S. ARSEND EREMITÆ spiritus emundationi studeamus. Αtqui multis sane σεως. χρημάτων ἔρωτος· καὶ τοῦ πάντων χείρονος, ὑπερηφανείας· τούτων ἐκφυγεῖν τὰς ἐχλήσεις, δεί γοι κομιδή πεφροντήκασι. Ταύτητοι τὴν κάθαρσιν ἐξ ἡμισείας ἔχουσιν οὗτοι· μᾶλλον δὲ, τῷ πλείονι και κυριωτέρῳ μέρει ἀκάθαρτοι μεμενήκατι· καὶ οἷον ἀνδριάντες εἰσὶν, οἱ ἔξωθεν μὲν τῷ χρυσῷ πολλάκις ἢ καὶ χαλκῷ στίλβουσι, τὰ δὲ ἔνδον, ἀκαθαρσίες καὶ ὕλης πάσης άλλης πεπλήρωται φαυλοτάτης. ea incessit cura, ut scortationem ac carnales reliquas libidines affectusque diligenter caverent: ut autem occultiora vitia eluerent, puta invidiæ, inanis gloriæ, vanæ suæ opinionis et jactantiæ, amoris pecuniarum, omniumque vitiorum deterrimi, superbia, seque horum molestia liberarent, pauci admodum curavere. Hinc fit ut dimidio mutilam hi emundationem obtineant; quin imo majori potiorique parte inmundi perseverant; suntque slatuis similes, foris quidem sæpius auro aut etiam are fulgentibus, cum intus immunditia omnique alia vilissima materia infercitæ sint. Il. His nos itaque etiam obscuris vitiis ac alectibus majorem in modum emundari studeamus. Quin ne boc quoque nos lateat, fratres, hostem nostrum diabolum multis variisque machinis hoc moliri ut seducat bonique ac honesti specie in foveam malorum ac exitium trahat. Puta, hospitalitatem colere admonet, et ut adventantes fratres leti suscipiamus, quibuscum pari mensa cibum potumque sumamus. Hujus ratio, charitatis bonum; tumque adeo sensim obrepens ac illiciens, eo oçculte trahit ut ventri serviamus; indeque libidinibus ac voluptatibus impudicitiisque ad nauseam usque inquinemur. Aliis rursus eleemosynam suadens ac benignitatem, inque egenos beneficentiam, per eam occasionem pecuniarum amorem accendit, Β. Τούτων οὖν καὶ μᾶλλον ἡμεῖς τῶν ἀδήλων κα θῶν ἐκκαθαίρεσθαι σπουδάσωμεν. Καὶ τοῦτο δὲ μὴ λανθανέτω ἡμᾶς, ἀδελφοί, ὅπως ὁ ἐχθραίνων ἐμέν διάβολος, πολλαῖς καὶ ποικίλαις ταῖς μηχαναίς χρών μενος ἐξαπατᾶν πειρᾶται, καὶ προφάσει τοῦ ἀγαθώ, τοῖς πονηροῖς ἐμπίπτειν παρασκευάζει. Οἷον φιλοξε νίαν ὑποτιθέμενος, καὶ τὴν τῶν παραβαλλόντων ἀδελ φῶν ἀκολούθως φιλοφροσύνην, συνεσθίειν αὐτοῖς καὶ συμπίνειν παρασκευάζει. Καὶ ἡ αἰτία, τὸ τῆς ἀγάπης καλόν· εἶθ' οὕτως ὑποκλέπτων ηρέμα καὶ ὑποστῶν, εἰς τὸ τῇ γαστρὶ δουλεύειν ἡμᾶς λάθρα εἵλκυσε· κἀντεῦθεν ἐμπαθείαις καὶ ἡδοναῖς εἰς κόρον ἐμέλους. *Αλλοις πάλιν ἐλεημοσύνην ὑποβάλλων καὶ χρηστών τητα, καὶ τὴν περὶ τοὺς πένητας εὐποιίαν, εντεύθεν έρωτα χρημάτων αὐτοῖς ἐνῆκε, καὶ πρὸς φιλαργυρίαν ἐξέμηνεν. Ετέροις τὴν τῶν πολλῶν ὠφέλειαν εἰς δέλεαρ ὑποσπείρων, τὴν ἡσυχίαν ὡς ἄκαρπὸν ἀπολι πεῖν παρεσκεύασε· καὶ πολλοῖς μὲν τῶν κοσμικών ὁμιλεῖν· ἔστι δ' ὅτε καὶ πρὸς γυναῖκας ἀφυλάκτως τοῦτο ποιεῖν ἀνέπαισεν, ὡς ἤδη πρὸς ἀπάθειαν έφθα κόσι, καὶ οὕτω φιληδόνους καὶ ἐμπαθεῖς τοὺς ἀθλίως ἀπέδειξεν. Αλλους ἀνενοχλήτους ἐάσας, καὶ τῷ με δενὶ τῶν παθῶν