Sancti Patris Nostri

John Chrysostom

Diplomatic text · vision-corrected transcription of the Migne scan (complete), over scholarios OCR (cleaned, language-split) — PG column chips mark the printed columns.

col. 543–544page 1 of 3

PG 55:543σωπῶ τῶν πολλῶν μου ἁμαρτιῶν περὶ σοῦ ποιήσασθαι, Δέσποτα? τὸν ἀῤῥαβῶνα ἐβίωσα? ἐὰν γὰρ μὴ σὺ φθάσῃς, τις ἵνα φθάσῃ,

col. 545–546page 2 of 3

PG 55:545μου τὰ κρύφια πταίσματα, ἀλλά, Μὴ τῷ θυμῷ σου ελέγξης με. Μὴ δημοσιεύσῃς, μὴ φανερώσης ταῦτα πα σιν ἀγγέλοις καὶ ανθρώποις εἰς ἐμὸν ὄνειδος. Κύριε, μὴ τῷ θυμῷ σου ἐλέγξῃς με. Εἰ γὰρ θνητοῦ βασιλέως οὐ δεὶς δύναται θυμὸν φέρειν, πόσῳ γε μᾶλλον Θεοῦ θυμόν οὐχ ὑποστήσεται πᾶσα κτίσις; Μηδὲ τῇ ὀργῇ σου παι δεύσῃς με. Οἱ λέγω· Μὴ παιδεύσῃς· ἔπος γὰρ πάσης παιδεύσεως καὶ κολάσεως &· ἀλλὰ, παιδεύων, Μὴ τῇ ὀργῇ σου παιδεύσῃς με. Ο δα λῃστὴν αἰτήσαντα, καὶ κομισάμενον συγχώρησιν παρὰ σου. Οἶδα πόρνην προσ ελθοῦσαν ολοψύχως, καὶ συγχωρηθεῖσαν. Οίδα τελώνην ἐκ βάθους στενάξαντα καρδίας, καὶ δικαιωθέντα. Ἐγὼ δὲ οὐκ εἰμὶ ὡς αὐτοὶ Οὐ γὰρ ἔχω δάκρυον ἐκτενές, οὐκ ἔχω ἐξομολόγησιν ἀληθινὴν, οὐκ ἔχω στεναγμὸν ἐκ βά θους καρδίας, οὐκ ἔχω καθαρὰν τὴν ψυχὴν, οὐκ ἔχω νη στείαν εἰλικρινῆ, οὐκ ἔχω ἀγάπην πρὸς ἀδελφὸν, οὐκ ἔχω πτωχείαν πνευματικὴν, οὐκ ἔχω συμπάθειαν ἵνα συμπα θηθώ, οὐκ ἔχω συγχώρησιν ἵνα συγχωρηθῶ, οὐκ ἔχω σωφροσύνην τῇ σαρκὶ, οὐκ ἔχω καθαρότητα λογισμῶν, οὐκ ἔχω προαίρεσιν θεοπρεπή. Ποίῳ λοιπὸν προσώπω, ἢ ποια παρρησία αἰτήσω συγχώρησιν; Πολλάκις οὖν, Δέσποτα, μετανοεῖν συνεταξάμην, καὶ ψεύστης πρὸς σὲ τῆς συνταγῆς ἐγενόμην. Πολλάκις ἐν ἐκκλησίᾳ σοι προσ πίπτω, καὶ εὐθέως εξερχόμενος ἐν ἀνομίαις συμπίπτω. Πολλάκις με ηλέησας, κἀγὼ ἐκθέτησα. Πόσα ἐμακροθύμησας, κἀγὼ οὐκ ἐπέστρεψα; Ποσάκις με ἀνέστησας, καὶ πάλιν κατέπεσα; Πόσα συνεκρότησας, καγώ σε Αγνωμόνησα; Ποσάκις μου εἰσήκουσας, καγώ σου παρ άκουσα; Πόσα συνεπάθησας, κἀγὼ οὐδαμῶς σοι ἐδού λευσα; Πόσα με ἐτίμησας, κἀγὼ δέ σε ήτίμασα; Ποτά κις