PG 77Cyril of Alexandria et al.
Paul, Bishop of Emesa
≣ Whole volume (continuous scroll)Scripture in the FathersSubject indexFull searchNotebook
Printed pages · scan text
vision-corrected · Migne scan
Index
⬅ Printed pages
Diplomatic text · vision-corrected transcription of the Migne scan (complete), over scholarios OCR (cleaned, language-split) — PG column chips mark the printed columns.

NoticeNotitia

col. 1433–1434page 1 of 6
HomiliæLibellus Confessionis Fidei
PG 77:1433Ομιλία Παύλου ἐπισκόπου Εμίσης, λεχθεῖσα Λ κι' Χοιὰκ ἐν τῇ μεγάλῃ ἐκκλησία Ἀλεξανδρείας, καθημένου τοῦ μακαρίου Κυρίλλου, εἰς την γέννησιν τοῦ Κυρίου καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ· καὶ ὅτι Θεοτόκος ἡ ἁγία Παρ θένος Μαρία· καὶ ὅτι οὐ δύο υἱοὺς λέγομεν, ἀλλ' ἕνα Υἱὸν καὶ Κύριον τὸν Χριστόν· καὶ εἰς τὸν ἀρχιεπίσκοπον ἐγκώμιον. Εὔκαιρον σήμερον τὴν ὑμετέραν παρακαλέσαι εὐλάβειαν, ἱερόν τινα χορὸν ἅμα ἡμῖν συστήσασθαι, καὶ μετὰ τῶν ἁγίων ἀγγέλων ἀναβοῆσαι· «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ, καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία.» Σήμερον γὰρ ἡμῖν παιδίον ἐγεννήθη, ο γένναν.

Homily IHomilia Prima

col. 1435–1436page 2 of 6
PG 77:1435ἐφ᾽ ᾧ πᾶσα ἡ ὁρωμένη καὶ ἀόρατος κτίσις βεβαίας τὰς ἐλπίδας τῆς σωτηρίας κέκτηται. Σήμερον ἡ ὑπερφυής λύεται λοχεία, καὶ τῆς ἀπειρογάμου Παρ θένου λύονται αἱ ὠδῖνες. Ὢ τοῦ θαύματος! Τίκτει ἡ Παρθένος, καὶ μένει παρθένος· γίνεται μήτηρ, καὶ οὐ πάντα τὰ μητρὸς ἀκριβῶς ὑπομένει. Ἔτεκε ἡ μὲν γὰρ ὡς νόμος γυναιξὶν ἡ Παρθένος, ἔμεινε δὲ παρθένος, ὡς οὐ νόμος ταῖς τικτούσαις γυναιξίν. "Ανωθεν προορώμενος ὁ προφήτης Ησαΐας τὸ θαῦμα, ἐβόα Ἰδοὺ ἡ Παρθένος ἐν γαστρὶ ἕξει, καὶ τέξεται υἱόν, καὶ καλέσουσι τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἐμμανουήλ.» Τοῦτο διασαφῶν ὁ εὐαγγελιστὴς εἶπεν ἑρμηνευόμενον, Μεθ' ἡμῶν ὁ Θεός. Τίκτει οὖν ἡ Θεοτόκος Μαρία τον Εμμανουήλ. Εβόησεν ὁ λαός· Ἡ πίστις ἰδοὺ αὕτη ἐστί Θεοῦ δῶρον, Κύριλλε ὀρθόδοξε· τοῦτο ἀκοῦσαι ἐζη τοῦμεν. Ὁ τοῦτο μὴ λέγων, ἀνάθεμα ἔστω. Λοιπὸν εἶπεν ὁ ἐπίσκοπος Παῦλος Ὁ τοῦτο μὴ λέγων, καὶ νοῶν, καὶ φρονῶν, ἀνά θεμα ἔστω ἀπὸ τῆς Ἐκκλησίας. Ετεκεν οὖν ἡμῖν ἡ Θεοτόκος Μαρία