abest ut qui parem justiorem autumnaus, tantum credat, ut eadem motus superbia: «Quis est proxi mus meus? › roget. At nonne est tibi pater, o homo, nonne mater, frater, amicus, cognatus, vicinus, aflinis, nemo denique in tota civitate tui similis? Proh! fatuitatem vanæ mentis indicatricem hominis qui humanæ se naturæ superiorem credit! Quem cum Salvator sic stolide superbientem videret, in mcntem ejus inducit alios qui natura, alios qui voluntate ei propinqui sunt, addendo ea quæ in parabola in rem commemorantur. Adamum ut communem omnium proavum in medium affert, quippe ex quo omnes fratres et proximi sint et habendi et nominandi; dein fratres et propinquos eos nuncupat qui mutuo ac voluntario beneficentiæ vinculo junguntur, eoque magis quod non natura, sed libera voluntate societatem inter se inierunt. Homo descendit. Vides parabolans, et cum ea Christum qui legisperiti animum ad saniora re ducit; vides Christum ex Adamo procedentem, nosque omnes edocentem quod, si de virtutum fastigio ad vitiorum abyssum delabimur, a dulosis decipiemur prædonibus, et nisi quantocius inde emerganus, morti animi aterna trademur. Sic igitur legisperiti mores corriguntur, ipse enimi secundum præceptum Dilige proximum tuum, › et, Odio habe inimicum tuum, › naturam in duo dividendo omnem alienigenam pro hoste habet. Lex enim quædam hostilem in alienigenas gerere animum jubet, non tam odio. communis enim omnibus sed quia cum illis commeantes non raro eorum idololatriam amplectebantur. Non omnes porro Judæos sibi propinquos putabat, sed eos tan tum qui in virtutibus exercendis cum ipso certabant. Sed nomicus noster, sui plenus, omnibus præcellere raius, neminem re aut nomine semetipso dignum arbitrabatur. Quare Christus istius, et omnium qui eadem misera conditione afflicti erant, morbum sanaturus, universim. Homo quidam: dicens, non hunc aut illum, natura humanæ participem proximi denominatione designandum esse innuit, et legem quæ Ama proximum, et, Odio labeto inimicum,, tanquam imperfectam præterit, suam substituendo quam alibi quoque commendat, Diligite inimicos vestros, benefacite iis qui oderunt vos, et orate pro persequentibus vos. › Omnes hujusmodi Judæi inimicos credebant, proximos autem qui contrarium faciebant. Tali modo igitur legisperitum tentat et per parabolam eo redigit, ut vel invitus fateatur legem esse imperfectam qua præcipit odisse inimi cum et diligere proximum; perfectam autem et perficiendis iis qui eam sequuntur, idoneam eam quam illi substituit, et quae docet omnes diligendos, neminem pro hoste habendum esse, pro proximo autem quicunque auxilio indiget, sive ethnicus, sive Judaeus. Sic igitur sacerdotem ac levitam qui nullam ei qui inter latrones ceciderat opem tulere, velut mon proximos, imo ut alienigenas, ut sicarios de monstrat. Quicunque enim manum non porrigit ei natura versatur, necis patrate reus habetur et omnium accusationem subit; atque re ipsa ostendit Sama ritam licet ethnicum humaniorem sacerdote aut levita erga Judæum Hierosolymis profectum fuisse, idque confiteri legisperitum adigit, ita ut sine dis crimine omnibus bene facial ac diligat quicunque ejusdem natura particeps est. • Sic, inquit, facito, et salvus eris. › qui in adversitate, in periculis, in vitæ discrimine Sic codd. Par. Vatic. et Monac. una cum editis libris. Fior. et Par. om. Venet. exhi int Post Rebd. inserit Monac. habel cod. Matrit. n. I. XIX, apud Iriarten (Reg. biblioth. Matrit. codd. Graece. Diss. vol. p. Monac. E, Monacc. D, Contra Flor. Par. B, et Barb., (Bari. sic) Venet. A, Sed confirmatur quoque a Nicephoro Callisto Mistor. eccl. 55, II, pag. 571, C, et a Maca rio Chrysocephalo in Roset. ap. Villoison. in Aneco dott. Gr., t. II, pag. 9, nec non ab Eudocia in Viol. ap. eumdem Villois., t. I, p. 389, et ab Suida v. ubi tamen ut in Joan. Tzetzæ Chiliad. , 725, inverso orline legitur Post dicta a Petario in Monito, digna vero im primis est quæ apponatur ipsius Synesti epistola 74, Pylemenem amicum una cum bujus opusculi exemplo Constantinopolin missa, cujus verba hæc sunt Εjusdem fere generis est epist. 1, ad Nicandrum scripta, ex qua, cum prolixior sit, quam ut integram addere possimus, ea tantum, quæ ad rem nostram maximi sunt mo n.enti, delibemus. inquit Synesius, (sc. * Cf supra, toj. 1167. not. (a), (codd. Lips. et Monac. c. editt. Ald. et Naogeorg., atque marg. Morell. ex hibent quod preferendum videtur). (cod. Hon. scribit Ceterum vid. quæ de ingeniosissimo ac lepidissimo hoc nostri libello docte accurateque nuper disputavit vir erudit. Emilius Theodorus Clausen in Comment. de Sy nesio philosopho, Libya Pentapoleos metropolita, quæ prodiit Hafniæ 1831, 8 De Dione Pra so, ob insignia linguæ ornamenta (s. cf. Themist. or. V. appellato (vid. Fabric. Bibl. Græc., vol. V, p. 122 sq., ed. Harles.), qui imperante Casare Trajano foruit, ipse noster in Dion., pag. 55, C, ita judicat Theodor. He techit. Miscell., p. Mox in Venet. A, pro per peraui scribitur Sic codd. mei omnes. Vulg. Herodot. (sc. Cf. Boissonad. ad Εunap. p. 557, interprett. ad Theocrit. Id. xv, 83, p. 420, ed. Riessl., Bekker. Spec. Philostr., p. 65 sq., Jacobs. ad Philostrat. Sen. imagg., p. 434, et indic. al Agath. p. 415, ed. Niebuhr. Nostri hæc verba lau dans Thorn:s Mag, p. 665, habet confus.One frequentissima. Vid. lleindorf. ad Plat. Phedr., Par. Superscri plum Venet. Articulus excidit in Petav., 1, 2. In Mon. erat quod vitium m. rec. correxit, deleto artic. et ad marginem ascriptis vocc. Locutione de qua vid. Schomann. ad Isæum p. 492, utitur noster etiam De insomn., p. Petronius c. Quod solum formæ decus est, cecidere capilli Vernantesque comas tristis abeyit hiems. Nunc umbra nudata sua jam tempora marcent, Areaque altritis ridet adusta pilis. O fallax natura Deum, quæ prima dedisti Ætati nostræ gaudia, prima rapis. Petav. Vid. interprett. ad hunc Petronii locum t. 1, p. 651 sq. ed. Burm. alt. Cæterum cl. Anecdota Hemsterhusiana, p.!, p. 104 sqq. Pro Venet. vitiose habet in ras., et mox Mon. pro Venet. G. om. Flor. abest. Proxime Mon. habet In Mon. p a m. rec. cor rectum. Μox in Flor. vitiose legitur Elegantem usum verbi defuere, pro de cidere, excidere, delabi, quo sensu Latinis quoque usurpatur effluere aut defluere, egregie illustrat Wyttenbach. ad Plutarch. Opp. mor., i. 11, ed. Lips. Cf. Bahr. ad Plutarch. Pyrrh., p. 239 sq. et Held. ad Plut. Vit. Timol., p. 352. Noster infr. c. p. epist. p. sq. Flor. Barb. et Rehd. Par. est morderi vel pungi, i. e. dolore affici (vid. Lambin. ad. Horat. epist. 1, 16, 38, toin. 1i, p. 269, B, ed. Francof., Wolf. ad Liban. epist. 67, p. 35, Fr. E. Theod. Schmid, ad llorat. 1. 1, t. I, p. 530, Usterius ad Plutarch. Consolat. ad Apollon., p. 6). Respexit haud dubie noster et h 1. et De regn., c. 1, p.2 (ubi vid. mea, p. 129 seq.); itemque epist. 7, p. 169; aut Platonis Sympos., p. 218, A; aut Aristophanis illud (Acharn. v. 1) Cf. Heyler. ad Julian. epist., p. 457. Synes. epist. p. Plato Phedr., p. ad quem locum vid. Cl. Asti an notat., p. 551, vol. X. Mox pro in Vatic. est Par. A, Mon. et Veneti omnes habent Sic etiamn Mon. a m. pr.; sed postea v erasum. In Barb. m. rec. perpe ram in mutavit. Vid. Matthiæ Gr. Gr., t. II, p. 4167, Jacobs. ad Philostr. Sen. imagg., p. 400 et 562, et in Lectt. Stobenss., p. 104; Usterius ad Plutarch. Consolat. ad Apollon., p. 37, Bachmann. ad Lycophron. Alexandr. vol. I, p. 67. Synes. epist. p. Dion., p. Lucian. Epigr. xxxvii, v. 3-4 (in Brunck. Analectt., tom. p. Philostr. Her., p. inir. Nicephor. Greg. Comment. ad Synes. De insomn., praefat., p. 551, (cod. Mon. 29, (leg. cumn codd, Monacc. 10, 29 et 87, Rehd. atque Parisinis 831, 2629 et Coisl. 173 apud Boissonad. in Anecdoll. Gracc., vol. II, p. (postremum vocabulum in Mon. deest (cod. Mon. (codd. Mon. 10, 29 et 461, cum Rehd. (codd. mon. 10, 29 et 87 atque Rehd. Deinceps in Par. est lacuna usque ad v. 6. (cap. p. Sic pro vulg. recle Par. D, Florr. (sed a corr. m., ut videtar), Barb., Vat., Veneti C, Mon. el Rebd. Vid. Reiz de Prosodiæ Græc. accentus inclinat., 103, ibique F. A. Wolf., coll. Boissonad. ad Philostrat. Her., p. 419, et ad Nicel. Eugen., 578, nec non in Anecdott. Gr. vol. IV, p. 255. Mon. erat quod altera manus mulavit in (sic). Mon. vulgat. sequitur. Proxime Mon. C. Flor. Hon. Superscr. p. Par. Barb. Rehd. a pr. m. superscripto. Verba in Μon. bis exarata. abducere, diripere, proverbialis forniula est (vid. Hemsterhus. ad La cian., II, p.264; Poppo ad Lucian. Dialogg. deorr., p. 21, Babr. ad Plutarch. Flaminin., p. 116, et in indic., p. 253). Synes. epist. 127, p. 262, De simplice in apodosi collocato dixit Jacob ad Lucian. Torer., p. 7; de diplasiasmo vid. Anecdota Hemsterhus. I. 1, p. 54, Duker. ad Thucyd. v. 16, vol. III, p. 526, Bip., C. F. Hermann. ad Lucian. libell., Quomodo histor. conscribi oporteat, p. 308 seq. Similiter noster infr. c. 17, p. 81, Ceresias. dict. in max. barbarorr. excurs., p. 501. cidov. Cf. ep. 47, p. 187; ep. 69, p. 217; ep. 75, p. 220; ep. 82, (ubi male 81) p. 228; ep. 94, p. 132; Euripid. Bacch., et v. Demosth. Philipp. 1, p. 45, Reisk., et p. 55, Noster c. p. C., C. epist. p. Cr. Heindorf. ad Plat. Phadon., p. 148. Thucyd. 11, 19-21, Plutarch. Vit. Periclis, c. 33, Diodor. Sic., xu, 52. Unde proverbium istud quod dicitur. Vid. Mich. Apost. iv, 50, Arsen Winkel, p. 77, et Lexic. Seguer. in Bekkeri Ammidoll Gr, i. 1, p. 450, coll. Erasmi aliorumque Adagg. Fran cof. 1679, p. 551. Vox Leucis fore renda. Proxime Barb. mendose Non. marg. Μon. Imitatus est nostrum Theodules magio ster in epist. ad Joseph. philosophum apud Boisson, Anecdott. Græc., vol. 1, p. 226. Pro Μon. G, Dein e Flor. B., Mon. A, Par. C, Vat. et Venet. recepi bet (superscr. (sic). Min. 8, Superscr, libri tam scripti, quam editi exhibent oùx imth ina fectatus, illustrat Hu tenbach. ad Plutarch. Opp. mor., t. 1, p. 3%. Jamblich. Vit. Pythag. c. 5, p. 446; Kiessl. ubi codd. Monacc. 102 et 593 make opo Ultima vocis syllaba in Flor. secunde manui debetur. Quod sequitur ob; non sed respicit. De boc sch mate vide Matthie Gramm. Gr., §. 433, 9, 11, 810 Cf. infra c. 22, init. Ita Livius xxa, 57: L. Canti lius, scriba pontificis, quos nunc minores pontifices appellant, qui cum Floronia stuprum fecerat, a pon tifice maximo eo usque virgis in comitio casus erat. Aliter Synes. Dion., p. (vulg. ubi orator a neutro genere ad masculinum transit. Sic etiam De Provid., p. ubi codd. Mon. 476, Parisin. 1038 (teste Boissona dio ad Gregor. Corinth. ed. Schæfer., p. 94), Vatic. 92, et Vindob. addunt hoc Schol., Adov einsly Conf. Lenting. Animadverss, critt, in Euripid., in Novis Actis litterarr. Societ..Rheno-Traject., t. I, p. 31. Par. C, Flor. B, Barb, Monace, omnes, Vat, et Venet. C, dant Ent Ev. Flor. et Rehd. 8:00ɛ. Cf. ad c. 18, p. 82, cap. 5, init. pro Mon. De his formis vid. Lobeck, ad Phrynich., p. 284 sq. Dein Flor. a m. pr. a rec. Mon. zou!wytas. Iliad. [v. 512]. Plut. Thesco L., 2, E, ed. Francof., Philostratus Heroicis, p. 159 ed. Boissonad. pwvtag. Vide Dionem Chrysost. Orat. 11 de regno, p. 20 (p. 76, et orat. vii, p. 221, ed. Reisk). Petav. Noster De regn., c. 22, p. 42, ed. meæ, Scythas vocal Eorparevoer. Synes. De regn., c. 5, p. 7, Theodoret. Fab., I. 11, Præf., p. 218, t. IV, Sirmond., 'Alla hous Cf. Abresch. Dilucidat, Thucyd., p. 1, p. 88. Deinceps Venet. Vitiose Venet. a Simcsio significatur modo modo Odvoσeia. Vid. infra c. 5, p. 67; c. 19, p. 82; c. 20, p. 83; De provid., p. 126, epist. 116, p. 255, et ep. 157, p. 272. Diserte Hermog. Progymm., c. 2; in Rhett, Gr., ed. Walz., vol. 1, p. 16, Aia Tela, pvnstr popovía. Cf. Aphthon. Progymm., v. 2, ibid. vol. c. p. 60. Pari distinguuntur a nostro ep. 43, init. Eworväv tis (ita editt. Naogeorg. et Mo rell., codd. autem Guelf., Lips. et Monace. 50, 476 Male Petav. et De isomn., p. ubi Nicephorus, p. G, ¿asiv. Cf. Hermann, ad Euripid. llec., v. 161, 'Ereléµny. Sic unus Mon. C; reliqui cuin edilt. Ensilury. Vertit et Cornarius, Aggrediebar etiam Epicuri encomium quoddam scribere. Deinceps Venet. mendose habet impos. Mon. xata Tzutá (sic). Rehd, et Mon. xat, ut editi libri Par. et Val. suprae scripto). Glossam xzì ¿µo!w; exstare in cod. Paris. 4038 annotavit jam Boissonadius in Anecdott. Grace., vol. II, p. 264. Epicuri de diis sententiam expressit Lucretius, 1, 57 seqq. Omnis enim per se divum natura necesse est Immortali ævo summa cum pace fruatur, Semota ab nostris rebus, sejunctaque longe; Nam, privata dolore omni, privata periclis, Ipsa suis pollens opibus, nihil indiga nostri, Nec bene promeritis capitur, nec tangitur ira. Vid. Ciceron. De nat, D., 1, 16 seqq.; 11, 29 et 65, el m, 32. Add. qui hac de re docte copioseque ex posuit, Brucker. Histor. crit. philosophiæ, t. I, p. 1283 seqq. Mox Mon, buváµŋv, niarg. duvai Dein Flor. pro am. rec. superaddito. Par. D. vide: óμevoc, on pro dɛi superscripto. Sed Par. C, Barb., Mon, ABCDE, Vat, et Veneti omnes una cum Rehd. optime ha bent ávtiồn§óµɛvoç. In Mon. et Rehd. natum videtur ex et. Vulg. Lectionem a me receptam conjectura jam assecutus est C. Bevingius, Gyninasii Bruxellensis præceptor, in Emendationum in Synes. part. 11, quæ inserta est Novorum anna liam philologg. et pædagogg., curantibus G. See bodio, J. Chr. Jahnio et R. Klotzio, supplem. 1, 4, 1852, p. 618, ubi de h. 1. annotavit vir doctissimus Synesius narrat se præ dolore et ira erga deos de scribenda Epicuri laude cogitasse, non quod eadem cum illo de diis sential, validos. Nostrum elegantiaruin studiosum scripsisse arbitror, ávtiðŋžóµevoç lan quam deos, quantum posset, remorsurus, quod se dolore aflixissent. Conjecturæ huic nonnihil favent quae paulo ante dixit, Antiquum enim est illud Vid. Jacobs. Lectt. Stob., p. 44. Epist. 94, p. (imo epist. p. Tà τns лporolaç. Alterum articulum, cujus emissione in miss. nihil frequentius est (vid. Jacobs, ad Achill. Tat., p. 398, 569 et 779 sq., idemque ad Philostr. Imagg., p. 229 infr, 353 supr. et 670, Jacob Ouæst. Lucian. Spec., ad calcem Lucian. Toxar., 1, p. 5, Heyler. ad Julian. epist., p. 204), restitui ex Flor. A, in quo a m. rec. superscriptus est. Reliqui inss. et editt. legunt tå Par. et Vat. in contextu male in marg. vero Caterum verba illa Tȧ the povolaç ita sunt vertenda: ea quæ Provi dentiam spectant. Vid. Schaefer. Apparat. crit. et exeget. ad Demosth. t. 1, p. 214. Sic noster epist. p. Agath. Hist. 1V, 25, p. 262, tà tŷe téxvne. Plura hujus locutionis exempla dederunt II. Steph. De dialect. Attic., p. 178; Fischer. ad Weller. Gramm. t. 1, p. 335; Ast. ad Plat. Legg., p. 46; Wyttenbach, ad Eunap., p. 104 sq.; Matthiæ Gramm. Gr., p. 574; ad Arrian. De expedit. Alex., 1. 1, p. 84. Ellendt Μon. Verte, In eo, quod præter meritum est. Vid. Scha fer. Apparat. crit. et exeget. ad Demosth., t. I, p. 218, Basilius Magn. epist. 180, t. III, p. 265, A, ed. Garn. Deinceps Mon. E, pro Scribit Rehd. superscr. 6660, Exásto). Male Petavius, Ubinam illa Providentia est, quæ unicuique quod æquum est promeritumque non rependit? Pro De quo praesentis pro perfecto usu vid. Heindorf. ad Plat.” Protag., p. 465 sq. Mon. yuvait, accentu omisso. Pro detopo; in Par. ACD, Flor. B, Vat., Barb., Monac. ABCD et Venet. AB legitur ȧrdéstePOS, EL pro ʼn superscr. Flor. exhibet áŋdéorepo;, ɛt a m. rec. superaddito. Mon. acidéste pov. Eademi confusione in nostri epist. 40, p. 180, cl &è Nis oziwy (cod. Mon. 50 dat vnosalwv. Mon. 490 vus oxiwv. Sed leg. Nisalwy. Vid. Wernsdorf. ad Ilimer. p. 237 seq., et Baehr. ad Plut. Pyrrh., p. cod. Guelfer bytanus c. Monace. 50, 481 et 400, habet ȧriste pos: De permutatione conf. Jacobs. ad Philostr. Imagg., p. 447 sq. Deinde in Petav. 1, operarum vitio irrepserunt hæc, In Mon. devove davwy corr. Mox Flor. A, Par. D. Ve net. et Mon. seribunt &YYITÓW (i. e. EV YEL Tóvwv). Et ita primitus erat in Rehd.; postea tamen corr. Mon. (sic). De hac discrepantia vid. Basl. ad Gregor. Corinth., p. 47, Boissonad. ad Eunap., t. 1, p. 354, ibidem que Wyttenbach. t. II, p. 280; Mon. habet &y pro supersc. Mon. junctim. Al tx Yeɩtówv sunt vicina. Vid. Fischer. ad Weller. Gramm., t. III, b, p. 123. Cf. Synes. De insomn., p. 141, epist. 110, p. 253, et epist. 142, p. 278. Citat hæc Suidas in ubi legitur item in v. và yap, ubi exstat t yap is owpporivny. Barb., Par. D, Venet. et Mon. E, c. edit. pseudo Petav. (Paris. 