THEOTIMI TOMITANI EPIST. AD LEONEM IMP. (quod non existimo tuo insideat animo, ea ex τοιούτων, ὡς ἔγωγε οὐκ οἶμαι, τῇ σῇ ἐνεκαθέσθη animo deleta, puram ut decet, cogitationem, veram sanctificationem, intemeratam fidem servatori Deo præbere studeas. Etenim consentaneum est hoc ab eo fieri, qui incorruptis æternæ vitæ præmiis dignus haberi constituerit. Dens te custodiat, frater dilecte. co προαιρέσει, ταύτην τῆς ψυχῆς ἀφελόμενος καθαρὰν ὡς προσῆκε τὴν διάνοιαν, εἰλικρινή τε καθοσίωσιν, καὶ ἄχραντον πίστιν τῷ Σωτῆρι Θεῷ παρασχέσθαι προθυμηθῇς. Καὶ γὰρ τοῦτο προσῆκόν ἐστιν ὑπὸ τούτου πράττεσθαι, ὃς δ᾽ ἂν ἀκεραίων τῶν τῆς αἰων νέου ζωῆς ἐπάθλων ἀξιοῦσθαι βουλεύηται. Ο Θεός σε διαφυλάξοι, ἀδελφὲ ἀγαπητέ. ANNO DOMINI DLVII. THEOTIMUS JUNIOR TOMITANUS EPISCOPUS. NOTITIA. (Mich. Lequien., Oriens Christ. t. I, p. 1215.) Leo Augustus de Proterii Alexandrini nece cunctis Orientis metropolitis scripsit, atque adeo Theotimo reverentissimo episcopo Tomitano. Cujus exstat responsoria ad illum Epistola hac inscriptione: Domino piissimo, etc. THEOTIMI EPISTOLA AD LEONEM IMP. Mansi, Conc., t. VII, 545.) Domino piissimo, et Christianissimo imperatori nostro Leoni, Theotimus humilis Scythia regionis episcopus. Decet tuam pietatem, venerabilis imperator Auguste, Ecclesiarum tranquillitate gaudere, et tribulationes populi conturbati et tempestates tranquillissimis vestris allocutionibus ad pacis jura transſerre. Propterea siquidem vos Deus cœlitus divino nutu suo munivit, ut ea quidem quæ səna sunt, imperiali potestate integra semper salvaque custodiatis; quæ vero vexata sunt atque corrupta, vestræ pietatis medicina curetis, nihil itaque Deo amabilius est, nihil acceptius, quam ut illa vos sapiatis, quæ a Dei Patris sapientia didicistis; et illa doceatis, quæ ab ipsis fidei vestræ incunabulis saluberrime estis eruditi. Et quoniam sacratissimis vestris syllabis admonuistis, ut quæ sapimus de sancto Chalcedonensi concilio, nostris litteris referamus ad vestræ notitiam pietatis; cognoscat Vestra Serenitas, quoniam nihil amplius, nihil minus, quam quæ in Chalcedonensi concilio a sanctis Patribus integre atque perfecte definita sunt, credimus, aut consentimus. Neque enim aliud nos Veteres libri, quam quæ in Ephesino. ultra sapere, quam ea quæ tantorum Patrum termino sanctus Spiritus erudivit. Unde, mansnetissime imperator, et ego, et omnis Ecclesia Dei sic sapimus, et in consensu nostro sanctorum Patrum definitiones fide et devota confessione firmamus. De Timotheo vero sic sapimus: quoniam secundum virtutem precum adhuc vivo exsistente episcopo, impudenti intentione ab excommunicatis est ordinatus et excommunicatum ecclesiastica regula eum esse decernit: neque manus impositionem illorum episcoporum in sancta Ecclesia permittit quamdam habere virtutem, qui Christi fidem violantes, ordinationem impositam sibimet amiserunt. Nunc igitur nostræ confessionis verbum facientes saluberrimis vestris auribus manifestum, deposcimus Dominum nostrum Jesum Christum, ot vestrum imperium catholicæ fidei robore confortatum, et crucis virtute munitum, ab omni suspectione bellorum intactum semper custodire dignetur. Optamus vestram tranquillitatem divina Providentia semper incolumem, et coronam imperii vestri intemeratam et impollutain multis annis nobis divinėtas donare dignetur, Domine sacratissime et vene rabilis imperator. Veteres libri et edit. prudentia.