τὸν Ἐμμανουήλ· Ἐμμανουὴλ δὲ, Θεὸν ἐνανθρωπήσαντα. Ὁ γὰρ πρὸ τῶν αἰώνων ἐκ Πατρὸς ἀῤῥήτως καὶ ἀνεκφράστως γεννηθείς Θεός Λόγος, ἐπ' ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τίκτεται ἐκ γυναικὸς. Τὴν γὰρ ἡμετέραν τελείως ανειληφώς φύσιν, καὶ τὸ ἀνθρώπινον ὁ ἐκ πρώτης συλλήψεως οἰκειώσας ἑαυτῷ, καὶ τὸ ἡμέτερον σῶμα ναὸν ἑαυτῷ και τασκευασάμενος, προῆλθεν ἐκ τῆς Θεοτόκου Θεός τέλειος, καὶ ἄνθρωπος τέλειος ὁ αὐτός. Δύο γὰρ φύσεων τελείων συνδρομή, θεότητος, φημὶ, καὶ ἀνθρωπότητος, τὸν ἕνα ἡμῖν ἀπετέλεσεν Υἱόν, τὸν ἕνα Χρι στὸν, τὸν ἕνα Κύριον. Ολαὸς ἐβόησε· Καλῶς ἦλθες, ὀρθόδοξε ἐπίσκοπε ὁ ἄξιος τῷ ἀξίῳ. Χριστιανοὶ λέγουσι Θεοῦ δῶρον, Κύριλλε ὀρθόδοξε. Ὁ ἐπίσκοπος Παῦλος εἶπεν Ηδειν κἀγὼ, ἀγαπητοί, ὡς πρὸς ὀρθόδοξον ἀφ ικόμην Πατέρα. Διὰ τοῦτο Τριάδα, οὐ τετράδα προσκυνοῦμεν, Πατέρα, καὶ Υἱὸν, καὶ Πνεῦμα ἅγιον. ἀναθεματίζομεν δὲ τοὺς λέγοντας δύο υἱοὺς, καὶ τῶν ἱερῶν τῆς Ἐκκλησίας ἐκβάλλομεν περιβόλων. Ούτε οὖν δύο υἱοὺς λέγομεν, οὔτε ψιλὸν ἄνθρωπον τὸν Εμμανουήλ, τὸν ἐκ τῆς Θεοτόκου γεννηθέντα, οὔτε χάριτος ἠξιωμένον, ὡς προφήτην, ἢ ὡς δίκαιον, πλέον τῶν ἄλλων. «Ἐν αὐτῷ γὰρ ηὐδόκησε κατοικῆσαι πᾶν τὸ πλήρωμα τῆς θεότητος σωματικώς, ο τουτέστιν, ὡς ἐν ἰδίῳ σώματι· τὸ γὰρ ἡμέτερον, ἴδιον ἐποιήσατο σῶμα. Επὶ ταύτῃ τῇ πίστει τεθεμελίωται ἡ Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ· ἐπὶ ταύτῃ τῇ προσδοκίᾳ, ἐπὶ ταύτης της ο πέτρας ἔθετο τα θεμέ λια τῆς Ἐκκλησίας ο Δεσπότης Θεός. Οτε οὖν ἦλθεν ὁ Δεσπότης Χριστὸς ἐπὶ τὰ Ἱεροσόλυμα, πρώτα τοὺς μαθητάς, λέγων· «Τίνα με λέγουσιν οἱ υἱοὶ τῶν άνθρώπων εἶναι τὸν Υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου; Λέγουσιν οἱ Ὁ ἔτικτε.· αὐτή. Εστι. ὰ ἀνθρώπειον.· ἐπὶ τῆς. 1 ὅταν ᾔει ὁ δεσπότης περὶ τὰ
col. 1437–1438page 3 of 6
PG 77:1437ἀπόστολοι· «Οἱ μὲν Ηλίαν, ἕτεροι δὲ Ἱερεμίαν, ἢ ἕνα τῶν προφητῶν. Καὶ λέγει· Ὑμεῖς «, τουτέστιν, ἡ ἐμὴ ἐκλογὴ, τὰς διεψευσμένας λέγετε δόξας, ὅτι οἱ μὲν Ηλίαν ἔλεγον, ἕτεροι δὲ Ἱερεμίαν, ἢ ἕνα τῶν προ φητῶν· ὑμεῖς δὲ, οἱ παρακολουθήσαντές μοι τρία ἔτη, καὶ ἰδόντες μου τὴν δύναμιν, καὶ τὰ τεράστια, καὶ θεασάμενοί με ἐπὶ θαλάσσης περιπατοῦντα, οἱ τραπεζών μοι κοινωνήσαντες, ο τίνα με λέγετε; Εὐθέως