AD ENCOMIUM CALVITII NOTÆ. versatur, necis patrate reus habetur et omnium accusationem subit; atque re ipsa ostendit Samaritam licet ethnicum humaniorem sacerdote aut levita erga Judæum Hierosolymis profectum fuisse, idque confiteri legisperitum adigit, ita ut sine dis - crimine omnibus bene facial ac diligat quicunque ejusdem natura particeps est. • Sic, inquit, facito, et salvus eris. › ὡς ἐχθρὸν ὁρᾶν· πάντα δὲ ἄνθρωπον πλησίον ἡγεῖ. qui in adversitate, in periculis, in vitæ discrimine σθαι τὸν εὐεργεσίας δεόμενον, καν τε ἐθνικὸς ἦν κάν τε Ἰουδαῖος. Τούτῳ γοῦν τῷ τρόπῳ, καὶ τόν τα ἱερέα, καὶ τὸν Λευΐτην τοὺς μὴ εὖ ποιήσαντας τὸν ὑπὸ τῶν λῃστῶν τετραυματισμένον ἀποδείκνυ σιν, οὐ πλησίον ὄντας, ἀλλ᾽ ἀλλοτρίους μᾶλλον, καὶ φονεῖς καὶ ἐχθρούς· παντὶ γὰρ τῷ ἔν τινι πόνῳ, ἢ κινδύνῳ, ή φόνῳ βοηθεῖν δυναμένῳ, καὶ μὴ βοηθόν παρέχοντι χεῖρα, τὰ τοῦ φόνου αἴτιον ἐπιγράφεται καὶ οὐδεὶς ὃς οὐ τοὺς τοιούτους ἐσχάτως μέμφεται· καὶ μέντοι τῷ λόγῳ τούτῳ, καὶ τὸν ἐθνικὸν Σαμα ρεί την φιλανθρωπότερον τοῦ ἱερέως καὶ Λευΐτου, ἐπὶ τὸν ἐξ Ἱερουσαλὴμ καταβαίνοντα Ἰουδαῖον πείθει καὶ τὸν νομικὸν ἀνομολογήσαι, μᾶλλον δὲ πλησίον· καὶ μηδένα διαιρεῖν, ἁπλῶς δὲ πάντα εὐεργετεῖν καὶ ἀγαπῶν τὸν ὑπὸ τὴν αὐτὴν φύσιν τελοῦντα· «οὕτω γὰρ, φησί, ποίει καὶ σώζῃ. ο JOAN. GEORGII KRABINGERI NOTÆ AD SYNESII ENCOMIUM CALVITII *. (1-2) Συνεσίου φαλάκρας εγκώμιον. Sic codd. Par. Vatic. et Monac. una cum editis libris. Fior. et Par. Συνεσίου om. Venet. exhiint Τοῦ αὐτοῦ φαλάκρας εγκώμιον. Post Συνεσίου Rebd. inserit λόγος. Monac. habel Συνεσίου Κυμηναίου φιλοσόφου φαλάκρας ἐγκ., cod. Matrit. n. I. XIX, apud Iriarten (Reg. biblioth. Matrit. codd. Graece. Diss. vol. 1, p. 247), Συνεσίου Κυρηναίου φιλοσόφου καὶ ρήτορος φαλάκρας έγχ. Monac. E, Συνεσίου Κυρηναίου λόγος, φαλάκρας έγχ. Monacc. [ D, Τοῦ αὐτοῦ φαλάκρ. Εγκ. λόγος τρίτος. Contra Flor. Β. Τοῦ αὐτοῦ ὑπὲρ φαλ. Par. B, et Barb., Συνεσίου Κυρηναίου φιλοσόφου καὶ ἐπισκόπου Πτολεμαΐδος (Bari. Πτολεμαϊδος, sic) λόγος κατὰ κόμης καὶ ὑπὲρ φαλάκρας. Venet. A, Συνεσίου Κυρηναίου ἐπισκόπου ἐγκώμιον περὶ φαλάκρας. Sed φαλάκρας Εγκώμιον confirmatur quoque a Nicephoro Callisto Mistor. eccl. Σιν, 55, ι. II, pag. 571, C, et a Macario Chrysocephalo in Roset. ap. Villoison. in Aneco dott. Gr., t. II, pag. 9, nec non ab Eudocia in Viol. ap. eumdem Villois., t. I, p. 389, et ab Suida v. Συνέσιος, ubi tamen ut in Joan. Tzetzæ Chiliad. ::, 725, inverso orline legitur 'Εγκώμιον φαλάκρας. Post dicta a Petario in Monito, digna vero imprimis est quæ apponatur ipsius Synesti epistola 74, - Pylemenem amicum una cum bujus opusculi exemplo Constantinopolin missa, cujus verba hæc sunt: Επεμψά σοι τον λόγον Αττικουργῆ τῆς ἀκρι τοὺς ἐργασίας, ὃν ἂν μὲν ἐπαινέτῃ Πυλαιμένης ή κριτικωτάτη τῶν ἀκοῶν, αὐτὸ τοῦτο τῇ διαδοχῇ τοῦ χρόνου συνέστησεν· εἰ δὲ μηδὲν φανείται σπουδαῖον· ἔξεστι παίζειν τὰ παίγνια. Εjusdem fere generis est epist. 1, ad Nicandrum scripta, ex qua, cum prolixior sit, quam ut integram addere possimus, ea tantum, quæ ad rem nostram maximi sunt mon.enti, delibemus. Ο δὴ παρὼν οὗτος λόγος, inquit Synesius, ἧστινος μὲν ἔστι μερίδος (sc. τῆς σεμνοτα της φιλοσοφίας καὶ τῆς συννάου ταύτῃ ποιητικῆς, * τῆς πανδήμου ῥητορικῆς), ἀπὸ τῆς ὑποσχέσεως αὐτοῦ κατερεῖ· παρ' ἐμοῦ δὲ οὕτως ἡγαπήθη διαφε - ρόντως, ὡς ἥδιστ᾽ ἂν αὐτὸν εἰσποιῆσαι φιλοσοφίᾳ καὶ τοῖς γνησίοις ἐγκρῖναι. Ἀλλὰ τοῦτο μὲν οὗ φατιν ἐπιτρέψειν οὐδὲ οἱ νόμοι τῆς πολιτείας· δεινοὶ γάρ * Cf supra, toj. 1167. not. (a), εἰσιν εὐγενείας προστάται. Έχει δὲ κέρδος ὅ τι ἂν αὐτῷ λάθρα χαρίσωμαι· καὶ πολλὰ τῆς σπουδαίας μερίδος εἰσήνεγκα (codd. Lips. et Monac. 476, c. editt. Ald. et Naogeorg., atque marg. Morell. exhibent συνεισήνεγκα, quod preferendum videtur). Αν μὲν οὖν καὶ σοὶ δοκῇ, κοίνωσαι (cod. Hon. 490, scribit κοίνωσον) τὸν λόγον τοῖς Ἕλλησιν· ἀποψηφι σθεὶς δ' ἐπανίτω παρὰ τὸν πέμψαντα. Ceterum vid. quæ de ingeniosissimo ac lepidissimo hoc nostri libello docte accurateque nuper disputavit vir erudit. Emilius Theodorus Clausen in Comment. de Synesio philosopho, Libya Pentapoleos metropolita, quæ prodiit Hafniæ 1831, 8 CAPUT PRIMUM. Δίωνι τῷ χρυσῷ τὴν γλῶτταν. De Dione Praso, ob insignia linguæ ornamenta Χρυσοστόμῳ (s. χρυσῷ τὴν γλῶτταν, cf. Themist. or. V. ρ. 63 appellato (vid. Fabric. Bibl. Græc., vol. V, p. 122 sq., ed. Harles.), qui imperante Casare Trajano foruit, ipse noster in Dion., pag. 55, C, ita judicat: Ἡμῖν δὲ ὁ Δίων τῇ μὲν περιβολῇ τῆς γλώττης, Αν χρυσὴν εἶχεν, ὥσπερ καὶ λέγεται, σοφιστὴς ἔστω διὰ πάντων τῶν ἑαυτοῦ, εἴ τις ἀξιοῖ τὴν ἐπιμέλειαν τῆς φωνῆς σοφιστικὸν ἀγώνισμα οἴεσθαί. Theodor. He techit. Miscell., p. 745: Εοικε δὲ καὶ Δίων ὁ Πρου σπεὺς, ὃν ἐπ᾿ εὐφωνίᾳ τοσοῦτον ἐθαύμασαν, ὥστε καὶ χρυσοῦν τὴν γλώτταν καλεῖν, Ἕλληνες, τοῦτ' αυτό ξυνεωρακώς, ὁ νῦν φαμεν, καὶ οίκοθεν, οἶμαι, πεπειραμένος. Mox in Venet. A, pro κόμης perperaui scribitur κώμης. Οὕτω δή τι λαμπρόν. Sic codd. mei omnes. Vulg. δήτα. Herodot. 1, 12, Αἱ δὲ τῶν Αἰγυπτίων (sc. κεφαλαὶ εἰσὶν) οὕτω δή τι ἰσχυραί, μόγις ἂν λίθω παίσας διαρρήξειας. Cf. Boissonad. ad Εunap. p. 557, interprett. ad Theocrit. Id. xv, 83, p. 420, ed. Riessl., Bekker. Spec. Philostr., p. 65 sq., Jacobs. ad Philostrat. Sen. imagg., p. 434, et indic. al Agath. p. 415, ed. Niebuhr. Nostri hæc verba laudans Thorn:s Mag, p. 665, habet δή τοι, confus.One frequentissima. Vid. lleindorf. ad Plat. Phedr., Ρ. 237.

AD ENCOMIUM CALVITU Συνεπιτίθεται γάρ. Par. γάρ. Superscriplum δέ. Ο λόγος τῇ φύσει. Venet. ὅλος ὁ λόγος. Articulus excidit in Petav., 1, 2. In Mon. erat τῇ φύσει δέ, quod vitium m. rec. correxit, deleto artic. τῇ et ad marginem ascriptis vocc. τῇ φύσει. Πρὸς ὁ μέγα μέρος συμβάλλονται. Locutione μέγα μέρος συμβάλλεσθαι, de qua vid. Schomann. ad Isæum p. 492, utitur noster etiam De insomn., p. 13ο. Αἴ τε παρ' ἀξίαν καλούμεναι συμφοραί μέγα μέρος συμβάλλονται πρὸς τὸ λῦσαι τὴν σχέσιν, κ. τ. λ. Petronius c. 109: Quod solum formæ decus est, cecidere capilli: Vernantesque comas tristis abeyit hiems. Nunc umbra nudata sua jam tempora marcent, Areaque altritis ridet adusta pilis. O fallax natura Deum, quæ prima dedisti Ætati nostræ gaudia, prima rapis. Petav. Vid. interprett. ad hunc Petronii locum t. 1, p. 651 sq. ed. Burm. alt. Cæterum cl. Anecdota Hemsterhusiana, p.!, p. 104 sqq. Pro αἷς Venet. vitiose habet οἷς in ras., et mox Mon. ἐκ πέ δων pro ἐκ παίδων. Venet. G. om. ἡ φύσις. Καὶ ὁπηνίκα. Flor. και abest. Proxime Mon. habet ήρχετο. In Mon. p a m. rec. correctum. Μox in Flor. vitiose legitur ἀπεῤῥύει. Elegantem usum verbi ἀποῤῥεῖν, defuere, pro decidere, excidere, delabi, quo sensu Latinis quoque usurpatur effluere aut defluere, egregie illustrat Wyttenbach. ad Plutarch. Opp. mor., i. 11, ρ. 387, ed. Lips. Cf. Bahr. ad Plutarch. Pyrrh., p. 239 sq. et Held. ad Plut. Vit. Timol., p. 352. Noster infr. c. 7, p. 70, Παραγενομένου δὲ, αὖα πάντα, καὶ ἀπὸ ερρύη τῆς ὕλης τὰ παίγνια, epist. 99, p. 237, sq. Τὰ γὰρ μεγάλα τῶν ἔργων, ἂν μὴ τύχῃ λόγων κηρύ κων, ἀποῤῥεῖ τῆς μνήμης. Μέσον – δέδηγμαι τὴν καρδίαν. Flor. δέδειγμαι. Barb. et Rehd. ἐδεδήγμην. Par. δεδήγμην. Δάκνεσθαι est morderi vel pungi, i. e. dolore affici (vid. Lambin. ad. Horat. epist. 1, 16, 38, toin. 1i, p. 269, B, ed. Francof., Wolf. ad Liban. epist. 67, p. 35, Fr. E. Theod. Schmid, ad llorat. 1. 1, t. I, p. 530, Usterius ad Plutarch. Consolat. ad Apollon., p. 6). Respexit haud dubie noster et h: 1. et De regn., c. 1, p.2 (ubi vid. mea, p. 129 seq.); itemque epist. 7, p. 169; aut Platonis Sympos., p. 218, A; aut Aristophanis illud (Acharn. v. 1): Οσα δὴ δέδηγμαι τὴν ἐμαυτοῦ καρδίαν. Cf. Heyler. ad Julian. epist., p. 457. Προσέκειτο. Synes. epist. 44, p. 184, καὶ λέγεται τις αὐτοῖς μοίρα κιναίδοις προσκεῖσθαι. Plato Phedr., p. 210, Ε. ἀνάγκης ἀεὶ προσκειμένης μεταχειρίζεσθαι, ad quem locum vid. Cl. Asti annotat., p. 551, vol. X. Mox pro ἐπ' ἄλλῃ in Vatic. est ἐπ' ἄλλης. Par. A, Mon. et Veneti omnes habent ἐπ' ἄλλην. Sic etiamn Mon. a m. pr.; sed postea v erasum. In Barb. m. rec. ἐπ' ἄλλῃ perperam in ἐπ' ἄλλην mutavit. Vid. Matthiæ Gr. Gr., t. II, p. 4167, Jacobs. ad Philostr. Sen. imagg., p. 400 et 562, et in Lectt. Stobenss., p. 104; Usterius ad Plutarch. Consolat. ad Apollon., p. 37, Bachmann. ad Lycophron. Alexandr. vol. I, p. 67. Synes. epist. 4, p. 166, Καὶ ἥκει τις ἄλλος ἐπ' ἄλλῳ, παῖς ἐπ' ἀνδρὶ, καὶ ἀνὴρ ἐπὶ παιδί, κ. τ. λ. Dion., p. 52, Ούκ οὖν ἐθελήσετε πόνων ἐπὶ πόνοις ἀνέχεσθαι; Lucian. Epigr. xxxvii, v. 3-4 (in Brunck. Analectt., tom. ΙΙ, p. 315), ἄλλον ἐπ' ἄλλῳ σωρεύειν αἰεὶ πλοῦτον. Philostr. Her., p. 4, inir. καὶ ἄλλο ἐπ' ἄλλῳ πονεῖν. Nicephor. Greg. Comment. ad Synes. De insomn., praefat., p. 551, Α, Οὐδὲν καινόν (cod. Mon. 29, κενὸν)· εἰ πολλὰ τῶν πάλαι κακῶς (leg. cumn codd, Monacc. 10, 29 et 87, Rehd. atque Parisinis 831, 2629 et Coisl. 173 apud Boissonad. in Anecdoll. Gracc., vol. II, p. 379, καλῶς) εὑρημένων, καινο τομοῦσιν ἐπὶ τὸ βέλτιον, ὥσπερ ἐκ χρονικῶν περιόδων ἐπ' ἄλλαις (postremum vocabulum in Mon. deest ) ἄλλαι μεγάλαι φύσεις βλαστάνουσι, εἴτε τον χρόνου φύσιν ἔχοντος, ἄλλα ἐπ' ἄλλοις ἀεὶ ἐπιφέραν (cod. Mon. 10, ἐπιφέρει καινότερα· εἴτε τῆς τῶν ἀνθρώπων φύσεως ἀμηχανούσης εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς (codd. Mon. 10, 29 et 461, cum Rehd. ἐξαρχῆς ἐπ (codd. mon. 10, 29 et 87 atque Rehd. ἐς τὸ ἔνα λές. Deinceps in Par. est lacuna usque ad v. 6. εξίστατο (cap. 2, p. 4, 1. 5). Καὶ σύνδυο. Sic pro vulg. σὺν δύο recle Par. D, Florr. (sed a corr. m., ut videtar), Barb., Vat., Veneti C, Mon. el Rebd. Vid. Reiz de Prosodiæ Græc. accentus inclinat., 103, ibique F. A. Wolf., coll. Boissonad. ad Philostrat. Her., p. 419, et ad Nicel. Eugen., 578, nec non in Anecdott. Gr. vol. IV, p. 255. Mon. erat σὺν δύο, quod altera manus mulavit in σύν δυο (sic). Mon. vulgat. sequitur. Proxime Mon. C. καταπλείους. Flor. καταπλείονας, Hon. κατά πλείους. Superscr. γρ. πλείοσι. p. 255. Par. κατά πλείοσι, Barb. καταπλείοσι, Rehd. καταπλείοσι, σας a pr. m. superscripto. Verba καὶ φερομένης in Μon. bis exarata. "Αγειν καὶ φέρειν, abducere, diripere, proverbialis forniula est (vid. Hemsterhus. ad La cian., ι. II, p.264; Poppo ad Lucian. Dialogg. deorr., p. 21, Babr. ad Plutarch. Flaminin., p. 116, et in indic., p. 253). Synes. epist. 127, p. 262, εγε και ἔφερε τὰ Λυδῶν. Τότε δὴ, τότε. De simplice τότε in apodosi collocato dixit Jacob ad Lucian. Torer., p. 7; de diplasiasmo vid. Anecdota Hemsterhus. I. 1, p. 54, Duker. ad Thucyd. v. 16, vol. III, p. 526, Bip., C. F. Hermann. ad Lucian. libell., Quomodo histor. conscribi oporteat, p. 308 seq. Similiter noster infr. c. 17, p. 81, Εἶδον γάρ, είδον. Ceresias. dict. in max. barbarorr. excurs., p. 501. Δ, εἶδον, cidov. Cf. ep. 47, p. 187; ep. 69, p. 217; ep. 75, p. 220; ep. 82, (ubi male 81) p. 228; ep. 94, p. 132; Euripid. Bacch., ν. 971, δεινός σύ, δεινός τ. 1198, μεγάλα, μεγάλα· ν. 1942, μακάριος γὰρ εἶ, μακά ριος, et v. 1375, δεινῶς γὰρ, δεινῶς. Demosth. Philipp. 1, p. 45, Reisk., Εἰσὶ γὰρ, εἰσιν, et p. 55, οὐ γὰρ ἔστιν, οὐκ ἔστιν. Χαλεπώτερα πάσχειν ᾤμην, ἢ ἀπ' Αρχι δάμου τους Αθηναίους. Noster c. 2, p. 64, Κάτω μοι δοκῶ παραπλήσιόν τι παθεῖν ὑπὸ Δίωνος, εἰ ρ. C., καὶ σὺ πειρῶ μηδὲν ὑπὸ τούτου καθεῖν. C. 9. 72, epist. 95, p. 931, Παθεῖν τι κακὸν ὑπ' ἐμοὶ Cr. Heindorf. ad Plat. Phadon., p. 148. Υπ' Αρχιδάμου τους Αθηναίους. Για Thucyd. 11, 19-21, Plutarch. Vit. Periclis, c. 33, Diodor. Sic., xu, 52. Unde proverbium istud Αρχι δάμειος πόλεμος, quod ἐπὶ τῶν λίαν πικρών κα μων dicitur. Vid. Mich. Apost. iv, 50, Arsen Winkel, p. 77, et Lexic. Seguer. in Bekkeri Ammidoll Gr, i. 1, p. 450, coll. Erasmi aliorumque Adagg. Francof. 1679, p. 551. Vox δενδροτομία Leucis fore renda. Proxime Barb. mendose άχαρνών. Non. ἀρχανῶν, marg. ἀχαρνῶν. Μon. ἢ ἀχαρνών - Β. ἀρχανῶν. Imitatus est nostrum Theodules magio ster in epist. ad Joseph. philosophum apud Boisson, Anecdott. Græc., vol. 1, p. 226. Pro απεδείχθην Μon. G, ἀδείχθην. Dein e Flor. B., Mon. A, Par. C, Vat. et Venet. recepi ἀνεπιτήδευτος. Μυπ. Κα bet οὐκ (superscr. ἂν) ἐπιτήδευτος (sic). Min. 8, οὐκ ἐπιτήδευτος. Superscr, ἀνεπιτήδευτος. Πειραι libri tam scripti, quam editi exhibent oùx imthδευτος. Ανεπιτήδευτος, ina fectatus, illustrat Hu tenbach. ad Plutarch. Opp. mor., t. 1, p. 3%. Jamblich. Vit. Pythag. c. 5, p. 446; Kiessl. 16η τε καὶ πλούτου καὶ τῶν ὁμοίων ἀνεπιτήδευτος κατά φρόνησις, ubi codd. Monacc. 102 et 593 make opo νησις. Ultima vocis Εὐβοεύς syllaba in Flor. secunde manui debetur. Quod sequitur ob; non ῥητόν, sed τὸ σημαινόμενον respicit. De boc sch mate vide Matthie Gramm. Gr., §. 433, 9, 11, ρ. 810

Cf. infra c. 22, init. Ita Livius xxa, 57: L. Cantilius, scriba pontificis, quos nunc minores pontifices appellant, qui cum Floronia stuprum fecerat, a pontifice maximo eo usque virgis in comitio casus erat. Aliter Synes. Dion., p. 55, Φέρων ἄκουσμα χαριέν τε καὶ ἡδὺ τοῖς ἀγερώχοις αὐτοῦ (vulg. αὐτοῦ) παιδικοῖς, δι' οὓς ἔχει μὲν πονήρως, κ. τ. λ., ubi orator a neutro genere ad masculinum transit. Sic etiam De Provid., p. 107, παιδάριά τε ἀκολαστότερα τότε δὴ καὶ πλείους μᾶλλον εἰς τὴν οἰκίαν εἰσή ββησαν, ubi codd. Mon. 476, Parisin. 1038 (teste Boissonadio ad Gregor. Corinth. ed. Schæfer., p. 94), Vatic. 92, et Vindob. addunt hoc Schol., Adov einsly πλείω, πλείους εἶπε πρὸς τὸ σημαινόμενον. Conf. Lenting. Animadverss, critt, in Euripid., in Novis Actis litterarr. Societ..Rheno-Traject., t. I, p. 31. Οὓς ἔπιθεν κομόωντας. Par. C, Flor. B, Barb, Monace, omnes, Vat, et Venet. C, dant EntEv. Flor. et Rehd. 8:00ɛ. Cf. ad c. 18, p. 82, cap. 5, init. pro έωθεν Mon. έωθε. De his formis vid. Lobeck, ad Phrynich., p. 284 sq. Dein Flor. a m. pr. κομόωντας, a rec. κομῶντας, Mon. zou!wytas. Iliad. [v. 512]. Plut. Thesco L., 2, E, ed. Francof., Philostratus Heroicis, p. 159 ed. Boissonad.: Κομάν δὲ τὸν Μενέλεων μειρακιωδώς φησιν, ἐπεὶ δὲ ἡ Σπάρτη ἐκόμα, ξυγγιγνώσκειν αὐτῷ τοὺς Ἀχαιοὺς ἐπιχωριάζοντι. Οὐδὲ γὰρ τοὺς ἀπ' Ευδείας έχοντας ἐτώθαζον, καίτοι γελοίως κοι pwvtag. Vide Dionem Chrysost. Orat. 11 de regno, p. 20 (p. 76, et orat. vii, p. 221, ed. Reisk). Petav. Noster De regn., c. 22, p. 42, ed. meæ, Scythas vocal κομῶντας Ευβοεικῶς. Eorparevoer. Synes. De regn., c. 5, p. 7, σὲ δὲ στρατεύει τὸ βασιλεύειν. Theodoret. Fab., I. 11, Præf., p. 218, t. IV, Sirmond., 'Alla hous πάλιν κατὰ τῆς ἀληθείας ἐστράτευσεν. Cf. Abresch. Dilucidat, Thucyd., p. 1, p. 88. Deinceps Venet. ἐπὶ τὴν Τροίαν. Vitiose Venet. οἱ ποίησις. Τῇ ποιήσει a Simcsio significatur modo ἡ Ἰλιάς, modo Odvoσeia. Vid. infra c. 5, p. 67; c. 19, p. 82; c. 20, p. 83; De provid., p. 126, epist. 116, p. 255, et ep. 157, p. 272. Diserte Hermog. Progymm., c. 2; in Rhett, Gr., ed. Walz., vol. 1, p. 16, Aiaφέρει δὲ διήγημα διηγήσεως, ὡς ποίημα ποιήσεως. ποίημα μὲν γὰρ καὶ διήγημα περὶ πρᾶγμα ἔν· ποίησις δὲ καὶ διήγησις περὶ πλείονα. Οἷον ποίησις ἡ Ὀδύσσεια. Ποιήματα δὲ, ἀσπιδοποιία, νεκυομαν Tela, pvnstr popovía. Cf. Aphthon. Progymm., v. 2, ibid. vol. c. p. 60. Τίνα μὲν θεῶν, τίνα δὲ δαιμόνων. Pari πολο θεός εἰ δαίμων distinguuntur a nostro ep. 43, init. Eworväv tis (ita editt. Naogeorg. et Morell., codd. autem Guelf., Lips. et Monace. 50, 476 εἰ 481, Σωτηνᾶν τίς. Male Petav. 1, 2, Σώτηγάν τις) έπεισεν ἢ θεὸς ἢ λόγος ἢ δαίμων, κ. τ. λ., et De isomn., p. 157. Τό γέ τοι πνεῦμα τοῦτο τὸ ψυχικὸν καὶ θεὸς καὶ δαίμων παντοδαπός καὶ εἴδω που γίνεται, ubi Nicephorus, p. 380, G, οἱ μὲν πάλαι Έλληνες θεῶν καὶ δαιμόνων ἔλεγον εἶναι δια φοράν, καὶ θεοὺς μὲν ἐκάλουν τοὺς μείζονας, δαίμο· νας δὲ τοὺς ἧττονας· ὁ δὲ Συνέσιος ποτὲ μὲν δίδωσι τούτοις διαφοράν, ποτὲ δὲ ἀδιαφόρως κέχρηται τοῖς ¿asiv. Cf. Hermann, ad Euripid. llec., v. 161, P. 27. 'Ereléµny. Sic unus Mon. C; reliqui cuin edilt. Ensilury. Vertit et Cornarius, Aggrediebar etiam Epicuri encomium quoddam scribere. Deinceps Venet. mendose habet impos. Mon. xataTzutá (sic). Rehd, et Mon. xat, ut editi libri Par. et Val. κατά ταυτά (καὶ ὁμοίως suprae scripto). Glossam xzì ¿µo!w; exstare in cod. Paris. 4038 annotavit jam Boissonadius in Anecdott. Grace., vol. II, p. 264. Epicuri de diis sententiam expressit Lucretius, 1, 57 seqq.: Omnis enim per se divum natura necesse est Immortali ævo summa cum pace fruatur, Semota ab nostris rebus, sejunctaque longe; Nam, privata dolore omni, privata periclis, Ipsa suis pollens opibus, nihil indiga nostri, Nec bene promeritis capitur, nec tangitur ira. Vid. Ciceron. De nat, D., 1, 16 seqq.; 11, 29 et 65, el m, 32. Add. qui hac de re docte copioseque exposuit, Brucker. Histor. crit. philosophiæ, t. I, p. 1283 seqq. Mox Mon, buváµŋv, niarg. duvaiμην. Dein Flor. αντιδεξόμενος, ει pro η am. rec. superaddito. Par. D. vide: óμevoc, on pro dɛi superscripto. Sed Par. C, Barb., Mon, ABCDE, Vat, et Veneti omnes una cum Rehd. optime habent ávtiồn§óµɛvoç. In Mon. et Rehd. natum videtur ex et. Vulg. ἀντιδειξόμενος. Lectionem a me receptam conjectura jam assecutus est C. Bevingius, Gyninasii Bruxellensis præceptor, in Emendationum in Synes. part. 11, quæ inserta est Novorum annaliam philologg. et pædagogg., curantibus G. Seebodio, J. Chr. Jahnio et R. Klotzio, supplem. 1, 4, 1852, p. 618, ubi de h. 1. annotavit vir doctissimus: Synesius narrat se præ dolore et ira erga deos de scribenda Epicuri laude cogitasse, non quod eadem cum illo de diis sential, ἀλλ' ὡς ὅ τι κἀγὼ validos. Nostrum elegantiaruin studiosum scripsisse arbitror, ávtiðŋžóµevoç lanquam deos, quantum posset, remorsurus, quod se dolore aflixissent. Conjecturæ huic nonnihil favent quae paulo ante dixit, μέσην δέδηγμαι την καρδίαν. Antiquum enim est illud τὸν δακόντα δακεῖν. Vid. Jacobs. Lectt. Stob., p. 44. Epist. 94, p. 324 (imo epist. 95, p. 234), Λυπεῖν γὰρ οἰόμενος λέγει καὶ ὡς δηξόμενος φθέγγεται. Tà τns лporolaç. Alterum articulum, cujus emissione in miss. nihil frequentius est (vid. Jacobs, ad Achill. Tat., p. 398, 569 et 779 sq., idemque ad Philostr. Imagg., p. 229 infr, 353 supr. et 670, Jacob Ouæst. Lucian. Spec., ad calcem Lucian. Toxar., 1, p. 5, Heyler. ad Julian. epist., p. 204), restitui ex Flor. A, in quo a m. rec. superscriptus est. Reliqui inss. et editt. legunt tå προνοίας (Μοιι. ταπρονοίας). Par. et Vat. in contextu male που προνοίας τὰ ἐν τῷ, in marg. vero γρ. ποῦ τὰ πρ. ἐν τῷ. Caterum verba illa Tȧ the povolaç ita sunt vertenda: ea quæ Providentiam spectant. Vid. Schaefer. Apparat. crit. et exeget. ad Demosth. t. 1, p. 214. Sic noster epist. 95, p. 235, τὰ τῆς φιλίας ἡμῶν. Agath. Hist. 1V, 25, p. 262, tà tŷe téxvne. Plura hujus locutionis exempla dederunt II. Steph. De dialect. Attic., p. 178; Fischer. ad Weller. Gramm. t. 1, p. 335; Ast. ad Plat. Legg., p. 46; Wyttenbach, ad Eunap., p. 104 sq.; Matthiæ Gramm. Gr., p. 574; ad Arrian. De expedit. Alex., 1. 1, p. 84. Ellendt Ἐν τῷ παρ' ἀξίαν. Μon. Ο παραξίαν. Verte, In eo, quod præter meritum est. Vid. Scha fer. Apparat. crit. et exeget. ad Demosth., t. I, p. 218, Basilius Magn. epist. 180, t. III, p. 265, A, ed. Garn.: Τί γὰρ οὐκ ἔμελλον, ἄνθρωπος ων, ἀνθρώπῳ ἐλευθέρω παρ᾽ ἀξίαν ἐμπεπλεγμένῳ πράγ ματι συναλγεῖν; Deinceps Mon. E, pro εκάστου Scribit ἑκάστῳ. Rehd. ἐν τῷ παρ' αξίαν, superscr. 6660, Exásto). Male Petavius, Ubinam illa Providentia est, quæ unicuique quod æquum est promeritumque non rependit? 'Αδικών. Pro ἠδικηκώς. De quo praesentis pro perfecto usu vid. Heindorf. ad Plat.” Protag., p. 465 sq. Mon. yuvait, accentu omisso. Pro detopo; in Par. ACD, Flor. B, Vat., Barb., Monac. ABCD et Venet. AB legitur ȧrdéstePOS, EL pro ʼn superscr. Flor. exhibet áŋdéorepo;, ɛt a m. rec. superaddito. Mon. acidéste pov. Eademi confusione in nostri epist. 40, p. 180, cl &è Nisoziwy (cod. Mon. 50 dat vnosalwv. Mon. 490 vusoxiwv. Sed leg. Nisalwy. Vid. Wernsdorf. ad Ilimer. p. 237 seq., et Baehr. ad Plut. Pyrrh., p. 169), ἵππων ἰδεῖν ἔστιν ἀειδέστερος, cod. Guelferbytanus c. Monace. 50, 481 et 400, habet ȧriste-

pos: De permutatione conf. Jacobs. ad Philostr. Imagg., p. 447 sq. Deinde in Petav. 1, operarum vitio irrepserunt hæc, Οὐ δεινὸν εἰ ταῖς γυναιξὶν ἀειδέστερα. οὐ δεινὸν, εἰ ταῖς ἐκ γειτόνων. In Mon. devove davwy corr. Mox Flor. A, Par. D. Venet. et Mon. seribunt &YYITÓW (i. e. EV YELTóvwv). Et ita primitus erat in Rehd.; postea tamen corr. ἐκ γειτ. Mon. έγγκειτόνων (sic). De hac discrepantia vid. Basl. ad Gregor. Corinth., p. 47, Boissonad. ad Eunap., t. 1, p. 354, ibidemque Wyttenbach. t. II, p. 280; Mon. habet &yγειτόνων, ἐκ pro ἐγ supersc. Mon. ΑΕ ἐκγειτόνων, junctim. Al tx Yeɩtówv sunt vicina. Vid. Fischer. ad Weller. Gramm., t. III, b, p. 123. Cf. Synes. De insomn., p. 141, epist. 110, p. 253, et epist. 142, p. 278. Τὰ γὰρ ἐς ἀφροδίτην. Citat hæc Suidas in ν. σωφροσύνη, ubi legitur τὸ γὰρ ἐς σωφροσύνην, item in v. và yap, ubi exstat t yap is owpporivny. Barb., Par. D, Venet. et Mon. E, c. edit. pseudoPetav. (Paris. 1631) præbent els pro εc. Supple ἔχοντα vel φέροντα. Plenius noster De Provid, p. 91, τῶν φερόντων εἰς λοιδορίαν Οσίριδος. Eunap., p. 28, Τὰ ἐς ἀλήθειαν φέροντα. Vid. Siebelis ad Pausan., t. 1, p. 10. Pro eru Suidas 1. alt. babet autós. Post dixatórato; (apud Suid., pro 1. est 6ixatótara) intellige v. Proxime Flor. exhibet βελεροφόντη. Vat. ελλερόντη (sic). Margo codicis Barb. et codices Mon. BD spott. Mon. βελλεροφόντο, η superscr. o. Ante σωφροσύνης io Flor. superscriptus est a m. rec. articulus the. Dein Mon. vitiose habet &µq10670feat. Suidas 1. alt. ȧupioбnthaste. Addit idem pr. 1., post hoc verbum, only Aprototeins. De re vid. Homer., 11. vi, 155 seqq. Cf. Hadr. Jun. Adagg. in Collect. supra citat., p. 613. 'Αλλά και μήτηρ, ἀλλὰ καὶ ἀδελφαί. Alterum ¿á omittunt Mon. AE. Male. Nam iterata particula &λá, ut Latinorum at, vel sed, orationis vim auget. Vid. Wyttenbach. ad Platon. Phædon., p. 142, et in Philomath. t. Ill, p. 87, et Borneinann. ad Xenoph. Conviv. p. 146, coll. Heindorf. ad Horat., sat. 1, 3, v. 32 seq., p. 67. Noster infr. c. 18, p. 82, ᾿Αλλὰ κἂν ἐμοῦ τις, ἀλλὰ (in Flor. et Mon. AE a neglectum) xv autoυ ΣwxpáTous, xv (ita libri omnes et scripti et editi; sed, ni fallor, legendum ἀλλὰ καν) του γεραιτάτου τῶν Ἑλλήνων ὄπισθεν λάβοιτο. Dion., p. 7, ἀλλὰ καὶ (in codd. Par. D, Mon. et Venetis n. 264, et 422, deest xal) Flaúxwv, &λlà (particula hæc in Mon. Com.) xal (deletum xai in Par. D) Kpitias ἐκ τῆς ὁμοίας αὐτῷ διελέγοντο. Eustath. Hysm. x, p. 389 ed. Paris., Αλλ' ὁ τύραννος ἐκεῖνος, ἀλλ' (codd. Mon. 96 et 460, ignorant &λ) Opasùs, &' (novissima voce iidem libri carent) 6 to xypúxiov καταπαίζων, καὶ ὅλον κατεψευσμένος αὐτό, τὴν σὴν παρθενίαν ἀποσεσύληκεν (iidem codd. dant σε σύληχεν). Pro αδελφαί Mon. mendose scribit ἀδελφοί. Trépovic. Hehd. T{ v. Ti hi. I. est eximium, insigne quid. Sic ap. nostrum De regn., c. 32, 56, wyt (i. e. péya) xai bpelos. De provid., p. 119, ὧν τι μέγα) καὶ ὄφελος. Tvwun olovo pwyτés T xat mabely xa exei Evtáciov apethy. Plato Phaedr., p. 242, E, GEμhel, WS TI BYes. Gregor. Naz. or. XIX, p. 366, C. Iva ti yévwvta. Vid. Reynders ad Plat. Sympos., p. 4 seq., et quæ infra annotavi ad c. 24, p. 87. Εδήλωσε δέ. Cod. Flor. δέ. Ven. καὶ ἡ Rapucatis. Eadem lectio exstat in cod. Paris. 831, Leste cl. Boissonadio Anecdott. Gr., vol. IV, p. 297, cui merito improbatur. De re cf. Xenoph. Anabas,, CAPUT II. P. Ταῦτ' ἄρα Mon. habet av:' (sic). De Aulica loquendi formula zaût' &pa, Synesio frequenfer usurpata, vid. mea ad or. De regn., p. 182 Add. nostrum infr. c. 12, p. 76; et Serm. ad Pæon. p. 308. Exotriwuny. Timæus Lex, Platon., p. (184, ed. Koch.): Ποτνιώμενος· ἐπικαλούμενος (vid. Bast. Append. ad epist. crit., p. 21 dum, ubi vid. Ruhnken, coll. Pierson. ad Mer. Attic., P: 327, et Boissonad. ad Eunap., p. 264 sq. el 451, eodemque ad Aristærnet., p. 681 sq.; noster ep. 4, p. 162, Πρὸς τοῦτο αίρεται θόρυβος εξ ἀρχῆς, ἀνδρῶν οιμωγή, γυναικῶν ολολυγή. Απαντες ἐθεοκλύτουν, ἐποτνιῶντο (ubi cod. Guelferbyt. hoc exhibet schol., napexilovy. Mon. vero n. 481, μετὰ κλαυθμοῦ παρεκάλουν), τῶν φιλτάτων υπερι μνήσκοντο. Εp. 140, p. 276, Τί οὖν ποτνικ (Schol. codicis Guelferb., Δυσφορείς και μετά δεινοπαθείας ἱκετεύεις), καὶ ταῖς ἐπιστολαῖς τῶν δακρύων ἐγχεις. Anna Comnena Alex., 1. 1, p. 98, D, ed. Possia, Θρούς δ' ἐπῆρτο πολύς· ᾤμωξαν, ἐποτνιώντο, έθεσ κλήτουν (malim ἐθεοκλύτουν), Θεὸν σωτήρα επιχε houμrevor. Cf. Thom. Mag., p. 731 sq. Καὶ μικρὸν οὐδὲν ἐπενόουν. Venet. ύπε Evdou. Loquendi usum illustrant Fritzschius ad Lucian, Alexandr., c. 4, p. 224, et Jacob ad cumd. libell., c. 1, p. 3. "O te xpóroç. Vitiose Mon. E. ¿rı Dein Mon. pro συνηθεστέραν nutile συνηστέραν. Τum e Flor. rescripsi molyoɛv. Nam illud vù quod vocant Epeλxuotixóv ante consonantes litteras à recentioribus cum vi addi solet. Vid. Boissonad. ad Eunap., p. 464, et ad Aristænet., p. 455, Puppo Prolegg, ad Thucyd., p. 219, Grauert ad Aristid., p. 117, Ast. ad Plat. Protag., p 30, et 128, idemque ad Plat. Phædr., p. 429, quibus addantur Censor Diodori Biblioth. hist., Excerptt. Vatice. ex edit. Ludov. Dindorf. in Ephemeridibus univers. litterar., tom, I, anni 1830, 141, et Jacobs ad Ælian. De nat. animall., L. I Præfat., p. xxn sqq. Cæterum cf. Synes., ep. 113, γ. 254, Οἷς ἡμᾶς ὁ χρόνος συνηθεστέρους ἐποίησεν. De re vid. Usteri ad Plutarch. Consolat, ad Apollon., p. 4 et 76. "(31) Kareɛarborn rov Adðovç. Sic Hm. A. Par. C, Vat. et Veneti C. Flor. xateĝaviotŋ], É supra Escripto. Reliqui libri scripti et editi xxxvi. In Rhed, supra as, posituin. De hujus verbi can genitivo structura vid. Wesseling. ad Diodor. Sic., t. 11, p. 17%, 84. Noster De Provid., p. 100, Kai ὑπ' αὐτῶν δυναμοῦται τοῦ νοῦ κατεξανιστάμενα. Για vulg. tó de codd. omnes recte habent, ceplo Par. A, in quo est τὸ κατά μικρόν. Γω Matthiæ Gramm. Gr., p. 575, Fritzschius in Quasi. Lucian., p. 46 seq., Jacobs in Darmstadtiensibus Ephemeridd. scholastt., 1828, sect. 11, n. 132, 1 1089, Grauert ad Arist. Declamatt. Leptin., p. 103; Mon. AC xataμixpóv, junctim. Aià ravra phon fir xal drépepor. Mon, AG diataūta. Mon. pov. Achill. Tat., 11, 7, p. 30, 50, ῥᾴων γεγονέναι 11, 8, p. 31, 2%, βᾴων οὖν ἔγι γόνειν τ, 22, p. 125, 6, ῥᾴων ἐγεγόνει. Νιι 1:4, p. 254, ἀλλ' ἔστι σοι Bcon airs, Basil. M. ep. 4, t. III, p. 70 ed. Garn. toi ypaμas:. Cf. Bergler. ad Alciphr. 1, 38, p. 183, Reitz. ad Lucian. Lexiph., t. V. p. 514, Hell. ad Artemid., t. 11, p. 507, Wyttenbach. ad Plutarch. Opp. mor., t. II, p. 43 ed. Lips. 'Avagipur, resipiscere, respirare, recreari, illustrant Zeunius ad Viger. De idiot. I. Gr. p. 187, Wernsdorf. I. ad Himer., p. 141, Matthæi in xxi, Vett. et claror. medicorum Græc. varr. opuscc., p. 176; Boissonad. ad Eunap., 1. 1, p. 323 sq. et 373; Jacoba ad Philostr. Imagg., p. 609; Fritzsche ad Lucian. Alexand., c. 25, p. 236; Jacobs ad eumdem, p. 31; noster Calastas. dict. in maximam barbarorum cz curs., p. 299 (ubi perperan excus. 301), all' περ ζῶον δυσθανατοῦν, ἀνέφερε καὶ συνήθροιζε ( Pentapolis) τοῦ πνεύματος τὸ λειπόμενον. Ανθυπήνεγκεν αὐτὸ ῥεῦμα ἕτερον. Riester cp. 89, p. 250. – Ὥσπερ ρεύματος ανθυπενεχθένω

NOTÆ. τος, καὶ τὰ κοινὰ καὶ τὰ ἴδια. Pro vulg. αὐτῷ ἐπ codd. Par. C, Barb., Mon. Ď, Vai, et Venetis restitui autó. Flor. legit autò, w superscripto. Aútó h. 1. est vel, adeo, s. statim. Vid. Hermann. ad Viger. De idiot. l. Gr., p. 733. Vocamium ῥεῦμα, τι κύμα οι κλύδων, ad belli vel puguas impetum transferri monuit Blomfieldius in Clossar, ad Eschyl. Sept. c. Theb., v. 64. Proxine Mon. om. xal. Dein Venet. μetà toÙ GuvnɣóFou scribit. poc 8vooi Hoaxλñs. De hoc proΠρὸς δύο verbio celebratissimo vide Hadr. Jun. Adagg., p. 95, Heindorf. ad Plat. Euthyd., p. 385, Wyttenbach. ad Plat. Phardon., p. 236 sq., Ast. ad Plat. Legg., p. 516, el Phadon., p. 688, Boissonad. ad Nicet. Eugen., p. 331 sq. et egregiam Ruhnkenii Annotationem in Biblioth, crit. nov., vol. 11, p. 15 seq., nuper publici juris factam. Quibus add. Walz. ad Arsen. Viulet., p. 394 sey. Tove Molicribuç. Cleatum et Eurytum, Actoris et Moliones lilios, alias a patre Actoridas (s. Actorionas), hic a matre Molionidas (s. Molionas) vocatos (vid. Homer. II. 11, 621, 1x, 708 et 749, et xxiii, 638, Pausan., v, 2, 1, vi, 20, 8 et VII, 14, 6. Apollodor., 11, 7, 2; ibique Heyn., t. II, p. 184, et Walz. ad Arsen., 1. c.), qui, cum Augeæ, Eleorum regi, contra Herculem opitulatum venissent, Dameone ejus socio interfecto, ipsum ab Elide propulsarunt; postea vero quam ludos Isthmios spectatuın iverunt, prope Cleonas ex insidiis ab eo interempti sunt. Vid. Pausan. vi, 20, 8; v, 2, 1 el Πρὸς τὴν ύδραν. Τήν in Rehd. erasum. De locutione sig ¿ví vid. Færtsch. Comment, crit, de locis nonnullis Lysiæ et Demosth, p. 44 seq., coll. Beier. ad Cic. De offic., t. I, p. 128. Deinceps Barb. habet συνειστήκεσαν. 'O xapniroç. Accentus in Mon. a m. rec. correctus. Barb. et Mon. una cuin Rhed. scribant καρκίνος. Vitiose Flor. αὐτή. Kär dæɛizer. Etiam defecisset. De verbo ånetnety vid. Blonifield. Glossar, in Eschyl. Sept. c. Theb., v. 840, et Bebr. ad Plutarch. Flamin., p. 91, idemque ad Plut. Pyrrh., p. 198. Noster De regr.. c. 19, p. 55, ἀπειπὼν πρὸς τοὺς πόνους ἐκὼν diwens tyhpa. Cf. De insomn., p. 148; et Nicephor. Commentar., p. 426, C. Eodem sensu usurpatur a Synesio verbum àɛprévaɩ, de quo vide Held. ad Plut. Timol., p. 384, in Serm. ad Pæon., p. 308, Καὶ Ξενοφῶν ἀπειρηκότας ὑπὸ τῶν συμφορῶν καὶ θανατώντας, ήδη τους μυρίους παραλαβών, ἀπ' ἄκρας τῆς Περσῶν ἐπικρατείας κατήγαγεν, κ. τ. λ. Cf. Basil. M. epist. 4, t. III, p. 69, ed. Garn. Mox in Val. est tov '16AEwv. Par. habet lóλew (sic) v scripto supra w. In Mon. 'Hew ex 'Iwλsw natum. Jolai, Iphiclis filii, qui ab Hercule contra hydram Lernaam et qui eam adjutum venerat cancrum dimicante in auxilium vocatus esse dicitur, item mentio fit in nostri ep. 150, p. 289, Peoυ St Edɛɩ δήπου καὶ Ἡρακλέους· οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ Ἰόλεω συμ μάχου καὶ παραστάτου. Flor. scribit aytemiγάγετο (sic). Καγώ μοι δοκῶ лaðsīr. Noster De regn., τ. 28 p. 50, Κατιδεῖν ἐμοὶ δοκῶ καὶ τοῖς ἰδιώταις. Cum perfecti infinitivo legitur pot doxw epist. 19. imit., Οὐκ ἐν αἰτία μοι δοκῶ πεποιῆσθαι τὴν κοινω νίαν τῆς ἐπιστολῆς. Construitur a nostro etiam cum infinitivo præsentis et futuri. De insomn. p. 147; ep. 44, p. 182; et ep. 101, p. 259. Vid. Boissonad. ad Aristenet, p. 547. Ast. ad Plat. Phædr, p. 251 seq. coll. Jacobs, ad Achill. Tat. p. 456, et in Lectt. Stobb., p. 416. Ελεγεία ποιώ. Elegos facio. Nam ελεγεία unice ad mierum spectare et de distichis adhiberi' post Franckium ad Callin., p. 53 seqq. monuit Babrins ad Plutarch. Alcib., p. 231 sq., et ad ejusdem Pyrrh., p. 225 ubi cf. Indic. rerr. el verbb., p. 255; Rehd. dat syslov. Flor. et Hon. AG post now distinguunt. Petronius [c. 109, t. I, p. 650, ed. Burm. alt.), Donec consumpła frigidissima urbanitate rediit ad carmina sua, cœpitque ca. pillorum elegidiaria [sed Petron. editt. habent elegidiarion. dicere. PETAV. Deinde pro vulg. Opñvov e codd. Par. et Barb. recepi Opvwv, quod conjecit nuper Bevingius. Σὺ δέ. Par. σὺ δέ, superscr. πρὸς ἑαυ ov. Ed. Turneb. σù 8'. Dein Mon. in. Post opalaxpwv e Par. ABCD, Florr. AB, Barb., Mon. ABDE, Vat., Venetis ABC et Rehd. inserui µév, quam particulam libri editt. omittunt. Pro doxɛis Mon. vitiose legit Soxɛt. Pronomen indefinitum ɩ, cui h. 1. inest vis intensiva atque affirmativa, significat gar. Vid. Ast. ad Plat. Polit., p. 389. et 491. sq. idemque ad Plat. Protag., p. 156. et Phædr., p. 235. coll. nostro c. 7, p. 71. et De provid., p. 92, et 93. Tɛvváðaç est generosus, magnanimus. Vid. Ast. ad Plat. Phædr., p. 359. Proxime Mon. tumeit. Sed m. rec. deleto ɛɩ superscripsit a. Par. tµnáš, diavoñ, superscripto. Par. et Vat. una oportet superscripto Par. Η πεμπάζῃ. Verbum εμπάζεσθαι cum genitivo constructum ex usu Homerico est, Vid. II., XVI; 50, et Odyss. I, 271, et 305, II, 201; 1x. 553; XVII. 488. al. Ετνους προκειμένου. Mendose Mon. scribit vous. De voc. Etvo, vid. Kuhnken. ad Tima. p. 105, ed. Roch. Convivalem morem indicat. Multa enim in conviviis ac compotationibus in calvos dicteria jaciebantur. Quo spectat elegans illa Carini, sive, ut nos emendavimus, Probi historia v tepl Baord. (c. 18, p. 32], qui cum humi accubans pulmentoque apposito a Parthorum legatis inventus esset, detracto pileo, caput, quod ei calvum erat, aperiens interminatus est, sese, ni saniora consilia capesserent, agrum eorum omneni capite suo glabriorem redditurum. Vide quæ ad illum locum adnotavimus. Petronius [c. 109, t. I, p. 6350 sq.] Jam Tryphæna Gitona extrema parte potionis spargebat cum Eumolpus, et ipse vino solutus, dieta voluit in calvos stigmososque jaculani. PEtav. Conf. Gonsalii de Salas Comment. ad Petron. h. I., t. II, p. 208 ed. Burm. alt. et Jacobs, ad Antholog. Gr. t. IX, p. 423. Dirntai. Sic Par. ABD, Florr. AB, Barb., Mon. ABD, Vat. et Venett. ABC; Mon. vrtZI, Ylyvna superscripto. Rehd. c. libris edit. yévŋTat. Par. et Mon. Cylvetai. Pro cautóv Flor. et Vat. exhibent σεαυτόν, Hon. σαυτόν, ἑαυτὸν superscripto. Mon. et Venet. tautóv. Litteras & et in codicibus non raro confusas esse docuit Bastius Commentat. palæograph., p. 712 sq. Quapropter lectionem autóv, si plurium codicum niteretur auctoritate, libenter recepissem, præsertim cum hoc pronomen ad secundam et primam quoque referatur personam et in libris Mss. sæpius oblitteratum sit. Noster ep. 8, p. 169, ἀλλ᾽ εἴπερ ἐν ἅπασι λυποῦμαι τοῖς ἐμαυτοῦ (at codd. Heidelberg. et Mon. 481 dant auto, quod etiam Guelferbyt., pr. m. habebat. Cf. Boissonad. ad Philostr. Her., p. 326), βουλοίμην ἂν ἐν τοῖς ὑμετέροις εὐφραίνε σθαι. Ερ. 66, p. 207, Τί δή ποτ' οὖν ἀσύμφωνος εἰμι πρὸς ἐμαυτόν (ubi cod. Guelf., πρὸς ἑαυτόν scribit, quod videtur fuisse etiam in Mon. 476., in quo nunc exstat πρὸς αὐτόν· ita, ut ante αν una lit tera erasa sit); ep. 105). p. 248, alla xal adToy (codd. Mon. 50 et 490, c. Lips. et marg. Petav. exhibent εμαυτόν, quod glossam sapit) οίδα ἐν &tet (sic editt. Ald., Turneb. et Morell., quibuscum faciunt codd. Monacc. 50, 476, et 481, pro ɛiç ǎst, quod Petav. 1,2, haud merito in textum induxit) τε κατιόντα καὶ ἀπ' ἄστεος ἀνιόντα, κ. τ. λ, Ep. 113, p. 254, 'Husi; 6è οὐκ ἀφειδήσομεν Eastwy. Add. ep. 142, p. 278, Serm. ad Pæon. p. 308, et De insomn., p. 147. Vid. etiam. Jacobs.

AD ENCOMIUM CALVITI ad Themist. o.at. xxi. p. 285. ad calc. Dionys. Halic., De composit. verbb. ed. Goller. et ad Achill.. Tat., p. 421, ac 932., Bekker. Spec. Philostr., p. 68, Boissonad. ad Εunap. p. 342 et 591. et in P: Anecdott. Græcc., Vol. 11. p. 18, Bornemann. ad Xenoph. Anab., p. 451, Held. ad Plutarch. Æmil. Paul, p. 130. Δή τινι. Par. A. δή τι. Ανάσχου του λόγου. In Petav. 2 typothe tarum errore exstat ἀνέσχου. De verbo ἀνέχεσθαι cum genitivo constructo vid. Matthiæ Gramm. Gr. ι. 1, p. 673 et 1315. Jacobs. ad Achill. Tal., p. 745, et Bähr. ad Plutarch. Flamin., p. 129, noster. De regn., c. 2, p. 5: Οὕτως οὖν ἀνάσχοισθε τοῦ ξένου γένους τῶν λόγων. Dion. p. 46. Οὐδ' οὗτοι μέντοι διαρκῶς ἀνέχονται τῆς βακχείας. Ibid. ἧς (Ι. ε. σχολής) ή φύσις ἡμῶν οὐκ ἀνέχεται. Cf. p. 52, 58, De provid. p. 113, 126. De insomn., p. 142. Ep. 32, p. 178; ep. 57, p. 199; ep. 66, p. 207; ep. 67, p.216; ep. 79, p. 226, 227; ep. 103, p. 243; et 148, p. 284. Τήρησον ἐν πείσῃ, φασὶ, τὴν καρδίαν. Par. AC, Florr. AB, Mon. AC et Vat. danὶ ἐν πείσει. Barb. ἐν πείσει (sic). Inter litt. & et π supersc. v. Mon. BD ἐμπείσει. Μon. ἐν πίσσῃ, πείσῃ superscripto. Rehd. ἐν πίσσῃ. Mon. in marg. hoc exhibet schol. Τό, πείσει, εἰ μὲν ἀμφότερα δίφθογγα γρά ψεις (α), οὕτως ἐρεῖς· Τήρησον καὶ φύλαξον καὶ ἔκφυγε τὸ πεισθῆναι. Εἰ δὲ ι καὶ ἡ καὶ δύο σίγμα (εύρηται γὰρ καὶ οὕτω), λέξεις οὕτω· Τήρησον τὴν καρδίαν ἐν Πίσσῃ scribendum potius erat Πίσῃ et in seqq. Πίσαν. Vill. Bachmann. ad Lycophron Alexandr., v. 1241 et 1559. Vol. 1, p. 251 οι 2741. Τουτέστι, Παρασκεύασον σεαυτὸν εἰς τὴν μάχην τοῦ Δίωνος, ὥσπερ ἂν εἰ παρὰ Πίσσαν τὸν Ὀλυμπιακὸν ἀγῶνα ἔμελλες ἀγωνίσεσθαι. Τὸ δὲ, φασί, λέγει, ἐπειδὴ παροιμία ἐστίν. De confusione, videsis Boissonad. in Notices et extraits de niss. de la Biblioth. du Roi. t. XI, p. 1, p. 87. Codd. Veneti BC. scribunt ¿v πεισμονῇ φασιν, quod merum est glossema. Egregie Zonar. Lexic., ι. II, p. 1531, Πεῖσα· ἡ πεῖσις καὶ ἡ πεισμονή. Homericus locus, quem respexit noster, exstat Odyss. xx, 23, ubi cod. Mon. 519, B, superscriptam habet glossam ἐν τῇ καταπείσῃ. Vul gatam lectionem veton probat etiam Gatakerus (ad Marc. Antonin., 1, § 6, p. 77. A), qui nostri loci non immemor fuit. Cf. Kuster. ad Hesych., t. 1, p. 1255, et Adolph. Mekerch., De vet. et rect. pronuntiat. lingue Grac. in Sylloge Scriplorum, qui de linguæ Græc. vera et recta pronuntiatione commentarios reliquerunt, p. 147 sq. Proverbium illustrat Mich. Apostolius, vi, 52, quem descripsit Arsenius Violet., p. 250: Εν πίσσῃ τήρησον την καρδίαν· ἀντὶ τοῦ Γενοῦ ἀνδρεῖος. Ρro φασί in Par. Bet Barb. legitur φησί, non male. Intell. τίς (i. c. dicunt). Vid. Boissonad. ad Marin., p. 142 sq., et ad Eunap., p. 417; Usteri ad Plutarch. Consolat. ad Apollon., p. 61. Sic noster ep. 79, p. 227: Οὐκ οἶδα ὑπὲρ τίνων ἐκτίνω (codd. Mon. 50 et 490, olerunt ἀποτίνω) τοσαύτας δίκας (cod. Lips. inverso verborum ordine legit τοσαύτας ἐκτίνω δίκας), καὶ εἴ τῳ, φησί, θεῶν ἐπίφθονοι πρότερον ἦμεν, ἀποχρώντως (cod. Mon. 490, addit γε) τετιμωρήμεθα. Εp. 101, μ. 259. ᾿Αλλὰ κόσμει, φησὶν, ἂν ἔλαχες Σπάρ ταν. πείσης 'Ο 'Οδυσσεύς. Deletus est articulus in Veuet. A. In seqq. Mon. BD et Venet. ante àvéxπληκτος (Par..B scribit ἀνέκπλητος) insertum habent και. Mor Mon. πειρώ (sic). Dein Mon. ὑπὸ τούς του., γρ. ὑπὸ τοῦ λόγου superscr. Mon. ὑπὸ τούτου., τοῦ superscripιο, Barb., Vat. et Mon. ὑπὸ (α) De locutione δίφθογγα (hac vox in cod. per compendium scripta est) γράφω vid. Bast. ad Gre gor. Corinth. p. 34 sqq. et Comment. palæogr., p. 805. (b) Indeclinabile esse voc. σίγμα videbis e " τοῦ. Pur. ABCD, Florr. Al, Mon. et Venet. ὑπό του. Venet. ὑπὸ τούτων. Τι φής. Dedi φής sine: subscr. Vulgo φής. Vid. Ast. ad Plat. Protag, p. 12. Ceterum de hac interrogandi formula, qua Plato, Lucianus aliique orationis animandæ causa frequenter usi sunt, egregie observavit Jacobs ad Lucian. Tozar. p. 41. Τοιγαροῦν ἄκους. Man. Τοιγαρούν (sic). Simile est άκουε δή, de quo vid. Boissonad. ad Philostr. Her., 350. Οὐδὲν ἐξελίττειν. Mon. BD habent συζέ, quod fortasse non spernendum est. Vid. Jacobs ad Philostr. Imag., p. 624 οι 642. Rariorein verbi έξο ελίττειν usum attigit Lobeckius ad Phrynich., p. 30. Αὐτὸς ἐρῶ. Similes Platoni familiares Ic quendi formula sunt ἐγὼ ἐρῶ, ἐγώ φράσω, q«Ε præsertim in responsionum exordiis non sine quadam gravitatis affectatione ponuntur. Vid. C. F. Hermann. ad Luciani libell., Quomodo histor. conscribi oport., p. 27. Γλαφυρόν. Vid. Boissonad. adl Marias.. p. 94; Anecdot. Hemsterhuss., t. Ι, p. 85; Bahr. ad Plutarch. Pyrrh., p. 162. Proxime a Flor. καί abest. Προσιζάνει τῇ μνήμῃ. Fine. Η προστά νον ει supra on scripto. Par. προσιτάνων. Μετά, προσιζάνω. Verbum προσιζάνειν είπε metaple rice usurpant; e. c. Eschyl. Prometh., v. 283 sq. Ταύτά τοι πλανωμένη Πρὸς ἄλλοτ' ἄλλον πημονὴ προσιζώνει. Ibid. v. 692 sq. Φίλου γὰρ ἐχθρά μοι πατρὶς τέλει ἀρὰ Ξηροῖς ἀκλαύτοις όμμασιν προσιζάνει. Noster ep. 148, p. 284. "Ηκιστα γὰρ τοῖς ἀγροδιαίτοις ἡμῖν προτιζάνει τὸ φιλότιμον πάθος. Ερ. 4, p. 183, Αλλ' ἐν ᾧ γάρ τις ήμαρτε βίῳ δίκας διδούς, οὐ πάνι προστετηκὸς ἔχει καὶ προτιζῆσαν τὸ πάθος, κ. τ. ένα Aristenet. 1, 1, p. 130 ed. Boiss., Ανανθεῖ γὰρ καὶ ἀπηνθηκότι σώματι οὐ πέφυκε προσιζάνειν "Έρως. Agath. Histor. Praf., p. 5. ed. Niebuhr., Τὸ γὰρ προσηνὲς αὐταῖς καὶ αυθαίρετον μαλλον τι ἐμφύεται καὶ προσιζάνει. Cf. Boissonad. ad Ph lostr. Her., p. 579. Οὐδὲ βουλόμενον ἐπιλαθέσθαι με εναν α Par. et Vat. mutato verborum ordine legunt ja ἐπιλαθέσθαι, et pro με Mon. perperam με. Su ter noster ep. 149, p. 288. Οὐδ' ἂν εἰ πάνω βουλ θείημεν, ἐπιλαθέσθαι δυνάμεθα τῆς γλυκυτάτης απ ψυχῆς. Mou. CE c. Rebu. οἷόν τε. CAP. 111. Ρ. 4. Αναστὰς ἒωθεν. Mon. έωθε, qua de forma vid. ad c. 1, p. 65. A. Idem liber in man. habet. Ἐκ τοῦ Δίωνος λόγου. Venet. C, ἐκ τῶν τ Δίωνος. Neque exstat hæc Dionis Oratio Roque Photius in Catalogo illarum, quas 78 neweral, istam recenset. PETA. Pro όπερ in Val. est ὅπως, deinde in Mon. είωθε. Επεμελούμιν τῆς κόμης. Sic infra. Καὶ τὰς κόμας περὶ πλείστου ποιούμενοι, ἐπιμελούνται οὐ ῥᾳθύμως, et paulo post ἐκάθηντο ἀσκοῦντες τας κόμας. De his similibusque verbis, quibus Graeci comæ curan alque ornatum designabant. Vid. Anecdoll. Hemsterhuss. I. I, p. 106. Μαλακώτερον τὸ σῶμα ἔχων. Venet. με λακότερον. Articulum, qui in vulgatis libris deest, Schaferi Annotatt, ad Gregor. Corinth. p. 762. Add. Porson. et Schifer. ad Euripid. Med. v. 176, p. 58, ed. Lips. tert. ibique Sehifer. in Indic. Gr., P. 137.