1631) præbent els pro εc. Supple vel Plenius noster De Provid, p. Eunap., p. Vid. Siebelis ad Pausan., t. 1, p. 10. Pro eru Suidas 1. alt. babet autós. Post dixatórato; (apud Suid., pro 1. est 6ixatótara) intellige v. Proxime Flor. exhibet Vat. (sic). Margo codicis Barb. et codices Mon. BD spott. Mon. superscr. o. Ante io Flor. superscriptus est a m. rec. articulus the. Dein Mon. vitiose habet &µq10670feat. Suidas 1. alt. ȧupioбnthaste. Addit idem pr. 1., post hoc verbum, only Aprototeins. De re vid. Homer., 11. vi, 155 seqq. Cf. Hadr. Jun. Adagg. in Collect. supra citat., p. 613. Alterum ¿á omittunt Mon. AE. Male. Nam iterata particula ut Latinorum at, vel sed, orationis vim auget. Vid. Wyttenbach. ad Platon. Phædon., p. 142, et in Philomath. t. Ill, p. 87, et Borne inann. ad Xenoph. Conviv. p. 146, coll. Heindorf. ad Horat., sat. 1, 3, v. 32 seq., p. 67. Noster infr. c. p. (in Flor. et Mon. AE a neglectum) xv autoυ Σwxpá Tous, xv (ita libri omnes et scripti et editi; sed, ni fallor, legendum Dion., p. (in codd. Par. D, Mon. et Venetis n. 264, et 422, deest xal) Flaúxwv, &λlà (particula hæc in Mon. Com.) xal (deletum xai in Par. D) Kpitias Eustath. Hysm. x, p. ed. Paris., (codd. Mon. 96 et 460, ignorant Opasùs, &' (novissima voce iidem libri carent) 6 to xypúxiov (iidem codd. dant Pro Mon. mendose scribit Trépovic. Hehd. T{ v. Ti hi. I. est eximium, insigne quid. Sic ap. nostrum De regn., c. 32, 56, wyt (i. e. péya) xai bpelos. De provid., p. 119, Tvwun olovo pwyτés T xat mabely xa exei Evtáciov apethy. Plato Phaedr., p. 242, E, GEμ hel, WS TI BYes. Gregor. Naz. or. XIX, p. 366, C. Iva ti yévwvta. Vid. Reynders ad Plat. Sympos., p. 4 seq., et quæ infra annotavi ad c. 24, p. 87. Cod. Flor. Ven. Rapucatis. Eadem lectio exstat in cod. Paris. 831, Leste cl. Boissonadio Anecdott. Gr., vol. IV, p. 297, cui merito improbatur. De re cf. Xenoph. Anabas,, Mon. habet av:' (sic). De Aulica loquendi formula zaût' &pa, Synesio frequen fer usurpata, vid. mea ad or. De regn., p. 182 Add. nostrum infr. c. 12, p. 76; et Serm. ad Pæon. p. 308. Exotriwuny. Timæus Lex, Platon., p. ed. Koch.) (vid. Bast. Append. ad epist. crit., p. 21 dum, ubi vid. Ruhnken, coll. Pierson. ad Mer. Attic., P: 327, et Boissonad. ad Eunap., p. 264 sq. el 451, eodemque ad Aristærnet., p. 681 sq.; noster ep. p. (ubi cod. Guelferbyt. hoc exhibet schol., napexilovy. Mon. vero n. 481, Εp. p. (Schol. codicis Guelferb., Anna Comnena Alex., 1. 1, p. 98, D, ed. Possia, (malim houμrevor. Cf. Thom. Mag., p. 731 sq. Venet. Evdou. Loquendi usum illustrant Fritzschius ad Lucian, Alexandr., c. 4, p. 224, et Jacob ad cumd. libell., c. 1, p. 3. "O te xpóroç. Vitiose Mon. E. ¿rı Dein Mon. pro nutile Τum e Flor. rescripsi molyoɛv. Nam illud vù quod vocant Epeλxuotixóv ante consonantes litteras à recentiori bus cum vi addi solet. Vid. Boissonad. ad Eunap., p. 464, et ad Aristænet., p. 455, Puppo Prolegg, ad Thucyd., p. 219, Grauert ad Aristid., p. 117, Ast. ad Plat. Protag., p 30, et 128, idemque ad Plat. Phædr., p. 429, quibus addantur Censor Diodori Biblioth. hist., Excerptt. Vatice. ex edit. Ludov. Dindorf. in Ephemeridibus univers. litterar., tom, I, anni 1830, 141, et Jacobs ad Ælian. De nat. animall., L. I Præfat., p. xxn sqq. Cæterum cf. Synes., ep. 113, De re vid. Usteri ad Plutarch. Consolat, ad Apol lon., p. 4 et 76. "(31) Kareɛarborn rov Adðovç. Sic Hm. A. Par. C, Vat. et Veneti C. Flor. xateĝaviotŋ], É supra Escripto. Reliqui libri scripti et editi xxxvi. In Rhed, supra as, posituin. De hujus verbi can genitivo structura vid. Wesseling. ad Diodor. Sic., t. 11, p. 17%, 84. Noster De Provid., p. 100, Kai vulg. tó de codd. omnes recte habent, ceplo Par. A, in quo est Matthiæ Gramm. Gr., p. 575, Fritzschius in Quasi. Lucian., p. 46 seq., Jacobs in Darmstadtiensibus Ephemeridd. scholastt., 1828, sect. 11, n. 132, 1 1089, Grauert ad Arist. Declamatt. Leptin., p. 103; Mon. AC xataμixpóv, junctim. Aià ravra phon fir xal drépepor. Mon, AG diataūta. Mon. pov. Achill. Tat., 11, 7, p. 30, p. p. p. Bcon airs, Basil. M. ep. 4, t. III, p. 70 ed. Garn. toi ypaμas:. Cf. Bergler. ad Alciphr. 1, 38, p. 183, Reitz. ad Lucian. Lexiph., t. V. p. 514, Hell. ad Artemid., t. 11, p. 507, Wyttenbach. ad Plutarch. Opp. mor., t. II, p. 43 ed. Lips. 'Avagipur, resipiscere, respirare, recreari, illustrant Zeunius ad Viger. De idiot. I. Gr. p. 187, Wernsdorf. I. ad Himer., p. 141, Matthæi in xxi, Vett. et claror. medicorum Græc. varr. opuscc., p. 176; Boissonad. ad Eunap., 1. 1, p. 323 sq. et 373; Jacoba ad Philostr. Imagg., p. 609; Fritzsche ad Lucian. Alexand., c. 25, p. 236; Jacobs ad eumdem, p. 31; noster Calastas. dict. in maximam barbarorum cz curs., p. 299 (ubi perperan excus. 301), all' Pentapolis) Riester cp. p. i Pro vulg. codd. Par. C, Barb., Mon. Ď, Vai, et Venetis restitui autó. Flor. legit autò, w superscripto. Aútó h. 1. est vel, adeo, s. statim. Vid. Hermann. ad Viger. De idiot. l. Gr., p. 733. Voca mium ad belli vel pu guas impetum transferri monuit Blomfieldius in Clossar, ad Eschyl. Sept. c. Theb., v. 64. Proxine Mon. om. xal. Dein Venet. μetà toÙ Guvnɣó Fou scribit. poc 8vooi Hoaxλñs. De hoc pro verbio celebratissimo vide Hadr. Jun. Adagg., p. 95, Heindorf. ad Plat. Euthyd., p. 385, Wytten bach. ad Plat. Phardon., p. 236 sq., Ast. ad Plat. Legg., p. 516, el Phadon., p. 688, Boissonad. ad Nicet. Eugen., p. 331 sq. et egregiam Ruhnkenii Annotationem in Biblioth, crit. nov., vol. 11, p. 15 seq., nuper publici juris factam. Quibus add. Walz. ad Arsen. Viulet., p. 394 sey. Tove Molicribuç. Cleatum et Eurytum, Actoris et Moliones lilios, alias a patre Actoridas (s. Actorionas), hic a matre Molionidas (s. Molio nas) vocatos (vid. Homer. II. 11, 621, 1x, 708 et 749, et xxiii, 638, Pausan., v, 2, 1, vi, 20, 8 et VII, 14, 6. Apollodor., 11, 7, 2; ibique Heyn., t. II, p. 184, et Walz. ad Arsen., 1. c.), qui, cum Augeæ, Eleorum regi, contra Herculem opitulatum venis sent, Dameone ejus socio interfecto, ipsum ab Elide propulsarunt; postea vero quam ludos Isthmios spectatuın iverunt, prope Cleonas ex insidiis ab eo interempti sunt. Vid. Pausan. vi, 20, 8; v, 2, 1 el in Rehd. erasum. De locutione sig ¿ví vid. Færtsch. Comment, crit, de locis nonnullis Lysiæ et Demosth, p. 44 seq., coll. Beier. ad Cic. De offic., t. I, p. 128. Deinceps Barb. habet 'O xapniroç. Accentus in Mon. a m. rec. correctus. Barb. et Mon. una cuin Rhed. scri bant Vitiose Flor. Kär dæɛizer. Etiam defecisset. De verbo ånetnety vid. Blonifield. Glossar, in Eschyl. Sept. c. Theb., v. 840, et Bebr. ad Plutarch. Flamin., p. 91, idemque ad Plut. Pyrrh., p. 198. Noster De regr.. c. p. diwens tyhpa. Cf. De insomn., p. 148; et Nicephor. Commentar., p. 426, C. Eodem sensu usurpatur a Synesio verbum àɛprévaɩ, de quo vide Held. ad Plut. Timol., p. 384, in Serm. ad Pæon., p. 308, Cf. Basil. M. epist. 4, t. III, p. 69, ed. Garn. Mox in Val. est tov '16AEwv. Par. habet lóλew (sic) v scri pto supra w. In Mon. 'Hew ex 'Iwλsw natum. Jolai, Iphiclis filii, qui ab Hercule contra hydram Lernaam et qui eam adjutum venerat cancrum dimicante in auxilium vocatus esse dicitur, item mentio fit in nostri ep. 150, p. 289, Peoυ St Edɛɩ Flor. scribit aytemi (sic). лaðsīr. Noster De regn., p. Cum perfecti infinitivo legitur pot doxw epist. 19. imit., Construitur a nostro etiam cum infinitivo præsentis et futuri. De insomn. p. 147; ep. 44, p. 182; et ep. 101, p. 259. Vid. Boissonad. ad Aristenet, p. 547. Ast. ad Plat. Phædr, p. 251 seq. coll. Jacobs, ad Achill. Tat. p. 456, et in Le ctt. Stobb., p. 416. Elegos facio. Nam unice ad mierum spectare et de distichis adhiberi' post Franckium ad Callin., p. 53 seqq. monuit Babrins ad Plutarch. Alcib., p. 231 sq., et ad ejusdem Pyrrh., p. 225 ubi cf. Indic. rerr. el verbb., p. 255; Rehd. dat syslov. Flor. et Hon. AG post now distinguunt. Petronius [c. 109, t. I, p. 650, ed. Burm. alt.), Donec consumpła frigidissi ma urbanitate rediit ad carmina sua, cœpitque ca. pillorum elegidiaria [sed Petron. editt. habent ele gidiarion. dicere. PETAV. Deinde pro vulg. Opñ vov e codd. Par. et Barb. recepi Opvwv, quod conjecit nuper Bevingius. Par. superscr. ov. Ed. Turneb. 