i OPERUM QUÆ IN HÓC TOMÓ LXIV CONTINENTUR. Sermones trødecim qui B. Joannis Chrysostomi nomine circumferuntur Synopsis eorüm quæ in operibus Chrysostomi observantur. Testimonia veterum de Chrysostomi scriptis. col. Catalogus operum omnium Chrysostomi, secundum ordinem editionis Morelli, col latæ cum hac nova editione Montefalconiana. Catalogus operum omnium Chrysostomi, secundum ordinem editionis Savilii, col latæ cum hac nova editione. Montefalconiana. Catalogus Augustanas scriptorum S. Chrysostomi germanoruth. In omnia opera sancti Joannis Chrysostomi index generalis. SUPPLEMENTum ad Homiliaš. Homilia de sancia Pentecoste, ex Spicilegio card. Ang. Mail, col. 417. Homilia in pœnitentiam Ni nivitaram, ex Aneodosis. Marie Bandini, col. 425. Homilia De eleemosyna et in divitem ac Lazarum, ex ms. Naniano ap. Galland., col. 433. Homilia in decem milliá talenta et centum denarios et de obli vione injuriarum, ex editione Chr. Frid. Matthæi, col. 443. Homiliæ quinque ex editione Lipsiensi M. Guill. Theod. Maur. Becheri, quæ tamen Chrysostomo abjudicandæ videntur. Hom. 1. Ad eos qui magni æstumant opes et erga res vitæ splendidas temere affecti fuerunt, col. 453. Hom. 2: De precatione, col. 461. Hom. III, in illud 1 Cor. vi, 18:. Omne peccatum quod fecerit homo, etc., col. 466. Hom. IV, quod virtus animi præ omnibus honore digna sit, col. 471. Hom. 5, in illud ad Hebr. II, 1: Intueamini apostolum et pontificem, etc., col. 479. Homiliæ fragmentum quæ inscribitur: De his qui ad divina niysteria cam attentione accedunt et in eos qui ad Encænia relicti sunt, › ex Iriarti Catalogo cod. Græs. Matrit., col. 494. S. Joannis Chrysostomi epistola ad Eudoxiam imperatricem, ut Theognosti mulieri vinetum ablatum restituat, ex editione Andrea Gallandii, col. 495. - S. Joannis Chrysostomi epistola ad Cæsarium mo nachum, cum versione Italica DD. Maffel, ex Canisil Thesauro edit. Basnag., col. 497. 'H0xdv, epilogus seu peroratio homiliæ xvIII S. Chrysostomi in Genesim, ex codice Naniano XLIII, ap. Mittarelli Cod. Nanian., col. 499. Fragmentum in libros Regum, ex Bibliotheca nova Patrum card. Ang. Maii, col. 501. Specimen Expositionis S. Joannis Chrysostomi in Job, ex codice x biblioth. Medicao-Laurentianæ, pluteo ix, ap. Bandini Anecdota Græca, col. 503.· Fragmenta in Job ex Catena Patricii Junii, col. 503. Fragmenta in Salomonis Proverbia, ex Bibliotheca nova Patrum card. Angeli Mail, col. 657. - Fragment, Jeremiam prophetam, ex catena Michaelis Ghislerii, col. 759. Fra gmenta in Epistolam ad Romanos, ex S. Nicephorl Apologetico pre sanctis imaginibus in Biblioth. nov. Patrum Ang. Maji čl. 1037. Fragmenta in Epistolas catholicas ex catena J.-A. Crameri, col. 1039. Orationes pro opiesßis x dæmonibus et aliqua infirmitate detentis, ex Goari Rituali Græcorum, ŏl: 1061. Novi Editoris Monitum. Meletii de natura hominis liber, ex editione J.-A. Crameri, ad codicem Parisiensem n. 2299, optimæ notæ, collata et ex eo nonnihil aucta. Index rerum quæ in Meletii libró continentur. Index alphabeticus operum S. Chrysostomi ex primis verbis tractatuum, sermonum, homiliarum et epistolarum. i col. 1073 Parisiis. Ex typis MIGNE Pee

