sunt, citra ullam tergiversationem parati ad nutum χεται· ἔβδομον μὲν ἔτος ἤδη προπράξασα πονηρώς imperatoris fuerimus. Sed hactenus Pentapolitana res heri ac nudiustertius in Romanorum potestate manserunt, qui deinceps, amissa ea gente, in recensendis præfecturis suis illam præterierunt, Prorsus nunc de Pentapoli actum est; funditus, inquam, illa concidit: quæ variis quidem ærumnis annum jam ante septimum conflictari cœperat: sed quemadmodum animal quoddam ægre moriens, sic illa spiritus sui reliquias cogebat atque contrahebat. Felix sit Anysii memoria. 300 Is enim annuin ad illius tempus adjecit, cum clypeis quidem omnium, Unnigardarum vero manibus opportune uteretur. Itaque nonnihil dilata calamitas est. Neque enim confertis copiis regionem pervagati sunt. Ad latrocinia sese converterunt, fugicn. tes identidem, atque irrumpentes. Posteaquam vero ter instructa acie prœliati consilium mularunt, nunc campos longe lateque omnes eques obtinet, nunc intra mœnia conclusi milites tenentur, alii alio dissipati, quod Cerealis tempore malum accidit; nec utiles sibi esse invicem possunt, quod non collecti in unum ac coacti sint. Quamobrem hostium res luculente ac prosperæ sunt. Qui enim superiore anno velites erant, et ad ſugam expediti, nunc oppugnatores urbium sunt. Nunc posteaquam pagorum muros everterunt, oppida ipsa justo exercitu circumdant. Quid enim non illis successit? Ausuriani Thracum equitum loricas induerunt, non quod iis opus haberent, sed ut ornatum atque habitum irriderent. Posthæc Marcomanorum clypeis usi sunt. Ad velites atque expeditos Romanorum legio redacta est, qui quidem miseratione hostium salutem consecuti sunt. Ejusmodi homines deploro, calamitatem non exprobro. Quid enim adversus multo majores copias facerent Unnigardæ, dum confertis ipsi in lacinias dispersi occurrerent? Itaque quantum in Deo et virtute atque armorum peritia fuit, salvi atque incolumes sunt. Quantum vero ad duces attinet, quo tandem ingenti malo afficere hostes possent, in quos qui ipsos ducunt, non libenter cos immittunt, sed si quando catulorum instar eruperint, illi rursum ipsos ante reducunt; ac revocant, quam sese cursu ac ferina cæde satiare potuerunt. Quanquam extremo etiam agmine esset opus Unnigardis, ordinatoque exercitu. Oportet enim, uti opinor, phalangis, velut validi cujusdam ensis, vegetiorem quidem partem in fronte, graviorem in subsidiis locari. Ita enim altius plaga penetrat. Atque, ut uno verbo dicam, multitudo omnis illorum paucior est quam ut bellum istud sustinere possit. Quod ne in nostra quidem regione commode α ἀλλ᾿ ὥσπερ ζῶον δυσθανατοῦν, ἀνέφερε καὶ συν ήθροιζε τοῦ πνεύματος τὸ λειπόμενον. Εύφημος Ανυσίου μνήμη ἐνιαυτῷ τὸν χρόνον αὐτῆς πλείω πεποίηκε, ταῖς μὲν ἁπάντων ασπίσι, ταῖς δὲ Οικι γαρδῶν χερσὶν εἰς δέον χρησάμενος. Τοιγαρών, ἀναβολή τις ἐγένετο τοῦ κακοῦ. Οὐ γὰρ ἐξεχύθησαν ὅλῳ πλήθει κατὰ τῆς χώρας· εἰς ληστήρια μετετέ ξαντο· ἀφέλλοντο καὶ προσήλλοντο. Ἐπεὶ δὲ τρὶς παραταξαμένοις αὐτοῖς μετεμέλησε, νῦν μὲν ἱππ· κρατεῖται τὰ πεδία, νῦν οἱ [ἴσ. νῦν δὲ] στρατιώται τειχήρεις, ἄλλος ἀλλαχόσε διειλημμένοι, τὸ ἐπὶ Κερεαλίου κακόν οὐδὲν ἀλλήλοις όφελος διττή, ὅτι μὴ συνετάχθησαν. Τοιγαροῦν τὰ τῶν πολεμίων λαμπρὰ οἱ πέρυσιν εύζωνοι, καὶ πρὸς τὸ φυγείν εύο τρεπεῖς, νῦν πολιορκηταί, νῦν τὰ κωμητικά |. κωμικά] τείχη καθελόντες, πλατεί στρατεύματι τὰς πόλεις περιστοιχίζονται. Τί γὰρ οὐ προσχώρησεν αὐτοῖς; Αὐσουριανοὶ τοὺς τῶν Θρακών τῶν ἱππέων ἐνεδύσαντο θώρακας, οὐ κατὰ χρείαν, ἀλλ' ἐπαγγε λῶντες τῷ σχήματι· ταῖς Μαρκομανῶν ἀσπίσιν, ἐπὶ τούτοις ἐχρήσαντο· εἰς γυμνητικὸν ἐτέλεσε τὸ Ῥω μαίων ὁπλιτικὸν, ἐχθρῶν ἑλέῳ τὴν σωτηρίαν εὐρα