8'. Dein Mon. in. Post opalaxpwv e Par. ABCD, Florr. AB, Barb., Mon. ABDE, Vat., Venetis ABC et Rehd. inserui µév, quam particulam libri editt. omittunt. Pro doxɛis Mon. vitiose legit Soxɛt. Pronomen indefinitum ɩ, cui h. 1. inest vis intensiva atque affirmativa, significat gar. Vid. Ast. ad Plat. Polit., p. 389. et 491. sq. idemque ad Plat. Protag., p. 156. et Phædr., p. 235. coll. nostro c. 7, p. 71. et De provid., p. 92, et 93. Tɛvváðaç est generosus, ma gnanimus. Vid. Ast. ad Plat. Phædr., p. 359. Pro xime Mon. tumeit. Sed m. rec. deleto ɛɩ su perscripsit a. Par. tµnáš, diavoñ, superscripto. Par. et Vat. una oportet superscripto Par. Verbum cum genitivo con structum ex usu Homerico est, Vid. II., XVI; 50, et Odyss. I, 271, et 305, II, 201; 1x. 553; XVII. 488. al. Mendose Mon. scribit vous. De voc. Etvo, vid. Kuhnken. ad Ti ma. p. 105, ed. Roch. Convivalem morem in dicat. Multa enim in conviviis ac compotationibus in calvos dicteria jaciebantur. Quo spectat ele gans illa Carini, sive, ut nos emendavimus, Probi historia v tepl Baord. (c. 18, p. 32], qui cum humi accubans pulmentoque apposito a Parthorum legatis inventus esset, detracto pileo, caput, quod ei calvum erat, aperiens interminatus est, sese, ni saniora consilia capesserent, agrum eorum omneni capite suo glabriorem redditurum. Vide quæ ad illum locum adnotavimus. Petronius [c. 109, t. I, p. 6350 sq.] Jam Tryphæna Gitona extrema parte potionis spargebat cum Eumolpus, et ipse vino solutus, dieta voluit in calvos stigmososque jaculani. PEtav. Conf. Gonsalii de Salas Comment. ad Petron. h. I., t. II, p. 208 ed. Burm. alt. et Jacobs, ad Antholog. Gr. t. IX, p. 423. Dirntai. Sic Par. ABD, Florr. AB, Barb., Mon. ABD, Vat. et Venett. ABC; Mon. vrtZI, Ylyvna superscripto. Rehd. c. libris edit. yévŋ Tat. Par. et Mon. Cylvetai. Pro cautóv Flor. et Vat. exhibent Hon. superscripto. Mon. et Venet. tautóv. Litteras & et in codicibus non raro confusas esse docuit Bastius Commentat. palæograph., p. 712 sq. Qua propter lectionem autóv, si plurium codicum ni teretur auctoritate, libenter recepissem, præsertim cum hoc pronomen ad secundam et primam quoque referatur personam et in libris Mss. sæpius oblitte ratum sit. Noster ep. 8, p. 169, (at codd. Heidelberg. et Mon. 481 dant auto, quod etiam Guelferbyt., pr. m. habebat. Cf. Boissonad. ad Philostr. Her., p. p. (ubi cod. Guelf., scribit, quod videtur fuisse etiam in Mon. 476., in quo nunc exstat ita, ut ante una lit tera erasa sit); ep. 105). p. 248, alla xal ad Toy (codd. Mon. 50 et 490, c. Lips. et marg. Petav. exhibent quod glossam sapit) &tet (sic editt. Ald., Turneb. et Morell., quibuscum faciunt codd. Monacc. 50, 476, et 481, pro ɛiç ǎst, quod Petav. 1,2, haud merito in textum in duxit) Ep. p. 'Husi; Eastwy. Add. ep. 142, p. 278, Serm. ad Pæon. p. 308, et De insomn., p. 147. Vid. etiam. Jacobs. ad Themist. o.at. xxi. p. 285. ad calc. Dionys. Halic., De composit. verbb. ed. Goller. et ad Achill.. Tat., p. 421, ac 932., Bekker. Spec. Philostr., p. 68, Boissonad. ad Εunap. p. 342 et 591. et in Anecdott. Græcc., Vol. 11. p. 18, Bornemann. ad Xenoph. Anab., p. 451, Held. ad Plutarch. Æmil. Paul, p. 130. Par. A. In Petav. typothe tarum errore exstat De verbo cum genitivo constructo vid. Matthiæ Gramm. Gr. 1, p. 673 et 1315. Jacobs. ad Achill. Tal., p. 745, et Bähr. ad Plutarch. Flamin., p. 129, noster. De regn., c. p. Dion. p. Ibid. Cf. p. 58, De provid. p. 113, 126. De insomn., p. 142. Ep. 32, p. 178; ep. 57, p. 199; ep. 66, p. 207; ep. 67, p.216; ep. 79, p. 226, 227; ep. 103, p. 243; et 148, p. 284. Par. AC, Florr. AB, Mon. AC et Vat. danὶ Barb. (sic). Inter litt. & et supersc. v. Mon. BD Μon. superscripto. Rehd. Mon. in marg. hoc exhibet schol. scribendum potius erat et in seqq. Vill. Bachmann. ad Lycophron Alexandr., v. 1241 et 1559. Vol. 1, p. 251 2741. De confusione, videsis Boissonad. in Notices et extraits de niss. de la Biblioth. du Roi. t. XI, p. 1, p. 87. Codd. Veneti BC. scribunt ¿v quod merum est glossema. Egregie Zonar. Lexic., II, p. Homericus locus, quem respexit noster, exstat Odyss. xx, 23, ubi cod. Mon. 519, B, su perscriptam habet glossam Vul gatam lectionem veton probat etiam Gatakerus (ad Marc. Antonin., 1, § 6, p. 77. A), qui nostri loci non immemor fuit. Cf. Kuster. ad Hesych., t. 1, p. 1255, et Adolph. Mekerch., De vet. et rect. pronuntiat. lingue Grac. in Sylloge Scriplorum, qui de linguæ Græc. vera et recta pronuntiatione commentarios reliquerunt, p. 147 sq. Proverbium illustrat Mich. Apostolius, vi, 52, quem descripsit Arsenius Violet., p. Ρro in Par. Bet Barb. legitur non male. Intell. (i. c. dicunt). Vid. Boissonad. ad Marin., p. 142 sq., et ad Eunap., p. 417; Usteri ad Plutarch. Consolat. ad Apollon., p. 61. Sic noster ep. 79, p. 227 (codd. Mon. 50 et 490, olerunt (cod. Lips. inverso ver borum ordine legit (cod. Mon. addit Εp. Deletus est articulus in Ve uet. A. In seqq. Mon. BD et Venet. ante àvéx (Par..B scribit insertum habent Mor Mon. (sic). Dein Mon. superscr. Mon. superscripιο, Barb., Vat. et Mon. De locutione (hac vox in cod. per compendium scripta est) vid. Bast. ad Gre gor. Corinth. p. 34 sqq. et Comment. palæogr., p. 805. (b) Indeclinabile esse voc. videbis e Pur. ABCD, Florr. Al, Mon. et Venet. Venet. Dedi sine: subscr. Vulgo Vid. Ast. ad Plat. Protag, p. 12. Ceterum de hac interrogandi formula, qua Plato, Lucianus aliique orationis animandæ causa frequenter usi sunt, egregie observavit Jacobs ad Lucian. Tozar. p. 41. Man. (sic). Simile est de quo vid. Boissonad. ad Philostr. Her., 350. Mon. BD habent quod fortasse non spernendum est. Vid. Jacobs ad Philostr. Imag., p. 624 642. Rariorein verbi usum attigit Lobeckius ad Phrynich., p. 30. Similes Platoni familiares Ic quendi formula sunt q«Ε præsertim in responsionum exordiis non sine qua dam gravitatis affectatione ponuntur. Vid. C. F. Hermann. ad Luciani libell., Quomodo histor. conscribi oport., p. 27. Vid. Boissonad. adl Marias.. p. 94; Anecdot. Hemsterhuss., t. p. 85; Bahr. ad Plutarch. Pyrrh., p. 162. Proxime a Flor. abest. Fine. supra on scripto. Par. Verbum metaple rice usurpant; e. c. Eschyl. Prometh., v. 283 sq. Ibid. v. 692 sq. Noster ep. p. p. Aristenet. 1, 1, p. 130 ed. Boiss., Agath. Histor. Praf., p. 5. ed. Niebuhr., Cf. Boissonad. ad Ph lostr. Her., p. 579. Par. et Vat. mutato verborum ordine legunt ja et pro Mon. perperam Su ter noster ep. p. Mou. CE c. Rebu. Mon. qua de forma vid. ad c. 1, p. 65. A. Idem liber in man. habet. Venet. C, Neque exstat hæc Dionis Oratio Roque Photius in Catalogo illarum, quas 78 neweral, istam recenset. PETA. Pro in Val. est deinde in Mon. Sic infra. et paulo post De his similibusque verbis, quibus Graeci comæ curan alque ornatum designabant. Vid. Anecdoll. Hemsterhuss. I. I, p. 106. Venet. Articulum, qui in vulgatis libris deest, Schaferi Annotatt, ad Gregor. Corinth. p. 762. Add. Porson. et Schifer. ad Euripid. Med. v. 176, p. 58, ed. Lips. tert. ibique Sehifer. in Indic. Gr.,

&v superscripte. Infr. c. 13, p. 78: To your loxatov RESTI TÜV xaxwv. De insemn. p. 138: Kai tos TOŬTO xaxwv av sin (ita codd. Mon. 476 et 490, cum Rehd. pro vulg. Vitiose Mon. 481, post pro Barb. Mox Mon. Hon. Venet. Paulo De verbo cat cum participio constructo annotavi ad Or. "de regn., p. 293. Add. Blomfeld. Glossar. ad Æschyl. Pers., v. 843, et Addend., p. 204, ed. Cantabrig. alt., Jacobs. ad Achill. Tat., p. 660, Schæfer. Apperal. crit. et exeget. ad Demosth. t. I, p. 572, Bernhardy in libro, cui titulus est: Wissenschaftl. Syntax d. Gr. Spr. p. 477. De hac re vid. Marin. Vit. Procli, p. 2 sq., ibique interprett. p. 67 sq. ed. Boisson. Flor. Bet Μon. Deinde Mon. Plato Phaedr., Tog Epyetal alob†, sewv, ubi vid. Čl. Astii Annotalt., p. 445 sq. Tum Mon. xal áll rot xal. Venet. Mon. AE, Par. et Venet. exhibent h. est idque. Vid. Jacobs. Additamenta in Athenæum p. 157 et Foertsch. Observatt. critt. in Lys. Oratt., p. 58. Noster ep. 155, p. 293: Tuvh te yáp éativ De provid., Post pro vulg. où, quod in Par. deletum, in Barb. autem omis sum est, ex Flor. D, Mon. ACE, Par. C, Vat., Ve net. atque Rehd. scripsi 3. Verba àvaxwpɛiv, paywpsiv, etc., cum genitivo construi docet Mat this Gramm. Gr., p. 667. Noster Dion., p. 40: 'Ava Calv. Enc., c. p. Ibid., c. p. otour. De regn., c. 7, p. 11: Hapixepsi 576 et c. p. p. TO VEWTEDY Da. Niceph. Gregor. Præfat. ad No stri Insomn., p. Zowr Vid. quem noster imitatus est, Plat. De legg., p 766, ibique Ast. p. 305, coll. auctore Minois s. potius Dialogi de lege, p, 319, et Jamblich. Adhor tal. ad philosoph., c. 9, p. 144, ed. Kiessl. Rehd. Infr. c. 17. p. 80: 0; pµét xpávos. Ubi vid. Annottat. Hesych. t. p. Exinpusato, ubi ef. Alberti. Noster Dion., p. 51, B cum accusandi casu usurpatur quoque ɛstuxɛlv et Εp. p. Εp. p. p. p. Εp. Ηom. p. Agath. Hist. p. Cr. Bois sonad. ad Eunap., p. 198, 460 et 479; ad Nicet., p. 311, et ad Aristænet., p. 256, 395 et 477; ibique Abresch. et Boissonad., p. 500, itemque Jacobs. ad Achill. Tat., p. 530 et 433. Cum genitivo junctum legitur ctuyet apud nostrum, ep. 57, p. 200. 