Diplomatic text · khazarzar clean (Univ. Aegean / Migne) — PG column chips mark the printed columns.
PG 10:17Fragmenta CAII, QUI CIRCITER INITIA SAECULI TERTII FLORUIT, FRAGMENTA. EX DIALOGO, VEL DISPUTATIONE, CUM PROCLO, SIVE PROCULO, MONTANISTA. Καὶ ἐν τῷ Γαΐου δὲ inquit Eusebius lib. iii. Hist. cap. 31. οὗ μικρῷ πρόσθεν cap. 28. ejusd. lib. ἐμνήσθημεν διαλόγῳ, Πρόκλος πρὸς ὃν ἐποιεῖτο τὴν ζήτησιν, περὶ τῆς Φιλίππου καὶ τῶν θυγατέρων αὐτοῦ τελευτῆς συνᾴδων τοῖς ἐκτεθεῖσιν οὕτω φησίν· Μετὰ τοῦτον δὲ προφήτιδες τέσσαρες αἱ Φιλίππου γεγένηνται ἐν Ἱεραπόλει τῇ κατὰ τὴν Ἀσίαν· ὁ τάφος αὐτῶν ἐστὶν ἐκεῖ, καὶ ὁ τοῦ πατρὸς αὐτῶν. Ex eodem Opere. Ἐγὼ δὲ τὰ τρόπαια τῶν ἀποστόλων ἔχω δεῖξαι. ἐὰν γὰρ θελήσῃς ἀπελθεῖν ἐπὶ τὸν Βατικανὸν, ἢ ἐπὶ τὴν ὁδὸν τὴν Ὠστίαν, εὑρήσεις τὰ τρόπαια τῶν ταύτην ἱδρυσαμένων τὴν ἐκκλησίαν. Attulit hoc Eusebius lib. ii. Hist. cap. 25. 128 Ex eodem Opere. Ἀλλὰ καὶ Κήρινθος ὁ δι' ἀποκαλύψεων ὡς ὑπὸ ἀποστόλου μεγάλου γεγραμμένων, τερατολογίας ἡμῖν ὡς δι' ἀγγέλων αὐτῷ δεδειγμένας ψευδόμενος ἐπεισάγει, λέγων, μετὰ τὴν ἀνάστασιν ἐπίγειον εἶναι τὸ βασίλειον τοῦ Χριστοῦ· καὶ πάλιν ἐπιθυμίαις καὶ ἡδοναῖς ἐν Ἱερου σαλὴμ τὴν σάρκα πολιτευομένην δουλεύειν. καὶ ἐχθρὸς ὑπάρχων ταῖς γραφαῖς τοῦ Θεοῦ, ἀριθμὸν χιλιονταετίας ἐν γάμῳ ἑορτῆς θέλων πλανᾷν λέγει γίνεσθαι. Haec posuit Eusebius lib. iii. Hist. cap. 28. De eodem Opere.Ἦλθε δὲ εἰς ἡμᾶς inquit Eusebius lib. vi. Hist. cap. 20. καὶ Γαΐου λογιωτάτου ἀνδρὸς διάλογος, ἐπὶ Ῥώμης κατὰ Ζεφυρῖνον πρὸς Πρόκλον τῆς κατὰ Φρύγας αἱρέσεως ὑπερμαχοῦντα κεκινη μένος· ἐν ᾧ τῶν δι' ἐναντίας τὴν περὶ τὸ συντάττειν καινὰς γραφὰς προπέτειάν τε καὶ τόλμαν ἐπιστομίζων, τῶν τοῦ ἱεροῦ ἀποστόλου δεκατριῶν μόνων ἐπιστολῶν μνημονεύει, τὴν πρὸς Ἑβραίους μὴ συναριθμήσας ταῖς λοιπαῖς. 129 QUAE SEQUUNTUR, EX PARVO LABYRINTHO SUMPTA SUNT, QUI VEL CAII, VEL ANONYMI SCRIPTORIS EJUSDEM AEVI EST. Φασὶ γὰρ Haeretici τοὺς μὲν προτέρους ἅπαντας καὶ αὐτοὺς τοὺς ἀποστόλους παρειληφέναι τε καὶ δεδιδαχέναι ταῦτα, ἃ νῦν οὗτοι λέγουσι· καὶ τετηρῆσθαι τὴν ἀλήθειαν τοῦ κηρύγματος μέχρι τῶν Βίκτορος χρόνων, ὃς ἦν τρισ καιδέκατος ἀπὸ Πέτρου ἐν Ῥώμῃ ἐπίσκοπος· ἀπὸ δὲ τοῦ διαδόχου αὐτοῦ Ζεφυρίνου, παρακεχαράχθαι τὴν ἀλήθειαν. ἦν δ' ἂν τυχὸν πιθανὸν τὸ λεγόμενον, εἰ μὴ πρῶτον μὲν ἀντέπιπτον αὐτοῖς αἱ θεῖαι γραφαί· καὶ ἀδελφῶν δέ τινων ἐστὶ γράμματα πρεσβύτερα τῶν Βίκτορος χρόνων, ἃ ἐκεῖνοι πρὸς τὰ ἔθνη ὑπὲρ τῆς ἀλη θείας, καὶ πρὸς τὰς τότε αἱρέσεις ἔγραψαν· λέγω δὲ Ἰουστίνου καὶ Μιλτιάδου καὶ Τατιανοῦ καὶ Κλήμεντος καὶ ἑτέρων πλειόνων, ἐν οἷς ἅπασι θεολογεῖται ὁ Χριστός. τὰ γὰρ Εἰρηναίου τε καὶ Μελίτωνος καὶ τῶν λοιπῶν τίς ἀγνοεῖ βιβλία, Θεὸν καὶ ἄνθρωπον καταγγέλλοντα τὸν Χριστόν; Ψαλμοὶ δὲ ὅσοι καὶ ᾠδαὶ ἀδελφῶν ἀπ' ἀρχῆς 130 ὑπὸ πιστῶν γραφεῖσαι, τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ τὸν Χριστὸν ὑμνοῦσι θεολογοῦντες. πῶς οὖν ἐκ τοσούτων ἐτῶν καταγ γελλομένου τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ φρονήματος, ἐνδέχεται τοὺς μέχρι Βίκτορος οὕτως ὡς οὗτοι λέγουσι κεκηρυχέναι; πῶς δὲ οὐκ αἰδοῦνται ταῦτα Βίκτορος καταψεύ δεσθαι· ἀκριβῶς εἰδότες, ὅτι Βίκτωρ τὸν σκυτέα Θεό δοτον τὸν ἀρχηγὸν καὶ πατέρα ταύτης τῆς ἀρνησιθέου ἀποστασίας, ἀπεκήρυξε τῆς κοινωνίας, πρῶτον εἰπόντα ψιλὸν ἄνθρωπον τὸν Χριστόν. εἰ γὰρ Βίκτωρ κατ' αὐτοὺς οὕτως ἐφρόνει ὡς ἡ τούτων διδάσκει βλασφημία, πῶς ἂν ἀπέβαλλε Θεόδοτον τὸν τῆς αἱρέσεως ταύτης εὑρετήν;
