1. 28 εἰς αὖθις. νῦν Α. Ο 36 ἀπωλωλυίας Β. 1. 39 Κένταυρος (,): ή (ή Β) ήμ. ΑΒ. εἶναιοὐ διεν. Β. 1. 5 σχηματουργίαι 1. 8 καβάλετε; κάββαλε καταβάλ λετε) Β, μησεῖν. Μοχ φερσέφασαν; φερέ ν φασσαν Β, κύκλος. τίς τί δ'» Ν. )... πρὶν τὴν προειρημένην ἀποθ. ἀποταμεῖν, παράδοξα τι τις, τοὺς ως του) βασιλέας. 1. 26 κ. τὸν ὁμ. ΑΒ, θεολογήσαι Β. 1. 29 αὐτὸ καὶ προσκυνεῖς Α. 1. 31 ὁ ἐν γόνασιν; ὁ ἐν γούνασι θλίβει; κολός ἀπιθανατ., κάρη ξανθὸν 829, 1. 10 καταφρονῶν Β, ὑπομένωσιν νων τελευταῖον Β, δό δόξης) γιν. Β. 832, 1. 9 αὐτῷ Α. τὰ μέν τι φ. αὐτὸ Β, 1. 22 δ' οὖν Α, συμπληξιν Β, 1. 32 ληστ... προεθ. 1. 45 καταχρ. οὓς οἱ β. ΑΒ. ἀναχαρ. καὶ καὶ άποσκ. Β; τὸν προγν. Β. 1. 21 ή λόγ.; ή λόγ. Β; μόνη τελεταί τελευταία 836, 1. 5 πν. δὲ τὸ τοῦ θ. Α, πᾶσι, ει δικαίως; δικαίοις Β. 1. 7 καὶ συμπεριπλεκόμενον Α. μή 1. 15 στομύλω Β, εξηγκή σατε καθάπερ γὰρ ὁ Β, 1. 19 τῶν οἰκείων 1. 24 του α σαυτήκις ὑπομέν., ῥάδιον 66, 5 κατὰ μὲν τὴν σ. Ο 837, 1. 1 χρόνων 1. 2 τοῖς ἐπομένοις τοῖς Δ; τοῖς ἐσομένοις τοῖς Β. νοῦ δε καὶ 1. 19 μὲν τῆς ἀνθρωποτ. Α; ὂν... αὐτὸ τὸ 1. 22 ποταπή τις Α, συχεχον 840, 1. 4 δι' αὐτῆς Β, διαίτης. 1. 8 σώματα ΑΒ; λοιποῖς δὲ οὐδαμῶς Α; λέγ. δ. οὐδαμοῦ 1. 14 κ. τὸ κατὰ τὸ; παρ' ἀγγ. ΑΒ. 1. 21 παραιτούμενον ΑΒ. 1. 22 τίς δέ ἐστιν αὕτη Α, τ. δὲ γὰρ αὕτη Β ἀποθανεῖν· χωρίς... ἄνθρωπος. ἀνόητος καὶ ἀδ. γέ νοιτο· νέκρ.; ἀποθανεῖν, χωρίς εἰ μὴ ὁ ζ. ά. μὲν ἀνόητος 1. 54 τοῖς ἀνθρώποις ΑΒ; τοὺς ἀν θρώπους. 841, 1. 1 λέληθε· κ ὑμῖν εὐκλ. ἐστι τὸ θεῖον... ψ. ὑμῖν πρ. ΑΒ. 1. 7 ἢ (εἰ Β) τοῖς εἰς ΑΒ. 1. 18 συμβαίνωσιν Α, συμβαίνουσιν Β; ὁπότ ἂν ΑΒ. ε 1. 53 ἀπολαύσητε Β. 844, 1. 3 καὶ ὁ ν. καὶ λεγ. ΑΒ; λαμβάνουσιν, τόπος, που στοίχοι Β.

Col. 813, 1. 12 διήκων AB recte cf. Κuehner Gr. Α(scripserat forte τί;» si quid mutare volueris, przgr., §4186, tom. II, p. 45. 1. 13 ἑαυτῇ Α, ἐν αὐτῇ em. 1. 20 ὑμῶν Β, observa Tatiani usum, qui χάριν semper fere genetivo anteponit. 1. 24 ὑπάρχ' (= υπάρχον) AB (Β plene scrm.): dein ὥσπερ δὲ ΑΒ. 1. 28 ἀνεδεής Β, marg. al. ἀνεν, qui dein ὑφ' ἡμῖν ὧν (marg. al. ὡς). Col. 816, 1 2 τοῦ πως Β. ult. ἐνδεᾶ plane AB: dein είληπτε (marg. al. ται) Β. Col. 817, 1. 5 γεγενηκότα Β, qui 1. 14 μεταῤῥο B, l. θμίζων (i. e. dele v; infra v al. quoque punctum apposuit). I. 17 γε (locus male habitus in memb. hic est... nou rasura... unam literam complectens ) νητὴ (γενητή Β) δ. κ. οὐχ (οὐκ Β) etc., A; supra αὐτὶ Β, marg. al. cor. 1. 25 καὶ εἰς τ. π. διά μ. τ. a. ita B, qui l. 27 Ραδάμανθις; dein οὐ δὲ μία A. 1. 50 μέλλον B, marg. al. cor. Col. 820, 1. 1 πάλιν Β. 1. 5 μηκέτ' ὢν Α, dein μὴ καθ' ΑΒ. α 1. 5 ἐξεφ (al.) πᾶν τὸ σ. Β. 1. 14 μόν (= μόνην) ΑΒ (plene B). 1. 17 W Α. 1. 18 μοίρας Α, palæographiæ ignari erant, qui μοίραν in invenisse sibi visi sunt. 1. 19 τῆς τάν. (τ operose ob ead. m. interp. al. η τῶν cor.) A. 1. 22 8 πλην (όπλην Β). 1. 25 δι' αὐτὸν Α, δι' αὐτὸν Β; dein τὸ μέλλον est accusativus qui vocatur accuratioris definitionis. 1. 32 αὐτεξουσίῳ ita plane A. 1. 35 χολ. Β' Gol. 821, 1. 1 οἱ ἄνθρωποι τὸν (vocis ' rasura vr. adesse A) β; dein τῷ μόνῳ τοῦ Θεοῦ Β, marg. 21. μόνῳ τῷ θεῷ. 1.8 καὶ τοῦτον (τούτων Β) οι μιμ. ΑΒ, rectissime; το πεδον dein στρατεύματα. 1. 22 μακάρεσι ΑΒ. Col. 824, 1. 10 post φασιν interpunxit A. 1. 12..... ego, ut quidem mihi videor, meliorem a Tatiano gratiam inibo, si suum Dianæ munus reddam, proque Maga secundis totius antiquitatis suffragiis obstetricem esse iubeam: Μαῖα δ᾽ ἐστὶν Αρτέμις; causa corruptela proximna_recentioribus literarum et: pronunciatio, etc.» Hemsterh. ad Lucian. Dialog. deor. xxvi, tom. 1, p. 287, ed. West. 1. 15 ὁ ἵππος om. B, dein και χρυσάορ ΑΒ. 1. 22 'Ατλάντη Β, et infra βεβήλοις marg. Col. 825, 1. 2 θυγατέρα. και... Αθηναίους· ἐν etc., AB, qui statim Λητωΐδου; dein ὁ δ' Όμφ. Α. 1. 4 σε δὴ ὦ Β. 1. 11 αὖρα ΑΒ. 1. 22 ὁ ante έπιμ. sperscr. A. 1. 24 ονοματοθετησάντων (= dele). 1. 28 εἰς αὖθις. νῦν Α. Ο 36 ἀπωλωλυίας Β. 1. 39 Κένταυρος (,): ή (ή om. Β) ήμ. ΑΒ. penult. εἶναι om. AB. Col. 828, 1. 4 οὐ (corr. marg. al.) διεν. Β. 1. 5 σχηματουργίαι plane et, ut vr., B. 1. 8 καβάλετε; κάββαλε (marg. al. καταβάλλετε) Β, qui dein μησεῖν. Μοχ φερσέφασαν; φερέ ν φασσαν Β, qui dein κύκλος. 1. 20 € Hoc in loco quid vetat errorem altigisse Tatiani. ls in Oral., etc., doctis suæ ætatis hominibus se dabat irridendum ista scribens: τίς stat τί δ'» Ν. )... πρὶν τὴν προειρημένην — magi stelli cuiusdam emblema eiiciendum censeo ἀποθ. Talianus existimavit comæ Berenicæ stella post obitum demum Reginæ visas fingi; nam quod confidenter Is. Vossius Observati. in Catull., p. 264, scripsisse procul dubio Talianum αποταμεῖν, est illud Is. Vossii eruditione sed παράδοξα sæpe probantis, indignum ‹ Valckenaër Callimach. elegiar. fragment., p. 45. 1. 24 τι textus B, marg. al. τις, qui dein τοὺς ως (marg. al. του) βασιλέας. 1. 26 κ. τὸν ὁμ. ΑΒ, dein θεολογήσαι Β. 1. 29 αὐτὸ καὶ προσκυνεῖς Α. 1. 31 ὁ ἐν γόνασιν; ὁ ἐν γούνασι θλίβει; dein κολός (cor. marg. al.) B, qui infra ἀπιθανατ., cor. marg. al. 1. 35 κάρη ξανθὸν ita (an et ignoro); recte cf. Odys. xv, 133. Col. 829, 1. 10 καταφρονῶν Β, qui dein ὑπομέν ωσιν νων B, cor. marg. al. et mox τελευταῖον Β, qui et 1. 19 δό (Gin. vers., marg. al. δόξης) γιν. Β. Col. 832, 1. 9 αὐτῷ Α. 1. 16 τὰ μέν τι φ.; antea αὐτὸ Β, cor. marg. al. 1. 22 δ' οὖν Α, mox συμπληξιν Β, cor. marg. al. 1. 32 ληστ... προεθ. marg. al. 1. 45 καταχρ. οὓς οἱ β. ΑΒ. ult. ἀναχαρ. καὶ (sub καὶ linea ab al.) άποσκ. Β; supra of ante τὸν superscr. in A. Col. 833, 1. 3 Marani interpunctio est in A, om. interpunct. post προγν. Β. 1. 21 ή λόγ.; ή λόγ. Β; dein μόνη marg. al. et mox τελεταί textus, τελευταία marg. al. Col. 836, 1. 5 πν. δὲ τὸ τοῦ θ. Α, qui mox πᾶσι, ει δικαίως; δικαίοις Β. 1. 7 καὶ συμπεριπλεκόμενον Α. 1. 10 μή supers. A. 1. 15 στομύλω Β, cor. marg. al.; dein εξηγκήσατε καθάπερ (Gn. vers.) γὰρ ὁ Β, cor. et suppler. marg. al. 1. 19 τῶν οἰκείων B, cor. marg. al., et 1. 24 του α σαυτήκις B, qui mox ὑπομέν., cor. marg. al. 1. 31 ῥάδιον plane AB. 1. 36 cf. Kuehner ad Xenoph. Anabas iv, 1, 17; dein 66, 5 κατὰ μὲν τὴν σ. plane AB. Ο Col. 837, 1. 1 χρόνων Bal. 1. 2 τοῖς ἐπομένοις (sic. cum. spir. asp.) τοῖς Δ; τοῖς ἐσομένοις τοῖς Β. 1. 15 νοῦ δε hic et statim B, marg.al. καὶ bis. 1. 19 μὲν τῆς ἀνθρωποτ. Α; dein ὂν... αὐτὸ τὸ marg. al. 1. 22 ποταπή (sine accentu) τις Α, συχεχον (al. sublin. et marg. Exov) B. Col. 840, 1. 4 δι' αὐτῆς Β, marg. al. διαίτης. 1. 8 σώματα ΑΒ; dein λοιποῖς δὲ οὐδαμῶς Α; statim pust. λέγ. δ. repet. οὐδαμοῦ ab ipso delet. 1. 14 κ. τὸ κατὰ τὸ; mox παρ' ἀγγ. ΑΒ. 1. 21 παραιτούμενον ΑΒ. 1. 22 τίς δέ ἐστιν αὕτη Α, τ. δὲ γὰρ αὕτη Β: dein ἀποθανεῖν· χωρίς... ἄνθρωπος. ἀνόητος καὶ ἀδ. γένοιτο· νέκρ.; ἀποθανεῖν, (al. man. fecit;) χωρίς (del. al. comma) εἰ μὴ ὁ ζ. ά. μὲν ἀνόητος (subterpunct., ut inducatur) etc., ita ni fallor. 1. 54 τοῖς ἀνθρώποις ΑΒ; marg. al. τοὺς ἀνθρώπους. Col. 841, 1. 1 λέληθε· κ ὑμῖν εὐκλ. ἐστι τὸ θεῖον... ψ. ὑμῖν πρ. ΑΒ. 1. 7 ἢ (εἰ Β) τοῖς εἰς ΑΒ. 1. 18 συμβαίνωσιν Α, συμβαίνουσιν Β; dein ὁπότ ἂν ΑΒ. ε 1. 53 ἀπολαύσητε Β. Col. 844, 1. 3 καὶ ὁ ν. καὶ λεγ. ΑΒ; dein λαμβάνουσιν, statim τόπος, που στοίχοι Β.

col. 1741–1742page 17 of 56

PG 6:1741844, 1. 15 Εκαστος αὐτῶν ἰσχύειν ώρ. ΑΒ, πρόκεινται προκαλουμένων ὕβρεως (δὲ 1. 19 π. δ' ἂν. καὶ στασ. φιλονεικ., 1. 22 προσανάπτειν; προσυνάπτειν Β. 1. 24 παρατρέπουσι Α; ποίαις Β, πρωτοπ. Β, 1. 31 της κ. τὸ εἶδος Α. 845, 1. 1 ἐξῇπ. Β, 3 ἄλλος, 1. 12 παραιτούμεθα πολλακις. καὶ; παραιτούμενα πολλ. γὰρ καὶ ἐφ' ἔτ. τῶν κ. ἰάσασθε, 1. 15 κ. δὲ ὁ τῷ Α. 1. 18 τρ. τ. αὐτῷ καὶ ὁ μὴ κ. τῷ φαύλῳ ἀναμ. ΑΒ, αὐτῷ πρὸς τὸν νομ. Α; πρ. τὸν νομ. αὐτὸν ὁ μὲν λύων λύκος. κατακολουθείς θεραπ. αἱ δαίμ. Α, εὐερ γέτης εὐεργέτας. μισθει Β, 1. 16 ἀποδέουσι χρυσούς ΑΒ; ας γένει οι εννεστεύσας ει πάντων Β; ὑπερήνεγκε φι λαρ. Α. οὓς οὓς κηρύττω Α, ν; περιβαλεῖν Α, παραβαλεῖν Β. 849. 1. 4 δ' ἂν Α. 4. 5 δοξομανίαν 1. 24 αεροφύτων τὴν πτ. 1. 28 τ. π. ἂν ὑπάρχεις ΑΒ; τοιοῦτος Β, εικόνα μίαν ὑμεῖς ΑΒ. 852, 1. 5 τ. ψυχῆς πν. τὸ ΑΒ. 1. 16 αἰῶνες οὐ οἱ) κρ. Α. 1. 23 ἀμπῶτις; ἀμπῶτις (εἰ 1. 26 υφ' ήμων Β. 1. 29 τὴν ἀθανασίαν μή σελήνην 1. 12 μυθολογοῦντας ἡμᾶς ἀποδ. Δ, 1. 16 τοῦ μηνύσοντος, γεγήρακας Β; μὴ δὲ ὑφ᾽ ἡμῶν καὶ εἰ (οἱ Β) γὰρ τ. ΑΒ. περὶ τοὺς, τεμέ νει Ελλένη, ή 856, 1. 2 τὴν γ. ὑμετέραν (ἡ 1. 7 χλευάσειε τὰς ΑΒ. 1. 12 καὶ παντ. διακλ.; ἀβανόμεν τῷ τὰ τὰ Β. 1. 16 ποτὲ ὡς ἀπολ. ΑΒ. 1. 17 δεισιδ. Θεοσεβείας, φόνων χυναίδ. συλλαγωγεῖσθε Α; συλλαγωγεῖσθαι 21. ψυχαγωνεῖσθε. θαυμαστὸν οὐ π. οὐ ἢ να 1. 5 ῥιναυλοῦσι μὲν γὰρ καὶ αὐλοῦσι τὰ αἰσχρὰ Α, 1. 8 παρ' ὑμῖν ἀκρωτ. Β, κηρύττονται, κηρύττοντα Α. ε 1. 15 κρεῶν (κρειῶν Β) επιφέροντες 1. 23 πένης πενομενος πλοῦτον 1. 29 ληστοστρ. Β, 1. 54 καὶ ἀθέων ΑΒ. 1. 36 τῇ ψ. διὰ τὴν ἀνθρ. ΑΒ; αὐτὸν Β, αἱματεγχυσίας; φονεῦσθαι ΑΒ, προσοφέλ. 860, 1. 2 κέχην τε ΑΒ, ερέτω Β. ή 1. 10' ὑμῶν εἰ ὑμετ. Α. 1. 13 ἐξαμπελοῦσι Β, θατ. γοῦν γὰρ τ. ω. ἐξαπλῶσι. 1. 26 τε τις) Β. 1. ... φησιν. Ὁ δὲ Ἀρ. τοῦ Φερεκύδου δ. κλ. ἐστι καὶ, ΑΒ; 861, 1. 2 λέγει τὸν (ΑΒ) τέλειον Β) Θεόν. ἐγώ, ΑΒ. 1. 5 μείνω (= 1. 16 επικοσμούμενος μενοι Α). 1. 20 τὸν οὐρ. Α. Ο 1. 24 ενεστώς Β. 1. 29 6 Β) ποιήσ. ΑΒ. 1. 29 ούχ Α, οὐκ Β. τινὶ καὶ κατ. τι 864, 1 μ. ἐφεστῶτες ΑΒ (Β ἀφ.). 1. 3 καταχράσθαι Β. 1. 10 ψελισμῶν δέον δὲ (δὲ σε Α) Α.Β. ἐντυγχάνοντες 865, Ι. Γἐλέγους (ἐλέγχους ΑΒ. 1. 2 Απίωνος Β. του ΑΒ, Διός όλ. καθ' ἡμᾶς 11 καταγγ. λέγω δε μεν λέγωμεν) μὲν οὐκ ἔχω, κατὰ 1. 16 πίθεσθαι συγγενέσθαι Α, Ο συγγίνεσθαι; νομοθετοῦντες νομί ζουσιν. ΑΒ. 1. 17 κηρύττουσι (.. .. σιν Β). κατέγνω Β, 1. 31 προνομείας ΑΒ. 868, 1. 16 κατάληψιν πεποιημένος βούλομαι υ 1. 21 δ' αν; ληθησ. λόγω (λόγων Θεοῦ ΑΒ γὰρ 1. 24 κονιορτών κονιορτον Β; ἐνεπλήσθημεν ΑΒ; τούτῳ... παρέχ. Β. 1. 32' υπακ., ὑπ' 1. 33 ή Α, ἣν Β. 1. 35 προσήκειν Α; προσήκειν μοι νομίζων Β, προσήκειν μοι νομίζω. 869, 1. 1΄ Μωσης ΑΒ, 1. 2 τοῖς ἐκ. Β, 1. 7 ἀλλ' ἔτι εὑρέως εύ ρέσεως, βοήθαις, μὴ δὲ ὑφ' ἡμῶν ή ΑΒ, τόσῳ δ' ἂν; τὸ δὲ τόσῳ μᾶλλον, ἂν (=ἐὰν ἀποδεικνύηται, θ. δὴ δὲ ὅτ' ἂν ΑΒ δσῳ). 1. 14 γάρ Β. Ρηγίνος. 1. 19 ἁλικαρνασεύς Α. 1. 20 Μεγ. τε ὁ χαμαιλέων ΑΒ.

Col. 844, 1. 15 Εκαστος αὐτῶν ἰσχύειν ώρ. ΑΒ, qui πρόκεινται προκαλουμένων A, et mos ὕβρεως (δὲ 1. 19 π. δ' ἂν. marg. al. add., om. A) καὶ στασ. φιλονεικ., ceterum cum Mar. facit. 1. 22 προσανάπτειν plane; προσυνάπτειν Β. 1. 24 παρατρέπουσι Α; ποίαις Β, cor. marg. al. 1. 26 πρωτοπ. Β, cor. marg. al. 1. 31 της κ. τὸ εἶδος Α. Col. 845, 1. 1 ἐξῇπ. Β, qui l. 3 ἄλλος, cor. marg. al. 1. 12 παραιτούμεθα πολλακις. καὶ; παραιτούμενα (cor. marg. al.) πολλ. γὰρ (marg. al. καὶ R qui dein ἐφ' ἔτ. τῶν κ. et mox ἰάσασθε, cor. maj. 2., 1. 15 κ. δὲ ὁ τῷ Α. 1. 18 τρ. τ. αὐτῷ καὶ ὁ μὴ κ. τῷ φαύλῳ ἀναμ. ΑΒ, post αὐτῷ semicolon in B; dein πρὸς τὸν νομ. Α; πρ. τὸν νομ. B. 1. 24 αὐτὸν B, sed al. spirit. asp. superscr.; dein ὁ μὲν λύων B, in marg. al. duas voces add., quaruin prior incerta est, altera est λύκος. ult. κατακολουθείς B, al. circumflex. deleto acuto appos.; dein θεραπ. αἱ δαίμ. Α, in quo supra εὐερ γέτης ex em. al.; fuit forte εὐεργέτας. Col. 848, 1. 5 μισθει Β, cor. marg. al. 1. 16 ἀποδέουσι plane A; dein χρυσούς ΑΒ; mor ας γένει οι εννεστεύσας ει πάντων Β; ὑπερήνεγκε φιλαρ. Α. 1. 24 οὓς AB, sed in lineola sub οὓς ducta. ult. κηρύττω Α, ν superscr. al.; supra περιβαλεῖν Α, παραβαλεῖν Β. Col. 849. 1. 4 δ' ἂν Α. 4. 5 δοξομανίαν plane AB. 1. 24 αεροφύτων B, qui τὴν πτ. marg. al. 1. 28 τ. π. ἂν ὑπάρχεις ΑΒ; dein τοιοῦτος Β, cor. marg. al. penult. εικόνα μίαν ὑμεῖς ΑΒ. Col. 852, 1. 5 τ. ψυχῆς πν. τὸ ΑΒ. 1. 16 αἰῶνες οὐ (sperscr. al. οἱ) κρ. Α. 1. 23 ἀμπῶτις; ἀμπῶτις (εἰ al. supersc.). 1. 26 υφ' ήμων Β. 1. 29 τὴν ἀθανασίαν marg.; om. B; dein μή superscr. A. Col. 855, 1. 3 σελήνην B, cor. marg. al. 1. 10 cf. D'Orville Animadvers. ad Charit., p. 616, coll. Valcken. ad Eurip. Phoen., 397. 1. 12 μυθολογοῦντας ἡμᾶς ἀποδ. Δ, qui 1. 16 τοῦ μηνύσοντος, quod conjecit H. Steph.; dein γεγήρακας Β; mox μὴ δὲ bis AB. 1. 20 ὑφ᾽ ἡμῶν καὶ add. AB, at lin. transf. al.; dein εἰ (οἱ Β) γὰρ τ. ΑΒ. 1. 29 8 περὶ τοὺς, etc., A, cor. al., quæ et τεμένει cor. penult. Ελλένη, cor. B. ή Col. 856, 1. 2 τὴν γ. ὑμετέραν (ἡ sp. al.). 1. 7 χλευάσειε τὰς ΑΒ. 1. 12 καὶ παντ. διακλ. marg.; supra ἀβανόμεν B, cor. marg. al. 1. 14 τῷ A, cor. τὰ al., τὰ et Β. 1. 16 ποτὲ ὡς ἀπολ. ΑΒ. 1. 17 δεισιδ. marg. man. ital. Θεοσεβείας, quod est schol., add.; dein xal ante φόνων superscr. Bal., in quo dein χυναίδ. al. ult. συλλαγωγεῖσθε Α; συλλαγωγεῖσθαι B, marg. 21. ψυχαγωνεῖσθε. Col. 857, 1. 4 θαυμαστὸν οὐ π. A, transf. οὐ superse. ἢ al. να 1. 5 ῥιναυλοῦσι μὲν γὰρ καὶ αὐλοῦσι τὰ αἰσχρὰ Α, qui 1. 8 παρ' ὑμῖν plane; ἀκρωτ. Β, qui dein κηρύττονται, ubi κηρύττοντα Α. ε 1. 15 κρεῶν (κρειῶν Β) επιφέροντες AB; dein 1. 23 πένης πενομενος marg. al.; dein πλοῦτον B, cor. marg. al. 1. 29 ληστοστρ. Β, cor. marg. al. 1. 54 καὶ ἀθέων om. ΑΒ. 1. 36 τῇ ψ. διὰ τὴν ἀνθρ. ΑΒ; dein αὐτὸν Β, cor. marg., qui statim αἱματεγχυσίας; dein φονεῦσθαι ΑΒ, et προσοφέλ. al. Col. 860, 1. 2 κέχην τε ΑΒ, dein ερέτω Β. ή 1. 10' ὑμῶν εἰ ὑμετ. Α. 1. 13 ἐξαμπελοῦσι Β, marg. al. θατ. γοῦν γὰρ textus) τ. ω. ἐξαπλῶσι. 1. 19 6 A, em. al. &. 1. 22 xal (marg. al. x&v) µ. B. 1. 26 τε (marg. al. τις) Β. 1. 28... φησιν. Ὁ δὲ Ἀρ. τοῦ Φερεκύδου (fin. vers. ) δ. κλ. ἐστι καὶ, etc., ΑΒ; ceterum cf. Wesseling. Probabil., pag. 98 segg. Col. 861, 1. 2 λέγει τὸν (ΑΒ) τέλειον (A, om. Β) Θεόν. ἐγώ, etc., ΑΒ. 1. 5 μείνω (= dele x) B, qui 1. 16 επικοσμούμενος μενοι Α). 1. 20 τὸν οὐρ. Α. Ο 1. 24 ενεστώς Β. 1. 29 6 (marg. al. Β) ποιήσ. ΑΒ. 1. 29 ούχ et Α, οὐκ Β. penult. τινὶ καὶ κατ. marg. al. τι Col. 864, I. 1 μ. ἐφεστῶτες ΑΒ (Β marg. al ἀφ.). 1. 3 καταχράσθαι Β. 1. 10 ψελισμῶν δέον δὲ (δὲ transf. supersc. σε Α) Α.Β. penult. ἐντυγχάνοντες diserte AB. Col. 865, Ι. Γἐλέγους (ἐλέγχους marg. al.) ΑΒ. 1. 2 Απίωνος Β. ' 1. 4 του om. ΑΒ, sed Διός όλ. B, transp. al., et καθ' ἡμᾶς f. ead., qui et l. 11 καταγγ. λέγω δε (subterp. ead. m.) μεν (marg. al. λέγωμεν) μὲν οὐκ ἔχω, etc. 1. 12 κατὰ marg. al. B. 1. 16 πίθεσθαι diserte AB, et infra συγγενέσθαι Α, Ο συγγίνεσθαι; supra νομοθετοῦντες et infra νομί ζουσιν. ΑΒ. 1. 17 κηρύττουσι (.. .. σιν Β). 1. 24 κατέγνω Β, cor. marg. al. 1. 31 προνομείας ΑΒ. Col. 868, 1. 16 κατάληψιν πεποιημένος βούλομαι υ 1. 21 δ' αν; ληθησ. al.; λόγω (λόγων B, sed v del. al.) Θεοῦ ΑΒ; mox sub γὰρ linea subduct. B. 1. 24 κονιορτών diserte A, κονιορτον Β; dein ένεπλήσθημεν ΑΒ; om. τούτῳ... παρέχ. Β. 1. 32' υπακ., ὑπ' spers. A. 1. 33 ή Α, ἣν Β. 1. 35 προσήκειν Α; προσήκειν μοι νομίζων Β, marg. al. προσήκειν μοι νομίζω. Col. 869, 1. 1΄ Μωσης ΑΒ, dein 1. 2 τοῖς ἐκ. Β, in quo l. 3 xat, quod al. Jinea fere recta transf. 1. 7 ἀλλ' ἔτι ita A; mox εὑρέως B, marg. al. εύ ρέσεως, qui statim βοήθαις, cor. marg. al. 1. 10 μὴ δὲ ὑφ' ἡμῶν (in al. m. 5 super ή posuit ΑΒ, qui dein τόσῳ δ' ἂν; conjeci olim τὸ δὲ τόσῳ μᾶλλον, ἂν (=ἐὰν ἀποδεικνύηται, θ. etc.; in Bal. marg. δὴ pro δὲ: dein ὅτ' ἂν ΑΒ (at marg. al. δσῳ). 1. 14 γάρ om. Β. 1. 16 recte Eusebius Ρηγίνος. 1. 19 ἁλικαρνασεύς Α. 1. 20 Μεγ. τε ὁ χαμαιλέων ΑΒ. 1. 25 tà supers. A.

col. 1743–1744page 18 of 56

PG 6:1743869, 1. 28 οἱ περὶ ἀρ. Β. 1. 31 ἀρξίππου ΑΒ. 1. 54 δ' γένοιτ' ἂν; ὁ γὰρ 8 καὶ) γέ νοιτο ἂν ἑκατὸν ὀγδοήκοντα; τ. Ιλιακῶν διακοσίων πεντήκοντα Α.Β. 1. 6 λέγω δὴ ΑΒ. 1. 27 εἰ δ' οὖν τὰ ΑΒ. 1. 26 ἀφ᾿ ἡμῶν ὡς αὕτως Δ; ὡσαύτως Β. ἱαχῶν ίλια. 1. 14 τοῦ ἱερεὺς Α.Β. 1. 45 πρεσβύτες φρυαρ. ἡμῖν Β.; ἀσχομονεῖτε Α. ήριναν Β, ναυκίδης ΑΒ ..25 πραξηγορίδα Α. 1. 27 ἐφικράτης νομίζητε σðŋ 1. 38 εκφρονημ. Β. σπουδαιότερα 876, 1. 2 παιδίον. ή τις (ή τις Β) ΑΒ. 1. 9 φυρέως ΑΒ. 1. 24 εδημιούργησεν. ὑμεῖς δὲ Α, ἐδημ. ᾗ ὁμ. Β. 1. 31 μέλλον Α, μέλλων καταβορθώ 1. 37 τὸ περικλ.. ΑΒ 1. 44 ἀνδρῶν Α; ἂν δρών Β. 1. 45 λήρους τε καὶ Α. 1. 46 ἐνδοξότερ (= ἐνδοξότερον) ΑΒ 1. 14 8 ψελιούμενόν τι ΑΒ; Η. χχχιν, 1. 28 τοὺς χαλδαίων, γεγόνασι παρ' 1. 39 περγαμλν. ἐπ' ἀκριβεῖς Β; ἐπ' ἀκριβὲς 881, 1. 4 άλωσιν άμωσιν) Β. 1. 5 Ἰουδαίους ΑΒ. 1. 11 τὴν λυαρίαν Α, τὴν μάριαν Β. 1. 23 συνείναι Α, συνῆναι Β. 1. 28 μόγ (=μόγης) Α. 1. 7 χρώτοπον Α, κέκροπα Β; μέτα Β. 1. 10 πλοπόνησον Α, Πελοπόνησον Β. 1. 19 καὶ ὁ Ὀρφέως Α. 1. 22 παλαιῶν. Β) πολέμων δαιμόνων 1. 32 ὡς μυθολογίαν παραπρο σβεύωσι; παραπρεσβεύωσιν νομίζωσιν εἰσιν μ, μων ΑΒ; ἀμφίωνος Β. 1. 20 επιφερόμενα Α. 1. 56 αγχινοία τε καὶ νομοθεσια Ι. 15 ταῦθ' Α. 1. 18 τίς ἡ κατ' ἐμαυτὸν ΑΒ.

JOANNIS HENRIC NOLTE Col 869, 1. 28 οἱ περὶ ἀρ. Β. 1. 31 ἀρξίππου ΑΒ. გ 1. 54 δ' γένοιτ' ἂν; ὁ γὰρ (al. marg. 8 καὶ) γένοιτο ἂν B, qui ibidem ἑκατὸν ὀγδοήκοντα habet; dein τ. Ιλιακῶν διακοσίων πεντήκοντα Α.Β. Gol. 872, 1. 3 xal y. AB, qui 1. 4 Dσtepov (B al. marg. addit) om. AB. 1. 6 λέγω δὴ ΑΒ. 1. 11 map' o05 (marg. al. ofs) B, qui dein. 1. 12 ro h (hic fin. vers.) ouve. A, µh transf. al. 1. 14 26yov adesse in pæne crediderim. 1. 17 móμevo B, cor. marg. al., qui dein pouvres, cor. marg. al. 1. 27 εἰ δ' οὖν τὰ ΑΒ. λn1744 1. 16 ɛldoç marg.,A, in textu B; dein alphτwy B, cor. marg. al. 1. 26 ἀφ᾿ ἡμῶν B, cor. marg. al.; dein ὡς αὕτως Δ; ὡσαύτως Β. 1. 27 superscr.; dein tolę nadawoię B, cor. marg. al. 1. 33 the xa0 Sude plane AB (in ead. m. ex fecit ); dein toy map' B, cor. marg. al.; dein ἱαχῶν B, marg. al. ίλια. Col. 880, 1.4 ouvorpateúɛobal (in al. v tr.)AB. 1. 8 & om. AB; mox Evexev (v in fin. add. al.) AB. 1. 11 marg. infra lin. post Aéye al. man. et quidem itala add. dei, quod textus habet. 1. 14 τοῦ post ἱερεὺς om. Α.Β. 1. 18 aty.; dein autŵy 6 (ó transf. al., om. B) Col. 873, 1. 3 aútoï; B, cor. marg. al.; mox daß. vaбoux. AB. cor., marg. al.; et l. 10 µarà B, cor. marg. al. 1. 12 dµïv plane AB; dein µèv superscr. A. 1. 45 πρεσβύτες al., dein φρυαρ. 1. 17 'Elx (= "Eddŋot) A, qui 'l. 18 qµ?v, ubi q ἡμῖν Β. f. al.; mox ἀσχομονεῖτε Α. 1. 21 auehaviwv ita AB, sed infra habent ut ed. dein ήριναν Β, mox ναυκίδης ΑΒ: 1..25 πραξηγορίδα Α. 1. 27 ἐφικράτης B, cor. marg. νομίζητε 1. 32 voμlonte A; voulin (fin. vers. marg. al. σðŋ ascripsit) te B. W 1. 38 εκφρονημ. Β. f. al., dein σπουδαιότερα Bf. al.; dein &volonte B, marg. al. aloxúveots. ult. Bµīv f. Col. 876, 1. 2 παιδίον. ή τις (ή τις Β) ΑΒ. 1. 9 φυρέως ΑΒ. 1. 24 εδημιούργησεν. ὑμεῖς δὲ Α, ἐδημ. ᾗ (=dele) ὁμ. Β. 1. 27 tou om. AB. 1. 31 μέλλον Α, μέλλων f. al.; dein καταβορθώ (fin. vers. al. marg. Sw) σavtes B. 1. 37 τὸ περικλ.. ΑΒ 1. 44 ἀνδρῶν Α; ἂν (fin. vers.) δρών Β. 1. 45 λήρους τε καὶ Α. 1. 46 ἐνδοξότερ (= ἐνδοξότερον) ΑΒ (sed plene B). ult. où marg. al. in ob mutav., quo dein transfixo et åðàà ante xäl superscr. post &porod. delevit de A. Col. 877, 1. 7 xaloto. alterum 2 add. al. et mox 66av ante Texv. add. del. punetis A. 1. 14 8 ψελιούμενόν τι ΑΒ; ex Plin. N. Η. χχχιν, 8, Σmdoµevry einendandum esse 1. 1. dixi. 1. 22 de ante is om. AB, qui 1. 24 &; om., et 1. 28 τοὺς χαλδαίων, et mox γεγόνασι παρ' habent. 1. 31 xatéτagav AB, porro cf. Movers Die Phan. 11, 1, p. 337; dein xal ¿ AB. 1. 39 περγαμλν. Bal. ult. ἐπ' ἀκριβεῖς Β; ἐπ' ἀκριβὲς plane A. Col. 881, 1. 4 άλωσιν (marg. al. άμωσιν) Β. 1. 5 Ἰουδαίους ΑΒ. 1. 8 Toutwy AB (Toutov marg. al. B). 1. 11 τὴν λυαρίαν Α, τὴν μάριαν Β. 1. 23 συνείναι Α, συνῆναι Β. 1. 28 μόγ (=μόγης) Α. 1. 30 in peτexooμ. superscr. o ante p; dein of ou pavol (cor. marg. al ) B; dein et (of textus B, marg. al. el) xarà plane AB et ¿ Mwoñs AB; xał Maxed... 'Avtox. iure delendum censet Wesseling., Probal., c. 314. Col. 884, 1. 1 Mwota AB. 1. 7 χρώτοπον Α, κέκροπα Β; supra μέτα Β. 1. 10 πλοπόνησον Α, Πελοπόνησον Β. 1. 19 καὶ ὁ Ὀρφέως Α. B) 1. 22 παλαιῶν. (interp. om. Β) πολέμων δαιμόνων AB, qui 1. 27 Tept et mox Mwoća et l. 29 & xal. 1. 32 ὡς μυθολογίαν plane AB; dein παραπρο σβεύωσι; παραπρεσβεύωσιν qui supra νομίζω σιν et mox εἰσιν μv. Col. 885, 1. 6 Ett & xat plane A, dein quaevas (in al. superscr. μ, ut duo sint) B, et infra quáμων ΑΒ; mox ἀμφίωνος Β. 1. 20 επιφερόμενα Α. 1. 56 αγχινοία τε καὶ νομοθεσια (bic tantum iola subscr. A, utroque loco B) AB. Col. 888, 1. 6 ÉTEGIY AB. Ι. 15 ταῦθ' Α. 1. 18 τίς ἡ κατ' ita plane A; dein ἐμαυτὸν ΑΒ. ult. poi tñs xarà ita plane A. AD ATHENAGORÆ LIBROS. Symbolis quæ ad Tatianum emendandum magno sunt auxilio iam collatis, progrediendum nobis est ad libros ab Athenagora, de euius vita et scriptis, etc. pluribus explicuit Th. A. Clarisse Lugd. Bat. 1819, conscriptos. Tres Пpeoбelaç codices olim contulimus, quorum primus est A, cuius iam supra uberiorem dedimus descriptionem quique Opeσбelav continet a fol. 322 vers. init. - fol. 348 rect. fin.; alter est B. cuius 1. 1. item inentionem fecimus cuiusque fol. 132 rect. ante fin. 153 vers. post init. supplicem Athe nagoræ exhibent librum. Tertius est C, de quo a nobis primum collato nunc nobis aliquanto uberius explicandum est. Est codex chartaceus olim Sorbon. 435, nunc supplement. codd. Græc. bibl. Reg. 143; is supplicem Athenagoræ librum a fol. 10 rect. Init. fol. 57 vers lin. continet; singulæ pag. habent 21 versus. Hic codex olim fuit principis Caroli cardinalis Lotharingi cui eum Constantinus Palaocappa Cydonius (quem non commemorat Montefalcon. Palæog. Græc.) done obtulerat. Cuius prima adponemus verba, quæ legimus in epistola ab ipso buic codici præfixa: Illustrissimo principi Carolo cardinali Lotharingo S. Cum frater meus e patria ad me venisset (cardinalis et illustrissime princeps) librum hunc secum attulit, quem ego iam pridem Apteræ (quæ urbs est Cretensium) ex quodam exemplari vetustissimo descripseram usque adeo vetustate carioso putrique, ut vix legi posset: mihique non humano, sed Apollinis plane ad divinandum ingenio opus esset. Verum cum certo scirem volumen rarissimum esse nec usquam gentium facile inveniri posse, neque laboris neque pecuniæ rationem ullam habui, dummodo describendi exemplaris mihi copiâ esset, etc. = Reg. primus, B= regius secundus apud Maran.

col. 1745–1746page 19 of 56

PG 6:1745Χριστ. φιλοσόφου. Χριστιανοῦ αὐτὸν πρεσβεία αὐτοκράτορσιν Α, ἀντωνίω Β. κομόδῳ ἄλλοι ἄλλος Γ. 892, 1. 2 Τυνδάρεως 1. 3 τέχνη ηνοδίαν; τέχνην ιδίαν Β; τέχνην, ὁδίαν μύστ. 'Αθηναίοι Αγ. ἐθέλωσιν Α, 1. 14 ἀπέχωνται 1. 15 ὑμῖν δὲ προσκρουσθῆτε 1. 16 ἀπεχθάνεται εσθε) (. 1. 19 ἅπαντα 1. 25 μηδὲν ἀδικ. συγχωρείται 21. 895, 1. 2 μηνύσαι Α. ή Α. 1. 10 σπουδαία· δερόντα οὐ μόνον τὸ ἀντιπ. μή ἀντιπ. μεμαθηκ. μὴ 1. 13 προπηλακίζωσιν (ω ου ω), 1. 14 παίειν τῆς κεφαλης μέρος διδόναι 1. 18 κατασκεδάζοντες, σκ. κατασκευάζοντες 1. 29 ἡμῶν επήρειαν 1. 32 ἔχομεν ἔχωμεν χάριν ὑμῖν Β. 1. 37 οὐκ εἰ (κ εἰ; εἰ Β. φεύγουσι ΑΒ; φεύγωσι 896, 1. 7 ἐφ' ὅτων ἐφ' ὅτῳ Β, τῷ ὄνομ. 1. 19 τούτω καὶ 1. 27 εξαμαρτήσεται ἀπὸ ὑπὸ ἀπολυσάμενοι Η. Ε. νι, 1. 32 θυέστια;... τεια Β. οιδιποδίους δείους Β. εἴτις Χριστιανῶν. 1. 58 μιγν. καὶ ὑφ᾽ ὧν δὲ ὠφελεῖται γνωρίζει Β. 1. 40 τίνα οὗτος πρὸς 897, 1. 9 πρὸς ἓν γὰρ πρὸς 1. 14 καθήρων Α. 1. 16 ἀποφαινομένου 1. 20 ἀγένητον 1. 21 γε Δ) νητὴν γεννητὴν Β. 1. 22 οὐχ Β. καὶ ἡ τοῦ μὴ θ. δ. ἀπιστήσαντες είχε δει 1. 9 ώφελη δε εἰπὲρ ὤφελλεν.. δεν είπερ Β; ὤφελε δ' Γ καθεστάναι ἑτεόν. ἔχοντα οἶδα εἷς σοφεις Α, εἷς ταῖς σοφισταίς Β. ἀληθείαις ἵν' εἷς 901, 1. 4 ἀνωτέρω, ἐγγυτάτω 906, ανωτέρω ω λύσης Α, λύσης Β. όψη (η 1. 9 ἁρμονικούς Ε. 1. 14 τοῦτ' ἔστιν; τουτέστιν ισχύει υπερέχετε κρατείτε, τε Α. ται, 1. 18 ἀπαιτοῦντες κατορθοῦντες. 1. 25 τὸν μὲν οὖν π. 1. 24 εἰς πάντας 1. 25 ἀγένητον Ε. 1. 27 γενητούς 1. 28 ὧν Β. 1. 29 ἔργων ἀδύνατα ἐμοῦ μὴ θέλοντος 1. 31 ἀγένητον 1. 37. τὸν αἰθέρα.» 1. 1. 11. 904. 1. 4 πληθύνωσι 1. 6 βαδίζων Β. ἐμπεριειληφώς 1. 15 συμφωνῆται (— ἦται ήτε) Α. 1. 17 διακοσμήσαντα Β, κόσμησαντα 1. 18 τοῖς μὲν ἀδοκιμάζουσιν ἐπ' τοῖς μὲν ἀδοκιμάζουσιν (το μὲν ὁ δοκιμάζουσιν Β). ἐπειδὴ οἱ πολλοὶ τῶν ἐπὶ 1. 9; 916. 1. 31 παρατρωπῶσιν Α, παρατρῶπωσιν ἄνθρωποι Β, ἐπεὶ 13, 916, 9) παρατραπώσιν Α, ρατρ. άνθρ. Β. πα 1. 23 κινηθέντες μὲν γὰρ μὲν γὰρ) Γ. 1. 27 οὐχ εὕρηντο δν οὐ παρὰ Θεοῦ περὶ Θεοῦ ἀξ. μ. νοῆσαι τὴν αλ. οὐχ εύρηντο ὖν οὐ παρὰ Θεοῦ τοσοῦντον δὲ δυν. ὅσον περινοῆσαι] περὶ Θεοῦ τὴν ἀληθείαν τοσοῦτον δὲ δυνηθέντες ὅσον περινοῆσαι. 1. 37 κεκινηκότα τῶν τὰ κότα κάτι. 1. 40 ἔχοιτε καὶ ταυ) τῷ Α. 905, 1. 1 ηδύνατο Έκαστος; Αδύνατο Α. ὅτι ἀγένη(τοι τε καὶ γενητοί ὅτι ἀγέννητοί τε καὶ γεννητοί Β, γεννητά εἰ ἀγέννητα. 1. Η γενητὸς 1. 9 ἀγέννητος ΑΒ. 1. 12 ἐκόσμ. τε καὶ ἐποίησ. 1. 14 κύκλος εν μὲν 1. 30 * Α. 1. 31 ὄντος οὐκ ἔστιν 1. 30 ἀλλὰ οὐ. καὶ μὴν, οὐδὲν εἰ μὴ,; οὐδὲν ΑΒ προνοῇ

Inscr. Χριστ. φιλοσόφου. G; vox Χριστιανοῦ si Phan. 86; Mounier l. 1. p. 65, not. 1 pro αὐτὸν abesset, nenio eam desideraret. πρεσβεία = depreca tio, liber supples. αὐτοκράτορσιν Α, ut semper fere v in fin. vocum. ἀντωνίω Β. κομόδῳ ABC; et ita Theodoret. Curat. affect. Græc., p. 259, 1. 1, ed. Gaisf. codd. BC. ἄλλοι ἄλλος Γ. Col. ult. 892, 1. 2 Τυνδάρεως ABC. 1. 3 τέχνη ηνοδίαν; τέχνην (hic fin. vers.) ιδίαν Β; τέχνην, ὁδίαν C. 1. 5 μύστ. 'Αθηναίοι (hanc vocem et hic add.) Αγ. AC. 1. 8 ἐθέλωσιν Α, sed e in init. supers. al. 1. 14 ἀπέχωνται ABC. 1. 15 ὑμῖν δὲ C; dein προσκρουσθῆτε coni. Heyne ap. Lind. Cur. post., etc., p. 7. 1. 16 ἀπεχθάνεται (scr. tamen in marg. εσθε) (. 1. 19 ἅπαντα ABC. 1. 25 μηδὲν ἀδικ. ABC. supra συγχωρείται 21. Col. 895, 1. 2 μηνύσαι Α. 1. 9 post ή sp. 1 Α. 1. 10 σπουδαία· δερόντα οὐ μόνον τὸ ἀντιπ. ABC; locum manifeste corruptum silens præteriit Maranus; Gesner. voluit μή ante ἀντιπ. interponere, quod omisso to et recepta codicum lectione egregie buc quadrat, nisi ante μεμαθηκ. interponere μὴ malueris. Cf. infra cap. it fin. et Luc. ev. 6, 29, quos locos iam alibi locum de quo agimus tractantes laudavimus. 1. 13 προπηλακίζωσιν (ω in ras. scr.), (eraso ου scrip. ω), G. 1. 14 παίειν τῆς κεφαλης μέρος διδόναι C. 1. 18 κατασκεδάζοντες, σκ. in ras. scr.: quidui κατασκευάζοντες emendabimus? 1. 29 ἡμῶν marg. 1. 30 επήρειαν cf. interp. ad Thucyd, 1, 26, 2 et c Schoemann ad Isæum, p. 271 et ante hos iam Arist. Rhet. 11, 2 huius vocis vim optime explicuit. 1. 32 ἔχομεν AC, ἔχωμεν χάριν ὑμῖν Β. 1. 33 yap sp. B. 1. 37 οὐκ εἰ (κ εἰ in ras. ser.); εἰ om. Β. ult. φεύγουσι ΑΒ; φεύγωσι C. Col. 896, 1. 7 ἐφ' ὅτων AC; ἐφ' ὅτῳ Β, qui dein τῷ ante ὄνομ. operose postea interp. 1. 19 τούτω καὶ C. 1. 27 εξαμαρτήσεται al. ibid. ἀπὸ ABC, ὑπὸ Lind. 1. 28 ἀπολυσάμενοι recte coni. Maran. cf. p. 925, 1. 21, et diu est, ex quo vidimus apud Euseb. Η. Ε. νι, 42, eodem modo vitium esse tollendum assentientibus optimis codicibus. 1. 32 θυέστια AC;... τεια Β. ibid. οιδιποδίους AC; δείους Β. 1. 35 verissime olim alibi iam emendavimus εἴτις Χριστιανῶν. 1. 58 μιγν. καὶ ὑφ᾽ ὧν δὲ ὠφελεῖται γνωρίζει Β. 1. 40 τίνα οὗτος πρὸς ABC. Col. 897, 1. 9 πρὸς ἓν al. sp. γὰρ post πρὸς ponend. I. 11 De Diagora cf. librum quem Roterodam. 1838 edid. Mounier. 1. 14 καθήρων Α. 1. 16 ἀποφαινομένου ABC. 1. 20 ἀγένητον C. 1. 21 γε (Gu. vers. Δ) νητὴν AC; γεννητὴν Β. 1. 22 οὐχ sp. Β. penult. καὶ ἡ τοῦ μὴ θ. δ. marg. Col. 900, 1. 6 ἀπιστήσαντες coni. Heyne ap. Lind. 1. 1. p. 10. είχε δει 1. 9 ώφελη δε εἰπὲρ al.; ὤφελλεν.. δεν (...signif. ibi esse in folio fissura) είπερ Β; ὤφελε δ' Γ: dein καθεστάναι: cf. porro Valcken. ad Eurip. coniecit ayabby legendum esse, quod metrum non vetat et ut sensus sit opportunior, qui congruit cum Telamonis versu apud Cic. N. D. 11, 32: Nam si curent, bene bonis sit, male Malis, quod nunc 'abest. Loco tot' em. ἑτεόν. 1. 14 ἔχοντα ABC; dein èv om. C. 1.18 οἶδα ABC; celerum cf. Valcken. Diatrib. Eurip. p. 37 C. 1. 22 dépa ABC. 1. 20 εἷς om. C, eius loco σοφεις (sine accent.) Α, et loco εἷς ταῖς habet σοφισταίς Β. ibid. ἀληθείαις (fn. vers. A) ἵν' εἷς ABC. Col. 901, 1. 4 ἀνωτέρω, infra ἐγγυτάτω et p. 906, 1. 23 ανωτέρω vr. t eras. post ω. ibid. λύσης Α, λύσης Β. I. 5 όψη (η in ras. sc.) C. 1. 9 ἁρμονικούς Ε. 1. 14 τοῦτ' ἔστιν; τουτέστιν BC. 1. 16 ισχύει (sed & eras.) C. ibid. υπερέχετε et mox κρατείτε, fuit bis sed at eras. emen. - τε Α. · ται, 1. 18 ἀπαιτοῦντες B, sed marg. κατορθοῦντες. 1. 25 τὸν μὲν οὖν π. ABC. 1. 24 εἰς πάντας marg. 1. 25 ἀγένητον Ε. 1. 27 γενητούς AC. 1. 28 ὧν om. Β. 1. 29 ἔργων ἀδύνατα ἐμοῦ μὴ θέλοντος ABC. 1. 31 ἀγένητον G. 1. 37. Fort. τὸν αἰθέρα.» Lind. 1. 1. p. 11. Col. 904. 1. 4 πληθύνωσι Βal. 1. 6 βαδίζων Β. 1. 7 ἐμπεριειληφώς B. Ad seqq. cf. Homil. Clement. 1. 15 συμφωνῆται (— ἦται in ras. scr. fuit ήτε) Α. 1. 17 διακοσμήσαντα Β, sed κόσμησαντα sp. al., cum prior scriptura esset evanida, quod et in aliquot aliis locis fecit. 1. 18 τοῖς μὲν ἀδοκιμάζουσιν ἐπ' etc. G, recte, rescribatur. At in AB est τοῖς μὲν ἀδοκιμάζουσιν (το μὲν ὁ δοκιμάζουσιν Β). ἐπειδὴ οἱ πολλοὶ τῶν ἐπὶ etc., omissis intermediis usque ad cap. 13, p. 916, 1. 9; dein post p. 916. 1. 31 παρατρωπῶσιν Α, sed post παρατρῶπωσιν ἄνθρωποι Β, addunt quæ omiserunt et iis additis repetunt et omnia ab ἐπεὶ (cap. 13, p. 916, I. 9) παρατραπώσιν Α, ρατρ. άνθρ. Β. πα 1. 23 κινηθέντες μὲν γὰρ (sed sublin. μὲν γὰρ) Γ. 1. 27 οὐχ εὕρηντο δν οὐ παρὰ Θεοῦ περὶ Θεοῦ ἀξ. μ. AC; νοῆσαι τὴν αλ. οὐχ εύρηντο ὖν οὐ παρὰ Θεοῦ τοσοῦντον δὲ δυν. ὅσον περινοῆσαι] περὶ Θεοῦ B, sed uncis inclusa transf. et in marg. ascr. τὴν ἀληθείαν τοσοῦτον δὲ δυνηθέντες ὅσον περινοῆσαι. 1. 37 κεκινηκότα τῶν A, al. sper. τὰ et mulav. κότα in κάτι. 1. 40 ἔχοιτε ABC. ult. καὶ (hic fin. vers. et al. add. ταυ) τῷ Α. N Col. 905, 1. 1 ηδύνατο (sc. Έκαστος BC; Αδύνατο Α. ib. ὅτι ἀγένη(τοι τε καὶ γενητοί (sed uncis incl. in fin. vers. cf. ipse add.) G; ὅτι ἀγέννητοί τε καὶ γεννητοί Β, qui statim γεννητά εἰ ἀγέννητα. 1. Η γενητὸς AC. 1. 9 ἀγέννητος ΑΒ. 1. 12 ἐκόσμ. τε καὶ ἐποίησ. G. 1. 14 κύκλος G. 1. 23 εν et supra l. 2 μὲν sp. B. 1. 30 * Α. 1. 31 ὄντος οὐκ ἔστιν C. 1. 30 ἀλλὰ A, marg. οὐ. ib. καὶ μὴν, οὐδὲν εἰ μὴ, etc. interp.; οὐδὲν ΑΒ (in fine versus, sed compendium scripturæ now i tellexit Marau.) C. ib. προνοῇ AC.

col. 1747–1748page 20 of 56

PG 6:1747Μωσέως ἐπ 1. 2 ἐν αὐτοῖς; ἑαυτοῖς Β. 1. 10 σως (= σωζον) τὸ ἀγένητον τὸ τὸν ἀγέννητον Α; τὸ ἀγένητον Β. 1. 21 γεγένηται γεγέννηται διὰ τοῦ αὐτοῦ 1. 9 οχιας Α. 1. 13 πνεύματι ΑΒ, πνεῦμα. αὐτοῦ αὑτοῦ 1. 47 τίς οὖν οὐκ ἂν οὖν Β. ἀπορήσαι; λ ίη λέγοντας εἰ πατέρα. καὶ 1.14 επιστρέψατε ΑΒ σθ ἐπι στρέψασθε) είαν ἀγαγεῖν διὰ τούτων εὐδ. Β. 1. 27 ἑαυτοὺς ΑΒ; ἐπ' αὐτοὺς γρ. ἑαυτούς. τὰ τοιαῦτα Β, ταῦτα κακόν 1. 36 ὁ δὲ μὴ μὴ περὶ τοῦ μὴ θεῶν ΟΝΟΜΑΤΩΝ (όνομάτων) μάτων, ἀλλ' ἀθήναισι μὲν ΑΒ; ἀλλ᾽ ἀθήνῃσι μὲν 1. 3 ἀριστέων ΑΕ; ἀρισταῖον Β. 1. 7 ἀλκμᾶν μηδείαν ἢ νιόβην 1. 5 ἀγέννητον ΑΒ. 1. 6 γεννητὸν Β, τὸ αἰσθ. 1. 16΄ ὑπακούσασα Β. 1. 19 καὶ ἡ παντευχής Β. 1. 21 εργασμένου Ε. 1. 27 ούχ (ερ.) ύλη Α. 1. 48 ώσει π. 1. 30 τοῦ πατρὸς, τοῦ παιδὸς Γ. τὸ κρεῖττον ἢ 1. 6. ἐνοχλοίημεν 1. 7 τὸν δρὸν ἐστιν ὁ Θεὸς εγνωκότες 1. 17 κνίσης ΑΒ. παρατρωπῶσιν 1. 50 τοῦ ὄντως παρ' ὧν ἂν δ. ταφ. κατα Α. ὄργανον, (ΑΒ, κινούμ. 921, 1. 1 καὶ τὸν πλησσ. Β. ὥστε είτε. 1. 8 καὶ σῶμα αὐτοῦ 1. 1. 16. 1. 11 τὴν παθητην 1. 19 φύσει μαρτυρεί. μαρτυρεί πλ. 1. 26 ἀνθρωπίνους Γρ. ἀνούς. 1. 36 συγγιγνόμενοι Α.

antepen, xat = etiam; male igitur Mar. voluit ▲ mutare. ult. Μωσέως ΑBC. H Cel. 908, 1.1 Tepeulov Af.; ad seqq.cf. Semisch Justin Jetc., H, p. 17, n. 5. ἐπ 1. 2 ἐν αὐτοῖς AC; ἑαυτοῖς Β. 1. 4 wç el A. 1. 10 σως (= σωζον) marg. 1. 13 A, cor. al. 1. 17 τὸ ἀγένητον G; τὸ (al. τὸν cor. voluisse vr.) ἀγέννητον Α; τὸ ἀγένητον Β. 1. 21 γεγένηται ABC; γεγέννηται Lind. ib. διὰ τοῦ αὐτοῦ A, uncis incl. sp. Col. 909, 1. 7 tv lautų ABC. 1. 9 οχιας Α. 1. 13 πνεύματι ΑΒ, at. al. marg. πνεῦμα. 1. 14 αὐτοῦ ita bis AB; αὑτοῦ bis C. 1. 47 τίς οὖν οὐκ ἂν AG; om. οὖν Β. 1. 18 anopñat AC; &nopnsat ita B, et marg. al. ἀπορήσαι; porro λ ίη λέγοντας εἰ fec. A; denique in πατέρα. καὶ Beby. xal etc., interp. AC, ceterum cf. Wesseling. Probabil. p. 84, 1. 19. autov B; autoy et A; sed al. cor. Col. 912, 1. 7, pwv B. sed al. † sp. et in marg. asc. hwy. 1. 11 Suwv om. ABC. ib. To sp. C. 1.14 επιστρέψατε ΑΒ (sed al. σθ sp., ut sit ἐπιστρέψασθε) C. ய 1. 15 yerov. sp. et transf. w, qui deiu na¿¿ŋείαν ἀγαγεῖν C. 1. 20 of om. AC, sp. Bal. et etiam in marg. add. ib. διὰ τούτων εὐδ. Β. 1. 27 ἑαυτοὺς ΑΒ; ἐπ' αὐτοὺς C, sed marg. γρ. ἑαυτούς. ib. τὰ τοιαῦτα Β, pro his ταῦτα AC; mox κακόν ABC (non oxatov). Marani lectionem et interpretationem huius loci non probat Lind., qui 1. 1. p. 14: Ego, inquit, sic verto: qui contra non desinunt, malo animo, aliorum arcana rimari. › 1. 31 st in ras. scr. Af., fuit forte ol. 1. 33 in xaltoi sp. toi At. 1. 34 xał sp. A. 1. 36 ὁ δὲ μὴ (hic μὴ delet al.) περὶ τοῦ μὴ hie sp. al.) πp. ABC. 1. 38 net h cf. Kuehner. Gram. Gr., § 711, 2, Anmerk. 1. 39 locus corruptissimus, quem iam supra p. 891 not. 8 transferendo explic. Maran. cuius explicatio ut quodam modo tolerari posset, olc in où; mutandum erit. Emendavimus iam alibi felicissime, ut credimus EOYC (OYC) HACI(ICACI) i. e. 0ɛoù *đơɩ: iam vides errorem ex compendiaria scriptura male intellecta ortum esse: 6 aúròç cum dativo iunctum (pudore suffusi hoc addimus) apud Athenag. hac eadem pag. 1. 13 et t. 36 legitur. penult. Own yet hac feliciter emendavimus scribendo θεῶν ΟΝΟΜΑΤΩΝ (όνομάτων) homol leuton est origo vitii; ceterum µat=pathy C, ex quo vides, librarium usum esse codice compendiis scriptum, in quo fuit forte adhuc pat μάτων, quod Paleocappa ipse non intellexisse videtur. ib. ἀλλ' ἀθήναισι μὲν ΑΒ; ἀλλ᾽ ἀθήνῃσι μὲν C. Col. 917, 1.1 & sp. A. 1. 3 ἀριστέων ΑΕ; ἀρισταῖον Β. 1. 4 xal molly (tin. vers. et fol. A) voµ. AB. 1. 7 ἀλκμᾶν C. ib. μηδείαν ἢ νιόβην ABC. Col. 920, 1. 3 mporidor AB (sed al. circumfl. eras. superacut. pos.) C. 1. 5 ἀγέννητον ΑΒ. 1. 6 γεννητὸν Β, qui τὸ ante αἰσθ. sp. 1. 14 seqq. AC plane'eum (Regio secundo ap. Maran.), etc., consentiunt. 1. 16΄ ὑπακούσασα Β. 1. 19 καὶ ἡ παντευχής Β. 1. 21 εργασμένου Ε. 1. A. 1. 27 ούχ (ερ.) ύλη Α. 1. 48 ώσει C. Col. 913, 1. 10ɩmely, sed nɛly transf. et sp. Sy et v super et B. 1. 19 Tourw fuit in B, sed cor. 1. 23 Unvy xał Oaváty AC cum iota subs., om. ɩ subs. B; marg. asc.: (=lhados) π. 1. 24 tov sp. B. 1. 26 Toutou (sed vr u in fin. ex fact.) C; TOUTOU, sed posterior syll. in fin. vers. in marg. asc. B, qui dein sp. Bɛdv. 1. 30 τοῦ πατρὸς, τοῦ παιδὸς Γ. 1. 31 xpelτTOVA (sed in ras. scr.) B; τὸ Col. 916, 1. 2 Spelę B.; κρεῖττον ἢ G. 1. 6. ἐνοχλοίημεν ABC. 1. 7 τὸν δρὸν ΑBC. 1. 9 cf. supra ad pag. 904; 1. 16 ascripta. Enion of supra, &è sp. Bal. et in marg. Enɛl posuit, etch of supra; sed hic AB ut textus. 1. 10 AB hic ut textus; at supra oúð Svap, to ἐστιν ὁ Θεὸς εγνωκότες et ita G. 1. 11 xal toυ Bɛoλoɣixoù al. hic in marg. add., supra in textu habet. 14 oxάoße, in e finale in ras. scr. 1. 17 κνίσης ΑΒ. 19 là xat Ovo. AB supra, at hic om. xat. 1. 20 Yivwax. ABC. 1. 31 xvlon AB; xvis(fin. vers.)on C. ib. zaparpwrwaty AB supra, hic ut ed. παρατρωπῶσιν 1. 50 τοῦ ὄντως AG. 1. 39 παρ' ὧν ἂν δ. AC; (quod probat Lind. L. L. p. 16 dicens; deest Excivwy ante (w/v) dein in xaταφ. sp. κατα Α. antep. at AC, abro B, ceterum Lind. 1. 1. p. 16. Ingeniosa est S. R. Walchii explicatio: omnia Deus sibi ipse est: — est sibi mundus perfe ctus. Sed tum asto in singulis membris ita erit repetendum nihil opus fuit creato sole cum Deus ipse sibi lux ait: nihil creato mundo, cum ipse sibi sit mundus perfectus: nihil spiritibus ceterisque naturis virtute et ratione præditis, cum ipse sibi sit spiritus, virtus, ratio. Et ita Athenagoras idem dicit, quod Minucius Felix Octav. cap. 18, 7: Deum ante mundum fuisse sibi ipsum pro mundo. › Lind. I. l. P. 17. ult. ὄργανον, (ΑΒ, non C) κινούμ. ABC Col. 921, 1. 1 καὶ τὸν πλησσ. Β. 1. 5 core A; totai C; foras, sed in marg. al. YP. ὥστε είτε. 1. 8 καὶ σῶμα se. αὐτοῦ Lind. 1. 1. p. 16. 1. 11 τὴν παθητην ABC. 1. 16A al. marg. 1. 17 Tv et habet. 1. 19 φύσει μαρτυρεί. μαρτυρεί ABC. ib. xai πλ. ABC. 1. 26 ἀνθρωπίνους C, sed marg. Γρ. ἀνούς. 1. 27 extractat in fin. vers. A. 1. 33 Lind. 1. 1. p. 17 malit interpretari: ‹ qui in antiquissimis quibusque seriptis, si alius quisquam versatus. ▸ 1. 36 συγγιγνόμενοι Α. 1. 36 dɛyouεvors, ita dictis I Cor. viii, 5.› Lind. antep. &pou sp. B. Col. 924, 1. 3 in µ½лw sp. µn B.

col. 1749–1750page 21 of 56

PG 6:1749924, 1. 9 σκιᾶς Ι. 11 κοροπαλθική – κοροπλαθική); κοροπλαθικὴ Β΄ κοροπλαθική 1. 13 απαραλλάκτως (. δὲ και αναγλο και θεωδ. μιλίσιος Α. πλαστ. καὶ άνδρ. καὶ πλ. καὶ θεωδ. χεῖρες ΑΒ, χειρ σ χειρός ἔργον ἔρνα, χειρῶν "Ηρα ἡ ἐξ "Αργους 1. 3 ἑτέρα συνελόντι. 1. 7 ἔδει αὐτοὺς 1. 12 προσίασι (ν 1. 45 καὶ τοῦτ᾽ αὖθις οὕτως ἔχει ες 1. 19 αυτοκρατόρων 1. 21 ἀλλὰ ἀπολ. Α, δ. παράγων παρέχων παρέχων 1. 23 βασ. ειληφοσιν ΑΒ εἰλ, 1. 26 ὡς φ. Β. 1. 27 ἑνὶ τῷ Θεῷ ἐξηῦρεν 4, εξευρε 928, 1. 1 πεπ. βασιλείαν ἐξετάζειν. Ὡς παρ' (γὰρ ὑμῖν πατρὶ καὶ υἱῷ πάντα κεχείρωται ἄνωθεν. ΑΒ (κα)τέρων 1. 13 τὸ δὲ κάτω κατενεχθὲν 1. 14 δὲ καὶ γῇ ΑΒ, γῆ 1. 15 οὐρανὸς δε γῇ 1. 16 Στραπον ΑΒ. άνδραστε κόττον γόνην ; κόττον γόννιν; κόττον γόνην 1. 18 αὐτὸν Α. 1. 23 ούνεκά τι τιμωρήσωσιν ἡ τιμήσωσιν σάσθην (σάσθην ή τιμήσ.) μέγαν 1. 25 ἐκεῖνο τεθεολ. 929, 1. 1 αγέννητον 1. 2 γεννητόν καὶ οὐκ ἐγὼ μὲν οὕτως 1. 4 γενομ. μὲν 1. 6 ἀγέννητον 1. 7 γεννητόν ΑΒ, γενητὸν παρεγενόμην μ καὶ Δήμητρος ή Δημήτορος τὸν (τον αὐτῆς ΑΒC. τὸ τῆς παιδὸς 932, 1. 2 κόρης λεγομένης Β, Γρ κόρσης γενομένη 1. 16 τοσοῦντον 1. 17 τί σεμνὸν ἢ τί χρ. Β. 1. 19 τίνες αἱ διαθ. 1. 21 γεννηθ. αν δε ταν Τε πωθῆναι Γρ ἀποκρινόμενον, καὶ τῶν, 1. 35 δὲ καὶ Β. 1. 38 ἔχειν καὶ, καὶ δέ μου αἱρῇ Β. 1. 15 μοίραι Α. ἀδυνατεῖ ἡ 1. 18 υἱὸς Διὸς 1. 51 τιτρωσκέσθω Α, τιτρωσκέσθω τιτρωσκό σθω(σαν) Β, 1. 36 άδηλον Β. 1. 39 ἀσθεν. δωμ. φαιν. μιαιφόνε μιαιφόν 1. 44 διηγεῖ Α. διέξη ΑΒ; διέξεις λῆρον τὸν ἀσεβῆ Β. πολὺν τῶν 1. 8 ἡ γὰρ Α, ἡ γὰρ Β; εἰ γὰρ θεοί, οὐχ ἅψεται αὐτῶν ἐπιθυμία ἀλλ' οὐκ ἐρῶσιν, οὐ πάσχουσιν «: εἰ γὰρ θεοί, οὐκ ἐρῶσιν, οὐ πάσχουσιν, καὶ οὐχ ἅψεται.. ος Έρως αμφεκάλυψεν οὐδὲ Α. έδαμασεν σ 1. 19 γεννητός Β. 1. 21 αδμήτια 1. 24 ξένων 1. 26 Άδμητος κρείττων 1. 30 του 1. 36 φυσικῶς 1. 58 εμπ. εἴρηται φερ. 1. 39 νηστίστε η δακρ. τ' Επικούρου νωμα βρά τειον τῆς φ. 1. 4. συγχεόμενα 1. 12 αὐτῷ αὐτῷ Β. 1. 18-19 ἀγέννητόν τε καὶ ἀΐδιον 1. 19 νομίζεται Α. συλλαμβάνουσαν 1. 32 πάντ. νομ. νομ. π. Β. τί δὲ ήν φύσιν Β, καὶ περὶ 1. 9 λέγουσιν 1. 13 γὰρ καὶ, καὶ 1. 22 εἰ θεολ. ἀπολογοῦνται 1. 26 ἵν' ἡ ΑΒ. μιαρὰ μίξις τοῦ Διὸς ἡ γῆς καὶ (ή, μίξις Α, μίξις (. 1. 27 ᾗ γῆς Α. ἀποπίπτοντας (τας τες Γρ τες) 1. 28 υπερκύψαι 1. 30 συντετήκασιν; Γρ. θε. Γρ. συντεθείκασιν ἢ συνήκασιν; συνεστήκασι Γρ. συντετήκασι. Υ 941, 1. 15 γίνεσθαι Γ. 1. 18 νοοῦμεν

Col. 924, 1. 9 σκιᾶς AC. Ι. 11 κοροπαλθική – (schol. κοροπλαθική); κοροπλαθικὴ Β΄ tert. et schol., κοροπλαθική C. 1. 13 απαραλλάκτως (. 1. 14 δὲ transf. al. et και add. ante αναγλο 1. 17 και ante θεωδ. om. AC, interp. Bf al., ca terum cf. Wernsdorf ad Himer. Ecl. 31, 8, p. 293. ib. μιλίσιος Α. ib. πλαστ. καὶ marg.; άνδρ. καὶ πλ. ΑC. antepen. καὶ post θεωδ. delet. Wessel. Probab., p. 95 sqq., at cf. Diodor. Bibl. I, p. 110, l. 30. Col. 925, 1. 1 χεῖρες ΑΒ, χειρ (ras., ex cuius forma concludas o eras. esse) σ C, emendavimus alibi χειρός sc. ἔργον vel ἔρνα, in idem incidisse iam ante nos Valcken. Diat., 1. 216 a, qui et χειρῶν proponit, serius intelleximus. Cf. et Wessel. I. 1. p. 57, qui h. 1. "Ηρα ἡ ἐξ "Αργους corrigere voluit. 1. 3 ἑτέρα ABC. 1. 4 emendavimus iam alibi συνελόντι. 1. 7 ἔδει αὐτοὺς ABC. 1. 12 προσίασι (ν add. A) ABC. 1. 45 καὶ τοῦτ᾽ αὖθις οὕτως ἔχει G. ες 1. 19 αυτοκρατόρων G. 1. 21 ἀλλὰ ΑBG. ibid. ἀπολ. Α, sed a in ras. scr. al., fuit δ. παράγων 1. 22 παρέχων AC, παρέχων (= dele v, sed punct. subscr. al.) B. 1. 23 βασ. ειληφοσιν ΑΒ (sed εἰλ, transf. al.) C. 1. 26 ὡς φ. Β. 1. 27 ἑνὶ τῷ Θεῷ ABC. penult. xal sup. A. ib. ἐξηῦρεν 4, εξευρε BC. Col. 928, 1. 1 πεπ. βασιλείαν ἐξετάζειν. Ὡς παρ' (γὰρ Stephan.) ὑμῖν πατρὶ καὶ υἱῷ πάντα κεχείρω ται ἄνωθεν. ΑΒ (sed al. transf.) G. 1. 7 (κα)τέρων B, uncis incl. sp., et totum voc. denuo in marg. ascr. 1. 8 Exov C. 1. 13 τὸ δὲ κάτω κατενεχθὲν ABC. 1. 14 δὲ καὶ ABC. ib. γῇ ΑΒ, γῆ G. 1. 15 οὐρανὸς δε γῇ ABC. 1. 16 Στραπον ΑΒ. ib. άνδραστε ABC. 1. 17 κόττον γόνην (sed v fin. postea in fin. vers. add.; κόττον γόννιν; κόττον γόνην G. 1. 18 αὐτὸν Α. 1. 23 ούνεκά τι τιμωρήσωσιν ἡ τιμήσωσιν (vfin. om. C) σάσθην (σάσθην om. G, in quo in fn. vers. locus vacuus vix duas literas capiens; om. idem sed loco vacuo relicto, Bal. transf. ή τιμήσ.) μέγαν ABC. 1. 25 ἐκεῖνο τεθεολ. Bal. transf. Col. 929, 1. 1 αγέννητον ABC. 1. 2 γεννητόν ΑBC. ib. καὶ οὐκ ἐγὼ μὲν οὕτως ABC. 1. 4 γενομ. μὲν ABC. 1. 6 ἀγέννητον ABC. 1. 7 γεννητόν ΑΒ, γενητὸν C. 1. 54 παρεγενόμην B, sed al. m. prius e subscr. et a sp. et dein: inter o et μ interp. 1. 59 καὶ Δήμητρος (duo vocab. transf. al.) ή Δημήτορος τὸν (τον transf. Bal.) αὐτῆς ΑΒC. antep. τὸ τῆς παιδὸς ABC. Col. 932, 1. 2 κόρης λεγομένης Β, al. marg. Γρ κόρσης γενομένη (bic marg. absc.; afuit igitur for te et a post n). 1. 16 τοσοῦντον ABC. 1. 17 τί σεμνὸν ἢ τί χρ. Β. 1. 19 τίνες αἱ διαθ. C. 1. 21 γεννηθ. ABC. 1. 93 αν δε (sine accentu ) A; ταν e corr. al. quæ in initio vers. add. 1. 30 xata (fin. vers., Τε init. sequentis absc.), al. marg. add. πωθῆναι (vide codicem Fr. Ducæi, qui nullus alius est quam B). 1. 54 al. marg. Γρ ἀποκρινόμενον, habet tamen καὶ τῶν, quod addimus, ne quis suspicetur præeunte Lindnero forte to adesse in cod. 1. 35 δὲ καὶ Β. 1. 38 ἔχειν καὶ, sp. καὶ al. om. B. Col. 933, 1. 5 δέ μου B, corr. ipse. ib. αἱρῇ Β. 1. 14 at, al B. 1. 15 μοίραι Α. 1. 16 ἀδυνατεῖ ἡ (sed et in rasura scr.). 1. 18 υἱὸς Διὸς G. 1. 51 τιτρωσκέσθω Α, τιτρωσκέσθω C, τιτρωσκό σθω(σαν) Β, uncis incl. al. in rasura sp. 1. 36 άδηλον Β. 1. 386 evanidum in fine versus in factum. 1. 39 ἀσθεν. δωμ. φαιν. ΑC. 1. 45 μιαιφόνε ABC, Lind. typograph. vitium μιαιφόν iu suam editicnem illatum em. 1. 44 διηγεῖ Α. ib. διέξη ΑΒ; διέξεις C. ult. λῆρον τὸν ἀσεβῆ Β. ib. supra πολὺν A, qui v postea operose interp. Col. 936, 1. 1 τῶν ABC. 1. 8 ἡ γὰρ Α, ἡ γὰρ Β; εἰ γὰρ θεοί, οὐχ ἅψεται αὐτῶν ἐπιθυμία C. Ita meo iudicio hic locus legendus est, ἀλλ' οὐκ ἐρῶσιν, οὐ πάσχουσιν sine notis interrogationis. Dechair ad h. 1. p. 78 Not. crit. b. «Ego mallem: εἰ γὰρ θεοί, οὐκ ἐρῶσιν, οὐ πάσχουσιν, καὶ οὐχ ἅψεται.. Lind. ad h. ος 1. 11 Epws AC; Ep B, locus membran. male habitus in B. Έρως αμφεκάλυψεν οὐδὲ Α. 1. 12 έδαμασεν (; in alterum σ sp. 1. 13 tεnoving A, om. hoc nomen loco vacuo relicto C. 1. 19 γεννητός Β. 1. 21 αδμήτια AC. 1. 24 ξένων ΑBC. 1. 26 Άδμητος κρείττων G. 1. 30 του ABC. 1. 36 φυσικῶς ΑBC. 1. 58 εμπ. εἴρηται φερ. ABC. 1. 39 νηστίστε η δακρ. τ' Επικούρου νωμα βρά τειον ABC. Col. 937, 1. 3 τῆς φ. ABC. 1. 4. συγχεόμενα ABC. 1. 12 αὐτῷ AG; αὐτῷ Β. 1. 18-19 ἀγέννητόν τε καὶ ἀΐδιον ABC. 1. 19 νομίζεται Α. 1. 30 συλλαμβάνουσαν sp. B, nam excisum est. 1. 32 πάντ. νομ. AC, νομ. π. Β. Col. 940, 1. 3 τί δὲ ABC. 1. 6 & et 1. 7 7 sp. A; ib. 1. 7 ήν φύσιν Β, in quo al. I. 6 καὶ περὶ priore scriptura evanida facta superscripsit et in marg. quoque app.; videtur og affuisse. 1. 9 λέγουσιν ΑBC. 1. 13 γὰρ καὶ, omn. καὶ sp. B. 1. 22 εἰ θεολ. ABC. 1. 23 ἀπολογοῦνται A, sed al. induxit v. 1. 26 ἵν' ἡ ΑΒ. ib. μιαρὰ μίξις τοῦ Διὸς ἡ γῆς καὶ (ή, videtur t subsgr; gras), μίξις Α, μίξις (. 1. 27 ᾗ γῆς Α. ib. ἀποπίπτοντας ABC (sed al. τας in τες cor. et in marg. as. Γρ τες) C. 1. 28 υπερκύψαι ABC. 1. 30 συντετήκασιν; idem, sed al. sp. Γρ. θε. super TETŋ et super in punctis seris in marg. ser. Γρ. συντεθείκασιν ἢ συνήκασιν; συνεστήκασι C, sed marg. Γρ. συντετήκασι. Υ Col. 941, 1. 15 γίνεσθαι Γ. 1. 18 νοοῦμεν ΑBC.

