col. 737–738page 1 of 2
PG 55:737καιρὸν τῆς ἀρνήσεως· ὅθεν οὐκ ἀπέγνω ἀναβάσεις ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ τὰς διὰ μετανοίας θέμενος Ἐν τῇ κοιλάδι τοῦ κλαυθμώνος. Ορᾷς γὰρ ὡς ἐδάκρυσε, καὶ τοῦ νέου νομοθέτου τὰς εὐλογίας, τοῦ Χριστοῦ, προσδεχόμενος, ἐκ δυνάμεως ἐπορεύθη εἰς δύναμιν δραμὼν γὰρ εἰς τὴν ἀνάστασιν, καὶ θεωρήσας μὲν τὰ ὀθόνια, θεωρήσας δὲ καὶ τὸν Χριστὸν, ὕστερον αὐτῷ συναντήσαντα, ὡς ὁ Λουκᾶς ἐδήλωσεν, οὐκ ἀρκεῖται τούτοις, ἀλλὰ εἰς ἑτέραν δύναμιν τὴν Σιὼν ἐπορεύετο, ἐκεῖ τε αὐτῷ πάλιν ὁ Θεὸς τῶν θεῶν ὁ Χριστὸς ἐνεφανίζετο, εὐλογίας νομοθετῶν, εἰρήνην τε ἐν ἔδωκε τοῖς μαθηταῖς, καὶ δωρεὰν τοῦ Πνεύματος. Κύ. ριε ὁ Θεὸς τῶν δυνάμεων, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου· ἐνώτισαι, ὁ Θεὸς Ἰακώβ. Οὐ γὰρ ἀρκεῖ τὸ ἀκοῦσαι; Οὔ, φησίν· ἀλλ᾽ ὀφείλει καὶ ἐνωτίσασθαι τουτ ἐστιν, ἐν τοῖς ὠσὶν ἀποθέσθαι, ἵνα κἂν νῦν μὴ ἐπιτελέσῃ τὴν προσευχὴν, ὕστερον γοῦν αὐτὴν πληρώσῃ ὡς γὰρ προφήτης εγίνωσκε μακροῦ χρόνου χρήζοντα ὑπὲρ ὧν νῦν προσηύχετο. Διάψαλμα ὧδε πάλιν ἀκολούθως προσ έθηκεν, ἐνδιδοὺς τῇ προσευχῇ, ἵνα τὰ αὐτὰ πολλάκις προσ εύξηται, ἐπειδὴ πρὸς αὐτὴν ὑπῆρχε τὴν σωτηρίαν τὴν ἀνθρωπίνην τείνοντα. Υπερασπιστὰ ἡμῶν, ἵδε, ὁ Θεός, καὶ ἐπίβλεψον εἰς τὸ πρόσωπον τοῦ Χριστοῦ σου. Ιδε ὅτι τῆς σῆς ἐπισκέψεως χρήζομεν· ἴδε ὅτι τὸ τραῦ μα φαρμάκοις άνθρωπίνοις οὐ παύεται· ἴδε ὅτι συντετριμμένον ἀγγεῖον. Σῶμα σὸν, οὐκ ἀλλότριον. Καὶ οὕτως ἐπίβλεψον ἡμῖν· ἀλλ᾽ εἰς τὸ πρόσωπον τοῦ Χριστοῦ σου τουτέστιν, ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ Χριστοῦ, ἵνα ἐν τῷ Υἱῷ πάντας ἡμᾶς καὶ ὁ Πατὴρ ἐπισκέψηται, καὶ εὐδοκία του Πατρὸς τελεσθῇ τὸ καθ' ἡμᾶς μυστήριον. Διὰ τί δὲ τὸν Πατέρα διὰ τοῦ Υἱοῦ, οὐχὶ διὰ τῶν προφητῶν αἰτεῖς ἐπι βλέψαι; Ὅτι κρείσσων ἡμέρα μία ἐν ταῖς αὐλαῖς σου ὑπὲρ χιλιάδας. Αὐλὰς τοῦ Θεοῦ τὴν Βηθλεὲμ ἀνακαλεί, τὸν σταυρὸν, τὴν ἀνάστασιν. Ἐν