et cinerem, quales reperiuntur etiam peccatores, post quam in eos Deus suam immisit iram. 16. Ita perse queris illos in tempestate tua, et in ira tu: turbabis eos. Tempestatem vocat repentinam et vehementissimam Dei in peccantes commotionem, qua is optat ut illi pellantur et conturbentur; id vero quomodo fiat in præcedentibus dictum est: ut dissipentur in minutas partes quemadmodum stipula; utque in. terram et pulverem eant, posteaquam ira Dei instar ignis ex stincta fuerit. Verum id precatur non in damnum ipsis, sed in utilitatem vertere. Quid enim adjicit? 17. Iimple facies eorum ignominia, et quærent nomen tuum, Domine. Cum spem illam amiserint cujus gratia spem in Deum negligebant, pudorem necessario el ignominiam subibunt, utpote qui in vanis rebus fidu ciam habuerint, et fugientia manentia esse existima verint; mutati autem nomen Dei querent, præ omn nibus diligentes ejus familiaritatem. Quia vero in præsenti id non peccatoribus omnibus evenit: alii enim usque in finem in prosperitate manent; alii etiain cessante prosperitate, ad Deum non conver tuntur; audi quid de illis subjungat: 18. Erubescant et conturbentur in sæculum sæculi. Palam est eum lo qui de futuro sæculo, ubi peccatores non modo con funduntur, sed etiam conturbantur, ac pudore suffecti pereunt, quia ibi pœnitentiæ tempus non habent neque enim possunt per pœnitentiam pudorem suum obtegere; erubescunt autem non modo judicem, sed etiam eos in quorum præsentia judicium subeunt, quos fortas e læserunt, quibus frustra insidiati sunt. Ilos necessario erubescunt, videntes eos in bonis, se in malis versari. Tunc enim, etsi necessario Deum cognoscent, cogent: metu ac judicio: quærere autem illum vel ad eum recurrere jure merito non poterunt, ut sequentia declarant: 19. Et cognoscant quia nomen tibi Dominus, tu solus Altissimus super omnem terram. Hic cognitionem, non eam quæ ex animo et propo sito habetur, sed necessariain confessionem dicit. Quemadmodum enim cum acutum gladium videmus, cum cum experimur, tunc eum revera cognoscimus insuperque cum fateamur ignem calidum esse, tunc maxime illud prædicamus, cum ei nos admovemus sic omnes increduli in die judicii Deum cognoscent, scient ipsum solum Altissimum esse super omnem terram non ut quidam impii nunc arbitrantur, di visum in idolis imperium habentem; et putant eo quod diutius toleret, ipsum nec omnia nec in omni bus quæ vult posse facere. Tunc certe non ita lo quentur: non amplius enim erga illos tolerantia, sed justitia utetur. 1. In finem, pro torcularibus filiis Core, Psalmus LXXXIII. 1. Psalmorum cantores fuisse filios Core, perinde atque Asaph, jam ostendimus, cum prophetiam Davidis in Psalmis explanaremus; torcularia autem esse cruciatuum Christi mysteria diximus, quia sub sultans et torcular calcans, quasi mortem calcaret, id implevit. Quare Triumphale pro torcularibus inscri plum hunc Psalmum apud reliquos interpretes repe rimus; bene autem LXX, In finem, ediderunt, quia finis legis Christus, de quo hæc dicta sunt. 2. Quam dilecta tabernacula tua, Domine virtutum! Tabernacula Domini non templa solum, non oratoria dicuntur, sed etiam omnes quotquot Deum in se habitare per sanctitatem satagunt; multo magis ex quo Christus advenit, qui ob suum erga homines amorem in nobis habitat. Quamobrem Jones Theologus scripsit: Ver bum caro factum est, et habitavit in nobis (Joan. 1. 14). Hec itaque dilecta Deo, utpote ab illo habitata; dilecta nobis, quia per ca ad Deum inaccessibilem accedere possumus. 