NOTE. reposui ex Florr. AB, Monace. CD et Venet. C. Par. habet có superscript, ante oropa. Cf. cap. 4, p. 66, ubi eadem repetuntur verba et codices miei omnes tò awua priebent. Idem articuli usus obtinet infra, ubi est καθαρὰν φέρειν τὴν κόμην c. 5, init. Τί γάρ, εἰ ψιλὴν μὲν ἔχει τὴν κεφαλὴν, λάτιον δὲ τὸ φρονούν, κ. τ. λ.; c. 6, p. 69, A, Λαβόντας ἀποχρῶν τὸ τεκμήριον. Εp. 4, p. 161. — Οὐδενὶ θέμις ἐστὶν ἐνεργὸν ἔχειν τὴν χεῖρα. Εt apud Platon. Phedon., P, 80. C: Eau Máy T6 xác xa ριέντως ἔχων τὸ σῶμα τελευτήσῃ καὶ ἐν τοιαύτῃ ώρι Πανυ γουν συνέστραπτο. «Apuleius Apolog. 1, t. II, p. 388 sq. ed. Oudendorp. Capillus, ipse, quem istí aperto mendacio ad lenocinium decoris promissum dixere,- vides quam sit amænus ac delicatus, horrore implexus atque impeditus, simpped lomento assimilis, et inæqualiter hirtus, et globosus, et congestus, prorsus inenodabilis diutina incuria non modo comendi, sed saltem expediendi et discriminandi. › Petav. Συνεπέπλεκτο. Barb. a. m. pr. συνεπλέ κετο, a sec. vero συνεπέπλεκτο. Venet. Ali συνεπλέκετο. Val. συνεπεπλέκετο (sic). ldem liber cuin Par. Cola, ov superscripto, Mon. Colo. Pro čiwv Petav. 1, 2, οίων. Proximie Mon. παρὰ τοῖς σκέ Asaiv. Mon oxɛov (sic) xa superscrib. loco • Latini solocem appellabant. Festus (Fragın. p. 53, ed. Dacier ), solox lana crassa, vel pecus lana contectum. Lucil. (48, p. 47. ed. Doos.). σχε... Pusculi pecore ac montano, hirto atque soluce. Gloss. Solor ἱερὸν καὶ παχύ. Ubi έριον παχύ legendum, › PeTAV. Πολύ δέ. De trajectione vocis πολύ vid. Annotat, ad c. 21, p. 85. Vat. &ề male om. 'D; ǎv, participio junctum, est utpote. Vid. Jacobs, ad Achill. Tal., p. 541. Ita noster infr. c. 6, p. 68, wę ἄν, οἶμα:, τῇ μέθῃ κεκρατημένους. Deinde Mon. OUVERƐTÀRYμÉva (sic) suu... superser. Articulus twy ante spywy a Venetis BC abest. · Ορθῆναι τε ἀγρία ἡ κόμη καὶ βαρεία. Flor. Bxóun ȧypia xal papala. Par. C. el Vat. ἀγρία καὶ βαρεία ή κόμη. De constructione adjeclivorum cum infinitivo passivi vid. Matthiæ Gramm. Cr. p. 1049, seq. Pro Bapeia Wyttenbach. Epist. crit. ad Ruhnken. p. 248, ed. Schaefer. legendum censebat Babɛia. Sed quanquam voce, Babus et Bapu; facile confunduntur (vid. Boissonad. ad Marin., p. 76, et ad Eunap., p. 28.) et noster infra, c. 9, p. 72, βαθείας τριχός, ει c. 15, p. 79, κόμην καὶ πώγωνα βαθύν habet, tamen, cum άγρία et Bapɛia h. 1. bene sibi respondeant, mutatione non opus esse mihi videtur. Axeonato. Sic Florr. AB, Barb., Mon. ABD, Rehd., Morell. Schediasmatt. in Dion., Chrysost. t. II, p. 702, ed. Reisk.; et Petav. 2. Mon. Č. ἀπεσπάτο. Μου. ἐπισπᾶτο, άπε superscripto, Edit. Turneb. et Petav. 1, c. Pseudo-Petav., quibuscum conspirare videntur codd. Vatic. et Venet. A, habent áñsonãsto. Venet. C. disσnāto, Venet. Β΄ ἐσπατο. 'Ezŋjei poi - xaireir. Mon. BD perperam scribunt &nofst, quod primo fuit etiam in Mon. C. De hac permutatione facillima vid. Boissonad, Anecdott. Gr. vol. 11, p. 444 seq. Reh·l. a. m. pr. babebat dæķēt. Sed a postea mutatum in ɛ. Constructionem verborum επιέναι εἰ ἐπέρχεσθαι, quibus inest significatio einfallen, illustratam dederunt Hemsterhus. ad Lucian. I, p. 206: Bakius ad Cleoined., p. 421 sq.; Siebelis ad Paus., v, 4, 4; Baehr. ad Plutarch. Flamin. p. 108; Astius ad Plat. Phædr., p. 538; Gorg., p 271, et Phædon., p. 491. Ita noster Dion., p. 41, Aidάoxsiv ättä μας φρονεῖν ἔπεισι περὶ ἑκάστου συγγραφέως το καὶ συγγράμματος. Ibid., p. c., Ταύτά μοι περί Δίωνος εἰπεῖν ἐπῆλθε. Ρ. 51, οἷς ἐπῆλθε διενέγ καὶ τοῦ πλήθους, εἰ εἰ γὰρ ἐπέλθοι φιλοσοφεῖν τοῖς xpiol;. Cf. infr. c. 19, p. 82, et Gregor. Naz. or. it, p. 63, C; et or. iv, p. 100, B. Οι φιλόκαλοι όντες. Ita Par. ABC. Flor. B, Barb., Mon, ABCD, Vat., Veneti ABC et Rehd. c. Morell.; reliqui c. editt. Turneb. et Petav., i, 2, perperam oi. Venet. C. piàóxaààoɩ (sic). Τάς κάμας περὶ πλείστον ποιούμεναι. Cf. Seneca De brevitate vitæ, c. 12.; Mon. οὐραθύμως (sic). Ἀλλὰ καὶ καλαμόν τινα ἔχουσιν. Καί, quod facile excidere potuit, receptum ex Mon. E. De allà xal, quin etiam, vid. Ast. ad Plat, Protag.. p. 208, Pro det, quod Flor. A, Par. BCD, Barb. et Vat. c. Morell. atque Petav., 1, 2, agnoscunt, in Par. A, Flor. B, Monacc. omnibus, Venet. et Rebd., atque edit. Turneb. exstat aist. Vencu BC hanc vocem omittunt. De utraque forma vid. Bornemann. ad Xenoph. Anab, 11, 3, 13, p. 118: et Ast. ad Plat. Phadr., p. 424, coll. eoder, p. 230. Ο ξαίνουσιν αὐτήν. Mon.. Dein Tuineb. et Petav. 1, c. pseudo-Petav. Ealvovat. In proximis e Forr. AB adoptavi &ywo:v. Reliqui İbri scripti et editi dant &†wst. Vid. supr. ad c. 2, p. 64. Καὶ τοῦτο δὴ τὸ χαλεπώτατον. Venet. Ο καὶ τοῦτ' ἐστὶ τὸ χ. Barb. δεῖ pro δή. Articulum Mon. Dom. In nostri ep. 57, p. 195, ubi editt. Turneb. et Petav., 1, 2. c. pseudo-Petav. male legunt: καὶ τοῦτο χαλεπώτατον τῶν συμβεβηκόtwv tot! por, codd. Guelferb., Lips. et Mon. 476, ac 481, una cum editt. Ald. et Morell. recte habent τοῦτο τὸ χ. Paulo post Flor. exhibet inspɛiGottes, superponit. litt., Snap (sic m. rec. scripsil pro ú, quod pr. m. dederat) tis xepalñs. Pro un xeyans, quod exstat in libris editt., recepi ex cod. Mon. A, Turneb. Lecit. Varr. et marg. Petav., 2, and thy xaqa. Par. ABCD, Barb., Vat., Veneti et Mon. BCD scribunt nep τὴν κεφαλήν. Flor. B, Rehd. et Μon. ὑπὲρ τῆς κεφαλής. De permutatione præpositionum υπό εξ Szép ob unum idemque compendium, quo in codd. nonnunquam scribuntur, sane facillima vid. Bast. Commentat, palæograph., p. 846 seq. Cf. infr. ad c. 12, init. Mox Venet. intacismi vitio habet ἀπέχει. Καλούς τε καὶ φοβερούς αὐτοὺς ἔοικε ποιεῖν. Μon. καλούετε (sic). Αυτούς, quo editiones carent, præbuerunt codd. Par. ABCD, Flor. A. Barb., Veneti AB et Mon. ABCD; habent etiam Flor. et Vat., sed hoc ordine: poб. Exɛv aúτοὺς ποιεῖν. Verbi ποιεῖν novissima syllaba in Mon. supra ras. correcta est. Kår xárv nove 1). Par ABD, Barb., Mon. BCD, Venet. BC et Rebd. pro xắy offerunt &v. Ita exhibebat etiam Flor. A; correctum tamen a mi. rec. κάν. Pro ήδύς in Flor. est γλυκύς. Deinle in Mon. vitiose scribitur ẞpadús. Δοκοῦσι δέ μοι καὶ Λακεδαιμόνιοι. Historiam vide apud Herod. Polyh. (c. 208 et 209); Plut. Apophth. (t. II, p. 189, F. ed. Freof); Just., 1. 2 (c. 11); Valerium 1. 3, c. 2 (Extern. 3). PETAV. Οι τότε ήκοντες. Vitiose Mon. ECD ο. Deinde Veneti BC: Ŏmore. Tótɛ h. t. est olim, Við, Lexic. Xenoph., t. IV, p. 321, et Jacobs. Additamentt. in Athenæ., p. 36 seq. Tür 'Elanrwr. Rehd. twv §à). dv pro ŵv superscript. a. m. pr. Sed by postea erasum. Baouléa. 1. e. regem Persarum, a Græcis βασιλέα, νεὶ τὸν βασιλέα κατ' ἐξοχήν vocatum. Vid. Sturz. Lexic. Xenophont., t. I, p. 525 sq.; Bremius ad Cornel. Nep. Agesil., 11, 1. Τριακόσιοι τὸν ἀριθμὸν ἔντες. Barb. τῶν ἀριθμόν (sic). Noster ep. 78, p. 223: Οὗτοι δὲ δὲς ἤδη καὶ τρὶς πρὸς ἄνδρας ὑπὲρ χιλίους τὸν ἀριθμὸν

μόνοι τετταράκοντα μετὰ τοῦ Θεοῦ παρετάEavto. Calastas., s. Eleg. Anysii, p. 305, nép χιλίους ὄντων τὸν ἀριθμόν. Legitur omisso articulo ap. Pausan. 1, 5, 5, οἱ ὀνομαζόμενοι γέροντες ὀκτὼ καὶ εἴκοσιν ὄντες ἀριθμόν. De hoc loquendi usu, cui respondet nostrum an der Zahl, vid. Heur. Steph. Thes. L. Gr., t. 1, p. 565. E., Bast. Ep. crit., p. 225, ibique Append., p. 50., Bernhardy Wissenschaftliche Syntax der Gr. Spr., p. 118. - Mon. perperam scribit into. Locutioneni doxɛly tàç xóµaç illustrant Boissonad. ad Philostr. Her., p. 575, Creuzer. et Ochsner. in Orell. Supplement. ad Nicol. Damasc., p. 54; cf. infr. c. 15, p. 79, A. De re vid. Wesseling. et Valcken. ad Herodot., VII, 208, p. 602, 73. To colouror. Par. AB, Florr. AB, Barb., Mon, AB et Veneti omnes exhibent to to:outo. Mon. TO TOLOŪTOV (sic). Ita infra c. 9, c. lin. µŋdèv toloūto, ubi soli Barb. et Mon. toroutov scribunt, et c. 40, p. 73, A, & Toroûto, quo loco in Mon. Ú legitur T TOLOUtov. In Mon. y abrasum. Cf. Ast. ad Plat. Protag., p. 43, et Phædr., p. 398; Bremius ad Lys. Orati. selectt., p. 22; idenique ad Demosth. Oratt. selectt. sect. 1, p. 72. Verumtamèn h. 1. retinendam censui alteram formam, utpote in clausula pleniorem atque graviorem, quam reliqui codd. cum vulgatt. libris tuentur. 'Από γε μὴν ὀφθαλμῶν. Γε μήν est certe tero, at vero. Vid. Hermann. ad Viger. De L. Gr. Idiot., p. 828, et Ast. ad Plat. Legg., p. 23. Cf. infr., p. 35, et c. 20, p. 83, et De Provid., p. 104. In seqq. Mon. a m. pr. habebat coù; xalλoús. Sed alterum postea erasu. Mox in Flor. oùðk m. rec. in ɛi dè mutavit. Οὐδενὸς οὖν. Flor. οὖν a m. rec. habet; Par. omittit. Paulo post in eodem libro Flor. a m. pr. scriptum erat & Tep. Altera corr. STEP. Dein Barb. to w. De re vid. II, 1, 477 sqq., el ui, 166 sqq. Τοὺς Ἕλληνας ελίκωπας καλεῖ. Hon. Elxona. Vid. II,:, 389 (coll. v. 98), et al. Το κοινόν. Sc. όνομα. Locutionem τινὰ xaleiv Ovoua illustrant Matthiæ Gramm. Gr. p. 769; Jacobs. ad Achill. Tat., p. 802; Stallbaum. ad Plat. Phaedon., p. 173, ct ad Sympos., p. 152, Euripid. Med., v. 466, Ο παγκάκιστε· τοῦτο γάρ σ' εἰπεῖν ἔχω Γλώσσῃ, κ. τ. λ. Noster ep. 132, p. 267: Οὐδὲ γὰρ ἄξιον καλεῖν αὐτ τοὺς πολεμίους, ἀλλὰ ληστὰς ἢ λωποδύτας, ή τι τοιοῦτον ὄνομα μικροπρεπέστατον. Cf. infr., c. 10, P. 74. Proxime pro anzas Par. ABD, Florr. AB, Barb., Vat., Veneti, Mon. BCD et Read. legunt πάντας. Verba πρῶτον μὲν Αχιλλέα in Venet. desunt. Venet. scribit tov Axilla, Mon. Αχιλέα. Post ξανθῆς Rehd. δὲ οιn. Vid. il. 1, 197. Ceterum cf. Dion. Chrysost., or. xxi, p. 508. Dein Vat. et Venet. c. Mon. dant slova. Pro Mavélaov e Par. AB, Florr. AB, Barb., Venett. BC atque Mon. BCD adoptavi Atticam formam Mevéhewy, quæ occurrit etiam in nostri Dion., p. 44, ep. 126, p. 261, et ep. 142, p. 278. Contra vulgaris forma & Mevéhaos legitur c. 20 init. Post Eavody intellige autóv. Deinceps Mon. perperam scribit wvojá¿wv. Ita a m. pr. exhibebat etiam Rebd. Mon. dat óvoµáywv. Pro vulg. and xóµns codd. mei omnes cum Morell. recte habent and tñs xóµns. Vid. It. 1, 284. Proxime Mon. Extopas. In Flor. xairns inter lineas correctum. Deinceps Mon. a m. pr. videtur habuisse µépentas, cum ante tat una littera erasa sit. Pro πεφόρηντο in Μorell. erratum est πεφόρητο. In Flor. vitium recópηy te xai altera manus correxit. Veneti tres præbent popyta. Vid. II. xx11, 401 sq., et ibi Heyn., t. VIII, p. 329 sq. Cr. etiam Dio. Chrysost. loco supra citato et noster 82, ibidemque Petavii Annotat. Eugépéov re μr. In Flor. à pr. m. erat μέν, quod ab altera mutatum est in ys uhv. De Euphorbo vid. Homer. 11. xv. 54 sq., Horat. Od. 1, 28, 10 seqq.; ibique interprett. Ovid. Metamorphos. xv, 160 seq., Dio. Chry sost.,.., et Lucian. Somn., c. 13, p. 2×6. ed. Fritzsch. Barb. vitiose de pro habet. Mon. aluazio (sic) et xaptasiv. Mon. ὁμοῖοι, αι superscripto. Post χρυσῷ μας. Αν οι Mon. BCD c. Rehd. te om. Kat deest in Petav. I, 2. Mox Par. BC, Barb., Mon. et Vat. exhibent toptxovto, quod vitium plures occupavit codit. in Lucian., 1. c. Flor. Espfxovto, w superscripte, o syll. xov. Cf. Beyu. ad Homeri 1. L., tom. VBI, p. 289 sq. Καὶ τὸν Οδυσσέα δέ. Δέ obtulerunt codd. Mon. et Venet. A; reliqui libri c. editt. em. Deinceps Venet. scribit ötav ¿0ékos. In Mon. corr. ex et. Paulo post Flor. habet imdelfa, ava superscribitur. Sed vulgata egregie firmatur iis, quæ supra dixit: oúðà ἡγεῖται τὸ κάλλος tmoslev. Ita et Plato Conviv., p. 195, D: H δ' ἐστὶν ἐνδεὴς πρὸς τὸ ἐπιδεῖξαι θεοῦ ἀπελε τητα. A'ouv, quod idem liber Flor, pro your a pr. m. babebat, postea deletum est. klem dat ferpat, spixes superscript. Respexit sc. noster Odgar. xvı, 176, ubi olim legebatur ¿ðsípáózę“post vern, præeunte Aristotele, receptum est avɛble. Пdır 8'. Par. ABCD et Mon. ABCD c. Rehd. legunt dé. In Flor. xaðdé a m. sec. ta xal dé mutatum est. Ante xadôš xápytaç textui codicis Mon. C. inserti sunt versus Homerici ex Odyss xx, 156-157, et 159–163. Cf. Odyss. vi, 134, 232-235, quos cod. Mon. in marg, a m. rec. habet. Mon. υακινθίνῳ ἄνθει, δακίνθῳ superscr. Cf. Bast. Ep. crit., p. 256, Boissonad, ad Philostr. 1ler., p. 475, interpretes ad Aristænet., p. Ml 8q. ed. Boisson., Jacobs ad Philostr. Imagq., p. 351. Deinde idem liber dat uolaus. Пpézɛir. Barb. mpines. In proximis codd. mei omnes, præter Veneti. AC, cum edit. Torch et Morell. recte habent 6 xóculos ó suv sprjón, Pelav. 1, 2, twy abest. Γυναικών γοῦν περὶ τοῦ κάλλους. Τη Γη. eral you a m. pr.: a sec. scriptum &* v. permutatione vid. Boissonad. ad Philostr. Her., p. 312 et 321. Adde mea ad Or. de regn., p. 95% Mon. A. Par. et Venet. exhibent ofv. Artich lum ante xállous inserui ex Mon. A, Par. Vat. Rehd. dat nept xálous, à superscripto, a pr. in. De verbo çalvɛobai cum participio construch vid. Ast. ad Plat. Polit., p. 383, coil. nostro intr. c. 4, p. 66; c. 6, p. 68; c. 21. p. 85; al. Est Tot xal (vid. Porson. ad Euripid. Med., v. 675; ejusdemque Advers., p. 941), occurrit etiam inf. c. 17, p. 81, et Dion., p. 58. In Mon. travel ex ἐπαινεῖν correctun. Χρυσῆς γὰρ Αφροδίτην. Vid. Il. v, N, et xx, 470. Cf. Fischer. ad Anacreont., Od. Bowar Hony. Mon. et Rehd. dant Sowmy ποινίαν Ηρην. Sed πότνιαν in marg. codicis Non delendi signo notatum. Jungitur quidem utrum que adjectivum in 11. 1, 551 et 568; IV, 50); $1, 159, 222 et 263, alt.; sed cum eadem Dionis verba c. 20, p. 83, sine illa lectionis varietate repetan tur, nihil novandum censui. "Bpny pro valg. "Hpay obtulerunt item Veueti BC. Mon. in com textu habet pay, in marg. 5 pav. Θέτιν ἀργυρόπεζαν. Ιι. 1, 538 οι 556; ΣΤΗ 127 et 146, al. Tou Aids &é. De particula & tertio rel quarto posita loco vid. mea ad Or. de regn. p. 146, et Fritzsche Quest. Lucian. p. 100, coll. nostra c. 2, p. 64; c. 4, p. 66; c. 5, p. 67; c. 7, p. it;

! NOTE. c. 10, p. 73 et p. sq.; c. 13, p. 77; c. 13, p. 78; c. 16, p. 80, et c. 20, p. 83. Αμβρόσιαι δ' ἄρα χαῖται. 11. 1, 529. CAP. IV. Ardo. Mon. C. adtáp. 'Arap (Hesych. s. v. 'Ατάρ δὲ, πλὴν, ὅμως δέ), quod respondet praegresso uv, significat &é. Vid. Zeun. ad Viger. De idias. L. Gr. p. 536. Ovdě µártıç sijil zornpóç. Sophocl. Electr., ν. 1485. Εγώ σοι μάντις εἰμὶ τῶν δ' ἄκρος. Simniles loquendi formulas, Platoni ejusque sectatoribus familiares, laudat Heylerus ad Julian, imper. epist., p. 300. Deinde in Venet. C, legitur Kôŋy. Ita videfur habuisse etiam Rehd. liber, in quo v nominis Opasúpaxov ex natum est. Post £pu6pwa fort. excidit &v. Flor. B. margini mann sæc. X!v, ascripta habet hæc: ñ (i. e. onμειοῦ, vel σημείωσαι, vel σημειωτέον. Vid. Schaefer. el Bist. ad Greg. Corinth., p. 215 seq.), tx th α' τῶν τοῦ Πλάτωνος πολιτειών· τότε καὶ εἶδον ἐγώ, πρότερον δὲ ούπω, Θρασύμαχον ἐρυθριώντα. ● Proverbium sapit in eos, qui vel inviti de sentenLia dejiciuntur aut convicti tenentur. Apud Platonem [Polit. p. 350, D.], de Turasymacho mole argumentorum oppresso, τότε καὶ εἶδον ἐγώ, πρότε ρον δ' ούπω, θρασύμαχον ἐρυθριῶντα, ο Ρετιν. - Cf. Ast. Annotat, ad Plat., I. c., p. 381. De Thrasymacho, sophista Chalcedonio, vid. Rupert. ad Juvenal., Sal. vit. Ast, Anuolat. ad Plat. Phædrum in linguam vernaculam translatum, p. 244, Creuzer. ad Procli Commment. in Plat. Alcib. 1, p. 295; Geel. Hist. crit. Sophistt. in Novis. Acil. litterarr. Societ. Rheno-Traj. p. 11, p. 201 seq. Οὐκέτι παραπλήσιον πάθος. Οὐκέτι obtu lerunt Par. AC, Mon. ABDE cum Rehd. Vulg. oux Ett. Deinde Par. AC, Mon. A, Vat. et Venell. AB inserunt to, quod a m. rec. superscriptum legitur item in Flor. B. In Barb. voc. málo a sec. m. inter lineas suppletum; in Venet. omissum est. Γέ τοι τὴν πρώτην εαλωκώς τοῦ λόγου. Γέ Tot est Lat. certe quidem, veruac. wenigstens dock. Vid. Fritzsch. Epist, crit, ad Friedemann., p. xxVI seq. Thy nowy illustravi ad Or. de regn., p. 149 sy. Danceps Mon. scribit Ɛalwxws. Rebu. a el w; e correct. in ras. habet. In Par. est Exwxó. De hoc nominativo absoluto vid. Stallbaum, ad Plat. Apolug. Sucrat., p. 27, ed. 1; Matthise Gramm Gr., p. 1095 sq.; Lenting. Animadverss. critt, in Euripid., in Novis actis litterarr. soc. Rheno-Traj., t. I, p. 51. Verbi åkfoxesßat cum genitivo Constructione, de qua multus est Hemsterhusius ad Xenoph. Ephes., p. 255, ed. Locell., utitur Hoster etiam epist. 57, p. 196. Otw; alwxsiv to mabous, De insomn., p. 147, 'All' mapa μικρὸν ἀγνωμοσύνης άλωκα, De provid., p. 105, ubi vulgo legitur, talexei te avis 6 Tupi;; Codd. Coisiin. 249, Parisin. 1038 (cf. Boissonad. ad Pinlostr. Her., p. 481), 1039 et 1040, Mon. ABDE, Pircknemer., quem Joach. Camerarius olim cumi Esromo Rudingero communicaverat. Rehd. of Vindob. pro aši recte scribunt autre, quod in mentem venit etiam Bevingio Emendatt, in Synes. in nove. Aunall. philologg. et pædagogg. cur. 1: Seebod, etc. Supplem. 1, 4, 4832, p. 621. Item Appianus De bello civ., v. 8, vol. II, p. 11, p. 723, ed. Schweigh, de Antonio, qui vehementissimo in Cleopatran amore exarserat, εὐθὺς αὐτῆς μειρα xuwów; kzhwxet. Cf. Themist, or. x, p. 129, C; a or. xi, p 168, D; el Gregor. Naz. or. XXIV, p. 442, C. After Berd. De hac locutione vid. Locella ad Xenoph. Ephes. p. 240; Buehr. ad Plu tarch. Alcib., p. 111 sq., et Pyrrh., p. 180; Maithix Gramm. Ġr., p. 1049 sq. În proximis pro vulg. PATROL. GR. LXVI. Dye: (Mon. AC dant àéys:v) • Par. C, Vat. et Venet. receptum Aéyot. Πολλῷ θαυμασιώτερος. Usitatius foret πολύ θαυμ. Noster ep. 95, p. 234, πολλῷ κάλλιον· ep. 129, p. 264, modhip whelous. Agath. iv, 25, p. 262, molde mov. De hac forma rariore vid. Jacobs. ad Achill. Tat., p. 649 sq., Jacob. ad Lucian. Tox., p. 115, et ad Alexandr., p. 47: Ellendt ad Arrian. De expedit. Alex., b. 1, p. 497. Dein Mon. AЕ pavñvat, tribus punctis supra notatis. Barb. pavelvat. Sed legendum videtur φανείη. Verba τὸ καθ' ἡμᾶς πράγμα τῆς κεφαλῆς epexegesi serviunt. Cf. Ast. ad Plat. Polit.", p. 466 et 601, idemque ad ejusdem Protag., p. 34, et Jacob. ad Lucian. Tox., p. 135. Adde nostrum infr. c. 14, init. Ἐν ἀπόροις εὔπορος. Mon. as in voc. anópois a m. rec. in ras. habet. Similiter noster De provid., p. 112, οὗτος εἷς ἐν ἀπόροις πόρος τοῖς πειρωμένοις αὐτοῦ δυσχερούς. Ibid. p. 93, Βου λεῦσαι μὲν ἄπορος, ἐπιβουλεῦσαι δὲ ποριμώτατος. Ερ. 139, ρ. 275, Θεοῦ δὲ παρόντος ἅπαν ἄπορον πόριμον. De provid., p. 112, Ἐν ἀμηχάνοις - ή στην ἐπ' αὐτὸν δύο μηχαναί. Cf. Jacobs. ad Elis. Hist. animall., p. 99 et 114. - In Mon. D, xwpovon a m. sec. Ο χωρούσης corr. Flor. scribit χαρη yovon. De verbo xwpɛly, capere, capacem esse, cum accusativo constructo, annotavi ad Or. de regn., p. 160. Cf. infr. c. 9, p. 72, et c. 17, p. 80; ep. 50, p. 188; ep. 57, p. 193; ep. 101, p. 240, et ep. 104, p. 246. Pro περὶ τῆς κόμης Mon. BU perperam legunt παρὰ τῆς κόμης. Harovprwc. Callide, more sophistaram. Vid. Plat. Phædr., p. 271, C, ibique Ast. Annotat. p. 578. Οὐ γὰρ ἕτερός τις dɩľ. Flor. et Venet. om. τις, Post οὐχ ἕτερος pro ή stepe a nostro ponitur àλlà, vel avel c. genitivo, e. c. De provid., p. 125, Τάδε οὖν πάλαι περὶ αὐτῆς (sc. τῆς παρθένου τῆς νῦν ἀστρας) αδόμενα ποιηταῖς οὐχ ἕτερος ἔσχε χρόνος, ἀλλ' ὁ τῆς ἐπικυδεστέρας βασι λείας Οσίριδος. Ερ. 4, p. 163, Ὃ δὲ ἐποίει παρὰ πόδας τὸν κίνδυνον, οὐχ ἕτερον ἦν, ἀλλ' ὅτι πᾶσιν ἱστίοις ἡ ναῦς ἐφέρετο. Calasias., p. 504, (πεταρα μιασμένος βίος αβίωτος οὐχ ἑτερός ἐστιν, ἄνδρας, ἀλλ' ἐν ζῶμεν ἡμεῖς. Calv. enc., p. 74, Οὐ γὰρ έτε ροί τινές εἰσιν ἀντὶ τῶν οὕτως ἐχόντων ἀντίθεοι. Pro καλλύνων Flor. exhibet καλλύνας. Οτῳ ποτὲ τῷ καλάμῳ — ξυνέγραψεν. Par. Ο ὅτῳ ποτε. Articulum ante καλάμῳ, qui vulgo deest, rescripsi ex Par. ABC, Flor. A, Barb., Mou. AE et Venet. A, cum in formula botig both, si repetatur præcedens vocabulum, idem articulum requirat; nam verba illa ita resolvenda sunt: öörıç ποτὲ ἦν ὁ κάλαμος, ᾧ – ξυνέγραψεν. Sic noster Dion. p. 60: Πυθαγόρας Μνησάρχου Σάμιος ἐπιγέγραπται τῷ νόμῳ, ὅστις ὁ νόμος οὐκ ἐφ τοῖς βιβλίοις ἐπιποιεῖν (i. e. ὅστις ὁ νόμος ἐστὶν, ὃς οὐκ ἐ x. t. 2.). Dein codd. Par. AB, Flort. AB, Barb., Hon. ABCD et Veneti tres suppeditant Euvéypapev. Par. ξυνέγραφε. Par. et Vat. συνέγραψεν. De horum temporum confusione haud infrequenti vid. Annotat, ad c. 15, p. 79, et Boiasonad. ad Nicet. Eugen. p. 171. [låéori nállior. Flor. nhéov, 1, ut videtur, eraso. Par. màdov. 'Arturodúoual. Adversus illum in certamen descendo. Dicitur enia) árodúco de athletis, qui vestibus depositis certamen inire solebant. Vid. Sturz ad Basil. Magn. De modo • literis Græcc. utilitatem percipiendi & 64, Matthæi Animadverss. in v bomilias Chrysostomi, p. 29, Jacobe. ad Philostrat. Sen. Imagg., p. 509, Granert. ad Aristid. Declamat. Lepit., p. 113 sq.; Agath. Hist. praefat., p. 4: Οὐ γάρ, οἶμαι, κοτίνου γε ένεκα καὶ σελίνου οι Ολυμπιονίκας ἐν ταῖς κονίστραις ένατος &ovo. Clemens Alex. Protrept., t. I, p. 77, 25,

AD ENCOMIUM CALVITH Αποδυσάμενοι δ' οὖν περιφανῶς ἐν τῷ τῆς ἀληθείας σταδίω γνησίως αγωνιζώμεθα, κ. τ. λ. 'Εμαυτοῦ τε. Addidi ex libris Par. AC, Μon. A, Vat. et Venet. A, particulam τε, qua carent editt. celerique codd. Sic noster c. 2, p. 64, Έκλα θέμενος ἐμαυτοῦ τε καὶ τῶν λογισμῶν. Αντιπεριστῆσαι τοῖς κομήταις τὸ ὄνειδος. De loquendi modo vid. Baebr. ad Plutarch. Pyrrh., p. 175. Vitiose Mon. et Venet. κομίταις. Ακμαῖόν τι καὶ τορόν. In Mon. prima littera vocis ακμαίον correctori debetur, itemque τι, quod suprascriptum est. De voc. ἀκμαῖος vid. Ernesti Techn. Gracc. rhet., p. 10, et 275. Τορὸς liabet noster etiam in Dion., p. 55, Ινα τορόν τε καὶ εὐηχὲς φθέγγηται. Cf. Jacobs. ad lian., p. 38. Pro of Mon. BD perperam legunt ołw, "Οπερ Δίων ἐποίησε. Vat. ὥσπερ. De per. mutatione vid. Annotat. ad c. 19, p. 82, D. Mon. άπερ. Deinde Vat. et Venet. inserunt articulum d. Par. in contextu habet ὥσπερ ὁ Δίων, in marg. ώπερ Δίων. Μέλος ἀναβεβλημένον. Heliodorus 2. [11, 8, p. 62, ed. Coray.] Ethiopic., Καί ποτε καὶ παρευ δοκιμήσασα την Αρσινόην αναβεβλημένον αὐλοῦσαν, επίτροχον αὐτὴ ψάλλουσα καὶ γλαφυρὸν τῇ κιθάρα προσάδουσα, ubi τὸ ἀναβεβλημένον opponitur τῷ ἐπιτρόχῳ, ut hoc loco τορῷ καὶ ἀκμαίῳ. Nam in proemiis et τῇ ὑποκρέξει minor esse debet concitatio. ΡΕΤΑΝ. Vid. Dion. Chrysost. Or. 1, De regn., p. 1 et 44, Himer. or. ui, p. 432, Gregor. Naz. or. xix, p. 365 C. Cf. etiam Ernesti Lexic. techn. Gr. rhet., p. 16. Προανακρουσάμενος. Sic cod. Mon. D. Mon. Β, προανακρουσάμενος, προανεκρούσατο superscriριο. Superiores autem editt. et reliqui mss. nive προανεκρούσατο. Quem locum depravatum ut sanared, ante verba prægressa ἅτε κιθαρῳδ. νόμου 1vingius restituit 8, qua medela non opus est. Miror Jacobsium, viruin sagacissimum, et ad PhiIostrat. Jun. Imagg., p. 578, et ad Alian. De nat. animal., p. 190, hæc laudantem nihil offendisse. Επεμελούμην. Vitiose Barl». ἐπιμελούμην, Vat. ἐπελούμην, et Mon. έπεμελουμένην, tribus punctis supra notatis. Mox codd. mei omnes to σῶμα μαλακώτερον ἔχων, inverso verborum ordine. Vid. c. 3, init. Καθ' οὕτω. Mon. καθ' οὕτω (sic). Cf. infr. c. 16, p. 79, et Dion., p. 53. Verba, quæ inter duɛλείας εἰ ἐπιμελείας leguntur, cod. Barb. a m. rec. in marg. habet. In seqq. pro ἡμᾶς Mon. perperam scribit ὑμᾶς. Καταστὰς εἰς ἔπαινον τῆς ἐπιμελείας. Philostrat. Vil, sophist., de Dion. Chrysost. ante Synesii Dion., ed. Petav., p. 33,: Πόλεών τε εύνο μουμένων ἐς ἐπαίνους καταστὰς, οὐκ ἐπαίρειν αὐτὰς ἔδαξεν. Gr. Synes. ep. 44, p. 183; ep. 132, p. 268; et Joseph. Antiqq. Jud., xviii, 5, 1, tom. 1, p. 883, ed. Ilavercamp. Νῦν μὲν κηλοῦσιν, νῦν δὲ καταπλήττουσιν. Par. ABCD, Fior. A, Monacc. omnes, Vat. et Rehd. κηλοῦσι. Sed vulgatam lectionem, quæ τῷ καταπλήττουσιν respondeat, propter τὸ ὁμοιοτέλευ- - τον immutare nolui. Caterum τῷ νῦ ἐφελκ. ante consonantem quoque locum dari monui ad c. 2, p. 64. Verbum κηλείν (cantibus, carminibus, vel, ut i. 1., orationibus mulcere s. blandiri), quo præeunte Platone (Protag., p. 315, A; Menex., p. 235 A; Polit., p. 358 B; et alibi,) imprimis delectati sunt sophista, v. c. Dio. Chrysost., or. XII, p. 372; or. xvi. p. 457; or. LIII, p. 277 bis; Lucian. Deorr. dialogg. xix, p. 55, Bip.; Themistius, qui sæpius eo usus est, illustrant Rittershus. ad Porphyr. Vil. Pythag., p. 39 sq. ed. Kust.; Huschke Commentat. de inscript. vasculi Locris in Italia reperti, p. 19 eq.; Wyttenbach. ad Plutarch. Opp. mer. i. 11, p. 150, et ad Eunap. 97 (ad quem vid. etiam Boissonad. p. 228), Ast. ad Plat. Protag., p. 49, ct Phaedr., p. 511; noster Dion., p. 36: Ταύτη καὶ παρὰ τῶν ἀνθρώπων, οὓς λέγοντες ἐκήλουν το κάλλει τῶν ὀνομάτων, ἠξιοῦντο τῆς προσηγορίας του κου φιστού. Dein Mon. habet νῦν μὲν pro νῦν δέ. De verbo καταπλήττειν vid. Baehr. ad Plutarch. Pyrrh., p. 220. Δυναίμην. Addendum videtur v. Οὐ χεῖρον. Vid. Bernhardy Wissenschaftl. Synt. d. Gr. Spr. p. 433. Συνιέναι περὶ πραγμάτων. Periphrastice pro συνιέναι πράγματα. Item c. 17, p. εν, ἴσασι περὶ τοῦ σχήματος. Vid. Ast. ad Plat. Phadr., p. 258 sq.. et 305. Ρητορικὴν — εργάζομαι. Ita noster etiam ep. 59, p. 205: Ταύτην (sc. ῥητορικήν) εἰργάζεται ep. 105, p. 242, καὶ σὺ μὲν ἐργάζῃ ῥητορικήν, Uion. Ρ. 59, ταύτην (sc. ποιητικήν) – εἰργάσατο καὶ Σωκράτης, ep. 101, p. 240, εργαζομένω φιλοσο φίαν, et ep. 151, p. 289, φιλοσοφίαν ἐργάζεσθαι, respiciens fortasse Platonicum illud in Phedon, μ. 60, Ε, μουσικὴν ποίει καὶ ἐργάζον, ubi vid. Wyttenbach., p. 126, coll. Jacobs. Additament. in Athena., p. 215, tumn Mon. ACE, Rehd. et edit. libri exhibent προστησάμην, Barb. προστήσαμεν. Pro τέχνας in Mon. est τέχνα comparate rasur et pro φυτηκομεῖν in Flor. AB atque Venetis ΔΙΚ φυτοκομεῖν. Par. et Barb. dant φυτοκομεία, η επι perser. voci to. In Eustath., Hysin. x, p. 381, uhi legitur λειμών μοι παῖς εὐανθὴς καὶ φυτηκόμος, codd. Monacc. 96, 405 et 460 præbent αυτοκόμος. Sed l. iv, p. 190, vulgatam lectioncin φυτηκόμον confirmant. Proba quidem utraque forma (vid. Schafer. in rerr. ei verbb. Indic. ad Marini Vit. Procli, ed. Boiss. p. 158, Lobeck, ad Phrynich., p. 654, Boissonad. Anecdott. Grave, vol. II, p. 337); malim tamen h. 1. φυτοκομεῖν. De re vid. noster ep. 105, p. 250, et De insomn. p. 148. Προβολίοις. Flor. προβολίοις (sic), perscr. inter litt. o et 6. Idem liber cum Mos BCD, Par. BC, Venet. Bet Rehd. in marg. bac exhibet scholium, Οπλον Μακεδονικόν (Plur. dal Μακέδονος) δόρατι παραπλήσιον, quod in Venet. inter λέγεις (sic) et ἀντὶ τοῦ γραφέως in textum irrepsit. Suid. s. v., Προβόλιον· εἶδός τι δόματος, ᾧ χρῶνται οἱ κυνηγέται πρὸς τὴν τῶν σῶν θήραν, Cf. Jacobs. ad Philostr. Sen. imagg. p. 216. Deinde Mon. καλάμων (δίε), κάλαμον superscripto. "Απί καλάμων 11. I. positum pro ἀντὶ τοῦ καλάμοις σε τρί φθαι. Eadem breviloquentia utitur noster ep. 12, p. 268, Νῦν δὲ ἡ κρατεῖν δεῖ μαχομένους ή στο θνήσκειν εἰς χεῖρας ἰόντας τοῖς πολεμίοις ἀντὶ τὸ διψήν (i. e. ἀντὶ τοῦ τῷ διψὴν ἀποθνήσκειν). Για Fritzsch. Quæst. Lucian., p. 108 sq. In Bar, τετρίφαται ad marg. restitutum. Par. Ces Val habent τετρίφαται, διατρίβουσι superst ripe. 1 lonica perfecti forma vid. Malthuiz Gramm. Gr. p. 378, et Jacobs. ad Philostr. Imagg. p. 238. Εἰ μὴ λέγοις. Mon. λέγοις ex emend.; Flor. B, Par. D, Rehd. et Venet. λέγεις. Anticuius ante γραφέως a Pelav. 1, 2, male abest. Ορ inde pro τὸν ἐν βέλει Flor. scribit τὸν ἐμβείξ. Par. in contextu habet τὸν ἐν βέλει, in marg. τὸν ἐμμελῆ. Barb. in ordine τὸν ἐμμελῆ, in marg. ἐν βέλει. Par. et Flor. τὸν ἐμμελη. Sed allmuin vocabulum non a pr. m. videtur esse pr fecium. Mon. τὸν ἐν βέλει, γρ. τὸν ἐμμελῇ καὶ τὸν ἐν μέλει superscripto. In Rehd. exstat quide τὸν ἐν βέλει, sed β in ras. correctum. Τούτῳ μὲν γάρ. Mon. Ο τοῦτο. Vat. τ Flor. omn. μὲν, Rehd. γάρ. Pro οὐδὲν Pur. ABCD. Flor. B, Mon. ABCI, Vat. et Rehd. exhibent α. Deinde Barb. ε' καϊ (sic). Flor. προστετήκαν.. omisso v έφελκ. Οὐ δὴ καταισχυνῶ τὰ πάτρια τῶν ἀγρών. Fortasse respexit Odyss. xxiv, 508, Μήτε κατασχή νειν πατέρων γένος, ει 1. c. v. 513, ούτε καταισχύ νοντα τεόν γένος. Æschyl. Sept. adv. Γρ., τ.

NOTEÆ. 541, Μακράς κελεύθου δ' οὐ καταισχύνειν πόρον. Cornarius vertit, Non itaque dedecore afficiam paternos agres; rectius, ut videtur, Petavius, Nunquam ego mehercule paternæ rusticitati pudori (uturus sum. Aliter Bevingius, qui observavit hæc.: Merito in prioribus verbis hæsit Petavius; vertit, paternam rusticitatem! Nou longe a vero aberraverit emendatio: οὐ δὴ καταισχυνῷ τὰ πάτρια θέατρον ἀγείρων, κ. τ. λ., paterna ruris et venalus studia dedecore afficiam auditores cogens. Contortæ enim oratiunculæ, proœmia et præludia erant rbetorum deliciae in theatris præelegentium. Quorum sudores ridet noster in Calv. encom., 86, epist. 100 [imo 401, p. 259], epist. 57, p. 200, ἀλλ᾿ ὥσπερ οὐδὲ φιλόσοφος εγενόμην δημόσιος, oubt Bɛarpoxonlais [sic marg. Petav., 1, 2, el codd. Lips. atque Mon. 481; contra Guelf., Mon. 476, et Mon. 490, cum editt. Beatposxon., excepto Mon. 50, in quo mutile scribitur θεατροπίαις ] ἐπεθέμην οὐδὲ διδασκαλεῖον ἤνοιξα· καὶ οὐδὲν ἧττον ἦν τε καὶ εἶην φιλόσοφος. In primis notabilis est focus in Dione, p. 54. Béarpov, auditores, Synesio centies usurpatum. Dio., p. 54, Μέλλει εἰς δικαστήριον ἀγνωμονέστερον εἰσιέναι τὸ θέατρον. 55, προσγελᾷ tip beázpy (cf. quæ infr. posui ad c. 23). Sed vebementer dubito, an hæc viri doctissimi conjectura, quanquam valde ingeniosa, etiam vera sit; nam verbis quibus significatur τὰ πάτρια, τὸ ἔθος τῶν natipwv (vid. Schwebel. ad Onosandr. 2. P. 104, el Anecdota Hemsterhuss., t. 1, p. 100. Noster De regn., p. 15, Ρωμαίων τὰ πάτρια) genitivus τῶν dypy proprietatis exprimenda causa poetaruni more additus videtur, ita, ut pro adjectivo accipi possit. Vid. Matthiæ Gramm. Gr., P. 623. Οὐδὲ φανοῦμαι. Flor. οὐδέν. Hunc locum tacito, suo more, scriptoris nomine profert Suidas in voce Awp:o;, sed corruptissime, quod Erasmo imposuit, qui quasi in tenebris bunc locum attigit in proverb. Dorio ad Phrygium. ΓΕΤΑΙ, Suid. in v. Aorápia habet où pavouμas δε, at in v. Δώριος om. δέ. Pro στρογγύλλων Par. B, Mon. DE, Turneb. et Suid. locis citatis male scribunt orpoyyuhov. Vid. Bast. Appendic. ad Ep. crit., p. 18. Mon. aτpoyYÚλλwv (sic, ex em.). Voc. Loɣápia, quod Suidas s. h. v. interpretatur of Adyot, illustrat Wyttenbach. ad Eunap., p. 243. Opoluta ap. Suid., 1. c. deest; cod. Paris. 1038, notante eliam Boissonadio ad Eunap. p. 335 (una cum Vatic.), præbel προοίμιά τινα καὶ προλόγια, el ad marg. Yp. povóta. Addit vir doctissimus: Inter utrainque lectionem potest ambigere lector. Ayo; et vouos permutantur ap. Menandrum Heerenu, p. 95. Sed mutatione non opus. Ita utrumque vocabulum jungitur etiam a Juliano or. 11, 56, Ε, τὸν ἐκ τοιούτων προοιμίων καὶ προνομίων ἀρξάHEVY. De voce pooluta vid. Hemsterhus. ad Lucian. Somn., t. 1, p. 176 Bip., ubi et Juliani et nostri locos laudavit, itemque Anecdott., t. I, p. 111 sq. - In seqq. vitiose Mon. E_ààà' 6. Appoixo. Mon. ayplzw. Barb. ȧypolxwv. Deinde Hon. AC mpoospónou. Locutio opnou, de qua vid. Lobeck, ad Phrynich., p. 10, et Jacobs. ad Philostrat. Sen. imagg., p. 259 sq., occurrit item ep. 67, p. 214, Ilávu yap for repòs spinou (sc. tot), ubi Schol. Guelferbyt., "Opolas τῷ ἐμῷ τρόπῳ. Item ep. 145, p. 280, Τὸ δὲ λυπεῖν ἔστι μὲν ὅτε (cod. Mon. 50, ἔστι ὅτε μὲν ἄρρεν καὶ πρὸς τρόπου (Mou. 50 πρὸς τρόπον, male) φιλοoopias (suspicor quosopla, vid. Jacobs., 1. c.), όταν πρὸς παρόντας. Mor 'Barb. όνο μάτων, unde patel primo scriptum fuisse vonpázwy. Dein Mon. A, Par. C, Vat, et Venet. dant qúoɛɩç (sic), a superscripto E. Veneti BC poste. Ap. Suid. in ν. Δώριος haec ita sunt depravata, Αὐτὰς δὲ τὰς θέσεις τῶν νοημάτων εἰς μέσον τιθέμενος. Par. G εἰ καὶ ἐς (pro εἰς) μέσον. Mon. κατατιθέμενοι, ως superser. litteris ot, Proxime Flor. B, si zòv zóvoy tỶS γλώττης, inverso verborum ordine. Barb. γλώσσης. Ἀπὸ τῆς διαλέξεως εἰς ἐπιστροφήν. Cu pere se ait Synesius a disputationis angustiis ad plenam rei propositæ considerationem et liberiorem quasi campum orationem convertere, ne nimis sit in dicendo jejunus ac fastidii plenus. Sic enin Dorius modus severus ac tetricus fuit, Phrygius uberior ac floridus. Noster 1. De provident., 113 [ Πρὸς λύραν ὧδε τὸν τρόπον τὸν Δώριον, εν μόνον ᾤετο χωρεῖν βάρος ήθους καὶ λέξεως. Aristot. sect. 19, Probl. quæst., 49, t. IV, p. 164, ed. Du-Vall.; 1, 48, vol. 11, p. 922, col. 2, 1. 12-15, ed. Bekker.]: Ἦθος δὲ ἔχει ἡ μὲν [sc. ἁρμονία ] υποφρυγιστι πρακτικὸν, ἡ δὲ ὑποδωριστὶ μεγαλο πρεπὲς καὶ στάσιμον. Ρετιν. - Διάλεξις est disserialio, disputatio philosopha. Vid. Ernesti Lex. Techn. Gracc. Rhet., p. 78, et Wyttenbach. ad Plutarch. Opp. Mor. t. 1, p. 270, et ad Eunap., p. 221; Jo. Chrysost. De sacerdot., IV, 7, § 427, ed. Bengel., Τί ἄν τις λέγοι τὰς πρὸς τοὺς Επικουρείους διαλέξεις καὶ Στωϊκούς; Cf. etiam noster Dion., p. 40 et 45. Mon. się ȧroot poophy (sic), & superscr. litt. d. Verba ἀπὸ Δωρίου ἐπὶ Φρύγιον interpretatur Mich. Apostolius iv, 9, Ἀπὸ τοῦ ἀνειμένου εἰς τὸ ἐντονώτερον καὶ ἀπὸ τοῦ ἥττονος εis to xpeittov, ubi cf. Pantin., p. 297. Cæterum de natura et indole harmoniæ Doricæ atque Phrygiæ egregie disputavit Cl. Astius ad Plat. Polil., p. 454 sq. Aɛi ré to. Hæc verba Mon. ex emend. in rasura habet. Par. scribit & tot. De verbo &pxɛly vid. Lennep. ad Phalarid., p. 151, edit. Schäfer. CAP. V. Θύμος A6ros. Mon. BCDE cum Venett. BC oùµóc. Cf. Bachmann. ad Lycophr. Alexandr., v. 224, vol. 1, p. 60. Vat. oðµóc (sic). Rehd. Lµó;. Marg. codicis Par. àváyvuot Guy topop." Palaxpor dropa. Fabricius in Bibliothec. Gr., vol. IX. p. 193: Petavius homini calvo reddit; sed virum de industria posuit Synesius, quoniam Dio, contra quem disputat, conatus erat demonstrare viros potius, quam ſeminas decere comatu, v. p. 65 et 83. Recte Cornarius, calvum virum. Cæterum vid. cap. 1 init. Ψιλήν Exɛ. Prioris vocis ultimam syllabam codici Mon. "A m. sec. in ras. dedit; Mon. male scribit ἔχειν. Μor Venet. τὸ φρόνημα, in marg. Yp. to povou. Vid. mea ad Or. de regn., p. 198, coll. Additamentt. ad calc. Xenophontis Ephes. in linguam vernaculam translati, p. 183. Nester homil. 1, p. 295, Κρατὴρ ὁ παρακινῶν τὸ povov. Villosum pectus fortitudinis ac prudentiæ argumentum est passim apud Hom. [II, 1, 189; 11, 851; xv, 554 al.], quod Eustathius ad primum Iliados [p. 79, ed. Rom.] observat. Cf. Hesych. v. Λασίοισι οι κ. Λάσιον κῆρ. Vide Clem. Αlex. lib. Pad. c. 3 [t. I, p. 263, 3-4, ed. Potter]. Contra, quem fatuum ac insulsum, aut nequam significabant, vulsa mente esse dicebant. Martial. 1, 11 [epigr. xxxvi, v. 5–6]: Nunc tibi crura pilis, et sunt tibi pectora setis Horrida sed mens est, Pannice, vulsa tibi. Theognis, v. 123 sq.: Εἰ δὲ φίλου νέος ἀνδρὸς ἐνὶ στήθεσσι λέληθε Ψεδνὸς ἐὼν, δόλιον δ' ἐν φρεσὶν ἦτορ ἔχει. Ubi ψεδνόν (sed Brunckius et all. legunt ψυδρός. Vid. ejusdem annotat.) vocat hominem raræ fidei, uti et pili. Petav. Tŵr zpixŵr. Articulum Par. om. "Ας καὶ δωρεῖται· νεκρῷ. 1. ΣΕΙΙ, 141 seqq. Proxime Relid. vexpòv yàp to (pro ti), non male. Noster. De rega. C. 44, p. 2, 00 giáp tại σμικρόν ἐν χρεία δορής ονομάται μὲν στρατηγὸν x..., ubi intelligendum tt. Vid. Ast. ad Plat. Legg., p. 67 et 89. De re vid. Hadr. Jun. Com-

ment, de coma, c. 2, p. 443, et noster infr. сар. 15, p. 79. Mon. vitiose scribit autat, et quod sequitur xal omittit. Tum Par. pro µépŋ exhibet τὰ μέρη. Ταύτῃ των ζώων τα αλογώτερα. Post Taur Par. C, Vat. et Venet. inserunt xal. Marginibus codicum Par. C, Vatic. et Mou. additum hoc schol. πρῶτον ἐπιχείρημα, ὅτι οὐ καλὸν al plyes. Mox Venet. auràs om. Venet. vitiose habet αὐτὰ συμφίεσθαι. Aute σώματος in Par. C, Vat. et Venet. articulus deest. • Arislot. 11, De part. [animal.] cap. 14 (t. 11, p. 506, E, ed. Du-Vall. vol. 1, p. 658, col. 1, 1. 28-30, ed. Bekker]: 'Αλλ' ἀντὶ τούτων τὰ μὲν καθ᾿ ὅλον τὸ σῶμα πρανὲς δεδάσονται ταῖς θριξίν, οἷον τὸ τῶν κυνῶν γένος· τὰ δὲ λοφιὰν ἔχει, καθάπερ ἵπποι καὶ τὰ τοιαῦτα τῶν ζώων, etc.» ΡετΑν. De nomine &vpшros sine articulo generatim posito vid. Ast. ad Plat. Protag., p. 19. In seqq. pro (wňs Mon. perperam wvñs. Γυμνές – τοῦ συμφνοῦς φορτίου. De adjectivi ruuvos c. genit. constructione vid. Matthie Gramm. Gr., p. 662; et Bernbardy in libro: Wissenschaftl. Syntax d. Gr. Spr., p. 174. Barb. συμφίους. Men. τοῦ συμφ. καὶ φ. Rehd. a m. pr. pwptlov. Postea tamen w mutatum in o. Arɛлljuxtor Ŏr. Flor. A, Par. BD, Barb., Venet. BC et Mon. CD babent aveniµvnstov, Par. C, Vat. et Venet. in contextu ávenļuvņotov, in marg. γρ. ἀνεπίμικτον, Μon. ἀνεπίμνηστον, γρ. ἀνεπίμικτον superscr. Rehd. ἀνεπίμνηστον, ικτον superscr. loco vatov. Participium öv h. 1. positum pro v. Vid. Jacobs. Additamentt. in Athenæum, p. 7, et Held. ad Plutarch. Vit. Timol., p. 403. Mos Barb. κοινωνοίας et Venet. αλαζονεύηται, itemque Rebd. a m. pr. Οὗτος ἔστι. Μon. οὗτός ἐστι, τοῦτ' ἔστι superscripto. Par. ABCD Tour' tot. Flor. touttot. Barb., Mon. ABCD et Val. Tout' Esti. Rehd. TOUT ESTIV (sic). Reliqui codd. et vulgatt. edit. οὗτός ἐστι, quod in οὗτος ἔστι mutandum duxi; nam tot h. 1. proprium verbum, non simplex copula est. Paulo post Mon. πρὸς θηρίον, εἰς superscr. loco πρός. Mon. εἰς θηρίον. Φρονιμώτατον. Mon φρονημώτατον. 11 Rehd.correctum ex 7. Deinde Par. AC, Mon. A, Vat. el Venet. te om. Mox Venett. BC habent ψιλώτατον. Τοῦτο δὲ ἔστιν. Scripsi ἔστιν pro enclitico totiv, quod editi et scripti libri præbent, cum h. 1. non sine quadam vi positum sit. Mox Par. dat διακεκριμένος. Barb. κατακεκρυμμένας δια μεν xata superscript. Arinoir. Emittit. Vid. Markland. ad Max. Tyr., xvi, 4, p. 681, et Matthæi ad nov. ex Jo. Chrysost. Eclogg., p. 423. Deiu Mon. xɩvouveÚet, ἀντὶ τοῦ ἐλέγχεται superscr. Verba suprascripla in Venet. textum occuparunt; sunt tamen punctis distincta. De eleganti locutione πόλεμον ἔχειν πρὸς póvno cf. Grauert ad Aristid. Declamalt. Lepit., p. 101 sq. Οὐδενὶ γὰρ ἐθέλουσιν ἅμα συγγίνεσθαι. Noster Dion. p. 43: Οὐδὲν γὰρ ἐθέλει τῶν θείων ἔσχατον εἶναι. De provid., p. 127: “υπερ ἐν μὲν τοῖς κατὰ φύσιν ἔχουσιν οὐ μάλα ἐθέλει συμβαίνειν τοῖς ἡμιμοχθήροις τε καὶ ἐξ ἡμισείας χρηστοίς. Ha codd. mei omnes et ed. Turn.; in Petav. 1, 2, desiderantur verba exato. Calv. Enc., c. 8, init., Ὅσον μὲν οὖν ἐστὶ τοῦ θείου τὸ μὴ φαινόμενον, τί vas elvat. De hoc added. Web. Pat. ἄν τις περιεργάζοιτο, ἅπαξ γε μὴ βουλόμενον ἐμφαPhed., p. 272; Boissonad. ad Nicet. eug., t. II, p. 80 et 208. Ast. ad Plat. Phædr., P. 249 8q.; Stallbaum. ad Rempubl., p. 370, tom. 1, p. 131, ed. Goth. Similiter noster ep. 57, p. 199: Bewpia δὲ καὶ πρᾶξις οὐκ ἀξιοῦσι συγγίνεσθαι. Aɛi ti. Mon. 6st st, om. circumfl, Proxi1648 me articulus ante pec in Par. AB, Flor. A, Mon. BD et Venet. neglectus. Mɛrépyɛoła: styvqv est arlem tractare, vid. Matthæi ad nov. ex Jo. Chry. sost. Felogg., p. 206. Εκεῖναι σοφώταται τῶν αυτών. Flor. al xɛivat. De generis feminini usu vid. mea ad Or. de regn., p. 289. Noster ep. 105, p. 250. Ti yap zxl πάθω τὰς φιλτάτας κύνας ἀθήρους ὁρῶν: ἂν ὦτα καὶ γαστέρες ψιλαί, ο επoph. Cy neg. iv, 1, Pollux lib. v, c. 10 [1. L. p. 507 segg. ed. Hemsterh.]. Quod sequitur, villosos canes an daces esse, el ad venatum inutiles, non abborrel ab eo, quod Colum. lib. VII, c. 12, § 4, ed. Schneid. prodit, villaticis canibus, qui hominum Daleficiis opponuntur, convenire amplum villosumque pectus, crura erassa hirtaque. Fronto item 9, Geop. 1. xix, c. 2, § 5, t. IV, p. 1213, ed. Niclas: Δοκεῖ δὲ ἡ δασύτης ἱκανὸν (Ι. cum Niclas, ἱκανὴν) unang (sed in Geop. edd. omnes exhibent xará. πληξιν) εμποιεῖν.» Ρετατ. Αἱ λάσιοι δέ. Venet. λάσειοι. Μon. Ο Eunaliv, Anxtos superser, ab una eademque manu. Εμπληκτοι opponitur pra-gresso σοφώταται. Here locum laudans Niclasius ad Grop., I. c., versionem Petavianam sic emendat: non attoniti, ut verterunt, sed, cum impetu irruentes et audaces Equidem cum Cornario verterim stolidi. De voc. fărăņmo; dizi ad Orat. de regn., p. 183; cf. Segaar. ad Clem. Alex. Quis dives salvetur, p. 125; Held. ad Plut. Timol., p. 325, et Ast. ad Plat. Gorg., p. 244. No. ster De provid., p. 98: o xai Sparis et De insomn. p. 138: No yàp m; xav ἔμπληκτος καὶ ἀνόητος. Dein βελτίους εἰσὶν ἐπεύσει eleganter dixit pro βέλτιόν ἐστιν αὐτὲς ἀκεῖναι, με eliam in Dion., p. 39: Ad Bekatow; (sc. Eisty) of τάττοντες αὐτὸν μετὰ τὸν ἔσχατον περὶ βασιλείας, Ibid., p. 45, αμείνους δ' ἂν ἦσαν διαστέλλοντας τ τὸ προσῆκον ἑκατέρῳ τῷ γένει. Vill. et Lobeck. Η Sophocl. Ajac., p. 315. Εἰ δὲ καὶ Πλάτων ὁ σοφός. 4 In Metr p. 253. › PetAV. Epitheton; Attire ar banitatis est proprium. Plato Phædr., p. 255 C: Δῆλον δὲ, ὅτι τινῶν ἀκήκος, ἤ που Σαπφούς της και λῆς ἢ Ανακρέοντος τοῦ σοφοῦ κ. τ. λ., ubi τάξ Astii Annotat., p. 291; Eschin. Axioch., in Plat. Opp. 1. ix, p. 404, ed. Ast.: Kal taūta & kiiņu, poo!xou σ To copoù axhuara. Noster jur. c. 12, p. 76: Xɛipuva tov coçóv. Nicephor. Gregor. ad Synes. De insomn., p. 361, & cops Kit Ρ. 364, Οριγένει τῷ σοφῷ. Ρ. 557, 550, 300, 37 383, 6 copos OUTO; Luvécios. Cf. Hevier, ad Jul epist., p. 169. Pro Euvwpido; Par. ABCD), Fler. ξυνωρίδος B, Mo. ABCD, Vat., Veneti omines et Behd. dam συνωρίδας (Barb. συνορίδος). De hac varietate ride sis Lennep. ad Phalarid., 578 sq. ed. Schol., Ast. ad Plat. Phædr., p. 391; Bekker., Spec. Philostrat., p. 5. f. Περί ὦτα Χασιόχωςον. Barb. vitiose λεπό xopov. Vid. de hoc vocabulo Ast. ad Plak., 1. C., p. 474. 'Allà xal µǹ asy. In Rebd. µh a pr. m. is ras. correctum. Post avayan intellige tori, qual omitti solet. Vid. iufr., p. 68, et c. 9, p. 72. regn., p. 10; Dion. p. 62; De provid., p. 89, 105; De insomn., p. 144; ep. 67, p. 208, 240 213. Dein Barb. xopóv. Pro tauty Par. cum Flar. Bri hic et in seqq. scribit taūta. Τέρας ἐστίν. infr. c. 10, p. 76, καὶ φανέτες; Se répas slot movmpóv. Vid. Ochsner. ad Ciceron Eclog. Coon cat drepurver. Post & Veneti BC * Eclogg. collectt. al Oliveto, ed. 2, ρ. δ. dunt xal. Non male. Cf. infr. c. 7, p. 70 ct Dion, p. 45. To Bσzator stras xaxur. Extremum ( summum) esse malorum. V. Stallbaum. ad Pat Gorg., p. 170, ed. Gosh.; et Ast. ad eumdem Plate nis locum, tom. XI Plat. Opp., p. 319. Par. Cxxxbv,

NUTÆ. &v superscripte. Infr. c. 13, p. 78: To your loxatov RESTI TÜV xaxwv. De insemn. p. 138: Kai tos TOŬTO xaxwv av sin (ita codd. Mon. 476 et 490, cum Rehd. pro vulg. ἦν. Vitiose Mon. 481, ᾖ). Το ἔσχατον, μηδ' ἐπαξειν κακοῦ παρόντος. post pro φθάσωσι Barb. φθάσω σοι. Mox Mon. Κ ἐξωρήξασαι, Hon. ἐξορύξασθαι. Venet. ἐξορύσα031. Paulo 'Ανέχεται συνόντα. De verbo ἀνέχεcat cum participio constructo annotavi ad Or. "de regn., p. 293. Add. Blomfeld. Glossar. ad Æschyl. Pers., v. 843, et Addend., p. 204, ed. Cantabrig. alt., Jacobs. ad Achill. Tat., p. 660, Schæfer. Apperal. crit. et exeget. ad Demosth. t. I, p. 572, Bernhardy in libro, cui titulus est: Wissenschaftl. Syntax d. Gr. Spr. p. 477. Τιμιώτατα — τὰ αἰσθητήρια. De hac re vid. Marin. Vit. Procli, p. 2 sq., ibique interprett. p. 67 sq. ed. Boisson. Τὰς ἑαυτῆς δυνάμεις εμέρισεν. Flor. Bet Μon. ἑαυτοῖς. Deinde Mon. ἡμέρισεν. "Οψις— τὸ πάντων θειότατον. Plato Phaedr., γ. 250.: ὄψις γὰρ ἡμῖν ὀξυτάτη τῶν διὰ τοῦ σώματ Tog Epyetal alob†, sewv, ubi vid. Čl. Astii Annotalt., p. 445 sq. Tum Mon. xal áll rot xal. Venet. ψιλώτατον. Τὰ τιμιώτατα φαλακρότατα. Mon. AE, Par. et Venet. exhibent τιμιώτατα, καὶ φαλακρό. κατα. Καὶ δι' ολοκλήρου τοῦ γένους. Καὶ h. 1. est idque. Vid. Jacobs. Additamenta in Athenæum p. 157 et Foertsch. Observatt. critt. in Lys. Oratt., p. 58. Noster ep. 155, p. 293: Tuvh te yáp éativ αὕτη, καὶ γυνὴ δυστυχήσασα χηρείαν. De provid., Ρ. 117: Ανεχώρουν τοῦ ἄστεος, παῖδας, γυναῖκας καὶ τὰ τιμιώτατα κλέπτοντες. Post γένους pro vulg. où, quod in Par. deletum, in Barb. autem omissum est, ex Flor. D, Mon. ACE, Par. C, Vat., Venet. atque Rehd. scripsi 3. Verba àvaxwpɛiv, paywpsiv, etc., cum genitivo construi docet Matthis Gramm. Gr., p. 667. Noster Dion., p. 40: 'Avaχωρεῖν τῶν οἰκείων ἠθῶν. Calv. Enc., c. 11, p. 75: Αναχωρεῖ τῶν χειρόνων. Ibid., c. 46, p. 80. Τοῖς Ηρακλείδαις τους Αχαιμενίδας παραχωρήσαι τῶν otour. De regn., c. 7, p. 11: Hapixepsi 576 ἀρχῆς τῇ συνοίκῳ τῇ κρείττονι et c. 91, p. 40: Παραχωρήσαι - ἑτέροις τῆς ἐν πολέμῳ φιλοτιμίας. Ερ. 116, p. 255: Παραχωρείν τοῦ προκατάρξασθαι TO VEWTEDY Da. Niceph. Gregor. Præfat. ad Nostri Insomn., p. 552: 'Αλλοις του φιλοτίμου παραχωρήσας. Zowr ἁπάντων ἱερώτατον άνθρωπος. Vid. quem noster imitatus est, Plat. De legg., p 766, ibique Ast. p. 305, coll. auctore Minois s. potius Dialogi de lege, p, 319, et Jamblich. Adhortal. ad philosoph., c. 9, p. 144, ed. Kiessl. Οἷς ὑπῆρξεν εὐμοιρῆσαι. Rehd. ὑπῆρχεν. Infr. c. 17. p. 80: 0; pµét xpávos. Ubi vid. Annottat. Εὐμοιρῆσαι τὴν ἀποβολὴν τῶν τριχών. Hesych. t. Ι, p. 1514, Ευμοίρησεν· ευτύχησεν· Exinpusato, ubi ef. Alberti. Noster Dion., p. 51, B: Ευμοιρήσαντας ἐκείνην τῆς ψυχῆς τὴν ἀξίαν. δ cum accusandi casu usurpatur quoque ɛstuxɛlv et δυστυχεῖν. Εp. 121, p. 257: Οὐκ εὐτυχοῦντι τὰ εἰς τὸν θαλάττιον ἔρωτα. Εp. 139, p. 275: Ευτυχούσης ἐνθάδε πολυανδρίαν παιδείας. Ερ. 147, p. 279: "Ον οὐκ εὐτύχησαν μάθησιν. Ερ. 149, p. 288: Ευτυχήσαιμι τοῦτο παρὰ θεοῦ. Εp. 154, ρ. 291: Αλλ' ευτυ χούσι τὸ μηδὲ τοῦτο δύνασθαι. Ηom. 1, p. 297: Εὐτυχηκόσιν ἀκοὴν δικαστού. Ερ. 155, ρ. 293: Γυνή δυστυχήσασα χηρείαν. Agath. Hist. ν, 13, p. 304. καὶ συμφοράν πασῶν μείζονα ἐδυστύχουν. Cr. Bois· sonad. ad Eunap., p. 198, 460 et 479; ad Nicet., p. 311, et ad Aristænet., p. 256, 395 et 477; ibique Abresch. et Boissonad., p. 500, itemque Jacobs. ad Achill. Tat., p. 530 et 433. Cum genitivo junctum legitur ctuyet apud nostrum, ep. 57, p. 200. 'Arwyns eutuyhouses, et ap. Long. Pastoral. p. 79. Schaef.: Καὶ εὐδαιμόνιζον αὐτοὺς τοιούτου γηροτρόφου, εὐτυχήσαντας. To Bɛorator. In Mon. rd Oc: m. rec. in ras. correxit. CAP. VI. Εξεστι δὲ τοὺς ἐν μουσείῳ θεάσασθαι. • Arnobius lib. 1, (c. 64, p. 44, ed. Orell.) de philosophis agens: Admirantes, plaudentes ad cœli Sustollitis sidera: bibliothecarum reponitis in arcanis, etc. Quinque præsertim in locis invenio collocatas fuisse ab antiquis imagines: atrio, limine, cubiculo, pinacotheca, bibliotheca. Nec eædem erant in omnibus. In atrio gentilitiæ imagines et avorum ex cera expressi vultus ordine stabant. Foris vero et in limine eorum imagines ponebantur ex ære solidave alia materia, qui præ cæteris illustres atque insignes exstiterant. De utrisque Plin. lib. xxxiv, cap. 2. In cubiculis Lares erant; et in totum, quas cubiculares appellabant, ut eorum, quos charissimos haberent. In pinacothecis temere, neque ad vivum expressas imagines aut deorum au: heroum, sive fabulas aliquas atque historias depiclas habebant. Plinius lib. xxxv, c. 2: Pinacotkecas veteribus tabulis consuunt (forte, construunt) alienasque effigies colunt, etc. Petronius c. 83: In pinacothecam perveni, vario genere tabularum mirabilem: nam el Zeuxidis manus vidi, nondum vetustatis inju. ria viclas, et Protogenis rudimenta, etc. Nonnulli pinacothecam qua idem esse cum tablino, qua promiscue saltem usurpari autumant, atque ita Scaliger Comment, ad Festum. Quod secus se habet. Tametsi enim néva§ tabulam significet, Latini tamen tablinum a tabulis non pictis, sed quibus acta ac rerum gestarum commentarii perscriberentur appellarunt. Plinius quoque manifeste tablinum a pinacotheca separat. Separat et Vitruvius lib. vi, cap. 4, et 5, [lib. vi, c. 3, § 5, ed. Schneid.], licet Philander, ubi de tablino agit c. 3, bis verbis, Tablinum, si latitudo atrii erit pedum viginti, etc.; tablinum ah eo pro pinacoteca positum dicat, parum attente, ut quidem opinor, cum sequenti capite de pinacothecarum structura privation disputet. Sequitur eðdem capite apud Vitruv. §6: Imagines item alte cum suis ornamentis ad latitudinem alarum sint consti tutæ: quæ verba ad tablinum idem ille interpres retulisse videtur, cum de ipso atrio prorsus capienda sint. Dixerat antea afis dextra, ac sinistra tatitudinem, cum sit atrii longitudo ab xxx pedibus ad pedes XL, ex tertia parte ejus constituendam. Unite ego istiusmodi atriorum structurain ſuisse conjicio, ut longitudo, quæ latitudinem superabat, in transversum dextra ac sinistra ingredientibus porrigeretur. Alas vero, sive duas peristylii porticus appellari puto, quæ utrinque ab impluvio et hypethro spatio atrii latitudinem adæquant, sive parietes ipsos secundum atrii latitudinem perfectos. id enim Tepa sive epóµatz significant. Jam utraque in peristylii parte secundum latitudinem gentilitia stemmata suis disponebantur armariis: eratque locus is laquearibus superne contextus. Hine laqueata atria ab Ausonio Idyll. x, Mosell., v. 49, proprie etiam dieta; nec solum quia pro ædibus ipsis usurpantur, ut vir doctus existimat. Utrinque porro bibliothecas, pinacothecas, tablina atque exhedras construebant. Quo fit, ut alarum nomine totum illud spatium comprehendatur. Glossæ vel.: Ala, είλημα, σχολή, εξέδρα. Corr. In, paoyán. Nam Dan Grace ala dicitur, etsi turmam potius esse Lipsius existimet. In voce tķiSpa, quæ nonnullos torquet, nihil inımuto. Dixi de quatuor imaginum sedibus. Superest bibliotheca, in qua eruditorum hominum, ut philosophorum, oratorum, poetarum imagines positæ, partim expres sak ad vivum, partim conficke. Plin. loco citato aliique

234. Voc. repitids (Venet. legit probe), quod est excellens, eximius, egregius, exquisitus (vid. Held. ad Plut. Emil. Paul., p. 294 sq.), addito accusandi casu legitur etiam in Orat. de regno, p. 18, Tác κόμας ξανθοί τε καὶ περιττοί, et De Provid., p. 89, Пspitol coplay Alyúnior. Item ap. Jutian., or. iv, Περιττοὶ σοφίαν Αιγύπτιοι. p. 154, ubi majores Romanorum laudantur, "Aπ, οἶμαι, φύσει θεῖοι καὶ περιττοὶ τὴν διάνοιαν. Simpli citer autem positum id vocabulum exstat infra, c. 7, p. 71: Σοφόν δέ τι ἐνόουν (sc. οἱ ἐν Αἰγύπτῳ θερα πευταὶ), ἅτε ὄντες περιττοί (sc. τὴν σοφίαν) καὶ ΔΙ γύπτιοι. sexcenti. Noster hie povaslov pro_bibliotheca, aut i non dissimili alio loco usurpat. › Pezav. Τοὺς Διογένας καὶ τοὺς Σωκράτης. Ιta Flor. A, Par. BD, Barb. et a pr. m. Rehd. (sed postea_as ας mutata sunt in εις· εις); ita etiam Turneb. Lectt. Varr. Mon. tous AloyÉVEL, aç supersc.- καὶ τ. Σωκράτεις, ας supersc. Mon. Ο τ. Διογένας, εις supersc. καὶ τ. Σωκράτας, εις sup. -Venet. C,. Atoyevɛaç. Mon. E, T. ALwyéveis. Vulg. τοὺς Διωγένεις — καὶ τ. Σωκράτεις. Item in nostri Dione, p. 39, pro vulg. Διογένεις τε καὶ Σωκράτεις, Par. cum Barh. legit Διογένας τε καὶ Σωκράτας. Mon. 29, 88 et 481 exhibent Aloyévels, as supersc., te xai Ewxpáteis, as supersc. Lectioni a me receplæ, utpote Attica, patrocinatur ¡Grammaticus in Bekkeri Anecdott. t. III, p. 1191, laudatus a Stallbaumio ad Plat. Sympos., p. 149, ed. Goth., (p. 218, B, ed. Steph.) ubi vir doctissimus pro vulg. 'Apiστοφάνεις e Cod. Bodl. rescripsit Αριστοφάνας. Cf. Buttumann. Ausführl. Griech. Gramm. 1. 1, p. 210. Noster infr. c. 21, p. 83: "Οθεν οἱ Κλεισθέναι καὶ Tipapyo, ubi vid. not. Καὶ τοὺς οὔστινας βούλει τῶν – σοφῶν. Kal Infra, p. 63, Τὸ μὲν ὅσον ἐστὶ τοῦ θιάσου, δασὺ τριχί. Ρ. 69, Εὐαγῶς περιστείλαι τὸ ὅσον ἀβέβηλον. Ει. 22, p. 86, Καὶ τοὺς ὅσοι προλαβόντες ἐχρήσαντο. Dion., p. 35, Καὶ τῶν ὅσοι φιλοσοφήσαντες εἰς τοὺς σοφιστὰς ἀπηνέχθησαν. Ερ. 105, p. 249, Καὶ τῶν ὅσα ἀνθρώπινα ἀγαθὰ προτιμώ. De provid., ρ. 93, Απεἶναι τῶν ἐν οἷς εἴη τὸν νοῦν. Εp. 82, ρ. 228, Τίνα παρὰ τῶν οἷος αὐτὸς εἶ, κ. τ. λ., et p. sq., Τὸν οἷός ἐστι Γερόντιος. Hunc usum articuli, qui in bis pronominis vices gerit, illustrant Astius ad Plat. Legg., p. 242, et Protag., p. 80; Matthiæ Gramm. Gr., p. 577: Bernhardy in libro qui inscribitur: Wissenschaftl. Syntax d. Gr. Spr., p. 312 sq. Φαλακρών - Béarpor. Sic Par. CD, Barb., Mon. ABC D, Vat. et Veneti BC. Reliqui codd. et superiores editt. exhibent paλaxpóv. Particula yàp in Rebd. a m. sec. in ras. posita est. Par. Cav om. Dein Barb. habet earpov. Item infr., c. 42, p. 76; cod. Flor. B, ¿¿Este d'âv, et De Provid., p. 126; codd. Monacc. 29, 87 et 481; 6. Vaticc. 91 et 94, ôĘussy rập đv. De vũ euphonico ante consonam vid. ad c. 2, p. 64. Απολλώνιος μὴ ἐνοχλείτω τῷ λόγῳ. Arioli et præstigiatores promissiori erant capillo. Plautus Rudent. 1, 3, 46: Capillum promillam, optunum est, occipiamque [ariolari. Calasiris apud Heliodorum, Ethiop. (c. 17, p. 150], Τήν τε κόμην διασείσας καὶ τοὺς κατόχους μια μούμενος. Ρετιν Verbum ἐνοχλεῖν modo cum dativo, modo cum accusativo jungi notarunt Abreschius ad Xenoph. Ephes. ed. Locell., p. 256; Matthiæ Gramm. Gr., p. 721; Bremius Fasc. Observati. philologg. et critt. ad calcem Opusculi Rauchensteiniani de oratt. Olynth. ord., p. 94; Boissonadius Anecdott. Græcc., vol. II, p. 353; Held. ad Plutarch. Vit. Timol., p. 319. Sed rarior constructio cum dandi casu est (vid. Bernhardy in libro supra citato, p. 213), qua utitur etiam noster De Provid., p. 101, Μηκέτ' οὖν ἐνοχλει τοῖς θεοῖς. Mnd' el ric repoç. Mon. omnes et Rehd. μὴ δ', idque semper fere. Εἴ τις ἕτερος modeste dictuin. Vid. Stallbaumius ad Plat. Exlyphr., p. 17, Brenius ad Cornel. Nep. Epaminond., c. 1, § 3. Basil. M., epist. 74. t. III, p. 169, ed. Garn., Kai τοι τί λέγω Σιμωνίδην; Δέον Αίσχύλον εἰπεῖν, ἢ εἰ δή τις ἕτερος παραπλησίως ἐκείνῳ συμφοράς μέγε θος ἐναργώς διαθέμενος, μεγαλοφώνως ορατο. De voc. Yons, præstigiator, vid. Sturz. Comment. philolog. in Novis Actis Societ. Lat. Jenens., vol. I, p. 74, aut ad Empedocl., p. 42 sq., Creuzer ad Plotin. De Pulchrit., p. 348 sq., Curt. Sprengel in libro: Versuch einer pragmat. Geschichte der Arzneikunde, ed. 3, t. II, p. 187 sq.; Boissonad. ad Eunap., p. Καὶ γὰρ οὐκ ὄντες. Γὰρ Mon. om. idem habet οὐκόντες. Deinde Mon. κυμῆται, δίνονται (sic). To twr rontwr. Articulum sô Par. om. Par. AC, Flor. B, Mon. E, Vat. et Venet. post γοήτων addit πράγμα. Τὸ τῶν γοήτων i. φ. ή του tela. Vid. Matthie Gramm. Gr., p. 573 sq, et Bernhardy 1. c., p. 325 sq. In seqq. e Flor. et Barb. scripsi &atly pro vulg. tot, quod a Rehd. abest. Οὕτω γάρ. Οὕτω h. 1. est ideo. Vid. Lexic. Xenoph., t. iii, p. 372. Σοφίαν μὲν τῶν τιμιωτάτων ενόμιζον. 5 είναι. Simili modo dicitur Νομίζειν τὴν ἀθανασίαν ψυχῆς, ἀθανάτους τὰς ψυχὰς, νομίζειν θεούς. Vid. Boissonad. in Notices et extraits des Mss. de la Biblioth. du Roi, t. XI, p. 11, p. 29, et Stallbaum, ad Plat. Extyphr., p. 13 sq. Ἐπὶ δὲ τοὺς γόητας ἔτρεφον τους δημίους. Mon. Eh (sic). — Idem lib. De insomn. 148, C, ubi vid. Niceph. Gregor., p. 412 — sii; cf. etiam p. 365, B], Apul. Apoloy., 1 {1 II, p. 504, ed. Lugd.-Bat. nov.]: Magie ista, quants a ego audio, res est legibus delegala, jam inde antiqu'as xii tabulis propter incredundas frugum illecebras iMterdicta. Fontos nomine genus omne maieŭrorum, aruspicum ac mathematicorum intellige, quoruin poena vivicomburium. Leg. 3 et 5, cod. de malel. et mathem. [cod. Theod., 1. ix, tit. xvi, t. III. p. 125 et 130 ed. Ritter., ibique Gothofred.]. Casu dorus, lib. 9 [18, p. 150 ed. Rothomag ]. PETAY. Vid. Jüllmann. de Cercopibus atque Cyclopabus, p. 12. "Ωστε εἰ καὶ κομήτης ἦν Ἀπολλώσης. Par. et Vat, wat'. Philostrat. Vit. Apoiton., 1, §, p. 10 ed. Olear., Καὶ λίνου ἐσθῆτα αμπίσχεται, παρ αιτησάμενος τὴν ἀπὸ τῶν ζώων, ἀνῆκε τε την κόμην. Mox Flor. B, Barb., Mon. cum Venet. legual mpos toy hoyov. Noster infr. c. 19, p. 82, oùðèv &v:2; mpo; no. Vid. lleindorf. ad Plat. Protag., p. 587, et Stallbaum. ad ejusdem Phileb., p. 40. Καίτοι φίλα μοι πρὸς τὸν άνδρα. Sic codd. Par. C, Flor. B, Barb., Mon. Å BC D. Vat. et Veneti omnes; reliqui cum editis libris pils. Et ita Philostrat. Heroic., p. 170 Buiss.,; & Axillia pilla y auto. Imagg., 1, 19, p. 31. 1. Αχιλλέα φιλία αὐτῷ. 27 sq., Φιλία δὲ τῷ Διονύσῳ πρὸς τὸ ζῶον. Δε με νο a me recepta firmatur simili loco nostri ep. 43, p. 181, Εἰ δή σοι φίλα πρὸς τὴν δαίμονα, σύστησαν aut tov vɛaviaxov, ubi codd. Guelferbyt., Laps. es Mon. 50 ac 476 una cum editt. Ald., Turech., Naogeorg. et utraque Petaviana pha tuentur (Mon. 481, in contextu habet pila mpdę:. &., a superser. post piha, in marg. pilia mpos T. 6. Morell, legit quia tc). Huc facit etiam Herodoteum illud (II. 152, t. I, p. 447 Schweigh.), '0 62 - - τοῖσι Ιωσι καὶ Καρσὶ ποιέεται. De confusiase videsis Porson. ad Euripid. Med., v. 138. Loquendi norem attigit Davisius ad Ciceron. Acad. 1, 3, p. 47, ubi et bunc locum excitavit. Υγιῶς ἀντιστρέφειν. Υγιώς b. L est ap. Vid. Boissonad. ad Philostrat. Her., p. 336. Rebd. deinceps distinguit. Ad aviopipsiv Par. G., Vat et Mon. in marg. habent hoc schol., Ebv ávaltne: αντιστροφή, εἰ Μon. ἀντιστροφή, σὺν ἀντιθέσει superscr., ita, ut post ¿v::Disšɩ una vos erasa sak.

$653 NOTE. Ad hæc illustranda non alienum videtur apponere similem locum ex Procli Comment. ad Plat. Alcib., 1. p. 262 ed. Creus., Οἱ γὰρ τὸ ἀληθὲς εἰδότες ἅπαν· τες οὐ διαφέρονται περὶ αὐτοῦ πρὸς ἀλλήλους. Οὐκοῦν γέγονε τὸ συνημμένον τοιοῦτον, εἰ γινώσκουσί τινες τὸ ἀληθὲς, οὐ διαφέρονται πρὸς ἀλλήλους, εἶτα κατὰ τὴν σὺν ἀντιθέσει λεγομένην ἀντιστροφήν, εἰ δὲ διαφέρονται πρὸς ἀλλήλους, οὐ γινώσκουσι τὸ ἀληθὲς. ἀλλ' ήτοι πάντες ή τινες αὐτῶν ἀγνοοῦσιν. Cf. eundem, p. 339, cumi Annotat. Creuzeri, ejusque Epimetr.,ali. p. iv, p. 221 sq. Noster infr., p. 69, 'Αλλά ταχὺ γὰρ ἐντεῦθεν ἐπανακτέον, λαβόντας ἀποχρῶν τεκμήριον, ὡς ἐκεῖ φρένες, ὅθεν οίχονται τρίχες· ἐκεῖ δὲ τρίχες, ὅθεν οίχονται φρένες. Proxime Mon. Η habet σοφός τις, γρασοφιστής superscripto. Οὕτω δέ. Mon. δ'. "Ος τὴν Διονύσου τεθέαται τελετήν. Par. A, Flor. B, Mon. E, Vat. et Venet. dant eἴ τις ἐστὶν, ὅς. Sed verba ista, quæ in Par. superscripta sunt, merum glossema redolent; nam ös h. 1. pro εἴ τις positum esse satis liquet. Vid. Stat. Baum, ad Plat. Euthyphr., p. 17. Pro τελετήν (in Reld. alterum & in ras. correctum) Venet. ἑορτήν legit. Μος Vat. θυάσου pro θιάσου, qua voce significantur Bacchi comites, inter quos a Strabone, I. X, c. 3, §10, t. IV, p. 169 ed. Tzsch. censentur Sileni, Satyri, Bacchz, Lena, Thyades, Mimallones, Naides, Nymphæ, Tityri. De hac re multus est Creuzerus Symbol, et Mythol., 1. 111, p. 185 seqq. Ante δασύ commate distinxi, adstipulantibus libris Monace. ABD et Rebd. (Mon. habet semicolon), omisso ante tpix eodem interpunctionis signo, quod ignorant etiam Mon. ABDE et Rehd. Mon. vitiose scribit τραχύ, et ita videtur babuisse Mon. Δ, cumn s finale a m. alt. supra ras. additum sit. Deinde Par. ABC, Flor. B, Barb., Mon. BCDE, Vat., Venet. et Rehd., Turneb. Lectt. Varr. atque margo Petav. 2 præbuerunt τῇ μὲν οἰκείᾳ· τῇ δὲ, άλλοτρ. (Hon. τημὲν - τηδὲ (sic), et Venet. Β' τον μὲν — τῇ δέ) ριo vulg. τὸ μὲν τὸ δέ. De τῇ μὲν, cinestheils, — τῇ δὲ, andereniheils. Cf. Matth. Gramm. Gr., p. 585. Mon. κατάστασις κομον (sic). Elianus lib. ut Variar. [list.] cap. 4 [40], Ἐσθῆς δὲ ἦν τοῖς Σιληνοῖς ἀμφίμαλλοι χιτώνες· αινίττεται δὲ ἡ στολὴ τὴν ἐκ τοῦ Διονύσου φυτείαν, καὶ τὰ τῶν οἰνάδων, καὶ τὰ τῶν κλημάτων δάση. Dionys. De situ orbis, v. 946 sq.: Αὐτὰρ ὁ μὲν νεβρίδα κατωμαδίην ετάνυσσεν, Κισσῷ δ' ἱμερόεντι καλὰς ἔστεψεν ἐθείρας. ΜΕΤΑ. Ρ. Βακχικόν - οὐδὲν οὕτως, ὡς ἡ νεβρίς. Vid. Wesseling., nostri haud immemorem, ad Diodor. Sic. 1, 11, t. 1, p. 15, 34, Harpocrat. Lex., p. 251, ibique Maussac., Jacobs. ad Antholog. Gr., L. IX, p. 324, et Τ. ΧΙ, ρ. 56, Moser. ad Nonni Dionys., 228, Frid. Godohold. Schen. de personarum in Enripid. Bacchabus habitu scenico commentat., 80 seqq. Dio Chrysost., or. xxxii ad Alexandrinos, Ρ 682. Οὐκοῦν ὑμῖν τὰ τῶν νεβρίδων τε καὶ θύρα σων ἐνδεῖ. Long. in Fragmento nuper reperto: Τῇ δὲ (sc. τῇ Χλόη) νεβρίδα Βακχικὴν (sc. Δόρκων εκόμισε), καὶ αὐτῇ τὸ χρώμα ἦν ὥσπερ γεγραμμένον λευκώ. μεσιν. Eleganter de hac re exposuit Creuzerus in Commentat.: Ein alt-athenisches Gefäss, p. 44 seqq. et 75 seqq. Add. Description of the collection of ancient Marbles in the British Museum, part. ut, Plat. 21, ubi statua Fauni ridentis ac nebride amicti adumbrata babetur. - De adverb. ούτως cum emphasi postposito plura collegerunt exempla Bahrius ad Plutarch. Philopr., p. 48 seq., Schōmannus ad Isaei Orall., p 248, et Stallbaumius ad Plat. Rem publ., p. 500, in Plat. Dialogg. selectt, vol. III, p. 53 ed. Gott., quibus addere juvat Synes. Dion., p. τι, Μὴ ἀπως οὕτως συγκαταριθμήσαι (sic codd. Barb., Monacr. 29, 87 et 181, Paris. 1040, Rehd., Venet. 264, una cam ed Turneb., Petav. 1, 2, αύτω. Vid. quum inira posui ad c. 16. p. 79). lin. p. 40, λαμπρῶς οὕτως. Ερ. 90, P 230, πόρβωθεν 165$ outw. Plat. Gorg., p. 468, et Basil. M. De gentilium libris utiliter legendis, L. II, p. 177, ed. Garn. ἁπλῶς οὕτως. Lucian. Timon., c. 25, t. 1, p. 95, Βip. ἀμαυρὸν οὕτω. 1demn Gall. c. 6, ι. VI, p. 298, μελιτ χρὸς οὕτω. " Παρὰ τῶν πυτίων κόμας δανείζονται. Παρὰ in Rehd. e περὶ corr. Pineis coronis sive piceis utebantur cum Bacchi asseclæ, tum Bacchus ipse. Unde et πιτύστεπτος dictus, Suida auctore (ν. πίτυς). Plutarchus ▼ Problem. conviv., probl. 5 (3, t. II, p. 675 ed. Francof.], causam reddit, cur sacra sit Baccho πίτυς. ΡετΑν. - Conf. Cuper. Harpocrat., P. 40. Eldɛr. Ita Par. CD, Flor. B, Vat. et Mon.; ita et Barb. a m. pr.; a sec. aule: ἴδοις, quod cum vulgg. libris Mon. et_a corr. Rehd. habent. Mon. Είδοις, οι superscr. Veneti ίδης. Mon. et Venet. εἶδον. Quæ sequuntur verba ἀνασειομένους τε καὶ βρυάζοντας (Mon. habet βιάζοντας), βρu superscr. Monacc. Β. Det Venet. intere pretantur vocabulis ηδομένους, γαυριώντας (Flor. A, Par. B, et Barb, exhibent ήδομένους τε καὶ γαυριῶντας. Sed particulam τε Par. Β. om.), contra Mou A, Par. G et Vat. vocabulis τρυφῶντας καὶ θάλλοντας. In Venetis BC post βρυάζοντας glossae ηδομένους, γαυριώντας, περιτρέχοντας textum occuparunt. De verbo βρυάζειν vid. Lobeck. Aglaoph., ι. II, p. 1087 sq., ubi vir doctissimus etiam h. 1. tetigit. ὡς ἂν, οἶμαι, τ. μ. κεκρατημένους. Usumn particularum ὡς ἂν participio junctarum alligi supra ad c. 5, p. 64. Οίμαι, credo, sive scilicet, ironiæ servit. Vid. ad c. 8, p. 71. "Ητις ποτέ ἐστιν ἡ μέθη. Noster ep. 448, p. 285, Οταν ὑπὲρ τῶν ἐπέκεινα Θούλης ἀκούωμεν, ἥτις ποτέ ἐστιν ἡ Θούλη. Ερ. 152, p. 289, Μᾶλλον δὲ οὐδὲ αὐτό μου τὸ πάθος, ὅ τι ποτέ ἐστι τὸ περὶ σέ μου τῆς ψυχῆς (sc. πάθος, quod hic merito abesse potest), ἐξευρίσκω. Basil. M. ep. 186, t. ΙΙΙ, p. 267, Οὐδὲ τὴν ἀμβροσίαν ἐκείνην, ἥτις ποτ' ἄρα ἦν ἡ τοὺς Ολυμπίους χορτάζουσα. Cf. Blomfield. Glossar. in Aschyl. Agamemn., v. 155, et Fritzsch. Quæstl. Lucian., p. 194. Pro ἐν τελεταίς Par. cum Val. scribit ἐν ταῖς τελεταίς. De voc. μέθη vid. Creuzer. in Studd., t. II, p. 238 sqq. Mox Flor. B, Mon. C, Par. et Vat. habent εἰς τὸ πλημελές. Deinde Venet. ἐπενηνέχθαι, Flor. ὑπενεχθήναι, Venet. Η υπερηνέχθαι. Σειληνῷ δέ. Sic codd. mei omnes, praeter Par. et Rehd., quorum in posteriore et a m. rec. in: mutatum est. Vulg. Σιληνῷ. De cujus nominis etymnologia vide Noser. ad Nonni Dionys., p. 239. Καθέδρα καὶ σκύθος. • Quod hactenus in omnibus editionibus [imo, quod sciam, sola in Turnebiana]. fuit, σκότος, meras huic loco tenebras offudit vertit enim Cornarius tenebra]. Pro quo σχύο τος ex ms. Med. et Henr. restituimus. Sileni ge stamen scutica fuit. Idéo Bacchanalibus scuticam ferre consueverant Athenis, qui Satyrorum ac Silenorum personas imitabantur. Demosthenes contr. Midiam [in Orat. Attic. ed. Bekker. t. IV, p. 515; in Buttmann. edit. c. 48, p. 97] Ctesiclem quendam Athenis morte damnatum significat: Οτι σκύτος ἔχων ἐπόμπευε, καὶ τούτῳ μεθύων επάταξε τινα ἐχθρὸν ὑπάρχονθ' αὐτῷ. Ulpianus [p. 104, ex ed. H. Wolf. Basil. 1572]: Οἱ πομπεύοντες τῷ Διονύσῳ κατὰ μίμησιν τῆς περὶ αὐτὸν θεραπείας ἐπόμπευον, οἱ μὲν τὸ τῶν Σατύρων σχήμα σώζοντες, οἱ δὲ τὸ τῶν Βάκχων, οἱ δὲ τὸ τῶν Σιληνῶν ἐμιμούντο.» ΡετΑν. Pro σκύτος (sic Petav. 1, 2, et codd. mei ad nore mam Philemonis Grammat, p. 120 ed. Osann. Sed reclius esset σκότος. Vide Passov. Lex. s. v.) in Turneb. et marg. Petav. 2 perperam legitur σκότος. Τοῦ Διονύσου παιδαγωγός. Julian. Cesar., p. 5 ed. Heusing.: Ο Σειληνός πλησίον αὐτοῦ, τροφεύς τις οἷα καὶ παιδαγωγός, καθῆ στο

Palaxpòr Orra. Vide Euripid. Cyclop., v. 226. Ibique interpret. t. III, p. 529 ed. Beck., et Lucian. Deorr. concil. c. 4, t. IX. p. 182 Bip. Εν τοσούτοις παρακινήσασι. Flor. B, Barb., Mon. ACE, Par. C, Vat. et Rehd. dant mapaκινήματ.. Verbum παρακινεῖν, quod egregie illastravit Astius V. Cl. ad Plat. Phædr., p. 434, b. 1. insaniendi notionem habet. Activo sensu, quo significat perturbare, verrücken, occurrit in nostri Homil. I, p. 295: Κρατὴρ ὁ παρακινῶν τὸ φρονοῦν, ὁ ταράττων τὸ λογιζόμενον, οὐδὲν προσήκει τῷ 26. Vide etiam c. 9, p. 72. Mh σxpor oinons. Sic Flor. B. Reliqui codd. et editt. pixpóv. Dein pro vulg. novones (Flor. scribit moves) ex codd. Par. AC, Mon. A, Vat. et Venet. receptum oin†s (Flor. habet loŋoñs, sic, loco raso). In seqq. Mon. potetipfo, vulgata superscripta. Venet. Compotunova. Deinde Mon. in textu mutile habet μόνων pro δαιμόνων, quod tamen in marg. exstal. Ante Tapeival, cujus loco Bevingis haud recte Suspicatur patval, suppl. wote. Cf. Jacobs. ad Philostrat. Imagg., p. 346. De verbo opevov vide Blomfield. Glossar. ad Eschyl. Prometh., v. 543 Pro vulg. autou ex Flor. AB, Par. BCD, Mon. ABCD, Vat. et tribus Venetis rescripsi autų. Mon. dai avrov, autų superser. Annotavit etiam Bevingius: Dapɛlvat requirit nomen in tertio casu.» Par. vitiose scribit autó. Noster infr., c. 6, p. 69, Mɛτρεῖ δὲ αὐτῷ τὴν μανίαν ὁ Σειληνός. Ρ. c., Νου δου χεῖον αὐτῷ κατασκευάσασθαι τὴν κεφαλήν. C. 20, p. 83. Εξεκέκοπτο γὰρ ἴσως αὐτῷ τὸ βιβλίον ἐπῶν ἀγαθῶν καὶ συχνῶν. De regn., c. 11, p. 20. Την δύναμιν ἑαυτῷ πολυπλασιάζων, ubi cf. Annotat. p. 210. 14, p. 25, Αλλ' οὗτος αὐτῷ καὶ τὸν ἀδελφὸν νουθετεί. C. 18, p. 32, Πἂν μὲν ἄλσος αὐτῷ... α λότερον ἔσεσθαι τῆς Καρίνου κεφαλῆς. C. 19, p. 56, Νεανίσκου δὲ Ἀττικοῦ τῆς μαχαίρας αὐτῷ τὴν κώπην oxfavtos. De hoc schemate, quod Colophoniuin vocant, vide Boissonad. Commentat, ad Inscript. Actiac, in Diario classico Valp.; noster 34, p 369 sq., et ad Nicet. Eug., p. 271; coll. Ast. ad Plat. Legg,, p. 9; Jacob. ad Lucian. Tox. p. 49, et Matthie Gramm. Gr., p. 714 sq. Δεῖ μὲν γὰρ αὐτῷ..... γεύσασθαι. Par. Ch ast, to superscr. Par. autó. Mon. autó, ŵ superscripto. Vide Matthiæ Gramm. Gr., p. 754. Voc. wpov docte, ut solet, illustrat Lobeck. ad Phrynich., p. 146. Dein Barb. pavɛival. Προελθεῖν τὴν παραφοράν. «Trium hæc ms. [i. c. Med. et Henr. duorum. Vide Petav., 4, p. 29] certissima lectio est.› PEtav.· In Turnet. scilicet perperam exstat mapɛλɛly. Mon. habet παρελθεῖν, προ superscr. Reliqui omnes eniendationem Petavianam confirmant. Dein Mon. rapaφοράν, ε: superscrip. Mon. παραφοραν (sic), ιι superscrip. marg. περιφοράν. Μon. παραφοράν, περι superscr. In Mon. παραφοράν ο περιφοράν corr. Hapayopà est insania, a napäчépɛɩv, auferre, quod de fluviis dicitur, qui impetu suo alias res secum trahunt abreptas suo ex loco aut itinere (vide Wesseling. ad Diodor. Sic. xvm, 35, t. II, p. 284, 95, et Wyttenbach, ad Plutarch. Opp. mor., t. 1, p. 272). Noster De Provid., p. 93, Παρενεχθεὶς τὴν γνώμην εἰς ἀλλοκότους ὑπονοίας ἐξέπιπτεν. Cf. inir. c. 10, p. 73. Adjectivum rapȧyopo;, insanus, occurrit De Γκασία., p. 95, Οὐ μὴν ἐλέγχειν ἐδόκει φύσιν παρά φαρον (sc. Τυφώνος). Pro τοῖς Βάκχοις, quod exstal iu editt. Turneb., Petav. 1. et pseudo-Petav.; item in codd. Florr. AB, Barb., Mon. BCDE, Rehd. ne Venetis (Mon. præbet tolç, aiç superscr., Baxxois, aug superser., et Par. una cum Vat. τοῖς, οἷς superscr., Βακχαῖς, οις superscr.) Petavius in sec. edit. tacite scripsit tai; ßáxyaiç. Bacchi comites ac ministri in universum quidem vocabantur Báxyot (vide scholiast. ad Aristophan., Equit., v. 408); sed cum deus iste semper in Baccharum cœtu versatus omnibus libidinibus indulsisset (vide Lucian. Deorr. Dialog.. xvi, 4, t. II, p. 51 Bip. at Præfat, seu Bacch. 1, t. VII, p. 303), banc etionem probandam putavi. Deinde ex ed. Turnel. reduxi ouviƐopyhontal, assentientibus codd. Par. AB, Flor. A. Barb. et Mon. BD, cum Łę ō. quod Ilerodoto imprimis familiare ext (vid. Gregor. Corinth. ibique Roen. p. 472, ed. Schæf.), nt az, prægresso infinitivo, conjunctivum sibi asciscat. In Par. Dexstat ouve Copy, superser. syllab. or. Reliqui lili et scripti et editi praebent συνεξαρχή osta. Cæterum hoc verbo, quod, si quid video. h. 1. non simpliciter, ut vertit Petavius, saltare significat, sed ob præpositionem, quæ ei inest, lasrive saltandi (i. r. toù nopôaxiety, vide Interpre.§. ad Theophrast. Characit., ed. Ast., p. 85, et quos laudat Astius ad Plat. Legy., p. 383) motionem habet, Lexica ditari possunt. 0 Zeitnróç. Sic cold. mei mines, ezre. plis Flor. et Par. D, qui cum editt. 6 Esânus; habent. In seq. pro vulgato molex Flor. Mon. A, Par. et Vat. receptum wokúg, In Venet. post πολύ rasura comparet. Πολύς ῥεῖ, quod est magno cum impetu fertur, illustrant Heindorf. ad Horat. Sat., p. 171; Jacobsins ad Achill, Tal, p. 855, et Heyler. ad Julian. epist., p. 100. Similiter Arrian. vις, 7, Ὁ δὲ Ευφράτης μετέωρα τε phi xai loan làng raveexo tự vị. Long. Pesloral, p. 75 ed. Schaef., Λάβροι μὲν οἱ χείμαίοι κατέ pɛov. Eodem modo construitur verbum večv. Vide Blomfield. Glossar. in Eschyl. Agamenin., v. 1131 Voc. Sugaváywyos, quo proprie significatur is, gut difficulter reducitur (vide Matthæi ad novy, ex da Chrysost. Eclog., p. 2); a Suida, qui nostrum fortasse respexit, explicatur vocabulis busyphs. ares. Miror hane vocis significationem in Lesica Schneideriano e Suida laudatam in Passoviano desiderari. 'Exarantéor. Cod. Venet. &rvation Intellig. zòv Adyov. Noster ep. 57, p. 193. 'E ακτέον δέ μοι μικρὸν ἄνω τὸν λόγον. De regn.. c. 20, p. 57, Επαναγάγωμεν δὲ ἡμεῖς..... τὸν λόγον εἰς τὴν oixslav àpxfv. Libanius t. IV, p. 950 Reist., 'ADI γὰρ ἐπὶ τὰς μάχας πάλιν (sic recte vnigal. τέλει emendavit Jacobs. in Actt. philologg. Munace.. t. II, fasc. 1, p. 450) ἐπανακτέον τὸν λόγον. Gregor. Naz. Or. iv, p. 131, 'All'avion pate toy hoyov Ent tous 26you;. Cf. Lobeck. ad Prynuh.. p. 767. Proxime ante exufiptov e Par. et Vat. inserui artic. tò, quo reliqui mss. et ediu, caresi, Vide Annotat. ad c. 3, init. Mox pro ofgovor Mon. οίχοντο label. Verla ἐκεῖ δὲ τρίχες, ὅθεν ofxovtal poéves a Par. ABCD, Flor. B. Barb.. Mon. ABCD et Vat. male absunt. De hac oùv dvaθέσει λεγομένῃ ἀντιστροφή supra exposui. Tavt' apa. Vide ad c. 2, init. Mox Non. pro 6 Σωφρονίσκου corrupe στα φρονίσκου. Litn Mon. BCD rap' överv' oùv. Rehd. map' övrīvsin Παρ' οντινούν est supra quemris, ut recte vertit Cornarius. Vide Ast. ad Plat. Legg., p. 240, coll. nostro in Dion., p. 37 et 41; ep. 79, p. 2, a ep. 93, p. 231. Deinde Par. et Val., imbun olxelwv, inverso verborum ordine. Pro Attica forma toúvato codd. Parisini, Monace, et Veneti omnes una cum Vat. atque Rehd. præbent vero, qua de confusione vide Jacobs. ad Achill. Tal, p. 554. Πρὸς τὸν Σειληνόν. Sic codd. mei omors præter Par. B, D, qui cum editt, habet Liv.. Apud Julianum imp. [p. 9 ed. Housing.) SilentS ita de seipso loquitur: Οὐκ οἶσθα ὅτι καὶ ὁ Σωκρά τες ἐοικὼς ἐμοὶ τὰ πρωτεία κατὰ τὴν φιλοσοφίαν annverxato. Locus est apud Plat. in Sympos. [p. 215, AB. Vide et Xenoph. æque in Sympas. Iv, 19, et v, 6]. › Petav. Vido quos land»al Hemsterhus. ad Lucian., t. II, p. 507 sq. Bip., et in Anecdot, ed. Geel., t. 1, p. 203 sq.; Ast. AnnoLL

NOTE. s.l Plat Sympos. in linguam vernaculam translat., p. 530 sq.; Stallbaum. ad eumdem Plat loc., p. 140; Bornemann. ad Xenoph. Conviv., P. $49 sq. 'Εν τούτῳ. Mon. ἐν τοῦτο. Νου δοχεῖον. Noster ep. 57, p. 199. 'Αλλὰ δεν κενὴν εἶναι παθῶν τὴν ψυχὴν τὴν μέλλουσαν ἔσεσθαι δοχεῖον Θεοῦ. Εp. 151, ρ. 289. Πλείον φο βοῦμαι τὴν ὁμιλίαν τῆς ἀγορᾶς, τὸ ἐνειλινδεῖσθαι συχναῖς ἤδη τύχαις καὶ πράξεσι, μὴ μολύνῃ τὸν ἁγιώτατον νεών, τὸν νοῦν σου τὸν ἱερὸν, ὃν ἐγὼ μετ' ὀλίγων ἀξιώτατον ἡγοῦμαι δοχέα Θεοῦ. Ci. infr. c. 8. p. 71; c. 20, p. 84, et Dion., p. 49. Cicero Tuscc, quast. 1, 12: Nam corpus quidem quaεί vas est aut aliquod animi receptaculum. Τῷ Σειληνῷ. Sic libri mss. omnes, exceplo Par. D. In Flor. Bet, ut supra, a sec. m. profeelum. Vulg. τῷ Σιληνῷ. Μox pro vulg. ἀπεσέμνυνε ex Flor. AB, Par. B, Barb., Mon. BIE atque Rehd. receptam ἀπεσέμνυνεν. Vide ad c. 2, p. 64. Mon. dut έπετέμνυνεν. Τὸ δὲ δὴ παιδαρίοις..... ἐπιτρέπειν. Barb. om. δή, quod librariorum incuria saepius excidit. Vide Bekker. Spec. Philostrat., p. 23. De junctione particularum δὲ δή consule Boissonnad. ad Philostr. Her., p. 308, et ad Nicet. Eug., p. 567 sq., Jacobs. ad Achill. Tat., p. 738; coll. nostro De regn., p. 23 et 30; Dion., p. 36 et 48; De Provid., p. 97; item Deinde Par. scribit παιδίοις. ep. 159, p. 275. Pro επιτρέπειν, quod Jacobsio ad Philostrat. Imagg., p. 584 hæc laudanti miniine suspectum fuit, cruid. Mon. et Vat. dedi έπιπρέπειν, quod Venet. ex correctione in ras, habet (Mon. offert επιτρέπειν, πρ loc. το superscr., Veneti BC ἐπιτρέπειν (sic), et in suo codice videtur invenisse quoque Plirea, vertens, juvenes decet coma. Nec aliter legit Cornarius, quippe qui reddiderit, at vero pueros quidem decere florem comæ. De utriusque verbi confusione mullus est Jacobs. ad Philostrat. Imagg., p. 337 sq., qui in Annotatt. ad Elian. De nat. animall., p. 404, item hunc nostri locum citans tacite scripsit επιπρέπειν. Bevingius male conjecit επιτρέχειν. — Τὴν ἄνθην est i. 4. τὴν άνθησιν, more Atticorum. Vide Thom. Mag., 127; mea ad Synes. Or. de Regn., p. 355 sq., et Jacobs. ad Philosir. Imagg., p. 584 sq.; cf. noster, c. 7, p. 70. - In Barb. primum scripserat libraτίας μήπω φρονούντων. Τὸ δὲ γήρως, post vero correxit, ut exstat in editis. Recte libri Monace. BCD τοῦ δὲ γήρως ἀποφοιτᾷν pro τοῦτο δὲ γ. ἀποφ. Mon. litteram ω vocis γήρως a m. alt. in ras. habet. Mos Rehd. μή om. Deinde Mon. dat περιμένην, μὴ α α ειν superscr. Mon. παραμένειν, permutatione frequentissima. Vide Bekker. Spec. Philostrat., p. 89. De verin περιμένειν egregis naper exposuit Stallbaum. ad Plat. Phædon., p. 28 sq. Noster paulo post, Έχει μὲν οὖν οὕτως, ὡς μὴ περιμένειν ἄλληλα νοῦν τε καὶ κόμην, ubi aliquot libri item offerunt παραμένειν. De regn., c. 3. p. 4. "Ινα μοι καὶ περιμείνῃς τὸν λόγον. Dion., p. 61, Πολλάκις οὐδὲ περιμένειν ἀξιῶ τοῦ βιβλίου τὴν συμφοράν (leg. cum cod. Rehd. συγγραφήν. Μon. 87 Label συγγραφήν, συμφοράν superscr. Vertit etiam Cornarius, libri scriptum), ἵν᾿ ἀγαγόν τί μοι γένηται. Ερ. 9, p. 170, Βαθύ σε γῆρας καὶ λιπαρόν περιμείνειεν. Ερ. 39, p. 180, Πυνθάνομαι τοίνυν, εἰ περιμενεῖς ἥξοντα. Ερ. 57, p. 195, Τί; δὲ ἄρα, τίς Όλεθρος περιμένει τὸν παλαμναῖον τῆς χώρας Ανδρό νικον: Ερ. 77, p. 225, Οὐκ ἐθέλει περιμένειν (ubi Guelferbyt., Mon. 50, 476 et 481, cum editt. Aid., Turneb., Murell. atque marg. Petav. male scribunt παραμένειν) ἀλληλα τὸ φῶ; καὶ τὸ σκότος. Αdd. cp. 67, p. 200 et 211; ep. 69, p. 217; ep. 104, p. 244; ep. 154, p. 292. Ενοικίζει τῷ ζώῳ. Barb. ἐνοικήζει. Nuster c. 7. p. 70, ενοικίζεται δὲ κεφαλῇ; c. 8, p. 71, εἰς κομήτιν κεφαλὴν ἐνεικίτασθαι. Post τί αν είποις suppl. ἄλλο. Vide Lamb. Bos. Ellipss. Grr., p. 27; Jacobs. ad Philostrat. Imagg., p. 256; Matthiz Gramm. Gr., p. 917; Ast. ad Plat. Protag., p. 33. Cf. noster De regn., c. 21, p. 39, et ep. 96, p. 236. De constructione verborum sqq., καταδικάζειν ἀλογίαν τῆς φύσεως τῶν τριχῶν (ita et noster ep. 142, p. 278, καταδικάζω πενίαν τῆς φύσεως), vid. Matthiæ Gramm. Gr., p. 693 sqq., et Bernbardy in libro, qui inscribitur: Wissenschaftliche Sylax d. Gr. Spr., p. 242 sq. Τῆς φύσεως τῶν τριχών elegans est periphrasis pro τῶν τρι χῶν, velut De regn., c. 8. p. 13, pro ἀρετή dixit ἀρετῆς φύσις, ubi vid. Anotat., p. 190; De Provid., ρ. 89, ἡ τοῦ κόσμου φύσις. Ib. p. 102, et le insomn., p. 139, τῇ φύσει τοῦ κόσμου. Ρ. 92, φυτοῦ τῆς φύσεως. Ρ. 117, φύσιν ὕπνου, et p. 125, πολιτείας φύσις. De Insom., p. 139. τῇ φύσει τῆς ὕλης. Add. Jacobs. in Darmstadiensibus ephemerid. scholastt. anni 1828, sect. 2, n. 432, p. 1092 seq.; idemque ad Elian. De nat. animall., p. 204, et qui aliter de hac re sentit, Ast. ad Plat. Phædr., p. 425. Εἰ δὲ κομᾷ τις καὶ γέρων. Hon. κομά τις. Καί in Μon. AE om. Ad γέρων intellig. ὤν. Vid. Matthim. Gramm. Gr. p. 1079. Noster Catasias., p. 301. Κερεῖ νεανίας τὴν γῆν, ἣν μειράκιον ἔτι (sc. ὧν) μετὰ τοῦ πατρὸς ἐξειργάσατο. Ceterum pro apodosi, quæ post εl & non raro supprimitur (cf. c. 10, p. 73 cl 74, c. 12. p. 75, c. 17, p. 80, et c. 22, p. 85 ), subaud. εὖ ἔχει vel simile quid. Vid. Lamb. Bos. Ellipss. Grr., p. 803 sqq.; Lennep. ad Phalarid. ep. 8, p. 51; Ast. ad Plat. Polit., p. 598, et Protag., p. 101; Bornemann ad Xenoph. Anab., p. 539 sq.; Stallbaum, ad Plat. Symp., p. 98 et 99, ed. Goth. I. In proximis Flor. exhibet καὶ γὰρ καί, et Barb. τίς καὶ γέρων. Sed altero xal jure carere possumus, cum xal ráp b. I. pro nam eliam accipiendum sit. Vid. Stallbaum. ad Plat. Symp., p. 31. Οὐχ ἅπαντες ἄνθρωποι δήπουθεν. Vitiose Venet. ἅπαν ἄνθρωποι et Mon. δήποθεν pro δήπουθεν, quod est utique (vid. Suid. s. v.; Zeun. ad Viger. De idiot. L. Gr., p. 499; Usteri ad Plutarch. Consolat. ad Apollon., p. 59; Koch Obser vatt. in Timæum, p. 44), velut ep. 52, p. 189, ὑπὲρ ἑαυτῶν δήπουθεν ἀξιοῦσε βουλεύεσθαι, et ep. 79, p. 225. In seqq. Barb. mendose habet ἐπὶ τὴν άνθρ. φθάνωσι τελειώτητα. Similiter noster De regn., c. 15, p. 25, Ἕως οὖν ἀπαξιοῦτε τὸν ἄνθρωπον, οὐδὲ τῆς ἀνθρώπου τυγχάνετε τελειότητος. ῎Εχει μὲν οὖν οὕτως. In Flor. οὖν deest. Pro οὕτως Mon. perperam scribit όντως, de qua permutatione haud infrequenti vid. quæ annotavi ad Or. de regn., p. 354, et Jacobs. ad Callıstrat. Statt., p. 702. Deinde Hon. habet περιμένειν· α α superscr. περι, ut legatur παρα, et litteris cett signo delendi, id est puncto, nulatis. Mon. et Veneti BC dant παραμένειν. De re conf. ep. 77, p. 923, quem locum supra laudavi, et Buissonad. Anecd. Gr., vol. I, p. 355. Επιζητοῦσι. Quæ sequuntur verba usque adl ὅσον in Mon. prima manus neglexerat; allera tamen margini adjecit, sed pro ὁ λόγος male scripsit ἄλογος, δ' ante οὖν omisso. Particula δ' item ab Rehd. abest. Ο λόγος ἀποῤῥητότερος est Platonicorum doctrina esoterica. Vid. Wyttenbach. ad Plat. Phadon., p. 134 seqq., et Lobeck. Aglaoph., ι. 1, p. 128 seq. et 143 seq. Εἰς τὴν παροῦσαν χρείαν. Par. ἐς τ. π. χρ. Λαβόντες. Flor. et Mon. BD dant λαβόντας. Εὐαγῶς περιστείλαι. Ερ. 443, p. 280, Έρρω μένως διαδιψης, εὐαγῶς καὶ εὐλαβῶς φιλοσοφίας ἀντιποιούμενος. Περιστέλλειν sensu oblegendi, occul tandi Rem legitur infra c. 10, ρ. 75. Αὐτοὶ δὲ (π. οι Αιγύπτιοι προφῆται) καταδύντες εἰς τοὺς ἱερούς

χηραμούς, άττ' ἂν ἀπεργάσωνται, περιστέλλουσιν. The to boov vid. supra ad c. 6, p. 68. 'Aбéбŋlov est sacrum, arcanum; opponitur Béáŋdov, profanum (Horat. Od. II, 1, 1. Odi profanum vulgus el arceo, ubi vid. interprett.). Synes. De insomn., præfat. μ. 130, Αρχαίον οἶμαι καὶ λίαν Πλατωνικὸν ὑπὸ προσχήματι (ΑΙ, ὑπὸ σχήματι, Rehd. υποσχήματι) φαυλοτέρας ὑποθέσεως κρύπτειν τὰ ἐν φιλοσοφία σπουδαῖα τοῦ μήτε τὰ μόλις εὑρεθέντα πάλιν ἐξ ávð þúπwy ȧñóliðar, white polúverbal is 6λοις εκκείμενα. Ibid. p. 145, δήμου βεβήλου γέγονε θεάματά τε καὶ ἀκροάματα. Gr. cap. seq. p. 70. Βεβήλους vocatos esse αμυήτους notum est e cele bratissimo Orphei versu: Φθέγξομαι οἷς θέμις ἐστί· θύρας δ' ἐπίθεσθε βέβηλοι, quem respexit Synes. epist. 454, p. 291, in proverbio illo: Toy βοῦν τὸν ἐκεῖνον ἐπὶ τῆς γλώττης τίθεμαι. Vid. Ruhnken. ad Timæum, p. 51 seq.; Creuzer. ad Plotin. De pulchrit., p. 332 seq., et Lobeck. Aglaoph., t. 1, p. 36. Cæterum hujus loci haud dissimile est quod dixit Noster De Provid., p. 124, xal déyoμev † δυνάμεθα παρακαλύπτοντες τὰ ἀβέβηλα, ubi codd. Mon. 476, Pirckheim. et Vindob. TɛpixaÀÚRTOVTEÇ legunt. CAP. VII. Η φύσις ποικίλλεται. Μon. ποικίλεται. Noster in Dion., p. 44 ποικίλον ἡ φύσις ἡμῶν. Ib., p. 45, xatà mão Coat (libri Mon. 29, 88 et 481, c. Venetis 264 el 422 dant Cytñoai. Sed scribendum potius cum Bevingio Emendatt. in Synes. P. 1, in Novv. Annall. philologg. et pædagogg. Suppl. 1, 5, 1832, ρ. 346, ζέσαι) τὴν ποικιλίαν της φύσεως. 'Η δὲ ὕλη τῶν ὄντων τὸ ἔσχατον. Nuster De provid. p. 98: Το φύσει πλάνον τῆς ἐν γενέσει φύσεως, της τε σωματικής μοίρας τὸ ἔσχατον εἴληχεν καὶ ἐπικηρότατον. Deinde Mon. scribit Toixiótatov, de quo vitio sæpius obvio conf. Annotat. ad Or. de regn., p. 242. Ante auen, quod in Mon. deest, cum Barb., Mon. et Rehd. puncto; post vero cum Rehd. commate distinxi. In editis libris hoc pronomen cum antecedentibus jungitur. Κἄν τι δέχηται θεῖον. Mon. Ein textu κάν om. habet tamen in marg., ut ante autŋ inserendum. • Θεῖον appellat λόγον cujusque rei, hoc est alsos et popptiv. Aristol. 1 Physic., cap. 9, cap. 10, 7, 1. 1, p. 461, ed. Du-Vall.; cap. 9, i.!, p. 192, col. 1, 1. 16 18, ed. Bekker.]. "Ov. τος γάρ τινος (in Petav. 1, 2, τινος deest] θείου καὶ ἀγαθοῦ καὶ ἐρετοῦ, τὸ μὲν ἐναντίον αὐτῷ φαμεν εἶναι, τὸ δὲ ὅ πέφυκεν ἐφίεσθαι καὶ ὀρέγεσθαι αὐ τοῦ.. ΡΕΤΑΝ. - Αιιο ἐδέξατο Veneti BC inserunt καί. Deinde Mon. habet έμφύσεις, ά supra scripto, et pro περιπλέκεται τε Rehd. περιπέπλεxtal (ita etiam Par. AD et Mon. D; Mon. TEPLπέπλεκται, ἢ περιπλέκεται superscript.) τι. Quod sequitur αὐτοῖς in Mun. Cex αὐτῆς enatum. Πλείστη περὶ αὐτὰ γίνεται est tota in illis versatur 8. оссиpatur. Vid. Lexic. Xenoph., vol. 11, p. 512, § 7; C. F. Hermann. ad Lucian libell., Quomodo histor. conscrib. oport., p. 147. Τάχα μὲν οὖν ἔχει δεξιουμένη. Mss. mei omnes præter Venet. pro ov exhibent ofs. Quam si probaveris lectionem, ante cάxa pèv cuin libris Mon. AD commate distinguendum tibi erit, ita, ut hæc cum præcedentibus connectenda sint. O Έχει δεξιουμένη i. q. & ἔχει, τούτοις δεξ. Δεξιού GUa igitur, quod alias cuin accusativo construi solet, h.., ut in Eschyl. Agamemn., v. 854, cuin dativo junctum ponas necesse est. Præferenda tamen vulgata, in qua ex prægressis intellig. autá. Εχει δεξιουμένη – κατισχύουσα fortius est dictum, οικοι δεξιοῦται — κατισχύει. Vid. Matthiæ Gramm. Gr., p. 1105 sq; Ast. ad Plat. Phaedr., in Plat. Opp. 1. X, p. 304; Eilendt ad Arrian. t. II, p. 273, coll. Nostro De provid., p. 117 et 128; De insomn., p. 131; ep. 154, p. 291, et ep. 57, p. 197. Deinceps Barb. scribit caxa & xal. Vitiose Mon. dvayxziav οι πρώτῳ. Idem κατισχύνουσα (sic), ύ supersc. Noster ep. 71, p. 218. Οὐ γὰρ μήποτε κατισχύσῃ τοῦ πεφυκότος. Εp. 81, p. 228. Μὴ γὰρ δὴ καὶ τῆς γνώμης ἡμῶν κατισχύσεις. Στο τελειωθῆναι in Flor. Best Telewovas, varietate haud infrequenti. Cf. annota ad p. 70. Proba tamen utraque forma. Vid. Heindorf. ad Plat. Cratyl., p. 70; Segaar. ad Clement. Alex., Quis dives salvetur, p. 195. Δύναιτο δ' ἂν καὶ ἑκάτερον. «Subobscuri hujus loci sententia est: Materia genitali velut gremio di - vinum aliquod semen complexa nequit ipsum, quantum est, recipere, sed vel subito præfocal es exstinguit, vel tandem excipit, vel atrumque præstat, hoc est, partim prævalet atque immutat, partim fovet. Nec enim materia semper divinum iltum Adyov, quem recipit, penitus conficere potest; sed ita tamen conservat, ut, priusquam perficiatur, nugamenta quædam ac ludicra yɛvatz proferal, quibus vigor ille divinus quodammodo debilitator. › РЕТАУ. Οὐ γὰρ ἔχουσιν, ὥσπερ δοκοῦσι. Sic codd. omnes præter unum Par. B, qui cum edit. hand Saxovotv. In Mon. y abrasum. Ai ërepa. Ať Mon. in ras, habel a m. sec. Mox in Par. legitur reply paytur. Paulo inferius pro vulg. duvaµévote e Par C, Barb., Mon. AE, Vat. atque Rebd. restitui v vots. Mon. et Veneti BC iotacismni vitio habent Suvaμouμévns. Venet. duvaμoupé. Mon. BDčava. μουμένων, commate apposito. Verbum δυναμο cat, quod lexicis inserendum jam manuit Lobe. ckius ad Phrynich., p. 605, occurrit etiam in libro De Provid., p. 100: καὶ ὑπ' αὐτῶν δυναμούτα. Αρ. Dionys. Αreop. le divinis nominibus, c. 8, § 2, 1. 1, p. 775, ed. Corder., v dobiveĽav buvai (ad quem locum cf. ejus interpret. S. Maxim., p. 786). Ib. § 5. p. seq., καὶ δυναμοὶ τὰ ἡνωμένα. Ap' our oùxl. Mon. BD ap'. Mon. poi, in marg. ap' our oùzi. Rehd. àp' out. De ip' ovox vid. quos laudat Jacobs. ad Philosir. Imagg., p. 671; Heindorf, ad Plat. Cratyl., p. 19, c Stallb. ad Phileb., p. 225. Mox by? positum pro sis v. De hoc usu post verba movendi espo sui ad Or. de regn., p. 345 sq., et in AdJitamentt., P. 197 δη. Τῶν σπερμάτων οι 26yos, seminum rationes, ut recte vertit Cormanus (Lucilius ap. Ciceron. De nat, deorr. 11, 32, p. 330, ed. Creuz. dixit seminum vis), idem sunt, quod Stoicorum λόγοι σπερματικοί, rationes semidics, Keimstoffe. Parum accurate Pelavius: Que letra mandantur semina, nonne divina ea credendum esl, quamvis infima, constare ratione? Cæterum respeit Noster Plotin. Ennead. 11, 8, 1, p. 346; ad yuem Jocum videatur Creuzerus in Sindd., t. 1, p. 78 sq., Dionys. 1. 1, p. 76, et ad Cic. De nut. deorr. 11, 2, p. 291. Τούτων τέλος. Mon. τούτω. Pro αλλά in Barb. est xal. De parum accurata imperativi forma 0s, quam hoc quoque loco codd. Omines tuentur, monui ad Or. de regn., p. 225. Vid. et Segaar, ad Clement. Alex. Quis dives salutem consequi possil, p. 322. u Themist. Or. 1, p. 44, et Or. st. p. 146. ubi eadem occurrit lectio, L. Dindorius, p. 53, conjectavit Biasat, cui conjecture, si qua mutatione opus foret, equidem prætulerim muko faciliorem correctionem bew, quam olim prop 'suit doctissimus Boissonadius ad Philostrat. Heroic., p. 421, et in F. A. Wolfii Analectt. litterarr., fasc. in, p. 91. a item legitur ad. Jo. Chrysust. De sacerdot. vi. 9, § 567: θέα τὴν ἄβυσσον τῶν πόνων xal tŵv opovziów. In proximis Mon. legit và x240 λιστα τῆς φύσεως, Μου. τα κάλλιστα, γρ. καλη supersc, t. Q., mendose Mon. et Venel. heit. y. pro taxa. q. Thomas M³g., p. 950,

ΝΟΤΕ. hæc nostri laudans, inverso ordine exhibet: O&x τὰ κάλλη καὶ τὴν πομπείαν τῆς φύσεως, quod nimis languidum est. Vulgatæ lectioni respondent infra τριχών κάλλεσιν, et ep. 11, p. 171, τοῖς νοῦ κάλλε σιν. Cf. C. F. Hermann. ad Lucian. Quomodo histor. conscrib. oport., p. 97. Ρίζαι, καλάμη, φλοιός. • Varro 1 De re must., c. 48: Spica ea, qua mutilata non est, in hordeo et tritico tria habet continentia, granum, glumam, aristam, et etiam 'primitus spica cum oritur, vaginam. Granum dictum, quod est intimum solidum: gluma, qui est folliculus ejus: arisla, qua ut acus tennis longa eminet e [Petav. e om.] gluma. Vid. Greg. Nyssen. Orat. de Mortuis, p. 1063, Petav. ›- De voc. λέμματα vid. Mor. Attic. p. 243, et ibi Pierson. Proxime in Par. pro ἀτελῆς ἔτι scriptum legitur άτελής ἐστι. Παραγενομένου δὲ, αὖα πάντα. Sic Par. ABCD, Flor. AB, Barb.; Mon. ABD, Veneti AB et Rehd.; Val. π. δ., αὖ απάντα (sic). Hon. vitiose οὗα, in marg. αὖα. Mon. π. δ., αὖ ἅπαντα, aculo supra παν deleto. Vulg. παραγενομένου δὲ τούτου, πάντα. Sed τούτου non opus est. Noster ep. 67. p. 213, 'Ανατιθεμένου δὲ καὶ διατρίβοντος, ἐπειδὴ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἔνεκα σκέψεως αὐτόθι παρεγενόμην, ἐδέησεν ἐπιβαλεῖν τὰς ὄψεις τῷ τόπῳ κ. τ. λ. Ερ. 104, p. 244, οὐδαμοῦ δε φαινομένων, περὶ βουλυτον ἀπεχωροῦμεν ἕκαστος οἴκαδε. Dion. p. 57, γενομένου δὲ, λυμανεῖται τὴν δόξαν. Cf. De Provid., p. 90, 91, 93 et 95; et qua: annotavit Schaeferus ad L. Bos. Ellipss. p. 50 sq. Caterum post ανα intellig. ἐστί. Venet. habet παραγενομένου δὲ ἀπεῤῥύη. Απερρύη τῆς ὕλης τὰ παίγνια. De verbo ἀποῤῥεῖν vid. ad cap. 1, p. 63. Infr. cap. 20, In., disii παίγνια φύσεως. De Provid., p. 420, Καί μοι δοκεῖ παγκάλως εἰρῆσθαι Θεοῦ παίγνιον ἄνθρωπον εἶναι κ. τ. λ., quo loco haud dubie ob oculos habuit Piat. De legg, p. 644, θαῦμα μὲν ἕκαστον ἡμῶν ἡγησώμεθα τῶν ζώων θείων, εἴτε ὡς παίγνιον εκείνων, εἴτε ὡς σπουδή τινι ξυνεστηκός, et p. 803, Φημί - φύσει - εἶναι Θεὸν μὲν πάσης μακαρίου σπουδῆς ἄξιον, ἄνθρωπον δὲ, ὅπερ είπομεν ἔμπρο σθεν, Θεοῦ τι παίγνιον εἶναι μεμηχανημένον, καὶ ὄνο τως τοῦτο αὐτοῦ τὸ βέλτιστον γεγονέναι. Respiciens Platonem dixit etiam Gregor. Naz. Or. vi, p. 210, Τοιοῦτο τὸ ἐπὶ γῆς παίγνιον· οὐκ ὄντας γενέσθαι, καὶ γενομένους ἀναλυθῆναι Eustath. lysm. ναι, p. 297, παράδειγμα τύχης ἐγώ, νερτέρων σκιά, δαιμόνων παίγνιον, Εριννύων τράπεζα. Cr. Boisso nad. ad Philostrat. Her.. p. 476, et ad Eunap., p. 216; ibique Wyttenbach. t. II, p. 82; Jacobs. ad Antholog. Gr. t. X, p. 47; Segaar. ad Clement. Alex. Quis dives salvetur, p. 285 sq. Πραϊσμοῦ γὰρ οὐ δεῖται τὸ τέλειον. Νο ster Serm. ad Paon., p. 311, Οὐ μὴν ἀφιλόσοφον φιλοτιμίαν ἡγούμεθα τὸ καὶ ὡραϊσμούς ἐπεισαγαγεῖν ἤδη τινάς, καὶ τεχνιτεῦσαι τι. καὶ προσπεριεργά σασθαι περιττόν. Τα Dion., p. 39, ubi Dio Chrysost. comparatur cum pavone, ὧν ἐκείναις (sc. ταῖς σου φιστικαῖς ὑποθέσεσι) μὲν - ὑπτιάζει καὶ ὡραίζεται, καθάπερ ὁ ταὼς περιαθρῶν ἑαυτὸν, καὶ οἷον γανούμενος ἐπὶ ταῖς ἀγλαίαις τοῦ λόγου. Vid. Pierson. ad Moer. Att., p. 76. In seqq. Mon. pro τέλειος habet τέλος. Par. τέλειος, ν superscr. Ἐπὶ τούτοις. Barb. ταῦτα ἐπὶ τούτοις, ἐπὶ a m. rec. scripto. Dein Mon. άγει pro άγει. • Ανακαλυπτήρια Cereris sacra vocat, quo nomine appellata a quoquam non memini. Causam autein banc esse existimo, quod in Cereris prodeuntis, atque e gluma et involucris explicitæ ac retectar honorem celebrarentur. Nam postea calvorum capita emuentibus pilis ανακαλύπτεσθαι ait, ob idque corum ανακαλυπτήρια celebranda. Ad hoc pertinere videntur Ovidiani illi versus x Mclam. 431 sq. Festa piæ Cereris celebrabant Orgia [editt, annua} maires Illa, quibus nivea velatæ corpora vesle Primitias frugum dant, spicea serta, suarum. Corrigendus obiter in ea voce Hesych. t. I, p. 1175 sq. Ita enim ille, Ελεύθω· ἔρχομαι, Είληθυία· Ελευσίνια ἀγὼν θυμελικὸς ἀγόμενος Δημητρι παρὰ Λάκωσιν. Quæ verba ex prava interpunctione maculam contrahunt. Nam εἰληθυία [imo Εἰλήθεια. Et infr. Ελευθώ Εἰλήθνια. Cf. Schafer. ad Greg. Corinth. p. 911 sq.] ad superiorem vocem attinet; ἐλευθώ enim dicta εἰληθυία. Lego itaque ἐλεύθω· ἔρχομαι Ἐλευθὼ εἰληθυία scr. Ειλή θυια], etc.» ΡΕΤΑΝ.. Vid. interpretes ad Hesych. I. I. Meursius Eleusin., p. 11.: [Synesius lu. dens, quæ μυστήρια alii, ανακαλυπτήρια dicit, in quibus nempe Cereris acta revelarentur. › Νοῦς τὸ θειότατόν ἐστι τῶν ἄνωθεν ἡκόν. των σπερμάτων. Mon. BD ἐστίν. De re vid. Brucker. Otium Vindelic., p. 51 sqq., et Heindorf, að Horat. sat. II, 2, 79, p. 269. Add. Noster hymn. I, 76 sqq., 11, 558 sqq., 595 εqq., 713 sqq.; ν, 2930. Μοχ μεν αὐτῇ (Par. vitiose habet αὐτὴ) legendum videtur αὐτῆς, quod respondeat verbis infra sequentibus ἐκείνου τοῦ λόγου. Litteras enim 5 et subscr, sæpe confusas esse monuit Poppo in Observatt. crit. in Thucyd., p. 165. In proximis veram lectionen ὁ ἔνυλος νους servavit unas Ve net. C; reliqui mss. cum editt. articulum male omittunt. Τριχῶν αὐτὴν ἀγάλλει κάλλεσιν. Αὐτὴν abest a Venet. C. Deinde Mon. habet ἁγάλει (sic), a superscr., Venet. ἀγάλλη. Caterum ἀγάλλει Ι. 1. idem est, quod κοσμεί. Vid. Jacobs. ad Philostrat. 1magg., p. 590; Ast. ad Plat. Phaedr., p. 465. Paulo post Barb. vitiose scribit * - * pro - †. Ante νή Δία Par. AC, Mon. AE, Vat. et Venet. inserunt καί, quod adoptavi. De voc. άνθη vid. ad cap. 6, Ρ. 69, Ακρόδρυα h. 1. sunt fructus. De hujus vocis potestate egerunt Ægid. Menagius in juris civil. Amanitatt., c. 33, p. 212, et Astius ad Theophrast. Characteres, p. 120. Cave hic ullum locum dederis Criticorum λεπτολογίᾳ in vocibus ἀκρόδρυον οι οπώρα. Sape enim άκρόδρυον per omne fructuum genus funditur, ut immerito veteris Onomastici auctor viro docto erroris suspectus sit, quod apud eum bacca τὰ ἀκρόδρυα legatur. Neque enim ἀκρόδρυα voluit pro baccis dumtaxat usurpari; sed eam hujus vocis significationem attulit, quæ ab usu esset communi remotior. Sui vero ἀκρόSpva interdum pro quovis fructuum genere, vel unico Xenophontis testimonio evincitur, cujus ex OEconom. [c. 19, § 12] hæc verba: "Η καὶ συχὴν (ἔφην εγώ) οὕτω δεῖ φυτεύειν; Οἶμαι δ' (ἔφη ὁ Ἰσχό μαχος) καὶ τἄλλα ἀκρόδρυα πάντα. Suida quoque ἀκρόδρυα πάντες οἱ τῶν δένδρων καρποί, et Hesychio absolute καρποί, ο Ρετιν. Αλλ' οὔτε ἀκρόδρυον τους τε. Noster Or. de regn., c. 19, p. 54, 'Αλλ' όγε αὐτοκράτωρ αὐτοῖς οὔτε μόναρχος ἦν, καὶ σπουδαῖον ἦν καὶ πρᾶγμα καὶ ὄνομα, ubi secutus auctoritatem VV. DD. Locellæ ad Xenoph. Ephes., p. 476 et 255, et Schaeferi ad Dionys. Hal. de composit. verb. p. 409, invitis libris scriptis atque editis, disjunctim dedi οὗ τε, quo tamen non opus fuit. Vid. Stallbaum. ad Plat. Philet., p. 50, et ad Apolog. Socrat. ed. Goth. 1, p. 44. Ita Latini etiam usurpant neque el, vel et neque. Deinde pro vulg. ἐν τῷ φυτῷ, quod solus agnoscit Rehd. (Mon. F dat ἐν τῷ φυτῷ, suprascripto οἷς οἷς, ut legatur τοῖς φυτοῖς) e Par. ABD, Florr. AB, Mon. BCD atque Venett. AB, rescripsi ἐν φυτῷ, cui respondet κεφαλή. Venet. Cv.tiose habet ἐν φοιτῷ. Par. et Vat. offerunt ἐν φυτῷ, οἷς superscr. Barb. et Mon. ἐν φυτοῖς. Proxime Mon. ἀπανθῆσαι εἰ παραγίνοιτο, ε super t scripto. Rehd. παραγίνοιτο. Mox Flor. πλην pro πρίν. De hac perimulatione vid. Jacobs. ad

AD ENCOMIUM CALVITI Achill. Tat., p. 934. Deinceps Mon. BD cum Rehd. exhibent τελεωθεῖσαν (Par. Bet Barb. τελεω θεῖσα ). Pleniorem formam tuentur etiam supra, p. 69, omnes mei libri præter unum Flor. B. Contra paulo inferius (p. 70) quatuor tantum cum vulg. τέλειον conspirant; reliqui omnes habent τέλεον, El cap. 8. p. 72, ubi vulgo legitur πρὸς τελείαν ἀκριβείαν, undecim mss. præbuerunt τελέαν. In libro autem De provid., p. 90, pro vulg. τελεουμένων, quod Coislin., Flor. A, Mon. 29 et 481, atque Rehd. agnoscunt, Mon. 87 et 476, Paris, reg. 1038 et 1040, Pirckheim., Vat. et Vindob. scribunt τελειουμένων, Barb. autem et Parisin. reg. 1039 τελουμένων. - Cf. Stallbaum. ad Plat. Rempubl., p. 587. in Plat. Dialogg. selecu. vol. III sect. p. 285. Deinde in Par. et Barb. jotacismi errore scribitur ἀποσκυβαλήσαι pro ἀποσκυβαλίσαι, quod verbum proprie significat aliquid quasi purgamentum excutere, tum rejicere, nihili pendere, contemnere. Vid. Gataker. Adver sarr. Miscell. posth, c. 43, p. 869 sq. Noster De insomn., p. 140, Ὕλης γὰρ σκύβαλον οὐκ ἂν εἴη τὸ θεσπέσιον σῶμα (sc. τὸ φανταστικὸν πνεῦμα). Ε.ρ. 58, p. 203, εἰ δέ τις ὡς μικροπολίτιν ἀποσκύ βαλίσει τὴν ἐκκλησίαν, καὶ δέξεται τοὺς ἀποκηρύ στους αὐτῆς, ὡς οὐκ ἀνάγκη τῇ πένητι πείθεσθαι, ἔστω σχίσας τὴν ἐκκλησίαν, ἣν μίαν ὁ Χριστὸς εἶναι βούλεται, ubi Schol. codicis Monac. Β' ἀποσκυβα λίσει explicat verbis περιφρονήσει, ἐξουθενήσει, φαυλίσει, Guelferbyt. verbo εξευτελίσει. Καθάπερ ὑπὸ πτύου, τοῦ χρόνου. Ι. e. ὑπὸ τοῦ χρόνου, καθάπερ ὑπὸ πτύου. Vid. ad Or. de regn., p. 296 Coll. Jacobs. ad Antholog. Gr., 1. XIII, p. 98, et Additamentt. in Athenæum, p. 329. Noster De Provid., p. 96, Οὗτοι μὲν ὡς περὶ καρδίαν, τὸν βασιλέα κύκλος εἷς πρῶτος. Venet. vitiose scribit ὑποπτύουσα τοῦ χρόνου. Ad ὑπὸ τοῦ χρόνου conf. Jacobs. ad Philostrat. Imagg., p. 345. Αποσκευάζεσθαι sensu abjiciendi vel projiciendi illustrant Creuzer. ad Proclum De unilat. et pulchritud., p. 80, et Jacobs. ad Achill. Tat. p. 990. Noster ep. 95, p. 255. Σύν βία τὸν κατήγορον ἀποσκευάσας. Ita usurpatur etiain αποφορτίζεσθαι. Εp. 4. p. 164. Οὕτως οὖν παρὰ δόξαν ἀποφορτισάμενοι (Schol. cod. Mon. Η ἀποβαλόντες, ἀπορρίψαντες ) τὴν ἀπληστίαν τῆς βιαίας φορᾶς, ἡμέραν ἑξῆς καὶ νύκτα ηνέχθημεν. Τέλεον. Sic Par. ABC, Flor. B, Barb., Mon. ABCD, Veneti omnes et Rehd. pro vulg. τέλειον, de qua varietate supra dixi. Cf. c. 8 p. 71. H ἂν ἴδῃς ἐκλελεγμένην. Pro ἣν in Flor. exstat ἦν. "Αν, quod vulg. deest, inserui ex Par. AC, Mon. AE, Vat., et Venet. A. Pro ίδοις, quod editi habent libri, e Par. ABD, Florr. AB, Barb., Mon. ABCD atque Venetis BC receptum ίδης. Rehd. cum vulg. facit; sed or ex n natum videtur. Dein Par. ABC et Mon. ACE una cum Vat. recte suppeditant εκλελεμμένην. Ita est etiam in Rehd. a m. sec. Par. in contextu dat έκλελεγ μένην, in marg. vero ab cadem manu scriptum ἐκλελεμμένην. Mon. syllabas εκλελε in ras. habet. In Flor. A'a m. rec. in ras. est εκλελειμμένην. Vulgati Hibri tenent ἐκλελεγμένην. Mox pro κατ εσκηνηκέναι reduxi ex Venett. BC atque Reld. κατεσκηνωκέναι. Par. G, Vat., Venet. A'et Mon.C dant κατεσκηνωκέναι, η supersc. Noster De Provid., p. 118, ὁρᾶσθαι γὰρ ταῦτα τοῦ μηδὲν ἐνέχυρον αὐτῶν ἔχειν τὸ ἄστυ, ὥστε, ἐπειδὰν τάχιστα ἀποσκηνώσωσι (ita c. libris editt. codd. Rehd. et Vindob.; Coislin. autem, Parisini regii 1038, 1039 et 1040, Mon. 23, 87, 476 et 481, itemque Pirckl. male ἀποσκηνήσωσι), χειρῶν ἀδίκων ἄρξειν αὐτοὺς, ἀδεεῖς ὄντας τοῦ μή τι παραπολαύσωσιν, ὁμεστίων ὄντων τοῖς ἀδικουμέ νοις τῶν ἀδικούντων. ibid. p. c. τί μετασκηνοῦτε; Proxine Mon. εκείνη. In Mon. ἐκείνην ex εκείν - correctum videtur. Pro νεών (sic habet Rehd. quoque a m. alt., quæ addidit v) in Par. Bet Barb. scribitur νεώ, qua de forma Attica vid. Msistaries De dialectt., ed. Sturz., p. 27; Locella ad Xenoph. Ephes., p. 269; Bast. Epist. crit., p. 176; Matthise Gramm. Gr., p. 155. Ita vulgo quidem legitur infr. c. 19. p. 82, Εἴ τε εἰς Ιλιον γέγονας, εὐθὺς εἰσιντι πᾶς Ἰλιεὺς ἡγεῖται τὴν ἐπὶ τὸν νεὼ τὸν Ἑκτόρων κ. τ. λ.; sed plurimi codd. ibi dant νεών, quod ideo in textum recepi. Eadem forma occurrit in ep. 151, p. 289. De sententia vid. quæ congesserunt Gataker. ad Marc. Autonin., p. 258, et Serant. ad Clem. Alex. Quis dives salvetur, p. 296. Egre gie Jamblich. Protrept., c. 8. p. 158, ed. Kiessl., Ὁ νοῦς γὰρ ἡμῶν ὁ θεὸς, εἴτε Ερμότιμος, είτε Αναξαγόρας εἶπε τοῦτο. Cf. Ammolat. ad c. 6, 69, bί νοῦ δοχεῖον illustratur. Μυστήρια κεφαλῆς ἀνακαλυπτήρια. Eli. Turneb. et Petav. 1. ἀνακαλυπτήρια. Διὰ μὲν τοὺς βεβήλους. Vid. ad c. 6, fin. Deinde Mon. ABCD et Rehd. damt αύτωσί τους. Mon. τως. Elegantem particulz ούτως sire οὕτως verbis vocandi junciæ usum illustrant h cols. ad Philostrat. Sen. Imagg., p. 542, et Bachr. ad Plutarch. Flaminin., p. 96 seq. Οἱ σοφοί δ' ἂν εἰδεῖον. Particulam & tertio loco positam attigi ad c. 5, fin. Venet. είδειεν. Επιβατήρια sunt Einzugofeste. De hujus vocis potestate vid. Pierson. ad Μoer. Attic., p. 239 sq. μ Noster ep. 57, p. 196, οὕτω πικροῖς ἡμᾶς ἡ παις ἐπιβατηρίοις ἐξένισεν, ubi Schol. cod. Guelferbyt. φιλοφρονήμασιν, εἰσητηρίοις (sic); recte lion. εἰσιτηρίοις. 'Ο δὲ ἄρτι παραγγείλας εἰς φαλακρούς. Sic libri mss. omnes. Vulgo ὁ ἄρτι δέ. Παραγγέλο λειν, υι τελεῖν, li. I. est censeri s. annumerant. Sens arcessendi, s. vocandi legitur hoc verhum De Provid., p. 128, "Ο τοι Σάμιος Πυθαγόρας των αυτόν ἀλλ᾽ οὐδὲ optime conjecit Petavius in Not ad h. 1 42, ἀλλ᾽ οὐδὲν ή, assentiemtibus Galabryo Marc. Autonin., μ. 223, et Davisio ad Cicet, Tuscc. quasti. v, 5, p. 348) θεάμονα φησιν είναι τῶν τε᾿ ὄντων καὶ γινομένων· παραγγείλαι για αὐτὸν εἰς τὸν κόσμον, ὥσπερ εἰς ἀγῶνα ξεφέν, ἐφ' ᾧ θεάσασθαι τὰ γινόμενα. Pro παραγγείλαι πανί sius l. 1. suspicatur παραγίνεσθαι, ηuod crite improbavit Hemsterbusius Anecdott., p. 256. Noster ep. 57, p. 195, Καὶ εἰς ἄνδρα παραγγείλας (in cold. Lips. et Men. est glossa φθάσας. Merye Monae. libri exhibet hoc scholium: Ήγουν εἰ; ἀνδρῶν ἡλικίαν φθάσας, et in Guelferbyt. superscr. est glossa πλησιάσας) οὐδέν τι παιδεμένο της ἀπραγμοσύνην παρήλλαξα. Cr. Lobeck. ad Phrynich. p. 212. Eodem modo usus est verbo De regno, c. 16. p. 28. εἰς δεσμώτας τελῶν, ubi vid. Annota, ρ. 246. Εp. 66, p. 206, 'Αλέξανδρος ἀπὸ βουλής Κυρηναῖος, ἔτι μειράκιον· ῶν, εἰς μοναδικὸν βίον ἐτέλεσε. Calasias. 1, p. 500 (ubi perperam est Εἰς γυμνητικὸν ἐτέλεσε τὸ Ῥωμαίων οπλιτικών. ( C. F. Hermann. ad Lucian. De conscrib, halar. V. L. p. 43, et Annot. p. 225; Grauert, ad Aqstid., p. 166. Ο νεοτελής est recens initia Vid. Ruhnken. ad Timaum, p. 154 sq. ed. Koch., Ast. ad Plat. Phædr., p. 447. Noster ep. 151, p. 280, ἄρα ἐκεῖνος, ὃν ἀπολέλοιπε, Πυλαιμένης, νεοτελής ψυχή, τὸ σπέρμα τὸ θεῖον; Ubi Schol cod. Guelferbyt. ή νεοτελής interpretatur per ή νεοδίδακτος. Θεοφάνια. Venet. θεοφάνεια. Vat. θεμά και (sic). Καὶ ῥοιαὶ καὶ κάρυα πονηρά. Mon. Ο καὶ κάρυαι (in marg. κάρυα)· καὶ ῥοιαὶ πονηρά. Επι dem ordinem sequuntur Mon. es Vineti BC. Mon. scribit πονηρά. Deinde Hon. ἐν ἀποθνή σχοντα. Paulo post ante κακαὶ κεφαλαί ex codd. Mon. et Venet. inserui xal, quod h. 1. facile excidere potuit. Κακαὶ desideratur in Venet. A. Similla ομοφωνίας, ne dicam κακοφωνίας etempla habes in Xenoph. (Ec., V, 17, Ερρωνται καὶ εἰ