col. 1751–1752page 22 of 56

PG 6:1751941. 1. 25 ἀκριβοῦντες καὶ 1. 29 κακοὺς δὲ τὰς κακὰς ἀγένητον ἀγενήτου τοῦ οὐρανοῦ λέγει καὶ τοῖς 1. 5 πιστέον 1. 7 γέ που γέ τοι Β. εἰδότων 1. 12 περὶ τούτων καὶ λεγέσθων καὶ λεγέσθω λεγ., παιδ. 1. 15 ἐκ τούτων δὲ Β. φόρκος ΑΒ; φόρκυς 1. 20 βετ Β. 1. 24 περὶ τῶν π. 1. 32 γιγν. καὶ τελῶν 1. 37 αὐτῷ δυναμένους 1.41 του (= κρ. Β. 945, 1. 3 χαμαθεν χαμόθεν Β. 1. 4 ἀγένητον Κουρητών άνει κότως. Ι. 1. 16 ἅγιον πν. Β. 1. 30 συγκεχρωσμένου Β, συγκεχρωμένου; συγκεκραμμένου 1. 5 πρόνοιαν έχῃ Η 1. 7 ὡς δὲ; δὲ ΑΓ. 1. 13 οἱ μὲν γὰρ ἄγγελοι, αὐθ. δὴ γεγ. οἷοι, ὑπὸ τοῦ Θεοῦ ἔμειναν, ἐφ', οἱ μ. γ. ἄλλοι, αὐθ. δὴ γεγόνασιν οἷοι (οἷοι γεγ. ὑπὸ τοῦ Θεοῦ ἔμειναν, ἐφ' ΑΒ. τῶν 1. 22 την Β. 1. 27 καὶ θεολογικῆς τ' ἐλπίδα 1. 8 σταρ Θεοῦ τίνος (ή τοι) αὕτη 1. 12 εἰσορῶντας 1. 13 λέγομεν εἰ 1. 14 Αριστοτέλην Β. 1. 15 επ' ίσης ἐπίσης Β. βοτά νην. 1. 20 κατὰ τὸ κοινὸν 1. 21 νόμων νόμῳ ΑΒ 1. 22 τοῦ αντίου 1. 34 μὲν φύσει ἕνα καὶ 1. 39 ἑαυτῷ έπεχ. 1. 40 άλλος άλλως 1. 41 αὐτοῖς οἱ προσεστηκότες Ε. 952, 1. 5 γεγόνασιν γεγόνασι Ι. 11 αὐτοὺς δ' ΄. 19 νερυλλῖνον 1. 26 τὸν ἄνδρα Β. 1. 56 τί δὲ Β. καθ' αὐτὸν καθ᾿ ἑαυτὸν Β. 1. 38 ἅμασις Α. 1. 43 ἄλλοτ' 1. 44 αύταις αὐταῖς Β, αὐταῖς Υ γινομένη γινομένη 453, 1. 1 εἰδολομ. 1. 3 ἀνήκ. δὲ καὶ 1. 5 εναποσφραγίσεται εναποσφραγίσηται. 1. 6 αὐτῆς 1. 7 κνίσας ΑΒ, κνίδας Γ. 1. 12 ἑαυτὴν, Β. ή (ή ή (ή 1. 20 έν μέμφε ἐν 1. 22 μὲν Α. 1. 23 σφεας αὐτοὺς 1. 24 πόλλων 1. 27. τοῖς ὡς λέγει 956, 1. 5 βασιλήας 1. 6 οὖν Β. άρσενας 1. 9 ἱεραὶ εἰσὶ ( τῆς ἀγ. ἐὸν 1. 10 καθάπερ 1. 14 τώ Β. 1. 28 τοὺς ἀνθρώπους τοὺς ἄλλους θν. Β. 1. 31 μαθήματα 1. 32 Βουσίρει πόλει Β, Βουσιρίδι πολι Βουσίρι πόλι (ι πόλι" ἀνάγωσι ἀνάγωσι Β, θυσίην η. Ισιδι Β, δι 1. 34 πολλῶν Β. ὡς πρηγ. η ὅπ. ἀθην. παντὸς τῆς εχόμενον εχομένη Β. μέγαθος 1. 4 δικ. 1. 8 τῶν Α.Β. 1. 9 μὲν Β. 1. 11 πραγ. 1. 13 ηρακλεὺς ΑΒ, —κλες 1. 15 τὴν ἣν οἱ 1. 18 αὐτὸν αυτον ΑΒ. 1. 20 ἀνδρῶν δ' ὅτ' έχωσατ 1. 24 σοφίη 1. 25 άγανορ μισθῳ; ἄγαν ὁρμίσθω Β. χερσὶ 1. 28 ρίψας 1. 29 καθείλεν ἀξιάμα δεξιάμα Β, δεξίωμα Γ. ὡς 1. 39 Πολυδεύκους 1. 41 "Αμφιάρεως Α. πλανήτες σε μήραμις Α. 960. 1. 1 σεμήραμιν Α. 1. 6 δεκάτη γενει 1. 8 βασιλεύς βασιλεύς τε (τε βασιλ. Β. ὁ χρόνος 1. 9 οὐρανοὺς ἐκάλεσεν (-λεσσεν

Col 941. 1. 25 ante ἀκριβοῦντες sp. καὶ al. 1. 29 κακοὺς δὲ τὰς κακὰς C. penult. ἀγένητον et ἀγενήτου ult. τοῦ οὐρανοῦ ABC. Col. 944, 1. 1 λέγει C, qui καὶ ante τοῖς sp. 1. 5 πιστέον ABC. 1. 7 γέ που AG, γέ τοι Β. ibid. εἰδότων ABC. 1. 12 περὶ τούτων ABC. 1. 15 καὶ λεγέσθων C, et hoc fuit in A, sed v er., καὶ λεγέσθω om. in textu add. marg.: non interp. post λεγ., sed post παιδ. C. 1. 15 ἐκ τούτων δὲ Β. ib. φόρκος ΑΒ; φόρκυς C. 1. 20 βετ Β. 1. 24 περὶ τῶν π. ΑC. 1. 32 γιγν. καὶ τελῶν C. 1. 37 αὐτῷ ABC; supra δυναμένους ABC. 1.41 του (= dele) κρ. Β. Col. 945, 1. 3 χαμαθεν AG; χαμόθεν Β. 1. 4 ἀγένητον C. 1. 5 Meursius in Creta Κουρητών coniecit, quia Jupiter Curetibus a Rhea furtim datus est educandus. 1. 13 • Monachus Βened. sensum loci non videtur cepisse, quem tenuit. Gesnerus, quum legeret άνεικότως. Sensus est: etiamsi poetæ et philosophi, qui confuse multa de diis sentiunt, possent vexari; nos tamen immunes esse ab hac vexatione par erat, qui distincta ratione de Deo loquimur.» Lind. Ι. 1, p. 20. 1. 16 ἅγιον πν. Β. 1. 30 συγκεχρωσμένου Β, συγκεχρωμένου AC; alibi proposuimus legendum συγκεκραμμένου cf. Ignat. interp. Ep. ad Ephes. c. v. Col. 948, 1. 4 * † (†) B) thy AB. 1. 5 post πρόνοιαν add. έχῃ marg. Η 1. 7 ὡς δὲ BC; δὲ ΑΓ. 1. 13 οἱ μὲν γὰρ ἄγγελοι, αὐθ. δὴ γεγ. οἷοι, ὑπὸ τοῦ Θεοῦ ἔμειναν, ἐφ', etc., G; οἱ μ. γ. ἄλλοι, αὐθ. δὴ γεγόνασιν οἷοι (οἷοι marg., post γεγ. fin. vers.) ὑπὸ τοῦ Θεοῦ ἔμειναν, ἐφ' ΑΒ. 1. 18 τῶν interp. compendio scripturæ utens. 1. 22 την sp. Β. 1. 27 καὶ θεολογικῆς al. marg., on. AC. Col. 949, 1. 4 cf. Valcken. ad Euripid. Hipp., p. 283 seqq. Dein τ' aute ἐλπίδα app. 1. 8 σταρ Θεοῦ ABC. 1. 9 A. 1. 10 τίνος trausf. al., (ή τοι) αὕτη B, qui uncis inel. sp 1. 12 εἰσορῶντας ABC. 1. 13 λέγομεν εἰ ABC. 1. 14 Αριστοτέλην Β. 1. 15 επ' ίσης AC, ἐπίσης Β. 1. 18 olay ABC. ibid. βοτά A, sed al. sup. νην. 1. 20 κατὰ τὸ κοινὸν ABC. 1. 21 νόμων C, νόμῳ ΑΒ 1. 22 τοῦ αντίου al. 1. 34 μὲν sp. B. 1. 35 φύσει ἕνα ABC; καὶ interp. de suo Maran. 1. 39 ἑαυτῷ ABC. ibid. έπεχ. ABC. 1. 40 άλλος άλλως ABC. 1. 41 αὐτοῖς ABC. ult. οἱ προσεστηκότες Ε. Col. 952, 1. 5 γεγόνασιν AC, γεγόνασι B. Ad id quod dictum est h. 1. cf. similia in homil. Clement. 1. 6 yàp sp. A. om. B. Ι. 11 αὐτοὺς BC. 1. 13 δ' om. ABC. ΄. 19 νερυλλῖνον ABC. 1. 26 τὸν ἄνδρα Β. 1. 56 τί δὲ Β. ibid. καθ' αὐτὸν AC, καθ᾿ ἑαυτὸν Β. 1. 38 ἅμασις Α. 1. 43 ἄλλοτ' ABC. 1. 44 αύταις AC, αὐταῖς Β, αὐταῖς al. Υ ult. γινομένη G. γινομένη Bal. Col. 453, 1. 1 εἰδολομ. C. 1. 3 ἀνήκ. δὲ καὶ C. 1. 5 εναποσφραγίσεται AC, idem B, sed erasa antiq. sera, quæ fuit εναποσφραγίσηται. 1. 6 αὐτῆς BC. 1. 7 κνίσας ΑΒ, κνίδας Γ. 1. 12 ἑαυτὴν, Β. 1. 13 et 14 ή (ή BC) - ή (ή BC) ABC. 1. 18 6 postea, eraso - præcedentis vocis quod ante eiusdem vocis o scriptum est, interp. A. 1. 20 έν μέμφε AB, om. ἐν C. 1. 22 μὲν sp. Α. 1. 23 σφεας αὐτοὺς ABC. 1. 24 πόλλων C. 1. 27. τοῖς ΑBC. penult. et ult. ὡς et λέγει sp. A. Col. 956, 1. 5 βασιλήας ABC. 1. 6 οὖν Β. ib. άρσενας BC. 1. 9 ἱεραὶ εἰσὶ ( ib. τῆς ante ἀγ. sp. A. ib. ἐὸν C. 1. 10 καθάπερ ABC. 1. 14 τώ Β. 1. 28 τοὺς ἀνθρώπους τοὺς ἄλλους θν. Β. 1. 31 μαθήματα ABC. 1. 32 Βουσίρει πόλει Β, Βουσιρίδι πολι C, Βουσίρι πόλι (ι in πόλι" in rasura scr. videtur, fuit forte s.) A. ib. ἀνάγωσι AG, ἀνάγωσι Β, sed mut. w in ou ek statim in θυσίην ex_a fecit η. ib. Ισιδι Β, sed δι sp. 1. 34 πολλῶν Β. 1. 38 ὡς ex em., fuit 6. 1. 39 πρηγ. η ex emend., in Beras. pen. ὅπ.... ἀθην. marg. ib. παντὸς τῆς ABC. ult. εχόμενον AC, εχομένη Β. Col. 937, 1. 2 μέγαθος (a ex e em.) B. 1. 4 δικ. AC. 1. 8 τῶν om. Α.Β. 1. 9 μὲν sp. Β. 1. 11 πραγ. ABC. 1. 13 ηρακλεὺς ΑΒ, —κλες G. 1. 15 τὴν ἣν οἱ ABC. 1. 18 αὐτὸν C, αυτον ΑΒ. 1. 20 ἀνδρῶν δ' ὅτ' έχωσατ ABC. 1. 24 σοφίη C. 1. 25 άγανορ μισθῳ; ἄγαν ὁρμίσθω Β. 1. 26 χερσὶ ABC; • Junge utrisque manibus.» Lind. l. 1. p. 22. 1. 28 ρίψας ABC. 1. 29 καθείλεν ABC. 1. 33 ἀξιάμα (ita legendum nobis videtur, quod est in ratione habita moris scribendi quo utitur), δεξιάμα Β, δεξίωμα Γ. 1. 34 ὡς om. ABC. 1. 39 Πολυδεύκους ABC. 1. 41 "Αμφιάρεως Α. 1. 45 πλανήτες ABC, ceterumn cf. Valcken. Eurip. Diat., p. 180 a. penult. σε μήραμις Α. Col. 960. 1. 1 σεμήραμιν Α. 1. 6 δεκάτη γενει ABC. 1. 8 βασιλεύς ΑBC. ib. βασιλεύς τε (τε sp. et gravem super βασιλ. in acutum mut.) Β. ib. ὁ χρόνος C. 1. 9 οὐρανοὺς ἐκάλεσεν (-λεσσεν C) ABC.

col. 1753–1754page 23 of 56

PG 6:1753960. 1. 12 ἐπι σχύϊ Α. 1. 22 επισκιάζειν Β. 1. 24 άντλον; ἄντλον 1. 26 ὁ ἀγέννητος ΑΒ, ὁ ἀγένητος Γρ. ἐρῶτες. ἀθέους αθέσμους. μισεῖσθαι (σθαι 1. 14 οὐκ ἐφ' 1. 22 οὐθὲν οὐδὲν Β. 1. 23 ορθότητα βίου ὑμεῖς ὑμεῖς Α. 1. 50 ἑκαστοῦ ἡμῶν ἄνθρωπος αὐτῷ υποπτεύειν ἂν ἦν 1. 37 οἶδα μὲν ὁρᾶν. μετὰ τοῦ Θεοῦ 1. 6 αὐτοὺς. 1. 16 τῆς ῥέας 1. 17 γυναικι δι ἀδελφῇ Α, γυναικὶ δὲ ἀδελφῇ Β, γυναικὶ ἰδι' ἀδελφ. α. 1.20 θυγατρι. κατὰ χρησμὸν ἐμίγη. βασιλεὺς. ἐθέλων. καὶ κατὰ κοινοῦ τὸ ἐθέ λων; χρ. ἐμ. β. ἐθέλων και Από κοινοῦ τὸ θέλων; χ. ἐμίγη βασι λεὺς, ἐθέλων ἐμίγη βασιλεὺς, ἐθ. καὶ ἐκδικ. 1. 25 μεμ. αὐτὴν Β. 1. 26 αὐτοῦ τὸ πλ. 1. 32 ὑμῖν 1. 34 νόμος ή δικ. ΑΒ. 1. 35 αὐτοὺς αὑτοὺς Β. «αὑτοὺς ὡς лpóσxμα, 1. 6 καταβαλών 1. 41 καὶ εὐνουχ. Ε. αὐτοῦ ΑΒ, αὑτοῦ Γ. ; μίξιν 1. ... εἴποιμι, τὰ ἀπόῤῥητα ἀκούομεν γὰρ 1. 18 ἀτιμοῦνται Β. 1. 21 αὐτοῖς μὴ 1. 33 ἐξέστιν Β, οὐδὲ γὰρ παρκεί Β. 1. 34 δικαιοσύνη: δικαιοσύνη 1. 35 ἀλεξικάκοις. εὔφρονῶν 1. 39 πάσασθαι σπάσασθαι Β. οὐδείς ἐστιν οὕτως ἀμβλωθριδίοις, δίοις 1. 21 οὐ καρτεσαυτου. τίς Α; οὐ κρατοῦντες αὐτοῦ. τίς Β; οὐκ ἀρνοῦντες αὐτόν. τίς τίς οὖν ἂν 1. 28 αὐτῷ Β; ἀπαιτηθήσεσθαι θη. 1. 29 τοὺς μὲν τοὺς μὴ η μήτε 1. 27 αύξην À ) δὲ ΑΒ, αύξην δε υποχειρίων 1. 29 ἡμῶν κελευόμενα 'Αθηναγόρου πρεσβεία;; τέλος τοῦ περὶ πρεσβείας Χριστιανῶν ᾿Αθηναγόρου λόγου (.

Col 960. 1. 12 ἐπι σχύϊ Α. CONJECTUREÆ ET EMENDATIONES. 1. 19 cf. Frag. Callim. 391 Bentl. et ibi Ruhnken. 1. 22 επισκιάζειν Β. 1. 24 άντλον; ἄντλον al. 1. 26 ὁ ἀγέννητος ΑΒ, ὁ ἀγένητος C. 1. 32 of EpwYTES AC, idem est et in B, sed al. marg. Γρ. ἐρῶτες. Col. 961, 1.1 aútŵy AC, idem et al., nam h. 1. al. nonnulla omissa supplens superscrib., nonAd seqq. cf. Wessel. Pronulla evanida restit. bab., p. 89. 1. 9 «ἀθέους legendum fortasse αθέσμους. Lind. 1. 1. p. 22. ib. μισεῖσθαι (σθαι sp.) G. 1. 14 οὐκ ἐφ' ABC. 1. 22 οὐθὲν AG, οὐδὲν Β. 1. 23 ορθότητα βίου ABC. 1. 25 ὑμεῖς ABC; nulla rasura in ὑμεῖς habet Α. 1. 50 ἑκαστοῦ ἡμῶν ἄνθρωπος αὐτῷ ABC. ib. révolte AC. 1. 33 • Mihi legendum videtur υποπτεύειν ἂν ἦν suspicari utique liceret, nos secure peccaturos omisso xav. Nisi xav accipiatur pro simplici v (?!) ut p. 968, 1. 42. › Lind. not. critic. ad h. 1. 1. 37 οἶδα μὲν AG. ib. Ego locum mutata interpunctione sanavi, sanare certe volui. › Lind. ad h. 1. qui eandem, quam Maranus dedit, interpungendi rationein secutus est, interpungit tamen et ante pus et not. exegetic. ascripsit bancce: Pŵs aútòv byta, accusativi consequentiæ; ofbauev repetendum etiam post ὁρᾶν. ult. μετὰ τοῦ Θεοῦ C. Col. 964, 1. 3 xat postea interp. B. 1. 6 αὐτοὺς. 1. 43 xph C. 1. ap. B, sed a in init. sp. al. 1. 16 τῆς ῥέας G. 1. 17 γυναικι δι ἀδελφῇ Α, γυναικὶ δὲ ἀδελφῇ Β, γυναικὶ ἰδι' ἀδελφ. α. 1.20 θυγατρι. κατὰ χρησμὸν ἐμίγη. βασιλεὺς. ἐθέλων. καὶ etc., marg. schol. κατὰ κοινοῦ τὸ ἐθέ λων; χρ. ἐμ. β. ἐθέλων (interp.) και etc., B, et marg. schol.: Από κοινοῦ τὸ θέλων; χ. ἐμίγη βασιλεὺς, ἐθέλων etc., C. Canterus Nov. lect. VII, 38, coniecit: Baoiλeūsai ¿0€λwv; Dechair ἐμίγη βασιλεὺς, ἐθ. καὶ ἐκδικ. 1. 22 àồ. sp. à A. 1. 25 μεμ. αὐτὴν Β. 1. 26 αὐτοῦ ABC. ib. τὸ πλ. C. 1. 32 ὑμῖν al. ib. ante deσn. sp. al. 1. 34 νόμος ή δικ. ΑΒ. 1. 35 αὐτοὺς AC; αὑτοὺς Β. «Mihi αὑτοὺς est ὡς autous secundum præceptum Gal. v, 14. › Lind. ad b. l. antep. pooxúvua ABC; quod Maranus de refert, ad marginem esse лpóσxμα, sciendum est ab hac voce incipere scholion. ult. Tws partim in marg. A. Col. 965, 1. 4 Monachus Bened. So' Suwy, quod displicet. Tribus enim modis nuptiæ contrahebantur, confarreatione, coemtione et usu. Prior modus, qui, sacrificio oblato, per Pontificem maximum et Flaminem Dialem fiebat, a Christianis observǝri, salva religione, non potuit. Idem statuo de iis nuptiis, quæ usu bebant. Coemtione fieri quidem potuit; sed Christianos tamen puto suas sibi leges et instituta habuisse. Neque obstant Tabulæ nuptiales, quæ, Tertulliano teste, secundum leges Romanas fiebant, eo scilicet consilio, ut in iudicio essent validæ. › Lind. I. 1. p. 122 seqq. 1. 6 καταβαλών ABC. 1. 10 cum Marano plane consentiunt ABC. 1. 41 καὶ εὐνουχ. Ε. antep. évety, forte µével. › Cotel. ad Herm. lib. 11, Mand, 4, p. 26 1. antepenult., p. 64, notar. ed. Paris. (ed. Amstel. 1742, tom. 1, p. 90, n. 16.) ull. αὐτοῦ ΑΒ, αὑτοῦ Γ. Col. 968, 1. 1 observa usum verbi navos. 1. 7 µiv acuto transfixo circumfl. pos. B; µłĘiv ; μίξιν C. ib. et om. AC, sp. nihil aliud quam ɛlę B, erravit igitur Cotel. I. I. 1. 11... εἴποιμι, τὰ ἀπόῤῥητα ἀκούομεν etc., C, γὰρ in quo dein oi μèv ab al. 1. 18 ἀτιμοῦνται Β. 1. 20 & sp. B. 1. 21 αὐτοῖς ABC. ib. Qɛoù ABC., Ego suppleo, xal & toug etc. › Lind. ad. h. 1. 1. 52 μὴ sp. B. 1. 33 ἐξέστιν Β, qui v sp. ib. οὐδὲ γὰρ παρκεί Β. 1. 34 δικαιοσύνη AC: δικαιοσύνη B, qui 1. 35 ἀλεξικάκοις. 1. 38 ouv in rasura scr. A, fuit f. §. ib. εὔφρονῶν AC. 1. 39 πάσασθαι AC, σπάσασθαι Β. 1. 42 Ep. A, sed & in rasura scr. pen. οὐδείς ἐστιν οὕτως ABC. Col. 969, 1. 6 oùxt B, oùx † AC; Lindnero sequens toy abundare videtur vel pro atwy positum(?!) 1.7 Sμ. A, sed & in rasura scr., fuit †. 1.8 to goveuouevov ABC (erravit igitur Maranus aliud de referens.) 1. 12 o? ABC, of Lind. ib. ἀμβλωθριδίοις, δίοις sp. 1. 21 οὐ καρτεσαυτου. τίς etc., Α; οὐ κρατοῦντες αὐτοῦ. τίς Β; οὐκ ἀρνοῦντες αὐτόν. τίς C. Quid ex his ex palæographia et artis criticæ præceptis amplectendum sit, quivis videt. ibid. τίς οὖν ἂν ABC. 1. 28 αὐτῷ Β; dein in ἀπαιτηθήσεσθαι sp. θη. 1. 29 τοὺς μὲν C, τοὺς μὴ (sed η in ras. scr.) B. 1. 30 μήτε om. ABC. Col. 9.2, 1. 2 &vaoth (octal) B, uncis incl. in rasura aut loco male habito scr. 1. 13 yɛvoμévwv per compend. scr. B, sed al. compendium wv del. et HC sp. 1. 27 αύξην (sine accentu À ) δὲ ΑΒ, αύξην δε: recte, et idem ex cod. recepit Gaisf. Theodoret. Curat. affect. Græc., e. c. p. 144, 1. penult. ib. post blbooty interp. BC. 1. 28 xal abundat (?!) vel etiam valet.» Lind. að b. 1. ib. υποχειρίων ABC. 1. 29 ἡμῶν ABC. ult. κελευόμενα C. Subscr.: 'Αθηναγόρου πρεσβεία; deest in; τέλος τοῦ περὶ πρεσβείας Χριστιανῶν ᾿Αθηναγόρου λόγου (. Perlustratis variantibus codicum lectionibus in multis cum B, in pluribus cum consentire, ab Anglicanis codd., qui et imprimis Æton. vitiis scatent, in multis stare et easdem ubique fere offerre lectiones, quas ex suo codice enotandas sibi sumsit Suffridus Petr., nemo non statim videt.

col. 1755–1756page 24 of 56

PG 6:1755Τοῦ αὐτοῦ περὶ ἀναστάσεως νεκρῶν ΑΒ; περὶ ἀναστάσεως νε κρῶν ὁ λόγος ἄριστος,: Αθηναγόρου ἢ τῆς, ή. 1. 25 καὶ τῷ δοκ. 1. 27 ἑκάστῳ ἑκατέρῳ 1. 32 σπέρμασιν 1. 33 ὑγεινῶν Α. 1. 54 προκαθήρας Α. 1. 36 διδ. εθέλων 1. 40 προστάσσομεν σ τ 1. 45 τινὰς δὲ ἐπ᾽ ἴσης 1. 8 οὕτως· ὅτι 1. 10 καὶ τὴν γὰρ οὕτως· εὔλογός ἐστι πᾶσα ... ἐγγινομένη, ἀλλὰ... ἰσχυρᾶς κακ τῆς... ἀσα φείας, 1. 12 ότ᾽ ἂν ΑΒ. 1. 25 δεῖξαι Β. 1. 28 αὐτῶν Β. ου 1. 51 ἀληθεύσιν Β, οὐ 1. 33 34 γινώσκ. κατά Β. 1. 36 δ, τε γὰρ 1. 57 π. δυν. τὸ παράπ. 1. 38 Εγχειρήσειεν επιτέλεσείεν 1. 39 σωφρονοί; τὴν οἰκεῖαν ἐπισκέψαιτο ΑΒ ψεται) τε Β. 480, 1. 1 στοιχείου ὦ ἔμελλεν τὸ δ. λ. 1. 16 τὸ καὶ διαλ. γιν. 1. 26 τῆς ἴσης σώματα τῶν 1. 32 παρ' αὐτῆς (αὐτοῖς νενομισμένην ΔΓ, παρὰ της νενομισμένης Β. 1. 42 πλήθη ΑΒ. 1. 44 διακρίναι Β. 981, 1. 1 αὐτ. εκείν. 1. 6 Ισχυρᾶς Α. 1. 9 1 ποτ.; δυσθανατούντων 1. 19 τῶν ἀνθρ. Β. 1. 26 τούτων ΑΒ, εδηδομ. Ε. καὶ ἄλλοτε δὲ 984, 1. 5 ἅμα τῷ προσομ. μὴ δὲ 1. 9 ὥσπερ ούν. προσπελάζειν αὐτὴν αύ, τὴν 1. 17 αὐτῆς δὲ Β. 1. 18 ἐς Β, εἰς πέφυκεν 1. 25 τοῦ περίττ. ἢ πλεον. 1. 25 είοθ. ειωθότως 1. 29 τριττῆς δὲ 1. 30 γινομένης 1 40 ονομάσειε 1. 43 ἐπεισαχθ. επισαχθ.; σαχθεντα 1. 45 τὴν εἰλικρινεστάτην συνδιαπλεκ. ΑΒ (δια 985, 1. 8 συνε (φελκύσηται) Β, (-) τὸ Β΄ ΑΒ. 1. 23 κατὰ τ' αὐτὴν 1. 24 συστᾶν Β. συνιστ. αν. 1. 44 οὐ χ. οὐ πν. ού πν. τοιαύτης ὑπόθοιτο 988, 1. 6 ταύτην Α. δὲ Β. 1. 11 ἐπιγινομ. πημελῆ ἐστὶ 1. 13 τοιούτων δε γινομένων μόνην ην 1. 22 ἐξηλ. Α. τρυφ. 1. 39 γε οὐδ' ἐκ ταυτοῦ εἰδ. ὥσπερ... συγκεχ. 989, 1. 4 μὲν οὔτ᾽ 1. 9 καὶ μορ. καὶ χορ. Β. εκκοπ. Β. ἢ καὶ 992, 1. 2 τὰς οὐσίας 1. 6 φείσαι παρ' ἀνθρ. Α. 1. 11 αὐτὸ Α. 1. 14 παρ' αὐτοῖς 1. 22 τις τι Β. ὑπόθοιτο 1. 22 ταύτῃ Β. 1. 25 γὰρ νῦν ὑπεικ. τῇ 1. 54 μὴ τοῖς αὐτοῖς ( ότι 1. 48 νῦν φθαρτῷ ἀφθάρτῳ σ. οὐκ ἀδικεῖται, δ. ὅτι οὐδὲ ἀφθάρτον ἀφθάρτω συνὸν ἀδικηθήσεται.... Ερ γον τοῦ Θεοῦ νῦν φθαρτὸν ἀφθάρτῳ συνὸν (οὐδ᾽ ἀφθάρτῳ ἀδικηθη) σεται· οὐ μὴν οὐδ' ούδε... ἐκ. φ. τ. α. ὡς ἀν. Ερ. πως Β. 1. τουτέστι δέδειχται 1. 27 το δορυφ. δο 1. 38 δεύτερος ψευδοξουντ. Β.

AD LIBRUM DE RESURRECTIONE MORTUORUM. Libri, qui De resurrectione mortuorum inscribitur, tres codices contulimus. Quorum illum a fol. 348. vers. init.; 367 vers. fin. (fol. 360 bis adest), Ba fol. 153/vers. statim p. init. - fol. 167 vers. post med. continent. Tertius C, id est cod. reg. 451, cuius uberior a nobis de Justini libris agentibus iam data est descriptio, hunc tractatum a fol. 433 vers. init. 461 rect. paulo post med. (fol. 444 rect. et vers. vacuum est) exhibet. A= Reg. 1, B=Reg. 2, C= Reg. 3 apud Maranum. Inscr.: Τοῦ αὐτοῦ περὶ ἀναστάσεως νεκρῶν ΑΒ; in deest, at al. superscr. περὶ ἀναστάσεως νε κρῶν ὁ λόγος ἄριστος, tertia: Αθηναγόρου addidit. Quid hoc libro ostendere voluerit Athen., ipse cap. 24 dixit. Col. 976, 1. 1 ἢ τῆς, etc., ABC; vulgo ή. 1. 25 καὶ (fin. vers.) τῷ δοκ. C. 1. 27 ἑκάστῳ supers. ἑκατέρῳ G al. 1. 32 σπέρμασιν AG. 1. 33 ὑγεινῶν Α. 1. 54 προκαθήρας Α. 1. 36 διδ. εθέλων AC. 1. 40 προστάσσομεν BC, sed σ ante τ del. al. 1. 45 τινὰς δὲ ABC. Col. 977, 1. 1 ἐπ᾽ ἴσης et sic semper. 1. 8 οὕτως· ὅτι C. 1. 10 καὶ τὴν C, cor. al. 1. 11 γὰρ supers. al., om. C. De toto hoc loco audi Tiber. Hemsterhusium, virum illum magnum, qui ad Lucian. Nec. cap. 7, tom. I, p. 465, ed. Amstelod.: c... Hinc peti debere medicinam, inquit, arbitror loco Athenag...., cuius hærentem implicatamque sententiam nullis verborum artificis expediunt: οὕτως· εὔλογός ἐστι πᾶσα ... ἐγγινομένη, ἀλλὰ... ἰσχυρᾶς κακ τῆς... ἀσαφείας, illum in modum si commode scribi et priinam quæ deficere videtur vocem adiungi concedas nulla re stabit amplius in verbis alioqui perobscuris difficultas. › 1. 12 ότ᾽ ἂν ΑΒ. 1. 25 δεῖξαι marg. Β. 1. 28 αὐτῶν om. Β. ου 1. 51 ἀληθεύσιν Β, οὐ supers. al. 1. 33 et 34 γινώσκ. ABC; dein κατά Β. 1. 36 δ, τε γὰρ AG. 1. 57 π. δυν. τὸ παράπ. AG. 1. 38 Εγχειρήσειεν A, qui mox επιτέλεσείεν et sic Tere semper. 1. 39 σωφρονοί; dein τὴν οἰκεῖαν G. ibid. ἐπισκέψαιτο ΑΒ (Bal. verba aliquatenus evanida rescribendo dedit ψεται) (. penult. τε om. Β. Col. 480, 1. 1 στοιχείου ABC. 1. 4 8 B, al. iu ὦ mut., quod et in marg. add.; sed et quoque ab ead. m. supers. 1. 7 ἔμελλεν ABC (v fin. om. BC); τὸ δ. λ. B, sed transp. ipse. 1. 16 τὸ καὶ διαλ. γιν. marg. 1. 26 τῆς ἴσης ABC. 1. 30 σώματα (fin. vers. C) τῶν AC. 1. 32 παρ' αὐτῆς (αὐτοῖς C) νενομισμένην ΔΓ, παρὰ της νενομισμένης Β. 1. 42 πλήθη ΑΒ. 1. 44 διακρίναι Β. 1. ult. xav supers A. Col. 981, 1. 1 αὐτ. εκείν. ABC. 1. 6 Ισχυρᾶς Α. 1. 9 1 ποτ. ABC; dein δυσθανατούντων ad Herod. 1, 36, p. 536 corrigere voluit Valckenaer. 1. 19 τῶν ἀνθρ. superscr. Β. 1. 26 τούτων C. 1. 34 tender. (sed ŋ et & ante m. in ras. scr. A) ΑΒ, εδηδομ. Ε. 1. 36 καὶ interp. postea A. antepen. ἄλλοτε δὲ ABC. Col. 984, 1. 5 ἅμα τῷ προσομ. AC. 1. 8 μὴ δὲ (qui semper ita) BC. 1. 9 ὥσπερ ούν. (semper). 1. 12 προσπελάζειν (qui tamen v transf.) BC. 1. 13 αὐτὴν supers. αύ, om. scqueus τὴν 1. 17 αὐτῆς δὲ Β. 1. 18 ἐς Β, εἰς AG. 1. 19 πέφυκεν (qui ut iam diximus, semper etiain subsequente consonante add.) B. 1. 25 τοῦ περίττ. ἢ πλεον. G. 1. 25 είοθ. Bal., ειωθότως G. 1. 29 τριττῆς δὲ ABC. 1. 30 γινομένης AG. 1 40 ονομάσειε BC. 1. 43 ἐπεισαχθ. (marg. επισαχθ.; sed in textu σαχθεντα in ras. scr.) BC. 1. 45 τὴν εἰλικρινεστάτην marg., textus, om. C. antep. συνδιαπλεκ. ΑΒ (δια interp. operose) C. Col. 985, 1. 8 συνε (φελκύσηται) Β, qui (-) in rasura scr. 1. 16 τὸ supers. Β΄ 1. 21 ut textus ΑΒ. 1. 23 κατὰ τ' αὐτὴν 1. 24 συστᾶν Β. 1. 42 συνιστ. C, al. super: super. αν. 1. 44 οὐ χ. οὐ πν. marg.; ού πν. om. G. ult. τοιαύτης ABC. ibid. ὑπόθοιτο BC, recte cf. Κuehn. Gram. gr., vol. I, § 205, 2, p. 222. Col. 988, 1. 6 ταύτην Α. 1. 9 δὲ supers. Β. 1. 11 ἐπιγινομ. ABC. 1. 12 πημελῆ; dein ἐστὶ ABC (om. accent. C). 1. 13 τοιούτων δε γινομένων C. 1. 20 Fuisse videtur μόνην in A, sed eras. ην ab ead. m. et rescrip. a. 1. 22 ἐξηλ. Α. 1. 37 τρυφ. C, sed superior o pars videtur erasa, ut v fieret. 1. 39 γε οὐδ' G. ibid. ἐκ ταυτοῦ εἰδ. AG. ult. ὥσπερ... συγκεχ. marg. Col. 989, 1. 4 μὲν οὔτ᾽ ABC. 1. 9 καὶ μορ. AC, καὶ χορ. Β. 1. 23 εκκοπ. alterum x supers. Β. antep. ἢ καὶ ABC, om. ed. Rechenberg. Col. 992, 1. 2 τὰς οὐσίας ABC. 1. 6 φείσαι al. ib. παρ' ἀνθρ. Α. 1. 11 αὐτὸ Α. 1. 14 παρ' αὐτοῖς AC. 1. 22 τις AG; τι Β. ibid. ὑπόθοιτο BC. 1. 22 ταύτῃ Β. 1. 25 γὰρ νῦν ὑπεικ. τῇ AC. 1. 54 μὴ τοῖς αὐτοῖς ( 1. 43 ότι marg. 1. 48 νῦν φθαρτῷ ἀφθάρτῳ σ. οὐκ ἀδικεῖται, δ. ὅτι οὐδὲ ἀφθάρτον ἀφθάρτω συνὸν ἀδικηθήσεται.... Ερ γον τοῦ Θεοῦ ita G; νῦν φθαρτὸν ἀφθάρτῳ συνὸν (οὐδ᾽ ἀφθάρτῳ ἀδικηθη) σεται· οὐ μὴν οὐδ' ούδε... ἐκ. φ. τ. α. ὡς ἀν. Ερ. πως videtur esse in A, plane in B-, (in quo illa parentheseos (-) siguo indicata in rasura scripta sunt (partim extra finem versus) Β. 1. penult. τουτέστι BC. Col. 995, 1. 8 δέδειχται in. fol. vers. 445 in C, cuius totum fol. 444 vacuum est, quamquam nihil deest. 1. 27 το δορυφ. ABC. δο 1. 38 δεύτερος al., ψευδοξουντ. Β.

col. 1757–1758page 25 of 56

PG 6:1757δὴ Β. πρόδια δια καθαίρων τὸ τοῦτο τῷ αὐτὸ το (τὸ 5. ΔΒ. 1. 29 δλικῇ τ. καὶ φ. στ. 4. 1. 40 ἐπὶ τὸ Α. οίονται Α. 1. 41 γενομένους Ο. ἂν εποιησεν (ν Ανθρ. 997, 1. 6 ἀποπληρούντων ), ἀλλ' οὐ τῶν (τῷ τούτοις Α. 1. Ἡ ὑποτάττον (ν Α) ΑΒ. 1. 13 ήτ' (τ' ἄλλου 1; μήτ' ἄλλου ν 1. 23 αὐτῶν αὐτὸ Β. 1. 25 μεμοιραμένης Α. 1. 26 ὁ ποιήσας 1. 28 δυν. καὶ σοφ. Β. 1. 29 τούτοις συνδ. ἀπόρως Α. τοῦ Β, 1. 34 μηδεμ. τοῖς Β. τι 1. 20 τεθαρρηκότες μ 1. 30 Εφυτον Β. 1. 51 διδομένων Α. 1. 35 ἐπὶ τὸ ζ. Α. 1. 37 πάσῃ; ταύτῃ 1. 38 θεωρ. συνδ. ἀεὶ 1. 46 φύσιν ἢ δικαία καὶ ἢ (ἢ ή διὰ προβ. ἡ (ή Β. 1. 2 πίστιν, ἥτις (ήτις Α) Β. 1. 5 οὐδὲ ἐκ Β. χρῆναι χρῆν 1. 21 δεύτ. ή τρ. 1. 22 πρῶτον 1. 23 τοῦτ' ἔστι Α. 1. 25 ταύτῃ δὲ 1. 28 καὶ ὅτι Β. 1. 29 συνυπάρχουσιν ΑΒ. 1. 30 παρέχονται 1. 38 επήρεισαν (Γ' αν ἐπεστήριξαν 1. 45 τοῦτ' ἔστι Α. αν ξ τουτέστι ἀνίστασθαι Β. 1. 47 τελευτης. οἱ (8 καὶ (καὶ αὐτοὶ ὡς ἐξ αὐτῶν 1. 26 ἔτι δὲ μυῶν 1. 46 φυσικῶς γινομ. Α. δτι λους τέλους γὰρ 1. 26 κατὰ τὴν γῆν 1. 30 πάντα τὰ γενομ. 1. 35 κατάγειν και ει ἡ διερίνυν ἢ ἢ διαίρειν ἢ 1. 40 το Α. 1. 41 νομ. Β. 1. 45 ἐπὶ τοῦτον διὰ δὲ (δὲ το 1. 12 οὐ γὰρ 1. 18 καὶ διασκ. Β'; καὶ σχεδ.; καὶ διασκεδ πρό τούτων, περὶ τούτων 1. 41 γίνοιτο 1. 45 κτην. ἢ θηρ. βίος 1. 50 φάγωμεν καὶ π. ἢ καὶ σύμπαν (πᾶν Β) ἔθνος 1013, 1. 20 ἐν φθαρτῷ τῷ σώματι Αύ; ἐν τῷ φθαρτῷ σώματι Β. 1. 29 ή μένει μὲν ἡ ψ. καθε ἑαυτὴν ἄλυτος, ἀσκ. 1. 33 μὲν αθεότης ἀθεότητος Α. 1. 41 μένοι μένει 1. 45 ἐπεὶ μὴ δὲ (μήδε Β) 1. 47 διαπρ. δικαιοσύνην 1016, 1. 8 συνδιην. συν Β. πόνους, πῶς οὐκ ἄδικον 1. 12 την συναρπ. 1. 14 ἄλλοτε δὲ κ. Ι. 16 ήντιν' οὖν Α; ἥντινοῦν Β; ήντιναουν καὶ ὅσαι μ 1. 26 πλημελὲς Β. 1. 37 θῶμεν δώμεν 1. 40 ὁπότ' ἂν ΑΒ. 1. 41 ἐπι ἐπισκ. 1. 51 μηδὲν 1017, 1. 6 μὴ δὲ ΑΒ, μηδε 1. 7 ἀρ. γιν. εἶναι τὰς 1. 8 ὥσπερ οὖν 1. 13 ανδρίαν ΑΒ. 1. 20 πῶς καὶ Α. αίρ., αι 1. 22 μὴ δὲ μιᾶς ΑΒ. 1. 24 που δαι Α. πρό γε 1. 18 γεννωμένοις ΑΒ. 1. 19 γίνονται (. 1. 25 άλλο τι ἢ τῶν ἑτερ. ΑΒ. 1. 21 ἀμφοτέρων τοῦ καὶ πασχ. 1. 28 πράξεις τέρου 1. 29 μία τις ἐστὶν ΑΒ; μία τίς ἐστιν διαμ. ἀδυν. 1005, 1. 15 τοῖς τού τούτου Β. 1. 17 τὴν οἰκεῖαν (οἰκείαν 1. 21 λογιζόμενος -ζόμενοι Β. 1. 25 οὔτ᾽ ἐπὶ 1. 34 προσλ. προλ. 1. 35 βουλ. λόγ. 1. 39 τῶν λόγων Β. 1. 45 περὶ τὴν 1. 46 τῶν του Α. λεγ. ζ. 1008, 1. 13 διακόπτεται Α. 1. 26 οὐκ έχ. Β. 1. 27 ίσον 1. 29 ἀποχὴν ἀλλοτρ. 1. 30 καὶ τῆς ἀπ. 1. 46 ψυχαίς ψυχής. ἐθέσπισεν 1. 47 τῶν αὐταῖς ψυχὰς ψυχαῖς. 1020, 1. 1 οἰκοιοῦνται 1. 2 μοιχεύσεις 1. 8 ὅλως οὐκ ἔστιν οὐδε λ ἢ τὴν πλείον. 1. 13 διὰ φυσ.

Col. 993, 1. 41 δὴ supers. Β. CONJECTURE ET EMENDATIONES. 1. 43 πρόδια (hic in. vers. C, qui δια scr. in ras ) καθαίρων AC. Col. 996, 1. 20 τὸ in τοῦτο emen.; τῷ C. ibid. αὐτὸ το (τὸ sp. al.) 5. ΔΒ. 1. 29 δλικῇ τ. καὶ φ. στ. 4. 1. 40 ἐπὶ τὸ Α. ibid. οίονται Α. 1. 41 γενομένους Ο. 1. 49 ἂν supers. B. 1. 50 εποιησεν (ν om. G, in quo hic fn. fol. vers.) Ανθρ. AG. Col. 997, 1. 6 ἀποπληρούντων (fin. vers. ), ἀλλ' οὐ (hæc duo vocab. in lin. vers. extra vers. add.) τῶν (τῷ cor. radendo) τούτοις Α. 1. Ἡ ὑποτάττον (ν in ras. scr. Α) ΑΒ. 1. 13 ήτ' (τ' in ras. scr.) ἄλλου 1; μήτ' ἄλλου G. ν 1. 23 αὐτῶν C; αὐτὸ Β. 1. 25 μεμοιραμένης Α. 1. 26 ὁ ποιήσας ABC. 1. 28 δυν. καὶ σοφ. Β. 1. 29 τούτοις συνδ. ABC. ibid. ἀπόρως Α. 1. 32 τοῦ Β, sed circumf. del. al. 1. 34 μηδεμ. τοῖς Β. Col. 1000, 1. 13 τι sp. 1. 20 τεθαρρηκότες ABC. μ 1. 30 Εφυτον Β. 1. 51 διδομένων Α. 1. 35 ἐπὶ τὸ ζ. Α. 1. 37 πάσῃ; ταύτῃ C. 1. 38 θεωρ. συνδ. ἀεὶ ABC. 1. 46 φύσιν ἢ marg. 1. 50 δικαία (syllaba καὶ sp.) B. ult. sp. ἢ (ἢ ut videtur A, ή C) διὰ (om. C, sp. A) B. Col. 1001, 1. 1 προβ. ἡ (ή om. C, super. A) Β. 1. 2 πίστιν, ἥτις (ήτις om. C, sp. Α) Β. 1. 5 οὐδὲ ἐκ Β. 1. 45 χρῆναι G; χρῆν AB (at in parva rasura post v). 1. 21 δεύτ. ή τρ. AG. 1. 22 πρῶτον G. 1. 23 τοῦτ' ἔστι Α. 1. 25 ταύτῃ δὲ ΑBC. 1. 28 καὶ ὅτι Β. 1. 29 συνυπάρχουσιν ΑΒ. 1. 30 παρέχονται BC. 1. 38 επήρεισαν (Γ' αν ἐπεστήριξαν eras. A) ABC. 1. 45 τοῦτ' ἔστι Α. ... αν post ξ τουτέστι ἀνίστασθαι om. Β. 1. 47 τελευτης. οἱ (supers. A, 8 B, om. C) καὶ (καὶ orn. C) αὐτοὶ ABC. ibid. ὡς sp. A. Col. 1004, I. 9 ἐξ αὐτῶν (supers. in ras. sc. A) AC. 1. 26 ἔτι δὲ μυῶν ABC. 1. 46 φυσικῶς γινομ. Α. ult. δτι in textu ab ead. man. ABC. Col. 1009, 1. 11 syllab. λους in τέλους et dein γὰρ super. A. 1. 26 κατὰ τὴν γῆν G. 1. 30 πάντα τὰ γενομ. ABC. 1. 35 κατάγειν ABC. και ει ibid. ἡ διερίνυν ἢ f; ἢ διαίρειν ἢ G. 1. 40 το sp. Α. 1. 41 νομ. Β. 1. 45 ἐπὶ τοῦτον ABC. Col. 1012, 1. 5 διὰ δὲ (δὲ om. AC) το ABC. 1. 12 οὐ γὰρ G. 1. 18 καὶ διασκ. Β'; καὶ σχεδ.; καὶ διασκεδ om. C. 1. 29 πρό (videtur o eras.) τούτων, postea v super lin. add. B; περὶ τούτων G. 1. 59 7 sp. A. 1. 41 γίνοιτο ΑBC. 1. 45 κτην. ἢ θηρ. βίος ABC. 1. 50 φάγωμεν (fin. vers.) καὶ π. C. ἢ καὶ σύμπαν (πᾶν Β) ἔθνος ABC. Col. 1013, 1. 20 ἐν φθαρτῷ τῷ σώματι Αύ; ἐν τῷ φθαρτῷ σώματι Β. 1. 29 ή μένει (in rasur. f) μὲν (sp. A) ἡ ψ. καθε ἑαυτὴν ἄλυτος, ἀσκ. AC. 1. 33 μὲν sp. B. 1. 39 αθεότης BC (in extra versum in marg. scri ptum) C; ἀθεότητος Α. 1. 41 μένοι ABC, μένει Rech. 1. 45 ἐπεὶ μὴ δὲ (μήδε Β) ABC. 1. 47 διαπρ. δικαιοσύνην (post. vocem del.) Col. 1016, 1. 8 συνδιην. super. συν Β. ib. πόνους, hic add. πῶς οὐκ ἄδικον BC; sunt in marg. forte ab scr. 1. 12 την ante συναρπ. om. ABC. 1. 14 ἄλλοτε δὲ κ. ABC. Ι. 16 ήντιν' οὖν Α; ἥντινοῦν Β; ήντιναουν G. 1. 25 καὶ ὅσαι in fin. vers. et initio seq. extra lir. f, videtur ras. adesse. μ 1. 26 πλημελὲς Β. 1. 37 θῶμεν ABC, δώμεν Rech 1. 40 ὁπότ' ἂν ΑΒ. 1. 41 ἐπι in ἐπισκ. sp. f. 1. 51 μηδὲν C. Col. 1017, 1. 6 μὴ δὲ ΑΒ, μηδε C. 1. 7 ἀρ. γιν. εἶναι τὰς C. 1. 8 ὥσπερ οὖν ΑBC. 1. 13 ανδρίαν ΑΒ. 1. 20 πῶς καὶ Α. 1. 21 αίρ., αι ex e cor. f. 1. 22 μὴ δὲ μιᾶς ΑΒ. 1. 24 που δαι Α. ib. πρό γε ABC. 1. 18 γεννωμένοις ΑΒ. 1. 19 γίνονται (. 1. 25 άλλο τι ABC. ib. ἢ τῶν ἑτερ. ΑΒ. 1. 21 ἀμφοτέρων ABC, ib. τοῦ καὶ πασχ. ABC. 1. 28 πράξεις ABC. τέρου Rechenb. 1. 29 μία τις ἐστὶν ΑΒ; μία τίς ἐστιν C. ult. διαμ. ἀδυν. AG. Col. 1005, 1. 15 τοῖς τού (del.) τούτου Β. 1. 17 τὴν οἰκεῖαν (οἰκείαν BC) ABC. 1. 21 λογιζόμενος AC; -ζόμενοι Β. 1. 25 οὔτ᾽ ἐπὶ ABC. 1. 34 προσλ. ΑBC, προλ. Rech. 1. 35 βουλ. λόγ. AG. 1. 39 τῶν λόγων Β. 1. 45 περὶ τὴν ΑBC. 1. 46 τῶν (sup.) του Α. ult. λεγ. ζ. AC. Col. 1008, 1. 13 διακόπτεται Α. 1. 26 οὐκ έχ. om. Β. 1. 27 ίσον ΑBC. 1. 29 ἀποχὴν ἀλλοτρ. ABC. 1. 30 καὶ τῆς ἀπ. ABC. 1. 46 ψυχαίς ex em. A, fuit ψυχής. ib. ἐθέσπισεν AC. 1. 47 τῶν sp. A. penult. αὐταῖς marg. ψυχὰς A, sed fuit a pr. m. ψυχαῖς. Col. 1020, 1. 1 οἰκοιοῦνται C. 1. 2 μοιχεύσεις ABC. 1. 8 ὅλως οὐκ ἔστιν οὐδε AG. 1. 9. 6 om. AC. λ 1. 14 xôn. B. ib. ἢ τὴν πλείον. C. 1. 13 διὰ φυσ. ABC.

col. 1759–1760page 26 of 56

PG 6:1759Εν 1. 28 περὶ τῆς ἀναστ. 1. 35 δοκ. τῶν μικρόν ΑΒ. 1. 42 τοῦ τό (, που καὶ Α' τοῦτ᾽ ἂν Β. 1. 10 μετίει γὰρ τούτου; με τ) είη γὰρ τουτου 1. 13 δ' εἶναι 1. 19 κεχωρισμένη Γ. 1. 23 τόνδε τὸν βίον λαχών ΑΓ. 1. 37 ταῖς αὐταῖς ψυχαῖς 1. 38 δ' αὖ τὸ 1. 40 γενομ. ΑΒ; γινομ. 1. 44 συνδίαν. συν φυσικῶς Β. τοῦ δόντος ΑΒ, τοῦ ὄντος 1. 48 προσπεπ. 'Αθηναγόρου περὶ ἀναστάσεως εἴπω, ἀγάπην αὐτὸν λ., εἴπω, τὴν ἀγάπην αὐτοῦ λ. π. ὅπου κλέει; οί Ύλλον; οίμαι ᾿Αλθηῖς ἀπὸ τῆς γε νομένης γυναικὸς Δ., θ. δ. Θεστίου, Αλθαίας. Δηΐα νειρηῖς, ἀπὸ τῆς θυγατρὸς Δ. κ. Αλθαίας, Θε στις 2. Θ. τ. Αλθαίας πατρός. Διονύσου καὶ ᾿Αλθαίας τῆς Θ. γ. 4. πρυμνητου προσύμνου οὖν ἑαυτῷ οὐ περιεποιήσατο; ποις Εὔαν ἐπικαλεῖται, ... ώσπερεί λόγια εἰς μαρτύριον ἑαυτοῖς καὶ τοῖς τὰ τà ἁμπλάκημα. εἰργασμέ γων ὅ τι δ᾽ ἂν ποιῇς, ἀεὶ νόμιζ' δ. τ. καὶ φιλοπράττειν. ᾿Αρχιμανδρίτης ἐν τῇ τῆς σεβασμίας Λαύρας μονῇ (μόνη αφμ. 1. 9 ἀπέθανε Ρ. 1. 18 ή Ρ.— Νο 2. -ἔφασαν, αὐτοὶ δ᾽ ὕστε 1. 17 ὑπὸ δ' ἀνοήτων Β. τέχνα εἰς ἄγχον γίνεται 1129, 1. 5 καὶ περὶ τῶν νόμων τῶν τό τε, Ρ. 1. 6 γίνονται Ρ, 11 πράττεσθαι οι Στοϊκοί. 1. 20 δ' αὖ 21 πλείων 1. βούλονται. 1. 27 κλιτόμαχος 32 ἀθεοτάτου. 1. 18 πᾶσι τοῖς ἀξίοις 20 1. 54 προε 1. 30 τε άνωφ. φοτ. ἐστι ταυτόματος ή. Ι. 32 ὡς ἔτυχε· ταῦτα γὰρ πάντα κρίνουσιν 1. 35 προσῆκεν 39 εξόλου. λοιπῶν ποιητῶν 1. 20 κατακλύσας Ρ. 1136, 1. 27 κατὰ νόμον μετέ πειτα δὲ. 1137, 1. 2 προανεφώνησαν Ρ. 1140, 1. 43΄ προσεύχεσθε ἐπὶ τῶν 47 καυχάσθε. 1144, 1. 3 διάξωμεν διάζωμεν ) 1. 6 ἀφελεῖν. 1. 33:... μάλιστα ταῦτα) ἐξ ὧν ἀναγινώσκεις (), ἵνα ὡς φιλομαθής ἐγενήθης (ἐγεννήθης Ρ) ἕως τοῦ δεῦρο οὕτω καὶ φιλομαθής ες

Εν Col. 1020, l. 19 EUTEλ. al. 1. 28 περὶ τῆς ἀναστ. ABC. 1. 35 δοκ. τῶν μικρόν ΑΒ. ibid. lv (in magna rasura scr. A) ɛlpnµ. (εt in ras. scr. A) AC; ɛlp. hµiv (hiv in marg. extra vers.) B. 1. 36 xal supers. A. 1. 42 τοῦ τό (, add. C) που καὶ ABC. ap Col. 1021, 1.1 Evɛpyès al. 1. 9 ToUtols dv (partim in rasura scr. part. et compendiis scripturæ adhibitis operose interp. A) Α' τοῦτ᾽ ἂν Β. 1. 10 μετίει γὰρ τούτου; με (ras., fuit f. τ) είη γὰρ τουτου G. 1. 13 δ' εἶναι ABC. 1. 19 κεχωρισμένη Γ. 1. 23 τόνδε τὸν βίον λαχών ΑΓ. 1. 37 ταῖς αὐταῖς ψυχαῖς Ali. 1. 38 δ' αὖ τὸ 1. 40 γενομ. ΑΒ; γινομ. C. 1. 44 συνδίαν. sp. συν ib. φυσικῶς Β. 1. 45 te om. B. τοῦ δόντος ΑΒ, τοῦ ὄντος C. 1. 48 προσπεπ. AG. Subscr.: 'Αθηναγόρου περὶ ἀναστάσεως A; om. BC. AD THEOPHILI LIBR. AD AUTOLYC. Col. 1029, 1.1 aliquando mihi in mentem venit coniectura εἴπω, ἀγάπην αὐτὸν λ., vel εἴπω, τὴν ἀγάπην αὐτοῦ λ. Col. 1036, 1. 20 &0άvatov per prolepsin dictum esse (=ita ut sit immortalis) vix est quod dicatur. Col. 1047, not. 62 malim oxλnpw; dou. Col. 1052, 1. 2 forte legendum loav w aut π. ὅπου κλέει; Wesseling Probab. p. 98 οίxwv coniecit, quem cf. xlén Col. 1057, 1. 19 forte legendum tou Aids sirai Ύλλον; quamquam oίμαι sæpissime extra constructionem ut aiunt poni scio. 1. 33 de hoc loco hæc Heyne Observatt. in Apollod. bibl. I, 8, 1, pag. 48°: ‹ Fuit in iis (id est Alexandrinorum demis) demus seu puth (nam videtur Theophilus confundere) ᾿Αλθηῖς ἀπὸ τῆς γενομένης γυναικὸς Δ., θ. δ. Θεστίου, Αλθαίας. Δηΐανειρηῖς, ἀπὸ τῆς θυγατρὸς Δ. κ. Αλθαίας, etc. Θε στις 2. Θ. τ. Αλθαίας πατρός. Ita constituenda hæc esse videntur. Nam tribus Alexandrinorum ab Herculis stirpe nomina sua mutuatæ erant: cum hac autem coniuncta habebatur stirps Bacchi per Deianiran, Althææ filiam ex Baccho, unde idem Satyrus supra: Διονύσου καὶ ᾿Αλθαίας τῆς Θ. γ. 4. et sic porro. Col. 1060, 1. 2 locus haud dubie corruptus. Neque interpretum explicationes neque Toupii ep. p. 177 et Meinekei Anal. Alex. et Mulleri Frag. histor. Græc., IV, p. 660, coniecturæ probabiles sunt. Legendum πρυμνητου aut προσύμνου (cf. Clem. Alex. Prat., p. 29 P et Arnob. c. nat. 5, 29) alibi olim proposui. Col. 1061, 1.3 cf. Meineke, Menand. et Philem., p. 249. 1. 18 remove μátny post kλrldwν et colloca post ɛldótɛę, ut numeri sibi constent. Col. 1077, 1. 18 cf. Moehleri liber, qui Athanasius, etc., inscriptus est, I, p. 47 seqq. Col. 1088, 1. 4 cf. Wesseling Probab., p. 111, et 1. 18 ibid. p. 56. Col. 1096, 1. 7 nescio an non legendum sit: “0 οὖν ἑαυτῷ οὐ περιεποιήσατο; alioquin biat sententia. Col. 1097, 1. 12 emendandum est: avo pú ποις Εὔαν ἐπικαλεῖται, ut alibi iam demonstravi. Col. 1100, 1. 23 mirum quantopere où µhy xat delectetur Theophilus. Col. 1116, l. 21 lege mov. Totus locus forte ita constituendus est... ώσπερεί λόγια εἰς μαρτύ ριον ἑαυτοῖς καὶ τοῖς τὰ etc. Col. 1117, 1.4 in lectione et Tig. xal τà vestigia eius adsunt, auod Theophilus scripsit: xar' ἁμπλάκημα. εἰργασμέ- - Vide libra1. 8-9 Emenda: Ovd' &r xaλúttel γων ὅ τι δ᾽ ἂν ποιῇς, ἀεὶ νόμιζ' δ. τ. riorum stupidorum errorem, qui et confude- “unt et accentum gravem, cuius signum et ov significat, habuerunt syllabam ov. 'Col. 1120, 1. 32 aliquando mihi in mentem venit coniectura scribendum esse... καὶ φιλοπράττειν. Ad p. 4121, n. 93: cod. Paris., olim 808, dein 1827, nunc 887, chartaceus in-fol. grandi charactere exaratus fol. 223 continet etiam a fol. 42 rect. init. usque ad fol. 112 vers. Gin. librum tertium Theophili. Inscriptio a Marano prolata est. Subscriptio hæc fol. 142 vers. fin. est: Пaxwuos ᾿Αρχιμανδρίτης ἐν τῇ τῆς σεβασμίας Λαύρας μονῇ (μόνη codex) αφμ. ibid. n. 94 P habet ouvra§ávtwy; dormitaverunt qui in codice πiouνta§ávtwv invenisse sibi visi sunt. Col. 1124, 1. 3 cf. Movers: Die Phænizier, t. I, p. 98. 1. 9 ἀπέθανε Ρ. 1. 18 ή Ρ.— Νο 2. Arridet -ἔφασαν, αὐτοὶ δ᾽ ὕστε pov etc. N° 3. Induc xxl a P omissum. 1. ult. P habet ye; errat igitur Wolf. De seqq. cf. Lobeck Agl., p. 606. Col. 1125, 1. 11 Quid si scribamus: piloxolipov? Nam quid oxónov sibi h. 1. velit, non video. Dein P aveoxúvrou et 1. 13 16ywv. 1. 17 ὑπὸ δ' ἀνοήτων p et Β. 1. 32 xvets P, quod propter Wolf. addo. Col. 1128, 1. 3 τέχνα pluralem posuit «εἰς ἄγχον news, ut Aristotelis utar verbis: cæterum cf. Wesseling. Probab., p. 29. 1. 6, 8, 9 P. — N° 21. vouoßetsïv P. pen. γίνεται P. Col. 1129, 1. 5 καὶ περὶ τῶν νόμων τῶν τό τε, Ρ. 1. 6 γίνονται Ρ, qui l. 11 πράττεσθαι οι Στοϊκοί. 1. 20 δ' αὖ P, qui l. 21 πλείων et 1. βούλονται. 1. 27 κλιτόμαχος P, qui l. 32 ἀθεοτάτου. Col. 1132, 1. 11 cf. Meineke 1. 1. p. 424; hic locus et ab Epiphauio in Ancyr., p. 512, 30 allatus est, ubi cf. Petav. 1. 18 πᾶσι τοῖς ἀξίοις P, qui l. 20 et 1. 54 προεSpɛla, non ut textus Wolf. poɛdpla habet. 1. 30 τε άνωφ. φοτ. ἐστι ταυτόματος ή. Ι. 32 ὡς ἔτυχε· ταῦτα γὰρ πάντα κρίνουσιν etc., P. 1. 35 προσῆκεν P, qui l. 39 εξόλου. Col. 1133, 1. 1 seqq. cf. Meineke Frag. comicor., vol. I, p. xiv. 1. 8 male Mar. λοιπῶν vel ποιητῶν delendum esse dicit; how h. 1. eo modo explicandum, de que Heind. ad Plat. Gorg., pag. 473 Ď, et Walch. emend. Liv. p. 59 egerunt. 1. 20 κατακλύσας et Ρ. Col. 1136, 1. 27 κατὰ νόμον P, qui supra μετέπειτα δὲ. Col. 1137, 1. 2 προανεφώνησαν Ρ. Col. 1140, 1. 43΄ προσεύχεσθε ἐπὶ τῶν etc., P, qui l. 47 καυχάσθε. Col. 1144, 1. 3 διάξωμεν (non διάζωμεν ) P, qui 1. 6 ἀφελεῖν. 1. 33 si adesset:... μάλιστα (scil. ταῦτα) ἐξ ὧν ἀναγινώσκεις (ita P ), ἵνα ὡς φιλομαθής ἐγενήθης (ἐγεννήθης Ρ) ἕως τοῦ δεῦρο οὕτω καὶ φιλομαθής ες

col. 1761–1762page 27 of 56

PG 6:1761Έση εἰς τὸ ὕστερον, λέγων κεῖται, εὑρίσκεται, ἐβασίλευσενἔτη θ. Τοῦτον οἱ τῆς τροφοῦ υἱοὶ τέσσαρες ἐπίδου λεύσαντες ἀπώλεσαν, ὧν ὁ πρεσβύτερος ἐβασίλευσεν Στη δεκαδύο, μεθ' οὓς Ασταρτος ὁ Δελειασάρτου, ὃς βιώσας ἔτη νὰ ἐβασίλευσεν Ι. Πυγμαλίων φυγμαλίου, ἡ ἀδελφὴ αὐτ Ρ... λέγων· είγε μὴν τ. οὕτω. π. χ. ὡς ν. διακο σ. μεῖται... πότε ὁτιοῦν τοῦτο ὅτ' ἂν μὲν μυριάκις τοὺς τότ' ἔχειν ἀδελφοὺς γέγονεν τότε χίλια δ' ἀφ' οὗ γέγονεν, ο είδ εἰς τοσαῦτα μὲν ἀπὸ Δαιδάλου γέγονε, τὰ δὲ ἀπὸ Ορφέως, τὰ δὲ ἀπὸ Παλαμήδους, 1144, 1 24 ὡς ξένη τις καὶ ἡμῖν ὑπόσχηται Ρ. 1. 39 φάσι Ρ. απηρτημένων οἷος δι' δν. έν καὶ σήμ. Μανάθως Ρ; 1. 15 μετὰ τὸν χειρών 1. 17 ἀμέση. 1. 19 Μηφρραμμούθωσις 1. 22 έτη λς' ει τούτου δὲ θυγάτηρ. 1. 24 μῆνας τρεῖς. Μετὰ δὲ τοῦτον Αρμάτ ἔτη δ', μῆνα α'. Μετὰ δὲ τοῦτον Μεσσής Μιαμμοῦ ἔτη ς' και μετὰ τοῦτον Ραμέσης ἐνιαυτὸν μῆνας δ' καὶ μῆνας β' καὶ μετὰ τοῦτον Αμένωφις ἔτη ιθ' μήνας σ' τοῦ δὲ Θοῖσσος καὶ Ῥαμέσσης ἔτη ι', οὕς φασιν Ο εἰρημένον, ω 1152, 1. 1 ἐκβάλλοντος 25 ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρσι, 1. 26 δὲ. 24 1453, 1. 11 Ἱερωμένος Ρ. τοῦ Ρ. ρλγ. Ρ. Ἰώσιππος οὐ πάνυ. εἰς τὸ, ὥστε τῶν ἀπ. και πᾶς υἱὸς δὲ αὐτοῦ Σήθ 1. 50 σλ, λ ελε ἐτῶν 1. 4-5 φαλεγὼν ἔτη ὢν, Ῥαγαῦ, Σορούν Ναχωρὼν ὢν ἐτῶν σε. 1. 13 έτη 23 Γονοθοήλ Ἐκλών 1. 40 έτη υλς' ὃς καὶ τὸν ναὸν τὸν... ᾠκο δόμησεν ὧν ἐτῶν μ'. 1. 48 Γοθονιήλ Ρ, Αμεσίας 1160, 13 ν Ρ 18 πεντήκοντα ἔτη 1. 17 κατὰ Έλληνας καὶ Ρ, Γοε, 1. 15 τριάκοντα καὶ (καὶ ὀκτώ ἐν Μασσαγέταις. 1. 19 καὶ ζ Ρ, 22 ότε γίνεται 1. 56 Μαυ ρηλίου, Μ. Αὐρηλίου 1164, 1. 19 τελευτῆς καὶ ἀρχῆς, 23 μή νες ή, 1. 26 εχςε. Ρ καὶ κ. τ. τιτα νώ θαλλος μεμνημένοι τινές φασι τὸν Β, 1. 50 η καὶ Λιμοῦ ἡμᾶς θε 1. 44 φιλίμως. Ερμίου 1. 3 τὴν Ἑλλάδα τὴν Λακωνικὴν παροικού σε τὴν Λακωνικὴν Αργολικήν τὴν Ἑλλάδα παροικοῦσι δι' ήν αἰτίαν, απεφήνατο ή σοφία, λέγων οὐκ ἀσκόπως ἀποστασίας εἴπων εἶποι ἂν εἶπεν. οὐδὲ σ., οὐδ' όμ. οὔτε σ. οὔθ᾽ ὁμ. στ. ίππων εἶπον οἱ δὲ ὕδωρ γονο ποιών· οἱ δὲ ἁρμονίαν στοιχ. στοιχεῖον Μ. στοιχεῖον ἀπό τῶν δ' τεσσάρων, στοιχείων οἱ δὲ τὴν μονάδα. Καὶ οἱ δὲ πάλιν αὖ τὰ ἐναντία. π. λ. π. τούτων Επιχ. πόσαι! πόσαι δὲ... εὑρισκόντων φλυαρίας! Αλλά γὰρ ἔστιν οἱ: ᾿Αλλὰ γὰρ δῆλον ὅτι ) στασ. με περὶ τῆς τῆς ψυχῆς οὐσίας π. τῆς οὐσίας τῆς ψυχῆς), τὰ ἀπεφήναντο. Καὶ ἄλλοι, 1172, 1. 9 όμολογῶ ὑπερεχθε σθαι ἴδων Μ. πέτομαι "Ετι δὲ, 1. 31 οὐ δυνάμενοι ἀναζητοῦσι

(Έση codd. et edd. va cum indicativo raro invenitur) εἰς τὸ ὕστερον, omnia essent perspicua. Col. 1144, 1. 13 λέγων P: quod si retinere vo lueris, loco κεῖται, quod in initio versus in P scriplum est, reponendum erit εὑρίσκεται, quod cum participio iunctum sæpe apud Theoph. legitur cf. 1. 14_post v Fellus ex Jos. addidit: Ἑβασίλευσεν ἔτη θ. Τοῦτον οἱ τῆς τροφοῦ υἱοὶ τέσσαρες ἐπίδουλεύσαντες ἀπώλεσαν, ὧν ὁ πρεσβύτερος ἐβασίλευσεν Στη δεκαδύο, μεθ' οὓς Ασταρτος ὁ Δελειασάρτου, ὃς βιώσας ἔτη νὰ ἐβασίλευσεν etc., quæ ob homæoteleuton excidisse videntur. Preterea cf. Movers I. I. ], Paper 8 et 25 et 1, 9. Τotus locus ita legitur in Ι. P. 2 Πυγμαλίων φυγμαλίου, dein ἡ ἀδελφὴ αὐτ Ρ... λέγων· είγε μὴν τ. οὕτω. π. χ. ὡς ν. διακο σ. μεῖται... πότε ὁτιοῦν τοῦτο ὅτ' ἂν μὲν μυριάκις τοὺς τότ' ἔχειν ἀδελφοὺς γέγονεν (marg. exter. P habet: «Legitur apud Platonem τότε χίλια δ' ἀφ' οὗ γέγονεν, ο quod ab al. man. scriptum est ). είδ εἰς τοσαῦτα μὲν ἀπὸ Δαιδάλου γέγονε, τὰ δὲ ἀπὸ Ορφέως, τὰ δὲ ἀπὸ Παλαμήδους, etc. Col. 1144, 1 24 ὡς ξένη τις καὶ ἡμῖν ὑπόσχηται Ρ. 1. 39 φάσι Ρ. Col. 1145, 1. 5 απηρτημένων P, qui l. 5 loco οἷος habet δι' δν. 1. 40 έν ab eadem man. superscrip P. 1. 42 om. καὶ post σήμ. P. Col. 1148, 1. 14 Μανάθως Ρ; de hoc scriptore cf. librum quem scripsit Robertus Fruin, qui omnino de iis quæ h. 1. a Theophilo ex Josepho sumta eaque in brevius contracta dicuntur consulendus est. Nos ipsi in editione Chron. Eusebii Cæsar., quam olim in lucem emittemus, de his omnibus uberius agemus. 1. 15 μετὰ τὸν χειρών P, qui 1. 17 ἀμέση. 1. 19 Μηφρραμμούθωσις f, qui 1. 22 έτη λς' ει dein τούτου δὲ θυγάτηρ. 1. 24 μῆνας τρεῖς. Μετὰ δὲ τοῦτον Αρμάτ ἔτη δ', μῆνα α'. Μετὰ δὲ τοῦτον Μεσσής Μιαμμοῦ ἔτη ς' και μετὰ τοῦτον Ραμέσης ἐνιαυτὸν μῆνας δ' καὶ μῆνας β' καὶ μετὰ τοῦτον Αμένωφις ἔτη ιθ' μήνας σ' τοῦ δὲ Θοῖσσος καὶ Ῥαμέσσης ἔτη ι', οὕς φασιν etc. P. Ο Col. 1150, 1. penult. in P εἰρημένον, superscript. ω ab al. m. Col. 1152, 1. 1 ἐκβάλλοντος P, qui l. 25 ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρσι, et 1. 26 om. δὲ. Ad l. 24 cf. Movers 1. 1. II, 1, p. 140 seqq. Col. 1453, 1. 11 Ἱερωμένος Ρ. τοῦ om. Ρ. ult. ρλγ. Ρ. Col. 1136, 1. 4 Ἰώσιππος P, qui l. 16 in initio versus extra regulam add. οὐ ante πάνυ. 1. 26-27 pro εἰς τὸ, quod huc non quadret, ὥστε coniecit Wolf. Forte delendum est, nisi gravius in h. l. insit vulnus: xal ante τῶν ἀπ. = etiam. 1. 36 και ante πᾶς superscr. in P, qui 1. 40-41 υἱὸς δὲ αὐτοῦ Σήθ et 1. 50 in P est σλ, sed - scriptum esse videtur eraso p et post λ in initio versus est macula atramenti ab al. man., ut videtur, facta. Col. 1157, 1. 2 verba ελε ἐτῶν om. P, qui 1. 4-5 φαλεγὼν ἔτη ὢν, etc., statim Ῥαγαῦ, dein Σορούν et mox Ναχωρὼν ὢν ἐτῶν σε. 1. 13 έτη P, quίl. 23 Γονοθοήλ et statim Ἐκλών et 1. 40 έτη υλς' et statim ὃς καὶ τὸν ναὸν τὸν... ᾠκο δόμησεν ὧν ἐτῶν μ'. 1. 48 Γοθονιήλ Ρ, qui mox Αμεσίας Col. 1160, 13 ν Ρ quin 18 πεντήκοντα ἔτη et 1. 17 κατὰ Έλληνας et pen. καὶ Col. 1161, 1. 1 Ρ, Γοε, vide erroris originem, qui 1. 15 τριάκοντα καὶ (καὶ superscr.) ὀκτώ emenda porro ex P vestigiis ἐν Μασσαγέταις. 1. 19 καὶ ζ Ρ, qui l. 22 ότε γίνεται et 1. 56 Μαυρηλίου, emend. Μ. Αὐρηλίου Fellus. Col. 1164, 1. 19 τελευτῆς καὶ ἀρχῆς, qui l. 23 μή νες ή, et 1. 26 εχςε. 1. 34 cf. Movers 1. 1. II, 2, p. 61, not. 14, dein Ρ καὶ κ. τ. τιτα (fnis versus hic) νώ θαλλος μεμνημένοι τινές φασι τὸν Β, qui 1. 50 3η (ânis versus) καὶ habet. De iis quæ superius dicta sunt cf. Wesseling. Prob., p. 316. Col. 1165, 1. 9 Λιμοῦ P, qui l. 15 plane ἡμᾶς θε 1. 44 φιλίμως. AD HERMIÆ IRRIS. GENTIL. PHILOS. De Hermia optime meritus est G. F. Menzel, qui hunc librum variantibus lectionibus priorum editionum et codicis Vossiani ab ipso collati, nova Latina versione et commentariis instructum Lugduni Batavorum 1840 edidit. Prolegomena præmisit, in quibus Hermiam ex apologetarum qui dicuntur numero exinendum esse probare studuit.Cuius in sententiam pedibus ivit is qui in Diariis philosoph. et catholicotheologicis olim Bonnæ publicatis de editione a Menzele in lucem emissa iudicium tulit. M. Menzel. Col. 1169, 1. 1 Ερμίου et Voss. (id est codex Vossianus in bibl. Lugd. Bat. xvi quarto nº 486). 1. 3 verba τὴν Ἑλλάδα τὴν Λακωνικὴν παροικούσε M. vult delere. Quod ad verba τὴν Λακωνικὴν attinet, observat eam Græciæ partem in qua Corinthus sita erat nunquam sic esse vocatam satis constare; ea igitur verba verisimiliter originem ex voce thy Αργολικήν a sciolo quopiam textui addita habere. Reliqua verba τὴν Ἑλλάδα παροικοῦσι huc non quadrare demonstrare studuit. Idem δι' ήν αἰτίαν, etc., a verbo απεφήνατο et ή σοφία, etc., a λέγων dependere intellexit. Sed ut oratio magis concinna sit, verba οὐκ ἀσκόπως ἀποστασίας parentheseos signo includo et pro εἴπων emendo εἶποι ἂν aut quod prastat εἶπεν. 1. 9 οὐδὲ σ., οὐδ' όμ. == ne-quidem, neque: Menzel Wolfio praeeunte οὔτε σ. οὔθ᾽ ὁμ. scripsit. 1. 41 idem philosophorum nomina'delet et Voss.o ante στ. omittere dicit. Porro loco ίππων Angl. (id est cod. ms. Angl.) εἶπον habet. Quæ mox sequuntur, olim alibi ita fere restituimus. οἱ δὲ ὕδωρ γονοποιών· οἱ δὲ ἁρμονίαν (hanc vocem, quam tamen post στοιχ. addere voluit, ex h. 1. excidisse et M. vidit) στοιχεῖον (corruptam esse hanc vocem nemo non videt; in ea mihi aliquod participium latere videtur, quod procedendi habet vim et ex quo ånd dependat necesse est. Μ. στοιχεῖον ἀπό inducere vult) τῶν δ' (id est τεσσάρων, quod et M. addit) στοιχείων οἱ δὲ τὴν μονάδα. (Errat Hermias. Καὶ οἱ δὲ πάλιν αὖ τὰ ἐναντία. π. λ. π. τούτων Επιχ. πόσαι! πόσαι δὲ... εὑρισκόντων φλυαρίας! (hanc vocem hic excidisse nobis persuasum est, cf. Theoph. ad Autolyc. II, c. 12, p. 1069 ). Αλλά γὰρ ἔστιν οἱ (aut: ᾿Αλλὰ γὰρ δῆλον ὅτι ) στασ. με περὶ τῆς τῆς ψυχῆς οὐσίας (aut π. τῆς οὐσίας τῆς ψυχῆς), τὰ ἀπεφήναντο. Καὶ (adversativa est h. 1. eius vis ) ἄλλοι, etc. Consule de iis, quæ h. 1. dicuntur imprimis Nemes., c. 2, 3, 18. Col. 1172, 1. 9 M. recte όμολογῶ ὑπερεχθε σθαι emendat. Ad sententiam quod attinet cf. hom. Clement. 1, 3. 1. 15 low ex Voss. cum Seilero et Wolf. M. rescripsit, ἴδων male legebatur. 1. 22 dele cum Μ. πέτομαι et statim emenda cum eodem "Ετι δὲ, etc. 1. 31 idem verissime οὐ δυνάμενοι ἀναζητοῦσι rescripsit. Ad seqq. cf. Recognit. viii, 15, at or st¬ tam locos ab aliis iam ad h. 1. allatos.

col. 1763–1764page 28 of 56

PG 6:1763τούτου πρεσβυτάτω ἔχειν έχον 49 γίνεσθαι φθείρεσθαι ἐνοχλείτω μέ μοί μὲν Φερεκ. νευροκοπούσι τοίνυν τ. γ. π. ἀλλήλους οὔσης (ταῦτα γὰρ... ὕδωρ καὶ γῆν μέχρι τοῦ που (τροπὴν ἢ ῥυσμῷ (ἢ ῥυθμῷ; καὶ γίνεσθαι καὶ φθείρεσθαι ἀνιμᾷ άνω φέρεσθαι δὲ αέρα εἰς τὰ περίγεια χωρεῖν, τὸ δὲ πῦρ ἄνω φέρε σθαι. εἴκοσι ς' δὲ καὶ ρηʹ. τρίγωνα διαιρεῖται 1180, 1. 1 Μ. περιέρχομαι; παρέρχομαι. παρὰ περί π ε "Αγε δη, μηκέτι μέλλε, επισιτισ. τα.» Μ. ναι Β) καὶ Σερήνων τοῖς ἀδελφοῖς χαίρειν ΑΒ; † ἠθικαὶ ὑποθῆκαι καὶ παραινέσεις τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου φιλοσόφου καὶ μάρτυρος βουλόμεναι καὶ σπεύδουσαι καταρτίσαι ἡμᾶς πρὸς τὸ ἀτάραχον καὶ ἐνάρετον καὶ τέλειον +. ἠθικὸς καὶ οὗτος ὁ λόγος οὐχ ήττων (ων ἧττον; ήττων Β) εἰ μὴ καὶ μᾶλλον τοῦ παιδαγωγού 1184, 1. 4 πρόλημμα τινῶν ΑΒ. ει 1. 21 συμβ. ἡμᾶς Γ. Δε καὶ 1. 50 κινηθῶσιν, έστιν, ἀνοίγνουσιν 1185, 1. 5 κατεπιτηδεύοντας Αύ: κατεπιπαι δεύοντας Β. κατακρινοῦσι Β, γεέν 1. 19 κατάφορον 1. 23 μὴ δὲ Β; μὴ δ' 1. 30 αὐτῶν; αὐτὸν ΑΒ. 1. 31 ὁ καλῶς κακῶς ΑΒ; λ λ. 1.35 οὐκ ἠνέλησα ή Α.Β. ἀδικῶν Δ, κεῖν δο, μι εἰι ἀδικεῖν δοκῶν; ἀδικεῖν δοκῶν δοκ. ὑπερηφανείτω ΑΒ; ὑπερηφανεύεσθω υλι. ἀπηλγηκώς· ἔτι καὶ πρὸς ΔΒ; ἀπηλγηκώς ἐστι· καὶ πρὸς 1188, 1. 4 προσήκει δὲ ὑμᾶς ΑΒ. 1. 5 μὴ δὲ λαλεῖν Α; μηδὲν λαλεῖν μὴ λαλεῖν δὲ Β. 1. 10 καὶ ήσυχ.

