De œconomis. Sæculares non sint œconomi, nisi ubi non est presbyter, aut diaconus. De vasis altaris. Nullus presbyter, aut diaconus audeat ponere vasa profana cum vasis sanctificatis in arca, aut paradisco (cella sacrarii). De anathematis altarium quæ consecrantur. Si exstent alicubi reliquiæ templi idolici, statim, si fieri possit, subruantur, et in Ecclesiam conver tantur, si ecclesia ædificata non fuerit. Ecclesiæ autem ædificatæ, dealbentur, et sint in illis con chæ et atria. Admonitiones circa sumptionem mysteriorum. Sacerdotes ne dent oblationem tentatis, ut res sanctæ non afficiantur irreverentia. De transmissione mysteriorum et contrectatione ipsorum. Nemo presbyteratu, aut diaconatu destitutus audeat oblationem homini dare. Presbyteri, et diaconi, qui dant sanctificationes, non idcirco recipiant donum. De negligentiis occurrentibus. Fragmentum, quod cadit de corpore sancto su per terram, accurate quæratur, et si inveniatur, eradatur locus ejus, si terreus sit, et ipsa illa terra aqua confundatur, et hanana detur fidelibus: et si non inveniatur, similiter scalpatur locus, ut dixi mus. Eodem modo, et si e sanguine effunditur, si lapideus sit locus, carbones superimponantur ei. De oratione. Sint perseverantes in oratione, et diligentes in ministerio oinnes filii Ecclesiæ, nec cessent ab horis orationum et psalmorum nocte et die. De cœtu monachorum. Monachi inclusi duntaxat nutriant capillos, et ferro induantur. Monachi visitatores, et omnes fratres extra mo nasteria, vestes nigras ex pilis non induant ut non vilipendatur honor schematis. Nemo suscipiat fratrem, qui migrat de monaste rio in monasterium, nisi rogatu præfecti priori mo nasterio. Monachus, qui presbyter non sit, aut diaconus, non audeat Eucharistiam porrigere. Monachi ne pagos urbesque adeant, sed visita tores duntaxat: iique in ecclesia, aut monasterio sedeant, et commorentur, neque per domos va gentur. Monachi multum vinum non bibant, ne blasphe ment. Monachi possessionem ovium, aut equorum non possideant, sed solum asinos, et tauros ad arandum. In margine, id est, ubi coquitur xata. Id est, pro gratia et clementia obtinenda massa illa porrigatur. Libros extraneos non habcant in monasteriis, neque quæstus ex emptione ac venditione. Nemo ex fratribus quidquam sibi proprium pos sideat, sed omnia communia sint, et sub potestate præfecti monasterio. Præfectus monasterio ne fratribus permittat, ut consanguineos adeant, ne colloquiis vanis re laxentur. Ne infirmitatis causa monachi relinquant cœNO bia sua, et per civitates ac loca vagentur, sed sustineant angustias propter Dominum nostrum. Nemo fratrum solitariam vitam ducat, nisi ille, cujus opera diu probata fuerit. Præfectus monasterio constituatur ille, qui pos sit gubernare fraternitatem. Presbyteri et diaconi monachi possunt mi nistrare jussu episcopi in locis, in quibus clerici non sunt. Arcæ, in quibus monachi sepeliuntur, in terra condantur. Præfectus monasterio, cum decedit, fratres eum sepeliant cum silentio, et non congregentur sæcu lares ad ejus funeris pompam. Monachi, et moniales ne cohabitent cum sæcula ribus. Sæculares ne sustentationem corporalem mona chorum negligant. Mulieres intra fores monasteriorum ne ingre diantur. Moniales, quæ in urbibus pagisque sunt, si non habeant monasterium, aut cœnobium sororum, duæ simul sedeant in una domo, et simul eant ad ecclesiam. Monachi psalmos dicant, et moniales etiam can tica. Monachi, et moniales horas precum impleant, psalmosque recitent diu noctuque. Sæcularis, qui filiam foederis (monialem) sibi desponsaverit, anathematizetur. Monachi, et moniales, qui schema exuunt, pœ nitentiam agant, alioquin anathematizentur una cum eorum affinibus, si ipsis consentiant. Mulier nupta, absque mariti sui voluntate, non suscipiat institutionem (monasticam), neque vir absque voluntate conjugis suæ. Monachi sine presbytero, et moniales sine dia conissa, ne pergant ad synaxes. Hæreticus ne sedeal in nostro monasterio, ne que accedat ad res sanctificatas. Monachi ne ascendant ad gradus altaris. Monachi et moniales ab usu carnis abstineant, vino autem modico propter infirmitatem utantur. In margine, id est schema sæcularium induant, aut vestes albas laneas absque cucullo. In margine arabice legitur (cellam).