IN SERMONES TREDECIM SEQUENTES QUI S. JOANNIS CHRYSOSTOMI NOMINE CIRCUMFERUNTUR. Tanta tamque expedita fuit doctoris nostri concionandi facultas, ut nihil mirum, si nova subinde ejus opera eruantur e tenebris. Non paucas in superioribus tomis homilias hactenus ignotas emisimus, et un decim simul præclaras in duodecimo tomo dedimus, quæ nunc primum in lucem prolata sunt. Jam pridem vero tredecim alias accepimus a clarissimo et doctissimo viro Gualtero Taylor Anglo missas, cum hac in frontispicio nota: Codice manuscripto annorum circiter 700, quem inter alios a coenobio Tou Izvtoxpáropo; in monte Atho, invectos in Angliam anno 1727, suis sumptibus emit Collegii Trinitatis præses R. Bentleius, et in bibliotheca sua conservat. Has homilias exscripsit et Latine vertit Gualterus Taylor. Accuratissime vero interpretis munere functus est: nusquam vidi versionem exquisitiorem; ita ut, in tot sermonum decursu, paucissima, imo fere nulla, in melius mutanda censuerim. Jam de singulis his sermonibus disquirendum, an vere Chrysostomi sint, an falso illi adscribantur. In numera jam vidimus, quæ tanti doctoris nomen ementiebantur. Multi enim scriptores, ut opera sua ven ditarent, illa Chrysostomi nomine insignire solebant: bibliopolæ quoque, ut emptores allicerent, aliena licet, exornabant tanti doctoris nomine. I. Primus itaque sermo, de Poenitentia et de Davide, cujus initium est, Ecce hodie nobis lectus est beatus David, Chrysostomi esse omnino videtur. Stylus sancti doctoris hic eminet: morales adhortationes pro more suo adjicit: et tres affert causas cur Deus permiserit justos, ut Abrahamum, Moysen et Davidem in peceata incidere: prima scilicet est, ut justi caveant de vita sua, neque de bonis operibus extollantur; secunda, ne peccatores de seipsis desperent, sed exemplo Davidis, confessionis et poenitentiæ remedium adhibeant, etiamsi in peccata reciderint; tertia, quia Jesus Christus, cum solus sine peccato esset, alios etiam justos in peccata incidere permisit, ut postea aliis poenitentiæ exemplum esseni. II. Secundus sermo, de iis qui in jejunio continenter vivunt, etc., cujus initium, Pagiles quidem diebus singulis, non est Chrysostomi, ut statim deprehendet quisquis ejus germana opera assidue legerit et ob servarit. Videtur esse cujusdam Græculi commentum. III. Tertius sermo, de Temperantia, cujus initium, Qui disciplinis aliquibus incumbentes. Hæc item ho milia brevissima, Chrysostomo prorsus indigna videtur. Eamdemque sententiam laturos arbitror omnes qui in legendis ejus operibus versati, et ordiendi modum, et stylum et brevitatem nimiam perpendent. IV. Quartus sermo de Parabola decem millium talentorum, et contra Judæos, cujus initium, Clementiæ Domini nostri magnificentia, est fragmentum brevissimum alicunde divulsum. An inter opera Chryso stomi lateret frustra quæsivi. Ob nimiam brevitatem judicium ferri non posse videtur an sit Joannis “Chrysostomi, necne. V. Quintus sermo, de sanguinis fluxu laborante, cujus initium est, Aliis quidem alias negotiationes, non est Chrysostomi, sed cujusdam Græculi, qui futilia non pauca admiscet: ac de ea quæ per duodecim an nos sanguinis fluxu laboraverat ridiculo agens, quid illi singulis annis acciderit divinando proſert. VI. Sextus sermo, Quod mari similis sit bæc vita, cujus initium. Qui in mari navigant, non est Chry sostomi, ut quivis emunctæ naris homo, in sancti doctoris operum lectione versatus, facile