Col. 1479, 1. ult. τούτου codd. omnes et Voss. (qui supra 1. 31 ¿vēlotatat male habet) atque editt., quod probum esse potest cf. Q. Smyrn. i, 520. M. cum Wolf.et Wortho tout, quod prætulerim. Col. 1173, 1. 12 quæ alii rescribere voluerint, vidisti. Non dubito tamen, quin me sequaris scribentem avrò touro id ipsum; est accusativus qui dicitur accuratioris definitionis; ad μeapμscopal dativum facile ex sequenti tov 'Ava§. mente repetes. 1. 32 πρεσβυτάτω recte ex Justino rescripsit M.; vulgo peσátépų. Vitium ortum ex compendio male lecto. 1. 46 tòv jaiðépa e textu eiecit M., qui 1. 47 ἔχειν pro έχον et l. 49 γίνεσθαι et φθείρεσθαι rescripsit. Col. 1176, 1.3 xhelt rarissime invenitur: hinc ἐνοχλείτω rescripsit M.: qui cur μέ quam μοί malit non perspicio. 1. 5 M. recte toútov, id est Aristotele antiquiores reponere vult. In plurali répoνtes non tantopere offendendum tibi est, nam Hermias plures alios enumerare voluit, quod animi ardore abreptus omisit. Excidit igitur h. 1. nihil. Porro pèv post Pɛpɛx. est illud μὲν solitarium; ad Φερεκ. ex νευροκοπούσι repete veu poxonεl, ex quo iam perspicies, post yépovtes delendum esse punctum et ponendum comina. Ut ea quæ sequuntur aliquatenus fiant concinna, totum locum ita refinxerim: Zηlorvлlaç τοίνυν τ. γ. π. ἀλλήλους οὔσης (ταῦτα γὰρ... ὕδωρ καὶ γῆν ) μέχρι τοῦ (ita vere pro που emendavit M.) ta r., etc. Hermias ad trutinam scriptorum qui vocantur classicorum examinandus non est. 1. 20 M. cum Seilero, Wolf., Kusteru po (τροπὴν (cod. Angl.) ἢ ῥυσμῷ (ἢ ῥυθμῷ vulgo; καὶ bubuoy cod. Angl.) 1.26 M. recte xal pro xav scripsit; qui statim γίνεσθαι καὶ φθείρεσθαι et dein ἀνιμᾷ reposuit. 1. 37 M. Worthum secutus άνω aute φέρεσθαι supplevit; Wolf. verba inversa esse credens legit tov δὲ αέρα εἰς τὰ περίγεια χωρεῖν, τὸ δὲ πῦρ ἄνω φέρε σθαι. 1. 45 Togoutov xpovov emendat M. 1. 47 cửŋ non est solœcum h. 1. cf. Kuehner Gramm. Gr., tom. II, § 819. Col. 1177, 1. 1 oxiaμayet M: rescripsit. 1. 6 idem. ánópóntov AYTOC E�A tồ• ¿pxh, etc. 1. 14 Voss. on; vulgo 6. 1. 22 Voss. elxooσɩ & dè × µ ¿ ¿è, etc.; cod. Angl. εἴκοσι ς' δὲ καὶ ρηʹ. 1. 24 H 88, etc., M. 1. 28 4 post τρίγωνα supple διαιρεῖται Worth. Statim M. cum Voss. WOTE YVEσa: Scripsit. 1. 37 à un Voss., ut et Seileri textus. Col. 1180, 1. 1 Μ. περιέρχομαι; vulgo παρερ xouat; edit. Wittenberg. ex errore typothetæ aptχομαι. Facilis confusio præposs. παρὰ et περί; nam e illud, hoc in codicibus scribitur. 1. 6 male Wolf. π ad yw voluit addere. Cf. Bossii Animadvers. in Suid., p. 140; Elsner Obs. in A. A., VII, 60. 1. 13 einsiv sine sensu exhibebant omnes libri mss. et editi; substitui perpɛelv. › M. 1. 14 cod. Vess ε habet; hinc M. locum ita restituit: "Αγε δη, μηκέτι μέλλε, επισιτισ. etc. 1. 16 Respicit sine dubio ad Iliad. E, 200 seqq., col. 300 seqq. Unde quis conjiciat apud Herm. post épata inserendum esse ris.»M. répara inserendum esse is. quod non displicet. Dein äñavtä egregie restituit Wolf., vulgo &navτα.» Μ. AD EPISTOLAM ZENÆ ET SERENO SCRIPTAM. Tres epistolæ ad Zenain et Serenum datæ vidimus codices. Horum primus est i. e. cod. Bibl. Reg. Paris. 451, qui eam a fol. 155 rect. init. 163 vers. stat. post init. exhibet, alter B, i. e. cod. bibl. Reg. Paris. 174, cuius fol. 85 rect. init. 92 rect. ante fin. eam continent. Tertius est C, i. e. cod. bibl. Reg. Paris. 450, in cuius fol. 6 vers. p. med. 16 vers. p. med. eam invenimus. Insc. est: 'lovotivos Zhvāt (ita A, linea recta super a indicatur, Zhva esse nomen proprium; Znναι Β) καὶ Σερήνων τοῖς ἀδελφοῖς χαίρειν ΑΒ; in hæc inscr. deest, at in marg. hæc rubris litteris exarata legimus: † ἠθικαὶ ὑποθῆκαι καὶ παραινέσεις τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου φιλοσόφου καὶ μάρτυρος βουλόμεναι καὶ σπεύδουσαι καταρτίσαι ἡμᾶς πρὸς τὸ ἀτάραχον καὶ ἐνάρετον καὶ τέλειον +. In Me AB legimus ἠθικὸς καὶ οὗτος ὁ λόγος οὐχ ήττων (ων evanid. in A, fuit forte ἧττον; ήττων Β) εἰ μὴ καὶ μᾶλλον τοῦ παιδαγωγού (qui Clementis Alexandrini liber ante hanc epistolam in adest; ergo librarius eum ex codice descripsit, in quo Pædagogus bunc præcedebat; vel ex codice qui ex codice Pædagogum continente descriptum erat.) = Reg. 1., B= Reg. 2., C= Reg. 3. apud Maranum. Col. 1184, 1. 4 πρόλημμα τινῶν ΑΒ. 1. 10 xal sp. B. 1. 11 pxovtas non ad imperatores cum Sylburg., sed potius ad congregationum superiores cum aliis interpretibus referendum esse vr. 1. 17 a verbis èx napaσxevne incipit C. ει 1. 18 napapopale ita plane A. 1. 19 xai hµắc; toútov (in quo in Me. scrsit TOUTOU A, sed eras. al. et rescr. id alio loco, quia alterius tractatum in Me. ascribendum sibi sumpsit) BC. 1. 21 συμβ. ἡμᾶς Γ. Δε 1. 24 µáync dè (™ª ab al. eaque antiqua manu A) καὶ ABC. 1. 50 κινηθῶσιν, dein έστιν, et ἀνοίγνουσιν Aet sic semper. Porro genetivus twy màŋolov Maranum et Ottonem Græcæ linguæ non apprime gnaros iniuria vexavit; dependet ille a verbis tools cf. Kuehner I. 1. p. 170 Nro 3 b coll. ib. 8 479 b. Col. 1185, 1. 5 κατεπιτηδεύοντας Αύ: κατεπιπαιδεύοντας Β. 1. 12 κατακρινοῦσι Β, qui supra alterum vin γεένv sp. 1. 19 κατάφορον AC. 1. 23 μὴ δὲ Β; μὴ δ' AC. 1. 26 πpooxéxλnxev ita semper fere in fin. verb. littera etiam consonante subsequente addidit v. 1. 30 αὐτῶν; αὐτὸν ΑΒ. 1. 31 ὁ καλῶς G; κακῶς ΑΒ; sed Bal. λ sp. et iden in textu ipso ex x fecit λ. 1. 32 10lxnoa AB (sed Bal. sp. a scr. e; C. 1.35 οὐκ ἠνέλησα ή om. Α.Β. 1. 33 6unoa ABC; sed Bal. sp. a scripsit &, quod in transf. 1. 35 ἀδικῶν Δ, sed al. perantiqua sp. κεῖν δο, μι εἰι ἀδικεῖν δοκῶν; ἀδικεῖν δοκῶν (sed post δοκ. al. apos. signum et ad hoc sig. Mi. ap. Sox, sed mox transf.) C. ib. ὑπερηφανείτω ΑΒ; ὑπερηφανεύεσθω C. υλι. ἀπηλγηκώς· ἔτι καὶ πρὸς ΔΒ; ἀπηλγηκώς ἐστι· καὶ πρὸς G. Col. 1188, 1. 4 προσήκει δὲ ὑμᾶς ΑΒ. 1. 5 μὴ δὲ λαλεῖν Α; μηδὲν λαλεῖν C; μὴ λαλεῖν δὲ Β. 1. 10 καὶ ante ήσυχ. sp. A. 1. 14 Profecto sat intempestiva est Marani coniectura.

col. 1765–1766page 29 of 56

PG 6:17651. 27 φαντ. φρον. δόξ. εἶναι ΑΒ. 1. 22 δεδιττόμενον ΑΒ; δεδιώς προσδο 1488. κῶντας ἐὰν δέ ποτε καὶ ὡς ἂν (ἂν Β) τῷ μὲν μὲν γε Β) μὴ ἐπὶ χρησίμω παρῆ τὴν οὐδὲ συμφέρον ὅλως ζῆν. 1. 37 εὐάρεστοι γίνεσθε (; εὐάρεστον γίνεται ΔΒ. 1. 40 ἐνν. ὑμῶν (; ἐνν. ἡμῶν ΑΒ. μὴ ἴδιον οὐδέν φιλία οὔτ᾽ αὖ Β; οὔτε ὧν οὐδ' τηδεύων Ετι πραγματ., ἑαυτὸν ἀδικεῖ· ἔτι εντραπ. 1. 18 ἐσκιρρωμ.; ἐσκιρωμ. 1. 20 ἀχθ. δὲ ἐπὶ τ. 1. 24 αλλά τις ΑΒ. λεγ. καὶ τε αναπλ. ἀναπλαττόντων κατά, τε ἑλκόντων εἰ ἀναπλαττόντων καὶ οἰομένων 20 αναπλαττόντων. σκην. γρά ειν Οιίο, σχοινοβατούντας 1. 32 ὁ λίαν ΑΒ; ὁμιλίαν 1. 37 ἔχειν ἐπ. ΑΒ; ἔχοντες ἐπ. 1. 41 Μεθ' ὧν Διόνυσος εκστρατεύσας εἷλε τῆς γῆς τὸ πλεῖστον· ἐν σχήματι γυναίων μεμεθυσμένων τοὺς ἀνοήτους τῶν ἀνθρώπων κατεργαζόμενος 1. 45 φαιθρ.: τοὺς τοιούτους περιπαθεῖς οἱ Πυθαγόρειοι ὠνόμαζον· καὶ φυλάττεσθαι τούτους τὰ εἰς φιλίαν κοινὴν κοινήν παρηγγύων. 1. 46 τὸ ἀληθὲς ΑΒ. 1. 48 δράμα; δράμα; δωδεκ. γ' οὖν 1. 50 & πρ. ΑΒ, 8 πρ. τόν τε 1192, 1. 2 την γνώμην ΑΒ, τῇ γνώμη γν. 1. 8 χρήζοι ΑΒ, χρήζει; πᾶσιν ὅπερ ἀγαπῶμεν 8 περιαγαπώμεν δ ὑπεραγαπῶμεν τοῦτο, μηκέτι κινδυνευόμενοι 1. 39 δ' αὐτὸν οὐλ.; δ' αὐτὸν οὐλ. δ' ἑαυτὸν οὐλ. Οιιο αὑτοὺς 1. 43 ένεκεν ΑΒ. 1. 44 ἐγχρῇζον ἐν χρείᾳ πως Οιιο; πῶς τι τρώσκειν ει ποιῆται Οιιο, ὥσπερ προσήκει νομίζων κομίζων παρὰ ἀκολυθεῖν Β, παρακολυθεῖν. 1193, 1. 3 συγκαταινόν τε ΑΒ; συγκαταί νούν τε σύμφωνον στοιχούντα τῇ γνώμῃ ἐκείνου. περὶ αὐτῶν περὶ αὐτὸν Β; περὶ αὑτὸν Δ; περὶ ἑαυτῶν Ομο. 1. 8 φρονεῖν (ν τὰ περὶ αὐτοῦ αὐτοῦ; 1. 12 Καδμίαν; Καδμείαν οὐδὲ εἰς οὗ τ. 1. 18 ἐπειδ᾽ ἂν νομίζωσιν ΑΓ. 1. 20 πραγματευομένων; πραγματευομένους 1. 25 λῆρον αὐτον διεχθρ. Β. 1. 30 μέγας δὲ Ομο. οἱ δὲ 1. 35 φυλ. δὲ καὶ τὴν τινῶν ἔτι άλ. 1. 58 ἀπολογοῦμαι σοι φασίν ταύτην ὑπον. ἦν ἔχπ. 1. 41 σῴζεις Α; σώζεις; σώζειν 1. 46 τοῦτο μὲν, τὸ μὴ χαλεπαίνειν τινὰ κακῶς ἀκούοντα, ἅγιε Ἰουστῖνε, ἐπ' ἀνθρώποις (ἀνθρώποις ἦν; εἶναι Β) ἀδύνατον, ἀγγέ λων γὰρ (γὰρ ΑΒ; δε ἢ τῶν αἴσθησιν οὐκ ἐχόντων· τὸ δὲ ἅμα τῇ χαλεπότητι φιλοσοφίας Εντος ὅρων τὸ τῆς ψυχῆς καθείρξαι κατείρξαι, Οπιο θυμούμενον, ἐγκρατούς ἄγαν καὶ τὸ ἑαυ τοῦ σκεῦος εἰδότος κτάσθαι ἐν ἁγιασμῷ διαπέζεσθαι οὕτω 1. 4 π. ἔσται ΑΒ; π. ἐστί 1. 6 τῷ δὲ συγκρ. 1. 7 χαμαιλέοντος ΑΒ; χαμαιλέων 1. 8 υπονοστεῖ 1. 12 τοῖς ἐρρωμένως χρ. 1. 1. 1. 16 αὑτὸν αὐτὸν ἀποτ. 1: 17 ᾧ 1. 18 τὸ Α. 1. 21 χρὴ τὰς Γ; χρηστὰς ΑΒ. 1. 23 συναλλάγ. συγκατ. συγκαττ. τους περιπάτους δεῖ ποιεῖν.» Ομό. 1 26 χάριν τοῦ τὰ (τοῦ τὰ Α) τού των ἀποτρ. ΑΒ; τούτου χάριν ἀποτρ. Γ. 1. 27 ἐπὶ Δ. ἐφ' οὓς ἔθος ἐφ᾽ οἷς ἔθος ἐστὶν ἐνίοις μὴ φοιτᾶν. 1. 38 καὶ ἀντιδοξεῖ τοῦτον; τοῦ Β) συμβ. καὶ (καὶ Α) ἀντ. ΑΒ; καὶ ἀντιδ. καὶ τοῦ συμβ. άντ. Ο. 1. 40 παρέχομεν τὸ δοκ. Β. συγχωρητέον συγχρηστέον

1. 27 φαντ. φρον. δόξ. εἶναι ΑΒ. 1. 22 δεδιττόμενον ΑΒ; δεδιώς C; dein προσδο col. 1488. κῶντας ABC. 1. 34 ἐὰν δέ ποτε καὶ ABC; ad superiora cf. cap. 14 et versus ille Juvenalis omnibus tonsoribus et lippis quoque notus: Non vivas ut edas, sed edas ut vivere possis. quem et Otto laudavit. Porro hoc schol. AB hent: ὡς ἂν (ἂν om. Β) τῷ μὲν (vr. μὲν esse in A; γε let Β) μὴ ἐπὶ χρησίμω παρῆ τὴν οὐδὲ συμφέρον ὅλως ζῆν. 1. 37 εὐάρεστοι γίνεσθε (; εὐάρεστον γίνεται ΔΒ. 1. 40 ἐνν. ὑμῶν (; ἐνν. ἡμῶν ΑΒ. 1. 43 μὴ ἴδιον οὐδέν expectavit Outo, qui dein φιλία favor cepit. 1. 44 οὔτ᾽ αὖ Β; οὔτε (sed e transf. cal.) AG. 1. 46 ὧν οὐδ' ab ead. m. erat scrm. in Me, sed al. tractatum alterius ascriptura erasit et in textu Iras τηδεύων ab ipsa erasas compendiis scræ adhibitis reposuit additis in duobus illis vocabulis A. Col. 1189, 1. 6 Marani distinctio est in A, ubi ante et post Ετι rasura adest; πραγματ., ἑαυτὸν ἀδικεῖ· ἔτι BC. 1. 13 εντραπ. Sylb. cf. ad Ephes. V, 4. 1. 18 ἐσκιρρωμ.; ἐσκιρωμ. AC. 1. 20 ἀχθ. δὲ ἐπὶ τ. ABC. 1. 24 αλλά τις ΑΒ. 1. 25 post λεγ. sp. καὶ omisso τε post αναπλ. Emendavimus I. 1. ἀναπλαττόντων (hoc et Outo coni.) κατά, etc.; τε enim delendum est; ἑλκόντων εἰ ἀναπλαττόντων sunt per καὶ copulata, οἰομένων 20tem notissima de caussa particula copulativa non addita adiunctum est αναπλαττόντων. Ceterum posito post σκην. commate sig. interrog. post γρά ειν app. Οιίο, qui mox σχοινοβατούντας coll. cap. coniecit, quo non opus esse ipse dixit. 1. 32 ὁ λίαν ΑΒ; ὁμιλίαν C. 1. 37 ἔχειν ἐπ. ΑΒ; ἔχοντες ἐπ. C. 1. 41 Μεθ' ὧν Διόνυσος εκστρατεύσας εἷλε τῆς γῆς τὸ πλεῖστον· ἐν σχήματι γυναίων μεμεθυσμένων τοὺς ἀνοήτους τῶν ἀνθρώπων κατεργαζόμενος echol. in Me B, fuit et in A, sed eras.; qua de causa vide ad col. 1188, 1. 46. 1. 45 φαιθρ. schol. in Me: τοὺς τοιούτους περιπαθεῖς οἱ Πυθαγόρειοι ὠνόμαζον· καὶ φυλάττεσθαι τούτους τὰ εἰς φιλίαν κοινὴν (in quid hic fuerit non liquet; nam κοινήν evanuit) παρηγγύων. 1. 46 τὸ ἀληθὲς ΑΒ. 1. 48 δράμα; δράμα BC; dein ad δωδεκ. in Me. voluit schol. apponere A, ut signo apposito indicavit, sed omisit ibique nihil erasum esse patet. ib. γ' οὖν AB et ita semper 1. 50 & πρ. ΑΒ, 8 πρ. C. penult. Perionius legit τόν τε atque ita locum vertit: nec solum amicus faciendus est qui obiurgare soleat, sed etiam audiendus. Mibi vulgata lectio proba est hoc sensu: ac redarguendi libertas non modo exercenda in alios, sed ab alits etiam admillenda atque audienda. Nam multi sunt qui alios quidein arguunt ac reprehendunt libenter, sed non æque libenter se vicissim ab illis argui ac reprehendi patiuntur., Sylb. Col. 1192, 1. 2 την γνώμην ΑΒ, τῇ γνώμη (in γν. iota subscr. om.) G. 1. 6 • Consulat autem pro se quisque, utilitati cummuniter omnium,» sic Langus b. i. reddidit. 1. 8 χρήζοι ΑΒ, χρήζει; supra πᾶσιν ex more. 1. 10 Verissime hinc dixit sanctus quidam: cum mulieribus agendum est ac cum animabus in purgatorio retentis, scilicet ex longinquo; cf. et c. 15. 1. 15 Dubitamus num Marani coniectura in textum ab Ottone recepta vera sit. Possis coniicere in ὅπερ ἀγαπῶμεν forte 8 περιαγαπώμεν vel δ υπεραγα πῶμεν latere et in τo forte τοῦτο, in sequentibus μηκέτι κινδυνευόμενοι: sed hæc sunt eiusmodi, quæ huc non quadrent, et inter quæ sunt,quæ lingua Graeca respuat. Videant alii quo modo buic loco consulendum sit. Ceterum in Marani, coniectura rectius Eσtɩ scribas. 1. 39 δ' αὐτὸν οὐλ.; δ' αὐτὸν οὐλ. BC; δ' ἑαυτὸν οὐλ. Οιιο: αὑτοὺς unde sumptum sit ignoramus. 1. 43 ένεκεν ΑΒ. 1. 44 ἐγχρῇζον AB et Me.; ἐν χρείᾳ Clextus. penult. πως et Οιιο; πῶς AC; dein recte τι τρώσκειν ει ποιῆται coniecit Maran. et recepit Οιιο, qui male pro ὥσπερ voluit προσήκει reponere aut ex præcedentibus supplere. Tu ef. Kuch. 1. 1. p. 257 Anmerk. 4. Male Arcerius νομίζων in κομίζων mutare voluit; melius Ottone iudice Maranus xal ante did 4. excidisse coniecit. Ceterum παρὰ ante ἀκολυθεῖν sp. Β, ut sit παρακολυθεῖν. Col. 1193, 1. 3 συγκαταινόν τε ΑΒ; συγκαταίνούν τε C, in quo scholion sp. σύμφωνον στοιχούντα τῇ γνώμῃ ἐκείνου. 1. 6 περὶ αὐτῶν (sed al. sp. lenem in asp. mut.) C; περὶ αὐτὸν Β; περὶ αὑτὸν Δ; περὶ ἑαυτῶν Ομο. 1. 8 φρονεῖν (ν eras. in C) τὰ περὶ αὐτοῦ αὐτοῦ; de valet quod 1. 6 dictum est) ABC. 1. 12 Καδμίαν; Καδμείαν BC; h. e victoriam ex qua nihil emolumenti capias, quæ e contrario detrimentum tibi afferat; quod Cadmo accidisse notum, cuius victoria ex Euripidis Phænissis sat nota; ceterum cf. Valcken. ad Herod. 1, 166. 1. 14 οὐδὲ C, sed al. transl. c. 1. 47 εἰς ante οὗ τ. sp. C. 1. 18 ἐπειδ᾽ ἂν νομίζωσιν ΑΓ. 1. 20 πραγματευομένων ABC; Langus πραγματεύο μένους vertendo expressit. 1. 25 λῆρον αὐτον διεχθρ. Β. 1. 30 μέγας δὲ con. Ομο. 1. 34 οἱ δὲ 1, saltem a perantiqua m. 1. 35 φυλ. δὲ καὶ τὴν τινῶν ἔτι άλ. C. 1. 58 ἀπολογοῦμαι σοι φασίν ABC; dein ταύτην ὑπον. ἦν ἔχπ. G. 1. 41 σῴζεις Α; σώζεις; σώζειν C. 1. 46 τοῦτο μὲν, τὸ μὴ χαλεπαίνειν τινὰ κακῶς ἀκούοντα, ἅγιε Ἰουστῖνε, ἐπ' ἀνθρώποις (ἀνθρώποις evanuit in A) ἦν (ita; εἶναι Β) ἀδύνατον, ἀγγέ λων γὰρ (γὰρ ΑΒ; cuius loco Otto δε uncis inclusum exhibuit) ἢ τῶν αἴσθησιν οὐκ ἐχόντων· τὸ δὲ ἅμα τῇ χαλεπότητι φιλοσοφίας Εντος ὅρων τὸ τῆς ψυχῆς καθείρξαι (ita AB; rectius κατείρξαι, quod Οπιο habet) θυμούμενον, ἐγκρατούς ἄγαν καὶ τὸ ἑαυ τοῦ σκεῦος εἰδότος κτάσθαι ἐν ἁγιασμῷ schol. in Me AB. ult. διαπέζεσθαι C. Col. 1196, lin. 4 οὕτω ABC. 1. 4 π. ἔσται ΑΒ; π. ἐστί C. 1. 6 τῷ δὲ συγκρ. ABC. 1. 7 χαμαιλέοντος ΑΒ; χαμαιλέων C. 1. 8 υπονοστεῖ C. 1. 12 τοῖς ἐρρωμένως χρ. emendavimus 1. 1. 1. 16 αὑτὸν αὐτὸν BC) ἀποτ. ABC. 1: 17 ᾧ et 1. 18 τὸ sp. Α. 1. 21 χρὴ τὰς Γ; χρηστὰς (al. man. in graven in acutumn mutavit) ΑΒ. 1. 23 συναλλάγ. συγκατ. • Hæc verla glosse ma videntur esse, ex Jes. LVIII, 6. Accusativus συγκαττ. dictus est quasi præcesserit τους περιπά τους δεῖ ποιεῖν.» Ομό. 1 26 χάριν τοῦ τὰ (τοῦ τὰ in Mi. add. Α) τούτων ἀποτρ. ΑΒ; τούτου χάριν ἀποτρ. Γ. 1. 27 ἐπὶ sp. Δ. 1. 28 ἐφ' οὓς ἔθος C, ut textus AB; Me tn habet ἐφ᾽ οἷς ἔθος ἐστὶν ἐνίοις μὴ φοιτᾶν. Dein in nota 46 Terentium non respici vidit Maranus: sumpta sunt ex deperdita quadam comœdia. 1. 38 καὶ ἀντιδοξεῖ τοῦτον (ita; τοῦ Β) συμβ. καὶ (καὶ sp. Α) ἀντ. ΑΒ; καὶ ἀντιδ. καὶ τοῦ συμβ. άντ. Ο. 1. 40 παρέχομεν C; dein τὸ ante δοκ. sp. Β. 1. 44 συγχωρητέον textus et (a pr. m., quæ tn eraso wade addidit 6); συγχρηστέον (ex em.), B, (in Mc.). Col. 1197, 1. 11 un o. etc. Plutarchum in libro

col. 1767–1768page 30 of 56

PG 6:1767Περὶ πολυπραγμοσύνης 1. 16 ἐπιζητείσθω· τὰ μὲν γὰρ ἑκάτερα θεοῦ ΑΒ. 1. 21 προϊεται ΑΒ; προσίεται 1. 23 αὐτὸν ἢ καὶ λ. ΑΒ; μαχαίρᾳ δὲ αὐτὸν ἢ λόγο γῃ κατασφάζων κυνῶν ἢ συῶν ΑΒ;; ποιήμασιν 1. 39 οὕτως ΑΒ. πεινάν ΑΒ; πεινήν η γηρύωνας 1200, Ι. 6 τὸ τέλος ὕλης ἐστὶν ΑΒ. 1. 7 πτώσεις ΑΒ; πτώσις 1. 13 έξω τρέχει τοῦ δοθ. αὐτῷ καν. καὶ ΑΒ. 1. 17 όμως ΑΒ, 1. 19 γέρως ἀϊδίον ΑΒ; γέρας άΐδιον 1. 20 κατὰ ἀληθ. 1. 25 ὑγειῶς Α. 1. 25 δεδειότας; δεδιῶτας 1. 24 κοσμικάς; κωμικὰς τὰς ἐν ὑποκρίσει λέγει; γ' οὖν ΑΒ. 1. 31 ὑπ' αὐτῶν 1. 35 κατακοπτούσας (. διακ. περιέργως, διακοσμείν τὰς ἐθείρας περιεργοῦσι σμεῖν τὰς ἐθείρας έγχειροῦσι 1. 44 ἀκινητούσης ΑΒ, ἀκινήτον οὔσης Ε. 1. 41 ρωμαλαίτ. 1. 42 τὸ καταληφθ.; τῷ καταληφ. αλωπεκίων τῶν φωλευουσών μὴ δὲ 1. 3 δ' ἐστὶν ΑΒ; δέ ἐστιν 1. 4 τοῦτ' ἔστιν Α. 1. 5 ἤντικα μετὰ 1. 14 μήπω 1. 15 νοσούντων οὐκ Ε. ἀμελ., ἀλλ᾽ οὔτε ῥητέον ΑΒ; ἀμελ. οὐδὲ ἐα τέον ταὐτὰ τούτων. Οιιο. 1. 35 6 (6 Β) αχαριστήσων 1. 36 πρμελ. = προσμελ.; προμελ. έμελλες. 1. 49 συστρατευομένους 1. 51 ἀγαθὸν μηδὲν ΑΒ. Ι. καὶ λ. πλ. 1. 9 τὰ βουλήματα ΑΒ; τὸ θέλημα 1. 12 ἐπιτυχεῖν· ἡ χάρ, μετά πάντων ὑμῶν ἀμήν 5 - - 16 -: Ἰουστίνου φιλοσόφου καὶ μάρτυρος ἔκθεσις περὶ τῆς ὀρθαδόξου ὁμολογίας. έξωνήθη τὸ παρὸν βιβλίον παρὰ τοῦ ἀθλο..... βίβλος αὕτη τοῦ γηλασίου πέλει οὕτως ἐπὶ τοῦ θεοῦ καὶ πρός β Ἰουστίνου φιλοσόφου καὶ μάρτυρος ἔκθεσις περὶ τῆς ὀρθοδόξου ὁ προ λγ' (= ὁ πρῶτος λόγος). Τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου φιλοσόφου καὶ μάρτυρος ἔκθεσις πίστεως περὶ τῆς ὀρθῆς ὁμολογίας ήτα περὶ τῆς ἁγίας καὶ ὁμοουσίον Τριάδος. Ἰουστίνου φιλοσόφου καὶ μάρτυρος ἐκ τοῦ περὶ τῆς πίστεως (λόγος πίστεως μεσηστίγμην, μεσοστιγμην περὶ πίστεως. Το Ἰουστίνου φιλοσόφου καὶ μάρτυρος Έκθεσις πίστεως περὶ τῆς ὀρθῆς ὁμολογίας ήτοι περὶ Τριάδος. (λό γους) λόγος λόγος απορία οι λύσις κατὰ Ἰουδ. εις. Ἑλλ. καὶ Ἰουδ.

Περὶ πολυπραγμοσύνης hæc Platoni tribuisse dixit Wolf Cor. 1197, 1. 15 cf. c. 7. 1. 16 ἐπιζητείσθω· τὰ μὲν γὰρ ἑκάτερα θεοῦ ΑΒ. 1. 21 προϊεται ΑΒ; προσίεται C. 1. 23 αὐτὸν ἢ καὶ λ. ΑΒ; μαχαίρᾳ δὲ αὐτὸν ἢ λόγο γῃ κατασφάζων C. "1. 28 & (ex emend.) BC. ib. κυνῶν ἢ συῶν ΑΒ; ut textus; dein ποιήμα σιν ex more A. 1. 34 õσov oùð. • primo tempore.» Oito. 1. 39 οὕτως ΑΒ. antepenult. πεινάν ΑΒ; πεινήν C, sed puncto η suppos. a sp. al. ult. γηρύωνας G. Col. 1200, Ι. 6 τὸ τέλος ὕλης ἐστὶν ΑΒ. 1. 7 πτώσεις ΑΒ; πτώσις C. 1. 13 έξω τρέχει τοῦ δοθ. αὐτῷ καν. καὶ ΑΒ. 1. 17 όμως add. ΑΒ, om. G. 1. 19 γέρως ἀϊδίον ΑΒ; γέρας άΐδιον C. 1. 20 κατὰ ἀληθ. ABC. 1. 25 ὑγειῶς Α. 1. 25 δεδειότας; δεδιῶτας C. 1. 24 κοσμικάς; κωμικὰς AB; schol. in B_(eras. in A) in Me τὰς ἐν ὑποκρίσει λέγει; dein γ' οὖν ΑΒ. 1. 31 ὑπ' αὐτῶν ABC. 1. 34 cf. Apol. 1. c. 28 circ. fin. 1. 35 κατακοπτούσας (. 1. 40 διακ. etc. «Non minus apte distingui potest ante περιέργως, nisi forte legendum διακοσμείν τὰς ἐθείρας περιεργοῦσι: curiosa sunt in componendis eorum capillis. Alioqui enim post diaxo- σμεῖν τὰς ἐθείρας desideratur έγχειροῦσι vel aliud huiusmodi verbum. › Sylb. 1. 44 ἀκινητούσης ΑΒ, ἀκινήτον οὔσης Ε. 1. 41 ρωμαλαίτ. G. 1. 42 τὸ καταληφθ.; τῷ καταληφ. BC. 1. 43 Legendum esse αλωπεκίων 1. 1. coniecimus; alioquin contra leges grammat. h. 1. peccatum est; main τῶν φωλευουσών requiritur. Col. 1204, 1. 1 μὴ δὲ ABC. 1. 3 δ' ἐστὶν ΑΒ; δέ ἐστιν C. 1. 4 τοῦτ' ἔστιν Α. 1. 5 ἤντικα μετὰ ABC. 1. 14 μήπω C. 1. 15 νοσούντων οὐκ Ε. ih. ἀμελ., ἀλλ᾽ οὔτε ῥητέον ΑΒ; ἀμελ. οὐδὲ ἐα τέον C. 1. 20 Sylburg. ταὐτὰ = eodem modo, itidem con jecit. • Convenientius τούτων.» Οιιο. 1. 35 6 (6 sp. Β) αχαριστήσων ABC. 1. 36 πρμελ. = προσμελ.; προμελ. BC. 1. 39. Congruentius pene præteritum έμελλες. Syib. 1. 49 συστρατευομένους ABC. 1. 51 ἀγαθὸν μηδὲν ΑΒ. Col. 1204. Ι. 5 καὶ λ. πλ. etc. • i. e sermone multum pollentes: quod fit nempe non copia verborum, sed rerum quæ proponuntur gravitate ac pondere, nervosis argumentis.» Sylb. 1. 9 τὰ βουλήματα ΑΒ; τὸ θέλημα C. 1. 12 ἐπιτυχεῖν· ἡ χάρ, μετά πάντων ὑμῶν ἀμήν add. B) AB. AD EXPOSITIONEM RECTÆ FIDEI, cuius quinque contulimus codices. Horum primus est A, bibl. Reg. Paris. 1268 (olim 1605, tum 2879) membranaceus, forma quadratæ constans 302 foliis, quorum sing. pag. 28 versus continent. Is exhibet hunc librum a fol. 5 rect. init. - - fol. 16 rect. fin. - Inscrio: Ἰουστίνου φιλοσόφου καὶ μάρτυρος ἔκθεσις περὶ τῆς ὀρθαδόξου ὁμολογίας. Εx hoc codice secundum codicem quem vocavimus exscriptum esse palet ex eo, quod in summo codicis margine legitur έξωνήθη τὸ παρὸν βιβλίον παρὰ τοῦ ἀθλο..... (reliqua paucis exceptis evanida sunt) idque in ad verbum descriptum. 2. ex eo, quod in summo fol. 6_rect. cod. margine legitur: βίβλος αὕτη τοῦ γηλασίου πέλει idque in ante verba οὕτως ἐπὶ τοῦ θεοῦ καὶ πρός etc., a quibus sermonem tertium incipit quæque in fol. β rect. lin. 5 leguntur, ad verbum transcriptum est. Alter codex est B, bibl. Reg. Paris. 938 (olim 1004; 2976) chartaceus formæ quadratæ foliis 193 constans; quorum sing. pag. 24 versus continent. Is exhibet hunc librum a fol. 1 reel. init. • 15 rect. fin. fin. Inscr. est: Ἰουστίνου φιλοσόφου καὶ μάρτυρος ἔκθεσις περὶ τῆς ὀρθοδόξου ὁ προ λγ' (= ὁ πρῶτος λόγος). Codex sæcul. XII scriptus est; sæcul. xvi calamo scriptorio a duobus saltem librariis iisque Græcis exaratus est. Utrique scatent vitiis quæ ex itacismo qui vocatur originem duxerunt. Ambo olim per aliquod tempus in arce Fonteblandensi asservabantur. Tertius est C, lectoribus iam notissimus. Is exhibet hunc librum a fol. 247 rect. ante med. fol. 261. Inscr. est: Τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου φιλοσόφου καὶ μάρτυρος ἔκθεσις πίστεως περὶ τῆς ὀρθῆς ὁμολογίας ήτα περὶ τῆς ἁγίας καὶ ὁμοουσίον Τριάδος. Ad hos tres codices accedunt duo alii ex bibl. Coisliniana in Sangermanensem, ex Sangermanensi in bibl. Regiam translati. Horum primus est l), pro 120 insignitus, membranaceus, 263 foliis constans, quorum sing, pag. 31 versus continent, scriptus secul. Is codes Montefalconio iudice (cf. Biblioth. Coislin. p. 192) optimæ nolæ hunc librum a fol. 13 rect. p. med. - fol. 20 rect. fin. exhibet; inscr. est: Ἰουστίνου φιλοσόφου καὶ μάρτυρος ἐκ τοῦ περὶ τῆς πίστεως (hic perantiqua saltem manu i. e. λόγος partim supra spatium inter πίστεως et μεσηστίγμην, partim super ipsam μεσοστιγμην superscr.)· περὶ πίστεως. Quæ omittat suis locis indicabimus. Fuit hic codex olim laurs sancti Athanasii in monte Albo et quiden tertiæ positionis seu tertii plutrei trigesimus sextus. Το Secundus est E, uro 225 insignitus, bombycinus xv sæcul. 28 fol. const., quorum sing. pag. 18 versus continent. Incipit a fol. 1 rect. init. 28 rect. init. Inscr. est: Ἰουστίνου φιλοσόφου καὶ μάρτυρος Έκθεσις πίστεως περὶ τῆς ὀρθῆς ὁμολογίας ήτοι περὶ Τριάδος. Reg. 1., = Reg. 2., C= Reg. 3., = Coisl. 1, = Coisl. 2. apud Maranum. = Omnes hi codices exceptis D, in quo paucis exeptis vnr. erasa esse, et habent lemmata in margin. In AB eadem insunt lemmata, sed totum librum divisit in viginti tres sectiones, quas capita appellavisse er fol. 4 rect. init. videri potest; in totidem sectiones divisit hunc librum, quas tauen sermones (λόγους) appellat. Unde nomen λόγος sumpserit, non statim vidimus; sed quum e regione initii capitis secundi supra numerum viderit compendium vocis Lúgewe, fortasse hoc compendium festinantius aspectum male explicuit in eoque λόγος invenisse sibi visus est. Porro in ABC ubique απορία οι λύσις ascripta sunt. Col. 1908, 1. 4 hic AB incipiunt primum caput. ib. κατὰ Ἰουδ. εις.. Pseudo-Justinus si genuini Justini libros vult designari, debebat scribere xatà Ἑλλ. καὶ Ἰουδ. Prius euim coutra gentiles scri

col. 1769–1770page 31 of 56

PG 6:1769ὕστερον πρότερον 1. 3 ἐπελθόντες λέξαντες Ε. ὑγιῆ η έχε τιθέμε θα ἐπιτιθέ 3 μέθα Ε. προσήκεν ΑΒ, προΐοντας πρὸς πρό καὶ υἱὸν ΑΒΕ. 12 δορεῖται Ε, ετεροφρ. Β, 1. 13 τις καὶ πατέρα 1. 14 ἀλλ' οὐκ ὀρθὴν Ε, τὸ σεβές 1. 15 ἡ τοῦδε τοῦ γράμματος πράγματος 1. 16 εἰς τὴν ἀκρ. (ἀκρηφνῆ, η αι.) 1. 17 ενάγουσα ἀνάγουσα ΑΒΕ, ένα τοίνυν ὅτι εἰς ἔστιν θεός: ὅτι οὐδὲν τὴν ἀρχὴν συνῆν τῷ Θεῷ. ὅτι εἷς Θεὸς καὶ αὐτῷ μόνῳ τὸ σέβας νεμητέον ἀποδείκνυσιν. 1. 21 καὶ αὑτῶν π. διδ. παιδεύουσιν 1. 23 παριστάναι Ε. ἦν ή ἦν διέγραφεν θεός Θεός ἔστιν. 1. 29 μὴ Θεὸν Ε. 1. 31 καὶ ταύτας γενέσθαι αἰνεῖτε (αἰνεῖται αἰνεῖται αι ε αἰνεῖται) γὰρ φησὶ τὸν θεὸν 1209, 1. 1' ἐνεῖτε αὐτὸν ἐν 1. 2 αὐτὸν πάντες 1. 5 αὐτοῦ. καὶ ἑξῆς. ὅτι 1. 4 αὐτὸς ένετ. Β. ἐγενήθησαν. οὐκοῦν 1. 7 ἀπεδείχθη διεδείχθη οὖν ἀλλὰ τοῦτο προαπεδείχθη ἐν τοῖς πρῶτοις λόγοις· φημὶ δὴ τὸ: τῷ πρὸς τρύφωνα καὶ ταῖς ἀπολογίαις· τοῦτο γὰρ ἐκεῖνοι βούλονται καὶ οὐκ ἄλλα· εἰ δὲ μὴ τοῦτο. Λέγε συ τί τὸ ἐκείνων συμπέρασμα. 1. 9 πν. ἁγ. ΑΒΙ. ὑπεγ. (τῆς αὐ) τῆς, θέοτ. καὶ μιᾶς Ε. 1. 14 οὖν φησίν, εἰ (Με ἐὰν δια φέρει οὖν ἐρεῖ τις, εἰ (μὴ Ε) διαφέρει (διαφέρειν Ε) γενον εἰ γενόμενον 1, ω εί ἀφ' περ οὗ; ἐκπορεύεται 1209, 1. 17 οὐ ταυτὸν οὖν 1. 18 τὸ ἅγιον οιn. ὅτι τὸ μὲν... ὁ δε τρ. 1. 19 ἀγένητον Β, καὶ γεννητὸν καὶ οιπ. 1. 20 ονόματα ΑΒ; ὄνομα τρόπος; οἱ δ. τῆς ὑπάρξ. τρόποι ὀνόματι 1. 21 χαρακτηρίζονται 1. 1. 22 δήλωσης Ε; θεὸς ὄνομ. σημαίνηται Ε. 1. 23 εἶναι μὲν ΑΒD. 1. 25 τῆς οὐσίας λόγον. ὁ μὲν γὰρ ἀγενν. ή (ή Β)γὰρ ΑΒ; ᾗ γὰρ 1. 20 ὁ δὲ ἐκπ. ΑΒ; έπειθεωρεῖσθε 1. 47 ἡ δὲ καὶ (και τῆς εἰ δὲ καὶ κατὰ οὐσίαν Ε. 1. 28 σημαίνει σημαίνεται καὶ τῷ κοινῷ 1. 30 γένειτο οι ὅπερ ἡ τῆς γεννητῶς γὰρ ἐξ τινὸς ἐστὶν Ε. 1. 34 τῶν τρόπων ὡς αὕτως ὅτι γε πλ. δηλοί ζητόνη, καθ' Ε. οὕτως ὅτι τὸ θεὸς οὐσίας δηλωτικόν Β: ή βίβλος αὕτη τοῦ γαλη σίου πέλει, ζητοίη Ε, γεγενημε 1. 46 προσαγορεῦσαι ἀγέννητον Ε; τὴν γεν νητός Ν. προσφορείαν σκοποίη ζητοίεις οὐσίαν αὐτοῦ, 1. 3 ἐθέλεις Ε; υἱῷ καὶ πατρὶ 1. 4 τῇ θεὸς δηλώσειας δηλώ σει Ε. 1. 5 μὲν ὁ τῆς ὑπαρ. τρόπος ΑΒ. 1. 6 εἰσὶν; γνωρίσματα καὶ ἐνταῦθα πάλιν τὸ θεὸς δηλωτικὸν οὐ σίας φησὶν εἶναι. 7 ὡς: ὅτι τὸ ἀγέννητον τῷ ἰδίῳ γεν νητῷ δύναται ταυτὸν κατ' οὐσίαν ὑπάρχειν (ὑπάρχων Β) ΑΒ; μὴ προσηκ. 1. 8 γεννηθήσιν 1. 10 οὐσίας Πνεύματος πρὸς υἱὸν ΑΒ; πρὸς υἱὸν οι 1. 14 διὰ τὸ ἀγ. διασπ. Ε. τὸ γενν. καὶ τὸ ἐκπ. 1. 14 ήλυσις ἡμῖν Ε; διακρίνεται καὶ τοῦ Πατρός Οι 1. 16 ιδιαζόντος δεικνύειν 1. 17 ἡμῖν καὶ 1. 18 τὴν Πατρὸς ἀφορ. ὑποστ. ὥς φησιν ὁ μέγας Γρηγόριος. Ταῦτα δὲ οὐκ οὐσίας ἀφορίζει καὶ τὰ ἑξῆς. 1. 21 τὸ ἰδιωτικόν 1. 26 τῆς ὑπαρξ. τρ. ὑπόλυπον ὑπό λοπον Ε; 1. 29: σημ. ὅπως μία ουσία Πατρὸς καὶ Υἱοῦ καὶ ἁγίου Πνεύματος. 1. 32 διακόπτη Β; ζητήματι Β; ζητημένα τι Ε. 1. 33 ευρήσκομεν Ε; διαιρήσομεν Ι. 54 γὰρ ἅπαντα τὰ πάντα φύσης ἐστίν, η τι, κτιστή, κτιστός ἀκτ. καὶ δεσπ. 1. 37 ἡ δὲ κτιστη δουλική (δουλη τῶν ὄντων τὸ μὲν ἄκτιστον τὸ δὲ κτιστόν. ἂν βούλεται η μόνην μας είληφεν παρ' αὐτῆς θεοτ. Ε; παρὰ

psisse illunt constat. Οuto. Αt si figuram, quam ὕστερον πρότερον appellant, quæque sapius invenitur, in h. 1. inesse sumpseris, hæc Ottonis obiectio ad nihilum redigetur. 1. 3 ἐπελθόντες in Me G ascr. Steph.; λέξαντες habent (textus) Ε. ih. ὑγιῆ (at a sp. η scr. Steph.) E; porro έχε τιθέμε C, sed θα in in. sp. Sieph.; ἐπιτιθέ3 μέθα Ε. 1. 8 προσήκεν ΑΒ, ut saepius v in fn. voc.; dein προΐοντας ABCE. 1. 9 πρὸς Me E, πρό pctis subnotat. textus; dein καὶ υἱὸν ΑΒΕ. lin. 12 δορεῖται Ε, ετεροφρ. Β, sed talia vilia quæ frequentiora sunt in posterum omittemus; hæc vitia sunt, non variantes lectiones. 1. 13 τις καὶ πατέρα CE. 1. 14 ἀλλ' οὐκ ὀρθὴν Ε, qui τὸ σεβές pctis subnotat. exhibet. 1. 15 ἡ τοῦδε τοῦ γράμματος ABCE, πράγματος cod. Monacensis. 1. 16 εἰς τὴν ἀκρ. (ἀκρηφνῆ, sed super prius η scr. αι.) BCE. 1. 17 ενάγουσα solus C; ἀνάγουσα ΑΒΕ, erravit igitur Ouo. 1. 20 ένα τοίνυν etc. hic incipit Di in cnius Me L: ὅτι εἰς ἔστιν θεός et dein: ὅτι οὐδὲν τὴν ἀρχὴν συνῆν τῷ Θεῷ. habet ὅτι εἷς Θεὸς καὶ αὐτῷ μόνῳ τὸ σέβας νεμητέον ἀποδείκνυσιν. 1. 21 καὶ αὑτῶν π. διδ. παιδεύουσιν marg. infe rior D; dein Mi žva add. post yap. 1. 23 παριστάναι Ε. 1. 25 ἦν om. CDE; ή om. (in quo post ἦν fn. vers.) B. 1. 27 διέγραφεν D. qui semper v ante cone. add., quod hic illic et in AB invenitur. 1. 28 θεός non om. D, in quo Θεός dein et post ἔστιν. 1. 29 μὴ Θεὸν Ε. 1. 31 καὶ ταύτας ABCE; mox γενέσθαι solus D. ult. αἰνεῖτε (αἰνεῖται A, seul cor. al. et sic statim ter; αἰνεῖται B, sed αι ex ε eraso facta esse vr.; dein ter αἰνεῖται) γὰρ φησὶ τὸν θεὸν ABD. Col. 1209, 1. 1' ἐνεῖτε αὐτὸν ἐν etc. C. 1. 2 αὐτὸν πάντες ABCDE. 1. 5 αὐτοῦ. καὶ ἑξῆς. ὅτι etc. D. 1. 4 αὐτὸς ante ένετ. om. Β. ἐγενήθησαν. οὐκοῦν 1. 7 ἀπεδείχθη ABD; διεδείχθη CE; dein οὖν baLent omnes. Ceterum ad h. 1. referendumn est, quodl in Me legitur: ἀλλὰ τοῦτο προαπεδείχθη ἐν τοῖς πρῶτοις λόγοις· φημὶ δὴ τὸ (scribe: τῷ πρὸς τρύφωνα καὶ ταῖς ἀπολογίαις· τοῦτο γὰρ ἐκεῖνοι βούλονται καὶ οὐκ ἄλλα· εἰ δὲ μὴ τοῦτο. Λέγε συ τί τὸ ἐκείνων συμπέρασμα. 1. 9 πν. ἁγ. ΑΒΙ. 1. 14 ὑπεγ. 1, sed. a sp. al. 1. 15 (τῆς αὐ) τῆς, uncis incl. sp.; dein θέοτ. καὶ μιᾶς Ε. 1. 14 οὖν (ita habet) φησίν, εἰ (Με ἐὰν δια φέρει D; οὖν ἐρεῖ τις, εἰ (μὴ Ε) διαφέρει (διαφέρειν Ε) ABCE; dein γενον εἰ γενόμενον 1, sed al. sp. ω εί v ut vr.; evanida enim sunt; dein ἀφ' et περ post οὗ sp.; denique ἐκπορεύεται ABDE. Col. 1209, 1. 17 οὐ ταυτὸν οὖν CE. 1. 18 τὸ ἅγιον οιn. AD; dein verba ὅτι τὸ μὲν... Srápłews in in ipso verborum contextu lemmatumn more scripta sunt: in incipit cap. u, in sermo it a verbis ὁ δε τρ. 1. 19 ἀγένητον Β, qui καὶ γεννητὸν καὶ οιπ. 1. 20 ονόματα ΑΒ; ὄνομα D; τρόπος CE; statim οἱ δ. τῆς ὑπάρξ. τρόποι ὀνόματι ABD. 1. 21 χαρακτηρίζονται 1. 1. 22 δήλωσης Ε; dein θεὸς ὄνομ. ABCDE; dein σημαίνηται Ε. 1. 23 εἶναι μὲν ΑΒD. PATROL. GR. VI. * 1. 25 τῆς οὐσίας Me D, qui dein λόγον. ὁ μὲν γὰρ ἀγενν. ib. ή (ή Β)γὰρ etc. ΑΒ; ᾗ γὰρ om. C. 1. 20 ὁ δὲ ἐκπ. ΑΒ; mox έπειθεωρεῖσθε D. 1. 47 ἡ δὲ καὶ (και om. D) τῆς clc. CDE; εἰ δὲ καὶ etc. AB; dein κατὰ οὐσίαν Ε. 1. 28 σημαίνει CE; σημαίνεται ABD; dein καὶ τῷ κοινῷ D. 1. 30 γένειτο (sp. οι Dal.). ὅπερ ἡ τῆς etc. D; celerum cf. quæst. et resp. ad Orthod. 139. 1. 32 γεννητῶς CE; dein γὰρ et e in ἐξ in ras, scr.; loco τινὸς habet ἐστὶν Ε. 1. 34 τῶν τρόπων D, qui dein ὡς αὕτως habet. 1. 37 ὅτι γε πλ. et ita l. 1. scribendum esse iam coniecimus; supra δηλοί ABD et sic sæpius peccatur in iis; dein cum Maran. faciunt CE; statim ζητόνη, καθ' etc. Ε. 1. 45 οὕτως ΑBCDE: ante hoc vocabulum ὅτι τὸ θεὸς οὐσίας δηλωτικόν est lemma in (qui in_ipso verborum contextu id habet, ut semper) et (in Me ut semper); add. Β: ή βίβλος αὕτη τοῦ γαλη σίου πέλει, que verba in summo margine superiore in sunt. In incipit hic cap. 111, in sermo lertius; in posterum non ascribemus has divisiones. 1. 45 ζητοίη Ε, sed subterp., qui mox γεγενημε 1. 46 προσαγορεῦσαι et mox ἀγέννητον Ε; τὴν γεννητός Ν. Col. 1212, lin. 4 προσφορείαν et sic l. 19 C; σκοποίη E, cuius loco ζητοίεις habet D. 1. 2 οὐσίαν αὐτοῦ, i. e. Dei et Patris ex coniect. dedit Outo. 1. 3 ἐθέλεις Ε; dein υἱῷ καὶ πατρὶ D. 1. 4 τῇ θεὸς ABCDE; dein δηλώσειας C, δηλώ σει Ε. 1. 5 μὲν om. ABD; dein ὁ τῆς ὑπαρ. τρόπος ΑΒ. 1. 6 εἰσὶν ex more; γνωρίσματα C, cuius Me L habet: καὶ ἐνταῦθα πάλιν τὸ θεὸς δηλωτικὸν οὐ σίας φησὶν εἶναι. I. 7 ante ὡς hoc L: ὅτι τὸ ἀγέννητον τῷ ἰδίῳ γεν νητῷ δύναται ταυτὸν κατ' οὐσίαν ὑπάρχειν (ὑπάρχων Β) ΑΒ; dein μὴ προσηκ. G. 1. 8 γεννηθήσιν D. 1. 10 οὐσίας Πνεύματος πρὸς (fin. vers. hic in A) υἱὸν ΑΒ; πρὸς υἱὸν οι D. 1. 14 διὰ τὸ ἀγ. διασπ. Ε. 1. 12 τὸ (sp. "A f. al.) γενν. ABD; dein καὶ τὸ ἐκπ. D. 1. 14 ήλυσις loco ἡμῖν Ε; dein διακρίνεται D. 1. 15 καὶ τοῦ Πατρός Οι contra omnes codices. 1. 16 ιδιαζόντος D: δεικνύειν (a pr. m. ita) BCDE. 1. 17 ante ἡμῖν sp. καὶ D. 1. 18 τὴν Πατρὸς ἀφορ. ὑποστ. D. In Me Clegilur schol.: ὥς φησιν ὁ μέγας Γρηγόριος. Ταῦτα δὲ οὐκ οὐσίας ἀφορίζει καὶ τὰ ἑξῆς. 1. 21 τὸ ἰδιωτικόν solus C. 1. 26 τῆς ὑπαρξ. τρ. ABD; dein ὑπόλυπον D; ὑπό λοπον Ε; hæc ascripsimus speciminis caussa. 1. 29 Me: σημ. ὅπως μία ουσία Πατρὸς καὶ Υἱοῦ καὶ ἁγίου Πνεύματος. 1. 32 διακόπτη Β; dein ζητήματι D, et ni falliHur, Β; ζητημένα τι Ε. 1. 33 ευρήσκομεν Ε; supra διαιρήσομεν ABCE. Ι. 54 γὰρ ἅπαντα omissis τὰ πάντα que seq. ABD. 1. 35 post φύσης (ita habet) in plus quam dimidius versus erasus est; ante hanc rasuram sp. ἐστίν, in fine versus adbuc η adest, et huic spscri. τι, in initio versus seq. legitur κτιστή, cuius loco κτιστός habet E; dein ἀκτ. καὶ δεσπ. 1. 37 ἡ δὲ κτιστη δουλική (δουλη et dein sp. var. saltem duar. Ir. E) CE; Me τῶν ὄντων τὸ μὲν ἄκτιστον τὸ δὲ κτιστόν. 1. 38 ἂν om. CE; dein βούλεται ABCD (sel al. sp. s scr. η et ita Syll. et Morell. habent) E. 1. 40 μόνην μας είληφεν (ita AD et ni falling B) collocant' ABD; dein παρ' αὐτῆς θεοτ. Ε; παρὰ

col. 1771–1772page 32 of 56

PG 6:1771τῆς θεοτ. 1. 41 πληροῦσα ποιοῦσα, οὕτω: ὅτι οὐ συνέζευκται τῇ κτιστῇ η) φύσει οὔτε καταριθμεῖται μετ' (μετὰ Β) αὐτῆς (τῆς Β) ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Πνεῦμα. 1. 42 εἰς μέσον τὰς θείας παραθέμενοι φ.; φωναὶ 1. 45 σκοπεῖν δὴ μετὰ σκοπείμενος μετὰ 1. 46 διδασκαλείας δαδ ὑμᾶς ΑΒ. περὶ 1. 3 ἀπαριθμεις. 1. 5 αὐτῇ πάντα συμπερι 1. 7 συνεζευμένα δῆλον ὅτι εἰ είη, η τῆς κτιστῆς 1. 9 μόνα μόνον ἀκατων. ὧν γε ὧν τε ΑΒ. 1. 10 ἁπασῶν Ε; ἁπάντων σῶν ἂν Ε. 1. 11 ὁμ. δὲ καὶ ὁ ἀπόστολος ἀπαριθμησ. κόσμον καὶ ζ. 1. 12 κάτοχος Ε. 1. 14 μαρτυρόμ. οὕτως φ. (οὗτος, 15 οὔτε κόσμος οὔτε ἐνεστῶτα... οὔτε βάθος δυνήσεται... Κυρίῳ ἡμῶν Ε. 1. 21 ἀγγέλους καὶ ἀρχαγγέλους καὶ θαν ἀγ γέλους τε καὶ δ. κ. ἀρχὰς καὶ ἐνεστ. καὶ μέλλοντα, ύψος 1. 23 ηὕρισκεν ἀπολ. ἔτι τε... Εχέμενος μαρτύρεσθαι ε; βοᾶν. 1. 25 προστιθεὶς ΑΒ; πεπλήρωκε 26 επαγαγών γα ἄρα οὖν * καὶ τῇ... παραδήλωσας 1. 27 πρὸς Θεὸν 1. 28 κτιστής οὐσίας ὑπάρχειν ᾔδει τὸν 1. 29 μετὰ τῶν ἄλλων ἐμνημόνευσεν. ὑπόλοιπον δ' 1. 35 δὲ σκόπος (Ε. Γον = τρίτον κεφάλαιον. ὅτι τῇ θείᾳ συντέτακται φύσει ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Πνεῦμα. 1. 39 δεικνύναι ἐπιδεικνύναι ΑΒ; ἐπιδεικνύναι ὡς τῇ θείᾳ φύσει ὁ Υἱὸς συν τέτακται κ. τὸ Πν. ὁ οὖν Κυρ. ἡμῶν Ἰησ. Χρ. μετὰ τ. ἐκ νεκρῶν ἀνάστασιν φισιν φησίν) πρὸς τοὺς ἑαυτοῦ μαθητάς. Πορευθέντες, 1. 45 ἐν οὐρανοῖς εἰς οὐρανοὺς ΑΒ. λέγων κορινθίας ει ὁ ᾿Απόστολος φησὶν Ν. ρ. δὲ Ε. 1. 5 σφραγίδα τὴν διδασκαλίαν ἐπά 1. 8 ἡμῶν; πρὸς ἐφ. οὕτως φ. ὄντως 1. 10 πᾶσα ἡ οἰκοδ. ΑΒ. 1. 13 δρᾶς ὅπως 1; βλέπεις (ΑΒ; βλέπετε (; βλέ πε Ε) πῶς 1. 15 ναός Κυρίου γιγν. ΑΕ; 1. 17 ἡμῖν συνημ. Ε; συνεισάγη συνεισάγει ΑΒ; συνεισάγει Ε; συνάγει 1216, 1. 18 ὄντος γὰρ—ἐν πνεύματι Έντως γάρ, 1. 21 καὶ Θεὸν καὶ Πν. ΑΒ. 1. 23 άξ. διὰ τούτων επαίδευσεν 1. 25 ἐν ἑτέρῳ ἐν ἑτέροις; ἐν ἑτέρα Ε. 1. 27 ἐν οὐρανῷ κρατεωθ. ΑΒ; κρα ταιωθῆναι Ε; ει 1. 51 διὰ τῆς π. ἐν τ. κ. ὑμῶν 1. 32 ΐδου: ὅτι διὰ τὸ συμφυὲς τῆς τριάδος ποτὲ μὲν υἱοῦ λέγεται τὸ πνεῦμα, ποτὲ δὲ πατρός. 1. 33 Παῦλος καὶ πατέρα καὶ Οιιο. 1. 35 καὶ πανταχοῦ δὲ ἀλλήλων κοινωνίας τῆς διδασκαλίας τάττων συν. καὶ π. καὶ θεὸν ΑΒ; ἐν τῇ διδ. οπι. Ε. ὁ Θεὸς ὁ Πατήρ συνημμένος τοῦ 1217, Ι. 2 ἄκρας ἀφείας Ε. 1. 4 αὐτοῦ ΑΒΕ; τὸ Πν. τοῦ Υἱοῦ αὐτοῦ, ἀλλὰ ἀλλὰ Α) νῦν, ΑΒ; τὸ Πνεῦμα νῦν ἀλλὰ νῦν μὲν αὐτῷ συντάττων α δὲ ὑμεῖς Β; τὸν εὐλάβετε Β. 1. 8 αὐτοῦ διδάσκοντος διδάσκοντες. κεκτῆσθαι χέχτη σθε; ΣΙΙΙ, Οι κέκτηται ὅτι ὅμοιος ὁμοίως) τῷ Πατρὶ δημιουργεῖ ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Πνεῦμα. 1. 14 καὶ τοῦτο ΑΒ, καὶ σὺ Κύριε κάτ την, ταρχάς τον Ελαττον ΑΒ; πιος λαττοῦσθαι ἑτερεώθ. Ε, 1. 22 ἀλλ' οὐδὲ ὅτι τῆς αὐτῆς ἐξουσίας τῷ Πατρὶ ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Πνεῦμα. 1. 25 κ. ἐπὶ γῆς καθαρίσθητί φησι Ε. της τῆς, Β. 1. 40 τῆς οὐσ. ταὐτὸν ΑΒ, συντέτακται 1. 41 παρεσχόμεθα ὁ λόγος ΑΒ; Πν. ἁγίου και μοι ὅτι τὸ τῷ συντετάχθαι τῷ Πατρὶ τὸν Υἱὸν καὶ τὸ Πνεῦμα ἀκο λουθεῖ καὶ τὸ κατ' ουσίαν ἀπαράλλακτον. Με: ση. τὰ τεκμήρια τῆς ἀκτίστου φύσεως καὶ τῆς κτιστῆς. 1. 45 διὰ κριβείας Ε. ώμολόγειτο. ὡμολόγητο Β; ΑΒ γρ. καὶ ὠμολόγιτο. 1220, 1. 1 ταύτην αὐτὴν ΑΒ; ἔτι τε ὅτι τε ΑΒ. 1. 2 & ἂν βούληται (βούλετα: Ε) ὰ δὴ βούληται γρ. καὶ ὁ ἂν βούλ.; ποιοῦσα καὶ δυναμένη 1. 7 θεότητος επείπερ τοῦτο ἄκτιστον οὕτω τ. δ. έχ. θεό τητος καὶ κτίσεως· (τὸ ἀκτίστον καὶ κτίσεως β) μηδὲν εἶναι μέσον βεβ., πᾶν δηλονότι· εἰ δὲ διὰ πλ., γρ. καὶ οὕτως καὶ θεότητος ἐπείπερ τοῦτο ἄκτιστον καὶ κεί σεως μηδὲν εἶναι βεβ. μέσον· πᾶν ὁ τῆς κτ. το, τῇ θ. οὐ π δῆλον ὅτι. Διὰ πλείονων παρ' ἡμ.κτίσεως καὶ τὰ ἑξῆς. 1. 10 δεικνύται Ε; διαλάττων συν ηρίθμηται (. 1. 15 ἀπονοίας 1. 14 ὀνομάζειν ΑΒ; νομίζειν νομίζον Ε, σε ειν, 1. 165 δεικνύντα ἀποδεικνύντα ΑΒ; ἀρ ρίζον Ε.

τῆς θεοτ. ABD; a Marani parte stal solus E. 1. 41 πληροῦσα ABCD; ποιοῦσα, ni fallimur, B. ib. ante οὕτω in AB est L: ὅτι οὐ συνέζευκται τῇ κτιστῇ (ex hoc quoque loco videri potest, ex de scriptum esse, nam super t post x est circumfexus, quem fideliter in eodem loco posuit librarius B, addito cum circumfero et super η) φύσει οὔτε καταριθμεῖται μετ' (μετὰ Β) αὐτῆς (τῆς Β) ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Πνεῦμα. 1. 42 εἰς μέσον τὰς θείας παραθέμενοι φ.; cum Marano faciunt CE; φωναὶ cod. Ms. Steph. quem festinantius inspectans forte male legit Steph. 1. 45 σκοπεῖν δὴ μετὰ etc. D; σκοπείμενος μετὰ Fr. adesse in · 1. 46 διδασκαλείας D. 1. 48 δαδ ila semper ABCDE; supra ὑμᾶς ΑΒ. Col. 1213, 1. 2, περὶ ou. C. 1. 3 ἀπαριθμεις. D. 1. 5 αὐτῇ (lin. vers.) πάντα D; dein συμπεριRaμбávet AC; an quoque habeat ignoramus. 1. 7 συνεζευμένα δῆλον ὅτι D. 1. 8 εἰ D, seri fuit είη, eras. η adbuc apparet, dein syllaba τῆς in κτιστῆς in ras. sera. 1. 9 μόνα DE; μόνον ABC; ἀκατων. (sed. vr. corr.); dein ὧν γε CDE; ὧν τε ΑΒ. 1. 10 ἁπασῶν om. Ε; ἁπάντων C, sed σῶν sp. Stephan.; dein ἂν om. Ε. 1. 11 ὁμ. δὲ καὶ ὁ ἀπόστολος ἀπαριθμησ. κόσμον καὶ ζ. etc. omissis irmediis. 1. 12 κάτοχος subterp. Ε. 1. 14 μαρτυρόμ. οὕτως φ. (οὗτος, sed cor. al.) B. 15 οὔτε κόσμος Me.; dein οὔτε ἐνεστῶτα... οὔτε βάθος Me; dein δυνήσεται... Κυρίῳ ἡμῶν in fine versus ult. folii versi om. Ε. 1. 21 ἀγγέλους καὶ ἀρχαγγέλους G; καὶ θαν ἀγγέλους τε καὶ δ. κ. ἀρχὰς καὶ ἐνεστ. καὶ μέλλοντα, ύψος etc. D. 1. 23 ηὕρισκεν ABDE; dein ἀπολ. D, qui ἔτι τε... Εχέμενος om. 1. 24 μαρτύρεσθαι A, seul scr. a sp. ε; prasens Lempus congruentius vr. Sylb. ob βοᾶν. 1. 25 προστιθεὶς ΑΒ; mox πεπλήρωκε solus G. hn. 26 in επαγαγών sp. γα D, qui dein ἄρα οὖν * habet et καὶ τῇ... παραδήλωσας om. 1. 27 πρὸς Θεὸν D. 1. 28 κτιστής om. solus B; dein οὐσίας ὑπάρχειν ᾔδει τὸν etc. CE. 1. 29 μετὰ τῶν ἄλλων ἐμνημόνευσεν. ὑπόλοιπον δ' etc. irnrediis om. D. 1. 35 δὲ σκόπος (Ε. Ad cap. v in Me. Γον = τρίτον sc. κεφάλαιον. In L. est: ὅτι τῇ θείᾳ συντέτακται φύσει ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Πνεῦμα. Cap. 6 in jA; sermo 6 in B. 1. 39 δεικνύναι CE; ἐπιδεικνύναι ΑΒ; habet sic: ἐπιδεικνύναι ὡς τῇ θείᾳ φύσει ὁ Υἱὸς συν τέτακται κ. τὸ Πν. ὁ οὖν Κυρ. ἡμῶν Ἰησ. Χρ. μετὰ τ. ἐκ νεκρῶν ἀνάστασιν φισιν (i. e. φησίν) πρὸς τοὺς ἑαυτοῦ μαθητάς. Πορευθέντες, etc. 1. 45 ἐν οὐρανοῖς LE; εἰς οὐρανοὺς ΑΒ. 1. ult. λέγων om. ABE; habet id C. Col. 1216, 1. 3 loco verborum κορινθίας -ει habet ὁ ᾿Απόστολος φησὶν Ν. :ρ. δὲ om. Ε. 1. 5 σφραγίδα τὴν διδασκαλίαν CE. ἐπά1. 8 ἡμῶν; dein πρὸς ἐφ. οὕτως φ. an. D, qui Alein ὄντως habet. quod an sit in quoque ignora- .mus, Maranus afirmat. 1. 10 πᾶσα ἡ οἰκοδ. ΑΒ. 1. 13 δρᾶς ὅπως 1; βλέπεις (ΑΒ; βλέπετε (; βλέπε Ε) πῶς ABCE, 1. 15 ναός Κυρίου ABD; dein γιγν. ΑΕ; an quoque ita habeat ignoramus. 1. 17 ἡμῖν συνημ. Ε; dein συνεισάγη συνεισάγει ΑΒ; συνεισάγει Ε; συνάγει C. Col. 1216, 1. 18 ὄντος γὰρ—ἐν πνεύματι om. D; Έντως Doιuisso γάρ, 1. 21 καὶ Θεὸν καὶ Πν. ΑΒ. 1. 23 άξ. διὰ τούτων επαίδευσεν D. 1. 25 ἐν ἑτέρῳ ABD; ἐν ἑτέροις; ἐν ἑτέρα Ε. 1. 27 ἐν οὐρανῷ CE; mox κρατεωθ. ΑΒ; κραταιωθῆναι Ε; sed n ex ει cor. 1. 51 διὰ τῆς π. ἐν τ. κ. ὑμῶν om. ABCDE. 1. 32 Ante ΐδου L in AB: ὅτι διὰ τὸ συμφυὲς τῆς τριάδος ποτὲ μὲν υἱοῦ λέγεται τὸ πνεῦμα, ποτὲ δὲ πατρός. 1. 33 Παῦλος om. ABD; dein καὶ πατέρα ABCE; om. καὶ Οιιο. 1. 35 καὶ πανταχοῦ δὲ ἀλλήλων κοινωνίας (cap. 7 circ. fin.) om. D. ib. τῆς διδασκαλίας CE; dein τάττων A, sed in marg. infer. add. συν. 1.41 καὶ π. καὶ (in Mi extra versum xal in A) θεὸν ΑΒ; dein ἐν τῇ διδ. οπι. Ε. 1. 44 ὁ Θεὸς ὁ Πατήρ Birmediis omissis. uli. συνημμένος E; dein τοῦ om. ABE. Col. 1217, Ι. 2 ἄκρας ἀφείας Ε. 1. 4 αὐτοῦ ΑΒΕ; τὸ Πν. τοῦ Υἱοῦ αὐτοῦ, ἀλλὰ (sp. ἀλλὰ Α) νῦν, etc. ΑΒ; τὸ Πνεῦμα νῦν ἀλλὰ ante νῦν non est in C) μὲν αὐτῷ συντάττων α 1. 6 δὲ om. (in quo ὑμεῖς in lin. vers. est) Β; dein τὸν fuit in E, sed v eras; mox εὐλάβετε Β. 1. 8 αὐτοῦ om. AB. 1. 10 διδάσκοντος ABCK; cd. Mar. Paris. 1742 διδάσκοντες. 1. 11 κεκτῆσθαι ABCE; emendandum est χέχτη σθε; quæ forma est optativi adhortativi; trans itus a prima ad secundam personam, nemini erit offensioni. Cf. ad Rom. vult, 12 et 13; ΣΙΙΙ, 13 et 14. Male Οι κέκτηται couic. et in textu collecavit. Ante cap. 6 L et in AB: ὅτι ὅμοιος (scribe: ὁμοίως) τῷ Πατρὶ δημιουργεῖ ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Πνεῦμα. 1. 14 καὶ τοῦτο ΑΒ, qui deiu καὶ σὺ Κύριε κάτ την, etc. ταρχάς τον Ελαττον ΑΒ; πιος infra λαττοῦσθαι habet. ἑτερεώθ. Ε, qui 1. 22 Ante ἀλλ' οὐδὲ L in AB: ὅτι τῆς αὐτῆς ἐξουσίας τῷ Πατρὶ ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Πνεῦμα. 1. 25 κ. ἐπὶ γῆς C; dein καθαρίσθητί φησι Ε. 1. 54 της (transf. ipse s) τῆς, etc. Β. 1. 40 τῆς οὐσ. ταὐτὸν ΑΒ, qui den συντέτακται habent. 1. 41 παρεσχόμεθα ABCE; mox ὁ λόγος ΑΒ; dein Πν. ἁγίου 1. 44 aule και μοι L in AB: ὅτι τὸ (scribe τῷ συντετάχθαι τῷ Πατρὶ τὸν Υἱὸν καὶ τὸ Πνεῦμα ἀκολουθεῖ καὶ τὸ κατ' ουσίαν ἀπαράλλακτον. Mos Cin Με: ση. τὰ τεκμήρια τῆς ἀκτίστου φύσεως καὶ τῆς κτιστῆς. 1. 45 διὰ κριβείας Ε. 1. ult. ώμολόγειτο. A, sed al. et cor. in q; ώμολό γητο Β; in marg. ΑΒ γρ. καὶ ὠμολόγιτο. Col. 1220, 1. 1 ταύτην CE; αὐτὴν ΑΒ; dein ἔτι τε CE; ὅτι τε ΑΒ. 1. 2 & ἂν βούληται (βούλετα: Ε) CE; ὰ δὴ βούληται AB, sed in marg. γρ. καὶ ὁ ἂν βούλ.; dein ποιοῦσα καὶ δυναμένη ΑB; sed cum Mar. faciunt CE. 1. 7 θεότητος επείπερ τοῦτο ἄκτιστον CE. Totum locum textus AB ita exhibet: οὕτω τ. δ. έχ. θεό τητος καὶ κτίσεως· (τὸ ἀκτίστον καὶ κτίσεως mid. sulus β) μηδὲν εἶναι μέσον βεβ., πᾶν δηλονότι· εἰ δὲ διὰ πλ., sed M. et marg. inferior: γρ. καὶ οὕτως καὶ θεότητος ἐπείπερ τοῦτο ἄκτιστον καὶ κεί σεως μηδὲν εἶναι βεβ. μέσον· πᾶν ὁ τῆς κτ. το, τῇ θ. οὐ π δῆλον ὅτι. Διὰ πλείονων παρ' ἡμ.κτίσεως καὶ τὰ ἑξῆς. 1. 10 δεικνύται Ε; dein διαλάττων CE; mox συν ηρίθμηται (. 1. 15 ἀπονοίας C. 1. 14 ὀνομάζειν ΑΒ; νομίζειν G; νομίζον Ε, σε oν erasu ειν, quod un adhuc apparet, scrui. 1. 165 δεικνύντα CE; ἀποδεικνύντα ΑΒ; dein ἀρ ρίζον Ε.