ἁμαρτήσαντα ὡς πατὴρ παρεκάλεσας, ὡς υἱὸν κατ εφίλησας, καὶ ὡς νήπιον ἐκάλεσας, τὰς ἀγκάλας έφα πλῶν; Πεσόντα με εἶπες· Εγειραι, ὁ καθεύδων. Δεύρο, οὐ διώκω σε. οὐ καταστρέφω σε, οὐκ ὀνειδίζω, οὐ βδελύσσομαι τὸ ἐμὸν πλάσμα, οὐκ ἀποῤῥίπτομαι, οὐ σκλη ρύνω τὸ ἐμὸν σπλάγχνον πρὸς τὸ ἐμὸν τέκνον. Οὐ γὰρ βούλομαι μισῆσαι ἐπιστρέφουσαν πρός με τὴν ἐμὴν εἰς κόνα, οὐδὲ ἀποστρέψαι ἐν τῇ ἐμῇ χειρὶ διέπλασα ἄνθρωπον, ὃν ἔκτισα, ὃν ἐφόρεσα, ὑπὲρ οὗ αὐτὸν ἐταπείνωσα, δι' ὂν τὸ ἐμὸν αἷμα ἐξέχεα. Πῶς οὖν οὐ προσδέξομαι πρός με ἐπιστρέφοντα καὶ προσπίπτοντα; Διδ. Δέσποτα, ὡς ἔμφυτον καὶ ἀχώριστον ἔχων τῆς φιλανθρωπίας τὴν ἄβυσσον, καὶ τῆς μακροθυμίας τὸ πέλαγος, Μὴ τῷ θυμῷ σου ἐλέγξης με, μηδὲ τῇ ὀργῇ σου παιδεύσῃς με, ἀλλ' ἔτι καὶ ἔτι μακροθύμησον ἐπ' ἐμέ· μὴ σπεύσῃς θερίσαι με ἐκ τοῦ βίου χωρον, μηδὲ ταχύνης ἐκκόψαι με ὡς τὴν συχὴν τὴν ἄκαρπον· ἀλλ' ὡς ἀγαθὸς καὶ φιλ άνθρωπος Δεσπότης, δώρησαί μοι μετά πάντων καὶ τοῦτο τὸ ἔτος πρὸς μετάνοιαν, καὶ μὴ ἀκηδιάσῃς βαστάζων τὴν ῥαθυμίαν μου, καὶ μὴ ἁρπάσης ἀνέτοιμον ὑπο άρχοντα. Μὴ λάβης με μὴ ἔχοντα ἔνδυμα γάμου· μὴ παραστήσῃς γυμνὴν ψυχὴν στηλίτευμα τῷ βήματί σου. Με λάβης με τέως μηδέν ἔχοντα προσενέγκαι σοι, ἀλλὰ μακροθύμησον ἐπ' ἐμοί, ἀλλὰ φιλανθρωπεύθητι, ἀλλὰ συμπάθησόν μοι, τῷ πτωχῷ, τῷ βαθύμῳ, τῷ ἀμελεῖ, τῷ ἐλεεινῷ, τῷ ἀπόρῳ, τῷ πόρνῳ, τῷ ῥυπαρῷ, τῷ ἀσώτῳ, τῷ ἀγνώμονι, τῷ ἀσπλάγχνῳ, τῷ πεπωρωμένῳ, το ἀπροσώπῳ καὶ ἀπαῤῥησιάστῳ, τῷ βεβυθισμένῳ, τῷ ἀποκεκρυμμένῳ, καὶ ἀναπολογήτη, τῷ ἀναξίω πάσης φιλανθρωπίας, τῷ ἀναξίῳ τοῦ οὐρανοῦ, τῷ ἀξίῳ πάσης τιμωρίας καὶ γεέννης καὶ κολάσεως. Αλλά, Κύριε, μὴ τῷ θυμῷ σου ἐλέγξης με, μηδὲ τῇ ὀργῇ σου παι δεύσῃς με. Ελέησόν με, Κύριε, ὅτι ἀσθενῆς εἰμι, Ασθενεί γάρ μου ἡ συνείδησις, ἀσθενεῖ μου ὁ λογισμός. Ἐξέλιπον ἐν ματαιότητι αἱ ἡμέραι μου, καὶ τοῦ δρόμου τὸ τέλος ἐγγίζει. Αλλ' ἄνοιξόν [] μοι, Δέσποτα, ἀν ἀξίῳ, κρούοντι, καὶ μὴ ἀποκλείσῃς τὴν θύραν τοῦ ἐλέους σου, ἀλλ᾽ ἄνοιξόν μοι τὴν θύραν, καὶ ἔκτεινόν