17 CAIUS PRESBYTER ROMANUS. NOTITIA. II. De ordinatione presbyterorum atque diaconorum. Ordinationes vero presbyterorum "7 et Levitarum, umpore congruo et multis coram astantibus, so- lemniter agite, et probabiles et doctos viros ad hoc opus provebite *, ut de eorum societate et adju- - 18 mento plurimum gaudeatis. Ponite indesinenter A corda vestra in virtute Dei ", et enarrate hæc et cætera divina verba in progenies alteras, quoniam hic est Deus noster in æternum, et ipse reget nos in sæcula “. Data 7 Idus Novembris, Saturnino et Gallicano viris clarissimis consulibus. * Distinct. 75. Ordinationes presbyterorum. 5 Constituite. Gallo. 59 Gelasius, ep. 9. 60 Psalm. xlvii, 15. ANNO DOMINI CCXIV. CAIUS PRESBYTER ROMANUS NOTITIA. (Galland, Biblioth. Patrum, tom. II, Proleg., p. xxVIII.) tium. De Caii presbyteratu et episcopatu Dodwellus et Fabricius minus belle opinati esse videntur. Rectius Bacchinius. II. Quo tempore claruit auctor, vir disertissimus. Disputationem scripsit adversus Proculum Cataphry- garum sectatorem. Ex veterum et recentiorum sententia opus eidem asseritur, Parvus Labyrinthus inscriptum. III. Scripsisse quoque Caius De Canone sacrarum Scripturarum existimatur : in ea fortasse disputatione quam habuit· adversus Proculum Montanistam. Hujusce argumenti fragmentum acephalum, haud ita pridem vulgatum, adducitur; ipsique variis conjecturis tribuitur ab editore Muratorio V. C., cujus monitum exhibetur. vwv adeo ut, hac lectione fidenter admissa, fuisse Caium Atheniensem episcopum securus pronun- tiet. Quis porro nesciat ab initio rei Christianæ in more positum institutoque majorum fuisse, ut episcopi crearentur qui nulli certæ Ecclesiæ præsi- derent? IV. Observationes nonnullæ tum in allatum fragmentum, tum in monitum Muratorianum subjiciuntur. conversatus fuisse, ὃς καὶ συνεπολιτεύσατο τῷ Εἰ- Prval, ex subscriptione Actorum martyrii S. Po- lycarpi existimatur ". Ex qua quidem subscriptione fuisse ipsum domo Corinthium, et cum Irenæo B Romam profectum conjicit Moynius" : sed præter rem, ut censent eruditi Historiæ litterariæ Gallicæ auctores ". Illud certius ex Photio ", fuisse Caium Romanæ Ecclesiæ presbyterum', ordinatumque et gentium episcopum. Toûtov tòv Táïov пpеσáúтеpóv φασι γεγενήσθαι τῆς κατὰ Ῥώμην Ἐκκλησίας· χει ροτονηθῆναι δὲ αὐτὸν τῶν ἐθνῶν ἐπίσκοπον. Mirum sane Dodwellum conjectasse ", Caium Romanæ Ec- clesiæ presbyterum, propter ipsas traditiones quas conservarit, appellatum: cum præter Photii testi- monium, Eusebius quoque virum ecclesiasticum, Exxλysiastixòv &vôpa, illum nominet *7. Neque mi- Des mirari subit visum fuisse Fabricio ", apud Photium pro ¿0vwv infoxonov legendum esse 'Aŋ- Vide tom. V nostr. Biblioth. la France, tom. I, part. 1, pag. 356. Euseb. Hist. eccl., lib. 11, cap. 25. bierarch. origin., part. 1, cap. 3, § 19, pag. 266. In Ecclesiis ex gentibus tantum ſundan- dis (verba sunt Bacchinii V. C.") Petrum successo- resque pontifices priores, id