NOTÆ. ἄλλας τέχναι άπασαι, et in Nostri Dion., p. 40, είδοις ἂν ἑκατέραν ἰδέαν ἀρχαϊκήν. Ib. p. 51, απ' ἂν ἀντὶ τούτων πρεσβεύσειαν. Εμ. 140, p. 276, Επείτοι πέμπτην ταύτην ἐκπέμπω τὴν ἐπιστολήν. 'Αλλ' εἶθε μὴ καὶ ταύτην μάτην κ. τ. λ. Cf. Bornemann. Indic. Grammatic. ad Χenoph. Αnab. Cacophonia; Foerisch. Oberrral. crit. in Lyske Oratt., p. 45. Proxime Barb. mendose άμυ ροῦσαι, πολλοὶ δὲ τὸ νεκρὸν παρακείμεναι. Pusterius autem verbum m. rec. in περικ. mulavit. Vid. Annotat, ad Or. de regn., p. 168. Τ. "Ηδη δὲ ἐγὼ κατενόησα. «Herodot. Eulerp. ". 36, οἱ ἱρέες τῶν θεῶν τῇ μὲν ἄλλῃ κομέουσι ἐν Αἰγύπτῳ δὲ ξυρεῦντας. Memn [11, 87], Οἱ δὲ ἱρέες ξυρεῦνται πᾶν τὸ σῶμα διὰ τρίτης ἡμέρης, ένα μήτε φθεὶς, μήτε τι ἄλλο μυσαρόν μηδὲν ἐγγι νηταί σφι θεραπεύουσι τοὺς θεούς. Plut. de Isile et Osir. [ 1. 11, p. 352, Francof.; t. ll, c. 5, p. 308, ed. Wyttenb. Oxon. Cf. etiam c. 4, p. c. ). Apol. 11 [1. st, p. 775, ed. Oudendorp. 1. Μειά morph., Hi capillum derasi funditus, vertice pranizeales, magnæ religionis terrena sidera. Neque barbam tantum, aut capillos, sed et supercilia εἰ τὴν 46ην deplabant. Laërt. lib. vut [viii. 86, p. 565, Weil. ] de Eudoxo, scribit eum in Egyptο apual sacerdotes fuisse ξυρόμενόν τε ήδην καὶ βαρύς. lidem tamen in funeribus barbam et capilum promittebant, cum cæteri mortales tunc deradere sulerent, ut ait Herod. [ ", 36.]» Ρετιν. Add. Lucian. De sacrificiis, § 14, L. 111, p. 78 et seq., et de dea Syr. § 6, t. IX, p. 89 ed. Bip.; Lactant. Instit. 1, 21, 1. 1, p. 141 ed. Bunem., et qui Nostrum laudat, Isaac. Casaubonus in egregia sua annotatione ad Ael. Lamprid., p. 96. Mox pro επιβλεφαριδίων Flor. B, Venet. A. Rhed. et Mon. 4.Ε «sbibent επιβλεφαρίδων. Ita fuit a pr. m. in Μ. quoque A. Verbum ἀνέχεσθαι genitivo junctum ilustrari ad c. 2, p. 64. De re vid. Diodor. Sic. 4, 84, et ut, 5, et ibi Wesseling. Ἰδεῖν γελοῖοι. Mun. γελοίον. Noster Be , δὲ Provid Ρ. 105, ὡς μὲν καλὸς ἰδεῖν, ώ δε σοφός εἰπεῖν ὁ νέος βασιλεύς. Ερ. 148, p 284, ἰδεῖν ηδείς. De hac locutione egerunt Boissonad. ad Marine, p. 72 et 125: Stallbaum. ad Plat. Phedon., 113 ed. Goth.; Meyler. ad Julian. epist. p. 588; Matthiae Gramm. Gr., p. 4054; Jacobs. ad Aelian. De nat. animal.. ρ. 339. Σορὸν δέ τι ἐνδουν. In his verbis pronomen indefinitum vim intensivam atque ɔfirmativam habet, significans vernac. gar, s. sehr. Vid. arl c. 2, p. 64. Egyptiorum sapientia nostro item Jaudatur, c. 10 init.; Or. de regn., c. 7, p. 11, et De Provid., p. 89. Vid. etiam Plessing. Nonnon. tom. M, p. 624 seqq. "Ατε ὄντες περιττοὶ καὶ Αἰγύπτιοι. ο Εμφασις est in gentili cognomine. Hinc Αιγυπτιάζειν Hesych. est κακοτροπεύειν, κακουργείν [ sed apud Lexicographum, t. I, p. 142 ed. Albert. legitur: Αιγυπτιάζων· κακοτροπευόμενος. Κακουργείν igitur Pelavium interpretandi causa de sun addidisse manifestum est. Æschyl. [ap. Scholiast. in Aristoph. Ναό., ν. 1433]: Δεινοὶ πλέκειν τοι μηχανὰς Αιγύπτιοι. Theocrit. 'Αδωνιας. [ v. 47 sq.]: οὐδεὶς κακουργός Λαλεῖται τὸν ιόντα, παρέρπων Αιγυπτιστί.» PETAV. Ταῖς ἀἰδίοις καὶ οὐσιωμέναις ζωή. Mon. τοῖς, ed. Petav. 1, αἰδίοις. De voce αΐδιος vid. Held. ad Plutarch. Vit. Timol., p. 495. Pariter, ut bic, verbum οὐσιοῦσθαι cum dativo jungitur De Insomniis, p. 131, Καὶ πραγματεύεται περὶ νόησιν, ᾖ τὸ θεῖον οὐσίωτας. Ibid. p. 157, Γένη όλα δαι μόνων οὐσίωνται τῇ τοιαύτῇ ζωῇ. De regn., 3. 11, τ. 20, Ἰώμενος οὖν τὴν τῆς φύσεως ἔνδειαν, συνου σιοῦται τοῖς φίλοις, την δύναμιν ἑαυτῷ πολυπλα - σιάζων. Quod sequitur ταύταις cum vi appositum. Vii. Matthiae Gramm. Gr., p. 877. Cf. supra p. 70; infra c. 10, p. 75; De provid., p. 108, ToÙÇ γενναίους δὴ τούτους, τὰ πάγκαλα θρέμματα, καὶ τούτους ἔγνωκεν ἀποσφάξαι πρὸ ΐδης. Serm. ad Pron., p. 310, Ερῶ τοὺς ἀστρονομικούς σπινθήρας ἐνόντας σου τῇ ψυχῇ, τούτους ἐξάψαι. Calv. enc., c. 17, p. 80, Τὸ γὰρ ἀποστίλβον αὐτῆς καὶ λεῖον, αὐτὸ τοῦτο φαλάκρα τε ἂν εἴη καὶ φόβητρον. Dion., p. 45, Καὶ τὸ φυγεῖν τὴν ἀμετρίαν, αὐτὸ τοῦτ᾽ ἂν εἴη τοῦ σοφοῦ τὸ ἀγώνισμα. Deinde pro où χρεών ἐστι πελάζειν Beld. habet οὐ χρεὼν ἐπιπελάζειν. Ο ξυραίος χειροποίητος. Mon. ξηραίος, vitio satis frequenti. Cf. infr. ad c. 12, p. 75; c. 14, p 78, et c. 15, p. 79; item ad Or. de regn., p. 285. Usum vocis χειροποίητος illustravit Jacobs. ad Achill. Tat., p. 473 sq. et 621. Noster infr. c. 1.1. p. 74, φῶς ἄπτοντα χειροποίητον. De Provid., p. 107, θερμά χειροποίητα. Εp. 148, p. 287, χειρο ποίητον ἡμέραν. Αὐτοφυώς est naturaliier, swaple natura. Adjectivo αυτοφυής sepius utitur noster, velut e. 11, p. 75, αυτοφυές σκιάδειον. Εp. 51, p. 189, δάσος αυτοφυές. Dion., p. 49, αὐτο φυής νοῦς. Ερ. 4, p. 163, αυτοφυείς Ομηρίδας. Cr. Matthaei in Indic. ad xxi veterum et clarorum medicorum Grzcc. vari: opuscula, p. 570; Jacobs. ad Philostrat. Son. imagg., p. 533, et ad Philostrat. Jun., p. 640. Ωκείωται. Μon. οἰκείωσαι. De οἰκειώσε; 8. ὁμοιώσει τῷ θεῷ, in qua philosophie finem po suerunt Platonici, vid. Ast. ad Plat. Polit., Ρ. 624 sq.; Stallbaum. ad eundem Plat. loc., t. II. p. 354, ed. Goth., Creuzer. ad Plotin. De pulchrit., p. 288 seqq. coll.; p. 394 Boissonad. ad Marin, p. 103 sq.; Segaar. ad Clem. Alex., Quis dives salvetur, p. 166 sq.; Jamblich. Adhortat, ad philosoph., c. 6, p. Ρ. 95 sq. Kiessl. ἀλογίας δὲ ἀφαιρεθεὶς, μένων δ' ἐν τῷ νῷ ὁμοιοῦται θεῷ. Μήποτε γὰρ ἐστιν. De constructime τοῦ μήποτε cum iudicativo vid. Usterius ad PluLarcl. Consolat. ad Apollon., p. 31. Pro interrogationis signo, quod additum habent Turneb., Petav. 1, et pseudo-Petav., Petavius, quem seculus sum, in sec. ed. puncto distinxit. Recte. Vid. Ast. ad Plat. Protag., p. 30 sq. p. "Ιλεων. Μon. CE (λεον. Venet. BC ἵλεω. Ιλεως proprie dicitur de deo propitio. Ita a nostro De regn., c. 20. p. 38, Θεὸς δὲ ἀγαθοῖς ἀεί τε καὶ πάντως παραστάτης καὶ ἵλεως. (Γ. De Provid., 97 et 147. In seqq. Mon. habet πάνυ, καὶ superscriplo, γάρ, Mon. και γάρ. Sed particulam καὶ ab hotnine sciolo, quem πάνυ h. 1. cum emphasi quadam ab auctore transpositum offenderit, profectam esse salis liquet. Jung. ἀπὸ πάνυ εὐσεβοῦς διανοίας. Sic noster ep. 15 init., Οὕτω πάνυ πέπραγα πονηρῶς. Εp. 67, p. 214, Πάνυ γάρ μοι πρός τρό που. Ερ. 93, p. 232, Πρὸς ἐμὲ δὲ πάνυ παραμυθίας δεόμενον ἐπὶ πολλαῖς, ὧν οὐκ ἀνήκοος εἶ, συμφοραῖς οὐδὲν ἕτερον προφασίζεται. Εodemque modo trajeclum λίαν infra, c. 11 fin., Τῷ λίαν εἶναι κατάσκιο καὶ κατάκομοι. De insomniis, p. 134, Οὐδὲ τοῦτο τῶν λίαν ἐστὶ παραδόξων. Ερ. 44, p. 182, ἐγὼ δέ μοι δοκῶ λίαν ὑπὸ συνηθείας ἁλώσιμος ὢν κακείνως ἂν τὴν μὲν πράξιν μισείν. Cf. Krüger. ad Xenoph. Exped. Cyr. 1, 5, 8, p. 45; Stallbaum. ad Plat. Apolog., p. 89; C. F. Hermann ad Luciani libellum, Quomodo historiam conscribi oporteat, p. 17. Tum Mon. scribit επ' εὐσεβ. (Hon. έπεισεβ.) διαν. Sed praestat vulgata. Vid. Matthiæ Gramm. Gr. p. 1131. Noster De insomniis, p. 159, Όταν ποτ' ἀπὸ βαθείας τῆς γνώμης ἡσθῶμεν. Ερ. 58, p. 203. Καὶ τοι τὸ ἐπίγραμμα τοῦ σταυροῦ, γεγονός ἀπὸ γνώμης οὐκ εὐσεβοῦς, σεμνὸν ἦν ἐπὶ λέξεως

x... De præpositionum at et ènì confusione frequentissima vid. ad Or. de regn., p. 178. Εἰρήσεται. Participio εἰρησομένους utitur noster in Dion., p. 54. De hoc futuri elphoopat pro Enthropa usu fusius egit Wurmius ad Dinarch. Oratt., p. 174 sq. CAP. VIII. "Οσον μὲν οὖν ἐστί. Mon. οὖν, ἐστι superser. Mon. A, Par. et Venet. ov om. In Rehd. pro or legebatur ènì, quod expunctum est. Περιεργάζεσθαι est curiose admodum investigare. Ita ep. 154, p. 292, 'Ne sh thy pilosopov pov εἶναι προσήκειν, καὶ μόνα περιεργάζεσθαι τὰ δει μόνια πράγματα. Προσπεριεργάζεσθαι, de quo vid. Toup. ad Longin., p. 214, habes infra, c. 10, p. 73, et in Dion., p. 50 et 60. Βουλόμενον ἐμφανὲς εἶναι. Vid. supra ad c. 5, p. 67. Respexit procul dubio Plat. Legg. ναι, p. 821. Τον μέγιστον Θεὸν καὶ ὅλον τὸν κόσμον φαμὲν οὔτε ζητεῖν δεῖν, οὔτε πολυπραγμον νεῖν τὰς αἰτίας ἐρευνῶντας· οὐ γὰρ οὐδ᾽ ὅσιον εἶναι. Τὸ δὲ ἔοικε πᾶν τούτου τοὐναντίον γιγνόμενον ὀρθῶς ἂν γίγνεσθαι. Τὸ δὲ ἐρώμενον. Hon. δρόμενον. Intell. tou Oɛlou. De re vid. Plat. Legg., vn, p. 821, et x. p. 886, Epinom., p. 984, (coll. p. 981), et Timæ., p. 40; item Cicer. De nat. deorr., 11, 21, p. 288, et 1, 31, p. 334 ed. Creuz., coll. Koppio, viro celeberrimo, in Palæograph. crit., part. iii, p. 366 sqq. Mox pro ήλιος, σελήνη, πάντες αστέρες. Μοι. 13D præbent ἥλιος καὶ σελένη, π. ἀστ. Venet. καὶ σελήνη καὶ τὸ ἀστ. Praestat tamen quod vocitatur asyndeton. Ita noster etiain in libr. 1 De Provid., p. 95 sq., Kai кs μеτáлεμ Όσιρις ὁ μηδὲν πραγματευσάμενος, θεῶν, ἱερέων, ἁπάντων ἁπλῶς ἅμα στέμμασιν ἱεροῖς καὶ αὐλοῖς lepole map the bony anatów. Cf. Heindorf. ad Plat. Gorg., p. 244. Εἰ δὲ μείους· ɛloir. Par. ABCD, Flor. A, Barb., Mon. ABDE, Vat., Venet. AB et Rehd. at de om. In Barb. a m. rec. suppletum xay, quod legitur etiam in Mon. C; in Flor. autem deletum est. Venet. scribit petour de xal. "All", tamen, saltem, prægresso εἰ δὲ, εἰ καὶ, εἰ καὶ μὴ in apodosi poni solere annotarunt Jacob. ad Lucian. Toxur., p. 45, et Fortsch. Observatt. critt. in Lysia Orat., p. 4. Cf. noster infra, p. 72, et c. 21, ρ. 84 et 85. Pro ομοιοσχήμονες (i.. σφαιροει 6) Mon. vitiose habet power. Infra c. 10, p. 74, πάντα σφαιρικά τα μακάρια σώματα. Τί δ' ἂν σφαίρας γένοιτο – θεσπεσιώ repor. Mon. vitiose svolto. Flor. in marg. habet δόξα πλατωνική, Par. autem et Venet. inverse matwvx 66α. Platonis locus, quem ob oculos habuit, exstat in Timæo, p. 33. Vid. qui de bac Eleaticorum, Platonicorum, Stoicorum sententia pluribus egerunt Heindorf. ad Horat. Sat. 11, 7, 86, p. 419; Brandis. Commentat. Eleatice., part. 1, p. 38 sq., 80, 119 sq. et 146; Bake ad Cleomed., p. 358, ibique Balfor., p. 359. Βούλεται μὲν ἡ ψυχὴ μιμεῖσθαι θεόν. Mon. AD et Par. μev om. Fuerant sc. Pythagorei, Platonici et Stoici, qui censerent, velle animam, ut particulam (μέρος, ἀπόσπασμα, ἀποῤῥώς, vid. Brucker. Otium Vindelic., p. 51 sqq. et Heindorf. ad Horat. Sat. 11. 2, 79, p. 269; cf. Synes. Hymn. 1, 76 sqq., 3, 558 sqq., 596 sqq., 713 sqq., et hic paulo inferius) animæ mundanæ, imitari deum (sc. animam mundanam) i, e. animæ mundanæ instar gubernare corpora et animam mundanam esse, Vid. Plotin. Ennead. iv, 7, 13, et iv, 8, 2-3. 0 ploc beds, n zou nopov fux • Tertium deum appellat mundi animam. Nempe alius est, isque summus opifex vontų mundo præ- sidens, a quo non quidem procreatur mnadi animus, qui æternus est, ut ait Aleinous lib. Dv doctr. Plat., c. 12 [44], sed regìtur et quasi es profundissimo somno revocatur, quique et ipse secundus deus est: cujus tamen parentem SUNmum illum facit Synesius. Tertius deus mundas ipse est, etiam aspectabilis ex Platonicorum) sententia et Stoicorum. Cicero 2 [c, 8, p. 242; 11. 11, p. 254; 11, 13, p. 261, et it, 14, p. 263 ed. Creuz.] De nat. deorum. Atque hic in deorum enumeratione dignitatis ordo est: Tpiros enim Bɛòç hoc loco is est, quem secundum posuimus, 1 PETAV. De mundi anima vid. Plat. Time., p. 34, et 35. Origenes Contra Cels. • p. 308' Σαφῶς δὲ τὸν ὅλον κόσμον (sc. Εμψυχον, proprie tamen τὴν τοῦ κόσμου ψυχήν) λέγουσιν εἶναι θεόν, Στωϊκοὶ μὲν τὸν πρῶτον, οἱ δὲ ἀπὸ Πλάτωνος τὸν δεύτερον, τινὲς δὲ αὐτῶν τὸν τρίτον. Porphyrius ap. Cyrill. Contra Julian., 1. VIII p. 271, Platonem loquentem facit, "Axpt to not shy Beau προελθεῖν οὐσίαν· εἶναι δὲ τὸν μὲν ἀνωτάτω θεόν τὸ ἀγαθὸν, μετ' αὐτὸν δὲ καὶ δεύτερον τὸν δημιουρ ψυχῆς τὴν θεότητα προελθείν. Vid. Lips. Physiolog. γόν, τρίτην δὲ καὶ τὴν τοῦ κόσμου ψυχήν· ἄχρι γάρ Stoicorum 1, 8, et Cudworth. Syst. intellect., t. 1, p. 810 sq., 823 sq., 826 sqq., et 898 sqq. - in seqq. Bevingius sine causa corrigit καὶ ὅλον, coll. p. 96, ἔσεσθαι τέλεον ἐκ τελέων. Mon. habet xac co xai xảy ra (pro nay). Flor a m. pr. legebat závtwv. Postea tamen corr. πᾶν. Καὶ ὅλον καὶ πᾶν i. q. καὶ ὅλῳ καὶ παντί, ganz und gar. Vid. Wyttenb. ad Plat. Phædon., p. 203; Ast. ad Plat. Legg., p. 249; Polit., p. 567. el Phædon., p. 626 et 545. 'Ameрyába, quod h. 1. est reddere, illustrat Jacob. ad Lucian. Alexandr., p. 62. Cf. Plat. Rempubl., p. 580. et 600; item Jamblich. Protrept., c. 5, p. 76, 78 bis; et c. 6, p. 28 et 90. Ceterum noster_re spexit Plat. Time., p. 33, 34 et 92 Un. Post oxa cod. Mon. commate distinguit. Ad meotsxTixwtatov intell. Ŏv. Laudat Petavius Plat. Tim.. p. 33; Cic. 2, c. 18, p. 275 sq., et c. 45, p. 397 sq. De nat. deor., præter quos diguissimus est qui videatur Proclus ad Plat. Timæ., 1. c., p. 100 seq. Nec silentio prætereundus est Alcinous De doctr. Γαι., τ. 12, Σχήμα δ' αὐτῷ περιέθηκε τη σφε ροειδές, εὐμορφότατον σχημάτων, και πολυχωρο τατον, καὶ εὐκινητότατον. Cf. etiam Davis. ad Cic. De nat. deor., I. c. pro Τῶν – Ισοπεριμέτρων μείζον. Hon. ΒΟ εἴσω περιμέτρων, in marg. a m. rec. Ισοπεριμέ τρων. Mon. ἰσοπεριμετρήτων, quod a mi. pr. videtur habuisse etiam Mou. A, cum inter p rt w rasura compareat. Quod sequitur vocabulum desideratur in Mon. AE atque Vat. Proxime Mon. perperam scribit Rolywoτspov, Venet. AB mayYouwrepov. Ita et Rehd. a m. pr.; post vero corr. πολυγωνότερον. Dein Venet. πολυγόνων. Paulo inferius pro σφαίρα Barb. σφαίραν. Οι γεωμετρίας καὶ στερεομετρίας επι βολοι. Par. Α' ει Mon. στερεωμετρίας. Dein Mon. CE cum Rehd. (60λat. Barb. triбovàos, quod m. rec. correxit. Vat. En boàn, þª supersc., xal osp., á supersc. (sic). Margo codicis Monac. a m. rec. habet gloss. EITEUXTIXO, EUTUɣSĪę. De confusione atque significatione vocis επήβολος vid. Wesseling. ad Diod. Sic., t. I. p. 329 ed. Bip., Blomfield, Glossar. ad Aschyl. Prometh., v. 453, p. 144 sq., et mea ad Or. de regn., p. 187. Σφαίραν ὄντα τὸν ὅλον κόσμον. Vid. Plat. Time., P. 33. Ψυχοῖ. Mon. ψιλοί. Αἵ τε ἀπὸ τῆς ὅλης ῥνεῖσαι. ι Cic. Somn Scipion. [c. 3] Hisque animus datus est ex illis sempiternis ignibus, quæ sidera et stellas socatis. Quæ sequuntur ex Platonico dogmate, cui addicnssimus noster, sic accipies: Plato, x, De leg. [p.898)

! | NOTÆ. νοῦν ἐντέρνου σφαίρας, il est gluki similem facit: et in Timeo (p. 36] ex pluribus circulis eumdem constituit, de quo multa Arist. 4, De anim., cap. 3 [1, 3, 12 seqq., tom. II, p. 9 sq. ed. Du-Vall. vol. 1, p. 406, col. 2, 1. 25 seqq. ed. Bekker. ]. Itaque hæc Platonis verba Proclus interpres exposuit ὁμοιότατόν τε αὐτὸ ἑαυτῷ σχημάτ zwv. quasi dicat deum ideo globosum mundum condidisse, ut esset sui simillimus: atque ita Laertius [v11, 140 sen.], opa:posión, dià tò xai τὸν γεννήσαντα τοιοῦτον ἔχειν σχῆμα [cf. Menag. Observatt., t. II, p. 314]. Ex quo demum liquet, quid sit illud, ὅπερ ἐστὶν ἡ πάσα ψυχή. Unaqueque (inquit) anima, quasi áñóзлa quoddam superioris et mundanæ animæ, idipsum quod animis omnibus insitum est, nimirum ut sphæricæ sint, et globi quidam, in ea, quæ subit corpora transfundere conatur. Ac novus in eo sensu et elegans erit usus verbi diotxsiy, pro eo quod est administrando transfundere. Nisi ita potius explicare libeat, cupere quamlibet animam hoc ipsum, ad quod a natura comparata est, exsequi, nempe diotκεῖν σώματα. ΡΕΤΑΝ. Adde Lips. Physiologia Stoicorum, 8. In seqq. Petav. 2, mendose habet τοῦτ' pro τοῦθ'. Ἐστὶν, quod in editt. post Smɛp legitur, Par. ABCD, Florr. AB, Barb., Monace. omnes, Vat. et Venet. cum marg. Petav. 2, recte omittunt. Rehd. ἐστὶν ψυχή (ἡ πᾶσα voci ψυχή subterscripto) e corr. habet. Ad map pro ativ quod exterminavi, intell.. Verba dinɩxeiv σώματα καὶ κόσμων είναι ψυχαί per epexegesin addita sunt. Cf. Jacob. ad Lucian. Tox., p. 115. Tuin Par. altiov aŭtaię, cum signo transponendi B' a'. Κάτω δὲ κεμαλαὶ διεπλάσθησαν. Plato Time., p. 44, Τὰς μὲν οὖν θείας περιόδους δύο οὔσας, τὸ τοῦ παντὸς σχῆμα ἀπομιμησάμενοι περι φορὲς ἄν, εἰς σφαιροειδές σῶμα ἐνέδησαν, τοῦτο 8 δὴ νῦν κεφαλὴν ἐπονομαζομεν, δ θειότατόν τ' ἐστὶ καὶ τῶν ἐν ἡμῖν πάντων δεσποτοῦν. Pseudo - Plutarch. De placitis philosoph., iv, 21, To εμovixbv αὐτὸ, ὥσπερ ἐν κόσμῳ, κατοικεῖν ἐν τῇ ἡμετέρα opzipostdɛ? xɛpañ. Cf. Gataker, ad Marc. Antonin., p. 95 seqq. et 114, ubi, ut in Creuzeri Dionys., i. 1, p. 42, pro Synesii Colv. enc., p. 71, perperam citatur Synes. De Provid., 1. Εδει γάρ, οἶμαι, εἶναι τὸν κόσμον ζῶον x. t. 2. Olµa:, quod ab elvat facile absorberi potuit, receptum ex Venet. C. Ita noster supra, c. 6, p. 68, ἔδει γάρ, οἶμαι, φαλακρὸν ὄντα, νοῦν ἔχειν. De insomniis, p. 132, ἔδει γάρ, οίμαι, τοῦ παντὸς τούτου συμπαθούς τε ὄντος καὶ σύμπνου τὰ μέρη sportsivällis. Catastas. 1, p. 300 (ubi perperam typis excus. p. 302), Έδει γάρ, οἶμαι, φάλαγγος, ὥσπερ ἐνεργοῦ μαχαίρας, τὸ μὲν ἀκμαιό τερον προβεβλήσθαι κ. τ. λ. Pariter οἶμαι pust ᾶτε, at yap, ou yap ironice intercalari solet, velut infra, c. 19, p. 82, Ατε, οἶμαι, τῶν μὲν συστρατιώ της γενόμενος, ἐπὶ δὲ τοὺς στρατευσάμενος. Dion., p. Ρ. 37, Ατε γὰρ, οἶμαι, φύσεως λαχὼν ἐχούσης ἰσχύν. Ερ. 3, ρ. 158, Οὐ γὰρ, οἶμαι, νομίζεται νυμφευτρίαις βαδίζειν ἐπ' ἐκφοράν. De hoc verbi oluat usu, quo non dubitandi, sed affirmandi vim habet, dixit Jacobs. ad Achill. Tat., p. 597. De ipsa re vid. Plat. Timæ., p. 30, et 69; Diog. Laert. II, 138; Synes. De insomniis, p. 131, et Niceph. Greg. Comment., p. 360, item Lips. Physiolog. Stoicorum, 11, 10; Gataker. ad Marc. Antonin., p. 124 sq. Aragéper. Ad marginem libri Mon. addita est glossa χωλύει. Τινὶ οὐδὲν διαφέρει veruac. est es verschlägt einem nichts. Vid. Held. ad Plut. Vit, Timul., p. 365 sq. Deinde Mon. quod aberat xal a sec. in. suprascriptum habet. Mox pro ¿voixioaσθαι Par. et Μon. AC dant ένοικήσασθαι, Par. Cana cum Vat. ¿voixigaobat (sic), n post x superscr. De hac permutatione annotavit Locella" ad Xenoph. Eplies., p. 189. Cæterum vid. ad c. 6, p. 69. Tum Mon. BD, Vat. et Rehd. scribunt napandstorov, junctim; ita habet etiam Thom. Mag. p. 687, ubi h. 1. laudatur. Barb. dat nepl, a d superscr., πλ. (sic). Locutionem παρὰ πλεῖστον εἶναι TIVO, plurimum abesse ab aliqua re, illustrant Thom. Mag., c.: Viger. de idiot. L. Gr., Boissonad. ad Philostrat. Her., p. 398 el 504. Τοῦ σχήματος. Sc. σφαιρικού. Sphera enim levissima est (vid. Plat. Time., p. 33): unde nostro supra p. 71, calvissima atque divinissima vocatur. De Ἡ μὲν ἄστρον - ἐνείματο. Respexit Plat. Time., p. 41. quem locumu laulat etiam insomn., p. 151. Ct. Ilymn. I, v. 91 sqq. El ràp allà γέ, ἀλλ᾽ οὖν 6. Usum particularum ἀλλὰ YE, s. simplicis λ, post εἰ, εἰ καὶ, εἰ καὶ μὴ, ἐπειδὴ. vocabulo aliquo inter ἀλλὰ et γέ locato, μειωτικῶς positarum docle illustrant Bahr. Spec. observatt. Plutarch., P. 1, p. 26; Færtsch. Observatt. in Lys. Oratt., p. 3 sq.; Jacobs. Præfat. ad Ælian., p. xxvir; Held. ad Plutarch., Vit. Timol., p. 332 sq.; Ast. ad Plat. Gorg., p. 182 et 328. Cf. quæ supra notavi ad p. 71. Obiter corrigendus noster ep. 8, p. 169: Kal γὰρ εἰ μὴ γεγόνειμεν ἀπὸ τῶν αὐτῶν, ἀλλὰ (sic codd. Monace. 481 et 490. Vulgo à deest) popal xo:. καὶ καὶ παιδεῖαι κοιναί. Εp. 81, p. 228, Εἰ καὶ μὴ πάντα ὁ δαίμων ἀφελέσθαι μου δύναται, ἀλλὰ βού Asta boa yɛ Súvatat. Cf. infr. c. 20, init., et ep. 50, p. 188; Dion., p. 41; De Provid., p. 122. Ita etiam Latini, e. c. Cic. pro Sex. Roscio Amer., c. 16 Si tibi fortuna non dedit dedit, etc. Pro de Rehd. primitus videtur legisse tn de, cum supra de rasura compareat. Mox Flor. A, Par. BCD, Barb., Mon. ABD, Vat., Relid. et Venet. obtulerunt mp); tehεav (pro vulg. τελείαν) ἀκρίβειαν. Vid. ad c. 7. p. 70. at natura cerle + Ovx árézeral µǹ ov. Vid. ad Or. de regn., p. 248 et Matthiæ Gramm., p. 1229. ᾿Αναπέφηνεν οὖσα. Mon. αναπέφηκεν (sic), ν superscr. pro x, Vat. ἀνεπέφηνεν. De verbo dvapalveolar cum participio constructo vid. Lexic. Xenoph., t. 1, p. 222. Mox pro av Mon. vitiose scribit tv. Deinde Par. Cet Vat. habeut elm. Tum Mon. σφαίραν pro σφαίρας. CAP. IX. (60°) Пpę tavra. Cornarius, Adversus hæc, quod placet. Pelavius. Quamobrem. Γραφέτω. Μου. γραφείτω. Pro πλαττέτω Mon. B1 πραττέτω, Mon. πλαττέτω εἰ (sic), πρατ Tézw de el superscr. De hac confusione vid. annotata ad Or. de regn., p. 286 sq. Χαίτην τῷ Διὶ καθιέντες. 11. 1, 528 sqq.: Η, καὶ κυανέησιν ἐπ' ἐφρύσι νεῦσε Κρονίων. 'Αμβρόσιαι δ' ἄρα χαῖται ἐπεῤῥώσαντο ἄνακτος Κρατὸς ἀπ' ἀθανάτοιο· μέγαν δ' ελέλιξεν ΟλυμΠΟΥ, quibus versibus quasi magistro usum Phidiam Jovis Olympii simulacrum, quo nullum præstantius aut admirabilius humanæ fabricate sint manns; (ab Olymp. Lxxxv, 3, usque LXXXVI 4. vid. Sillig. Catalog. artificum. 338 seqq.) fecisse narrat Valer. Max. 111, 7, quocum consentiunt Polybius Reliqq. xxx, 15, 3; et Strabo l. viii, t. I, p. 543, ed. Almelov., t. Íll, p. 130 ed Tzschuck. Aliter tamen Cicero in Orator. ad M. Brut., c. 2: Phidia simulacris — nihil in illo genere perfectius videmus. Nec vero ille artifex cum faceret Joris formam aut Minerva, contemplabatur aliquem, e quo similitudinem duceret, sed ipsius in mente insidebal species pulchritudinis eximia quædam, quam intuens in eaque defixus ad illius similitudinem arlem el manum dirigebat., Philippus Thessalonic. in ve-

AD ENCOMIUM Calviti. nustissimo, quod exstat ap. Brunek Analect., t. II, 225, epigrammate: Η θεὸς ἦλθ' ἐπὶ γῆν ἐξ οὐρανοῦ, εἰκόνα δείξων, Φειδία, ἢ σύ γ' ἔβης τὸν θεὸν ὀψόμενος. Neque prætermittendus est egregius locus Quintilian. Institut, orat. x11, 10, 8.9, Phidias diis, quam hominibus, efficiendis melior artifex traditur, in ebore vero longe citra æmulum, rel si nihil, nisi Minervam Athenis aut Olympiam in Elide Jovem fecisset, cujus pulchritudo adjecisse aliquid etiam receptæ religioni videtur: adeo majestas operis deum æquavit. Et quis nescit Plinii (H. N. xxxiv, 19, 1, t. II, p. 649, ed. Hard.) dictum Jovem Olympium nemo æmulatur? Laudatur idem Jovis simulacrum Dione Chrysost. Οι. χιι, η 200, πάντων, ὅσα ἐστὶν ἐπὶ γῆς ἀγάλματα, κάλλιστον καὶ θεοφιλέστατον. Cæterum de hoc Phidiaco opere a Pausania V, 10-12, descripto ex recentioribus exposuerunt Volkelius in libello Ueber den grossen Tempel und die Statue des Jupiter zu Olympia. Leipz. 1794, 8; Joh. Philipp. Siebenkeesius, cujus Incubrationi titulus est: Ueber den Tempel und die Bildsäule des Jupiter zu Olympia. Nürnb. 1793, 8; Ern. Heur. Tælken in Observatt. de P'hidiæ Jove Olympio editis Gottingæ 1812, 8, et qui omnium copiosissime de hoc celeberrimo artis monumento egit, vir illustris atque doctissi - mus Quatremère de Quincy in libro splendidissimo, qui inscribitur Le Jupiter Olympien, quique nuper Parisiis prodiit. Cf. et Boutigeri V. Cl. Andeutungen zu vier und zwanzig Vorträgen über die Archäologie, sect. 4, p. 93 seqq. Βαθείας τριχός. Mon. τριχάς ός superscr. litt, ás. Pro Exn Par. ABCD, Flor. A, Barb., Mon. BD, Vat.. Venet. et Rehd. dant Eyot. Deinde secutus auctoritatem codicum Florentini A, Parisini et Vaticani pro vulg. οπότε θέλοι scripsi ὁπότ' ἐθέλοι. Mon. habet οπότ' ἐθέλει. Μon. cum Rehd. Onóts 02εt. De utraque forma vid. ad Or. de regn., p. 172; Ast. ad Plat. Phædr., p. 406; Car. Ern. Christoph. Schneider. ad Plat. Cirit., t. 1, p. 230; et Walzium meum ad Arsen. Violet., p. 264. In Flor. est ónots Boúlotto. Reliqui cum vulg. conspirant. Ο γάρ δρώμενος ἐν οὐρανῷ Ζεύς. 1. e. qua in culo conspicitur Jovis stella. Plato Epinom., p. 981. Περὶ θεοὺς μὲν δὴ, Δία τε καὶ Ἥραν καὶ τοὺς ἄλλους πάντας, όπη τις ἐθέλει, ταύτῃ κατὰ τὸν αὐτὸν τιθέσθω νόμον καὶ πάγιον ἐχέτω τοῦτον τὸν λόγον. Θεοὺς γὰρ δὴ τοὺς ὁρατούς, μεγίστους καὶ τιμιωτάτους καὶ ὀξύτατον ὁρῶντας πάντη, τοὺς πρώτους τὴν τῶν ἄστρων φύσιν λεκτέον καὶ ὅσα μετὰ τούτων αἰσθανόμεθα γεγονότα. Mon. & vocis ἅπαντες a m. sec. in ras. habet. Dein Mon. ὅσος, οἷος superscr., ἐστίν, Rehd. ὅσος ἐστίν. Quippe σφαιροειδής est. Noster c. 20, p. 83, ὡς οὐδέν γε τῆς ἐν ἄστροις Αφροδίτης ὁ Ζεὺς ἀκριβέστερος εἰς σφαιρικὴν ἐπιφάνειαν. Proxime scripsi εἰ δέ τις ἔστι εἰ εἴ τις ἔστι. Turneb. et nonnulli codd. εἰ δέ τις tott el el tig koti. Petav. 1, 2, una cum PseudoPetav., εἰ δέ τίς ἐστι, deinde εἴ τίς ἐστι. Pro οἶδα μὲν Par. male scribit οίδαμεν. Η πρώτος, ἢ μετὰ τοῦτον. Hon. ἡ πρῶτος. Γιοι. μετά τούτων. Sed w hand distincte scriptum. Bevingius Emendatt. in Synes., p. 1, in Novo. Annall. philolog. et pædag. suppl., 1, 3, 1832, p. 346 sq. ‹ Sententia postulante scribo po toŪ οι ἢ παράδειγμα τούτου.. Ego retinui vulgal., πρῶτος loco του πρότερος positum accipiens. De hoc superlativi pro comparativo usu passim monuit Jacobsius ad Elianum. Οποτέρως δ' ἂν ἔχῃ. Mon. ὁπότερα (sic), wan. emendatr. superposito. "Ezn obtulit unws Venet. C. Reliqui cum editis babent Exot. Xtephon (Par. vitiose habet xwpton) in Mon. Ce xwphoet ain. pr. corr. De hoc verbo videsis Annotat. ad c. 4, p. 66. Ποιητική τε καὶ πλαστική. Pro ve in Flor. exstat μέν. Το μιμητικόν ἅπαν γένος. Rehd. in marg. a m. rec. habet hanc notulam: To jupyjewody yếm; Yeyetat und Iházwvos Ev molitelą 11, p. 373, et x, p. 595 sqq. Extra in marg. codicis Mon. explicatur (a m. rec.) vocabulis oddaµás aky fran, quæ ex Suida videntur deprompta.; et μαγωγικὸν dependent a verbis τὸ μιμητικὸν ἅπαν Yevos, quibus, ut genere, prægressa k te nal Taotish, ut species, continentur. Pro dŋpzywywła in Rehd. legitur δημαγωγόν. Δημαγωγικός επί κ magogorum more pelliciens, blandiens, fallas. CL Or. de regn., c. 1, p. 1; ibique Annotat. p. 124, el Calv. enc. infr. c. 20, p. 83. Ποιεῖν ἅττα ποιεῖ. Mon. ποιούν άττα της Mon. ποιοῦν, εἶν superscr., άττα π. Τίμιον άλλότριον. Intell. χρήμα, vel πρώτο ux, vel. Vid. Lamb. Bos. Ellips. I. Gr., ed. Schæfer., p. 535 et 415; Frotscher. ad Xenoph. Hier., p. 48, coll. Nostro c. 15, p. 79, c. 20 p. 81, et c. 22, p. 85; ep. 1, p. 157. Vitiose Mon. Exμm. Post way Rehd. semicolo distinguit; com imate Mon. ABD. Sed post rebaúμaxev Rehd. comma omittit. Telaúμaxey h. 1. significat admirari solet. Vid. Matthiæ Gramm: Gr., p. 953 sq.; Ast. ad Plat. Protag., p. 114. Eadem signißcatione hoc perfectum occurrit Dion., p. 50; ep. 57, p. 197 et 200. Huc pertinet quoque ex Dion., p. 49, xas; item p. 51, hrípáxaci. In seqq. Mon verla xal ouvoix.laç a mi. sec. superscripta habet. Mox Mon. Et quoews (sic). Πέῤῥω γάρ εἰσι τοῦ καὶ θεοῦ. Nam lenge sunt a mente et deo. Aristot. Eth. Nicam., x, 10, vol. II, p. 1181, col. 1, 1. 12 seq. ed. Bekker., Tov δὲ σοφιστῶν οἱ ἐπαγγελλόμενοι λίαν φαίνονται σύμφω elvai toù didákat. De locutione vid. Heindorf. ad Plat. Lys., p. 24 sq.; et Stallbaum. nd Plat. Remp.. p. 581, in Plat. Dialogg. selecti., vol. II, sect. 2, p. 271. Mon. scribit eloɩ, nimis dure. Verba seqq. καὶ ἀντὶ νοῦ καὶ Θεοῦ, utpote in lesio neglecta, Barb. a m. rec. in margine habet. Dein ceps Mon. dat aùto; (sic) où; à; superser. Mon. autobs, às a m. sec. superser. Sedď aŭroù; (i. e. auabsis) recte legitur. Ὅστις [8] οὖν δήμω γράψει καὶ δήμου μέν ret. Barb. wets. Particula 8, quod abest a Par. AC, Flor. B, Mou. et tribus Venctis, uncis inclusi. Barb. dat ypάon. Venet. inverse verborum ordine δήμῳ λέγει καὶ δήμῳ γράφει. Αν ἀνάγκη suppl. ἐστί. Vid. supra ad c. 5, p. 67. Δῆμον εἶναι τῇ δόξῃ. Ui Horat. Ep. 1, 1, 59, Plebs eris, et Sallust. Catil., c. 20. Vulgus faimus. Dein Mon. g a m. sec. in ras. habet. Ἀπὸ τῶν ἀρεσκόντων αὐτῷ Nach einen Gefallen. Vid. Matthiæ Gramm. Gr., p. 1150 m. Cæterum de hac insolentiore ac fortiore verborum collocatione exempla dedit Fortsch. Observall. critt. in Lys. Orati., p. 38. In Relid. nkássy a pr. m. ex rháttst correctum est. Mox Par. babel Staléystal (sic), 7 superscript. Barb. &ultys. και Αμαθεῖς ὄντες. Mon. ὄντινες, όντας εν perscr. Intell. ὁ δῆμος. Ηuc σχῆμα πρὸς τὸ σημεν May illustrant Boissonad. ad Philostrat. He p. 450; ad Eunap. 234; et ad Nicet., p. 437:71. cobs. ad Achill. Tat., p. 416; Matthi Grame. Gr.. p. 1095, not. 3. Cf. nostrum De Provid., p. 117 of 94; Themist. Or. xx, p. 234, et 239. Quod vero attinet sententiam, ob oculos habuit noster Aristal. Eth. vi, 10, vol. II, p. 445f, col. 2, 1. & seng. rd. Bekker. Εἰσὶ δέ τινές και εμμενετικοὶ τῇ δόξη, ε praat. Et ibid., paucis intermissis, sivi & καλοῦσιν ἰσχυρογνώμονας, οἷον δύσπιστοι καὶ οὐκ ισχυρογνώμονες οἱ ἰδιογνώμονες καὶ οἱ ἀμαθεῖς καὶ οἱ dypotxol. Paulo inferius cum Flor. A, Par. BD,

NOTE. Barb. et Mon. scripsi TI Tŵy natolwy T. Ti, quod vulgo deest, Par. et Vat, inserunt post παρακινῇ. Τὰ πάτρια recte vertit Petavius patrii rilus atque instituta. Vid. H. Vales, ad Euseb. Ilist, eccl. iv, 16, p. 174, ed. Reading.; Sturz. Lexic. Xenoph., 1. III, p. 474; Wyttenbach, ad Plutarch. Opp. mor., B. II, p. 475 sq.; Cicero De republ., 111, 29 fin. si patriis vireretur institutis et moribus. Cf. ide:n V, t. Deinde Barb. mapaxival. De hoc verbo, cui respondet Latinorum deflectere, vid. Annotat, ad c. 6. p. 68, et Wesseling. ad Diodor. Sic. t. 1, p. 469, ubi vir doctissimus etiam nostri hunc locum tetigit. Mox pro misicat Flor. B, Barb. et Mon. BD perperam exhibent moirat, confusione hand infrequenti. Vid. Boissonad. ad Marin., p. 89, ad Eunap., p. 193, 571, et ad Syntip., p. 201: nec non Jacobs. ad Themist. Or. xxt, p. 281. De futuri forma misiolas vid, qui hæc nostri laudat, auctorem Fragmenti lexici Gr. ap. Hermann. De emend. rat. Grammat, Gr., p. 321, 12. et Interprett. ad Phrynich., p. 30 sq., ed. Loberk. Ad xwvetov cod. Mon. in marg. a m. rec. habet gloss. cáppaxov Davásov (cf. Suid.. vaquévar;). De hoc voc. vid. Rupertium ad Juvenal. St., v. 206, et Wyttenbach. ad Plat. Phaedon., p. 327. dr Τί δ' δι' οὖν δοκεῖς "Ομηρον — παθεῖν. Monace. omnes et Rebid. om. &'. Par. et Val, cum Venet. habent of obv ày, varietate sæpius obvia. Vid. Kruger. ad Xenoph. Exped. Cyr., ut, 5, 20, 2. 126: Bornemann. ad eundem locum, p. 145; Volkm. Fritsch. Epist. crit. ad Friedemann. xxx sq. Aoxel; recepi ex libris Par. AB, Flor. A, Barb. et Mon. C. Reliqui cum editis mendose haΕναι δοχής. Τί δ' ἂν jungen!um cum verbo παθεῖν. Toin Μon. ὑπὸ τῶν ἀλλήλων, έλλην scripto supra Jitteras el posteriori à signo delendi notato, ut legatur Ελλήνων, moxque τὰ ληθῆ (sic). Pro almóvza in Barb. vitiose scriptum nóta. Proxime idem liber oum Mon. legit τοιοῦτον πιο τοιοῦτο. Vid. Annotat, ad c. 3, p. 65. Tɛpatɛúɛobal est portenta s. commenta absurda confingere. De poetarum portentis annotavit Ochsner. ad Cic. Eclogg. colfectt, ab Oliveto et illustratt. ab llottingero, p. 3. Noster c. seq. 73, δεῖται γὰρ (sc. ὁ δῆμος) τεραTea. Vid. Cudworth. System. intellect. t. 1, p. $12 sq., ibique Moshemii Annotat. Deinceps Mon. F. mendose ὦτα παιδάρια habet pro ᾧ τὰ π. Mon. xátadftretat, corr. tamen in marg. xazandfjTExas. In Mon. mif, a u. sec. in ras. emendatum. CAP. X. Αἰγύπτιοι δὲ καὶ τοῦτο σοφοί. Par. AC, Mon. AD, Vat. et Venet. exhibentata. Mon. τούτο, ταῦτα superscr. Mon. ταύτα, τοῦτο superser. Loçòg cum accusativo construxit Noster clian De insomn., p. 147, σοφὴ τὰ περὶ ὀνείρων, De Provid., p. 96, ὅσοι τῶν ἱερέων την μεγάλην σου plav socol. Ep. 130, p. 265, toata cogó. Plat. zi Apolog. Socrat., p. 20, Τῷ ὄντι γάρ κινδυ νεύω ταύτην (i. c. ἀνθρωπίνην σοφίαν είναι σοφός· οὗτοι δὲ τάχ' ἂν μείζω τινὰ ἢ κατ' ἄνθρω splay copol Elav. Ibid., p. 21 et 22. Alia Platonica laudat exempla Ast. ad Protag., p. 32. Cf. Dio Chrysost. Or. LXXI, p. 380 sq.; Lucian. Dialog. deorr., xx, 1, t. II, p. 57; Philostrat. Her., p. 4. Rarius hoc adjectivum jungitur cum rapl el genitivo (Plat. Apolog., p. 19, ET TIS Tap TWY Solowy copó; tati), vel cum simplici genitivo (vid. Bernhardy in libro: Wissenschafil. Syntax d. Gr. Spr., p. 173). De Ægyptiorum sapientia vid. ad c. 7, p. 71. n. Tá apoyntixà révn. Barb. a m. pr. txi, a sec. za: deletum. Prophetas apud Ægyptios omnibus sacerdotibus auctoritate atque diguitate antecessisse, præter inscriptionem Roseltanam L. 6, testantur Clemens Alex. Strom. 1, 4, t. II. PATROL. GR. LXVI. p. 758 ed. Potter., et 1, 45, t. I, p. 339; Porphyr., De abst. iv, 8, p. 321; et ipse Synesius De Provid., p. 94, his verbis, Κωμασταὶ δὲ καὶ ζάκοροι, καὶ προφή ται ψηφοφορούσι· πλῆθος ἔλαττον τούτο, δύναται δὲ παρὰ πολὺ πλεῖστον· προφητικὴ μὲν γὰρ ψῆφος έκαν τὸν χεῖρές εἰσι, κωμαστικὴ δὲ εἴκοσι, καὶ ὁ ζάκο. Sexa dúvatal yɛipa;. Vid. Frid. Sam. de Schmidt Dissertat. de sacerdotibus et sacrificiis Egyptiorum, p. 106 sqq., ubi nostri quoque mentionem facit. Pro Bavavoois pèy Mon. mendose scribit βαναύσει; δέ. Suid.: Βάναυσος, πᾶς τεχνίτης διὰ πυρὸς ἐργαζόμενος· βαΰνος γὰρ ἡ κάμινος. Hesych.: Βαναυσία, πάσα τέχνη διά πυρός, κυρίως δὲ ἡ περὶ τὰς καμίνους· καὶ πᾶς τεχνίτης χαλκεύς, ἢ χρυσοχόος, Bavauso. Addere juvat etiam auctoris inediti, Davidis Armen. (Exposit. in Porphyrii et Aristotelis Scripta logica) explicationem hujus vocis e cod. Mon. Nr. 399, fol. 178, L. 2, tin., Bávarol ɛlos τέχναι, ὅσαι παρὰ τὴν ναῦτον βαίνουσι· ναῦσος δὲ ἐστι τὸ πῦρ οἷον χαλκευτικὴ καὶ ὑαλουργική. Νῦν δὲ καταχρηστικῶς καὶ αἱ λοιπαὶ τέχναι βάναυσοι λέγενται. Η Bavaro sc. in universum dicuntur opifices, qui in sordida arte versantur. Vid. qui docte de hac re disputavit, V. Cl. Ast. Programm. de studiis humanitatis. Monach. 1826, 4, p. 7 sq. Quod sequitur vocabulum xetpwvağıv in Mon. v finale a sec. m. appositum babet. Hesych., Xetcúvaxta;, χειροτέχνας, οι χειρώναξ, λεὼς ὁ χειροτέχνης. Suid., Χειρώνας· τεχνίτης, χειρῶν μόνων δεσπόζων, ἢ διὰ petów, of χειρῶν κτεατιζόμενος: Η χειρώνακτες, διὰ χειρῶν Talaiлwpoúμevo:. Frid. Sam. de Schmidt lib. c., p. 214 vertit Prophetæ Egyptiorum non permitfunt, ut metalli artifices sculptoresque deos repræsentent. Cornarius: mechanicis quidem et opificibus non permittunt, etc. Petavius: sordidis atque illiberalibus opificibus, etc. Deinde Mon. krispiπOVσιν pro ἐπιτρέπουσι. Usus est plurali numero verbi, quasi præcessisset of porta. Vid. Matthiæ Gramm. Gr., p. 599 sq. Mox Venet. exhibet sion Oswv dŋµloupyɛiv, inverso verborum ordine. Tum pro efon vitiose Barb. r. De hac re conf. quem noster videtur respexisse, Plat. De legg. p. 656, et v. cl. Hirt. in libro, qui inscribitur: Geschichte der bildenden Künste bei den Alten, p. 7. Proxime Mon. totoutov. Ita etiam Mon. a m. pr. habebat. Sed postea abrasum. Vid. ad c. 3, p. 65, et c. 9, p. 72. Ad voc. at Mon. in marg. habet hoc schol.: ήγουν τῶν ὀρνέων τὸ πρόσωπον. Post páxwv ex Mon. AE, Par. C, Vat. et Venet. inseruit. De vulturibus idem refert Ælian., 10, De hist. anim., cap. 22, Αἰγύπτιοι δὲ Ηρας μὲν ἱερὰν ὄρνιν εἶναι πεπιστεύκασι τον γύπα· κοσμοῦσι δὲ τὴν τῆς Ίσιδος κεφαλήν τυπός πτεροῖς, καὶ τῶν προπυλαίων ὀρόφοις ὑπετόρευσαν γυπών [postremum vocabulum in editt. Petavv. desideratur] tipuyas. Vide Herodot. [11, 65 et 74 sq. ]. PETAV.-Dein Mon. ABCD 15cv, Barb. 16atwv (sic). De re vid. Diodor. Sic., 1, 87, t. 1, p. 98, ibique Wesseling.; Creuzer. Symbol.et mythol. 1.1, p. 486 sqq.; Kopp. Palæograph. crit., p. iv, p. 229. In seqq. Par. perperam scribit πρωτενίσμασιν. Mon. dat προτενίσμασιν, με a sec. m. supra notato. Mox c. Rehd. scripsi tylinousiv, cum vtpsλx. Vid. annotata ad c. 2, p. 64. In Petav., 1 quacum conspirat Pseudo-Petav., exstat syxozást, typotheta errore. Editt. Turneb. et Petav. 2 cum reliquis codd. dant tyxolánoval. Rehd. in ordine recte xaauwxwvta!, in marg. γρ. καταμοκώνται. Venet. (κατακομῶνται. Μοη. habet gl. marg. ¡zvazóμsvo: a m. rec. Avrol de natadirteg. Sic Monace. omncs - et Rehd. Vulg. xa:aðûvtag. Masculinum genus pro neutro posuit secundum σχήμα πρὸς τὸ σημαινόμε voy (vid. Annotat. ad Or. de regn. p. 235, 259 et 261), quasi supra dixisset of mpoptical, non ti npopruixi yêuṛ. Ad voc. xrpanos; Mon. in marg. a m. rec. habct gl. was;. Deinde Mon. 3: el Barh, ἀπε νάσονται (Par. απεργάζωνται).

Tum Mon. BD spistéàhousiv, quod recepi. Reliqui c. editt. περιστέλλουσι. Καὶ ἔστιν αὐτοῖς κωμαστήρια τὰ κιβώτια. • Κωμαστήρια et κωμαστα: quidnam Ægyptiis fuerint, nusquam a me lectum: neque ab ullo glossographo, quod sciam, adnotatum. Certum apud illos sacerdotii genus fuisse conjicio, quod epulis ac sacrificiis præesset, cujusmodi apud Romanos epulones erant. Ægyptii enim convivia atque epulas in templis instruere, et in multos dies producere solebant. Juven., Sat. 15 [41 sqq.]: ne magna gaudia cœnæ Sentirent positis ad templa et compila mensis, Pervigilique loro, quem nocte ac luce jacentem Septimus interdum sol invenit. qui inscribitur: Historisch-antiquarische Unteria. chungen über Aegypten od. die Inschrift von Ro sette, p. 124 et 226, seq.; de x:bution; aulem consule Alex. Xav. Panelium de cistophoris c. 3. - Pro ταύτας τας σφαίρας (in Mon. Ο σφαίρας ε opalpa; corr.; vitiose Vat. opipac) Meric. Casaubo nus ap. Selden. Opp. t. III, p. 251, conjectabas tautas the paláxpas, male. Cæterum hunc locam egregie illustrant hæc Porphyrii ap. Euseb. PrRparal. evangel. 1. m, c. 7, p. 98, ed. Viger., πᾶν τὸ λευκὸν τοῖς οὐρανίοις θεοῖς ἀπένειμαν, σφαί ράν τε καὶ τὰ σφαιρικά πάντα, ιδίως τε κόσμῳ καὶ Ηλίῳ καὶ Σελήνη κύκλον δὲ καὶ τὰ κυκλ κὰ αἰῶνι καὶ τῇ κατ' οὐρανὸν κινήσει, ταῖς τε ἐναύτ ζώναις καὶ τοῖς κύκλοις· κύκλων δὲ τμήματα τους σχε ματισμοῖς τῆς Σελήνης. Neque dubito, quia Leb ckius Aglaoph. 1. c., si ad manus babuisset alteram Petavianam, ubi p. 30 noster ex Eusebii 1. I explicatur, hanc notulam omisisset: Sphere quid sibi velint, nemo explicat. Docte de hac re nuper disputavit Koppius in Palæograph. crit. part. iv, p. 145 sq. § 702. Deinceps Mun. xal, & superscrip. Proton Par. ABD, Flor. B, Barb. el Mon. BD habent eldh, Mon. 5ồn, Rehd. in textu Gale ad Jamblich. De myster., p. 289, Dres T sphæras populo ostendere solebant sacerdotes Egy plii: auctor est Synesius in Calvitio. Clem. Alex., v. Strom. [c. 7, p. 671], fồn &≥ xáv ταῖς καλουμέναις αὐτοῖς κωμασίαις τῶν θεῶν tais xalouμévais map' abrole xwμaalais twy ew χρυσᾶ ἀγάλματα, etc. Κωμασταὶ igitur sacerdotes ii dicti, a xwuos, quod comessationem significat. Noster De Provid. [ p. 94 ], ubi de regum inaugurandorum ritu loquitur, xwuostas, Saxopous el popttag suffragia tulisse ait, ex quibus prophetæ centum manus æquarent, comaste xx, axopo, x. Quare comastarum dignitas ut prophethy eld, in marg. yp. Edy ton. Inepte Thomas dica inferior, sic ædituorum gradu pottor fuit. KwMashpia vero aut sacrum ipsum adytum nominat, in quo ritus ab his et cæremoniæ perficerentur; aut ea ipsa sacra, quæ in iis religiose haberentur. Alioqui xopastal dicebantur, qui intempestivis conviviis ac comessationibus religionis etiam causa noctem traherent. Xenoph. VII [c. 5. § 26 Schneid.] Κύρου παιδ. Κώμου religionis causa in bonorem Bacchi fieri Athenis soliti mentio est in lege, quam citat Demosth. Contr. Mid. [c. 4, p. 14, ed. Buttinann.; in Oratt. Atticc. ed. Bekker., t. IV, p. 1, p. 465, sq. De sphæra quod ait Synesius, eam Ægy ptiis in adytis coli consuevisse, potest illustrari, si cum eo componatur, quod in mi De præp. [evangel.] scribit Euseb. [imo Porphyrius ap. Euseb.] p. 60 edit. Græcæ [Rob. Steph.; ur, 7, p. 98, ed. Viger., Paris. 1628.]. ubi sphæram et sphærica dicit mundo, et Soli Lunæque consecrari solere: necnon circulos et circulorum arcus. › PETAY. Κωμαopia, qua Vatic. liber interpretatur voce Oudia- pz. codd. mei omnes agnoscunt. Idem occurrit vocabulum ap. Nostrum de Provid. p. 94, ubi ritum creandi Ægyptiorum regis sic describit: oi τὸ κῦρος (vulg. κύρος) ἔχοντες τῆς αἱρέσεως, επειδὰν ἐπιθειάσηται βασιλεὺς, καὶ οἷς τοῦτο τὸ ἔργον, ἅπαν κινήσωσι κωμαστήριον - στρατιῶται μὲν χεῖ. pa; alpoust, x. z. 2. Sed priore loco Wesselingius ad Diod. Sic. 11, 5, t. 1, p. 177, legendum proposuit zwµasthpia, assentientibus F. S. de Schmidt Dissert. de sacerdott. et sacrifice. Ægyptiorum, p. 214; Schneidero in Lexico Græco-Germ. v. πTWpashtov, in quo perperam citatur Synes. De Provid., 1, p. 9; et Sturzio De dialect. Maced. et Alexandr., p. 104. Contra Lobeckius Aglaoph., t. I, p. 372, not., conjiciebat xal postŕpia, additis verDis, Habent quoque illi secreta sua, scil. và xiбória, etc. Neque dissentit Cornarius, vertens, Et sunt ipsis sacra mysteria, arculæ occultantes, ut aiunt, has sphæras. Equidem nihil mutandum censeo; nam voc. xwpastpia pro adjectivo positum videtur, ita ut sensus sit: Sunt etiam iis, quæ a comastis, s. pastophoris, in pompa circumferantur, cistæ illa, de quibus Appuleius Metamorph. XI, p. 777 ed. Oudendorp., Ferebatur ab aliis cista secretorum capax, penitus celans operta magnifica religionis. Vertit etiam Zoëga De orig. ct us. obelisce., p. 512, quem secutus est Creuzerus in Dionys. vol. 1, p. 142, In pompis autem præferunt cistas, in quibus occultantur globi illi, quos si videret populus, indigne ferret. Cæterum de hoc comastarum munere vid. F. S. de Schmidt Dissert. cit., p. 211, sqq., Sturz. lib. c. p. 102 sqq.; Drumann. in libro, Τὸ δὲ ῥᾷστον καταγελάσεται. Ρος με τον Mon. addit to ruou, quod procul dubio ex glas semate fluxit. Codd. Mon. post pisto inci dunt, unde hæc pro appositione (vid. Matthir Gramm. Gr., p. 805 sqq.) capienda esse conjici possit; hoc sensu, Et id quod facillimum cal, deridebit. Vertit enim Cornarius: Quod vero facilkmum est deridet. Male Petavius, quos (sc. globos) tippulus viderit, succenseat, et ut faciles nimium parsbilesque derideat. Nam rò gặstov videtur esse lerissima pars (sc. populi). Δεῖται γὰρ τερατείας. Hon. στρατείας, corr. Oɛpanɛlaç, litteris te et signo delendi notstis et de super impositis. Mon. A, Par. et Val Ospanelas. Vid. c. 9, in fin. ibique Annolat. Διό τεθεῖσθαι. Intellige φασί να ἡγουμε, Vid. Bernhardy Doctrin. Syntax. Gr., p. 368. Recie Cornarius Quapropter in omnibus statuis posita esse aiunt rostra ibidum. Petavius, quem bić hogue idiotismus fugit, tacite legit zsērēzat, vertens: Propterea ibidum rostra simulacris omnibus imp sita sunt. Proxime Par. vitiose scribit; ἀνδράσι. Mon. habet ἐπὶ τοῖς ἀνδράσι, οὐ από eademque manu. Dein Mon. twv (6ɛwv, al su pra. Οὐ κρύπτουσιν, ἀλλ' ἀναδεικνύουσι Mon. Ο κρύπτουσι. Flor. ἀλλὰ δεικνύουσι, οι δε net. ἀλλὰ δεικνύουσιν. De forma αναδεικνύονς. (pro dvadsixvúast) vid. Poppo ad Xenoph. Cop IV, 5, 20; Bornemann. ad Anab., p. 289 et 1; Krüger. ad ejusdem operis v, 10, 2, p. 318, Bremi ad Demosth. Oratt. selectt., sect. 1 p. 74, ed. Goth., Car. Ern. Christoph. Schneider. ad Plat. Civit. vol. II, p. 250. Toutor, cum emphasi positum. Vid. Annotat. ad c. 7, p. 71. Mox Barb., Vat. et Venet. exhibent ἂν ίδης (pro ίδοις). Ad υπέρου in Μια exstat hoc schol. a m. rec. margini ascript., " ρου περιτροπήν· μηδὲν περαίνων. Vid. Zenob. Iverbb. vi, 25, ibique Schott, p. 160., el Proverbb. e Suida ibid. collectt. xiv, 14, p. 561. Telp πολύ φαλακρότερον (Mon. dat φαλακρώτερον, interprete Erasmo Adagg., p. 254, est, propertie lis hyperbole de magnopere glabris; nam ima pistilh pars calvi cranium referre videtur. Sic dicitur Esculapius ob singularem eximiamque, qua polle bat, sapientiam. Vid. Kadr. Jun. de coma Com ment., c. 11, p. 592. Cæterum cf. Toelken, að MInutalii Iter ad templ. Jovis Ammon. p. 1º1.

NOTE. Αλλ' οὗτος ἐν Ἐπιδαύρῳ κομά. • Vartas fuisse Esculapii imagines vel ex eo constat, quod alias promissa barba, alias investis prolixoque capillitio pingeretur. Callistratus in Ecphras. [X, p. 158 ed. Jacobs.) Esculapii comam eleganter describit: Πλοκάμων δὲ ἔλικες δεόμενοι χάρισιν, οἱ μὲν εἰ; νῶτα τεθηλότες άφετοι κέχονται, οἱ δὲ ὑπὲρ μετα ώπου πρὸς τὰς ἀφοῦς ἐπιμαίνοντες τοῖς δαμασιν εἱλούνται (ubi pro ἐπιμαίνοντες, επικυμαίνοντες rescribo, aut impévovtɛs). Ibidemque puerum eum vocat, et perpetuam ipsi atque ανώλεθρον ἀκμὴν tribuit. Orpheus item in Hymnis [Lxvu, 5, p. 336 ed. Herm. adaàñ xópov illam vocat. Contra Albrious lib. De deor. imag. [c. 20, in Auctt. Mythograph. Lat. ed. Staver., p. 928] prolixam ei barbam aftingit, a quo est et Lucian. in Jove tragudo [c. 26, tom. VI, p. 254, bip.]. Sed et Catalect. Virgil. [Priap. Carm. xxxvi, 8.]: Intonsa semper Esculapio barba est. Vid. Pausan. in Corinth. [c. 13, 3] et Phoc. [c. 32, 8], Pætav.—Minue. Felix c. 21: Esculapius bene barbatus, elsi semper adolescentis Apollinis filius, ubi v. Elmenhorst. Annotal. Codd. Mon. A, Par. et Vat. in marg. exhibent hoc scholium: 'Emídaupo; TÓÀL; Ἰωνική· Επίδαμνος δὲ Ἰλλυρική. τὸ λεγόμενον Δυρ paytoy (Mon. Guptatov, saprascripto e corr.; Par. cum Vat. δυράγιον.) Ελλησι γὰρ ἀταλαίπωρος τῆς ἀληθείας ἡ Chrnois. Verba sunt Thucyd. J. 1, [c. 20, tom. 1, 32, Bip.]. Quibus consentaneum illud est Herod. Euterpe (c. 45]: Aéyout & aptσκέπτως sed ap. Herodot. legitur ἀνεπισκέπτως οι Έλληνες.» ΡετΑν. Cf. Thom. Gale ad Jamblich. De myster., p. 295, -6 JUYYpapai (codd. Par. et Vol. inter lineas habent gl. 5 Θουκυδίδης) κατ' ἐξο ezh♥ vocari solet Thucydides, ut Homerus xar' ¿§- oxhy appellaturó mo:ŋsf5. Vid. Boissonad. in Notices et extraits des mss. de la Biblioth. du roi, t. XI, P. 1, p. 101 et 155, Usterius ad Plutarch. Consolat. ad Apollon. p. 22. Cf. nostrum in Or. de Regn., p. 13. Donjupar. Barb. espépat. Margini codicis Mon. m. rec. ascripsit δια παντός· καθημέρας. 'Oanuiça: est i. q. öszi épat. Vid. Ast. ad Plat. Legg., p. 427. Dein Flor. Bet Mon. habent thy diaλόγων, et idem Mon. συγγίνωνται. Τὴν διὰ λόγων (sc. οδον) συγγίνεσθαι, ως διά λόγων συνείναι vel δια λό ywy Epxeobai Tv: (vid. Bachr. ad Plutarch. Pyrrb., p. 201), est cum aliquɩ in colloquium venire, cum aliquo colloqui. Paulo post in Venet. legitur Exo. pro In seqq. Rehd. oùð ég àv ex emend. habet. Klon. org tus av, superscript. oidosav. Par. et Flor. olov. Par. una cum Vat. oidov, superser., Mon. Boitessay, & superser. Barb. et Non. AD cum tribus Venetis ofĉoчsav. Par. BD ɛt- · δώσαν. Μox Hon. προέληται. Mon. προέληπται ☎ duplici puncto subnotato. (89)`A.1.1' ¿yw yàp ánovw. Heliodorus 3. Æthiop. [c. 16], ubi duo τῆς περὶ τὰ δαιμόνια σοφίας genera distinguit. Vide Euseb., v De præp., p. 79 [ed. R. Steph.; tv, 1, p. 132 ed. Viger.], et 5, p. 118; [ed. R. St.; v, 10, p. 198. ed. Vig.] ubi obscuris quibusdam et barbaricis vocibus illigari dæmones asserit. PetAV. Ὡς drip Αἰγύπτιος. Ante ἀνὴρ particulam Av. quæ occurrit in vulgat. libris et in codd. Flor. A. Par. BD. Barb. et Mon. E, amisi præeuntibus miss. Par AC, Flor. B, Mon. ABCD, Vat., tribus Venetis et Rehd., in quo abrasa est. Tégrur šai robę Bɛovę. 1. e. artem magicam, qua deos aut demones pellicere solebat (vid. Synes. de Insomn., p. 153, ). De Egyptiorem magia vid. Tiedemann. Disputat. de quæstione. Quæ fuerit artium magicarum origo, etc., p. 23 seng. Pro Ex in Rebd. est Exn. n in ras. posito. Verba siva; luyya; schelium margíni codicis Mon. a. in. rec. adjectum interpretatur vocabulis muulas. Epasta, inepte; intelligit enim auctor noster V Ἐκατικὸν στρόφαλον, de quo oracula Chaldaica præcipiumt hoc: Ἐνέργει περὶ τὸν Ἑκατικὸν στρό φαλον, ubi Mich. Psellus, p. 96: Εκατικός στρόφα λος σφαιρά ἐστι χρυσή, μέσον σάπφειρον περικλείουσα, διὰ ταυρείου στρεφομένη ἱμάντος, δι' ὅλης αὐτ τῆς ἔχουσα χαρακτῆρας· ἣν δὴ στρέφοντες ἐποιοῦν το τὰς ἐπικλήσεις, καὶ τὰ τοιαῦτα καλεῖν εἰώθασιν Ευγγας, είτε σφαιρικὸν εἶχον, εἴτε τρίγωνον, είτε xal (cod. Parisin. 2832, ap. Boissonad. ad Marin., p. 122, exhibet lett) oxiµa. Eadem fere leguntur in Nicephori Greg. ad Synes. De insomn. Comment., p. 364, A., quo loco pro vulg. orpopos codd. Mon. 29, 85 et 87, cum Rehd. orpogalos præbent. Cf. Tiedemann. Disputat. cit.. p. 60, Huschke, Commentat. de inscriptione vasculi Locris in Italia reperti, p. 49, J. H. Voss. ad Virgil. Eclog. v, 68, tom. II. p. 419 seqq. llæc amuleta conficienda spectare opinatur Koppius Palæograph. crit., p. 1, p. 404. Ωσθ', ὅταν ἐθέλοι, μικρὸν ὑποβαρβαρίσεις, ἅπαν είλκυσεν. Pro όταν Par. habet ἂν. Ἐθέλοι dederunt Par. ABCD, Florr. AB, Mon. BCD et Vat., et ita videtur habuisse a pr. m. etiam Barb. Vulgo legitur ἐθέλῃ. Υποβαρβαρισας in Barb. corruptum in ὑποβαν βαρίσας. Memorat Nicephorus l. c.: Περὶ δὲ τῶν ὀνομάτων, ὦ φωνοῦσι, παραγγέλλουσι λέγον τες (sc. οι χρησμοί), ὀνόματα βάρβαρα μήποτ' ἀλλά ξης· εἰσὶ γὰρ ονόματα παρ' ἑκάστοις (addit Psellus, p. 70, ap. Boissonad. 1. c. ἔθνεσι) θεόσδοτα, δύναμιν ἐν τελεταῖς ἄῤῥητον ἔχοντα, ὥσπερ τὸ Σαβαώθ, τὸ Αδωναί, τὸ Χερουβίμ, καὶ τὸ Σεραφίμ (tres postremas voces om. Mon. 87), τη Αβραὰμ καὶ Ἰσαὰκ καὶ Ἰακώβ, καὶ ὅσα τοιαῦτα· & (Mon. 85, άτινα), φησὶν, ἐὰν εἰς τὴν Ἑλληνικὴν μεταθῇς διάλεκτον, ἀφανίζεις τὴν αὐτῶν δύναμιν καὶ ἐνέργειαν, ὡς καὶ Upiyeva (codd. Mon. 85 ct Rehd. wpiyeva, Mon. 29 ει 87 ώριγένει) δοκεῖ τῷ σοφῷ. Pro nominibus barbaris quæ habet Nicephorus, Psellus I. c. utitur Σepapetu, Nepal, Miyath.Fa6p. Cf. Origen. Contra Cels., lib. 1, p. 542. Jamblich. De myster., sect. 7, cap. P. 154 sq. Add. Kopp. Palæograph. crit., p. III, p. 112 sqq., 121, sqq. et 404. De vocabulis AXUSEY. dλxalç e magia petitis vid. quæ docte copioseque disputavit Creuzerus ad Plotin. De pulchrítud., p. 249 sqq. Deinde Mon. ἔπεσθαι pro έπεσθαι. Παρὰ τούτων - ληπτέον. Barb. περὶ τ. Ληπτέον in Mon. C. ex ληπτέων enatum. Καίτοιγε ἀπόγρη, τὸ – εἰρημένον. Κα! y dederunt Monace. omnes et Rebd. Vulgo legitur xal vol ye. Illud agnoscunt sine dubio etiam reliqui mss., ex quibus tamen nihil varietatis enotatum est. Cæterum vid. ad Or. de regn., p. 307. Deinceps Mon. perperam scribit aby pro μexp₁. Mixpy pro quixpw habent reliqui quoque Monacc. cum Rehd. Το σμικρῷ πρότερον εἰρημένον idem est, quod ὥσπερ σμ. πρ. εἴρηται (vid. Matthize Gramm. Gr., p. 806), sc. cap. 8, p. 71. Deinde Barb. Tatov pro tiov. Contra Hon. c. 19, p. 82, ɛi; Fλtov pro się "làtov. Par. Cet Vat. 186 (sic). Mon. Ο μηδὲν πρὸς περὶ ἐργάζεσθαι (sic). De hoc verbo vid. Annotat. ad c. 8 init. Εἰ δέ τις ἔστι καὶ κομήτης ἀστήρ. Εστι mea sponte scripsi. Vulg. al de rig tot. Mon. BD xoutτις ἀστήρ. Hon. κόμή τις ά. (εις). Nihil hoc loco totaque disputatione venustius. Dubitanter porro id dictum, quoniam plerique verum sidus cometen esse arbitrati sunt, ut Sex. 7, Nat. quæst. c. 17 seqq.), et ante hunc Pythagoras, Hippocrates Chius, de quibus Arist. 1, Meteor., c. 6, Plin. lib. n [c. 22 23]. PETAV. - Cf. Schol. ad Arat. Diosein. v. 1091, p. 151 sq. ed. Bekker. To xvnićŵya kwoúperov. Naster De Provid., p. 127, κατὰ λόγον ἂν αἰτιασόμεθα (ila pro vulgało zitimoduals, codd. Par. ARD et Flor. A. Vid. ad Orat. de Reguo, p. 353, Reisig, ad Aristoph.