ἑκάστῃ τοίνυν τούτων ἡμέρα μία κρείσσων ὑπὲρ χιλιάδας καιρῶν. Ὅπερ γὰρ οἱ ἀπὸ γενέσεως κόσμου χρόνοι οὐ κατώρθωσαν, τοῦτο τῇ ἡμέρᾳ τῆς γενέσεως τοῦ Χριστοῦ, ἢ τοῦ σταυροῦ, ἢ τῆς ἀναστάσεως, ἔτι δὲ καὶ τῆς ἀναλήψεως, ὅλῳ τῷ γένει κατώρθωσεν. Διόπερ τὰς αὐλὰς ταύτας ὑπερδοξάζων ὁ προφήτης ἔλεγε τὰ ἑπόμενα· Ἐξελεξάμην παραῤῥιπτεῖσθαι ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Θεοῦ μου μᾶλλον ἢ οἰκεῖν με ἐν σκηνώμασιν ἁμαρτωλῶν. Βούλομαι, φησὶν, ἐν ταῖς προειρημέναις αὐλαῖς μετὰ εὐτελῶν καὶ ἀποῤῥιπτομένων τάττεσθαι, ἢ γὰρ οἰκεῖν ἐν ταῖς τῶν Ἰουδαίων συναγωγαῖς, αἵτινες οὐκ ἔτι σκηνώματα Θεοῦ, ἀλλ᾽ ἁμαρτωλῶν τὸν νόμον παραβαινόντων λέγονται. Αἱρεῖται ἄρα ὁ προ φήτης μετὰ λῃστοῦ κληρονομεῖν, ὅσπερ εἶναι δοκεῖ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ εὐτελέστερος, ἢ μετὰ Χαναναίας, ἥτις ἀποῤῥιπτουμένη τὰ ψιχία τὰ πίπτοντα τῆς τραπέζης εξήτησεν, καὶ μὴ μετὰ Καϊάφα καὶ τῶν ἄλλων ἀρχιερέων, οἵτινες ἐν τῇ συναγωγῇ τῶν Ἰουδαίων ἐπρώτ τευον. Τὸ δ' αὐτὸ καὶ ἡμεῖς ἔσχατοι τῶν δικαίων εἶναι καὶ ἔκτρωμα, καθάπερ ἔλεγεν ὁ Παῦλος, προσευξώμεθα μετὰ τῶν ἁμαρτωλῶν μὴ οἰκεῖν· μάνθανε γὰρ τὸ ἑπόμενον. Ότι ἔλεος καὶ ἀλήθειαν ἀγαπᾷ Κύριος ὁ Θεὸς, χάριν καὶ δόξαν δώσει· ἔλεος καὶ ἀλήθειαν ἐπὶ τοὺς ἐξ ἁμαρτωλῶν μετανοήσαντας, καὶ διὰ μὲν τὸ ἔλεος μετὰ τῶν δικαίων ταττομένους, διὰ δὲ τὴν ἀλήθειαν οὐκ ἔχοντας αὐτοῖς τὰ ἴσα· ὅθεν καὶ παραῤῥίπτεσθαι λέγεται. "Ωστε τὴν χώραν τὴν ἐσχάτην ἐν αὐτοῖς κατέχοντες, τοῖς αὐτοῖς χάριν καὶ δόξαν δίδωσι· χάριν, ἐπειδὴ χάριτι σώζονται· δόξαν, ἐπειδὴ μετὰ δικαίων εἰ καὶ ἐν τάξει τελευταίᾳ δοξάζονται. Ὅτι δὲ τοῦτο ἀληθὲς, καὶ πρωτεύουσιν ἀναγκαίως οἱ δίκαιοι, τὰ ἐχόμενα δείκνυσι. Κύριος οὐ στερήσει τὰ ἀγαθὰ τοῖς πορευόμενοις ἐν ἀκακίᾳ. Οἱ γὰρ κακίας βεβιωκότες χωρίς, καὶ ἐν δικαιοσύνῃ, ὅπερ ἐστὶν ἀκακία, πολιτευσάμενοι, οὐκ ἀποστεροῦνται τῶν ἀγαθῶν· ἀναλόγους δὲ τοὺς στεφάνους ὑποδέξονται, ἐπειδὴ "Εκαστος τὸν ἴδιον μισθὸν λήψεται κατὰ τὸν ἴδιον κόπον. Κυ ριε ὁ Θεὸς τῶν δυνάμεων, μακάριος ἄνθρωπος ὁ ἐλπίζων ἐπὶ σέ. Καλὴν τῷ ψαλμῷ [ ] ὁ προφήτης σφρα γῖδα ἐπέθηκε, τὴν εἰς Θεὸν ἐλπίδα, ἣν ἧς μακάριον ἔχεσθαι. "Αγκυρα γὰρ τῶν χειμαζομένων· τῶν δὲ πολε μουμένων τεῖχος ἀῤῥαγές γίνεται. Ἐλπίζει δὲ εἰς αὐτὸν ὁ μηδενὶ τῶν παρόντων θαῤῥῶν, ἀλλὰ καὶ παντὸς κόσμου τὴν ἐλπίδα τὴν εἰς Θεὸν ἀνθαιρούμενος. Εἰς τὸ τέλος, τοῖς υἱοῖς Κορέ, ψαλμις πδ. Αναγκαίως καὶ νῦν Εἰς τὸ τέλος ὁ ψαλμὸς ἐπιγέγει πται, ἢ κατὰ τοὺς ἄλλους ἑρμηνευτάς, Ἐπινίκιος Εχει γὰρ τὰ πεπραγμένα ἐπὶ τέλει τῶν αἰώνων με στήρια, ἅπερ ὄντως ἐπινίκια κατὰ τοῦ διαβόλου γίνεται Εὐδόκησας, Κύριε, τὴν γῆν σου, ἀπέστρεψας την αἰχμαλωσίαν Ἰακώβ. Κοινὰ τῷ ἀνθρώπῳ καὶ τῇ γῇ τὰ συμβαίνοντα. Ευθηνούσης γὰρ τῆς γῆς, ευθηνεσθαι καὶ τὸν ἄνθρωπον, παιδευομένης δὲ, συμπαδεύεσθαι γίνεται, ὡς ἐξ αὐτῆς ὄντα τε καὶ τρεφόμενον. Οθεν καὶ τὰ νυν είρη μένον παρὰ τοῦ προφήτου κατὰ κοινοῦ δυνατὸν ἐκλαμβάνεσθαι· ἐπειδὴ καὶ ἡ κτίσις, ἧς ἐστι στοιχεῖον ἡ γῆν τὴν ἡμετέραν, καθά φησιν ὁ Παῦλος, ἀπεκδέχεται λύτρων, γενομένην τὸν ἄνθρωπον, ὃς ἀνθ᾽ ὅτου λέγεται για τα ὴν νῦν ὁ προφήτης εὐδοκίαν εκάλεσε, κοινὴν μὲν εἰς τα λάκις ἀποδέδεικται· ἰδικὴν δὲ εἰς τοὺς ἐκ τοῦ λαοῦ τῶν Ἰουδαίων πρὸς αὐτὸν ἐπιτρέψαντας, οὓς Αιχμαλωσίας ὁ προφήτης Ἰακὼβ ἐκάλεσεν. ᾿Αλλὰ τίς ἡ εὐδοκία, στ φέστερον ἀπὸ τῶν ἑξῆς μάνθανε. Αφῆκας τὰς ἀνομίας τῷ λαῷ σου, ἐκάλυψης πάσας τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν. Εν γὰρ αὐτῷ περὶ ἡμῶν δόξαι· οὐ μίαν γὰρ ἀνομίαν ἡμῖν, πάτας δὲ ἀφῆκεν· ἀλλὰ καὶ πάσας ἡμῶν τὰς ἁμαρτίες διὰ τῆς ἑαυτοῦ φιλανθρωπίας ἐκάλυψεν, ὥσπερ Ιατρός καλύπτει φαρμάκοις τραύματα. Ανομίας δὲ καὶ ἁμαρτίας οὐ ταυτολογήσαι βουληθεὶς ἐμνημόνευσεν, ἀλλὰ δεικνή λήματα, ὡς ὑπὸ νόμον οὖσι τὸν Μωϋσέως, ἀλλὰ καὶ τὰς οὐχὶ μόνον Ιουδαίοις, ὧν