Diplomatic text · vision-corrected transcription of the Migne scan (complete), over scholarios OCR (cleaned, language-split) — PG column chips mark the printed columns.
PG 55:549ματος, οὕτω δι' ὕδατος τῶν δακρύων και πυρὸς θερμῆς κατανύξεως ἀναβαπτιζόμενοι καθαιρόμεθα. Οὔτε γὰρ τὸ βάπτισμα, οὔτε ἀληθὴς τῶν δακρύων κατάνυξις ἄνευ του ἁγίου Πνεύματος δίδοται ποτε. Εταράχθη ἀπὸ θυμού ὁ ὀφθαλμός μου· ἐπαλαιώθην ἐν πᾶσι τοῖς ἐχθροῖς μου· τουτέστιν. κατεῤῥυπώθην, συνηύξησα, συνεγήρασα ταῖς ἁμαρτίαις. Τοῦτο γὰρ ἐστιν τὸ εἰπεῖν· Ἐπαλαιώθην ἐν πᾶσι τοῖς ἐχθροῖς μου. Ἀλλ' ὅρα μετὰ τὴν ἐγχρονίαν ἐν ἁμαρτίαις παλαίωσιν, μετὰ τὴν ἐν ἁμαρ τίαις συμβίωσιν, οὐκ ἀπέγνω ἑαυτὸν ὁ προφήτης. οὐκ επήλπισε τοῦ ἐλέους τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ διὰ κατανύξεως ἐσώθη, διὰ δάκρυα ἐκαθαρίσθη, καὶ τοῖς πολεμοῦσιν αὐτὸν μετὰ ἐξουσίας λέγει· Απόστητε ἀπ' ἐμοῦ, πάντ τες οἱ ἐργαζόμενοι τὴν ἀνομίαν. Παύσασθε, Αἰσχύνθητε, ἀναχωρήσατε. Ότι εἰσήκουσε Κύριος τῆς ἐν τῷ γήρει δεήσεώς μου Κύριος τὴν προσευχήν μου προς ἐδέξατο. Αἰσχυνθείησαν καὶ ἐντραπείησαν πάντες οἱ ἐχθροί μου, ἀποστραφείησαν καὶ καταισχυνθείησαν σφόδρα. Είδες τῶν δακρύων τὴν ἰσχύν; εἶδες τῆς ἐξομολογήσεως τὸν καρπόν; εἶδες τὴν μετὰ τὴν ἐν πά σαις ἁμαρτίαις παλαίωσιν ἀνανέωσίν τε καὶ ἀναγέννησιν; Λοιπόν, μὴ εἴπῃς· Γέρων εἰμὶ, ἀσθενής είμι, ἐπα λειώθην ἐν πάσῃ ἁμαρτία, καὶ οὐκέτι ἰσχύω ποιῆσαι τὰς ἐντολὰς τοῦ Χριστοῦ. Μηδὲν τοιοῦτον εἴπῃς, μὴ προφασίζεσαι ο προφάσεις ἐν ἁμαρτίαις.[] Εἰ δὲ προφα προφασίζῃ, θελήσῃς, ἐν αὐτῷ, ἐρωτῶντι. σίζῃ, εὐθέως σοι δείξω, ὅτι, ἐὰν μόνον θελήσεις, ἐν ἐπι τῷ τῷ γήρει ὑπὲρ τὴν νεότητα δύνασαι φυλάξαι του Χρ. στοῦ τὰ προστάγμα. Αλλ' ἐρωτοῦντι δός μοι ἀψευδή την ἀπόκρισιν. Μακάριοι οι πτωχοὶ τῷ πνεύματι, ότι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Καὶ πότε ταπεινότερον ἀνθρώπου ἐστὶ τὸ φρόνημα; ἐν νεότητι ἐν γήσει; Πρόδηλον ὅτι ἐν γήρει. Σύμφυτος γὰρ ὁ τυτό; ἐστιν ἐν νεότητι. Μακάριοι οἱ πενθοῦντες, ὅτι αὐτοὶ παρακληθήσονται. Αρτι σύ μοι εἰπέ· Τίς ἐστι προς πένθος καὶ δάκρυα ευχερής; ή νεότης ἢ τὸ γῆρας; Πάν τως ὅτι τὸ γῆρας. Μακάριοι οι πραεῖς. Οὐ πάντες όμοι λογοῦσιν, ὅτι ἡ νεότης ὀξυτέρα ἐστὶ καὶ θερμοτέρα προς ὀργὰς, τὸ δὲ γῆρας πρὸς πᾶσαν θεραπείαν καὶ θείαν ἐντολὴν ὑπὲρ τὴν νεότητα; Ἐν γὰρ τῇ νεότητι καὶ ὁ τῶν σωμάτων ἔρως ἀνάπτεται, καὶ ἡ τῆς φιλαργυρίας και μινος πολεμεῖ, καὶ τὰ πλεῖστα πάθη, οἷον κενοδοξία, γαστριμαργία, καὶ ἡ μνησικακία· ἐν δὲ γήρει οὐ πάντως, ἀλλὰ δάκρυα καθαρτικά, ἐκ φόβου Θεοῦ καὶ ἐννοίας θα νάτου καὶ κολάσεως ἡμῖν