AD ENCOMIUM CALVITU Nubo., p. 99 segg. et Jacobs. ad Elian., p. 129, 428 et 387. Cod. Vatic. 91, habet αιτιασώμεθα, ας superscr., τῶν περὶ τὰ τῇδε τὸ μακάριον σῶμα τὸ κύκλῳ κινούμενον, et Serm. ad Peon., p. 310, ύλην - ὑποδέβληται τὸ μακάριον οὐρανοῦ σῶμα, quæ ex fonte Platonico (Timao, p. 40, et Epinom., p. 981), hausta sunt. Οὐδὲν οὐδέποτε νεώτερον γίνεται. Οὐδὲν in Barb. a quo aberal, m. rec. inter versus restituit. Dein Mon. ABD cum Venet. habent οὐδέπω, Mon. οὐδέποτε τω scripto supra πο. Plato in Timmo, Ρ. 40, Ἐξ ἧς δὴ τῆς αἰτίας γέγονεν ὅτ' ἀπλανή τῶν ἄστρων, ζῶα θεῖα ὄντα, καὶ διὰ ταὐτὰ ἐν ταὐτῷ στρεφόμενα ἀεὶ μένει. Vid. etiam Cicer. De nαι. deorr., 11, 21. ἀστέρες πολλοὶ συνεστῶτες καὶ θυτηρίου παρέχοντες Εμφασιν. Aram intelligit, de qua Arius Phe nom. v. 403 ed. Bekker.; cf. schol., p. 86, 31], Hyg. 3, Astron., c. 39, p. 491 in Auctoribus thograph. Lat. ed. van Slaveren.].» Ρετιτ. deler. V. Cl. Untersuchungen über den Eireprung und die Bedeutung der Sternnames, p. 280 sq. Παραφερόμενος ἐπὶ τὸν πόλον τον βόρειον. Par. BC et Val. παραφερόμενος ερς επρεπεί, με παρα. Barb. περιφερόμενος. De verbo παραφέρει ala. vid. Annotat. ad c. 6, p. 69. Venet. inverso ordine legit ἐπὶ τὸν πώλον (sic) τον βορ. παρερ. Τούτων γὰρ ὄψει τινὰ πολυμήκη. Barb. του τον (sic), Flor. in contextu πολὺν είχή, in marg. a. m. rec. πολυμήκη. Ita etiam Rehd., sed καλύ μηχή, sine accentu. Mon. BD πολύν εική, in mr. γρ. πολυμήκη. Contra Mon. in textu πολυμήχ in marg. πολὺν είχή. Par. ACD, Flor. Β, Μέι. Vat. et Veneti omnes πολύν εἰχή. Μos pro επέχοντα Val. ἀπέχοντα. Μon B. ἀπέχοντα in contexta, in marg. γρ. απέχοντα. Item Mon. Dom. tamen yo Flor. ἀνέχοντα. Επέχειν, quod. b. I. de mensura dicitur, significans continere, betragen, illustrat Boissonad. ad Philostrat. Iler., p. 356, et in Au cdotis Gracc., vol. III, p. 61 sq. Eodem sensu bec verbum occurrit ap. Eustath. Hysmin., in, p. 85, Η ρὶν κέντρου λόγον ἐπέχει πρὸς ὅλον τὸ κύκλωμα. Εἰς τρίτην. Sc. ἡμέραν. Vid. Pierson. ad Moer. Att., p. 152, et Lamb. Bos. Ellips. L. Gr. ed. Schaef. p. 174 sq. Quod sequitur & in Par. D. supra scriptum. οὐδὲ τριτημόριον. Mon. e perperam τρίτη μόριον. Ὁ δὲ ὑπὸ σελήνην τόπος. Mon. υποσελήνην. Mon. τόποις τόπος superscr. Vid. Wyttenbach. ad Eunap., p. 120 sq. Mon. γένεως γενέσεως superscr. Γένεσις ab auctoribus philosophis pro materia et terrestribus vitiis poni solere monuit Boissonad. ad Marin., p. 104. Plato Polit., p. 519. Steph. VII, 4, p. 203. ASL. Τοῦτο μέντοι — τὸ τῆς τοιαύτης φύσεως εἰ ἐκ παιδὸς εὐθὺς κοπτόμενον περιεκόπη τὰ τῆς γενέσεως ξυγγενῆ, ὥσπερ μολυβδίδας, κ. τ. λ. Caterum illustrationis causa addam hæc Nicephori ad nostrum De insomn., p. 585: "Εστι δ' ὅτε καὶ τὸν ὑπὸ σελή νὴν κόσμον, ὃν καὶ (ita codd. Mon. 85, 87, 461 ει 481, una cum Rehd.; in edit. και deest) αμφιανε ή φασί (sc. Χαλδαίοι. Cf. eumdem, p. 591), καὶ τοῦτον "Αιδην καλοῦσι· πότε δὲ αὐτὴν τὴν σελήνιακήν (sic iidem libri mss. pro vulg. σεληνικήν) σφαίραν, ἣν καὶ μεθόριον τίθενται τοῦ τε αιθερίου κόσμου καὶ τοῦ ὑλαίου. Βυθόν δέ φασι τὴν ὕλην, ἢν (artic. relat. Mon. 87, om.) ἐν τῷ ὑπὸ τὴν (deest articulus in Mon. 85; editt. Turneb. et Petav. 1, mendose habent τῶν) σελήνην τόπῳ τάττουσιν (ita libri omnes c. Turneb. et Pelav. 1; Petav. 2, τάτ τουσι). Dein Mon. B. ίσχει, in marg. γρ. ἰσχύει. a m. rec. Rehd. ισχύει. Noster De regn., c. 4, p. 6, Επαινεῖται (sc. τίς ἐπὶ τοῖς ἔνδοθεν, ἐφ᾽ ὧν εὐδαι μονία τὴν ἕδραν ἴσχει. Plat. Timmo, p. 40, Τὰ δὲ τρεπόμενα καὶ πλάνην τοιαύτην ίσχοντα. Sed Attica forma ίσχειν, de qua vid. Mor. Attic., p. 198 ed. Piers., Thom. Mag., p. 477, Fischer. ad Plat. Phædon., p. 427, Baehr. ad Ctes., p. 310, sæpius abiit in vulgarem έχειν, velut in nostri libro be insomn., p. 134, Τὴν ἀντίληψιν τῶν ἐκεῖ μενόντων ἔχει τὸ ζώον, ubi codd. Mon. 85, 476 et 481, atque Rehd. cum ed. Ald. recte scribunt ἴσχει (Hon. 490 vitiose habet ισχι). Ibid. paulo post corrigendum, Οὐδὲ τῶν ἐν τῇ πρώτῇ ψυχῇ τὴν ἀντίληψιν ίσχομεν e codd. Mon. 85, 476, 481 et 490, itemque Rehd. et ed. Ald. pro ἔσχομεν, in quo unus Mon. 461, cum Tur neb. atque Petav. 1, 2, conspirat. Ibid., p. c. C. edd. Turneb. et Pelay. 1, 2, exhibent, καὶ ἀφῆς πληκτικωτάτην ἀντίληψιν ἔχομεν. Sed codd. Mon. 85, 476, 481 et 490, cum Rehd. et ed. Ald. recte ἴσχομεν, perperam Mon. 461 ἔσχομεν. Deinceps Mon. τὰ ὑπερκαύματα υπεκκαύματα superscr. Ymзxxaúμata sunt faces, trabes ignew aliaque si- Gorg) Parértse. In Mon. e a manu sec. in ra milia, quæ siderum speciem mentiuntur. Vid. cer. De nat. deorr., 11, 21, p. 290 ed. Creuz., et ibi Davis. atque Wyttenbach., Selecta scholarum, 751, necnon Senec. Quæsti. nat., vII, 21 init. Στο ψευδωνύμους Mon. scribit ψευδωνύμως. Μοχ Vat. κινουμένους pro συγκινομένους, et pro πλημ μελῶς Flor. B, Mun. ABD, Par. et al. πλημελώς. "Ηκέ τις κἀκεῖθεν ἥξει. • Vituperat immoderatos planetarum cursus; in mentem igitur venit eum scripsisse ήξε ει άξει. — De iisdem p. 134, 139 ed. Petav. 2] άστρα πυρτά διάττοντα, Themist. Οr. xx, p. 234, ήίξας μετέωρο, άνω. — Or. vi, p. 95: τί οὖν ὁ Φίλιππος; οὐκ εὐθὺς ἧκεν ἐπὶ τὸν σίδηρον. — Lego ήξεν, hoc enim est viri ira cummot.» BEVING. Απὸ τοῦ θυτηρίου. Codices Mon. A, Par. et Vat. in marg. exhibent hoc scholium: Θυτήριον, Εἰς τριακοστήν. Prepositio in Mon. d est. Καλώς ποιῶν est bene faciens, gana well daran thuend. Vid. Stallbaum. ad Plat. Sympos. p. 26 sq. C. F. Hermann. ad Lucian., Quomodo hist. conscrib. oport., p. 29, et Indic. Gr. ad Apath. ed. Niebuhr., p. 413, s. v. εὖ ποιών. Noster e 60, p. 204, Η ηλικία καλώς ποιοῦσα μαραίνει κα τὸ φιλότιμον. Proxime Mon. dal. κατασμικρόν, junctim; Par. C, Vat. et Venet. κατά μικρόν. Elegantem verbi ἀποστῆναι usum attigi ad or. de regn., p. 351. Pro οὐδαμοῦ Par. scribit σοβαρή. De locutione cὐδεὶς γενόμενος οὐδαμοῦ παρα Wyttenbach. ad Plat. Phaedon., p. 176 sq., οι Δι ad ejusd. Gorg., p. 66 sq. Εἰ δὲ σὺ βούλει καλεῖν. Desideranter hat in Flor. et Mon. A; in priore tamen libro a m. rec. margini ascripta sunt, post καλεῖν addit και λει, quod Veneti DC in contextu habent. Quo verbo apposito annotator haud dubie apodosin omissam (vid. ad c. 6, p. 69 Β) supplere voluit. Verba 4 καλεῖν usque ad καὶ ἐν ἄστρῳ, utpote in texto ne glecta, Barberinus a m. rec. in marg. offeri Mox liber Mon. εργάζεσθαι έξερ superscr. par. A, Mon. et Venet. εξεργάζεσθαι. Sed bene labet vulgata; namque εργάζεσθαι non raro τοῦ ποιεῖν usurpatur. Vid. Heindorf. ad Plat. p. 248, et Wyttenb. ad Eunap., p. 497. correct. De verbis seqq. τέρας εἰσὶ παντρὸν τίθ Cicer. De nat. deorr. 11, 5, p. 229 seqq. ed. Creus; Hygin. Fab. 192, p. 321; ibique Muncker, et vaa Staveren. Proxime Mon. vitiose scribit οἱ μόνο τες. Deinde cum editt. Turneb. et Pelor. 1, atque pseudo-Petav. pro ἐκθύονται dat ἐχθείονται, από τ vitio jam monuit Schneiderus in Lexic. suo v. ¿xθύω. Rehd. in texto babet ἐχθείονται. in marg. ἐκθύονται. Verbum εκθύεσθαι, sacrificiis οποία οι prodigia expiare, illustrant Wesseling. et Valcken. ad Herodot. vi, 91, t. VI, p. 213 ed. Schweigh.. Wyttenb. ad Plutarch. Opp. Mor., t. II, p. Μαντεύουσι. Val. μαντεύονται ουσι superscrip. pro ενται. Μon. μαντεύονται (sic) ουσι perscrip. pro ονται. Ανδραποδισμούς ἀναστάσεις. Lauds

NOTÆ. Abreschius in Dilucidatt. Thucyd., p. 1, 2. Demosth. Olynth. 1, p. 3 [§ 5, p. 124 ed. Voemel.], Ανάστασις καὶ ἀνδραποδισμὸς τῆς πατρίδος, ει Chrys., t. III Opuscc., p 160, extr., 'AmavastaJIS καὶ ἀνδραποδισμὸς τῆς πατρίδος. Οὐδὲ μέτριον. 1. e. μέγα, vid. Boissonad. ad Eunap., p. 390, Пárta xépa beror. Noster.ep. 7, p. 169, Δεινῇ τινι καὶ πέρα δεινῆς ὀφθαλμία. Εp. 67, p. 208, Πέρα προσδοκίας et p. 212, Πέρα δεινοῦ. Εp. 79, p. 296, Пlipa Tou Seovtos. Agath. Hist. IV, 29, 272, répa tou perplov. Cf. Boissonad. ad Phiostr. Her. p. 584, et Anecdott. Gr., vol. II, p. 239, Jacobs. ad Philostr. Sen. Imagg., p. 429; Fritzsch. Quæstt. Lucian., p. 122, et Lucian. Deorr. dialog. XVI, p. 35 sq. Απόλωλεν ἀπευθὴς ἐκ Διὸς ἀστήρ. Barb. &rowe, oux for dotrip, quod m. rec. in marg. correxit. Mon. ἀπαυθὴς ἐκ διὸς ἀστὴρ (sic); in marg. ἐκ διὸς ἀπαθὴς ἀστήρ. Mon. ἐκ διὸς ἀπα· Ots (20 enatum ex 0) dott,p. Vat. et Turneb. Lect. varr. Ex dids amibts dorte. Par. AC et Venet. ἐκ δ. ἀπευθής. Venet. Ο ἀπευθύς. Rehd. anubh, in marg. Yp.ȧnath. In vers. seq. Par. habet Yen (sic) ve supers. pro yɛr. Sumpsit noster hos versus ex Arati Phænom., v. 259 sq. "Oσtic or drótuler. Corpora enim qui credit cœlitus posse labi (ait Ammian. lib. xxv, [c. 2, 5, Wagn.]) profanus merito judicatur, et demens. PETAVIUS. Verbis seqq. οὐκ ἔστιν ἀστὴρ signiacat ὑπεκκαύματα, ψευδωνύμους ἀστέ pas, de quibus vid. quæ supra monui. Cf. Nicephor. Greg. ad libr. De insomn., P. 560. Πάντα σφαιρικὰ τὰ μακάρια σώματα. Vid. e. 8, p. 71, ibique annotat. Ἀντὶ τῶν οὕτως ἐχόντων. De usu præpositionis ἀντὶ post ἕτερος, ἄλλος, etc. vid. Matthiæ Gramm. Gr., p. 680, et quæ annotavi supra ad 66. Vocabula ἀντίθεοι, θεοειδέας et θεοεικέLouç ex idiomate Homerico petita sunt. Oud ante ců dlov Rehd. in ras. habet. cosions a Platone ejasque sectatoribus frequentatum esse, docuit Creuzer. ad Plotin. De pulchrit., p. 231 seqq. Barb., Mon. et Rehd. male scribunt Oxo;.Mox in Mon. est t' &λλa. Tà post návra om. Flor. et Par. B; Par. autein superscriptum habet. De locutione τινά καλεῖν όνομα vid. Annotat. ad c. 3, p. 65. 'Ετέρως δὲ γίνεται. Μon. Β.ἑτέρως δή. Idem liber mox υποχοριζομένων (Mon. C. υποκομιζομένων) pro υποκοριζομένων. In marg libri Mon. λ. m. rec. exstat gl. εὐφημιζομένων. Verbum ύποχο pleaba egregie illustrant Ruhnken. ad Time., p. 222 sq. ed. Koch., et Wyttenb. ad Plut. Opp. mor., t. 1, p. 362 sq., quibus addatur Jacobs. ad Philostr. Jun. Imagg., p. 577. — "Avtıxpuç est i. q. í zůðú, geradezu. Σελήνια καλούντων τοὺς φαλακρούς. Turnebus in Adversarr. 1. xxvII, c. 30, p. 979: ‹ Cur Synesius in Calvitii laud. asdfvia calvos appellari joco populari dicit? Video enim in ejus rei expositione quosdam vaccillare. Equidem arbitror, cum calvitium anteriorem partem ad verticem usque populari soleat atque nudare, refiquo capite piloso et denso speciem effici lunæ corniculata, cum area media pilis vacet: neque hic quidquam aliud latere suspicor. Lucere volunt alii caput calvorum: mibi quidem, quod fortasse sum hebetiori acie, nihil lucet. PETAVIUS. Calvi selfivia vocabantur, quod lanæ lævorem capite referrent; vel quod, ut ipse ait, qui eluvium capillorum patiuntur, panlatim lunæ alternantis facies imitantur. › Memorat Nicetas Choniat. Annall. 1. is, c. 11, p. 222 A. de Joanne Duca imperium frustra ambiente, Συνεστώς δὲ ὁ δηλωθεὶς ἄνωθεν Δούκας, τὸν πίλον τῆς κεφαλῆς ἀφελόμενος, ἑαυτῷ περιθέσθαι ἱκέτευε καὶ τὴν φαλάκραν ὡς πλησίφωτον σελήνην ὑπερpalvossav. Cæterum cf. Creuzer. in Ephemerid. litterar. Heidelbergg. 1826, fasc. 1, p. 86 sq., ubi de hoc nostri loco, ut solet, eleganter disputavit. Vocis padaxpous novissimas duas syllabas Mon. a m. sec. in ras. habet. tem. CAP. XI. Μικροῦ με παρῆλθεν -· ɛlæsir. Venet. naprav sinelv. De hoc loquendi usu vid. Behr. Spec. Observationnin Plutarch. in Creuzer. Melep. 48, et Stallbaum. ad Plat. Remp. in Plat. Dialogg, selectt. vol. Ill, sect. 2, p. 216 ed. Goth. Ad verba the seλting at páset; vid. Balfor. ad Cleomed., p. 456. Deinde Mon. habet wy, ale superscrip. a sec. m. Par. et Vat. ais, superscrip. Venet., wv. Proba quidemn utraque lectio (vid. Schæfer. ad Schol. Apollon. Rhod. p. 168); sed præstat h. 1. vulgata, utpote quæ a plurimis optimisque libris confirmatur. Þaλακρών παίδες elegans est periphrasis pro of φα λακροί, velut infr. c. 14, p. 78, γεωργών παῖδες pro οι γεωργοί. Annotat Anonymus de Atticismis in classicorum auctorum e Vatice. codd. editorum t. IV, curante A. Maio p. 528, 'Avel to Elmelv 6 Ιατρός, ἰατρῶν παῖδες λέγουσι καὶ Ἀσκληπιάδας. Vid. mea ad Or. de regn., p. 292. Αρχεται μηνοειδής. Hon. μονοειδής, quod forsan Rehd. quoque exhibebat, cum in hoc libro a corr. m. profectum sit. De re vid. Cleomed. Circular, doctrin. de sublimibus, p. 431, ibique Balfor., p. 456 sq. Mox Rehd. suppeditat di yourvos, comes ab al. m. superaddito. Corrige igitur xóropos (luna dividua“, dimidiata. Arătus Diosem. v. 806 et 808 usurpat dixa:oµévn, διχάς, sc. σελήνη). Διχόμηνος autem idem est, quod mavoεlvos, plenilunium, vel, ut ita dicam, medietas mensis. Vid. Macrob. in Cicer. Somnium Scip. 1, 6, p. 26 ed. Gronov., et J. R. Voss. ad Arat. Diosem. p. 133 et 445. Proxime Mon. pro τελευτώσα δὲ offerunt καὶ τελευτώσα. Τοὺς εἰς ἄκρον εὐτυχίας εληλακότας. Να ster Dion., p. 35, Καὶ τρυφῆς ἁπάσης οὐχ ἥψατο μόνον, ἀλλὰ καὶ ἐς (cod. Par. ABD, Mon. ABCD, Rehd. et Vindob. exhibent cl;) Expov Eflaxev. Gregor. Naz. Or. xiv, p. 270, ed. Maurin., Kây εἰς τὸ ἄκρον ὦσιν ἐληλακότες, ὁ μὲν σοφίας, ὁ δὲ περιουσίας, ὁ δὲ δυνάμεως. Clem. Αlex. Pedag. ut, 5, t. Ι, p. 264, 32 Potter., Καὶ νῦν μὲν εἰς τοσοῦ τον ἀκολασίας ἐλήλακεν ὁ βίος, ἐντρυφώσης ἀδικίας. Agathias Hist. v, 13, p. 304, ἐς τοῦτο γὰρ τύχης τα 'Ρωμαίων πράγματα ηλλάχει. Simonides xιν, 6. in Brunck. Analecit., t. I, p. 123, Tun' &c axpov ἀνδρείας. Liban. epist. 1123, p. 536, ἐπ᾽ ἔσχατα ἔχειν εὐδαιμονίας. Noster epist. 127, p. 262, Τοῦτο τὸν Εὐθάλιον ἐπὶ μέγα τύχῆς ἐξηρεν. Cf. Irmisch. ad Herodian. vol. I, p. 71 sq., Jacobs. Exercitatt. critt. t. I, p. 142, ad Antholog. gr., t. VIII, p. 387, et ad Ælian. p. 522; Schæfer. ad Dionys. Hal. De composit. verbb., p. 372; Kiessling. ad Theocrit. 1. 20, p. 15; Boissonad. ad Eunap., p. 128 sq. el 557; Siebelis. ad Pausan., t. I, p. 25 et 208; Jacob. ad Lucian. Alexandr., p. 100 sq.; Matthiæ Gramm. Gr., p. 649; Usteri ad Plutarch. Consolat. ad Apollon., p. 17. Pronomen atos post participium patix; positum. Vid. Matthiæ Gramm. Gr. p. 877 sq. Mox Barb. pro tồn vitiae habet Οὐκέτι γὰρ ἐπανίασιν ἐπὶ τὰς φάσεις. Scrpsi oxit: auctoritate codicum Mon. ABDE atque Rehd. Vulg. ox Ert, Deinceps Par. ABCD et Mon. AC obtulerunt επανίασιν, quod vulgato ἐπανιάσιν præferendum putavi. Pro cost; in Mon. BD exstat pisste. Flor. legit quidem casa;; sed x debet secunde manui. Proxiine Par. AB, Mon. AE. Vat. et Venet. exhibent ɔ̃ky pro dàoxài̟, py, quod in Barb. m rec. in corrupit. Sed p dhaxateboy

AD ENCOMIUM CALVITH sine dubio ex glossemate fluxit. Noster c. 5, p. 68, δι' ολοκλήρου τοῦ γένους. Dion., p. 38, δι' ολοκλή μου τοῦ βίου. Caeterum cum verbis διατελοῦσιν όλο κλήρῳ τῷ κύκλῳ τοῖς κατ' οὐρανὸν ἀντιλάμποντες comparari potest Porphyr. ap. Euseb. De Præp. evang., m, 11, p. 110 ed. Viger., ubi de Sileno dicit, Σύμβολα δέ ἐστι τὸ μὲν φίλανθον (scr. cum Creuzero in Ephemeridd. litterarr. Heidelbergg. sun. 1826, fasc. 1, p. 86, φάλανθον) καὶ στιλπνὸν κατὰ τὴν κεφαλὴν τῆς οὐρανοῦ περιφορᾶς. Mox verba τὸν Οδυσσέα in Mon. Caprini. m. superscripta sunt. Mon. dat 'Ouasa superser. une σ. Eurymachus Odyss. Σ [xvmi, 354 sq.]: Εμπης μοι δοκέει δαΐδων σέλας έμμεναι αὐτοῦ Καὶ κεφαλῆς, ἐπεὶ οὗ οἱ ἔνι τρίχες, οὐδ᾽ ἡβαιαί.» ΡΕΤΑΝ. Aapporta. In Mon. prius pa m. emend. insertum. De hoc verbo, quod significat mollitie, voluptatibus, divitiis diffluere, annotavi ad Or. de regn. p. 133 sq. Add. Plutarch. de aud. poetis, c. 12, t. I, p. 114 ed. Wyttenb. Lips., 6echos ἀνὴρ καὶ ἄναλκις, ὑπὸ πλούτου καὶ μαλακίας διερ Ανηκώς. Kanç dоlovjera. De Provid., p. 108, Kaκῶς αὐτόν τε καὶ σὲ καὶ παῖδας ἀπολέσαι. Εμ. 121, p. 258, Τοῦτο δὲ ταὐτόν ἐστι τῷ κακὸν κακῶς ἀπο λωλέναι καὶ σὲ καὶ ἄλλον, κ. τ. λ. Εp. 130, p. 265, Κακὸς κακῶς ἀπόλοιτο Κερεάλιος. Αlciphr. uus, 10, Επιτριβείη καὶ κακὸς κακῶς ἀπόλοιτο ὁ κάκιστος ἀλεκτρυὼν καὶ μιαρώτατος. Cf. C. F. Hermann. ad Luciani libell., Quomodo histor. conscrib. oport., p. 405. Mox Rehd. babet elve corr.; in marg. Yo. elov. Mon. reiv, slov sup. Synes. ep. 4, p. 160, ὄντες ἐπιβάται πλεῖν. ἢ πεντήκοντα, ubi schol. codicis Mon. 481, πλέον, πλείους. De utraque forma vid. Pierson. ad Moer. Att., p. 294, Bæhr. Spec. Observatt. Plutarch. in Creuzer. Meletem. p. i, p. 76. Post delov, quod h. 1. adverbialiter positum est (vid. Sturz. Lex. Xenoph., t. III, p. 617, a.), et alios hujusmodi comparativos particulam, ut Latinorum quam post amplius, plus, minus, omitti solere docent Lamb. Bos. Ellipss. L. Gr., p. 763 ed. Schæfer. et Matthiæ Gramm. Gr., p. 851. not. 4. Cf. Herzog. ad Cæs. B. G. iv, 12, et vшi, 10; Zumpt. Gramm. lat. § 485, p. 395, ed. vi. -Pro dan Baxóuov. quod editt. tenent, recepi verissimam Lobeckii (ad Phrynich. p. 683) conjectura λaunaEnxóμov, a codicibus meis omnibus confirmatam. Cæterum vid. Odyss. xviu, 317 sqq. et 343 sq. lein Barb. vitiose scribit άποντα pro ἅπτοντα. Κοι cabulo xeipomointov, quod supra ad c. 7, p. 71, illustratum dedi, de flamma utitur Thucyd., 1, 77, Εγένετο φλόξ τοσαύτη, ὅσην οὐδείς πω ἐς γε ἐκεῖ. νον τὸν χρόνον χειροποίητον εἶδεν. Verbum ἀρχεῖν, posse, cum infinitivo constructum attigi ad Or. de regn., p. 338 sq. vocis öλŋy Rehd. a corr. m. in ras. habet. n, Οὐκ ἔστιν ἐμφερές. Cornarius intellexit µóvov, vertens, quod etiam Deis non modo est simile. Recte. De hoc usu elliptico vid. Lamb. Bos. Ellipss., p. 309 ed. Schæf., et ibi Schwebel., p. 772 sq. Cf. nostrum infr., p. 75. Τούτου μὲν οὖν, τῆς στιλπνότητος. Neutro pronominis demonstrativi toútov, cujus novissimam litteram Rehd. e corr. in ras. habet, verba seqq. tñ; oriànventos præparantur. Vid. Matthiæ Gramm. Gr., p. 880. Mox quæ post of Asians sequuntur usque ad i madh in Mon. librarii incuria exciderunt. Priorem syllabam vocabuli pɩxwv Rehd. ex emend. in ras. exhibet. 'Arayupɛi tŵr xɛipórwr. De verbo ávaxwpalv cum genitivo constructo vid. supra ad c. 5, p. 68. Mon. xetpovóvwv (sic). Deinde Barb. mpósELOO!. De re vid. supra c. 3, p. 68. Τῆς ἀγαθῆς συστοιχίας ἔστι τε καὶ νομί ζεται. Mon. præbet συστοιχείας. De qua varietale vid. Jacobs. Lecit. Stobenss., p. 37, coll. Nicol. Methon. Refutat. Institut. theolog. Procii Plat., p. 134. Noster De Provid., p. 96, Taut āpa xabaɩ ρεῖν τε ἠξίου, καὶ περιτέμνειν τῆς ἀγαθῆς τε καὶ θείας συστοιχίας αὐτιν ἔχθραν. Ρro vulg. ἐστὶ συν codd. Mon. BCDE atque Rehd. scripsi Ern, quod b. 1., ut oppositum to vopičetat, cum emphasi quadam efferatur. Vid. Jacobs. ad Alian., p. 218 et 325. Ita noster ep. 57 p. 192, 05w xa! se; τὸ μὲν ἄτιμον, τὸ δὲ τίμιον ἔστι τε καὶ νομίζεται. Τι εἶναι εἰ νομίζεσθαι, ita jungantur etiam είναι et λέγεσθαι: 6. ὀνομάζεσθαι. Ερ. 4. p. 161. Δεί δὲ δήπου καὶ ἔστι καὶ παρ' ὑμῖν λέγεται. Themia Or. xxiii, p. 289, σοφισταί ὅμως καὶ στὴν καὶ eyeony. Basil. M. De gentilium libris militer le gendis, c. 17, § 72 ed. Sturz., t. II. p. 181, ed. Garn., καλλωπιστὴν εἶναι καὶ ὀνομάζεσθαι. Νομί Dion., p. 48, 'AMλ' 6 yε Evopomo; — — her; im τε καὶ προσαγορεύεται, ubi pro vulg. ἐστί σε plures libri recte scribunt forte. Cf. Boissonad, al Esnap., p. 549. et in Anecdott. Græc, vol. 1, p. 319. De xalɛioba et μvsty vid. Lennep. ad Phalirik, p. 296 ed. Scharf. Σκότῳ πρέπειν. Flor. πρέπει. Οὐκ ευλογών ἐστιν, ἀλλὰ και. Μon. 1 &oyov, _solemni permutatione. Vid. Boissonal. ad Nicet. Eugen., p. 87 sq. et mea ad Or, de repo, p. 280. Subaudiendum póvov, de qua exifoi vul. supra. Pro torty Mon. C'vitiese habet r. Kai in Rehd. deest. Πειθώ τινα δεῖ προσαγαγεῖν τῷ λόγῳ θε spexit noster Plotin. Ennead. 1, 2, 4, p. 12, F: Al δὲ πειθὼ ἐπάγειν τῷ λόγῳ, μὴ μένοντας ἐπὶ τῆς μας. Synes. Dion., p., 60, πειθώ τινα δεν προτείνει, εἰ Bevingius suspicatur προσνείμαι. Ρτο ἐπὶ τῷ βιαίος, quod exstat in vulgatis libris, Mss. mei omnes optime legunt ἐπὶ τοῦ βιαίου. Μέγειν ἐπὶ πως Nostro usurpatur etiam in Dion., p. 46, 50 et 60: De Provid., Præf. p. 88; ep. 57, p. 198, 199, et ep. 105, p. 249. Αυτοφυές oxiddeior. Val. altoque. Vid. ad c. 7. Bn. Extádiov præbuerunt Par. ABC, Florr. AB., Barb., Mon. ABD, Vat. et Veneti BC. Vulg. legitur axiádiov, quod Rebd. e corr. habet. Proba quidem utraque forma (vid. Matthæi Ap pendic. ad xxi Veterum et clarorum medicorum Græcc. varr. opuscc., p. 360); sed cum codd. plsrimi, antiquissimi optimique alteram exhibeant, obtemperandum iis putavi. Cæterum permutatio Tous et ex iotacismi vitio nata in codd. mss. frequentissima est. De coma longioris atque densie ris decore multus est Ignatius Liebel ad Archiloch. Reliqg. p. 86 sq. Ο κάλλιστος ποιητῶν ᾿Αρχιλοχος. Παρά Αρχίλογος (sic). Sed nomina λόγος ο λόγος που raro confusa esse monuit Schuelerus ad Dionys Hal. De comp. verbb., p. 67 sq. Cf. infr. Annotat. ad c. 20, p. 83. De laudibus Archilochi vid. Ignat. Liebel. Commentat. de vita et scriptis Archilochi, quam præmisit Archilochi Religq., p. 17 seq. Flor. A, Par. et Barb. inserunt authy post way. In Flor. et Mon. ἑταίρας ex ἑτέρας videtur cor rectum. De hac permutatione haud infrequenti vid. Ast. ad Plat. Polit., p. 478, el Phædr., p. 156, 50 et 615., Boissonad. ad Marin., p. 69 et 190; item in Notices et Extraits des Manuscrits de la Biblioth. du Roi, t. X, p. 11, p. 244. Codd. Mon. CE atque Rehd. habent répy. Correctum tamen in mary Monacensis talpaç. Venet. item trippy, is ras. Pro λyet Par. et Vat. scribunt pral, Venet. φησί, γρ. λέγει superscr., et καὶ φησὶν Venet. C. Quos laudat h. 1. Synesius Archilochi versus, carminibus in laudem Neobules videtur sumpis, judice Jacobsio ad Antholog. Gr., t. VI, p. 18 quem cf. etiam t. X, p. 181. Pro xarasx:d,s, quo libri scripti et editi mire consentiunt, ex eme datione Rich. Bentleii (vid. Thom. Gaisford. Porti minorr. Græc., vol. 1, p. 302) et Ignatil Liebel (ie.

NOTÆ. cit., p. 85) restitui xatesxiage, metro flagitante. — Ovid. 13 [v. 844. sq.] Metamorph.: Coma plurima torvos Prominet in vultus, humerosque ut lucus, obumbrat.» PETAV. Προσιοῖσι καὶ ἀπτομένοις τοῦ πράγματος. Sunt dativi absoluti pro nominativis (vid. Matthie Gramm. Gr., p. 1109 sq.); ts enim, quod sequitur, collective accipi potest (vid. Abresch. Dilucidat. Thucyd., p.1, p. 240; Ast. ad Plat. Polit., β. 370). — απτομένοις τοῦ πράγματος. Sic noster ep. 72, p. 219, ἡμμένον τοῦ πράγματος. Dion. p. 52, Tou payμatos fasis. Ep. 57, p. 194, et p. 200, πραγμάτων ἁπτόμενος. Εp. 67, p. 212, ἀλλὰ ἂν μὴ μαλακώτερόν τις ἅπτηται της ζητήσεως. Εp. 122, ρ. 259, ήψαντο καλών έργων. Εp. 147, p. 285, μαχαρίας ήψω ζωής. Εp. 57, p. 195, άψασθαι μυστη p. ρίων Θεοῦ Dion. P. 47. απτεσθαί τινος εὐφροσύνης bid. p. 35, τρυφῆς ἁπάσης ήψατο. Jo. Chrysost. De sacerdot. 1, 1, § 2 ed. Bengel., pád. peba twy abtwv. Cf. Boissonad. ad Philostrat. Her., 418 et 518., Heindorf. ad Plat. Phædon., p. 132, Held. ad Plutarch. Emil, Paul., p. 123. Deinceps Mon. pro [dot perperam habet ton. Tum Mon. νίχτα. Articulum ante μεγίστην Venetus Comittit. Post perioτny in Mon. В deletum yñ;. Mox in Mon. D'axtist mutatum in axrlat, quod exstat etiam in Non. ABE atque Rebd. De hac permutatione cf. Annotat. ad Or. de Regn., p. 261. Μεθ' ἡμέραν. Hon. μεθημέραν. Ad συν papel margo codicis Mon. præbet gl. Lotsyaqµéval, a in. rec. ascriptam. De transpositione vocis Alav vid. Annotat. ad c. 7, fin. Figuratum vocabuli κατάκομος usum illustrat Boissonadius Ansodott. Gr. vol. IV p. 149. CAP. XII. Ταυτί μὲν οὖν in Mon. ταυτί ex ταυτή corr. Intell. ciptofu vel simile quid. Proxime Flor. A, Barb., Mon. BDE, Rehd. et Venet. BC una cum editt. Turneb., Petav. 1, atque pseudo-Petav. suppeditant ún. Sed alt. Petaviana, únò ad marginem rejecto, in contextu habet Sèp, quæ verissima emendatio egregie firmatur codicibus Flor. B, Mon. AC, Venet. et Vat., in quo posteriore exstat compendium, distincte suprascripto into, ubi Bassus meus allegavit Montfauc. Palæograph. Gr., p. 346. Cf. etiam annotat. ad c. 3, p. 65. Par. in contextu habet ind, in marg. Snép. Pavotáto:ç in Mon. Ce pavwrátor a pr. m. correctum. Par. et Vatic. inter versus exhibent hoc scholium, fdiy xal atvn. Quam explicationem simillimo loco addidit Heliodor. thiop. x, 4. p. 394, άτε γὰρ τοῖς καθαputatos xal pavoratois (recte Cod. Mon. 157 pavoratore. Diserte enim Suid. Þavi; • passvòç xx - τὰ συγκοπήν) θεῶν, Ηλίῳ τε καὶ Σελήνῃ, τῆς θυ σίας τελουμένης, ἐπιμίγνυσθαι τὸ θῆλυ γένος οὐ vsvójisto. In Agapet. Sched. reg., c. 51, ubi vulgo exstat: κακείνου (i. e. ἡλίου) δὲ φανώτερος ὁ εὐσε 6hs Bacus;, Cod. Heidelberg. 356 sinceram leclionem pavé:spo; præbet. In nostri autem ep. 147, 283, τῇ γὰρ φανοτάτῃ φύσει μᾶλλον (unus liber Mon. 50 hic inserit av, idque recte) àvaxelμsv εἴη τὸ ἐν τοῖς αἰσθητοῖς καθαρὸν καὶ φωτοειδέστε pov. Cod. Lips. offert pasivorán. Mon. superscriptum habet hoc schol., xalapḍ xali belg. Cf. Bornemann. ad Xenoph. Conviv., p. 494, et in Indic., p. 249. Jacobs. ad Philostrat. Seu. Imayg., p. 460. C. E. Christoph. Schneid. ad Plat. Civilal., vol. II, p. 261; Boissonad. Anecdott. Grær. vol. II, p. 484; Ellendt ad Arrian. t. II, p. 454. — Pro avaxels at Cornarius videtur legisse avȧxetas. Vertit enim, Quapropter ab eo, quod divina est hæc res, cliam incidissimis in æthere deis attributa est. De verbo ávaxɛīslas, quod de donariis e parietibus templorum suspensis et de expositis imaginibus dici solet, vid. Stallbaum. ad Plat. Sympos. p. 94 (p. 197) οὗτος ὁ παρ' ἐμοῦ λόγος- - τῷ Θεῷ ἀνακείσθω, add. Boissonad. ad Philostrat. Her., p. 362, et ad Eunap., p. 339, necnon Osann. ad Philemon., p. 247. Cf. etiam nostri ep. 147, p. 283, loco supra laudato. Usurpatur eodem modo àvativas, e. c. Ep. 137, p. 275, θεῷ βραβευτῇ τὴν συντυχίαν ἡμῶν ἀνατίθημι, ει ep. 154, p. 293, η τῇ φανταστικῇ φύσει χαριστήριον 6κατέθειται. Deinde Barb. vitiose spot pro ¿v αἰθέρι. El de xal vyleta xalor. De apodosi post at & suppressa vid. ad c. 6, p. 69. Το κάλλιστον μὲν οὖν τῶν καλῶν. Pro pevov in Mon. BD exstat oluat. Sed vulgata minime sollicitanda. De usu particularum pèv oŏv, ja, allerdings, quibus h. 1. augendi atque corrigendi vis inest, dixit Stallbaumius ad Plat. Criton., c. 2, fin., p. 108. Ita noster etiam infr., c. 21, p. 84, Kai μοιχός ἐστιν αὐτὸς οὗτος· τὰ κράτιστα μὲν οὖν τῶν μοιχῶν· εἰς ὃν ἀπέρριπται τοὔνειδος. Celebratissimum est illud Simonid. Scol. x1, 1, in Brunckii Analectt., t. 1, p. 122, υγιαίνειν μὲν ἄριστον ἀνδρὶ θνατῷ. Cf. Ast. ad Plat. Legg., p. 34, et Gorg. p. 32 seq. Cum nostro convenit Suid. v. Υγίεια· τῶν ἀνθρω πίνων ἀγαθῶν τὸ κάλλιστον. 'Ext to Eupor. Sic Par. ABCD, Flor. A, Barb., Mon. ABCD, Vat. et Veneti AB. To fuerat etiam in Rehd. a m. pr.; post vero additum v. quod leviter erasum est. Reliqui libri c. editt. dant Emì tòv Eupóv. Dein Mon. vitiose scribit Expóv. De qua permutatione vid. ad c. 7 p. 71. (40)) Tör dpwxaxa. Margini libri Mon. a m. rec. adjecta est gl. xexalmouto supraser. μov, quæ excerpta videtur ex Suida, ubi s. v. Apónak leguntur hc, Δρώπαξ· ὁ κεκαλλωπισμένος ανήρ. Πολλοὺς ὁρῶ διὰ τὴν ὑγίειαν ἐπὶ τὸν ξυρὸν καὶ ὁρώπακα καταφεύγον Tac. Nec prætereunda sunt, quæ annotavit Toupius Emendati. in Suid. p. 1, p. 94 ed. Lips., integro nostri loco citato Hinc mirari subit interpretationem Suidæ δρώπαξ, ὁ κεκαλλωπισμένο; ἀνήρ. Nisi forte comicus aliquis homunculum quemdam mollioretu et deglabratum ludo jocoque ita vocaverit, quia pwTaxi scilicet ad formam et mollitiem uteretur. Erat autem ¿pŵraź unguentum quoddam ex pice maximam partem confectum, quod ad crura læviganda atque alias corporis partes depilandas molles et κίναιδοι adhibebant: de quo consulendi ιατρών maides. Martial. Epigramm. x, 68: Lævis dropace tu quotidiano, Hirsutis ego cruribus genisque.» — Similiter Juvenal. Sat. vii, v. 112 sqq.: Despicias tu Forsitan imbelles Rhodios anctamque Corinthum: Despicias merito. Quid resinata juventus, Cruraque totius facient tibi lævía gentis? Ubi vid. Ruperti. De usu toŭ Spiraxos consule Antyll. in xxı vett. et clarorr. medicorum Græcc. opusc., p. 296 sq., et quos ibi laudat Matthæi, Galen. De sanitat. tuenda, 6, 8., Ruf. Ephes., ed, Mosquens.; Paul. Ægin., 7, 19., qui Antylli locum pene ad verbum transcripsit; item, quem in Indic. addendum,monet, Theoph. Nonnum cap. 166, 209. Couf. etiam Cel. Aurelian. De morbis chronicis, 1, 1, p. 281 et 283. Εξάντεις — τῆς νόσου. Margo libri Monac. a m. rec. habet, w Blans. Noster De Provid., p. 97, καὶ ἐξάντης ἔσομαι τοῦ δαιμονίου μηνύματος, et De insomn. p. 154: καὶ ὅσοις ὕπνος ιατρός ἐξάντη τὴν νόσον εποίησεν, ubi Nicephorus, p. 374, Even interpretatur vocabulis Ew lions. Respexit scilicet noster Plat. Phædr., p. 244, E. xalapμῶν τε καὶ τελετῶν τυχούσα (i. e. ἡ μανία): ἐξάντη inolŋge tóv aúthy Exovta, x. t. 2. Vid. Ruhnken. ad Time.; p. 92. ed. Koch., et Jacobs. ad Ælian, De nat. animall., p. 176. Korça, Barb. xópizz. Proxime Mun.

re consule Hadr. Jun. de coma Commval., c. 2, p. 473. τάλλα, et inverse Mon. πάντα τάλλα pro τάλλα máyta. Mox Mon. aúróv, fy superscr. pro ¿y. Ultimam vocis xeyalty Rehd. ex em. in ras. habet. Tum Mon. τῷ φορτίῳ τοῦτο (pro τούτωμ) συναπαλ háttstol. «Hinc ἀπὸ τοῦ καρῆναι τὸ χαρῆναι κατά παράλλαξιν στοιχείου, ait Artemid. lib. i, c. 23 [1. 1, c. 22, p. 36, ubi vero est napallayły, ut jain monuit Reiffius in Not. t. II, p. 239]. PETAV. Post en Veneti BC om. xat. In seqq. Barb. habet σπλάχναις pro σπλάγχνοις. Sed qui fieri pos sit, ut et pedibus et visceribus id conducat, hujus rei causam affert noster, De insomn. p. 132, CD, ubi vid. Nicephor., p. 364, CD sq. Ouro. In Par. D. et Vat. superser. of xoμαται Bein Flor. εἰσίν om. Pro εἰσιν, οἱ Hon. scribit deɩvol. Οι ταῦτα δυστυχείς Sic De Provid., p. 125, τῷ πάντα εὐδαίμονι. Εunap. Vit. Edes., p. 26, infr., ὁ πάντα εὐδαίμων Αβλάβιος. Julian. Misopog., p. 344, návτa μoxempt. Xenoph. Ephes., 1, 4, p. 7, w návta ávavòpo; Et xal moves, I, 5, p. 60, ὦ πάντα ἄδικος ἐγώ. V. 10, p. 109, ὦ πάντα ἐγὼ SUSTUS. Longus p. 103, Schæf. návra ȧya0h. Eustath. Hysmin. vi, p. 258, ὁ τὰ πάντα σοφὸς κυ βερνήτης, p. 261, ὁ δὲ (tres codd. Mon. δὴ τὰ πάντ ta copos xal xuбaptions. Cf. Abresch. Animad - verss. ad Eschyl., p. 239 sq., Lobeck. ad Sophocl. Ajac., p. 417; Matthiæ Gramm. Gr., p. 748. Τοὺς καλουμένους κύκλους ὑπὸ τῶν ἰαTour. Bene illustrat Palladius Cominentar. inedit. in Hippocrat. Epidem. vi, sect. 5, aphor. 16, Y ἀμείβειν κ. τ. λ.· τοῖς κύκλοις χρησόμεθα. Κύκλους δὲ καλοῦσι τὰς πολλὰς γενομένας περιόδους, φλεβοτομίας, καθάρσεις, τοπικά βοηθήματα. Ελήφθησαν πάλιν καὶ πάλιν οὕτως, καὶ διὰ τοῦτο καλοῦνται κύ xot. Quem locum litteris d. 19 Sept. anni 1829 Florentia missis benignissime mecum communicavit Dietzius meus, vir doctissimus et de Hippocratis textu restituendo insigniter meriturus. De variis cyclis vario modo in cephalæa adhibendis accurate exposuit Cæl. Aurelianus De morbis chronicis, 1. 1, c. 1, p. 275 sqq., quem laudat Wowerius De Polymath., p. 213, locutionem xúxλw sparet illustrans, nec Synesii nostri immenior. Mox Par. et Vat. uéon, a superscr. pro n. Vere corr. µésa. Vid. Lobeck. Aglaoph. t. I, p. 530 sq. Dein Mon. perperam scribit w pro 8;, et pro ἐπεξέρχεται cum Rehd. Spxstat, de qua confusione conf. Matthæi ad Nemes. De nat. hominis, p. 235. Noster ep. 58, p. 201: Yeyovs (sc. Andronicus, homo sceleratissimus) Πενταπόλεως ἐσχάτη πληγή, μετὰ σεισμόν, μετὰ ἀκρίδα, μετὰ λιμόν, μετὰ πῦρ, μετὰ πόλεμον ἐπεξελθὼν ἀκριβῶς τοῖς ἐκείνων εγκαταλείμμασιν. Ἐξ ὑπερκειμένου χωρίου. Mon. έξυπερκ. X.. eraso, ut videtur, aspero supra v. Καθάπερ ἐξ ἀκροπόλεως, ἀπὸ τῆς κερα Ans Non rara apud Platonicos capitis nostri cum arce comparatio. Vid. Plat. Tima., p. 70, et 90. A, item Politia, p. 560, B, Cicer. Tuscc. Quæst., 1, 10, et De nat. D., 11, 56, 445 ed. Creuz., ubi conf. Davis., Philon. Jud. De somniis, t. V, p. 16 ed. Pfeiff., Max. Tyr. xv, 8, p. 201, et xxit, 4, p. 267; Synes. De insomn., p. 135; coll. Gatak. ad Marc. Antonin., p. 95 sq., et Jacobs. ad Philostrat. Sen. Imagg., p. 525 sq., ubi vir doctissimus hunc locum silentio non præteriit. Εξήθαι. De Provid., p. 89, ἡ δὲ (sc. ή πηγή φωτοειδής) τῶν οὐρανοῦ νώτων ἐξῆπται. De insomn., μ. 131, καὶ Ομήρῳ δὲ ἄρα διὰ τοῦτο τῆς τοῦ Διὸς γνώμης ἐξῆπται τὰ τῶν θεῶν πράγματα. Ep. 16, p. 175, ἐμοὶ δὲ τὰ τῆς σωματικῆς ἀσθενείας ψυχικῆς airias ta. Pro bytɛlaç Mon. A, Par. Cet Venet. et hic etin seqq. exhibent Syafa. quod reprobant Atticista. Vid. Moer. Att., p. 380 ed. Piers.; coll. Reiffio ad Artemidor., t. II, p. 273. Пalopara proprie sunt navis retinacula, vid. Blomfield. Glossar. zd Æschyl. Pers., v. 117, et Agamemn., v. 188. De Ούκουν καὶ ὑγείας οὐκ ίσον μέρος μετα your. Par. AD et Monacc. omnes cum Rehd. dant oxouv. Tum Mon. ACE atque Rehd. [sov contra Alticorum morem: breve flagitantem. Vid. Poppo Observatt. in Thucyd., p. 93. Par. et Barb. oby Gov. De plena constructione verbi penyu disi ad Or. de regn., p. 167. Add. Werfer, et Behr. ad Ctes., p. 307 sq. De re cf. Plat. Polit., p. 618, B. Eur Beç çávaı. Mon. BD påvxt. Item a m. pr. Mon. E.; postea tamen corr. gávat. P'tato Protag., p. 317, et Theaetet., p. 151, av Op zei. Aristoph. Plut., v. 114, Esp & sight. Synes ep. 131, p. 267, où New Elphotw, ubi cam codd. Guelf., Lips., Mon. 481; itemque Paris. 1039 et 1040 (teste Boissonadio in Anecdott. Græcc., vol. II, p. 90) legendum est où zip & ɛlp. ep. 152, p. 908, Guy Osy ot siphow. Cf. Palairet. ad Acta Apost. vn, 20, p. 292; Heindorf. ad Plat. Theater., p. 31; Elmsley ad Euripid. Med., v. 625, p. 176; Asi. Plat. Protag., p. 62. & år. Flor. cev. Vid. ad c. 6, p. 68. Dein Flor. aútò âv toŬTO, mutato verborum ordine. In Par. et Barb. av post soŭto insertarm. Ultimam verbi alvíttesða: Rebd. a corr. m. in ras. habet. Tum Venet. ßpéra v superscr. pro a, Venet. ẞpirn. Margini codicis Mon. m. rec. ascripsit glossam slowka. Lexic. Seguer. in Bekkeri Anscdott. Gr., t. 1, p. 225. Βρέτας· είδωλον, άγαλμα xał poppńv. Schol. ad Aristoph. Equit., v. 31, h. voc. interpretatur &yadua Boy, addens: Betrag & εἴρηται ἀπὸ τοῦ βροτῷ ἐοικέναι αὐτό. Cf. Suid. 3. h. v. et Blomfield. Glossar. ad Æschyl. Sept, adv. Theb., v. 169. De varia accentus sede in voc. 't exhaleta vid. Lobeck. ad Phrynich., p. 370, Kairu a Mon. et Venetis BC abest. Par. AD et Barb.cum Mon. BD dat xal tt, omisso id, quod ignorant etiam Flor. B, Par. BC, Mon. A, Vat. et Venet. A. Flor. habet καὶ ψι τριχῶν λὰ superscr. super με. Mon. &t xpixwv (sic). In Rehd. Già a m. rec. superscriptum, quod vocabulum, cum a plurimis optimisque libris omittatur, et procul dubio ex interpretamento aliquo fluxerit. uncis includendem censui; nam genitivus tptywy cum sequentibus jungendum est, cum daxsicbat cum adverbio so non solum accusativum (vid. Sturz. Lexic. Xeno phont. t. I, p. 684 sq.), sed etiam genitivum sibi asciscat, velut in Plat. Conviv., p. 216: — Lampiτης ερωτικῶς διάκειται τῶν καλῶν, que in suum vertit Aristænetus, 1, 18, p. 86. Construitur item verbum Exɛtv a nostro in Or. de regn., p. 18 A, 0 δὲ ἁπλῶς ἑαυτῶν εἶχον, ο Juliano iu Casaribus, p. ed. Heusing.: ερωτικῶς ἔχειν δοκῶν μοι τοῦ Διονύ σου καλοῦ καὶ νέου, a Gregorio Nez. ep. 57. L. I, p. 799 C, πονήρως ἔχειν τοῦ σώματος. Cf. Jesus. ad Ælian., p. 398. Sensus igitur est: Da sie in Ansehung der Haare nach Egyptischer Weise beschof fen (h.e. von Haaren entblösst, sive kahl) sind. Dixit enim supra, c. 10, p. 73, τὸν Ἀσκληπιὸν (ί. ε. τὸν παρ' Αἰγυπτίοις) - ἂν ἴδοις ὑπέρου πολύ φαλεί xpotepov. Dignus est qui de hac re videatur Teel ken ad Minutolii Iter ad templum Jovis Ammon., p. 424. Mon. habet tpixós. Ein ráp år. Mon. by, superser. fr. In s044. articulum ante bytatvótatov, qui vulgo deest, præbuerunt codd. Par. ABCD, Flor. A, Barb., Monacc omnes, Vat., Veneti tres et Rehd. Mororovri. Est tantum non, fere. Vid. Viger. De idiot. I. Gr., p. 422. Noster ep. 125, p. 261, ἐγὼ μὲν οὖν μονονοὐκ ἔποχος ῶν ἵππῳ, τὴν ἐπιστο Why Unnyópeysa. Serm. ad Paon., p. 310, Tis ἄλλα ποικιλώτερα γένη των σοφιστών μονονουχί σε βονταί τε καὶ ἄζονται. Nicephor. ad Notre Da insomn., p. 557, μονονουχί λέγων. Gr. Jacobs. 20 Philostrat. Sen. Imagg., p. 211. Dein Mon. isacy et apã, leni omisso.

+ NOTE. Elindspoir yùp»parier. Sie Flor. AB, Barb. et Mon. BD una cum Petav. 2; reliqui libri scripti atque editi slàr,Ospov, excepto Mon. E, qui habet πεθερούν, η supersc. Hesych. Ειληθερεῖν· ἐν ἡλίῳ θερμαίνεσθαι, είλην γάρ φασι τὴν τοῦ ἡλίου αὐτήν (cf. Ruhnken. ad Time., p. 81, ed. Koch.). Quod vero attinet scribendi rationem, asperum prætuli jam in Orat. de regn., c. 16, p. 29, ubi ex codd. Monacc. 29, 476, 481, 490 et 515, pro vulg., æpòs chy sary, recepi np. t. ry, præeunte Astio ad Plat. Legg., p. 275 sq., cujus sententiæ accessit Car. Ern. Christoph. Schneiderus in Plat. Civitat., t. I, p. (380 E) 197. Cf. et Passov. in Lex. Gr. s. his voce. Marg. Mon. a m. rec. habet gl. Oɛppanópevov. Cæterum vid. Varro ap. Plin. H. N., xxviii, 6. Proxime legendum esse suspicari possis náσαις ταῖς αὔραις (pro ώραις) εκκείμενον, si comparaveris quæ paulo post sequuntur. De utriusque vocabuli permutatione solemni vid. Jacobs. ad Callistrat. Statt., p. 704. Par. Bmale habet ¿yxɛiµevov. Par. κείμενον. Axdowıç där ein rdoviç 8. In Vat. quod aberat vósous voci árásai a m. rec. superscriptum. De voc. Evazuбolútatov vid. Wass. et Duker. ad Thucyd. ni, 101, vol. II, p. 569. 7or dopátur và jèr ëlsia. Articulus ante Goodrow deest in Mon. A. Idem liber ad theta exhibet a a m. rec. hoc scholium marg., ảnò toū Eào; • τὸ δάσης. Cf. Suid. ν. Ελειος et έλος. Pro πεδινά in Barb. est medɛivá. Dein Mon. vitiose scribit Spitz pro psa. Eodem errore infr. Mon. et vulgg. edit. habent pe:05. Thr de altlar, Oppov xurodrov. Hæc verba usque ad Epɛɛv in parenthesi sunt accipienda. Mon. πανθάνου, ὃν superscr. pro αυ Mox in Mon. desideratur Adyovros. Noster De regn., c. 26, p. 48, 'Outpos yap xova λέγοντος. De insomn., p. 147, δοκώ μοι διὰ τῶν τοιούτων ἀκούειν Ὁμήρου λέγοντος. Εp. 57, p. 195, καὶ λεγόντων ήκουσα γερόντων ἱερῶν. Εp. 60, p. 217, λέγοντος ἀκούσῃ τοῦ διακομιστού. Εp. 117, p. 256, λέγοντος ἄκουσον. Ερ. 119, p. 256, λέγοντος ακούειν. Add. Plat. Menex., P. 249 B; Charmid., p. 161 B; Jon., p. 536 al.; Max. Tyr., xxxvi, 6, p. 431; xxxviii, 7, p. 453; xl, 2, p. 471. Ανεμοτρεφή. Barb. ἀνεμοτρεφεῖ. Homer. Il. τι, 256, Αλλ' επόρουσε (sc. Αγαμέμνων) Κόων, Exen aveμorpects Eyyor. Cf. II. xv, 625. Vocab. deuo peche, de quo bene exposuit Jacobs. ad Philostrat. Sen. Imagg., p. 257 et 417, ipse Synesius paulo post explicat his verbis οὗ ταῖς ἐμβολαῖς τῶν ávépus iķixeito. Cf. Lexic. Seguer., t. 1, p. 397 ed. Bekker. Seneca De Provid., c. 4, An., Non est arbor solida, nec forlis, nisi in quam frequens ventus incursat: ipsa enim vexatione constringitur et radices certius figit. Fragiles sunt, quæ in aprica valle creDeinde pro to Flor. A, Par. et Barb. exhibent slot. De qua permutatione vid. Boissonad. ad Eunap., p. 420 et 601; item ad Herodian. Epim., p. 13. verunt. Xelpura for copdr. Vitiose Mon.C xelpova. Yo laudatur Chiron ob insignem, qua excellebat, variarum artium cognitionem; is enim Esculapium docuit artem medicam, is præstantissimos Grecorum heroes, Jasonem, Achillem aliosque oducavit et in medicina, venatione atque musica erudivit. Vid. Homer. 11. rv, 219, et XI, 830; Pindar. Pyth. II, 10 sqq. et 79 sqq.; IV, 180 sqq. et 204 sq.; vi, 20 sqq.; Nem. 1, 75 sqq.; Xenoph. De venat., c. 1, Plat. Polit., III, 4, p. 71, ibique Ast., p. 445, Horat. Epod., xi, 11; Philostrat. Her., p. 140, et ibi Boissonad.. p. 521; Gregor. Naz. Or. XLIN, t. 1, p. 779, A; coll. Nostro infr., c. 17, p. 81. B. Pro εική Mon. Σ habet εἰμή, είχε superscr. Mox idem mať, y superser. pro mo, et 85pm. Vid. 11. xvi, 143 sq. Ad Teμm in Mon. exstat glossa 8pŵ», a m. rec. margini ascripta, Suid. s. v. Tių- πη, τὰ μεταξὺ τῶν τῆς Θετταλίας δρῶν περὶ τὴν "Oluunov xal thy "Ossay otevá. Vid. in primis Ovid. Metamorph. 1, 569 seqq. et Ælian. V. H. un, 1. Azó tiros opous. Beving.: • &pov; sententiæ plane repugnat. Lege to.» Minime, nam ögos. nipote oppositum verbis Πηλίου ἐκ κορυφῆς, Δ. Ι. est mons depressior, s. collis. Proxime pro pápay. Yo, ou Mon. mendose scribit palayo; (de bac confusione vid. Schæfer. ad Schol. Apollonii Rhod. p. 48), où. Deinceps Mon. BD exhibet μtxista xat Asla, inverso verborum ordine. Paulo post Par. et Vat. (suprascripto où) tal; ¿µboiaiç. Tuvt apa. Vid. ad c. 2, init. In Rehd. ¿ys natum ex ότε. Oürwç Exɛt. Rehd. ut et at a corr. m. in ras. habet. Tum Mon. rep! Toútw từ xɛpalá a superscr. pro τώ. Pseudo-Petav., περί τούτων τὰ κεφαλά, male; generi enim feminino dualis numeri Atticorum more masculinum præmitti satis notum est. Vid. Kæn. ad Gregor. Corinth., p. 631; Matthiæ Gramm. Gr., p. 812 sq.: Boissonad. Aneed. Gr., vol. II, p. 233. Noster De regn., c. 28, p. 51, tw xɛipe alpov. Cf. De Provid., p. 114, De insomn., p. 155; Ep. 121, p. 257; Catastas. 1, p. 303, in Petav. 2 perperam est ta yelps pooµážouat, quod correxit Boissonad. I. c. ÎÌpozágoμat, quod idem vir doctissimus e codd. Paris. 1760 et 1058 enotavit, habent etiam Lips. et Monac. 87 et 476 cum ed. Canter. In Guelf. fibro exstat mpoo£foµai. Solus Mon. 481 scribit пposµáčoµas, idque recte, cum hæc lectio multo fortior sit. - Mox Rehd. dasɛlav. Exiurpopsiras. Flor. B, Par. C, Vat. et Mon. præbent oxiarpapaltat, item. Flor. et Mon. ab alt. m. De utraque forma vid. Lobeck. ad Phrynich., p. 578, et Schneider. ad Plat. Civit., p. 556 D, t. III, p. 55. Plerumque autem oxiαpopsiobat, sive, quod Atticismo accommodatius est, oxiarpapɛlsas, in umbra degere, in umbraculis et otio, 8. umbratilem vitam agere, Græcis dicebantur homines molles et oliosi (vid. Budæus Comment. L. Gr., p. 828; Ast. ad Plat. Phædr., 323), qui inde pingues albique (Horat. Sat. 11, 2, 24, ubi vid. Heindorf., p. 257) audiebant. 'H && Opsios. Sic Mon. BCDE cum Rehd.; Mon. et editi libri öproc. Ex reliquis mss. nihil enotatum varietatis. Cæterum vid. supra ad p. 76. CAP. XIII. "Εξεστι δέ. Hon. Έξεστε. Δὲ Mon. ΑΕ, Par. C, Vat. et Venet. om. De locutione nɛipáv tivo; Laбsiv vid. Ast. ad Plat. Gorg., p. 13. Mox Venet. συνερράγει pro συνερράγη. Συρρήγνυσθαι est Latinorum confligere, vid. Budaus comment. L. Gr., p. 784. Cf. infr. c. 21, p. 85 A. In Mon. accentus supra tò secundæ debetur manui et post in eodem libro rasura est. Deinde Mon. habet xaµбúσov, µ superscrip. pro 6, lineola infra notato. Mon. καμμύσου, quod ex καμμύσου (sic Rebd.) per errorem natum videtur. Par. et Mon. καμβύσσου. Proxime Mon. ψαμμιτίκου Veneti BC appitɛlyos, quod videtur fuisse etiam in Mon. A, ut qui ex corr. babeat. Reliqui omnes tam scripti, quam editi præbent Taµµitiyou. Cf. Jacobs. ad Ælian., t. II, p. 561. Petavius in Notis suis præmisso Topuntiyou banc subjecit observationem: Sic omnes codd. mss. levi errato quod ad vocem spectat, re maximo. Pro Psammeticho igitur Psammenitum restituo. Historiam haDein Mon. bes apud Herod. Thalia (c. 10-12]. xali, xa: superscrip. Mox Par. AC, Flor. Bet Mon. AC 15 appaбias. Proxime Mon. sisбory (sic) ouμboty superscrip. Par. et Vat. in texto εἰσβολήν, in marg. γρ. συμβολήν. Μοιι. cum Venet. συμβολήν. Τούτω γὰρ ἀλλήλων – πειρώμενοι, καὶ — ἡγούμενοι διελύθησαν. indirapor Par. et Vat. zvýzw, oŭto: superser. Sed quod ་

AD ENCOMIUM CALVITI superscriptam legitur ourot, meram est glossema. Nec raro eaim dualem subjecti pluralis numerus verbi subsequitur. Vid. Matthiæ Gramm. Gr., p. 600 et 814. Deipäsbar allfilwy, vernac. sich mit einander messen, illustrat Usterius ad Plutarch. Consolat. ad Apollon., p. 72. Mox Mon. vitiose scribit ἑκάτερον. Móliç more. Vix tandem. Vid. Ellendt ad Arrian. t. II, p. 285. l'eropérov 8è pórov. Venet. xal yɛvoμένου δὲ, Venet. G καὶ γενομένου 7. Proxime Mon. πείθους a superscr. pro et. De locutione κρείτ τονος ὄντος, ἢ κατ' ἀναίρεσιν τῶν νεκρῶν vid. Bergler. ad Alciphr. 1, 17, p. 65, Perizon. ad Ælian. V. H. 11, 42, Villoison. ad Longi Past., p. 290, Bake ad Cleomed., p. 414, Matthiæ Gramm. Gr., p. 843 sq. Synes. Dion., p. 58, Kalto: xxl toŬTO μelov. x20' autoy sto. Basil. Magn. De gentilium libris utiliter legendis, t. II, p. 174 C, ed. Garn.; § 8, ed. Sturz.: Tię oh oov obtos & Blos, xai δπη, καὶ ὅπως αὐτὸν βιωσόμεθα, μακρότερον μέν, ἢ κατὰ τὴν παροῦσαν ὁρμὴν ἐφικέσθαι· μειζόνων δὲ, η καθ' ὑμᾶς ἀκροατῶν ἀκοῦσαι. In seqq. pro άλλο Barb. perperam scribit. Mox Venet. in texto οι περιγενόμενοι, in marg. γρ. οι γενόμενοι. Αναμίξ δὲ ὄντας allwr Biéxpirar. Mon. bytag, v superscrip. pro tas, Mon. 6vτων. Mox Par. ὡς ἕκαστος superscrip., ἐτύγχανε πεπτωκώς, ἐπὶ παρατάξεως superscrip. Δύο θημώνες ὀστέων. Mon. θηρώντες, Mon. noves. Noster De regn., p. 24, Onuva πυρών. Hymn. 22 sq. Θημώνας - κτεάνων. De regn., p. 3, houtou Onpwva;. Cf. Jacobs. ad Antholog. Palat., p. xxxix. Pro ὁ μὲν Αἰγυπτίων Barb. scribit 6 èv h (at negativam particulam m. rec. delevit) Almiwy (sic). Dein pro vulg. Mhow e codd. Par. ABCD, Florr. AB, Barb., Mon. ABCD, Vat., Venetis et Rehd., itemque ex Turnebi Lectt. varr. restitui Μηδικών. Mon. dal μήδων superscr. μηδικών. Θαυμάζει τοίνυν Ηρόδοτος. Mon. ηρώ Soros. Sc. III, 12, ubi vid. Wesseling. et Valken., t. V, p. n, p. 11 ed. Schweigh. coll. Constanţin. Manass. Fragm. IX, 76 sqq. ad calc. Nicete Eugen. ex ed. Boissonad. "Eoixer. H. 1. non est videtur, ut verterunt Cornarius et Petavius, sed patet, colligere licet ex verbis ejus, vid. Ast. Additamentt. ad Plat. Phaedr., p. 635, et Annotat. ad translat. Germanic., p. 191. Proxime Par. pro ¿µnenelaxivat corrupte habet ἐμπεπλακέναι. Mon. ἐμπελακέναι. Mon έμπεπελακέναι, παρκινκέναι superscrip. Par. C' έμπαρωχηκέναι, in marg. γρ. έμπεπλακέναι. Μon. ▲ éµi napwxnxévat cum lacunula ex ras. relicta; in marg. a m. sec. γρ. ἐμπεπελακέναι. Par. έμπε· παρωνηκέναι superscrip. γρ. εμπεπλακέναι. Item Par. B, om. tamen yp. Mon. tunelaxévai superscrip. Yp. tuneravnévat. Flor. cum Barb. tum παρωνηκέναι. Flor. εμπεπαρνηκέναι. Vat. ἐμπαρωχηκέναι, in marg. γρ. ἐμπεπαλαικέναι (sic). Venet. Α' ἐμπεπαρῳνηκέναι, in marg. vero. ἐμπεπελακέναι. Tnpidi. Sic Flor. A, Barb., Mon. et Veneli cum editis. Contra Flor. B, Monacc. BDE, Vat. et Rehd. not (Mon. Cenplat). Vid. Boissonad. ad Marin. p. 66, Hess. ad Plutarch. vit. Timoleont., p. 119, Lobeck. ad Phrynich. p. 171 sq., Bachmann. ad Lycophron. Alex., vol. I, p. 139 et 277 sq. Tam Venet. Α' διὰ τετραναίης cum asterisco margini apposito. Idem vitium in Rehd. erat; post vero accentus supra dia erasus est. Mon. ne a corr. m. in ras. habet. Tò xaxú. Barb. a m. pr. exhibebat naxov; a rec. vero v deletum. De re vid. Hadr. Jun., de coma Comment., c. 11, p. 594. Απήντων. Mon. άπαντων (sic). Litterae à a signo delendi notantur, et suprascribítur à, ut fiat &nytwy. Paulo post pro ex auta Venet. legit in' aútoús. Proxime Mon. xopúva: pro xo1802 μύνης. Deinde Veneti AC pro ἂν δέοι scribat ἀντές. Aklar dé ré paðir. Tɛ Venet. oni. Mon. dat pasty superser. Florr. autem AB, Mon. AC, Par. CD et Vat. c. Venetis exhibent grav (xc. 'Hpodoro). Sed vulgatum firmatur Herodoti I. c., cu jus hæc verba sunt, aftiov de Touzou Tits thɛyov (i. c. οἱ ἐπιχώριοι), καὶ ἐμέ γ' εὐπετέως ἔπειθον, κ. τ. λ. De confusione toū pasiv et pasiv vid. Boissonad. ad Aristænet. p. 600. Deinceps Mon. BD pro iq' ¾½ perperam habent Eøny. De formula forensi sivá καλεῖν μάρτυρα, quam ex Nostro laudat Hemsterhus. ad Luciani judicium vocalium 1. L, p. 318, Bíp., ď. Raphel. ad II Corinth. 1, 23. Tar er zove xilove. Refert hoc ipsum Herod. [1. c.] additque, Alyuntiwy yàp äv sig ikaχίστους ίδοιτο φαλακρούς πάντων ἀνθρώπων. Εμείς vero qui utantur citius canescere docet Aristot., 5 De generat. anim., c. 5 [t. II, p. 707, A, ed. Du Vall., vol. 1, p. 785, col. 1, 1. 25 seqq. ed. Bekker. et 3 De Hist. [anim.] cap. 11 [Ill, 10, 5, t. I. p. iff ed. Schneid.; vol. c. p. 518, col. 1, 1. 15 seq. ed. Bekk.] Vide Clem. Alex. lib. 3 Pæd., cap. H]t. 1, p. 290 Potter.]. PETAV. El 88 zalezór pér. Barb. pro al male of. Post v Rehd. ita pergit: àíðip naziệm, ok. Supplevit tamen, quæ interciderant, prima manus in marg., 66 illo, quod in contextu scripserat, in od mutato. υδύν προβλέσαι διὰ τοσούτων εθνών ὑπερόριον. Hon. habet διατοσούτων (sic), ulli ex tov enata. Ante tosoutwy Mon. AE uns cam Venet. inserunt artic. twv. Ultimam vocis ibviv Rehdigeriano manus emendatrix in ras. dedit. 'Ov προαιρείσθαι ὑπερόριον est iter extra patrie μια suscipere. Similiter Noster De Insomn., p. 143 D, βαδίζειν ὁδὸν μακρὰν ἢ πλοῦν ὑπερόριον, ὥσπερ Πα θῶδε καὶ ἐς Αμμωνος. De regn., p. 19, D. Αλλά το δεῖ καὶ ὑπερορίους ἀρμοστὰς ἐκπέμπειν. - 10 9 pro vexpo Venet. scribit vazpív. Par. D'Ejópus (ita etiam Barb.), in marg. yp. vexpoù. Ηροδότῳ δὲ ἀπιστεῖς. De verbo εποχή dixit Boissonad. ad Philostrat. Her., p. 350. Noster Catastas, in max. barb. excurs., p. 302, Airiny Yap sw. Themist. Or. xxi, p. 244. A, ἀπιστῶ τῇ μητρί. Και ante συχνοῖς άλλοις σε. Ο om. Deinde Venet. scribit tv dazu (sic), quod etbibebat etiam Venet. a pr. m. Mon. hat s Bat. Tum Barb. oxufixous (sic), quod m. rec. îs Oxu6ix mutavit. Arɛindtɛç ràç xóµaç. Annotat auctor 200nymus de Atticismis in classicorum auctorume Vr ticc. codd. editorum t. IV curante A. Maio, p. 594, Αντὶ τοῦ εἰπεῖν εἰς μῆκος ἐκτεταμένην ἔχει τὴν πό μην, ἀνοιχὼς τὴν κόμην λέγουσι. Noster infra, c. 16, init. κόμην ἀνεικώς εἰς τὸ περιττόν. Ar zıç értsira nordulor. In Rehd. am. poster. superscriptum est voton (sic), utpote a pr. m. neglectum. Margini libri Mon. m. ree addidit gloss. xalapiouóv. Cæterum vid. Bæhr. ad Plutarch. Alcibiad. p. 268. Tum Flor. B. Par. BCD, Barb., Mon. ABCD et Vat. exhibeul à. λεκε, omisso v έφελκ. Venet. ἀπολλώλεκεν. Rehd. videtur habuisse amoλwλexev superimposito, altero λ, cum supra à rasura compareal. rid. Tör er Beá‹py de drepusor. In Mcbd. 1 m. pr. erat Batipy. Postea corr. Bɛáspy. Quod vero attinet particulam & quarto positam loco, Annotat. ad c. 3, p. 65 C, Tov av pov mon sine contemptu dictum. Vid. Bæhr. ad Plutarch. Aldi, p. 68: Heyler. ad Julian. imp. epist. 43, p. 379; coll. Nostro infr. c. 21, p. 85; De Provid., p. 105; ep. 4, p. 162; ep. 14; ep. 58, p. 203; cp. 7. p. 218. Deinceps Rehd. a m. pr. perperam exhi bebat; a sec. recte emendatum 6;. Particuly xal post; insertæ usum illustratum dederunt Lennep. ad Phalarid., p. 381 ed. Schæf.; Ast. a Plat. Polit., p. 332 et 628, Blomfield. ad Esebyl,