servasse compertum, ut episcopi crearentur, antequam gentiles quibus illi præesse debebant, converterentur. Id ex vete- ribus et sincerioribus Ecclesiarum monumentis li- quido constat. Missi sunt plures episcopali chara- ctere insigniti a Petro et successoribus in Italiæ Hispaniarum, Britanniæ, Africa, Galliarum regiones, qui Ecclesias sibi constituerent, gentili- bus ad veritatis lumen conversis. Ita in Oriente ubi Judæi frequentes degebant, conversis ex cir- cumcisione et præputio dati sunt episcopi : in Oc- cidente, ubi Judæi vel rari vel eorum nullus, epi- 63 Moyn. ad Var. sacr. pagg. 937, 940. Hist. littér. de 65 Phot. Bibl., cod. 48. Dodw. Dissert. 3 Iren. § 31, p. 284. 68 Fabric. Bibl. Gr., tom. V, pag. 267, "Bacchin., De eccl. 1. Cains, sancti Irenæi contubernalis, an domo Corinthius? Ecclesiæ Romanæ presbyter et episcopus gen- 1. Caius, vel Gaius, una cum sancto Irenæo
PG 10:23Attulit haec Eusebius lib. v. Hist. cap. 28. Ex eodem Opere. Ὑπομνήσω γοῦν πολλοὺς τῶν ἀδελφῶν πρᾶγμα ἑφ' ἡμῶν γενόμενον· ὃ νομίζω ὅτι εἰ ἐν Σοδόμοις ἐγεγόνει, τυχὸν ἂν κᾀκείνους ἐνουθέτησε. Νατάλιος ἦν τὶς ὁμο 131 λογητὴς οὐ πάλαι, ἀλλ' ἐπὶ τῶν ἡμετέρων γενόμενος καιρῶν. οὗτος ἠπατήθη ποτὲ ὑπὸ Ἀσκληπιοδότου. Ἀσκληπιάδου. vid. notam καὶ ἑτέρου Θεοδότου τινὸς τραπεζίτου· ἦσαν καὶ οὗτοι ἄμφω Θεοδότου τοῦ σκυτέως μαθηταὶ, τοῦ πρώτου ἐπὶ ταύτῃ τῇ φρονήσει, μᾶλλον δὲ ἀφροσύνῃ, ἀφορισθέντος τῆς κοινωνίας ὑπὸ Βίκτορος ὡς ἔφην τοῦ τότε ἐπισκόπου. ἀνεπείσθη δὲ ὁ Νατάλιος ὑπ' αὐτῶν ἐπὶ σαλαρίῳ ἐπίσκοπος κληρωθῆναι ταύτης τῆς αἱρέσεως, ὥστε λαμβάνειν παρ' αὐτῶν μηνιαῖα δηνάρια ἑκατὸν πεντήκοντα. γενόμενος οὖν σὺν αὐτοῖς, δι' ὁραμάτων πολλάκις ἐνουθετεῖτο ὑπὸ τοῦ Κυρίου. ὁ γὰρ εὔσπλαγχνος Θεὸς καὶ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χρισ τὸς, οὐκ ἐβούλετο ἔξω ἐκκλησίας γενόμενον, ἀπολέσθαι μάρτυρα τῶν ἰδίων παθῶν. ἐπεὶ δὲ ῥαθυμότερον τοῖς ὁράμασι προσεῖχε, δελεαζόμενος τῇ τε παρ' αὐτοῖς πρωτοκαθεδρίᾳ, καὶ τῇ πλείστους ἀπολλυούσῃ αἰσχρο κερδείᾳ, τελευταῖον ὑπὸ ἁγίων ἀγγέλων ἐμαστιγώθη, δι' ὅλης τῆς νυκτὸς οὐ σμικρῶς αἰκισθείς· ὥστε ἕωθεν ἀναστῆναι, καὶ ἐνδυσάμενον σάκκον, καὶ σποδὸν κατα 132 πασάμενον, μετὰ πολλῆς σπουδῆς καὶ δακρύων προσ πεσεῖν Ζεφυρίνῳ τῷ ἐπισκόπῳ, κυλιόμενον ὑπὸ τοὺς πόδας οὐ μόνον τῶν ἐν τῷ κλήρῳ, ἀλλὰ καὶ τῶν λαϊκῶν· συγχέαι τε τοῖς δάκρυσι τὴν εὔσπλαγχνον ἐκκλησίαν τοῦ ἐλεήμονος Χριστοῦ· πολλῇ τε τῇ δεήσει χρησά μενον, δείξαντά τε τοὺς μώλωπας ὧν εἰλήφει πληγῶν, μόλις κοινωνηθῆναι. Attulit haec Eusebius ibid. Ex eodem Opere. Γραφὰς μὲν θείας ἀφόβως ῥεραδιουργήκασι· πίστεως δὲ ἀρχαίας κανόνα ἠθετήκασι· Χριστὸν δὲ ἠγνοήκασιν· οὐ τί αἱ θεῖαι λέγουσι γραφαὶ ζητοῦντες, ἀλλ' ὁποῖον σχῆμα συλλογισμοῦ εἰς τὴν τῆς ἀθεότητος εὑρεθῇ σύ στασιν, φιλοπόνως ἀσκοῦντες· κᾂν αὐτοῖς προτείνῃ τὶς ῥητὸν γραφῆς θεϊκῆς, ἐξετάζουσι πότερον συνημμένον ἢ διεζευγμένον δύναται ποιῆσαι σχῆμα συλλογισμοῦ. καταλιπόντες δὲ τὰς ἁγίας τοῦ Θεοῦ γραφὰς, γεωμετρίαν ἐπιτηδεύουσιν· ὡς ἂν ἐκ τῆς γῆς ὄντες καὶ ἐκ τῆς γῆς 133 λαλοῦντες, καὶ τὸν ἄνωθεν ἐρχόμενον ἀγνοοῦντες. Εὐ κλείδης γοῦν παρά τισιν αὐτῶν φιλοπόνως γεωμετρεῖται· Ἀριστοτέλης δὲ καὶ Θεόφραστος θαυμάζονται· Γαληνὸς γὰρ ἴσως ὑπό τινων καὶ προσκυνεῖται. οἱ δὲ ταῖς τῶν ἀπίστων τέχναις εἰς τὴν τῆς αἱρέσεως αὐτῶν γνώμην ἀποχρώμενοι, καὶ τῇ τῶν ἀθέων πανουργίᾳ τὴν ἁπλῆν τῶν θείων γραφῶν πίστιν καπηλεύοντες· ὅτι μηδὲ ἐγγὺς πίστεως ὑπάρχουσι, τί δεῖ καὶ λέγειν; διατοῦτο ταῖς θείαις γραφαῖς ἀφόβως ἐπέβαλον τὰς χεῖρας, λέγοντες αὐτὰς διωρθωκέναι. καὶ ὅτι τοῦτο μὴ καταψευδόμενος αὐτῶν λέγω, ὁ βουλόμενος δύναται μαθεῖν. εἰ γάρ τις θελήσει συγκομίσας αὐτῶν ἑκάστου τὰ ἀντίγραφα ἐξετάζειν πρὸς ἄλληλα, κατὰ πολὺ ἂν εὕροι διαφω νοῦντα. ἀσύμφωνα γοῦν ἔσται τὰ Ἀσκληπιάδου τοῖς Θεοδότου. πολλῶν δέ ἐστιν εὐπορῆσαι, διὰ τὸ φιλο τίμως ἐγγεγράφθαι τοὺς μαθητὰς αὐτῶν τὰ ὑφ' ἑκάστου αὐτῶν ὡς αὐτοὶ καλοῦσι κατωρθωμένα, τουτέστιν ἠφα νισμένα. πάλιν δὲ τούτοις τὰ Ἑρμοφίλου οὐ συνᾴδει· 134 τὰ γὰρ Ἀπολλωνίδου οὐδὲ αὐτὰ ἑαυτοῖς ἐστὶ σύμφωνα. ἔνεστι γὰρ συγκρῖναι τὰ πρότερον ὑπ' αὐτῶν κατα σκευασθέντα, τοῖς ὕστερον πάλιν ἐπιδιαστραφεῖσι, καὶ εὑρεῖν καταπολὺ ἀπᾴδοντα. ὅσης δὲ τόλμης ἐστὶ τοῦτο τὸ ἁμάρτημα, εἰκὸς μηδὲ ἐκείνους ἀγνοεῖν. ἢ γὰρ οὐ πιστεύουσιν ἁγίῳ πνεύματι λελέχθαι τὰς θείας γραφὰς, καὶ εἰσὶν ἄπιστοι· ἢ ἑαυτοὺς ἡγοῦνται σοφωτέρους τοῦ ἁγίου πνεύματος ὑπάρχειν· καὶ τί ἕτερον ἢ δαιμονῶσιν; οὐδὲ γὰρ ἀρνήσασθαι δύνανται ἑαυτῶν εἶναι τὸ τόλ μημα, ὁπόταν καὶ τῇ αὐτῶν χειρὶ ᾖ γεγραμμένα· καὶ παρ' ὧν κατηχήθησαν μὴ τοιαύτας παρέλαβον τὰς γραφάς· καὶ δεῖξαι ἀντίγραφα, ὅθεν αὐτὰ μετεγράψαντο, μὴ ἔχωσιν. ἔνιοι δὲ αὐτῶν οὐδὲ
23 CAN ROMANI PRESBYTERI 24 vertisset eruditus Humfredus Hodius, dum librorum A consignavit Pastor inscriptum. Docet igitur Fonta- biblicorum numerum ac ordinem juxta sæculorum seriem pertexere studebat *. Illud quoque animadversione dignum occurrit, ut modo monebat noster editor, quod fragmenti scriptor § IV Miltiadis hæretici mentionem injiciat . ut propterea æquum fuerit existimare, excerptum istud ad illam disputationem pertinere, quam ad- versus Proculum Cataphrygarum sectatorem Caius instituit. Asterius enim Urbanus apud Eusebium * sub ipsum initium operis quod adversus Cataphry- gas composuit, Miltiadis hæresim nominat. Unde confirmatur Eusebii lectio, ut et Nicephori eam exscribentis, a Valesio et Lango sollicitata, qui loco Miltiadis substituendum Alcibiadem existi· mant. Neque aliter Dodwellus *, licet aliam hujus loci causam et rationem ineat. B C ninus ex Catalogo Bucheriano, Anastasio aliisque, Hermetem Pii fratrem librum scripsisse, nunc de- perditum, de Paschate die Dominico celebrando, in quo mandatum continebatar quod ei præceperat Angelus, cum venit ad eum in habitu pastoris. Unde illi ab angélico Pastore cujus visum in suo de Pas- chate libro enarravit, postea cognomentum adbæ- sit, dictusque inde Angelicus Pastor, quia tradita verba loculus, ut canit vetustissimus scriptor poematis in Marcio- nem sub finem libri 111. Hæc aliaque plura in eam- dem sententiam laudatus vir eruditus. Habemus igitur Hermem Pii I fratrem, cognomento Pastorem, qui librum de Paschate scripsit. At enim fragmenti auctor non Hermam cui no- men inditum Pastor, sed Hermam Pastoris scripto- rem appellat. Cui quidem objectioni ut flat satis, illud unum reponimus quod de Hermæ Pastore nos alibi dixisse meminimus. Nimirum, quemadmodum