col. 1773–1774page 33 of 56

PG 6:17731220, Ι. 17 ἀκτ. δηλοῦν τα της Αβ; χωρίζον Ε. ᾗ καὶ 1. 24 ἁγίου 1. 27 ταῦτα ΑΒ; ταὐτὰ 1. 28 τίς οὗτος καὶ ὅσος διαμφισβητεῖν (ει 1. 30 ένα: ὅτι εἷς Θεὸς ἐν Πατρί καὶ Υἱῷ καὶ ἁγίῳ Πνεύματι γνωριζόμενος. Ένα ᾗ ἀντὶ τοῦ καθό.—D εἰ ἅγιον Πν. ἡ δὲ ει, ἢ εἰ δὲ Β. 1. 34 κοινὸν ΑΒ; γρ. καὶ κοινωνόν. Ι. γὰρ ἐν 1. 37 δεῖ ἐρωτᾶν ΑΒ; οὔτε ἄλλον 42 λος βουλοίμην οὔτε έμαυτοῦ ἐκ αὐτοῦ πεί θειν 1. 40 εἰ γὰρ ἐκείνῳ συνάπτοντας (9) 1221, 1. 1 τὸ γεῶδες-πολυφρ. 1. 2 οὐδενὶ: ὅτι ἀκατάληπτον τὸ θεῖον ἀνθρώπου φύσει. τὸ λ. έχ. ἐμβεβηκότος 1. 11 τὴν τῶν Β; τῶν Ε. 1. 1 μερ. ἐν ἑαυτῷ τὴν γνῶσιν ΑΒ. 1. 10 τελ. γνῶσιν τῶν θείων Ε.Α 1. 19 διεσσόπτου καὶ ἐν αἰνως. βλέπειν, το· ἐν ἐσόπτρῳ καὶ αἰνίγματι αἰνίσσεται; ΑΒ τὸ γὰρ δι' ἐσόπτρου βλέπειν· ἐν αἰνίγματι, καὶ ἐν 1. 21 θείων τὴν γνῶσιν; αὐτίκα, καὶ Ε, ἀπορ ἀδιεξίτητον 1. 23 τὰ τοῦ επιφθεγξόμεθα 1. 26 ἀλλὰ τοῦτο μὲν, ΑΒ, οι 1. 31 οὐκ οὖν ὅτι τὰ θεῖα κατὰ τὸ μέτρον 8 εἴληφεν ἕκαστος ζητεῖν προσ ήκει. 1. 32 εὐσεβῶς νοοῦμεν Ε; θεοπρεπώς νοούμε ΜΟΥ. 1. 34 μηδόλως Ε, 36 τὸ περισθεν Οιιο νεοῦμεν συνάπτοντας 1. 40 οὕτω: πῶς προσήκει νοεῖν ἐκ Πατρὸς τὸν Υἱὸν καὶ τὸ Πνεῦμ καὶ πῶς μίαν οὐσίαν καὶ τρεῖς ὑποστάσεις. οὕτω 1. 41 γεγενῆσθαι έκανεῖ γὰρ ᾗ γάρ ᾗ δὲ ᾗ δὲ ἐξελάμφη, τῷ, Ε. σύνεστι χρόνω 1. 46 σημειῶσαι τὴν εἰκόνα ὅτι ὡς φῶς ἐκ φωτὸς ὁ Υἱὸς ἐκ τοῦ Πατρός. φωτός τὸν λόγον τοῦ φωτός δηλ. καὶ εἰ φῶς ἐκ φ. 1224, 1. 1 τὸ γεγεννιμένον· ἀπ: τὸ γεγεννημένον, ἀπαθῶς γρ. κα τὸ γενόμενον ἀπαθῆς ἂν εἴη καὶ ἡ γέννησις, τομὸν ἢ διάστατιν, κατέχωμεν 1. 6 οὕτως και 1. 7 φῶς ἐκ φωτός γεννητῶς ἐξελ. 1. 9 προῆλθεν (ΙΙ. οὕτως ἐν τῇ τριάδι, 1. 12 καὶ ἐν τῇ Τριάδι τὴν μονάδα γν. Α. 1. 15 χωρήσαντες Τριάδα γνωρίζομεν. καὶ περὶ μὲν τῆς ἁγίας Τρ. οὕτω δοξ. παρὰ τῆς γν. τοῦ Κυρ. Ε. 1. 17. ἔλλαμψιν ΑΒΕ; Ελαμ. Ο. 1. 18 προσέχειν σωφρονικόν Β; σωφρονείν 1. 25 ἐξεθέμεθα. οὕτω καὶ περὶ τῆς θείας καὶ μακ. τρ. ΑΒ; ἐξεθ. οὕτω περὶ τῆς μακ. καὶ θ. οὕτω δοξ. 1. 25 προσέλθωμεν (; παρέλθωμεν ἀῤῥ. τέταρτον κεφ. ει ι περὶ τῆς θείας οἰκονομίας ἀῤῥ.; ὅπως δεῖ περὶ τῆς οἰκονομίας τοῦ λόγου δοξάζειν. γὰρ καὶ τῆς ὁ λόγος, ἀλλὰ τὸ κατὰ δύν. π. καὶ τοῦτον ἐξεταστέον. ἐπειδήπερ ἁμαρ τῶν ὁ ἀδὰμ θανάτῳ—πεποίηκεν· ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ τῶν οὐρανῶν οὐκ ἀποστὰς ἐπλήρωσεν καὶ μὴ μέτις έρως τάτω τῆς ἑν. τὸν τρ. αικία 1. 27 τῷ λόγῳ πρ. Ε. 1. 28 τοῦτον ΑΒD. 1. 32 οἰκίων πλασμένων Ε. τότε δή, 1. 38 δαβιτ. Ε. 1. 39 χρῆσιν γρ. χρείαν. τις ἐνδὺς δὲ τοῦτον προελθὼν ΑΒ.; Υιός Θεοῦ Ε. 1. 46 ἐπειδήπερ: ὅτι ὁ Υἱος καὶ Θεος καὶ ἄνθρωπος ἐστίν.: ση την ουσία τῆς οἰκονομίας. 1925, 1. 2 τὸν ὀφ. ΑΒΕ; τὸ ὀφ. όταν, ἀκούσας Ε.: ὅπως τὰς ἐναντίας φωνας περὶ Χριστοῦ δεῖ μερίζειν. 1. 7 κατ' ἀλλήλως τοῖς φ. Ε. 1. 8 ἂν μέν τι μέγα ΑΒΕ. 1. 9 λογιζ. φύσει ΑΒ. 1. 10 διεφεύξη (; δεχομένης η πρὸ πάν(hæc τῶν αἰώνων Ε. ὅτι τῆς ἑνών σεως τὸν τρόπον δίχα χάριτος θείας οὐδεὶς ἀκρι βώσειεν. 1. 19 κατάλησιν Ε. 1. 20 μηδὲν μηδὲ τι ένερ γὲς υ; ροιτο τούτου ἑτέρων Ε; ΙΙ μανθ. θελήσης (λήσας Ε) εἰ δ' ὅσον εἶμι 1. 1. 24 ὡς δὲ τοῖς συνεργείας ΑΒΕ; εἴημι ΑΒ. 1. 26 τινὲς: ὅτι τοῦ ἀνθρώπου νι παράδειγμα εἰς εἰκόνα τῆς ἑνώσεως λαμβανόμενον κατά τι μὲν ἁρμόζει κατά τι δὲ οὐκέτι, Μα ορατούς τρόπους τῆς ἑνώσεως. οὖν δύο διαφορ. μ. γάς

Col. 1220, Ι. 17 ἀκτ. δηλοῦν τα της Αβ; dein χωρίζον Ε. 1. 21 ᾗ (=qua ratione, qua de causa) καὶ coni. Wolf. 1. 24 ἁγίου om. AB. 1. 27 ταῦτα ΑΒ; ταὐτὰ CE, ni fallimur. 1. 28 τίς οὗτος καὶ ὅσος διαμφισβητεῖν (ει ex corr. Vin A) AB. 1. 30 Ante ένα L est in AB: ὅτι εἷς Θεὸς ἐν Πατρί καὶ Υἱῷ καὶ ἁγίῳ Πνεύματι γνωριζόμενος.-- voce Ένα rursus incipit D. 1. 32 ᾗ ABCE; in summo marg. superiore schol. ἀντὶ τοῦ καθό.—D habet εἰ et dein ἅγιον Πν. 1. 33 ἡ δὲ A, sed inter duo hæc vocabula sp. ει, binc ἢ εἰ δὲ Β. 1. 34 κοινὸν ΑΒ; sed Me γρ. καὶ κοινωνόν. Ι. 35 γὰρ ἐν ABDE et ni fallimur C. 1. 37 δεῖ ἐρωτᾶν ΑΒ; dein οὔτε ἄλλον ABDE 42λος C, sed ad o addit v G al.; denique βουλοίμην ABD. 1. 38 οὔτε ABCDE; dein loco έμαυτοῦ habet ἐκ αὐτοῦ (posterius subterpunctum) E; denique πείθειν om. C. 1. 40 εἰ γὰρ ἐκείνῳ συνάπτοντας (cap. 9) om. D. Col. 1221, 1. 1 τὸ γεῶδες-πολυφρ. Me. 1. 2 ante οὐδενὶ L est in AB: ὅτι ἀκατάληπτον τὸ θεῖον ἀνθρώπου φύσει. 1, 7 τὸ λ. ABCE. 1. 9 έχ6. ita omnes codd. Str. ἐμβεβηκότος coll. 1 Cor. x11, 2, Otto. 1. 11 τὴν τῶν Β; τῶν om. Ε. 1. 1 μερ. ἐν ἑαυτῷ τὴν γνῶσιν ΑΒ. 1. 10 τελ. γνῶσιν τῶν θείων Ε.Α 1. 19 διεσσόπτου καὶ ἐν αἰνως. βλέπειν, etc., ita, mi fallimur, cum Marano facit plane C, qui in Me. schol. habet: το· ἐν ἐσόπτρῳ καὶ αἰνίγματι αἰνίσ σεται; in ΑΒ totus locus ita est scrus: τὸ γὰρ δι' ἐσόπτρου βλέπειν· ἐν αἰνίγματι, etc., illud καὶ aute ἐν alv. cum Origene, aliis Paulc tribuit Maranus; Pseudo-Justino Lango præeunte Ouιο. 1. 21 θείων τὴν γνῶσιν; dein αὐτίκα, καὶ Ε, in commate abE anie zal posito è latere crediderimus: «lein ἀπορ ἀδιεξίτητον coni. Οuto. 1. 23 τὰ τοῦ ABC; dein επιφθεγξόμεθα solus C. 1. 26 ἀλλὰ τοῦτο μὲν, etc., ΑΒ, οι Maran. in not. 73 indicavit. 1. 31 Ante οὐκ οὖν (ita A) L in AΒ: ὅτι τὰ θεῖα κατὰ τὸ μέτρον 8 εἴληφεν ἕκαστος ζητεῖν προσ ήκει. 1. 32 εὐσεβῶς νοοῦμεν textus Ε; textus cum Marano facit, at in Me. θεοπρεπώς νοούμεΜΟΥ. 1. 34 μηδόλως Ε, qui l. 36 τὸ περισθεν habet. Οιιο et post νεοῦμεν 1. 32 et deletis uncis a Marano appositis post συνάπτοντας posuit punctum. 1. 40 Aute οὕτω L in AB: πῶς προσήκει νοεῖν ἐκ Πατρὸς τὸν Υἱὸν καὶ τὸ Πνεῦμ καὶ πῶς μίαν οὐσίαν καὶ τρεῖς ὑποστάσεις. voce οὕτω rursus incipit D. 1. 41 γεγενῆσθαι solus C; dein έκανεῖ γὰρ D. 1. 44 ᾗ γάρ - ᾗ δὲ — ᾗ δὲ (qui posteriore loco tantum iota subscr. omn., quod ubique deest in E) E; supra ἐξελάμφη, τῷ, etc. Ε. 1. 45 σύνεστι 1; cum Marano faciunt CE, qui mox χρόνω habent. 1. 46 Me. σημειῶσαι τὴν εἰκόνα ὅτι ὡς φῶς ἐκ φωτὸς ὁ Υἱὸς ἐκ τοῦ Πατρός. il. φωτός τὸν λόγον τοῦ φωτός (quatuor posteriora verba in margine habent AB) δηλ. ABCE; supra καὶ εἰ φῶς ἐκ φ. D. Col. 1224, 1. 1 τὸ γεγεννιμένον· ἀπ: D; τὸ γεγεν νημένον, ἀπαθῶς textus AB; sell γρ. κα τὸ γενόμενον et nihil amplius Mi A; dein ἀπαθῆς ἂν εἴη καὶ ἡ γέννησις, etc. D, 1. 4 τομὸν qui dein ἢ διάστατιν, sed a el tv ab al. 2 Irmento rūbro sublineata, exhibet. 1774) 1. 5 κατέχωμεν D; et idem a pr. man. fuisse ve in A, sed al, man. ex w fecit o. 1. 6 οὕτως και D. 1. 7 φῶς ἐκ φωτός γεννητῶς ἐξελ. ABCDE. 1. 9 προῆλθεν (ΙΙ. vers.) οὕτως ἐν τῇ τριάδι, etc. Dirmediis omissis. 1. 12 καὶ ἐν τῇ Τριάδι τὴν μονάδα γν. aperto 78 coni. Maranus erroris fonte. Α. 1. 15 χωρήσαντες quod in confirmat cod. Argent, idque Marano non nominato in textu collocavit Outo. Porro Τριάδα γνωρίζομεν. καὶ περὶ μὲν τῆς ἁγίας Τρ. οὕτω δοξ. Dirmediis omissis. ib. παρὰ τῆς γν. τοῦ Κυρ. Ε. 1. 17. ἔλλαμψιν ΑΒΕ; Ελαμ. Ο. 1. 18 προσέχειν ABCE; dein σωφρονικόν om. et ni fallimur, Β; σωφρονείν habet 1. 25 ἐξεθέμεθα. οὕτω καὶ περὶ τῆς θείας καὶ μακ. τρ. ΑΒ; ἐξεθ. οὕτω fin. vers. hic in C) περὶ τῆς μακ. καὶ θ. CE; om. οὕτω ante δοξ. ABCE. 1. 25 προσέλθωμεν (; παρέλθωμεν ABDE. 1.26_ad ἀῤῥ. in Me τέταρτον sc. κεφ. ει ι: περὶ τῆς θείας οἰκονομίας C; ante ἀῤῥ. L in AB; ὅπως δεῖ περὶ τῆς οἰκονομίας τοῦ λόγου δοξάζειν. ib. γὰρ καὶ τῆς ABCD. Dein ὁ λόγος, ἀλλὰ τὸ κατὰ δύν. π. καὶ τοῦτον ἐξεταστέον. ἐπειδήπερ ἁμαρ τῶν ὁ ἀδὰμ θανάτῳ—πεποίηκεν· ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ τῶν οὐρανῶν οὐκ ἀποστὰς ἐπλήρωσεν καὶ μὴ μέτις έρως τάτω τῆς ἑν. τὸν τρ. ita hunc locum exhibet D, αικία simul quæ omiserit patet. 1. 27 τῷ λόγῳ πρ. Ε. 1. 28 τοῦτον ΑΒD. 1. 32 οἰκίων πλασμένων Ε. 1. 35 τότε δή, etc., attulit Anastasius presbyter hunc locum apud Angel. Maium in Scriptt. vell, nov collect., t. VII, p. 1, p. 29. 1. 38 δαβιτ. Ε. 1. 39 χρῆσιν textus C, al marg. γρ. χρείαν. 1. 40 τις om. CE. 1. 43 ἐνδὺς δὲ τοῦτον D; dein ABCE, ut editi apud Maranum in nota 81; habent tn.. προελθὼν ΑΒ.; et Υιός Θεοῦ Ε. 1. 46 Ante ἐπειδήπερ L in AB: ὅτι ὁ Υἱος καὶ Θεος καὶ ἄνθρωπος ἐστίν. Me Chalet: ση την ουσία τῆς οἰκονομίας. Col. 1925, 1. 2 τὸν ὀφ. ΑΒΕ; τὸ ὀφ. C. 1. 6 όταν, etc., cf. Leontius ap. Angel. Maium I. 1. p. 130, et Nicephor. ap. Dom. Pitra Spicil. soles, 1, p. 361. ib. ἀκούσας Ε. L in Me: ὅπως τὰς ἐναντίας φωνας περὶ Χριστοῦ δεῖ μερίζειν. 1. 7 κατ' ἀλλήλως ABC, deum τοῖς φ. Ε. 1. 8 ἂν μέν τι μέγα ΑΒΕ. 1. 9 λογιζ. φύσει ΑΒ. 1. 10 διεφεύξη (; dein δεχομένης (sed al. η in o mut. et accentu super & transfixo posuit alium super o) BCE. 1. 12 πρὸ πάν(hæc omnia in ras. scr.)των τῶν αἰώνων Ε. I. 15 Ante cap. 11 est L in AB: ὅτι τῆς ἑνών σεως τὸν τρόπον δίχα χάριτος θείας οὐδεὶς ἀκρι βώσειεν. 1. 19 κατάλησιν Ε. 1. 20 μηδὲν ABD; μηδὲ CE; dein τι omisso ένερ γὲς υ; ροιτο τούτου ABD; mox ἑτέρων Ε; ΙΙ μανθ. θελήσης (λήσας Ε) CE; denique εἰ δ' ὅσον εἶμι om. 1. 1. 24 ὡς δὲ τοῖς E; Inox συνεργείας ΑΒΕ; dein εἴημι ΑΒ. 1. 26 Ante τινὲς L in AB: ὅτι τοῦ ἀνθρώπου νι παράδειγμα εἰς εἰκόνα τῆς ἑνώσεως λαμβανόμενον κατά τι μὲν ἁρμόζει κατά τι δὲ οὐκέτι, —C in Μα habet: ορατούς τρόπους τῆς ἑνώσεως. 1. 27 οὖν om. ABCE. Ceterum h. 1. attulit Angst. 1. 1. p. 24; cf. quoque ib. p. 150 Leontius. 1. 51 δύο διαφορ. ABD, qui tres dein 4. μ. γάς voɛpḍ hoy.; mux el bis in E.

col. 1775–1776page 34 of 56

PG 6:1775Η 1775 1925, Ι. 55 θεοσημίας Ε, εἰσγάζετο παρέδετο; ἐργάζεται παραδέχεται ΑΒ. ᾗ καθὰ μὲν γάρ ἐκ ᾗ μὲν γὰρ τὸν σταυρόν Ε. 1. 39 φυσ. ἐθ. ὑπέμεινεν ἕως τούτου καλῶς 1. 40 ἔχοι; εἰ δὲ τὰ τῆς πάλιν ὅλον πράγματι συγ κρίνη 1. 42 ἐν αὐτῷ δεικνύει τὰς φύσεις οὐ δύοφ. ἐκ π. κ. ἀέρος 1. 45 ἀέρος ὕδατος τὲ καὶ γῆς καὶ ἀέρος τε καὶ (τοῦ Β) ὕδατος καὶ γῆς ΑΒ. 1. 46 οὐδέ τι ἦτι 1228, 1. 5 ἕτερὸ Ε. 1. 5 τὸν οἶκον λοιπὰ ἰκὸς ἦν καὶ πρὸ τῆς 1. 9 τὰς αὐτὰς ύλας δικαίως 1. 10 άλληλα ἀλλήλων Ε. 1. 12 οἰκείας λυθήσεις μὲν ..14 οἰκείαν οὕτως ἐπὶ, πΠΙΟΣ ση. ὅτι ἄλλο τὸ ἀποτελούμενον τοῖς ἐξ ὧν ἐστίν. 1. 20 μένειν (μένων Β) μὲν ΑΒ, γρ. καὶ μένει μὲν. ὑπάρχει η δὲ πάλιν δμ. τε όμ. Πος τυγχ. ἐὰν διαζ. ἀπόλετο δ' άνθρ. Ε. 1:24 ἀπεστέλεσεν χρ. ὁ ἐκ θ. κ. ά. ἀπεστελέσθη. χρ. οὐκ ἂν ἄλλος ὧν περὶ τά, χρ. ἐκ θ. 1. 26 χρ. ἄλλος εἶναι π. 1. 29 άλλως τε καὶ ἡ ψ. πολ. ἄλλως δὲ καὶ ἡ 4. πολ. ΑΒ. 1. 32 συμπάσχειν δὲ δ. ἄντι καὶ φημί πολλάκις ἀγωνιῶσα σὺν τῷ σώματι καὶ πρὸ τοῦ, Ε. - καὶ συμπάσχει διην. φενομένη τ. τὴν τιμὴν άλλο αυμένη οὐδὲν Αττὸν δεχ. άλλως δὲ καὶ ἡ ψ. π.-σώματος· συμ πάσχει δὲ διν. αὐτῷ καὶ φ., 1. 36 δεχ. οιn. 1228, 1. 37 ἄν τις τῶν εὐσεβῶν τολμήσειεν εἰπεῖν 1. 38. τολμήσειεν (ν Β) εἰπεῖν ΑΒ; τολμ. εἰπῶν μὲν λεκτέον κατά τι δὲ φ. 1: 42 12: εἰκὼν θείας ἑνώσεως πρὸς ἣν ἐγχίζει τὰ τῆς ἀληθείας ἔχουσα καὶ τὸ εὐ σεβές. ἡμεῖς δὲ καὶ τὰ ἐκ πατρός 1. 43 κατάληψιν ἀγνοεῖν· καὶ ΑΒ; μὴ νοεῖν δὲ μὴ νοεῖν ἀγνοεῖν δὲ καὶ Ἐ. 1229. 1. 5 καὶ γεννήσει 1. 4 ἐπεὶ οὖν φ. 1; ἐκλάμψαν (Ε. 1. 6 ἀναιτίου φωτὸς εἶναι τὸ ἀρχαίγονον 1. 7 νοείσθη Ε.. του γεγέννητα: Ε. ση. ι 5 λόγος φῶς ἄνθρωπος σώμα; ἡλακεν. καὶ κατὰ ἀπόρρητον λόγον (τὸν τον λόγον οπι. ήνώθει Ι. 1. 14 π. τὸ πρῶτον ΕΕ. 1. 15 πρώτου φωτός πρὸς 1. 14. ἐλλεῖπον προειδέσθαι 1. 1. 15. μήτε δὲ τὴν Ε; αὐτὴν αὐγὴν Α.Β. 1. 20 τούτῳ καὶ τοῦτο καὶ κεχυμένον υποχείται· τοῦτον καὶ ΑΒ; εε! τῶν ὅρων Δ. 1. 21 ἀποπληροῖς Ε; ἀποπληροῖ ένα δέθη Ενεδέσθη ἡ γὰρ εἰ τὸ σώματι 1. 1. 22 ούδε τάμ. Π; οὐδὲ τὰμ. ση. τὴν αἰτίαν. 1. 25 τὸν πεποιήσαι Ε. 1. 24 λέγεις μοι ἐγένετο μὲν ἡμῖν ω. 1. 30 πάλιν τῷ ἀέρι όλον διελού τῷ ἀέρι τὸ φ. περικ. Ε. 1. 32 διόρ. ει συστελόμ.D. 1. 53 πάντως ἀληθές; γρ. καὶ (πάντος Α. Β) ἀληθέστερον. ὥστε οὖν ἕτερόν ἐστι τὸ φῶς, ἕτερον δὲ: ση. πῶς νὺξ ἐγένετο. 1. 35 οὕτως: ὅτι τὸ ζητεῖν ἀνθρωπίνοις λογισμοῖς τὸν τρόπον τῶν γιγνομένων ἐπὶ Θεοῦ σαφὴς ἔλεγχος ἀπιστίας ἐστίν. 1. 40 οὐδὲ τὸν μὲν εἷς. ὁ ἥλιος καὶ ἐν τὸ φ. εἷς ἥλιος τὸ φῶς λέγεται μετὰ τοῦ σώματος μετὰ τοῦ σ. 1. 44 είπη; τῶν μέν; τὸν μεν ΑΒ Ε, τὸ μὲν οἷον τὸν Θεὸν λ.; οἷον τὸν θεῖον λ. τὸν δὲ Υἱὸν τὸν ἀνθρ. 1232, 1. 2 πάλιν: ὅτι οἱ τὰς δύο φύσεις τοῦ Υἱοῦ. 1. 3 φύσεις 1. 6 καὶ αὖθις; καὶ αὖ ΑΒ. 1. 7 ὥσπερ ἐπὶ τοῦ φωτὸς ἦ φῶς ἐστὶν ἐν τῇ ἐνεργεία οὐκ ἄν τις ΑΒ. ὥσπερ ἐπὶ τοῦ φωτὸς φῶς ἐστι τῇ ἐνεργείᾳ, δ οὐκ ἄν 1. 8 χωρήσειεν τῷ δὲ λόγῳ διελών γρ. διαιρῶν; γνωρί σιεν 1. 10 ή ἑνὸς μονογενούς χωρήσιες 1. 13 γιγν. γιν.: χωρίσειε ή γνωρίσειεν. οὕτως ἡμεῖς — ν. κητὴς ἀναρρηθῆναι 1. 16 ἐφικ. εἰ καὶ γοῦν Ε. προς 1. 18 εἴ τις δέξει Ε; δεδωκότα (κότα Ε) τῆς φύσεως 1. 21 κηδεύοντα Ε; εἰς ἄλαλον 1. 24 είπ. υἱέσι Ε. 1. 26 εὐνάσαντες Ε. πέμπτον; ΑΒ: τίνα δεῖ περὶ Θεοῦ ζητεῖν καὶ τίνα πιστεύειν. ἀνακαλ. πάλιν; πάλιν μοι 1. 29 πειρωμένους (; πειρῶντας ΑΒΕ. ὁ δέ γε μιμεῖται λόγος.:ὁ δὲ λόγος γε) μιμεῖται» Οιιο. διηδ. Α. οὐχή δει οὐκ ἤδη 1. 33. ὅσο προέκοψε ἀναμένα. 1. 54 σύ δε; σοί τε ΑΒ. 1. 35 ἑτοίμως γὰρ ὁρ· καὶ καταλαβεῖν Ε; γὰρ ἕτοιμος ἕτοιμος παρόρμησεν καὶ καταβαλεῖν ΑΒ; ἕτοιμός ἐστιν ὁρ. Οιιο. καὶ πιστ. 1. 38 των. τοῦ δρ. ΑΒΕ. πῶς ὁ λόγος πανταχοῦ κατ' οὐσίαν ἐστὶ καὶ πῶς ἐν τῷ οἰκείῳ ναῷ. πῶς οὖν φησὶν

Η 1775 Col. 1925, Ι. 55 θεοσημίας Ε, qui dein εἰσγάζετο - παρέδετο; ἐργάζεται παραδέχεται ΑΒ. 1. 57 ᾗ καθὰ μὲν (hoc eras. in Me γάρ scr.) ἐκ D; ᾗ μὲν γὰρ τὸν σταυρόν om. Ε. 1. 39 φυσ. ἐθ. ὑπέμεινεν ABDE; dein ἕως τούτου -καλῶς Me. 1. 40 ἔχοι; dein εἰ δὲ τὰ τῆς Me; πάλιν om. ABD; ὅλον om. CE; πράγματι ABD; συγ- · κρίνη D. 1. 42 ἐν αὐτῷ G; δεικνύει CE; τὰς φύσεις D, in cuius marg. inferiore οὐ δύοφ. addita sunt; mox ἐκ π. κ. ἀέρος in ras. scr. E. 1. 45 ἀέρος ὕδατος τὲ καὶ γῆς ila D; καὶ ἀέρος τε καὶ (τοῦ ad. solus Β) ὕδατος καὶ γῆς ΑΒ. 1. 46 οὐδέ τι ΑBC; ἦτι DE. Col. 1228, 1. 5 ἕτερὸ Ε. 1. 5 τὸν οἶκον om. D. 1. 7 λοιπὰ ἰκὸς ita, ni fallimur, E. 8 ἦν on. CE; dein καὶ πρὸ τῆς solus D. 1. 9 τὰς αὐτὰς ύλας solus E; dein δικαίως om. G; sit ne in ignoramus. 1. 10 άλληλα ABC; ἀλλήλων Ε. 1. 12 οἰκείας λυθήσεις D, qui dein μὲν extra rersum in Me. add. ' 1..14 οἰκείαν ABDE. 1. 15 οὕτως ἐπὶ, etc., ut in'Marani n. 97,: πΠΙΟΣ Lin G Me: ση. ὅτι ἄλλο τὸ ἀποτελούμενον τοῖς ἐξ ὧν ἐστίν. 1. 20 μένειν (μένων Β) μὲν ΑΒ, sed Me γρ. καὶ μένει μὲν. 1. 22 ὑπάρχει (sel scr. η super s); dein δὲ πάλιν δμ. ABD; τε όμ. CE; Πος τυγχ. ἐὰν διαζ. ἀπόλετο δ' άνθρ. Ε. 1:24 ἀπεστέλεσεν et sic, mus χρ. ὁ ἐκ θ. κ. ά. ἀπεστελέσθη. χρ. οὐκ ἂν ἄλλος ὧν περὶ τά, etc. 1. 25 χρ. ἐκ θ. C, sed aute ex locus nale habitus duarum fere Ir. 1. 26 χρ. ἄλλος εἶναι π. D. 1. 29 άλλως τε καὶ ἡ ψ. πολ. D; ἄλλως δὲ καὶ ἡ 4. πολ. ΑΒ. 1. 32 συμπάσχειν δὲ δ. CE; dein ἄντι καὶ φημί πολλάκις ἀγωνιῶσα σὺν τῷ σώματι καὶ πρὸ τοῦ, etc. Ε. - καὶ συμπάσχει διην. φενομένη τ. τὴν τιμὴν (al. Lin. o cur.) — άλλο (fiui. vers.) αυμένη - οὐδὲν Αττὸν δεχ. D. Εmendavimus 1. c. totum hunc lo cum sic: άλλως δὲ καὶ ἡ ψ. π.-σώματος· συμπάσχει δὲ διν. αὐτῷ (i. e. corpori) καὶ φ., etc. 1. 36 δεχ. οιn. CE. Col. 1228, 1. 37 ἄν τις τῶν εὐσεβῶν τολμήσειεν εἰπεῖν D. 1. 38. τολμήσειεν (ν oιn. Β) εἰπεῖν ΑΒ; τολμ. εἰπῶν C. 1. 40 μὲν λεκτέον D, errore notissimo corruptus; dein κατά τι δὲ φ. CE. 1: 42 ante cap. 12 L. In: εἰκὼν θείας ἑνώσεως πρὸς ἣν ἐγχίζει τὰ τῆς ἀληθείας ἔχουσα καὶ τὸ εὐ σεβές. ib. ἡμεῖς δὲ καὶ τὰ ἐκ πατρός om. D. 1. 43 κατάληψιν ἀγνοεῖν· καὶ ΑΒ; μὴ νοεῖν δὲ C; μὴ νοεῖν ἀγνοεῖν δὲ καὶ Ἐ. Col. 1229. 1. 5 καὶ γεννήσει CE. 1. 4 ἐπεὶ οὖν φ. 1; dem ἐκλάμψαν (Ε. 1. 6 ἀναιτίου φωτὸς εἶναι τὸ ἀρχαίγονον (et sic 1. 17), etc. D). 1. 7 νοείσθη Ε.. 1. 8 του om. DF; sp. C; extra vers. in eius init. est in A; dein γεγέννητα: Ε. Μox in Me: ση. ι 5 λόγος φῶς ἄνθρωπος σώμα; ἡλακεν. Statim καὶ κατὰ ἀπόρρητον (prius e sup. al.) λόγον (τὸν no liabel); τον λόγον οπι. ΑBCE; dein ήνώθει Ι. 1. 14 π. τὸ πρῶτον ΕΕ. ་ 1. 15 πρώτου φωτός πρὸς ABD. 1. 14. ἐλλεῖπον solus C, dein προειδέσθαι 1. 1. 15. μήτε δὲ τὴν Ε; dein αὐτὴν loco αὐγὴν Α.Β. 1. 20 τούτῳ καὶ CE; τοῦτο καὶ D; κεχυμένον· υποχείται· τοῦτον καὶ ΑΒ; εε! τῶν ὅρων Δ. 1. 21 ἀποπληροῖς Ε; ἀποπληροῖ ABČD; dein ένα- δέθη ABCDE, el. Mar. 1742 Ενεδέσθη typogr. errure; supra ἡ γὰρ εἰ τὸ σώματι 1. 1. 22 ούδε (sed accentus eras.) τάμ. Π; οὐδὲ τὰμ. AR; in Me: ση. τὴν αἰτίαν. 1. 25 τὸν πεποιήσαι Ε. 1. 24 λέγεις μοι D; dein ἐγένετο DE. 1. 26 μὲν omn. in Ane vers. 1. 28 flunc locum ita exhibent ABCE, ut de editis indicavit Maran in n. 12 1. 29 ἡμῖν D, sed: eraso_sp. ω. 1. 30 πάλιν DE; dein τῷ ἀέρι ABCD; όλον διελού τῷ ἀέρι τὸ φ. περικ. Ε. 1. 32 διόρ. ει συστελόμ.D. 1. 53 πάντως ἀληθές AB textus; sed γρ. in Me καὶ (πάντος om. Α. add., ni fallimur, Β) ἀληθέστερον. Totum locum ita exhibet D. ὥστε οὖν ἕτερόν ἐστι τὸ φῶς, ἕτερον δὲ etc. marg.: ση. πῶς νὺξ ἐγένετο. 1. 35 Aute οὕτως L. in AB: ὅτι τὸ ζητεῖν ἄνθρω πίνοις λογισμοῖς τὸν τρόπον τῶν γιγνομένων ἐπὶ Θεοῦ σαφὴς ἔλεγχος ἀπιστίας ἐστίν. 1. 38 cf. Leontius 1. 1. p. 130; Anastas. 1. 1. p. 1. 40 οὐδὲ τὸν μὲν CE. 1. 42 εἷς. ὁ ἥλιος solus D, dein καὶ ἐν (extra vers. in Me Dj τὸ (sp. A) φ. ABD; εἷς ἥλιος τὸ φῶς λέγεται μετὰ τοῦ σώματος solus E; nam μετὰ τοῦ σ. om. ABCD. 1. 44 είπη; dein τῶν μέν; τὸν μεν ΑΒ et. ni fallimur, Ε, τὸ μὲν C; mox οἷον τὸν Θεὸν λ. ABD; οἷον τὸν θεῖον λ. CE; τὸν δὲ Υἱὸν τὸν ἀνθρ. quod Maran. habet in textu est in CE; ABD habent, quod Mar. in not. 17 exhibuit. Col. 1232, 1. 2 Ante πάλιν L. in est: ὅτι οἱ τὰς δύο φύσεις τοῦ Υἱοῦ. 1. 3 in φύσεις sp. g D. 1. 6 καὶ αὖθις DCE; καὶ αὖ ΑΒ. 1. 7 ὥσπερ ἐπὶ τοῦ φωτὸς ἦ (sp. A) φῶς ἐστὶν ἐν τῇ ἐνεργεία οὐκ ἄν τις ΑΒ. ὥσπερ ἐπὶ τοῦ φωτὸς φῶς ἐστι τῇ ἐνεργείᾳ, δ οὐκ ἄν C. 1. 8 χωρήσειεν D; dein τῷ δὲ λόγῳ ACD; porro ad διελών Me habet γρ. διαιρῶν; dein γνωρί σιεν D. 1. 10 ή sp. C; ib. ἑνὸς om. AB; μονογενούς om. CE; dein χωρήσιες D. 1. 13 γιγν. CE; γιν. ABD: dein χωρίσειε textus E, sed Me ή γνωρίσειεν. Dein οὕτως ἡμεῖς — ν8. κητὴς ἀναρρηθῆναι om. D. 1. 16 ἐφικ. εἰ καὶ γοῦν Ε. 1. 17 προς omn. Co 1. 18 εἴ τις δέξει Ε; dein δεδωκότα (κότα eras. in Ε) τῆς φύσεως CE. 1. 21 κηδεύοντα Ε; dein εἰς ἄλαλον C. 1. 24 είπ. υἱέσι Ε. 1. 26 εὐνάσαντες Ε. 1. 27 ad cap. 13 Me habet πέμπτον; L. in ΑΒ: τίνα δεῖ περὶ Θεοῦ ζητεῖν καὶ τίνα πιστεύειν. ib. ἀνακαλ. πάλιν soli AB; πάλιν μοι adest in E. 1. 29 πειρωμένους (; πειρῶντας ΑΒΕ. 1. 30 • Inter verba ὁ δέ γε ac μιμεῖται in Arg. litteræ quædam sunt erasæ et a recenti manu scriplun esi λόγος. Fortasse legendum:ὁ δὲ λόγος (pro γε) μιμεῖται» Οιιο. 1.3 διηδ. Α. et, ni fallimur, B, notum vitium. 1. 32 οὐχή δει ita Me A, in cuius textu verba οὐκ ἤδη desunt; cum consentit B. qui tamen iu textu habet illa verba. 1. 33. ὅσο προέκοψε ita et mox ἀναμένα. 1. 54 σύ δε; σοί τε ΑΒ. 1. 35 ἑτοίμως γὰρ ὁρ· καὶ καταλαβεῖν Ε; γὰρ post ἕτοιμος add. G; ἕτοιμος παρόρμησεν καὶ καταβαλεῖν ΑΒ; ἕτοιμός ἐστιν ὁρ. etc. cod. Argent. et Οιιο. 1. 37 καὶ post πιστ. om. solus B. 1. 38 των. τοῦ δρ. ΑΒΕ. Dein L. in Me C: πῶς ὁ λόγος πανταχοῦ κατ' οὐσίαν ἐστὶ καὶ πῶς ἐν τῷ οἰκείῳ ναῷ. — verbis πῶς οὖν (hoc vocab. solus 1) add.) φησὶν etc. rursus incipit D, dein Mc C:

col. 1777–1778page 35 of 56

PG 6:1777ση. μεθοδεύσει ἄπορον ἀπόρῳ λύειν πειρώμενος, λύσις. δὲ πλεῖον περὶ Θεοῦ 1935, 1. 1 ἐπὶ γὰρ οὐρ. δημ., ἐπὶ γῆς, ἐπι θ. Ε; πῶς γῆς πῶς θαλάττης 1. 3 τοῦ 1. 4 ἀλλὰ οπι. πάντως ἂν εἴποις πάν τως ἐρεῖς ΑΒ. 1. 5 δυνάμει (δυναμιν Ε) περιουσίας πάν 1. 6 γενομένοις; γιγν. ΑΒ. 1. 7 ἦ ΑΒ; ἢ κατ' συμβ. Ε; ἢ κατ' ούσιαν ἐπείπερ τὸ συμβ. 1. 8 οὖσι γε: πάνσοφον καὶ τοῦτο· ἐπεὶ τὸ ὑπάρχον τινὶ ἢ καθ᾿ αὐτὸ ἢ κατὰ συμ βεβηκός. 1. 10 γελά Ε. άρ' έπειδὲν πλέον γιγν. Α. 1. 13 αὐτῶν εἶχεν αὐτὸς εἶχεν ΑΒ; εἶχεν αὐτὸς ὁ κεκτημένος 1233, 1. 14 οὕτως Ε. 1. 15 είδες — γλώσσας εἶδες ἐπὶ ὁρμήσας τὴν ἀπιστίαν; βλέπε 1. 17 γλώττας ΑΒ. 1. 20 15: ὅτι πανταχοῦ κατ' ο σίαν ὁ λόγος ἐστί· καὶ οὐχ οὕτως ἐν τῷ οἰκείω ναῷ. εἴπατε γὰρ προισχ. η προσποιούμενοι 1. 23 τὰ τοιαῦτα προϊσχ. Ο προβαλλόμενοι, οἱ τὰς 1. 24 μεταβ., ἵνα κραθῇ τὰς τ. μεταβ., ἵνα κράσει τὰς τ. ΑΒ, γρ. καὶ ἵνα κρατῆτε. ἐπαπορρ. 1. 25 εἰς σάρκα τ. λ. τετράφθαι γεγενεί. σθαι 1. 28 μηδὲ ὅτι οὖν μὴ δὲ ἔτοι οὖν ΑΒ; μηδὲ ὅτι νῦν δῆλοι λέγετε τε ἀντερωτᾷ πρὸς ἐρωτήσεις ἀπορρήτους, ἄγαν ἐπε σκωμμένως. 1. 30. οὐ κατέλειπεν ΑΒ; οὐκ ἔλιπε Γ. 1. 32 εἰ γὰρ πῶς γέγ. — ὅπερ ἦν ; εἰ δε γέγ. δ οὐκ ἦν 1. 35: λύσις· ὅτι πάρεστιν ὁ λόγος πάντα πανταχοῦ) καὶ κατ᾽ οὐσίαν καὶ κατ' ἐξαίρε τον ἐν τῷ οἰκείῳ ναῷ. γέγονε λόγον μ. ἐρωτήσωμεν 1. 40 μεταπ. ἔμεινεν (καὶ ἀνδρ. σῶμα ἀφθ. καὶ μεταπ. ἡ σῶμα τὸ σῶμα 1256, 1. 1 τοῦ λόγου τοῦ λοιποῦ 2.εἰ μὲν εἰ μὴ Ε; τὸ σῶμα τὸ σῶμα σῶμα (,: ση. τὸ τοῦ δόγματος ὑπερφυές. επείπερ εξουσίας θείας ξ ἑαυτοῦ φύσιν μετα έβαλε τὸ σῶμα ἄρα προ θήκην ἐλλειπής οὐκ οὖν. 11 ἂν ἦν οίκ. φύσιν οὐσίαν πάλιν—ἀποκρ. περὶ τῆς θείας καὶ ἀπορρήτου τοῦ λόγου ἑνώσεως. και τοῦ μου εμέν τή αυτ 1. 17 κηρύξωμεν ἐκ πατρὸς καθ' ήν 1. 18 σῶμα κατὰ τὴν αὐτὴν σῶμα τι δ. κατ' αὐτὴν γρ. καὶ ΑΒ; β) κατὰ τὴν αὐτὴν. 1. 20 θείαν μὲν, κτιστὴν δὲ πάντως θεότ. 1. 22 ανα· (βη. είπερ Ε; μετεποιή το 1. 1. 26 απορήσεσι; ἀπορήσεσι; τάχα ΑΒ; καὶ τάχα Ε. 1. 27 δέδειας παραλύσει έπα πορ ρήσω Ε; ἀπορρήσω; ανακράξω ζ) χτ. φ. πιος ἡμέτερα ἐπίη π Ε; εἴπη γρ καὶ ἐπήει; πρόσφερε πρόφερε ΑΒ; ἀπορρία 1); ἀπορίαν ὅτι οὐδεμία ἡμῖν βλάβη, ἀγνοοῦσιν τὴν τῆς οἰκονομίας ὑπεροχήν. 34 ἀγνοηθῇ ἀγνοῆται ΑΒ; ἀγνοεῖται ἑτοίμιν 1236, 1. 56 οὐδὲ μία (οὐδεμία Ε) ά. τ. βλά η 1. 57 ἐγγίνεσθαι; ἐγγίγνεται πῶς δὲ ὅλος - τοὺς λόγους μου δε δείατε ΑΒ. 1. 39 καθ' ἡμᾶς καὶ τὴν τοῦ κρ. ἡμῖν 1. 41 προσεθ. προ έθηκαν ΑΒ, ἡμᾶς μὴ δεῖν περ. 1. κοιμίσατε ΑΒ; κοσμήσατε 1237, 1. 3 τῆς θείας οιώ. ἐπιβλ. λέ γοντος ΑΒ. άλλη η 1. 7 μου τοὺς λ. ΑΒ; μου Ε. τούτοις οὖν 1. 8 τῶν οιιι. Ε; γλωττῶν ΑΒ; ἐπιγόμ. ι) 1. 10 καὶ τῶν ἐπ. - προσάγοντες οιn. 1. 11 πευσὰς οὐ Ε. 1. 13 εὐτρεπήσατε πολυσχιδές — τὸ ζητ. λύσω; πολυσχειδές σχῆμα χρήμα φυλακήν Ε.: ση. ὅτι ὡς θεία διδασκαλία συναιρεῖται. 1. 20 ίσχυνεύειν Ε, ἂν ἐφικτὸν εἰ κενοῦται κενοῦται Οιιο; προσκυνήτ. 1. 22 π. ἡμῶν ΑΒ, ταυτὶ δὲ ἐπισταμένων δὲ ἐπιστ. γρ. καὶ διισταμένων. 1. 26 ἐμβηθῆ Ε; ἐπὶ τοὺς εἰς τοὺς ΑΒ; ἔμβα λ. δ' ΑΒ; εὐσ. ἡμῖν, Ε; ὑμῖν 1.31 κατ' οὐσίαν ἐστι ὁμοίως 1. 53 τῶν πάντων λοιπόν 1. 54 ἐν τοῖς κ. οὐσίαν καὶ τ. οὐχ οὕτως 1. 38 γιγνομένειν συστέλλεσθαι γρ. καὶ συντελεῖσθαι. καὶ οἶονεῖ καὶ οἷον εἴη ΑΒ. 1. 42 ὁμολογοῦντες κατοικεῖν (2. καθομ. ὁμολογ. ἐν τοῖς π. Ε. τὸ σῶμα ῥυπὸν γρ. καὶ ῥυποῦν ῥυποῦν οὐ γὰρ — διαλέγ. ὑποσταλείη Ε. τῆς 1. 2 τοῖς πᾶσι καθ' ἑκάστιν (ἑκαστην ΑΒ) προκ. ἐφ᾽ ἴσης τούτου 1. 7 οὔτι διὰ τὸ τὸν ὡς μᾶλ λον ΑΒ. 1. 8 ἐφηπλώμενον ΑΒΠ; ἐφαπλούμεν (Ε. 1. 13 ἅτε δὴ Θεὸν ὄντα ΑΒ. 1. 14 ὀφθαλμοὺς τ. ἁμαρτιῶν ΑΒ τους

CONJECTURE ET EMENDATIONES. ση. μεθοδεύσει ἄπορον ἀπόρῳ λύειν πειρώμενος, λύσις. 1. 45 δὲ ABDE; sitne in quoque ignoro; dein πλεῖον ABD. ult. περὶ Θεοῦ ABCE. Col. 1935, 1. 1 ἐπὶ γὰρ οὐρ. δημ., ἐπὶ γῆς, ἐπι θ. Ε; πῶς γῆς πῶς θαλάττης C. 1. 3 τοῦ sp. D. 1. 4 ἀλλὰ οπι. ΑBCE; πάντως ἂν εἴποις CE; πάντως ἐρεῖς ΑΒ. 1. 5 δυνάμει (δυναμιν Ε) περιουσίας CE; dein πάν ta ABD; mox àp` ita D. 1. 6 γενομένοις; γιγν. ΑΒ. 1. 7 ἦ ΑΒ; ἢ κατ' συμβ. om. Ε; ἢ κατ' ούσιαν ἐπείπερ τὸ συμβ. Me D. 1. 8 οὖσι γε ΑBD; est in Me: πάνσοφον καὶ τοῦτο· ἐπεὶ τὸ ὑπάρχον τινὶ ἢ καθ᾿ αὐτὸ ἢ κατὰ συμβεβηκός. 1. 10 γελά Ε. 1. 12 άρ' έπειδὲν πλέον ita solus inrediis omissis; porro γιγν. Α. 1. 13 αὐτῶν εἶχεν D; αὐτὸς εἶχεν ΑΒ; εἶχεν αὐτὸς EE; porro ὁ κεκτημένος v. ABCE. Col. 1233, 1. 14 οὕτως Ε. 1. 15 είδες — γλώσσας omn. εἶδες ἐπὶ ὁρμήσας 62. E. 1. 16 τὴν ἀπιστίαν; βλέπε etc. ABC; sitne idem in Eignoramus. 1. 17 γλώττας ΑΒ. 1. 20 ante c. 15 L. in AB: ὅτι πανταχοῦ κατ' ο σίαν ὁ λόγος ἐστί· καὶ οὐχ οὕτως ἐν τῷ οἰκείω ναῷ. ib. εἴπατε γὰρ D. Ceterum Euthym. Zigaben. in Panopl. dogmi. tit: 16 c. Monophys. hunc locum sque ad προισχ. allatum Justino tribuit. Porro η προσποιούμενοι CE. 1. 23 τὰ τοιαῦτα om. E; porro ad προϊσχ. Me Ο προβαλλόμενοι, qui οἱ ante τὰς om. 1. 24 μεταβ., ἵνα κραθῇ τὰς τ. GE; μεταβ., ἵνα κράσει τὰς τ. ΑΒ, sed in Me γρ. καὶ ἵνα κρατῆτε. Dein ἐπαπορρ. D. 1. 25 εἰς σάρκα τ. λ. τετράφθαι CE; porro γεγενεί. σθαι D. 1. 28 μηδὲ ὅτι οὖν D, μὴ δὲ ἔτοι οὖν ΑΒ; μηδὲ ὅτι νῦν E; porro δῆλοι onines non excepto, erravit igitur Maran. 1. 29 in λέγετε sp. τε D. Porro L. in Me: ἀντερωτᾷ πρὸς ἐρωτήσεις ἀπορρήτους, ἄγαν ἐπε σκωμμένως. 1. 30. οὐ κατέλειπεν ΑΒ; οὐκ ἔλιπε Γ. 1. 32 εἰ γὰρ ABCDE: dein πῶς γέγ. — ὅπερ ἦν Me; εἰ δε γέγ. δ οὐκ ἦν om. CE. 1. 35 Me: λύσις· ὅτι πάρεστιν ὁ λόγος πάντα (scribe πανταχοῦ) καὶ κατ᾽ οὐσίαν καὶ κατ' ἐξαίρε τον ἐν τῷ οἰκείῳ ναῷ. 1. 36 γέγονε ΑE; dein λόγον orn. ABCE. Sequentia attulere Anast. I. I. p. 27 et Niceph. ap. Dom. Pitra Spicileg. soles μ. I p. 368 Dein ἐρωτήσωμεν ABCD; quid sit in ignoramus. Dein &pa D. 1. 40 μεταπ. ἔμεινεν (omn. C) καὶ ἀνδρ. σῶμα ἀφθ. καὶ etc. CE μεταπ. ἡ etc. D; σῶμα τὸ σῶμα ABD. Col. 1256, 1. 1 τοῦ λόγου ABD; τοῦ λοιποῦ CE. 1. 2.εἰ μὲν ABD et, ni fallimur, C: εἰ μὴ Ε; dein τὸ σῶμα sp. D; τὸ σῶμα σῶμα (, cuius Me: ση. τὸ τοῦ δόγματος ὑπερφυές. Porro επείπερ ABU. 1. 3 εξουσίας (in quo post θείας est ras. et salten ξ vr. in ea scri.) E, ἑαυτοῦ φύσιν C; mox μετα έβαλε τὸ σῶμα ABD. 1. 7 ἄρα D, dein προ (fin. vers.) θήκην G, dein ἐλλειπής ABD, iidem ex more οὐκ οὖν. I. 11 ἂν ἦν D, qui dein οίκ. φύσιν οὐσίαν habet. 1. 14 πάλιν—ἀποκρ. om. D; ad hac verba Me.: περὶ τῆς θείας καὶ ἀπορρήτου τοῦ λόγου ἑνώσεως. και τοῦ intermediis om. C. μου εμέν τή αυτ 1. 17 κηρύξωμεν D; dein ἐκ πατρὸς καθ' ήν om, CE, in Me add. D. 1. 18 σῶμα κατὰ τὴν αὐτὴν D; σῶμα τι (sp. δ. al.) κατ' αὐτὴν AB; seul Me γρ. καὶ (que sequuntur ΑΒ; om. β) κατὰ τὴν αὐτὴν. 1. 20 θείαν μὲν, κτιστὴν δὲ πάντως θεότ. D. 1. 22 ανα· (βη. vers.) είπερ Ε; dein μετεποιή το 1. 1. 26 απορήσεσι ABCE; ἀπορήσεσι; τάχα ΑΒ; καὶ ante τάχα om. Ε. 1. 27 δέδειας ABD; dein παραλύσει AB; dein έπαπορ (lin. vers.) ρήσω Ε; ἀπορρήσω; (sed ut vr. ex em. eiusl. m.) BC ut textus. 1. 30 ανακράξω (sell sp. ζ) D; dein χτ. φ. om. solus; πιος ἡμέτερα in ras. scr. E. 1. 53 ἐπίη (sed post π ras. vel loc. male hab.) Ε; εἴπη AB, sed Mε γρ καὶ ἐπήει; dein πρόσφερε Me CDE, πρόφερε ΑΒ; supra ἀπορρία 1); ἀπορίαν AB. Dein Me: ὅτι οὐδεμία ἡμῖν βλάβη, ἀγνοοῦσιν τὴν τῆς οἰκονομίας ὑπεροχήν. 34 ἀγνοηθῇ CE; ἀγνοῆται ΑΒ; ἀγνοεῖται D; supra ἑτοίμιν AB, error vulgaris. Col. 1236, 1. 56 οὐδὲ μία (οὐδεμία Ε) ά. τ. βλά 6η CE. 1. 57 ἐγγίνεσθαι; ἐγγίγνεται AB; ut Mar. CE; dein πῶς δὲ ὅλος - τοὺς λόγους μου om. D. Mox δε δείατε ΑΒ. 1. 39 καθ' ἡμᾶς solus E, qui mox καὶ τὴν τοῦ κρ. ἡμῖν etc. habet. 1. 41 προσεθ. CE; προ (fin. vers. A) έθηκαν ΑΒ, qui mox ἡμᾶς μὴ δεῖν περ. babent. 1. ult. κοιμίσατε ΑΒ; κοσμήσατε CE. Col. 1237, 1. 3 τῆς θείας οιώ. C; mox ἐπιβλ. λέγοντος ΑΒ. 1. 6 άλλη sine accentu et sp. η scr. r: 1. 7 μου τοὺς λ. ΑΒ; μου om., ni fallimur, Ε. Dein τούτοις οὖν D. 1. 8 τῶν οιιι. Ε; γλωττῶν ΑΒ; dein ἐπιγόμ. (sc-1 sp. € ante ι) D. 1. 10 καὶ τῶν ἐπ. - προσάγοντες οιn. D. 1. 11 πευσὰς οὐ Ε. 1. 13 εὐτρεπήσατε D, qui πολυσχιδές — τὸ ζητ. λύσω om.; porro πολυσχειδές CE; dein σχῆμα solus G; χρήμα ABE; mox φυλακήν Ε. In Me': ση. ὅτι ὡς θεία διδασκαλία συναιρεῖται. 1. 20 ίσχυνεύειν Ε, qui dein ἂν ἐφικτὸν εἰ κενοῦται habet; κενοῦται et AB et, ni fallimur, C; ita et Οιιο; supra προσκυνήτ. G. 1. 22 π. ἡμῶν ΑΒ, qui porro ταυτὶ δὲ ἐπισταμένων in textu habent, sed ad δὲ ἐπιστ. in Me γρ. καὶ διισταμένων. 1. 26 ἐμβηθῆ Ε; dein ἐπὶ τοὺς CE; εἰς τοὺς ΑΒ; emendavimus 1. 1.: ἔμβα λ. etc. 1. 29 δ' ΑΒ; mox εὐσ. ἡμῖν, ni fallimur, Ε; ὑμῖν ABC. 1.31 κατ' οὐσίαν ἐστι statim post ὁμοίως collocant CE. 1. 53 τῶν πάντων D; dein λοιπόν om. CE. 1. 54 ἐν τοῖς κ. ABCDE; οὐσίαν καὶ τ. solus D; dein οὐχ οὕτως scribe cum ABCDE. 1. 38 γιγνομένειν D; dein συστέλλεσθαι ABCDE; sed AB Me γρ. καὶ συντελεῖσθαι. 1. 41 καὶ οἶονεῖ (olove) CDE; (erravit igitur Mar.); καὶ οἷον εἴη ΑΒ. 1. 42 ὁμολογοῦντες CE (sed post κατοικεῖν (2. vers.); καθομ. ABD, ὁμολογ. ἐν τοῖς π. Ε. 1. 44. τὸ σῶμα D; dein ῥυπὸν (sed al. w sp. 9 scr.) AB (sed γρ. καὶ ῥυποῦν Me); ῥυποῦν CE. ult. οὐ γὰρ — διαλέγ. om. D; ὑποσταλείη Ε. Col. 1240, 1. 4 τῆς in fin. vers. om. F, sp. G. 1. 2 τοῖς πᾶσι καθ' ἑκάστιν (ἑκαστην ΑΒ) προκ. ABD. 1. 5 ἐφ᾽ ἴσης AB et sic semper; dein in τούτου al. add. v. 1. 7 οὔτι ABD; dein διὰ τὸ τὸν CE; ὡς aute μᾶλ λον om. ΑΒ. 1. 8 ἐφηπλώμενον ΑΒΠ; ἐφαπλούμεν (Ε. 1. 13 ἅτε δὴ Θεὸν C; porro ὄντα Qi. ΑΒ. 1. 14 ὀφθαλμοὺς post τ. ἁμαρτιῶν συλλocant ABCE; ΑΒ non præmittunt τους anteft, quod, ni falli

col. 1779–1780page 36 of 56

PG 6:1779λημρῶντας λιμιών τας οἷον 1. 19 τοῖς πᾶσιν ὁμοίως κατ' ενέργ. 1. 20 τοῖς πᾶσιν (ν κατ' ουσίαν είδες ΑΒ; τοῖς της τοῦ Ε) χρ. προάγοντες 1. 32 τετέλεκα ει τετήρηκα Ε; μά λιστα 1. 34 ἀνυμνήσομεν ΑΒ; τὸ ἀληθινόν τὸν δι᾽ οὗ τὰ πάντα, τὸν δι' οὗ ζ. κ. κ. ἐν ᾧ ζ. πρύτανης ΑΒΕ; Πος σπένδωμεν ΑΒ; δεήσας εἰλικρινᾶς καὶ θυμιώμεν Ε; αὐτὸν ἐν αὐτοῖς αναστρέφον τες τὴν μακαριαν αὐτὸν ριγὸν Β; χοριγὸν εἰ Α. τέλος του λόγου τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου ὃν ἐπιγράφει ἐκθεσις. Γ.Ε τοῦ αὐτοῦ ἁγίου Ἰουστίνου ἀποκρίσεις πρὸς τοὺς ὀρθοδόξους περὶ τινῶν ἀναγκαίων ζη τημάτων. 1949, 1. 33 ὀρθόδοξοι οι Ε. 1. 43 προθεμένου Με προσιεμένου. εἰ μὲν (ἀντεισήγαγε ταύτην ἀντ᾽ ἐκείνης, πρῶτ τον μὲν Οιιο. λατρ. ἀνελε ἔφοδον ἐφόδους, οι έφοδοι. 1. 40 τῆς ἰῆλ &, Ιερουσαλήμ 1953, 1. 11 ἡ τῶν ἀσυρίων. 1. 18 ποιήσ., τί τὸ κέρ. τοῦ χ. τί τό δια λάττον. Ν. ευρηκότων ευρίσκειν, μή 1. 32 οὐκ εἶπονδιψῶντα; πολύ. χαίρωμεν. κατὰ γὰρ τῶν Με θάτερα. 1. 18 κεῖται τιμῆς τε καὶ τιμωρίας 1. 28 τὸ κ. τ. καὶ 1. 19 αὑτοῦ ἀγγελῶν Τοι. 1204, 1. 6 διατί, ἵνα ἐγώ, φησί, μὴ ἐγεννή Την· οὐ, 1. 21 πρῶτον· ὁμοίως 1965, Ι. 16 οἱ ποτ. 1268, 1. 29 αβουλήτως οιο. 1. 31 οὐδόλως 1269, 1. 31 λαβόντος τοῦ Ἰούδα 1 33 δὲ ὑπὲρ (. 1. 53 θεὸς μοι ἀγαθῷ ἔχοντες Οιιο. ἔχοντας. 1. 36 δυναστεία δυνάμει. Μωσέως Μωσέως. 1. 4 εἰ γὰρ 1. 40 τοῦ μείζ. 1. 44 ἑπταήμερον περικ. 4 15 καθα ἀριθ. τῶν ἀγγέλων οἱ τῆς αὐξήσεως καὶ μειώσεως ὄντες ἀνεπίδεκτοι. νεφοδ. 1. 49 παρὰ τὰς Οιιο. 1281, 1. 19 ταῦτα δι' έκατ. 1. 45 διατί εἱρκτῇ 1285, 1. 20 γνωριζόμενοι ἀπ τοῦ διαρρήσειν και τινες ἄρα; γάρ τέσσαρα καὶ μόνον 1. 35 καὶ ἑπτὰ ἄρρενα καὶ δύο θ. 1989, 1. 37 διατί 1.138: τῷ τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου. τ. φ. τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου. τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρ. Ε. (Ι. δια τί καὶ εἶδεν δια τί πρὸς τὴν μητέρα Μαρίαμ Μαρίαν. 1. 17 ωρᾶτο 1. 27 δίδοσθαι, δεδόσθαι 1. 5 ὡς 'Αννὰ 1. 45 τ. βασιλείας δι' αὐτῶν, ἀνάξιον 1997, 1. 13 ἐσχηκέναι ειληφέν, εἰληφέναι. ταῦτα φυλ. 1. 20 Μωσής (; τηλικαύτην τοιαύτην γοερῶς γοερῶς τὰ δεινὰ τοῦ λαοῦ ἁμαρτήματα καὶ τὰς ἐπενεχθείσας αὐτ τοῖς πικρὰς τιμωρίας καταλέγουσιν, ἢ γαυρῶς τὰς φιλόφρονας τοῦ Θεοῦ παρηγορίας καὶ τὴν ἐναργες δι' αὐτοῦμετανοοῦντι τῷ λαῷ ἐπιφανεῖσαν ἀπαλλαγὴν μελωδουσιν.

$779 mint, om. et G; porro λημρῶντας G; λιμιώντας D. i. 16 οἷον om. CE. 1. 19 τοῖς πᾶσιν ὁμοίως κατ' ενέργ. ABD. 1. 20 τοῖς πᾶσιν (ν om. D) κατ' ουσίαν ABD. Porro alcimum caput totium. om. D. 1. 26 είδες ΑΒ; mox τοῖς ante της sp. B; dein ol τοῦ (om. Ε) χρ. προάγοντες CE. 1. 32 τετέλεκα ει τετήρηκα Ε; qui mox μάλιστα label. 1. 34 ἀνυμνήσομεν ΑΒ; dein τὸ ἀληθινόν om. C.; dein τὸν δι᾽ οὗ τὰ πάντα, quæ om. E, collocant AB ante τὸν δι' οὗ ζ. κ. κ. etc., qui tn. ἐν ᾧ ζ. habent; dein πρύτανης ΑΒΕ; Πος σπένδωμεν ΑΒ; porro δεήσας εἰλικρινᾶς καὶ θυμιώμεν Ε; dein αὐτὸν ἐν αὐτοῖς textus C, in cuius marg. nihil est; tum αναστρέφον τες τὴν μακαριαν etc. intermediis omnissis E; αὐτὸν vm. Spv.om. C; xo (fin. vers. in initio seg. sp. vac. sex er. et dein seq ) ριγὸν Β; χοριγὸν εἰ Α. Subscrio in: τέλος του λόγου τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου ὃν ἐπιγράφει ἐκθεσις. Codicum collatione finita, quid de codd. sentiendum sit ut dicamus restat. Γ.Ε in multis consentiunt inter se ipsos et cum Argentoratensi; sed in pluribus stat a parte Monacensis: ACD sæpius consentiunt. Quia in tantum adsunt fragmenta, plura quæ hanc ob causam mutata sunt male in textu collocavit Maranus. Ex aut ex codice huic simili descriptus est cod. Giesensis. AB ubique fere consentiunt et ipsi fundamentum textus sint necesse est. AD QUÆSTIONES ET RESPONSIONES AD ORTHODOXOS, quarum unum tantum vidimus codicem. Is est C,qui eas exhibet a fot. 334 vers. fin. 416 rect. p. med. Inscriptio est: τοῦ αὐτοῦ ἁγίου Ἰουστίνου ἀποκρίσεις πρὸς τοὺς ὀρθοδόξους περὶ τινῶν ἀναγκαίων ζητημάτων. Col. 1949, 1. 33 ὀρθόδοξοι οι Ε. 1. 43 προθεμένου G, Με προσιεμένου. ib. εἰ μὲν (ἀντεισήγαγε ταύτην ἀντ᾽ ἐκείνης, πρῶτ τον μὲν it: Οιιο. Col. 1952, 1. 1 post λατρ. spatium septem fere Irarum vacuum. De ἀνελε cf. Winer I. I. p. 320 1. 1. 25 cm. ἔφοδον 5. ἐφόδους, οι Otto iam coniecit; male el Mar έφοδοι. 1. 40 τῆς ἰῆλ &, scribas Ιερουσαλήμ cum Ottone. Col. 1953, 1. 11 ἡ τῶν ἀσυρίων. 1. 18 ποιήσ., τί τὸ κέρ. τοῦ χ. C, Mε τί τό δια λάττον. 1. 25 to sp. C. Ν. 13 ευρηκότων; dicitur de eo, qui aliquid obtigit, ευρίσκειν, ut et Otto vid. Col. 1256. 1. 8 μή sp. C. 1. 32 οὐκ εἶπον- διψῶντα; πολύ. ult. emendavimus l. 1. χαίρωμεν. Col. 1257, 1. 6 κατὰ γὰρ lic in in fin. vers. spat. trium quattuorve irarum vacuum, seq. in init. sequentis vers. τῶν; Με θάτερα. 1. 18 κεῖται τιμῆς τε καὶ τιμωρίας C, librarius in attentus repet. verba ex anteced. 1. 28 τὸ κ. τ. καὶ sp. C. 1. 34 Apol. 1, c. 44. 1. 19 αὑτοῦ Col. 1260, 1. 35 ἀγγελῶν in fin vers in C. Τοι. 1204, 1. 6 διατί, ἵνα ἐγώ, φησί, μὴ ἐγεννή Την· οὐ, etc. C. 1. 21 πρῶτον· ὁμοίως C. Col. 1965, Ι. 16 οἱ ποτ. C. Col. 1268, 1. 29 αβουλήτως οιο. 1. 31 οὐδόλως C. Col. 1269, 1. 31 λαβόντος τοῦ Ἰούδα regularis es Bot constructio; at cf. quast. 33. Sic fere Sylb. sed in his Græculis talia non miraberis. 1 33 δὲ ὑπὲρ (. 1. 53 θεὸς μοι ἀγαθῷ vult addere Oι. Col. 1972, 1. 24 ἔχοντες: nominat. absol.» Οιιο. fortasse scrib. ἔχοντας. 1. 36 δυναστεία C, Mε δυνάμει. Col. 1275, 1. (2 Μωσέως et sic statim Μωσέως. 1. 4 εἰ γὰρ C. 1. 40 τοῦ μείζ. C. 1. 44 ἑπταήμερον περικ. ex Jos. vi, 4 et 15 Outo. ult post xatà spat. quindecim fere Irarum vac iu C. ibid. post καθα spat. spat. duodecim fere lr. vac. Col. 1276, 1. 1 post ἀριθ. sp. var. sex fere Ir. Col. 1277, 1.28 post the sp. vac. duarum Jr. in C., Me. habet τῶν ἀγγέλων οἱ τῆς αὐξήσεως καὶ μειώσεως ὄντες ἀνεπίδεκτοι. 1. 36 el yàp C. 1. 46 νεφοδ. cf. Glossar. script. med. et inf. Latin. du Fresne ed. novis. Paris. i. v. tempestarii et Balsamonis schol. in can. 61 syn. Trull. in Canon. apostol, etc. p. 432 ed. Paris. 1620. 1. 49 παρὰ τὰς mallet Οιιο. Col. 1281, 1. 19 ταῦτα C. [ 40 δι' ante έκατ. om. C. 1. 45 διατί C. Col. 1284, 1. 30 εἱρκτῇ et sic infra. Col. 1285, 1. 20 γνωριζόμενοι C. 1. 24 pust ἀπ in lin. vers. sp. vac sex fere.r. et in init. seq. vers. sp. vae. selecin fere Ir.; dein τοῦ in fin. vers. et in init. seq. sp. vae. quattuore decim fere lr. 1. 36 διαρρήσειν C, qui prius e postea interpos. Col. 1288, 1. 28 Prestel και τινες ἄρα; nisi in γάρ numerus τέσσαρα insit, vel particula νal vel aliud gravius vulnus in h. 1. insideat; nam καὶ μόνον parentheseos signo includere fortasse Don multis placebit. 1. 35 καὶ ἑπτὰ ἄρρενα καὶ δύο θ. etc. C. 1. 39 apa C. Col. 1989, 1. 37 διατί C. 1.138 Lege: τῷ τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου. pen. Lege: τ. φ. τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου. ult. τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρ. Ε. (Ι. 1992, 1. 22 δια τί et sic quoque statir. 1. 35 καὶ εἶδεν Genes. 1, 31, quod praestat. Col. 1995, 1. 3 δια τί et sic semper. ib. πρὸς τὴν μητέρα Μαρίαμ C, at in resp. baber Μαρίαν. 1. 17 ωρᾶτο G, qui 1. 27 δίδοσθαι, non δεδόσθαι habet. Col. 1295, 1. 3 tí C. 1. 5 ὡς 'Αννὰ C. 1. 35 cf. Dial. cum Tryph. c. 405. 1. 45 τ. βασιλείας δι' αὐτῶν, ἀνάξιον C. Col. 1997, 1. 13 ἐσχηκέναι C, sed sp. ειληφέν, uι sit εἰληφέναι. 1. 16 post ταῦτα sp. vac. quatuordecim fere Ir., et post φυλ. septem octove Ir. 1. 20 Μωσής (; supra τηλικαύτην coni. Oui, przstare τοιαύτην I. I. diximus. 1. 27 post γοερῶς sp. rac. duo et viginti fere Ir. et dein tres versus vacui. Sylburg. supplevit la: cunam Langi versionem secuius ila: γοερῶς τὰ δεινὰ τοῦ λαοῦ ἁμαρτήματα καὶ τὰς ἐπενεχθείσας αὐτ τοῖς πικρὰς τιμωρίας καταλέγουσιν, ἢ γαυρῶς τὰς φιλόφρονας τοῦ Θεοῦ παρηγορίας καὶ τὴν ἐναργες δι' αὐτοῦμετανοοῦντι τῷ λαῷ ἐπιφανεῖσαν ἀπαλλα γὴν μελωδουσιν. Initium seq. quæst. ita summer

col. 1781–1782page 37 of 56

PG 6:1781εἰ ἡ τῶν σωμάτων Ιατρεία παμμέγεθες τι ὄντως ἐστὶ χάρισμα, τί ὅτι ( διὰ τί ο Οιιο) διὰ τῶν, εἰ ἡ Ιατρική τέχνη συμφέρει λίαν τοῖς ἀνθρώ τοις, πῶς δεῖ τῶν, ὥστε οὐχ ὅπως ἐπ' ἐκείνῃ σεμνηγορεῖν ἔχου σιν, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ ταύτῃ παντελῶς ἐνδεεῖς γεγονότες ἐλέγχονται. 1300, 1. 26 ὑπὸ τοῦ Θεοῦ ποιήσεως ἀπὸ τῆς τοῦ Θεοῦ ἐκπτώσεως. [τὸν ἥλιον τῇ ὄψει μόνον ἡμῶν ἀποκρύπτεσθαι,] οὐ 1. 20 εἰ ἡ διαφ. δερέων 1305, 1. 37 το πρωί τῷ προ ¿λ 1. 13 τό, τε 1. 22 τούς π. 1. 41 κόσμου μὴ δν, πάντη μὴ ὂν ἦν· οὔτε καλὸν ἦν ἐστίν) οὔτε, εἰς. 1316, 1. 1 όντα παν, πάντα. 1. 39 αὗται οἷς 1317, αὐτὰς ἑαυτὰς Οιιο. 1320, 1. 8 ή ψυχή· ἄλλο γὰρ τὸ ἔμψυχον καὶ ἄλλο ἡ ψυχή· καὶ ἄλλο τὸ, πɛ πίστευται— δὲ; ό χρ. ἔτι, 1. 4 «ἐν τούτοις Όμο. 1. 38 διατί πρὸ νόμου Γ. 1. 32 τούτων μόνων 1. 41 ἔλεξε ἡ γραφή Οιιο, πολιτεία οὔ τως, οὐδὲ. παραδ. εἶχε τὰ καθαρά τε καὶ ἀκά θαρτα πάντα Οιιο. τοῦ τοῦ σκεῦος. κατά 1. 25 1. 1. λέγει τῶν λόγων κατὰ τρόπον ἀνή 1. 26 ὴν οὐρανὸν καὶ γῆν ὁ μ. 1. 39 ὑπὸ τῶν οὐρανὸν κ. 1. 48 κάτω δὲ ἁμαρ. Ε. 1336, 1. 24 πάλιν ἔτι ἅπαξ ἐγὼ σ., 1. 28 εἱλίσσεσθαι 1. 10 στοιχεία· τῶν πρ. εἰ μὴ τοῖς παρὰ γνώμην, ἀλλὰ τοῖς κ. ἔπαινος (δίδο] ται οἱ παῖδες οἱ τὸν χριστὸν, (ιιο] λ. - τοῦ [αὐτοῦ Οιιο]-- καθήμ. [τὴν Ιερουσαλήμ Οιιο] – ύμνον φθεγξά [μενα πλήθη. Οπιο 9; νον, ἐπεὶ (ιιο] κἀκ. τ. σφαγὴν — ἣν θλίψιν 1. 32 ἐστὶν ἀπρεβὲς, ἐκεῖ Επισέφρησε Γι. 1545, Ι. 5 μάρτυρες· ὧν τοῖς, Γ; μάρ τυρες, δῆλον ὅτι τοῖς, ει. Οιιο. 1546, 1. 42 ἐχθρ. σου· καὶ ὅτι 1348, 1. 1 περ. καὶ λεἶπον ἐν οἱ πρὸ διατί. π τριάρχης Οιιο πατρ.) αβρααμ] ἐπ. εδέξατο παρὰ παρὰ ἀπὸ τοῦ Θεοῦ υἱοῦ, δι 1. 29 περιτμήθητε 1. 42 τινὶ ἀνθρώπῳ 1349, 1. 5 Ελισσάβετ 1. 28 τοῖς ἡμαρτηκόσιν δίδωσιν.. 1352, 1. 34 αὐτῶν τῶν ἀποστόλων. λ.

studuit: εἰ ἡ τῶν σωμάτων Ιατρεία παμμέγεθες τι ὄντως ἐστὶ χάρισμα, τί ὅτι (· convenienter-conveniensius? scripsisset διὰ τί ο Οιιο) διὰ τῶν, etc. Otto quæst. 55 init. hunc in modum supplevil: εἰ ἡ Ιατρική τέχνη συμφέρει λίαν τοῖς ἀνθρώ τοις, πῶς δεῖ τῶν, etc. 1. 33 post latp. fin. vers. ult. folii recti, post hunc ult. versum est sp. vac. unius versus; in init. folii versi adest sp. vac. trium versuum et in initio seq. versus sp. vac. viginti quattuor vigintique quinque. Sylburg. hane lacunam ita expletam vo luit: ὥστε οὐχ ὅπως ἐπ' ἐκείνῃ σεμνηγορεῖν ἔχουσιν, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ ταύτῃ παντελῶς ἐνδεεῖς γεγονότες ἐλέγχονται. Col. 1300, 1. 26 ὑπὸ τοῦ Θεοῦ ποιήσεως C, Me. ἀπὸ τῆς τοῦ Θεοῦ ἐκπτώσεως. 1. 43 post eine sp. vac. undecim Ir.; Gass. Elme [τὸν ἥλιον τῇ ὄψει μόνον ἡμῶν ἀποκρύπτεσθαι,] οὐ owpart coniecisse dicit Otto ad. h. 1. Philosophum, cuius hic mentio fit, Aristotelem esse, vidit idem Gass. adducto Arist. lib. 11, c. 8 de coelo, p. 290 ed. Bekker. Col. 4301, 1. 4 sp. vac. quattuordecim fere Ir. 1. 20 εἰ ἡ διαφ. G. 1. 25 Exp. C, sed sp. & sp. & al. Col. 130, uit. δερέων G. Col. 1305, 1. 37 το πρωί C, sed nos τῷ προ Col. 1306, 1. 1 yαбáàðã Oito. 1. 27 et uit. &pa C. Col. 1307, 1. 33 diari ¿ C. Col. 1313, 1. 2 post duoiv sp. vac. septemdecim Tere Ir. 1.3 post áváyxŋ, quæ vox est in fine vers. sequitur sp. vac. trium versuum; supra in ¿λ vr Merasa esse. 1. 13 τό, τε C. 1. 22 τούς π. C. 1. 41 κόσμου μὴ δν, πάντη μὴ ὂν ἦν· οὔτε καλὸν ἦν (Me. ἐστίν) οὔτε, εἰς. G. Col. 1316, 1. 1 όντα C, sp. παν, ut ait πάντα. 1. 22 Exɛt ¿ ¿AA. C, ad Juliani conatum gentilismi restituendi hic_respici credere Gass. dicit Otto 1. 39 αὗται οἷς C. 1. 35 post & sp. vac. duodecim fere lr.; post Juxh in fin. vers. adest sp. vac. duarum, in init. vers. seq. duodecim fere Ir., post xvp. in fin. vers. sp. vač. trium fere, in init. vers. seq. decem fere Ir. Col. 1317, antepen. αὐτὰς C, ἑαυτὰς Οιιο. Col. 1320, 1. 8 ή ψυχή· ἄλλο γὰρ τὸ ἔμψυχον καὶ ἄλλο ἡ ψυχή· καὶ ἄλλο τὸ, etc. C. 1. 22 xal xarà toūto C. Col. 1321, ult. deest apodosis, quam facile supplere possis. Col. 1324, 1. 2 πɛ fin vers., in Me suppl. πίστευται— δὲ; iuc. vers. seq. ό χρ. ἔτι, etc. 1. 4 «ἐν τούτοις congruentius, Όμο. 1. 34 cf. libr. quem de Origene ser. Redepenning. 1, p. 458 seqq. 1. 38 διατί πρὸ νόμου Γ. Col. 1325, 1. 5 post óλo sp. vac. undecim fere lr. 1. 25 cf. Thilo cod. apocr. p. 784. 1. 32 τούτων μόνων C. Col. 1328, 1.6 post &mod. sp. vac. quattuordeciin fere, post tou undecim fere, post mapóvti qualiuordecim fere lr. 1. 38 post xat to tɩg in fin. vers. sp. vac. quattuor fere, in initio vers. seq. sex fere lr.; appó hic fin. vers., in init. seq. sp. vac. novem fere lr.; post in fine vers. sp. vac. quattuor quinqueque fere, in init. seq. quinque fere ir.. post roditela in lin. vers. sex fere ir. in C. 1. 41 ἔλεξε ἡ γραφή Οιιο, qui dein πολιτεία οὔ τως, οὐδὲ. 1. 45 post TETEɩvá sp. vac. tredecim fere, post. παραδ. decem fere Ir.; εἶχε τὰ καθαρά τε καὶ ἀκάθαρτα πάντα Οιιο. Col. 1332, 1. 18 post tarp. in fine vers. sp. vac. trium quattuorve in init. vers. seq. quinque fere Ir., post τοῦ quinque fere ir.; post τοῦ add. σκεῦος. Sylb. 1. 46 Gass. dial. sub titulo Orosii et August.. quæst. 33 attulisse dicit Otto ad h. 1. Col. 1333, 1.1 post twy non est lacuna in C. 1. 25 post tov in fin. vers. sp. vac. sex octove fr., in init. seq. novem fere, post in fin. vers. du:- rum triumve, in init. seq. novem fere et infra post κατά decem fere lr. 1. 25 nos. 1. 1. λέγει τῶν λόγων κατὰ τρόπον ἀνή pazoµsvwv toùs, etc, supplevimus. 1. 26 ὴν οὐρανὸν καὶ γῆν ὁ μ. Οuto coll. quæst. 47 et Deuter. xxxi, 28. 1. 39 ὑπὸ τῶν οὐρανὸν κ. G. 1. 48 κάτω δὲ ἁμαρ. Ε. Col. 1336, 1. 24 πάλιν ἔτι ἅπαξ ἐγὼ σ., etc. G. 1. 28 εἱλίσσεσθαι C. Col. 1337, 1. 1 post o et 1. 2 post åtdrov sp. vac. septemdeciin octodecinive fere Ir. 1. 10 στοιχεία· τῶν πρ. C. 1. 30 post µ sp. vac. duodecim fere, post malvos octo novemve fere, post did decem undecimve fere, post to duodecim fere, post xafμ. duodecim fere, post pɛyά octo fere. post octo fere Ir. - εἰ μὴ τοῖς παρὰ γνώμην, ἀλλὰ τοῖς iia Sylb.] κ. — ἔπαινος (δίδο] ται οἱ παῖδες οἱ duo. posteriora vocabula e Marani ed. et hac exciderunt) - Sid τὸν χριστὸν, ita (ιιο] λ. - τοῦ [αὐτοῦ i. e. Christi Otto] Οιιο]-- καθήμ. [τὴν Ιερουσαλήμ Οιιο] – ύμνον φθεγξά [μενα πλήθη. Οπιο coll. Matth. xxi, 9; Joan. xII, 12, 18 notepov- quod in simplici interrogatione non sequente & interdum apud elassi - cos quoque scriptores exhibetur - Ollo] - [maLνον, ἐπεὶ (ιιο] κἀκ. τ. σφαγὴν — ἣν expunxit ut pole natum ex finali vocis præcedentis syllaba pà, etc. ita Otto. antep. θλίψιν et infra Otto. Col. 1540, 1.6 napovσt in fin. vers., emendavi mus 11. xaparε coll. ep. ad Hebr. vi, G. 1. 32 ἐστὶν ἀπρεβὲς, ἐκεῖ C. Col. 1541, 1. 37 in init. vers. sp. vac. tredecin. fere Ir., quod verbis où xpf explet Sylb. 1. 42 πpood. fin. vers., in init. seq. sp. vac. duodecim tredecimve fere Ir. et dein touto in fu.. vers., in init. seq. sp. vac. undecim duodecimve fere Ir. et post now fin. vers. ult fol. vers., in init. prim. vers. seq. fol. recti sp. vac. duodecimm fere Ir. Ad hanc q. cf. Theodoreti quæstt. in Judd. 20 et Jos. Antiqq. lud. v, 7. antep. Επισέφρησε Γι. Col. 1545, Ι. 5 μάρτυρες· ὧν τοῖς, etc. Γ; μάρ τυρες, δῆλον ὅτι τοῖς, ει. Οιιο. Col. 1546, 1. 42 ἐχθρ. σου· καὶ ὅτι C. Col. 1348, 1. 1 περ. καὶ λεἶπον ἐν G. 1. 6 οἱ πρὸ et dein ut semper διατί. 1. 12 xabioraµévou in fin. vers., in init. seq. sp. vac. tredecim fere lr.; Sylb. xaliotaμévos [6 πτριάρχης (om. Οιιο πατρ.) αβρααμ] ἐπ. etc.; dein to in lin. vers., in init. seq. sp vac. duodecim fere Ir., quod εδέξατο παρὰ παρὰ Sylb., ἀπὸ Mar.) τοῦ Θεοῦ expletum est. Dein post υἱοῦ, δι sequitur in fin. vers. sp. vac. trium fere Ir. et in init. seq. tredecim fere; dein post taung in fin. vers. fortasse sp. vac. duarum fere lr., in init. vers.‹ seq. sp. vac. tredecim quattuordecimve Ir. 1. 29 περιτμήθητε C. 1. 35 posto sp. vac. octo novemve Ir. 1. 42 τινὶ ἀνθρώπῳ plane C. Col. 1349, 1. 5 Ελισσάβετ C. 1. 17 tou de Aid to plane C, ut con. Olto 1. 28 τοῖς ἡμαρτηκόσιν C, qui dein δίδωσιν.. Col. 1352, 1. 34 αὐτῶν i. e. τῶν ἀποστόλων. Seribere vult Otto, cui tõis λ. àvôp. est dativus commodi. Col. 1355, 1. 8 Ev µév yɛ vɛótηtɩ C, eravit igitu.♥ R. Steph..

col. 1783–1784page 38 of 56

PG 6:1783γενητικοί 1. 11 ἔστι δὲ Ο. προαιρείται καὶ ἀπελατικὸν [ἔστιν οὖν τὰ τοιαῦ] Οιιο. 1. 22 ἡ ἀπόμοσις μυςι ἀντίθεαν 1357, 1. 8 ἔννοιαν· ὅτι γνόντες ὅτι κατ ἐσταύρωσαν καὶ αἰτοῦντες (Με αιτοῦσι) λύτρον τῶν πλ. 1360, 1. 56 ἀποβεβληκότος Γ. τέλειον κατὰ τὸ εἰωθὸς Οιιο. κόσμους ύπερ [καὶ περ του] το ύπερ ὑψοῦσθαι αὐξ τὸν Όμιο. τεθαμμένου. τῇ ἡμέρᾳ τῇ κυριακῇ, υἱ οι Οιι. [ἐν τοῖς ἀνιστορήτοις τιθένται· καὶ οὐκ ἔστι ανιστορ άνιστο [ρήτων μόνον τούτου] 1. 39 πάντες· καθάπερ - δεομένους· ἐπειδὴ υπάρχει, οὕτως Ι. αὐτὸν προετίμησε· διὸ θυσία· μὴ χρ. - γῆς εἰ δὲ. 1. 28 εἰ βεβαίαν τοῦ πρόνοια ἄλλον αὐτῇ τόπον προωρίσατο· ἄλλως γὰρ 1. 55 ὅτι οἱ ἴουδ. 1. 42 ἄνθρωπος ἁπάντων,: ἄνθρ., πῶς οὐχὶ δῆλον ὡς ὁ ἄνθρωπος ἀπ. ἄνθρ., πῶς οὐχ ὁ ἄνθρωπος ἀπ. Οιιο. τούτου 1376, 1. 30 λαμπρότης· οἱ γὰρ -- γεγένηται, διοικεῖται· ἵνα οὖν — ὑπὲρ τῆς (τῆς ἐκ πόνοις· ἰσας. βιω τικοῖς, βίον τιμωρίας· δικ. τ. κ. άδ. λαμπρότης (οὗ – διοικείται), ἵνα γοῦν — πόνοις, Ισάς. — βιωτ., β. ὁ προσδοκήσωσιν, ἐν — τιμωρίας, διχ, (ιιο. 1 38 ερμηνεία ύπο ὑποπίπτουσι 1. 26 καὶ τὸ πι 1. 34 συμβεβηκότος Γ. θέσιν νόμον Ετερόν τινα πατέρα ἡ κατα τὸν αὐτὸν τρόπον νου παιδοποιηθέντος] ροδι λαβεῖν τὸν ἔτι περίοντα δε [στείραν τὴν τοῦ τεθνηκότος γυναῖ]κα τοῦτο [καὶ αὐτῇ εἶναι δύναται ἔστι παραβῆναι ἢ ᾧ 1305, 1. 13 ἐν ταῖς θ. Οπιο. άκριβ. τὸν δὲ κατὰ φύσιν ξενισθῶμεν μωσέως μωσης νομοθέτης με όνομ. γρ. οὐ νόμος ἀλλ' αὐτὸς ὁ νομοθέτης ὁ μ. Οιιο. 1. 27 ἐχ. δὲ ἐν 1. 44 διὰ τὸ 1389, 1. 7 βλέπεις 1. 11 τ. πρ. τιμ. «τὸν λόγον ποιεῖται ποιεῖ (πιο ἡ ἐκκλησία πρὸς. 1392. 1. 29 χειρός, ἐὰν τ. Οιιο, κάν. 1. 31 θεὸς ὁ θεὸς, δῆλον, Γ; καὶ = κατὰ 1. 41, εἰ ἔστιν τὸ ἐν τῇ μετενήνεκται ὥσπερ 9΄ ὠμότητος 1. 42 ὅτε δὲ 1. 45 βούλησιν· μαρτυρεῖ δὲ ἡ μάχη ἁμαρ. μὴ καίτοι ἐπι τυχίας) είληχε. τοῦ αὐτοῦ ἁγίου Ἰουστίνου ἐρώτησις χριστιανικὴ πρὸς τοὺς Ἕλληνας. υπόθοιτο 1. 48 κεκρυμένως οι Ο. ἀποκριναμένου Οιιο, όταν φησίν 1 44 αὐτοῖς· δ προθ. 1408, 1. 37 ὡς κακῶς λέγουσιν & λέγουσιν· εἰ μὲν 1409, 1. 5 τὴν τοῦ Θεοῦ. 1. 16 ὅτι ἔστι Θεός 1412, 1. 27 κακὰ πεπ. καὶ κατατ. μ. Οιιο. 1413, 1. 11 ταύτα Οιιο.