γενόμενα· ἐν οἷς ἐὰν χρον!. σωμεν, καὶ πονέσωμεν, προκόψομεν εἰς δάκρυα πνευ ματικά ν, χάριτι Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ᾧ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας. Αμήν. Η εἰς δῶρα πνευματικά. τήριῳ χυδαίος 2: οὕτω καὶ πᾶς αἱρετικὸς δεινότατος ἐν καιρῷ διωγμοῦ τῷ ἀρχιερεῖ διαλεγόμενος· οὔτε ἀρχιερέα αὑτὸν καλεῖ, οὔτε ἀρχιεπίσκοπον, οὔτε θεοσεβέστατον, οὔτε ἅγιον· ἀλλὰ τί; Ἡ τιμιότης σου, ή ΕΙΣ ΤΟΝ ΙΓ΄ ΨΑΛΜΟΝ Εἶπεν ἄφρων ἐν καρδίᾳ αὐτοῦ· Οὐκ ἔστι Θεός. α'. "Ωσπερ ὑβριζομένου δεσπότου, ὁ καλὸς οἰκέτης ὡς εὐνούστατος ἀγανακτεῖ· οὕτω καὶ ἀθετουμένου Θεοῦ, ὁ προφήτης τοῦ Θεοῦ τὸν ἄθεον παιδαγωγεί λέγων, ὡς ήχουςς· Εἶπεν ἄφρων ἐν καρδίᾳ αὐτοῦ· Οὐκ ἔστι Θεός. Ωσπερ γὰρ δοῦλος φιλοδέσποτος μαθών, ὅτι οἱ σύνδουλοι αὐτοῦ ἀθετοῦσιν αὐτῶν τὸν κύριον, εἰς ἀπό δειξιν εὐνοίας πρὸς ἐκδικίαν πτερύσσεται, καὶ ἢ χερσὶν Ιδίαις τὸν ὑβριστὴν ἀμύνεται, ἢ πᾶσιν ἐκπομπεύει μια σητὸν ποιῶν, ἢ εἰς σωφρονισμὸν καὶ φόβον τῶν ἄλλων αναγγέλλει τῷ δεσπότῃ, καὶ βαρυτέραις πληγαῖς ἔκδοτον ἐργάζεται τὸν στασιάσαντα πολεμῶν, ὡς ἀντάρτην δεύ τερον· οὕτως ὁ προφήτης μαθὼν τὸν Κτίστην ὑπὸ τοῦ κτίσματος ἀτιμαζόμενον, καὶ τὸν κεραμέα ὑπὸ τοῦ πηλοῦ ὑβριζόμενον, καὶ τὸν Θεὸν ὑπὸ τοῦ ἀθέου ἀθε τούμενον, ὡς λίθου πληγὴν εἰς τὴν καρδίαν λαβὼν, καὶ τὴν πόνον μὴ φέρων ἀνεβία· Εἶπεν ἄφρων ἐν καρ δίᾳ αὐτοῦ· Οὐκ ἔστι Θεός. Ιδε γὰρ πῶς ἁρμονία, ἀσπάζεται πρὸς τὸν πρὸ αὐτοῦ ψαλμόν. Ἐπειδὴ ἐν ἐκεί νὰ ἀκηδιῶν ἔλεγεν· "Εως πότε, Κύριε, ἐπιλήσῃ μου εἰς τέλος; καὶ μετ' ὀλίγον, Εως πότε υψωθήσεται ὁ ἐχθρός μου ἐπ' ἐμέ; ὁ ἄφρων λέγων μὴ εἶναι Θεὸν (δ γὰρ κατὰ τοῦ Θεοῦ [] ὑψούμενος, πολλῷ μᾶλλον καὶ κατὰ τῶν τοῦ Θεοῦ προφητῶν ὑψωθήσεται, καὶ ὁ κατά τοῦ Δεσπότου ἐπαιρόμενος, καὶ κατὰ τῶν συνδούλων ἐπαρθήσεται), ὅς & ερωτηθείς, Καὶ διὰ τί ὀδυνᾶσαι τὴν καρδίαν ἡμέρας καὶ νυκτός; τὰ δὲ νῦν ἀποκρίνεται· Διὰ τί ὀδυνῶμαι, ἐπειδὴ Εἶπεν ἄφρων ἐν καρδίᾳ αὐτοῦ, Οὐκ ἔστι Θεός. ᾿Αποστροφὴν Θεοῦ νομίζω τὴν μετὰ τοῦ ἀθέου συναναστροφήν. λήθην αὐτοῦ περὶ ἐμοῦ ὑποπτεύω τὴν μετ᾿ αὐτοῦ ζωήν. Οδύνη γὰρ καὶ παροξυσμός τῷ ἁγίῳ ἡ τῶν ἀθέων ἀσέβεια. Οὕτω καὶ περὶ τοῦ Παύλου είρηται· Ἐν δὲ ταῖς Αθήναις ἐκδεχομένου τοῦ Παύλου τοὺς περὶ τὸν Τιμόθεον, παρωξύνετο το πνεῦμα αὐτοῦ», θεωροῦντι κατείδωλον οὖσαν τὴν πόλιν. Διὰ τί ἀσεβεῖς ζῶσι, Ταῦτα ὁ Δαυίδ καθ' ίσιο ρίαν περὶ τοῦ Σαούλ, διὰ τὴν ἐγγαστρίμυθον εἶπεν, ες καὶ τὸν νβ' διὰ τὸν Δωὴκ, τὰ αὐτὰ περιέχοντα. Εἶπεν ἄφρων Σαούλ - Ιδετέ μοι γυναῖκα ἐγγαστρίμυθον, καὶ ὡς τάδε. ἐν αὐτῷ.
Continue reading PG 55: In Psalmum XIII →≣ entire volume