ΝΟΤΑ. Pers., ν. 249, Held. in Actis philologorum Monacc., 1. I, fasc. 1, p. 27, Bremi ad Cornel. Nep. Eumen., 1, 5. De locutione παρέχειν διατριβήν vid. Heindorf. ad Plat. Protag., p. 570; Boissonad. ad Eupap., p. 389 sq. (ubi vir doctissimus commode laudat Nostri ep. 4. 160. Τοιούτον οὐ μετρίαν παρο εἶχε τὴν διατριβήν, et Held. ad Plutarch. Vit. Τ mol., p. 577. Proxime Mon. ABD junctim scribunt καθεκάστην (in Mon. vitiose legitar καθ' ἑκάστη Ιερομηνίαν. Kalendis enim ipsis ludos ac varii generis spectacula præbebant. Julianus Misopog. [p 359 C, ed. Spanh. είργω τῶν θεάτρων ἐμαυ τὸν ὑπ' ἀδελτηρίας, οὐδ' εἴσω τῆς αὐλῆς παραδέχομαι τὴν θυμέλην, ἔξω τῆς νεομηνίας [Petavius invitis omnibus editionibus, quibuscum faciunt quinque codd. Monacc., scripsit νουμηνίας]. Inde ἱερομη via: pro ludis ac supplicationibus [passim] apud Dionem Niceum. Demostheni quoque in orat. contra Timocratem [in Oratt. Att. ed. Bekker. t. V, p. 17) sunt ἑορτώδεις ἡμέρας. Auctor Harpocratio [p. 195]. Hesych. [1. 11, p. 26] ἑορτάσμιοι ubi vid. Hemsterhus. et Albert. Gloss. Espoμnvia, sacrimensis. Maximus [imo Marinus) in Proclo [c. 19, p. 16 ed. Boissonad.] scribit hunc philosophum eltimam diem mensis, hoc est ἔνην καὶ νέαν sine cibo transegisse, ὥσπερ δὴ τὰς νουμηνίας λαμπρῶς ἐπετέλει καὶ ἱεροπρεπώς [ubi vid. Fabric. et Bois sonad., p. 107]. PETAY.-Cf. Duker. ad Thucyd. tur, 56, vol. II, p. 546 sq. ed. Βip. Τῷ καταλαβόντι θέαν θεάσθαι. Petavius in Notis suis citans hæc tacite scripsit τὴν θέαν, adversantibus omnibus libris tam scriptis, quam editis. Articulum in talibus rectius omitti docuit Schæ ferus in Apparat. crit. et exeget. all Demosth. 1. 1, p. 179. Addidit deinde idem Petavius: 4 Ele ganter τὴν [sic] θέαν καταλαβείν, id est locum ad spectanduin opportunum. Sic etiam Theophr. &yoράζειν τὴν θέαν articulum Editt. mon agnoscunt] dixit in Eth. Charact., c. περὶ ἀναισχ. [c. 9, p. 14 ed. Ast.]: καὶ ξένοις δὲ αὐτοῦ [leg. αυτού] θέαν αγοράτας, μὴ δοὺς τὸ μέρος, θεωρείν. Sic enim recte Casaubonus olim restituit. > Οὗτος ἔστι. Ita Monacc. omnes c. Rehd. Turn. et Petav. 1, 2, οὗτός ἐστι. Pseudo-Petav. οὗτός ἐστιν. In proximis Mon. αὐτῶν οὐ superscr. φύσει. Βαδίζων ἐπὶ τὰ κουρεῖα. • Quod facere 30lebani οἱ γελωτοποιοί. Artemidorus lib. 1. cap. 23/1, 22, t. 1, p. 35 Reid.]: Ευρᾶσθαι δὲ δοκεῖν τὴν κεφαλὴν ὅλην πλὴν (novissimam vocem Reiskium secutus jure expansit Reifius] Αἰγυπτίων θεῶν ἱερεῦσι καὶ γελωτοποιοῖς, καὶ τοῖς ἐξ ἔδους έχουσι ξυρᾶσθαι ἀγαθόν [ubi conf. Rigaltii not. t. II, p. 11 sq.). Asterias Hom. 4 [p. 57] vocat istiusmodi homines εξυρημένους πρὸς κόνδυλον. Qui in theatro alapis ac pugnis tundi se patiebantur, ob idque genas depilabant. Naz. SteJit. 1 [Or. iv, c. 78, t. 1, p. 166 A, ed. Maur.] Пávτως οὗ ποτ' ἂν ὑπερβαλλοίμεθα τοὺς βαδίως, ἐκεῖ κατά της [artic., quem habent editt., Petavius om.] κόρρης, τά γε τοιαῦτα παιζομένους καὶ παίζοντας. Et orat. 20 [Or. XLM, c. 64, p. 820, A]: Kal Tour ἐπὶ σκηνῆς θαυμάζοι, ὡς ἡδεῖς τε καὶ φιλανθρώπους, ὅτι τοῖς δήμοις χαρίζονται, καὶ κινοῦσι γέλωτα τοῖς ἐπὶ κόρρης ραπίσματι καὶ ψορήμασι.» Ρετιτ. τῆς ἡμέρας πολλάκις. In Rehd. pro της ἡμέρας perperam scribitur τῆς ἡμετέρας. Locu tionem της ημέρας πολλάκις habet Noster etiam ep. 121. p. 257 D. Item ep. 130, p. 265 B, ™: ὥρας πολλάκις. Ιnverso ord. ep. 29, p. 177 Α, πολ. λάκις τῆς ἡμέρας. Πάρεισι· δὲ εἰς τὸν δῆμον. Atque prodit in publicum. Plutarch. Themistocl. c. 20, ¿ 8° sl; thy δήμου παρελθών. Lucian. Harmonid. c. 2, 4. IV p. 139 Βίρ.: ἐς τὰ πλήθη παριών. Vid. Wyttenbach. ad Eunap., p. 293. Επ' αὐτὸ τεῖτο. Hoc ipso consilio. Vid. Ast. ad Plat. Polit. p. 350, 385 et 481. Lobeck. ad Phrynich., p. 473. Noster ep. 58, p. 179, οίμαί σου την θεσπεσίαν ψυχὴν ἐπ' αὐτὸ τοῦτο (sed Codd. Monacc. 50 et 48f, una cumn Lips., præbent ἐπ' αὐτῷ τούτῳ. Ita exhibebant etiam Guelferb. et Monac. 476, in quibus sec. m. vulgatam lectionem superscripsit) καταπεμφθεῖσαν, ἐφ᾽ ᾧ (Guelf. cum Monacc. 481 et 490 tpw. Ed. Ajd. ¿pó. Consentit Mon. liber 476; sed o in hoc Cod. a m. rec. in ras. scriplum. In Guelf. corr. ἐφ' δ) κοινὸν ἀγαθὸν ἀνθρώ των εἶναι. At Lobeckius laudans bæc 1. c. nibil immutare ausus est, idque recte, cum in eodem verborum ambitu non raro uterque casus occurrat. Contra in ep. 129, p. 265, καί τοι —ἐπ' αὐτῷ τούτῳ κατέβην ἐπὶ θάλατταν, Guelf. a m. pr. habebat ἐπ' αὐτὸ τοῦτο, a sec. autem corr. ἐπ' αὐτῷ τούτῳ. De regn. p. 12, άπασι τοῖς ἐν ταῖς αὐλαῖς ὅπλοις ἐπὶ τούτῳ χρῆσθαι, μὴ λάθῃ παρεισδυτα κολακεία, quo loco nihil variant mss. Cf. Ast. ad Plat. Gorg. p. 233. Proxime Mon. ἐπιδειξάμενος, ο scripto supra 1, punctis deletoriis notato. Venet. επιδειξόμενος. pror Πρὸς πίτταν ἀναζέουσαν παραβάλλεται. Μου. Η πρὸς πίπταν, in marg. corr. πρὸς πίτταν. Mon. παραβάλλεται, suprascriplo περί. Παραβάλλεσθαι est Latinorum se objicere (cf. Cic. Arch. poet., c. 6.), s. periclitari. Vid. Bæhr. ad Plutarchi Vit. Philopam., p. 52. Sic Noster ep. 4, p. 160, πρὸς κῦμα παραβαλλόμενος, ubi schol. cod. Mon. 481, διαμαχόμενος, διαμιλλώμενος, Guelferbyt. ἀνα τιταττόμενος. Ερ. 61, p. 204, οὐ γὰρ ἦν πρὸς τὴν Θρακών χιόνα παραβαλλόμενον (schol. codd. Lips. et Hon. C. ριψοκινδυνοῦντα, Guelferbyt. μαχόμενον) τοιαῦτα χαρίζεσθαι. Εp. 131, p. 266, παραβαλλό μενος (schol. cod. Mon. c. συγκρινόμενος ἐπὶ βασκάνων μαρτύρων. Sansu contendendi, s. comparandi hoc verbo usus est noster Dion. p. 41, ἀλλὰ πολ λοῦ γε καὶ δεῖ παραβάλλεσθαι πρὸς τὴν τοῦδε πυ κνότητα. Ρ. 62, καὶ οὐδ᾽ ἔστιν ἰδέα φιλομετρίας τινός Η ποιήσεως, πρὸς ἥντινα οὐ διαίρομαι καὶ ἐπεξάγω (cod. Mon. 515 ἐπεξάγων) τήν πεῖραν, καὶ ὅλα συγγράμματα πρὸς ὅλα ποιῶν, καὶ τεμμαχίσις (codd. Mon. 476 et Vindob. τεμαχίοις) παραβαλλόμενος (Cod. Mon. 87., ut supra, παραβαλλόμενος, suprascripto περι). Διακυρίττεται δεδιδαγμένῳ κριῷ. Par. διακηρύττεται ν et t scriptis supra η et ύ, Venet. Η διακηρύττεται cum obelo. Εt sic videtur habuisse Rehd. a pr. m., in quo u et: supra ras. correcta sint. In marg. codicis Mon. est gl. κερατίζει, ο m. rec. ascripta. Hesych. s. v. Διακυρίττεσθαι· ἀντιμάχεσθαι· κυρίως δὲ κριῶν. Sensu translato Noster ep. 57, p. 198, αὐτῷ διαχωρίττεται τῷ Θεῷ, ubi schol. codicis Guelferb: διαμάχεται ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν κεραφόρων (legendum videtur aut κερασφόρων επί κερατοφόρων ζώων, Monacensis autem supra cit.: μάχεται, ἐκ μεταφορᾶς τῶν κριῶν τῶν τοῖς κέρασι πληττόντων· κυρίττειν γάρ ἐστι τὸ τοῖς κέρασι πλήττειν. De re apte Gregorius Νaz. loco elegantissimo epist. 62, t. 1, p. 819 ed. Bill.: Οἷον ηγνόησε ὡς σκαιὸν λίαν καὶ ἀπαίδευτον ἄνδρα σοφιστὴν ἐνουθέτησα, ὦ (rectius ed. Hagan. w. tr. Boissonad. Anecd. Gr. vol. I, p. 265, et vol. V, p. 279) τῆς ἀπονοίας, καὶ οὐδὲ ὑπὸ τῆς παροιμίας τῆς ἰδιωτικῆς ἐπαιδεύθην φαλακρὸς ὢν κατὰ κριοῦ μὴ νυστάζειν ἀντιπρόσωπος, μηδὲ σφηκίαν ἐγείρειν (ita cod. Bodl. Vulg. σφιχίαν. Verbum εγείρειν in editt. deest) κατ' ἐμαυτοῦ, γλῶσσαν πρὸς τὸ κακῶς λέγειν ἑτοιμοτέραν. Πόρρωθεν εὖ μάλα τὸν πίτυλον κατασείον τι. Ad πίτυλον Mon. in marg. a m. rec. praebet gl. χτυπητόν, que vox in lexicis deest. De voc πίτυλος vid. Blomfield. Glossar. in Æschyl. Sept. contr. Theb., v. 855. In Par. inale scribitur xatxσείουσα. — «Quid sit πίτυλον κατασείειν, expedire facile nequeo. Comarius κεφαλήν legisse videur. Roddidi, qui eminus concinna quadam agitatione et capitis nicatione fertur. Est enim πίτυλος μαρ µzpujħ, micatio, cujusmodi apparel in remoruin

ἄρσει καὶ θέσει. Erit igitnr κατασείειν τὸν πίτυ Roy in ariete caput identidem agitare, quod in coniscando, tv to diaxupiebat, facere solet. PETav. Επιλείπει δὲ τὰ Μεγαρέων κεράμια. Barb. Venet. xepausta. Vid. Lobeck. ad Phrynich. P. v. 147. De re ipsa adisis Hemsterhus. ad Aristoph. Plut. v. 808, p. 274 sq. Τῇ γενναία ταύτῃ. Sc. κεφαλῇ. Adjeet. γενvatos de cujuslibet rei præstantia dici adnotavit Ruhnkenius ad Timæi Lex. Plat., p. 57 ed. Koch. Proxime Mon. xposxata — yvúμsva (sic) c. lineola supra ras. ducta. Cæterum verbo porxaτάγνυμι lexica dilanda sunt. Τέμνεται δὲ καὶ κατατέμνεται. Hon. τέμνηται — κατατέμνηται. Deinde idem liber καὶ oddtv öti Spłozatal, ob. Sic etiam Flor. B, omisso tamen ού. Sed quod inserunt verbum ὑφίσταται, merum est glossema, e margine in textum illatum; linguæ enim lex fagitaret καὶ οὐδὲν, ὅ τι οὐχ ὑφο ίσταται. Sana vulgata οὐδὲν (sc. ἐστὶν), ὅ τι οὐ, nihil non (fit), i. e. omnia (funt). Vid. Ast. ad Plat. Alcib. 1, p. 305; Polit. p. 611, et Protag. p. 62. sq., Matthiæ Gramm. Gr. p. 607 et 906. Mox Mon. primitus habebat ¿pusty. Post vero y abrasum. Η γε καὶ προσάλλονται βλαύτης Αττικής dxpibéσtapor. «Cornarius: cui sane etiam insiliunt exactius ac certius, quam Blauta Attica loco. Frustra est. Licet enim βλαύτη Athenis locus quidam ita dictus fuerit auctore Hesych. et Polluc. lib. vi, cap. 22 [P. n, p. 749 ed. Hemsterh.!, nihil tamen ad hunc locum facit. Quare poodlea scribendum censeo, ut ea sit verborum ejusmodi sententia, hominem illum capite insilire accuratius et firmius, quam alius quisquam calceamento Attico. Est autem βλαύτη non modo γυναικείον σανδάλιον, sed et virile υπόδημα, solea videlicet et calceus depressior. Hesych. Blaude; (corr. Blaura!) ἐμβάδες, κρηπίδες, σανδάλια, υποδήματα, οι βλαύet pia (corr. Bastia), cavôádia (ubi vid. Albert. t. I, p. 732]. Addit Phavor. cavdália loyvá. Gloss. Βλαύτιον· ὑπόδημα. Solea Bareas opinor appellat Flautus Menæch. [11, 11, 40], et Apul. x1 Metam. [p. 769 ed. Oudendorp.]. Nain baxeæ calceamenta sunt philosophorum, ut ex Apul. liquet, cum ait: Nec qui pallio baculoque et baxeis, et hircino barbitio philosophum fingeret. Idemque ex 2 Flor. [N. 9, p. 36] colligitur. At ejusmodi etiam hatia fuere. Hinc epigramma illud ap. Suid. [v. Shaútŋ, t. I, p. 436]: Ο σκίπων καὶ ταῦτα τὰ βλαύτια, ποτνία Κύπρι, Εγκειται Κυνικοῦ σκύλα Ποσωχάρεος. Ubi ἄγκειται pro έγκειται leg.» ΡετΑν. In Rehd. ye ortum videtur ex hys. Mon. y in ras. corr. offert. Deinde Par. ACD, Florr. AB, Mon. ABD, Vat. et Veneti AB exhibent προσήλωνται, Par. et Barb. προσήλονται, Venet. προσήλωται, Μon. σήλ poslova (sic). Vulgatam soli tuentur Mon. et Rehd. Cæterum non est, cur pluralis verbi numerus, qui a voce xɛpáµla regitur, offendat, præsertim cum recentioris ætatis scriptores ab antiquo construendi more non abhorrerent (vid. Bernhardy Doctrin. Synt. Gr.p. 418 sq., Matthiæ Gramm. Gr. p. 599, §. 300, et Held ad Plutarch. Vit. Emil. Paul., p. 280), et, quod hunc præsertim attinet locum, auctor noster, prægressis verbis τέμνεται καὶ κατατέμνεται, ad quæ intelligenda est ἡ γενναία αὕτη κεφαλή, pluralem numerum perspicuitatis causa prætulisse videatur. Pro Baúτης, quod in Par. mulatum est in βλάττης, Barb. corrupte habet and tauens. Margini codicis Mon. m. rec. addidit schol. Plauen Eldos ůmodhpatoç. Dignum est, ut notetur, calces saltacorum a Libanio pro saltat. p. 385 vocari Bassa;, quod ad sensum hujus loci obscuri bene ca- piendum egregie facit. Deia Mon. ársins scripto supra litteras & quæ punctis delesoris notantur. In Par. axpressefov superscriptum. Τῆς εὐτυχίας ἐμαυτὸν ἐμαχάρισα. Τῆς ἐ Rehd. a pr. m. supra lin. positum. Mox Par. Bet Vat. in textu habent autov (voluit fort. librarius autov), in marg. yp. ¿µautóv. Vid. Adnotat, ad c. 2, p. 64. Δυναίμην. Mon. δυναίμην, αἱ supra of scripto. Εἰς τοῦτο τῆς τόλμης. Mon. DD artic lum omittunt. Non male (vid. Lobeck. ad Phrynich. p. 279-281, et Bremium ad Lys. Orett, selecit., p. 22); Noster supra c. 41, c. init., sig Expov tutuylas, ubi cf. not.; præstat tamen h. 1. vulgata. Ita infr. c. 14, p. 78, siç roûso sic qú. σεως. C. 18, p. 81, καν τούτῳ τῆς ἡλικίας. Δε Provid. p. 90, tv xalve the fixing. Aristoph. Nab. ν. 510, ὡς βαθὺ τῆς ἡλικίας. Similiter Synes. De regn., c. 32 init., Evraula tou 16you. Ép. 457, ρ. 273, ἐνταῦθα ήδη του λογισμού γινόμενος, Tam Mon. et Rehd. pofyays. Ἐμοὶ δὲ τῆς πείρας οὔτε δεῖ, μήτε Νέοι, Petav. perperam habet fte pro obre, cujus particula primam syllabam in Mon. sec. m. in ras. correxit. • Lucian. Пɛp tŵr isl jet. [t. III, c. 1, p. 945 Bip]: 03 rập là được phân ἡ πεῖρα ἐγένετο, μηδὲ, ὦ θεοί, γένοιτο, ο Ρετιτ. Vid. Lobeck. ad Phrynich. p. 723 (ubi in verbis ex Diog. Laërt. v, 12, 275, allegatis male excasum est μηδὲ ἔσται pro οὐδὲ ἔσται) Boissonad. Aristænet. p. 598., Brem., et Schæfer. ad Demosth. in Schæferiano Apparat. t. 1, p. 527.sq. Ετερον αὐτοῦ τὸ παμμέγεθες ἀγαθόν. Flor. B, Mon. et Vat. abed. “Erepó; s; h. L. est diversus ab aliquo. Vid. Stallbaum. ad Plat Euthyphr., p. 63, et Matthiæ Cramm. Gr. p. 600. Deinceps Mon. habet ή suprascripto s. De verbo ἀπολείπεσθαι. 8. λείπεσθαι, cum genitive constr cto vid. Matthiæ Gramm. Gr. p. 679 sq. et C. F. Hermann. ad Luciani libell., Quomodo histor, conscribi oport., p. 279 seq. Coll. Aristænct. 1, 24. p. 106 ed. Boiss., ibique Bast. p. 543, Basil. M. De gentill. libris utiliter legendis, t. II Opp. p. 184 ed. Garn.; c. 21, § 94 ed. Sturz., et Long. Pss. p. 29 et 98 ed. Schæf. Hirdápov. In marg. codicis Mon. exstal hoc schol., ab antiquiore manu ascriptum: yàp oʊτ× (Olymp. v, 53. seqq. ed. Heyn.; v, v. 25 sq. ed. Bockh.)': Dyiεντα (cod. υγήεντα δ' εξ εις όλβον Αρδει, ἐξαρκέων (cod. ἐπαρκέων) καράτεσαι (cod. xreirect), mat Εὐλογίαν προστιθεὶς, μὴ ματούσῃ θεὸς γενέσθαι. Vid. Boeckh. ad Fragm. Pindar., t. I, p. 1. p. 657. Vocis ex uovissima syllaba in Rebd. a cort. m. in ras. posita. In proximis Barb. pro vition scribit ζείν et Mon. CE atque Rebd. έχομεν στο ἔχωμεν. Deinde Mon. αὐτὸ (pro ἀπὸ τῶν οἰκείων De locutione ἐν καλῷ τοῦ θεάτρου vid. Lobeck. ad Phrynich., p. 280. Aristoph. Thesmoph., v. 992, Που, που καθίζωμαι 'ν καλῷ, τῶν ῥητόρων [γ' ἐξακούω; ·་ Μox Flor. ἀκροαταὶ τῶν γινομένων (pro των δεικνυμένων). Ακροατα. et θεαταί junguntur etiam a Gregor. Naz. Or. IV, p. 144 B, ut a nostro (De Provid., p. 129; De insomn., p. 145; De regn, c. 28, p. 51), Xenoph. Memorab. 1 1. § 31, et Symp. 11, § 2, aliisque Osάupara el ixpoquam áxoúsμata. Κἂν χορηγῆσαι δέῃ. Mon. χωρηγήσα, De verbo xopnyet, quo sæpius noster alitar, vid. Wolf. ad Demosth. Lept. Proleg. p. Letis,

Creuzer. ad Plotin. De pulchrit., p. 521, sq. Tum Venet. AC δέοι, item Rehd., in quo a m. divers. δέῃ in δέοι mutatum est. Flor. exhibet δεήσῃ. Mos pro επιδόσεις, largitiones, s. pecuniarum col lationes (sid. Behr. ad Plutarch. Alcib., p. 109) in Mon. male scribitur ἐπὶ δόσεις. Ρro αὐτῇ Flor. vitiose habet αἰτεῖ. Mox Mon. οὖσε pro υπάρχουσι. Hon. τοῖς ὑπάρχουσι, suprascriptum τοῖς οὖσι. Τοῦ δαιμονίου δὲ ἀντιπνεύσαντος. Αd του δαιμονίου Mon. in marg. a m. rec. habet gl. της τύχης. Dein Mon. mendose ἀντὶ πνεύματος. Αντιπνείν, quod est Latinorum reflare, egregie illastral Rubiken. ad Rutil. Lap., 122 sq. Exemplis a viro summo collectis addam Marin. Vit. Procli, c. 15, p. 12 ed. Boisson., πνευμάτων τυφωνείων ἀντιπνεόντων τῇ ἐννόμῳ ζωῇ. Eustath. Hysm. vu, γ. 265, "Ο τύχης όλης (postremum vocabulum tres codd. Monacc. omittunt) αντιπνεούσης ἡμῖν. Pro ἐπιλειπόντων Flor. B, Monacc. ABCD, Par. et Venet. præbent ἐπιλιπόντων. Par. ἀπολειπόντων, supra scripto γρ. ἐπι. Vat. ἀπολιπόντων. Sed mutatione non opus; solet enim non raro aoristus cum præsenti jungi (vid. Buttmann. Gramm. Gr., § 124, 5, Matthiæ Gramm. Gr., p. 948 sq., Bæhr. ad Plutarch. Philopoem., p. 45, coll. Nostro De regn., c. 21, p. 39, infr., et c. 22, p. 41). De differentia verborum iniλείπειν εἰ ἀπολείπειν eorumque permutatione disputavit Werferus in Actis Philologorum Monacc., t. 1, p. 85 seqq. Nosler Catastas. dict. in maxim. barbarorr. excurs., p. 299 (in ed. perperam excus. 301), Καί τοι καὶ τὸ δακρύειν ενίους · ἐπέλιπεν. Plura dabit Bæhrius ad Plutarch. Pyrrh., p. 221. Ο μηδενὶ τῶν θείων ἀνδρῶν παραγένοιτο. Ita recte Par. AC, Flor. B, Mon. A, Vat. et Venet. A; reliqui cum editt. vitiose παρεγένετο. Cf. Bois sonad. ad Nicet. Eugen., p. 260, et quos supra laudavi ad formulam οὔτε δεῖ, μήτε δέοι. Απεστι. Flor. απέστω. Venet. Ο λιμός, ἄπεστιν. Pro θαυματοποιοῖς in Barb. errore mirifco scriptum θανατοποιοίς. De variis θαυματοποιών generibus consule Casauboniana, p. 52 sqq., et Casalium De tragœd. et conced. in Gronov. Antiqui tatt. Gracc. tom. Vill, col. 1610. Mox Flor. απ ερυθριάσασι, neglecto v έφελκ. De hoc verbo, quod significat erubescere desinere, vid. Blomfield. Glossar. ad Æschyl. Sept. advers. Theb., ν. 480, p. 168. Noster De Provid., p. 92, Εἷς δέ τις αὐτῶν ὁ μάθ λιστα ἀνδρειότατος απηρυθρίασε πρὸς ἅπαν. Ibid., p. 119, ' ἀπερυθριάσαι τοῖς βαρβάροις συνέκειτο. Jo. Chrysost. De sacerdot. 1, 4, § 112, Ψυχὴ γὰρ ἐπειδὴν ἅπαξ ἀπερυθριάσαι βιασθῇ, εἰς ἀναλγησίαν εκπίπτει. Dein pro vulg. ἐν τῷ λογίῳ cum Mon. CBD et margine Florentini recepi ἐν τῷ λογείῳ (Par. habet λογίῳ, εἰ superscr.), idque protulit etiam Oudendorpius ad Thom. Mag., p. 579 sq., ubi hæc Nostri laudantur, e cod. Leid. pr. 'Αποδοῦναι (in Par. supra scriptum γρ. δύναι est reddere, quasi debitum exhibere, vid. Wyttenbach. ad Juliani Or. in Constant. laud. p. 211 ed. Schaefer., et Stallbaum. ad Plat. Symp., p. 84, sq.: Σχεδιάσαι (Allic. αὐτο σχεδιάσα:), nostrum aus dem Siegreife entfalten, illustrant Pierson. ad Mar. Attic., p. 46 sq., Gottleber. ad Plat. Mener., p. 20, Stallbaum. ad Plat. Euryphr., p. 33. CAP. XIV. Πρέπειν πολὺ μᾶλλον ἀνδράσι ἢ γυναιξί την κόμην. Hon. ανδράσιν. De re vid. supra, c. 3, p. 65. Aliter Paulus apostol. ep. I ad Corinth., c. 14, ν. 14 sq.: 11 οὐδὲ αὐτὴ ἡ φύσις διδάσκει ὑμᾶς, ὅτι ἀνὴρ μὲν ἐὰν κομῷ, ἀτιμία αὐτῷ ἐστι; Γυνὴ δὲ ἐὰν κομά, δόξα αὐτῇ ἐστιν, ὅτι ἡ κόμη ἀντὶ περιδολαίου δέδοται αὐτῇ. Πως ού. Nonne, vid. Adnotat. ad Or. de regn., p. 206. Mon. verba οὐ τοῖς οὖσι ab al. m. superscripta habct. Pro τους φανεροί; Mon. legit τοῖς φαιδρές "Ο γάρ. Mon. CE ὁ γάρ. Rehd. ἔχοντους (sic). In eodem libro xo in ras. correctum. Αμέλει. Margo codicis Mon. (a m. rec.): τοιγαροῦν ἀντὶ τοῦ μή σοι μελέτω, ὅτι καὶ φύσει, quæ Suidam redolent. Καὶ φύσει καὶ νόμῳ. Vocc. φύσις et νόμος sæpe sibi opponi monuit Boissonad. ad Aristænet., P. 656. Sic etiam De insomn., p. 152: Πῶς ἂν οὖν ἐν τοῖς ἀνομοίοις καὶ φύσει, καὶ νόμῳ, καὶ πάθει, ταὐτὰ ἂν ὑπὸ τῶν αὐτῶν ἐμφανίζοιτο; Πᾶσι καλόν. Mon. καλόν πᾶσι. Μox pro της. Μon. τῆς αὐτῆς, οι οι superscr. pro ή ή. τοῖς αὐτοῖς. Mon. iotacismi vito exhibet τῆς αὐτ Λακεδαιμόνιοι γάρ. Historiam lege apud Herodotum in Clio [c. 82. Meminit et Strabo lib. VIII [p. 577 sq. ed. Almelov., t. III, p. 251 sq. ed. Tzsch.], Valer. Max. lib. nt, cap. 2. › PETAV. Μετὰ θυρέαν — πρὸ Θυρέας. Ita Rbed. cum vulgatis libris. Par. habet μετὰ Θυρέαν αἱ pro έ superscr. - πρὸ Θυρέας· α! pro & superscr. Reliqui μετὰ θυραίαν· πρὸ θυραίας. 1n Mon. est προθυραίας. De hac scripturæ discrepantia vid. Wasse et Duker. ad Thucyd. IV, 56, t. II, p. 435, Bip. Praestat vulgata. Vid. Tzschuck, ad Strab. 1. c. et Siebelis ad Pausan., t. 1, p. 238. Caterum μετὰ θυρέαν - πρὸ Θυρέας breviter dictum pro μετὰ τὴν ἐν Θυρέα μάχην πρὸ τῆς ἐν Θυρές μάχης, vid. Schaefer. ad Tyrwhitt. Dissertat. de Babrio in Fabulis Esopicis, curante Fr. de Furia, p. cxc sq., et ad Plutarch. Vitas, vol. V, p. 33, Lobeck. Aglaoph., t. II, p. 1191, infr. De ipsa pugna adisis etiam Pausan. 11, 38, 5, coll. Plat. Phædon., p. 53, Wyttenb. Tum Venet. male εκόμισαν. Mon. et Venet. ἐκόμησαν in ras., η ex: enato. Συχνά. In Par. corr. συχνοί. Barb. dat συχνοί. Πανταχοῦ. Flor. πανταχή, confusione baud infrequenti. Vid. Adnotat. ad Or. de regn., p. 201 sq., ubi dictum est de permutatione vocabulorum πολλαχοῦ εἰ πολλαχή. Pro περὶ τὴν ἐπιμέλειαν. Mon. habet περὶ τ. ἐπὶ μελ. Οὐ γὰρ ἔστιν. Flor. οὔτε γάρ. Sed mutatione non opus. Vid. ad Or. de regn., p. 123. Scripsi οὐ γὰρ ἔστιν, accentus ratione id postulante. Vulg. οὐ γάρ έστιν. Mon. pro ή τις dat εἴ τις. Rebd. in contextu εἴ τις, in marg. a m. al. γρ. Στις. Mos Flor. Β. τῷ ξυρῷ pro ξυρῷ. συμφοράν. Ὅτι μὴ κατ' ἀπαισιόν τινα Ὅτι μὴ (vulg. δ, τι μή. In adnotatt. Pelavius σφάλο ματι μνημονικῷ scripsit Εἰ μὴν est nisi. Vid. Sturz. ad Basil. M. ad adolescentes Orat. § 33, p. 48, Hermann. ad Viger., p. 849: Ast. ad Plat. Polit., p. 602; Fritzsch. Quæstl. Lucian., p. 25. Cf. noster De insomn., p. 148; ep. 101, p. 239; ep. 61, p. 204. stantinop. [p. 14 ed. Lambec.] Της Αφροδίτης, τὸ ἄγαλμα πλάττουσι χτένα φέρον [Lamb. legit τὸ ἄγ. κτένα φέρει]. Ἐπειδὴ συνέβη ποτὲ ταῖς τῶν Ῥω μαίων γυναιξὶ κνήρην λοιμώδη γενέσθαι, καὶ ξυρουμένων πασῶν γεγόνασιν αὐταῖς οἱ χτένες ἀχρεῖοι, ευξαμένας δὲ τῇ Αφροδίτῃ ἀνατριχωθῆναι, τιμῆσαί τε αὐτὴν ἀγάλματι κτένα φέρουσαν [Lamb. ἁγάλο μασι κτένα φέρουσι, puncto apposito] πλάττουσιν αὐτὴν (Lamb. πλάττουσι δὲ αὐτὴν], καὶ γένειον ἔχειν· ἔτι δὲ καὶ ἄῤῥενος καὶ θηλείας όργανα. Quæ postrema depravatissima sunt. Expurgo πλάττουσιν αὐτὴν. εἰ ἔχειν. Tum pro έτι lego ἔστι δὲ, vel έχει δέ.» ΡΕΤΑΝ. Quod olim contigisse scribit Codinus in ConΤι καὶ τοιοῦτον. Referuntur hac ad pregressa ἀπαίσιόν τινα καὶ ἀποτρόπαιον συμφοράν. Nam generis mutatio haud inusitata. Vid. Jacobs. ad Achill. Tat. p. 543, Jacob. ad Lucian. Tox…. p. 136, Matthie Gramm. Gr., p. 819, § 439. Ο χρόνος ήνεγκεν. De insomn., p. 154, ὥσπερ ὁ καθ' ἡμᾶς χρόνος ήνεγκεν. Ερ. 57, p. 198, Googlé

' ὁ πάλαι χρόνος ἤνεγκε τοὺς αὐτοὺς ἱερέας τε καὶ κριτής. Ἐγὼ γὰρ οὔτε εἶδον, οὔτε ἤκουσα. Flor. B, yw év. Deinde Par. C, Vat. et Venet. A, oŬt' eld., our' hx. Obe' fx. Exstat quoque in Mon. C. Cf. ad Or. de regn., p. 267. Γυνὴ μὲν γὰρ οὐδεμία. Mon. pro μὲν γὰρ scribit 6. Venett. BC pèv non agnoscunt. Mon. AE om. Yap, quod in Venet. deletum est. Tum Mon. Ο οὐδὲ μία. Dein Flor. τῶν ἀπαιώνος (sic) pro τῶν ἐξ αἰῶνος. - Aristot. Iu De hist. anim., čap. 11 [10, 7, t. I, p. 111 ed. Schneid., cujus vid. Adnotat. t. III, p. 151; vol. I, p. 518, col. 1, 1. 30 ed. Bekker.], Plin.lib. xi, c. 37 [47, t. 1, p, 615, Hard.]. Meminit et Zonar. ad Can. 17. Conc. Gangr. › Petav. Oi xexpópulot. Margini libri Mon. m. rec. allevit gl. Goubaprov (corr. a supra ov). KexpúCalos sc. est Haarnetz, Haube. Vid. Bōttiger, Archäolog. Mus. I, p. 23. Noster ep. 3, p. 158, ¿ll' ἐν φοινικίδι (sc. ἦν ἡ ἀδελφιδή) καὶ τότε, καὶ διαφανῆς ὁ κεκρύφαλος, καὶ χρυσία καὶ λίθους ἐξήρτητό te mepiéxɛito. Hom. Iliad. xx11, 468 sqq.: Τῆλε δ' ἀπὸ κρατὸς χές δέσματα σιγαλόεντα, Αμπυκα, κεκρύφαλόν τ' ἠδὲ πλεκτὴν ἀναδέσμην, Κρήδεμνόν θ', κ. τ. λ. Agathias epigr. v. 9-10 (in Brunck. Analectt., t. IH, p. 35): Ο ρα σοι ἐκτελέσαιμι καὶ ἀργυρέην ἀναδέσμην, Καὶ λιθοκολλήτων πλέγματα κεκρυφάλων. Paulus Silentiarius epigr. xxxiv, 1-2. (Ibid., t. c.,” p. 8L): Κεκρύφαλοι σφίγγουσι τὴν τρίχα; τήκομαι οι στρα, Ρείης πυργοφόρου δείκελον είσορόων. Cf. ejusdem epigr. xvn, 1-2. (Ibid., t. c., p. 76), Antipat. Sidon. epigr. xx1, 3-4. (Ibid., t. II, p. †1), epigr. xxvn, 4 (lb., t. c., p. 13), et epigr. Lxxx||, 4 (lb., t. c., p. 281, Arch. epigr. v, 1-2 (lb., t. c., p. 92), et epigr. ådson. cxv, 2 (lb., t. II, p. 173). Διά τούτων ὁρῶσιν. Mon. διατούτων. lia correctum quoque in Mon. ex Statoūdow. Venet. Η habet ὁρῶσι καὶ δι᾽ ἐλαχίστης cum lacuna magna sine nota. Eadem lacuna patet in Venet. C. Νόσον τινὰ ταύτην νοσεῖ. Est hic fere ejus morbus, vel, ut nostrates dicunt, so ist das so ihre Krankheit. Twà enim h. 1. est fere. Vid. Ast. ad Plat. Sympos., p. 204, et ad ejusdem dialogi interpretationem Theotisc., p. 265. In Mon. ultima vocis vósov a n. sec. in ras. correcta. Mon. dat vooɛl et supra corr. vor,sov. Par. et Vat. vogɛī, in marg. Yp. vóŋsov Venet. váŋsov, in ora yp. νοσεί. Mon. νόησον. Sed νόσου νοσεῖν Grecismus usitatissimus est. Vid. Frotscher. ad Xenoph. Hieron., p. 28, et Matthiæ Gramm. Gr., p. 744 sq. Eschyl. Prometh., v. 584: Εα με τήνδε τὴν νύσιν νοσεῖν. Philo Jud., t. II, p. 305, ed. Mangey., vórov Ofλstav VOJEV. Similiter accusandi casum verbo vosely addidit noster ep. 104, p. 244, tò àσ0µa vooɛl. Ep. 154, p. 292, οἱ νοσοῦντες ἐπιληψίαν. Εἰς τὸ περυκὸς ἐπανέρχεται. Flor. έρχε ται. Ερ. 72, p. 218, εἰς τὴν φύσιν ἐπανελεύσεται. Ερ. 67, ρ. 211, εἰς τὴν ἀρχαίαν χρείαν ἐπανελθεῖν. Άξιον ἄνδρας καλεῖν. Ad ἄξιον intell. ἐστὶν, itemque post où þá&rov. Vid. ad Or. de regn., p. 152. Cf. cap. seq. init. "Avôpaç h. 1. sensu eminenti dicitur (vid. Adnotat. ad Or. de regn., p. 311, et Jacobs. ad Philostrat. Sen. Imagg., p. 557). Noster ep. 132, p. 968, Ζητῶ σὲ ἄνδρας ολίγους. οὐ ψευδομένους τὸν ἄνδρα. Δι' αὐτὸ γὰρ τοῦτο. Δι' in Par. et in Vat. omissum; restitutum in marg. Verba yàp touto desiderantur in Mon, E; a Par. abest touto. Pro εἰ καὶ μὴ Flor. optime legit καὶ εἰ μέ. Vid. Or. de regn., p. 138, et Schæfer. Apparat. crit. et exeget ad Demosth., t. I, P. Temprŵr xaideç. Vid. ad c. 11, init. Mox pro vulg. Guvées, quod Rehd. a corr. m. habet, et Par. ACD, Flor. AB, Barb. Mon. ABCD, Vat. et Venetis ABC reduxi ouvévteç. In Mon. superser. * Vives;. Cf. infr. c. 16, p. 80 A. Quod sequitur og Par. om. Tum Mon. dat alpeobas pro αίρεσθαι. Venet. Α. ὅσα δὲ (in Mon. δὲ videtur erasum) µn pro sa µh. Proxime Venet. scribit παρ' αὐτῶν. Deinde Mon. ισχύει την εξισχύει. Τα Par. et Vat. alio ordine xovtoi; xal zápaliv seqq. autá ón. Cæterum cf. Wyttenbach. ad Plutarch. Opp. Mor., t. I, p. 52. ras. Nephraoir. Mon. reçuxaaty. De hac per mutatione vid. Elmsley ad Euripid. Bacch, v. 858, et mea ad Or. de regn., c. 9, p. 192. In proximis Mon. habet apariŋolwe, wo, wu; w; a m. sec. in corr. Deinceps Barb. Eval, pol supersc. Pro ξυρῷ. Mon. suo more perperam legit ξηρά. Για ad c. 7, c. fin. Tum Par. og om. De usu verbi avoplouv adnotavi ad Or. de regn., p. 448 sq. Adde Stallbaum. ad Plat. Eutyphr., p. 60 sq. CAP. XV. Λακεδαιμονίων. Vid. c. 5, p. 65, πέφτε PETAV. A&ior. Sc. σ:{. Vid. ad c. 14, p. 78. Mox pro faxrxótwv in Venet. perperam scribitur ἡσκηκέσι. si avrò rovro. Mon. &'a m. sec, în ras habet. Τρίχες καν τοῖς ζῶσιν ἔστι νεκρόν. Κάν obtulerunt Mon. et Rebd. Vulg. x&v. Tum Flor. B, Mon. A, Par. C, Vat. et a corr. m. Flor. et Venet. una cum marg. Petaviane 2, scribunt sin Vexpov, neque aliter legit Hadr. Junius in codice quodam laudato in Commentario suo De come, cap. 4, p. 494, ubi h. 1. in censuram vocavit. Sed com statìm sequatur aŭžovat, lamen vulgatum ira, ulpote a prædicato pendens, non mutandam vide tur. Eadem construendi ratione utitur noster De Provid., p. 94: (ἱ δὲ στρατιῶται κύκλος άλλος έχεται TOUTO. Plura collegerunt exempla Matthia Gramm Gr., p. 606, Bernhardy Syntax., p. 421 sq., Ast, að Plat. Gorg., p. 359, et Walzius meus ad Arsen Violet., 333. Mon. dat & cum črt: suprascripto. Par. autem B, Barb. et Mlon. Dr. De re locus vid. c. 5, p. 67. AŬžovsi h. 1. pro alčovca: pe situm, de quo usu apud Nostrum sæpius nam dixi ad Or. de regn., p. 349.- Aristol., 3. kistor. anim., cap. 11 [10, 9, 1. 1, p. 113 ed. Schneid., vol. I, p. 518, col. 2, 1. 20-25]: 35 ται δὲ αἱ τρίχες ἔν τε νόσοις τισὶν, οἷον ἐν από φθίσεσι μᾶλλον, καὶ ἐν γήρᾳ καὶ τεθνεώτων, κα σκληρότεραι γίγνονται ἀντὶ μαλακῶν. Ad Arantius fieri hoc posse negat lib. v [c. 14, fin.]. Horcine quisquam admiserit, aut credulitatis assensione prmarit, pilum in mortuo crescere [ad quem cf. Elmenhorst, et Orell.]? PETAY. Διατεθρύληται. lta vetustissimi libri, Par AB et Flor. A; reliqui, sicat editi, minus recte diate parta. Vid. C. E. Christoph. Schneider ad Plat. Civit., vol. I, p. 103 seq. et vol. III, p. coll. Baiter. ad Isocrat. Paneg., p. 57, et Ast. Plat. Phædon., p. 537 et 606. Prætulit etiam Vir Cl. Dindorfius in Themistio suo simplex à; duplicatum retinuit Held. ad Plut. Emil. Paul.. p.. Item in Nostro De Provid., p. 122. Par. AB mie offerunt θρυλούμενα et p. 124, θρυλούμενον. Ιντε De insomn., p. 139, unus Monac. 490, @puit τους. Ερ. 4, p. 164, πολυθρυλήτων. Guelferby Mon. 50 et a m. sec. Mon. 481, cp. 5, p. 167. b. Dory. Mon. 50, ep. 79, p. 226, Guelf. aque Lips. c. Mon. 50 et 515, Opunzi, ep. 105, p. 319. Guelf. et Mon. 50, pouvois, idemque lin ερ. 109, p. 252, θρυλούμενον. - Μox pro χορ ep.

Par. Bscribit χορείας. De locutione ἐν χρῷ κουρίας, guam ex Nostro laudat Thom. Mag., p. 518, vid. Lobeck. ad Phrynich, p. 60. Proxime Par. dat &ς νέωτα pro εἰς να Κύμην καὶ πώγωνα βαθύν. Noster cap. seg. init. γένειον βαθύ. Lucian. De merced. cond., c. 23, L. III, p. 247 Bip., πώγωνα έχεις βαθύν. Gregor. Naz., Or. v, p. 150, οἱ τάς βαθείας ὑπήνας έλκοντες. Cf. Heusinger. Indic. ad Julian. Cas. v, βαθεία ὑπήνη, Wagner. ad Αlciphr. III, 55, p. 167; Wyttenbach. ad Plutarch. Opp. Mor., t. I, p. 544, et G. F. Hermann. ad Luc. libell., Quomodo histor. conscribi oport., p. 123. Deinde cum Par. scribe ἤνεγκεν. Είλκυσεν. Mon. είχυσεν. Τῶν δὲ τὰς καλλίστας τε καὶ μεγίστας είκας ἀνῃρημένων. Pro μεγίστας in Mou. BD est μεγάλας. De locutione Herodotea νίκας ἀναιρεῖσθαι, qua summopere delectatus est Pausanias, dixi ad Or. de regn., p. 279, et in Additamentt., p. 190. Præposit. ὑπὲρ ante τῆς ἄλλης Ελλάδος Mon. C, Par. et Vat. om. "Αλλη h. 1. idem significat, quod λειπή. Vid. Boissonad. ad Philostrat., p. 541, et Matthiæ Gramm. Gr., p. 376. Mos pro επιλανθάνεται· λέγω δε Μακεδόνας, Flor. habet λανθάνεται, μακεδόνας τε λέγω και, etc. Δὲ, quod Par. omittit, h. 1. est scilicet. Vid. Ast. ad Plat. Legg., p. 90. Proxime Mon. pro συναναβάντας legit συναναβάτας. De verbo συναναβαίνειν videsis Sturz. Lexic. Xenoph., t. IV, p. 166. ῶν οὐκ ἐγένοντο μένοι Λακεδαιμόνιοι. • Imo Alexandro spe infesti. Curt. lib. v (vi, c. 1], Alludit ad donariorum et spoliorum inscriptioneni, Αλέξανδρος ὁ Φιλίππου καὶ οἱ Ἕλληνες, πλην Λακεδαιμονίων, ἀπὸ τῶν βαρβάρων τῶν τὴν ᾿Ασίαν κατ οικούντων. Plutarch. Vii. Alex. N., c. 16].» Ρετιτ. Έν Αρβήλοις. Venet. BC ἐν 'Αρβύλῃ. Paulo post cum Mon. BD scripsi προσαγορεύσειεν c.ν έφελκ. λὰ πονηρὸν intell. τι vel χρήμα. Vid. ad c. 9, p. 72. Mon. in contextu habet αἱ τρίχαις ε supra αι scripto, ut Gat τρίχες; in marg. ή κόμη,quod in Mon.A textum invasit. Dein Barb. et Rehd. pro πανδημεί exhibent πανδημί, quam veram hujus vocis scripturam esse censet Sturzius De adverbis Gracorum in t et ει exeuntibus p. 6 et 14. Eamdem laudat Blomfield. in Glossar. ad Æschyl. Sept. c. Theb., v. 284. Cf. Adnotat. ad c. 16, p. 80 B. De forma πανδημεί plura dedit exempla Ellendt ad Arrian. De expedit. Alex., t. 1, p. 299. Vid. etiam Buttmann. Ausführliche Gr. Gramm., 112, p. 343 sq. Tum in Mon. perperam legitur ξηράμενοι. (vid. ad c. 7, p. 71 4. et 14 fin.) pro ξυράμενοι. De forma ξύρομαι vid. Schaefer. ad Long., p. 401 sq., et Lobeck. ad Phrynich. p. 205 infr. Aitera forma ξυρῶ occurrit ap. seq., p. 80, οὗτοι· πανδημεί τοὺς ΜακεΤίνας ἐξύρησαν. Μετά Θεοῦ καὶ τύχης καὶ ἀρετῆς. Beving.: • Arte, nempe capillis derasis, Macedones Persis evasere superiores. Loco τύχης igitur legendum τέχνης. Catastas., p. 299 [500 ed. Petav. 2.]: Το μὲν ἐπὶ τῷ Θεῷ, καὶ τῇ ῥώμῃ, καὶ τῇ τῶν ὅπλων εμπειρία. b Sed fallitur vir doctus. lia etiam Nosier De Provid., p. 106, Οὕτως ἡμῖν Θεὸς καὶ τύ χη περιτίθησιν ὥσπερ προσωπεία τοὺς βίους ἐν τῷ μεγάλο, τοῦ κόσμου δράματι. Crates Cynic. epist. V, in Notices et Extraits des Mes. de la Biblioth. du Roi, 6. XI, p. n, p. 21: Πράττων δὲ οὐδὲν οὐδέποτε ἄνευ Θεοῦ καὶ τύχης. Marcus Antonin. De rebus suis, I, 47, p. 34, Πάντα γὰρ ταῦτα θεῶν βοηθῶν καὶ τύχης δείται, ubi vid. Galat., qui bene observavit, Marc. Antoninum expressisse videri quod Plat. De legg. 1. 1, p. 700, Β΄ [ Ὡς Θεὸς μὲν πάντα καὶ μετὰ Θεοῦ τύχη καὶ καιρό; τἀνθρώπινα διακυβερνώσι ξύμπαντα.] Ως ὁ τοῦ Λόγου Πτολεμαίος ξυνέγραψεν. Artic. & Rehd. a m. al. habet. Venet. BC dant λαγού, Barb. λόγον, item Rebd. a m. pr.; post vero corr. λάγου. Par. A, Mon. et Vat. λόγω. Venet. Αλαγώ. Deinde receptum ex Flor. ξυνέγραψεν (Par. ABCD, Flor. A, Barb. et Mon. BCD cum Vehetis AB dant ξυνέγραφεν. Vat. ξυνέγραφε). Ιια Arrianus Expedit. Alexandri Prom. init.: Πτολεμαῖος ὁ Λάγου καὶ Ἀριστόδουλος ὁ Αριστοβούλου ὅσα μὲν ταὐτὰ ἄμφω περὶ Ἀλεξάνδρου του Φιλίπ που ξυνέγραψαν, ταῦτα ἐγὼ ὡς πάντη ἀληθῆ ἀναγράφω, quem locum haud dubie noster respexit. Vulgo συνέγραψεν. Rehd. συνέγραψεν, φ supra posito. Mon. συνέγραφεν, Venet. Η συνέγραφε. De Ptolemæo Lagi filio, qui ipse Alexandri Magni, sub quo militarat, res gestas memoriæ prodidit, conf. G. J. Voss. De listoricis Græcis, I. 1. c. 10, p. 60 sq. ed. alt. in Flor. παρῆν, quod aberal, sec. m. ante ήπίστατο inter versus restituit. ῞Οτι δὲ βασιλεὺς ἦν, οὐκ ἐψεύδετο. Sumptum id ex Arrian., I. c. § 3, ubi hæc sunt, Αλλ' ἐμοὶ Πτολεμαϊός τε καὶ Ἀριστόβουλος πιστά τεροι ἔδοξαν ἐς τὴν ἀφήγησιν· ὁ μὲν, ὅτι συνεστρά τευσε βασιλεί Αλεξάνδρῳ, Ἀριστόβουλος, Πτολε μαῖος δὲ, πρὸς τῷ ξυστρατεύσαι ὅτι καὶ αὐτῷ βασιλεῖ ὄντι αἰσχρότερον ἢ τῷ ἄλλῳ ψεύσασθαι ἦν· ἄμφω δὲ, ὅτι τετελευτηκότος ἤδη ᾿Αλεξάνδρου ξυγγράφουσιν αὐτοῖς ἥ τε ἀνάγκη καὶ ὁ μισθὸς τοῦ ἄλλως τι ἢ ὡς συνηνέχθη ξυγγράψαι ἀπῆν. - Pro συνέγραψεν Venet. dal συνέγραφεν. At Par. et Vat. exhibent ξυνέγραφεν, unde et hic legendum videtur ξυν έγραψεν. CAP. XVI. Ανὴρ Μακεδών. • De hac historia altum apud Alexandri gestorum scriptores silentium. So lus eam delibat in Theseo Plutarch. [c. 5]: Τοῦτο δὲ ἀμέλει καὶ ᾿Αλέξανδρον τὸν Μακεδόνα εννοήσαντά φασι προστάξαι τοῖς στρατηγοίς ξυρεῖν τὰ γένεια τῶν Μακεδόνων, ὡς λαβὴν ταύτην ἐν ταῖς μάχαις οὖσαν προχειροτάτην.» Ρετον. Adde Plutarch. Apophthegm. regg. et imperalt., p. 180 B, et PoIyan. Strategem. iv, 3, 2. - Mox Par. AB, Flor. B, Barb., Mon. D. et Rehd. cum Turneb. Lectt. Varr. pro ἀνεικώς vitiose scribunt ἀνείκων. Par. habet ἀνείκων, ὡς pro ων superscrip. Μon. ἀνείκων, η pro ει superscr. Mon. ACE, Par. C, Vat. et Veneti omnes ἀνήχων, itemque a sec. n. Flor. A. Noster c. 13, p. 77, Οὐκοῦν οἰκέται κἀμοι καὶ συχνοῖς ἄλλοις εἰσὶν ἐν ἄστει Σκύθαι καὶ Σκυθι κῶς ἀνεικότες τὰς κόμας, ubi vid. Adnotat. Deinceps Veneti AC præbeut ἐς pro εἰς. Τὸ ante περιτο τὸν Mon. ACE cum Par. om. Non male; articulus enim in hac similibusque locutionibus abesse eliam potest. V. Ellendt. ad Arrian. Expedit. Alex., t. 1, p. 9. Sed præferenda vulgata, quod patet ex infra ad c. 18, p. 82 A, positis. In Flor. καθειχώς perperam mutatum in καθηκώς. Atticista ap. Angel. Maium L. IV, p, 524, Αντὶ τοῦ εἰπεῖν εἰς μήκος ἐκτεταμένον ἔχει τὸ γένειον, καθεικὼς τὸ γέν νειον λέγουσι. Φέρεσθαι est ferri, i. e. ruere cum inpels. Vid. Wyttenbach. ad Plutarch. Opp. Mor., ι..I, p. 415. Συμφρονήσας δέ. Rehd. a m. pr. videtur habuisse συμφρων σας. Postea tamen corr. o. Pro δὲ Mon. legit δ. Proxime idcm liber scribit ἐν δει νοις pro ἐν δεινῷ. Γέρον - ἐκεῖνο. Scutum illud, i. e. scutum Persis proprium, de quo vid. Sturz. Lexic. Xenoph., t. 1, p. 580 sq. Εκείνο (Venet. ἐκείνῳ) Pelavins non expressit. Tum Mon. ἀφήσι (sic) a pr. m. lu seqq. post ὡς οὐχ ἱκανὰ ταῦτα intell. Εντα. Vid. Ast. ad Polit., p. 556, et Protag. p. 90 sq., et 566. Τῷ Μακεδόνι. Articulum Mon. om. Αττει δὲ ἐμόσε. Hon. ΑΕ άττει. De verbo άττειν vid. ad Οr. de regn., p. 222 sq. Similes locutiones sunt ομόσε ἔρχεσθαι, ἰέναι, φέρεσθαι (vid. Ruhnken. ad Time. p. 160, ed. Koch. Lexic. Be noph., t. III, p. 284), xwpelv (vid. Synes. ep. 73, p. 220; ep. 125, p. 261; ep. 130, p. 265; ep. 140,

276; coll. Boissonad. ad Philostrat., p. 610, et F. Hermann. ad Luciani libell. Quomodo histor. conser. oport., p. 187 et 189. Φθάσας εἴσω τῶν τοῦ πολεμίου όπλων γενέσθαι. Ερ. 104, p. 245, Καὶ σπεύδουσιν εἴσω τῶν ὅπλων γενέσθαι. Mic infr. c. 21, p. 84, Εἴσω τοῦ τείχους τῶν ὁμοφύλων. Εp. 72, p. 219, Μένειν εἴσω τῶν περιβόλων τῶν ἱερῶν. Εp. 67, p. 214, Τ εἴσω γενέσθαι τῶν νόμων εὐαγγελικών. Εp. 72, 219, Κἂν μὲν — εἴσω μένῃς τῶν ὅρων, ού; ἔθου. Ep. 83, p. 229, Σs sival anasts apertis slow. Or. de regn., p. 6, "Ην μὴ παρὰ φιλοσοφίας εἴσω των τῆς ἀρετῆς ἔρων φυλάττηται. liorat. sal. I, 1, 4950, Intra naturæ fines viventi. Λαμβάνεται τοῦ πώγωνος, κ. τ. λ. De ver borum λαμβάνεσθαι εἰ ἐπιλαμβάνεσθαι cum genitivo constructione vid. Hemsterhus. Anecdott., 1. ], p. 135 sq.; Ileindorf. ad Plat. Protag., p. 60%; Ast. ad eumdem dialog., p. 177, et mea ad Nostri Or. de regn., p. 307. Cf. infr. c. 18, p. 81 et 82; ep. 4, p. 165 et sq.; ep. 66, p. 207; ep. 67, p. 243. Οὕτως καταβάλλει. Pro vulg. οὕτω ex Hon. A, Par. C, Vat. et Venet. receptum oɔ̃zwę, quod ante consonantem tuparize); poni solet. Vid. Weisk. ad Longin., p. 347 seq.; Frotscher. ad Xenoph. Hieron... p. 9 sq; Borneman. ad Xenoph. Anab., 1, 1, 10, p. 7; et Schæfer. Apparat. crit. et exeget. ad Demosth., t. I, p. 207; coll. Adnotat. ad c. 20, p. 83. Alxny ixovoç. De regno, c. 26, p. 48, Sixry Θεοῦ, Εp. 104, p. 246, Δίκην ἀρουραίου μυός. Plato De legg., p. 705 E, Cluny T. Lucian. Demosth. Enc., c. 31, vol. IX, p. 159, Aixŋy twv dilAlfawy. Cf. Hermann. ad Viger. De idiot. I. Gr. p. 701, Blomfield. Glossar. ad Eschyl. Agamemn., v. 3. Post genitivum ponitur 6'xry a Niceph. Greg. Præfat. ad Synes.” De insomn., p. 553, Ζιζανίων δίκην. Tor dxvážny σzaσdμeroç. Stricto acinace, 8. gladio Persico. Vid. Lambin. ad Horat., od. 1, 27, 5, Lex. Xenoph. t. 1, p. 99 sq. Verbo medio onäoðat activam inesse notionem monuit Behr. ad Plutarch. Alcib., p. 265, et Philopcem., p. 26; cf. etiam Fischer. ad Xenoph. Cyrop., p. 490, el Sturz. Lex. Xenoph., t. IV, p. 69. Eodem modo Synes. De Provid., p. 118, Την κυπίδα σπασάμενος. Εp. 4, p. 162, Τὸ ξίφος σπασάμενος. S. Marc. χιν, 47, Σπατάμενος thy Hazaipay. Add. Xenoph. Ephes. Iv, 5, p. 82, et Eustath. Hysm. vin, p. 278. Εἶδε δή τις καὶ ἕτερος Πέρσης. Mon. δὲ pro 6. Idem liber cum Venet. xat om. Sic Noster c. 6, init. Μηδ' εἴ τις ἕτερος γόης καὶ περιττός ' τα δαιμόνια. De insomn., p. 140, Καὶ εἰ δή τις ἔτερος ελευθερίᾳ κατὰ τὸ καρτερὸν ἐπεχείρησε. Sed vulgata firmatur simili loco in Dion., p. 41, Ei 8¿ τις καὶ ἕτερος σοφιστὴς ἦν εὔπορος, κ. τ. λ. - Paulo inferius Mon. librarii errore mutile habet &) (in fin. lin.) άλλον. Deinceps Mon. ἀπολαβόντες κοι μήτην, alio ordine. Mox idem πεδίον ita, ut e a in. sec. in ras. positum sit. Fuit, opinor, a pr. m. Radiov, qua confusione in libris Mss. nil frequentius est. Vid. Jacobs. ad Achill. Tat., p. 714, 731 et 750 sq., necnon ad Philostrat. Sen. Imagg. p. 475; item peccavit librarius codicis Mon. 87, in nostri Catastas. 1, p. 300 et 302. Deinde in Mon. ἐδίωκον ex ἐδίωκεν corr. Παρῄει γὰρ, ὥσπερ σύνθημα. Mon. BD Tapein, permutatione haud infrequenti. Cf. Boissonad. Anecd. Gr., vol. V, p. 33; Xenoph. Anab. νι, 5, 25, Σύνθημα παρῄει. De voc. σύνθημα, Parole, vid. Lex. Xenoph., t. IV, p. 186. Noster De Provid. p. 117: Φυγῇ φεύγοντες ὑπὸ σύνθημα κοινὸν ἀνεχώρουν του άστεος. De significationibus vocis usos egit Blomfield. in Glossar. ad Eschyl. Agamemn. v. 9. Cf. etiam Adnotat. ad Or. de regn., p. 219. Evrtecayµéror disjsirer. Mon. איון ταγμένον. Pro διέμεινεν Petavius in utraque edit, invitis omnibus codd. atque edit. Turneb., tacite dedit διέμενεν. 'Er zobtw. Barb. Ey touto (sic). 'Azopia ourelysto. De Provid., p. 35: Λιθάργω συνείχετο. Ibid., p. 104, εγρηγόρσει την elyet. Themist. Or. XXI, p. 243 "A.: & ow ÉXITE Ún³ Báµbou;. Cf. Heindorf. ad Piat. Søpkist., p. 346, Bahr. ad Plutarch. Pyrrh., p. 185, Ellendt ad Arrian. De expedit. Alex., t. 11, p. 196 et 334, et Beving. Emendatt. in Synes., p. 11, in Nove. Annal. philolog. et pædag. Suppl. 1, 4, 1852, p. 620 infr. Proxime pronasμvor; Par. Get Mon.C scribunt. otvo,male. Deinde Venet.C alayed; pro sixpac 'Ανέλυσεν ἐπὶ Κιλικίας. De usu preposi tionis ènt cum genitivo post verba motus juncta vid. Locella ad Xenoph. Ephes. p. 206, Jaculis. ad Antholog. Gr. t. X, p. 102, et t. XII, p. 6, Ellendi ad Arrian., t. I, p. 410. Ita et Plutarch. Vit. Prlopid., c. 47: 'Ανεχώρησαν επ' οίκον μέγα φρονούν TE. Tum Barb. a m. pr. xoia, a sex. nAuxias habet. Τριχομαχία κεκρατημένος. Μon. Η τριχο μανία, τριχομαχία supersc. Mon. τριχομανία γε prima manu scripto supra v, ut fiat payla. Mon. Din lexlo τριχομανίξ., in marg. lanen τριχομαχία. Cam vulg. p:youavia (Mon. scribit piquevia) conspirat Mon. A, sedy a m. sec. in ras. corr. Tplxopaxiz, a me receptum, conjecerat jam Piersonna ad Moer. Attic., p. 407. pp., Νυνὶ δὲ μοιρίδιον γὰρ ἦν ήδη. In libris Mon. ACE et Rehd. sicut in editt. post vel it com mate distinguitur. Sed tu pone semicolon, verba illa cum iis, quæ parenthesin excipiunt, conjungens, nisi forte scribendum sit viv & paper (uno tenore. Vid. Ast. ad Plat. Prolag., p. 39, sq.; Engelhardt. ad Plat. Apolog., p. 290, sq. Matthie Gramm. Gr., p. 1216), aut, si mavis, vv cum vův 6, non vuvì &è, si sequatur yàp in camtiato interposito, usurpari soleat (vid. Schaler. Apparat, crit. et exeget. ad Demosth. L. 1, p. 197), et voculæ vùv atque vovi in Codd. interdum confu se reperiantur (vid. Schneider. ad Plat. Civil., 1. l, p. 71). Cornarios vertit: Nunc autem: cral cuin jam fatum quod Achemenida Heraclidis de sceptris cessuri essent: cito intellecto periculo jubet e receptui canere. PETAVIUS: Verum ut erat in fatis, Heraclidis Achæmenidas sceptris imperii censure, classico receptui cani jubet. Vitiose Barb. et Ve net. exhibent νυνί δέ μοι βάδιον γάρ. Deinde Barb. ἣν ἤδη τῆς ἠρακλ. Par. Αν κα ἦν Flor. hôn (sic, ab end. m.). Venet bằng c Tois Hpaxiɛ(daiç. 1. c. Alexandro, qui paternum genus ab Hercule deduxit (vid. Plutarch. Vit. Alex. M., c. 2, et Arrian. Expedit. Alesandr IV, 10 et 11). Tum Rehd. et Mon. corrupta μενίδας habent pro Αχαιμενίδης, quod idem es atque τὸν Περσών βασιλέα. Persarum enim re bus quippe qui omnes usque ad Darium ab Acha mene, Persei et Andromedæ filio ac priman Persarum rege, descenderint, cognomen fuisse Acheme nidas satis notum est. Vid. Herodot, v, 11, Ebique Wesseling. et Schweighäus., itemque 1, 125; d. Plat. Alcib. I, p. 120, E. et Olympiodor. Comment ed. Creuz., p. 151. Interdumi auteni non solum Persarum reges, sed etiam Perse ab auctoribes recentioris ætatis Achæmenida vocantur. Landal hunc locum Thomas Mag., p. 711, uli observal: Τοὺς Πέρσας οἱ ὕστερον καὶ Μήδους καὶ Ἄρχες δας καὶ ᾿Αχαιμενίδας λέγουσι. De construct verbi napaɣwosiy vid. ad c. 5, p. GN. Συνείς τι του δεινοῦ. Mendose Barb. Fr είστησε. Flor. συνεὶς TOŬ BELVOÙ (sic, varvo zre tie post ras. relicto). Mon. BD t om. Vid. Nat. thi Gramm. Gr. p. 658, § 348. In proximus Par