Col. 1353, 1. 8. γενητικοί C, et sic infra l. 18. 1. 11 ἔστι δὲ Ο. 1. 56 προαιρείται emendandum est. ult. 8 καὶ Vito. Col. 1356, 1. 1 ἀπελατικὸν in fin. vers., seq. in fuit. seq. sp. vac. undecim duodecimque fere Ir., quod [ἔστιν οὖν τὰ τοιαῦ] explevit Οιιο. 1. 22 ἡ ἀπόμοσις C. 1. 50 μυςι ἀντίθεαν sp. vac. tredecim quattuor decimve fere Ir. Col. 1357, 1. 8 ἔννοιαν· ὅτι γνόντες ὅτι κατ ἐσταύρωσαν καὶ αἰτοῦντες (Με αιτοῦσι) λύτρον τῶν πλ. etc. C. 1.37 &pa xal C. Col. 1360, 1. 56 ἀποβεβληκότος Γ. Col. 1361, 1. 22 post τέλειον sp. vac. undecim fere lr., quod κατὰ τὸ εἰωθὸς expl. Οιιο. 1. 45 post κόσμους sp. vac. undecim duodecimve fere Ir., post ύπερ (ita sine accentu) duodecim fere; prius [καὶ περ του] το explevit Sylb., posterius ύπερ ὑψοῦσθαι αὐξ τὸν Όμιο. ult. v C. Col. 1565, 1. 24 Me G. τεθ (hic locus male habitus vr, quod vero similius nobis vr aut rasura adest unius Ira) αμμένου. Mox emendandum τῇ ἡμέρᾳ τῇ κυριακῇ, υἱ οι Οιι. in Add. coniecit. Col. 1365, 1. 14 post & sp. vac. septem octove Ir. 1. 22 post ¿vd. in fine vers. sp. vac. trium qualtuorve Ir., in initio seq. vers. novem fere Ir.; Oulo supplet [ἐν τοῖς ἀνιστορήτοις τιθένται· καὶ οὐκ ἔστι Dein post ανιστορ in fin. vers. sp. vac. duo Ir., in initio seq. decem fere Ir., quod Outo άνιστο [ρήτων μόνον τούτου] explevit. Denique post ou quod versum claudit sp. vac. in init. seq. vers. quindecim fere Ir. Col. 1368, 1. 15 ɛlç tò mv. C. 1. 39 πάντες· καθάπερ - δεομένους· ἐπειδὴ υπάρχει, οὕτως C. Col. 1569, Ι. 22 αὐτὸν C, sed cinnabro adhibito s sp. a ser. et spum lenem in asperum mutavit; qui dein προετίμησε· διὸ θυσία· μὴ χρ. - γῆς εἰ δὲ. 1. 28 εἰ βεβαίαν τοῦ G. Col. 1372, 1. 8 cf. Joan. apocal. xxii, 3. 1. 31 post πρόνοια sp. vac. novem decemve fere Ir., quod ἄλλον αὐτῇ τόπον προωρίσατο· ἄλλως γὰρ explevit Sylb. 1. 55 ὅτι οἱ ἴουδ. C. 1. 42 ἄνθρωπος ἁπάντων, etc.: ἄνθρ., πῶς οὐχὶ δῆλον ὡς ὁ ἄνθρωπος ἀπ. Sylb.; ἄνθρ., πῶς οὐχ ὁ ἄνθρωπος ἀπ. Οιιο. τούτου Col. 1376, 1. 30 λαμπρότης· οἱ γὰρ -- γεγένηται, διοικεῖται· ἵνα οὖν — ὑπὲρ τῆς (τῆς ἐκ init. vers. extra eum add.)· πόνοις· ἰσας. — βιω τικοῖς, βίον τιμωρίας· δικ. τ. κ. άδ. etc. λαμπρότης (οὗ – διοικείται), ἵνα γοῦν — πόνοις, Ισάς. — βιωτ., β. ὁ προσδοκήσωσιν, ἐν — τιμωρίας, διχ, etc. (ιιο. 1 38 ερμηνεία C, Col. 1577 Nota 7 male Maranus et eius pedissequus dè redundare dixerunt. 1. 59 ύπο (sine accentu) est in fine vers., in initio seq. sp. vac. sex fr. Αui ὑποπίπτουσι Col. 1380, 1. 3 post Exovta sp. vac. novem decem ve Ir. 1. 26 καὶ τὸ πι C. 1. 34 συμβεβηκότος Γ. Col. 1381, 1. 42 post θέσιν sp. vac. duarum Ir. 1. 44 post νόμον sp. vac. octo Ir., quod Gassium Ετερόν τινα πατέρα explere dicit Oilo. 1. 46 post ἡ sp. voc. septen Ir. Col. 1384, 1. 12 post κατα (sine accentu) sp. vac, novem decemve Ir., quod τὸν αὐτὸν τρόπον explevit Sylb. 1. 13 post sp. vac. octo novemve Ir., quod µ[óνου παιδοποιηθέντος] expletum voluit Sylb, 1. 36 ροδι λαβεῖν sp. vac. quinque sexve Ir.; τὸν ἔτι περίοντα interponere voluit Sylb. 1. 39 post δε sp. vac. duodecin fere lr.; [στείραν τὴν τοῦ τεθνηκότος γυναῖ]κα interponenda esse credidit Sylb. 1. 40 post τοῦτο sp. vac. undecim fere lr., [καὶ αὐτῇ εἶναι δύναται supplet Syll. 1.41 post ἔστι sp. vac. novem fere Ir., παραβήναι ἢ supplet_Sylb. 1. 47 post ᾧ sp. vac. quinque fere Ir. Col. 1305, 1. 13 ἐν ταῖς θ. Οπιο. 1. 15 post άκριβ. sp. vac. undecim fere Ir. 1. 24 verba τὸν δὲ κατὰ φύσιν hic omissa post ξενισθῶμεν 1. 27 adsunt in G; ceterum cf. August. de consens. Evangel. 11, 3, 5. antep. μωσέως et dein μωσης C. uit. in νομοθέτης syllaba με sp. et mox in όνομ. secundum o. i. γρ. οὐ νόμος ἀλλ' αὐτὸς ὁ νομοθέτης ὁ μ. Οιιο. Col. 1388, 1. 25 post Exxλ. sp. vac. septem octove Ir. 1. 27 ἐχ. δὲ ἐν C. 1. 44 διὰ τὸ C. Col. 1389, 1. 7 βλέπεις C. 1. 11 τ. πρ. τιμ. «desideratur τὸν λόγον ποιεῖται vel simile quid ita fere Sylb. 1. 45 post ποιεῖ sp. vac. undecim fere lr., interposuit (πιο ἡ ἐκκλησία πρὸς. Col. 1392. 1. 29 χειρός, ἐὰν τ. Οιιo, melius fortasse κάν. 1. 31 θεὸς ὁ θεὸς, δῆλον, etc. Γ; dein καὶ = etiam, quod male in xatà mutavit Otto; návra quid significet recte vidit Maranus, quamquain ex more sui temporis male κατὰ mente supplet. 1. 41, εἰ ἔστιν C. penult. τὸ ἐν τῇ G. Col. 1596, 1. 40 μετενήνεκται scribens recte fet edd. vitium em. Oilo. 1. 50 pèv deletum voluit Sylb. delevitque Otto. ult. post. ὥσπερ sp. vac. decem fere Ir. Col. 1597, I. 9΄ ὠμότητος coniec. Wolf. et Arier. 1. 42 ὅτε δὲ C. 1. 45 βούλησιν· μαρτυρεῖ δὲ ἡ μάχη penuli. post ἁμαρ. sp. vac. undecim fere lr.; dein post μὴ (hic comma in C) novem decenve fere Ir. et mox post καίτοι novem decemve fere Ir. Col. 1400, 1. 2 Forte emendandumn ds (i. e. ἐπι τυχίας) είληχε. AD QUÆSTIONES CHRISTIANAS AD GENTILES. Huius libri mum tantummodo vidimus codicem. Is est C, bibl. reg. Paris. 450, qui has quæstiones a tol. 302 vers. fin. 534 vers. fin. exhibet. Inserio est: — τοῦ αὐτοῦ ἁγίου Ἰουστίνου ἐρώτησις χριστιανικὴ πρὸς τοὺς Ἕλληνας. Col. 1404, I. 1 υπόθοιτο plane et C. 1. 48 κεκρυμένως οι Ο. 1. 50 ἀποκριναμένου Οιιο, quia hoc deinceps semper legitur. Col. 1405, 1. 20 όταν φησίν Οuto, nam sequitur mos idem. 1 44 αὐτοῖς· δ προθ. G. Col. 1408, 1. 37 ὡς κακῶς λέγουσιν & λέγουσιν· εἰ μὲν etc. C. Col. 1409, 1. 5 τὴν τοῦ Θεοῦ. 1. 16 ὅτι ἔστι Θεός C. Col. 1412, 1. 27 κακὰ πεπ. G. antep. καὶ κατατ. μ. Οιιο. Col. 1413, 1. 11 ταύτα Οιιο.

col. 1785–1786page 39 of 56

PG 6:1785δευτέρα έρ. 1. 28 εφαρμόσει (. [ 1. 31 ἁρμόσει Γ. ἁρμόζει. 1420, 1. 8 ὑποτιθέντος συναναιρεῖται 1. ἢ τὴν 1. 22 τὰ αὐτὰ 1. 44 τοῦτο μὴ ὂν 1421, Ι. 1 ποιήσει· ἐπεὶ ποιήσεων· οὐκ οὐσῶν, τῶν γὰρ ποιήσει· ἀλλήλων ἀλλήλων· οὐδὲ 1. 40 ἀλλ' ἀεὶ άλλ' ή. 1. 53 αιθεροειδής Ομο. ἔχει ὁ ἡλ. 1424, 1. 22 της κιν. ποιήσεως, πῶς α 1. 46 καὶ μένουσα (. 1428, 1. 10 τὴν φ. κ. τὴν ἀποφ. ἀλλὰ Α. τοῦ ᾧ 1. 17 ἐκείνου, σέσωσται καὶ αὐτὸ αὐτὸς), διὰ τοῦτο 1. 27 διαμένειν ὁ αὐτὸς, εἰ κ. μὴ ἀεὶ ὡσαύτως τὰ 1. 38 τρίτη έρ. 1. 41 ἔστι ἓν ἔστι ἐν καὶ 4429, 1. 9 γεννητῶς γεν. 1. 35 οὕτως καὶ ἐν τῷ Θεῷ· ἀλλὰ τὸ ἄντι κρυς υπάρχει τὸ εἶναι καὶ τὸ βούλεσθαι ἐν τῷ Θεῷ Οιιο ἀλλὰ Θεῷ 1432, Ι. 1 τοῦτον, οὐ βουλῆς βουλῆς 1. 35 ἔσται Οιιο. 1. 44 ταυτόν 1453, 1. 1 εἰ τὸ π. 1. 5 ἀλλὰ μὴν τὸ εἶναι 1. 34 ἄρα ἀγενήτως ἀγένητα ποιεῖ. 1. 35 π. ἀγένητον 1. 42 ἀγενήτως 1. 44 μαχόμενα ονόματα· τὸ ἀγένητον καὶ τὸ ποίη 1. 45 ἀγένητον, οὐκ — ἀγένητον ἀγένητα· εἰ ε ἀγενήτως ἀγένητα ἀγενήτως τὰ ἀγέ νητα ἀγενήτως γίνεσθαι ἀγενήτως γε νήτως γεννητικός 1. 16 ἀγέννητος Με ἀγένητος. 1. 33 γενητὸς ἄρα (. 1. 41 ὑπάρχει γρ. υπάρχων. 1437, 1. 20 οὐ γὰρ ὥσπερ εἰε. Οιιο. τελειοι πάντα. τῇ εὑρέσει 1. 58 τὸ ἅμα τῷ εἶναι αὐτὸν τὰ ὄντα ποιεῖν (ποιεῖν τὸ τὰ ὄντα ἅμα τῷ εἶναι αὐτὸν ποιεῖν 1. 49 συνυφίστανται 1. 49 τοῦτον ἀποκρ. Ο. οὐδὲ ἄρα 1440, 1. 52 ἀγεννητος ἀγένητος ὁ Θεὸς 1. 48 ἀγένητου 1. 49 ἀγένητον 1. 51 γενητῷ 1. 55 ἀγενήτῳ ἀγένητον 1444, 1. 4 αὐτογένητον 1. 7 ἀγένητον 1. 22 ποιεῖν 1. 41 ἀγένητος τετάρτη έρ. 1. 45 κόσ. ἀγενητον γρ. γενητόν; Οι γεννητόν. καὶ ὁ δ. αγέννητος 1445, Ι. 18 δυνάμει ὢν 1. 22 καὶ τέλειος 1. 31 τὴν ἀγενεσίαν αὐτῶν 1. 44 αὐτὸν ἑαυτοῖς αὐτὴν ἐπι τοῖς. 1448. 1. 3 ἀγένητον διατί ταῖς προσοχ., τὸ βαθείος 1. 37 ὁ δημ. 1. 58 τὸ εἶναι πῶς 1. 28 ἐν ἀγενεσία (; καί τί όνομα λέγω τό ὄνο μα καὶ εἰ τό όνομα 1453, 1. 7 τῷ δημιουργῷ 1. 19 αγενεσία 30 ἀγενεσίας. πέμπη έρ. 1456, 1. 12 Θεου· ἐξαιρ. 1457. Ι. 10 αὐτοῦ 1. 25 αὐτοῦ πῶς γίνεται καὶ γίνονται ἐξ ἀλλήλων β, πρὸς τοὺς Ἕλληνας, ἡ φύσις β γ, δ, πῶς γίνεται ἡ φύσις, ή προηγουμένως τὸ τοῦ οὔτε πᾶν 1. 42 γενέσει κατὰ τὸν [. 1. 45 καλεῖται θεὸς Ν.

Col. 1416, 1. 20 inscrio: δευτέρα έρ. etc. G. 1. 28 εφαρμόσει (. [ 1. 31 ἁρμόσει Γ. at statim ἁρμόζει. Col. 1420, 1. 8 ὑποτιθέντος C. ib. συναναιρεῖται C. 1. 12ἢ τὴν G. 1. 22 τὰ αὐτὰ C. 1. 44 τοῦτο μὴ ὂν plane C. Col. 1421, Ι. 1 ποιήσει· ἐπεὶ ποιήσεων· οὐκ οὐσῶν, τῶν γὰρ C. ποιήσει· ἀλλήλων ἀλλήλων· οὐδὲ 1. 40 ἀλλ' ἀεὶ C, em. Sylb. άλλ' ή. 1. 53 αιθεροειδής Ομο. penult. ἔχει ὁ ἡλ. G. Col. 1424, 1. 22 της κιν. ποιήσεως, πῶς α 1. 46 καὶ μένουσα (. Col. 1428, 1. 10 τὴν φ. κ. τὴν ἀποφ. G, 1. 14 de ἀλλὰ cf. Kuch. § 742 Α. 1. 1. 15 τοῦ ᾧ cf. quæ ad col. 336, 1. 15 ascripla sunt. 1. 17 ἐκείνου, σέσωσται καὶ αὐτὸ (hic Gu. vers., non habet αὐτὸς), διὰ τοῦτο etc. C. 1. 27 διαμένειν ὁ αὐτὸς, εἰ κ. μὴ ἀεὶ ὡσαύτως τὰ etc. (i. 1. 38 τρίτη έρ. G. 1. 41 ante ἔστι sp. ἓν C, ut vr; ἔστι ἐν καὶ con. Outo in add. Col. 4429, 1. 9 γεννητῶς γεν. C. 1. 35 οὕτως (ita C) καὶ ἐν τῷ Θεῷ· ἀλλὰ τὸ ἄντικρυς υπάρχει τὸ εἶναι καὶ τὸ βούλεσθαι ἐν τῷ Θεῷ • etc, verbis quæ ex init. respons. huc intulit Οιιο ἀλλὰ — Θεῷ sine ulla difficultate carere possumus: sunt prorsus inutilia. Col. 1432, Ι. 1 τοῦτον, οὐ βουλῆς: (hæc duo puncta adsunt semper in C, si, ut hoc loco novus paragraphus incipit, cuius prima Ira est rubricata) el etc. Ui l. 1. iam diximus, post βουλῆς signum interrogationis apponendum est. 1. 35 ἔσται Οιιο. 1. 44 ταυτόν C. Col. 1453, 1. 1 εἰ τὸ π. G. 1. 5 ἀλλὰ μὴν C. ib. τὸ εἶναι C. 1. 34 ἄρα ἀγενήτως ἀγένητα ποιεῖ. 1. 35 π. ἀγένητον C. 1. 42 ἀγενήτως C. 1. 44 μαχόμενα ονόματα· τὸ ἀγένητον καὶ τὸ ποίηcov hæc verba sunt in rubricatis Iris scra; lemma igitur ea habuit librarius. 1. 45 ἀγένητον, οὐκ — ἀγένητον G. 1. 49 ἀγένητα· εἰ ε rubricatum, de quo vide snpra) — ἀγενήτως ἀγένητα et mox ἀγενήτως τὰ ἀγένητα G. autepenult. ἀγενήτως bis C. penult. γίνεσθαι coni. Sylb. Col. 1436, 1. 8 ἀγενήτως et sic statim ter et γενήτως G. 1. 13 γεννητικός con. Outo, cf. col. 1429 nota 72. 1. 16 ἀγέννητος C, at Με ἀγένητος. 1. 33 γενητὸς ἄρα (. 1. 41 ὑπάρχει C, Me γρ. υπάρχων. Col. 1437, 1. 20 οὐ γὰρ ὥσπερ εἰε. Οιιο. 1. 24 post τελειοι add. Οuo ex resp. πάντα. 1. 29 τῇ εὑρέσει in Gn. vers. extra eum postea ad. C. 1. 58 τὸ ἅμα τῷ εἶναι αὐτὸν τὰ ὄντα ποιεῖν (ποιεῖν sp. C) vel τὸ τὰ ὄντα ἅμα τῷ εἶναι αὐτὸν ποιεῖν i. e. superfluum erat ea quæ sunt simulatque ipse erat facere. Ita fere Syll. 1. 49 συνυφίστανται C. 1. 49 τοῦτον ἀποκρ. Ο. penult. οὐδὲ ἄρα C. Col. 1440, 1. 52 ἀγεννητος G, Me ἀγένητος Col. 1441, 1. 1 ὁ Θεὸς Sylb 1. 48 ἀγένητου 1. 49 ἀγένητον 1. 51 γενητῷ 1. 55 ἀγενήτῳ Guit. ἀγένητον G Col. 1444, 1. 4 αὐ τογένητον 1. 7 ἀγένητον In omnibus bis locis vel locus membr. male habitus vel vr. a erasum esse et posterius v in o correctum. 1. 22 ποιεῖν C. 1. 37 Inscrio: 1. 41 ἀγένητος C. · τετάρτη έρ. etc. 1. 45 κόσ. ἀγενητον C, Me γρ. γενητόν; Οι: γεννητόν. 1. 47 áyévýtov et sic 1. 49 et l. 51. penult. καὶ ὁ δ. C. ult. αγέννητος C, dele v. Col. 1445, Ι. 18 δυνάμει ὢν C. 1. 22 καὶ τέλειος sp. C. 1. 31 τὴν ἀγενεσίαν C. 1. 38 αὐτῶν et sic statim. 1. 44 αὐτὸν ἑαυτοῖς C, sed Me αὐτὴν ἐπι τοῖς. Col. 1448. 1. 3 ἀγένητον G. 1. 11 διατί ut seniper. 1. 13 deest interp. ante ταῖς et post προσοχ., τὸ βαθείος C. 1. 37 ὁ δημ. C. 1. 58 τὸ εἶναι C. Col. 1449, 1. 9 πῶς om. G. dein 1. 28 ἐν ἀγενεσία (; supra καί τί όνομα sc. λέγω transferendo espressit Lang.; Sylburg. vel τό ὄνο μα expunctum voluit, vel legendum esse dixit καὶ εἰ τό όνομα etc. = et si nomen amisit, amisit etiam rem. Col. 1453, 1. 7 τῷ δημιουργῷ C. 1. 19 αγενεσία G et l. 30 ἀγενεσίας. 1. 35 Inscrio: † πέμπη (ita C) έρ. etc. C. Col. 1456, 1. 12 Θεου· ἐξαιρ. C. Col. 1457. Ι. 10 αὐτοῦ G. 1. 25 αὐτοῦ C. AD ID QUOD ADVERSUS GRÆCOS INSCRIPTUM EST, cuius duos vidimus codices, quorum prior est A, i. e. cod. bibl. Reg. Paris. 2155, de quo mox plura dicemus. Hic id exhibet a fol. 197 rect. stat. p. init. — 198 rect. init. Alter est C, qui duobus locis id exhibet. Priore loco in integrum præbet a fol. 300 vers. med. (post ver ba πῶς γίνεται καὶ γίνονται ἐξ ἀλλήλων cf. col. 1457, 1. 58 huius edit. addita littera β, quam excipit y, etc.) - 302 vers. circ. fin. Hoc loco deest inserio, πρὸς τοὺς Ἕλληνας, qua est secundo loco, quo nobis id exhibet, a fol. 416 reet. post. ined. - 418 vers. post med. Hoc posteriore loco aliquot adsunt lacuna, quas ut notaremus faciundum nobis putavimus. Ut quæ priore, quæ posteriore loco adsint variantes quæ vocantur lectiones rite dignosci possit, brevitatis studio ducti id quod priore loco exhibetur littera C, id quod altero invenitur littera insignivimus. Col. 1457, 1. 37 inscr. om. AG. 1. 38 ante ἡ φύσις AC habent β et ad sequentia γ, δ, etc.; nam illud πῶς γίνεται est littera & insignitum. Deinde om. ἡ ante φύσις, ut omnes litteras initiales, A, quippe quas postea rubricatas adponere voluerit. ib post ή sp. rac. undecim fere Ir. C. ib. προηγουμένως (hic sp. vac. duodecim fere Ir.) τὸ τοῦ etc. D. 1. 40 post οὔτε sp. vac. moveme decemve lr. D. 1. 41 post πᾶν sp. vac. undecim fere Ir. D. 1. 42 γενέσει κατὰ τὸν [. 1. 45 καλεῖται θεὸς Ν.

col. 1787–1788page 40 of 56

PG 6:17871457, θεῷ, κακόν Α, θεῷ και κόν θεῷ κακόν. ἀν. 1460, 1. 1 τόδε τί; τόδε τι 1. 2 σῶμα ἀλλ' ἢ τόδε, σῶμα δν 1. 4 τὸ εἶναι του τόδε είναι τοῦ εἶναι, τοῦ, τόδε εἶναι Α. τοίνυν οὐκ οὔσης οὐσίας Ε. 1. 13 ἐξ αὐτῆς τα γεγονότα 1. 14 καὶ τέχνης 1. 18 δηλονότι 1. 19 ἐστι σῶμα 1. 21 ψυχρόν, τῶν τε τεσσάρων 1. 24 πάθος, οὐκέτι ἐστὶ, 1. 25 μήτε ὂν τῶν 1. 26 στοιχείων μήτε ὅν ἐκ τῶν τεσσάρων στοι χείων. πῶς, 1. 28 ἐν αὐτῇ 1. 29 θερμαίνοντα σώματα, εἰ πρὸ τῶν θερμαινομένων ὑπ' αὐτῶν θερμαίνεται, δηλόντι κατὰ πάθος θερμαίνεται υ; πρὸς τῶν θερ. ζ'. ὑπ' αὐτῶν θερμαίνονται (. δηλονότι 1. 34 οι 35 μεταβλήσκεται μεταβάλλεται μεταβλήσεται ια'. 1. 34 τῷ ψυχρῷ τὸ θερμὸν πῶς κατὰ κίνησιν· εἰ τὸ πλεῖον τ. κ. πλ., κινήσεως οὔτε θερ. 1461, 1. 1 μὴ εἶναι οὐσίαν 1. 4 δεκτικήν, στερ. 1. 6 εἰ δὲ ὁ τόδε. οὗτος του μὴ 1. 12 ἀλλ᾽ εἰ ἡ ὕλη ἀλλ' ἐπεὶ ὕλη 1. 15 ὕλη, ἀδύνατον 1. 1. 18 οὐ γίνεται εἰ μὴ εἰ ἐκ τοῦ, 1. 23 λευκοῦ εἰς τὸ μέγα, ἀλλ᾽,; λευκοῦ εἰς ἄλλο τι, ἀλλ' Β. 1. 24 μεταβλήσκεται μεταβλήσεται. 1. 25 μηδὲν ἐχ. 1. 29 συναναιρ. τὸ ζ. 1. 30 ἀναιρ. τὸ χρ. 1. 52 ἀναιρ. ἡ ὕλη εἰ δὲ — τῶν ὑλ. ἡ ύλη. 1. 55 στερ. ἐπεὶ τῶν 1. 40 ἀπὸ τῆς δύσεως εἰς ἀνατολήν ἀπὸ ἀνατολῆς εἰς δύσιν. 1. 44 περισσὸς περιττός. ἀλλὰ δι' ἀναίτιον εἰ άδ., εἰ γενητὸς ὁ ἐν. — ἐνιαυτῷ εἰ ἀδύνατον τὸν κόσμον—έχοντες τῆς 1. 10 αΐδια καὶ ἀγένητα τὰ ἐν τῷ άνδρ. 1465, 1. 2' ν ἄφθαρτα ὄντα, ὡς. ἔστιν ἰδεῖν καὶ τῶν ἢν τέως. 1. 11 ἐν αὐτῷ Οιιο. 1. 19 ἀπόρων, ζητούμεν τ. γ. ἔν τι θ. ἀξιούμενον Οιιο. τὸ κατασκ. ὅθεν άλλο. ἐρώτησις. μὴ δύνανται ὥστε ὅσῳ 1. 42 εἶναι ἄρα ἡ οὗ 1. 38 τινος οὐ δυνάμενον μή κρα τεῖσθαι. 1472, 1. 15 τούτῳ πρ. 1. 54 ποιεῖν· καὶ εἰ ποιεῖ μετά, 1. 47 δεδογ. τοῦ π. δεδογ. τοῦτο π. Θιιο. 1473, 1. 6 β. πότε 1. 12 οὐκ ἔστι τὸ 1. 37 βουλεύεται, οὕτως καὶ (:. ή φύσις φ Με χρῆσις (. 1.52 ἀποβαλών ερώτησις, τις ἡ φθείρουσα τὸ γένος. 1. 20 ἀγνησίαν 1. 46 οὔτε γενητὸν οὔτε ἀγένητον 1. 48 τεθῆναι 1477, 1. 44 ἀληθεύουσα, τὸ πρ. οὕτως, 1430, 1. 3 ἀσαβείας (. 1. 6. θεός, αὐτ. μ κατὰ μέλη ἢ κατὰ τὰ μᾶλλον. 1.45 της ἑαυτῶν (=ἡμῶν) θρ.; λέγω δὲ Οιιο. 1. 34 τῶν θεασαμένων 1. 30 ἀπ. μὲν ἔχει 1. 39: πράγμα δύνατον μὴ εἶναι ἀποδεῖξαι. καὶ τῇ θέᾳ δὲ ὑποπεσεῖν ὡς γεγονός· τοῦ δ. προ τῆς οὐσίας δυνάμει, 1484. 1. 7 γενητὸν 1. 15 εἰ μὴ πᾶς (. 1485, μᾶλλον, ἡ τῆς ἐκ τῶν 1. 7 γενέσθαι (ι, γίνεσθαι Οιιο. 1. 15 ήμας μέχρι τοῦ δούπου 1. 46 δύναμιν τοῦ ποιῆσαι ἡμᾶς 1. 1. ἡ κλίνη Οιιο. καὶ ἔστι εἰ μή γνώ σεως, οὐκ ἀπέστη 1489, 1. 27 ἀπεριγάπιου περι γράφου.

Col. 1457, penult. θεῷ, κακόν etc. Α, θεῷ και κόν etc. C, θεῷ κακόν. ἀν. D. Col. 1460, 1. 1 τόδε τί; τόδε τι CD. 1. 2 σῶμα ἀλλ' (fit. vers.) ἢ τόδε, σῶμα δν D. 1. 4 τὸ εἶναι του τόδε είναι AG; τοῦ εἶναι, τοῦ, τόδε εἶναι D. Hic desinit Α. 1. 12 τοίνυν apud Graeculos in sententiæ initio positum neminem morabitur. Cf. Lobeck ad Phryn. p. 342. ib. οὐκ οὔσης οὐσίας Ε. 1. 13 ἐξ αὐτῆς τα γεγονότα om. D. 1. 14 καὶ τέχνης C. 1. 18 δηλονότι CD. 1. 19 ἐστι σῶμα D. 1. 21 ψυχρόν, τῶν τε τεσσάρων D. 1. 24 πάθος, οὐκέτι ἐστὶ, etc. D. 1. 25 μήτε ὂν τῶν C. 1. 26 στοιχείων μήτε ὅν ἐκ τῶν τεσσάρων στοι χείων. πῶς, etc. C. 1. 28 ἐν αὐτῇ C. 1. 29 θερμαίνοντα CD. ib. σώματα, εἰ πρὸ τῶν θερμαινομένων ὑπ' αὐτῶν θερμαίνεται, δηλόντι κατὰ πάθος θερμαίνεται υ; Arcerius cou. πρὸς τῶν θερ. col. uro. ζ'. ib. ὑπ' αὐτῶν θερμαίνονται (. 1. 31 δηλονότι CD et sic semper. 1. 32 et 35 xat om. C. 1. 34 οι 35 μεταβλήσκεται C, μεταβάλλεται bis D; μεταβλήσεται bis Out coll. nro, ια'. 1. 34 τῷ ψυχρῷ τὸ θερμὸν C. 1. 44 πῶς (fin. vers.) κατὰ D. antepenult. κίνησιν· εἰ τὸ πλεῖον τ. κ. πλ., etc. D. ib. κινήσεως οὔτε θερ. C. Col. 1461, 1. 1 μὴ εἶναι οὐσίαν CD. 1. 4 δεκτικήν, (lin. vers.) στερ. D. 1. 6 εἰ δὲ ὁ D, dein τόδε. οὗτος CD. 1. 8 του (fin. vers.) μὴ C. 1. 12 ἀλλ᾽ εἰ ἡ ὕλη C, ἀλλ' ἐπεὶ ὕλη D. 1. 15 ὕλη, ἀδύνατον 1. 1. 18 οὐ γίνεται D. 1. 20 εἰ μὴ om. G; εἰ ἐκ τοῦ, etc., label D. 1. 23 λευκοῦ εἰς τὸ μέγα, ἀλλ᾽, etc.; λευκοῦ εἰς ἄλλο τι, ἀλλ' Β. 1. 24 μεταβλήσκεται G; scribas μεταβλήσεται. 1. 25 μηδὲν ἐχ. C. 1. 29 συναναιρ. τὸ ζ. C. 1. 30 ἀναιρ. τὸ χρ. C. 1. 52 ἀναιρ. ἡ ὕλη C, qui om. εἰ δὲ — τῶν ὑλ. ἡ ύλη. 1. 55 στερ. ἐπεὶ τῶν D. 1. 40 ἀπὸ τῆς δύσεως εἰς ἀνατολήν D, qui mor ἀπὸ ἀνατολῆς εἰς δύσιν. 1. 44 περισσὸς C, qui tn. mox περιττός. penult. ἀλλὰ δι' ἀναίτιον om. G. Col. 1464, 1. 1 εἰ άδ., etc,, hic rursus incipit A, qui tn. εἰ γενητὸς ὁ ἐν. — ἐνιαυτῷ aute εἰ ἀδύνατον τὸν κόσμον—έχοντες habet. 1. 8 τῆς om. AG. 1. 10 αΐδια καὶ ἀγένητα Al; τὰ ἐν ACD. AD QUÆSTIONES GRÆCAS, quarum unum tantum vidimus codicem, qui est ille lectoribus iam notissimus. Is exhibet has quæstiones a fol. 418 vers. post med. 433 rect. statim. post med. Inscrio ut apud Mar., nisi quod et post Oscỹ interp. C. Col. 1464, 1. penult. male τῷ delere voluit Mar. I. ult. post άνδρ. sp. vac. undecim Ir. Col. 1465, 1. 2' ν C, forte leg. ἄφθαρτα ὄντα, ὡς. 1. 3 post olx. sp. vac. undlec. Ir., quod ἔστιν ἰδεῖν καὶ τῶν explevit Outo deletis verbis ἢν τέως. 1. 11 ἐν αὐτῷ Οιιο. 1. 19 ἀπόρων, ζητούμεν τ. γ. ἔν τι θ. ἀξιούμενον Οιιο. Col. 1468, 1. 14 ante τὸ κατασκ. et mox ante ὅθεν premisit Outo άλλο. 1. 18 literae initiales semper sunt rubricata excepto hoc loco; postea tamen 6 rubricatum reddiuit et in Me app. ἐρώτησις. 1. 32 μὴ δύνανται Oilo; forte praestat ὥστε loco ὅσῳ scribere. 1. 42 εἶναι ἄρα C. ult. post ἡ sp. vac. septem oclove lr. Col. 1470, 1. 9 οὗ C. 1. 38 vellemus adesset τινος οὐ δυνάμενον μή κρα τεῖσθαι. Col: 1472, 1. 15 τούτῳ πρ. C. 1. 54 ποιεῖν· καὶ εἰ ποιεῖ μετά, etc. G. 1. 47 δεδογ. τοῦ π. G, δεδογ. τοῦτο π. Θιιο. Col. 1473, 1. 6 β. πότε C. 1. 12 οὐκ ἔστι τὸ C. 1. 37 βουλεύεται, οὕτως καὶ (:. 1. 40 ή φύσις sed ad duo puncta sp. φ posita ut Με χρῆσις (. 1.52 ἀποβαλών plane et C. Col. 1474. Hæc omnia qua adl 1.50 ερώτησις, etc., leguntur, in inveniuntur post responsum illam interrogationem facientibus datum, i. e. post verba τις ἡ φθείρουσα τὸ γένος. Huius transpositionis auctor est Sylb. 1. 20 ἀγνησίαν C. 1. 46 οὔτε γενητὸν οὔτε ἀγένητον G. 1. 48 τεθῆναι plane G. Col. 1477, 1. 44 ἀληθεύουσα, τὸ πρ. οὕτως, etc. C. Col. 1430, 1. 3 ἀσαβείας (. 1. 6. θεός, αὐτ. C. Col. 1481, 1 10 post μ sp. vac. quinque sexv Ir. in C, cuius me habet κατὰ μέλη ἢ κατὰ τὰ μᾶλλον. 1.45 της ἑαυτῶν (=ἡμῶν) θρ. Sylb.; λέγω δὲ Οιιο. 1. 34 τῶν θεασαμένων C. 1. 30 ἀπ. μὲν ἔχει C. 1. 39 forte: πράγμα δύνατον μὴ εἶναι ἀποδεῖξαι. καὶ τῇ θέᾳ δὲ ὑποπεσεῖν ὡς γεγονός· τοῦ δ. προ τῆς οὐσίας δυνάμει, etc. Sed hoc quam maxime hæsitanter proposuimus. Col. 1484. 1. 7 γενητὸν C. 1. 15 εἰ μὴ πᾶς (. Col. 1485, μᾶλλον, ἡ τῆς ἐκ τῶν C. 1. 7 γενέσθαι (ι, γίνεσθαι Οιιο. 1. 15 ήμας μέχρι τοῦ δούπου Wolf. =donec mors rigido pede fores nostras pulset. 1. 46 δύναμιν τοῦ ποιῆσαι ἡμᾶς etc. 1. 1. euner davimus. antepenult. ἡ κλίνη Οιιο. Col. 1488, 1. 45 καὶ ἔστι» scil. apud deum. c Out, quo nolante Maranus transtulit ac si εἰ μή... γνώ σεως, οὐκ ἀπέστη legisset. Col. 1489, 1. 27 ἀπεριγάπιου G, sed Me περιγράφου. AD QUORUMDAM ARISTOTELIS DOGMATUM CONFUTATIONEM. Huius libri duos contulimus codices, quorum prior est A. Qui codex bibl. reg. Paris. insignitus nro. 2155 (olim 1686, dein 3456) est chartaceus forma quæ vocatur parva octonaria, seculo decimo sexto a pluribus librariis iisque Græcis ineleganter exaratus constat foliis scriptis 198, cuius sing. pag. im

col. 1789–1790page 41 of 56

PG 6:1789Α. π Ἰουστίνου τοῦ θείου φιλοσόφου καὶ μάρτυρος ἀνατροπὴ δογμάτων τινῶν Ἀριστοτελικῶν;: + τοῦ ἁγίου μάρτυρος Ιουστίνου τοῦ φιλοσόφου ἀνατροπὴ δογμάτων τινῶν ἀριστοτελικών +. ὑμῖν Παῦλε Οιιο ὁρῶν μου διάπυρον ταύτην ὡς. πῶς γὰρ οὖν ἀληθές τι ἐξ αὐτῶν γνοίης 1. 36 θεοῦ· ἀλλ' 1. 46 οὕτως 1. 49 αὐτῶν !!ι. ἀγενησίας Όιιο. 1493, 1: 2 μετ' αὐτὸν; έγνωκώς ἐσχηκὼς 1. 18 αὐθεντεία Α; εργάζεσθαι Οιιο. 1. 22 ἐν αὐτοῖς Α. 1. 98 ταῦτα Α, ταυτά μὲν 1496, 1. 4 υποκειμένου 1. 4 γίγνονται Δ. 1. 7 θάτερον μ. κ. τ. σπέρματος πῶς ἕτερον-σπέρ. δὲ δηλονότι τὸ αὐτὸ ζῶον γινόμενον Οιιο. 1. 21 γινόμενον Α. 1. 25 συνάναρχα είναι δυναμένα 1. 53 ἔθηκε τοῦτον ὄρον τάξις ἢ ἡμ. 1. 9 κατηγ. διό ἔστι 1. 10 15 τἀναντία 1. 12 καὶ τὸ ἀνάρ. Α. 1. 93 τῶν γινομένων Α. 1. 27 γίγνεται Α. ἀεὶ τῷ τῷ εἶναι Α. 1. 32 αὐτῆς τὸ Α. 1. 35 τοῦ εἴδους αὐτῆς Α. συμβεβηκότα 1. 47 οὕτως (. 1. 49 ἔχει· ή, 1500. 1. 4 ἀρχῆς· ἡ εἰ; ἀρχῆς; Η εἰ Οιιο. 1. 8 οὕτως 1. 16 καὶ πῶς πόσαι 1. 26 ἐν ᾧ ἐστι τὸ δέ (τό δέ τι 1. 27 ἔτι δὲ τοῦτο 1. 28 ούπω δ. 1. 45 μήτε τὸ (το ὂν Α. 1. 50 ποιητικαὶ ἀλλήλων. Α. 1. 23 ζητοῦντες Κ. 1. 35 οὐδὲν Οιιο. 1. 46 ἢ ἐκ μὴ Β. 1. 49 + ἐξ ἰατροῦ ΑΕ. δὲ 4504, 1. 1 ἐπεὶ δὲ Οιιο; κυρ. τὸν Ιατρ. 1. 5 πάσχῃ ἢ ποιῇ ἡ γίνηται. 1. 4 δῆλον ὅτι Οιίο. 1. 7 μηδὲν μηδὲ εἶναι Α. 1. 14 γίνεται τι 1. 15 πλὴνγίγνεσθαι Α. 1. 18 ἐξ ἵππου Α. 1. 21 μέλλει 1. 25 ἢ τὸ μὴ εἶναιτούτου 1. 38 μελανοῦ 1. 51 ύλη· οἷον—ππον· εἰ 1505, 1. 1 καθ᾽ αὑτὸν οὔσης 1. 9. φωναῖς, πῶς 1. 14 μήτε εἶναι α', β' λόγου Έκτος ρωσι λόγου. 1. 32 φαμεν είναι 1. 34 στέρησιν καθ' 13. 1. 35 πως· τὴν δὲ, οὐδαμῶς· οἱ, πως, τὴν ὕλην, τὴν δὲ στέρησιν οὐδαμῶς 1. 36' είναι φασι §1. 37 ὁμοίως ή τό, 1. 44 κατὰ συμβ ὅν ἐστι διὰ τὸ εἶδος· καὶ εἰ κατὰ συμβεβηκὸς οὐκ ἂν εἶναι ἐστὶ τῇ ὕλῃ διὰ τὴν στέ ρησιν δῆλον· ἔσται, οὐκ ἂν ὕλην ἐστὶν ὅλη ἡ ὕλη, οὐδὲν ἀλλ' ἀεὶ Α; φαντασθείη είή τω, φαντασθείήτω. 1. 25 ἀγαθοῦ ἐφετοῦ 1. 27 ἐφ. καὶ ὀργίζεσθαι 1. 28 αὐτοῦ Δι; αὑτοῦ Οιιω. 1. 29 αὐτοῦ φθ. αὑτοῦ φθ. Ομο. οὔτε αὐτὸς Α, οὔτε αὐτοὶ οὔτε αὐτὸ ἑαυτοῦ Κ. οὔτε αὑτοῦ Οιιο. 1. 30 ἐνδεές· οὕτω τὸ ἐν. Α. 1. 35 γίγνεται Α. 1. 39 ἐγίνετο 1. 42 ἑκάστῳ 1. 43 τι ἀφίξεται ἐσχ. δηλονότι ὑπομένειν οὐσίᾳ 1. 12 θεῖόν τε καὶ ἀγ. δύνασθαι ἀπιστία 1. 25. ἀγέννητον Ι. 1. 3 οὕτως ἡ φύσις λέγεσθαι Α. 1. 5 αὐτοῖς αὑτοῖς οιιο. 1. 7 κατὰ τεχν. 1. 22 τὸ δ' ἐκ Α. 1. 35 θετεον· καὶ κατὰ φύσιν μὲν — ζῶον ἁπλῶς. γίνεται γὰρ ζῶον ἐκ ζώου, καὶ εἰ μὲν, Α. 1. 39 ποιήσειε Οιιο. ἐκ ζώου, ἀλλ' εἰ 1. 49 ἐπεὶ δ' ἐστὶ αἴτια Οιιο. 1. 50 ἂν ἡ νοῦς οὐδὲν Οιιο. τύχη τοῦ Ι. εἰ τοῦ ἀνθρώπου 1. 19 και Α.

CONJECTURE ET EMENDATIONES. Pseudo-Justini libro, de quo agimus, 16 versus continent. Is exhibet nono loco, a fol. 449 recl. init. fol. 197 rect. stat. post init., hanc confutationem. Om. iota subscr. sæpius. Alter codex_est C. lectoribus salis superque jam notus. Is a fol. 261 rect. post init. — 300 vers. post init. hanc confutationem continet. Α. Reg. 1, C. π Reg. 2 ap. Maran. Luscriptio est in: Ἰουστίνου τοῦ θείου φιλοσόφου καὶ μάρτυρος ἀνατροπὴ δογμάτων τινῶν ἀριστοτελικῶν; in litteris rubricatis scripta: + τοῦ ἁγίου μάρτυρος Ιουστίνου τοῦ φιλοσόφου ἀνατροπὴ δογμάτων τινῶν ἀριστοτελικών +. Col. 1492 1.29 ὑμῖν Παῦλε constructio notissima, scriptor enim loquitur ad omnes lectores in eademn, ac Paulus, conditione versantes. Porro aliquid sententiæ deesse credens Οιιο ὁρῶν μου διάπυρον addidit: simplicius fortasse aute ταύτην adderetur ὡς. 1.34 πῶς γὰρ οὖν; subaudi ex præcedentt. ἀληθές τι ἐξ αὐτῶν γνοίης Sic fere Sylb. 1. 36 θεοῦ· ἀλλ' AC. 1. 46 οὕτως AG. 1. 49 αὐτῶν AC. !!ι. ἀγενησίας Όιιο. Col. 1493, 1: 2 μετ' αὐτὸν AC; dein έγνωκώς transGxo ἐσχηκὼς scr. A. 1. 18 αὐθεντεία Α; dein εργάζεσθαι Οιιο. 1. 22 ἐν αὐτοῖς Α. 1. 98 ταῦτα Α, ταυτά C. 1. 48 μὲν om. AG. Col. 1496, 1. 4 υποκειμένου con. Wolf. 1. 4 γίγνονται Δ. 1. 7 θάτερον μ. κ. τ. σπέρματος (fin. ultimi vers. fol. recti)· πῶς om. ἕτερον-σπέρ. 1. 17 δὲ non est superfuum, ut cum Sylburgio credidit Otto; tu cf. Kueh. 1. 1. pag. 434 Anmerk. 1. 18 δηλονότι AC et sic semper, male dein scr. τὸ αὐτὸ ζῶον γινόμενον Οιιο. Quid talibus anacol - this notius? Cf. Kuehner 1. 1. p. 380 a. 1. 21 γινόμενον Α. 1. 25 συνάναρχα AC. 1. 27 Quæ post είναι δυναμένα sequuntur usque ad fin. buius col. desunt in A. 1. 53 ἔθηκε τοῦτον ὄρον C. Col. 1497, 1. 1 Hic rursus incipit A. 1. 8 τάξις ἢ ἡμ. R (i. e. Aristoteles). 1. 9 κατηγ. διό ἔστι etc. R. 1. 10 et l. 15 τἀναντία R. 1. 12 καὶ τὸ ἀνάρ. Α. 1. 93 τῶν γινομένων Α. 1. 27 γίγνεται Α. 1. 29 ἀεὶ τῷ (sine iota subscr., quod l. 26 et 27 in τῷ adest) εἶναι Α. 1. 32 αὐτῆς τὸ Α. 1. 35 τοῦ εἴδους αὐτῆς Α. 1. 36 ¿vavtla (fin. versus) tȧ A, qui 1. 38 quæ post συμβεβηκότα sequuntur om. 1. 47 οὕτως (. 1. 49 ἔχει· ή, etc. A. Col. 1500. 1. 4 ἀρχῆς· ἡ εἰ; ἀρχῆς; Η εἰ Οιιο. 1. 8 οὕτως G. 1. 14 Hic rursus incipit A. 1. 16 καὶ πῶς πόσαι R. 1. 26 ἐν ᾧ ἐστι τὸ δέ (τό δέ C) τι AC. 1. 27 ἔτι δὲ AC; dein τοῦτο G. 1. 28 ούπω δ. omn. AC. 1. 31 et 32 aútov AC. 1. 45 μήτε τὸ (το transf.) ὂν Α. 1. 50 ποιητικαὶ ἀλλήλων. Sequentia om. Α. Col. 1501, 1. 27 Hic rursus incipit A. 1. 23 ζητοῦντες Κ. 1. 35 οὐδὲν Οιιο. 1. 46 ἢ ἐκ μὴ Β. 1. 49 + ἐξ ἰατροῦ ΑΕ. penult. δὲ om. R. Col. 4504, 1. 1 ἐπεὶ δὲ R. et Οιιο; dein κυρ. τὸν Ιατρ. R. 1. 5 πάσχῃ ἢ ποιῇ ἡ γίνηται. R. 1. 4 δῆλον ὅτι Οιίο. 1. 7 μηδὲν Οuto; dein μηδὲ εἶναι Α. 1. 14 γίνεται τι R. 1. 15 πλὴνγίγνεσθαι om. Α. 1. 16 et om. AC, ita et l. 17. 1. 18 ἐξ ἵππου omn. Α. 1. 19 av om. AC. 1. 21 μέλλει R. 1. 25 ἢ τὸ μὴ εἶναι R. 1. 39 τούτου hic fin. vers. C. 1. 38 μελανοῦ AG. 1. 51 ύλη· οἷον—ππον· εἰ AC. Col. 1505, 1. 1 καθ᾽ αὑτὸν AC. 1. 4 οὔσης; sequentia desunt in A. 1. 9. φωναῖς, πῶς C. 1. 14 μήτε εἶναι C. I. 34 Hic rursus incipit A, qui ut supra α', β' etc., post λόγου addidit, ita h. 1. addit Έκτος ρωσι λόγου. 1. 32 φαμεν είναι R. 1. 34 στέρησιν καθ' 13. 1. 35 πως· τὴν δὲ, οὐδαμῶς· οἱ, etc. AG; πως, τὴν ὕλην, τὴν δὲ στέρησιν οὐδαμῶς R. 1. 36' είναι φασι om. R. §1. 37 ὁμοίως ή τό, etc. R. ' 1. 44 κατὰ συμβ ὅν ἐστι διὰ τὸ εἶδος· καὶ εἰ κατὰ συμβεβηκὸς οὐκ ἂν εἶναι ἐστὶ τῇ ὕλῃ διὰ τὴν στέ ρησιν δῆλον· ἔσται, el. R. antepenult. οὐκ ἂν ὕλην om. penult. ἐστὶν ὅλη ἡ ὕλη, οὐδὲν AC. Col. 1508, 1. 1 ἀλλ' ἀεὶ Α; adest in sub a in det punctum, i. e. dele a. 1. 7 et 1. 8 aútñs AC. 1. 23 φαντασθείη et super syllab. είή sp. τω, quia in. vers. est, C, est igitur φαντασθείήτω. 1. 25 ἀγαθοῦ ἐφετοῦ AG. 1. 27 ἐφ. καὶ ὀργίζεσθαι AG. 1. 28 αὐτοῦ Δι; αὑτοῦ Οιιω. 1. 29 αὐτοῦ φθ. AC, αὑτοῦ φθ. Ομο. ib. οὔτε αὐτὸς Α, οὔτε αὐτοὶ G, οὔτε αὐτὸ ἑαυτοῦ Κ. οὔτε αὑτοῦ Οιιο. 1. 30 ἐνδεές· οὕτω τὸ ἐν. Α. 1. 35 γίγνεται Α. 1. 39 ἐγίνετο AC. 1. 42 ἑκάστῳ om. AC. 1. 43 τι om. AG; dein ἀφίξεται ἐσχ. R. Col. 4509, 1. 4 δηλονότι AC ut semper. 1. 7 ὑπομένειν; sequentia om. A. 1. 11 οὐσίᾳ mallet Sylb. 1. 12 θεῖόν τε καὶ ἀγ. C. Col. 1512, 1. 6. Verbo δύνασθαι negatio 'non est addita, quoniam ea in præcedenti nomine ἀπιστία inclusa est.» Sylb. 1. 25. ἀγέννητον C. Col. 1513, Ι. 4 Hic rursus incipit A. 1. 3 οὕτως ἡ φύσις R: «lein λέγεσθαι Α. 1. 5 αὐτοῖς AC; αὑτοῖς οιιο. 1. 7 κατὰ τεχν. R. 1. 21, ut 1. 5. 1. 22 τὸ δ' ἐκ Α. 1. 35 θετεον· καὶ κατὰ φύσιν μὲν — ζῶον ἁπλῶς. γίνεται γὰρ ζῶον ἐκ ζώου, καὶ εἰ μὲν, etc. Α. 1. 39 ποιήσειε Οιιο. · ἐκ ζώου, ἀλλ' εἰ 1. 49 ἐπεὶ δ' ἐστὶ R; dein αἴτια et R et Οιιο. 1. 50 ἂν ἡ νοῦς R; mox οὐδὲν Οιιο. ult. τύχη τοῦ AG. Col. 1516, Ι. 1 εἰ om. AC. ib. τοῦ ἀνθρώπου AG. 1. 19 και om. Α.

col. 1791–1792page 42 of 56

PG 6:17911516, 1. 11 υπερ-καὶ φύσεως Α. 1. 17 ἀγέννητον Α. 1. 19 αἷς ΑΕ. 1. 28 ἄξιον λέγοντες γὰρ τὰ 1. 29 γίγνεσθαι Α. 1. 50 ή τοιοῦτον ἔτ. εἶναί τι· οὐ 1. 52 μὲν εἰ δὲ τοῦ μέντοι οὐδὲ ἐλαίαν. ἐκ δέ τοι οὐδὲ. ἄνθρωπον· τὰ τοιουδι γίνεται — ἐλαία - ἄνθρωπος Α. 1. 53 τὸν δ᾽ οὐρανὸν καὶ τὰ θειότατα σθαι Κ. 1. 56 τοῦτ' αὐτό 37 τούτου γε γενέ ὅτι 1. 47 τε ια τῷ τ ἀγέννητον γεν νητὸν 1517, 1. 3 οὔτε γέγ. φασιν αὐτ τόν 1. 7 ἔξεστι λ. 1. 9 ἀγεννησίας Α. ἐκ τοῦ αὐτοῦ Λόγου ιδ'. 1. 22 ἐκ τοῦ αὐτοῦ περὶ 1. 24 οὐδὲν Οιιο; ἀπὸ τοῦ αὐτ. 1. 27 τῷ τα— τῷ τῇ Α. 1. 53 αἱ ἀρχ. 1. 35 ὥσπερ τότε 1. 42 δηλονότι 1. 52 ἐστι· τῷ εἶναι τι άπειρον γιν. Α. 1520, 1. 2 καὶ μέλλον 1. 3 παρελθεῖν καὶ τὸ παρελθεῖν καὶ τὸ παρελθὸν Α. 1. 12 ἀρ. οὗτος ὡς 1. 13 ἢ τ. Ε. ἀριθμόν 1. 22 ἀπ. μηδαμῶς πολ. Α. 1. 25 μεγέθη καὶ 1. 26 εἰ τοῦ ἀπείρου-στ. δὲ ἐνεργεία Α. 1. 32 ὁ ἄχρονος (ὁ ἄχρ. Α) ἀγέννητος 1. 40 οὔτε ἤδη Α; ἀριθμὸς, ἀριθμός 1. 40 δὲ ἀφαιρέσει Α. 1. 48 διαιρ. δ' εστί, οὐ γὰρ χαλεπὸν ἀνελεῖν τὰς ἀτόμους γραμμάς Ε. 1. 50 ώσπερεί δυν. Α, ὡς περὶ δυν. 1. 51 καὶ ἀπ. τι 1. 52 τὸ δυνάμει είναι 1. 53 ὥσπερ ἡμέρας Α. καὶ γὰρ ἐπὶ τούτων ἐστὶ ἐνεργεία· Ολύμπια γάρ ἐστι καὶ τῷ δύνασθαι τὸν ἀγῶνα γίνεσθαι καὶ τῷ γίνεσθαι, 1521, 1. 1 ἄπειρον· καὶ γὰρ ἐπὶ τούτων ἐστὶ τὸ ἀεὶ Α. μὲν 1. 5 αεί γε γεννητόν 1. 19 ἐν προσθήκῃ τὸ 1. 26 ἀλλ' οὐ χωριστὸς ὁ ἀριθμὸς οὗτος τῆς διχοτομίας, οὐδὲ 1. 29 μένει τῇ ἀπειρία Α. 1.51 ἀγέννητον γενν. Α. ἐστὶν ἀριθμός Α. 1. 35 εἰ τὸ συμβαίνον 1. 58 ἐκ τοῦ αὐτοῦ δ' Λόγου 1. 42 τό δέ τι 1. 46 χ. γίνετο Α. χ. ἐγίνετο (. 1. 47 γαῖα ἐκεῖνο δ' ἄνευ τῶν ἄλλων 26. ἀγέννητον 1. 26 γενητὸς ἄρα 1. 10 εἰ μὴ κίνησίς τις ἦν ἡ κατὰ τόπον φεία μάλιστα οιόμ. ἐν τόπω. 1. 13 πρὸς τὸ 1. 14 δεῖσθαι τοῦ κινητοῦ, ἀδ. 1. 20 ἄρα καὶ ὁ τ. Α. 1. 28 ἐστιν. και Α. 1. 36 δοκεῖ εἶναι 1. 34 εἰ ἀλλ. νῦν ἦν ἀὴρ 1. 40 πρὸς πρὸς τὰ ἐν αὐτῇ 1. 48 λόγου ήτοι (ή τοῦ δευτέρου 1. 49 * αύξ. οὗ που ὅλος δὲ μὴ δὲ οὐδὲ ἄρα οὐκ ἀκολ. Ι. 5 τῆς ἑαυτοῦ 6 ψεῦδος 1. 10 ἔστι που (που) 1. 11 ψεῦδος Α. 1. 16 ὡς πέρας οὐ γὰρ πᾶν τὸ δν ἐν τό πῳ 1. 26 καὶ πρὸ Α, πῶς οὖν λελ. 1. 30 ταυτὸν τὸ ποῦ τῷ τῷ ἐν τῷ τόπῳ Δ. 1. 37 περί χρ. Α. 1. 44 ἐκ τούτων καὶ ὁ ἀεὶ λ.; & 1. 43 ἂν εἶναι δοξ. πρὸς δὲ τούτοις παντὸς μεριστοῦ το μν 1. 44 ήτοι πάντα τὰ μέρη είναι η ένια 1. 47 μετρεῖν γὰρ μετρεῖ τε Κ. 1528, 1. 2 άρα ὅτε Αυ. εν 1. 6 τοῦ χρ., ἐνεργεία ἐστὶ χρόνου Δ; τοῦ χρόνου ἐνέργεια ἐστὶ χρόνου 1. 8 ἄρα ὡς μὴ 11 ἐν ταῖς 1. 14 οὐδὲν οιίο, 1. 16 τὸ ἐξαίφνης ΑΕ. 1. 19 εἰς τὸ παρ., τοῦ νῦν Α. 1. 25 τετάρτου 27 γενητός δοκεῖ γεγονέναι; ὅση γὰρ 1. 35 καὶ τὸ ἄναρχ. Α. ύστε 1. 40 αὐτὰ Οιιο; καὶ μεταξύ τι 1. 1. 44 τῷ νῦν, χρόνου ἔστι ρον καὶ ὑποκείσθω. ὅταν μὲν... ὅταν δὲ... χρό νον. τοῦτο γὰρ ἐστιν ὁ χρόνος, ἀριθμὸς κινήσεως κατὰ τὸ πρότερον καὶ ὕστερον Β. 1. 47 ἀλλ' ή 1. 48 μὲν γὰρ πλ. κρινόμενον ἀρ. Α. 1529, 1. 4 ἔστι Α. μὲν 1. 10 τριακ. πρώτῳ Οιιο. 1. 28 ή ληπτή διαφ. Α. ὄντα ᾗ ἀεὶ ὄντα 1. 35 περ. ὑπὸ χρόνου ὡς οὖν Αΰ; 1. 42 είναι 1. 48 ἐξ ἀνάγκης καὶ τὰ ἐν τῷ χρόνῳ Δ, ΣΧΕΙΣ ἀνάγκης λείπει ἐν ταῦθα· οὐ γὰρ ἁρμόττει τὸ ἔμπροσθεν τῇ προελθούση ἐννοίᾳ· δῆλον δὲ καὶ ἀπὸ τοῦ ψήφου τῶν κεφαλαίων. 1532, 1. 3 γὰρ οὐκ ἐξ Οίιω. οὐκ ἔστι; 1. 6 οὐκ ἐξ Οιιο. 1. 8 φθορά τοῦ αὐτοῦ.

Col. 1516, 1. 11 υπερ-καὶ φύσεως om. Α. 1. 17 ἀγέννητον Α. 1. 19 αἷς ΑΕ. 1. 28 ἄξιον λέγοντες γὰρ τὰ R. 1. 29 γίγνεσθαι Α. 1. 50 ή τοιοῦτον ἔτ. εἶναί τι· οὐ etc. AG. 1. 52 post μὲν εἰ δὲ om. τοῦ AC. il. μέντοι (lin. vers.) οὐδὲ ἐλαίαν. ἐκ δέ τοι οὐδὲ. ἄνθρωπον· τὰ etc. A΄; ubique post τοιουδι adest comima in G; cæterum γίνεται — ἐλαία - ἄνθρω πος Α. 1. 53 τὸν δ᾽ οὐρανὸν καὶ τὰ θειότατα σθαι Κ. 1. 56 τοῦτ' αὐτό R, qui l. 37 τούτου om. 1. 42 prius γε recte om. R. γενέ1. 45 ὅτι cum infinitivo constructum cui ignoLum? 1. 47 τε ια τῷ τ6 A, qui dein ἀγέννητον et γεννητὸν habet. Ad l. 47: «Notat ex hoc loco Perionius Aristotelis libros Justini quoque ætate in capita fuisse divisos. Sed intelligit hic Justinus potius ea capita, quæ ipse ordine hucusque ex Aristotele excerpsit. Sylburg. cf. capp. 15 et 35. Col. 1517, 1. 3 οὔτε γέγ. R, qui nos φασιν αὐτ τόν habet. 1. 7 ἔξεστι λ. R. 1. 9 ἀγεννησίας Α. 1. 19 ἐκ τοῦ αὐτοῦ Λόγου i est inscr. in A; deest omuis inscr. in C, adest in Mε ιδ'. 1. 18 Exwy C. 1. 22 ἐκ τοῦ αὐτοῦ περὶ etc. A. 1. 24 οὐδὲν et Οιιο; ἀπὸ τοῦ αὐτ. R. 1. 27 τῷ τα— τῷ τῇ Α. 1. 53 αἱ ἀρχ. R. 1. 35 ὥσπερ τότε R. 1. 42 δηλονότι solus A. 1. 52 ἐστι· τῷ AG; supra εἶναι τι άπειρον R. uit. γιν. Α. Col. 1520, 1. 2 καὶ μέλλον AC. 1. 3 παρελθεῖν καὶ τὸ παρελθεῖν καὶ τὸ παρελ θὸν Α. 1. 12 ἀρ. οὗτος ὡς 1. 13 ἢ τ. Ε. ἀριθμόν om. AC. 1. 22 ἀπ. μηδαμῶς πολ. Α. 1. 25 μεγέθη καὶ R. 1. 26 εἰ τοῦ ἀπείρου-στ. δὲ ἐνεργεία om. Α. 1. 32 ὁ ἄχρονος (ὁ ἄχρ. Α) AC. 1. 53 ἀγέννητος et sic mox quoque. 1. 40 οὔτε ἤδη Α; dein ἀριθμὸς, ἀριθμός AG. 1. 40 δὲ ἀφαιρέσει Α. 1. 48 διαιρ. δ' εστί, οὐ γὰρ χαλεπὸν ἀνελεῖν τὰς ἀτόμους γραμμάς Ε. 1. 50 ώσπερεί δυν. Α, ὡς περὶ δυν. C. 1. 51 καὶ ἀπ. τι R. 1. 52 τὸ δυνάμει είναι AC. 1. 53 ὥσπερ ἡμέρας Α. penult. καὶ γὰρ ἐπὶ τούτων ἐστὶ om. A. Dein ἐνεργεία· Ολύμπια γάρ ἐστι καὶ τῷ δύνασθαι τὸν ἀγῶνα γίνεσθαι καὶ τῷ γίνεσθαι, etc. R. Col. 1521, 1. 1 ἄπειρον· καὶ γὰρ ἐπὶ τούτων ἐστὶ τὸ ἀεὶ etc. Α. 1. 2 μὲν on. AC. 1. 5 αεί γε R. 1. 8 γεννητόν et sic infra quoque. 1. 19 ἐν προσθήκῃ τὸ etc. C. 1. 22 deest inscriptio in AC, qui sequentia præcedenti capiti adnectunt. 1. 26 ἀλλ' οὐ χωριστὸς ὁ ἀριθμὸς οὗτος τῆς διχοτομίας, οὐδὲ etc. f. 1. 29 μένει τῇ ἀπειρία Α. 1.51 ἀγέννητον et dein bis γενν. Α. ἐστὶν ἀριθμός om. Α. 1. 35 εἰ τὸ συμβαίνον 1. 58 ἐκ τοῦ αὐτοῦ δ' Λόγου etc. A. 1. 42 τό δέ τι AC. 1. 46 χ. γίνετο Α. χ. ἐγίνετο (. 1. 47 γαῖα AC. penult. ἐκεῖνο δ' ἄνευ τῶν ἄλλων R, at cf. cap. 26. Col. 1524, 1. 5 ἀγέννητον et sic tota hac pag., at 1. 26 γενητὸς ἄρα babet. 1. 10 εἰ μὴ κίνησίς τις ἦν ἡ κατὰ τόπον R, qui φεία μάλιστα οιόμ. ἐν τόπω. 1. 13 πρὸς τὸ Ac. 1. 14 δεῖσθαι τοῦ κινητοῦ, ἀδ. C. 1. 20 ἄρα καὶ ὁ τ. Α. 1. 28 ἐστιν. και Α. 1. 30 8 yàp A. 1. 31 èxɛivo dè A; om. &h R. 1. 36 δοκεῖ εἶναι AC, qui supra 1. 34 εἰ ἀλλ. habent. 1. 39 νῦν om. AC; supra ἦν ἀὴρ R. 1. 40 πρὸς omn. G; πρὸς τὰ ἐν αὐτῇ omissis intermediis. 1. 48 λόγου ήτοι (ή A, ut videtur.) τοῦ δευτέρου AC. 1. 49 * αύξ. AC; dein οὗ που ὅλος R. penult. δὲ μὴ δὲ A, qui dein οὐδὲ ἄρα habet. Col. 1525, 1. 1 οὐκ ἀκολ. Steph. ei Sylb. contra AG. Ι. 5 τῆς ἑαυτοῦ A, qui l. 6 ψεῦδος habet. 1. 10 ἔστι που (που) AC. 1. 11 ψεῦδος Α. 1. 16 ὡς πέρας AC: dein οὐ γὰρ πᾶν τὸ δν ἐν τό πῳ R. 1. 26 καὶ πρὸ Α, qui mox πῶς οὖν λελ. 1. 30 ταυτὸν τὸ ποῦ τῷ C; τῷ ἐν τῷ τόπῳ Δ. 1. 37 περί χρ. Α. 1. 44 ἐκ τούτων AC, dein καὶ ὁ ἀεὶ λ.; om. & C. 1. 43 ἂν εἶναι δοξ. R, qui dein πρὸς δὲ τούτοις παντὸς μεριστοῦ habet. το μν 1. 44 ήτοι πάντα τὰ μέρη είναι η ένια R. 1. 47 μετρεῖν γὰρ Al; μετρεῖ τε Κ. Col. 1528, 1. 2 άρα ὅτε Αυ. εν AC. 1. 6 τοῦ χρ., ἐνεργεία ἐστὶ χρόνου Δ; τοῦ χρόνου ἐνέργεια ἐστὶ χρόνου 1. 8 ἄρα ὡς μὴ A, qui l. 11 ἐν ταῖς etc. habet. 1. 14 οὐδὲν οιίο, ut semper. 1. 16 τὸ ἐξαίφνης ΑΕ. 1. 19 εἰς τὸ παρ., τοῦ νῦν om. Α. 1. 25 τετάρτου om. A, qui l. 27 γενητός et sic infra et pag. seq. 1. 32 Lena habet post δοκεῖ γεγονέναι; nam ὅση γὰρ etc. præcedentibus altexuit. 1. 35 καὶ τὸ ἄναρχ. Α. - ύστε 1. 40 αὐτὰ Οιιο; dein καὶ μεταξύ τι 1. 1. 44 τῷ νῦν, χρόνου AC; dein loco ἔστι ρον habet καὶ ὑποκείσθω. ὅταν μὲν... ὅταν δὲ... χρόνον. τοῦτο γὰρ ἐστιν ὁ χρόνος, ἀριθμὸς κινήσεως κατὰ τὸ πρότερον καὶ ὕστερον Β. 1. 47 ἀλλ' ή et R. 1. 48 μὲν γὰρ πλ. R. ib. κρινόμενον ἀρ. Α. Col. 1529, 1. 4 ἔστι Α. 1. 7 μὲν om. AC. 1. 10 τριακ. πρώτῳ Οιιο. 1. 28 ή ληπτή διαφ. Α. 1. 52 ὄντα ᾗ ἀεὶ ὄντα R; «quatenus semper sint Lang. 1. 35 περ. ὑπὸ χρόνου AG. 1. 36 ὡς οὖν Αΰ; sed semper litteras initiales om., quippe quas postea rubricatas voluerit addere librarius, quod ut multi alii, hic quoque omisit. Idem valet de hoc et nonnullis aliis cod. locis, ubi littera rubricanda omissa est. 1. 42 είναι om. AC. 1. 48 ἐξ ἀνάγκης καὶ τὰ ἐν τῷ χρόνῳ Δ, qui totum ΣΧΕΙΣ caput on. In post ἀνάγκης lacuna, qua animadversa librarius in Me scripsit: λείπει ἐν ταῦθα· οὐ γὰρ ἁρμόττει τὸ ἔμπροσθεν τῇ προελθούση ἐννοίᾳ· δῆλον δὲ καὶ ἀπὸ τοῦ ψήφου τῶν κεφαλαίων. Col. 1532, 1. 3 γὰρ οὐκ ἐξ Οίιω. 1. 4 lege οὐκ ἔστι; nam typographorum bie error. 1. 6 οὐκ ἐξ Οιιο. 1. 8 φθορά omn. G. 1. 14 Inscriptio in τοῦ αὐτοῦ.

col. 1793–1794page 43 of 56

PG 6:17931532 1. 16 γὰρ ἂν ἄνθρ. Οιιο. 1. 21 ἁπλῶς· τὸ δέ εις. κινείται κινεῖσθαι 1. 23 τό δέ τ' Α. 1. 26 τοῦ θ'λ.; τοῦ ἐνάτου λ. ἐκ τοῦ θ' λ. Τ. ὀγδόου λ. Οιιο. 1. 28 εἶναι εἰ οὖν ἀδ. ἐστι καὶ εἶναι καὶ 1. 29 νῦν ἐστί ἔχον ἅμα άρχ. 1. 32 χρ. ἔν τινι τῷ νῦν ἔσται Α. 1. 34 τε καὶ τελευτὴ τὸ νῦν 1. 35 ἀνάγκη αὐτοῦ ἐπ' ἀμφότερα εἶναι ἀεὶ χρόνον ἀλλὰ μὴν εἴγε χρόνον. φανερὸν ὅτι ἀνάγκη εἶναι καὶ κίνησιν, εἴπερ ὁ χρόνος πάθος τι κινήσεως. 1. 46 ὡς γενήσετα: Α. 1. 49 μέλλουσαν γένεσιν ἔχει Οιιο. 1533, Ι. 2 ἐπ' ἀμφότερα (ἐπ' ἀμφοτέρα 1. 7 τὸν νῦν Α, 9 πᾶν 10 γενη τὸν 1. οὗ ἡ ἀρχ. Α. 1. 18 ἀρχὴν εἶναι ταύτην ἱκανὴν ἀεὶ ἢ ἔστιν. 1. 19 ὀρθῶς ἔχει ὑπολ. 1. 25 ἔστι τῆς ἀϊδ. ἐστί 1. 27 έτερον οιn. 1. 28 οὕτως γιγν. 1. 32 οὕτως 1. 38 ἐξότου Α. γρ. ἀκριβῶς Οιιο 1. 46 αὕτη γὰρ Οιιο. γιν. γενητή 1536, 1. ανάγκη συν. ἀεὶ συν. τὸ δὲ ἐφ. 1. 6 μία δ' ἡ ὑφ᾽ εἰ δὲ Οιιο. 1. 7 γὰρ ἄλλο 8 ὅλη 11 ἡ δὲ 1. 13 τὸ φυσ. σῶμα ἐν αὐτῷ Α. 1. 27 γίνεται νῦν 28 τοῦ μέλλον γιν. 1. 35 ὥσπερ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων οὗ τε μὴ τῷ χρόνῳ. οὕτως ἂν λέγοιτο ὅτι οὐδεμία γάρ 1. 45 ότουούν ἐχ. γένεσιν ἀναγκ. ύστ., ἀλλ. καὶ αὐξ., τετελειωμένων ενδέχεται οι πρώτην γενηθ. δόξειε γ' ἂν γένητον 1. 12 αὐτοῦ ἑαυτοῦ Οιιο. 1. 13 ποιεῖ τῆς 1. 14 αὐτῇ Α. ἦν γιν., Α. 1. 30 ἀδ. τὸ ἄναρχ. Οιιο. τὸ τὸν ἄναρχον ἡγμένον κινεῖσθαι. κίνησιν ο κινεῖ 1540, 1. 6 γεννήσας οὐκ ἐγεννήθη 1. 10 οὕτως 1. 92 ημίση 1.24 δῆλον ὅτι Α. 1. 28 εἰ δὲ — εἰσὶ γενητοί Α. 1. 52 τῷ τοιούτῳ.· πρόσεστι Α. αὐτοῦ ἑαυτοῦ, 1. 45 θατ. ἦν 1. 16 τοῦ λεγομένου 1. 23 τὸ ἐπικρατούμενον αὐ του Α. 1. 27 γιγν. Α. 1. 50 αὐτῶν εκτελούντων τούτων ὁ Θεὸς Α. τε γεν. πλ. Π, είπερ τως 1. 44 ἐστὶ ἐκ πάσης; ἐξ ἁπάσης τι της ύλης; 1. 10 οὕτως 1. 15 ἀνείδιος 1. 28 μέντοι οὔτ᾽ ἂν εἴη ἄλλος Γ. 1. 53 τῷ ἀΰλῳ λόγῳ Α. εἰ τὸ κιν. 1545, 1. 1 ὁ οὐρανὸς; τοιοῦτος ἔχει ἐγκ. κύκλῳ 1. 6 ταῦτα δ' ἔνεκεν ταῦτα Ενε κεν Α. εἰ τοῦ ἀγενήτου 1. 48 ἐπεὶ δ' ὁ οὐρανός τοιοῦτος (σῶμα γάρ τι θεῖον), διὰ τοῦτο Κ. 1. 52 ἐπὶ τῷ μέσῳ ΑΓ. 1548, 1. 2 καὶ ἔκστασίς τοῦ· κ. φύσιν οιn. 1. 4 τοῦ μέσου· νῦν μὲν οὖν ὑποκείσθω τοῦτο, ὕστε ρον δὲ λεχθήσεται περὶ αὐτοῦ. ἀλλὰ μὴν Κ. 1. 5 ὧν γὰρ ἐναντίων θάτερον εἶνα φύσιν 1. 7 καὶ εἶναι 1. 8 τῆς στερ. πρότερον ἡ κατάφασις, λέγω δ' οὖν τὸ θερμὸν τοῦ ψυχρού. Η δ' ηρεμία καὶ τὸ βαρὺ λέ γονται κατὰ στέρησιν κουφότητος καὶ κινήσεως. ἀλλὰ μὴν εἴπερ ἔχει ἕκαστον τῶν στοιχείων πρὸς ἕκαστον: ὑποκείσθω δὲ καὶ τοῦτο νῦν, ὕστερον δὲ πειρατέον δεῖξαι. 1. 14 σώματα είναι Α. 1. 13 φανερόν, ὅτι 1.'17 εἶναι κ. φ. 1. 20 φορὰν; καὶ ἄλλην εἶναι φοράν ἔχειν τὰ στ. 1. 22 άλληλα. Λεχθήσεται δὲ καὶ περὶ τούτου ἐν τοῖς ἑπομένοις σαφέστερον Κ. 1. 24 γένεσιν δ', εἴπερ καὶ γῆν κινείσθαι κιν. δε τοιαύτ.; 1. 41 κίνησιν; καὶ εἰ οὐδ. 1. 41 κίν. καὶ τὸ εἶδος εἰ ἐσχηματίζετο 1549, 8 έστί τι ἐν Οιιό; πῶς ἄρα 1. 23 ούτε τι αὐτ. 1. 31 τόδε. Διά (; τόδε τι δια ἀνάγκην; αι. γένεσιν· ἐπεὶ δὲ δύναται, οὐδὲ ἡ γένεσις. ἀνάγκη εἶναι καὶ ἄλλα 1552. 1. 2 ἀλλ' εἰ, εἰ Οπιο. 1. 21 ὑπάρξειν τὸ ὑπάρξον δικίμι Α. ἐπεὶ δ᾽ ἔστι διχῶς ἐπὶ τοῦ κύκλου κινηθῆναι, οἷον ἀπὸ τοῦ τὴν μὲν ἐπὶ τὸ τὴν δ᾽ ἐπὶ τὸ Γ, ὅτι μὲν οὖν οὐκ εἰσὶν ἐναντιαι αὗται, πρότερον εἴρηται. ἀλλ᾽ εἰ 1. 78 εἰ γὰρ ἡ φύσις πως ὁ ἄνω τόπος Ρ.