'Arwyns eutuyhouses, et ap. Long. Pastoral. p. Schaef. To Bɛorator. In Mon. rd Oc: m. rec. in ras. correxit. Arnobius lib. 1, (c. 64, p. 44, ed. Orell.) de phi losophis agens: Admirantes, plaudentes ad cœli Sustollitis sidera: bibliothecarum reponitis in arca nis, etc. Quinque præsertim in locis invenio collo catas fuisse ab antiquis imagines: atrio, limine, cubiculo, pinacotheca, bibliotheca. Nec eædem erant in omnibus. In atrio gentilitiæ imagines et avorum ex cera expressi vultus ordine stabant. Foris vero et in limine eorum imagines ponebantur ex ære solidave alia materia, qui præ cæteris illu stres atque insignes exstiterant. De utrisque Plin. lib. xxxiv, cap. 2. In cubiculis Lares erant; et in totum, quas cubiculares appellabant, ut eorum, quos charissimos haberent. In pinacothecis temere, neque ad vivum expressas imagines aut deorum au heroum, sive fabulas aliquas atque historias depi clas habebant. Plinius lib. xxxv, c. 2: Pinacotke cas veteribus tabulis consuunt (forte, construunt) alie nasque effigies colunt, etc. Petronius c. 83: In pina cothecam perveni, vario genere tabularum mirabilem nam el Zeuxidis manus vidi, nondum vetustatis inju. ria viclas, et Protogenis rudimenta, etc. Nonnulli pi nacothecam qua idem esse cum tablino, qua promi scue saltem usurpari autumant, atque ita Scaliger Comment, ad Festum. Quod secus se habet. Tametsi enim néva§ tabulam significet, Latini tamen tablinum a tabulis non pictis, sed quibus acta ac rerum gesta rum commentarii perscriberentur appellarunt. Pli nius quoque manifeste tablinum a pinacotheca separat. Separat et Vitruvius lib. vi, cap. 4, et 5, [lib. vi, c. 3, § 5, ed. Schneid.], licet Philander, ubi de tablino agit c. 3, bis verbis, Tablinum, si latitudo atrii erit pedum viginti, etc.; tablinum ah eo pro pinacoteca positum dicat, parum attente, ut quidem opinor, cum sequenti capite de pinaco thecarum structura privation disputet. Sequitur eð dem capite apud Vitruv. §6: Imagines item alte cum suis ornamentis ad latitudinem alarum sint consti tutæ: quæ verba ad tablinum idem ille interpres retulisse videtur, cum de ipso atrio prorsus capien da sint. Dixerat antea afis dextra, ac sinistra tati tudinem, cum sit atrii longitudo ab xxx pedibus ad pedes XL, ex tertia parte ejus constituendam. Unite ego istiusmodi atriorum structurain ſuisse conjicio, ut longitudo, quæ latitudinem superabat, in transversum dextra ac sinistra ingredientibus por rigeretur. Alas vero, sive duas peristylii porticus appellari puto, quæ utrinque ab impluvio et hype thro spatio atrii latitudinem adæquant, sive parietes ipsos secundum atrii latitudinem perfectos. id enim Tepa sive epóµatz significant. Jam utraque in peristylii parte secundum latitudinem gentilitia stem mata suis disponebantur armariis: eratque locus is laquearibus superne contextus. Hine laqueata atria ab Ausonio Idyll. x, Mosell., v. 49, proprie etiam dieta; nec solum quia pro ædibus ipsis usurpantur, ut vir doctus existimat. Utrinque porro bibliothecas, pinacothecas, tablina atque exhedras construebant. Quo fit, ut alarum nomine totum illud spatium com prehendatur. Glossæ vel.: Ala, Corr. In, paoyán. Nam Dan Grace ala dicitur, etsi turmam potius esse Lipsius existimet. In voce tķi Spa, quæ nonnullos torquet, nihil inımuto. Dixi de quatuor imaginum sedibus. Superest bibliotheca, in qua eruditorum hominum, ut philosophorum, ora torum, poetarum imagines positæ, partim expres sak ad vivum, partim conficke. Plin. loco citato aliique 234. Voc. repitids (Venet. legit probe), quod est excellens, eximius, egregius, exquisitus (vid. Held. ad Plut. Emil. Paul., p. 294 sq.), addito accusandi casu legitur etiam in Orat. de regno, p. 18, Tác et De Provid., p. Пspitol coplay Alyúnior. Item ap. Jutian., or. iv, p. 154, ubi majores Romanorum laudantur, "Aπ, Simpli citer autem positum id vocabulum exstat infra, c. p. (sc. (sc. sexcenti. Noster hie povaslov pro_bibliotheca, aut i non dissimili alio loco usurpat. › Pezav. Ιta Flor. A, Par. BD, Barb. et a pr. m. Rehd. (sed postea_as mutata sunt in· ita etiam Turneb. Lectt. Varr. Mon. tous AloyÉVEL, aç supersc.- supersc. Mon. supersc. sup. Venet. C,. Atoyevɛaç. Mon. E, T. ALwyéveis. Vulg. Item in nostri Dione, p. pro vulg. Par. cum Barh. legit Mon. 29, 88 et 481 exhibent Aloyévels, as supersc., te xai Ewxpáteis, as supersc. Lectioni a me rece plæ, utpote Attica, patrocinatur ¡Grammaticus in Bekkeri Anecdott. t. III, p. 1191, laudatus a Stall baumio ad Plat. Sympos., p. 149, ed. Goth., (p. 218, B, ed. Steph.) ubi vir doctissimus pro vulg. 'Api e Cod. Bodl. rescripsit Cf. Buttumann. Ausführl. Griech. Gramm. 1. 1, p. 210. Noster infr. c. p. Tipapyo, ubi vid. not. Kal Infra, p. p. Dion., p. p. De provid., Εp. et p. sq., Hunc usum articuli, qui in bis pronominis vices gerit, illustrant Astius ad Plat. Legg., p. 242, et Protag., p. 80; Matthiæ Gramm. Gr., p. 577: Bernhardy in libro qui in scribitur: Wissenschaftl. Syntax d. Gr. Spr., p. 312 sq. Béarpor. Sic Par. CD, Barb., Mon. ABC D, Vat. et Veneti BC. Reli qui codd. et superiores editt. exhibent paλaxpóv. Particula yàp in Rebd. a m. sec. in ras. posita est. Par. Cav om. Dein Barb. habet earpov. Item infr., c. 42, p. 76; cod. Flor. B, ¿¿Este d'âv, et De Provid., p. 126; codd. Monacc. 29, 87 et 481; 6. Vaticc. 91 et 94, ôĘussy rập đv. De vũ euphonico ante consonam vid. ad c. 2, p. 64. Arioli et præstigiatores promissiori erant capillo. Plautus Rudent. 1, 3, 46 Capillum promillam, optunum est, occipiamque [ariolari. Calasiris apud Heliodorum, Ethiop. (c. 17, p. Verbum modo cum dativo, modo cum accusativo jungi notarunt Abre schius ad Xenoph. Ephes. ed. Locell., p. 256; Matthiæ Gramm. Gr., p. 721; Bremius Fasc. Ob servati. philologg. et critt. ad calcem Opusculi Rauchensteiniani de oratt. Olynth. ord., p. 94; Boissonadius Anecdott. Græcc., vol. II, p. 353; Held. ad Plutarch. Vit. Timol., p. 319. Sed rarior constructio cum dandi casu est (vid. Bernhardy in libro supra citato, p. 213), qua utitur etiam noster De Provid., p. Mnd' el ric repoç. Mon. omnes et Rehd. idque semper fere. modeste dictuin. Vid. Stallbaumius ad Plat. Exlyphr., p. 17, Brenius ad Cornel. Nep. Epaminond., c. 1, § 3. Basil. M., epist. 74. t. III, p. 169, ed. Garn., Kai De voc. Yons, præstigiator, vid. Sturz. Comment. phi lolog. in Novis Actis Societ. Lat. Jenens., vol. I, p. 74, aut ad Empedocl., p. 42 sq., Creuzer ad Plotin. De Pulchrit., p. 348 sq., Curt. Sprengel in libro Versuch einer pragmat. Geschichte der Arzneikunde, ed. 3, t. II, p. 187 sq.; Boissonad. ad Eunap., p. Mon. om. idem habet Deinde Mon. (sic). To twr rontwr. Articulum sô Par. om. Par. AC, Flor. B, Mon. E, Vat. et Venet. post addit i. tela. Vid. Matthie Gramm. Gr., p. 573 sq, et Bern hardy 1. c., p. 325 sq. In seqq. e Flor. et Barb. scripsi &atly pro vulg. tot, quod a Rehd. abest. h. 1. est ideo. Vid. Lexic. Xenoph., t. iii, p. 372. Simili modo dicitur Vid. Boissonad. in Notices et extraits des Mss. de la Bi blioth. du Roi, t. XI, p. 11, p. 29, et Stallbaum, ad Plat. Extyphr., p. 13 sq. Mon. Eh (sic). — Idem lib. De insomn. 148, C, ubi vid. Niceph. Gregor., p. 412 — sii; cf. etiam p. 365, B], Apul. Apoloy., 1 {1 II, p. 504, ed. Lugd.-Bat. nov.]: Magie ista, quants a ego audio, res est legibus delegala, jam inde antiqu'as xii tabulis propter incredundas frugum illecebras iM terdicta. Fontos nomine genus omne maieŭrorum, aruspicum ac mathematicorum intellige, quoruin poena vivicomburium. Leg. 3 et 5, cod. de malel. et mathem. [cod. Theod., 1. ix, tit. xvi, t. III. p. 125 et 130 ed. Ritter., ibique Gothofred.]. Casu dorus, lib. 9 [18, p. 150 ed. Rothomag ]. PETAY. Vid. Jüllmann. de Cercopibus atque Cyclopabus, p. 12. Par. et Vat, wat'. Philostrat. Vit. Apoiton., 1, §, p. ed. Olear., Mox Flor. B, Barb., Mon. cum Venet. legual mpos toy hoyov. Noster infr. c. 19, p. 82, oùðèv &v:2; mpo; no. Vid. lleindorf. ad Plat. Protag., p. 587, et Stallbaum. ad ejusdem Phileb., p. 40. Sic codd. Par. C, Flor. B, Barb., Mon. Å BC D. Vat. et Veneti omnes; reliqui cum editis libris pils. Et ita Philostrat. Heroic., p. 170 Buiss.,; & Axillia pilla y auto. Imagg., 1, 19, p. 31. 