μενοι. Δακρύω τοὺς ἄνδρας, οὐκ ὀνειδίζω τὴν συμ φοράν. Τί γὰρ ἂν ἐποίησαν εἰς πολυπλάσιον πλῆθος, οἱ κατὰ μέρος [γρ. μένος] αὐτοῖς ἀθρόοις εντυγχάνοντες Οὐνιγάρδαι; Τὸ μὲν ἐπὶ τῷ Θεῷ, καὶ τῇ βώμῃ, καὶ τῇ τῶν ὅπλων ἐμπειρία σώζονται. Τὸ δὲ ἐπὶ τῇ στρατη γίᾳ, τί ἂν καὶ μέγα κακὸς τοὺς πολεμίους εἰργά σαντο, καθ' ὧν οὐ παρ' ἑκόντων ἀφίενται τῶν ἀγόντων αὐτούς· ἀλλ᾽ εἴποτε σκυλάκων δίκην ἀποδιάταση οἱ δὲ πάλιν ἦγξαν αὐτούς καὶ ἀνεκαλέσαντα, πριν κορεσθῆναι δρόμου, καὶ φόνου θηρείου. Καίτοι καὶ Οθνιγάρδαις ουραγίας δει, καὶ συντεταγμένου στρατεύματος. Έδει γάρ, οἶμαι, φάλαγγος, ώσπερ ἐνεργοῦ μαχαίρας, τὸ μὲν ἀκμαιότερον προβεβλήσθαι, τὸ δὲ στιβαρώτερον ἐπελαύνεσθαι. Ούτως ή πληγή τομωτέρα γίνεται. Ολως δὲ τὸ πλῆθος αὐτῶν ὀλίγον ἐστὶ πρὸς τὸ διαπολεμῆσαι τὸν πόλεμον. ὓς είδ ἂν ἐν τοῖς καθ᾿ ἡμᾶς τόποις διαπολεμηθείη καλώς. Αλλ' εἰ μή τις εἰς τὴν ἐκείνων Ουνιτάρδας διαβιβά σειεν, ἐπὶ τούτους δεῖ πλήθους ἑκατοστύων πτ ρων· μᾶλλον δὲ πρότερον ἔδει τοσούτον ελήθου; καὶ στρατηγοῦ, πρὶν ἡμᾶς οἴχεσθαι κομιδή, πριν εἰς τοσοῦτον αὐξηθῆναι τοῖς πολεμίοις τὰ πράγματα. Εις τὰ τελευταία ταῦτα, καὶ γυναῖκες συνεστρατεύσαντο. Εἶδον, εἶδον συχνά [γρ. συχνοί] γυναίκα μαχαιροφό ρον ὁμοῦ, καὶ βρέφη τιθηνουμένην. Τίς οὐ ζηλοῖ τὸν ἀκίνδυνον πόλεμον; Ὑπὲρ ἐμαυτοῦ πεφοβημένος ὑπὲρ τῶν καιρῶν [γρ. Καισάρων], ὑπὲρ τῆς πολιτείας αἰσχύνομαι. Ὁ τοῦ πάλαι Ῥωμαίων φρονήματος: οἱ πάντα πανταχοῦ νικῶντες, οἱ τὰς ἠπείρους τρο παίοις (γρ. τροπαίας] συνάψαντες, νῦν [ἰσ. τὰ ἐπαι Ꭰ Τὸ ἐπὶ Κερεκλίου κακόν. De Cereali vide in epist. 130. Πάλιν ήγξαν αὐτούς. Quid si tΰξαν, id est sibilo revocarunt? aut ἦξαν; Τίς οὐ ζηλοῖ τὸν ἀκίνδυνον. Sic cum locum interpretor, ut tantam in hostibus fuisse Gduciam dicat, ut ipse etiam mulieres, quasi ad certissimam prædam bellumque periculi omnis expers, cum infantibus perrexerint.

sunt, citra ullam tergiversationem parati ad nutum χεται· ἔβδομον μὲν ἔτος ἤδη προπράξασα πονηρώς imperatoris fuerimus. Sed hactenus Pentapolitana res heri ac nudiustertius in Romanorum potestate manserunt, qui deinceps, amissa ea gente, in recensendis præfecturis suis illam præterierunt, Prorsus nunc de Pentapoli actum est; funditus, inquam, illa concidit: quæ variis quidem ærumnis annum jam ante septimum conflictari cœperat: sed quemadmodum animal quoddam ægre moriens, sic illa spiritus sui reliquias cogebat atque contrahebat. Felix sit Anysii memoria. 300 Is enim annuin ad illius tempus adjecit, cum clypeis quidem omnium, Unnigardarum vero manibus opportune uteretur. Itaque nonnihil dilata calamitas est. Neque enim confertis copiis regionem pervagati sunt. Ad latrocinia sese converterunt, fugicn. tes identidem, atque irrumpentes. Posteaquam vero ter instructa acie prœliati consilium mularunt, nunc campos longe lateque omnes eques obtinet, nunc intra mœnia conclusi milites tenentur, alii alio dissipati, quod Cerealis tempore malum accidit; nec utiles sibi esse invicem possunt, quod non collecti in unum ac coacti sint. Quamobrem hostium res luculente ac prosperæ sunt. Qui enim superiore anno velites erant, et ad ſugam expediti, nunc oppugnatores urbium sunt. Nunc posteaquam pagorum muros everterunt, oppida ipsa justo exercitu circumdant. Quid enim non illis successit? Ausuriani Thracum equitum loricas induerunt, non quod iis opus haberent, sed ut ornatum atque habitum irriderent. Posthæc Marcomanorum clypeis usi sunt. Ad velites atque expeditos Romanorum legio redacta est, qui quidem miseratione hostium salutem consecuti sunt. Ejusmodi homines deploro, calamitatem non exprobro. Quid enim adversus multo majores copias facerent Unnigardæ, dum confertis ipsi in lacinias