ἁλωτοὺς εἶναι παρακρουσάμενος, εἰς ὑπερηφανίαν, ἐπῆρε, καὶ οὕτω βαδίως κατήνεγκεν. Ἔστι δὲ οὓς καὶ τοῦ πολεμεῖν ἀποσχόμενος, καὶ μέ λιστα τοὺς πρὸς τοὺς ἀσκητικοὺς ἀγῶνας Επεγχος ἀποδυσαμένους, ἀδεῶς ἔχειν αὐτοὺς καὶ ἀμερίμνως Απάτησεν· ἐξ οὗπερ εἰς ῥαθυμίαν ἐμβαλών, καὶ το νων ἀμελῆσαι παρασκευάσας, αθρόον ὡς εὐχειρώτης ἐπέθετο καὶ ἀόπλοις, καὶ οὕτω μυρίων σάλον τῶν λογισμῶν διέπεισέ τε καὶ συνετάραξε πολλάκις μέντα καὶ τῷ τῶν παθῶν βυθῷ κατεβάπτισεν. Ετέρους αὖθις, θαῤῥεῖν ἑαυτοῖς ἀνέπεισεν, ὡς μέτρο, τότ μείζονος ἐφικομένοις· πιστεύεσθαί τε καὶ ἄλλων στο et ut avaritiæ œstro insaniant. Aliis aliorum utilitatem, iis capiendis escam subseminans, auctor fuit ut solitudinem quasi inutilem ejusque otia desererent, et ut sæcularium vulgo colloquia miscerent: quandoque etiam suasit, ut et cum feminis, velut jam arrepta imperturbationis arce, id ipsum incautius præstarent: inque eum modum libidinosos ac voluptatibus deditos miseros effecit. Alios omni cogitationem æstu liberos sinens, eaque ratione elidens, quod cunctis vitiis superiores viderentur, in superbiam extulit, sicque facile prostravit. Quandoque vero etiam, daudo belli inducias pugnaque abstinens, erga eos maxime qui ad vitæ religiosæ agones se nuper exuissent, sui securos esse, nec cura sollicitos seductor induxit; lincque adeo in segnitiem impellens, atque labores neglectim habere faciens, repente adortus uti debiles atque inermes, innumerabilium cogitationum estum illis commovit atque miscuit conturbavitque: quin et saepius profundo vitiorum mersit. " γισμούς, καὶ παθῶν καὶ πολέμων εξαγορεύσεις υπο Aliis rursus suasit ut sibi ipsi, tanquam jam majorem modum consecuti, confiderent, et ut aliorum creditas cogitationes acciperent, affectusque et lihidines atque prælia delegentes audirent: quod que necdum suos ipsi affectus atque vitia probe eluissent, cum auditorum meinoriam formasque libidinose animo primum immisit, tumque etiam ad carnem polluendam miserabili eos exitu præcipitavit. Cum igitur sic varii ac multiplices, quosque ægre deprehendas, sint tentatoris assultus, magna quoque nobis opus erit cautione ac vigilantia, animoque boni cura intento: ut eo illustrante, his quæ sunt mala, ut bonis, imprudentes non ulaἐβαλεν· οἷς μήπω τὰ οἰκεῖα πάθη καλῶς ἀπονια μένοις, πρῶτον μὲν ὑπομνήσεις καὶ διατυπώσεις τῶν ὧν ἀκηκόασιν ἐμπαθῶς ἐνῆκεν· ἔπειτα και πρὸς μολυσμούς σαρκὸς ἀθλίως κατήνεγκεν. Ἐπεὶ οὖν αἱ τοῦ πειράζοντος προσβολαί ποικίλαι οὕτω: καὶ πολυειδεῖς καὶ δυσφώρατοι, πολλῆς καὶ ἡμῖν δεήσει τῆς φυλακῆς καὶ νήψεως, καὶ τῆς πρὸς τὸ ἀγαθὸν προσοχῆς· ἵνα παρ' αὐτοῦ φωτιζόμενοι, μὴ λάθωμεν ὡς καλῶν τῶν πονηρῶν χρώμενοι· μὴ δὲ τοῖς βλα βεροῖς περιπίπτοντες ἀδήλως· ἀλλὰ γρηγορώμεν και νήφωμεν περισκοπούντες πόθεν, καὶ πότε, καὶ τὰς τὰς προσβολὰς ἐκεῖνος ποιεῖται· καὶ μηδενὶ μηδ ὅλως δι' ἀπροσεξίαν προσπίπτωμεν.