NOTÆ. et Mon. AE cum Venet. præbent tò ávaxàŋTixby tñea. Sic Noster ep. 104, p. 245, to xsAEUTTIXOV 4x21. Cf. Lamb. Bos. Ellipss. p. 272. Sed omittitur quoque articulus, velut ap. Long. p. 67 Schaef.: Εσύρισε – ἀνακλητικόν, ὡς ἐπιζητῶν, εἰ ρ. 121: Μετ' ὀλίγον ανακλητικὸν ἐφθέγξατο. Add. Julian, or. v, p. 169 C., Chariton. VI, 5, 8, et vin, 2, 14. De hac locutione plura congessit Gataker. ad Marc. Antonin. p. 74. Καθίσας ἐν καλῷ τὸν στρατόν. De verbo xact cum accusandi casu constructo vid. Jacobs. ad Achill. Tat. p. 409. 'Ev xali idem est, quod xalios, commode, vid. Boissonad. ad Philostrat. p. 312, Ast. ad Plat. Polit., p. 596; Jacobs. ad Achill. Tat. p. 791. Noster c. 13, p. 77, Ev xadi τοῦ θεάτρου καθιζησόμεθα. Alciphr. Ep. m, 20, init., Αγει μέ τις εἰς τὸ θέατρον, καὶ καθίσας ἐν καλῷ, διαφόροις εψυχαγώγει θεωρίαις. In seqq. Rehd. a m. pr. exhibebat aurou. Post vero correctum aðT. Articulum ante xoupśxg idem liber in ras. scriptum offert. (6€) Αναπεισθέντες. Barb. ἀναπισθέντες. Mon. Ο αναπετασθέντες. Deinde Barb. πανδημεί (sic). Rehd. in contextu navonui, in marg. ab al. m. navôŋuɛi. Vid. ad c. 15, 79. B. Mox Mon. Súprav, ex 7 correcto. Cf. ad c. 7, c. fin. De re vid. Wyttenbach. ad Plut. Opp. mor. t. II, p. 340. Safely C. Mon. scribit on, non male quidein; sed vulgata tamen minime sollicitanda, cum nonnunquam pro & vel ou poni soleat. Mox Flor. Bet Mon. pro obxéti dant oʊx ěti. Deinde idem liber Flor. atque Venet. xar' ¿dmíða; tò payμa Expηse, ordine inverso. Vitiose Barb. ἐχώρηται. Paulo post in eodem libro est ἐκρίναντο (corrector, Expivovto). CAP. XVII. Εἰ μή γε τῶν βρεφῶν εἰσὶ μορμολύκεια. Mon. Dal uns, male. De formula si uh ye, nisi forte, vernac, wenn nicht etwa, vid. Fritsch. ad Lucian. Deorr. Dialogg., p. 57. Cornarius vertit: Coma itaque neque facit reverendos,neque ostendit, nisi sane infantium est terriculum. Sed non est, quod corrigas tort. Eist enim pendet a vocabulo &v0púxous, quod intelligendum est ad verba ποιεί φοβερούς ει δείκνυσιν. Recte igitur Petavius: Quamobrem coma ipsa neque terribiles ut sint, neque ut videantur, facit, nisi infantium forte spectra terriculaque esse velint. Cf. Held. ad Plut. Emil. Paul., p. 279 seq. Pro vulg. Hoppoxia auctoritate codicum Flor. B, quinque Monacc., Par. CD, Vat., Venet. et Rehd. scripsi pappoxia. Deh. v. vid. Ruhnken. ad Timæ., p. 151 sq. ed. Koch., et Fischer. ad Plat. Phædon., p. 322. 'Erel-18. Siquidem. Vid. Jacob. ad Luclan. Torar. p. 160. Cf. Nostrum in seqq. Mox in Barb. legitur παρακειμένους πιο περίκειν, de qua permutatione vid. Adnotat. ad c. 7, p. 70. De locutione κράνη περικείσθαι nuper exposuit C. F. Hermannus ad Luciani libell. Quomodo histor. conscr. oport., p. 150 sq. Τὸ δὲ κράνος οὐδὲν ἄλ' ή χαλκοῦν xparlor iccir. Vulg. ovo. Illud, quod habet quidem Rehd. liber, invito me irrepsit. Scrib. potius c. codd. Par. ACD, Flor. AB, Mon. ABCD et Vat. oškv áàà' §. Vid. Ast. ad Plat. Legg. p. 359, el ad Protag. p. 196, Bremi ad Demosth. Oratt. selectt., sect. 1, p. 66, et Jacobs. ad Ælian. p. 498. Vitiose Barb. 22. Cf. infra c. 22, p. 85. Pro Xxxv Mon. habet xalxo», quod æque probatur. Vid. Matthiæ Gramm. Gr., §. 374. b. Noster De Regn. c. 18 fin., μετὰ χιτῶνας φαύλων ἐρίων καὶ v. Longus p. 5 ed. Schæf., xexósuntal (sc. Mt Miτυλήνη) γεφύραις ξεστοῦ καὶ λευκοῦ λίθου. ἵππων Οριξὶν ἐν σκευάζονται. Hoc verbum, Juod proprie significat amicire, vestire, illustrant Marklandus ad Max. Tyr. xv, 2, p. 677, et Villoisonus ad Long. p. 294 sq. Οἷς μὲν ὑπῆρξαν ἀμφιέσασθαι κράνος. Patrol, Gr. LXVI. In Pseudo-Petav. excidit µév. 'Yñpēɛv suppeditarunt codd. omnes, præter Rehd. et Mon. E, qui cum editis exhibent pv. Noster c. 5 fin., ἀνθρώπων δὲ, οἷς ὑπῆρξεν εὐμοιρῆσαι τὴν ἀποδο λὴν τῶν τριχῶν, φαλακρὸς ἂν εἴη τῶν ἐπὶ γῆς τὸ Battatov. Eodem loquendi modo utitur noster c. 24, p. 87, μακαρίσαι δὲ, οἷς ὑπάρχει μηδὲ δεῖσθαι κουρέως. Εp. 18, p. 174: Τῷ δὲ ὑπάρχει συγγενεί τε εἶναι τοῦ μακαρίτου Θεοδώρου σφόδρα διὰ μνή μης ἡμῖν ἀνδρὸς γενομένου, καὶ μηδὲν ἀμελεῖσθαι (as, quod subsequitur in editt. Ald., Turneb. ac Morell., item in codd. Guelf. et Mon. 476, in quo posteriore a m. sec. superscriptum est [Lips. habet alou], Petavius merito seclusit, assentientibus codicibus Heidelberg, atque Monacc. 50 et 490) napà τῶν τῇδε τα πρώτα παρά Εχόντων ἐν τῷ πολιτεύεσθαι. Ep. 42, p. 181: Ἐκ μιας οὖν προσοχῆς ὑπάρξει σοὶ καμοὶ καὶ τοῖς νόμοις χαρίσασθαι. Ερ. 151, ρ. 266. Τούς γεωμετρικούς όρους ἀληθεστάτους ήγου, ὅτε γε καὶ ταῖς ἄλλαις επιστήμαις ὑπάρχει σεμνύ Vestat, x. t. λ. Vid. etiam Heindorf. ad Plat. Phœdon. p. 108, Creuzer. ad Plotin. De Pulcr. p. 312 sq., el Reynders ad Plat. Sympos., p. 142. φιέσασθαι κράνος. Noster De Provid., p. 10: ὥσπερ ἐσθῆτας ἔστιν αὐτοὺς (sc. βίους) ἀμφιέσασθαι καὶ μεταμφιέσασθαι, ubi Pa αμφιάσασθαι καὶ μεταμφιάσασθαι (ab ἀμφιάζεσθαι. Vid. Αbresch. et Boissonad. ad Aristænet. p. 511); Pb áµprácaoba, καὶ μεταμφιάσασθαι, & supra & scripto. Similiter Noster ibid. paulo superius: alosplous (sc. Blous) & EwOsy nɛpixɛiμɛða. Cf. Gatak. ad Marc. Antouin. p. 358, 1. C. Ισασι περὶ τοῦ σχήματος. Periphrastice posuit pro sas: qua. Vid. Adnotat. ad c. 4. Διδακτέον δἂν εἴη. Barb. διδακταίον γάρ, d'àv loco yàp supersc. Deinde ante tous obx sidóta; Vat. inserit xal. Abest a Mon. artic. TOÙS, qui omitti etiam potest. Noster infr. p. 81: Holiv ἄν οἶμαι τὸν λέγοντα παρὰ τοῖς εἰδόσιν ὀφλῆσαι και ταγέλων. Ερ. 57, p. 196: Λέγω δὲ ἐν εἰδόσι. Cataείας., p. 505, Έν εἰδόσιν ολοφυρόμενος την καταδε 67μévy sŮyéveĽav. Cf. Segaar. ad Clem. Alex. Quis dives salutem consequi possit, p. 202 sq., Blomfield. Glossár. in Eschyl. Agamemn., v. 1373. Pro όπισθεν (vitiose Mon. όπισθεν) Mon. una cum Rehd. scribit bote, qua de forma vid. Lobeck. ad Phrynich., p. 284 sq., et qui nuper de hac varietate copiose accurateque exposuit v. cl. Schneider. ad Plat. Cirit., t. I, p. 424 sqq. Cf. ad c. 1, p. 63, et ad c. 18, p. 81, et 82. Deinceps Mon. BD om. exɛvá Covat. Pro vulg. oroidov ex Par. et Vat. dedi. De utraque voce vid. Jacobs. ad Achill. Tat., p. 596 sq., et Ellendt. ad Arrian., t. II, p. 154. In Mon. perperam legitur διατεθήσεις. Μοr Mon.: vocis πίλου & corr. in ras. habet. "Exovσa 8è, &σxep Exet. Similiter Ep. 455, p. 293, Пlabousa & minovosv. De regn., c. 10, p. 17, fin., Πράττει γάρ, ὅ τι ἂν πράττῃ, δεδογμένα απα σε τοῖς μέρεσι τῆς ψυχῆς πράττων. Εpist. 57, p. 197, οι γὰρ ὑπηρέται φύσει μὲν εἰσιν οίτινές εἰσι. Plura de hoc loquendi usu collegerunt exempla Lenting. Animadverss. critt. in Euripid. in Novis Actis litterarr. Soc. Rheno-Traj., t. 1, p. 16 sq. et Fritzsch. Quæstt. Lucian., p. 159 sq. Όσα στρατιώταις περίκειται. Flor. AB opatiwen. Barb. a m. pr. napáxeitai, corr. Lamen a m. rec. περίκειται. 'Αναθαρσῆσαι τοὺς Τρώας. Μon. έναθαμβήσαι. Barb. ἀναθαρσίσθαι (sic). De re vid. H. XVI, 69 sq. Mox Flor. male scribit tupouuévny, de qua confusione cf. Boissonad. ad Cratet. Cynic. Ep. 23, in Notices et Extraits des mss. de la Diblioth. du Roi, t. XI, p. n, p. 45. Pro adбny Mon. babet σώβην. -Atqui Claudianus de Achillis coma loquens in Epithal. Honor. et Mar., territos ait Achillis coma fuisse (v. 18 sq.]:

et mox, quos horruit Ide, Thessalico roseos pectebat pectine crines. Sic enim legendum, non ut in vulgatis. Idem, in duobus MS. reperi. [Conf. Barth. Adversarr. L. XVII, c. 14, p. 878.]. PETAV. Λεύσσουσι μέτωπον. Ita soli Mon. A, Par. et Vat. cum editis; at Par. ABD, Florr. AB, Barb., Monacc. BCDE, Veneti atque Rehd. dant AEúsous, quod non probatur. Vid. Heyn. ad II. 1. c. tom. VII, p. 150 et 163; Boissonad. ad Nicet. Eug. p. 302; Buttmann. Gramm. Gr. ampl. t. I, 384., Bachmann. ad Lycophr. Alex. v. 52, 86, 216, 990 et 318. Inverso ordine Mon. BD et Venet. BC scribunt eÚσous xópulo;. Pro vulg. pé:O)π2, quod exstat in Barb. et Rehd., e Par. AC, Florr. AB, Monacc. ABCD, Vat. et Venetis BC restitui, duce Homero II. XVI, 70, ptov. Venet. pεzwrx, Mon. E, µ¿wrz (sic), in utroque ov suprascribitur litteræ a; deinde in Barb. Eyyubat pro Eyyub. Homericum versum respexit quoque Themistius Or. XIV, p. 181, C. Τὸ γὰρ ἀποστίλβον ad c. 7, p. 71. αὐτὸ τοῦτο. Vid. El Sε Agulleve εnópa. Mon. 6'. De apodosi suppressa vid. ad c. 6, p. 129. Οξύρροπος ἦν εἰς ὀργήν. Rehd. a m. pr. exhibebat ponos. Post vero p duplicatum. Nicephor. Greg. Plat. Theælet. p. 144, mpę tà; ápɣás öƐúpšomoi els Præfat. ad Synes. de Insomn. 355, προς κακίαν ὀξύῤῥοποι. De re cf. Horat. Lip. ad Pison., v. 121. Tum Mon. C. om. hv. Verbum xwpɛiv accusativo junctum attigi jam supra ad Aratsir. Par. A, Mon. BD et Vat. dant àva57v. Mon. Cvv, suprascripto Eiv. In Flor. ἀναζην mutatum in ἀναζειν. De hac confusione facillima, item de metaphorico usu verbi ávačev vid. Porson. ad Euripid. Hec., v. 1038, p. 75 ed. Schafer. noviss., Blomfield. Glossar. ad Æschyl. Prometh., v. 378; Jacobs. ad Achill. Tat., p. 774, et Beving. Emendatt. in Synes. P. I, in Novv. Annall. philolog. et pædagog., Suppl. 1,3, 1832, p. 346. Exemplis ab bis viris doctissimis prolatis addendus est Gregorius Nyss., t. I, p. 396, ex emendatione Cl. Boissonadii(Anecdott. Græcc., vol IV, p. 85): 'H µèv yàp αἰδὼς ἐρυθήματι μόνῳ ἐπισημαίνεται, συμπαθόντος πως τῇ ψυχῇ τοῦ σώματος κατά τινα φυσικὴν συνδιάθε σιν καὶ τοῦ περὶ καρδίαν θερμοῦ πρὸς τὴν ἐπιφά νειαν τῆς ὄψεως ἀναζέσαντος. Eodem modo simplex verb. lv legitur Jamblichi Protrept., p. 336 ed. Kiessl.: ζεῖ γὰρ ὁ θυμός, ὥσπερ λέβης πυρ. θαλπόμενος. Proprio autem sensu verbum αναζείν occurrit supra c. 13. In seqq. pro vulg. the xapôlaç cum codd. meis omnibus scripsi thy xapolav, idemque conjecerat Bevingius l. c. Ὥσπερ οὐκ ἐπαινεῖται. Mon. όπερ, ὡς litteræ suprascripto. Mox Barb. napà xhy, post vero corr. reply. Οὐδὲ περὶ σῶμα ἡ κόμη τῶν θαυμαστῶν. Libri scripti et editi xóun. Articulum, quem de meo addidi, poscunt verba prægressa 6 Ouμos. Cornarius vertit Verum quemadmodum non laudatur propter Achillem animæ ira, sic neque circa corpus coma admirationi est. Petavius: Sed ut Achillis causa nemo est, cui animi furor probetur, sic neque clarissimorum virorum in corpore est coma laudabilis. Jo. Luzac. Lectt. Alt., p. 259: At vero, sicuti propter Achillem non laudatur iræ impotens animus, sic neque propter corpus laudatur coma virorum quos admiramur. Unde apparet Cornárium ad verba zov θαυμαστῶν supplevisse εστί, Petavium autem et Luzacium ex antecedentibus repetiisse ėnaiveĭtal, Intellig. potius di' zúróv. Φίναι. Rehd. φύναι. Γνώμην ἀποφαίνομαι. Sententiam meam declaro (vid. Heindorf. ad Plat. Gorg., p. 67, Lex, Xenoph., Behr. ad Plutarch. Pyrrh., p. 161; Ast. ad Plat. Gorg., p. 154 sq. coll. Demosth. Philipp.. init.). F'viper, in hac similibusque locutionibus sine articulo usurpari annotavit Krügerus ad Xenoph. Exped. Cyr. 1, 6, 9, p. 53. Omisso vocabulo ry verbo amopalvopas utitur Noster infr., p. 31. In seqq. Flor. particulam &v, quam Venet. Comit tit, inter versus a sec. m. additam habet. Par. scribit aůzdy v inverso ordine. Néos &r. Mon. véwę. Deinde pro žposyć. Tw; Mon. BD præbent auwoyés, de qua varietate vid. Ast. ad Plat. Protag., p. 91, et Phædr., p. 227, nec non C. E. Chr. Schneider. ad Plat. Ciritel., vol. I, p. 112 seq.; eodemque modo scribunt fibri Monacc. 29, 87 et 481 in Dion., p. 59, ubi vulg. est πρὶν ἀμωσγέπως εμφορηθῆναι ρητορικής και Tofws. Rehd. post h. voc. distinctionis notulam habet. Ἰατρικῆς τε καὶ μουσικῆς ἤπτετε. De locutione vid. ad c. 11, fin.; de ipsa re ad c. 12, p. 76. Πρὸς ἃς εἶχε -, δυσχερῶ, εἶχεν. Mon. προς &a, &; superser. Sic cum;" et accusativo etiam verbum δυσχεραίνειν et similia construunur (vid. Maxim. Tyr. ix, 2, 95; Synes. De Prov., p. 115). Cum accusativo sine præpositione legitur bus palvety in Nostri Dion., p. 59; De insomn., p. 139, ep. 124, p. 260, et Serm. ad Pæon., p. 308. Eodem verbo cum præpositione int et dativo adjuncto uti tur noster Or. de regn., c. 2, p. 2, ad quem locum vid. quæ annotavi, p. 433; cum simplice autem dativo ibid., c. 3, p. 4; item Julian. Nisopog., 338 et 346. Cf. Hess. Observaut, critt. in Plutarch. Timol., p. 53 sqq.; Bæhr. ad Plutarch. Philopem., p. 63 sq., Ileld. ad Plut. Vit. Tim., p. 376. - Prexime Barb. latpols, ispol; supersc. Venet. Check. In Mon. ἱεροῖς corr. ἐξ ἱερός. Pro fρίας Venet. dat hpsios. In Vat. exstat gloss. interlinear. w ταφίας. Tum Μon. habet ἀπέρξασθαι (εἰς) & 5perse. loc. E. Par. ȧprážasðat, et à corr. m. ¿nápžaodai. De re vid. Il. xxm, 141 sqq. Επεί τοι καὶ Σωκράτην. De επεί τοι καὶ vid. ad c. 3, ôn • Plutarch. Περὶ τῆς κακοηθ. 'Hood, t. II, p. 856 ed. Fref.; t. IV, p. 205 sq. Wyttenb., Εγγὺς δὲ τούτων εἰσὶν οἱ τοῖς φύγεις ἐπαίνους τινὰς παρατιθέντες, ὡς ἐπὶ Σωκράτης Αριστόξενος, ἀπαίδευτον, καὶ ἀμαθῆ, καὶ ἀκόμα στὸν εἰπὼν ἐπήνεγκεν, ἀδικία δ' οὐ προσήν. Neque Socratis tantum, sed et Platonis obtrectator fuis. Laërtius in Vita Democr., 1. 1x, segm. 40, t. 1, p. 571. Vid. Luzac. Lect. Att., p. 242, not., et Platonis 1. m, segm. 37, t. c., p. 186. Quem eumdem et musicum illum celeberrimum fuisse arbitror, de quo Gellius lib. IV. cap. 11, et Suidas (v. 'Apoth EVO]. PETAV. Vid. Mahne Diatrib. de Aristoseno, philosopho Peripatetico, in Thesaur. crit. nov., 1.1, p. 58 sqq., et Luzac. Lecit. Att., p. 244 sqq. et 290 sq. Ὡς φύσει γεγόνει τραχὺς [εἰς] ὀργήν. Ρτο vulg. Yerovo e Par. C, Vat., Venet. et Mon. recepi yeyeva. Rehd. exhibet yɛyóvɛ a pr. m., cor. ot secunda. Mon. ¿yɛyóvet. Venet. 7. Confusio hæc sane facillima, cum es in codd. per compendiura sic scribi soleat, ut simile sit so la Mon. est yeyova. Mahne V. Cl. 1. c. dedit yiyon, Cæterum omissi augmenti exempla babes etiam Nostri ep. 8, p. 169, yɛyóvɛɛɛv, ubi cod. Lips. EYEYóveμey, Heidelb. autem et Mon. 490, yeyovery præbent. Ep. 55, p. 190, mentorum. Ep. 95, p. 255, . Ep. 67, p. 213, cod. Lips. pro valg ἐπεποίητο optime scribit πεποίητο (cf. Ellend. ad Arrian. De expedit. Alex., 1. 1, p. 315). Ep. 129. p. 261, ysypanxst. Ep. 67, p. 211, vulgo legitur &to. Scrib. sine hæsitatione auctoritate Codicum Guelf., Lips. et Mon. 476, 481 et 515, 66x=0. Restituenda eadem lectio e codd. Guelf. Lips. atque Mon. 50, 476 et 481. in cp. 76, p. 2. Add. Hemsterhus. et Locella ad Xenoph. Ephes, p. 196, Boissonad. ad Eunap., p. 304, et Aristarvel,

545, idemque in Notices et Extraits des mss. de la Biblioth. du Roi, t. XI, P. 1, p. 71 et 154: item in Anecdott. Gr., vol IV, p. 357; Jacob. ad Lucian. Tox., p. 68, Matthiæ Gramm. Gr., § 165, p. 301, Ellendt ad Arrian. De expedit. Alex., t. 1, p. 264 sq. et 284; Jacobs. ad Ælian, p. 56. Præpositionem ante 6pyfy, a Par. AB, Flor. AB, Barb. et Mon. BD. omissam, uncis inclusi, ut minime necessariam. Sic Plutarch. Vit. Poplic., c. 3, &rpento; avtp xal spaxus 6pyhy. Aristoph. Equit., v. 41, ἄγροικος ὀργήν, ubi schol. Herodot. I, 75, ὀργὴν axco, ubi vid. Interpretes, v, 124, Juxhy oux áxpo;. Conf. Wesseling. VII, 5, åpeτhy ǎxon. Add. Bæhr. ad Plutarch. Pyrrh., p. 162. Mox Barb. vitiose xpaTofŋ. Διὰ πάσης ἀσχημοσύνης εβάδιζεν. Ita De insomn., p. 153. Διὰ πάντων ιέναι φαύλων τε καὶ σπουδαίων. Εp. 44, p. 185, Διὰ πάσης ἐλθεῖν βασάνου. Ερ. 67, p. 208. Διὰ πάσης ἦλθον ἐν λόγοις ὁδοῦ. Cf. Valckenaer. ad Euripid. Phæniss., v. 482, Brunck. ad Sophocl. OEdip. Tyr., v. 773, Matthæi Novv, ex Jo. Chrysost. Eclogg., p. 450 sq., Heindorf. ad Plat. Gorg., p. 512. Οὐδὲ Σωκράτης πω τότε. Par. et Barb. πώποτε. Μοι. et Rehd. του τότε corr. m. Pro είκοσιν Non. vitiose είσιν. Deinde Hon. ἔτι pro ἔτη. Barb. ἐτῶν, ἔτη superscr. Mon. ἐτῶν. Laudat Pelavius Plat. Parmenid., p. 127, et Theætet., p. 483. Cf. Ast. in libro cui titulus est: Platons Leben und Schriften, p. 246 sqq., et Socher. in ejusdem argumenti libro, p. 279 sq. Tà llaraðrata. Vid. Meurs. Panathen., p. I sqq., et Creuzer. Symbol. et Mytholog., t. II, p. 808 sqq. Η ὡς περὶ κομήτου. Mon. ή ώς. Mox Pe tav. 2, mendose molaty pro molúv, et in seqq. Par. τὸν καταγέλων. Nc obróç kʊʊo. In Rehd. primitus fuerat ὡς καὶ οὗτος. Deleta tamen particula καὶ a pr. m. Ὁ τῶν πώποτε περιλοσοφηκότων φαλακρότατος. Epist. 79, p. 227, Πάσης γλυκυθυμίας παρ' ὀντινοῦν τῶν πώποτε πεφιλοσο ηκότων ἀπολελαυχώς. Epist. 57, p. 195, ὡς εἴ γε τοῦτον ἡμῖν εἶναι τῶν παρ' αὐτοῦ πώποτε στρατηγῶν εὐλαβέστα τόν τε καὶ δικαιότατον, ubi legendum videtur τὸν τῶν. Ibid., p. 194, Πρὸς τὴν ἱερωσύνην ἐγὼ παρὰ τοὺς ταώποτε δειλότατος γέγονα. Cl. Wyttenbach. ad Plat. Phædon., p. 335. Dein Par. scribit paraxpó;. De re Hadr. Junius De coma, c. 11, p. 592; præter D. Hieronymum adversus Jovinian., t. IV, p. 1, p. 190 ed. Martianay., qui Socratem recalva fronte depingit, laudavit Varronis dictum in Sexagesi, servatua a Nonnio, v. Ericium et v. Proboscis: tam glaber, quam Socrates, neque nostri h. 1. silentio præterfit. Conf. supra, c. 6 init. 11padraroç. Cf. Elian. V. H. ix, 7, p. 579 et ibi Kuhn. Μη δὴ καταδίκαζε. Non. scribit δέ. Par. et Barb. καταβάδιζε. Deinceps Mon. κώμην. Er ỷ ráp. Rehd. et Mon. yàp abest. Paulo post in Flor. B, loco tou лpóny, perperam scribitur matte per compendiam. Χρώμενος. Flor. χρησάμενος, corr. χρώ. Ad ἀποφαίνῃ intelligendum γνώμην, quod supra monui. 'Nç xår ed ripaç. Mon. dẹ. Kây Mon. a m. sec. in ras. habet. Mon. xav — yɛipa;, ita tamen, ut & mutatum sit in ŋ. Pro xåv Venet. offert xat. Dein Flor. to yhp?. Ἐγὼ δὲ, ὡς – περιέμειναν. Desiderantur hæc in Par. et Barb. Elder rap, eldor. De hac repetitione vid. quæ annotavi ad c. 1. Add. Segaar. ad Clem. Alex. Quis dives salvetur, p. 239. Το συγγενή γεγονέναι θεῶν. To in Mon. el Rehd. in ras. corr. Par. et Veneti AB habent , Par. et Barb. toy, Mon. tv. Florentiņo sec. m. dedit ouɣyɛveis, quod exstat quoque in Venet. BC. Απαξ δὲ εἰρημένον — περὶ τοῦ σχήματος Twr Bewr. Cap. 8, 9 et 10. CAP. XVIII. Ὥσπερ ερμαίου λαβόμενος ἔχῃ. Ita recte Par. AC, Flor. B, Monace. AC, Vat. et Venet. A. Vulgo Eppatov. Mon. punt, ippaion suprascripto Vocabulo Έρμαιον significatur απροσδόκητον κέρδος. Vid. Schol. ad Lucian. Somn., t. I, p. 10 Bip., et Fragment. Lexici Græc. ap. Hermann. De emend. Tat. Græc. Grammat., P. 1, p. 342, 149. Cæterum de h. v. consule Ruhnken. ad Time., p. 102 sq., Fischer. ad Plat. Phædon., p. 448, et Interprett. ad Aristænet. p. 498. Synes. Ep. 101, p. 240, xal ἡμῖν τὸ ἔρμαιον κοίνωσαι. Λαβόμενος in Mon. corr. ex laбov. Post Exn suppl. to.Cf. Or. de regn., 382. In c. 52, p. 57, et Heyler. ad Julian. Ep: i. 1, 197, fragmento versus Homerici, qui exstal cod. Par. BC male habent delova. Aidel. Barb., Monacc. omnes, Vat. et Rehd. diatí. Pro tspátov Monacc. BCD, Par. C, Vat. et Venet. offerunt repµáxiov, quod Barb. a sec. m. habet. Mox in Par. B, Barb., Rehd. et Mon. vitiose scribitur έλκῃς. 'Ezel'µň où Bovlet. Mon. AE, Par. C, Vat. et Venet. præbent où μh, quod prætulerim. Noster in Dion., p. 59, or: col pin diwphwoa ra Alwvo; γράμματα. Post βούλει pro interrogationis signo comma pon. Proxime Mon. AE pro aŭrò suppeditant autó mw;. Bene. De vi particulæ rus vid. Ast. ad Plat. Phædr., p. 291 sq. Mox Mon. trolŋge, as supra & scripto. Στῇ δ' ὅπιθεν. Mon. legit δέ. Tum Venei. 6:0ɛ. Vid. ad c. 17. Mon. roße. Par. C, Venet. AC et Mon.. Vat. önɩodev c. asp. "Onɩobey fuerat a pr. m. etiam in Rehd.; post vero abrasum. Pro nλstwva Par. BC perperam legunt πηλείονα. Er alç. Mon. Evals, et pro Ev: Mon. ¿vi. Tourartior & Bovlet. Flor. A, Par. BD, Barb. et Mon. BD male 3. At Par. AC, Flor. B, Mon. A, Vat. et Veneti AC una cum marg. Monacensis legunt ou, quod æque probum est, ut &, cum vox Evazios modo cum dativo, modo cum genitivo construi soleat. Vid. Fischer. ad Weller. Gramm., t. III, a. p. 396, Lex. Xenoph., 1. II, p. 469, Siebelis. ad Pausan., t. I, p. 107, Matthiæ Gramm. Gr., p. 680, Fortsch. Observatt, critt. in Lys. Oratt., p. 28. Cf. infr. c. 20, p. 84; De regn., c. 11, p. 19; Dion., p. 35. In Mon. exstat of Boùλει, in Venet. ή βούλει. Μαντεύομαι. Rehd. et Mon. μαντεύσομαι. Deinde Turneb. xav, Petav. 1, 2, xậy, Mon. xav, recte Barb., Mon. ABCD et Rehd. xav. Perperam Barb. et Mon. τούτη (pro τούτῳ) τῆς ήλιxlac. Cæterum vid. ad c. 13. Statim Mon. axiλel. Φαλάκρας μετεῖναι. Intell. μέρος. Vid. Lamb. Bos. Ellips., p. 280; Werfer. ad Ctes. Operum Reliqq., ed. Bachr. p. 307 sq., Boissonad, ad Eunap., p. 295. Ἤκουσα. In Par. est gl. ἐλθοῦσα. "Oxioder avrov. Sic Par. A, Barb., Mon. AE et Rehd. (Mon. Comodev) pro poetico ¿mbɛv, quod h. 1. vix tolerari possit. Τῆς κόμης ελάβετο. Vid. ad c. 16. Ἐμοῦ τις. Mon. G ὁμοῦ τις. Quod sequitur áðλà Flor. B, Mon. AE atque Par. male omittunt. Eadem particula videtur deesse post Σoxpatovs. Vid. Adnotat. ad c. 1, p. 63. Mox pro vulg. BREV (Rehd. legit 80) cum Par. AC, Flor. B, Mon. ACE, Vat. et Venet. AC scripsi ömoßev. ᾿Εκεῖ γὰρ ἡμῖν ὑπολείπεται. Paris. pro ἡμῖν male exhibet ὑμῖν. • Aristot. m De Hist. [animal.], c. 11 [10, 6, t. I, p 114 ed. Schneid.; vol. 1, p. 518, col. 1, 1. 26 scq. ed. Bekker.), t

γὰρ ὄπισθεν οὐδεὶς γίνεται φαλακρός. Plin. Η. Ν.] lib. xi, cap. 37 [c. 47, t. Ι, p. 615, ed. Harduin.]; ΡΕΤΑΤ. Τὰ τῆς ἐπικήρου φύσεως σύμβολα. Mon. ΑΕ om. τά. Noster Dion., p. 46, ἡ ἐπίκητος φύσις. Origenes De orat. c. 1 init., τῆς ἐπικήρου φύσεως. Æschin. Socrat. Axioch., c. 9, p. 132 ed. Fisch. lert., τὸ τῆς φύσεως ἐπίκηρον, ubi cf. Indic. verborr. in voc. ἐπίκηρος. Themist. or. Σχιν, p. 501, ἐπίκηρα καὶ τῆς ἀσθενοῦς φύσεως μέτοχα. Cl. Boissonad. ad Eunap. t. I, p. 243. Οὔτε ἀνθρώπινόν ἐστιν. Par. G. et Val. οὔτ'. Dein Mon. ἐστί. θείας άντικρυς καὶ μοίρας καὶ φύσεως. "Αντικρυς h. 1. idem est, quod φανερῶς (vid. Ammon. p. 17). Eadem significatione occurrit infr. c. 19, p. 82; c. 20, p. 84; c. 21, p. 85; et c. 22, p. 86; Dion. p. 59, ep. 104, p. 244, al., ep. 67, p. 213, τὸ μὲν γὰρ ἀναμάρτητον θείας ἀντικρὺς ἐστι καὶ μοίρας καὶ φύσεως. Εἰς τὸ παντελὲς ἀπηλλάχθαι. Sic recte Flor. B, Par. et Vat. Reliqui mss. cum editis male exhibent εἰς τὸ παντελῶς ἀπηλλάχθαι, quod Bevingius deleta praepositione corrigere putabat. Ita et Procop. Anecdot. c. 5, ἐς τὸ παντελὲς καταλο λαγήναι. Luc. Evangel. xiii, 11, Ανακύψαι εἰς τὸ παντελές. Basil. Μ. epist. cLxxiv, t. ΙΙΙ, p. 262, Οὐκ ἀπορρίψει ἡμᾶς εἰς τὸ παντελές. Greg. Naz. or. IV, p. 105, Οὐ μὴν εἰς τὸ παντελὲς τοῦτό γε διεσώσατο, et or. vir, p. 209, Εἰς τὸ παντελὲς ἀπελθεῖν. Eodem modo Noster c. 16, init., Ες τὸ περιττόν, et in Dion. p. 56, ἐς τὸ ἀκριβές. Plura dedit Ellendt ad Arrian. De expedit. Alex., t. I, p. 9, et t. II, p. 180. Deinde Mon. ἀπηλλάχθαι, π supra e scripto. Στη δ' όπιθεν. Par. AC, Flor. B, Mon. AC et Vat. ὄπισθεν. Rehd. autem όπισθε a m. pr.; post vero o abrasum. Proxime Barb. om. δέ. Mon. vitiose habet κώμης et cum Par. Πηλείωνα. Λάβοιτο τῆς κόμης. Mon. BD λάβοι τὸ τῆς κόμης. Μοχ όπισθεν receptum ex Flor. B, Mon. ACE, Par. AC, Vat., Venet. atque Rehd. Vulgo ὅπιθεν. Pro έστη Venet. dat επέστη. Ἐκ τοῦ προσθίου. Flor. scribit ἐκ τοῦ ἐμπροσθίου. Venet. ἐκ τ. προσθείου. CAP. XIX. 'Αγαθόν μέν. Μὲν in Par. et Vat. deft. Tum Mon. exhibet περὶ τῆς (articulum agnoscit eliam Mon. E) φύσεως τῶν τριχών, pro ὑπὲρ φύσ σεως (in Flor. et Mon. est υπερφύσεως) τ. τρ. Noster c. 90, p. 84, Περὶ φύσεως είρηται των τρι χῶν. Καίτοιγε. Sic Flor. B, Monacc. omnes, Vat. et Rehd., Barb. καίτιγε. Vulg. καί τοί γε. Μοχ Par. particulam ἂν et ante ἐξευρεν et ante αὐτὸ om. Εἰ σμικρὸν ἦν. Mon. μικρόν. In Mon. o erasum. Verba δὲ καὶ νῦν οὐδέν, utpote in textu omissa, Mon. in marg. offert. Οὕτω πόρρωθεν ἐξευρίσκει μὲν Λακεδαι· μονίους. Οὕτω h. 1. cum sarcasmo quodam positum, ut paulo post in his verbis: Οὕτω δὲ ἀδίκως πάνυ καὶ ῥητορικῶς χρῆται τῷ λόγῳ. Cap. 20, p. 85, Ὅστις οὕτως ἀνδρείως ἐπέθετο. Εp. 96, p. 236, Νῦν γὰρ ἐγὼ πόρρωθεν οὕτω διαπειρῶμαι τοῦ πράγματος. De regn., c. 4, Οὕτως ἀπραγματεύτως διασώ ζεται. De re vid. c. 3, p. 65. Mox in Mon. scribitur καὶ ἔπος. De locutione οὐδὲν εἶναι πρὸς ἔπος vid. Heindorf. ad Plat. Kathyd., p. 370. Cf. Adnotat. ad c. 6. Deinceps pro ούκουν Mon. DD exhibent οὐκοῦν. Tum Rehd. ὅσα γε. De structura ὅσα γε - Boxeiv consule Viger. De idiot. L. Gr., p. 129, Wagner. ad Alciphr. t. 1, p. 28 et 191; Boissonad. ad Eunap. t. Ι, p. 152, et Wyttenbach. ad eumdem ι. II, p. 26; Matthiæ Gramm. Gr., p. 1070. ῾Ομήρου δὲ ἐξαψάμενος. Suidas s. v. Έξ αψάμενος κατασχών, περιπλακείς. Ὥσπερ ἱερὰς ἀγκύρας, ἔχεται. Non έγγ ρας. 5. Mon. ἐγκύρας. llæc dictio proverbialis usurpatar de iis qui, graviter periclitantes, alicui bomini aut rei, quasi unico presidio, innituntur; nam lapt (3. ἡ ἐσχάτη) ἄγκυρα jaciebatur a naudis in summo discrimine versantibus. Vid. Erasm. Adagg.Francofurt. 1670, in fol., p. 229; Schott. Adagg. p. 568 quem cf. etiam p. 458 sq.; Boissonad. ad Nicet. Eugen.,p. 309; Porson. ad Euripid. Hec., v. 78. Οὕτω δὲ ἀδίκως πάνυ. De adverse πάνω postposito,vid. Bæbr. ad Plutarch. Philopem., p. 49. et Schæfer. ad Plutarch. Vit., vol. IV, p. 370. Noster ep. 405, p. 249, 'Αλλά βουλήσομαί τε καὶ ειξον και συχνά μοι πάνυ καὶ χρηστὰ γενέσθαι παιδία. Απέκοψεν, ὥσπερ νόμου, τοῦ στίχου. Leple Cornarius, αι resecet a versu partem, velut a cantilena; nam sensus est:Dio ausus est mulilare versum, quo quasi lege utitur. Verbum Nostro familiare. De regn., p. 23, Τῶν ἐν βουλευ τηρίῳ γερῶν ἀποκεκόφθων. Εp. 12, p. 171, Ης (sc. τῆς Ἐκκλησίας) οὐκ ἀπεκόπης. Ερ. 57, p. 192, Ο καὶ παντάπασιν ἀποκόπτου θεού. Ερ. 58, ρ. 201 (ὁ ἄνθρωπος) ὥσπερ μέλος ανιάτως ἔχον ἀποκοπτέας ἡμῶν. Εp. 105, p. 248, Οὓς τὸ ὁμιλεῖν πάνω πρά γμασιν ἀνθρωπίνοις μὴ ἀποκόπτει τοῦ θείου. Οὐκ ὄντων στίχων. Par. dat οὐκ ὄντων τῶν στίχων. Voc. μέρη Florentino A, in quo exe derat, m. rec. inter versus restituit. Barb. vitiose habet μέρει. Εκτορος γὰρ ἄντικρυς καταψεύδεται. Μοη. et hic et in seqq. scribit Extopoç. De voc. &v::- χρυς vid. ad c. 18, p. 82. Dein Mon. κατεψεύδετ ται. De verbo καταψεύδεσθαί τινος vel τινός τι με tonica exempla habes ap. Mitchell. in Iudic. Græcitat. Platonic. t. Ι, p. 385. Μᾶλλον δέ, guin potiu (vid. Jacobs. ad Lucian. Alexandr. p. 46, et C. P. Hermann. Spec. comment. crit. ad Plutarch. Me superstit., p. 45 infr., et Lucian. De conscrib, hister., p. 61); occurrit etiam infra c. 20, p. 85; De regn., c. 7, p. 11; De Provid. p. 100, et al. Ante υμέρου Mon. inserit xal. Verba Ομήρου -τάχα in Flor. desiderantur. In Par. τάχα & Ομήρου καὶ Έκτορος margini ascripla mel Quod legitur και ante Ομήρου Par. omittit, Ο μέν. Vat. in marg. habet gl. Έκτωρ. Κατ Rehd. τὰ παρὰ τὴν κουράν, e corr. manus sec. Fro ὁμοιότατα, quod in Mon. sec. m. correxit, Venet. exhibet ιδιώματα, itemque Mon. CD in conteste; in marg. ὁμοιώματα. Par. Β. ομοιώματα, οι 2007. m. ὁμοιώτατα. Mon. B. ιδιώματα, et supra γρ. όμοιά ματα. Scripsi deinde τοῖς πάνυ σώφροσι cum Florr. AB et Par. D. Reliqui, ut editt., articulo carent. Πάνυ in Barb. ex πάντα correctum. Mox idem liber una cum Rehd. dat δι' ἀληθέστατα, Venet. Ci ἀληθέστατα. Proxime Flor. Βξυγγεγραφώς (sic), Flor. συγγράφων, Venet. συγγέγραφεν πιο συγγ γραφώ;. In Vat. superscriptum est ὁ Φιλόστρατος. Οίμαι. Vid. ad c. 8, p. 71. Ρro συστρατιώ της, Flor. B, Rehd. et Mon. perperam kgunl στρατιώτης. Mon. habet συστρατιώτης, γρ. α scripto supra συ. Mox Mon. BD φασί, Par. aulem cum Barb. φασίν pro φησί. Εἰς Ιλιον γέγονας. Mon. mendose εἰ; ήλιον, qua de confusione conf. ad c. 10, p. 73. Structramı γεγονέναι εἰς τόπον τινὰ illustratum dederant Heindorf. ad Plat. Phaedon. p. 4; Bekker. Spr. Philostrat., p. 80 sq.; Boissonad. ad Nicet. Επι p. 132 sq., Jacobs. ad Achill, Tat, p. 579 sq., Alian. p. 406, Nitzsch. ad Plat. Ion. p. 34. Jacobs. ad Lucian. Alexand., p. 29; Usterius ad Plutarch. Consol. ad Apollon., 60: Ellendt ad Arrian. Expedit. Alex. t. 11, p. 91. Cr. ctiam Indic. Græc. ad Agath., ed. Niebuhr. p. 413. Similiter Noster De Provid., p. 116, Ωσπερ εἰς τὸ ἄστυ και κρυμμένης τινὸς ἀντιστάσεως. Longas Pastoral 1. u, p. 67 ed. Schaf. Έπειτα άλλη μὲν εἰς τὴν

ὕλην, ὡς εἰς ἔλος, κρύπτεται. Cf. Sintenis ad Plutarch. Vit. Themist., p. 168. Thr éal cor rew. Pro thy (sc. ¿¿óv. Vid. Lamb. Bos. Ellips. Gr., p. 331 sq.; Basil. M. ep. 1, ε. ΙΙ. p. 70, Τὴν ἐπὶ Πέρσας βαδίζειν ἔδει) libri Mon. BD exhibent tov. In Rehd. 2 m. pr. erat tous. sec. autem, ov in a, ut videtur, mutato, supra ou; correctum est fv. Deinde ex Par. AC, Flor. B. Mon. BCD, Vat., Venetis tribus et Rehd. pro vs recepivey, quam formam alteri prætulit etiam Jacobsius ad Achill. Tat. p. 629. Ct. supra ad c. 7, p. 70 Mon. dat vɛwy, suprascripto ac. Mon. vav. De utraque scriptura dixit Ellendt að Arrian. De expedit. Alex. 1:1, p. 56 sq. Ad illustrandam hunc locum egregie facit Philostrat. Her. p. 68 ed. Boiss.: Το — ἐν Ἰλίῳ ἄγαλμα του Έκτορος ἡμιθέῳ ἀνθρώπῳ ἔοικε καὶ πολλὰ ἤθη ἐπι φαίνει τῷ θεωροῦντι αὐτὸ ξὺν ὀρθῷ λόγῳ. Καὶ γὰρ φρονηματώδες δοκεῖ καὶ γοργὸν καὶ φαιδρὸν καὶ ξὺν αδρότητα σφριγῶν, καὶ ἡ ὥρα μετ' οὐδεμιᾶς κόμης. Εστι δ' οὕτω τοι (malim τι) έμπνουν, ὡς τὸν θεατὴν ἐπισπάσασθαι θίγειν. Τοῦτο ίδρυται μὲν ἐν περιβλέπτῳ τοῦ Ἰλίου, πολλὰ δὲ ἐργάζεται χρηστα, κοινῇ τε καὶ εἰς ἕνα· ὅθεν εὔχονται αὐτῷ καὶ ἀγῶνα θύουσιν· ὅτε δὴ θερμὸν οὕτω καὶ ἐναγώνιον γίγνε. ται, ὡς καὶ ἱδρῶτα ἀπ' αὐτοῦ λείβεσθαι. Refert quoque Athenagoras Legat. pro Christianis, c. 1, P. 5 ed. Dechair: Ἀλλ᾿ ὁ μὲν Ἰλιεὺς θεὸν Ἕκτορα λέγει, et c. 12, p. 50, Τλιεῖς δὲ Εκτορα φέρουσι. péyɛpor. Intell. t. Sic etiam infra cap. 41, p. 85, Εὐθὺς ἅπασι πρόχειρον λέγειν. Επέρχεται δὲ τοῖς ἰδοῦσιν εἰπεῖν. Vid. Adnotat. ad c. 3, p. 64. "Oxɛp Exwr. Sic Par. AC, Flor. B. in ras., Mon. AC, Vat. et Venet. A, idque ex Parisin. 1038 protulit jam probavitque Cl. Boissonadius ad Philostrat. Her. p. 427. Sic in contextu quoque Mon. D, in marg. autem rep. Mon. õnεp, yp. wonsp suprascripto, Vulg. sep. de Dreidios rádɛly to alloc o éxitoinFlor. velotasy, et Mon. oved: (sic). Mon. A, Par. C, Vat. et Venet. to ȧdelow. Τὸ κάλλος τὸ ἐπιποίητον est pulchritudo fucata. Ita in orat. De regn., p. 17, 'Epassing βασιλέως κάλλους, ἀφεὶς τὸ φαινόμενόν τε καὶ ἐπιinov. De Provid. p. 105, Typhonis uxor vocatur θηλυτάτη μὲν γυναικών τρύφημα προσεξευρεῖν καὶ ἐπιποιῆσαι κάλλει, κ. τ. λ. Dion. p. 40, Οὐ τῆς νεω τέρας ἡχους τῆς ἐπιποιούσης τῷ κάλλει τῆς φύσεως. P. 60, Ti 86. Cf. Jacobs. Lect. Stob., p. 115 sq., et Lecit. memorabb. in Philostrati Vitas Sophist. in Seebodii, etc., Noris Annall. philologg. Supplement. 1, fasc. III, 1832, p. 331. Respexit videlicet Noster H. us, 55; cf. etiam infra c. 21, P. 84 "Α δὲ γέγραφεν ὡς Ομήρφ. • Insigne prorsus ἁμάρτημα μνημονικόν, dum id alteri afingere conatur. Nec enim lone ullo, aut rhapsodo opus est, qui duo hæc hemistichia Iliad. x [xxn, 401 sq.), deprehendat. Quanquam non report, sed πίλναντο, ους πίμπλαντο vulgo legitur. Sed nihil in eo præsidii erroris sui habet Synesius: quippe qui non tam de verbis, quam de ipsa coma Hectoris contendat, quam negat usquam ab Homero commendalam, aut ullam omniño fuisse. Falso id quidem. Nam et Hectorea coma apud antiquos celebris. Lycophron (v. 1132 sq.]: νυμφίους ἀργούμεναι. Τοὺς Εκτορείοις εγλαϊσμένους κόμαις. Et, quod magis mirere, Εκτόρειοι dicti sunt of κομιTat. Hesych. t. I. p. 1154.]: 'Extépeios xuntar Jayνιοι καὶ Πευκέτιοι ἔχοντες τὴν ἀπ᾿ ἡλίου τοῖς ὤμος περικεχυμένην τρίχα. Ubi iνίου leg., quod occiput significat (cf. Interprett. ad h. 1., itemque ad Lycophr. 1. c.]. Quod ad Homeri lectionein pertinet, apparet veterem hanc et receptam apud antiquos " Homerici illius loci lectionem excidisse, suinmo criticorum atque interpolatorum flagitio, cum multo aptius elegantiusque sit neqpópуto illud, quam πίμπλαντο aut πίναντο.. ΡετΑν. Πεφόρηντο. Mon. πεφύρηντο. Eodem r dit quod conjecerat olim Valckenarius (Opusee. philologg., tom. II, p. 61 sq.), mɛçópuvto. Facile inducor, inquit vir summus, ut credam hos aliquot versus [Homericos], 401, 402, 403 et 404, in codice Synesii non exstitisse: ſieri enim vix potuit, ut homo doctus, quique scriberet cum cura, lectos adeo fuisset oblitus. Locum Homericum e nostris exemplaribus, non quid sibi de lectione Dionis videretur, indicavit Paulus Leopardus 11 Emend., c. 19; sed Petavius in Synes, p. 34, lectionem Dionis nepoprvo olim receptam, ac vulgata multo elegantiorem esse judicavit: et certe sensum optiVirgilius 1 En., ν. 480: mum fundunt: ἀμφὶ δὲ χαῖται Κυάνεαι πεφόρηντο. Fertur equis, curruque hæret resupinus inani, Lora tenens tamen: huic cervixque comæque trahunPer terram. [tur Neque tamen illud πεφόρητο ab Homero positum existimo, aut etiam a Dione. Unica littera mutata dictio subnascetur Homerica et apprime loco nostro conveniens, recóputo. Hoc adeo accommodum, ut existimem genuinum esse: ¿ppl dì xaitas Κυάνεαι πεφόρυντο, capitis_raptati coma cum pul rere commixta fædabantur. De cibis humi cum sordibus mistis et inquinatis in Odyss., x, v. 21, - τός τε κρέα τ' ὀπτὰ φορύνετο. Antipater in epigramm. quod ad Suidam in v. 'Appixhastov edidit L. Kusterus: Λείψανον ἀμφίκλαστον· ἅπαν repop app. Hesychius: Пaçopúðar, μμιάνθαι, με μολύνθαι. Vera lectioni olim superscriptum fuit interpretamentum infundato, nimirum Foù xovicsáλou, quod præcesserat: hoc, ut sæpe alias, locum non suum occupavit: deinceps, quia ' lundao minus videretur aptum, alia sunt commenti. Forte quis aliquando áo legendum contendet; me tamen ab altera lectione non facile demovebit. Aliter tamen Heynius, qui, præeunte Ernestio, in Observatt. tom. VIII, p. 330, Homero vindicavit mitvavto, additis his verbis: Verum recte monet Ernesti scópryto ap. Synes. nihil aliud esse quam interpretamentum. › Quæ cum ita sint, in nostro nihil mutandum duxi. De constru Δειξάτω. Barb. δειξάτο (sic). ctione adverbii ob cum genitivo vid. Bernhardy Doctr. Syntax. L. Gr., p. 157. All Out pou paludiar sunt Homerica carmina. Voc. payola illustravit Astius in libro qui inscribitur Grundriss der Philologie, p. 65 sq. Οὐδ' ἂν Ιωνα. Scilicet istum Ομήρου έπαι vity, de quo videatur Plato in dialogo Jone. De rhapsodis nuper disseruerunt Nitzschius in Prolegg. ad Platonicum hunc dialog., p. 4 seqq., et auctor anonymus commentationis historico - critica De Rhapsodis, quæ prodiit Vindobona, 1824, 4, p. 5 sqq. Pro δοκῶ Mon. vitiose scribit δηλῶ. Εξευρείν restitutum ex Suida v. c, ubi h. 1. laudatur, probantibus Porsono in Adversarr., p. 22 ed. Cantabrig. et Lobeckio ad Phrynich., p. 720. Nam codd. fere omnes cum editis libris conspirantes suppeditant ἐξευρήσειν (cod. Par. εξευρήσειν suprascr. ἐφ). In Honacensi iolacismi vitio scriptum ἐξευρίσειν. wc. Flor. now (sic) corr. wc. Mox pro κομήτην Mon. mutile habet μήτην. Ποιεῖν, vorstellen, schildern, von einem erzählen, præcipue, si poetarum loca memorantur, usurpari solet. Vid. F. A. Wolf. ad Plat. Sympos., c. 2, § 5, p. 8, et Usterius ad Plutarch. Consolat. ad Apollon., p. 23. Sic Noster infra, c. 21, p. 81: Kal yàp "Ourpes ¿xóμενον τοῦ κέρᾳ ἀγαποῦ τὸν παρθενοπίπαν ἐποίησεν.

De regn., p. 13: Οὐκ ὀνόματι μόνον καλοῦντα τους στρατιώτας πεποίηκεν (sc. "Ομηρος) Αγαμέμvova. Basil. M. De gentilium libris utiliter legendis, cap. 9, § 33, ed. Sturz.. τὸν στρατηγὸν τῶν Κεφαλλήνων πεποίηκε γυμνὸν ἐκ τοῦ ναυαγίου περιawetyra. Cf. Pausan. iv, 28, 4, 30, 3 et 33, 7. Synes. epist. 129, p. 263: Πλάτωνι Σωκράτης πεποίηται προσιών μὲν ὀψέ ποτε πρὸς τὰ παιδικά. Hectoreæ statuæ attribuitur a Philostrato, p. 68, † pa μετ' αὐδεμιᾶς κόμης. Kalworn. In Rehd. primo fuerat xaλAmor. Post vero istud erasum. Ὅμοιον εἰ καὶ Φιλέας. Rehd. φιλίας a m. pr.; a rec. pro altero corr. ɛ. Laudat h. 1. Suidas v. Palas (sic perperam edd. Port. et Kust. Recte Mediol., Ald. et Basil. idéas, et sic correxit quoque Toup. Opuscc. critt. p. 11, p. 542 ed. Lips.), itemque v. opotov. Vide Plutarchum, Themistocl. c. 10]. Sic Juvenal. Sat. 11 [v. 2 sqq.]: Quis tulerit Gracchos de seditione querentes? Quis coelum terris non misceat et mare colo, Si fur displiceat Verri, homicida Miloni, Clodius accuset mæchos, Catilina Cethegum? › PETAVIUS. Pro to Topyóvetov Par. ABCD, Flor. A, Barb., Mon. ACE, Vat., Veneti AB et Rehd. exhibent to yopyóvtov. Vulgatam vero præter reliquos codd. tuentur Suidas locc. citt. et Eustath. ad Odyss., p. 1704, 38 sqq. ed. Rom. Respexit Noster fortasse Isocrat., Orat. adversus Callimach., § 57, p. 457 ed. Bekker in Oratt. Att., L. II: Καὶ τοιαῦῦ ἡμαρτηκὼς ἐπισ χειρήσει λέγειν ὡς ἡμεῖς ψευδόμεθα, ὅμοιον ἐργαζό μενος ὥσπερ ἂν εἴ τῳ Φρυνώνδας πανουργίαν ὄνει δίσειεν, ἢ Φιλοργός (ita Bekkerus auctore cod. Vat. 65 scripsit. Suidas habet thoups. Editt. ante Bekkerum epyós, pro quo Taylorus ad Lys. in Oratt. Græcc., vol. V, p. 190 ed. Reisk., et ad Eschin. Orat. in Ctesiph., ibid., vol. III, p. 530, ex Nostro et Suidæ supra citatis locis Pac legendum proposuit) ὁ τὸ Γοργόνειον (id e Suida primus recepit Augerus. Codd. ac vett. editt. to yopyóytov) ὑφελόμενος, τοὺς ἄλλους ἱεροσύλους ἔφασκεν εἶναι. Conferenda etiam hæc Plutarch. Vit. Themistocl., c. 10: Καταβαινόντων γὰρ εἰς Πειραιᾷ τῶν ᾿Αθηναίων φησὶν ἀπολέσθαι τὸ Γοργόνειον ἀπὸ τῆς θεοῦ τοῦ ἀγάλματος. Το Γοργόνειον (sc. πρόσωπον), Athenienses vocabant Gorgonis effigiem (vid. Coracs ad Isocrat., tom. II, p. 274) e pectoralibus signi Minervæ in Parthenone positi exstantem. Addere juvat quæ hac de re observavit vir eximius Aug. Boeckhius in Corp. Inscriptt. Græcc., vol. 1, p. 242: Aliud est Gorgoneum aureum, quod Phileas_8. Philergus furatus est (Isocrat. adv. Callimach. 22; Suid. v. Palaç), quod in magna Minervæ statua fuisse conjicio, licet hoc Pausanias 1, 24, eburneum fuisse perhibeat, credo, quod aureum subripuerat Philergus et alia posthac detraxit Lachares. Nec tamen obsum, si etiam aliud præterea Gorgoneum in arce fuisse putes: modo ne cum Böttigero Amalth., t. II, p. 314, illud a Philergo raptum Gorgoneum putes Anvd; popayou fuisse, quæ tota videtur erea fuisse, sub dio posita, non, ut dicitur, in æde Poliadis. Χρυσέαν Γοργόνα in arce memorat elian Euripides Fragm. Erechth., ubi plures docuerunt scribendum αντ' ἐλαίας χρυσέας τε Γοργόνος. ΓορYova autem hoc loco Topyévetov esse, non ipsam Minervam, ipso orationis nexu duce confidenter pronuntio adversus Völckerum Mythol. Japetid., p. Cæterum de Minervæ illa in Parthenone statua, nobilissimo Phidiæ opere, vid. Pausan. 1, 21, Bottiger. in libro qui inscribitur Andeutungen, etc., 1, p. 86 sqq.; Henr. Meyer. Geschichte der bilden den Künste bei den Griechen, t. I, p. 64 sq., et t. II, p. 56 sq.; Quatremère de Quincy Monuments et Ouvrages d'art antique, t. I, p. 63 sqq.; Sillig. Catalog. artificum, p. 313.-Pro ȧxponów; ap. Suid. v. ἐξ ἀκροπόλεως Þù£¤; et Eustath. 1. c. legitur iz sis âxpordisco;. At v. opotov ille cum vulgat. facit. Bene. Vox enim ȧxpórolis sæpe ponitur sine articulo. Vid. Scha fer. Apparat. crit. et exeget. ad Demosth, L. L. p. 577. Eodem loco pro cenouevo; lexicographus male habet ἀφελόμενος. "Ezɛi voi. Sic Monacc. omnes. Vulgo fyst mí. Mox Flor. et Monacc. ACE cum Venet. dant pwa pro pw. Thomas Mag., p 424: "Hpw 'S: κιν, οὐχ ἥρωα. Nec raro larnen utraque forma promiscue usurpatur (vid. interpretes ad Thom. I. 1; et Lobeck. ad Phrynich., p. 159), velut ab ipso Synesio Ep. 118, p. 256, ubí habet fpwa. CAP. XX. Kúpn Ęarłóç. Prioris vocabuli ultima littera in Mon. supra ras. correcta. Cf. cap. 3. p. 65, ibique not. Ante Mavao; Mon. articulum om. De particulis — ye, at saltem, altamen, in apodosi collocatis vid. supr. ad c. 8, p. 72. Pro obr (omnino non, nostrum keineswegs. Vid. Ast. ad Plat. Polit., p. 324). Cod. Flor. scribit oŭro:. Ad ösz γε intell. εικάζειν vel στεγάζεσθαι. Vid. Schaefer. ad L. Bos. Ellipss. Gr., p. 603. 'AAλ' ovε Eziroç. Flor. AB, Par. BD, Barb., Monacc. omnes, Vat. et Rehd., od. Deinceps Rehd. a m. pr. habebat route, a rec. autem corr. τοῦτο Mox liber Mon. dat ὡς (pro ώσπερ) είχεν. "Ο τι ἂν - ὀνομάσῃ. Mon Aνάκι. Υπέρ εὐπορίας. Hon. ὑπὸ ἀπορίας, (Π. ὑπὲρ εὐπορίας a m. rec. Par. ὑπὸ εὐπορίας, εκτ. ὑπέρ. Malim ὑπὸ ἀπορίας (vid. c. 4, p. δ ει ε. 15, init.), quod in suo quoque codice videtur invenisse Phrea, quippe qui verterit ob materiæ penurion; idque conjecit etiam Cornarius, reddens ob materia inopiam; nam und et Sép, item a et eu in libris nss. sæpe confusa reperiuntur. Vid. ad c. 12. int.. et Jacobs. Additam. in Athenæ., p. 270. Deinde Monace. omnes cum Rehd. pro tavzdy exhibent 29τόν, moxque Mon. μνημα (sic) pro μνήμη. Με και vocis ow; (Mon. perperam scribit oro; cum sarcasmo quodam posit, vid. quæ adnotavi supra ade 49, p. 82. Tuni Par. et Barb. male scribunt in δρείας pro ανδρείως. quod h. 1. efficaciter dictum est. Vid. Bake ad Cleomed., p. 418. Similiter Plato in Phædr., c. 47, p. 41 ed. Ast., tol pèv yàp lbány ὡς μηδὲν εἰδότι, οὐκ ἀγεννῶς τὸ ἐπιὸν εἰρῆσθαι την pa pove, ad quem locum vid. cl. editoris adnotat.. p. 357, aut in Plat. Opp.. t. X, p. 538. In seqq. Par. cum Barb. vitiose legit Grīva. Deinde Flor. πέση pro πείσῃ. Paulo past Flor. Δ. φησίν Ὅμηρος τὰς μὲν θηλείας, inverso ordine. Penaltimam vocis Oreiz; Mon. ex corr. in ras. babet. Mox pro.wg in Petav. u, male excusum binę, Cf. c. 3 fin. Εξεκέκοπτο γὰρ ίσως. Barb. ἐξικάκοπα (sic). Hoc verbum, quod proprie dicitur de reden dis exstirpandisque arboribus (vid. C. F. Hermann ad Lucian. Quomodo histor. conscrib. oport., p. 2), seq. coll. Nostro De Provid., p. 100), sæpius metaphorico sensu de rebus quibuscunque, quæ f tus tolluntur §. eradicantur, usurpari solet, e. c. a Nostro De Provid., p. 112: 'EUETOOT φὼς καὶ παντάπασι τὴν Οσίριδος βασιλείαν της ἀνθρώπων μνήμης εκκόψαι. Serm. ad Pron 308: Ζήνων — οὐδ' ἂν ἀριθμήσαις βαδίως ὅπως ἐξ έκοψε τυραννίδας. Epist. 43, p. 181, - των πατρώων ἀκριβῶς ἐκκοπείς, ἔγνωκε πλεῖν εἰς ἀπὶ θέμις; yopia. Cf. Segaar. ad Clem. Alex. Quis dires saler tar, p. 267 sq., C. F: Hermann. 1. c. p. 210; Rebr. ad Plutarch. Flamin., p. 102. "Isw;, quod in Flor. post:бio insertum legitur, h. 1. est nostrum vermuthlich. Vid. Locella ad Xenoph. Eplies P 188 et 221. Mon. habet quidem a correctore profectum. "Err, sunt versus heroii Vil Ast. a1 Plat. Phædr., p. 510, et Vorgelin, ad Pla-

NOTE. tarch. Vit. Bruti, p. 48; coll. Nostro De insomn., p. 140; ep. 4, p. 162. Ardalur Aranti. Vid. Iliad. 1, 36. Vers. seq. exstat ibid. vi, 273. Mou. exhibet arvalis, Ta m. sec. superaddito. Vitiose Barb. x. Περὶ δὲ τῆς Ἥρας ἐπιβουλευούσης. Verbum Enboulsústy cum infinitivo illustrant Heindorf. ad Plat. Protag., p. 585, et Astius ad eumdem Plat. dialog., p. 167. Noster De Provid., p. 101, διὰ ταῦτα μὲν ἐπιβουλεύουσιν ἀνελεῖν καὶ lõuútqv xal ápxovex. Cæterum vid. Il. xiv, 159 sqq. Pro xaraxauloat in Mon. perperam scribitur xztaxo:proat, de qua confusione vid. Boissona:l. ad Nicet. Eugen., p. 69, et Jacobs. ad Achill. Tat., p. 577. Verbum xaxaxotus attigit Heusdins in Spec. crit. in Plat., p. 89 sq.; et quod sequitur verbum κομμωτίζεσθαι e Nostro laudat Piersonus ad Moer. Att., p. 237 sq. Tov nevrov. Celebratissimus locus Homericus, quem respexit Noster, exstat II. xiv, 214 sqq. Paulo post Flor. male scribit tov vzwv, el Venet. Coy voy. Bevingius: Petavius interpretatur, subripit mentem iis, qui mentem habent. Sed quam iuanis et nostro indigna est hæc sententia, cui ne verba quidem satis respondent. Cestui illi inest secundum Homeri Iliad. E, Πάρφασις, ήτ' ἔκλεψε νέον πύκα περ φρονείν των.] Exinde loco τῶν ἐχόντων propono τῶν φρονούντων, vel leniori mutatione tw nowy. At nihil est, quod de hujus loci integritate dubites, si modo referas verba τὸν νοῦν tam ad κλέπτε:, quam ad Twy śxóvewv. Nam ita loqui solebant Græci brevitati studentes, e. c. Xenoph. Anab. VI, 6, 21: 'Eyw εἰμι, ὦ Κλέανδρε, ὁ ἀφελόμενος Δεξίππου ἄγοντος & τοῦτον τὸν ἄνδρα, ubi verba τοῦτον τὸν ἄνδρα et ad proximum ἄγοντος et ad remotius ὁ ἀφελόμενος pertinent. Ceterum τῶν ἐχόντων (sc. τὸν νοῦν) idem significat, quod τῶν φρονούντων vel τῶν νηφόντων. Bene Cornarius, surripit mentem prudentium. po- 'Εν ταὐτῷ μυραλοιφῆσαι. Monacc. omnes cum Rebd. habent auto. Dein Mon. A, Par. et Vat. pupalinsa. Sed in priori libro a m. sec. in ras. positum. Flor. A, Par. B, Barb., Monacc. BCDE et Veneti BC dant pospaàotoñozi. Ita legebatur etiam in Rebd., in quo tante pa m² 210: ster. erasum est. Clem. Alex. Pædag. 11, 8, p. Διαφέρει δὲ ὅλως τὸ μυραλοιφεῖν τοῦ μύρῳ χρίς. σθαι· τὸ μὲν γὰρ, θηλυδριώδες· τὸ δὲ χρίεσθαι τῷ μύρῳ, καὶ λυσιτελεῖ ἔσθ᾽ ὅτε, ubi conf. Potter. Vid. Anecdota Hemsterhuss., t. I, p. 175, et Lobeck. ad Phrynich., p. 571 sq. Пɛɛauern. Correxi ex Hom. Iliad. [176]: Πεξαμένη χερσὶ πλοκάμους ἔπλεξε φαεινούς. Nam scripti omnes hoc loco mendosi.» PETAV. Codd. Mon. ACE, Par. C, Vat. et Venet. exhibent mɛɛaušyn (ita etiam Par. BD et Veneti BC) Xepol A., omisso Enes. Rehd. cum ed. Turneb. TAXμένη (sed a in Rehd. abrasum) χαίτας πλοκ. πλεξαμένη φαεινούς. Μon. BD χερσί πλοκ, πεξαμένη, ordine inverso et sine έπλεξε. Πεξαμένη pro έπλεξε dant etiam Par. BD., Flor. et Barb. zaitas XEp3l πλοκ. πλεξαμένη, φαεινούς. Flor. πλέξατο (eneti BC) pasivous. Cf. Ileynius ad h. 1. T. VI, p. 558. Vers. seq. Mon. vitiose habet xa)- λούς. Α' Man. post ἐγκωμίων abest ἄξιον. '0 Józoc. Sic Flor. A, Mon. BDE nec non a sec. m. Reid. idemque Bevingius conjecit. Vulgo yo. De utriusque vocis permutatione vid. ad c. 11, p. 73, et Jacobs. ad Ælian. p. 382 et 447. Deinde Mon. E, inal tòy Sía. Αν τις είποι. Venet. ἄν τις εἴ τις εἴποι (sic). Par. et Vat. εἶποι τις ἄν. Tŵr Alwri Flor. B, Monaco. et Veucti omnes una cum Vat. præbent to Alcove π. ούκ άγω γε τὰ ψευδή. Rehd. Εγω γε, supra corr. a m. rec. &yw ye. Par. dywyd ta Levon. Mon. ȧywyd (td 4.), in marg. Eyw Yε. Flor. t (suprascriptum tauta). Flor. ταῦτα τὰ ψευδή. Mon. et Vat. recte οὐκ ἄγω γε ψευδή. Par. οὐκ ἄγω γε ψευδή (sic) cum lacunula. Scclusi igitur articulum prorsus inutilem. (19)) Περί τε τῶν ἀμένων καὶ θηλειών. Flor. Bel Mon. ante θηλειών inserunt τῶν, quo non opus est. Vid. ad Or. de Regno, p. 208, 219 sq., ei 321. Dein Mon. et proximæ vocis e corr. in ras. habet. Τῆς ἐν ἄστροις 'Αφροδίτης. Barb. et Mon. τοῖς pro τῆς, quod in Hon. e τοῖς correctum est. Barb. et Mon. Ανάστροις. Ἐν ἄστροις dixit pro Ev oúpavi hotspots. De Veneris stella vid. Plat Epinom., p. 987 B.; p. 513 ed. Ast.; et Ciceron. De nat. deor. 11, 20, p. 286 seqq., ibique Davis, et Creuzer. Commode cum nostro loco comparat Lobeckius Aglaoph. t. I, p. 79. Sophocl. Track. ῾Ο τοῦ κατ' ἄστρα Ζηνὸς αὐδηθεὶς γόνος. Εἰς σφαιρικὴν ἐπιφάνειαν. Praeposito εἰς h. 1. est quod attinet ad, de (vid. Matthiæ Gramm. Gr. p. 1144). Noster infra c. 22, p. 85, Пláµmàu yàp of πάλαι τῶν νῦν εἰς ἀλήθειαν εὐστυχώτεροι. De Provid. p. 91, τὸ σμικρόν εἰς διαφοράν. Galasias. 1, P. 301, Ἐκεῖνο μεῖζον εἰς λόγον χρημάτων, τοῦτο ¿è ɛi; ɛůdoğlzv oùx Elattov. Serm. ad Pæon. p. 310, Elattov EXELV Eię 665av. Cf. Indie. Græc. ad Agath. Hist., p. 413 ed. Niebuhr. Cæterum vid. supra c. 9, p. 72, ibique adnotat. Εἴρηται δὲ οὕτω καὶ περὶ τοῦ Διός. Barb. οὕτως. De forma οὕτως sequente consona vid. ad c. 16, p. 79. klem liber una cum Par. post xal male inserit τοῦ. Proxime Venet. pro χορωνίδα vitiose scribit xwpovida. Deinde Par. C, Vat. et Mon. twy ywv. Ante Alcov Par. et Vat. ponunt ¿. Statim Mon. scribit àmér,xev. Locutionem proverbialem xopovída initiéval, Latin. coronidem vel finem imponere, vernac. die Krone aufsetzen, exemplis illustrat Hadr. Junius in Adagiorum Collectione sæpius memorata p. 574 sq. Ὡς & Ομήρω τεθεολόγηται.. Sic ego ex vel. cod. restitui, cum hactenus articulus subjunctivus desideraretur.» ΡΕΤΑΝ. "A deest in Par. ABD, Florr. AB, Barb., Mon. BD atque Rehd. De re conf. c. 9, p. 72. Mox Barb. habet m¿òç ádf0:2v. "Er Ɛý 71. T: Flor. om. El; tıç est Latinorum unus aliquis, nostrum irgend einer. Α' ρωννύμεναι τρίχες ἀπὸ τῆς κεφαλῆς Tou Aióç. Male vertit Cornarius valentes come in capite Jovis. Recte Petavius agilata Jovis cæsaries; nam va: h. 1. idem est, quod Homericum weba (vid. Heyn. ad II. 1, 529), vehementer moveri, agitari. Cf. supra c. 9, init., ibique not. In seqq. Mon. pro 8 perperam habet 6. Οὐδὲν ἔτι μέρος. Pro μέρος Venet. scribit λόγος. Adnotat Bevingius: «Quid? Homero et Lacedæmoniis sublatis nulla pars relinquitur orationi Dionis. (Omitto quod solocum sit nulla pars relinquitur orationi, etc., pro nulla pars orationis relinq.) Minime verum; sed iis sublatis nulla probatio relinquitur. Lego itaque oùdèv texμt, plov ún. — Ibid. p. 86, μέγα δὲ καὶ οἱ ζωγράφοι παρέχονται τῷ λόγῳ τεκμήριον.» – Tum Par. BC et Mon. BD to Lyw τοῦ Δίωνος. Flor. τῷ Δίωνος λόγῳ. De vulg. lectione conf. Siebelis. ad Pausan. t. 1, p. 47. Dativus autem, qui offendere nou debebat Bevingium, pro genitivo a Nostro positus est schemate Colophonio, de quo dixi ad c. 6, p. 124. “Ozɛɲ. Rchd. ne corr. habet. In seqq. idem