1. sq., a me recepta firmatur simili loco nostri ep. 43, p. aut tov vɛaviaxov, ubi codd. Guelferbyt., Laps. es Mon. 50 ac 476 una cum editt. Ald., Turech., Naogeorg. et utraque Petaviana pha tuentur (Mon. 481, in contextu habet pila mpdę:. &., a superser. post piha, in marg. pilia mpos T. 6. Morell, legit quia tc). Huc facit etiam Herodoteum illud (II. 152, t. I, p. 447 Schweigh.), '0 62 De confusiase videsis Porson. ad Euripid. Med., v. 138. Loquendi norem attigit Davisius ad Ciceron. Acad. 1, 3, p. 47, ubi et bunc locum excitavit. b. L est ap. Vid. Boissonad. ad Philostrat. Her., p. 336. Rebd. deinceps distinguit. Ad aviopipsiv Par. G., Vat et Mon. in marg. habent hoc schol., Ebv ávaltne Μon. superscr., ita, ut post ¿v::Disšɩ una vos erasa sak. Ad hæc illustranda non alienum videtur apponere similem locum ex Procli Comment. ad Plat. Alcib., p. ed. Creus., Cf. eun dem, p. 339, cumi Annotat. Creuzeri, ejusque Epi metr.,ali. p. iv, p. 221 sq. Noster infr., p. 69, Proxime Mon. habet superscripto. Mon. Par. A, Flor. B, Mon. E, Vat. et Venet. dant eἴ Sed verba ista, quæ in Par. super scripta sunt, merum glossema redolent; nam ös h. 1. pro positum esse satis liquet. Vid. Stat. Baum, ad Plat. Euthyphr., p. 17. Pro (in Reld. alterum & in ras. correctum) Venet. legit. Vat. pro qua voce significantur Bacchi comites, inter quos a Strabone, I. X, c. 3, §10, t. IV, p. 169 ed. Tzsch. censentur Sileni, Sa tyri, Bacchz, Lena, Thyades, Mimallones, Naides, Nymphæ, Tityri. De hac re multus est Creuzerus Symbol, et Mythol., 1. 111, p. 185 seqq. Ante commate distinxi, adstipulantibus libris Monace. ABD et Rebd. (Mon. habet semicolon), omisso ante tpix eodem interpunctionis signo, quod igno rant etiam Mon. ABDE et Rehd. Mon. vitiose scribit et ita videtur babuisse Mon. cumn s finale a m. alt. supra ras. additum sit. Deinde Par. ABC, Flor. B, Barb., Mon. BCDE, Vat., Venet. et Rehd., Turneb. Lectt. Varr. atque margo Petav. 2 præbuerunt (Hon. (sic), et Venet. vulg. De cinestheils, — andereniheils. Cf. Matth. Gramm. Gr., p. Mon. (sic). Elianus lib. ut Variar. [list.] cap. 4 [40], Dionys. De situ orbis, v. 946 sq. Vid. Wesseling., nostri haud immemorem, ad Diodor. Sic. 1, 11, t. 1, p. 15, 34, Harpocrat. Lex., p. 251, ibique Maussac., Jacobs. ad Antholog. Gr., L. IX, p. 324, et 56, Moser. ad Nonni Dionys., 228, Frid. Godohold. Schen. de personarum in Enripid. Bacchabus habitu scenico commentat., 80 seqq. Dio Chrysost., or. xxxii ad Alexandrinos, Long. in Fragmento nuper reperto (sc. (sc. Eleganter de hac re exposuit Creuzerus in Commentat.: Ein alt-athenisches Gefäss, p. 44 seqq. et 75 seqq. Add. Description of the collection of an cient Marbles in the British Museum, part. ut, Plat. 21, ubi statua Fauni ridentis ac nebride amicti ad umbrata babetur. - De adverb. cum emphasi postposito plura collegerunt exempla Bahrius ad Plutarch. Philopr., p. 48 seq., Schōmannus ad Isaei Orall., p 248, et Stallbaumius ad Plat. Rem publ., p. 500, in Plat. Dialogg. selectt, vol. III, p. 53 ed. Gott., quibus addere juvat Synes. Dion., p. (sic codd. Barb., Monacr. 29, 87 et 181, Paris. 1040, Rehd., Venet. 264, una cam ed Turneb., Petav. 1, 2, Vid. quum inira posui ad c. 16. p. 79). lin. p. P outw. Plat. Gorg., p. 468, et Basil. M. De gentilium libris utiliter legendis, L. II, p. 177, ed. Garn. Lucian. Timon., c. 25, t. 1, p. 95, Βip. 1demn Gall. c. VI, p. in Rehd. e corr. Pineis coronis sive piceis utebantur cum Bacchi asseclæ, tum Bacchus ipse. Unde et dictus, Suida auctore Plutarchus ▼ Problem. conviv., probl. 5 (3, t. II, p. 675 ed. Francof.], causam reddit, cur sacra sit Baccho - Conf. Cuper. Harpocrat., Eldɛr. Ita Par. CD, Flor. B, Vat. et Mon.; ita et Barb. a m. pr.; a sec. aule quod cum vulgg. libris Mon. et_a corr. Rehd. habent. Mon. superscr. Veneti Mon. et Venet. Quæ sequuntur verba (Mon. habet superscr. Monacc. Det Venet. intere pretantur vocabulis (Flor. A, Par. B, et Barb, exhibent Sed particulam Par. om.), contra Mou A, Par. G et Vat. vocabulis In Venetis BC post glossae textum occuparunt. De verbo vid. Lobeck. Aglaoph., II, p. 1087 sq., ubi vir doctissimus etiam h. 1. tetigit. Usumn particularum participio junctarum alligi supra ad c. 5, p. 64. credo, sive scilicet, ironiæ servit. Vid. ad c. 8, p. 71. Noster ep. p. p. (sc. quod hic merito abesse potest), Basil. M. ep. 186, t. p. 267, Cf. Blomfield. Glossar. in Aschyl. Agamemn., v. 155, et Fritzsch. Quæstl. Lucian., p. 194. Pro Par. cum Val. scribit De voc. vid. Creuzer. in Studd., t. II, p. 238 sqq. Mox Flor. B, Mon. C, Par. et Vat. habent Deinde Venet. Flor. Venet. Sic codd. mei omnes, praeter Par. et Rehd., quorum in posteriore et a m. rec. in: mutatum est. Vulg. De cujus nomi nis etymnologia vide Noser. ad Nonni Dionys., p. 239. Quod hactenus in omnibus editionibus [imo, quod sciam, sola in Turnebiana]. fuit, meras huic loco tenebras offudit vertit enim Cornarius tenebra]. Pro quo ex ms. Med. et Henr. restituimus. Sileni ge stamen scutica fuit. Idéo Bacchanalibus scuticam ferre consueverant Athenis, qui Satyrorum ac Si lenorum personas imitabantur. Demosthenes contr. Midiam [in Orat. Attic. ed. Bekker. t. IV, p. 515; in Buttmann. edit. c. 48, p. 97] Ctesiclem quendam Athenis morte damnatum significat Ulpianus [p. ex ed. H. Wolf. Basil. Pro (sic Petav. 1, 2, et codd. mei ad nore mam Philemonis Grammat, p. 120 ed. Osann. Sed reclius esset Vide Passov. Lex. s. v.) in Turneb. et marg. Petav. 2 perperam legitur Julian. Cesar., p. ed. Heusing. Palaxpòr Orra. Vide Euripid. Cyclop., v. 226. Ibique interpret. t. III, p. 529 ed. Beck., et Lucian. Deorr. concil. c. 4, t. IX. p. 182 Bip. Flor. B, Barb., Mon. ACE, Par. C, Vat. et Rehd. dant mapa Verbum quod egregie illa stravit Astius V. Cl. ad Plat. Phædr., p. 434, b. 1. insaniendi notionem habet. Activo sensu, quo si gnificat perturbare, verrücken, occurrit in nostri Homil. I, p. 26. Vide etiam c. 9, p. 72. Mh σxpor oinons. Sic Flor. B. Reliqui codd. et editt. pixpóv. Dein pro vulg. novones (Flor. scribit moves) ex codd. Par. AC, Mon. A, Vat. et Venet. receptum oin†s (Flor. habet loŋoñs, sic, loco raso). In seqq. Mon. potetipfo, vulgata superscripta. Venet. Compo tunova. Deinde Mon. in textu mutile habet pro quod tamen in marg. exstal. Ante Tapeival, cujus loco Bevingis haud recte Suspicatur patval, suppl. wote. Cf. Jacobs. ad Philostrat. Imagg., p. 346. De verbo opevov vide Blomfield. Glossar. ad Eschyl. Prometh., v. 543 Pro vulg. autou ex Flor. AB, Par. BCD, Mon. ABCD, Vat. et tribus Venetis rescripsi autų. Mon. dai avrov, autų superser. Annotavit etiam Bevingius Dapɛlvat requirit nomen in tertio casu.» Par. vitiose scribit autó. Noster infr., c. 6, p. 69, Mɛ c., C. p. De regn., c. p. ubi cf. Annotat. p. p. C. p. C. p. oxfavtos. De hoc schemate, quod Colophoniuin vocant, vide Boissonad. Commentat, ad Inscript. Actiac, in Diario classico Valp.; noster 34, p 369 sq., et ad Nicet. Eug., p. 271; coll. Ast. ad Plat. Legg,, p. 9; Jacob. ad Lucian. Tox. p. 49, et Mat thie Gramm. Gr., p. 714 sq. Par. Ch ast, to superscr. Par. autó. Mon. autó, ŵ su perscripto. Vide Matthiæ Gramm. Gr., p. 754. Voc. wpov docte, ut solet, illustrat Lobeck. ad Phrynich., p. 146. Dein Barb. pavɛival. Trium hæc ms. [i. c. Med. et Henr. duorum. Vide Petav., 4, p. 29] certissima lectio est.› PEtav.· In Turnet. scilicet perperam exstat mapɛλɛly. Mon. habet superscr. Reliqui omnes enienda tionem Petavianam confirmant. Dein Mon. rapa superscrip. Mon. (sic), superscrip. marg. Μon. superscr. In Mon. corr. Hapayopà est insania, a napäчépɛɩv, auferre, quod de fluviis dicitur, qui impetu suo alias res secum trahunt abreptas suo ex loco aut itinere (vide Wesse ling. ad Diodor. Sic. xvm, 35, t. II, p. 284, 95, et Wyttenbach, ad Plutarch. Opp. mor., t. 1, p. 272). Noster De Provid., p. Cf. inir. c. p. 73. Adjectivum rapȧyopo;, insanus, occurrit De p. (sc. Pro quod exstal iu editt. Turneb., Petav. 1. et pseudo-Petav.; item in codd. Florr. AB, Barb., Mon. BCDE, Rehd. ne Venetis (Mon. præbet tolç, aiç superscr., Baxxois, aug superser., et Par. una cum Vat. superscr., superscr.) Petavius in sec. edit. tacite scripsit tai; ßáxyaiç. Bacchi comites ac ministri in universum quidem vocaban tur Báxyot (vide scholiast. ad Aristophan., Equit., v. 408); sed cum deus iste semper in Baccharum cœtu versatus omnibus libidinibus indulsisset (vide Lucian. Deorr. Dialog.. xvi, 4, t. II, p. 51 Bip. at Præfat, seu Bacch. 1, t. VII, p. 303), banc etionem probandam putavi. Deinde ex ed. Turnel. reduxi ouviƐopyhontal, assentientibus codd. Par. AB, Flor. A. Barb. et Mon. BD, cum Łę ō. quod Ilerodoto imprimis familiare ext (vid. Gregor. Corinth. ibique Roen. p. 472, ed. Schæf.), nt az, prægresso infinitivo, conjunctivum sibi asciscat. In Par. Dexstat ouve Copy, superser. syllab. or. Reliqui lili et scripti et editi praebent osta. Cæterum hoc verbo, quod, si quid video. h. 1. non simpliciter, ut vertit Petavius, saltare significat, sed ob præpositionem, quæ ei inest, lasrive saltandi (i. r. toù nopôaxiety, vide Interpre.§. ad Theophrast. Characit., ed. Ast., p. 85, et quos laudat Astius ad Plat. Legy., p. 383) motionem habet, Lexica ditari possunt. 