dispersi occurrerent? Itaque quantum in Deo et virtute atque armorum peritia fuit, salvi atque incolumes sunt. Quantum vero ad duces attinet, quo tandem ingenti malo afficere hostes possent, in quos qui ipsos ducunt, non libenter cos immittunt, sed si quando catulorum instar eruperint, illi rursum ipsos ante reducunt; ac revocant, quam sese cursu ac ferina cæde satiare potuerunt. Quanquam extremo etiam agmine esset opus Unnigardis, ordinatoque exercitu. Oportet enim, uti opinor, phalangis, velut validi cujusdam ensis, vegetiorem quidem partem in fronte, graviorem in subsidiis locari. Ita enim altius plaga penetrat. Atque, ut uno verbo dicam, multitudo omnis illorum paucior est quam ut bellum istud sustinere possit. Quod ne in nostra quidem regione commode α ἀλλ᾿ ὥσπερ ζῶον δυσθανατοῦν, ἀνέφερε καὶ συν ήθροιζε τοῦ πνεύματος τὸ λειπόμενον. Εύφημος Ανυσίου μνήμη ἐνιαυτῷ τὸν χρόνον αὐτῆς πλείω πεποίηκε, ταῖς μὲν ἁπάντων ασπίσι, ταῖς δὲ Οικι γαρδῶν χερσὶν εἰς δέον χρησάμενος. Τοιγαρών, ἀναβολή τις ἐγένετο τοῦ κακοῦ. Οὐ γὰρ ἐξεχύθησαν ὅλῳ πλήθει κατὰ τῆς χώρας· εἰς ληστήρια μετετέ ξαντο· ἀφέλλοντο καὶ προσήλλοντο. Ἐπεὶ δὲ τρὶς παραταξαμένοις αὐτοῖς μετεμέλησε, νῦν μὲν ἱππ· κρατεῖται τὰ πεδία, νῦν οἱ [ἴσ. νῦν δὲ] στρατιώται τειχήρεις, ἄλλος ἀλλαχόσε διειλημμένοι, τὸ ἐπὶ Κερεαλίου κακόν οὐδὲν ἀλλήλοις όφελος διττή, ὅτι μὴ συνετάχθησαν. Τοιγαροῦν τὰ τῶν πολεμίων λαμπρὰ οἱ πέρυσιν εύζωνοι, καὶ πρὸς τὸ φυγείν εύο τρεπεῖς, νῦν πολιορκηταί, νῦν τὰ κωμητικά |. κωμικά] τείχη καθελόντες, πλατεί στρατεύματι τὰς πόλεις περιστοιχίζονται. Τί γὰρ οὐ προσχώρησεν αὐτοῖς; Αὐσουριανοὶ τοὺς τῶν Θρακών τῶν ἱππέων ἐνεδύσαντο θώρακας, οὐ κατὰ χρείαν, ἀλλ' ἐπαγγε λῶντες τῷ σχήματι· ταῖς Μαρκομανῶν ἀσπίσιν, ἐπὶ τούτοις ἐχρήσαντο· εἰς γυμνητικὸν ἐτέλεσε τὸ Ῥω μαίων ὁπλιτικὸν, ἐχθρῶν ἑλέῳ τὴν σωτηρίαν εὐρα μενοι. Δακρύω τοὺς ἄνδρας, οὐκ ὀνειδίζω τὴν συμ φοράν. Τί γὰρ ἂν ἐποίησαν εἰς πολυπλάσιον πλῆθος, οἱ κατὰ μέρος [γρ. μένος] αὐτοῖς ἀθρόοις εντυγχάνοντες Οὐνιγάρδαι; Τὸ μὲν ἐπὶ τῷ Θεῷ, καὶ τῇ βώμῃ, καὶ τῇ τῶν ὅπλων ἐμπειρία σώζονται. Τὸ δὲ ἐπὶ τῇ στρατη γίᾳ, τί ἂν καὶ μέγα κακὸς τοὺς πολεμίους εἰργά σαντο, καθ' ὧν οὐ παρ' ἑκόντων ἀφίενται τῶν ἀγόντων αὐτούς· ἀλλ᾽ εἴποτε σκυλάκων δίκην ἀποδιάταση οἱ δὲ πάλιν ἦγξαν αὐτούς καὶ ἀνεκαλέσαντα, πριν κορεσθῆναι δρόμου, καὶ φόνου θηρείου. Καίτοι καὶ Οθνιγάρδαις ουραγίας δει, καὶ συντεταγμένου στρατεύματος. Έδει γάρ, οἶμαι, φάλαγγος, ώσπερ ἐνεργοῦ μαχαίρας, τὸ μὲν ἀκμαιότερον προβεβλήσθαι, τὸ δὲ στιβαρώτερον ἐπελαύνεσθαι. Ούτως ή πληγή τομωτέρα γίνεται. Ολως δὲ τὸ πλῆθος αὐτῶν ὀλίγον ἐστὶ πρὸς τὸ διαπολεμῆσαι τὸν πόλεμον. ὓς είδ ἂν ἐν τοῖς καθ᾿ ἡμᾶς τόποις διαπολεμηθείη καλώς. Αλλ' εἰ μή τις εἰς τὴν ἐκείνων Ουνιτάρδας διαβιβά σειεν, ἐπὶ τούτους δεῖ πλήθους ἑκατοστύων πτ ρων· μᾶλλον δὲ πρότερον ἔδει τοσούτον ελήθου; καὶ στρατηγοῦ, πρὶν ἡμᾶς οἴχεσθαι κομιδή, πριν εἰς τοσοῦτον αὐξηθῆναι τοῖς πολεμίοις τὰ πράγματα. Εις τὰ τελευταία ταῦτα, καὶ γυναῖκες συνεστρατεύσαντο. Εἶδον, εἶδον συχνά [γρ. συχνοί] γυναίκα μαχαιροφό ρον ὁμοῦ, καὶ βρέφη τιθηνουμένην. Τίς οὐ ζηλοῖ τὸν ἀκίνδυνον πόλεμον; Ὑπὲρ ἐμαυτοῦ πεφοβημένος ὑπὲρ τῶν καιρῶν [γρ. Καισάρων], ὑπὲρ τῆς πολιτείας αἰσχύνομαι. Ὁ τοῦ πάλαι Ῥωμαίων φρονήματος: οἱ πάντα πανταχοῦ νικῶντες, οἱ τὰς ἠπείρους τρο παίοις (γρ. τροπαίας] συνάψαντες, νῦν [ἰσ. τὰ ἐπαι Ꭰ Τὸ ἐπὶ Κερεκλίου κακόν. De Cereali vide in epist. 130. Πάλιν ήγξαν αὐτούς. Quid si tΰξαν, id est sibilo revocarunt? aut ἦξαν; Τίς οὐ ζηλοῖ τὸν ἀκίνδυνον. Sic cum locum interpretor, ut tantam in hostibus fuisse Gduciam dicat, ut ipse etiam mulieres, quasi ad certissimam prædam bellumque periculi omnis expers, cum infantibus perrexerint.