viri apostolici opus antiquis Patribus Pastor seu liber Pastoris appellatus fuit, inde fortasse derivata denominatione hujusmodi, quod in toto ferme opere Pastor inducitur Hermam alloquens et infor- mans : ita quoque contigerit, ut et Hermetis liber de Paschate fuerit, nonnullis saltem, Pastor nomina- tus ; quia illius auctor de iis scripsit, quæ ei præce- pit Angelus, cum venit ad eum in habitu Pastoris, ut habet Catalogus II Henschenianus: unde non solum scriptori, sed ejus etiam libro Pastoris no- men inhæserit. Hæc tantum in præsentiarum habe- mus, quibus propositæ 'difficultati occurramus. Ve- rum eruditorum arbitrio rem definiendam dimitti- Sunt præterea notatu plane dignissima, quæ eo- dem IV, memoriæ prodidit fragmenti auctor: PASTOREM, inquit, nuperrime temporibus nostris in urbe Roma Herma conscripsit, sedente cathedra ur- bis Rome Ecclesiæ Pio episcopo fratre ejus. Quibus verbis vim inesse maximam jure censuit eruditis- simus editor. Sed, ut vere dicam, est in loci hujus interpretatione Muratoriana, quod non satis asse- quor. Videtur enim ipse allata verba de Herma viro apostolico accepisse, ejusque respexisse opus quod etiamnum superat, titulo Pastoris inscriptum. In˚hanc autem sententiam ex eo potissimum addu- cor, quod V. C. illum Hermæ librum celebrem vo- cet, ut vere est Pastoris opus cujus auctor Hermas, antiquis Patribus summis laudibus celebratum. Si ejusmodi sit Muratorii sensus et opinio, in nihilum abit ejus argumentum robustius: siquidem aposto- licus Hermas neque Pii I frater exstitit, neque ad dimidium sæculi a Christo nato secundi floruit ; qui nimirum centum ante annos sub Clementis Ro- mani pontificatu vixisse comperitur, ut ad volu- men I Bibliothecæ nostræ præfati sumus 7. Alius igitur quærendus Hermas vel Hermes, qui sa- De alio autem opere Περὶ τῆς τοῦ παντὸς οὐσίας, culo 11 clarus, Pii I frater fuerit, quique librum quod a se scriptum in fine Labyrinthi testatur Caius Pastoris titulo scripserit: quo semel posito, frag- apud Photium loco superius citato, præter ea quæ menti acephali auctorem Caium esse constet. Jam infra dicenda sunt ubi de Hippolyti scriptis, con- vero vir eruditione præstans Justus Fontaninus lu- sulas velim præ ceteris Tillemontium ", nec non culenter ostendit 8, Hermetem sancti Pii fratrem D auctores Historiæ litterariæ Gallica ", sed in pri- plane diversum esse ab Herma, qui opus litteris mis Dodwellum “. 26. mus. Cæterum doleo equidem ejusmodi fragmentuni esse fœdis deformatum erroribus. Sed, ut cum ma- gno Baronio loquar, quidquid antiquitas offert, sive corrosum mendosumve sit, accipi tamen grato animo solet. Hod., de Biblior. textib. origin. lib. 1v, cap. 4, pag. 644, seqq. * Euseb., Hist. eccl. lib. v, cap: pag. 371. ▼ Prolegom. ad 8 Fontan., Hist. litt. Aquil., 8 Niceph., Hist. eccl. lib. iv, cap. 23. Dodw. Dissert. 4 Iren., § 38, Bibl. PP. tom. 1, cap. 2, §§ 1 et 2, pagg. 26, 28 (Patr. Gr., t. II). lib. 11, cap. 1, §§ 1 et 2, pagg. 53 seqq. * Baron., ad ann. 431, § 27. 10 Tillem., Mém., tom. III, "Hist. litt. de la France, tom. I, part. I, pag. 359. & Dodw. Dissert. 6 Iren., § 18, pag. pag. 176. 463 seqq.