ὁ κορυφαῖος τῶν ἀποστόλων, τὸ στόμα τῶν μαθητῶν, ὁ Πέτρος· «Σὺ εἶ ὁ Χριστὸς, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος·» σὺ εἶ ὁ Χριστὸς, ἡ διττή φύσις, ὁ ἐνανθρωπήσας·. Σὺ εἶ ὁ Χριστός· ο καὶ οὐκ εἶ πεν, Οἱ υἱοὶ 1, ἀλλ' ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος· ο ἐπέγνω καὶ τὸ μοναδικὸν πρόσωπον. Παρακαλέσωμεν οὖν τὸν Πατέρα, την συνήθη παραθεῖναι ἡμῖν τράπεζαν, καὶ τὰ πολυτελῆ καὶ ποικίλα τοῦ Πνεύματος ἅψα· στεφανώσαι τὸν κρατῆρα τῆς διδασκαλίας καὶ μεθύσαι ἡμᾶς μέθην, σωφροσύνης μητέρα. Είν πωμεν, Εξεγέρθητι, ὦ Πάτερ, ο ἐξεγέρθητι, ἡ δόξα μου· ἐξεγέρθητι ψαλτήριον, καὶ κιθάρα τοῦ ἁγίου Πνεύματος. ο ' ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Αμήν. Τοῦ αὐτοῦ ὁμιλία, λεχθεῖσα ἐν τῇ μεγάλη ἐκκλησίᾳ Ἀλεξανδρέων, Τιβὶ ἕκτῃ· καὶ εἰς τὴν ἐναν θρώπησιν τοῦ Κυρίου, καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰη σοῦ Χριστοῦ· καὶ εἰς τὸν ἀρχιεπίσκοπον Κύριλλον ἐγκώμιον. Πρώην πρὸς τὴν ὑμετέραν ἀγωνιστικώτερον δια λεγόμενοι ἀγάπην, πέρας ἐπιθεῖναι τῷ λόγῳ οὐκ ισχύσαμεν· στενοχωρία δὲ τῶν ἡμετέρων ἀδελφῶν Ο ἐξῶσεν ἡμᾶς τῶν σκαμμάτων. Φέρε οὖν αὖθις ἀποδυσάμενοι ', τῶν αὐτῶν ἁψώμεθα παλαισμάτων. Ὁ δὲ γενναῖος οὗτος πατὴρ ι καὶ παιδοτρίβης ὅπερ ποτὲ κ ἐποίει, καὶ αὖθις ποιείτω· κρινέτω τὰ παλαίσματα. Καὶ γὰρ τότε γεγαννυμένῳ 1 τῷ προσώπῳ, καὶ φαι δρῷ τῷ μειδιάματι ἐδείκνυτο χαίρων τοῖς ἀγῶσι τοῦ παιδός· καὶ θαλλοῦ δίκην τὴν δεξιὰν ἡμῖν ἐπισείων, δῆλος ἦν ἡμῖν τιθέμενος, καὶ ἐπιθυμῶν τὸν παῖδα ἀναῤῥηθῆναι, καὶ στεφανίτην καὶ νικητὴν ἀναδειχθῆναι. Ο λαός εβόησε· Θεοῦ δῶρον Κύριλλος 10, ὅλους ἐποίησας ὡς σεαυτόν. ῾Ο ἄξιος τῷ ἀξίῳ. Ο λαός εἶπε», Τῶν ἐπισκόπων τὸν πατέρα, Κύριε, σῶσον. Κα λῶς ἦλθες, ἐπίσκοπε ὀρθόδοξε, τῆς οἰκουμένης παιδευτά. Ο πιστεύων οὕτω, φιλεῖται· μεγάλου διδα σκάλου μέγας • ἐπαινέτης. Ὁ ἐπίσκοπος Παῦλος εἶπεν Ἐπανέλθωμεν οὖν ἐπὶ τὴν Θεοτόκον Μαρίαν, καὶ τὸν ἐξ αὐτῆς τεχθέντα Εμμανουήλ, τὸν Θεὸν τὸν ἐνανθρωπήσαντα. Ετεκε γὰρ ἡμῖν ἡ Παρθένος τὸν Εμμανουήλ, κατὰ μὲν τὴν θεότητα τῷ Πατρὶ ὁμοού χνι, η 5 λέγει αὐτοῖς· ὑμεῖς δέ; Η υἱός. ἀπωσάμενοι. ὁ ἀνήρ. Η τότε. 1 γεγαννωμένῳ, ο Κύριλλε. ο λαός σου είρηκε· μεγάλη διδασκαλία, μέγας. ΝΟΤΑ.

Homily IIHomilia II

col. 1439–1440page 4 of 6
PG 77:1439σιον, κατὰ δὲ τὴν ἀνθρωπότητα τὸν αὐτὸν ἡμῖν ὁμοούσιον, Ἐπεὶ πῶς ἂν λεχθείη ῥάβδος ἐκ τῆς ῥίζης Ἰεσσαί; πῶς δὲ σπέρματος 'Αβραάμ; πῶς δὲ υἱὸς Δαυΐδ; Πῶς δ᾽ ἂν νοηθείῃ τά·· Ἐξ αὐτῶν κατὰ σάρκα Χριστός, ὁ ὢν ἐπὶ πάντων Θεός; ν τὸ δὲ τοῦ θεσπεσίου Παύλου πῶς ἂν ἐκλάβωμεν·. Περὶ τοῦ Υἱοῦ αὐτοῦ, τοῦ γενομένου ἐκ σπέρματος Δαυλό κατὰ σάρκα, τοῦ ὁρισθέντος Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ ἐν δυνά μει κατὰ Πνεῦμα ἁγιωσύνης, ἐξ ἀναστάσεως νεκρῶν, Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡ ἡμῶν; Ετεκεν οὖν ἡ ἁγία Μαρία τὸν Ἐμμανουὴλ, κατὰ μὲν τὴν θεότητα, καθὰ προειρήκαμεν, ὁμοούσιον τῷ Πατρὶ κατὰ δὲ τὴν ἀνθρωπότητα ἡμῖν ὁμοούσιον· κατὰ μὲν τὴν θεότητα, ἀπαθῆ, κατὰ δὲ τὴν ἀνθρωπότητα, παθη τόν· εἰ γὰρ καὶ οἰκειοῦται τοῦ ἰδίου σώματος τὰ πάθη ὁ Θεὸς Λόγος, καὶ εἰς ἑαυτὸν ἀναφέρει, ἀλλά γε μεμένηκεν αὐτὸς ἐν τοῖς τῆς ἀπαθείας ὅροις. Καν ἀκούσῃς αὐτοῦ λέγοντος· «Εδωκα τὸν νῦτόν μου εἰς μάστιγας, τὰς δὲ σιαγόνας μου εἰς ῥαπίσματα, τὸ δὲ πρόσωπόν μου οὐκ ἀπέστρεψα ἀπὸ αἰσχύνης εμπτυσμάτων· ο μηδὲν αὐτὸν πεπονθέναι εἰς τὴν ἰδίαν φύσιν ὑπολάβης· οἰκειώσασθαι δὲ μᾶλλον τοῦ ἰδίου σώματος τὰς μάστιγας· ὁ γὰρ Θεός Λόγος μετ μένηκεν ἀπαθής. Οἱ δὲ ἀντιταττόμενοι ταῖς θείας Γραφαῖς καὶ ταῖς ὀρθαῖς δόξαις, ἐροῦσιν ἡμῖν· Εἰ ἀπαθὴς ὁ Θεὸς 4 Λόγος, καὶ ἄτρεπτος, καὶ ἀναλλοίωτος, πῶς ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο; ῎Ακους ἀγαπητέ. Ο Λόγος σὰρξ ἐγένετο, ν οὐ μεταπεπτωκώς εἰς σάρκα· οὔτε γὰρ ὁ Θεὸς Λόγος μεταπέπτωκεν εἰς σάρκα, οὔτε ἀναληφθεῖσα σὰρξ ἐχώρησεν εἰς τὴν φύσιν τοῦ ἀνειληφότος. Τί οὖν ἐστιν, «Ο Λόγος σάρξ ἐγένετο; Τουτέστι, σάρκα έλαβε, καὶ σάρκα οὐ ψιλὴν, ἀλλὰ τὴν μετὰ ψυχῆς λογικῆς καὶ νοερᾶς, ὅπερ ἐστὶ τελεία ἡ ἡμετέρα φύσις. Οὕτως ὁ Λόγος ; σὰρξ ἐγένετο. Ἐβουλόμην δὲ ὑμᾶς καὶ τὴν διάνοιαν τοῦ μεγαλοφωνοτάτου Ιωάννου γνῶναι, ἵνα εἰδῆτε τοῦ προειρημένου τὴν δύναμιν. Ὁ θεολόγος Ἰωάν νης, ὁ τῆς βροντῆς υἱὸς, ὁ καταξιωθεὶς ἐπὶ τοῦ Δε σποτικοῦ στήθους ἀνακλιθῆναι κἀκεῖθεν ἡμῖν τὰ ὑψηλότερα και θειότερα» ἀρυσάμενος δόγματα, βού λεται παραστῆσαι τὴν ὑπερβάλλουσαν τοῦ Θεοῦ περὶ ἡμᾶς φιλανθρωπίαν· καὶ πρῶτον εἰρηκὼς τὰ θειό τερα· «Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεὸν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος· οὗτος ἦν ἐν ἀρχῇ πρὸς τὸν Θεόν· πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδὲ ἕν, ὃ γέγονεν, ὅτε ἔδειξεν αὐτ τὸν συναΐδιον τῷ Πατρί. Τοῦ γὰρ ἐν ἀρχῇ οὐδὲν πρεσβύτερον εὑρίσκομεν· κἂν ἀναδράμῃς τῇ διανοία, προλαμβάνει σε τὸν ἦν, τοῦ γὰρ ἦν οὐδὲν τέρμα εὑρίσκεται· ὅτε ταῦτα εἴρηκε, καὶ ἔδειξε συναΐδιον τῷ Πατρὶ, καὶ δημιουργὸν τῶν πάντων, τότε επάγει Ο Λόγος σάρξ ἐγένετο, ο μονονουχί λέγων, ὅτι Ο συναΐδιος τῷ Πατρὶ, καὶ τῶν πάντων Κύριος καὶ δημιουργός, τοσοῦτον ἐταπείνωσεν ἑαυτὸν δι᾿ ἡμᾶς Ο κυρίου. Η Θεοῦ. Η κατακλιθῆναι. ο θεῖα.
col. 1441–1442page 5 of 6
PG 77:1441καὶ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν, ὥστε σὰρξ ἐγένετο, ἵνα ἀπὸ τοῦ εὐτελεστέρου τῆς φύσεως ἡμῶν μέρους τοὺς ὑπερβάλλοντας τοῦ Θεοῦ οἰκτιρμούς περὶ ἡμᾶς δείξῃ.:. Ο Λόγος οὖν, φησί, σὰρξ ἐγένετο. Καὶ οὐκ ἔστη μέχρι τούτου, ἀλλ᾽ ἐπήγαγε· ι Καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν·, τὸ δὲ δεύτερον, τοῦ πρώτου ἑρμηνεία ἐστί. Τί ἐστιν, ο ῾Ο Λόγος σὰρξ ἐγένετο; ο Εσκήνωσεν ἐν '',; ἡμῖν, τουτέστιν, ἐν τῇ ἡμετέρα φύσει. Ορα καὶ τὸν Ἰωάννην δύο φύσεις κηρύττοντα, καὶ ἕνα Υἱόν. Ετερον σκηνή, καὶ ἕτερον τὸ σκηνοῦν· ἕτερον ναὸς, καὶ ἕτερον ὁ ἐνοικῶν Θεός. Πρόσεχε τῷ λεγομένῳ. Οὐκ εἶπον ἕτερος καὶ ἕτερος, ὡς ἐπὶ δύο προσώπων, ἢ δύο Χριστῶν, ἢ δύο υἱῶν· ἀλλ᾽ ἕτερον καὶ «, ἕτερον, ὡς ἐπὶ δύο φύσεων. Οτε οὖν εἶπεν· ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν, καὶ ἐκήρυξε τὰς δύο φύσεις, τότε ἐπήγαγε· Καὶ ἐθεασάμεθα τὴν δόξαν αὐτοῦ, δόξαν ὡς Μονογενοῦς. Οὐκ εἶπε, Δύο υἱῶν, ἀλλὰ, μονογενοῦς. Ἡσαΐας οὖν κηρύσσει τὸν Ἐμμανουήλ, τουτ ἐστι Θεὸν ἐνανθρωπήσαντα. Πέτρος δὲ λέγει· Σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος, ο τὴν διτ τὴν φύσιν, καὶ τὸ μοναδικὸν πρόσωπον τοῦ Υἱοῦ. Ὁ Θεολόγος Ιωάννης λέγει· ι Καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν, ο δύο φύσεις, καὶ τοῦ Μονογενοῦς τὸ ἓν πρόσωπον. Εμεινε δὲ ὁ Θεὸς Λόγος ἀπαθής. Πάλιν γὰρ ἐπ' ἐκεῖνο ἔρχομαι· πρόσεχε τῷ λεγομένῳ. Καὶ τῶν μὲν θειοτέρων μεταδέδωκε τῇ ἀνειλημμένη φύσει, τῶν δὲ τῆς ἀνθρωπότητος οὐδενὸς μετέλαβε. Περιεπάτησεν ἐπὶ θαλάσσης, ἀλλὰ μετὰ τοῦ ἰδίου σώματος. Επ ετίμησε τοῖς ἀνέμοις καὶ τῇ θαλάσσῃ, ἀλλὰ διὰ τοῦ ἰδίου σώματος. Απήντησεν αὐτῷ λεπρὸς, λέγων Κύριε, ἐὰν θέλης, δύνασαι με καθαρίσαι· ο λέγει Θέλω· καθαρίσθητι·» καὶ ἥψατο αὐτοῦ τὸ σῶμα τὸ Δεσποτικὸν, καὶ ἐδραπέτευσε τὸ νόσημα· ἀπεξύ σθη ή λέπρα. Έθρεψε πεντακισχιλίους ἐκ πέντε ἄρτων, ἀλλὰ διὰ τοῦ ἡμετέρου σώματος· λαβὼν γὰρ ηὐχαρίστησε τῷ Πατρὶ, καὶ κλάσας ἔδωκε τοῖς μα θηταῖς αὐτοῦ, οἱ δὲ μαθηταὶ τῷ πλήθει· καὶ ἐπερίσω σευσαν δώδεκα κόφινοι κλασμάτων. Μόνου Θεοῦ ἐστιν ἀφιέναι ἁμαρτίας· πάλιν λέγει· «"Ινα εἰδῆτε, ὅτι ἐξουσίαν ἔχει ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀφιέναι ἁμαρ τίας.» Πάλιν λέγει· Οὐδεὶς ἀναβέβηκεν εἰς τὸν οὐρανὸν, εἰ μὴ ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβὰς, ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὢν ἐν τῷ οὐρανῷ.» Ορᾷς, πῶς τῶν θειοτέρων μετέδωκεν; Οταν δὲ ἴδῃς αὐτὸν πει νῶντα, καὶ διψῶντα, κοπιῶντα, καὶ ἱδροῦντα, παρα διδόμενον Πιλάτῳ, ἀγόμενον καὶ περιαγόμενον χερσὶ δημίων, ἀγωνιῶντα, εὐχόμενον· • Ἑλων Ἑλων, λαμμα σαβαχθανί; τουτέστι, Θεέ μου, Θεέ μου, ἵνα τί με εγκατέλιπες;» καὶ πάλιν·. Εἰ δυνατόν, Πά χιν, xνι, * εἶπεν.