σου τὴν χεῖρα τῷ ἐν τῷ βυθῷ τῶν ἡδονῶν χειμαζομένῳ, καὶ μὴ κλείσης κατ' ἐμοῦ. Ἐὰν γὰρ μὴ σὺ φθάσης, τις ἵνα φθάσῃ; Ἐὰν μὴ σὺ σπεύσῃς, τίς ἵνα βοηθήσῃ ἡμῖν; ἠθέτησα πολλάκις πόσα ποσάκις. πεσόντι μοι, πρός. Ινα. ίσα. Οντως οὐδείς· ἀλλὰ αὐτὸς, ὁ φύσει φιλάνθρωπος, ες ἡμῖν καιρὸν ζωῆς, καὶ δὸς ἡμῖν καιρὸν ἐπιστροφῆς. Σύ μου νίκησαν τὴν πώρωσιν, καὶ ποίησον την διόρθωσιν. Σὺ δός με: ἔτι μικρόν χρόνον, καὶ σὺ ποίησόν μοι καὶ σωτηρίας τρόπον. Ἐὰν γὰρ σὺ μὴ ποιήσῃς, ὅσα ἂν ἐπιχειρήσω, ἀνωφελῆ εἰσι καὶ ἀνόητα. Λοιπὸν μὴ ἀνα βάλλει, Δέσποτα, ἀλλὰ φθάσον τὸ πλάσμα σου. Σὺ γὰρ εἶπας· Χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν. Πρό λαβε τὴν ἐπιστροφὴν τῆς ψυχῆς, καὶ τὸν χρόνον τῆς ζωῆς μου. Τυραννούμαι γὰρ ὑπὸ τῆς φύσεως, ἐπὶ πλέον δὲ τυραννοῦμαι ὑπὸ τῆς πονηρᾶς μου συνηθείας. Διδ Ἐλέησόν με, ὅτι ἀσθενής εἰμι. Εξενερωσε γάρ με ε ἐχθρός μου, καὶ κατηπάτησαν με οἱ ἐχθροί μου, καὶ ἀσθενῆ μὲ καὶ συντεθλασμένον ἐποίησαν. Ὁ δὲ ἀσθενὴς καὶ συντεθλασμένος οὐ δύναται ἑαυτὸν ἰάσασθαι· ἀσθε νὴς οὐ δύναται ἑαυτὸν ἀναστῆσαι, οὐ δύναται βοηθῆσαι, οὐ δύναται ἑαυτὸν δεσμῆσαι. Λοιπόν· Ἐλέησόν με, Κύ ριε, ὅτι ἀσθενής εἰμι. Ιασαί με, Κύριε, ότι έταράχθη τὰ ὀστᾶ μου. Εταράχθησαν καὶ συνετρίβησαν πάντα τὰ ἑπτὰ τῆς ψυχῆς μου. Ὁ δὲ συντετριμμένος τὰ ὀστᾶ οὐ δύναται ἀναστὰς ἐπιζητῆσαι ἰατρὸν, οὐ δύναται δραμεῖν καὶ ῥυσθῆναι τῶν ἐχθρῶν. Λοιπὸν σύ με ζήτησον, Δέσπο τα, ὁ ἐλθὼν ζητῆσαι τὸ ἀπολωλός. Σὺ πάλιν τὸν περιπεσόντα λῃσταῖς κατάλαβε καὶ προκατάλαβε. Οὐ γὰρ ἡμι θανῆ, ἀλλ' ὁλοθανή πεποίηκε 1. Λοιπόν, Ιασόν με, Κύ ρις, καὶ καθήσομαι. Ιασαί με, Κύριε, ὅτι ὁ ὄφις ο πονηρὸς ὅλον με ἀσθενῆ καὶ σεσηπότα πεποίηκεν. Ο δὲ ἀσθενὴς καὶ σεσηπὼς ὅλος χαμαὶ κεῖται, ὅλος έρριπτα:, πτῶμα ἀργὸν, μόνον ὅτι τῇ φωνῇ καλεῖ τὸν ἰατρὸν. μή νον ὅτι βοᾷ καὶ τὸν ῥυόμενον ζητεῖ, μόνον ὅτι τοὺς ὀφθαλμοὺς ἀνυψοί, καὶ παρασκοπεῖ 8 πότε ἥξει, πότε ἐπισκέψεται αὐτὸν ὁ δεσμῶν τοὺς συντετριμμένους, καὶ σώζων τοὺς ἀπεγνωσμένους, καὶ ἀνορθῶν τοὺς κατερραγμένους. "Ιασαί με, Κύριε, ὅτι ἐταράχθη τὰ ὀστᾶ μου, καὶ ἡ ψυχή μου ἐταράχθη σφόδρα. Σωματικῶς καὶ ψυχικῶς, καὶ 1, φησίν, ὦ Δέσποτα, κατέλαβε τάραχος, σαρκικής περιέπεσα πάθεσι, τὴν σάρκα καὶ τὴν ψυχὴν τοῖς δαί μοσι ποιησάμενος παίγνιον. "Ιασαί με, Κύριε, ὅτι έτα ράχθη τὰ ὀστᾶ μου· τὰ συνδεσμοῦντα καὶ ἀνορθοῦντα τὸν ἔσω μου ἄνθρωπον. Ποῖα ταῦτα; Η πίστις, ἡ φρά νησις, ἡ ἐλπὶς, ἡ ἀγάπη, ἡ σωφροσύνη, ἡ εὐσέβεια, ἡ πραότης, ἡ ταπεινοφροσύνη. Ταῦτα οὖν τὰ ὀστᾶ ἐπ' ἐμὲ συνετρίβησαν. "Ιασαί με, Κύριε, ὅτι ἐταράχθη τὰ ὀστᾶ μου, καὶ ἡ ψυχή μου ἐταράχθη σφόδρα. Ὁρῶ ἤδη τὴν ὥραν τῆς ψυχῆς μου προκόψασαν, τὸ τέλος ἐγγίσαντα, τὴ γήρας ἀκμάσαντα (εἰς), το θέρος μου κλίναντα πρὸς τὴν τομὴν, ἐπείγον· τὸν θεριστήν μου σπεύδοντα, τὴν δρε πάνὴν δεικνύοντα, τὴν ἀξίνην βαστάζοντα, τὴν ἐκκοπὴν μηνύουσαν, τὴν ἀκαρπίαν ἔχουσαν, καὶ εἰς πῦρ με έμ βάλλουσαν· Καὶ ἡ ψυχή μου ἐταράχθη σφόδρα. Ορῶ τὸν κλέπτην λοιπὸν ἐγγίσαντα, καὶ τοῦ βίου ἁρπάσαι με σπεύδοντα· Καὶ ἡ ψυχή μου ἐταράχθη σφόδρα. Όμω τὴν ἐκ τοῦ βίου πρὸς τὰ ἐκεῖ χαλεπὴν καὶ μακρὰν δεν καὶ ἐφόδια μὴ ἔχοντα· Καὶ ἡ ψυχή μου ἐταράχθη σφόδρα. Ορῶ τὸν δανειστὴν ἐγγίσαντα, καμὲ φυρά σαντα· Καὶ ἡ ψυχή μου ἐταράχθη σφόδρα. Ορω τὴν λογοθέτην τὸ χειρόγραφόν μου ἐπισείοντα, καὶ τοὺς δεσμίους βρύχοντας· Καὶ ἡ ψυχή μου ἐταράχθη σει δρα. Ὁρῶ πολλοὺς κατηγοροῦντας, καὶ οὐδένα συνήγορον· Καὶ ἡ ψυχή μου εταράχθη σφόδρα. Θρούμε καὶ ἀγωνιῶ, φρίττω καὶ κατασείομαι, καὶ τί πρᾶξαι οὐκ ἐπίσταμαι. [] Χρόνον ζωῆς αἰτήσομαι; Αλλά φο βοῦμαι, πάλιν κ' ἁμαρτημάτων προσθήκην ποιήσομαι. Καὶ ποίῳ προσώπῳ τὸν κριτὴν θεάσομαι; Αμηχανες, ὅτι ἐν ἄκροις κακοῖς τὰ κατ' ἐμαυτὸν ὁρῶ. Ο πονηρός διενοχλών με οὐ παύεται, ὁ ἐμφύλιος τῆς σαρκὸς τάρα χος ἐκταράττων οὐ φείδεται, οἱ ἐχθροί μου πολεμεῖν οὐκ ἀφίστανται, οἱ πονηροί μου λογισμοὶ οὐδαμῶς ἡσυχά τόπον, ἀνόνητα, ἀνόητα, εἰ ἀνάβαλλε ἀναβάλλει. Πεποίηκε. πεποιήκασι, περισκοπεί, με. με. λαφυράσοντα. μὴ πάλιν.