PG 10:28παραχαράσσειν ἠξίωσαν αὐτὰς, ἀλλ' ἁπλῶς ἀρνησάμενοι τόν τε νόμον καὶ τοὺς προφήτας· ἀνόμου καὶ ἀθέου διδασκαλίας προφάσει χάριτος· εἰς ἔσχατον ἀπωλείας ὄλεθρον κατωλίσθησαν. Attulit Eusebius ibid.
Α δαχέναι ταῦτα, ἃ νῦν οὗτοι λέγουσι· καὶ τετηρῆσθα: Π τὴν ἀλήθειαν τοῦ κηρύγματος μέχρι τῶν Βίκτορος χρόνων, ὃς ἦν τρισκαιδέκατος ἀπὸ Πέτρου ἐν Ῥώμη ἐπίσκοπος· ἀπὸ δὲ τοῦ διαδόχου αὐτοῦ Ζεφυρίνου, παρακεχαράχθαι τὴν ἀλήθειαν. Ην δ' ἂν τυχὸν πι θανὸν τὸ λεγόμενον, εἰ μὴ πρῶτον μὲν ἀντέπιπτον αὐτοῖς αἱ θεῖαι Γραφαί· καὶ ἀδελφῶν δέ τινων ἐστὶ γράμματα πρεσβύτερα τῶν Βίκτορος χρόνων, ἃ ἐκεῖ νοι πρὸς τὰ ἔθνη ὑπὲρ τῆς ἀληθείας, καὶ πρὸς τὰς τότε αἱρέσεις ἔγραψαν· λέγω δὲ Ἰουστίνου καὶ Μιλ τιάδου καὶ Τατιανοῦ καὶ Κλήμεντος καὶ ἑτέρων πλειό νων, ἐν οἷς ἅπασι θεολογεῖται (6) ὁ Χριστός. Τὰ γὰρ Εἰρηναίου τε καὶ Μελίτωνος καὶ τῶν λοιπῶν τίς ἀγνοεῖ βιβλία, Θεὸν καὶ ἄνθρωπον καταγγέλλοντα τὸν Χριστόν; Ψαλμοὶ δὲ ὅσοι καὶ ᾠδαὶ ἀδελφῶν ἀπαρ χῆς ὑπὸ πιστῶν γραφεῖσαι (7) τὸν Λόγον τοῦ Θεοῦ τὸν Χριστὸν ὑμνοῦσι θεολογοῦντες. Πῶς οὖν ἐκ τοσ ούτων, ἐτῶν καταγγελλομένου τοῦ ἐκκλησιαστικού φρονήματος, ἐνδέχεται τοὺς μέχρι Βίκτορος οὕτως ὡς οὗτοι λέγουσι κεκηρυχέναι ; Πῶς δὲ οὐκ αἰδοῦνται ταῦτα Βίκτορος καταψεύδεσθαι· ἀκριβῶς εἰδότες, ὅτι Βίκτωρ τὸν σκυτέα Θεόδοτον τὸν ἀρχηγὸν καὶ πατέρα ταύτης τῆς ἀρνησιθέου ἀποστασίας, ἀπεκήρυξε τῆς κοινωνίας, πρῶτον εἰπόντα ψιλὸν ἄνθρωπον τὸν Χρι στόν ; Εἰ γὰρ Βίκτωρ κατ' αὐτοὺς οὕτως ἐφρόνει, ὡς ἡ τούτων διδάσκει βλασφημία, πῶς ἂν ἀπέβαλλε Θεόδοτον τὸν τῆς αἱρέσεως ταύτης εὑρετήν ; τοῦτον τὸν Γάϊον πρεσβύτερόν φασι γεγενῆσθαι τῆς κατὰ Ῥώμην Εκκλησίας, συντάξαι δὲ καὶ ἕτε ρον λόγον ἰδίως κατὰ τῆς Ἀρτέμωνος αἱρέσεως, γεῖν, Μ. πιστῶν γραφεῖσαι. ἀπ' ἀρχῆς, Ὑπομνήσω γοῦν πολλοὺς τῶν ἀδελφῶν πράγμα ἐφ' ἡμῶν γενόμενον· νομίζω ὅτι εἰ ἐν Σοδόμοις έγε γόνει, τυχὸν ἂν κἀκείνους ἐνουθέτησε. Νατάλιος ἦν τις (8) ὁμολογητὴς οὐ πάλαι, ἀλλ' ἐπὶ τῶν ἡμετέρων γενόμενος καιρῶν (9). Οὗτος ηπατήθη ποτὲ ὑπὸ Ασκληπιοδότου καὶ ἑτέρου Θεοδότου τινὸς τραπε ζίτου· ἦσαν δὲ οὗτοι ἄμφω Θεοδότου τοῦ σκυτέως μαθηταί, τοῦ πρώτου ἐπὶ ταύτῃ τῇ φρονήσει, μᾶλλον δὲ ἀφροσύνῃ, ἀφορισθέντος τῆς κοινωνίας ὑπὸ Βί- Τὸ στόμα ἡμῶν πρὸς δοξολογίαν καὶ αἶνον καὶ ψαλ μοὺς καὶ ᾠδὰς πνευματικὰς ηὐτρέπισα λαλεῖν. ἐφ' ἡμῶν γενό- μενον, CAI ROMANI PRESBYTERI pisse et docuisse; ac prædicationis quidem verita- tem esse custoditam usque ad Victoris tempora, qui tertius decimusa Petro Romanæ urbis episcopus fuit; a Zephyrini autem temporibus qui Victori successit, adulteratam fuisse veritatem. Ac fortasse id quod dicunt, credibile videretur, nisi eis refragarentur primum quidem divinæ Scripturæ, deinde fratrum quorumdam scripta, Victoris ætate antiquiora, quæ illi adversus gentes et contra sui temporis hæreti- cos pro veritatis defensione scripserunt: Justinum intelligo, et Miltiadem, et Tatianum, ac Clementem, aliosque quamplurimos: in quorum omnium libris Christi divinitas astruitur. Nam enæi quidem et Melitonis et reliquorum scripta quis est qui igno- ret, in quibus Christum Deum simul atque homi- nem prædicarunt? Psalmi quoque et cantica fra- trum jam pridem a fidelibus conscripta, Christum Verbum Dei concelebrant, divinitatem ei tribuendo. Cum igitur tot abhinc annis ecclesiastica doctrina prædicata sit, qui fieri potest, ut omnes usque ad Victoris tempora eam quam isti dicunt doctrinam promulgaverint ? Quomodo eos non pudet hujusmodi calumniam adversus