0 Zeitnróç. Sic cold. mei mines, ezre. plis Flor. et Par. D, qui cum editt. 6 Esânus; habent. In seq. pro vulgato molex Flor. Mon. A, Par. et Vat. receptum wokúg, In Venet. post rasura comparet. quod est magno cum impetu fertur, illustrant Heindorf. ad Horat. Sat., p. 171; Jacobsins ad Achill, Tal, p. 855, et Heyler. ad Julian. epist., p. 100. Simi liter Arrian. phi xai loan làng raveexo tự vị. Long. Pesloral, p. ed. Schaef., pɛov. Eodem modo construitur verbum večv. Vide Blomfield. Glossar. in Eschyl. Agamenin., v. 1131 Voc. Sugaváywyos, quo proprie significatur is, gut difficulter reducitur (vide Matthæi ad novy, ex da Chrysost. Eclog., p. 2); a Suida, qui nostrum fortasse respexit, explicatur vocabulis busyphs. ares. Miror hane vocis significationem in Lesica Schneideriano e Suida laudatam in Passoviano desiderari. 'Exarantéor. Cod. Venet. &rvation Intellig. zòv Adyov. Noster ep. 57, p. 193. 'E De regn.. c. p. oixslav àpxfv. Libanius t. IV, p. 950 Reist., 'ADI (sic recte vnigal. emendavit Jacobs. in Actt. philologg. Munace.. t. II, fasc. p. Gregor. Naz. Or. iv, p. 131, 'All'avion pate toy hoyov Ent tous 26you;. Cf. Lobeck. ad Prynuh.. p. 767. Proxime ante exufiptov e Par. et Vat. inserui artic. tò, quo reliqui mss. et ediu, caresi, Vide Annotat. ad c. 3, init. Mox pro ofgovor Mon. label. Verla ofxovtal poéves a Par. ABCD, Flor. B. Barb.. Mon. ABCD et Vat. male absunt. De hac oùv dva supra exposui. Tavt' apa. Vide ad c. 2, init. Mox Non. pro corrupe Litn Mon. BCD rap' överv' oùv. Rehd. map' övrīvsin est supra quemris, ut recte vertit Cornarius. Vide Ast. ad Plat. Legg., p. 240, coll. nostro in Dion., p. 37 et 41; ep. 79, p. 2, a ep. 93, p. 231. Deinde Par. et Val., imbun olxelwv, inverso verborum ordine. Pro Attica forma toúvato codd. Parisini, Monace, et Veneti omnes una cum Vat. atque Rehd. præbent vero, qua de confusione vide Jacobs. ad Achill. Tal, p. 554. Sic codd. mei omors præter Par. B, D, qui cum editt, habet Liv.. Apud Julianum imp. [p. 9 ed. Housing.) SilentS ita de seipso loquitur annverxato. Locus est apud Plat. in Sympos. [p. 215, AB. Vide et Xenoph. æque in Sympas. Iv, 19, et v, 6]. › Petav. Vido quos land»al Hemsterhus. ad Lucian., t. II, p. 507 sq. Bip., et in Anecdot, ed. Geel., t. 1, p. 203 sq.; Ast. AnnoLL s.l Plat Sympos. in linguam vernaculam translat., p. 530 sq.; Stallbaum. ad eumdem Plat loc., p. 140; Bornemann. ad Xenoph. Conviv., P. $49 sq. Mon. Noster ep. p. Εp. Ci. infr. c. 8. p. 71; c. 20, p. 84, et Dion., p. 49. Cicero Tuscc, quast. 1, 12: Nam corpus quidem quaεί vas est aut aliquod animi receptaculum. Sic libri mss. omnes, exceplo Par. D. In Flor. Bet, ut supra, a sec. m. profe elum. Vulg. Μox pro vulg. ex Flor. AB, Par. B, Barb., Mon. BIE atque Rehd. receptam Vide ad c. 2, p. 64. Mon. dut Barb. om. quod librariorum incuria saepius excidit. Vide Bekker. Spec. Philostrat., p. 23. De junctione particularum consule Boissonnad. ad Philostr. Her., p. 308, et ad Nicet. Eug., p. 567 sq., Jacobs. ad Achill. Tat., p. 738; coll. nostro De regn., p. 23 et 30; Dion., p. 36 et 48; De Provid., p. 97; item Deinde Par. scribit ep. 159, p. 275. Pro quod Jacobsio ad Philostrat. Imagg., p. 584 hæc laudanti miniine suspectum fuit, cruid. Mon. et Vat. dedi quod Venet. ex correctione in ras, habet (Mon. of fert loc. superscr., Veneti BC (sic), et in suo codice videtur invenisse quoque Plirea, vertens, juvenes decet coma. Nec aliter legit Cornarius, quippe qui reddiderit, at vero pueros quidem decere florem comæ. De utrius que verbi confusione mullus est Jacobs. ad Philostrat. Imagg., p. 337 sq., qui in Annotatt. ad Elian. De nat. animall., p. 404, item hunc nostri locum citans tacite scripsit Bevingius male conjecit est i. more Atticorum. Vide Thom. Mag., 127; mea ad Synes. Or. de Regn., p. 355 sq., et Jacobs. ad Philosir. Imagg., p. 584 sq.; cf. noster, c. 7, p. 70. - In Barb. primum scripserat libra post vero correxit, ut exstat in editis. Recte libri Monace. BCD pro Mon. litteram vocis a m. alt. in ras. habet. Mos Rehd. om. Deinde Mon. dat superscr. Mon. permutatione frequentissima. Vide Bekker. Spec. Philostrat., p. 89. De verin egregis naper exposuit Stallbaum. ad Plat. Phædon., p. 28 sq. Noster paulo post, ubi aliquot libri item offerunt De regn., c. p. Dion., p. (leg. cum cod. Rehd. Μon. 87 Label superscr. Vertit etiam Cornarius, libri scriptum), p. p. p. p. (ubi Guelferbyt., Mon. 50, 476 et 481, cum editt. Aid., Turneb., Murell. atque marg. Petav. male scribunt Αdd. cp. 67, p. 200 et 211; ep. 69, p. 217; ep. 104, p. 244; ep. 154, p. 292. Barb. Nuster c. p. c. p. Post suppl. Vide Lamb. Bos. Ellipss. Grr., p. 27; Jacobs. ad Philostrat. Imagg., p. 256; Matthiz Gramm. Gr., p. 917; Ast. ad Plat. Protag., p. 33. Cf. noster De regn., c. 21, p. 39, et ep. 96, p. 236. De constructione verborum sqq., (ita et noster ep. p. vid. Matthiæ Gramm. Gr., p. 693 sqq., et Bernbardy in libro, qui inscribitur: Wissenschaft liche Sylax d. Gr. Spr., p. 242 sq. elegans est periphrasis pro velut De regn., c. 8. p. 13, pro dixit ubi vid. Anotat., p. 190; De Provid., Ib. p. et le insomn., p. et p. De Insom., p. Add. Jacobs. in Darmstadiensibus ephemerid. scholastt. anni 1828, sect. 2, n. 432, p. 1092 seq.; idemque ad Elian. De nat. animall., p. 204, et qui aliter de hac re sentit, Ast. ad Plat. Phædr., p. 425. Hon. in Μon. AE om. Ad intellig. Vid. Matthim. Gramm. Gr. p. 1079. Noster Ca tasias., p. (sc. Ceterum pro apodosi, quæ post εl & non raro supprimitur (cf. c. 10, p. 73 cl 74, c. 12. p. 75, c. 17, p. 80, et c. 22, p. 85 ), subaud. vel simile quid. Vid. Lamb. Bos. Ellipss. Grr., p. 803 sqq.; Len nep. ad Phalarid. ep. 8, p. 51; Ast. ad Plat. Po lit., p. 598, et Protag., p. 101; Bornemann ad Xenoph. Anab., p. 539 sq.; Stallbaum, ad Plat. Symp., p. 98 et 99, ed. Goth. I. In proximis Flor. exhibet et Barb. Sed altero xal jure carere possumus, cum xal ráp b. I. pro nam eliam accipiendum sit. Vid. Stallbaum. ad Plat. Symp., p. 31. Vitiose Venet. et Mon. pro quod est utique (vid. Suid. s. v.; Zeun. ad Viger. De idiot. L. Gr., p. 499; Usteri ad Plu tarch. Consolat. ad Apollon., p. 59; Koch Obser vatt. in Timæum, p. 44), velut ep. 52, p. 189, et ep. p. 225. In seqq. Barb. mendose habet Similiter noster De regn., c. p. In Flor. deest. Pro Mon. perperam scribit de qua permutatione haud infrequenti vid. quæ annotavi ad Or. de regn., p. 354, et Jacobs. ad Callıstrat. Statt., p. 702. Deinde Hon. habet superscr. ut legatur et litteris cett signo delendi, id est puncto, nulatis. Mon. et Veneti BC dant De re conf. ep. 77, p. 923, quem locum supra laudavi, et Buisso nad. Anecd. Gr., vol. I, p. 355. Quæ sequuntur verba usque adl in Mon. prima manus neglexerat; allera tamen margini adjecit, sed pro male scri psit ante omisso. Particula item ab Rehd. abest. est Platoni corum doctrina esoterica. Vid. Wyttenbach. ad Plat. Phadon., p. 134 seqq., et Lobeck. Aglaoph., 1, p. 128 seq. et 143 seq. Par. Flor. et Mon. BD dant p. sensu oblegendi, occul tandi Rem legitur infra c. 10, 75. The to boov vid. supra ad c. 6, p. 68. 'Aбéбŋlov est sacrum, arcanum; opponitur Béáŋdov, profanum (Horat. Od. II, 1, 1. Odi profanum vulgus el arceo, ubi vid. interprett.). Synes. De insomn., præfat. Rehd. ávð þúπwy ȧñóliðar, white polúverbal is 6 Ibid. p. Gr. cap. seq. p. vocatos esse notum est e cele bratissimo Orphei versu quem respexit Synes. epist. 454, p. 291, in proverbio illo: Toy Vid. Ruhnken. ad Timæum, p. 51 seq.; Creuzer. ad Plotin. De pulchrit., p. 332 seq., et Lobeck. Aglaoph., t. 1, p. 36. Cæterum hujus loci haud dissimile est quod dixit Noster De Provid., p. 124, xal déyoμev † ubi codd. Mon. 476, Pirckheim. et Vindob. TɛpixaÀÚRTOVTEÇ legunt. Μon. Noster in Dion., p. Ib., p. 45, xatà mão Coat (libri Mon. 29, 88 et 481, c. Venetis 264 el 422 dant Cytñoai. Sed scriben dum potius cum Bevingio Emendatt. in Synes. P. 1, in Novv. Annall. philologg. et pædagogg. Suppl. Nuster De provid. p. Deinde Mon. scribit Toixiótatov, de quo vitio sæpius obvio conf. An notat. ad Or. de regn., p. 242. Ante auen, quod in Mon. deest, cum Barb., Mon. et Rehd. pun cto; post vero cum Rehd. commate distinxi. In editis libris hoc pronomen cum antecedentibus jungitur. Mon. Ein textu om. habet tamen in marg., ut ante autŋ inse rendum. • appellat cujusque rei, hoc est alsos et popptiv. Aristol. 1 Physic., cap. 9, cap. 10, 7, 1. 1, p. 461, ed. Du-Vall.; cap. 9, i.!, p. 192, col. 1, 1. 16 18, ed. Bekker.]