AD ENCOMIUM CALVITU liber vitiose scribit ἐξευρῶν. In Mon. ών enatum ex ῶν. Οὐχ δ τι ποτέ εἰσιν. Men. ὅ τι ποτέ εἰσιν. Vat. et Μon. οὐχ ὅτι τί ποτέ εἰσιν. Verba ab ἐδίδαξεν usque ad οὐχ ὡς κακόν in contextu com dicis Flor. desiderantur. Restituta sunt a sec. m. in marg., omisso έδειξεν. Post οἷς a Par. BD et Mon. BD abest ἄν, de cujus particulae usu videantur Astius ad Plat. Polit., p. 341, et Bekkerus Spec. Philostrat., p. 43. Tum Mon. pro ὑπάρξωσιν καὶ ὑπέρξωσιν. Par. ὑπάρξουσιν. Αυτάς. Par. Bet Barb. αὐτός. Rehd. αυ τάς, σ in ras. correcto. Ad θεῖον intell. τι. Vid. Adnotat. ad c. 9, p. 72. Εξευρεν pro vulg. ἐξευρε receptum ex Flor. A, Barb. et Mon. C. De ν εφελ κυστικῷ ante consonam cum vi apposito monui ad c. 2. p. 84. "Αντικρυς est vernac. ofenbar. Vid. ad c. 18, p. 82. Deinde pro ᾧ φρονοῦμεν θεοῦ auctori tate Florentini scripsi ᾧ φρ. Θεῷ. Nam σηκόν Θεοῦ recte dicitur secundum σχῆμα Κολοφώνιον, de quo vid. supra ad c. 6, p. 124. De locutione άλλα Suid. v. Κέρ' ἀγλαέ· οὐ τὴν τρίχα ψιλῶς· ἀλλ' ἐμ πλοκῆς τι γένος, ἐπὶ κέρατος τρόπων εμπλεκόμενος. Vid. etiam Henr. Stephan. Thes. L. Gr., v. χέρας, et Salmas. ad Solin., p. 762. Juvenal. Sat. xm, 164: Ceruta quis stupuit Germani lumina, flayam Cesariem et madido torquentem cornua cirro! Cæterum quod nostrum attinet locum, commode laudat Hadr. Junius Comment. de coma, c. b 505. Philostrat. Heroic. [p. 180, ed. Boissonad.: Διεβέβλητο δὲ (sc. Hector) πρὸς τὸν Πάριν, ὡς δεν λὸν καὶ ἥττω τοῦ κοσμεῖσθαι. Τό τοι κομάν, και τα σπουδαζόμενον βασιλευει τε καὶ βασιλέων καισίν, ἀνάξιον ἑαυτοῦ δι' ἐκεῖνον ἡγεῖτο, et Horat. (Οd. m, 9, 13 sqq.]: Non sola comptos arsit adulteri Crines, et aurum vestibus illitum Mirata, regalesque cultus Et comites, Helene Lacana. · καὶ περὶ σῶμα καὶ ψυχὴν (Par. habet περὶ Quibus addam hæc Horat. od. 1, 15, 45 sqq.: ψυχὴν) ἀγαθὰ vid. Locella ad Χenoph. Ephes., p. 128. Statim Mon. καθέκαστον ἐπεξιόν. Μox Par. B, Barb. et Mon. BD Exn. Deinde Flor. AB, Barb., Mon. ABDE, Vat. et Rehd. διατί, item e corr. Μon. pro διὰ τί, ut c. 18. p. 81. D. Προήνεγκεν. Sic Par. A, Mon. AC, Vat. et Venet. A. Par. προ ήνεγκε, sic. Reliqui cum vulgatt. libris προσήνεγκε, Barb. προσήνεγκεν. Fragment. Lexici Greci ap. Hermann. De emend. rat. Grec. Grammat. p. 1, p. 336, 118: Προφέρω λόγους ἀντὶ τοῦ ἔμπροσθεν καὶ εἰς μέσον φέρω. Νο ster in Dion., p. 40, τεκμήριον ποιοῦ (plurimi codd. cum pr. edit. exhibent ποιοῦν) τοῦ στρογγύλως καὶ σὺν εὐροίᾳ προσενηνέχθαι, κ. τ. λ., ubi omnes fere mss. recte offerunt προενηνέχθαι. Ibid.: - όταν τι παρακεκινδυνευμένον καὶ νεανικὸν προενέγκηται. De utriusque verbi permutatione vid. Boissonad. ad Eunap., p. 368. Αλογία, καὶ ζῶα. Vid. c. 5 et 6. Proxime in Rehd. et Mon. pro τῷ Θεῷ scribitur τοῦ Θεοῦ, quod æque probum est. Vid. ad c. 18, p. 81. 'Esti Flor. om. Αθέρες τινές- του ζώου, κ. τ. λ. Vid. c. p. 70. Υλης ἀτελοῦς ἐξανθήματα. Laudans bunc locum. Hadrian. Junius in Comment. de coma, c. 4, p. 508, vertit, imperfecta materiæ suffrutices. Noster De Insomn., p. 149, φύσεως ἀτελοῦς ἐξανθήματα. Item Nicephor. Greg. ad Nostri Insomn. p. 121, φύσεως ἀτελοῦς ἐξάνθημα. CAP. XXI. Κατά γένος — διελέσθαι τοὺς ἄνδρας. De regn. p. 26, διχῇ διαιρεθέντι κατὰ τὸν ὄχλον τὸν ὡπλισμένον καὶ ἄοπλον. Dicitur etiam διαιρεῖσθαι εἴς τι, πρός τι, imo, quod mirum est, ὑπό τινι. Vid. Hase in Notices et Extr. des mss. de la Bibliothèque du Roi, t. IX, p. u, p. 174. Usum medii διελέσθαι pro activo exemplis Platonicis illustravit Astius ad Plat. Phaedr., p. 471. Ενεκωμίασεν. Hon. εγκωμιάσειν. "Ομηρος. Vat. corrupte &μοιρος. Εχόμενον τοῦ κέρα αγλαοῦ τὸν παρθενοπίπαν. Ἔχεσθαι genitivo junctum idem est, quod ἅπτεσθαί τινος. Vid. Boissonad. ad Eunap., p. 437. Cf. supra ad c.11, fin. Respexit noster Homer. Il. XI, 385, ubi Diomedes Paridem imbellem objurgat: Τοξότα, λωβητήρ, κέρᾳ ἀγλας, παρθενοπίπα. Κέρα (sic libri omnes tam scripti, quam editi; neque improbat banc scribendi rationem Heynius ad It. v. 1. tom. VI, p. 187.) Synesium, ut multos veterum (vid. Heyn. t. c. p. 186), de come ornatu, non de arcu dictum cepisse ex verbis mox sequentibus ἠγλαϊσμένης τῆς κόμης satis apparet. Κέρα, cornua, sunt sc. capillorum nodi et implicationes. Nequidquam, Veneris præsidio feres, Pectes cæsariem grataque feminis Imbelli cithara carmina divides; et ibid. v. 19 sq.: heu, serus adulteros Crines pulvere collines. In Rehd. a m. pr. scriptum erat παρθενοπίταν, 2.300. deleto - superadditum παν. De h. voc. vid. Hem. ad Il. 1. c. tom. VI, p. 188. et Lobeck. in P. 4. Wolfi Analectt. litter. t. II, p. 57. Εποίησεν. Vid. ad c. 19, p. 82. Τάτη Mon. Ο ἐπιδιαφθορᾷ. De usu præpositionis ἐπὶ vid. Malthiæ Gramm. Gr., p. 1165 sq. Sequitur deinde in eodem Mon. libro vacuum spatium novem linearum. Τὰ κράτιστα μὲν οὖν τῶν μοιχών. Πιά κράτιστος κ. τ. λ., vid. Matthiæ Gramm. G Ρ. 828. Usum particularum μὲν οὖν attigi jam supra ad c. 12, p. 75. Εἰς δν απέρριπται τούνειδος. Herodian. ναι, 5, 4, εἰς τε αὐτὸν καὶ τὸν παῖδα ἀπορρίπτειν δυσφήμους καὶ αἰσχρὰς βλασφημίας. Agath. m. p. 154, αὐτίκα δὲ πολλοὶ ἀπεῤῥίπτοντο λόγο. Ο Blomfield. Glossar. ad Æschyl. Prometh., v. 520. Εν μέν δή. Mon. έν. In Mon. Ο μέν superscriptum. Par. γένος τοῦτο, inverso or dine. γ. Εἴσω τοῦ τείχους τῶν ὁμοφύλων. Barb. το ὁμοφίλων. Gælerum vid. ad c. 16, p. 79. 10 Rehd. πολεμιώτατον correctum ex πολεμιώτατος. Ἂν ούτω τύχῃ. Flor. Bet Mon. AD habent τύχοι, idque in Mon. enatum est ex τύχη. Presi ευπάρυφον cum et scripto supra vo pro ευπάρυ me Turneb. perperam legit εὐπάρειφον (Par. φον, quæ vos significat prætertatum, eleganter ve stitum, potentem, divitem. Deinceps Par. et Vat exhibent λαβόν ἄγει mutato ordine. Οἱ γῆς καὶ θαλάττης. Mon. θαλάσσης. Noster De Provid. p. 111, φρουρά τε εὐθὺς ἀμ αὐτὸν, ὅποι ποτὲ γῆς ἢ θαλάττης, κ. τ. λ. Ερ. δυοῖν ἀρξένων ὁ μὲν οίχεται φυγάς δ' p. 219, Ανδρόνικον, καὶ οὐδὲ οἶδεν οἶ γῆς τὸν δὲ οἶδεν α γῆς κατορώρυχε. Εp. 104, p. 244, - μηδὲ παρέ εἶναι ποῖ γῆς Ἰωάννης δέδυκεν ή κρύπτεται. Con. Jacobs. ad Philostrat. Sen. Imagg.. p. 503 31 ᾿Αλλὰ γωνίας ἢ σκότου. Par. ἀλλ' έγω νίας. Barb. σκότους, deleto ς in. Noster. c. 11, Ρ. 75, σκότῳ πρέπειν ἡγητέον τὴν κόμην. De Provid p. 95, φύσις — σκότῳ προσήκουσα. Εμ. 22, ρ. 173. τὰς ἐν σκότῳ καὶ γωνίαις ἐλπίδας, ubi cod. Paris 2988 suppeditat σκότει, teste Boissonadin ad Ev nap. p. 266. Sed mei libri nihil variant. De utriusque forme usu vid. Lecapen. Excerpt. ea Gran

matica in Mauhei Lectt. Mosqq., vol. 1, p. 78. Heindorf. ad Plat. Phedon. ድ 187 sq.; Boissonad. ad Eunap. 1. c., et ad Basil. Caesar. Scholia in Gre gor. Nas. or. 1 contra Julian. imp. in Notices et Extraits des mss. de la Biblioth. du Roi, tom. XI, p. ", p. 145 sq. (α); Passov. Lexic. Gr. b. ν., Bachmann. ad Lycophron. Alexandr., vol. I, p. 11 et 93; Ast. ad Plat. Phedon., p. 740. Το σκότος babet nøster ep. 105, p. 249, et ep. 154, p. 292, πυκνὸν καὶ βαθύ σκότος. Cf. supra c. 6, p. 69. Δοριαλώτου γυναικός. Flor. b, Mon. ABCD, Par. D, Vat. et Veneti scribunt δορυαλώτου. In Nostri libro De insomn., p. 148, "Η γε (i. e. ή τύχη) ὑπέδειξεν ἐσμοὺς δικτυαλώτων καὶ δοριαλώ των (sic ed. Turneb. cum codd. Monacc. 85, 461 et 481, itemque Rehd.), Petav. 1, 2, adoptavit &oρυαλώτων, quod mihi non probatur. Vid. Theognost. in Indic. ad Bekkeri Anecdott. Gr., L. HI, p. 1356, Ν. Γαστρίδουλος, Boissonad. ad Philostrat. Her., p. 645, Lobeck. ad Sophocl. Ajac., p. 253 sq., Bachmann. ad Lycophron. vol. 1, p. 200, 231, 274 et 290. In seqq. ή γνώμη idem signifcat quod ή εύνοια. Pro συμμείνειεν Par. et a sec. m. Barb. habent συμμείνοιεν. Mon. συμμέγειεν. Ο καὶ πρῶτον. Mon. ὁ. Ante τῆς ψυχῆς intell. ix. Ita etiam Homerus Il. ιν, 116: Αὐτὰρ ἡ σύλα πῶμα φερέτρης. Τοῦ συνωκηκότος est matri monio cum ea juncti, s. mariti, de qua verbi συνοικεῖν notione egregie exposuit Wyttenbach. ad Plutarch. Opp. Mor. L. II, p. 191 sq. ed. Lips. Cornarius vertit: Equidem captivæ mulieris mens etiam_cum marito manere poterit. Aut (1. at) adulter hoc ipsum est, quod etiam primum anima conjugis mariti benevolentiam spoliavit. Petaviùs: Atqui bello capta uzore, eadem in conjuge charitas perseverare potest; ab adultero autem omnis est primum e virorum animis sublata benevolentia. Caeterum ob oculos videtur habuisse Noster Xenophont. Hier. 11, 3-4: Où μὲν δὴ λέληθεν οὐδὲ τὰς πόλεις, ὅτι ἡ φιλία μέγιστον ἀγαθὸν καὶ ἥδιστον ἀνθρώποις ἐστί· μόνους γοῦν τοὺς μοιχούς νομίζουσι πολλαὶ τῶν πόλεων νηποινὶ ἀποκτείνειν, δῆλον ὅτι διὰ ταῦτα, ὅτι λυμαντήρας αὐτοὺς νομίζουσι τῆς τῶν γυναικῶν φιλίας πρὸς τοὺς ἄνδρας εἶναι. Ἐπεὶ ὅταν γε ἀφροδισιασθῇ κατά συμφοράν τινα γυνή, οὐδὲν ἧττον τούτου ένεκεν τιμῶσιν αὐτὰς οἱ ἄνδρες, ἐάν περ ή φιλία δοκῇ αὐ ταῖς ἀκήρατος διαμένειν. Εξ ημισείας. Noster De Provid., p. 123, ἵνα μὴ ἐξ ἡμισείας τὰ Αἰγύπτια πράττοι κακώς, et Ρ. 147, Τοῖς ἡμιμοχθήροις τε καὶ ἐξ ἡμισείας χρησ στοῖς. Verba τε καὶ ἐξ ἡμισ. exciderunt in editt. Petav. Dion. p. 52, Εξ ημισείας ειδότες. Ερ. 10, Ρ. 170, Ἐξ ἡμισείας ἂν ἔπραττον πονήρως, ἐν ὑμῖν εὐτυχῶν. Vid. Schaefer. ad L. Βos. Ellipses L. Gr., p. 306 sq. Την ante του. γυν. ζημίαν Non. om. Αὐτοῖς — τοὺς δημίους οπλίζουσιν. Barb. ἐπ' αὐτῆς ex iolacismi perturbatione. Mon. ἐπ' αὐτούς. Ita supra c. 6, p. 68, Ἐπὶ δὲ τοὺς γόητας ἔτρεφον τοὺς δημίους. De Provid. p. 128, Ἐπὶ τοῦ του Ελλανοδίκαι τους μαστιγοφόρους ὁπλίζουσι. Serm. ad Peron., p. 308, Ζήνων γὰρ οὐδ' ἂν ἀριθμή. σαις ῥᾳδίως όσας εξέκοψε τυραννίδας, συνιστὰς ἐπ' αὐτὰς (sed Canter. c. marg. Petav. habet ἐπ' αὐταῖς, quod in libro Mon. 476 a m. sec. in ἐπ' αὐτὰς mutatum est) τὸ ὑγιεῖνον τῶν πόλεων. At Hom. u, ρ. 297, μέχρι χθὲς καὶ πρώην ἀδελφοί τε ἐπ᾽ ἀδελ φis (ubi quinque codd. Monacc. una cum Guelferbyt. atque ed. Canter. ἐπ' ἀδελφοὺς legunt), καὶ παῖς ἐπὶ πατρὶ (cod. Guelf. μητρ.), καὶ πατὴρ ἐπὶ τῷ γένει παρεκάλει τον δήμιον. De constructione præpositionis ini, in, adversus, cum dandi casu vid. etiam Matthiæ Gramm. Gr. p. 1168. Pro xŋπουροί libri Monacc. omnes, Rehd., Venet. C, Lecit. Varr. Turneb., marg. Petav. et qui laudat h. l., Thomas Nag. p. 778, exhibent κηπωροί. Centra in Nostri ep. 132, p. 268, pro edito κηπωρούς codd. Mon. 50 et 481 dant κηπουρούς. Deinde in libris scriptis et editis exstat βαφανίδας (Par. vitiose habet ῥεφανίδας), non ραφανίδας, ut lusterus ad Suid. V. ῥαφανές, t. III, p. 233 citans bune locum scripsit. Hujus vocabuli litteram & apud Attieos corripi præcipitur in regulis de prosodia ap. Hermann. De emend. rat. Græc. gramm., p. 1, p. 447. Ita legitur etiam ap. Lucian. De morte Peregrini, c. 9, ΐ. VIII, p. 277 Bip., ραφανίδι τὴν πυγήν βεβυσμένος. Sed apud Aristophanem et in co micorum fragmentis ultimam longam esse docuit Bachmannus ad Lycophr. Alexandr. vol. I, p. 278. Cf. Passov. Lexic. Gr., s. v. Αἷς – τιμωρίας ἀπάρχονται. Par. ὑπάρ χονται. De re vid. Aristoph. Νubb. v. 1085 ibique schol., Lucian. 1. c., Suid. 1. I, et ibi Kuster., Reiff. ad Artemidor. t. II, p. 297; Wagner. ad Alciphr. ι. Π. p. 192. Pro ἐπειδὰν codd. Monacc. BD scribitur έπειδ' ἂν (quod ante exhibebat etiam Hen. C), varietate iu mass.solemni. Cf. Bekker. Spec. Philostrat. p. 24. Hon. dat αλώ τις et Flor. τῆς pro τις. Εν μέν δή. Hon. et Venet. om. δή. proximis ptv a Mon. abest. Συχνὰς μὲν οἰκίας αναστάτους εποίησεν. Olxla profamilia habet Noster etiam De Prov. p.92 et ep. 79, p. 227, itemque olxos De Provid. p. 103, et De regn. p. 3 et 8; cf. Held. ad Plut. Timol. 334, Ανάστατον ποιεῖν. 5. ἀνιστάναι (vid. Οτ. regn. p. 25), sedibus expellere, evertere, s. subvertere, illustrant Buderus in Comment. in L. Gr., p. 472, et Held. ad Plut. Timol. p. 304 sq. Συρραγήναι. De hoc verbo vid. ad c. 15, init. Clem. Alex. 111 Pæd., c. 2 [t. 1, p. 259, 35, Potter.]: Ήπειρος κεκίνηνται δύο απαιδεύτοις ἡδοναῖς, καὶ κλονεῖται τὰ πάντα μειρακίῳ βαρβάρω Ἑλλὰς ὅλη ναυτίλλεται· στενοχωρεῖται δὲ ἡ θάλασσα, Ηπείρους φέρουσα.» Ρετιν. Mor Barb. ἀλλή λοις, corr. αις, Mon. ἀλλήλοις (sic, c. lineola). corr. αις. In seqq. idem Mon. liber σκήπτρα. Ad verba μοιχεία γέγονε πρόφασις vid. Herodot. Ι, "Ο τούτου πολύ χεῖρόν ἐστιν. Hon 6. Dein Mon. AC, Par. et Veneti AC πολύ τούτου X., ordine inverso et ap. Nostrum sæpius obvio, veluti supra c. 3, p. 64, Παλὺ δὲ ταῦτα σκληρότερα. Ερ. 154, p. 294, Παρὰ πολὺ τούτων εἰσὶ κακοδαιμο νέστεροι σοφισταί. Ερ. 55, p. 191, Πολὺ γὰρ ἂν Αδίους τότε σοι παραγένοιντο. Εp. 103, p. 241, Ελέγξει με Κυρήνη, κειμένη πολὺ δήπου τῶν ἐν τῷ Πόντῳ πόλεων ἀκριβέστερον. Cf. Boremann. ad Xenoph. Conviv. 1, 4, p. 46, et Stallbaum. ad Plat. Euthyphr. p. 92, et Remp. t. II, p. 290 ed. Goth. Έστιν pro vulgat. ἐστι dederunt libri Mon. BD. Tum Flor. et Mon. perperam scribunt toūtoV pro τοῦ τόν. Οἱ Κλεισθέναι. Flor. A, Monacc. omnes, Vat., Veneti AC et Suidas v. θιασώτης exhibent οἱ κλει σθένεις (Venet. οἱ κλεισθήνεις). Tuentur tamen vulgatam Flor. B, Barb. et Rehd., item Suidas ν. Κότυς. Vid. supra ad c. 6, init. De Clisthene cinædo adisis Aristoph. Nubb. v. 354, ibique schol. 329 sq. ed. Herm., et Acharn., v. 117 sqq., Max. Tyr. xxv, 3, p. 303 et 305, necnon Suid. v. Birsir., coll. Hadr. Jun. De coma, c. 4, p. 503; de Ti narcho vid. Æschin. orat. adversus Timarch., I. I, p. 37 seqq. ed. Brem.; in Oratt. Att. ed. Bekk. t. III, p. 262, 8 39 seqq., et Suidam v. Τίμαρχος. Οι πρὸς ἀργύριον τὴν ὥραν διατιθέμενοι. Qui argento juventutis forem vendunt, i. e. ciñædi. Vid. Ruhnken. ad Hesych. ι. II, p. 1594 ed. Albert., ν. ὡραιοπόλας. Την in Mon. superscri plani. Locutionem τὴν ὥραν διατίθεσθαι, δαπαναν sive πωλεῖν alligit Jacobsius ad Achill. Tat. p. 960. (a) Et inter Opera Gregorii Naz., nostræ editionis t. II, Patrologiæ Gr. t. XXXVI. Edit.

Similiter Aristænet. 1, 24, p. 106, Пpolxa & μávy τῷ Λυσίᾳ τὴν σὴν ἐκδέδωκας ὥραν. Plutarch. vii. Timol., c. 14, Τοῖς ἀφ' ὥρας ἐργαζομένοις γυναίοις. Verba καὶ εἰ μὴ πρὸς μηδοτιοῦν, ἀλλὰ de siderantur ap. Suid. v. Glaverns. Sed v. Kórus, ubi plene citatur hic locus, pro el corrupte legitur ci. Sic etiam cod. Par. una cum Vat, et hic et in sequentibus habet. Particula &λá, tamen, saltem, præcedente suh usu exquisitiori apodosin exorditur. Vid. adnotat. ad c. 8, p. 74 et 72. Deinde Suid. v. Κότυς recte habet πρὸς ἄλλο τι. Vulg. πρὸς ἄλλο τί. Mon. ABD et Rehd. πρὸς ἀλλό τι. Non. πρὸς ἀλλότι. Mon. πρὸς ἀλλ' ὅτι. In seqq. Flor. et Rehd. πpòs µrd' étiouv. Item Vat.; supposito tamen jungendi signo. Mon. ABD πp. pt' ὁτιοῦν Mon. Ο πρ. μὴ δ' ὅτι οὖν. Barb. πρ. μηδ' ὅτι οὖν. Suid. 1. c. πρ. μηδὲν ὁτιοῦν. Διὰ τὴν ἐξάγιστον ἡδονήν. Laudantur a Suida v. &áriσroç. T. I, p. 759, ubi Kusterus nostri non immemor fuit, et OnAvôplaç, t. II, p. 194. 'E§- ayotos est sceleratus, vid. Viger. De idiot. L. Gr., p. 77, Musgrav. ad Sophocl. OEdip. Col. v. 1516, p. 600 ed. Heller., Dœderl., et Blomfield. Glossar. in Eschyl. Agamemn., v. 624. Cf. Nostri ep. 44,p.185. Καὶ καθάπαξ. Καί, quod cum editis ignoret Suidas v. ἐξάγιστος, θιασώτης et Κότνς, receptum ex Mon. ACE, Par. CD atque Vat. Sic in suo codice legit etiam Phrea, vertens, atque ut semel dicam. Hanc particulam sæpe noster cum xabának jungit, v. c. De regn. c. 6, p. 9; et c. 21, p. 38, quo loco posteriori in cod. Mon. 88 excidit, item De Prov. p. 91, ubi a Pirckh. libro abest, ibid. 122, De insomn. p. 142 et ep. 57, p. 192. Beest zat ante xabaлa in libro De Provid. P. 103, el ep. 82, p. 229. Parum accurate h. 1. excerpsit Suidas v. Θηλυδρίας, quam interpretatur τηθελυμα μένος, addens διὰ τὴν ἐξάγιστον ἡδονὴν· οἱ δὲ θησ λυδρίαι τριχοπλάσται εἰσί. Noster ep. 50, p. 188, Ο δὲ Αλέξανδρος εἰ μὴ θηλὺς, ἀλλὰ θηλυδρίας γε ἦν, καὶ τὴν αἰτίαν ἐχώρει. Deinde Suidas v. Κότνς legit τριχῶν πλάσται εἰσί. Οἱ μὲν ἐπὶ τῶν οἰκημάτων. Flor. εἰ pro ol. - Quod alias in your dicunt Græci, Clem. Alex. 1. Pæd. c. 3 [1. 1, p. 264, 35, ed. Potter.], quæ voces pro fornice vulgo accipiuntur. Nec semel tamen in iis peccatum ab interpretibus est, qui de domo simpliciter accipiunt.» PETAV. - De voc. οίκημα, τέγος, 3. στέγος, cella meretricia, vid. Hesych.. II, p. 724, ibique Albertii not., interpretes ad Xenoph. Ephes. p. 273 sq.; Jacobs. ad Achill. Tat. p. 956; Ast. ad Plat. Protag. p. 52 eqq. Add. Clem. Alex. Pæd. III, 11, t. I, p. 297, Ενθα καὶ ἑταιρικῶς κεκοσμημέναι, ὥσπερ ἐπὶ τέ γους καθεζόμεναι, διημερεύουσι. De voc. ἄντικρυς vid. ad c. 18, p. 82. Proxime in Mon. erratum e. Deinde Par. et Vat. habent éxpiµŋoάuevoi, corr. σó. Ooric. Rehd. ött, in marg. a m. rec. Yp. ὅστις. Pro ἐστι Mon. scribit ἐστιν. Ἐξομόσαιτο Suidas h. v. explicat navelus apvisalto, respiciens hunc locum, quem pessime ibi se habentem ex Nostro correxit Albertius ad Hesych. t. I, p. 1301. ν. ἐξωμόσατο. Θιασώτης τῆς Κότυος. Θιασώτης modo sensu honestiori (ut Nostri Dion. p. 60, 'O Пuðayopov Bizowans, et Niceph. Greg. ad Synes. De insomn. præfat. p. 353, Twy Xaλdaïxwv Olawtyy ȧrávzwv öpylwv), modo turpiori, ut h. 1., dicitur. Vid. Hadr. Jun. Animadverss. 1. II, c. 15, p. 199 sq., Hudson. et Pierson, ad Moer. Attic. p. 186; Lexic. Xenoph. t. II, p. 537; Bake ad Cleomed. p. 443. Dein cod. Mon. in contextu habet is Κότυος, in marg. antem του pro τῆς. Mon. τῆς Kóruns cum tou suprascripto. Noster ep. 44, P. 184, Θαῤῥῶν ἀποφαίνου τὸν ἄνδρα ἡμίγυνον, αὐτόχρημα Lowry HS Korvos, ubi schol. codic. Mon. B: Κότυς, δαίμων παρὰ τοῖς Κορινθίοις τιμώμενος ἔφο1726 pos Twv alexpoy, que eadem leguntur ap. Soid. ν. θιασώτης et Κότες, omisso ante Κορινθίας ar ticulo. Sed quod posteriorem Nostri locum attine:, P. Francius in marg. sui exemplaris emendavit τῆς Κοτυττούς, astipalante Petro Burmanno Sec. in Mantiss. Adnotationum ad t. 1 Antholog, vett. Latiu. epigrammatum et poematum, t. II, p. 728, qua mutatione nihil opus est, cum Κότας οι Κουστώ με miscue usurpentur, unde interdum etiam libri seripti inter utramque lectionem fluctuant, e. c. in Nostri ep. 32, p. 178, KoTuttoï dè xal col; £ìλοις Αττικοῖς κονισάλοις νεωκορεί, ubi and Gaet ferb. Kotuttoi et supra yp. Kótvi, Mon. Kerry toi, corrector, Yp. Kótui, in marg, yp. Kervers, Mon. 50 Kétu (sic), et minus recte Lips. ac Mon. Kottutoi (vid. Siebeļis. ad Pausan. t. I, p. 253) habent; margo autem libri Mon. hoc præbet scholium: Η Κοττυτώ, ἥτις καὶ Κότυς λέγεται, ὡς xai aútòç ǎvw (se. in ep. 44; nam epistolarum ordo in mss. longe alius est atque in editis) sint, xal of κονίσσαλοι θεοὶ ἦσαν αἰσχρῶν (scr. τῶν αἰσχρῶν) Epopo, quod scholium vulgatum jam ab Hoeschelio ad Annæ Comnenæ Alex. p. 58, 3, nuper citarit Lobeckius Aglaoph. t. II, p. 1014. Cotys scilicet, a. Cotytto, impudentiæ et obscenæ libidinis dea fuit, cujus orgia, quæ ab ea vocabantur Cotyttia, e Thra cia, ubi, teste Strabone x, p. 470 infr., colebantur, in Græciam translata sunt. Vid. Sainte-Croix in Recherches historiques et critiques sur les mystères de paganisme. Seconde édit., revue et corrigée par Sity. de Sacy, t. II, p. 176 sq., Rupert. ad Juvenal. Sat. 11, 92, Buttmann. in Abhandlungen der historisch-philolog. Klasse der k. Akad. d. "Wiss. zu Berlin, 1822-1823, p. 213 seqq., sive in Mytholog. 1. II, p. 139 seqq., Carol. Guil. Lucas Dissertat. quæ inscribitur: Cratinus et Expolis, p. 96 seqq.; C. Ca rol. Barth. Hertha p. 194; Lobeck. Aglaoph. L. II, 1007 seqq.; 1014 seq. et 4025 Cæterum seqq. locutione θιασώτης τῆς Κότυος, quæ in proverbium abiit, significatur homo mollis, effeminatus (vid. Hadr. Jun. Adagg., v. Cotyos contubernalis, et Comment. de coma, c. 4, p. 504, atque Frid. Adolph. Lampe De cymbalis veterum, 1. III, c. 9, p. 338) ino et calamistratus (secundum schol. a P. Burmanne 1. c. ex antiquo proverbiorum codice Meermanio Jaudatum, cujus hæc verba sunt: Cotyi sacrificere, calamistratum esse: huic enim deæ apud Corinthin cultæ intemperantes ac calamistraturæ studiosi formamque venditantes sacrificabant). Nostrum ancle rem his verbis tetigisse cinados s. pathicos satis liquet. Περὶ πλείστου. Hon. περιπλήστου. Πρόχειρον. Par. et Vat. πρόχειρος, κα pra seripto. Rehd. et Mon. Expoxapes. Intell. 5. Vid. ad c. 19, p. 82. Proxima verba si Xi Os xal, quæ a Flor. absunt, Flor. in marg. habet. Per Chiorum deam Cotylonem intel ligo. PETAV. Deinde in Barb., Par. C, Val., Mon. ACE atque Rehd. vitiose legitur duplo, De vocis etymologia vid. Eustath. ad Odgas., 1, 6, p. 1413, 35, 38; de ipsis mysteriis Arnob. Adr. gentes 1. v, c. 28 et 39, ibique interprett., t. II. p. 325 ed. Orell. Pro wpylaxev Mon. BD perperam scribunt ὠργίακεν. De verbo οργιάζειν, sacra (σατε, orgia celebrare, adnotarunt Ruhnkenius ad Tims. 463 ed. Koch., Astius ad Plat. Legg., p. 21, Jacobsius ad Philostrat. Sen. Imagg., p. 525. Trans latum hujus verbi usum egregie illustrat Lobeckios in Aglaoph., t. I, p. 651. Noster Dion., p. 43, 231 οὕτω μειονεκτεῖν ἀνάγκη τὸν ἄνδρα ἐκεῖνον, ὃς οὐ προετελέσθη τῷ κύκλῳ καὶ τὰ Μουσῶν εὐχ ὡργίας. Ep. 151, p. 289, xai olda μév v01 JU τὰ φιλοσοφίας εὐχήν ποτε ποιησάμενος. Ερ. 145. 279: Ταῦτά τοι και προμηθέστερος φύλαξ αὐτός τ είμι, καὶ σὲ παρακαλῶ τῶν φιλοσοφίας οργίων είναι Marin. Vit. Procli, c. 6, p. 6, 3 casing (sc. Minerν) ὀργιάζειν.

ΝΟΤΑ. Ὁ μὲν γὰρ Φερεκύδης. Pro γὰρ ap. Suid., qui excitavit h. I. v. Ἐπηλυγάζονται, legitur οὖν. ‹ Ælian. 1. iv, [c. 28] et v, [c. 2] Var. [Hist.]; Aristot. v, [v, 25, 1, t. 1, 237 ed. Schneid.; v, 31, vol. I, p. 556 seq. ed. Bekker.] Hist. [Anim.]; Plin. l. vii, c. 51; Apul. ", Flor. [p. 351 sq. Elmenb.; l. i, n. 15, t. u, p. 58 ed. Lugd. Βat. nov.], qui ambo serpentes erupisse ex ejus corpore scribant. At Plut. in Vita_Pelop., [t. 1, p. 289 ] cum in Sylla, [ t. 1, p. 474] idem, quod reliqui, de Pherecyde narrasset, refert Φερεκύδην τὸν σοφὸν hostis instar ὑπὸ Λακεδαιμονίων ἀναιρεθέντα, καὶ τὴν δορὰν αὐτοῦ κατά τι λόγιον ὑπὸ τῶν βασιλέων φρουρουμένην, ο ΡετΑν. Vid. Sturz. Commentat. de Pherecyde. quam Pherecydi suo præmisit, ed. alt. p. 14 seqq. Vitiose Par. Bet Barb., θυμάτιον pro θοιμάτιον. Suidas 1. c. inverso ordine babet ἐπηλυγασάμενος θοιμάτιον. Veneti AB dant ἐπιλυγασάμενος, de qua scriptura vid. Ruhnken. ad Tima. p. 100; et Pierson. ad Mar. p. 163. Επηλυγασάμενος schol. margini libri Mon. a m. rec. adjectum interpretatur σκεπάσας, καλύψας. Ita et Suidas h. v., additis verbis λύγη γὰρ ἡ σκιά. Pariter usus est v. ἐπηλυγάζεσθαι, de quo docte copioseque exposuerunt Budzus Comment. L. Gr., 346; Wassius et Dukerus ad Thucyd. vi, 56, vol. IV, p. 392 ed. Bip., Auhnkenius ad Timæ. p. 99 sq.; Sallierius et Piersonus ad Muer. 1. c., Schneiderus ad Aristot. De animalibus, t. IV, p. 57, et Jacobs. ad Ælian., p. 37. Synes. noster ep. 154, β. 202, πυκνὸν καὶ βαθὺ σκότος ἐπιλυγάσεται (Cod. Rehd., qui fragmentum hujus epistolæ oratioai De regn., c. 31, p. 55 ed. mez, post μεταπεσούνται mirum in modum immistum habet, una cum Monac. 50 ἐπιλυγάσεται scribit). Figurato sensu hoc verbum legitur ep. 105, p. 250, Δόγματα δὲ οὐκ ἐπηλυγάσομαι, ubi cod. Guelferbyt. ἐπικρύψω ἀπὸ τοῦ ἡ λύγη, ἡ νύξ, Lipsiensis vero et Monac. ἐπικρύψω superaddunt. Χρῷ δήλον, έφη. Memorat Diogenes Laert. 1, 118: Οἱ δὲ (sc. φασί) φθειριάσαντα (ί. ε. Φερε κύδην) τὸν βίον τελευτῆσαι. Ὅτε καὶ Πυθαγόρου παραγενομένου καὶ πυνθανομένου, πως διαχέοιτο, διαβαλόντα της θύρας τὸν δάκτυλον εἰπεῖν· Χρωτὶ δῆλα. Καὶ τοῦντεῦθεν παρὰ τοῖς φιλοσόφοις (sic e Suida v. χροὶ δῆλα legendum, suadente Sturzio in Comment. de Pherecyde, p. 17, necnon ex Arsen. Violet., p. 477, pro vulg. παρὰ τοῖς φιλολόγοις) ή λέξις ἐπὶ τῶν χειρόνων τάττεται· οἱ δ' ἐπὶ τῶν βελ τίστων χρώμενοι διαμαρτάνουσιν. Rursus Noster ep. 116, p. 255: Ἐγὼ δὲ ὡς οὐ τοῦ πρεσβύτερος μόνον, ἀλλὰ καὶ ἤδη πρεσβύτης, χρῷ δῆλον, ὁ Φερεκύδης φησίν. Τὴν νόσον. 1. e. φθειρίασιν. Deinde pro vulg. ss!xvva cuun Flor. À et Mon. ABD scrípsi ἐδείκνυεν. Πασχητιών. Vid. Hesych. v. Πασχητιᾷ, t. II, p. 890 ed. Albert. Ταῖς θριξὶ σημαινόμεθα. Aristoph. Νub. ν. 347 sq., κομήτην Αγριάν τινα των λασίων τούτων, et v. 1094 sqq., τουτονί Γούν οἶδ᾽ ἐγώ, κἀκεινον, Καὶ τὸν κομήτην τουτονί. Cf. Wyttenbach. ad Plat. Phaedon., p. 207. τ Σημαινόμεθα idem est quod τεκμαιρόμεθα. Vid. Lobeck. ad Sophocl. Ajac., p. 225. CAP. XXII. Εἰ δὲ καὶ ἡ παροιμία σοφόν. Intell. χρήμα vel v. Vid. ad c. 9, p. 72. Coll. Wyttenbach. ad Plutarch. Opp. Mor., L. I, p. 45 ed. Lips. Apodesin post el & supprimi sulere monitum jam ad c. 6, p. 69. Πῶς δ' εὐχὶ σοφόν. Absunt hae verba com dice Mon. C. Pros in Mon. exstat δε. Verba δε περί idem liber a linea al lineam e corr. sec. m. habet. Flor. scribit γάρ pro δ'. Περὶ ὧν μοSuit, quasi praecessisset zi παροιμίαι, secundum σχῆμα πρὸς τὸ σημαινόμενον. Vid. ad c. 1, p. 78. Aristotelem proverbiorum collectionem edidisse veterum plures testantur, quos recensent Menagius ad Diog. Laërt., t. II, p. 197, et Fabricius in Bibl. Gr., vol. III, p. 399 ed. Harl. Mox Venet. in contextu habet ἱστορίας, in marg. φιλοσοφίας. Dein Hon. μεγίστας corr. αις. Flor. φθοραῖς, Μι marg. γρ. φοραϊς: de qua permutatione adnotavit Boissonadius ad Philostrat. Her. p. 344, ad Nicet. Eug., p. 383, et Herodian. Epimer., p. 287. Pro ἀπολομένης in Vat. est απολογουμένης. Mon. η m. emend. habet. Tum Par. et Vat. vitiose scri bunt ἐγκαταλείματα. De eleganti vocis ἐγκατάλειμ a similiumque usu multus est Ruhnkenius ad Time. p. 109 sq. Respexit Noster, monente eodem Ruhnkenio, Plat. Legg., 111, p. 677: ὡς οἱ τότε περιφυγόντες τὴν φθορὰν σχεδὸν ὄρειοί τινες ἂν εἶεν νομῆς, ἐν κορυφαῖς του σμικρὰ ζώπυρα τοῦ τῶν ἀνθρώπων γένους διασεσωσμένα. Sed dignus inprimis est qui apponatur similis Aristotelis locus, Metaphys. 1, 8, ed. Brandis. p. 254, 13-19; Bekker. ed. vol. II, p. 1074, b. 8-13: Ε' τις λάβοι - ὅτι θεοὺς ᾤοντο (sc. οἱ ἀρχαῖοι καὶ παμπά λαιοι) τάς πρώτας ουσίας εἶναι, θείως ἂν εἰρῆσθαι νομίσειεν, καὶ κατὰ τὸ εἰκὸς πολλάκις εὑρημένης εἰς τὸ δυνατὸν ἑκάστης καὶ τέχνης καὶ φιλοσοφίας καὶ πάλιν φθειρομένων καὶ ταύτας τὰς δόξας ἐκεί νων οἷον λείψανα περισεσώσθαι μέχρι τοῦ νῦν. Caterum conf. etiam Plat. in Critia, p. 109 sqq. Proxime pro διὰ συντομίαν Mon suppeditat διὰ τὴν σ. Παροιμία δήπου. Sic Par. ACD, Flor. A, Mon. ACE, Vat. et Venet. A. Reliqui cum editt. pro δή που habent δt. Εp. 57, p. 192, τὸ γὰρ ἀφανιστικὸν τῷ δημιουργικῷ δή που πολέμιον. Βόειον. Exstat in marg. codicis Mon. gl. μέγα. Item Suidas βόεια explicat voce μεγάλα. Adnotavit de h. 1. Thom. Reinesius Varr. Lectt. 1. 11, p. 150 sq.: «Interpretes, qui τὸ βόειον modo per adverbium superbe, modo gravi trucique aspectu esse reddiderunt, nihil ad rem dixisse perspicue planum est. Βόειον ἐπιβλέπειν nova notione Synesius dixit pro acule, intentis oculis, ἀτενὲς καὶ συντόνως intueri et bene penitus perlustrare; quod alius καινότητος ονομάτων ζηλωτής posset non infelicius βουβλέπειν. Βόειος enim συνώνυμον est τοῦ μέγας apud Plut. Qu. Grac., 36, quemadmodum poeta βούπιν appellavit τὴν μεγαλόφθαλμον, καὶ βουγάτον τὸν μεγάλαυχον.» Εἰς ἀλήθειαν. Quod attinet veritatem. Vid. ad c. 20, p. 83. Εύστοχος dicitur is, cui recte conjiciendi vis inest. Vid. Ernesti Lexic. techn. Grec. Rhet., p. 145; Ast. ad Platon, Legg., p. 556 sq.; Jacob. ad Lucian. Tox., p. 60. Noster in Dion., p. 37: Πείσαιμι δ' ἂν καὶ ἄλλον, ὅστις εύστοχος ήθοις εἰρωνείαν τε καὶ ἀλήθειαν ἐκ παντοδαπού λόγου φω ράσαι. Ib., p. 61, ἤδη δέ ποτε τοῦ μὲν ἐνθυμήματ τος εύστοχος γέγονα. Tiç our xor'. Mon. BD c. Turn. et Petav. 1. 1, 2, πότ'. Καὶ τί βούλεται. De regn., c. 9, p. 15. Τοῦτο γὰρ ἡ διάνοια βούλεται ὀνόματος, έφερμηνεύειν τὸν θεὸν αἴτιον ἀγαθῶν. Οὐδεὶς κομήτης, ὅστις οὐ. Mon. οὐδεὶς κομήτες (sic). Addunt Mon. A, Paris. et Val. hoc scholium: Οὕτως ἔχει πᾶσα ἡ παροιμία· οὐδεὶς και μήτης, ὅστις οὐ βινητιᾷ, quod ex Parisino libro excitavit jam vir cl. Boissonadius ad Eunap., 420. In contextu Monacensis libri aut βινητιᾷ aut simile videtur fuisse verbum, cum post bois où rasura compareat. Plene noster ep. 104, p. 244, Toûtó ye πάντως οἶσθα τὸ, Οὐδεὶς κομήτης, ὅστις οὐ ψηνίζεται. Consentit Suidas v. Κομήτης et v. Ψηνίζω, quo utroque loco etiam hæve Nostri citantur. Sed v. Οὐδεὶς κομήτης lexicographus versum istum ita exhibet:

Οὐδεὶς κομήτης, όστις ου περαίνεται, Michael Apostolius Proverbb. xv, 5, Οὐδεὶς κομήτης, ὅστις οὐ περαίνεται] Ἐπὶ τοῦ διαβεβλημένου· ἄλλοι δὲ λέγουσι, ψηνίζεται· ἄλλοι βινια (sic). Leg. βινητιᾷ. Cf. Hadr. Jun. Comment. de coma, c. 4, p. 504, et C. Barth. Adversarr. lib. Li, cap. 9, pag. Πρὸς τὴν ηχώ. Mon. εγώ. Deinde idem liber τριμέτρου, superscr. λόγου. Pro τριμέτρου Ve net. habet μέτρου, Mon. AC λόγου. Par. τοῦ λόγου, in marg. γρ. μέτρου. Τὸ δεινὸν ἐκεῖνο. Barb. ἐκείνω (sic). Quod sequitur και Suidas v. Κομήτης el v. Τηνίζω omittit. Vocc. πρᾶγμα et όνομα sapius conjungi dictum jam supra est ad c. 17, p. 80. (30-31) Τί σοι φαίνεται; Sc. ή παροιμία. Quid (pro qualis) tibi videtur (parcemia)? Vid. Heindorf. ad Horat., Sat. 1, 6, 55, p. 148, Stallbaum. ad Plat. Phileb., p. 53, et ad ejusdem Rempubl., p. 328, t. I p. 10, ed. Goth., Jacob. ad Lucian. Tozar., p. 87, Fritzsche Epist. crit. ad Friedemann, Luciani Dialogis deorum præmissa, p. xxxM. Βαβαὶ τῆς ἀληθείας. Βαβαί, papa, est φωνή θαυμαστική, cujus Platonica exempla collegit Astius ad Politiam p. 396. Addantur Julian. in Cas. ed. Heus., p. 4: Βαβαὶ τοῦ παντοδαπού τούτου θηρίου. Ρ. 7, βαβαὶ τῆς μικρολογίας. Ρ. 26, Βαβαὶ τῆς διακ λεκτικής. Synes. epist. 154, p. 291: βαβαί τῆς ανατάσεως. Eustath. Hysm. p. 54, ed. Gaulm.: Βαβαί μοι τῶν γυναικών, βαβαί μοι τοῦ θαύματος, βαβαί τῆς ἡλικίας, βαβεὶ τῶν ῥυτίδων, βασαὶ τοῦ σχήματος, τῆς δουλοπρεπείας. Alterum μοι in tribus libris Monacc. deest. Idem 1. V, p. 150: Bx6al τῆς σκηνῆς, τῆς ὑποκρίσεως. Theodor. Metochit. Miscell. c. 35, p. 225: Βαβαὶ τῆς ὄφρυος, βαβαὶ τῆς εὐφορίας. Χρησμὸς γὰρ ἄντικρυς. Sic Mon. AE, Par. Cet Vat.; et sic quoque Noster epist. 104, p. 244: Χθές του πάνυ λαμπρώς συνηγορήκει τῇ παροιμία, μᾶλλον δὲ τῷ χρησμῷ· χρησμὸς γὰρ ἄντικρυς. Τοῦτό γε πάντως οἶσθα, τὸ, Οὐδεὶς κομήτης, ὅστις οὐ ψηνίζεται. Reliqui libri tam scripti, quam editi γάρ om. De v. ἄντικρυς vid. quæ posui ad c. 18, p. 82. Δήλη. «Ante leg. δήλα, sensu nullo. Veram lectionem in vet. deprehendi, ut ad ἀλήθειαν [imo ad παροιμίαν] referatur.» PÉΤΑΝ. Δήλη exstat quoque in Par. C. et in Vat., idque habet e corr. m. rec. Mon. A. Mon. δήλα, η rescripto supra a. Reliqui omnes δῆλα. Δήλη αὐτόθεν dictio est Philostratea. Vid Jacobs. ad Philostr. Jun. Imagg., p. 624 et 636. Εφέλκεται. Mon. λκε a correctoris manu habet. Τοὺς ὅσοι προλαβόντες. Vid. quæ de locutione τοὺς ὅσοι adnotavi ad c. 6, p. 117. Adde Schafer. in Julian. Or. in Constant. laud. P: XV. In Mon. m. pr. scripserat προσλαβόντες. Altera tamen litteram præpositionis lineolis insignivit. 'Απαθανατίζων. Vitiose Mon. ἀπαιθανατί ζον. Απαθανατίζειν τὰς παροιμίας significat, explicante Wesselingio ad Diodor. Sic. II, 20, tom. ΙΙ, p. 420 Bip., earum usum perpetuum et quodam modo @lernum reddere. Cr. Heindorf. ad Plat. Charmid., p. 65 sq.; Agathias Hist. Præf. p. 5, τῆς ἱστορίας αὐτοὺς ἀπαθανατιζούσης. Αὐτὸ τοῦτο —, ἡ συνέχεια τῶν χρωμένων. Par. Ὁ τοῦτ' ἔστιν. Verba ή συνέχεια τ. χρ. explicationi inserviunt. Vid. ad c. 11, init. Ορώμενα γάρ. Mon. δρώμενα. corr. αι. Flor. AB, Par. B, Barb., Mon. ABCD, Vat. et Veneti ABC δρώμεναι. Vulgatam tuetur Rehd. Forsan legendum τὰ δρώμενα • nam articulus absorberi facile potuit praegresso πράγματα. CAP. XXIII. Καίπερ τούτων οὕτως ἐχόντων. Barb. καὶ περὶ τούτων Θαυμαστὸν οἶον. Mirum qualem. Vid. Viger. De idiot. L. G., p. 128, ibique Hoogeveen., Schaefer. ad Dionys. Hal. De composit. verbo., p. 184, et Matthiæ Gramm. Gr., p. 831 sq.; Basil. Magn. De uti liter leg. gentill. líbrr., c. 11. § 43, et č. 13, § 53 ed. Sturz., θαυμαστόν τι οἷον κάλλος. Λόγον ἐξήνεγκε. Mon. προσήνεγκε, Μαι. προσήνεγκε, ἐξ scripto supra προς. Sed bene ha bet vulgata; nam εκφέρειν est edere, crulgare (vid. Wyttenbach. ad Plut. Opp. Mor., t. I, p. 81, ed. Lips.). Ita c. 24: Εξενεχθεὶς εἰς τὸ κοινὸν (8. ὁ λόγος). Dion. p. 35, συγγράμματα ἐξενηνοχώς εἰς τοὺς Ἕλληνας. Ibid. p. 36, λόγους ἐξενεγκών ἀπὸ τῶν ἐναντίων ενστάσεων, et pag. 39, ουδένα λόγον ἄκαρπον ἐξενήνοχε. De Provid. p. 115, οὐ μὴν ἐξέρε ρεν εἰς τὸ πλῆθος, et ibid., τότε ἐξέφερε, τότε τους λόγους ἐδείκνυ. Add. Dion. p. 51, De insomn., 156; ep. 101, p. 239; ep. 154, p. 290 et 292. Πλάτωνος ἐξελέγχοντος. Vid. Plat. Gorg. p. 465; cf. Synes. ep. 103, p. 242, et Themist. or. χχιν, p. 304; mox Venet. Ο κομωτικήν. 'Απέφηνεν. Vulg. ἀπέφηνεν. Flor. 'A, Man. ABCE, Par. Catque Val. ἀπέφηνε. Barb. ἀπέρης ναι (sic). Η σὺ δοκείς. Par. et Vat. ἢ στὸ δοκεῖ. Mon. ἢ οὐ σοὶ δοκεῖ. Statim Rehd. et Non. com editt. Turneb., Petav. 1, atque Pseudo-Petav., ές τριχοβάντας. Vertit etiam Petavius in ed. 1, capit lorum tinctrices. Recte Cornarius pilorum tinctores. At in sec. ed. Petavius rescripsit τους τροχού., cor rexitque in vers. capillorum tinctores. 'Ανδρός Έλληνος την φωνήν. Ingen Graci, vid. Lobeck. Aglaoph. t. Ι, p. 15. Ἐπὶ θεάτρου. In auditorio frequenti (vid. Cresoll. in Theatr. Rhet. 1. 111, c. 12, p. 216 sq. in Gronov. Thes. Gracc. Antiquitat. tom. S. et Wyt tenbach. ad Eunap: t. II, p. 220 sq.); solebant enim sophistarum auditores vocari θέατρον. Sic a nostro in Dione, p. 35, Aristocles, qui ex philosopho grati in sophistam degeneraverat, dicitur και το 1 λιωτικά (ita quatuordecim codd. pro vulg. 1: λικά, quocum solus Rehd. conspirat, recte cabi bent, eamdemque lectionem ex uno Augustanorum codicum laudatam probavit jam Wyttenbachins ad Eunap. I. c.): (abest hæc vocula codice Mon. A) καὶ Ἀσιανά θέατρα, μελέταις εναγωνιζόμενον. [em noster ibid. p. 54: Εμὲ δὲ ἀφίησι καὶ οὐ στενό χωρεί προθεσμία τῷ μήτε πρὸς οὕτως ἄτοπον τα· ρασκευάζεσθαι δικαστήν, ἀλλὰ μηδὲ μέλλειν εἰς ἄ χαστήριον ἀγνωμονέστερον εἰσιέναι, τὸ θέατρον θε ροκοπήσαντα καὶ ἐπαγγείλαντα τοῖς ἐν ἄστει μετρα κίοις ἀκρόαμα ἐπιδέξιον· ὡς σχέτλιά με των δεικνών των (Rehd. δεικνυόντων ἐν τοῖς θεάτροις τους λόγους, κ. τ. λ. Distinxi cum Cornario ante, non (ul editi libri post τὸ θέατρον, haec verba cum θυροκοπι σαντα jungens, idque pro simplici κόψαντα accipiens (cf. Nostrum De insomn., 136; epist. 140, p. 276, et epist. 147, p. 284). P. 55, και προσγελά την θεάτρῳ καὶ χαίρει δήθεν. Serm., ad Peen., p. 307. Οὗτοι μὲν οὖν ἔστων λαμπροί, καν (ita recte codd. Mon. 29, 87 et 481, pro vulg. καὶ τοῖς θεάτροις στ φανούσθων, εἰ βούλονται. Add. epist. 101, p. 230 ε εἰ ep. 136, p. 272. Τοὺς ἐν τοῖς Κυβελίοις· τους κατεαγέτας • Κυβέλια Cybeles sacra sunt, quibus molles et r feminati intererant. Arnob. lib. v, [c. 17. p. 179 ed. Orell.] Evirati isti, mollesque, quos interam vobiscum in istius numinis videmus sacris, quidnam istic habeant negotii? etc., et paulo post (p. 190 Quis est enim, qui credat honestatis aliquid in ca esse, quam iueant Orellius legit initiant. Vid. cjus adnot. tom. II, p. 298] vites galli, effeminali con ficiant exoleti. Ρεταν.—Par. b scribit Κuδελείας.

ΝΟΤΕ. Mon. et edit. Turneb. Κυβελλίοις, qua de scriptura cf. flensterhus. ad Lucian. t. I. p. 309 Bip., et Tzschuck. ad Strab. xu, p. 182. Cornarius vertit: Eos, qui inter pocula fracli versantur, ut κυπέλ λοις legisse videatur. Phrea, i, qui se lustris dedunt, moxque ricinum (leg. vicinam) etc. Addunt Mon. A, Par. et Vat. hoc scholium: Πορνείαις, ἀπό τινος Κυβέλης πόρνης περιφανούς. Sed auctor noster, respiciens Cybeles sacerdotes, s. gallos, eviralos istos homines (vid. Juvenal. Sat. ii, v. 114 sqq., et Sat. vi, v. 512 sqq., Hadr. Jun. in Adagg. s. v., in Cybeles sacrario fractus, Bottiger. in libro cui titulus est: Ideen zur Kunst-Mythologie. Curs. 1, p. 281 sqq.), his verbis perstrinxit pathicos. Vid. Lobeck. Aglaoph. t. II, p. 4015, ubi vir praestantissimus laudans h. 1. tacite scripsit Κυβελείοις. Dein Mon. habet τοῦ κατεαγότας. Ο κατεαγώς est fractus, effeminatus, mollit, vid. Albertius ad Hesych. 1. II, p. 91, et in Auctar. Emendatt. ad Hesych. I. c., p. 192, Schaefer. ad Dionys. Hal. De composit, verbb., p. 257; Bake ad Cleomed. p. 419 sq.; Clemens Alex. Pædag. in, 3, t. I, p. 262; σόρισμα τοῦτο κατεαγότων ανθρώπων, εἰς τὴν για ναικωνίτιν κατασυρομένων, κ. τ. λ. Cf. ut, 11, ι. c., p. 293; Dio Chrysost. or. u de Regn., p. 91, καὶ κατεαγότα μέλη ἀμούσοις καμπαῖς, καὶ πολυφώνων ποικιλίας. Αδίκοις ὀφθαλμοῖς ὁρᾷ. Par. et Vat. ὀφθαλμοῖς ἀδίκοις όρα, ord. invers. De loquendi ratione vid. Schaefer. ad Long., p. 350; Jacobs. ad Philostr. Jun. Imagg., p. 672. Usum verbi καταν τλεῖν illustral Ashius ad Plat. Politiam, p. 372 sq., abi et b. l. laudat. (50, 51) "Orar scriplo. Par. τύχοι. τύχῃ. Flor. τύχοι, η supra οι Ὁ τοὺς ἐπαίνους διατιθέμενος. Mon. τοὺς ἐπαίνας (sic). Επαίνους διατίθεσθαι est lavdes dividere, i. e. laudare. Similiter noster in Catasias. s. Elog. Angs., p. 305, habet λόγον δ fos. Horatius od. 1, 15, carmina divides, et od. 1, 36, 6, dividit oscula. Κἂν αὐξήσειεν. Mon. et Venet. καὶ pro χάν. Φαλάκρα δὲ ἄρα. Postremum vocabulum iidem libri om. Dein Mon. pro ποια άττα scribit που' άττα. Mon. ποία άττι. Reliqui c. editis ποῖα ἅττα, varietate sepius obvia. Vid. Fischer. ad Welleri Gramm., t. II, p. 223 sq., Boissonad. in Notices et Extraits des mss. de la Biblioth. du Roi, ι. XI, p. n, p. 96, et Anecdott. Gr., vol. II, p. 278. Ἱερεῖς καὶ προφῆται καὶ ζάκοροι. Prophetas ex omnibus sacerdotibus summam apud Ægyptios babuisse auctoritatem; minorem Zacoros Ostendi supra ad c. 10, p. 73. Voc. ζάκοροι vertunt editui, ut a νεωκόροι id non distinguant. Suid. v. ζάκορος • νεωχήρος· καὶ ὁ ὑπηρέτης ἢ ἱερεὺς ὁ τὸν και σαρίν κορεῖν γὰρ τὸ σαίρειν παρὰ Ἀττικοῖς. Pariter fere schol. ap. Lucian. in Amoribus, L. v, p. 275 Bip., et ap. nostrum paulo inferius codicis Mon. A. Sed Thomas Mag., p. 404, Ζάκορος καὶ νεωκόρος διαφέρει ὁ γὰρ ζάκορος σεμνότερόν τι ἦν νεωτέρου, ubi cf. interpretes. Διδασκαλείοις. Mon. ε:οις e corr. in ras. babet. Par. scribit διδασκαλίοις. Οἱ ταξίαρχοι. Articuium Flor. om. Ὑπὸ τῶν πολλών. Par. AC, Mon. A, Vat. et Venet. cum marg. Mon. dant ὑπὸ τῶν λοιτων. Corr. tamen in marg. Par. et al. γρ. πολλῶν. Καὶ τὸν ἀοιδόν. • Hom. Odyss. [v. 267 sqq.]. PEZAS. Proxime Mon. κλυταιμνήστρα. Μox pro απολέλοιπε ex Flor. dedi ἀπολέλοιπεν. Flor. offert καταλέλοιπεν, Ἐκ διαβεβλημένης εἰκίας. Διαβάλλειν, ignominia afficere, illustrant Boissonad. ad Philostr. Her., p. 411 sq., et Ast. ad Plat. Legg., p. 515. Pro οἰκίας in Par. vitiose scribitur οἰκείας. Επί1730 στευσεν receptum ex Flor. A. Reliqui omnes cum editt. exhibent επίστευσε. Μέγα - παρέχονται τῷ λόγῳ τεκμήριον. Locutio est Platonica. Sympos., p. 195, μέγα δὲ τεκμήριον τῷ λόγῳ αὐτὸς παρέχεται, κ. τ. λ. Vid. Heindorf. ad Plat. Phedon., p. 136. Πρὸς ἀρχέτυπον γράφωσιν. Bar. γράφωσι, οι scripto supra ω. Πρὸς ἀρχέτυπον γράφειν vero naculum est nach einem Originale malen. Αλλ' ἐπ' αὐτοῖς τις προσποιήσηται ἐξευρεῖν. Επ' αὐτοῖς accipiendum videtur pro ἐπὶ τούτοις, praterea, adeo vid. Sturz. Lexic. Xenophont., C. II, p. 261); αὐτὸς enim non raro Attice pro οὗτος poni solet. Mon. perperam habet προσ ποιήσεται. Mon. ποιήσηται, varietate solemni, de qua vid. Additamenta ad Or. de regn., p. 189 sq. Cornarius vertit, sed ut in ipsis studiis formam inveniant studio habent. Petavius: sed ab aliquo iisdem permittatur, ut— excogitent. Male. Reddendum potius erat: sed adeo aliquis profiteatur (vel præ se ferat), se excogitaturum. Deinde pro ἐπιτηδεύματι libri Mon. BCD præbent επιτηδεύμασι. Εκδῷ. Εκδιδόναι est Latinorum opus faciendum locare (vid. Ast. ad Plat. Legg., p. 519). Κίναιδον. Gl. marg. Cod. Mου. Η ἀσελγῆ, μαλακόν, quae verba ex Suida r. κίναιδος videntur esse deprompta. Απέχει το πίταγμα. Bene interpretatur Gatakerus au Marc. Antonin. IV, 49, p. 135: Habet totum id, quod injunctum est; nihil amplius requirit, ubi vir doct. de hoc usu verbi απέχειν plura exempla congessit. Mon. scribit τωπίταγμα, cui videtur subesse τὸ πίταγμα, ut paulo post Flor. τὸ πίσημον pro τούπίσημον habet. "Αν δέ φιλόσοφον επαγγείλης. Flor. ἀπαγγείλης, permutatione solemni. Vid. Walz ad Rhett. Gr., vol. I, p. 15. Ζάκορον. Schol. marg. Cod. Mon.: νεω κόρον· ἡ ἱερέα· κορεῖν γὰρ τὸ σαίρειν λέγεται παρὰ Αττικοῖς. Conf. quæ supra notavi. Proxime Mon. BD perperam exhibent εστάναι. Hon. εστάναι. Mutile deinde Mon. φακρός pro φαλακρός. De νος ὑπόσεμνος, quod est subhonestus, subgravis, vid. Abresch. Lect. Arist@net., p. 288 et Jacobs. ad Philostrat. Imagg., p. 386. Τουτί. Venet. τουτί. Petav. 1, et PseudoPetav. τοῦ τί, itemque primitus Hon. C. Hos Flor. τὸ πίσημον. Αt noster ep. 4, p. 160, Έκαστος ἐν γέ τι εἶχε τοὐπίσημον, et ep. 44, p. 185, έγκεκολαμ μένον ἔχων τοὐπίσημον τὸ τῆς πράξεως. Tum Μon. τοῦ νοσήματος, νομίσματος superscr. CAP. XXIV. Εχαρισάμην τὸν λόγον. Flor. τῷ λόγῳ. Τα τε πρὸς τὸ θεῖον εὐσέβηται, κ. τ. λ. Similiter epist. 72, p, 218, Διὰ ταῦτα μὲν οἷος ἦν εγκαρτερῆσαι τῷ δόγματι; ὡς ἄμα τά τε πρὸς Θεὸν εὐσεβέστερον βουλευσάμενος καὶ τὰ πρὸς τοὺς που λίτας ὠφελιμώτερον. Pro εὖ συμβεβούλευται Flor. εὖ βεβούλεται. Εξενεχθεὶς εἰς τὸ κοινό. Rehd. εξενεχθ, εἰς a m. al. in ras. correcto. Mon. εξενεχθῆς. Par. et Barb. εξενεχθῇ. Ceterum vid. ad c. 23, p. 86. Ευδοκιμήσῃ παρὰ τοῖς πλήθεσιν. Serm. ad Paon., p. 307. Διὰ συχνῆς τερατείας εὐδοκιμούσιν παρά τε δυνάσταις καὶ ἐν τοῖς πλήθεσιν. Dion., 56, βούλοιτο γὰρ ἂν ὁ διδάσκαλος ἀνὴρ εὐδοκιμεῖν τοῖς μαθητοῖς, κ. τ. λ. Plato Phad. p. 243, εὐδο κιμήσετον ἐν αὐτοῖς. Lucian. Vitarum Auct., c. 12, vol. ΙΙΙ, p. 94 Bip., Καὶ σφόδρα εὐδοκίμει παρ' αὐτοῖς. Cf. Heindorf. ad Plat. Protag., p. 585, et Usteri ad Plutarch. Consolat. ad Apollon., 22. Φιλοκόμους. Mon. Chabet φιλοκόσμους proximeque ἐπιτηδεύσαι. Μετριωτέραν κουρὰν καὶ σώφρονα. Par. AC, Hon. AE, Vat. et Venet. scribunt χουράν μετ τριωτέραν, ord. invers. Sed praestat vulgatus ordo

AD ENCOMIUM CALVITII NOTÆ. Sic quoque Noster De insomn., p. 150, Καὶ διὰ μετ τρίας διαίτης καὶ σώφρονος ἥκιστα μὲν ἐξοιστρού τὸ ζῶον. In Dion., p. 38, καὶ παράδειγμα τιθε σης μένῳ γενναίου βίου καὶ σώφρονος. Voc. σώφρων etiam de rebus usurpari monuit Jacobsius in Lectt. Stob., p. 39. Exemplis a viro doctissimo prolatis accedant Demosth. contra Aristogit., 1, 77, 8 ed. Bekker. in Orat. Att., εἰς τὸν ἑαυτοῦ βίον καταφεύ ξεται ὡς σώφρονα καὶ μέτριον. Julian. in Cas., p. 12 ed. Heusing.: "Η τε γὰρ ὑπήνη βαθεῖα παντάπασιν ἦν αὐτῷ, καὶ τὰ ἱμάτια λιτὰ καὶ σώφρονα. Synes. Or. de regn., p. 21, ὡς οὐκ ἀπὸ τῶν ἐκφύλων τε καὶ σοβαρῶν, ἀλλ' ἀπὸ τῶν μετρίων τε καὶ σωφρόνων πάντα ἐκ πάντων συναιρεῖται. Ib., p. 27, 'Αντὶ σώφρονος χρείας αλαζόνα φιλοτιμίαν πρεσβεύοντι. Agath. v. 13, p. 304 ed. Nieb., καὶ σώφρονα δίαι την ᾑρημένων. οἷς υπάρχει μηδὲ δεῖσθαι κουρέως. De usu verbi ὑπάρχειν vid. Adnotat. ad c. 17, p. 80. Dein Mon. AE habent μή δέ. Mon. μὴ δεδεῖσθαι κου ρέων (sic). Mon. μὴ δεῖσθαι: Par. μὴ (δὲ suprascripto) δεῖσθαι. Mon. μή δεδεῖσθαι κουρέων, corr. inter lineas γρ. δεδέχθαι κουρέως. Par. μὴ δεδέχθαι. Item Flor. A; inter lineas autem μὴ δὲ δεχθῆναι. Flor. μή δεηθῆναι, itemque in ora Veneti rubro colore scriptum legitur. In Par. et Barb. est δέχεσθαι. Verba seqq. οὐκ ἐμήν (sic) χάριν — τῆς ὑποθέσεως Rehd. in marg. habet. Ο φαυλότατος εἰπεῖν. Epist. 101, p. 239, Οὐ γὰρ ἠξίουν τῶν παρὰ σφίσι τὸν φαυλότατον εἰ πεῖν ἐξενέγκαι τι παίγνιον τῆς παρὰ σοὶ σπουδῆς ἄξιον. Παρὰ τὸν ἄριστον. Mon. παρά, περί superscripto, τὸν ἄριστον. Venet. περὶ τ. ἄ. Sed πα ρὰ τὸν ἄριστον (i. e. cum optimo comparatus. Vid. Viger. De idiot. L. Gr. p. 649), recte habet. Male Cornarius, supra optimum. Εἶναί τις. Esse aliquis, i. e. eximius guis. Vid. Ruperti ad Juvenal., Sat. 1, 74, et in, 230; Reitz. ad Lucian. Piscator. c. 6, t. III, p. 462 Bip., Ast. ad Plat. Polit., p. 487; Wyttenbach. ad Plutarch. Opp. Mor., t. Ι, p. 599; Reynders. ad Plat. Symp., p. 5; Matthiæ Gramm. Gr., L. I, p. 912, § 487, 5; De Provid., p. 119, Αὐτός τις ἕκαστο; εἶναι βουλόμενος. Εpist. 104, p. 245, Καί τισιν ἀπὸ τούτου ἔδοξέ τις εἶναι. Τις ἂν τουμόν. Par. τούμόν τις ἄν, 3' supra τ scripto, τις cum d suprascripto. Το μόν positum pro ἐμὲ more Atticorum. Vid. Heindorf. ad Plat. Theatet., p. 349, Boissonad. et Βast. ad Philostrat. Her. p. 296 sq., eumdemque Boissonad. ad Arist@net., p. 443, Lenting. Animadverss. critt. in Euripid., in Novis Actis litter. Soc. Rheno-Traject., t. 1, p. 39; Jacob. ad Lucian. Tox., p. 89, Heyler. ad Julian. imperat. Epist. p. 421. Noster epist. 81, p. 228, Πᾶσι μελέτω τοῖς τὰ σὰ τιμῶσι καὶ ἰδιώ ταις καὶ ἄρχουσιν, ubi schol. codicis Mon. τὰ σὰ interpretatur περιφραστικῶς ἀντὶ τοῦ σέ. Εp. 126, p. 261, Καὶ διὰ τοῦτο ὁ δαίμων, ᾧ μέλει βλάπτειν τἀμὰ, προῳκονομήσατο μηδὲ σὲ τὴν φίλην μοι παρεἶναι κεφαλήν. Gr. ep. 130, p. 264. Ein. H. 1. est contingat, ideoque recte accu- sativum cum infinitivo additum habet. Ha ep. 58, p. 201, Εἴη δὲ εἰπεῖν. Τῆς · ὠφελείας είνεκα. Flor. τοῖς pr τῆς. Deinde Par. ABC, Barb., Mon. ACE, Fa Venet. ἕνεκα. Praestat altera forma utpote exquisitior et Atticistis frequentatissima. Vid. Reitz. ad Lucian., t. VII, p. 50f, et t. IX, p. 389, 440; Siebelis. ad Pausan., t. I, p. 22; Behr. ad Plutarch. Alcib., p. 132; Bornemann. ad Xenoph. Anab., 451; Grauert. ad Aristid. Declamatt. Lept., p. 86; Ellendi ad Arrian. De expedit. Alex., t. 1, p. 215. Apud Nostrum in Dion., p. 44, ubi vulgo legitur, Καὶ ἡμῶν οὖν αὐτῶν ἕνεκα μετιτέον τοὺς ἄνθρω πινωτέρους τῶν λόγων, codd. Par. ABD, Mon. 29, 88, 481 et 515 cum Barb. atque Venetis 264 et 422 optime scribunt είνεκα. Revocanda eadem forma in epist. 44, p. 181, Ο μὴ γένοιτο σου τε ἕνεκα καὶ τῆς πόλεως, e codd. Guelf., Lips. ac Monacc. 50, 476 et 481. Ανειλῆσθαι ταῖς χερσίν. Mon. C. ἀνει λείφθαι, Venet. Ο ανηλείφθαι, ex iotacismi pertarbatione. Cf. Lobeck. ad Phrynich. p. 31, et Crenzer. in libello, Ein altathen. Gefäss mit Malerei and Inschrift, etc., p. 71. Barb. αληλίφθαι (sic). Placeret omnino ἀληλίφθαι, nisi addita essent verba tal χερσίν. Nam verbum ἀλείφειν per metaphoram ab athletis repetitam (vid. Suid. v. αλείψας et Lexic. rhet. ap. Bekker. Anecd. Gr., L. 1, p. 375) sensu excitandi recentioris ætatis scriptoribus, præcipue ecclesiasticis, frequentatum esse docuerunt Suicerus Thesaur. cccl., t. I, p. 186 sq., Segaar ad Clem. Alex. Quis dives salutem consequi possit, p. 360 sq.; et Creuzer. 1. c. Sic Plutarch. Vit. Themistocl. c. 5 fin, Ἑαυτὸν ὑπὲρ τῆς ὅλης Ἑλλάδος έλειψεν ἀεὶ (sc. ἐπὶ μείζονας ἀγώνας). Philo Jud. De insomn. 1, p. 688 ed. Mang.: Πάντας τοὺς περὶ ἀρετῆς καὶ εὐσεβείας αλείψας καὶ συγκροτήσεις λόγοις. Vulgatam vero genuinam esse ego nullus dubito. Vertit Cornarius: Contingat autem multorum utilitatis gratia, ut etiam hæc oratio in manus sumatur. Pelavius Utinam vero hæc in plurimorum utilitetem nobis assumpta in manus fuerit oratio, hæc de auctore, non de lectoribus, quod Cornarius fecit, intelligens. Recte. Ceterum equidem verterim: Utinam vero in plerorumque utilitatem hæc scripts fuerit oratio. Censeo enim verba ἀνειλήφθαι ταῖς χερσίν auctorem posuisse pro γεγράφθαι, δ. ἀναγι γράφθαι, perfecto autem usum esse, indicaturum, ut conditio illa, quam significavit, permaneat. Vid. Matthiæ Gramm. Gr., p. 946 sq. Qui usus potissimum in imperativo frequens est. Noster De Provid. p. 124, Μέχρι τούτων ἀποτετολμήσθω τὰ ὑσί ριδος. De insomn., p. 141, ᾿Αλλὰ περὶ μὲν τῆς ἐκ τῶν στοιχείων μοίρας ταῦτα εἰρήσθω. Gr. epist. 151, p. 267, et epist. 132, p. 268, quæ loca supra laudavi ad c. 12, p. 76. Xenoph. De re equestr. 1, 17, Καὶ ταῦτα μὲν δὴ - μέχρι τούτων ἡμῖν γεγράφθω, ubi vid. P. Courier. p. 104. Par. exbi bet χερσίν et e corr. χάρισιν, i. e. Χάρισιν, quod tamen in hunc locum non quadrat.

INDICES VOLUMINIS. INDEX Ad Theodori Mopsuesteni Commentarium in x Prophetas. Paginæ sunt editionis Romanse quas typis crassioribus expressimus. Eternum (in) pro valde diu, 187. Ethiopes alii proximi Ægypto, alii-longinqui, 228, Alexandria condita quadringentis circiter post propbetam Nahumum annis, 226. Amessiam regem non occiderunt Lachis cives, 173. Ammon non est Alexandria, 226. Amosi locutio lucide explicatur, quæ videbatur obscura S. Hieronymo, 46. Et quidem conferatur Amosus etiam cap. 1, p. 4 et 6. Angelus distinguendus in SS. Scripturis a Filio Dei, Angeli custodes hominum, 306. Angeli cum apparent hominibus, ideo humanam formam induunt, quia hæc congrua est cernentibus, 291. Aquila interpres citatur, 391, 393. Arbores umbrose flagitiis idololatrarum idoneæ, 22. Appear pro paprit lectio insignis, 51. Auditio Dei, id est revelatio, 241. Blasphemia dicitur pro imperitia linguæ, 37. Bothrus, aliis Caræ vel Charran, vel Cyrene, aliis aliter, 156. Canon criticus de prophetis intelligendis aut explanandis, 333. Cognoscit Deus, pro diligit, 55. Cornua quatuor apud Zachariam prophetam quid significent, 286, 299. David primus et magnus propheta, 1, 68 Diæreseos figura, 26. Electus, etsi non unctus, dictus eó, 111. Enallage temporum in S. Scriptura, 41 et alibi. Ephraimi potens tribus pro universo Israele sumitur 24, 26. (Josephi similiter, 122.) F Filii Dei personain dicit ignotam priscis Hebræis Mopsuestenus, 291. Sed reprehenditur in annot. G Græcis non est numerus plurális nisi post dualem, H Hermeneuticæ regulæ a Mopsuesteno traditæ, 535, cum ann. Idola culta ab ethnicis propter metalli pretium, 11. (Hine S. Paulus avaritiam dicit esse idolorum servitutem.) Imperativus modus pro futuro, 32, 342. Interpretum 1.XX proliva laudatio, 252. Eorum editio communis Christianis omnibus, ibidem. Interpunctio quanti interdum momenti sit, 363. Israelita· pravi dicuntur Chanauæi, 362. J Jacobus apostolus interpretatur dictum Amosi, 138. Jarim est Ægyplus, 28, 48. Joel contemporaneus Oseæ, 69. Jonam (in) scribit prooemium insigne Mopsuestenus, Jonas cur non dicatur fugisse a Deo, sed a facie Dei, Jonas vocabulum male intellectum a Syro interprete, Judæ tribus Deo prædilecta propter oriturum ex ea Christum, 2 92. Judæorum pertinacia adversus Christum, 155. Justitiæ ac pietatis vera forma, 321. Lectiones bíblicæ variæ aut insigniores, 22, 27, 30, 31, Lætitia nemini imperari potest, 342. Melchomus vocabulum male intellectum a Syro interprete, id est rex pro idolum, 252. Metaphora avium, ferarum, serpentium, pro hostium vastationibus, 12, 19. σιν, Molochus idolum, 120. Mopswesteni consuetudo intelligendi vaticinia 'bu. 81. Ibi locus insignis de hac re, 83. Item, 139, 150, Mopsuestenus curiosam eruditionem sponte vitat, 156, 159, 247. Non est ou, 139, 150, 191, 332. Cæteroqui idem reprehenditur a Græco scholiaste, 289, 290, 292; itemque a nobis, 381. Reprehendit quasdam opiniones, contra nonnullos Patres, 95, 193. On idolum, 23, 48, 56. Oseæ vaticinium variis temporibus editum, 3, 16. Oseas cur jussus meretricem conjugem ducere, 5. Panis luctus qui sit, 42. P Pauperes apud templum stipem quærebant, 383. Peccata populi comedere quid sit, 21. Portae urbium delecta ad publicas consultationes et judicía, 116. Prophetarum mos miscendi jucunda vaticinia molestis, Prophetarum argumentum sæpe commune, 68, 170. Prophetarum exacta veracitas, 91. Prophetarum silentium dicitur fuisse a Davide usque ad Oseam, 1. Prophetis cur Deus insolita quædam facere mandaverit, 4. Reticentiæ figura, 113. Rhabdomantia, 21. R S Sacerdotium dicitur communis utilitas, 90. Sacrificium rationale, 382 cum sun. Scriptura (S.) hyperbolice interdum loquitur, 251, 533 Sectio corporum apud veteres superstitiosa, 36. Sophonias quidam apocryphus, 268 ann. Spiritus sancti personam ignotam fuisse Hebræis dicit Mopsuestenus, 83, 276, 290. Sed reprehenditur in Spiritus propheticus non desiverat Oziæ regis tempo. ann. ribus, 91.