Victorem concinnare, cum certo sciant, Theodotum coriarium, qui defectio- nis illius Deum abnegantis parens et auctor fuit, primusque Christum nudum esse hominem asse- ruit, per Victorem a communione Ecclesiæ ejectum fuisse? Nam si, ut aiunt, Victor eadem sentiebat nionis illius auctorem ab Ecclesia removit? B quæ illorum docet impietas, cur Theodotum opi- Ib. Ibid. Facinus nostra ætate gestum, multis fratrum C nostrorum in memoriam revocabo : quod quidem si Sodomis admissum fuisset, ipsos, ut arbitror, incolas ad poenitentiam provocare potuisset. Erat quidam Natalis nomine, confessor, qui non ita pri- dem, sed nostra ætate vixit. Hic forte in fraudem inductus est ab Asclepiodoto, et altero quodam Theodoto argentario. Ambo autem isti discipuli erant Theodoti illius coriarii, qui primus ob hanc Bibliotheca, cap. 48, Caium hujus libri auctorem facil, etc. Hic est ipse liber, cujus fragmenta hic profert Eu- sebius, quem tamen a Labyrintho Photius aperte D distinguit. Sed Nicephori sententiam confirmat Theodoretus in lib. ut Hærelicarum fabularum, car pite 5, ubi agens de Theodoto coriario, eamque de Natale episcopo referens historiam quam hic nar- rat Eusebius, ex libro qui Parvus labyrinthus dici- tur illam esse depromptam testatur. Justino primitus usurpati, videsis nostræ hujus Bibliothecr tomn. VI, in Indice Græco. Alio- rum veterum Patrum complura loca in eamdem sententiam profert Svicerus in Thes. eccl. tom. I, pag. 1355, § 2. Scribendum est ut habet codex Med., Fuk., Savil. et Nicephorus. Porro ex his verbis apparet morem fuisse antiquis- simum in Ecclesia, hymnos et psalmos in honorem Christi componere. Certe Plinius in epistola ad Trajanum auctor est, Christianos in unum conve- nientes Christo hymnos canere consuevisse. De his psalmis et hymnis intelligendus videtur Hippolytus in oratione de consummatione mundi sub finem: Hu- jusmodi hymnus in honorem Jesu Christi a Cle- mente Alexandrino compositus exstat ad finem ejus librorum, qui Pedagogi inscribuntur. ' Natalis, qui disputatione Octavii Januarii coram Minutio Felice Romæ habita, ad Christi fidem con- versus est, ut scribitur in dialogo Minutii Felicis (cap. 16). Nomen certe convenit, et tempus atque professio. Græcam, nostris temporibus; qua locutione se non rem præteritam ex aliorum memoria narrare, sed recentem, quam ipse oculis perspectam habere potuerit, et quam proxime dixerat testari noster auctor significat. COUSTANT, Episit. Rom. pontif. pag. 109, ubi hujusmodi Caii fragmentum in medium profert. (6) Θεολογεῖται. De vi ac notione verbi θεολο (7) Ψαλμοὶ δὲ καὶ ᾠδαὶ ἀδελφῶν ἀπαρχῆς ὑπὸ (8) Νατάλιος ἦν τις. Nescio, an hic sit Cæcilius (9) Ἐπὶ τῶν ἡμετέρων καιρῶν. Ad litteram
PG 10:34
53 FRAGMENTA. 34 så spórepov Uz' aůtův xatronsvægðÉvra (21), tol; A dicunt emendata, hoc est corrupta Mierant. Jam ὕστερον πάλιν ἐπιδιαστραφεῖσι, καὶ εὑρεῖν καταπολὺ Hermophili exemplaria cum illis quæ dixi, minime επάδοντα. Ὅσης δὲ τόλμης ἐστὶ τοῦτο τὸ ἁμάρτημα, consentiunt. Ea vero quæ dicuntur Apollonidis, na εἰκὸς μηδὲ ἐκείνους ἀγνοεῖν. Η γὰρ οὐ πιστεύουσιν secum quidem ipsa concordant. Nam illa que priua ἁγίῳ Πνεύματι λελέχθαι τὰς θείας Γραφάς, και ediderat, cum illis qum postea invertit atque luna- εἰσὶν ἄπιστοι· ἢ ἑαυτοὺς ἡγοῦνται σοφωτέρους τοῦ vit, conferre quilibet potest, atque inter no dismo- ἁγίου Πνεύματος ὑπάρχειν· καὶ τί ἕτερον ἢ δαιμο- nantia deprehendere. Quanta