CATASTASIS. in illorum agmen Unnigardas immittat, quatuor adversus eos centuriis opus est; vel erat potius tanto numero opus, ac duce, antequam funditus periissemus, antequam usque adeo hostium res auctæ ac confirmatæ fuissent. In hoc ultimo bello ipse etiam mulieres ad expeditionem profecta sunt. Vidi, inquam, sæpenumero gladio accinctam mulierem, atque una infantem suum lactantem. Quis securum adeo bellum non fortunatum putet? Pudet me et mihi ipsi, et tempori, et reipub. timuisse. Ο veteres illos Romanorum spiritus, qui ubique omnia debellare solebant, qui dissitas continentes tropæis suis conjunxerunt, nunc ab infelici dispersaque gente eo redacti sunt, ut peri culum sit ne præter Græcas urbes, etiam Africanas, ipsamque adeo, quæ in Egypto est, Alexandriam amittant! Est illud quidem quod ad pecuniarum rationem attinet, majoris momenti: hoc vero ad splendorem ac gloriam non minus, si quis erubescere modo novit, ac decoris rationem ullam atque honestatis habet. Pruh audaciam illam, qua freti velut retibus universam provinciam amplexi sunt | Nullus iis accessu mons arduus, nullum satis munitum castellum fuit: regionem omnem pervagati, omnem perscrutati sunt, ælatemqué omnem in servitutem redegerunt. Olim ex historicorum numero ita scribentem nescio quem audio: FEMINAS ET PUERULOS EXCIDIORUM AC SUBVERSIONUM ARGUMENTO RELINQUEΒΑΝΤ. Sed longe aliud Pentapoli contigit. Quæ enim Ausuriano possessio commodior muliercula et infantulo? Ut et illæ ipsis pariant, et ii simul atque adoleverint, una ad militiam ducantur. Sunt enim erga nutritios potius quam parentes animo propensi. O miseram illam quam propagamus coloniam! Captiva juventus agitur quæ hostium exercitus augeat. Veniet hostilis aliquando contra patriam populus. Eum agrum populabit atque exscindet juvenis, quem, cum adolescentulus esset, una cum patre coluerat. Nunc in via est: nunc abducitur: nunc in vinculis adhuc Pentapolitana pubertas est; nec est ullus qui iis opem ferat, aut ferre possit. 302 Neque enim istud sinunt Alexanρωτικά τρόπαια, ὡς παρὰ Μ. Τυρίῳ. Δ. κα. ] ὑπὸ administrari potest. 381 Sed nisi forte quispiam δυστήνου, καὶ νομαδίτου γένους κινδυνεύουσι ταῖς Ελληνίσι Λιβύας προσαποβαλεῖν, καὶ τὴν παρ' Αία γυπτον 'Αλεξάνδρειαν. Ἐκεῖνο μεῖζον εἰς λόγον χρημάτων, τοῦτο δὲ εἰς εὐδοξίαν οὐκ ἔλαττον, εἴ τις οἶδεν αἰσχύνεσθαι, καὶ ποιεῖταί τινα λόγον τοῦ πρέποντος. Ὁ τοῦ φρονήματος, μεθ' ὅσου τὴν χώραν σεσαγηνεύ· κατι! Τούτοις οὐδὲν οὔτε ὅρος ἄβατον γέγονεν, οὔτε φρούριον έρυμνόν· πᾶσαν ὑπεξῆλθον [ἱσ. κώμην] πασαν διηρευνήσαντο • πᾶσαν ἡλικίαν [ἔσ. οἰκίαν] ήνδραποδίσαντο. Πάλαι ποτὲ τῶν παρ' Ελλησι λογο γράφων ἀκούω, ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΚΑΙ ΠΑΙΔΑΡΙΑ ΓΝΩΡΙΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΟΡΘΗΣΕΩΝ ΥΠΕΛΕΙΠΕΤΟ. ᾿Αλλὰ παρὰ ταῦτα μάλιστα γέγονε Πενταπόλει. Τι γὰρ Αὐσουριανῷ κάλλιον κτῆμα γυναίου καὶ βρέφους; Ιν' αἱ μὲν αὐτοῖς τίκτοιεν, οἱ δὲ, ἵνα αὐξηθέντες στρατεύοιντο. Εύνοι γὰρ ἀντὶ τῶν τεκόντων τοῖς θρέ. ψασι γίνονται. Ὦ πονηρᾶς ἀποικίας ἣν ἀποικίζομεν Αγεται νεότης αἰχμάλωτος, τα τάγματα τῶν πολεμίων αὐξήσουσα. Ηξει δῆμος ἐπὶ τὴν ἐνεγκοῦσαν που λέμιος. Κερεῖ νεανίας τὴν γῆν, ἣν μειράκιον ἔτι μετὰ τοῦ πατρὸς ἐξειργάσατο. Νῦν ἐν ὁδῷ· νῦν ἀπὸ ἄγεται· νῦν ἔτι δεσμῶτις ἡ Πενταπόλεως ἐφήβεια. ᾿Αμύνει δὲ οὐδεὶς, οὐδὲ δύναται. Καίτοι φασί προθυμεῖσθαι τὸν στρατηγόν· ἀλλὰ οὐ γὰρ ἐῶσιν Αλεξανδρέων οι κακή μοίρα Πενταπόλεως ἐν αὐτῇ στρα τευσάμενοι. Τί γὰρ ἄν τις αἰτιάσαιτο τὸν ἀναίτιον; ᾧ καὶ γῆρας βαθύ, καὶ νόσου καταβολή πολυχρόνιος τὴν συγγνώμην εμνηστεύσατο; Καίτοι ῥᾷστον ἦν, εἰ στρατηγῶν ηὐτυχήσαμεν, ὑπερήφανον στράτευμα, καὶ προσκεκοφὸς τῷ Θεῷ, δίκην ἀσεβείας εἰσπράξασθαι. Ποίων ἱερῶν οὗτοι, ποίων ὁσίων ἐφείσαντο; Οὐ πολλαχοῦ τοῦ τῶν Βαρκαίων πεδίου τὰ νεοσκαφὴ τῶν μνημάτων ἀνέχωσαν; Οὐ παρὰ τούτων αἱ πανταχοῦ τῆς ὑφ' ἡμᾶς Ἀμπελίτιδος ἐκκλησίαι πυρίκαυστοι, καὶ ἐρείπια; Οὐ τὰς μὲν τραπέζας τὰς ἱερὰς, ὡς βεβήλους, ἐπὶ κρεανομία παρέθεντο· τὰ δὲ μυστικά σκεύη, τὰ λελειτουργηκότα τῇ δημιουργική σπον δεία τελετή, δαίμοσιν εἰς τὴν πολεμίαν κομίζε επι; Τί τούτων ἀνεκτὸν εἰς ἀκοὴν ἐλθεῖν εὐσεβῆ; Οσις γὰρ ἀξιοῖ μνήμης & κατέσεισαν φρουρία, τὴν σκευαγωγίαν, τὰ ἔπιπλα, τὰς βοῦς, τὰς δῖς, ὅται τῶν βαρβαρικών λῃστηρίων ἦταν ἐγκαταλείμματα ταῖς φάραγξιν εγκατακρυπτόμεναι, ἐν τηλικούτοις κακεῖς μικρολογίας αἰτίαν οὐ διαπέφευγε. Καίτοι πεν- drini illi, qui pessimo Pentapoleos fato in ea ipsa τακισχιλίαις ταῖς καμήλοις ἐσκευαγώγησαν. Αριθμῷ δὲ ἀναλύουσι τριπλασίονι τῇ τῶν αἰχμαλώτων προσο θήκη, τοσούτῳ πλείους γινόμενοι. Τέθνηκεν ἀπέτση τα Πενταπόλεως· τέλος ἔχει· διακεχείρισται· ἀπόλωλεν οὐκ ἔτ' ἐστὶ παντελῶς, οὔθ᾽ ἡμῖν, οὔτε βασιλεῖ. Οὔτε γὰρ βασιλεῖ κτῆμα γένοιτ' ἂν, ὅθεν οὐδὲν ἀποίσεται. militarunt. Quid enim est cur quisquam innocentem criminetur, cui et affecta ætas, el diuturna morbi accessio veniam obtinuit? Atqui facillimum erat, modo bonorum ducum copia esset, ab insolenti exercitu, quique Deum offensum haberet, impietatis penas repetere. Quibusnam illi sacris, Γυναίκας και παιδάρια. Conjecturam ad bujus loci emendationem non adhibuissemus, nisi ea foret ejusmodi, cuivis ut probari possit. Quis enim non videt vocem illain γυναῖκας cum παι· δάρια esse copulandam? ut in cladis indicium mulieres duntaxat et pueruli relinquerentur: id quod sequentia omnino convincunt, cum ait Ausurianos ne mulieres quidem ac puerulos reliquisse. Porro pro eo quod erat antea, Yuvalxa (quasi historiam illam mulier quædam scripserit) substituendun puto γυναίκες, ut ὑπελείπετο ad γνωρίσματα rele ratur, alioqui active sumetur. Τῇ δήμιοι ργική σπονδείς. Expungenda vos τελετή, quæ glossema sapit vocis σπουδαίας.