. "Ov. (in Petav. deest] Veneti BC inserunt Deinde Mon. habet supra scripto, et pro Rehd. xtal (ita etiam Par. AD et Mon. D; Mon. TEPL superscript.) Quod se quitur in Mun. Cex enatum. est tota in illis versatur 8. осси patur. Vid. Lexic. Xenoph., vol. 11, p. 512, § 7; C. F. Hermann. ad Lucian libell., Quomodo histor. conscrib. oport., p. 147. Mss. mei omnes præter Venet. pro ov exhibent ofs. Quam si probaveris lectionem, ante cάxa pèv cuin libris Mon. AD commate distinguendum tibi erit, ita, ut hæc cum præcedentibus connectenda sint. O i. q. GUa igitur, quod alias cuin accusativo construi solet, h.., ut in Eschyl. Agamemn., v. 854, cuin dativo junctum ponas necesse est. Præferenda ta men vulgata, in qua ex prægressis intellig. autá. fortius est dictum, Vid. Matthiæ Gramm. Gr., p. 1105 sq; Ast. ad Plat. Phaedr., in Plat. Opp. 1. X, p. 304; Eilendt ad Arrian. t. II, p. 273, coll. Nostro De provid., p. 117 et 128; De insomn., p. 131; ep. 154, p. 291, et ep. 57, p. 197. Deinceps Barb. scribit caxa & xal. Vitiose Mon. dvayxziav Idem (sic), supersc. No ster ep. p. Εp. p. in Flor. Best Telewovas, varietate haud infrequenti. Cf. annota ad p. 70. Proba tamen utraque forma. Vid. Heindorf. ad Plat. Cratyl., p. 70; Segaar. ad Cle ment. Alex., Quis dives salvetur, p. 195. Subobscuri hujus loci sententia est: Materia genitali velut gremio di vinum aliquod semen complexa nequit ipsum, quantum est, recipere, sed vel subito præfocal es exstinguit, vel tandem excipit, vel atrumque præ stat, hoc est, partim prævalet atque immutat, par tim fovet. Nec enim materia semper divinum iltum Adyov, quem recipit, penitus conficere potest; sed ita tamen conservat, ut, priusquam perficiatur, nugamenta quædam ac ludicra yɛvatz proferal, quibus vigor ille divinus quodammodo debilitator. › Sic codd. omnes præter unum Par. B, qui cum edit. hand Saxovotv. In Mon. y abrasum. Ai ërepa. Ať Mon. in ras, habel a m. sec. Mox in Par. legitur reply paytur. Paulo inferius pro vulg. duvaµévote e Par C, Barb., Mon. AE, Vat. atque Rebd. restitui v vots. Mon. et Veneti BC iotacismni vitio habent Suvaμouμévns. Venet. duvaμoupé. Mon. BDčava. commate apposito. Verbum cat, quod lexicis inserendum jam manuit Lobe. ckius ad Phrynich., p. 605, occurrit etiam in libro De Provid., p. Dionys. Αreop. le divinis nominibus, c. 8, § 2, 1. 1, p. 775, ed. Corder., v dobiveĽav buvai (ad quem locum cf. ejus interpret. S. Maxim., p. 786). Ib. § 5. p. seq., Ap' our oùxl. Mon. BD ap'. Mon. poi, in marg. ap' our oùzi. Rehd. àp' out. De ip' ovox vid. quos laudat Jacobs. ad Philosir. Imagg., p. 671; Heindorf, ad Plat. Cratyl., p. 19, c Stallb. ad Phileb., p. 225. Mox by? positum pro sis v. De hoc usu post verba movendi espo sui ad Or. de regn., p. 345 sq., et in Ad Jitamentt., 26yos, seminum rationes, ut recte vertit Cormanus (Lucilius ap. Ciceron. De nat, deorr. 11, 32, p. 330, ed. Creuz. dixit seminum vis), idem sunt, quod Stoicorum rationes semidics, Keimstoffe. Parum accurate Pelavius: Que letra mandantur semina, nonne divina ea credendum esl, quamvis infima, constare ratione? Cæterum respeit Noster Plotin. Ennead. 11, 8, 1, p. 346; ad yuem Jocum videatur Creuzerus in Sindd., t. 1, p. 78 sq., Dionys. 1. 1, p. 76, et ad Cic. De nut. deorr. 11, 2, p. 291. Mon. Pro in Barb. est xal. De parum accurata imperativi forma 0s, quam hoc quoque loco codd. Omines tuentur, monui ad Or. de regn., p. 225. Vid. et Segaar, ad Clement. Alex. Quis dives salutem consequi possil, p. 322. u Themist. Or. 1, p. 44, et Or. st. p. 146. ubi eadem occurrit lectio, L. Dindorius, p. 53, conjectavit Biasat, cui conjecture, si qua mutatione opus foret, equidem prætulerim muko faciliorem correctionem bew, quam olim prop 'suit doctissimus Boissonadius ad Philostrat. Heroic., p. 421, et in F. A. Wolfii Analectt. litterarr., fasc. in, p. 91. a item legitur ad. Jo. Chrysust. De sacerdot. vi. xal tŵv opovziów. In proximis Mon. legit và x240 supersc, t. Q., mendose Mon. et Venel. heit. y. pro taxa. q. Thomas M³g., p. 950, i hæc nostri laudans, inverso ordine exhibet: O&x quod nimis languidum est. Vulgatæ lectioni respondent infra et ep. p. Cf. C. F. Hermann. ad Lucian. Quomodo hi stor. conscrib. oport., p. 97. Varro De re must., c. 48: Spica ea, qua mutilata non est, in hordeo et tritico tria habet continentia, granum, glumam, aristam, et etiam 'primitus spica cum oritur, vagi nam. Granum dictum, quod est intimum solidum gluma, qui est folliculus ejus: arisla, qua ut acus tennis longa eminet e [Petav. e om.] gluma. Vid. Greg. Nyssen. Orat. de Mortuis, p. 1063, Petav. › De voc. vid. Mor. Attic. p. 243, et ibi Pierson. Proxime in Par. pro scri ptum legitur Sic Par. ABCD, Flor. AB, Barb.; Mon. ABD, Veneti AB et Rehd.; Val. (sic). Hon. vitiose in marg. Mon. aculo supra deleto. Vulg. Sed non opus est. Noster ep. 67. p. p. Dion. p. Cf. De Provid., p. 93 et 95; et qua: annotavit Schaeferus ad L. Bos. Ellipss. p. 50 sq. Caterum post intellig. Venet. habet De verbo vid. ad cap. 1, p. 63. Infr. cap. 20, In., disii De Provid., p. quo loco haud dubie ob oculos habuit Piat. De legg, p. et p. Respiciens Platonem dixit etiam Gregor. Naz. Or. vi, p. 210, Eustath. lysm. p. Cr. Boisso nad. ad Philostrat. Her.. p. 476, et ad Eunap., p. 216; ibique Wyttenbach. t. II, p. 82; Jacobs. ad Antholog. Gr. t. X, p. 47; Segaar. ad Clement. Alex. Quis dives salvetur, p. 285 sq. ster Serm. ad Paon., p. Dion., p. 39, ubi Dio Chrysost. comparatur cum pavone, (sc. Vid. Pierson. ad Moer. Att., p. 76. In seqq. Mon. pro habet Par. superscr. Barb. a m. rec. scripto. Dein Mon. pro Cereris sacra vocat, quo nomine appellata a quoquam non memini. Causam autein banc esse existimo, quod in Cereris prodeuntis, atque e gluma et involucris explicitæ ac retectar ho norem celebrarentur. Nam postea calvorum capita emuentibus pilis ait, ob idque co rum celebranda. Ad hoc pertinere videntur Ovidiani illi versus x Mclam. 431 sq. Festa piæ Cereris celebrabant Orgia [editt, annua} maires Illa, quibus nivea velatæ corpora vesle Primitias frugum dant, spicea serta, suarum. Corrigendus obiter in ea voce Hesych. t. I, p. sq. Ita enim ille, Quæ verba ex prava interpunctione maculam contrahunt. Nam [imo Et infr. Cf. Schafer. ad Greg. Corinth. p. 911 sq.] ad superiorem vocem attinet; enim dicta Lego itaque scr. etc.». Vid. interpretes ad Hesych. I. I. Meursius Eleusin., p. 11.: [Synesius lu. dens, quæ alii, dicit, in quibus nempe Cereris acta revelarentur. › Mon. BD De re vid. Bru cker. Otium Vindelic., p. 51 sqq., et Heindorf, að Horat. sat. II, 2, 79, p. 269. Add. Noster hymn. I, 76 sqq., 11, 558 sqq., 595 εqq., 713 sqq.; 29 30. (Par. vitiose habet legendum videtur quod respondeat verbis infra sequentibus Litteras enim 5 et subscr, sæpe confusas esse monuit Poppo in Observatt. crit. in Thucyd., p. 165. In proximis veram lectionen servavit unas Ve net. C; reliqui mss. cum editt. articulum male omittunt. abest a Venet. C. Deinde Mon. habet (sic), a superscr., Venet. Caterum 1. idem est, quod Vid. Jacobs. ad Philostrat. 1magg., p. 590; Ast. ad Plat. Phaedr., p. 465. Paulo post Barb. vitiose scribit * - * pro †. Ante Par. AC, Mon. AE, Vat. et Venet. inserunt quod adoptavi. De voc. vid. ad cap. 6, 69, h. 1. sunt fructus. De hujus vocis potestate egerunt Ægid. Menagius in juris civil. Amanitatt., c. 33, p. 212, et Astius ad Theophrast. Characteres, p. 120. Cave hic ullum locum dederis Criticorum in vocibus Sape enim per omne fructuum genus funditur, ut immerito veteris Ono mastici auctor viro docto erroris suspectus sit, quod apud eum bacca legatur. Neque enim voluit pro baccis dumtaxat usurpari; sed eam hujus vocis significationem attulit, quæ ab usu esset communi remotior. Sui vero Spva interdum pro quovis fructuum genere, vel uni co Xenophontis testimonio evincitur, cujus ex OEconom. [c. 19, § 12] hæc verba Suida quoque et Hesychio absolute Noster Or. de regn., c. p. ubi secutus auctoritatem VV. DD. Locellæ ad Xenoph. Ephes., p. 476 et 255, et Schaeferi ad Dionys. Hal. de composit. verb. p. 409, invitis libris scriptis atque editis, disjunctim dedi quo tamen non opus fuit. Vid. Stall baum. ad Plat. Philet., p. 50, et ad Apolog. Socrat. ed. Goth. 1, p. 44. Ita Latini etiam usurpant neque el, vel et neque. Deinde pro vulg. quod solus agnoscit Rehd. (Mon. F dat suprascripto ut legatur e Par. ABD, Florr. AB, Mon. BCD atque Venett. AB, rescripsi cui respondet Venet. Cv.tiose habet Par. et Vat. offerunt superscr. Barb. et Mon. Proxime Mon. super t scripto. Rehd. Mox Flor. pro De hac perimulatione vid. Jacobs. ad