ἀνομίαι καλεῖται τὰ πλημμε ἔθνεσιν ἀφῆκεν, ὧν ἁμαρτήματα τὰ παραπτώματα λέγε. ται, ἐπειδὴ πλημμελούντες τῶν ἐπουρανίων ἐννοιῶν πρὸς τὸ εὔηθες βλεπουσῶν ἁμαρτάνουσι. Διάψαλμα τη μελα δία πρόκειται, οὐ μάτην τοῦ προφήτου τους λόγους α παύσαντος, ἀλλ' ἐπειδὴ μεγάλα λίαν ὑπῆρχεν ἐκθέμενος, ὥστε κεκμηκότα πρὸς τὸ τῶν ἀποκαλύψεων μέγεθος τον νοῦν, ἀκριβεστέρας ἕνεκα τῆς περὶ τούτων θεωρίας, χρήζει διαναπαύσασθαι. Κατέπαυσας πᾶσαν τὴν ἐργα σου· ἀπέστρεψας ἀπὸ ὀργῆς θυμοῦ σου. Τὴν ἐς τ οὐχὶ ἐκ μέρους, ἀλλ' ὁλοκλήρως κατέπαυσεν, οὐχ ότι αὐτὴν ἀναβαλέσθαι πρὸς καιρὸν, ἀλλ᾿ ὥστε παντες ἀφανίσαι, καὶ μηδὲν αὐτῆς καταλιπεῖν ὑπόμνημα δια περ καὶ ἀποστρέψαι ἀπὸ ὀργῆς θυμοῦ αὐτοῦ λέγεται ἀπὸ δὲ ὀργῆς ἀποστρέψας, δηλονότι πρὸς φιλανθρωπίει ἐξέκλινεν. Αλλ' ἐπειδὴ τὰ μέλλοντα ὡς παρόντα ἐξέθετα, προφητικῷ χαρακτῆρι χρησάμενος, θεώρησον ὅπως εἴ εὐχὴν τὴν προφητείαν ἔτρεψε, οὔπω ταῦτα γεγονέναι, ἐν ἐλπίδι δὲ ὑπάρχειν ἐνδεικνύμενος. Επίστρεψον ἡμᾶς, ὁ Θεὸς τῶν σωτηρίων ἡμῶν, καὶ ἀποστρέψαν τις θυμόν σου ἀφ' ἡμῶν. Οὐκ ἄρα πάθος ἐπὶ Θεοῦ ἡ ὀργα ἀπειλὴ δὲ πρὸς τὸ συμφέρον γινομένη τὸ ἡμέτερον. Δ περ ἂν ἡμεῖς ἐπιστρέψωμεν, ἀποστρέφεται καὶ αὐτὸς ἀπὸ τοῦ θυμοῦ, καὶ παύεται περὶ πολλοῦ τὴν ἡμετέραν των τηρίαν τιθέμενος, ὥστε καὶ πολλὰς αὐτῆς ὁδοὺς εὐμε πολλοὺς ἐπενόησε τρόπους· καὶ τούτου χάριν Θεός είχ τως τῶν σωτηρίων λέγεται. Μὴ εἰς τοὺς αἰῶνας άπ σθῇς ἡμῖν, ἢ διιτενεῖς τὴν ὀργὴν σου ἀπὸ γενε εἰς γενεάν; Φοβερὸν μὲν καὶ νῦν τὸν Θεὸν τοῖς ἀνθρώποις ὀργίζεσθαι, ἀλλ' ἐπειδὴ κατὰ τὸ παρὸν ὡς τὰ πως μακροθυμία κέχρηται, φοβερωτέρα ἡ ὀργὴ ἀναγκαίως ἡ μέλλουσα. Μὴ τοίνυν ἡμῖν εἰς ὅλον τὸν νῦν αἰῶνα ἐφ γισθῆναι τὸν Θεόν, μηδὲ ἀπὸ τῆς νῦν γενεᾶς εἰς τὴν αὖθις τὴν καθ᾿ ἡμῶν ὀργὴν μετατιθέναι, σβεσθῆναι δὲ αὐτήν φιλανθρωπία προσεύχεται. Πῶς δὲ τοῦτο καὶ τίνα τρόπον ἡμῶν ὀκνούντων εἰς ἐπιστροφὴν γίνεται, τὰ ἑπόμενα δείκνυσιν. Ὁ Θεὸς, σὺ ἐπιστρέψας ζωώσεις ἡμᾶς, καὶ ὁ λαός σου εὐφρανθήσεται ἐπὶ σοί. Ἐρεῖς μὲν ἐπισ στροφὴν Θεοῦ, τὴν [] παρ' αὐτοῦ δι' ἡμῶν έργουμε τὴν ἐπιστροφὴν, κυρίως δὲ, ἦν αὐτὸς ὑπὲρ ἡμῶν ἐπέ στρεψε· φησὶ γὰρ, Ο Θεός, σὺ ἐπιστρέψας ζωώσεις ἡμᾶς. Ὅπερ δὲ σαφῶς γέγονεν, ἡνίκα σαρκωθείς και γενόμενος ἄνθρωπος ἑαυτὸν ὑπὲρ ἡμῶν προσήγαγε, και τὴν ἡμετέραν ἐπιστροφὴν ἣν ἑαυτῷ κατώρθωσε, πά πράττων ὑπὲρ ἡμῶν καὶ πάσχων, δι' ὧν ἡμᾶς ἐζωοποίησ, καὶ νῦν ἑαυτοῦ λαόν, δηλαδὴ τοὺς εἰς αὐτὸν πιστεύον, εὐφραίνεσθαί τε καὶ πανηγυρίζειν ἐπ' αὐτῷ παρεσκεύας. Δεῖξον ἡμῖν, Κύριε, τὸ ἔλεός σου, καὶ τὸ σωτήριες σου δῴης ἡμῖν. Ορᾶς τὸν ψαλμῳδὸν, ὡς προφήτην και δοῦλον φθεγγόμενον· ὡς μὲν γὰρ προφήτης τὸ μέλλον ἀπεφήνατο· προσεύχεται δὲ πάλιν ὡς δοῦλος, ὅπερ ἀπε ὡς προφήτης έφθασεν ἀποκρίνασθαι. Τί δὲ ἔλως προς εύχεται; Δειχθῆναι τοῖς ἀνθρώποις τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ σωτήριον, τουτέστι, τὸν Θεὸν Λόγον σαρκί φαινό
col. 739–740page 2 of 2
egregie perfeci, omnia pro nobis agens et patiens
per quæ vitam nobis indidit, et id curavit, ut nunc
ejus plebs, videlicet ii qui in ipsum crediderunt, |:x
tentur et festa celebrent. 8. Ostende nobis, Domine,
misericordiam tuam, et salutare tuum da nobis. Vides
psalmistam ut prophetam et ut servum loqui: ut
propheta namque futura prænuntiavit; ut servus id
precatur, quod semel ut propheta jam pronuntiaverat.
Quid igitur precatur? Ut ostendatur hominibus mi
sericordia Dei, et salutare, hoc est Deus Verbum in
carne apparens, quod salutare vocari Symeon testi
ficatur; cum accepisset enim illum in templo, gratias
agens dicebat: Nunc dimittis servum tuum, Domine,
secundum verbum tuum in pace: quia viderunt oculi
mei salutare tuum (Luc. 2. 29. 30). Quod autem ipse
misericordia appelletur, paulopost idem propheta de
clarat. Cæterum ex rebus ipsis utraque sortitus est.
