ΤΑ ΚΛΗΜΕΝΤΙΑ. CLEMENTINA. Βίβλος ἔχουσα ὁμιλίας διαφόρους ἀπὸ φωνῆς τοῦ ἁγίου Πέτρου τοῦ ἀποστόλου, συγγραφεῖσα ὑπὸ τοῦ ἁγίου Κλήμεντος· ἡ λεγομένη Κλημέντια, τουτεστιν Κλήμεντος συγγράμματα. Περιέχει δὲ ἡ αὐτὴ βίβλος τάδε προλόγους τρεῖς, ὁμιλίας εἴκοσι. — Liber continens multos diversosque sermones, a sancto Petro apostolo prolatos, conscriptus per beatum Clementem, et CLEMENTINA appellatus, hoc est Clementis Scripta Complectitur autem ista: Prologos tres atque Homilias viginti. • J. B. Cotelerius e tenebris eruit, Latine vertit notisque illustravit. TESTIMONIA VETERUM DE CLEMENTINIS. (COTELERIUS, Patres apostolici, I, 605.) Ι. S. ATHANASIUS, sive quis alius, in Synopsi sacre Scriptura, sub finem. Τῆς Νέας πάλιν Διαθήκης ἀντιλεγόμενα ταῦτα, κτλ. Κλημέντια. Ἐξ ὧν μετεφράσθησαν ἐκλεγέντα τὰ ἀληθέστερα καὶ θεόπνευστα· ταῦτα τὰ ἀναγινωσκόμενα, καὶ τὰ ἑξῆς. Chronicum quod Alexandrinum Λέγει δὲ περὶ τούτου Πέτρος ὁ ἀπόστολος εἰς τὰ Κλημέντια, et cætera quæ posuimus supra (t. I) in testimoniis veterum de Recognitionibus: ubi etiam vide alium locum. NICEPHORUS CALLISTI, Historia Παραγράφεται δὲ ὁ Παμφίλου καὶ τὰ μικρὰ (1. μακρὰ) τούτου συγγράμματα. ἃ φησι Πέτρου καὶ 'Απίωνος διάλογον εἶναι, ἃ μηδὲ σώζειν τὸν ἀκριβῆ τῆς ἀποστολικῆς ὀρθοδοξίας χαρακτῆρα, φησίν. Ἐγὼ δὲ, εἰ μὲν τὰ νῦν παρ' ἡμῖν Κλημέντια ὀνομαζόμενα λέγει, οὐ πείθομαι ταῦτα γὰρ τῇ Ἐκκλησίᾳ καὶ εὐπαράδεκτα· εἰ δὲ ἕτερά εἰσι παρὰ ταῦτα, λέγειν οὐκ ἔχω. Iterum volumina Novi Testamenti quibus contradicitur, sunt hæc, etc. Clementina. Ex quibus veriora et a Deo inspirata, electa atque translata sunt Hæc sunt quæ leguntur, etc. vocant, Editionis Raderi p. 64. Dicit autem de hoc (Nembrodo) Petrus apostolus in Clementinis, etc. Ecclesiasticæ lib. 111, cap. 48. Reprobat autem Eusebius Pamphili etiam longa hujus (Clementis) scripta, quæ Petri et Apionis ait esse dialognm; quæ nec servare accuratum apostolicæ orthodoxiæ characterem dicit. Ego vero, si quidem ea intelligit quæ nunc apud nos Clementina nominantur, non assentior: ea enim Ecclesiæ multum accepta sunt: si vero præter ea sint aliqua alia, non habeo dicere. Auctor Collectaneorum de dogmatibus fidei ex scriptoribus ecclesiasticis, ms. in celeberrima bibliotheca Claromontana, etiam memoratus a doctissimo viro Philippo Labbe, in conspectu novæ editionis S. Damasceni, caput 1, «Περὶ τῆς ἐν τριάδι καὶ ἐν μονάδι θεολογίας» inchoat per testimonium Clementinorum, hoc pacto: Τοῦ ἁγίου Πέτρου τοῦ κορυφαίου τῶν ἀποστόλων, ἐκ τῶν Κλημεντίων. Ἐπειδὴ δὲ φθάσας εἶπον χειραγωγίαν εἶναι τῶν νοητῶν, τὰ αἰσθητὰ, πρὸς τὸ οἷον ὁδῷ χρησαμένους ἀσφαλῆ καὶ βεβαίαν τὴν τῆς θεολογίας ἔκθεσιν ποιήσασθαι· φέρε διαβάθρα χρησώμεθα τῇ εἰκόνι πρὸς · εὕρεσιν τοῦ ἀρχετύπου. Ὁ λογικὸς ἄνθρωπος κατ᾽ εἶPATROL. GR. II. Sancti Petri principis apostolorum; ex Clementinis. Quandoquidem vero jam dixi, sensibilia manuductionem esse ad intelligibilia, ut quasi yia usi, tutam firmamque theologiæ expositionem faciamus; age, obiter utamur imagine ad inveniendum archetypum. Rationalis homo, factus ad imaginem et similitudinem Dei, fert in seipso symbolice factoris