Homily IIIHomilia III

col. 1443–1444page 6 of 6
PG 77:1443τερ, παρελθέτω ἀπ᾿ ἐμοῦ τὸ ποτήριον τοῦτο· πλην χχνι, χχνπ, ι ὅτι νῦν. * κατηξιώθην. οὐχ ὡς ἐγὼ θέλω, ἀλλ' ὡς σύ.» Οταν ἴδῃς αὐτὸν ανασκολοπιζόμενον· ὅταν ἴδης ήλους ἐπὶ τῶν χειρῶν καὶ τῶν ποδῶν, καὶ κεκεντημένον τὴν πλευράν, τότε νόει, ὅτι ὁ Θεὸς Λόγος ἀπαθὴς μεμένηκε, ταῦτα δὲ πάντα οἰκειοῦται τὰ γινόμενα εἰς τὸ ἴδιον αὐτοῦ σῶμα. Ἵνα δὲ δείξῃ, ὅτι οὔτε ἐν τῷ καιρῷ τοῦ πά θους ἀπέστη τοῦ ἰδίου ναοῦ, ὅτε καὶ οἱ Ἰουδαῖοι ταῦτα ἑδραματούργουν κατὰ τοῦ Δεσπότου, ἀπέσβεσεν ὡς Θεὸς ἀκτῖνα ἡλιακήν. Σκότον κατέχεε τοῦ κόσμου ἔσχισε τὸ καταπέτασμα τοῦ ναοῦ. Πέτρας διέρρηξε νεκροὺς ἤγειρε. Ταῦτα πάντα εἰργάσατο, ἵνα γνῷς, ὅτι συνῆν τῷ πάσχοντι, καὶ τὰ μὲν πάθη ᾠκειοῦτο, αὐτὸς δὲ ἀπαθὴς ἅπαντα εἰργάζετο. Τὰ ὑμῶν ὑμῖν παρεθήκαμεν αὕτη γὰρ τοῦ Πατρὸς ἡ διδασκαλία· οὗτος ὁ θησαυρὸς προγονικὸς ὑμῶν τοῦ μακαρίου ᾿Αθανασίου τὰ δόγματα· τοῦ μεγάλου Θεοφίλου τὰ διδάγματα, τῶν στύλων τῆς ὀρθοδοξίας. Αλλ' ἐπειδὴ μακροθύμως τῶν ἡμετέρων ήνέσχεσθε ψελλισμάτων, ἀναμείνατε τοῦ πατρὸς τὴν σοφίαν. Ἠκούσατε καλάμου ποιμενικοῦ, ἀκούσατε καὶ σάλο πιγγος μεγαλοφωνοτάτης. Ὁ λαὸς εἶπεν· Υἱὲ Θεοφίλου, καὶ ᾿Αθανασίου, Κυρίλλου σοφίας ἀκούσωμεν. ὁ ἐπίσκοπος Παῦλος εἶπεν Ημῶν μὲν τῶν ὀρθοδόξων τὰ φρονήματα διεγειρούσης, τῶν δὲ ἐναντίων τῆς Ἐκκλησίας τὰ στίφη καταβαλλούσης. Τῷ Θεῷ τοίνυν δόξαν αναπέμψομεν νῦν, καὶ ἀεὶ, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Αμήν. Γ΄. Ομιλία Παύλου επισκόπου Εμέσης ἐν 'Αλεξ ανδρείᾳ περὶ εἰρήνης Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς ὁ τοίνυν η πρῶτον ὑμῖν φθεγγόμενος τῇ τῆς εἰρήνης προσρήσει, τὴν ὑμετέραν κατ αξιωθῆναι κατασπάσασθαι εὐλάβειαν· εἰρήνην ἐν τῷ μέρει δεδωκώς, καὶ εἰρήνην ἀντιλαβών· εἰ ρήνην τὴν πάντων τῶν ἀγαθῶν αἰτίαν· τὴν ἐράσμιον καὶ τῷ Θεῷ φίλην· ἣν ὁ Δεσπότης Χριστὸς διὰ τοῦ ἁγίου Πνεύματος, τῇ οἰκουμένῃ ἐχαρίσατο. Αὐτῷ ἡ δόξα ἅμα τῷ Πατρὶ σὺν τῷ ἁγίῳ Πνεύματι, εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν. ΝΟΤΑ.
Continue reading PG 77: Florilegium christologicum (excerpta ex variis sermonibus) →≣ entire volume
Index
Page scan enlarged

Notebook

Full View