Col. 1532 1. 16 γὰρ ἂν ἄνθρ. con. Οιιο. 1. 21 ἁπλῶς· τὸ δέ εις. AC. ib. κινείται κινεῖσθαι om. intermediis A. 1. 23 τό δέ τ' Α. 1. 26 τοῦ θ'λ.; τοῦ ἐνάτου λ. (in summo margine superiore fol. 284 recti adest ἐκ τοῦ θ' λ. in C); Τ. ὀγδόου λ. Οιιο. • Error in codd. inde natus est, quod numeralis nota 0′, qua scriptor usus est haud dubie, alias octo significat, quum scilicet ab a' usque ad w' vulgaris fit numeratio; alias vero significat novem, quum post &' inseritur G', numerus senarius. › Sic fere Perion. 1. 28 εἶναι om. A; εἰ οὖν ἀδ. ἐστι καὶ εἶναι καὶ v. etc. R. 1. 29 νῦν ἐστί R, qui dein ἔχον ἅμα άρχ. habet. 1. 32 χρ. ἔν τινι τῷ νῦν ἔσται Α. 1. 34 τε καὶ τελευτὴ τὸ νῦν R. 1. 35 ἀνάγκη αὐτοῦ ἐπ' ἀμφότερα εἶναι ἀεὶ χρόνον R, qui dein ἀλλὰ μὴν εἴγε χρόνον. Tum pergit: φανερὸν ὅτι ἀνάγκη εἶναι καὶ κίνησιν, εἴπερ ὁ χρόνος πάθος τι κινήσεως. 1. 46 ὡς γενήσετα: Α. 1. 49 μέλλουσαν γένεσιν ἔχει Οιιο. Col. 1533, Ι. 2 ἐπ' ἀμφότερα AC (ἐπ' ἀμφοτέρα ed. Marani Paris 1742). 1. 7 τὸν νῦν Α, qui l. 9 πᾶν sp. et l. 10 γενητὸν habet, bis et sicl. 15. 1. 12οὗ ἡ ἀρχ. Α. 1. 18 ἀρχὴν εἶναι ταύτην ἱκανὴν R et dein ἀεὶ ἢ ἔστιν. 1. 19 ὀρθῶς ἔχει ὑπολ. R. 1. 20 to AC. 1. 25 ἔστι τῆς ἀϊδ. (A tamen ἐστί label) C. 1. 27 έτερον οιn. AG. 1. 28 οὕτως AC. 1. 30 γιγν. AC et sic l. 31 et 32. 1. 32 οὕτως C. 1. 38 ἐξότου Α. 1. 45 γρ. ἀκριβῶς con. Wolf; Οιιo cf. quæsit. et respp. ad orthod. 113. 1. 46 αὕτη γὰρ Οιιο. 1. 52 γιν. A, qui tota hac pag. γενητή habet. Col. 1536, 1. 4ανάγκη συν. AC. 1.5 ἀεὶ (comma hic in C) συν. AC; dein τὸ δὲ ἐφ. R. 1. 6 μία δ' ἡ ὑφ᾽ AC; supra εἰ δὲ Οιιο. 1. 7 γὰρ ἄλλο AC, qui l. 8 ὅλη om. J. 11 ἡ δὲ AC. 1. 13 τὸ φυσ. σῶμα C; dein ἐν αὐτῷ Α. 1. 27 γίνεται νῦν AC. 28 τοῦ μέλλον γιν. A. 1. 35 ὥσπερ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων R, qui dein οὗ τε μὴ habet et mox τῷ præmisit χρόνῳ. ib. οὕτως AG, qui ἂν λέγοιτο om. 1. 38 ὅτι om. R, qui dein οὐδεμία γάρ habet. 1. 45 ότουούν om. AC; dein ἐχ. γένεσιν R, qui mox ἀναγκ. ύστ., dein ἀλλ. καὶ αὐξ., denique τετελειωμέ νων habet. Supra O cun R ενδέχεται οι R πρώτην het. ult. γενηθ. AC; dein δόξειε γ' ἂν et R. Col. 1537, 1. 9 γένητον AC et sic semper, aliud a nobis enotetur. 1. 12 αὐτοῦ AC; ἑαυτοῦ Οιιο. 1. 13 ποιεῖ τῆς AG. 1. 14 αὐτῇ Α. nisi 1. 19 ἦν γιν., sequentia usque ad fin. cap. om. Α. 1. 30 ἀδ. τὸ ἄναρχ. Οιιο. Porro in Me τὸ τὸν ἄναρχον ἡγμένον κινεῖσθαι. 1. 59 κίνησιν; ο fortasse κινεῖ addendum, Ouo. Col. 1540, 1. 6 γεννήσας οὐκ ἐγεννήθη G; Steph. de suo dedit id, quod exhibuit. 1. 10 οὕτως C. 1. 21 Hic rursus incipit A. 1. 92 ημίση R. 1.24 δῆλον ὅτι Α. 1. 28 εἰ δὲ — εἰσὶ γενητοί om. Α. 1. 52 τῷ τοιούτῳ.· πρόσεστι om. Α. Col. 1511, 1, 4 αὐτοῦ AG; «conjeceris ἑαυτοῦ, sed ferri potest vulgaris scriptura.» Otto. 1. 45 θατ. ἦν R. 1. 16 τοῦ λεγομένου AC. 1. 23 τὸ ἐπικρατούμενον con. Outo; dein αὐ του Α. 1. 27 γιγν. Α. 1. 50 αὐτῶν AC; dein εκτελούντων τούτων ὁ Θεὸς etc. Α. 1. 40 τε om. AC. 1. 45 γεν. πλ. Π, qui dein είπερ habet; dein ouτως AG. 1. 44 ἐστὶ ἐκ πάσης etc.; ἐξ ἁπάσης R. 1. 49 τι in fin. vers. sp. A. Col. 1544, 1. 7 της ύλης; seqq. usque ad fin. cap. om. A. 1. 10 οὕτως C. 1. 15 ἀνείδιος C. I. 24 llic rursus incipit A. 1. 28 μέντοι οὔτ᾽ ἂν εἴη ἄλλος Γ. 1. 53 τῷ ἀΰλῳ λόγῳ Α. 1. 45 verbis εἰ τὸ κιν. usque ad Gu. cap. desunt omnia in A. 1. 53 hic rursus incipit A. Col. 1545, 1. 1 ὁ οὐρανὸς AC; dein τοιοῦτος R. 1. 2 ἔχει ἐγκ. AC, qui l. 5 κύκλῳ non habent. 1. 6 ταῦτα δ' ἔνεκεν G; ταῦτα (fin. vers.) Ενε κεν Α. 1. 18 verbis εἰ τοῦ ἀγενήτου usque ad fin. cap. desunt omnia in A. 1. 47 Hic rursus incipit A. 1. 48 ἐπεὶ δ' ὁ οὐρανός τοιοῦτος (σῶμα γάρ τι θεῖον), διὰ τοῦτο etc. Κ. 1. 52 ἐπὶ τῷ μέσῳ ΑΓ. Col. 1548, 1. 2 καὶ ἔκστασίς AC. τοῦ· κ. φύσιν οιn. 1. 4 τοῦ μέσου· νῦν μὲν οὖν ὑποκείσθω τοῦτο, ὕστε ρον δὲ λεχθήσεται περὶ αὐτοῦ. ἀλλὰ μὴν etc. Κ. 1. 5 ὧν γὰρ AG; qui dein ἐναντίων θάτερον εἶνα: φύσιν habent. 1. 7 καὶ εἶναι R. 1. 8 τῆς στερ. πρότερον ἡ κατάφασις, λέγω δ' οὖν τὸ θερμὸν τοῦ ψυχρού. Η δ' ηρεμία καὶ τὸ βαρὺ λέ γονται κατὰ στέρησιν κουφότητος καὶ κινήσεως. ἀλλὰ μὴν εἴπερ etc, R, qui mox habet ἔχει ἕκαστον τῶν στοιχείων πρὸς ἕκαστον et addit: ὑποκείσθω δὲ καὶ τοῦτο νῦν, ὕστερον δὲ πειρατέον δεῖξαι. 1. 14 σώματα είναι Α. 1. 13 φανερόν, ὅτι om. AC. 1.'17 εἶναι κ. φ. R. 1. 20 φορὰν; καὶ ἄλλην εἶναι φοράν 1. 21 ἔχειν (ita A, om. interp. (;) τὰ στ. AC. 1. 22 άλληλα. Λεχθήσεται δὲ καὶ περὶ τούτου ἐν τοῖς ἑπομένοις σαφέστερον Κ. 1. 24 γένεσιν δ', εἴπερ R. 1. 25 καὶ γῆν R, qui dein xal ante κινείσθαι on 1. 36 κιν. δε τοιαύτ.; «secundum elementum suum scilicet» Lung. 1. 41 κίνησιν; καὶ εἰ οὐδ. coni. Sylb. 1. 41 κίν. καὶ τὸ εἶδος AC. 1. 49 verbis εἰ ἐσχηματίζετο etc. omtia usque ar fin. cap. om. A. ' Col. 1549, i. 8 έστί τι ἐν Οιιό; dein πῶς ἄρα cou. idem. 1. 23 ούτε τι αὐτ. Οuto. 1. 31 τόδε. Διά (; τόδε τι δια 'con. Οuto. 1. 59 ἀνάγκην; «necessitudo h. 1. = propositio certa, qualis a scholasticis Maxima et Topica nominatur.. Sic fere Lang. αι. γένεσιν· ἐπεὶ δὲ δύναται, οὐδὲ ἡ γένεσις. ἀνάγκη (sine iota subscr.) εἶναι καὶ ἄλλα etc. C. Col. 1552. 1. 2 ἀλλ' εἰ, εἰ Οπιο. 1. 21 ὑπάρξειν τὸ ὑπάρξον C. 1. 31 Ilie rursus δικίμι Α. 1:cipit R ita: ἐπεὶ δ᾽ ἔστι διχῶς ἐπὶ τοῦ κύκλου κινηθῆναι, οἷον ἀπὸ τοῦ τὴν μὲν ἐπὶ τὸ τὴν δ᾽ ἐπὶ τὸ Γ, ὅτι μὲν οὖν οὐκ εἰσὶν ἐναντιαι αὗται, πρότερον εἴρηται. ἀλλ᾽ εἰ etc. 1. 78 εἰ γὰρ ἡ φύσις AC, πως ὁ ἄνω τόπος Ρ.

col. 1795–1796page 44 of 56

PG 6:1795θάπερ ελέχθη πρότερον καὶ ὕστερον. 1555. 1. 1 εἰ τὸν οὐρ. — κίνησιν ἔχων Α. 1. 10 ἁπλῶς σωμ. Α. 1. 14 ίσα έχει Οιιο. 1. 24 περὶ τῶν Α. 1. 26 εὐλ. δὲ καὶ εὐλ. δὴ καὶ 1. 36 καὶ ξ. καὶ λ. 1. 47 εκθερμαίνεσθαι καὶ ταύτῃ ήλιος τετύ χηκεν οὔτε ἐν πυρί. 30 οὕτως 1. 20 ἐνεδέχετο 1. 31 ἐν τῷ οὐρ. 1. 36 αὐτῶν Α. 1. 38 ηρεμήση Α. 1. 42 μὲν Α. 1. 47 ως τ. ἄστρα 1560, 1. 12 εἰ ἔνεκα τοῦ ὡς κινείται Α. 1. 17 ἐκ τοῦ τρίτου λόγου περί οὐρανοῦ 1. 18 ἐπεὶ γὰρ; δι' αὐτῶν λ. 1. 19 σχήμα τοιοῦτον 1. 29 αὐτῶν 1. 31 δι' αὐτῶν μὲν οὐρανὸς Α. 1. 40 τὴν ἀκινησίαν Α; τὴν ἀεικίνησιν Οιιο. 1561, 1. 4 οὐκ ἄρα Οιιο. 1. 5 οἷς τι παρὰ Οιιο. 1. 12 πορευτικῶν 1742 πορευτιτικών). 1. 15 ἐκ τοῦ δευτέρου λόγου περὶ οὐρανοῦ ΑΕ. 1. 17 τῶν θείων μονον· ἔκασταν γὰρ τῶν 1. 19 ταύτῃ οὖν εἰ σφ. 1. 34 τὰς ἐν 1. 40 φύσει λεγομένων 1. 41 τὰ ἁπλᾶ 1. 45 τούτοις, καὶ ὅσα ἐκ τούτων· τόν τε 1. 44 μόρια αὐτοῦ και πάλιν 1564, 1. 8 γίνεται Α. 1. 19 φθαρτὰ καὶ γενητά Α, μεταβάλεται μαρτύρων χαριτούς εὐελπίστου, ἱέραχος, εἰδωλολατρίας π. τιμωτίνου ἀφικεῖσθαι ἀφικνεῖσθα ἐν τ. Καππαδοκ. 1. 29 λιβεριανός. Βαλεριανόν, 1. 52 Πρὸς τὸν Ί. Οιιο, λόγιος

Col. 1582 1. 42 Exet & AC; dein &piotepóv, xaθάπερ ελέχθη πρότερον R et dein καὶ ὕστερον. Col. 1555. 1. 1 εἰ τὸν οὐρ. — κίνησιν ἔχων om. Α. oùp. 1. 10 ἁπλῶς σωμ. Α. 1. 13 verbis El navtaxóðev usque ad fin. cap. omnia desunt in A. 1. 14 ίσα έχει con. Οιιο. 1. 23 Hic rursus incipit A. 1. 24 περὶ τῶν Α. 1. 26 εὐλ. δὲ καὶ AC, at εὐλ. δὴ καὶ R. 1. 36 καὶ ξ. καὶ λ. R. 1. 47 εκθερμαίνεσθαι καὶ ταύτῃ R, dein ήλιος τετύχηκεν et infra οὔτε ἐν πυρί. Col. 1556, 1. 12 a verbis el tà thy usque ad fin. omnia om. A. cap: 30 οὕτως C. 1. 46 zavrhy con. Otto. 1. 49 Hie rursus incipit. A. Col. 1557, 1. 4 Evdɛdɛµéva con. Sylb. L. 17 odôły yàp AC. 1. 20 ἐνεδέχετο R. 1. 26 te sp. in fin. vers. A. 1. 31 ἐν τῷ οὐρ. AG. 1. 34 thy tv avtw x. R, dein tà &lla d' &orpa. 1. 36 αὐτῶν Α. 1. 37 av om. R, qui dein xɩvhostai habet. 1. 38 ηρεμήση Α. 1. 42 μὲν om. Α. 1. 47 ως τ. ἄστρα om. C. Col. 1560, 1. 12 εἰ ἔνεκα τοῦ ὡς κινείται om. Α. 1. 17 ἐκ τοῦ τρίτου λόγου περί οὐρανοῦ AC. 1. 18 ἐπεὶ γὰρ R; dein δι' αὐτῶν λ. 1. 19 σχήμα τοιοῦτον AG. 1. 29 αὐτῶν ΑC. 1. 31 δι' αὐτῶν AC. 1. 34 parvo spatio vacuo post xovpótyta relicto incipit μὲν οὐρανὸς Α. 1. 40 τὴν ἀκινησίαν Α; τὴν ἀεικίνησιν Οιιο. Col. 1561, 1. 4 οὐκ ἄρα con. Οιιο. 1. 5 οἷς τι παρὰ con. Οιιο. 1. 12 πορευτικῶν (ed. Mar. 1742 πορευτιτικών). 1. 15 ἐκ τοῦ δευτέρου λόγου περὶ οὐρανοῦ ΑΕ. 1. 17 τῶν θείων AC, qui dein μονον· ἔκασταν γὰρ τῶν habent. 1. 19 ταύτῃ οὖν AC. 1. 20 popa om. AC; dein &оdoñσa R. 1. 32 εἰ σφ. con. Outo. 1. 34 τὰς ἐν AC. 1. 40 φύσει λεγομένων AG. 1. 41 τὰ ἁπλᾶ AC. 1. 45 τούτοις, καὶ ὅσα ἐκ τούτων· τόν τε AG. 1. 44 μόρια αὐτοῦ R; dein και ante πάλιν om. AC. Col. 1564, 1. 8 γίνεται Α. 1. 19 φθαρτὰ καὶ γενητά R. 1. 24 Yiyv. A. 1. 26 μetaбnoxsobat (cf. supra col. 1460, I. 34| Α, μεταβάλεται C. Ceterum Perionio, cum nibil quod librum finitum esse declaret, hoc loco legitur, dubium est, situe hic hujus libri finis necne. AD MARTYRIUM S JUSTINI. Inscr. μαρτύρων om. Otto, qui post χαριτούς addidit εὐελπίστου, ἱέραχος, ποmnina a descriptore et edi toribus perperam omissa; ideni natóvos scripsit et cum Papebrochio 216ɛpravou. Porro post ¿wun idem ex Papebrochio addidit mpò twv (twy pro te' a Papeb. edito corr. ex Sim. metaph.) slowy louvou. Quæ dein leguntur verba apud Papebr. unvi lovvlov πp μaptúptos etc. inde explicanda sunt, quod Justini sociorumque ejus martyrium Kalendis Juniis a Græcis celebratur. Col. 1565, c. 4. Initium hujus martyrii ut nunc est, ab alio saltem temporibus Constantini et fortasse multo serius etiam additum esse quivis videl. εἰδωλολατρίας Οlto, qui dein sat vulgares de verbis xatà π. x. X. ambages forte ex thesauro isto ab eo mirum quantum adamato, e lexico Papeo edito, petitas attulit. Porro a verbo oulingOdvte acta incepisse suspicatus est Maranus, quod ut crederet fortasse particula ovy ductus est. Metius a verbis povorixos etc. ea incepisse Otto affirmavit. Cæterum cf. Sem. I, 1. 1, p. 16 seqq. Col. 1568, 1. 28 Emapxos i. e. urbis præfectus. > Baron., Papebr., al. Illo munere fungebatur Rusticus sub Marco Aurelio et Lucio Vero imperatoribus (cf. c. 2 Tois BacheÑov) cf. Themist. Orat. XVII, p. 215 Hard.; et Digest, lib. XLIX, tit. 1, 1. 1.7 cf. Dial. c. Tryph. capp. 2 et 8. 1. 13 μerá dóy. ópb. cf. Credneri librum, quem inscripsit. Quædam quæ ad canonem sacroruin librorum pertinent › p. 20 et 24. 1. 30 Hic mihi videor subodorari occultas machinationes Crescentis (cf. It apol. c. 3), quibus Christianos eorumque doctorem Justinum insimulaverit apud præfectum tanquam clandestinos coetus quietique urbis periculosos agere solitum. › Papebroch. 1. 40 τιμωτίνου inter alios et Outo; porro loco Martini Baronius Martii scr.-έnávw µ. t. p. i. e. in cœnaculo domus Martini. Dein commiale post TOUTOV deleto sequens xal transferas etiam, ut et OLIN; GUVEREVOLs cf. I apol. c. 67. Mox typograplorum errore legitur ἀφικεῖσθαι loco ἀφικνεῖσθα Infra ed. Paris. 1742 xapitvi habet. Col. 1569, 1. 3 seqq. Xapitol ubique alii et recte quidem. 1. 6-7 Recte se habet Sirleti versio. 1. 17 authy ed. Paris. 1742. 1. 22 ἐν τ. Καππαδοκ. < sed et reliquos fere fuisse extraneos eoque fidentius præ aliis comprehensos, suspicari faciunt nomina plerorumque Græca: quin etiam vero simile est, Romæ exsistentem Justinum vix alios quam Græcos auditores habuisse. › Papebroch. Mancipia omnium præstantissima ex Cappadocia Romam asportata esse, in vulgus notum est et observavit Otto quoque. Porro male Otto conjecit of Gou Yoveis, quod Græcum non est cf. Kuehner 1. 1. § 627, n° 3, p. 323. 1. 29 λιβεριανός. Menæa nuncupant Βαλεριανόν, Valerianum. 1. 52 Πρὸς τὸν Ί. Οιιο, qui dein λόγιος transfert: ‹ doclus. ' Col. 1572, 1. 8 Hotel & errore typographorum ed. Paris, 1742, uti et mox 0úσal. 1. 16 of &ytor, etc. ‹ Collectoris verba in consuetum locum satis dant intelligere hoc. additamentum diutiuscule post rem gestam, quando locus peculiaris martyrii ignorabatur, conscriptum fuisse: quem quidem locum si collector scivisset, utique designasset. Eodein et illud refer, quod mox in loce opportuno sepulti dicuntur.» Mazochius. AD FRAGMENTUM DE RESURRECTIONE, quod denuo contulimus cum codice Coisl. n° 276 insignito. Is codex, de quo cf. Montfalc. bihl. Coisl. el. p. 389 seqq., est membranaceus, decimi circiter sæculi, constat 278 foliis, cujus sing. pag. 30 versus continout. Fuit olim Lauræ sct. Athanasii in monte Atho, in catechumenis ibi repositus a SophronIO

col. 1797–1798page 45 of 56

PG 6:1797271: προσετέθη ἐν τοῖς κατηχουμενείοις τῆς ἱερας λαύρας ἡ παροῦσα αὕτη βίβλος παρὰ τοῦ ἁγιωτάτου ἐν ἱερομονάχοις κ[υρίου] σωφρονίου καὶ πνευματικοῦ τῆς αὐτῆς λαύρας τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν ἀθανασίου τοῦ ἐν τῷ ἄθω, καὶ οἱ ναγινώσκοντες (οἱ ἀναγινώσκοντες ενω χεσθε αὐτῷ. τοῦ ἁγ. Ἰουστ. τοῦ φιλ. καὶ μάρτ. περὶ ἀναστάσεως. 756 ἐκ τοῦ περὶ ἀν.. Η. Ε. 1572, 1 ελεύθερός τε καὶ; ὁ λό γος τῆς ἀληθείας μὴ δὲ μίαν μὴ δὲ πέμψαντι καὶ τὸν τῆς ἀληθείας λόγον. 1573, 1. 1 περὶ αὐτὸν Α. 1 4 ὅπερ 504; ἀποδείξεις Α, ει πρινῆ ἐστιν εἴτε ἀληθῇ Α, ψευδῆ τα λεγόμενα ουκέτι εἰ οὕτω τοὺς και 1. 24 αυτόν τε καὶ τῶν ὅλων ἁπάν των τ. ὁ. καὶ ἀ. 1. 50 καὶ γν, ἀναπαύονται ἐπ' αὐτῷ Α. Οιιο με οὐχ τὰ χειρο εἰς τὸ αὐτὸ τὸ αὐτ πρὸς δὲ τὸ ἀδ. Α. 1576, 1. 1 σοφίσματα Α. ήτοι ή 1. 4 ἐμφαίνει τοῦ ἀνιστῶντος· εἰ τὰ μέρη καὶ τ. μ. ἕξει, δῆλον ὅτι ταῦ τα ἀναστ. ἄπορον. Καὶ πῶς οὐκ συνουσιάζουσιν ὥστε οὐδὲ σαρκικὴ ἀνάστ. Α. 1. 18 ἐπαγ. τῆς ἀναστάσεως. λύσωμεν ἔστω δε ει πᾶς λόγος έν ταῦθα κατ' ἀνάγκης; Οι κατ' ανάγκην. ὥσπερ δὴ ταύτας τὰς ἐνεργείας: καὶ οὕτως οὐκ εὐθέως σπῆ ραι porroἄρσενας και τὴν συνουσίαν. 1577, 1. 3 ἀλλὰ μὴν καὶ Α, ἄρσενες ει δι' ἀνθρ. τὴν συνουσίαν καὶ πρίν. 8 Ιησ. ὁ χρ. Α. ἐκ. παρθ. ἐγεννήθη, ἀλλ᾽ ἵνα ἀλλ' ἡ ἵνα λέγω δὲ λ. δή ταύτην δε μόνον Α. 1. 47 μὴ ἀναγκ. οὐ κατεδέξατο ένδ. ὑστερουμένη ἀνόμου. ὄσφ. Οι. φησὶν 57. κληθήσεται ἢ ἄλλο τι. 1. 78 τὸ ρ. περὶ αὐτοῦ διὰ τῶν πρ. εἰς πίστιν τοῦ ὅτι 1580, 1. 1 τὸ ἀνιστάνειν; τὴν ἀρχὴν= Οιιο πρῶτον οὖν δοκεῖ μέν μοι Α. 1. 6. ἑαυτοὺς εἶναι π. Α. 1. 10 δυν. τούτοις ἐστίν Α, 1 18; δέ τε πάντα Α; καὶ τὸ καὶ καὶ ῥεῖα Α. πόλλοι τούτων 1. 19 πολλὺ μᾶλλον Α; ἡμεῖς οἱ τὴν ἐξαιρ 1. 21 καὶ πρῶτον τε τὴν 1 1. 24 δυνάμεως· ἔτι δὲ καὶ τὴν Α. 1. 30 ποιεῖ τὸ ἀποτέλεσμα τῶν τῆς ἀληθείας τέκνων 1. 36 πρ. μὲν ὅτι οὐδὲ αὐτὸς εἰ πιοχ εἰ γὰρ πρὸς ἀ πίστους αὐτ. ἦν ἀποκρίνεσθαι τὸ, ὅτι πεπ. νῦν δὲ 1. 43 ἀλλ' ἐπειδὴ ἂν εἰσιν 1. 48 δυνατὴν τὴν τῆς εἰ μήτε - τ. κόσμου 1581, 1. 4 γῆν καὶ ὕδωρ· ἀέρα· πῦρ 1. 8 τῶν ἀτόμων Α. 1. 12 διαφ. αὐτοῖς οὔσης Α. 1. 14 τὸ μήτε; τὸ ὂν μήτε Οιιο. 1. 17 ἐχόντων· κατὰ κατὰ π. αὐ τοὺς 1. 20 ὕλη καὶ κυρίως αμφότερα Θεός ὁ γενόμενον Μοχ ἢ ὁ κηρὸς ἢ τί τοιοῦτον ἄλλο ἀναφυράσαντι οὕτως κατὰ πλ. καὶ τὴν ὕλην 1. 39 λαβ. ἀπὸ τοῦ δι' αὐτῶν διήκοντος κασσιτήρου διαλύσαι εἰ κατ' ἰδίαν ει πως καὶ πάλιν εἰ θελήσει μίξας συντεθημένων. τούτων μὲν οὖσαν Α. 1584, 1 1 τάξιν καὶ θέσιν λαβόντες Α. 1. 3 ἐκ ψηφίδων Α. 1. 8 του ζώου. εἶτα ὁ μὲν ψηφοθέτης ἔχων τὰς ψή φους οὐκ ἀδυνατήσει σκορπισθείσας συναγαγεῖν καὶ πάλιν ποιῆσαι τὸ αὐτὸ εἶδος του ζώου. ὁ δὲ Θεὸς Α. 1. 10 συναγαγὼν ποιῆσαι Γ. 14 ἱκανῶς ἀποδ. Α. 1. 16 σαρκός· πῶς οὖν μᾶλλον Α. 1. 19 τῆς ἐπουρανίου πολιτείας Α, μετα έπειτα δὲ καὶ 1. 25 εἰ γὰρ Α. σαρκικόν δηλονότι πλασθήσαν,

Monacho, ut fol. 271 vers. init. dicitur: προσετέθη ἐν τοῖς κατηχουμενείοις τῆς ἱερας λαύρας ἡ παροῦσα · αὕτη βίβλος παρὰ τοῦ ἁγιωτάτου ἐν ἱερομονάχοις κ[υρίου] σωφρονίου καὶ πνευματικοῦ τῆς αὐτῆς λαύρας τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν ἀθανασίου τοῦ ἐν τῷ ἄθω, καὶ οἱ ναγινώσκοντες (οἱ ἀναγινώσκοντες scribendum est) ενω χεσθε αὐτῷ. Legitur hoc fragmentum a fol. 71 rect. fin. • 78 vers. fin. Insignivimus hunc codicem littera A. duscriptio: τοῦ ἁγ. Ἰουστ. τοῦ φιλ. καὶ μάρτ. περὶ ἀναστάσεως. Joan. Dam. sacr. parall. tom. II, p. 756 ed. Lequien add. ἐκ τοῦ περὶ ἀν.. quippe qui tractatum integrum dare noluerit. Quum Eusebius et Plotins hunc librum non commemoraverint, sunt qui hanc partem ejus fuisse putent operis, quod contra omnes haereses Justinum scripsisse notum est. Cr. 1 Apol. c. 26; Euseb. Η. Ε. iv, 11, Phot. Bibl. cod. 125. Col. 1572, cap. 1 ελεύθερός τε καὶ; dein ὁ λόγος τῆς ἀληθείας mota est dicendi formula cf. 1 Cor. 6, 7 etc. Μox μὴ δὲ μίαν et dein μὴ δὲ et sic semπέμψαντι καὶ τὸν τῆς ἀληθείας λόγον. .per A. Col. 1573, 1. 1 περὶ αὐτὸν Α. 1 4 ὅπερ cf. Kueh. I. I. p. 504; ib. ἀποδείξεις Α, sed al. posterius εt in t em. et accentu super ει deLeto posuit alium super o. 1. 6 πρινῆ A, sed circumflex. in gravem mut. al. 1. 10 ἐστιν et sic fere seinper. 1. 16 εἴτε ἀληθῇ Α, qui post ψευδῆ non interpungit; celerum τα λεγόμενα subjectum esse quivis facile perspicit; Maranus aliquantulum a vero h. 1. aberravit; mox ουκέτι εἰ οὕτω τοὺς omisso και A. 1. 24 αυτόν τε καὶ A, qui dein τῶν ὅλων ἁπάν των habet; posterius Οuo correctionem cujusdam "ectoris habens oni., aut saltem τ. ὁ. καὶ ἀ. scribendum esse dicit. 1. 50 καὶ γν, et dein ἀναπαύονται ἐπ' αὐτῷ Α. 1. 40 Οιιο με loco οὐχ contra A, qui τὰ ante χειροwa om., scripsit linguæ Græcæ imperitus; in viam sim reducet Kueh. 1. I. § 714 Anmerk. 1; caterum cf. dial. c. Trypl. c. 80. Ad verba εἰς τὸ αὐτὸ i. e. in idem ascripsit hæc Tell.: «Etsi vulgata versio in pristinum statum latinitatem magis servat, tamen hic ad verbum interpretandum, ubi Græcum τὸ αὐτ tò singulare pondus habet. Qui enim vel maxime corporis resurrectionem qualeincunque concedebant, nondum carnis admittebant, et qui carnis additamentum ferebant, amplius eiusdem s. hujus ipsius resurrectionem negabant.» — Cf. 1 Apol. c. 8. Dein πρὸς δὲ τὸ ἀδ. Α. Col. 1576, 1. 1 σοφίσματα Α. 1. 2 ήτοι - ή cf. Kuel. I. I. § 745, 4. 1. 4 ἐμφαίνει τοῦ ἀνιστῶντος· εἰ τὰ etc. A, qui seqq. ita interp. μέρη καὶ τ. μ. ἕξει, δῆλον ὅτι ταῦ τα etc., et ita fere Otto quoque. Teller con. ἀναστ. ἄπορον. Καὶ πῶς οὐκ etc. Porro συνουσιάζουσιν ὥστε οὐδὲ σαρκικὴ ἀνάστ. Α. 1. 14 «f. Tertull. de carne Christi c. 1; de resurr. carn. c. 2. 1. 18 ἐπαγ. sc. τῆς ἀναστάσεως. Dein λύσωμεν el Mar., infra ἔστω δε ει πᾶς λόγος A, qui dein έν ταῦθα habet et κατ' ἀνάγκης; Οι κατ' ανάγκην. Infra ὥσπερ δὴ et dein ταύτας τὰς ἐνεργείας: porro καὶ ante un pas male in interpretatione omiserunt; inest in eo h. 1. singularis vis. Miror imprimis novissimum editorem quoque id omisisse, qui ubique ad grammaticos remittal lectores suos ipse eam adhuc docendus. Dein οὕτως οὐκ εὐθέως A, qui dein σπῆραι offert, correctum tamen ab al. porroἄρσενας habet et και ante τὴν συνουσίαν. Col. 1577, 1. 3 ἀλλὰ μὴν καὶ Α, qui mox ἄρσενες ει δι' ἀνθρ. liabet et τὴν ante συνουσίαν iu line vers. om., om. et καὶ sequens retento πρίν. in., 8 Ιησ. ὁ χρ. Α. qui dein ἐκ. παρθ. ἐγεννήθη, ἀλλ᾽ ἵνα habet; ἀλλ' ἡ ἵνα dedit Oito. Porro ci. Sem. 1. 1. 11, p. 406, n. 2. Dein xal motois habet A, in quo supra λέγω δὲ legitur; unde λ. δή arripuerit Outo, nunc nescimus neque inquirere volumus; porro ταύτην δε idem et μόνον Α. 1. 47 μὴ ἀναγκ. οὐ κατεδέξατο (duo posteriora vocabula in Me adsunt) qui ένδ. ὑστερουμένη habet; quod sequitur ἀνόμου. = lege non praescripto. 1. 22 ὄσφ. HaH. Grab. Οι. cf. porro Sen. I. 1. p. 136. n. ¡, qui pernotos Hieronviui locos ep. 27 ad Eustach. et ep. 61 ad Pammach. attulit. Ceterum audias quæ de toto hoc loco dixit Tellerus: «Utitur exemplis tribus: uno ab iis mulieribus desumpto, quæ sunt naturæ vitio steriles, secundo ab his quæ perpetuam virginitatem coluerunt, tertio ab reliquis. quæ per certum tempus a consuetudine matrimoniali abstinent. Ex his omnibus vincit nt, si necesse existimetur usum membrorum in altera vita relinqui membris ipsis superstitibus, cogatur quoque nullam sterilem in hac vita reperiri, virginen; nullam exsistere, neminem a certo quodam tempore continentiam sectari. Quæ quum ipso facto refelJantur, sequi ut illa etiam argumentatio falsa sit. › 1. 30 φησὶν A; cælerum el. Tertull. de res r. carn. c. 57. Mox bis κληθήσεται et dein ἢ ἄλλο τι. 1. 78 τὸ ρ. περὶ αὐτοῦ διὰ τῶν πρ. et dein εἰς πίστιν τοῦ ὅτι etc. Col. 1580, 1. 1 τὸ ἀνιστάνειν; mox τὴν ἀρχὴν= omnino, quod et Οιιο dedit; dein πρῶτον οὖν δοκεῖ μέν μοι Α. 1. 6. ἑαυτοὺς εἶναι π. Α. 1. 10 δυν. τούτοις ἐστίν Α, cæterum cf. 1 Apol. c. 18; dein δέ τε πάντα Α; «lein καὶ τὸ καὶ (bic καὶ sp.) ῥεῖα Α. qui cum Marano πόλλοι τούτων h:bet. 1. 19 πολλὺ μᾶλλον Α; dein ἡμεῖς οἱ τὴν ἐξαιρ conj. Teller recipitque Outo. 1. 21 καὶ πρῶτον τε τὴν A; cælerum cf. 1 Apol. c. 10 et 19; Athen. de res. c. 3; Theophil. ad Autolyc. I, c. 8; Iren. v, c. 3. 1. 24 δυνάμεως· ἔτι δὲ καὶ τὴν Α. 1. 30 ποιεῖ τὸ ἀποτέλεσμα A, qui mox τῶν τῆς ἀληθείας τέκνων label. 1. 36 πρ. μὲν (lin. vers.) ὅτι A, dein οὐδὲ αὐτὸς εἰ πιοχ εἰ γὰρ πρὸς ἀ (lini. vers.) πίστους αὐτ. ἦν ἀποκρίνεσθαι τὸ, ὅτι πεπ. νῦν δὲ label. 1. 43 ἀλλ' ἐπειδὴ ἂν εἰσιν etc. A. 1. 48 δυνατὴν τὴν τῆς A, qui verba εἰ μήτε - τ. κόσμου habet. Col. 1581, 1. 4 γῆν καὶ ὕδωρ· ἀέρα· πῦρ etc. A. 1. 8 τῶν ἀτόμων Α. 1. 12 διαφ. αὐτοῖς οὔσης Α. 1. 14 τὸ μήτε; τὸ ὂν μήτε Οιιο. 1. 17 ἐχόντων· κατὰ etc. A; alii κατὰ π. αὐ τοὺς referunt. 1. 20 ὕλη καὶ κυρίως αμφότερα etc. A: anle Θεός de suo add. ὁ Quo, qui idem oς γενόμενον scr. Μοχ ἢ ὁ κηρὸς ἢ τί τοιοῦτον ἄλλο A, qui mox άναφυράσαντι habet, et dein οὕτως κατὰ πλ. et mox καὶ ante τὴν ὕλην offert. 1. 39 λαβ. ἀπὸ τοῦ δι' αὐτῶν διήκοντος A, dein κασ σιτήρου habet et deiu διαλύσαι εἰ κατ' ἰδίαν ει πως καὶ πάλιν εἰ θελήσει μίξας et infra συντεθημένων. penult. τούτων μὲν οὖσαν Α. Col. 1584, 1 1 τάξιν καὶ θέσιν λαβόντες Α. 1. 3 ἐκ ψηφίδων Α. 1. 8 του ζώου. εἶτα ὁ μὲν ψηφοθέτης ἔχων τὰς ψή φους οὐκ ἀδυνατήσει σκορπισθείσας συναγαγεῖν καὶ πάλιν ποιῆσαι τὸ αὐτὸ εἶδος του ζώου. ὁ δὲ Θεὸς etc. Α. 1. 10 συναγαγὼν ποιῆσαι A. Ceterum cf. Athenag. suppl. c. 36. Γ. 14 ἱκανῶς ἀποδ. Α. 1. 16 σαρκός· πῶς οὖν μᾶλλον etc. Α. 1. 19 τῆς ἐπουρανίου πολιτείας Α, qui dein μετα έπειτα δὲ καὶ laliet. 1. 25 εἰ γὰρ Α. qui «lein σαρκικόν δηλονότι liabet et infra πλασθήσαν, quod cor. al.

col. 1799–1800page 46 of 56

PG 6:17991384 1. 36 κτῆμα σὰρξ Α, γιγν. τὰ λοιπὰ ναὶ φησιν ἀλλὰ ἁμ. συναμαρτάνειν αὐτῇ μάτ την. 1. 46 ἑαυτὴν ἁμαρτήσαι σὰρξ δυνήσεται Μοσ ζυγοῦ τῶν βοῶν οὐδέτερος καὶ τὸ σῶμα λ. καθ᾿ ἑαυτὰ τῆς σ. π. τ. δύνανται Ροντο ἡ σὰρξ μόνη άμαρτ. Οιιο ἁμαρτω λοὺς εἰς μετάνοιαν. ἐπειδή εις. Α. 1585, Ι. 3 τοῦ Θεοῦ τυγχάνει οὖσα καὶ τ. 1. 6 τηλικ. βουλῆς γεν. Α. 1. 10 δοξάζονται φθειρομένας ἀνα καινοποιοῦσιν. 1. 12 μὴ ὂν ἀπολλύμενον μηκέτι — εἶναι; μεταπο ἀποκαλοῦμεν ὥσπερ – καταλύοι ἢ καταλελυμένην περιορῶν δ. ἀναστῆσαι· τὸν δὲ Θεόν περιεῖδεν ἂν ὡς τὸ μὴ ὂν (ἀπολλύμενον μηκέτι δὲ καὶ εἰς τὸ εἶναι ὁρῶν περιείδεν 1. 1. § 752 Κ); ὥσπερ μεταπ. ἀποκ., εἴτις περιορῴη ἐστιν ἄνθρ. Α, συνεστὸς συνεστώς, αὐτὴν αὐτὴν) οὐ 1. 32 μή· οὐκ ὄντος γὰρ ἀδ. ἀλλ' ἀγ. 1. 38 ψ. ὑμῶν καὶ σὺν αὐτῇ ἡ σ. καὶ ἐπίστευσαν χρ. Ἰησοῦν· ἀμφότερα ἐλ. ἆρ᾽ οὖν — πιστ. ἐπ' αὐτὸν. τὴν θέλει την δὲ οὗ; ναὶ φησιν. ἀλλ' 1588, 1. 4 τοῦτο τὸ ἴδι ἠθέλησεν 1. 9 ἔμελλεν, αὐτὸ γὰρ ἐξ ἑαυτοῦ τὴν σωτηρίαν ὥστε 1. 14 αὐτοῦ Α. 1. 17 εγγόνοις Α, ἐκγ. αὐτῶν δέη. 1. 25 ἐπεὶ, τίς ὑμῖν χάρις φησίν· ὥστε δέδειχεν εἶναι· τοῦ μὴ τοὺς ἐξ αὐτοῦ Α. εποίει 1. 29 αὐτήν· ἓν τὸ πάντων ἰσχυρότατον νέκρους ἀνα στῆσαι· τίνος Α. 1. 37 τὸ σῶμα τῆς ψυχῆς τὴν ἐπ. ἕνεκεν τῇ σαρκὶ τῇ 1589, 1. 7 αληθῶς σαρκικῶς ἀν. Α. 1. 11 βλεπόντων αὐτὸν ὡς ἦν ἐν τῇ σαρκί. οὐκ 1. 13 τὰ προειρημένα Α. 1. 16 βεβαιουμένη Α. 1. 21 άψυχον σώμα ψυχής απολ., οὐκέστι· οἶ χος 1. 23 τὰ τρία δὲ ταῦτα ούχε ότι 1. 56 τῆς ψυχῆς τὴν ζωὴν εὐηγγελίζετο Α. 1. 43 λυμαίνεσθαι τὸν λόγον δυνάμενος ν. ἀπ. αὐτοῦ κακὰς καὶ λοιμώδεις. φασὶν Α; ὥς φασιν Ομό. 1592, 1. 6 Ιατρὸς Ἰησοῦς ὁ χριστὸς ἀπὸ κατ' αὐτὸν φυλάσσει. ἄγραφον εξεφ. πρὸς καὶ καλῶς ΙΧΕΙΝ, αὐτοῦ Οιιο; περὶ τῆς τοιαύτη δὲ ἀνεκδότου ἐπιβουλῆς καὶ Ἰουστῖνος ὁ ἅγιος μάρτυς, καὶ τῆς ἐπιμελοῦς αὐτοῦ καθ᾿ ἡμῶν πανουργίας τὴν αἰτίαν παρατιθέμενος, φησίν, ὡς ὁ διάβολος πρὸ τὴν δύναμιν, τῶν θείων, εἰε. οὕτως οὕτω ταύτην διαγορευσάντων, ὡς ὁ ἡσ. ΠΙΟΣ ὑπὸ προσώπῳ 1. 5 ἐπεκαλ. ἐν οἷς δὲ τ. κ. παρ. καὶ τῷ δ. σ. ά. καὶ ἡτοιμᾶσθαι τ. α. τ. καὶ τὸ ἀγγ. αυ τοῦ ἤσθετο; ἤκουσεν οὐ παύεται 1. 10 κοιν. βουλ.; τῆς ἑαυτοῦ κοιν. ἀπ. [. 11 μόνος αἰσχ. ταύτῃ ἐνεχ. Οιιο. 1. 12 παραμυθία περικροτούμενος (περικροτύμενος) Οιιο. 1. 15 τῶν ἀποστ. εἰ τῶν οὐρανῶν θνήσκειν δὲ σάρκα ζωήν 276, τοῦ ἁγίου Ιουστίνου ἐκ τοῦ πρὸς ἰουδαίους

Col. 1384 1. 36 κτῆμα σὰρξ Α, dein γιγν. 1. 40 τὰ λοιπὰ plane habet A, qui mox ναὶ φησιν ἀλλὰ ἁμ. habet; porro συναμαρτάνειν αὐτῇ μάτ την. 1. 46 ἑαυτὴν ἁμαρτήσαι σὰρξ δυνήσεται etc.: ca terum cf. Tertuli. De resur. carn. capp. 15 et 34.- Μοσ ζυγοῦ τῶν βοῶν οὐδέτερος A, qui porro καὶ τὸ σῶμα λ. καθ᾿ ἑαυτὰ τῆς σ. π. τ. δύνανται exhibet. Ροντο ἡ σὰρξ μόνη άμαρτ. Οιιο scr. ex conjectura et ita jam Maranus locum transtulerat. Dein ἁμαρτω λοὺς εἰς μετάνοιαν. ἐπειδή εις. Α. Col. 1585, Ι. 3 τοῦ Θεοῦ A, qui statim τυγχάνει οὖσα καὶ τ. offert. 1. 6 τηλικ. βουλῆς γεν. Α. 1. 10 δοξάζονται φθειρομένας etc. et mox ἀνακαινοποιοῦσιν. 1. 12 μὴ ὂν ἀπολλύμενον μηκέτι — εἶναι; μεταπο ἀποκαλοῦμεν ὥσπερ – καταλύοι ἢ καταλελυμένην περιορῶν δ. ἀναστῆσαι· τὸν δὲ Θεόν etc. A. Tolun hunc locum l. c. ita constituimus: περιεῖδεν ἂν ὡς (ita Triller) τὸ μὴ ὂν (ἀπολλύμενον glossum sapit), μηκέτι δὲ καὶ εἰς τὸ εἶναι (sc. ὁρῶν vel simile quid ex περιείδεν repetendum, quod et Outo voluit, ct. Kuehn. 1. 1. § 752 Κ); ὥσπερ μεταπ. ἀποκ., εἴτις περιορῴη etc. 1. 21 ἐστιν ἄνθρ. Α, caterum cf. Iren. v, c. 6. 1. 22 συνεστὸς A. Ottonem, alioquin ubique lexica et grammaticas afferentem, videmus bic grammaticos oblitum esse. Nam συνεστώς, quod llalloix dedit, mendosum esse affirmat; errantem in viam reducet Kueh. 1. 1. § 235 nro 3 (1. I, p. 249).—Mox xa0' αὐτὴν (non αὐτὴν) et dein bis οὐ habet A. 1. 32 μή· οὐκ ὄντος γὰρ ἀδ. A, et mox ἀλλ' ἀγ. 1. 38 ψ. ὑμῶν καὶ σὺν αὐτῇ ἡ σ. καὶ ἐπίστευσαν χρ. Ἰησοῦν· ἀμφότερα ἐλ. A. Cæterum tria vides allata, in quibus caro cum anima communicet: 1, fidem in Jesum Christum; 2, baptismatis usum; 3, vitæ honesta studium. Cf. I Apol. c. 62. Ab aliis patribus additur 4, ss. eucharistiam, corpus et sanguinem Jesu Christi, ex quibus, inquit Irenaeus, auge1800 tur et consistit carnis nostræ substantia. Cf. Tertull de resur. carn. c. 8 et Iren. 11, c. 29. Ilæc Triller et Outo jam attulerunt. ult. ἆρ᾽ οὖν — πιστ. ἐπ' αὐτὸν. τὴν θέλει την δὲ οὗ; ναὶ φησιν. ἀλλ' etc. A. Col. 1588, 1. 4 τοῦτο τὸ ἴδι bet) etc. A. ἠθέλησεν (ita la1. 9 ἔμελλεν, αὐτὸ γὰρ ἐξ ἑαυτοῦ τὴν σωτηρίαν ὥστε etc. A. 1. 14 αὐτοῦ Α. 1. 17 εγγόνοις Α, at infra ἐκγ. αὐτῶν δέη. 1. 25 ἐπεὶ, τίς ὑμῖν χάρις φησίν· ὥστε δέδειχεν εἶναι· τοῦ μὴ τοὺς ἐξ αὐτοῦ eic. Α. 1. 27 εποίει ledit ex conjectura Ouo. 1. 29 αὐτήν· ἓν τὸ πάντων ἰσχυρότατον νέκρους ἀναστῆσαι· τίνος «Ic. Α. 1. 37 τὸ σῶμα τῆς ψυχῆς τὴν ἐπ. etc. et mos ἕνεκεν τῇ σαρκὶ τῇ etc. Col. 1589, 1. 7 αληθῶς σαρκικῶς ἀν. Α. 1. 11 βλεπόντων αὐτὸν ὡς ἦν ἐν τῇ σαρκί. οὐκ ouv etc. A; cæterum recte Grabeus confert Augustin. in exposit. Psalm. 88; cf. quoque I Clem. ad Cor. 21. 1. 13 τὰ προειρημένα Α. 1. 16 βεβαιουμένη Α. 1. 19 ef. Tertull. de resur. carn. c. 18; advers. Marc. v, 9. Porro ad seqq. cf. librum doctoris Zukrigl. quo christianam ethicam revelatam nobis opus esse demonstravit. 1. 20 cf. Plato Cratyl. p. 399 D. 1. 21 άψυχον σώμα ψυχής απολ., οὐκέστι· οἶχος etc. ita interp. A. 1. 23 τὰ τρία δὲ ταῦτα etc. A, qui infra ούχε ότι habet. 1. 56 τῆς ψυχῆς τὴν ζωὴν εὐηγγελίζετο Α. 1. 43 λυμαίνεσθαι τὸν λόγον δυνάμενος et dein ν. ἀπ. αὐτοῦ κακὰς καὶ λοιμώδεις. 1. 47 cf. dial. c. Tryph. c. 55.-- Dein φασὶν om. Α; ὥς φασιν dedit Ομό. Col. 1592, 1. 6 Ιατρὸς Ἰησοῦς ὁ χριστὸς ἀπὸ etc. et dein κατ' αὐτὸν et infra φυλάσσει. AD ALIA FRAGMENTA. Numeri Romani uncis inclusi indicant numeros singulis fragmentis ab Ottone attributos. Col. 1592, 1. 14 Grabeus et Jebbius hoc fragmentum ad Justini orationem contra Græcos pertinere puraverunt, Quo hoc frag. ἄγραφον Justini dictum sibi videri ait, quod ex Justini ore Tatianus discipulus excepit, quam coniecturam verbum εξεφ. firmare credit. Caeterum cf. Sein. I. I. ii, p. 385. 1. 18 πρὸς = adversus; quod statim et 1. 25 sequitur öri, est illud aliorum dicta ad verbum inducentis; male igitur quoniam transtulit vetus interpres. 1. 20 cf. 1 Apol., c. 58. 1. 26 καὶ καλῶς Euseb.; ad seq. cf. Massuel adl 1. I. Irenaei et quos ibi affert Epiph. hæres. ΙΧΕΙΝ, § 8; Isidl. Pel. 11, ep. 90, vide et Sem. 1. 1. P. II, p. 381, n. 2. 1. 28 αὐτοῦ Οιιο; ad. seqq. cf. dial. c. Tryph: capp. 91 et 112. 1. 32 < homines» Massuet. 1. 35 Hoc fragmentum legitur in cod. reg. 873 (olim 1760; 2430) fol. 157 vers. = idque adducit quoque Ocumen. Triccens. in comment. adl 1 Petr. 5, 8 fol. 164 vers. fin. et 165 rect, init.; in cod. reg. 221' = A, et fol. 250 rect. med. in cod. reg. 225 (olin 505 et 2246) = B; in cod. reg. 219 (ol. 423 et 1886): = iol. 45 vers. med. De hoc codice loquitur Donatus Veronens. in epl. ad Clement. Vil et in praefationibus Graecis edit. Οcu men. præfixis. Legimus ap. OEcum. ita: περὶ τῆς τοιαύτη δὲ ἀνεκδότου ἐπιβουλῆς καὶ Ἰουστῖνος ὁ ἅγιος μάρτυς, καὶ τῆς ἐπιμελοῦς αὐτοῦ καθ᾿ ἡμῶν πανουργίας τὴν αἰτίαν παρατιθέμενος, φησίν, ὡς ὁ διάβολος πρὸ τὴν δύναμιν, τῶν θείων, εἰε. Col. 1593, 1. 1 οὕτως ABC ed. Paris. 1742; οὕτω D. et Otto. 1. 5 ταύτην Ecamen., quod et in ABC est, ex quo διαγορευσάντων, quod ABC quoque dant, rep. Outo; dein ὡς ὁ ἡσ. (Ecum. ed. et BC, qui tres ΠΙΟΣ ὑπὸ προσώπῳ habent, dum et D. ubique cum Mar. faciunt. Ceterum h. 1. ita transtulit Otto: quemadmodum Isaias per personam Assyrii totam de diabolo repræsentationem tragice enarravil. 1. 5 ἐπεκαλ. ABC. Dein ἐν οἷς δὲ τ. κ. παρ. καὶ τῷ δ. σ. ά. καὶ ἡτοιμᾶσθαι τ. α. τ. καὶ τὸ ἀγγ. αυ τοῦ ἤσθετο (ita; ἤκουσεν BC) οὐ παύεται etc. OЕcuin. 1. 10 κοιν. βουλ.; τῆς ἑαυτοῦ κοιν. ἀπ. BC. [. 11 μόνος αἰσχ. ταύτῃ ἐνεχ. BC et Οιιο. 1. 12 παραμυθία περικροτούμενος BC et OEc. ed. (περικροτύμενος): cum Mar. facit. 1. 13 Hoc fragmentum ex deperdito Just. libro contra omnes hæreses sumptum esse credit Οιιο. 1. 15 τῶν ἀποστ. εἰ τῶν οὐρανῶν Bekker et Outo; posteriore loco legitur articulus quoque in Mar. nota, unde errore typographorum e textu excidisse videtur. Porro θνήσκειν duo cod.; dein δὲ σάρκα cod. quidam, qui inox et ζωήν habet. 1. 19 Hoc fragmentum legitur in fol. 55 vers. cod. Coisl. 276, ubi legimus τοῦ ἁγίου Ιουστίνου ἐκ τοῦ πρὸς ἰουδαίους: quibus verbis Montefalc. in bill. Coisl. p. 390 forte inductus est, ut fragmentum de

col. 1801–1802page 47 of 56

PG 6:1801ἁγίου Ιουστ. φιλ. καὶ μάρτ. ἐπὶ ταῦτα ὠλίσθησε 1. Η βαπτισθέντος τὸ ζῶν 5, λει 1. 8 κοινωνὸς ὡς ἄνθρωπος τοῦ π. Οιιο. 1. 10 τοῦ αὐτοῦ 5, Ιουστίνου μάρ 1. 22 εἰς τὸ 1. 37 εὐθὺς ἐλθὼν τὴν Οιιο. ελομένους ἑλομένοις εἰ ἀποιείμαι 1. 19 περὶ τοῦ λαοῦ τοῦ σ. Οιιο. 1. 22 δ θεός σου καὶ οὐκ εὐδόκησα ἐπὶ σοι, λέγει κύριος ὁ θεός σου. τοῦ ἁγίου Ιουστίνου φιλ. καὶ μάρτ. 1. 41 λίαν τε Οιιο. λέγει εἶναι ἐξ, 75 τοῦ ἁγίου Ιουστίνου περί ἀναστάσεως. 1. 16 ἀπειθεῖ πρὸς αὐτόν (ἑαυ Λέλεκται δὲ τῷ μακαρίῳ Ἰουστίνῳ, τῷ φιλοσόφῳ και μάρτυρι, μετὰ τὴν τοῦ Χριστοῦ παρουσίαν καὶ τὴν κατ' αὐτοῦ ἐν γεέννῃ ἀπόφασιν βλάσφημον μάλιστα γεγονέναι τὸν διάβολον, καίπερ μὴ πρότερον οὕτως ἀναιδῶς τὸν Θεὸν βλασφημήσαντα. Καὶ ὁ μέγας δὲ Ἰουστῖνός φησιν, ἐν τῇ τοῦ Χριστ τοῦ παρουσίᾳ πρώτως γνῶναι τὸν διάβολον ὅτι καταδεδίκασται εἰς τὸν ἄβυσσον καὶ εἰς τὸν πυρὸς γέενναν. τà ζειν. γράφει γοῦν κατὰ λέξιν ἐν τῷ περὶ τοῦ κατὰ τὸν σωτῆρα καταρτισμού ει καθαρισμού καταρτισμού ἐπιπλοκὴν τῆς σαρκὸς πρὸς τὴν φθοράν

resurrectione e libro contra Judæos scripto sumptum esse crediderit. Col. 1593, 1. 22 frag. vi leg. in cod. reg. 925 (de quo pluribus agemus in nova operum Joan. Damasc. editione mox in Incem emittenda), fol. 60 rect., habet tamen ¿).\' čavtoù etc. Titulus est tou ἁγίου Ιουστ. φιλ. καὶ μάρτ. Appellanus eum cod. Reg. 1. 24 frag. ix leg. ib. fol. 253 vers. 1. 29 frag. x, cujus priorem partem et Anton. Mel. libr. 1, serm. 19 servavit, legitur ib. fol. 449 rect. ib. ἐπὶ ταῦτα cod. reg.; mox ὠλίσθησε Otto, ed. Paris. 1742 0Ev et dein xaxwv ex errore leg. ap. Lequien; statim overbloon Olto. Col. 1596. Hæc fragmenta quæ numero x1 insignivimus Outo Pseudo-Justino tribuit. & legitur in cod. Coisl. 5 fol. 20 vers. circa fin., in cod. Coisl. 6 fol. 24 vers.; in cod. reg. 128 ful. 345 rect. in Me. 1. Η βαπτισθέντος τὸ ζῶν Coisl. 5, qui mox λειTov habet. 1. 8 κοινωνὸς ὡς ἄνθρωπος τοῦ π. Οιιο. 1. 10 τοῦ αὐτοῦ præi. Coisl. 5, Ιουστίνου μάρ Coisl. 6 et Reg. 128. TUP. 12 81d to tv. sal st datos Coisl. 5; dein owempla ed. Paris. 1742, et codd., quos sæpius iota subscriptum omittere nemo non novit. 1. 19 to aútoŭ præm. Coist. 6 et 5 et, ni fallimur, cod. reg. 1. 20 oux Et Crisl. 5; mox μèv - xat ut frag. de resur. c. 5 et alibi sæpius. 1. 22 εἰς τὸ amoor. om. Coisl. 5. 1. 25 leg. in Coisl. 5 fol. 25 vers. circa fin. et in cod. Reg. fol. 352 vers. add. lovatívou pántupos, quod Coisl. 6 una cum ¿ om., postea enim noinen et ó cinnabro exarandum addere voluit, quod ut h. 1., ita et alibi sæpius omisit; leg. in hoc fol. 25 vers. 1. 30 ¿voplaç aútŵy nap. Coisl. 5 et 6 et cod. reg. Col. 1596, 1. 31. Hoe fragmentum Grabens, Jebbio probante, ad deperditam Justini orationem contra Græcos retulit. At forte sunt quibus hoc fragmentum dubium videatur esse, quum Justini nec sententias nec disserendi modos redoleat. Latine habetur, versum a Francisco Turriano, in Gallandii Biblioth. vett. Patrr. Tom. XII, p. 683. OuLO. 1. 33 answprosy Grabeus. 1. 37 εὐθὺς ἐλθὼν τὴν Οιιο. Col. 1597, 1. 12 únd Otto, qui àñò contra codices Maran. dedisse ait. 1. 13 outwę xal Otto ex Joan. Dam. Mox tacite ex Ottone ελομένους in ἑλομένοις εἰ ἀποιείμαι in &novɛipal correxisse videtur editor Patrol. 1. 19 περὶ τοῦ λαοῦ τοῦ σ. conj. Οιιο. 1. 22 δ θεός σου add. biblia καὶ οὐκ εὐδόκησα ἐπὶ σοι, λέγει κύριος ὁ θεός σου. 1. 23 tou deσμ. ed. Paris. 1742. 1. 27 leg. in cod. reg. 923 fol. 72 rect., qui verba maç öduv. etc. prioribus quoque adnectit nullo alio nomine interposito; ante verba obtɛ o̟. præm. τοῦ ἁγίου Ιουστίνου φιλ. καὶ μάρτ. 1. 29 alheia die). cod. reg.; ad seqq. cf. de resur. c. 1. 1. 30 xal taúrns cod. reg. 1. 33 hoc frag. Pseudo-Justino attribuit Otto. 1. 41 λίαν τε Οιιο. penult. toŭ ante avop. typogr. errore excidit ex Mar. ed. ult. λέγει εἶναι ἐξ, etc. Otto. Col. 1600, 1. 15. Hoc frag. leg. in cod. reg. 923 fol. 75 rect. præmisso τοῦ ἁγίου Ιουστίνου περί ἀναστάσεως. 1. 16 ἀπειθεῖ cod. reg. et mox πρὸς αὐτόν (ἑαυ Toy Joan. Dam. ed. et Otto). 1. 44 ‹ Latet quidem, ut verisimile est, eos ut qui ex errore ad veritatem per veram fidem accesserit; ipse autem vere novit seipsum, non, quod, etc. transtulit Otto. FRAGMENTA DUO Supra col. 1600, post num. XXIV reponenda. XXV (V) Ex Andreæ archiepiscopi Cæsariensis_commentario in Joannis Apocalypsin c. 34, serm. 12 in Chrysost.comment. in N. T. ed. Francof. 1697, tom. II, p. 640. Dictum autem est a beato Justino, philosopho et martyre, diabolum post Christi adventum sententiamque adversus ipsum in gehenna latam maxime blasphemum evasisse, licet prius tam impudenter Deum non blasphemavit. XXVI (VI) Ex eodem Andrea Et magnus Justinus dicit, in Christi adventa primo cognovisse diabolum se condemnatum esse in abyssum ignisque gehennam. Λέλεκται δὲ τῷ μακαρίῳ Ἰουστίνῳ, τῷ φιλοσόφῳ και μάρτυρι, μετὰ τὴν τοῦ Χριστοῦ παρουσίαν καὶ τὴν κατ' αὐτοῦ ἐν γεέννῃ ἀπόφασιν βλάσφημον μάλιστα γεγονέναι τὸν διάβολον, καίπερ μὴ πρότερον οὕτως ἀναιδῶς τὸν Θεὸν βλασφημήσαντα. I., c. 60, serm. 21, p. 689. Καὶ ὁ μέγας δὲ Ἰουστῖνός φησιν, ἐν τῇ τοῦ Χριστ τοῦ παρουσίᾳ πρώτως γνῶναι τὸν διάβολον ὅτι καταδεδίκασται εἰς τὸν ἄβυσσον καὶ εἰς τὸν πυρὸς γέενναν. Hæc duo fragmenta, quæ et Otto dedit, non tam Justini verba, quain sententiam exprimere quivis perspicit. Cæterum hæc duo fragmenta, uti et frag. III et iv, ex deperdito Justini libro contra Marcionem sumpta esse credit Otto. Fragmentum vi et ea omnia que numeris 1x XXIV Cato insignivit ex deperdito s. martyris libro contra omnes hæreses desumpta putat, cujus pars illud xarà Mapxlwvos oj~- Ypaµµa ipsi fuisse videtur. AD TATIANI FRAGMENTA. Numeri Romani uncis inclusi indicant fragmentorum ordinem, quo Otto in sua Tatianæorum librorum editione ea dedit. Col. 1601, 1.3 Clem. 1. 1. p. 567 P hæc præmisit ratiavdy olμai tòy cúpov τà toiaūta toµậy doyµatiζειν. γράφει γοῦν κατὰ λέξιν ἐν τῷ περὶ τοῦ κατὰ τὸν σωτῆρα καταρτισμού (Ledermauum in libro • Examen des hérésies de Talien, inscripto p. 4 ει 9 temere καθαρισμού loco καταρτισμού exhibere dicit Otto) Videtur Tatianus in hoc De perfectione seu absoluta instructione secundum Servatorem (melius: Salvatorem) normam præscripsisse vitæ asceticæ, ita quidem, ut Christum exemplar perfectissimum proponeret ad imitandum. Quod si nuptias ibi imprimis reprobavit, haud dubie ad cælibatum quoque illius provocavit. Hic autem coutra hanc» ἐπιπλοκὴν τῆς σαρκὸς πρὸς τὴν φθοράν «verbis apostoli utitur. Otto. Cæterum cf. Daniel 1. 1. p. 259 seqq. PATROL, GR. VI.

col. 1803–1804page 48 of 56

PG 6:1803εἶπε μὲν ὡς κολάσεις περὶ τοῦ κ. τ. σωτῆρα καταρτι ήτις ή τε. 1. 30 ὁ Θεὸς ὁ δημιουργός. σ. αὐτοὶ αὐτὰ; ἐκεῖνος καταλύειν Κατατρέχει δέ τις γενέσεως φθαρτὴν καὶ ἀπολλυμένην λέγων, καὶ βιάζεται τις ἐπὶ τεκνοποίας λέγων εἰρηκέναι τὸν σωτήρα· ο ἐπὶ γῆς μὴ θησαυρίζειν, ὅπου σὴς καὶ βρῶσις ἀφανίζει. καὶ τὰ τοῦ προφή του προσπαρατιθέναι τούτοις οὐκ αἰσχύνεται· ὁ πάν τες ὑμεῖς ὡς ἱμάτιον παλαιωθήσεσθε καὶ σὴς βρώσεται ὑμᾶς. Ομοίως δὲ κἀκεῖνο κομίζουσι τὸ ῥητὸν τὸ περὶ νεκρῶν ἀναστάσεως τὸ περὶ νου)· ε οἱ υἱοὶ τοῦ αἰῶνος ἐκείνου οὔτε γαμοῦσιν οὔτε γαμίζονται. κατατρέχει Αποστὰς τῆς ἐκκλησίας, οἰήματι διδασκάλου ἐπαρθεὶς καὶ τυφωθείς, ὡς διαφέρων τῶν λοιπῶν, ίδιον χαρακτῆρα διδασκαλείου συνεστήσατο. Αἰῶνάς τινας ἀοράτους ὁμοίως τοῖς ἀπὸ Οὐαλεντίνου μυθολογήσας, τὸν γάμον τε φθορὰν καὶ πορνείαν παραπλησίως Μαρκίωνι καὶ Σατορνίνῳ ἀναγορεύσας· τῇ δὲ τοῦ Ἀδὰμ σωτηρίᾳ παρ' ἑαυτοῦ τὴν ἀντιλογίαν 80: αἰτιολογίαν; Οιιο ποιησάμενος. 551 Ρ: εἰ δὲ πορνείαν τὸν γάμον τολμᾷ τις λέγειν πάλιν ἐπὶ τὸν νόμον καὶ τὸν Κύριον ἀνα τρέχων βλασφημεῖ.

1. 14 Tatianum mundum demiurgi esse opus docuisse ex boc fragmento apparet. cf. quoque [Daniel 1. 1. p. 255. Sylburg. on olim alibi jam emendavimus, in quod et Otto incidit; et jam Semlerus conjecerat; male st. Verba εἶπε μὲν (ul Maranus recte conjecit) ὡς κολάσεις etc. ex libro περὶ τοῦ κ. τ. σωτῆρα καταρτι petita esse conjecturavit Otto, qui loco ήτις rescripsit ή τε. 1. 25 to Tev. oun. σnualrεir conjecit Bentleius, cui assensum præbuit ed. Benedictinus Origen.; conjecturam in textum recepit Lommatzchius. 1. 30 ὁ Θεὸς i. e. ὁ δημιουργός. 1. 32 hoc quoque frag. ad librum лepì toŭ x. t. σ. xatapt. referendum esse videtur Ottoni; cæterum cf. Daniel 1. 1. p. 256. 1. 35 vulgo αὐτοὶ loco αὐτὰ; porro Daniel 1. 1. deleto post ἐκεῖνος commate καταλύειν rescripsit. a 5 (II) Ex. Clement. Alex. Strom. 111, p. 550 et 554 P. Κατατρέχει δέ τις γενέσεως φθαρτὴν καὶ ἀπολλυμένην λέγων, καὶ βιάζεται τις ἐπὶ τεκνοποίας λέγων εἰρηκέναι τὸν σωτήρα· ο ἐπὶ γῆς μὴ θησαυρίζειν, ὅπου σὴς καὶ βρῶσις ἀφανίζει. καὶ τὰ τοῦ προφή του προσπαρατιθέναι τούτοις οὐκ αἰσχύνεται· ὁ πάν τες ὑμεῖς ὡς ἱμάτιον παλαιωθήσεσθε καὶ σὴς βρώσεται ὑμᾶς. Ομοίως δὲ κἀκεῖνο κομίζουσι τὸ ῥητὸν τὸ περὶ νεκρῶν ἀναστάσεως (hæc verba τὸ περὶ etc. quæ cuipiam glossema olere videri possint, huc referenda esse et Otto vidit; vulgo leguntur mox post exɛlνου)· ε οἱ υἱοὶ τοῦ αἰῶνος ἐκείνου οὔτε γαμοῦσιν οὔτε γαμίζονται. . Insectatur autem aliquis generationem dicens in eam interitum cadere eamque perire; et vi detorquet aliquis dicens de liberorum procreatione pronuntiasse Salvatorem, in terram non oportere thesauros colligere, ubi tinea et rubigo eos perdunt. Neque erubescit his addere verba prophetæ: omnes vos sicut vestimentum veterascetis, et linea vos exedel. Similiter vero etiam illud afferunt dictum (de mortuorum resurrectione): Filii sæculi illius neque uxores ducunt neque nubent. Verba κατατρέχει apaviter etc. e Tatiano petita esse jam Olshausenus in libro, qui < Genuinitas quatuor canonicorum evangeliorum inscriptus et Regiomontani 1823 editus est, p. 337 coniecit. Idem valet, inquit Otto, de verbis: duolws yauigovtat, el. Kirchhoferi liber, qui collectio fontium qui ad historiam canonis N. T. spectant, inscriptus est ed. 1842 p. 107. Hoc fragmentum e libro mɛpÌ toð x. t. o. xatapt. fortasse petitum est, ut et Ótto adnotavit. 6 (IV) Ex Irenæi advers. hæres. 1, c. 28 (ap. Euseb. H. E. iv, c. 29). ' Αποστὰς τῆς ἐκκλησίας, οἰήματι διδασκάλου ἐπαρθεὶς καὶ τυφωθείς, ὡς διαφέρων τῶν λοιπῶν, ίδιον χαρακτῆρα διδασκαλείου συνεστήσατο. Αἰῶνάς τινας ἀοράτους ὁμοίως τοῖς ἀπὸ Οὐαλεντίνου μυθολο γήσας, τὸν γάμον τε φθορὰν καὶ πορνείαν παραπλη σίως Μαρκίωνι καὶ Σατορνίνῳ ἀναγορεύσας· τῇ δὲ τοῦ Ἀδὰμ σωτηρίᾳ παρ' ἑαυτοῦ τὴν ἀντιλογίαν (vul80: αἰτιολογίαν; illud et Οιιo dedit) ποιησάμενος. Absistens [Tatianus] ab Ecclesia, præsumptione magistri elatus et inflatus, quasi præ cæteris esset, proprium characterem doctrinæ constituit dum Eonas quosdam invisibiles pariter atque ii qui a Valentino sunt commeritus est, nuptias corruptelam et fornicationem similiter ut Marcion et Saturninus dixit. Adami autem saluti ex se contra. dictionem fecit. Stieren. To dè yáμou leco tòv yáμove Irenæum scripsisse putat. Ubi de Tatiano loquitur, dicit Clem. Stromat. II, p. 551 Ρ: εἰ δὲ πορνείαν τὸν γάμον τολμᾷ τις λέγειν πάλιν ἐπὶ τὸν νόμον καὶ τὸν Κύριον ἀνα- *péxwv planet. - Cæterum ex Irenæo sua petierunt Epiphanius et al. hæreseologici. τρέχων βλασφημεῖ. 6 (V) Ex Iren. adv. bæres. II, c. 23. Tatianus... tentans et subinde uti hujusmodi a Paulo assidue dictis, quoniam (ŏrt) a In Aaam omnes morimur, ignorans autem, quoniam (ött) b Ubi abundavit peccatum, superabundavit gratia. EX HIERONYMI LIBRIS. (III) comment. ad Gal. cap. vi, tom. VII, p. 1 (ed. Venet. 1769 p. 526). Tatianus, qui putativam carnem Christi introducens, omnem conjunctionem masculi ad feminam immundam arbitratur, Encratitarum vel acerrimus hæresiarches, tali... usus est argumento. a Si qui seminat in carne, de carne metet corruptionem; in carne autem seminat qui mulieri jungitur: ergo et is qui uxore utitur et seminat in carne ejus de carne metet corruptionem. Cassianus loco Tatianus legendum esse conjecit Vall., quod falsum esse demonstravit Niemeyer in libro, qui De Docetis inscriptus est, p. 42. Cæterum cf. Daniel 1. 1. p. 265: Tatianum refellens observavit Hieronymus apostolum non dixisse: qui seminat in carne), sed in carne sua › (tavtoū). Nemo autem secum concumbit et in carne sua seminat. (IX) advers. Jovian. 1, c. 3, p. 239, tom. II, 1. Non solum nuptias, sed cibos quoque, quos Deus creavit ad utendum, damnat et reprobat [Tatianus]. Quum Hieronymus solum librum, qui Oratio ad Græcos inscriptus est, suo tempore superesse dixerit, ex Tatiano ipso hæc haurire non potuit. Cæterum Augustin..De hæres. c. 25: • Non vescuntur (sc. Tatiani), inquit, carnibus easque omnes abominantur. › (X) comment. in Amos. cap. 2, p. 247, tom. VI, p. 2. a El propinabatis Nazaræis vinum et prophetis mandabatis dicentes: Ne prophetetis... De hoc loco hæresim suam Tatianus, Encratitarum princeps, struere nititur, vinum asserens non bibendum, quum Matth. vi, 19. 1 Jes. L, 9. © Matth. XXII, 30. 157. Gal. vı. 5: • Amos. 11. 12. et lege præceptum sit, ne Nazaræi bibant vinum„el nunc accusentur a propheta qui non propinent Nazaræis vinum. ₫ 1 Corinth. xv, 22. • Rom. v, 20. cf. Daniel I. I

col. 1805–1806page 49 of 56

PG 6:1805ιν, δ;, ν, ἡ σωματική γυμνασία πρὸς ὀλίγον ἐστὶν ὠφέλιμος. Ρ Ὑπὸ ταύτης ἐλεγχόμενοι τῆς φωνῆς 20 οἱ ἀπὸ τῶν αἱρέσεων τὰς πρὸς Τιμόθεον ἀθετοῦσιν ἐπι στολάς. 805, 28. Ποιητικήν δέ. Κατὰ κοινοῦ τὸ συνεστήσασθε; συνεστήσασθε ῥητορικὴν ποιητικὴν 813, 4. Δουλεύειν. Κατὰ κοινοῦ τὸ προσ τάττει. 813, 12. Οὐ διήκων διὰ τῆς ὕλης. Οἱον εἰ κατ' ἐμψυχίαν, ἵνα ἡ μὲν ὕλη ᾖ ἅτε σῶμα, τῆς δὲ ψυχῆς [ὁ Θεὸς] λόγον ἐπέχῃ· ἀλλὰ δημιουργικώς πάντα συντάσσων καὶ διακοσμῶν. 815, 22. Πνεῦμα... Θεῷ. Πνεῦμα τὴν δημιουργικὴν ἕξιν ἀκουστέον νῦν εἶτ' οὖν δύναμιν, ἣν τῇ ὕλῃ ἐγκατασπείρας Θεὸς τὰς διαφόρους ἐν τῷ ὁρατῷ τούτῳ ἀπετέλεσε φύσεις ζώων χερσαίων, ενώ ύδρων, πτηνών, ζωοφύτων, φυτῶν. 813, 28. Θεὸς ἦν ἐν ἀρχῇ. Εοικεν οὖ τος ὁ ἀνὴρ μὴ πάνυ ἀπηλλάχθαι τῆς Ἀρειανικής ἐρεσχελίας. Οργανικὸν αἴτιον υφιστᾷ τὸν υἱὸν ἐν οἷς φησι. Καθὸ πᾶσα δύν., όρ. τε καὶ ἀορ. αὐτ. ὑπ. ἦν. ἤγουν οὐσίωσις, σὺν αὐτ. τὰ πάντα· σὺν αὐτῷ διὰ Λόγ. δυν. αὐτ. κ. ὁ Λόγος... τοῦ Πατρὸς γίνεται τοῦτον ἴ. τοῦ κ. τὴν ἀρχήν. Ἰδοὺ γὰρ διὰ μὲν τοῦ ἀνωτέρω μικρὸν πρὸ τῆς ὁρατῆς κτίσεως μόνον εἰσ ἄγει τὸν Θεὸν ὄντα, ἔχοντα μέντοι ἐν αὐτῷ (ἑ αυτῷ τὴν τοῦ κόσμου οὐσίωσιν, ὥσπερ δὴ καὶ τὸν Υἱόν· ὁ καὶ αὐτὸ δόγμα Αρειανών. Φασὶ γὰρ οὗτοι τὸ Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος ἐν ἀρχῇ τὸν Πατέρα φάσκειν τὸν εὐαγγελιστήν· οὗτος δὲ καὶ ἀσεβέστερον ἐκείνων διὰ τοῦ οὐσίωσιν ὁρατῶν τε καὶ ἀοράτων φάσκει τὸν Υἱόν, ἣν οὐσίωσιν δύναμιν ἔδοξεν ὀνομάζειν. προβαίνων δὲ οὐκ ἐρυθριᾷ ὁμοταγῆ τῆς κτίσεως ποιῶν τὸν υἱόν· εἰπὼν δὲ σὺν αὐτῷ τὰ πάντα διὰ λογικῆς δυνάμεως ὑποστῆσαι τὸν Θεὸν, ἐπερμηνεύων [υι έφερ.] ἑαυτὸν τὴν λογικὴν βούλεται δύναμιν καλεῖν. Ἐπιφέρει Τῷ δὲ θελήματι τῆς ἀπλ. αὐτοῦ ἐκπηδᾷ προπηδᾷ λόγος· ἦν καὶ ἔρ τον πρωτότοκον τοῦ Πατρὸς καὶ ἀρχὴν τοῦ κόσ μου (τοῦ κοσ. ) οὐκ ἐνάρχησεν εἰπεῖν. Εἶτα σαφέστερον τῇ βλασφημία χωρῶν· Γέγονεν, ἐπάγει, κατὰ μερισμόν, τῇ ποιήσει καὶ τὸ συναΐδιον τοῦ υἱοῦ ἀθετῶν, καὶ διὰ τὴν χρείαν τῆς κτίσεως ὑπὸ τοῦ πατρὸς προαγόμενος: τοῦ διὰ τὴν χρείαν... προαγομένου], ὀργανικὴν διδοὺς τῷ υἱῷ τὴν αἰτίαν, ἐπεὶ καὶ τοῦτο ἐτόλμησαν, ὡς ἔφημεν (έφδημεν θ ), εἰπεῖν οἱ ἄνθρωποι 'Αρειανοί], ἐκ τῶν τοῦ Πλάτωνος ὁρμηθέντες λήρων, ὡς, ἐπειδὴ ὁ θεὸς λόγος ὑπὲρ πᾶσαν σωματικὴν ἐννοιάν ἐστι, καὶ φθορᾶς ἀπάσης ὑπερανεστηκώς, καὶ αἰσθήσει ἀπροσπέλαστος, καὶ ἀρχῆς ἁπάσης ἐπέκεινα, ἀνάξιος δὲ καὶ απο ὁ ὑπὸ ἀρχὴν κόσμος τῆς τούτου προαγωγῆς. Εἰ γὰρ Θεὸς (εἰ γ. θ. προ ήγαγε τὸν υἱὸν ὡς ἂν διὰ (διὰ οργάνου προς αγάγοι προαγάγοι] τόνδε τὸν αἰσθητὸν καὶ φθορά συνόμιλον κόσμον, ταύτῃ (δὲ καὶ ὁ υἱὸς, ἅτε ἀρχὴν ἐσχηκώς, τὰ δευτερεῖα τῆς ἀκραιφνούς θεότητος ἀποφέρεται. 821, 8. Συνεξακουστέον τὸ δαίμονες, ἵνα τ Καὶ τοῦτον οἱ μιμησάμενοι δαίμονες ἀποδείκνυνται. 825 5. Ὁ ἐν τῷ ναῷ τῷ ἐν Δελφοῖς Όμ φαλὸς ὀνομαζόμενος τάφος ἦν Διονύσου. 825, 10. Κατὰ κοινοῦ τὸ φασίν φα σιν κυδ. νενομηθ.). 825, 48. Δελτωτόν. Τινὲς καὶ δὲ Οιιο) διὰ τὸ ἐν Αἰγύπτῳ καλούμενον Δέλτα φασίν οὗ ποιοῦσιν ἄνωθεν μὲν ὁ Νεῖλος, διϊστάμενος ἀφ' ἑνὸς τοῦ ἑαυτοῦ ρεύματος εἰς δύο, κάτωθεν δὲ ἡ πρὸς ᾿Αλεξάνδρειαν θάλασσα, εἰς ἣν τὰ στόματα του Νείλου ἐκδιδοῖ. 828, 31. Ὁ ἐγγόνασι. Δράκων ὁ τὰ εσπερία μῆλα φυλάττων 828, 1. Ἀχιλλεὺς ἐν τοῖς Ἡλυσίοις συν οικεῖν λέγεται τῇ Μηδείᾳ καὶ τῇ Ἑλένῃ. 832, 19. Πνεύματος μετείλ. ὑλικοῦ. Πνεῦμα καὶ τὴν ἐν τοῖς οὖσιν ἀκουστέον δημιουργικὴν δύναμιν, καθ᾽ ἦν ἕκαστον εἶδος· τοῖς ὑπ' αὐτὸ τὸ ὅμοιον τοῦ προαγαγόντος ὑφίστησιν. 832, 24. Σύμπηξιν ἐξ ὕλης λαβόντες. Καὶ τοὺς δαίμονας [ος] συνθέτους ἐξ ὕλης καὶ εἴδους. 832, 26. Οἱ μὲν τινες. Τοῦτο Πλατωνικὸν, εἰς δύο διαιροῦν εἴδη τοὺς δαίμονας, αυλοτέρους καὶ ὑλικωτέρους, καὶ τοὺς μὲν ἀΰλοτέρους ἀγαθοὺς εἶναι, τοὺς δὲ ὑλικωτέρους πονηροὺς καὶ κακοποιούς. 832, 41. Πνεῦμα ἐν ἀνθρώποις. (νι, 833, 9. Οὐκ ἔστιν ἀθάνατος... ἡ ψυχή.... θνητή δέ. Την ζωογόνον (ζωολόγιον. λέγει δύναμιν, ἥτις κοινή πάντων ζώων ἐστὶν, ἢ καὶ συμφθείρεται τοῖς σώμασιν (αἵμασιν οὐ μέν τοι καὶ ή λογική δύναμις θνητή)· αὕτη γὰρ ἐξήρηται, ἀφ' ἧς αἱ