porro audacia nis νῶσιν; Οὐδὲ γὰρ ἀρνήσασθαι δύνανται ἑαυτῶν εἶναι ejusmodi facinus, ne ipsos quidem ignorare credie τὸ τόλμημα, ὁπόταν καὶ τῇ αὐτῶν χειρὶ ᾗ γεγραμ- bile est. Aut enim sneras Scripturas a saneto Mpl - μένα· καὶ παρ᾽ ὧν κατηχήθησαν (22) μὴ τοιαύτας ritu dictatus onko non credunt, ac proinde infideles παρέλαβον τας Γραφάς· καὶ δεῖξαι ἀντίγραφα, ὅθεν sunt: aut semetipsos Spiritu sancto sapientiores αυτά μετεγράψαντο, μὴ ἔχωσιν. Ενιοι δὲ αὐτῶν esse existimant, ac proinde quid aliud sunt quam οὐδὲ παραχαράσσειν ἠξίωσαν αὐτὰς, ἀλλ᾽ ἁπλῶς dæmoniaci? Neque enim negare possunt, hoe ἀρνησάμενοι τόν τε νόμον καὶ τοὺς προφήτας, ἀνό nus a se admissum esse, cum ipsorum manu de- μου καὶ ἀθέου διδασκαλίας (23) προφάσει χάριτος, scripta sint exemplaria ; neque ab illis a quitum in εἰς ἔσχατον ἀπωλείας ὄλεθρον κατωλίσθησαν. B Christiana fide instituti sunt, ejusmodi codices acceperint: nec ostendere possint exemplaria, ex quibus sua illa descripserunt. Quidam autem ex ipsis ne adulterare quidem Scripturas dignati sunt: sed legem ac prophetas absolute repudiantes, par illegitimam et impiam doctrinam, sub obtentu gratiæ in altissimum exitii gurgitem delapsi sunt. CAII EJUSDEM UT VIDETUD Fragmentum acephalum de Canone sacrarum Scripturarum (24). (Apud L. A. Mcnatorium V. C. Antiqq. Ital, med, œv, tom, III, col, M4.) L quibes Tertio Ex-mgesiï Khrum secundo Lucam. Lucas iste Christi, cum eo Paulos interfait, et ita posuit. C revelatum Andrew es apoutedis, ut rezumam). bus cunetis, Johanna nuo nota se cuneta downılma ret. Ya iden lient varia unguba Evangeliorum linie prime.pia doerantur, mihil tamen diffret eye bıdımımı fidei, cum nuo ta sint in ouales qui de mainitate, de yavume, An Transientene, he unanazolume, cum A sign > 243, a te praćen jus atiendo, Primni kan sportas, quod .... Sovadni protestate, pravara, grad later rat. Outro m u Jianura tan vaques úngve now »tyonia x jua sabesam serzadum alsamist, EX Fyinione Concrist. Dominum lɔmen vitit în care; et idem prost aturi 13 € 2 KORTINte Ishannis incipet Core, Exmugiurum Jamanis ex désagräs. Coñor - Comósepuis 2 episospis sea 4xất : Com- min_nutie ratus, et quid cuire furit erarms 18hts meronas. Extra snese Ditor Ma Carvin ent i moć - pusmeita eriam abus Kiemelan L. Nisin amen suliezs MRİ MENU: I migha pron zairmaste zum »1 KÜRZALİM. II Tenumus. Nam. I'veW[1\P>Y}}}} aura Lercaran amurum, 120, 3. ma art am 1 Ea ik nín wUHINNIG Luus kõmme 67. LI ÉLANÇ LOI TU TÌN 573. I RÚV a. Le DISKE Sparet. Tonum ue epsse a înrai (UZLAUERS: TIESAKTUELLE JA4/20* *{{ENU_ I I DOÙ mam eribatur. Je sio #sim toniln- mie d affirmu Lamus vius mutar ing Myspringyptské – som villes me situnnes num- ibm CROC. # near 1. woe eroa lan post a novine I. เน Des ทม *Fik, eta nierpretatione Kids, hay . I lys man Geaton Luetur bana, baliste 181, binosaar kapos kavyaq ar dvaraina anda, Carsonhar de sites Kulinna sami 40119768 WBUR 14:58 HORST ON As Grass DA top a 4m Maorient TAGES). Umu vás para tik tractiune. Qrinne 1999 ili van raise the joy f pinum tame » POM V imaghetss, sagutination, Bule run beina merinore simi Bounc sa uuid eram sjrommt er sty THINK IT et le matine an tarat 3 momentum suming a vertices for Mandire uninwisen terɔrpium Wath of yo titamus WANIUM Kunin athije,ins ! K mimbing Tinibns ***ŋm Hy dite ipfquif Bil 1 10469738 THA
Continue reading PG 10: Julius Africanus →≣ entire volume