CATASTASIS. in illorum agmen Unnigardas immittat, quatuor adversus eos centuriis opus est; vel erat potius tanto numero opus, ac duce, antequam funditus periissemus, antequam usque adeo hostium res auctæ ac confirmatæ fuissent. In hoc ultimo bello ipse etiam mulieres ad expeditionem profecta sunt. Vidi, inquam, sæpenumero gladio accinctam mulierem, atque una infantem suum lactantem. Quis securum adeo bellum non fortunatum putet? Pudet me et mihi ipsi, et tempori, et reipub. timuisse. Ο veteres illos Romanorum spiritus, qui ubique omnia debellare solebant, qui dissitas continentes tropæis suis conjunxerunt, nunc ab infelici dispersaque gente eo redacti sunt, ut peri culum sit ne præter Græcas urbes, etiam Africanas, ipsamque adeo, quæ in Egypto est, Alexandriam amittant! Est illud quidem quod ad pecuniarum rationem attinet, majoris momenti: hoc vero ad splendorem ac gloriam non minus, si quis erubescere modo novit, ac decoris rationem ullam atque honestatis habet. Pruh audaciam illam, qua freti velut retibus universam provinciam amplexi sunt | Nullus iis accessu mons arduus, nullum satis munitum castellum fuit: regionem omnem pervagati, omnem perscrutati sunt, ælatemqué omnem in servitutem redegerunt. Olim ex historicorum numero ita scribentem nescio quem audio: FEMINAS ET PUERULOS EXCIDIORUM AC SUBVERSIONUM ARGUMENTO RELINQUEΒΑΝΤ. Sed longe aliud Pentapoli contigit. Quæ enim Ausuriano possessio commodior muliercula et infantulo? Ut et illæ ipsis pariant, et ii simul atque adoleverint, una ad militiam ducantur. Sunt enim erga nutritios potius quam parentes animo propensi. O miseram illam quam propagamus coloniam! Captiva juventus agitur quæ hostium exercitus augeat. Veniet hostilis aliquando contra patriam populus. Eum agrum populabit atque exscindet juvenis, quem, cum adolescentulus esset, una cum patre coluerat. Nunc in via est: nunc abducitur: nunc in vinculis adhuc Pentapolitana pubertas est; nec est ullus qui iis opem ferat, aut ferre possit. 302 Neque enim istud sinunt Alexanρωτικά τρόπαια, ὡς παρὰ Μ. Τυρίῳ. Δ. κα. ] ὑπὸ administrari potest. 381 Sed nisi forte quispiam δυστήνου, καὶ νομαδίτου γένους κινδυνεύουσι ταῖς Ελληνίσι Λιβύας προσαποβαλεῖν, καὶ τὴν παρ' Αία γυπτον 'Αλεξάνδρειαν. Ἐκεῖνο μεῖζον εἰς λόγον χρημάτων, τοῦτο δὲ εἰς εὐδοξίαν οὐκ ἔλαττον, εἴ τις οἶδεν αἰσχύνεσθαι, καὶ ποιεῖταί τινα λόγον τοῦ πρέποντος. Ὁ τοῦ φρονήματος, μεθ' ὅσου τὴν χώραν σεσαγηνεύ· κατι! Τούτοις οὐδὲν οὔτε ὅρος ἄβατον γέγονεν, οὔτε φρούριον έρυμνόν· πᾶσαν ὑπεξῆλθον [ἱσ. κώμην] πασαν διηρευνήσαντο • πᾶσαν ἡλικίαν [ἔσ. οἰκίαν] ήνδραποδίσαντο. Πάλαι ποτὲ τῶν παρ' Ελλησι λογο γράφων ἀκούω, ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΚΑΙ ΠΑΙΔΑΡΙΑ ΓΝΩΡΙΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΟΡΘΗΣΕΩΝ ΥΠΕΛΕΙΠΕΤΟ. ᾿Αλλὰ παρὰ ταῦτα μάλιστα γέγονε Πενταπόλει. Τι γὰρ Αὐσουριανῷ κάλλιον κτῆμα γυναίου καὶ βρέφους; Ιν' αἱ μὲν αὐτοῖς τίκτοιεν, οἱ δὲ, ἵνα αὐξηθέντες στρατεύοιντο. Εύνοι γὰρ ἀντὶ τῶν τεκόντων τοῖς θρέ. ψασι γίνονται. Ὦ πονηρᾶς ἀποικίας ἣν ἀποικίζομεν Αγεται νεότης αἰχμάλωτος, τα τάγματα τῶν πολεμίων αὐξήσουσα. Ηξει δῆμος ἐπὶ τὴν ἐνεγκοῦσαν που λέμιος. Κερεῖ νεανίας τὴν γῆν, ἣν μειράκιον ἔτι μετὰ τοῦ πατρὸς ἐξειργάσατο. Νῦν ἐν ὁδῷ· νῦν ἀπὸ ἄγεται· νῦν ἔτι δεσμῶτις ἡ Πενταπόλεως ἐφήβεια. ᾿Αμύνει δὲ οὐδεὶς, οὐδὲ δύναται. Καίτοι φασί προθυμεῖσθαι τὸν στρατηγόν· ἀλλὰ οὐ γὰρ ἐῶσιν Αλεξανδρέων οι κακή μοίρα Πενταπόλεως ἐν αὐτῇ στρα τευσάμενοι. Τί γὰρ ἄν τις αἰτιάσαιτο τὸν ἀναίτιον; ᾧ καὶ γῆρας βαθύ, καὶ νόσου καταβολή πολυχρόνιος τὴν συγγνώμην εμνηστεύσατο; Καίτοι ῥᾷστον ἦν, εἰ στρατηγῶν ηὐτυχήσαμεν, ὑπερήφανον στράτευμα, καὶ προσκεκοφὸς τῷ Θεῷ, δίκην ἀσεβείας εἰσπράξασθαι. Ποίων ἱερῶν οὗτοι, ποίων ὁσίων ἐφείσαντο; Οὐ πολλαχοῦ τοῦ τῶν Βαρκαίων πεδίου τὰ νεοσκαφὴ τῶν μνημάτων ἀνέχωσαν; Οὐ παρὰ τούτων αἱ πανταχοῦ τῆς ὑφ' ἡμᾶς Ἀμπελίτιδος ἐκκλησίαι πυρίκαυστοι, καὶ ἐρείπια; Οὐ τὰς μὲν τραπέζας τὰς ἱερὰς, ὡς βεβήλους, ἐπὶ κρεανομία παρέθεντο· τὰ δὲ μυστικά σκεύη, τὰ λελειτουργηκότα τῇ δημιουργική σπον δεία τελετή, δαίμοσιν εἰς τὴν πολεμίαν κομίζε επι; Τί τούτων ἀνεκτὸν εἰς ἀκοὴν ἐλθεῖν εὐσεβῆ; Οσις γὰρ ἀξιοῖ μνήμης & κατέσεισαν φρουρία, τὴν σκευαγωγίαν, τὰ ἔπιπλα, τὰς βοῦς, τὰς δῖς, ὅται τῶν βαρβαρικών λῃστηρίων ἦταν ἐγκαταλείμματα ταῖς φάραγξιν εγκατακρυπτόμεναι, ἐν τηλικούτοις κακεῖς μικρολογίας αἰτίαν οὐ διαπέφευγε. Καίτοι πεν- drini illi, qui pessimo Pentapoleos fato in ea ipsa τακισχιλίαις ταῖς καμήλοις ἐσκευαγώγησαν. Αριθμῷ δὲ ἀναλύουσι τριπλασίονι τῇ τῶν αἰχμαλώτων προσο θήκη, τοσούτῳ πλείους γινόμενοι. Τέθνηκεν ἀπέτση τα Πενταπόλεως· τέλος ἔχει· διακεχείρισται· ἀπόλωλεν οὐκ ἔτ' ἐστὶ παντελῶς, οὔθ᾽ ἡμῖν, οὔτε βασιλεῖ. Οὔτε γὰρ βασιλεῖ κτῆμα γένοιτ' ἂν, ὅθεν οὐδὲν ἀποίσεται. militarunt. Quid enim est cur quisquam innocentem criminetur, cui et affecta ætas, el diuturna morbi accessio veniam obtinuit? Atqui facillimum erat, modo bonorum ducum copia esset, ab insolenti exercitu, quique Deum offensum haberet, impietatis penas repetere. Quibusnam illi sacris, Γυναίκας και παιδάρια. Conjecturam ad bujus loci emendationem non adhibuissemus, nisi ea foret ejusmodi, cuivis ut probari possit. Quis enim non videt vocem illain γυναῖκας cum παι· δάρια esse copulandam? ut in cladis indicium mulieres duntaxat et pueruli relinquerentur: id quod sequentia omnino convincunt, cum ait Ausurianos ne mulieres quidem ac puerulos reliquisse. Porro pro eo quod erat antea, Yuvalxa (quasi historiam illam mulier quædam scripserit) substituendun puto γυναίκες, ut ὑπελείπετο ad γνωρίσματα rele ratur, alioqui active sumetur. Τῇ δήμιοι ργική σπονδείς. Expungenda vos τελετή, quæ glossema sapit vocis σπουδαίας.

quibus religiosis locis pepercerunt? Nonne in mul- Τίς δ' ἂν οἴσεται παρὰ τῆς ἐρήμου καρπούς; Με' tis agri Barcæi locis sepulcra recentia effoderunt? ἐμοὶ πατρὶς, ἣν ἀπολείψω· παρὰ γὰρ ναῦν ἔστι μια, Nonne ab iisdem ipsis per universam Ampelitidem, τὸ μὴ οὐκ ἤδη πελάγιον εἶναι, καὶ νήσῳ περίπου quæ quidem sub nostra potestate est, ecclesiæ πεῖν Αἰγύπτῳ γὰρ ἀπιστῷ· κἀκεῖ δύναται δια omnes succensæ sunt, atque in rudera et ruinas βῆναι κάμηλος Αυσουριανὸν ὁπλίτην βαστάσασα. Μην redacta? Non sacras mensas perinde ac profanas σιώτης οἰκήσω, πένης ἀπὸ κτηματικού μέτοχος ad dividendas carnes apposuerunt? Mystica porro ἀτιμότερος ἀστοῦ Κυθηρίου. Πολυπραγμονών γὰρ vasa, quibus ad publicas sacrasque libationes ute- ἤδη μανθάνω Κύθηρα τὸ πέραν εἶναι τῆς Πενταπό bantur, nonne ad obeundas dæmonum cæremonias λεως. Ἐκεῖ με τυχόν οἴσουσιν ἄνεμο νότοι· παρ' in hostilem regionem translata sunt? Quidnam ἐκείνοις βιώσομαι, ξένος, ἀλήτης. Καὶ ἂν ἐπὶ horum religiosis auribus tolerabile est? Nam qui χειρήσω τι περὶ εὐγενείας εἰπεῖν, ἀπιστήσουσιν. commemorare velit quot castella demoliti sint, quantum utensilium, ac supellectilis avexerint boves item ovesque omnes, quæ quidem e barbarorum præda servatæ reliquiæ in præruptis montium et cavernis abditæ fuerant: is in tantis malis non sine vitio aliquo minutis persequendis nimiura anxius videatur. Quanquam quinque camelorum millibus prædam avexisse dicuntur. Numero aplein triplo majore redeunt, accessione captivorum tanto plures effecti. Periere, exstinctæ sunt Pentapolitanæ ad exitum venerunt, confectæ sunt, occiderunt: neque nobis omnino amplius, neque impera tori supersunt. Neque enim imperatoris ea possessio dici potest, e qua nihil utilitatis reportet. Ecquis vero fructus