3. Concupiscit et deficit anima mea in atria Domini. Deficit, non ex infirmitate, sed ex vehementia amoris: quemadinodum fervidi amatores deficiunt, cum ab amoribus suis vel ad modicum tempus separantur. Id se dicit prophcta perpeti In atriis Domini, seu sensibilibus, seu spiritualibus. At jure merito. Illic enim pauper invenit consolationem, injuria affectus, patientiam, qui prospere agit, fre num: omnia omnes sive medicamenta morbis animi, sive incitamenta ad virtutem roborantia accipimus. Cor meum et caro mea exsultaverunt in Deum virum. Primo cor, deinde caro exsultationem in Deum acri pit. Nam si mentem Deo consecremus, caro ab ea instituta, non ultra gaudet ebrietate, cubilibus et impudicitia, sed exsultat in Deum vivum, quæcumque ad veram vitam pertinent, per philosophiam et spem paulo post futuræ vitæ persequens. Monachus passeri similis.-4. Etenim passer invenit sibi domum, et turtur nidum ubi reponat pullos suos altaria tua, Domine virtutum, rex meus, et Deus meus. Intelliges igitur hac ratione, sicut passer domum el turtur nidum, ita nos invenire altaria Dei, refugium nobis et tegumentum præbentia. Quod autem verius est, passerein vocat hominem, qui monasticam philo sophiam sectatur. Multa enim in eum, quae ad pas serem pertinent, conveniunt: non habet domum in terra, non sollicitus est de crastino, dolum nou meditatur, vili cibo utitur; turturem vero dicit vir ginem castam, ob castitatem et slitudinis amorem, ob querulam vocem: consentaneum quippe est vir ginem, eam quæ in viduitate philosophice et in lacrymis vitam agit, imitari. Hi nidos sibi et domos invenerunt, Dei nempe altaria: illic habitare, nidificare debent; habitare, ad securitatem; nidiki care, quia fructus et filii virginum et continentium sunt sanctificatio, passionumque mortificatio, quorum characterem cum incitamento ferunt altaria. Illud etiam animadverte, nempe eum Dominum virtutam cælique, imo universorun, regem et Dominum suum appellare declarat scilicet commune bonum, ut sibi proprium, habere licere: quapropter habitare in nobis dignatur is, qui a nullo continetur. 5. Beati qui habitant in domo tua, Domine, in sæcula sæculorum laudabunt te. Domus Dei lex est: illic namque ut in proprio tabernaculo habitat; ac per eam mandata servantibus adest. Qui igitur illic habitant beati sunt primo quidem quia cum Deo habitant; deinde quia in loco habitant insidiis non pervio, sed in quo es accurata rerum præsentium distinctio, et clara fulu rorum præscientia et cognitio. Quare qui illic babi tant, in sæcula sæculorum Deum laudabunt, nacti angelorum vitam, qui perpetuo Deum hymnis cele brant, et futuram ejus gloriæ celebrationem cum præsenti copulant. Diapsalma medium rophetic occupat: quia de iis qui admodum et perpetuo confi dunt in Deum disserens, sermonem transtulit ad eos, qui ad hoc quidem nati erant, sed ex Dei auxilio et ex profectu ad illos ascenderunt. 6. Beatus vir cujus est auxilium apud te. Vere quidem: si enim lapsus sil, surgit tamen; si sit peccator, purgatur; si despe ratus, mortem tamen non videbit. Sed quis hic sil audi: Ascensiones in corde suo disposuit. Quomodo el qua ratione? 7. In valle lacrymarum, in loco quem posuil. 2. Non ergo personarum acceptor est Deus, neque his quidem patrocinatur, aliis vero ininime,sed omui bus patrocinium præbet, iis qui seipsos offerunt. Offerunt, quomodo? In valle lacrymarum: id est, in loco pœnitentiæ. Illic enim Deus peccatoribus posuit locum conversionis et salutis, dicens: Pœnitentiam agite: appropinquavit enim regnum cœlorum (Matth. 4. 17). Itaque qui hac via graditur, Ascensiones in corde suo disposuit, a terra ad cælum transire cogi tans, non per unum gradum, sed per plures. Qua propter Ascensiones dixit, non ascensionem: multis enim virtutibus, et variis recte factis opus habenius, ut ab infimis liberati, superna accipiamus. Quænam illa sunt? Audi: 8. Etenim benedictiones dabit legisın tor: ibunt de virtute in virtutem: videbitur Deus deorum in Sion. Dicit itaque evangelica præcepta, in quibus non unam reperire est benedictionem, sed multas; varias scilicet beatitudines, quas Christus ceu leges protulit in quibus is qui sibi attendit, procedit de