CONJECTURE ET EMENDATIONES. Ad verba e vinum ass. n. bibl. cf. Epiph. hæres. XLVI; Theodoret. Hær. fabul. 1, c. 20. (XI) præſat. in comment. in epist. ad Titum p. 686, tom. VII, p. 1. credidit, parvi pendens Marcionis et aliorum, qui cum eo in hac parte consentiunt, assertionem. Tatianus, Encratitarum patriarches, qui et ipsas nonnullas Pauli epistolas repudiavit, hanc vel maxime, hoc est ad Titum, apostoli promuntiandam Epistolas a Paulo ad Timotheum datas, quarum paulo ante Hieron. fecit mentionem, repudiavit imprimis ductus sententiis, quæ suæ ipsius doctrinæ de matrimonio contrariæ erant: 1 Tim. 11, 15 111, 2, 12; ιν, δ;, ν, 14, 23; Coll. iv, 8: ἡ σωματική γυμνασία (quam Talianus commendasse fertur) πρὸς ὀλίγον ἐστὶν ὠφέλιμος. Ad Talianos potissimum respexisse videtur Clem. Strom. II, p. 457 Ρ: Ὑπὸ ταύτης ἐλεγχόμενοι τῆς φωνῆς (I Tim. vi, 20 seq.) οἱ ἀπὸ τῶν αἱρέσεων τὰς πρὸς Τιμόθεον ἀθετοῦσιν ἐπι στολάς. Epistolam vero a Paulo ad Titum datam admisisse videtur Tatianus, commotus quod Ifereticos, de quibus loquitur apostolus, Judaicos esse facilius pervideri potest. Cf. 1, 10, 14; 111, 9. Col. 1605, 1. 29 hoc fragmentum in duobus codicibus qui commentar. in cantic. canticor. ab Eusebio conscriptum continent quique a nobis olim collati sunt, omittitur. SCHOLIA COD. BIBL. REG. PARIS. N° 174 INSIGNITI IN TATIANI LIBRUM. Col. 805, lin. 28. Ποιητικήν δέ. Κατὰ κοινοῦ τὸ συνεστήσασθε; nam συνεστήσασθε communiter et ad ῥητορικὴν et ad ποιητικὴν referendum est. Col. 813, lin. 4. Δουλεύειν. Κατὰ κοινοῦ τὸ προστάττει. Col. 813, lin. 12. Οὐ διήκων διὰ τῆς ὕλης. Οἱονεἰ κατ' ἐμψυχίαν, ἵνα ἡ μὲν ὕλη ᾖ ἅτε σῶμα, τῆς δὲ ψυχῆς [ὁ Θεὸς] λόγον ἐπέχῃ· ἀλλὰ δημιουργικώς πάντα συντάσσων καὶ διακοσμῶν. Non permeans materiam, per modum animationis, ut materia sit quasi corpus, Deus vero animæ rationem habeat; sed tamquam materiæ opifex omnia gubernans et ordinans. Col. 815, lin. 22. Πνεῦμα... Θεῷ. Πνεῦμα τὴν δημιουργικὴν ἕξιν ἀκουστέον νῦν εἶτ' οὖν δύναμιν, ἣν τῇ ὕλῃ ἐγκατασπείρας Θεὸς τὰς διαφόρους ἐν τῷ ὁρατῷ τούτῳ ἀπετέλεσε φύσεις ζώων χερσαίων, ενώ ύδρων, πτηνών, ζωοφύτων, φυτῶν. — Per spiritum intelligimus habitum creativum, sive potentiam, qua materiæ inserta, Deus varias in hoc orbe visibili produxit naturas, animalium terrestrium, aquatilium, volatilium, plantanimalium. vegetabilium. Col. 813, lin. 28. Θεὸς ἦν ἐν ἀρχῇ. Εοικεν οὖτος ὁ ἀνὴρ μὴ πάνυ ἀπηλλάχθαι τῆς Ἀρειανικής ἐρεσχελίας. Οργανικὸν αἴτιον υφιστᾷ τὸν υἱὸν ἐν οἷς φησι. Καθὸ πᾶσα δύν., όρ. τε καὶ ἀορ. αὐτ. ὑπ. ἦν. ἤγουν οὐσίωσις, σὺν αὐτ. τὰ πάντα· σὺν αὐτῷ διὰ Λόγ. δυν. αὐτ. κ. ὁ Λόγος... τοῦ Πατρὸς γίνεται: τοῦτον ἴ. τοῦ κ. τὴν ἀρχήν. Ἰδοὺ γὰρ διὰ μὲν τοῦ ἀνωτέρω μικρὸν πρὸ τῆς ὁρατῆς κτίσεως μόνον εἰσ ἄγει τὸν Θεὸν ὄντα, ἔχοντα μέντοι ἐν αὐτῷ (ἑ fin. vers. al. m. v add. αυτῷ sine spir.) τὴν τοῦ κόσμου οὐσίωσιν, ὥσπερ δὴ καὶ τὸν Υἱόν· ὁ καὶ αὐτὸ δόγμα Αρειανών. [Istam scholii particulam jam suppeditavit Longuerue in sua dissertatione de Taliano, p. xii]. Φασὶ γὰρ οὗτοι τὸ Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος ἐν ἀρχῇ τὸν Πατέρα φάσκειν τὸν εὐαγγελιστήν· οὗτος (i. e. Talianus) δὲ καὶ ἀσεβέστερον ἐκείνων διὰ τοῦ οὐσίωσιν ὁρατῶν τε καὶ ἀοράτων φάσκει τὸν Υἱόν, ἣν οὐσίωσιν δύναμιν ἔδοξεν ὀνομάζειν. Προβαίνων δὲ οὐκ ἐρυθριᾷ ὁμοταγῆ τῆς κτίσεως ποιῶν τὸν υἱόν· εἰπὼν δὲ σὺν αὐτῷ τὰ πάντα διὰ λογικῆς δυνάμεως ὑποστῆσαι τὸν Θεὸν, ἐπερμηνεύων [υιtiose pro έφερ.] ἑαυτὸν τὴν λογικὴν βούλεται δύναμιν καλεῖν. Ἐπιφέρει Τῷ δὲ θελήματι τῆς ἀπλ. αὐτοῦ ἐκπηδᾷ [codex habet προπηδᾷ λόγος· ἦν καὶ ἔρ τον πρωτότοκον τοῦ Πατρὸς καὶ ἀρχὴν τοῦ κόσ μου (τοῦ κοσ. sp. al. ) οὐκ ἐνάρχησεν εἰπεῖν. Εἶτα σαφέστερον τῇ βλασφημία χωρῶν· Γέγονεν, ἐπάγει, κατὰ μερισμόν, τῇ ποιήσει καὶ τὸ συναΐδιον τοῦ υἱοῦ ἀθετῶν, καὶ διὰ τὴν χρείαν τῆς κτίσεως ὑπὸ τοῦ πατρὸς προαγόμενος exspectabas: τοῦ διὰ τὴν χρείαν... προαγομένου], ὀργανικὴν διδοὺς τῷ υἱῷ τὴν αἰτίαν, ἐπεὶ καὶ τοῦτο ἐτόλμησαν, ὡς ἔφημεν (έφδημεν cod., al. θ transf. ), εἰπεῖν οἱ ἄνθρωποι [emenda 'Αρειανοί], ἐκ τῶν τοῦ Πλάτωνος ὁρμηθέντες λήρων, ὡς, ἐπειδὴ ὁ θεὸς (hic al. λόγος sp.) ὑπὲρ πᾶσαν σωματικὴν ἐννοιάν ἐστι, καὶ φθορᾶς ἀπάσης ὑπερανεστηκώς, καὶ αἰσθήσει ἀπροσπέλαστος, καὶ ἀρχῆς ἁπάσης ἐπέκεινα, ἀνάξιος δὲ (ita cod., καὶ απο ὁ ὑπὸ ἀρχὴν κόσμος τῆς τούτου προαγωγῆς. Εἰ γὰρ Θεὸς (εἰ γ. θ. hæc tria vocab. sp. al.) προ ήγαγε τὸν υἱὸν ὡς ἂν διὰ (διὰ sp. al.) οργάνου προς αγάγοι [corrige προαγάγοι] τόνδε τὸν αἰσθητὸν καὶ φθορά συνόμιλον κόσμον, ταύτῃ (δὲ hic add. ead. transf.) καὶ ὁ υἱὸς, ἅτε ἀρχὴν ἐσχηκώς, τὰ δευτε ρεῖα τῆς ἀκραιφνούς θεότητος ἀποφέρεται. Col. 821, lin. 8. Συνεξακουστέον τὸ δαίμονες, ἵνα τ Καὶ τοῦτον οἱ μιμησάμενοι δαίμονες ἀποδείκνυνται. Col. 825 lin. 5. Ὁ ἐν τῷ ναῷ τῷ ἐν Δελφοῖς Όμ φαλὸς ὀνομαζόμενος τάφος ἦν Διονύσου. Col. 825, lin. 10. Κατὰ κοινοῦ τὸ φασίν (i. e. φασιν pertinet et ad κυδ. et ad νενομηθ.). Col. 825, lin. 48. Δελτωτόν. Τινὲς καὶ (ita cod., δὲ Οιιο) διὰ τὸ ἐν Αἰγύπτῳ καλούμενον Δέλτα φασίν· οὗ (ita cod., al. o transf. et spum. et accent. sp.) ποιοῦσιν ἄνωθεν μὲν ὁ Νεῖλος, διϊστάμενος ἀφ' ἑνὸς τοῦ ἑαυτοῦ ρεύματος εἰς δύο, κάτωθεν δὲ ἡ πρὸς ᾿Αλεξάνδρειαν θάλασσα, εἰς ἣν τὰ στόματα του Νείλου ἐκδιδοῖ. - (Vid. not. 86, col. 826 827). Col. 828, lin. 31. Ὁ ἐγγόνασι. Δράκων ὁ τὰ εσπερία μῆλα φυλάττων· de his Ovidius in Fastis. (Hoc schol. est a man. ital. xvi sæc.). Col. 828, 1. ult. Ἀχιλλεὺς ἐν τοῖς Ἡλυσίοις συνοικεῖν λέγεται τῇ Μηδείᾳ καὶ τῇ Ἑλένῃ. Col. 830, lin. 33. Signatum est super nos lumen vultus tui. Domine. (Man. it.) Col. 832, lin. 19. Πνεύματος μετείλ. ὑλικοῦ. Πνεῦμα καὶ τὴν ἐν τοῖς οὖσιν ἀκουστέον δημιουργικὴν δύναμιν, καθ᾽ ἦν ἕκαστον εἶδος· τοῖς ὑπ' αὐτὸ τὸ ὅμοιον τοῦ προαγαγόντος ὑφίστησιν. Col 832, lin. 24. Σύμπηξιν ἐξ ὕλης λαβόντες. Καὶ τοὺς δαίμονας hoc est: angelos bonos et ma- [ος] συνθέτους ἐξ ὕλης καὶ εἴδους. Col. 832, lin. 26. Οἱ μὲν τινες. Τοῦτο πλατωνι κόν, εἰς δύο διαιροῦν εἴδη τοὺς δαίμονας, αυλοτέρους καὶ ὑλικωτέρους, καὶ τοὺς μὲν ἀΰλοτέρους ἀγαθοὺς εἶναι, τοὺς δὲ ὑλικωτέρους πονηροὺς καὶ κακοποιούς. Col. 832, lin. 41. Πνεῦμα ἐν ἀνθρώποις. Virgilius in An. (νι, 726 - hoc schol. est man. ital.): Spiritus intus alit, totamque infusa per artus, etc. Col. 833, lin. 9. Οὐκ ἔστιν ἀθάνατος... ἡ ψυχή.... θνητή δέ. Την ζωογόνον (ζωολόγιον. Fris. et Aetou.) λέγει δύναμιν, ἥτις κοινή πάντων ζώων ἐστὶν, ἢ καὶ συμφθείρεται τοῖς σώμασιν (αἵμασιν Fris.)· οὐ μέν τοι καὶ (hæc tria vocab. om. Fris. et Aet.) ή λογική δύναμις (sc. θνητή)· αὕτη γὰρ ἐξήρηται, ἀφ' ἧς αἱ

col. 1807–1808page 50 of 56

PG 6:1807τέχναι καὶ (ἢ καὶ επιστήμαι προβάλλονται. Τοῦ μὲν γὰρ ἐστιν... κ. τ. λ. Οἱονεὶ ἀπήχημα. 836, 6. Παρὰ δὲ τισι... Τοῦτο οὐ καλῶς, ἀλλὰ καὶ παρὰ τὸν Διονυσίου τοῦ πάνυ σκοπόν. 836, 11. Τ. διάκονον τ. πεπονθ. Θεοῦ. Αλλά γε καὶ Παύλου τοῦ θείου ἀποστόλου τί τὸ ἀπο καλύπτεται ὀργὴ τοῦ Θεοῦ 1, ]... αλή θειαν τοῦ Θεοῦ ἐν ἀδικίᾳ κατεχόντων βούλεται; Διότι, φησί, γνόντες, τὸν Θεὸν (ν. ]... ηὐχαρίστησαν, καὶ τὰ τούτοις τούτων (τ.) ἑξῆς. Εἰ γὰρ μὴ εἶχον πνεῦμα Θεοῦ, τί καὶ κατάκριτοι ἐπιδιακρίνῳ ἐπὶ διακρίνῳ] δύναμει τοῦ ἐπὶ τὰ κρείττω ποδηγεῖν οἴου τε ὄντος; Τί δὲ καὶ ἡ ἐν ἀδικία τοῦ Θεοῦ ἀλήθεια κατεχομένη; 837, 21. Ἐν τῷ περὶ ζώων. Καὶ περὶ ζώων οὗτος ἀνὴρ ἔγραψεν. 840, 12. Τῆς... απαυγάσματα. Διὰ τί δαίμοσιν ἐπιστροφὴ πρὸς τὸ κρεῖττον οὐκ ἔστιν; 840, 26. Εἰ μὴ ζῶν. Ζόω, ζώων, ζῶν, 841, 30. Τὸν μάγον Οστάνην. Οστά και οι μάγοι Οιι.) παρὰ τοῖς Πέρσαις. Σκυτίδων έξαρτ. 844, 35. Λείψανον τὸ ἐν ἐμοί. Τοῦτο οὐκ αἰσίως παρελήφθη, καὶ κατὰ τῆς τῶν ἱερῶν μαρτύρων τῶν ἁγίων λειψάνων τῆς Ομο.) θαυματουργίας. 845. 16. Καθάπερ δὲ τῷ ληστεύοντι. Οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ ὁ Σωτὴρ ἡμῶν τοῖς ἁμαρτωλοῖς συνηστιάσατο. 848, 19. Δωρεάν. Τὸ δὲ δωρεὰν ἀντὶ τοῦ ἀμισθὶ δεῖ λαμβάνειν. 849, 9. Θεατροκοπουμένους. Ήγουν ταραττομένους καὶ θλιβομένους, ώσπερ ἐν τῷ θεάτρῳ συμβαίνει γίνεσθαι. επί. Θεα τροκοπέω Σουΐδας δ. (ιι.) θαλαττοκοπέω, μα ταιολογέω, ταράττομαι, θορυβοῦμαι· ἀπὸ τῆς θαλάτ της, ή, ὅταν ὑπὸ ἀνέμων ταραχθῇ, ἀλλήλοις συγ κρούει τὰ κύματα. 852, 8. Μετωκίσθησαν... διακοσμήσεως. Κατ' ἐξουσίαν διδασκαλικῶς, οὐκ ἀποδεικτικῶς ταῦτα. 853, 6. Θεσπιάσι Θεσπιάσι ἐπιρρηματικῶς ἐν Θεσπιαῖς], ὡς Ὀλυμπιάσι. Ειρωνικώς. 853, 10. Καὶ κρύπτει, κ. τ. λ. Παρ' Ὁμήρω ταῦτα. Ἐν τῇ ποιήσει παρεῖς ἡχθήσαν. 836, 14. Μαρμαρύττοντα. Μαρμαρύτο τοντα τοῖς ἐν τοῖς θεάτροις ὑποκριταῖς θεαταίς]. 857, 2. Κεχηνέναι... οὐ θέλω. κεχηνέναι οὐ θέλω, ήγουν θαυμάσαι, 857, 5. Ριναυλοῦσι τὰ αἰσχρά. Ητοι ῥινοκτυποῦσιν, οἱονεὶ τὸ πνεῦμα τοῖς ῥώθωσε συν έλκοντες (-κόντων ποιὸν (ποῖον ἦχον ἐπὶ καταγέλωτι (-λων ἀποτελοῦσι. Η. Ε. 857, 20. Τὰ δὲ μείζονα. Τους μονομάχους λέγει. 860, 8. Περὶ ᾿Αντιγενίδου Σουίδας πολλά. 860, 12. Τοὺς κονικούς λέγει. 861, 2. Τῶν Στωϊκῶν αὕτη ἡ δόξα. 865, 38. Τὸν κατ' αὐτοὺς Λατ. Δία. 868, 13. Δίδωσι δέ. Τοῦτο τοῦ θεσπεσίου Παύλου καὶ οὗτος συνηγορεί, λέγοντος 1, ], τὴν ἀλήθειαν τοῦ Θεοῦ ἐν ἀδικίᾳ κατέχειν Ελ' ληνας. 869, 3. Καὶ μὴν Μουσαίον Μωσήν) πρὸ ῾Ομήρου φησίν. 872, 4. Κατὰ Γύγην τὸν Λύδον. Ο μέντοι θηβαῖος Πίνδαρος Ηρακλέα τὸν ᾿Αλκμήνης στῆσαι τὰ ὀλύμπια | φησί], *Ητοι Ολύμπια μὲν ἔστησεν Ἡρακλῆς, φάσκων. 875, 17. Ελλήνων πραγμάτων τὸν λη ρον. Γρ. [γράφεται, τὸν θλον. 875, 38. Τῆς παρ' ὑμῖν παιδός. Γλαυκίππην λέγει. Ως φασιν. 888, 5. Τὰς δὲ ὀλυμπιάδας... ἑπτά. Καὶ μὴν Πίνδαρος ὁ λυρικὸς οὕτως φησίν "Ητοι Ολύμπια μὲν ἔστησεν Ηρακλῆς. Πῶς οὖν Ἡρακλῆς Ἡρακλέους] μια γενεᾷ τῶν Ἰλιακῶν προύχων, ὁ κατὰ Πίνδαρον τὰ Ὀλύμπια στήσας, ὕστερον εὑρεθήσεται τῶν Ἰλιακῶν υ' Ετεσιν, είγε αὐτὸς ἔστησε τὰ ὀλύμπια; 891. Ελλειπὴς ἡ ἀπόδοσις τῆς προ γραφῆς· οὐ γὰρ τὸ χαίρειν καλὸν ἐνομίσθη προσ κεῖσθαι τῷ μὴ ἀπ᾽ ἴσων τὴν πρόσρησιν γίνεσθαι· καὶ ἄλλως, χριστιανῷ ὄντι· ἡ διὰ ταπεινοφροσύνην, ἢ τῷ (τὸ Β) ἐνδείξασθαι τὴν ἱκετηρίαν, ἢ καὶ τῷ ἀνάξιον εἶναι Έλληνας ὄντας τῆς τοιαύτης παρὰ χριστιανῶν εὐλογίας. 924, 1. 11. πῶς καὶ παρὰ τίσιν ἡ κοροπλαθικὴ εὕρηται τέχνη, 932, Ι. 14. Τὸ κηρύχιον λέγει· καὶ γὰρ αὐτὸ ράβδος ἦν Ἑρμοῦ σύμβολον 8 (ᾧ Β) καὶ οἱ Β) κήρυκες επιφερόμενοι ὤδευον μετὰ ἀσφαλείας πρὸς οὓς ἐχρῆν πρεσβεύειν· ῥάβδος οὖν ἦν τὸ κηρύ κιον (κηρύκειον Β) ἐν ᾗ δράκοντες ἦσαν ἐντετυπωμένοι ἀντιπλεκόμενοι αλλήλοις, καὶ ἀντιπρόσωποι ὑπόμνηημ τῆς αἰσχρᾶς ταύτης μίξεως. 948, 1. 12. Οι μοι δοκεῖ τόδε πάνυ τοι λέγειν ὀρθῶς· ἀλλὰ καὶ πάμπολυ πόρρω τῆς εὐσεβοῦς δια νοίας· ἵνα μὴ λέγω καὶ φυσικοῖς λογισμοῖς ἀπαράδεκτον· οὐκ οἶδ' ὅ τι μαθὼν ὁ ἀνὴρ, καὶ ταῦτ᾽ εὐσε βῶς ἄγαν καὶ γενναιότατα τοῖσδε τοῖς συγγράμμασιν ἐμφιλοσοφῶν τοπαράπαν. Β.) 32. Καὶ τόδε παραπλήσιον τῷ προτέρῳ καὶ ὁμοίως ἀμφότερα, πλημμελῶς ἔχοντα τῷ παντί. 952, Ι. 20. Τοῦτον λέγει Πρωτέα περὶ οὗ Λου κιανὸς γράφει ὃν ἐκεῖνος καὶ περεγρίνον καλεί. 964, 1. 20. Κατὰ κοινοῦ τὸ ἐθέλων (θέλων Β). 1. Πρόσκυμα· κύω τὸ φιλῶ· ὅθεν κύμα καὶ πρόσκυμα

τέχναι καὶ (ἢ καὶ Fris. et Aet.) επιστήμαι προβάλλονται. Τοῦ μὲν γὰρ ἐστιν... κ. τ. λ. Οἱονεὶ ἀπήχημα. Col. 836, lin. 6. Παρὰ δὲ τισι... Τοῦτο οὐ καλῶς, ἀλλὰ καὶ παρὰ τὸν Διονυσίου τοῦ πάνυ [Areopagit] σκοπόν. Col. 836, lin. 11. Τ. διάκονον τ. πεπονθ. Θεοῦ. Αλλά γε καὶ Παύλου τοῦ θείου ἀποστόλου τί τὸ ἀπο καλύπτεται ὀργὴ τοῦ Θεοῦ [Rom. 1, 18]... αλήθειαν τοῦ Θεοῦ ἐν ἀδικίᾳ κατεχόντων βούλεται; Διότι, φησί, γνόντες, τὸν Θεὸν (ν. 21]... ηὐχαριστησαν, καὶ τὰ τούτοις (ita cod. τούτων (τ.) ἑξῆς. Εἰ γὰρ μὴ εἶχον πνεῦμα Θεοῦ, τί καὶ κατάκριτοι ἐπιδιακρίνῳ [in cod. ἐπὶ διακρίνῳ] δύναμει τοῦ ἐπὶ τὰ κρείττω ποδηγεῖν οἴου τε ὄντος; Τί δὲ καὶ ἡ ἐν ἀδικία τοῦ Θεοῦ ἀλήθεια κατεχομένη; Col. 837, lin. 21. Ἐν τῷ περὶ ζώων. Καὶ περὶ ζώων οὗτος ἀνὴρ ἔγραψεν. Col. 840, lin. 12. Τῆς... απαυγάσματα. Διὰ τί δαίμοσιν ἐπιστροφὴ πρὸς τὸ κρεῖττον οὐκ ἔστιν; Μinuistis eum paulo minus ab angelis. (Man. it.) Col. 840, lin. 26. Εἰ μὴ ζῶν. Ζόω, ζώων, ζῶν, manu recentiore. Col. 841, lin. 30. Τὸν μάγον Οστάνην. Οστάκαι οι μάγοι (hæc tria vocab. om. Οιι.) παρὰ τοῖς Πέρσαις. Col. 844, lin. 2. Σκυτίδων έξαρτ. Fortasse de Lupercis hoc intelligit. (Schol. man. ital.) Col. 844, lin. 35. Λείψανον τὸ ἐν ἐμοί. Τοῦτο οὐκ αἰσίως παρελήφθη, καὶ κατὰ τῆς τῶν ἱερῶν μαρτύρων τῶν ἁγίων λειψάνων τῆς (hoc voc. om. Ομο.) θαυματουργίας. Col. 845. lin. 16. Καθάπερ δὲ τῷ ληστεύοντι. Οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ ὁ Σωτὴρ ἡμῶν τοῖς ἁμαρτωλοῖς συνηστιάσατο. (Schol. man. ital.) Col. 848, lin. 19. Δωρεάν. Τὸ δὲ δωρεὰν ἀντὶ τοῦ ἀμισθὶ δεῖ λαμβάνειν. (Schol. man. ital.) Col. 849, lin. 9. Θεατροκοπουμένους. Marg. inter. Ήγουν ταραττομένους καὶ θλιβομένους, ώσπερ ἐν τῷ θεάτρῳ συμβαίνει γίνεσθαι. Marg. επί. Θεα τροκοπέω Σουΐδας (cod. δ. (ιι.) θαλαττοκοπέω, μα ταιολογέω, ταράττομαι, θορυβοῦμαι· ἀπὸ τῆς θαλάτ της, ή, ὅταν ὑπὸ ἀνέμων ταραχθῇ, ἀλλήλοις συγ κρούει τὰ κύματα. (Schol. man. it.) Col. 852, lin. 8. Μετωκίσθησαν... διακοσμή σεως. Κατ' ἐξουσίαν διδασκαλικῶς, οὐκ ἀποδεικτικῶς ταῦτα. Col. 853, lin. 6. Θεσπιάσι Θεσπιάσι ἐπιῤῥηματικῶς [pro ἐν Θεσπιαῖς], ὡς Ὀλυμπιάσι. (Man. it.) Col. 853, lin. 12. Ειρωνικώς. (Man. it.) Col. 853, lin. 10. Καὶ κρύπτει, κ. τ. λ. Παρ' Ὁμήρω ταῦτα. (Man. it.) 855, lin. ult. Ἐν τῇ ποιήσει (sc. Homeri ) παρεῖς ἡχθήσαν. cod. Fris. in margine. Col. 836, lin. 14. Μαρμαρύττοντα. Μαρμαρύτο τοντα τοῖς ἐν τοῖς θεάτροις ὑποκριταῖς [leg. θεαταίς]. Col. 857, lin. 2. Κεχηνέναι... οὐ θέλω. Κεχηνέναι οὐ θέλω, ήγουν θαυμάσαι, quod nostri biare dixerunt. Virgilius, Inhiant aulas et limina. (Man. it.) Col. 857, lin. 5. Ριναυλοῦσι τὰ αἰσχρά. Ητοι ῥινοκτυποῦσιν, οἱονεὶ τὸ πνεῦμα τοῖς ῥώθωσε συν έλκοντες (-κόντων Aet) ποιὸν (ποῖον Wor. et Mar.) ἦχον ἐπὶ καταγέλωτι (-λων iidem) ἀποτελοῦσι. Η. Ε. Spiritum naribus concipientes, sonum risus escitandi gratia elidunt. Col. 857, lin. 20. Τὰ δὲ μείζονα. Τους μονομάχους λέγει. Col. 860, lin. 3. Virgilius in Bucolicis: Non tulit Antigenes, et eral tum dignus amari. Gol. 860, lin. 8. Περὶ ᾿Αντιγενίδου Σουίδας πολλά. (Man. it.) Col. 860, lin. 12. Τοὺς κονικούς λέγει. Col. 861, lin. 2. Τῶν Στωϊκῶν αὕτη ἡ δόξα. Col. 865, lin. 38. Τὸν κατ' αὐτοὺς Λατ. Δία. Statius [? Lucanus, Phars. 1, 198]: Et residens colsa Latialis Jupiter Alba. (Man. it.) Col. 868, lin. 13. Δίδωσι δέ. Τοῦτο τοῦ θεσπε σίου Παύλου καὶ οὗτος συνηγορεί, λέγοντος [Rom. 1, 18], τὴν ἀλήθειαν τοῦ Θεοῦ ἐν ἀδικίᾳ κατέχειν Ελ' ληνας. 'Col. 869, lin. 3. Καὶ μὴν Μουσαίον (em. Μωσήν) πρὸ ῾Ομήρου φησίν. Col. 872, lin. 4. Κατὰ Γύγην τὸν Λύδον. Ο μέντοι θηβαῖος Πίνδαρος Ηρακλέα τὸν ᾿Αλκμήνης στῆσαι τὰ ὀλύμπια | suppl. φησί], *Ητοι Ολύμπια μὲν ἔστησεν Ἡρακλῆς, φάσκων. Col. 875, lin. 17. Ελλήνων πραγμάτων τὸν λη ρον. Γρ. [γράφεται, scil. in alio cod.] τὸν θλον. Col. 875, lin. 38. Τῆς παρ' ὑμῖν παιδός. Γλαυκίππην λέγει. (Male; de Sappho enim sermo est) Col. 876, lin. 42. Ως φασιν. Virgilius, Æn. is, 390, et vin, 44: Inventa sub ilicibus sus, Triginta capitum fetus enixa jacebit. (Man. it.) Col. 888, lin. 5. Τὰς δὲ ὀλυμπιάδας... ἑπτά. Καὶ μὴν Πίνδαρος ὁ λυρικὸς οὕτως φησίν· "Ητοι Ολύμπια μὲν ἔστησεν Ηρακλῆς. Πῶς οὖν Ἡρακλῆς [cod. Ἡρακλέους] μια γενεᾷ τῶν Ἰλιακῶν προύχων, ὁ κατὰ Πίνδαρον τὰ Ὀλύμπια στήσας, ὕστερον εὑρεθήσεται τῶν Ἰλιακῶν υ' Ετεσιν, είγε αὐτὸς ἔστησε τὰ ὀλύμπια; SCHOLIA IN SUPPL. ATHENAG. LIBR. cod. reg. Paris. 451 = nunc primum edita: codex bibl. reg. Paris. no 174 eadem scholia continet fere omnia. Ad inscr., col. 891. Ελλειπὴς ἡ ἀπόδοσις τῆς προ γραφῆς· οὐ γὰρ τὸ χαίρειν καλὸν ἐνομίσθη προσκεῖσθαι τῷ μὴ ἀπ᾽ ἴσων τὴν πρόσρησιν γίνεσθαι· καὶ ἄλλως, χριστιανῷ ὄντι· ἡ διὰ ταπεινοφροσύνην, ἢ τῷ (τὸ Β) ἐνδείξασθαι τὴν ἱκετηρίαν, ἢ καὶ τῷ ἀνάξιον εἶναι Έλληνας ὄντας τῆς τοιαύτης παρὰ χριστιανῶν εὐλογίας. Col. 924, 1. 11. πῶς καὶ παρὰ τίσιν ἡ κοροπλαθικὴ εὕρηται τέχνη, φuod est lemma. Col. 932, Ι. 14. Τὸ κηρύχιον λέγει· καὶ γὰρ αὐτὸ ράβδος ἦν Ἑρμοῦ σύμβολον 8 (ᾧ Β) καὶ οἱ (of on. Β) κήρυκες επιφερόμενοι ὤδευον μετὰ ἀσφαλείας πρὸς οὓς ἐχρῆν πρεσβεύειν· ῥάβδος οὖν ἦν τὸ κηρύ κιον (κηρύκειον Β) ἐν ᾗ δράκοντες ἦσαν ἐντετυπω μένοι ἀντιπλεκόμενοι αλλήλοις, καὶ ἀντιπρόσωποι ὑπόμνηημ τῆς αἰσχρᾶς ταύτης μίξεως. Col. 948, 1. 12. Οι μοι δοκεῖ τόδε πάνυ τοι λέγειν ὀρθῶς· ἀλλὰ καὶ πάμπολυ πόρρω τῆς εὐσεβοῦς δια νοίας· ἵνα μὴ λέγω καὶ φυσικοῖς λογισμοῖς ἀπαρά δεκτον· οὐκ οἶδ' ὅ τι μαθὼν ὁ ἀνὴρ, καὶ ταῦτ᾽ εὐσε βῶς ἄγαν καὶ γενναιότατα τοῖσδε τοῖς συγγράμμασιν ἐμφιλοσοφῶν τοπαράπαν. (Hoc et sequens schol. ab alia manu scripta sunt; ea om. Β.) Ibid., I. 32. Καὶ τόδε παραπλήσιον τῷ προτέρῳ καὶ ὁμοίως ἀμφότερα, πλημμελῶς ἔχοντα τῷ παντί. Col. 952, Ι. 20. Τοῦτον λέγει Πρωτέα περὶ οὗ Λουκιανὸς γράφει ὃν ἐκεῖνος καὶ περεγρίνον καλεί. Col. 964, 1. 20. Κατὰ κοινοῦ τὸ ἐθέλων (θέλων Β). 1b., 1. antep. Πρόσκυμα· κύω τὸ φιλῶ· ὅθεν κύμα καὶ πρόσκυμα est scholion recentioris mana in marg. B, quod Anon habet.

col. 1809–1810page 51 of 56

PG 6:1809973. Ότι παντὶ δόγματι καὶ λόγῳ τῆς ἁλη θείας ἐχομένῳ παρυφίσταται τι ψεύδος, οὐκ ἐκ φυ σικῆς αἰτίας ὁρμώμενον· ἀλλ' ἐξ ἀθέσμου τῆς ἁλη θείας διαφθορᾶς τῶν τὸ ψεῦδος τετιμηκότων εἰς κακο σχόλην καὶ συκοφαντεῖν εἶπαν ἀγαθὸν καὶ θεῖον ἐσπουδακότην. Ἐμφιλοσόφως ἄγαν καὶ τῇ ὑποθέσει οἰκείως προῆκται κατὰ τὸ παρὸν προοίμιον ο θαυμαστό ως τοσὶ καὶ θεῖος ἀνήρ. τά τε προϋπαντῶντα τὸν ὑπο κείμενον λόγον καὶ ὑποτέμνεσθαι κακοσχολως πειρώμενα προφαίνων, καὶ ὅπως χρὴ πρὸς αὐτὰ τὸν ἀλη θείας ἐχόμενον ἐκπαιδεύων. 976, Ι. 15. Ὅτι τοῖς περὶ δόγμα καὶ λόγον ἀληθῆ πονουμένοις διττών χρεία λόγων ὑπὲρ καὶ περὶ, τῶν μὲν ὑπὲρ τῆς ἀληθείας πρὸς τοὺς ἀπίστους καὶ ἐριστικούς, τῶν δὲ περὶ τῆς ἀληθείας· πρὸς τοὺς εὐγνωμόνως δεχομένους καὶ ἐπιεικώς τοὺς λό καὶ κατὰ τὴν προκειμένην υπόθεσιν ἀνθολκὴν ὁ λόγος καὶ πρὸς τὴν συγκατάθεσιν ἀπο ρίαν. ἐπειδὴ δὲ ποταμίων δίκην ρευμάτων τὸ μὲν τῆς τροφῆς ὑπεισῆλθεν τοῦ τέως συγκεκρακότος τὸν εἰληφότα ὑπεξελθόντος καὶ πρὸς τὰ συστήσαντα στοι χεία προκεχωρηκότος· ὡς μηδὲ τὸν αὐτὸν εἰλικρινῶς τὸν σήμερον ὄντα τῷ χθὲς χρηματίζειν, τί ἂν ἀπο δεν τῷ τὴν ἀρχὴν ἡμῶν ἑκάστῳ τῆς συστάσεως ἐκεῖ δεν ενδόντι, πάλιν ἐξ ἐκείνων ερανισαμένω τα γνήσια καὶ προσήγορα τῷ διασκεδασθέντι εἰς ἐκεῖνα ἀνεπιμίκτως τῶν ὀθνείων, τὴν ὁλοκληρίαν ἡμῖν προμηθεύεσθαι; 47. Ότι οὐ πάντως τὸ πρὸς τροφὴν λη φθὲν, καὶ πρὸς ὑπόστασιν ἤδη τοῦ τρεφομένου μετά βάλλειν πέφυκεν. 984, 1.30 α'. Εἰς ἀποσκυβαλισμὸν ἤτοι κόπρον. β'. Εἰς ἀλλοίωσιν ἀνοίκειον καὶ ἀπρόσφυλον τῷ τρεφομένῳ. γ'. Εἰς ειλικρινεστάτην ἀλλοίωσιν καὶ προάγειν. ώσαύτως δε και την τάξιν του υπέρ και ληψις ἂν εἴη και προς ούσαν χωρούσα του τρέφο τοῦ περὶ, κατὰ τὴν ἐπιβάλλουσαν τῷ πράγματι χρείαν προσνέμειν. 976, 1. 27. Προηγείται γὰρ τὸ εἰ ἐστὶν, καὶ τί ἐστιν, τοῦ τούτῳ συνηγορεῖν. 976, 4 Ὅτι τῷ περὶ τῆς ἀναστάσεως λόγῳ οἱ μὲν πάντη ἀπιστοῦσιν, οἱ δὲ ἀμφιβάλλουσιν, ἀλλὰ καὶ τῶν δεξαμένων ὡς ἔστιν ἀνάστασις, εἰσὶν οἵτινες ἐπίσης τοῖς ἀμφιβάλλουσιν ἀπιστοῦσιν αλόγως καὶ ἀναιτίως. 977, 1. 8. Ἔλεγχος ἐντεῦθεν ἤδη τῶν περὶ τὴν ἀνάστασιν ἀπίστως ἐχόντων ἀπὸ τοῦ μὴ προ χείρως συλαγωγεῖσθαι τοῖς κατὰ ἄκριτον δόξαν οίστρη λατουμένοις· ἀλλὰ μὴ μετ' ἰσχυρᾶς αἰτίας καὶ ἀσφα λείας. ἀφ' ὧν δὴ καὶ τὸ πιστὸν πέφυκεν ἀναβλαστάνειν. τὸ γὰρ τοῖς ἄγαν πιστοῖς ἀπιστεῖν ἀνθρώπων ἔργον οὐχ ὑγιαινόντων τὸν λογισμόν. εἰ δὲ τοῦτο, οἱ τὴν ἀνάστασιν ἀπιστοῦντες ἢ διαποροῦντες εἰ μὲν μηδεμιᾶς αἰτίας ἐξάπτοντες τὴν τῶν ἀνθρώπων γένε σιν τοῦτο ληροῦσιν, ἐγγύθεν τὸν ἔλεγχον τοῦτον ἀποί σονται, ἢ τῷ θεῷ τὴν αἰτίαν ἀνατιθέντες, τὴν τῶν ἀνθρώπων ἀνάστασιν, ἢ ὡς ἀδύνατον, ἢ ὡς ἀβούλητον τῷ θεῷ ἀπιστοῦσιν, ὅπερ ἐσχάτης ἀνοίας καὶ ἀσεβείας. 977, 1. 31. Ότι τὸ ἀδύνατον τινὶ ποιῆσαί τι ἢ ἐξ ἀγνοίας τοῦ γενησομένου συμβαίνει, ἢ ἐκ τοῦ μὴ αὐτάρκως ἔχειν πρὸς τὸ ἐπιτελέσαι τὸ ἐγνωσμέ, νον. ἐγχειρήσας γὰρ τοῖς ἀδυνάτοις οὐκ ἐν τοῖς σώφροσι λογισθείη. ἄγνοιαν δὲ ἡ ἀδυναμίαν προσάπτειν θεῷ, τῷ καὶ πρὸ γενέσεως ἀκριβῶς λεπτογνοοῦντι τὸ πόθεν ἕκαστον τὴν σύστασιν παρ' αὐτοῦ ληφθὲν ἔσχηκεν· καὶ διαλυθεὶς πάλιν εἰς ποῖα μετακεχώρη πεν, ἐσχάτης ἐστὶν ἀσεβείας. ὁ γὰρ ἀκριβῶς οὕτως εἰδὼς, πῶς ἀδυνάτως ἕξει ταῦτα λαβὼν πρὸς τὸ ἐξαρχῆς ἐπαναγαγεῖν. 980, 1. 11. Ανθρώποις μὲν γὰρ τοῦτο δοκεῖ μέγα μόνον καὶ κατὰ τὴν οἰκείαν φύσιν τὸ τὰ μέλ λοντα γινώσκειν. θεῷ δὲ μόνῳ τοὺς ταῦτα εἰδέναι ἀκριβέστερον ἀνθρώπων. καὶ πρὸς τούτοις καὶ τὰ διαλυθέντα πρὸς τοῖα μετακεχώρηκεν. 30. Ταῦτα προήχθη εἰπεῖν, διά τε τὰ και ταρχὰς ὑποστάντα, καὶ τὰ μετ' ἐκεῖνα ἐκ συνδοιασ μῶν ζῴων ἢ σπερμάτων καταβολής προερχόμενα. 1. 40. Περὶ τῶν ἀπορουμένων τισίν· ὅτι πῶς δυνατὸν ἄνθρωπον ὑπὸ ἰχθύων βρωθέντα, καὶ εἰς αὐτ τῶν ὑπόστασιν μεταβαλόντα. καὶ πάλιν τῶν ἰχθύων ὑπὸ ἀνθρώπων βρωθέντων ἢ καὶ ζῴων ἑτέρων, ἅπερ πάλιν ὑπὸ ἄλλων θηρίων ἐξανηλώθη, καὶ πρὸς σύστασιν τῶν τούτων σωμάτων μετέβαλεν· πῶς οὖν τὸ εἰς τοσούτων ὑπόστασιν κατακερματισθεν, αὖθις ἐφ' ἑνὶ σώματι ἀνθρώπου συστάσει ἐξαναστῆναι. τίνα τοῖς ἄλλοις ὑπόστασιν καταλιπὸν τοῖς ὑπὸ τούτων τραφεῖσιν. 981, 1. 31. "Ην Αρπαλος "Αρπαγος) ἐδύ νατο ὅτι Κύρον περιέσυντεν. ἡ ἱστορία παρ' Ηροδότῳ. 1. 40. Λύσις τῶν τοσούτων ἀπόρων. ΑΡΕΘΑ. Εἰ μὲν ἐν ταυτῷ τὸ ληφθὲν εἰς τρο τὴν μεμενήκοι τῷ ζῴῳ ἀμεταβλήτως, εἶχεν ἄν τινα καὶ μένου σώματος. τὴν εἰλικρινεστάτην. Τὴν εἰς κόπρον χωροῦσαν καὶ εἰς ἀνοίκειον ἀλλοίωσιν τοῦ τρεφομένου. 985, 1. 12. "Ο τούτῳ τῷ λόγῳ λύεται͵ τὸ δο κοῦν ἀπορίαν περιποιεῖν, ἀφ᾽ ὧν τινες φάσκουσιν ἀδύνατον εἶναι γενέσθαι ἀνάστασιν τῷ εἰς πολλὰ σώ ματα χωρῆσαι διὰ τῆς τροφῆς τῇ ὑπαλλήλῳ πρόσφορα τε καὶ διαδόσει (διαθέσει Β). Ὡραῖον καὶ καταναγκαστικὸν εἰς συγκατάθεσιν. 988, 1. 12. Δημὸς, τὸ λίπος. 1. 27. Τὸ μὴ ἐνδέχεσθαι γενέσθαι ἀνάστασιν. 1. 3 Εντρεπτικώτατον τοῦτο καὶ ἀνασκευαστικώτατον τῶν διὰ τὴν ἀλληλοφαγίαν οίο μένων τὴν τῶν νεκρῶν ἀνάστασιν ἀθετεῖν. 989, 1. 34. Ότι οἱ ἀπὸ τῆς κατ' ἀνθρώπους δημιουργῶν ἀσθενοῦς ἀπορίας ἐμπεδοῦν βουλόμενοι τὸ ἑαυτῶν ἀνούστατον δόγμα, οὐκ ἔστιν ὅσον εἰπεῖν εξυβρίζουσιν εἰς θεόν, ἴσον λογιζόμενοι θεὸν καὶ ἀν θρώπους. 992, 1. 2. Τοῦ κατὰ τὸ ἀδύνατον εἶναι θεῷ τὴν ἀνάστασιν τῶν ἀνθρώπων ποιῆσαι λήρου, ἱκανὸν ἔλεγχον είληχότος, ἐπὶ τὸ ἀβούλητον χωρήσαι λοιπόν τοῦτο δὲ τὸ ἀβούλητον, ἢ ὡς ἄδικόν ἐστιν ἀβούλητον, ἢ ὡς ἀνάξιον· ἀλλ᾽ οὔτε ἄδικον θέῷ οὐδ᾽ ἀνάξιον· διὰ τοῦτο οὐδὲ ἀβούλητον. τὸ μὲν γὰρ ἄδικον ἢ περὶ αὐτὸν θεωρεῖται τὸν ἀναστησόμενον ἢ περὶ ἄλλον. ἀλλ᾽ οὔτε τῶν ἔξωθεν ἀδικεῖται τις, οὐ νοερά φύσις, οὐδὲ κτηνώδης· ἡ νοερὰ μὲν, ὅτι μὴ ἐμπόδιον αὐταῖς ἡ τῶν ἀνθρώπων ἀνάστασις· πῶς δὲ ἡ τῶν ἀλόγων ἀδικηθείη τῶν ἐν τῇ παλιζωία μὴ ὄντων, ἀφθάρτῳ γὰρ ζωή τίς ἡ τῶν πρὸς φθορὰν ὑπηρετούντων χρεία. οὐ μέντοι· οὐδὲ περὶ αὐτὸν τὸν ἀνιστάμενον ἔνθεωρηθείη τὸ ἄδικον τὴν ὁλοκληρίαν ἀπολαμβά γοντα, ἣν διὰ ἀγαθότητα τοῦ ἐξαρχῆς παραγαγόντος ἐκληρώσατο. οὐ τῷ σώματι ἄδικον· εἰ μὴ καὶ δόξαν φέρον τῷ κρείττονι συναπτομένῳ. οὐ τῇ ψυχῇ τὸ κατ' ἀρχὰς οἰκητήριον καὶ ἀφθαρτον αναδεχομένη οὐ τῷ θεῷ ἀνάξιον· ὅτι οὐδὲ ὅτε φθαρτόν παρῆγεν ἀνάξιον. νῦν δὲ καὶ μᾶλλον ἐνδοξότερον ὅτι ἄφθαρ τον ἀποτελέσει. 4 Τὸ ὁλόκληρον οὕτως, εἰ γὰρ νῦν φθαρτῷ συνὸν οὐκ ἀδικεῖται, δῆλον ὅτι οὐδὲ ἀφθάρ τῳ συνὸν οὐκ ἀδικηθήσεται. 995, 1. 13. Αντίκειται γὰρ τῷ δυνατῷ τὸ ἀδύνατον· τῷ βουλητῷ, τὸ ἀβούλητον· τῷ ἀξίῳ, τὸ ἀνάξιον. συνάφειαν δὲ λέγει, τοῦ δυνατοῦ πρὸς τὸ βουλητόν· ἅπερ οὐδὲ διάφορα φησιν εἶναι παρὰ θεῷ, ὥσπερ ἐφ' ἡμῖν, ἀλλ' οὐδὲ ἀνάξια. 1 28. Ανακεφαλαίωσις αίτιωδεστέρα περὶ τῆς τάξεως τοῦ περὶ καὶ ὑπὲρ. ὅτι τὸ πρωτοστατεῖν μὲν, τῷ περὶ, φύσει καὶ τάξει καὶ χρεία προσνέμεται· τὸ δὲ δορυφορεῖν καὶ οἷον παραπέμπειν, τῷ ὑπὲρ, ἅτε φύσει καὶ δυνάμει καταδεεστέρω. Ελαττον γὰρ τὸ τὸ ψεῦδος ἀπελέγχειν, τοῦ τὴν ἀλήθειαν ἐπιρ ῥωννύειν. οὐ μόνον δὲ τοῦτο, ἀλλὰ καὶ τῇ τάξει δεύ

SCHOLIA IN LIBRUM DE RESURRECTIONE. Col. 973. Ότι παντὶ δόγματι καὶ λόγῳ τῆς ἁληθείας ἐχομένῳ παρυφίσταται τι ψεύδος, οὐκ ἐκ φυσικῆς αἰτίας ὁρμώμενον· ἀλλ' ἐξ ἀθέσμου τῆς ἁληθείας διαφθορᾶς τῶν τὸ ψεῦδος τετιμηκότων εἰς κακοσχόλην καὶ συκοφαντεῖν εἶπαν ἀγαθὸν καὶ θεῖον ἐσπουδακότην. Ἐμφιλοσόφως ἄγαν καὶ τῇ ὑποθέσει οἰκείως προῆκται κατὰ τὸ παρὸν προοίμιον ο θαυμαστό ως τοσὶ καὶ θεῖος ἀνήρ. τά τε προϋπαντῶντα τὸν ὑποκείμενον λόγον καὶ ὑποτέμνεσθαι κακοσχολως πειρώ μενα προφαίνων, καὶ ὅπως χρὴ πρὸς αὐτὰ τὸν ἀλη θείας ἐχόμενον ἐκπαιδεύων. Col. 976, Ι. 15. Ὅτι τοῖς περὶ δόγμα καὶ λόγον ἀληθῆ πονουμένοις διττών χρεία λόγων ὑπὲρ καὶ περὶ, τῶν μὲν ὑπὲρ τῆς ἀληθείας πρὸς τοὺς ἀπίστους καὶ ἐριστικούς, τῶν δὲ περὶ τῆς ἀληθείας· πρὸς τοὺς εὐγνωμόνως δεχομένους καὶ ἐπιεικώς τοὺς λόκαὶ κατὰ τὴν προκειμένην υπόθεσιν ἀνθολκὴν ὁ λόγος καὶ πρὸς τὴν συγκατάθεσιν ἀπο ρίαν. ἐπειδὴ δὲ ποταμίων δίκην ρευμάτων τὸ μὲν τῆς τροφῆς ὑπεισῆλθεν τοῦ τέως συγκεκρακότος τὸν εἰληφότα ὑπεξελθόντος καὶ πρὸς τὰ συστήσαντα στοι χεία προκεχωρηκότος· ὡς μηδὲ τὸν αὐτὸν εἰλικρινῶς τὸν σήμερον ὄντα τῷ χθὲς χρηματίζειν, τί ἂν ἀπο δεν τῷ τὴν ἀρχὴν ἡμῶν ἑκάστῳ τῆς συστάσεως ἐκεῖ δεν ενδόντι, πάλιν ἐξ ἐκείνων ερανισαμένω τα γνήσια καὶ προσήγορα τῷ διασκεδασθέντι εἰς ἐκεῖνα ἀνέπιμίκτως τῶν ὀθνείων, τὴν ὁλοκληρίαν ἡμῖν προμη θεύεσθαι; Ibid., i. 47. Ότι οὐ πάντως τὸ πρὸς τροφὴν ληφθὲν, καὶ πρὸς ὑπόστασιν ἤδη τοῦ τρεφομένου μετά βάλλειν πέφυκεν. Col. 984, 1.30 α'. Εἰς ἀποσκυβαλισμὸν ἤτοι κόπρον. β'. Εἰς ἀλλοίωσιν ἀνοίκειον καὶ ἀπρόσφυλον τῷ τρεφομένῳ. γ'. Εἰς ειλικρινεστάτην ἀλλοίωσιν καὶ προάγειν. ώσαύτως δε και την τάξιν του υπέρ και ληψις ἂν εἴη και προς ούσαν χωρούσα του τρέφο τοῦ περὶ, κατὰ τὴν ἐπιβάλλουσαν τῷ πράγματι χρείαν προσνέμειν. Col. 976, 1. 27. Προηγείται γὰρ τὸ εἰ ἐστὶν, καὶ τί ἐστιν, τοῦ τούτῳ συνηγορεῖν. Col. 976, p. 4 ab ina Ὅτι τῷ περὶ τῆς ἀναστά σεως λόγῳ οἱ μὲν πάντη ἀπιστοῦσιν, οἱ δὲ ἀμφιβάλ λουσιν, ἀλλὰ καὶ τῶν δεξαμένων ὡς ἔστιν ἀνάστασις, εἰσὶν οἵτινες ἐπίσης τοῖς ἀμφιβάλλουσιν ἀπιστοῦσιν αλόγως καὶ ἀναιτίως. Col. 977, 1. 8. Ἔλεγχος ἐντεῦθεν ἤδη τῶν περὶ τὴν ἀνάστασιν ἀπίστως ἐχόντων ἀπὸ τοῦ μὴ προχείρως συλαγωγεῖσθαι τοῖς κατὰ ἄκριτον δόξαν οίστρη λατουμένοις· ἀλλὰ μὴ μετ' ἰσχυρᾶς αἰτίας καὶ ἀσφα λείας. ἀφ' ὧν δὴ καὶ τὸ πιστὸν πέφυκεν ἀναβλαστά νειν. τὸ γὰρ τοῖς ἄγαν πιστοῖς ἀπιστεῖν ἀνθρώπων ἔργον οὐχ ὑγιαινόντων τὸν λογισμόν. εἰ δὲ τοῦτο, οἱ τὴν ἀνάστασιν ἀπιστοῦντες ἢ διαποροῦντες εἰ μὲν μηδεμιᾶς αἰτίας ἐξάπτοντες τὴν τῶν ἀνθρώπων γένεσιν τοῦτο ληροῦσιν, ἐγγύθεν τὸν ἔλεγχον τοῦτον ἀποίσονται, ἢ τῷ θεῷ τὴν αἰτίαν ἀνατιθέντες, τὴν τῶν ἀνθρώπων ἀνάστασιν, ἢ ὡς ἀδύνατον, ἢ ὡς ἀβούλητον τῷ θεῷ ἀπιστοῦσιν, ὅπερ ἐσχάτης ἀνοίας καὶ ἀσεβείας. Col. 977, 1. 31. Ότι τὸ ἀδύνατον τινὶ ποιῆσαί τι· ἢ ἐξ ἀγνοίας τοῦ γενησομένου συμβαίνει, ἢ ἐκ τοῦ μὴ αὐτάρκως ἔχειν πρὸς τὸ ἐπιτελέσαι τὸ ἐγνωσμέ, νον. ἐγχειρήσας γὰρ τοῖς ἀδυνάτοις οὐκ ἐν τοῖς σώ φροσι λογισθείη. ἄγνοιαν δὲ ἡ ἀδυναμίαν προσάπτειν θεῷ, τῷ καὶ πρὸ γενέσεως ἀκριβῶς λεπτογνοοῦντι τὸ πόθεν ἕκαστον τὴν σύστασιν παρ' αὐτοῦ ληφθὲν ἔσχηκεν· καὶ διαλυθεὶς πάλιν εἰς ποῖα μετακεχώρηπεν, ἐσχάτης ἐστὶν ἀσεβείας. ὁ γὰρ ἀκριβῶς οὕτως εἰδὼς, πῶς ἀδυνάτως ἕξει ταῦτα λαβὼν πρὸς τὸ ἐξαρχῆς ἐπαναγαγεῖν. Col. 980, 1. 11. Ανθρώποις μὲν γὰρ τοῦτο δοκεῖ μέγα μόνον καὶ κατὰ τὴν οἰκείαν φύσιν τὸ τὰ μέλ λοντα γινώσκειν. θεῷ δὲ μόνῳ τοὺς ταῦτα εἰδέναι ἀκριβέστερον ἀνθρώπων. καὶ πρὸς τούτοις καὶ τὰ διαλυθέντα πρὸς τοῖα μετακεχώρηκεν. lidl., I. 30. Ταῦτα προήχθη εἰπεῖν, διά τε τὰ και ταρχὰς ὑποστάντα, καὶ τὰ μετ' ἐκεῖνα ἐκ συνδοιασ μῶν ζῴων ἢ σπερμάτων καταβολής προερχόμενα. Ibid., 1. 40. Περὶ τῶν ἀπορουμένων τισίν· ὅτι πῶς δυνατὸν ἄνθρωπον ὑπὸ ἰχθύων βρωθέντα, καὶ εἰς αὐτ τῶν ὑπόστασιν μεταβαλόντα. καὶ πάλιν τῶν ἰχθύων ὑπὸ ἀνθρώπων βρωθέντων ἢ καὶ ζῴων ἑτέρων, ἅπερ πάλιν ὑπὸ ἄλλων θηρίων ἐξανηλώθη, καὶ πρὸς σύστα σιν τῶν τούτων σωμάτων μετέβαλεν· πῶς οὖν τὸ εἰς τοσούτων ὑπόστασιν κατακερματισθεν, αὖθις ἐφ' ἑνὶ σώματι ἀνθρώπου συστάσει ἐξαναστῆναι. τίνα τοῖς ἄλλοις ὑπόστασιν καταλιπὸν τοῖς ὑπὸ τούτων τραφεῖσιν. Col. 981, 1. 31. "Ην Αρπαλος (corr. "Αρπαγος) ἐδύνατο ὅτι Κύρον περιέσυντεν. ἡ ἱστορία παρ' Ηροδότῳ. Ibid., 1. 40. Λύσις τῶν τοσούτων ἀπόρων. Ibid. ΑΡΕΘΑ. Εἰ μὲν ἐν ταυτῷ τὸ ληφθὲν εἰς τρο τὴν μεμενήκοι τῷ ζῴῳ ἀμεταβλήτως, εἶχεν ἄν τινα καὶ μένου σώματος. τὴν εἰλικρινεστάτην. Ibid., I. ult. Τὴν εἰς κόπρον χωροῦσαν καὶ εἰς ἀνοίκειον ἀλλοίωσιν τοῦ τρεφομένου. Col. 985, 1. 12. "Ο τούτῳ τῷ λόγῳ λύεται͵ τὸ δοκοῦν ἀπορίαν περιποιεῖν, ἀφ᾽ ὧν τινες φάσκουσιν ἀδύνατον εἶναι γενέσθαι ἀνάστασιν τῷ εἰς πολλὰ σώματα χωρῆσαι διὰ τῆς τροφῆς τῇ ὑπαλλήλῳ προσφο ρᾷ τε καὶ διαδόσει (διαθέσει Β). Ibid., 1. 6 ab ima pag. Ὡραῖον καὶ (hæc duo verba om. B) καταναγκαστικὸν εἰς συγκατάθεσιν. Cel. 988, 1. 12. Δημὸς, τὸ λίπος. (om. B). Ibid., 1. 27. Τὸ μὴ ἐνδέχεσθαι γενέσθαι ἀνάστασιν. Ibid., 1. 3 ante iii. Εντρεπτικώτατον τοῦτο καὶ ἀνασκευαστικώτατον τῶν διὰ τὴν ἀλληλοφαγίαν οίο μένων τὴν τῶν νεκρῶν ἀνάστασιν ἀθετεῖν. Col. 989, 1. 34. Ότι οἱ ἀπὸ τῆς κατ' ἀνθρώπους δημιουργῶν ἀσθενοῦς ἀπορίας ἐμπεδοῦν βουλόμενοι τὸ ἑαυτῶν ἀνούστατον δόγμα, οὐκ ἔστιν ὅσον εἰπεῖν εξυβρίζουσιν εἰς θεόν, ἴσον λογιζόμενοι θεὸν καὶ ἀνθρώπους. Col. 992, 1. 2. Τοῦ κατὰ τὸ ἀδύνατον εἶναι θεῷ τὴν ἀνάστασιν τῶν ἀνθρώπων ποιῆσαι λήρου, ἱκανὸν ἔλεγχον είληχότος, ἐπὶ τὸ ἀβούλητον χωρήσαι λοιπόν· τοῦτο δὲ τὸ ἀβούλητον, ἢ ὡς ἄδικόν ἐστιν ἀβούλητον, ἢ ὡς ἀνάξιον· ἀλλ᾽ οὔτε ἄδικον θέῷ οὐδ᾽ ἀνάξιον· διὰ τοῦτο οὐδὲ ἀβούλητον. τὸ μὲν γὰρ ἄδικον ἢ περὶ αὐτὸν θεωρεῖται τὸν ἀναστησόμενον ἢ περὶ ἄλλον. ἀλλ᾽ οὔτε τῶν ἔξωθεν ἀδικεῖται τις, οὐ νοερά φύσις, οὐδὲ κτηνώδης· ἡ νοερὰ μὲν, ὅτι μὴ ἐμπόδιον αὐταῖς ἡ τῶν ἀνθρώπων ἀνάστασις· πῶς δὲ ἡ τῶν ἀλόγων ἀδικηθείη τῶν ἐν τῇ παλιζωία μὴ ὄντων, ἀφθάρτῳ γὰρ ζωή τίς ἡ τῶν πρὸς φθορὰν ὑπηρετούντων χρεία. οὐ μέντοι· οὐδὲ περὶ αὐτὸν τὸν ἀνιστάμενον ἔνθεωρηθείη τὸ ἄδικον τὴν ὁλοκληρίαν ἀπολαμβά γοντα, ἣν διὰ ἀγαθότητα τοῦ ἐξαρχῆς παραγαγόντος ἐκληρώσατο. οὐ τῷ σώματι ἄδικον· εἰ μὴ καὶ δόξαν φέρον τῷ κρείττονι συναπτομένῳ. οὐ τῇ ψυχῇ τὸ κατ' ἀρχὰς οἰκητήριον καὶ ἀφθαρτον αναδεχομένη οὐ τῷ θεῷ ἀνάξιον· ὅτι οὐδὲ ὅτε φθαρτόν παρῆγεν ἀνάξιον. νῦν δὲ καὶ μᾶλλον ἐνδοξότερον ὅτι ἄφθαρ τον ἀποτελέσει. Ibid., l. 4 ante fin. Τὸ ὁλόκληρον οὕτως, εἰ γὰρ νῦν φθαρτῷ συνὸν οὐκ ἀδικεῖται, δῆλον ὅτι οὐδὲ ἀφθάρ τῳ συνὸν οὐκ ἀδικηθήσεται. Col. 995, 1. 13. Αντίκειται γὰρ τῷ δυνατῷ τὸ ἀδύνατον· τῷ βουλητῷ, τὸ ἀβούλητον· τῷ ἀξίῳ, τὸ ἀνάξιον. συνάφειαν δὲ λέγει, τοῦ δυνατοῦ πρὸς τὸ βουλητόν· ἅπερ οὐδὲ διάφορα φησιν εἶναι παρὰ θεῷ, ὥσπερ ἐφ' ἡμῖν, ἀλλ' οὐδὲ ἀνάξια. Ibid.. 1 28. Ανακεφαλαίωσις αίτιωδεστέρα περὶ τῆς τάξεως τοῦ περὶ καὶ ὑπὲρ. ὅτι τὸ πρωτοστατεῖν μὲν, τῷ περὶ, φύσει καὶ τάξει καὶ χρεία προσνέμεται· τὸ δὲ δορυφορεῖν καὶ οἷον παραπέμπειν, τῷ ὑπὲρ, ἅτε φύσει καὶ δυνάμει καταδεεστέρω. Ελαττον γὰρ τὸ τὸ ψεῦδος ἀπελέγχειν, τοῦ τὴν ἀλήθειαν ἐπιρ ῥωννύειν. οὐ μόνον δὲ τοῦτο, ἀλλὰ καὶ τῇ τάξει δεύ

col. 1811–1812page 52 of 56

PG 6:1811τερος οὗτος, ὡς τὸ ψεῦδος ἀπελέγχων· ὅπερ ψεῦδος, ἐξ ἐπισπορᾶς παρεισεφθάρη· ἀλλ' ὅμως καὶ τούτων οὕτως ἐχόντων ἔσθ' ὅτε καὶ ὁ ὑπὲρ, καταλαμβάνεται χρειωδέστερος, ὡς ἀναιρῶν τὴν ἀπιστίαν τε καὶ ψευδοδοξίαν. πρὸς ἓν μὲν οὖν τέλος ἀμφότεροι τὴν εὐσέβειαν ἀναφέρονται, οὐ μέντοι καὶ ἐν εἰσιν· ἀλλ' δ. μέν ἐστιν (ἀλλ' ὁ μὲν περὶ ἔστι Β) ὁ περὶ ἀναγκαῖος τοῖς πιστεύουσιν· ὁ δὲ ὑπὲρ πρὸς τὸν καιρὸν καὶ τὰ πρόσωπα. 996, 1. 4. "Οτι ἀληθῆς ὁ περὶ τῆς ἀναστάσεως λόγος δείκνυται ἀπὸ τούτων. ἀπὸ τῆς αἰτίας, καθ᾽ ἂν καὶ δι᾿ ἣν γέγονεν ἄνθρωπος καὶ οἱ μετ' ἐκεῖνον. ἀπὸ τῆς τοῦ ποιήσαντος κρίσεως· καθ᾽ ἂν ἕκαστος ἔζησε χρόνον καὶ καθ' οὓς ἐπολιτεύσατο νό μους. 996, 1. 17. Ἀπὸ τῆς αἰτίας· εἰ μὴ μάτην γέ γονεν, ἀλλὰ τίνος ἕνεκεν. καὶ εἰ τινὸς ἐπὶ τὸ ζῆν μό νον, καὶ διαμένειν. ἢ διὰ χρείαν τινὸς, αὐτοῦ τοῦ ποιήσαντος, ἢ ἄλλου τῶν τῷ ποιήσαντι προσηκόντων. 25. Απόδοσις πρὸς ἕκαστον. ὅτι οὐ μάτην εὖ φρονῶν τις καὶ σοφὸς ποιεῖ τι. καὶ τούτου παρα δείγματα· καὶ ἀπὸ τῶν περὶ ἡμᾶς παραδειγμάτων, ἐπάνοδος πρὸς θεὸν τὸν ὑπὲρ πᾶσαν σοφίαν καὶ μηδέ τινος προσδεῖ. ἵνα διὰ τοῦτο φῶμεν ἄνθρωπον ποιῆ σαι αὐτόν· ἀλλ' οὐδὲ διά τινα τῶν ὑπ' αὐτοῦ γενο μένων, χρείαν. οὐ τῶν μειζόνων, οὐ τῶν κατα δεεστέρων. διὰ γὰρ τὴν ἰδίαν χρείαν καὶ διαμονὴν ἕκαστον διὰ ἀγαθότητα τοῦ παράγοντος ὑφίσταται ἕκαστον τῶν λόγῳ διοικουμένων· οὐχὶ δι᾿ ἄλλου χρείαν. 44. Ἀπὸ τῆς τοῦ ποιήσαντος κρίσεως καθ' οὓς ἔζησεν ἕκαστος χρόνους, καὶ καθ' οὓς ἐπολιτεύσατο νόμους. 997, 1. 5. Τὸ ἑξῆς οὐ τῶν πεφυκότων τούτοις χρῆσθαι ἔμπαλιν τοῖς πρὸς χρῆσιν δεδομένοις, χρείαν ἀποπληρούντων. 1. 7. Θέμις ἀντὶ δίκαιον. 1. 21. Οὐ γὰρ δι' ἑαυτὰ ταῦτα παρῆκται, ἀλλὰ τῆς ἑτέρων χρείας. διὸ καὶ τῆς αὐτῶν χρείας ἀχρειου μένης κατὰ τὸν μέλλοντα αἰῶνα οὐδὲ τῆς παλινζωίας καταξιοῦται. 1. 22. Ὡς ἄνθρωπος καὶ αἱ νοεραὶ πᾶσαι οὐ σίαι διὰ γὰρ τὸ εἶναι καθ᾿ ἑαυτὰς γεγόνασιν οὐκ ἄλλου χάριν ὡς τὰ βοτὰ πάντα καὶ νηκτά. 1000, 1. 14. Ο καὶ Παῦλος ὁ θεῖος φησίν πάντες μὲν οὐ κοιμηθησόμεθα, πάντες δὲ ἀλλαγησόμεθα. 1. 39. "Οτι ἔμφρον ἐποίησε ζῶον θεωρὸν τῆς ἀνυπερβλήτου σοφίας αὐτοῦ. 1. 43. γνώμῃ ἦτοι τῇ κρίσει. 1. 47. Επανάληψις πλατυκωτέρα τῶν προεξητασμένων περὶ ἀναστάσεως λόγων· ἀπὸ τῶν αὐτῶν ἀφορμῶν τῆς καταρχὰς φημι τῶν ἀνθρώπων εἰς τόνδε τὸν κόσμον προόδου. καὶ τῶν μετὰ τὴν ἀρχὴν ἐπιγενομένων. ἐν γὰρ τῷ εἰς ἐξέτασιν προτείνειν τὰ ἀπὸ τῆς κοινῆς καὶ φυσικῆς ἐννοίας, ἢ τῆς περὶ τὰ πρῶτα τῶν δευτέρων ἀκολουθίας. πρώτη δὲ ἡ γένεσις, ἥτινι ἐπακολουθεῖ ἡ τῶν γενομένων ἀνθρώπων φύσις. Εμ φρων τε δημιουργηθεῖσα καὶ πρὸς ἀπεικόνισμα τοῦ πεποιηκότος τῷ ὑλικῷ τούτω αἰῶνι παρασχεθείσα. ἐφ᾽ ᾧ λοιπῷ καὶ ἡ δικαία κρίσις συνεπιῤῥεῖ κατὰ τὸ ἀποκείμενον τοῦδε τοῦ φθαρτοῦ βίου τέλος. ἐν τοίνυν τῷ προτείνειν ταῦτα πρὸς ἐπισκοπὴν καὶ ἐξ έτασιν, τί ἂν ἄλλο εἴη, ἢ τῶν προτεθεωρημένων εἰσ αγωγικώτερον, ἀκριβεστέρα καὶ θεωρικωτέρα έξω έτασις; 1001. 1. 6. τ. πρώτων] Τῆς ὑπὸ τοῦ θεοῦ δη μιουργίας (πιν. β). 1. 8. Κατὰ φύσιν γὰρ τῷ ἀνθρώπῳ τὸ λογικῶς κατὰ τὰς πράξεις αὐτοῦ κινεῖσθαι (οι. Β). 18. Πρώτη δύναμις τῶν συντελούντων προς ἀπόδειξιν τῆς ἀναστάσεως, ἡ αἰτία τῆς γενέσεως τῶν ἀνθρώπων, τουτέστιν ἡ τοῦ δημιουργήσαντος γνώμη, στούν κρίσις, καθ᾽ ἣν ἐποίησε τὸν ἄνθρωπον τινι συναναφαίνεται καὶ ἡ τῶν γενομένων φύσις οὐχ ὡς ἐφυστερίζουσα τῇ τάξει· οὐ γάρ ἐστι μεταξύ τούτων διαφορά, διὰ δὲ τὸ μὴ ἐνδέχεσθαι κατὰ ταυτὸν μίαν ἀμφοῖν ὑπάρξαι κρίσιν. Αλληλουχία γὰρ συγκροτούμεναι χωρίς μὲν ὑπάρξαι ἑτέραν τῆς ἑτέρας ἀν ἐφικτον· ἑνὶ δὲ λόγῳ ὑπαγαγεῖν ἄπορον, τοῦ ἀλληλαι τίου εἰς ἐλαχίστην, ἀλλ᾽ οὖν διαφορὰν παραβύοντος. δευτέρα δύναμις τῶν συντελούντων πρὸς τὴν τῆς ἀναστάσεως ἀπόδειξιν, ἡ ἐποφειλομένη τοῖς λογικοῖς ζῴοις ἀπρόσκοπος βιοτὴ καὶ τῆς διὰ ταύτην ἀποκειμένης κατὰ δικαίαν κρίσιν τιμῆς ἢ δίκης· δ τρίτης δυνάμεως γνωριζόμενον ἔδοξε μέν τισι τοῦτο συνιστᾶν τὸν τῆς ἀναστάσεως λόγον μακρὰν δὲ φερομένοις τοῦ εἰκότος· ὅτι μηδὲ πάντες ἄνθρωποι τῆς ἀπὸ τῶν ἔργων ἄξιοι ἀνταποδόσεως ὥσπερ ἐστὶν ἰδεῖν ἐπὶ τῶν νηπίων καὶ ἐν ἀτελεῖ τῇ ἡλικίᾳ ἀποβιωσάντων. ἀλλ᾽ ἔτι καί τινες τῶν παντοφιλανθρώπων ἵνα μὴ ἀδιαφόρων λέγω καὶ ἡλιθίων καὶ τὴν ἐπὶ τοῖς βεβιωμένοις αμβλύνουσι δικαιοσύνην, οὐκ ἄξιον ληροῦντες θεοῦ ἀγα θούλῃστῶν καὶ λαιστρυγόνων μεταχειρίζεσθαι ἔργα. * 1. 58. ἐπήρεισαν] ἀντὶ ἐπεστήριξαν. 1004, 1. 5. Ὅτι καὶ ἀπ' αὐτῆς τῆς τῶν ἀνθρώπων ὑπάρξεως, ἐπὶ τὴν αὐτὴν ἔννοιαν τῆς ἀναστάσεως χειραγωγούμεθα. εἰ γὰρ ἐκ ψυχῆς καὶ σώματος ὑπέστη ἄνθρωπος· ψυχῆς μὲν νοερᾶς, σώματος δὲ υλικού· καὶ οὔτε μόνη ψυχὴ ἄνθρωπος, οὐ σῶμα ψυχῆς ἔρημον, ἀλλὰ (καὶ β) τὸ ἐξ ἀμφοῖν σύγκριμα, ἀναγκαίως τοῦ τῇ φθορά υποκειμένου διεφθοράτος ἀναλαμβάνειν τοῦτο (τουτέστι Β) τὸν ἀνακαινισμόν, ἵνα μὴ ἐξ ἡμισείας ἀλλ' ὁλόκληρος ἄνθρωπος, τὴν ἐξ οὗ προῆλθεν εἰς ἀτελεύτητον λαμβάνοι διαμονήν. 1004, 1. 12. Ἔτι πλατυκώτερον καὶ χριστιανι κώτερον περὶ τῶν αὐτῶν. Πῶς ἀπὸ τῆς πρώτης ὑπάρξεως; οὕτως. εἰ ἐκ ψυ χῆς καὶ σώματος ὑπὸ θεοῦ ὑπέστη ἄνθρωπος ψυχῆς μὲν νοερᾶς, σώματος δὲ ὑλικοῦ· ἵνα τὸ μὲν τῆς κρείττονος μοίρας, οἷον ἡνιοχῇ, τὸ δὲ τῆς χείρονος καὶ ἀναισθήτου καὶ τοῦ φθαρτοῦ τοῦδε σύστοιχον βίου, πρὸς τοῦ ἡνιοχοῦντος, αἰσθήσεως σὺν κυβερνήσει μετ ταλαγχάνοι. ὡς ἐπειδὰν τοῦτο τῇ ἐμψυχία πρὸς τὰ ἑαυτῷ συγγενῆ τε καὶ πρόσφυλα κατολισθαίνοι, αὐτό δεν ἤδη τῶν ἑαυτοῦ ἀλογίστων ὁρμῶν ἀνασκεδάζοιτό τε καὶ διακόπτοιτο. πρὸς δὲ καὶ οὐχὶ τοῦτο μόνον, ἀλλ' ἵνα καὶ συνεργὸν ἔχῃ τοῦτο τὸ κρεῖττον όπηνίκα τοῖς καλλίστοις αὐτῷ διαπονεῖσθαι παρῇ, ἀφ' οὗ γε καὶ τὸ θεῖον ἀπεικόνισμα χρηματίζειν καταπλουτεῖ πρὸς ὅπερ ἀγαθοδότως καὶ δ' ποιήσας καὶ πλάσας ὑπέστησεν. ὑπέστησε δὲ οὐ μόνῃ ψυχῇ, οὐδὲ σώματι. οὐδὲ γὰρ χηρεύον θάτερον θατέρου τοῦτο ἄνθρωπος τῇ δὲ συγκρίσει ἀμφοῖν καὶ τῇ συντήξει τὸ τέλειον ἑαυτοῦ ἄνθρωπος καὶ ὡς ἐξαρχῆς ὑπέστη παρέχεται. καὶ ἐπειδὴ τοῦτο, τὸ δὲ θνητὸν αὐτοῦ μέρος, τῇ τοῦ θνητοῦ τούτου συγκληρώσει οἰκητηρίου, καὶ αὐτὸ τῇ φθορᾷ ὑπηνέχθη· ἀναγκαίως, εἰ μέλλει θεῖον ἀπεικόνισμα διατηρεῖσθαι, ἑστῶταν καὶ ἀναπόβλητον τὴν τοῦ πεποιηκότος ἀρχετύπου χάριν ἐμφαίνειν. πεποίηται δὲ ὑπὸ τοῦ ἀεὶ ὄντος καὶ ἐσομένου ἀδιαλείπτως. οὐ κἂν οὖν οὐδὲ τούτου αὐτὸ στερηθείη, ἀλλ' ὡς ἐξαρχῇ ίνδαλμα τοῦ πλάστου οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦδε διατηρη θείοι. διατηρηθείοι δ' ἂν τοῦ διεφθορότος ἤδη Ἀνακαινιζομένου εἰς τὸ ὁλόκληρον. ἄλλως καὶ ἐξ ἡμισείας κομίζεσθαι τὴν καθ᾽ ὁμοιότητα διαμονὴν τὸ μὴ δι' ἑτέρου χρείαν ἀλλὰ διὰ τὸ εἶναι πεποιημένον. 1005, 1. 15. Ὅτι εἰ τὸ μάταιον ἀπελήλαται τῶν τοῦ θεοῦ ἔργων καὶ τῶν ὑπ' αὐτοῦ δωρουμένων, δεῖ πάντως τῇ τῆς ψυχῆς ἀτελευτήτῳ ζωῇ συνδιαιωνίζειν καὶ τὴν τοῦ σώματος διαμονὴν, καθὸ πέφυκε. ζωὴν δὲ φάσκοντες τὴν διακοπτομένην θανάτῳ ἀνθρώπων ζωὴν καὶ διαμονήν. οὐχ οὕτω φαμὲν διαμονὴν ὡς ἐπὶ τῶν ἀφθάρτων οὐσιῶν, ἀλλὰ καθὼς πέφυκεν ἑκάστῃ φύσει, ὅτι μηδὲ ἐξισοῦται ἡ τῶν κρειττόνων διαμονὴ ταῖς καθ᾽ ὑπόβασιν οὐσίαις, οὐδὲ ἡ ἐπὶ τοῦ των τῶν νοερῶν ὁμαλὴ καὶ ἀμετάβλητος διαμονὴ ἐξ ισοῦται ἐξ οὗ περ ἐξαρχῆς ὑπέστησαν· τῇ κατὰ ψυχὴν μόνη ουσία ἐχούσῃ τὴν διαμονὴν, οὐκ ἔτι δὲ καὶ και τὰ σώμα, ὅπερ σῶμα ἐκ μεταβολῆς λαμβάνει τὴν ἀφθαρσίαν. οὔτε οὖν τὴν διαμονὴν τῶν νοερῶν ἐξισου μὲν τῇ τῶν ἀνθρώπων διαμονῇ οὐδὲ τὴν τελευτήν τῶν ἀνθρώπων τῇ τῶν κτηνῶν τελευτῇ· ἵνα μὴ ταύτη συνεξισωθείη, τῇ τῶν ἀνθρώπων φύσει.