ANNO DOMINI DLVIN. AMMONIUS PRESBYTER ALEXANDRINUS. NOTITIA. (Fabric. Bibl. Græc. edit. Harless, V, 722.) Ammonius, Ecclesiæ Alexandrinæ presbyter et oeconomus; a. Chr. 458 subscripsit epistolæ episcoporum Ægypti ad Leonem imp. pro defensione concilii Chalcedonensis. Hic est Ammonius presbyter de quo hæc ex Mich. Glycæ epistola 56 affert Allatius De libris ecclesiasticis Græcorum, pag. 325: Ἐπιβεβαιοὶ δὲ ταῦτα καὶ ὁ πρεσβύτερος Αμμώνιος λέγων, ὅτι τοῦ Χριστοῦ κατελθόντος εἰς ᾅδην αἱ ψυχαὶ πᾶσαι, αὐτὴ ἡ τοῦ Ἰούδα τῶν δεσμῶν ἀπελύθησαν. Idem esse videtur Francisco Combefisio in Bibl. Concionatoria, cujus multæ in Catenis ad N. T. (Joannem præsertim) occurrunt symbolæ, in quibus Cyrillum et Chrysostomum videtur sublegisse. Confer etiam Rich. Simonis lib. III Hist. critice N. T., p. 410. Anastasio Sinaitæ in Hodego, p. 278, dicitur ὁ περὶ πάντα πολυπειρότατος τῶν ἐξηγητῶν Ἀμμώνιος ὁ ᾿Αλεξανδρεύς, et contra julianum Halicarnasseum Eutychianæ hæreseos antesignanum, scripsisse cognoscitur etiam ex pag. 266. Atque p. 284, ante verba ἔστι γοῦν τὸ παρ' αὐτοῖς τοῖς τῆς συνόδου Χαλκηδόνος ἐπιμεμpouvois, in MS. Cæsareo CCCVI. teste Nesselio legitur: 'Appwvo pεpo Avopɛlas ἐκ τοῦ πρὸς τῆς αἱρέσεως Εὐτυχοῦς καὶ Διοσκόρου. Eumdem esse putat doctissimus Caveus, qui in Nicetæ Catena in Psalmos citatur sub nomine Ammonii junioris et ex cujus ¿puŋvela twy pásy fragmentum MS. memorat Lambecius lib. v, p. 154. [pag. 325 edit. Kollar. it. in cod. Medic. Laurent. cod. iv, plut. 5, n. 2, teste Bandin. 1, p. 98.] Commentarium hujus Ammonii, probatissimi Ecclesiæ Alexandrinæ nou, in Hexaemeron e SS. Patrum et Cyrilli maxime scriptis concinnatum, laudat idem Anastasius Præfatione Anagogicarum suarum in Hexaemeron contemplationum. Aut Lambecio comm. vol. V, col. 268; item in cod. reg. Taurin. vid. catalog. codd. Gr. pag. 298, cod. CC. nr. 19. Harl. Vid. n. 7, et sub nomine Ammonii junioris citat Lambecius, (ut ibid. notavi). In cod. V, plut. 6, n IV, biblioth. Medic. Laurent. (vid. Bandin. catal. codd. Gr. I, pag. 101 seq.) est catena quorumdam interpr. in vit epistolas canonicas: in qua memoratur quoque Ammonius presbyter. - It. in Catena ad Danielem, et in quatuor evangelistas. vid. Bandin. 1. c. pag. 24 et 161, adde Fabric. B. Gr. VII, pag. 764, et pag. 790, de cod. Oxoniensi, in quo est catena in Acta et epistolas catholicas, et in illa symbolæ Ammonii. In cod. Coisliniano VIII et XXV est Severi Antiocheni epistola ad Ammowium presbyterum (ἐκ τῆς πρὸς Ἀμμώνιον πρεσβύ Ta pov,) teste Montfaucon in Biblioth. Coislin. pag. 55, n. 2 et 29, sed posteriore loco is observat, in Regio cod. legi ad Ammonium scholasticum, qui illi videtur alius esse ab Ammonio presbytero. Ibid. pag. 56, n. 37, ejusdem Severi epistola ad Ammonium et Petrum in cod. Coislin. LXXXI, memoratur. - Cod Coislin. XXV, sæc. x, complectitur Acta apostolorum et epistolas catholicas cum commentariis, ex Chrysostomo aliisque Patribus et auctoribus collectis in ordinemque digestis ab Andrea presbytero. In illis frequentissime occurrit nomen Ammonii, semel memorato libro vel libri parte cui titulus Ilapaypayh; et Montfaucon, 1. c. 76, ponit fragmenti initium, in quo respondet Ammonius Cæsario scholastico interroganti, adfirmans, cum descendisset Jesus ad inferos, omnium animorum vincula esse soluta. Secus sentit Severus Antiochenus in epistola ad Ammonium. (ibid. pag. 77.) Cum vero Severus ille Antiochenus vixisset a. Chr. 512, a quo anno episcopus Antiochenus factus est, (vid. Saxii Onom. II, pag. 17, et Fabric. B. Gr. vol. IX, pag. 343) sequitur, ut Ammonius ille presbyter aut scholasticus, ad quem scripsit Severus, diversus sit ab eo de quo hic egit Fabric. Harl. AMMONII ALEXANDRINI COMMENTARIORUM IN VETUS ET NOVUM TESTAMENTUM QUE SUPERSUNT. (Ex Catena Corderii, in Psalmos, t. I.) δ'. «Σὺ δὲ Κύριε, ἀντιλήπτωρ μου εί, δόξα μου, PSAL. III, VERS. 4. Tu autem, Domine, susceptor. καὶ ὑψῶν τὴν κεφαλήν μου, ο neus es, gloria mea, et exaltans caput meum.»