ex deserto colligere ullus possit? Neque mihi patria superest, quam deseram: sola enim navis inopia facit, ut nondum in alto navigem, et ad insulam aliquam appellam. Nam Ægypto diffido, propterea quod eo quoque camelus pervenire potest Ausurianum militem gestans. In insulis itaque degam, inops ex divite, inquilinus, Cytherio cive ignobilior. Nunc eniun demum cu riosius inquirens audio Cythera ultra Pentapolim esse sita. Illuc me fortassis austri deferent, apud illos degam hospes profugus. Quod si quid de generis mei nobilitate jactare audeam, fidem nullam adhibebunt. res, 303 Heu Cyrenem, cujus publicæ tabulae ad me usque stirpis Herculeæ successionem deducunt! Non enim ineptus videar, cum inter scientes propagatam inde nobilitatem deploro. Prol sepulcra illa Dorica, quorum particeps non ero! Heu infelicem Ptolemaidem, cujus ego postremus omnium sacerdos fui! Verum ea calamitas animo meo adbarescit. Nihil dicere amplius possum, lacrymæ linguam meam impediunt: totus sum in ea cogitatione defixus, quod mihi sacra derelinquenda sint. Navigatione quidem hinc me subducere oporteret: sed cum ad navem conscendendam quispiam vocabit, paulisper ut exspectet ab illo petam. Prinum enim ad Dei templum accedam: tum altare circumibo pretiosissimum pavimentum lacrymis perfundam. Non prius abscedam, quam januam illam thronumque illum osculatus fuero. Ο quoties Dei fidem appellabo, ac vultum convertam! 0 quoties cancellis manus injiciam! Sed vehemens quædam res est ac violenta, necessitas. Cupio somnum oculis meis nullo tubarum strepitu interruptum concedere. Quo tandem usque ad murorum propugnaculum stabo? Quousque turrium intervalla custodian Defessus sum nocturnas excubias disponens, ac vicissim et custodiens ipse alios, et ab aliis custoditus. Et qui sæpenumero in contem-. plando siderum exortu pervigilem noctem duxi, eumdem me modo tædet observandis hostium incursionibus invigilare. Ad aquam demensam dormimus: atque ea somni pars, quæ mihi sorte "αμοι Κυρήνης, ἧς αἱ δημόσιαι κύρβεις μέχρις ἐμοῦ κατάγουσι τὰς ἀφ' Ηρακλέους διαδοχάς! 0: γὰρ ἂν εἴην ἀρχαῖος, ἐν εἰδόσιν ολοφυρόμενος την καταβεβλημένην εὐγένειαν. Ὅμοι τῶν τάφων, ὧν οἱ μεθέξω τῶν Δωρικών! Ὅμοι Πτολεμαΐδας, της ἀνα εδείχθην ὕστατος ἱερεύς! ᾿Αλλὰ πρόσεστι μοι τὸ δει νόν· οὐκέτι δύναμαι λέγειν· ἐπιλαμβάνεται μου την γλώττης τὰ δάκρυα. Γέγονα πρὸς τὴν φαντασίαν τῆς τῶν ἱερῶν ἀπολείψεως. Εδει μὲν οἶχεσθαι πλέον τας· ἀλλ' ὅταν ἐπὶ ναῦν τις καλῇ, μικρὸν ἀναμεῖναι δεήσομαι. Βαδιοῦμαι γὰρ πρῶτον ἐπὶ τὸν νεῶν τοῦ Θεοῦ· κυκλώσομαι τὸ θυσιαστήριον· δάκρυσι βρέξει τὸ τιμαλφέστατον ἔδαφος. Οὐκ ἀποδραμοῦμαι πριν θύραν ἐκείνην καὶ θρόνον ἐκεῖνον ἀσπάσασθαι. Τ ποσάκις θεοκλυτήσω τε, καὶ μεταστραφήσομαι ὁ ποσάκις ταῖς κιγκλίσι τὰ χεῖρε προσμάζομαι! ἰσχυρὸν ἀνάγκη πρᾶγμα, καὶ βίαιον. Ἐπιθυμῷ δοῦ ναι ὀφθαλμοῖς ὕπνον ἀπερισάλπιστον. Μέχρι τότε παρὰ ἔπαλξιν στήσομαι; Μέχρι πότε τηρήσω το μετ ταπύργιον; Απαγορεύω φυλακὰς ἐπιτάττων νυχτ ρινὰς, καὶ φυλάττων ἐν τῷ μέρει, καὶ φυλαττόμενος, ὁ πολλὰ πρότερον ἀγρυπνήσας ἐπὶ ταῖς ἄστρων ἐπι στολαῖς. Αποκναίομαι νῦν ἐγρηγορῶν ἐπὶ ταῖς τῶν πολεμίων ἐπιβολαίς. Προς διαμεμετρημένον ὕδωρ καθεύδομεν· καὶ τὸ λαχόν μοι μέρος εἰς ὕπνον άφαι· ρεῖται πολλάκις ὁ κώδων ὁ φυλακτήριος "Αν δὲ καταμύσω μικρὸν, ὦ τῶν ἐνυπνίων τῶν σκυ θρωπῶν! εἰς οἷα παραπέμπουσιν ἡμᾶς εἰ μεθ' ἡμέσ ραν φροντίδες. Τὸ λῆξαι πόνων, ἄρξασθαι πόνων ἐστί. Φεύγομεν, άλισκόμεθα, τιτρωσκομεθα, δεδί DION. PETA VII NOTÆ. Καὶ νήσῳ περισκοπεῖν. Forte προσκωπεῖν, quod est appellere. Γρ. νῆσον. Ο κώδων ὁ φυλακτήριος. Istiusmodi χώ છે δωνος, quo vigiles utebantur, meminit Plutarch. in Aralo: Αναβαινόντων δὲ τῶν πρώτων, ὁ τὴν ἑωθινὴν φυλακὴν παραδιδοὺς ἐφώδευε τῷ κώδωνι, etc.