9. Audiam quid loquatur in me Dominus Deus, quo
niam loquetur pacem in plebem suam, et super sanctos
suos, et in eos qui cor convertunt in ipsum. Admira
bilis est propheta ex fide sua: statim namque post
jactum precationis semen, fructum ex ea accipit; et
cum sciret cui supplicaretur, in pacis auditum se
comparavit; pacem vero illam quam Christus in ple
bem suam, id est, in eos qui pie credebant in ipsum,
per chorum apostolorum dedit: ii sunt qui corde
conversi jure dicuntur, et qui se Christo totos consc
crarunt, et toto corde ex omnibus sæcularibus rebus
ad ipsum se converterunt; ita ut nec parentes, nec
domesticos, nec artem ultra quærant, sed cum fidu
cia dicant: Ecce nos relinquimus omnia, et sequuti su
mus te: quid ergo erit nobis (Matth. 19. 27)? 10. Ve
enim, inquit, sum veritas et vita (Joan. 14. 6). Totus
item justitia vocatur a Paulo, qui de Christo ait: Qui
factus est nobis a Deo justitia (1. Cor. 1. 30). Instat
autem propheta mysterium enarrans: 13. Etenim Do
minus dabit benignitatem; Pater Filium suum. Ideo
reliqui interpretes, Dubit bonum, inquiunt. Seis enim
ipsum dixisse Nemo bonus, nisi solus Deus (Luc. 18.
19). Et terra nostra dabit fructum suum; carnem quæ
ex Maria germinavit: ex his enim ambobus Christi
mysterium constat. 14. Justitia ante eum ambul-bit (a).
Justitia de qua supra dixit, Justitia de cælo prospexit
nam ante humanam naturam ambulat divinitas, ut
etiam dicit flabacuc: Ante faciem ejus ibit Verbum
(Habac. 3. 5); deindeque de humana natura: Et egre
dietur ad disciplinam ad pedes ejus (Ibid.): consona
dicens eis quæ in Psalmis feruntur. Nam ecce subjun
gitur: Et ponet in via gressus suos, quia divinitas
præcedens, id est, ducens propriam carnem, ad viêm
œconomiæ seu incarnationis dirigit gressus, ita ut
humanis non aberret, et nihil eorum desit.
Oratio Davidi. Psalmus LXXXV.
1. Vides dignitatem orationis? Alia enim Asapho
et filiis Core concinenda tradidit; orationem vero
ipse cithara pulsat Deo, non ex se solo, sed perso
nam omnium hominum præ se ferens. A. Inclina,
Domine, aurem tuam, et exaudi me, quoniam inops et
pauper sum ego. Inops et pauper est omnis homo,
cujus nunc propheta personam accipit. Nos enim per
peccatum inopes sumus, et propter Adamum, qui
nobis pro hereditate paupertatem misit. Ideo rogat
inclinare Deum aurem suam, ut, dives cum sit, pau
rumtamen prope timentes eum salutare ipsius, ut inha, peribus indulgeat, et utpote medicus infirmos curet.
bitet gloria in terra nostra. Hic clare testificatur,
etiamsi synagoga Judæorum, populus ejus vocari
velit, attamen salutare Dei esse prope eos ex genti
bus qui crediderunt: quoniam qui olim non populus,
jam populus Dei ex errore reversi esse comperiuntur;
et qui olim procul, jam prope per fidem sunt. Hlud
autem fit, Ut inhabitet gloria in terra nostra. Ubi enim
habitatura erat gloria Dei, si gentes utpote que non
originem ducerent ex Abraham rejectæ fuissent: ii
autem qui ex Abraham orti erant, nollent acce
dere, quemadmodum Joannes ait: In propria ve
nit, et sui eum non receperunt (Joan. 1. 11)? Ideo
gentes admisit, ut habitare posset in terra nostra, id
est in humano genere. Id enim Theologus in sequen
tibus declaravit: Quotquot autem receperunt eum, de
dit eis potestatem filios Dei fieri: qui non ex sangui
nibus, neque ex voluntate carnis (Joan. 1. 12. 13). De
gentibus loquitur, que non ex sanguine et carne
Abrahæ cognationem habebant, sed ex Deo natæ
erant quibus apposite adjecit: Et Verbum caro fa
ctum est, et habitavit in nobis (Joan. 1.14). 11. Mise
ricordiu et veritas obviaverunt sibi, justitia et pax oscu
latæ sunt. 12. Veritas de terra orta est, et justitia de
cælo prospexit. Concursum hic divinitatis et humanæ
naturæ dicit, utraque secundum dignitatem suam
accurrente; id enim significat illud, Obviaverunt sibi.