τερος οὗτος, ὡς τὸ ψεῦδος ἀπελέγχων· ὅπερ ψεῦδος, ἐξ ἐπισπορᾶς παρεισεφθάρη· ἀλλ' ὅμως καὶ τούτων οὕτως ἐχόντων ἔσθ' ὅτε καὶ ὁ ὑπὲρ, καταλαμβάνεται χρειωδέστερος, ὡς ἀναιρῶν τὴν ἀπιστίαν τε καὶ ψευδοδοξίαν. πρὸς ἓν μὲν οὖν τέλος ἀμφότεροι τὴν εὐσέβειαν ἀναφέρονται, οὐ μέντοι καὶ ἐν εἰσιν· ἀλλ' δ. μέν ἐστιν (ἀλλ' ὁ μὲν περὶ ἔστι Β) ὁ περὶ ἀναγκαῖος τοῖς πιστεύουσιν· ὁ δὲ ὑπὲρ πρὸς τὸν καιρὸν καὶ τὰ πρόσωπα. Col. 996, 1. 4. "Οτι ἀληθῆς ὁ περὶ τῆς ἀναστά σεως λόγος δείκνυται ἀπὸ τούτων. ἀπὸ τῆς αἰτίας, καθ᾽ ἂν καὶ δι᾿ ἣν γέγονεν ἄνθρωπος καὶ οἱ μετ' ἐκεῖνον. ἀπὸ τῆς τοῦ ποιήσαντος κρίσεως· καθ᾽ ἂν ἕκαστος ἔζησε χρόνον καὶ καθ' οὓς ἐπολιτεύσατο νόμους. Col. 996, 1. 17. Ἀπὸ τῆς αἰτίας· εἰ μὴ μάτην γέγονεν, ἀλλὰ τίνος ἕνεκεν. καὶ εἰ τινὸς ἐπὶ τὸ ζῆν μόνον, καὶ διαμένειν. ἢ διὰ χρείαν τινὸς, αὐτοῦ τοῦ ποιήσαντος, ἢ ἄλλου τῶν τῷ ποιήσαντι προσηκόντων. Ibid. l. 25. Απόδοσις πρὸς ἕκαστον. ὅτι οὐ μάτην εὖ φρονῶν τις καὶ σοφὸς ποιεῖ τι. καὶ τούτου παραδείγματα· καὶ ἀπὸ τῶν περὶ ἡμᾶς παραδειγμάτων, ἐπάνοδος πρὸς θεὸν τὸν ὑπὲρ πᾶσαν σοφίαν καὶ μηδέ τινος προσδεῖ. ἵνα διὰ τοῦτο φῶμεν ἄνθρωπον ποιῆ σαι αὐτόν· ἀλλ' οὐδὲ διά τινα τῶν ὑπ' αὐτοῦ γενομένων, χρείαν. οὐ τῶν μειζόνων, οὐ τῶν κατα δεεστέρων. διὰ γὰρ τὴν ἰδίαν χρείαν καὶ διαμονὴν ἕκαστον διὰ ἀγαθότητα τοῦ παράγοντος ὑφίσταται ἕκαστον τῶν λόγῳ διοικουμένων· οὐχὶ δι᾿ ἄλλου χρείαν. lidl. I. 44. Ἀπὸ τῆς τοῦ ποιήσαντος κρίσεως καθ' οὓς ἔζησεν ἕκαστος χρόνους, καὶ καθ' οὓς ἐπολιτεύσατο νόμους. Col. 997, 1. 5. Τὸ ἑξῆς οὐ τῶν πεφυκότων τούτοις χρῆσθαι ἔμπαλιν τοῖς πρὸς χρῆσιν δεδομένοις, χρείαν ἀποπληρούντων. tbidl. 1. 7. Θέμις ἀντὶ δίκαιον. Ibisl. 1. 21. Οὐ γὰρ δι' ἑαυτὰ ταῦτα παρῆκται, ἀλλὰ τῆς ἑτέρων χρείας. διὸ καὶ τῆς αὐτῶν χρείας ἀχρειουμένης κατὰ τὸν μέλλοντα αἰῶνα οὐδὲ τῆς παλινζωίας καταξιοῦται. Ibid. 1. 22. Ὡς ἄνθρωπος καὶ αἱ νοεραὶ πᾶσαι οὐ σίαι διὰ γὰρ τὸ εἶναι καθ᾿ ἑαυτὰς γεγόνασιν οὐκ ἄλλου χάριν ὡς τὰ βοτὰ πάντα καὶ νηκτά. Col. 1000, 1. 14. Ο καὶ Παῦλος ὁ θεῖος φησίν· πάντες μὲν οὐ κοιμηθησόμεθα, πάντες δὲ ἀλλαγησό μεθα. Ibid. 1. 39. "Οτι ἔμφρον ἐποίησε ζῶον θεωρὸν τῆς ἀνυπερβλήτου σοφίας αὐτοῦ. Ibid. 1. 43. γνώμῃ ἦτοι τῇ κρίσει. Ibid. 1. 47. Επανάληψις πλατυκωτέρα τῶν προεξητασμένων περὶ ἀναστάσεως λόγων· ἀπὸ τῶν αὐτῶν ἀφορμῶν τῆς καταρχὰς φημι τῶν ἀνθρώπων εἰς τόνδε τὸν κόσμον προόδου. καὶ τῶν μετὰ τὴν ἀρχὴν ἐπιγε νομένων. ἐν γὰρ τῷ εἰς ἐξέτασιν προτείνειν τὰ ἀπὸ τῆς κοινῆς καὶ φυσικῆς ἐννοίας, ἢ τῆς περὶ τὰ πρῶτα τῶν δευτέρων ἀκολουθίας. πρώτη δὲ ἡ γένεσις, ἥτινι ἐπακολουθεῖ ἡ τῶν γενομένων ἀνθρώπων φύσις. Εμφρων τε δημιουργηθεῖσα καὶ πρὸς ἀπεικόνισμα τοῦ πεποιηκότος τῷ ὑλικῷ τούτω αἰῶνι παρασχεθείσα. ἐφ᾽ ᾧ λοιπῷ καὶ ἡ δικαία κρίσις συνεπιῤῥεῖ κατὰ τὸ ἀποκείμενον τοῦδε τοῦ φθαρτοῦ βίου τέλος. ἐν τοίνυν τῷ προτείνειν ταῦτα πρὸς ἐπισκοπὴν καὶ ἐξέτασιν, τί ἂν ἄλλο εἴη, ἢ τῶν προτεθεωρημένων εἰσ αγωγικώτερον, ἀκριβεστέρα καὶ θεωρικωτέρα έξω έτασις; Col 1001. 1. 6. τ. πρώτων] Τῆς ὑπὸ τοῦ θεοῦ δημιουργίας (πιν. β). Ib. 1. 8. Κατὰ φύσιν γὰρ τῷ ἀνθρώπῳ τὸ λογικῶς κατὰ τὰς πράξεις αὐτοῦ κινεῖσθαι (οι. Β). 1b: I. 18. Πρώτη δύναμις τῶν συντελούντων προς ἀπόδειξιν τῆς ἀναστάσεως, ἡ αἰτία τῆς γενέσεως τῶν ἀνθρώπων, τουτέστιν ἡ τοῦ δημιουργήσαντος γνώμη, στούν κρίσις, καθ᾽ ἣν ἐποίησε τὸν ἄνθρωπον τινι συναναφαίνεται καὶ ἡ τῶν γενομένων φύσις οὐχ ὡς ἐφυστερίζουσα τῇ τάξει· οὐ γάρ ἐστι μεταξύ τούτων διαφορά, διὰ δὲ τὸ μὴ ἐνδέχεσθαι κατὰ ταυτὸν μίαν ἀμφοῖν ὑπάρξαι κρίσιν. Αλληλουχία γὰρ συγκροτού μεναι χωρίς μὲν ὑπάρξαι ἑτέραν τῆς ἑτέρας ἀν ἐφικτον· ἑνὶ δὲ λόγῳ ὑπαγαγεῖν ἄπορον, τοῦ ἀλληλαι τίου εἰς ἐλαχίστην, ἀλλ᾽ οὖν διαφορὰν παραβύοντος. δευτέρα δύναμις τῶν συντελούντων πρὸς τὴν τῆς ἀναστάσεως ἀπόδειξιν, ἡ ἐποφειλομένη τοῖς λογικοῖς ζῴοις ἀπρόσκοπος βιοτὴ καὶ τῆς διὰ ταύτην ἀποκειμένης κατὰ δικαίαν κρίσιν τιμῆς ἢ δίκης· δ τρίτης δυνάμεως γνωριζόμενον ἔδοξε μέν τισι τοῦτο συνιστᾶν τὸν τῆς ἀναστάσεως λόγον μακρὰν δὲ φερομένοις τοῦ εἰκότος· ὅτι μηδὲ πάντες ἄνθρωποι τῆς ἀπὸ τῶν ἔργων ἄξιοι ἀνταποδόσεως ὥσπερ ἐστὶν ἰδεῖν ἐπὶ τῶν νηπίων καὶ ἐν ἀτελεῖ τῇ ἡλικίᾳ ἀποβιωσάντων. ἀλλ᾽ ἔτι καί τινες τῶν παντοφιλανθρώπων ἵνα μὴ ἀδιαφό ρων λέγω καὶ ἡλιθίων καὶ τὴν ἐπὶ τοῖς βεβιωμένοις αμβλύνουσι δικαιοσύνην, οὐκ ἄξιον ληροῦντες θεοῦ ἀγαθούλῃστῶν καὶ λαιστρυγόνων μεταχειρίζεσθαι ἔργα. * Ibit. 1. 58. ἐπήρεισαν] ἀντὶ ἐπεστήριξαν. Col. 1004, 1. 5. Ὅτι καὶ ἀπ' αὐτῆς τῆς τῶν ἀνθρώ πων ὑπάρξεως, ἐπὶ τὴν αὐτὴν ἔννοιαν τῆς ἀναστά σεως χειραγωγούμεθα. εἰ γὰρ ἐκ ψυχῆς καὶ σώματος ὑπέστη ἄνθρωπος· ψυχῆς μὲν νοερᾶς, σώματος δὲ ὑλι κοῦ· καὶ οὔτε μόνη ψυχὴ ἄνθρωπος, οὐ σῶμα ψυχῆς ἔρημον, ἀλλὰ (καὶ add. β) τὸ ἐξ ἀμφοῖν σύγκριμα, ἀναγκαίως τοῦ τῇ φθορά υποκειμένου διεφθοράτος ἀναλαμβάνειν τοῦτο (τουτέστι Β) τὸν ἀνακαινισμόν, ἵνα μὴ ἐξ ἡμισείας ἀλλ' ὁλόκληρος ἄνθρωπος, τὴν ἐξ οὗ προῆλθεν εἰς ἀτελεύτητον λαμβάνοι διαμονήν. Col. 1004, 1. 12. Ἔτι πλατυκώτερον καὶ χριστιανι κώτερον περὶ τῶν αὐτῶν. Πῶς ἀπὸ τῆς πρώτης ὑπάρξεως; οὕτως. εἰ ἐκ ψυ χῆς καὶ σώματος ὑπὸ θεοῦ ὑπέστη ἄνθρωπος ψυχῆς μὲν νοερᾶς, σώματος δὲ ὑλικοῦ· ἵνα τὸ μὲν τῆς κρείττονος μοίρας, οἷον ἡνιοχῇ, τὸ δὲ τῆς χείρονος καὶ ἀναισθήτου καὶ τοῦ φθαρτοῦ τοῦδε σύστοιχον βίου, πρὸς τοῦ ἡνιοχοῦντος, αἰσθήσεως σὺν κυβερνήσει μετ ταλαγχάνοι. ὡς ἐπειδὰν τοῦτο τῇ ἐμψυχία πρὸς τὰ ἑαυτῷ συγγενῆ τε καὶ πρόσφυλα κατολισθαίνοι, αὐτό δεν ἤδη τῶν ἑαυτοῦ ἀλογίστων ὁρμῶν ἀνασκεδάζοιτό τε καὶ διακόπτοιτο. πρὸς δὲ καὶ οὐχὶ τοῦτο μόνον, ἀλλ' ἵνα καὶ συνεργὸν ἔχῃ τοῦτο τὸ κρεῖττον όπηνίκα τοῖς καλλίστοις αὐτῷ διαπονεῖσθαι παρῇ, ἀφ' οὗ γε καὶ τὸ θεῖον ἀπεικόνισμα χρηματίζειν καταπλουτεῖ πρὸς ὅπερ ἀγαθοδότως καὶ δ' ποιήσας καὶ πλάσας ὑπέστησεν. ὑπέστησε δὲ οὐ μόνῃ ψυχῇ, οὐδὲ σώματι. οὐδὲ γὰρ χηρεύον θάτερον θατέρου τοῦτο ἄνθρωπος τῇ δὲ συγκρίσει ἀμφοῖν καὶ τῇ συντήξει τὸ τέλειον ἑαυτοῦ ἄνθρωπος καὶ ὡς ἐξαρχῆς ὑπέστη παρέχεται. καὶ ἐπειδὴ τοῦτο, τὸ δὲ θνητὸν αὐτοῦ μέρος, τῇ τοῦ θνητοῦ τούτου συγκληρώσει οἰκητηρίου, καὶ αὐτὸ τῇ φθορᾷ ὑπηνέχθη· ἀναγκαίως, εἰ μέλλει θεῖον ἀπεικό νισμα διατηρεῖσθαι, ἑστῶταν καὶ ἀναπόβλητον τὴν τοῦ πεποιηκότος ἀρχετύπου χάριν ἐμφαίνειν. πεποίηται δὲ ὑπὸ τοῦ ἀεὶ ὄντος καὶ ἐσομένου ἀδιαλείπτως. οὐ κἂν οὖν οὐδὲ τούτου αὐτὸ στερηθείη, ἀλλ' ὡς ἐξαρχῇ ίνδαλμα τοῦ πλάστου οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦδε διατηρη θείοι. διατηρηθείοι δ' ἂν τοῦ διεφθορότος ἤδη ἀνακαι νιζομένου εἰς τὸ ὁλόκληρον. ἄλλως καὶ ἐξ ἡμισείας κομίζεσθαι τὴν καθ᾽ ὁμοιότητα διαμονὴν τὸ μὴ δι' ἑτέρου χρείαν ἀλλὰ διὰ τὸ εἶναι πεποιημένον. Col. 1005, 1. 15. Ὅτι εἰ τὸ μάταιον ἀπελήλαται τῶν τοῦ θεοῦ ἔργων καὶ τῶν ὑπ' αὐτοῦ δωρουμένων, δεῖ πάντως τῇ τῆς ψυχῆς ἀτελευτήτῳ ζωῇ συνδιαιωνί ζειν καὶ τὴν τοῦ σώματος διαμονὴν, καθὸ πέφυκε. ζωὴν δὲ φάσκοντες τὴν διακοπτομένην θανάτῳ ἀνθρώ πων ζωὴν καὶ διαμονήν. οὐχ οὕτω φαμὲν διαμονὴν ὡς ἐπὶ τῶν ἀφθάρτων οὐσιῶν, ἀλλὰ καθὼς πέφυκεν ἑκάστῃ φύσει, ὅτι μηδὲ ἐξισοῦται ἡ τῶν κρειττόνων διαμονὴ ταῖς καθ᾽ ὑπόβασιν οὐσίαις, οὐδὲ ἡ ἐπὶ τοῦ των τῶν νοερῶν ὁμαλὴ καὶ ἀμετάβλητος διαμονὴ ἐξισοῦται ἐξ οὗ περ ἐξαρχῆς ὑπέστησαν· τῇ κατὰ ψυχὴν μόνη ουσία ἐχούσῃ τὴν διαμονὴν, οὐκ ἔτι δὲ καὶ και τὰ σώμα, ὅπερ σῶμα ἐκ μεταβολῆς λαμβάνει τὴν ἀφθαρσίαν. οὔτε οὖν τὴν διαμονὴν τῶν νοερῶν ἐξισου μὲν τῇ τῶν ἀνθρώπων διαμονῇ οὐδὲ τὴν τελευτήν τῶν ἀνθρώπων τῇ τῶν κτηνῶν τελευτῇ· ἵνα μὴ ταύτη συνεξισωθείη, τῇ τῶν ἀνθρώπων φύσει.

col. 1813–1814page 53 of 56

PG 6:18131. 44. Ὅτι οὐ χρὴ ἀπιστεῖν τὴν τῶν ἀνθρώπων ἀνάστασιν, καὶ ἀπὸ τῶν προειρημένων, καὶ ἀπὸ τῆς ἐνθεωρουμένης ἀνωμαλίας τῇ τούτων ζωῇ. οὐδὲ γὰρ ἐπειδὴ χωρισμός ψυχῆς ἀπὸ σώματος την συνεχή δια κόπτει ζωὴν, ἀπιστεῖν χρὴ τὴν ἀνάστασιν, ὅτι μηδὲ ἐπειδὴ ἡ κατὰ συναίσθησαν ζωὴ διακόπτεται παρέσεσι καὶ ὕπνοις καὶ τρόπον τινὰ πάλιν ἀναλαμβάνει ζωὴν τὴν αὐτὴν παραιτούμεθα λέγειν ἀναλαμβάνειν ζωήν. εἴπερ οὖν τὴν τοσοῦτον διακοπτομένην ἀπὸ γενέσεως ζωὴν μέχρι λύσεως, οὐ παραιτούμεθα τὴν αὐτὴν λέ γειν ἀναλαμβάνεσθαι ζωὴν, οὐδὲ τὴν ἐπέκεινα τῆς δια λύσεως ζωὴν ἀπιστεῖν χρὴ κἂν ἐπὶ ποσὸν διακόπτεται θανάτῳ. οὕτως ὑπὸ τοῦ πεποιηκότος κατὰ γνώμην ἀνωμαλία συγκεκληρωμένη. 1908, 1. 21. Ὅτι καὶ ἀπ' αὐτῆς τῆς πείρας δι δασκόμεθα μὴ ἀπιστεῖν τὴν ἀνάστασιν, ἐν ὁμοιομερεῖ γὰρ καὶ διαπλαστῷ σπέρματι τοσαύτην ποικιλίαν μερῶν καὶ μελῶν ἀποτελουμένην ὁρῶντες μὴ πρότερον ἐγνωσμένην. καὶ πάλιν ἐν τοῖς νηπίοις· ἡ μηδὲν τῶν κατὰ συμπλοκὴν τῆς ἡλικίας ἐκφαινομένων και ταλαμβάνοντες οἷον γενείων καὶ τῶν τοιούτων· ἢ φαι νομένων μὲν, ἀμυδρῶς δὲ καὶ διά τινος σκιαγραφίας, εἰς ὅπερ ἂν πρὸς τὸ τέλος ἀφίκηται· τελειωθέντων δὲ αὖθις ὕφεσιν μέχρι γήρως τῶν φυσικῶν δυνάμεων είναι πεπονηκότων διάλυσιν· ὥσπερ οὖν ἐπὶ τούτων οὐκ ἐν τῷ σπέρματι διαδήλου ούσης τῆς διαμορφώσεως, οὐ τῆς μετὰ ταῦτα ἀδρύσεως· οὐ τῆς ζωῆς τῆς εἰς τὰς πρώτας ἀρχὰς διαλύσεως· ὅμως ἀνάγκῃ φύ σεως διάδοσις ἀπὸ τῶν ἀρχῶν πρὸς τὰ μετ᾿ αὐτὰς ἐπι γινόμενα παρακολουθεῖ. οὐδέ τινος ἐμποδὼν ἱσταμένου τῇ φυσικῇ ὁρμῇ· οὕτω πολὺ μᾶλλον ἐκ τῆς φυσι τῆς ἀκολουθίας ἀνιχνεύων ὁ λόγος πιστούται τὴν ἀνά στασιν· ἀκριβέστερος ὢν τῆς πείρας πρὸς τὴν τῆς ἀληθείας πίστωσιν τῶν πρώην εἰς ἐξέτασιν ἡμῖν προτεθέντων λόγων. πάντες μὲν γάρ εἰσιν ὁμογενεῖς ὡς ἐκ τῆς αὐτῆς ἀρχῆς φύντες τῆς δημιουργίας τῶν πρώτων ἀνθρώπων. ἀλλ' οἱ μὲν, ἐξ αὐτῆς τῆς πρώ τῆς ἀρχῆς κρατύνονται· οἱ δὲ μετ' ἐκείνους, ἐκ τῆς τοῦ θεοῦ τοῦ δημιουργοῦ ἀγαθότητος ήρτηνται. ἀλλὰ μὴν καὶ τὸ πρὸς ἀνταπόδοσιν τῶν ἑκάστῳ βεβιωμένων τὴν ἀνάστασιν ἡμῶν ἀφορῶν τῆς δικαιοσύνης εκκρές μανται. ὡς γὰρ ἀγαθὸς ὁ ποιητὴς ἡμῶν οὕτω καὶ δίκαιος. ἀλόγιστος γὰρ ἡ ἄνευ δικαιοσύνης ἀγαθότης. 1008, 1. 48. Τὴν τῶν ἀνθρώπων ζωὴν ἢ μορ φὴν οὐκ ἔστιν ἐν τῷ σπέρματι καταλαβεῖν. τὴν ζωὴν μὲν, οὐ γὰρ ὑγρὰ οὐσία καὶ ἀπαγὴς ἐμφαίνειν ἱκανὴ ὁποῖόν τι ζῷον τελεσφορήσει. διὰ δὲ τοῦτο, οὐδὲ ἐκεῖνο, ὃ τῷ ἁπλῶς ὑποτέτακται ἀν θρώπῳ, ὅ τὸν τινὰ ἄνθρωπον παραστῆσαι. οὐ μὴν οὐδ᾽ ὅτι τὸ μήπω συστὴν ζῷον διάλυσιν ἕξει· τούτων μὲν οὖν οὐδέν ἐστιν ἐν τῷ σπέρματι κατανοεῖν. ἐκ δὲ τῆς πείρας, οἷον ὅτι ἄνθρωπος εἰ καὶ μὴ τοιοῦτος, τοῦτο γὰρ τῆς μορφῆς ἐστιν· οὗ καὶ αὐτοῦ οὐκ ἔστιν ἐν τῷ σπέρματι γνῶσιν λαβεῖν, καὶ πάνυ. εἰ δὲ ἡ πεῖρα γνῶσιν τούτων παρέχεται, πολὺ μᾶλλον ἀπὸ ταύτης τῆς φυσικῆς ἀκολουθίας ἄνωθεν ἡμῖν ὁ λόγος λαβὼν τὸ ἐνδόσιμον, καὶ ἀνιχνεύσας, εὑρίσκει τὴν ἀνάστασιν ἀσφαλεστέραν πρὸς πίστιν τε καὶ ἀληθεστέραν, ἀμφότεροι μὲν οὖν οἱ λόγοι, ὅ, τε ἀπὸ τῆς πείρας, καὶ ὁ ἀπὸ τῆς ἀνιχνεύσεως τῆς ἀλη θείας, τῆς φυσικῆς ἤρτηνται ἐννοίας, οἷόν τινες ὁμογενεῖς ὄντες, ὁ μὲν ἀπὸ τῆς πείρας τοὺς ἀρχη γέτας προβαλλόμενος τοῦ γένους, ὅτι ἀγαθότητι του πεποιηκότος ἐκ γῆς ὁ πρῶτος ἄνθρωπος ὑπέστη, ἀφ' οὗ οἱ καθεξῆς ἄνθρωποι ἐκ σπέρματος λαμβάνουσι τὴν εἰς τὸν βίον προαγωγήν. ἐπεὶ δὲ ἔργον ὁ ἄνθρω πως θεοῦ, καὶ ἔργον οὐ μάταιον, ὅτι μηδὲν μάταιον ἔργον σοφοῦ· εἰκότι λόγῳ τὸ τοσοῦτον ἔργον καὶ κηδεμονίας ἄξιον τυγχάνειν. τὸ δέ ἐστιν παιδαγωγία ὑποβεβλῆσθαι· παιδαγωγία δὲ τί ἄλλο ἐστὶν, ἢ τὸ πρὸς βέλτιον ῥυθμίζεσθαι τὰς αὐτοῦ πράξεις· τοῦτο δὲ οὐ πρὸς ἄλλο τι εἰ μὴ πρὸς ἔμμισθον ἀνταπόδοσιν ἀφορᾷ. εἰ γὰρ μὴ τοῦτο, οὐκ ἂν τοσαύτης ἀπέλαυε κηδεμονίας. οὐκοῦν οὐδὲ ὁ μισθὸς μάταιος, οὐδ᾽ ἐπὶ βραχεῖ τῷ παρόντι βίῳ σχεδιαζόμενος. ὅτι μηδὲ πρόσκαιρον ζῷον ἄνθρωπος θανάτῳ συναφανιζομένην ἔχων καὶ τὴν ψυχὴν, ἀφ' οὗ καὶ ὁ μισθὸς ἔστι μάταιος. τὸ γάρ τοι λέγειν ψυχῇ μόνη παρέχεσθαι τὸν μισθὸν ἅτε ἀθανάτῳ, τοῦ συμπεπονηκότος αὐτῇ σώματος ἀφανισθέντος, μὴ πρὸς τῷ ἀδίκῳ καὶ μάθ ταίον ᾖ· πῶς γὰρ οὐκ ἀδικον δύο κατὰ ταυτὸν διαπραξαμένων, τὸ μὲν ἀφειδεῖσθαι πρὸς ἀντίδοσιν, τὸ δὲ πολυωρεῖσθαι, τὸ δὲ αὐτὸ οἶμαι καὶ μάταιον ὡς ἐπαστόχοις φωρᾶσθαι πεπονηκὸς τὸ τὸ ἔργον συνεπιβ ῥῶσαν; 1009, 1. 12. Διεξοδικώτερον περὶ ἀναστάσεως, ὅτι ἀναγκαίως καὶ καταλλήλως τῇ ἀνθρωπίνη φύσει ἡ ἀναβίωσις ἀπόκειται αὐτῇ. εἰ γὰρ ἀφάτῳ προ μηθείᾳ, τοῦ πεποιηκότος υπέστη θεοῦ, καὶ δεῖ γε ταύτῃ τῆς ἀπὸ τοῦ πλάσαντος διηνεκούς ἐπιμελείας ἀξιοῦσθαι, ὥσπερ τροφῆς διὰ τὴν ζωήν· διαδοχής τὸ τῆς τροφῆς καὶ διαδοχῆς ἔννομον. τούτων δὲ τῆς διὰ τὴν τοῦ γένους διαμονήν· οὕτω καὶ δίκης διὰ τροφῆς καὶ τῆς διαμονῆς ἐπὶ τὸ συναμφότερον φε ρομένων, ἐπὶ τούτου τοῦ συναμφοτέρου ψυχῇ καὶ σώματι καὶ τὴν δίκην ἀπαραποδίστως φέρεσθαι. 1. 30. "Αλλη γὰρ ἀνθρώπων χρεία, άλλη κτη νῶν, ὡσαύτως καὶ ἐπιμέλεια. 1. 36. Οὔτε γὰρ ἀλληλοφαγεῖν δίκαιον, οὐκ ἐκ τῆς ἑτέρων ἁρπαγῆς καὶ πλεονεξίας τὴν ἑαυτῶν ἐκπο ρίζειν τροφήν. ὡς οὐδὲ ἐκ τῶν ἀνοσίων γάμων τὴν τοῦ γένους ἀνευρίσκειν διαδοχήν. 1. 51. Οὐδὲ γὰρ ψυχὴ γυμνὴ δεῖται τροφῆς, οὐ σῶμα γυμνὸν ἐστερημένον ψυχῆς· ὡσαύτως οὐδ᾽ ἀνὰ μέρος ἕκαστον τούτων τῆς διὰ τὸ γένος ἐφάψεται διαδοχῆς ἐργασίας. 101, 1. 29. Πρὸς τοὺς αὐτοματίζοντας ἀθέους τὸν κόσμον. ὅτι καθώς οὗτοι ληροῦσιν, ἐκεῖνα ἀκού σονται. ὡς οὐχ οἷόν τε καθάπαξ τὴν τῶν ἀνθρώπων παρῶφθαι ζωὴν οὐδὲ τὸ τηλικοῦτον ἔργον ἀνεπισκόπητον εἶναι· ἐπεὶ οὕτω γε, οὐδὲν ἄνθρωπος διοίσει τῶν ἀλόγων. καὶ θηριώδης ὁ βίος ἔσται, καὶ ἡ ἀρετὴ ἄλλως ὄνομα. καὶ τὸ ἐμπαθῶς καὶ καθ' ἡδονὴν βιοῦν, περισπούδαστον, εἰ δὲ ἐστι τῆς ἀν θρωπίνης ζωῆς πρὸς τὰ κτήνη διαφορά, πάντως τῇ ὑπαλλαγῇ τοῦ βίου, καὶ τῇ τῶν ἐμφρονεστέρων πρὸς τὰ κρείττονα μεταχειρήσει ἐστί τις καὶ ἀμοιβὴ τῶν σπουδαζομένων αὐτοῖς, ἢ κατὰ τὸν παρόντα βίον, ἢ κατὰ μέλλοντα. εἰ μὴ ὁμοίως τοῖς ἀλόγοις καὶ ἄν θρωπος συγκαταλύεται τῷ θανάτῳ καὶ τὴν ψυχήν. ᾿Αλλὰ κατὰ τὸν παρόντα βίον οὐχ οἷόν τε τὴν μισθαποδοσίαν γενέσθαι τῷ μὴ ὑποστέγειν τὰ κρείττω καὶ τὰ φαῦλα τὴν πρὸς ἀξίαν τὸν ῥέοντα τοῦτον βίον ἀνταμοιβήν κατὰ τὸν μέλλοντα δὲ εἰ μὴ καὶ τὸ συν εργὸν πρὸς τὰς πράξεις σῶμα συμπαρασταίοι, άδι κος ὁ ἐφ' ἑνὶ μόνῳ τὴν ἀνταπόδοσιν σχεδιάζειν ἐπανῃρημένος. 1015, 1. 11. Χρησιμώτατον τὸ χωρίον. 1. 38. Συνυπακούεται τὸ σμήνος ἵν᾽ ἢ οὕτως, τότε κεφάλαιον ταύτης τῆς ἀθεΐας, τὸ σμῆνος. 1. 49. Ποῖος λόγος, ὁ τὴν ἀνάστασιν ἀθετῶν τῶν σωμάτων. 1016, 1. 5. Οἷον ὅτε παρόν νηστεύειν, ἡ τοῦ σώματος ἀδρανία ὑφαιρεῖσθαι τί τῆς ἀκριβούς και ταναγκάζη νηστείας. 1. 24. Εἰ προηγείται τῆς χρήσεως ἡ κτῆσις, πῶς εἶπε πρὸ τῆς κτήσεως τὴν χρήσιν· καὶ φαμὲν ὅτι κατὰ τὸ προτιμότερον εἴρηκεν· οὐ γὰρ δι᾽ ἑαυτὴν ἡ κτῆσις, ἀλλὰ διὰ τὴν χρήσιν. πᾶν δὲ τὸ ἕνεκά του, χεῖρόν ἐστι τοῦ οὗ ἕνεκα. 1017, 1. 10. Ψυχὴ μὲν καθ᾿ ἑαυτὴν ἀθάνατος οὖσα, οὐ δέδοικε θάνατον· διὰ δὲ τὸν ἄφευκτον σύν δεσμον τὸν πρὸς τὸ ἐφόλκιον ἑαυτῆς καὶ τὴν κατά κρας συμπάθειαν εὐλαβῶς ἔχει πρὸς τὴν ἀπὸ τούτου διάλυσιν. 1. 12. Καλλίστη καὶ καταναγκαστικωτάτη ή μετα χείρησις. 1. 27. Τὰ κατ' ἀξίαν, ἕτερον τοῦ κατ᾿ ἀναλογίαν τὸ μὲν γὰρ κατ' ἀξίαν, ὡς ὅταν λέγωμεν τοὺς κρείτα τονας κρειττόνων εἶναι γερῶν ἀξίους. διόπερ καὶ τοὺς γονέας τὸ κρεῖττον ἀποφερομένους, ὡς παραιτίους τῆς εἰς τὸν βίον ἡμῶν εἰσόδου. τὸ δὲ κατὰ ἀναλογίαν, ὡς ὅταν ἀξιῶμεν τὴν μέγαν ἄνδρα, μεγά

Ib. 1. 44. Ὅτι οὐ χρὴ ἀπιστεῖν τὴν τῶν ἀνθρώπων ἀνάστασιν, καὶ ἀπὸ τῶν προειρημένων, καὶ ἀπὸ τῆς ἐνθεωρουμένης ἀνωμαλίας τῇ τούτων ζωῇ. οὐδὲ γὰρ ἐπειδὴ χωρισμός ψυχῆς ἀπὸ σώματος την συνεχή δια κόπτει ζωὴν, ἀπιστεῖν χρὴ τὴν ἀνάστασιν, ὅτι μηδὲ ἐπειδὴ ἡ κατὰ συναίσθησαν ζωὴ διακόπτεται παρέσεσι καὶ ὕπνοις καὶ τρόπον τινὰ πάλιν ἀναλαμβάνει ζωὴν τὴν αὐτὴν παραιτούμεθα λέγειν ἀναλαμβάνειν ζωήν. εἴπερ οὖν τὴν τοσοῦτον διακοπτομένην ἀπὸ γενέσεως ζωὴν μέχρι λύσεως, οὐ παραιτούμεθα τὴν αὐτὴν λέ γειν ἀναλαμβάνεσθαι ζωὴν, οὐδὲ τὴν ἐπέκεινα τῆς δια λύσεως ζωὴν ἀπιστεῖν χρὴ κἂν ἐπὶ ποσὸν διακόπτε ται θανάτῳ. οὕτως ὑπὸ τοῦ πεποιηκότος κατὰ γνώμην ἀνωμαλία συγκεκληρωμένη. Col. 1908, 1. 21. Ὅτι καὶ ἀπ' αὐτῆς τῆς πείρας διδασκόμεθα μὴ ἀπιστεῖν τὴν ἀνάστασιν, ἐν ὁμοιομερεῖ γὰρ καὶ διαπλαστῷ σπέρματι τοσαύτην ποικιλίαν μερῶν καὶ μελῶν ἀποτελουμένην ὁρῶντες μὴ πρότερον ἐγνωσμένην. καὶ πάλιν ἐν τοῖς νηπίοις· ἡ μηδὲν τῶν κατὰ συμπλοκὴν τῆς ἡλικίας ἐκφαινομένων και ταλαμβάνοντες οἷον γενείων καὶ τῶν τοιούτων· ἢ φαινομένων μὲν, ἀμυδρῶς δὲ καὶ διά τινος σκιαγραφίας, εἰς ὅπερ ἂν πρὸς τὸ τέλος ἀφίκηται· τελειωθέντων δὲ αὖθις ὕφεσιν μέχρι γήρως τῶν φυσικῶν δυνάμεων είναι πεπονηκότων διάλυσιν· ὥσπερ οὖν ἐπὶ τούτων οὐκ ἐν τῷ σπέρματι διαδήλου ούσης τῆς διαμορφώ σεως, οὐ τῆς μετὰ ταῦτα ἀδρύσεως· οὐ τῆς ζωῆς τῆς εἰς τὰς πρώτας ἀρχὰς διαλύσεως· ὅμως ἀνάγκῃ φύσεως διάδοσις ἀπὸ τῶν ἀρχῶν πρὸς τὰ μετ᾿ αὐτὰς ἐπιγινόμενα παρακολουθεῖ. οὐδέ τινος ἐμποδὼν ἱσταμένου τῇ φυσικῇ ὁρμῇ· οὕτω πολὺ μᾶλλον ἐκ τῆς φυσιτῆς ἀκολουθίας ἀνιχνεύων ὁ λόγος πιστούται τὴν ἀνάστασιν· ἀκριβέστερος ὢν τῆς πείρας πρὸς τὴν τῆς ἀληθείας πίστωσιν τῶν πρώην εἰς ἐξέτασιν ἡμῖν προτεθέντων λόγων. πάντες μὲν γάρ εἰσιν ὁμογενεῖς ὡς ἐκ τῆς αὐτῆς ἀρχῆς φύντες τῆς δημιουργίας τῶν πρώτων ἀνθρώπων. ἀλλ' οἱ μὲν, ἐξ αὐτῆς τῆς πρώ τῆς ἀρχῆς κρατύνονται· οἱ δὲ μετ' ἐκείνους, ἐκ τῆς τοῦ θεοῦ τοῦ δημιουργοῦ ἀγαθότητος ήρτηνται. ἀλλὰ μὴν καὶ τὸ πρὸς ἀνταπόδοσιν τῶν ἑκάστῳ βεβιωμένων τὴν ἀνάστασιν ἡμῶν ἀφορῶν τῆς δικαιοσύνης εκκρές μανται. ὡς γὰρ ἀγαθὸς ὁ ποιητὴς ἡμῶν οὕτω καὶ δίκαιος. ἀλόγιστος γὰρ ἡ ἄνευ δικαιοσύνης ἀγαθότης. Col. 1008, 1. 48. Τὴν τῶν ἀνθρώπων ζωὴν ἢ μορ φὴν οὐκ ἔστιν ἐν τῷ σπέρματι καταλαβεῖν. τὴν ζωὴν μὲν, οὐ γὰρ ὑγρὰ οὐσία καὶ ἀπαγὴς ἐμφαί νειν ἱκανὴ ὁποῖόν τι ζῷον τελεσφορήσει. διὰ δὲ τοῦτο, οὐδὲ ἐκεῖνο, ὃ τῷ ἁπλῶς ὑποτέτακται ἀν θρώπῳ, ὅ τὸν τινὰ ἄνθρωπον παραστῆσαι. οὐ μὴν οὐδ᾽ ὅτι τὸ μήπω συστὴν ζῷον διάλυσιν ἕξει· τούτων μὲν οὖν οὐδέν ἐστιν ἐν τῷ σπέρματι κατανοεῖν. ἐκ δὲ τῆς πείρας, οἷον ὅτι ἄνθρωπος εἰ καὶ μὴ τοιοῦτος, τοῦτο γὰρ τῆς μορφῆς ἐστιν· οὗ καὶ αὐτοῦ οὐκ ἔστιν ἐν τῷ σπέρματι γνῶσιν λαβεῖν, καὶ πάνυ. εἰ δὲ ἡ πεῖρα γνῶσιν τούτων παρέχεται, πολὺ μᾶλλον ἀπὸ ταύτης τῆς φυσικῆς ἀκολουθίας ἄνωθεν ἡμῖν ὁ λόγος λαβὼν τὸ ἐνδόσιμον, καὶ ἀνιχνεύσας, εὑρίσκει τὴν ἀνάστασιν ἀσφαλεστέραν πρὸς πίστιν τε καὶ ἀληθεστέραν, ἀμφότεροι μὲν οὖν οἱ λόγοι, ὅ, τε ἀπὸ τῆς πείρας, καὶ ὁ ἀπὸ τῆς ἀνιχνεύσεως τῆς ἀλη θείας, τῆς φυσικῆς ἤρτηνται ἐννοίας, οἷόν τινες ὁμογενεῖς ὄντες, ὁ μὲν ἀπὸ τῆς πείρας τοὺς ἀρχη γέτας προβαλλόμενος τοῦ γένους, ὅτι ἀγαθότητι του πεποιηκότος ἐκ γῆς ὁ πρῶτος ἄνθρωπος ὑπέστη, ἀφ' οὗ οἱ καθεξῆς ἄνθρωποι ἐκ σπέρματος λαμβάνουσι τὴν εἰς τὸν βίον προαγωγήν. ἐπεὶ δὲ ἔργον ὁ ἄνθρω πως θεοῦ, καὶ ἔργον οὐ μάταιον, ὅτι μηδὲν μάταιον ἔργον σοφοῦ· εἰκότι λόγῳ τὸ τοσοῦτον ἔργον καὶ κηδεμονίας ἄξιον τυγχάνειν. τὸ δέ ἐστιν παιδαγωγία ὑποβεβλῆσθαι· παιδαγωγία δὲ τί ἄλλο ἐστὶν, ἢ τὸ πρὸς βέλτιον ῥυθμίζεσθαι τὰς αὐτοῦ πράξεις· τοῦτο δὲ οὐ πρὸς ἄλλο τι εἰ μὴ πρὸς ἔμμισθον ἀνταπόδοσιν ἀφορᾷ. εἰ γὰρ μὴ τοῦτο, οὐκ ἂν τοσαύτης ἀπέλαυε κηδεμονίας. οὐκοῦν οὐδὲ ὁ μισθὸς μάταιος, οὐδ᾽ ἐπὶ βραχεῖ τῷ παρόντι βίῳ σχεδιαζόμενος. ὅτι μηδὲ πρόσκαιρον ζῷον ἄνθρωπος θανάτῳ συναφανιζομένην ἔχων καὶ τὴν ψυχὴν, ἀφ' οὗ καὶ ὁ μισθὸς ἔστι μάταιος. τὸ γάρ τοι λέγειν ψυχῇ μόνη παρέχεσθαι τὸν μισθὸν ἅτε ἀθανάτῳ, τοῦ συμπεπονηκότος αὐτῇ σώματος ἀφανισθέντος, μὴ πρὸς τῷ ἀδίκῳ καὶ μάθ ταίον ᾖ· πῶς γὰρ οὐκ ἀδικον δύο κατὰ ταυτὸν δια πραξαμένων, τὸ μὲν ἀφειδεῖσθαι πρὸς ἀντίδοσιν, τὸ δὲ πολυωρεῖσθαι, τὸ δὲ αὐτὸ οἶμαι καὶ μάταιον ὡς ἐπαστόχοις φωρᾶσθαι πεπονηκὸς τὸ τὸ ἔργον συνεπιβ ῥῶσαν; Col. 1009, 1. 12. Διεξοδικώτερον περὶ ἀναστάσεως, ὅτι ἀναγκαίως καὶ καταλλήλως τῇ ἀνθρωπίνη φύσει ἡ ἀναβίωσις ἀπόκειται αὐτῇ. εἰ γὰρ ἀφάτῳ προ μηθείᾳ, τοῦ πεποιηκότος υπέστη θεοῦ, καὶ δεῖ γε ταύτῃ τῆς ἀπὸ τοῦ πλάσαντος διηνεκούς ἐπιμελείας ἀξιοῦσθαι, ὥσπερ τροφῆς διὰ τὴν ζωήν· διαδοχής τὸ τῆς τροφῆς καὶ διαδοχῆς ἔννομον. τούτων δὲ τῆς διὰ τὴν τοῦ γένους διαμονήν· οὕτω καὶ δίκης διὰ τροφῆς καὶ τῆς διαμονῆς ἐπὶ τὸ συναμφότερον φε ρομένων, ἐπὶ τούτου τοῦ συναμφοτέρου ψυχῇ καὶ σώματι καὶ τὴν δίκην ἀπαραποδίστως φέρεσθαι. ib. 1. 30. "Αλλη γὰρ ἀνθρώπων χρεία, άλλη κτη νῶν, ὡσαύτως καὶ ἐπιμέλεια. 1. 36. Οὔτε γὰρ ἀλληλοφαγεῖν δίκαιον, οὐκ ἐκ τῆς ἑτέρων ἁρπαγῆς καὶ πλεονεξίας τὴν ἑαυτῶν ἐκπο ρίζειν τροφήν. ὡς οὐδὲ ἐκ τῶν ἀνοσίων γάμων τὴν τοῦ γένους ἀνευρίσκειν διαδοχήν. 1. 51. Οὐδὲ γὰρ ψυχὴ γυμνὴ δεῖται τροφῆς, οὐ σῶμα γυμνὸν ἐστερημένον ψυχῆς· ὡσαύτως οὐδ᾽ ἀνὰ μέρος ἕκαστον τούτων τῆς διὰ τὸ γένος ἐφάψεται διαδοχῆς ἐργασίας. Col. 101, 1. 29. Πρὸς τοὺς αὐτοματίζοντας ἀθέους τὸν κόσμον. ὅτι καθώς οὗτοι ληροῦσιν, ἐκεῖνα ἀκούσονται. ὡς οὐχ οἷόν τε καθάπαξ τὴν τῶν ἀνθρώπων παρῶφθαι ζωὴν οὐδὲ τὸ τηλικοῦτον ἔργον ἀνεπισκόπητον εἶναι· ἐπεὶ οὕτω γε, οὐδὲν ἄνθρωπος διοίσει τῶν ἀλόγων. καὶ θηριώδης ὁ βίος ἔσται, καὶ ἡ ἀρετὴ ἄλλως ὄνομα. καὶ τὸ ἐμπαθῶς καὶ καθ' ἡδονὴν βιοῦν, περισπούδαστον, εἰ δὲ ἐστι τῆς ἀν θρωπίνης ζωῆς πρὸς τὰ κτήνη διαφορά, πάντως τῇ ὑπαλλαγῇ τοῦ βίου, καὶ τῇ τῶν ἐμφρονεστέρων πρὸς τὰ κρείττονα μεταχειρήσει ἐστί τις καὶ ἀμοιβὴ τῶν σπουδαζομένων αὐτοῖς, ἢ κατὰ τὸν παρόντα βίον, ἢ κατὰ μέλλοντα. εἰ μὴ ὁμοίως τοῖς ἀλόγοις καὶ ἄν θρωπος συγκαταλύεται τῷ θανάτῳ καὶ τὴν ψυχήν. ᾿Αλλὰ κατὰ τὸν παρόντα βίον οὐχ οἷόν τε τὴν μισθαποδοσίαν γενέσθαι τῷ μὴ ὑποστέγειν τὰ κρείττω καὶ τὰ φαῦλα τὴν πρὸς ἀξίαν τὸν ῥέοντα τοῦτον βίον ἀνταμοιβήν κατὰ τὸν μέλλοντα δὲ εἰ μὴ καὶ τὸ συν εργὸν πρὸς τὰς πράξεις σῶμα συμπαρασταίοι, άδικος ὁ ἐφ' ἑνὶ μόνῳ τὴν ἀνταπόδοσιν σχεδιάζειν ἐπανῃρημένος. Col. 1015, 1. 11. Χρησιμώτατον τὸ χωρίον. 1. 38. Συνυπακούεται τὸ σμήνος ἵν᾽ ἢ οὕτως, τότε κεφάλαιον ταύτης τῆς ἀθεΐας, τὸ σμῆνος. 1. 49. Ποῖος λόγος, ὁ τὴν ἀνάστασιν ἀθετῶν τῶν σωμάτων. Col. 1016, 1. 5. Οἷον ὅτε παρόν νηστεύειν, ἡ τοῦ σώματος ἀδρανία ὑφαιρεῖσθαι τί τῆς ἀκριβούς και ταναγκάζη νηστείας. 1. 24. Εἰ προηγείται τῆς χρήσεως ἡ κτῆσις, πῶς εἶπε πρὸ τῆς κτήσεως τὴν χρήσιν· καὶ φαμὲν ὅτι κατὰ τὸ προτιμότερον εἴρηκεν· οὐ γὰρ δι᾽ ἑαυτὴν ἡ κτῆσις, ἀλλὰ διὰ τὴν χρήσιν. πᾶν δὲ τὸ ἕνεκά του, χεῖρόν ἐστι τοῦ οὗ ἕνεκα. Col. 1017, 1. 10. Ψυχὴ μὲν καθ᾿ ἑαυτὴν ἀθάνατος οὖσα, οὐ δέδοικε θάνατον· διὰ δὲ τὸν ἄφευκτον σύν δεσμον τὸν πρὸς τὸ ἐφόλκιον ἑαυτῆς καὶ τὴν κατά κρας συμπάθειαν εὐλαβῶς ἔχει πρὸς τὴν ἀπὸ τούτου διάλυσιν. 1. 12. Καλλίστη καὶ καταναγκαστικωτάτη ή μεταχείρησις. 1. 27. Τὰ κατ' ἀξίαν, ἕτερον τοῦ κατ᾿ ἀναλογίαν· τὸ μὲν γὰρ κατ' ἀξίαν, ὡς ὅταν λέγωμεν τοὺς κρείτα τονας κρειττόνων εἶναι γερῶν ἀξίους. διόπερ καὶ τοὺς γονέας τὸ κρεῖττον ἀποφερομένους, ὡς παραι τίους τῆς εἰς τὸν βίον ἡμῶν εἰσόδου. τὸ δὲ κατὰ ἀναλογίαν, ὡς ὅταν ἀξιῶμεν τὴν μέγαν ἄνδρα, μεγά

col. 1815–1816page 54 of 56

Index: Justinus

PG 6:1815λοις όπλοις κοσμεῖσθαι· ὡσαύτως καὶ τὸν διδάσκαλον γονέων ἐνάμιλλον τιμᾶσθαι ἵνα μὴ καὶ πλεῖον λέγω οἱ μὲν γὰρ γονεῖς τὸ ἁπλῶς εἶναι παρέσχον ἡμῖν, οἱ διδάσκαλοι δὲ, τὸ εὖ εἶναι ἐξῄρηται δὲ τούτων θεὸς καὶ ἡ εἰς τοῦτον τιμή· ὡς οὐ μόνον τοῦ εἶναι παραίτιος ὤν, ἀλλὰ καὶ τοῦ εἶ, καὶ δὴ καὶ τοῦ εἰσαεί. 1. 39. Ὅτι καὶ ἀπὸ τῆς δόσεως των νόμων ἀναγκαίως ἡ τῶν σωμάτων ἀνάστασις ἀναφαίνεται. οὐ γὰρ ψυχῇ μόνῃ ὁ νόμος δίδοται, ἀλλὰ ψυχῇ μετὰ σώματος ὥστε εἰ καὶ αἱ κατορθώσεις καὶ αἱ διαμαρτίαι τῶν νόμων ἐξ ἀμφοῖν, ἀναγκαίως καὶ αἱ μισθαποδοσίαι, τῷ ἐξ ἀμφοῖν πλέγματι βραβευθήσεται. 1020, 1. 20. ᾿Αλλὰ τὸ κεφαλαιωδῶς ὑποδείξαι ὑπέδειξεν γὰρ δι' ὧν εἴρηκεν ὅτι ἀγαθότητι θεοῦ παρήχθη ὁ ἄνθρωπος· διπλοῦς δὲ, οἷον εἰς παράστασιν τοῦ ὅτι καὶ νοερᾶς οὐσίας καὶ αἰσθητῆς ὁ δημιουργός εἷς· ἐκ ψυχῆς γὰρ νοερᾶς ὑπέστη καὶ σώματος. οὕτω δὲ ὑποστὰς οὐ μάτην· ὑπὸ σοφοῦ γὰρ καὶ ἀγα θοῦ καὶ δι᾽ ἑαυτόν· οὐχὶ δὲ πρὸς ἄλλου χρείαν ὥσπερ τὰ κτήνη καὶ ἡ λοιπὴ αἰσθητή κτίσις, ἵνα τῆς χρείας παρελθούσης καὶ αὐτὸς παύσεται. καὶ ἐπειδὴ δι ἑαυτὸν παρήχθη ἀκόλουθον ἤδη καὶ διαμένειν, καὶ τῇ διαμονῇ δὲ ἀκόλουθον, τὸ μὴ ἀργὸν εἶναι, ἀλλ' ἔχεσθαί τινὸς ἔργου· οὗπερ επόπτης ὁ τὴν ἀρχὴν αὐτῷ πα ρασχών. ἀλλ' ἐπειδὴ θνητὸς ἐν θνητῷ βίῳ ὑπέστη καὶ σύνθετος· ὑπόκειται δὲ τὸ σύνθετον λύσει, ἐπιλιά θέντος τοῦ συνθέτου, τὸ κρεῖττον μὲν χωρεῖ πρὸς τὸν συγγενῆ βίον, τὸ δ' ἧττον πρὸς τὸ φθαρτόν, ἀνά γκη πρὸς τοῦ πεποιηκότος καὶ οὐ ματαίως. τίς γὰρ καὶ ἡ τῶν ἔργων τοῦ ποιήσαντος πρὸς τοῦτον ἐπισκοπῇ, εἰ μὴ καὶ ἀμοιβὴν ἔδει γενέσθαι τῆς ἐν τῷ φθαρτῷ βίῳ ταλαιπωρίας. καὶ ἐπειδὴ οὐ μόνη ψυχή, ἀλλὰ μετὰ τοῦ σώματος με μοχθηκυία τὰς πράξεις ὑπέστησεν, ἄδικον καὶ δίκαιον τῷ ὄντι τὴν ἀμοιβήν τὴν ἐπὶ τοῖς πόνοις ἐξ ἡμισείας προβῆναι· ἀλλὰ καὶ τὸ συνεργὸν τῶν πόνων μεταλαχεῖν τῶν πεπονημένων τῶν μισθῶν. εἰ δὲ σῶμα ψυχῇ συνεργόν, τίς ἐστι λόγος οὕτω θρασύς, ὡς τῆς ἀναβιώσεως τὸ σῶμα ἀποστερεῖν. ταῦτα κεφαλαιωδῶς ὡς ἐνῆν κατὰ σύν οψιν ἀκριβώσαντες, τήδε παρεθέμεθα. 41. Τῶν ἐκ φύσεως ὡς ἐπὶ τῶν ζῴων τῆς γενέσεως καὶ τῆς τῶν φυτῶν βλαστήσεως τῶν κατὰ τέχνην ὡς ἐπὶ σπορᾶς καὶ φυτείας. 32. Ὅτι τῶν ἀπὸ τῆς ἀρχῆς τῆς γενέσεως τῶν ἀνθρώπων εὐθυβόλως ἡμᾶς ἐπὶ τὴν ἀνάστασιν τῶν ἐκεῖ καθορμησάντων ἀκόλουθον καὶ ἀπὸ τοῦ τέ λους τῆς αὐτῆς ὑποθέσεως τὸ πιστὸν παρασχεῖν, ὡς γὰρ ἐπὶ τῆς γενέσεως κἂν ὁμοίως τοῖς ζῴοις ή του ἀνθρώπου πρόοδος εἰς τὸν βίον, ἀλλ' ὅμως ἔχει τινὰ διαστέλλοντα ταύτην κατ' ἰδιάζουσαν γνῶσιν ἐκείνων, ὡς τὴν ἀνατροφὴν, ὡς τὴν τοῦ ἤθους ευστάθειαν καὶ τὴν τῶν φρενῶν πήξιν, ἅπερ ἐξῄρηται τῆς τῶν ἄλ λων κοινότητος. ἐπεὶ δὲ τοιαύτη ἡ γένεσις καὶ πρὸς τούτοις τῷ νόμῳ ρυθμίζεσθαι καὶ τέχναις ἶσαι πρακτικαὶ καὶ ὅσαι θεωρητικαὶ καὶ ταύταις ἄνθρωπος ἡλικίας απτόμενος κατακοσμείται, ἑπόμενον ήδη καὶ τὸ τέλος κατὰ πολὺ διάφορον ἐκείνων ἀνευρίσκειν διὰ γὰρ τὸ ψυχῇ λογικῇ χρῆσθαι, ὡς ὁ λόγος προ υπεστήσατο, διάφορον καὶ τὸ τέλος ἀπείληφεν, οὐ συγκαταλυομένην ἔχων τῷ σώματι καὶ τὴν ψυχήν. ἐπεὶ δὲ τοῦτο, κατηναγκασμένως τῇ ψυχῇ καὶ τὸ σῶμα συνυπάρξει τοῦ τῶν γερῶν πρὸς τοῦ βραδέως τῶν κατ᾽ ἀξίαν τυχεῖν. ιατρεύουσιν ἡ ὑγεία, τῶν ἐκ γῆς φυομένων, ἡ ἀπὸ 1. 45. Τοῖς γεωργοῦσι τέλος ὁ ἀμητὸς, τοῖς αὐτῶν συλλογὴ τῶν ὡραίων, καὶ τὸ αὐανθέντα πυρὶ παραδούναι, ἤ τινι χρείᾳ εἰς σύστασιν οἰκίας ἢ νεως παραληφθῆναι. 1024, 1. 15. Τὸ τὸν ἐνήδονον βίον ἐκ παντὸς μεταδιώκειν καὶ τοῦτο οἴεσθαι τέλος καὶ βίου μακα ριότητα, ὡς μετὰ τοῦτο οὐκέτι ὄντων ἡμῶν. λογικῆς ψυχῆς ἀπὸ τοῦ σώματος. οὐ μέντοι τῷ χω 1. 24. Τέλος ἀνθρώπῳ οἰκεῖον ὁ χωρισμὸς τῆς ρισμῷ καὶ συμφθείρεσθαι τὴν ψυχὴν, καὶ τοῦτο δεί κνυται διὰ τῶν ἑξῆς 1. 26. Αιτίας οἷον τὰς παρέσεις καὶ τὰς ἐκ μέθης. ἀναισθησίας, καὶ τὴν ἀπὸ νοσήματος τοῦ λεγομένου κάρου ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας ἀναισθησίαν· καὶ ἐπὶ πᾶσι τὰς ὀνειρώξεις, καὶ τὰς ἐπ' αὐταῖς θεοληψίας ἀφ' ὧν καὶ προγνώσεις τινῶν ἐξανύονται πραγμάτων ἐκ τούτων γὰρ φανερὸν ὅτι χωριστή ἐστι σώματος ἡ ψυχή, παρ' όσον αὐτοῦ ἠρεμοῦντος, ἵνα μὴ καὶ ἀνα σθητοῦντος λέγω, αὐτὴ καθ᾿ αὐτὴν τὰ οἰκεῖα ἐνεργεῖ, οὐ καὶ τούτου, εἰ μὴ καὶ καθ᾿ ἑαυτὴν οία τε ἦν υπο στῆναι. 1. 37. Εἰ γὰρ ἄνθρωπος ἐκεῖνο τὸ ἐκ λογικῆς ψυ χῆς καὶ σώματος συγκείμενον ζῴον, οὐχὶ δὲ ψυχὴ μόνη, ὡς οὐδὲ σῶμα ψυχῆς χηρεῦον, ἀνάγκη πάντως εἰ μέλλοι άνθρωπος τινῶν τῶν κατὰ τὸν παρόντα βίον αὐτῷ πεπραγματευμένων ἐπανευρίσκειν, τέλειον τούτων, ἀλλ᾽ οὐκ ἐξ ἡμισείας τυγχάνειν. μαθήματα τὰ ἱερογλυφικά καλούμενα, 1971. Αρία, ὁ Ποσειδωνίου ἐν τῷ κατὰ Ἰουδαίων λόγῳ, 258. Ἐν τῇ τετάρτῃ τῶν ἱστοριών, 258. ἐν τοῖς γενομένοις ὑπ' αὐτῶν Ἀπομνημονεύμασιν, ἃ καλεῖται Εὐαγγέλια; ὡς οἱ ἀπομνημονεύσαντες πάντα τὰ περὶ τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν ἐδίδαξαν, 427, 710, 722.

λοις όπλοις κοσμεῖσθαι· ὡσαύτως καὶ τὸν διδάσκαλον γονέων ἐνάμιλλον τιμᾶσθαι ἵνα μὴ καὶ πλεῖον λέγω οἱ μὲν γὰρ γονεῖς τὸ ἁπλῶς εἶναι παρέσχον ἡμῖν, οἱ διδάσκαλοι δὲ, τὸ εὖ εἶναι ἐξῄρηται δὲ τούτων θεὸς καὶ ἡ εἰς τοῦτον τιμή· ὡς οὐ μόνον τοῦ εἶναι παραί τιος ὤν, ἀλλὰ καὶ τοῦ εἶ, καὶ δὴ καὶ τοῦ εἰσαεί. 1. 39. Ὅτι καὶ ἀπὸ τῆς δόσεως των νόμων ἀναγκαίως ἡ τῶν σωμάτων ἀνάστασις ἀναφαίνεται. οὐ γὰρ ψυχῇ μόνῃ ὁ νόμος δίδοται, ἀλλὰ ψυχῇ μετὰ σώματος ὥστε εἰ καὶ αἱ κατορθώσεις καὶ αἱ διαμαρτίαι τῶν νόμων ἐξ ἀμφοῖν, ἀναγκαίως καὶ αἱ μισθαποδοσίαι, τῷ ἐξ ἀμφοῖν πλέγματι βραβευθήσεται. Col. 1020, 1. 20. ᾿Αλλὰ τὸ κεφαλαιωδῶς ὑποδείξαι· ὑπέδειξεν γὰρ δι' ὧν εἴρηκεν ὅτι ἀγαθότητι θεοῦ παρήχθη ὁ ἄνθρωπος· διπλοῦς δὲ, οἷον εἰς παράστασιν τοῦ ὅτι καὶ νοερᾶς οὐσίας καὶ αἰσθητῆς ὁ δημιουργός εἷς· ἐκ ψυχῆς γὰρ νοερᾶς ὑπέστη καὶ σώματος. οὕτω δὲ ὑποστὰς οὐ μάτην· ὑπὸ σοφοῦ γὰρ καὶ ἀγα θοῦ καὶ δι᾽ ἑαυτόν· οὐχὶ δὲ πρὸς ἄλλου χρείαν ὥσπερ τὰ κτήνη καὶ ἡ λοιπὴ αἰσθητή κτίσις, ἵνα τῆς χρείας παρελθούσης καὶ αὐτὸς παύσεται. καὶ ἐπειδὴ δι ἑαυτὸν παρήχθη ἀκόλουθον ἤδη καὶ διαμένειν, καὶ τῇ διαμονῇ δὲ ἀκόλουθον, τὸ μὴ ἀργὸν εἶναι, ἀλλ' ἔχεσθαί τινὸς ἔργου· οὗπερ επόπτης ὁ τὴν ἀρχὴν αὐτῷ παρασχών. ἀλλ' ἐπειδὴ θνητὸς ἐν θνητῷ βίῳ ὑπέστη καὶ σύνθετος· ὑπόκειται δὲ τὸ σύνθετον λύσει, ἐπιλιά θέντος τοῦ συνθέτου, τὸ κρεῖττον μὲν χωρεῖ πρὸς τὸν συγγενῆ βίον, τὸ δ' ἧττον πρὸς τὸ φθαρτόν, ἀνάγκη πρὸς τοῦ πεποιηκότος καὶ οὐ ματαίως. τίς γὰρ καὶ ἡ τῶν ἔργων τοῦ ποιήσαντος πρὸς τοῦτον ἐπισκο πή, εἰ μὴ καὶ ἀμοιβὴν ἔδει γενέσθαι τῆς ἐν τῷ φθαρτῷ βίῳ ταλαιπωρίας. καὶ ἐπειδὴ οὐ μόνη ψυχή, ἀλλὰ μετὰ τοῦ σώματος με μοχθηκυία τὰς πράξεις ὑπέστησεν, ἄδικον καὶ δίκαιον τῷ ὄντι τὴν ἀμοιβήν τὴν ἐπὶ τοῖς πόνοις ἐξ ἡμισείας προβῆναι· ἀλλὰ καὶ τὸ συνεργὸν τῶν πόνων μεταλαχεῖν τῶν πεπονημένων τῶν μισθῶν. εἰ δὲ σῶμα ψυχῇ συνεργόν, τίς ἐστι λόγος οὕτω θρασύς, ὡς τῆς ἀναβιώσεως τὸ σῶμα ἀποστερεῖν. ταῦτα κεφαλαιωδῶς ὡς ἐνῆν κατὰ σύν οψιν ἀκριβώσαντες, τήδε παρεθέμεθα. ib. l. 41. Τῶν ἐκ φύσεως ὡς ἐπὶ τῶν ζῴων τῆς γενέσεως καὶ τῆς τῶν φυτῶν βλαστήσεως τῶν κατὰ τέχνην ὡς ἐπὶ σπορᾶς καὶ φυτείας. ib. I. 32. Ὅτι τῶν ἀπὸ τῆς ἀρχῆς τῆς γενέσεως τῶν ἀνθρώπων εὐθυβόλως ἡμᾶς ἐπὶ τὴν ἀνάστασιν τῶν ἐκεῖ καθορμησάντων ἀκόλουθον καὶ ἀπὸ τοῦ τέ1816 λους τῆς αὐτῆς ὑποθέσεως τὸ πιστὸν παρασχεῖν, ὡς γὰρ ἐπὶ τῆς γενέσεως κἂν ὁμοίως τοῖς ζῴοις ή του ἀνθρώπου πρόοδος εἰς τὸν βίον, ἀλλ' ὅμως ἔχει τινὰ διαστέλλοντα ταύτην κατ' ἰδιάζουσαν γνῶσιν ἐκείνων, ὡς τὴν ἀνατροφὴν, ὡς τὴν τοῦ ἤθους ευστάθειαν καὶ τὴν τῶν φρενῶν πήξιν, ἅπερ ἐξῄρηται τῆς τῶν ἄλ λων κοινότητος. ἐπεὶ δὲ τοιαύτη ἡ γένεσις καὶ πρὸς τούτοις τῷ νόμῳ ρυθμίζεσθαι καὶ τέχναις ἶσαι πρακτικαὶ καὶ ὅσαι θεωρητικαὶ καὶ ταύταις ἄνθρωπος ἡλικίας απτόμενος κατακοσμείται, ἑπόμενον ήδη καὶ τὸ τέλος κατὰ πολὺ διάφορον ἐκείνων ἀνευρίσκειν διὰ γὰρ τὸ ψυχῇ λογικῇ χρῆσθαι, ὡς ὁ λόγος προυπεστήσατο, διάφορον καὶ τὸ τέλος ἀπείληφεν, οὐ συγκαταλυομένην ἔχων τῷ σώματι καὶ τὴν ψυχήν. ἐπεὶ δὲ τοῦτο, κατηναγκασμένως τῇ ψυχῇ καὶ τὸ σῶμα συνυπάρξει τοῦ τῶν γερῶν πρὸς τοῦ βραδέως τῶν κατ᾽ ἀξίαν τυχεῖν. ιατρεύουσιν ἡ ὑγεία, τῶν ἐκ γῆς φυομένων, ἡ ἀπὸ il. 1. 45. Τοῖς γεωργοῦσι τέλος ὁ ἀμητὸς, τοῖς αὐτῶν συλλογὴ τῶν ὡραίων, καὶ τὸ αὐανθέντα πυρὶ παραδούναι, ἤ τινι χρείᾳ εἰς σύστασιν οἰκίας ἢ νεως παραληφθῆναι. Col. 1024, 1. 15. Τὸ τὸν ἐνήδονον βίον ἐκ παντὸς μεταδιώκειν καὶ τοῦτο οἴεσθαι τέλος καὶ βίου μακαριότητα, ὡς μετὰ τοῦτο οὐκέτι ὄντων ἡμῶν. λογικῆς ψυχῆς ἀπὸ τοῦ σώματος. οὐ μέντοι τῷ χω ib. 1. 24. Τέλος ἀνθρώπῳ οἰκεῖον ὁ χωρισμὸς τῆς ρισμῷ καὶ συμφθείρεσθαι τὴν ψυχὴν, καὶ τοῦτο δεί κνυται διὰ τῶν ἑξῆς: 1. 26. Αιτίας οἷον τὰς παρέσεις καὶ τὰς ἐκ μέθης. ἀναισθησίας, καὶ τὴν ἀπὸ νοσήματος τοῦ λεγομένου κάρου ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας ἀναισθησίαν· καὶ ἐπὶ πᾶσι τὰς ὀνειρώξεις, καὶ τὰς ἐπ' αὐταῖς θεοληψίας ἀφ' ὧν καὶ προγνώσεις τινῶν ἐξανύονται πραγμάτων· ἐκ τούτων γὰρ φανερὸν ὅτι χωριστή ἐστι σώματος ἡ ψυχή, παρ' όσον αὐτοῦ ἠρεμοῦντος, ἵνα μὴ καὶ ἀνα: σθητοῦντος λέγω, αὐτὴ καθ᾿ αὐτὴν τὰ οἰκεῖα ἐνεργεῖ, οὐ καὶ τούτου, εἰ μὴ καὶ καθ᾿ ἑαυτὴν οία τε ἦν υπο στῆναι. 1. 37. Εἰ γὰρ ἄνθρωπος ἐκεῖνο τὸ ἐκ λογικῆς ψυ χῆς καὶ σώματος συγκείμενον ζῴον, οὐχὶ δὲ ψυχὴ μόνη, ὡς οὐδὲ σῶμα ψυχῆς χηρεῦον, ἀνάγκη πάντως εἰ μέλλοι άνθρωπος τινῶν τῶν κατὰ τὸν παρόντα βίον αὐτῷ πεπραγματευμένων ἐπανευρίσκειν, τέλειον τούτων, ἀλλ᾽ οὐκ ἐξ ἡμισείας τυγχάνειν. INDEX Scriptorum a Justino martyre, Tatiano Assyrio, Athenagora philosopho christiano, Theophilo episcopo Antiocheno, memoratorum ex Fabric. Bibl. Greca desumptus. Revocatur Lector ad columnas hujus editionis. I. JUSTINUS. Adriani imper. pro Christianis epistola, ad Minucium Fundanum, sive rescriptum, 431. Ægyptiorum disciplinae et μαθήματα τὰ ἱερογλυφικά καλούμενα, 1971. Eschyli versus duodecim de Deo, 314. Alexander Polyhistor, 258. Alexandrina bibliotheca Ptolemaei, 375. Amasis, rex Egyptiorum, legislator, 375. Ammonis, Egyptii, 26yot de Deo, 311. Anachoreta Christianorum in deserto, 1559. Anaxagoras Clazomenius, 247. Anaximander, 217. Anaximenes, 247. Marco Antonino triberta, ad Senatum Rom., 475. Αρία, ὁ Ποσειδωνίου ἐν τῷ κατὰ Ἰουδαίων λόγῳ, 258. Ἐν τῇ τετάρτῃ τῶν ἱστοριών, 258. Apostoli ἐν τοῖς γενομένοις ὑπ' αὐτῶν ἀπομνημονεύ μασιν, ἃ καλεῖται Εὐαγγέλια; eadem lecta in erclesiis, ὡς οἱ ἀπομνημονεύσαντες πάντα τὰ περὶ τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν ἐδίδαξαν, 427, 710, 722. Archelaus, philosophus, 247. Aristoteles philosophus, 250, 251, 254, 263, 306. sæpissime in confutatione dogm. Arist. Attice hist. scriptores, 263. Baptista, Judzorum haeresis, 666. Basilidiani hæretici, 551. Antonini Pii epistola ad populos Asiæ, 431.-Epistola Bocchoris, legislator Ægyptiorum, 263.

col. 1817–1818page 55 of 56

Cadmus, litterarum auctor Græcis, e Phoenicia, 263. Castor (historiens), 258. Cicero, 387. B. Clemens epistola ad Corinthios, 1315. Corinthus, Socraticus, 471. Crescens, 462. Cynici, 449. Darius, Xerxis pater, leges tulit Ægyptiis, 255. Demodocus autodidaxto; (ex Romero), 259. Diodori Siculi laus, 258. Èjus XI libri Bibliothecæ historicæ, 267. Citatus, 287, 291. Diognetus ad quem epistolam scripsit Justinus, xpátiotov eum appellans et de Christianismi rationibus erudiens, 1574. Empedocles, Metonis F. Agrigentinus, 250; 355. Epicurus, Neoclis F. Atheniensis, 247. 'Emxoúpsta legi omnibus permissa, 466. Euripides, G Galilæi, 666. Genistæ, 666. Hellanicus, 258. H Helleniani seu Hellenistæ, 666. Heraclitus, 247, 398, 458. Hesiodus, 231, 246. Hippasus Metapontinus, 247. Historia Homerus, 230, 231, 243, 251, 254, 274, 283, 286, 291, 294, 295, 298, 355. Ejus vexvoμavtela, 291. Hystaspis vaticinia, 395. Supplicium adversus Hystaspis lectores constitutum, 395. J Josephi (Flavii) Justini martyris Lucius, martyr, 447. Lucio vero imp. apologiam longiorem inscribit Justinus, 327. Marciani (Marcionitæ), 551. Marcio, Ponticus, Menander, comicus, 319, 322, 323, 359. Menander, hæreticus, Samaritanus, Simonis discipulus, Antiochiæ 367, 414. Merista, 666. Minucius Fundanus, 431. Oracula, 263, 271, 274, 286, 303, 307, 310, 355. Origenes, Orpheus, 267. Orphei versus ad filium Musæum, yoµévy Biblių, 315. Orpheum imitatus, 274. Paulus, presbyter, 1491. Peripatetici, 475. Pharisæi, 654, 666, 715. Pharisæorum inter Christianos discipuli, 1183. 470. Philemon Philo Judaeus Philochorus, Pindarus (ap. Platon.). 290. Plato, 250, 251, 255, 263, 270, 275, 278, 279, 282, 283, 286, 287, 295, 298, 299 et seq., 310, In Menone, 299, 507. In Phædro, 307. I de Rep. 287, 290. ✗ de Rep. 290. Timæo, 263, 279, 287, 519, 418. Poetarum Oɛoyovía, 243, 246. Polemon Pollio (Verasius). praefectus, 439. Ponipeianus, oλéμapxos, sub M. Antonino, 438. Pompeius (M.), ad quein Justinus scripsit dialogum cum Tryphone, 471. Ptolemæus, martyr, 446. Ptolemæus, Mendesius, à Alyonalwv loropwv, 258. Pythagoras, 247, 270, 275, 318, 355, 478.' Sadducæi, 668. Satorniliani, 551. S Sauchnis, legislator Ægyptiorum, 258. Septuaginta Interpretes Scripturæ, 375, 612, 643, Serenius Granianus, 431. Serenus, ad quem scribit Justinus, 1184. Sesonchosis, legislator Ægyptiorum, 258. Sibylla, 395, vid. Oracula. Supplicium adversus sibyllinorum lectores constitutum, 395. Simon Magus, Samaritanus, 367, 414. Statua honoratus cum inscript. 367. Socrates, 263, 306, 355, 462. Solon, Sophoclis versus, 274 et seq., 315, 318. Stoici, 358, 455, 458, 466. T Thales Milesius, 247, 251, 254. Thallus (historicus), 258. Theologia Græcorum e poetis, philosophis et oraculis, 243, 246 et seq. Bewontixol philosophi, 472. Trypho, Judæus, cum quo colloquium habuit Justinus, 471. Xenophon, Valentiniani, 551. Z Zenas, ad quem scribit Justinus, 1184. II. TATIANUS. Aristophanes, 870. Aristoteles, 859. Antimachus Colophonius, 870. Apollodorus, 870. Aristarchus, 870. Callimachus. 870. Chameleo, 870.

col. 1819–1820page 56 of 56

Crates, 870. Metrodorus, 854. Crescens bæreticus, 847. Diagoras, 865. Moschus, 879. Orpheus, 823. Dionysius Olynthius, 870. Ephorus, Cumæus, 870. Epicurus, 859, 866. Pherecydes, 859. Philochorus Atheniensis, 879. Plato, 859. Eratosthenes, 870. Plut. Thes. c. 20. Ptolemæus Mendesius, 882. Hegesilaus, 859. Justinus, martyr, 847. Lætus, auctor græcus, 879. Megaclides, 870. Heraclitus, 810. Herodotus, 866, 870. Homerus, c. 8 ter, c. 19, c. 21. Hypsicrates, 879. Pythagoras, 859. Sappho, 874. Selon Eleg. c. 35. Stesimbrotus Thasius, 870. Stoici, 818. Theagenes Rhegius, 870. Theodotus, Phœnicus auctor, 879. Tragicus incertus c. 8. Menander, comicus, 859. Menander Pergamenus, 879. Zenodotus, grammaticus, 870. Orpheus, 927, 931, 936. Æschylus, 935. Aristoteles, 902, 950.] Peripatetici, 922. Philolaus, 902. Empedocles, 935, 938, 946. Euripides, 899, 935, 949. Pindarus, 953. Plato, 902, 922, 930, 942. Herodotus, 922, 954. Hesiodus, 953. Homerus, 926, 934. Łysis, 902. Opsimus, 902. Pythagorici, 902. Sophocles, 889. Stoici, 903, 930, 938. Sibylla, 959. Thales, 942. Aschylus, 1115, 1118. Josephus (Flavius), 1155. Apollonides, 1055. Apollonius Ægyptius, 1143, 1162, 1166. Mancethos, 1147, 1150, 1155. Aratus, 1059. Menander, 1062. Archilochus, 1115. Menander Ephesius, 1154, 1155. Aristo, 1131. Aristophanes, 1057. Berosus, 1166. Chryseros, nomenclator, 1162. Chrysippus, 1051, 1134. Cleanthes, 1126. Clitomachus academicus, 1130. Philemon, comicus, 1131, 1134. Pindarus, 1115. Plato, 1051, 1130, 1131, 1143, 1146, 1159, 1166..n Rep. 1127. Protagoras, 1150. Pythagoras, 1130, 1131, 1162. Sibylla, 1050, 1063, 1102, 1110. Simonides, 1059, 1118. Simylus, 1134. Solo, 1130. Sophocles, 1059, 1062, 1118. Stoici, 1051, 1130. Diogenes, 1026. Epicurus, 1030, 1051. Euripides, 1062, 1115, 1118. Thallus, 1165. Thestius, 1062. Herodotus, 1127. Timocles, 1119. Hesiodas, 1054, 1071. Homerus, 1050, 1054, 1059, 1119. Zeno, 1026. Ex typis MIGNE, au Petit-Montrouge.

Continue reading PG 6: Indices Scriptorum a Justino, Tatiano, Athenagora et Theophilo citator →≣ entire volume

← prev work Index next work →

Notebook