deprehendet. Nam et stylus, et ordiendi atque concionandi modus, Græculum sapiunt. VII. Septimus sermo, in illud, Simile est regnum cœlorum grano sinapis, cujus initium, Quid majus regno calorum. Hic sermo, comparationibus ad nauseam usque plenus, a stylo Chrysostomi videtur mihi longe alienus, nec inter genuina tanti doctoris opera accensendus est. (In Eclogas partim receptus est.) VIII. Octavus sermo, in illud, Si qua in Christo nova creatura, vetera transierunt: ecce nova facta sunt omnia; longissimus, qui tredecim paginas occupat, est viri quidem docti, nec infacundi; sed qui tropis ac figuris ad nauseam usque redundat. Initium sermonis est: Magna quidem diligentia. Pergit deinde, et per quinque paginas múlta profert de sancto Paulo quæ ad propositum argumentum non pertinent, et aliquando ridicola sunt; ut cum, de auditorum attentione loquens, dicit: Et palpebras vestras tanquam cornua erectas video. Demum ad Scripturæ sacræ locum illum, Si qua in Christo nova creatura, etc., adve nit, et quasi novam homiliam incipit. Nec stylus, nec ordiendi, nec concionandi, nec in fine perorandi modus Chrysostomi esse videtur, qui plus habet nativæ elegantiæ, quam artificiosæ diligentiæ, et sicubi arte utitur, ita rem temperat, ut semper lateat artificium. Hæc autem concio ad stylum, ut ita dicam, ferreum, propius accedit. IX. Nonus sermo, in illud, Hic est Filius meus dilectus, in quo mihi complacui; cujus initium, Hic prolis amans pater, initio videtur de patre et suo et auditorum suorum loqui; sicut et Joannes Chrysostomus, cum presbyter esset Antiochenus, de Flaviano Antiochiæ archiepiscopo non raro loquebatur initio homi liarum suarum. Hunc morem consulto secutus videtur qui hunc sermonem Chrysostomi nomine texuit; nam Chrysostomi non esse, tum stylus, tum ordiendi modus et concionandi ratio suadent: quod spero fatebuntur ii qui tanti doctoris opera assidue legerunt. Vidimus supra, Tom. VI. col. 245-246, Chrysosto mum presbyterum Flaviano episcopo inductum ut sui loco concionaretur: sed vidimus alium quoque Tom. VI, col. 411-412 (qui Chrysostomi nomen, ut putamus, ementitur), episcopum suum, nempe Flav.a num memorantein. X. Decimus sermo. in Evangelii dictum, et de Virginitate; cujus initium est, Nullum ænigma tradidit. Hunc sermonem oblongum, tropis, declamationibus et figuris ad nauseam usque refertum, non esse Chrysostomi puto, sed cujusdam Græci declamatoris qui sancti doctoris nomen ementitus est. XI. Undecimus sermo brevissimus, de Cognitione Dei, et in sancta Theophania, etc., cujus initium, Quemadmodum ii qui in visu corporeo, in quo, licet brevissimo, exordium oratione tota sequenti longius est sicque omnia temperantur, ut nemo non judicet hoc opusculum Chrysostomi non esse. XII. Duodecimus sermo, in Assumptionem Domini, cujus initium est. Quandoquidem per gratiam Dei. Hanc brevissimam homiliam indignam Chrysostomo esse fatebuntur, quotquot in ejus libris legendis et observandis operam navant. XIII. Decimus tertius sermo seu homilia, in Stagnum Genezareth, et in sanctum Petrum apostolum, cujus initium, Quando celebris est magister. Non esse Chrysostomi bomiliam istam hæc suadent: stylus a Chrysostomo longe alienus; maxime vero dialogus ille Pétri cum Jesu Christo, qui a rei veritate pluri mum deflectit.