quibus religiosis locis pepercerunt? Nonne in mul- Τίς δ' ἂν οἴσεται παρὰ τῆς ἐρήμου καρπούς; Με' tis agri Barcæi locis sepulcra recentia effoderunt? ἐμοὶ πατρὶς, ἣν ἀπολείψω· παρὰ γὰρ ναῦν ἔστι μια, Nonne ab iisdem ipsis per universam Ampelitidem, τὸ μὴ οὐκ ἤδη πελάγιον εἶναι, καὶ νήσῳ περίπου quæ quidem sub nostra potestate est, ecclesiæ πεῖν Αἰγύπτῳ γὰρ ἀπιστῷ· κἀκεῖ δύναται δια omnes succensæ sunt, atque in rudera et ruinas βῆναι κάμηλος Αυσουριανὸν ὁπλίτην βαστάσασα. Μην redacta? Non sacras mensas perinde ac profanas σιώτης οἰκήσω, πένης ἀπὸ κτηματικού μέτοχος ad dividendas carnes apposuerunt? Mystica porro ἀτιμότερος ἀστοῦ Κυθηρίου. Πολυπραγμονών γὰρ vasa, quibus ad publicas sacrasque libationes ute- ἤδη μανθάνω Κύθηρα τὸ πέραν εἶναι τῆς Πενταπό bantur, nonne ad obeundas dæmonum cæremonias λεως. Ἐκεῖ με τυχόν οἴσουσιν ἄνεμο νότοι· παρ' in hostilem regionem translata sunt? Quidnam ἐκείνοις βιώσομαι, ξένος, ἀλήτης. Καὶ ἂν ἐπὶ horum religiosis auribus tolerabile est? Nam qui χειρήσω τι περὶ εὐγενείας εἰπεῖν, ἀπιστήσουσιν. commemorare velit quot castella demoliti sint, quantum utensilium, ac supellectilis avexerint boves item ovesque omnes, quæ quidem e barbarorum præda servatæ reliquiæ in præruptis montium et cavernis abditæ fuerant: is in tantis malis non sine vitio aliquo minutis persequendis nimiura anxius videatur. Quanquam quinque camelorum millibus prædam avexisse dicuntur. Numero aplein triplo majore redeunt, accessione captivorum tanto plures effecti. Periere, exstinctæ sunt Pentapolitanæ ad exitum venerunt, confectæ sunt, occiderunt: neque nobis omnino amplius, neque impera tori supersunt. Neque enim imperatoris ea possessio dici potest, e qua nihil utilitatis reportet. Ecquis vero fructus ex deserto colligere ullus possit? Neque mihi patria superest, quam deseram: sola enim navis inopia facit, ut nondum in alto navigem, et ad insulam aliquam appellam. Nam Ægypto diffido, propterea quod eo quoque camelus pervenire potest Ausurianum militem gestans. In insulis itaque degam, inops ex divite, inquilinus, Cytherio cive ignobilior. Nunc eniun demum cu riosius inquirens audio Cythera ultra Pentapolim esse sita. Illuc me fortassis austri deferent, apud illos degam hospes profugus. Quod si quid de generis mei nobilitate jactare audeam, fidem nullam adhibebunt. res, 303 Heu Cyrenem, cujus publicæ tabulae ad me usque stirpis Herculeæ successionem deducunt! Non enim ineptus videar, cum inter scientes propagatam inde nobilitatem deploro. Prol sepulcra illa Dorica, quorum particeps non ero! Heu infelicem Ptolemaidem, cujus ego postremus omnium sacerdos fui! Verum ea calamitas animo meo adbarescit. Nihil dicere amplius possum, lacrymæ linguam meam impediunt: totus sum in ea cogitatione defixus, quod mihi sacra derelinquenda sint. Navigatione quidem hinc me subducere oporteret: sed cum ad navem conscendendam quispiam vocabit, paulisper ut exspectet ab illo petam. Prinum enim ad Dei templum accedam: tum altare circumibo pretiosissimum pavimentum lacrymis perfundam. Non prius abscedam, quam januam illam thronumque illum osculatus fuero. Ο quoties Dei fidem appellabo, ac vultum convertam! 0 quoties cancellis manus injiciam! Sed vehemens quædam res est ac violenta, necessitas. Cupio somnum oculis meis nullo tubarum strepitu interruptum concedere. Quo tandem usque ad murorum propugnaculum stabo? Quousque turrium intervalla custodian Defessus sum nocturnas excubias disponens, ac vicissim et custodiens ipse alios, et ab aliis custoditus. Et qui sæpenumero in contem-. plando siderum exortu pervigilem noctem duxi, eumdem me modo tædet observandis hostium incursionibus invigilare. Ad aquam demensam dormimus: atque ea somni pars, quæ mihi sorte "αμοι Κυρήνης, ἧς αἱ δημόσιαι κύρβεις μέχρις ἐμοῦ κατάγουσι τὰς ἀφ' Ηρακλέους διαδοχάς! 0: γὰρ ἂν εἴην ἀρχαῖος, ἐν εἰδόσιν ολοφυρόμενος την καταβεβλημένην εὐγένειαν. Ὅμοι τῶν τάφων, ὧν οἱ μεθέξω τῶν Δωρικών! Ὅμοι Πτολεμαΐδας, της ἀνα εδείχθην ὕστατος ἱερεύς! ᾿Αλλὰ πρόσεστι μοι τὸ δει νόν· οὐκέτι δύναμαι λέγειν· ἐπιλαμβάνεται μου την γλώττης τὰ δάκρυα. Γέγονα πρὸς τὴν φαντασίαν τῆς τῶν ἱερῶν ἀπολείψεως. Εδει μὲν οἶχεσθαι πλέον τας· ἀλλ' ὅταν ἐπὶ ναῦν τις καλῇ, μικρὸν ἀναμεῖναι δεήσομαι. Βαδιοῦμαι γὰρ πρῶτον ἐπὶ τὸν νεῶν τοῦ Θεοῦ· κυκλώσομαι τὸ θυσιαστήριον· δάκρυσι βρέξει τὸ τιμαλφέστατον ἔδαφος. Οὐκ ἀποδραμοῦμαι πριν θύραν ἐκείνην καὶ θρόνον ἐκεῖνον ἀσπάσασθαι. Τ ποσάκις θεοκλυτήσω τε, καὶ μεταστραφήσομαι ὁ ποσάκις ταῖς κιγκλίσι τὰ χεῖρε προσμάζομαι! ἰσχυρὸν ἀνάγκη πρᾶγμα, καὶ βίαιον. Ἐπιθυμῷ δοῦ ναι ὀφθαλμοῖς ὕπνον ἀπερισάλπιστον. Μέχρι τότε παρὰ ἔπαλξιν στήσομαι; Μέχρι πότε τηρήσω το μετ ταπύργιον; Απαγορεύω φυλακὰς ἐπιτάττων νυχτ ρινὰς, καὶ φυλάττων ἐν τῷ μέρει, καὶ φυλαττόμενος, ὁ πολλὰ πρότερον ἀγρυπνήσας ἐπὶ ταῖς ἄστρων ἐπι στολαῖς. Αποκναίομαι νῦν ἐγρηγορῶν ἐπὶ ταῖς τῶν πολεμίων ἐπιβολαίς. Προς διαμεμετρημένον ὕδωρ καθεύδομεν· καὶ τὸ λαχόν μοι μέρος εἰς ὕπνον άφαι· ρεῖται πολλάκις ὁ κώδων ὁ φυλακτήριος "Αν δὲ καταμύσω μικρὸν, ὦ τῶν ἐνυπνίων τῶν σκυ θρωπῶν! εἰς οἷα παραπέμπουσιν ἡμᾶς εἰ μεθ' ἡμέσ ραν φροντίδες. Τὸ λῆξαι πόνων, ἄρξασθαι πόνων ἐστί. Φεύγομεν, άλισκόμεθα, τιτρωσκομεθα, δεδί DION. PETA VII NOTÆ. Καὶ νήσῳ περισκοπεῖν. Forte προσκωπεῖν, quod est appellere. Γρ. νῆσον. Ο κώδων ὁ φυλακτήριος. Istiusmodi χώ છે δωνος, quo vigiles utebantur, meminit Plutarch. in Aralo: Αναβαινόντων δὲ τῶν πρώτων, ὁ τὴν ἑωθινὴν φυλακὴν παραδιδοὺς ἐφώδευε τῷ κώδωνι, etc.