sæge de rasguide expcertikont. Nigh * *** 1*11 1 fit le coronas excusam,disomas: 10.0 2.101 +3 VE WHION mainari. Vemmes Hy a sxura in Episto an 1stra Enis Ba as haste in Joanneman tea beat Cerintatos Honi ĦAMA mama m 1.bite fort, at sos bien prisalitar, kine same consequitur das etiam in Joannem od »s diskur út fire. Locus porro ile Homi, æ sep'imæ ad Corinthios sic habet last, Neque me movistis, neque Patrem meum. Jum.8. 19. Quomodo ergo supra dixit, MÍN, MATH Batesia 11.7.55? Sed qu'i sit modus kujus lectionis, et quis illius.jam d est in Erragelus, et me item frequentime versemus, en lectores miltimus. Mittit seineet a malas suas in Evangelium Joannis, ad Homiliam nimirum quinquagesimam, ubi hæc c. 7, v. 29. ml. 279. explicans, Et me scitis, et unde sim scitis, ostendit illa optime con cum aliis ejusdem Evangeli c. 8, 19. ubi ait Judæos nec se nosse, nec Patrem suum i Certum itaque indubitatumque est Chrysostomum has homilias Antiochiæ habuisse ante Homilias in primam et secundam ad Corinthios haberet, quæ item Antiochiæ habitæ | ut suo loco probabimus. § II. 1. Quo tempore has habuerit homilias. 2. Cur illucescente aurora, hæc concionatu 3. Q sod genus auditorum concionibus interfuerit. 1. Jam diximus in Præfatione ad Homiĝias in Matthæum, non potuisse Chrysostomum tribes prioribus queis presbyter concionatus est, Homilias in Matth. ad populum h quia videlicet his tribus annis 386, 387, 388, tot bomilias tam longas dixit, ut alias a vix potuisse videatur. Certe, ut in Vita Chrysostomi pluribus dicetur, vix credatur quantasque hisce tribas prioribus sacerdotii sui annis conciones dixerit; Panegyricas rum el Sanctorum per annum, alias in Scripturæ libros, cæterasque variis de rebus. I ut Homilias in Matthæum post annum 388 habitas, hac de causa statuimus, multo basce, quæ secundum Homilias in Matthæum dictæ fuisse videntur, post annum illum inferemus. Annum vero ipsum assignare quo has homilias cœperit, non humanæ v facultatis. Certum utique est illas ab anno 389 ad annum 398, quo ineunte ad sedem stantinopolitanam evectus est, habitas fuisse; sed annum ipsum, vel etiam annos a statuere non enim uno eodemque anno ha 88 homiliæ habitæ videntur,, hoc opus, h bor est. Videamus tamen an possimus aliquid ulterius circa rem illam expiscari. Cu præcesserint Homiliæ in Matthæum, quæ nonaginta numero habentur, et post annu habita putantur; nec videantur illæ in Matthæum nonaginta homiliæ uno compleri po anno, ilis probabiliter assignamus annos 389 et 390. Hasce vero in Joannem post a 390 habitas congruenter statuimus, ab hoc anno scilicet ad annum 394, vel 395. Non possumus totum illud spatium assignare quod intercurrit usque ad annum 398, que piente episcopus Constantinopolitanus elertus est. Quia post Homilias in Joannem pertum nobis est, illum conciones alias ingenti numero Antiochiæ habuisse, Homilias in Epistolas ad Corinthios, quarum prima 4, secunda 30 concionibus, iisque longi absolvitur; inque cæteras Pauli Epistolas non paucas Antiochiæ, postquam has in Joa peroraverat, concionatus est, ut pluribus suo loco probabitur. Non possumus ergo in mos presbyteratus ejus annos has in Joannem Homilias conjicere; sed tempus ipsis pro liter consignamus ab anno 390 ad annum 334. vel 395. Hac sic constituta serie, omnia drare videntur. Neque anno uno potuit hasce omnes 88 conciones absolvere si quinto quoque die ta singulas habuerit homilias, ut ipse innuit paulo ante finem Homiliæ primæ, ubi talia col. 21; Nec miki quis dicat, breve tempus inter hanc et sequentem concionem esse. Licet non solum dierum quinque spatio, sed etiam uno temporis momento vitam totam mut quinto quoque die tantum concionatus sit, basce 88 conciones anno uno absolvisse nc fuit. Sed si quinto quoque die tantum concionabatur, ut ait ille, quomodo illud quả possit ad id quod dicit initio Homilia 25, col. 147, Neque enim quotidie, sed bis tant hebdomada, idque per brevem diei partem, ut laborem levemus, vos concioni adesse et alt hortamur. Si bis in hebdomade, non certe tantum quinto quoque die, sed frequentiu! cionatus est. Verum hæc conciliari poterunt, si dicatur illum modo rarius, modo frequ esse concionalum. 2. Sed singulare prorsus est id quod habet Chrysostomus circa horam diei qua has co nes habebat. Homilia quippe 31, col. 182, ita loquitur: Si vero mulier Samaritana t adhibet studium, ut quid utile ediscat, et Christo assidet, etiamsi illum non noscat: qui veniam consequemur, qui ipsum novimus, qui non secus puteum, non in deserto stamu in meridie, non adusti solaribus radiis; sed sub aurora, sub hoc tecto umbra fruimur e viter agimus, neque patienter audimus quidpiam, sed desidia torpemus? Itaque sub aurora, id est, matutinis horis illucescente aurora hos sermones habui teras utique conciones non primo diluculo habere solebat: sed in hisce Joannis Evanş explicantibus homiliis multa præter morem fieri deprehendimus. Primo, quod longe b res cæteris omnibus sint. Secundo, quod illucescente aurora habitæ; tertio, quod adl tiones morales contra consuetudinem brevissimæ sint. Quarto, quod præcipuus scop dentur esse, in plerisque saltem homiliis, ut auditores contra hæreticos, Joannis Eva ebutentes, ad pugnam instruat. Etenim cum primaw homiliam quasi proœmium emiş