col. 547–548page 3 of 3

Zam neque ille absque peccato ac querela est. Eapropter fide servari cupio, fide, non opere, ut mihi quoque tu benignus dicas: Fides tua te salvum fecit: vade in pace (Luc. 8. 48). Nam quibuscumque dedisti ve niam, Domine, non dixisti: Opera tua te salvum ſe cerunt, quia universa justitia hominis coram te quasi paunus menstruatæ. Ideo iterum aio: Salvum me fae propter misericordiam tuam (Isai. 34. 6). Et: Miseri cordia tua persequetur me omnibus diebus vitæ meæ (Ps. 22. 6). Misericordia tua persequetur me male a te fu gientern, ac semper ad peccatum currentem. Miseri cordia tua persequetur me, et inipediet; et in camo ac freno ducet me, qui ad te non appropinquo. Tu enim es Deus, Qui facis mirabilia solus (Ps. 71. 18 ). Qua re etiam super me Mirifica misericordias tuas, qui sal vos facis sperantes in te (Psal. 16. 7). Qui facis ea de quibus spem habemus, non facies illa, pro quibus misericordiam petimus? Accessit ad te, Domine, debitor decem millium talentorum brevem alium diem Nagitans: tu vero, ut benignus, absolutam ipsi con cessionem decem millium talentorum dederas, nisi postea improbe fratri succensuisset (Matth. 18. 24. sqq.). Reversus est tandem aliquando prodigus, enixe orans ut unus mercenariorum tuorum fieret: tu au tem ipsum filium et heredem fecisti. Petiit latro ut tantummodo ejus meminisses in regno tuo: tu vero ipsi totum paradisum donasti. Adiit te meretrix dum taxat flens, nihilque postulans: et accepit plus quam speraverat ac quisierat (Luc. 7. 37. sqq.) Flevit Petrus veniam poscens (Matth. 26. 75): tu vero ip sum regui cælestis et Ecclesiæ clavigerum constituisti (Matth. 16. 19). Talis est voluntas tua erga eos qui penitus deplorati sunt, erga eos qui omni spe sunt destituti, erga eos qui ad id quod in peccati inferis profundissimum est devenerunt. In eos magnitudinem clementiæ tuæ ostendis. Propter hoc iterum dico et dicere non desinam: Salvum me fac propter misericor diam tuam. 6. Quoniam non est in morte qui memor sit tui: in inferno autem quis confitebitur tibi? Ideo festino, ideo tremo, ideo anxius sum. Exploratum quippe ha beo, quod ubi finis vitæ meæ ad me pervenerit, numquam in inferis confitebor Deo. Non enim est in inferno pœnitentia, non est mortis venia: in mo numento remissionem consequi nemo potest. Scilicet mercatus est vita nostra: hic ubi dimissus fuerit, ni hil amplius licet negotiari. Postquam stadium solutumi est, nemo certat, nemo coronam accipit. Postquain nox advenit, forum ac lucrum non comparet. Audi quid dicat Scriptura de quocumque homine qui vitam finivit Mors viro requies, cujus via abscondita est conclusit enim Deus contra eum (Job 3. 23). Ubi au tem Dei conclusio, quænam ibi de reliquo pœniten tia peccati? Hæc vita, laborum est; illa, coronaruin hæc vita, clementiæ; illa, veri justique judicii di vini. Quare Salvum me fac propter misericordiam tuam. Quoniam non est in morte qui memor sit tui: in inferno autem quis confitebitur tibi? Quis? Nemo. Dum propheta semper recordabatur tremendæ horæ illius ac dici, indesinentem timorem suscipiebat, et perpetuo in compunctione degens lugebat, et in Detu pernocta bat. Ideoque hæc verba adjicit: 7. Laboravi in gemitu meo, lavabo per singulas noctes lectum meum, et lacry mis meis stratum meum rigabo. Certo sciebat eos qui guttulam ex oculis manantem seminant, in exsulta tione messuros herbam e cælo provenienten. Et pe bant mittentes semina sua. Venientes autem venient in exsultatione, in resurrectione, portantes manipulos suos (Psal. 125. 6). Sicut enim per aquam et spiritum [baptizati](a), ita per aquam lacrymarum et Spiritum ignemque fervide compunctionis rebaptizati, purga mur. Neque enim baptismus, neque vera lacrymarum compunctio sine sancto Spiritu umquam datur. 