Occurrit autem tardus celeri, et claudus pedibus sano.
Non modo autem concursum, sed etiam ex caritate
conjunctionem significat; id enim sibi vult illud,
Osculatæ sunt: quoniam osculo junguntur amantes et
amati. Deus quippe Verbum non descendisset in hu
manam naturam, nisi ardenti erga hominem Creator
amore flagrasset. Sic enim, inquit, Deus dilexit mun
dum, ut Filium suum unigenitum mitteret in eum
(Joun. 3. 16). Sed undenain concursus et occursus
factus est? Veritas de terra orta est, et justitia de çalo
prospexit. Veritas est caro: non modo quia sic, ut ait
psalmista, de terra orta est, sed quia veritas incarnata
luit, et homo vere Deus Verbum factus est. Justitia
est divinitas; quapropter eam de cælo respexisse
ait, quæ justitiam operata est, cum iniquitatem, quæ
tyrannidem exercebat in terra, confregit, sed post
conjunctionem illam nulla ulterius fit separatio.
Quamobrem veritas Christus totus esse dicitur: Ego
autem, quare? Quia sæpe Deum rogamus ea
quæ non conveniant; sed ipse utpote medicus peti
tionem quidem audire dignatur: sed ea tantum con
cedit, quæ sint opportuna. 2. Custodi animam meam,
quoniam sanctus sum. Et quomodo sanctus esse potest
is, qui in virtute inops et pauper est? Sane vero quia
paupertatem confessus est, jam sanctus per confes
sionem factus est: aut sanctum vocat hominem, quia
ante prævaricationem in paradiso dignitatem habuit.
Salvum fac servum tuum, Deus meus, sperantem in te.
Ad misericordiam movendam apta sunt prophetæ
verba. Quia enim Dominus nullo modo servum suum,
cum in ipsum sperat, aversari potest, sed patrocina
tur ei propter spem in ipsum, etiamsi aliis delictis sit
obnoxius; servitutem profitetur, ut Deum ad nos
attrahat, ne propriam sibi possessionem amittat. 3.
Miserere mei, Domine, quoniam ad te clamabo tota die.
Scis quo pacto misericordiam consequi possumus?
Tota die ad Deum clamantes, non illum modo verbis
orantes, modo factis ad iracundiam moventes; neque
modo in ecclesia Dei, modo in cœtu virorum iniquo
rum conventus agentes, de quibus David ait: Odivi
ecclesiam malignantium (Psal. 25. 5). 4. Lætifica ani
mam servi lui, quoniam ad te animam meam le
vavi. Abs te, inquit, peto lætitiam, ad quem levavi
animam meam a terra, ipsam levem attollens, et di
vinorum spe gestans, ut non ad humana anhelet. Tu
itaque lætifica. Lætitiam enim ab hominibus utpote
noxiam et fluxam nolo. 5. Quoniam tu, Domine, suaris
et mitis, et multæ misericordiæ omnibus invocantibus te.
Non frustra animam ad te levavi. Sed quoniam ut suavis
commiseratione duceris, lapsis vero manum præbes
ut mitis, illis non uno modo misereris, sed multis va
riisque modis indulges ob amorem pauperum, mise
reris ob lacrymas, misereris ob bona opera, misereris
ob fidem, non quorumdam, sed omnium invocantiuin
te. Ergo ii qui Deum non invocant, non possunt mie
sericordiam consequi; itaque nobis telum, et portus
et ostium salutis est oratio. 6. Auribus percipe, Do
mine, orationem meam, et intende voci deprecationis
meæ. Auribus percipe, hoc est, dignam tuis auribus
judices Intende autem voci, ut supplicationem offe
(a) Hæc Psalmi verba in Græco excidisse videntur.