AD NOMICUM TENTATOREM. mur; nec in noxia, cæcis animi sensibus, incidamus: sed vigilemus ac sobrii simus, sedulo considerantes unde, quando et quomodo ille adoriatur: inque nullo prorsus, per præsentiæ animi absentiam ac socordiam offendamus. ARSENII ABBATIS APOPHTHEGMATA. Vide hujusce Patrologia Græcæ tom. LXV, col. 87 sqq. ΑΡΣΕΝΙΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΣΤΗΝ ΝΟΜΙΚΟΝ. AD NOMICUM TENTATOREM. Ang. Mai Classici auctores, t. X, p. 553. Romæ 1838. Το βρόχον ἀντὶ βρόχου, ὦ νομικέ, παγίδα ἀνθ᾿ ἧς Έστησας παγίδος· ἴδε πῶς ἐμπέπτωκας εἰς δν ώρυξας βόθρον κατὰ Χριστοῦ· ὅθεν ὁ σός σε νόμος ἀντὶ Χριστοῦ ἐξελεγχέτω, πότερον ὡς Θεῷ, ἢ ὡς ψιλῷ ἀν θρώπῳ τὰ τῆς πείρας εφήπλωσας ἄθεσμα δίκτυα; εἰ μὲν τὸ πρῶτον, με ματαίωσαι· Θεὸς γὰρ πειραστῶν δικτύοις οὐδαμῶς ζωγρεῖται· μᾶλλον δὲ καὶ ἀγαπᾶν ἐφείλεις ἐξ ὅλης διανοίας, καὶ ψυχῆς, καὶ ἰσχύος· εἰ δὲ τὸ δεύτερον, ὁ ὡς σεαυτὸν τὸν πλησίον ἀγαπᾷν, παρὰ τοῦ νόμου δεδιδαγμένος, οὐδαμῶς πειράζειν δίκαιος ἂν εἴης· οὔτε γὰρ ἂν πειράσειέ τις ἑαυτὸν, οὔτε ἐν λόγῳ παγιδεῦσαι, καὶ θανάτῳ παραδούναι ζητήσεις. Πῶς οὖν σεαυτὸν διὰ τῶν κατὰ τοῦ πλησίον βρόχων καταπνίγων οὐκ αἰσθάνῃ; οὐδ' ἐννοεῖς ὅτι τοῖς πονηροῖς γείτοσιν ἑπταπλασίονα εἰς τὸν κόλπον τὰ δεινὰ ἀποδίδοται; Ἀλλὰ Χριστὸς τῇ οἰκείᾳ μα κροθυμίᾳ καὶ ἀνεξικακίς χρώμενος, ὀρθῶς μὲν οὐ πράττειν, οὐδὲ διανοεῖσθαι, ὀρθῶς δὲ ἀποκριθῆναι φησιν, ἴσως καὶ τοὺς ἑαυτῆς λόγους ἐπαισχυνθεὶς παλινῳδίαν ἀπὸ τῆς ἐν πλάνῃ ματαιότητος ᾄσειεν· «Ούτω, φησί, ποίει, καὶ ζήσῃ· ο οὕτω πάντα τὸν ἐν κινδύνῳ, τὸν ἐν ἀνάγκῃ, τὸν ἐν περιστάσει σεαυτοῦ πλησίον ἔχε. Ὁ δὲ μήτε ἐξ αὐτῆς τῆς ἐν νόμῳ ἐντο γῆς, μήτε ἐκ τῆς τοῦ Σωτῆρος προτροπῆς ὠφεληθεὶς, μηδὲ ὑπὸ τοῦ οἰκείου συνειδότος ἀπελεγχθείς, οἷα δέ τις όφις πονηρὸς μικρά της διὰ νόμου πληγῇ τὴν χάριν ἀλγήσας, τὴν ἰοβόλον γλῶτταν κινεῖ, καὶ την θανατηφόρον πᾶσαν εἰς τοὺμφανὲς ἀπογυμνοί κακίαν. Θέλων γάρ, φησί, δικαιούν ἑαυτὸν, τουτέστιν ἑαυτὸν ὑπὲρ ἅπαντας νομίζων δίκαιον, και μηδένα En laqueum pro laqueo, nomice, et pedicam pedicæ oppositam. Videsne te in illam ipsam foveam, quam Christo fodieras, delapsum esse? Quare lex tua Christi Joco in te inquirat, ut sciamus, utrum ut Deo an mero homini perfidas illas struxeris insidias. Si ut Deo, sane frustratus es; Deus enim insidiantium dolis circumveniri nequit: quem a fortiori ex tota mente, ex toto animo, totis viribus diligere debes: si ut mero homini, tentamen - tum id non minus injustum erit, siquidem proximum sicut te ipsum amare lex jubet. Et revera quis tanden seipsum tentare dolosis verborum ambagibus voluerit, ut postmodum morti semet tradat? Annon vides te, dum proximo tuo laqueum nectis, eodem supplicio circumstringi? Nonne vides vicinos maleficos septemplicem maleficii pœnam dare? Econtra Christus pro ea qua est auimi mansuetudine ac patientia, omissa bene faciendi cogitandique necessitate, sermonis congruentiam commendat, metum eximendo ne aliquando falsiloquii retractationen experiamur: Sic, inquit, facito, et vives.» Sic tu onnem habeto proximum in periculis, in necessitatibus, in quibuscunque rebus constitutum. Qui autem neque ex legis mandatis, neque ex Salvatoris ipsius præceptis, neque ab ipsa conscientia redargutus resipiscit, is, sicut serpens venenosus, dum caput ejus legis plectitur verberibus, linguam movet venenatam et omnem malitiam mortis genitricem in lucem prodit. Namque seipsum vult justificare, se omnibus cæteris