8. Turbatus est a furore oculus meus: inveteravi inter omnes inimicos meos: hoc est, Sordidatus sum, con bellum cogitationum, temporis defectum, et virium mearum imbecillitatem. De cætero, Domine, usque quo non compateris? usquequo non vindicas? usque quo non circumspicis? usquequo non es longanimis? quequo non servas? usquequo non corripis? usque quo non inspicis? Licet enim ego dignus sim qui omnino derelinquar: tamen propter misericordiam tnam consequar remissionem. llæc igitur et similia propketa, cumi ex animi dejectione de se reputasset, cohibuit seipsum, et ut ne pugnare videretur, ideo deinceps ab iis ad supplicandum Deo cogitationem transfert, et ait: 5. Convertere, Domine, et eripe ani mam meam, salvum me fac propter misericordiam tuam. Non propter opera mea, mala enim sunt; non propter labores meos, infirmus enim suin: sed Sal vum me fac propter misericordiam tuam. Si vero me cum judicio contendere volueris, Domine, ego contra meipsum sententiam feram, et me mortem mereri confitebor. Itaque Salvum me fac propter misericor diam tuam. Confugio ad misericordiam tuam, quia nihil habeo quod tibi offeram. Commiserationem quæro: ne requiras a me pretium illius. Nemo um misericordiam vendit, sed dono dat. Idcirco Salvum me fac propter misericordiam tuam. Memento sermouum tuorum, quos in sacris tuis Scripturis protulisti. Memento, Domine, quod Assidue ac di ligenter cogitatio hominis ad mala incumbit a juven ute sua (Gen. 8. 21). Memento, Domine, quod lutum me finxisti igneum ac sanguineum. Memen to, Domine, quod Homo vanitati similis factus est (Ps. 143. 4). Memento, Domine, Quia non justifica bitur in conspectu tuo omnis vivens (Ps. 142. 2). Me mento Domine, quia Si iniquitates observaveris, nemo sustinebit (Ps. 129. 3). Memento, Domine, quia Ne mo mundus a sorde, nec si unius diei sit vita illius su per terram (Job. 14. 5). Memento, Domine, quod In iniquitatibus conceptus sum, et in peccatis me utero ge stavit mater mea (Psal. 50. 7). Memento, Domine, nec cœlum ipsum, nec ipsos exercitus angelorum pu ros esse coram te; quandoquidem et horum quidam ob peccatum suum de cælo ceciderunt. Ideo Šalvum me fac propter misericordiam tuam, me, qui tuæ mi sericordiæ indigeo. Si enim illius qui dignus est mi sereberis, nihil mirum, si justum miscrabere, nihil novum: dignus namque est. Et si probum gloria affe ceris, nihil magnum; justum scilicet id quoque est. Sed magis erga indignumi me mirificas redde miseri cordias tuas, ut in me laudibus extollatur tua beni guitas. Quoniam et probus inedicus tunc laudatur et celebratur et prædicatur, cum insanabiles ac despe ratos morbos curat: et rex bonus tunc gloriam con sequitur, cum vitam donat immerentibus. Nosti enim naturæ infirmitatem, qui ejus fictor es: atque nosti cam, ut qui indueris ac servaveris illam. Ideo et nunc Salvum me fac propter misericordiam tuam, et ne vin cat mea malitia lenitatem tuam, et ne superet mea ignavia ineffabilem tuam humanitatem. Quot enim de beneficiis confiteri possum inenarrabili tu:e bonitati? Cum non essem, esse me fecisti: incrementum de disti, dilatasti, et omnia subjecisti sub pedibus meis (Psal. 8. 8); deinde cum deceptus fuissem et morte affectus, tuo sanguine redemisti; nudatum operuisti, humilemi factum ditasti; filium et fratrem et heredem et coheredem constituisti. Ac quid ad haec pro defen sione mea respondeam non invenio. Idcirco Ne intres in judicium cum servo tuo (Psal. 142. 2), ne appendas delictis meis comminationem tuam sed Averte faciem tuam a peccatis meis (Psal. 50. 11); et ne æqua lan ce stateram sistas, sed clemens esto, et ex hoc incli na in hoc (Psal. 74. 9), ex meo onere in tuam mise ricordiam, et sponte præterito pondus iniquitatuin mearum, et multitudinem delictorum neorum præ tergredere, et Sulvum me fac propter misericordiam tuum, per quam omnes qui servati sunt, salutein sunt consequuti. Etsi enim Nosem dicam, at nec ipse sine peccato fuit, ut testatur Scriptura: etsi Aaronem co gitem, etsi ipsum Petrum, coriphæum ac magnum, (a) Vox, baptizuti, hic uncinis includitur, ut quæ in gra co non reperiatur, et juxta Cotel. fuerit addita.

Continue reading PG 55: Admonitio ad homiliam in Psalmum XIII: Dixit insipiens in corde suo: n →≣ entire volume

← prev work Index next work →

Notebook