PG 89:1407τῆς προσκυνήσεως σημασία. Προσκυνοῦμεν γὰρ καὶ ἀνθρώπους, καὶ ἀγγέλους ἁγίους, οὐ μὴν λατρεύο μεν αὐτοῖς. Κύριον γὰρ, φησὶ Μωϋσῆς, προσκυνήσεις τὸν Θεόν σου, καὶ αὐτῷ μέσῳ λατρεύσεις. Καὶ ἄρα, πῶς ἐπὶ μὲν τοῦ, λατρεύσεις, προσέθηκε τὸ, μόνον· ἐπὶ δὲ τοῦ, προσκυνήσεις, οὐδαμῶ; ὥστε προσκυνεῖν μὲν ἔξεστι, τιμῆς γὰρ ἐμφασίς ἐστιν ἡ προσκύνησις· λατρεύειν δὲ οὐδαμῶς· οὐκοῦν οὐδὲ προσεύξασθαι. Ταῦτα μὲν ἐρεῖ τις τέως πρὸς τὸν πρῶτον· ὁ δὲ δεύτερος ταῖς τῶν πολλῶν δόξαις ὑπά γεται, μήπω τῆς ἔνδον ἀναγνώσεως πεῖραν εἰληφώς, κατεμήνυσεν ὁ θεοσεβέστατος ἡμῶν ἀδελφὸς ὁ ἀβ βᾶς Σέργιος ὁ ἀστὸς καὶ συνήθης καὶ φίλος διὰ τοῦ γνησίου ἀδελφοῦ τοῦ ἀββᾶ Ἰώβ, ὡς ὁ ἱερώτατος ἡμῶν Πατὴρ ὁ ἀββᾶς Ἀναστάσιος ὁ κλεινὸς τῆς εὐαγοῦς μονῆς Εὐθυμίου τοῦ μάκαρος καθηγεμών, χρήσεις τινὰς τῶν ἁγίων Πατέρων προκεκόμικε δή δὲν εἰς τὸν Υἱόν μόνον ἀναφερούσας τὴν τρισάγιον+
ANASTASIUS ABBAS S. EUTHYMIL
putabitur. Et post aliqua: Et nemo offendatur ‹¤:.' Kal ɲɛð' ëтɛpa· Kai µrdels mposxemitw th
adorationis significatione. Adoramus enim homines et angelos sanctos, non tamen servimus illis.
Dominum enim, inquit Moyses, Deum tuum adorabis, et illi soli servies'; et vide quomodo in eo quidem quod dixit, servies, præposuit, soli. In eo vero
quod ait, adorabis, nequaquam; itaque adorare
quidem licet; honoris quippe indicium est adoratio. Servire autem nequaquam; ergo nec orare.
llæc quidem dicet aliquis interim ad primum. Secundus autem multorum opinionibus subjicitur,
nondum interioris percepta lectionis peritia.
'Deut. vi, 13; Matth. iv, 10.
τῆς προσκυνήσεως σημασία. Προσκυνοῦμεν γὰρ καὶ
ἀνθρώπους, καὶ ἀγγέλους ἁγίους, οὐ μὴν λατρεύο
μεν αὐτοῖς. Κύριον γὰρ, φησὶ Μωϋσῆς, προσκυνή
σεις τὸν Θεόν σου, καὶ αὐτῷ μέσῳ λατρεύσεις.
Καὶ ἄρα, πῶς ἐπὶ μὲν τοῦ, λατρεύσεις, προσέθηκε
τὸ, μόνον· ἐπὶ δὲ τοῦ, προσκυνήσεις, οὐδαμῶ;·
ὥστε προσκυνεῖν μὲν ἔξεστι, τιμῆς γὰρ ἐμφασίς
ἐστιν ἡ προσκύνησις· λατρεύειν δὲ οὐδαμῶς· οὐκοῦν
οὐδὲ προσεύξασθαι. Ταῦτα μὲν ἐρεῖ τις τέως πρὸς τὸν
πρῶτον· ὁ δὲ δεύτερος ταῖς τῶν πολλῶν δόξαις ὑπά
γεται, μήπω τῆς ἔνδον ἀναγνώσεως πεῖραν εἰληφώς,
ANNO DOMINI DCLVII.
ANASTASIUS
ABBAS SANCTI EUTHYMII.
NOTITIA.
(FABRIC. Biblioth. Græc. ed. Harles. t. X, p. 601.)
Anastasius, abbas monasterii S. Euthymii in Palæstina, de quo Jo. Damascenus initio
Jibelli De Trisagio, tom. I, p. 481; et Baronius ad a. C. 749. Hujus esse videtur liber Con
tra Judæos, quem latine ex Turriani versione edidit H. Canisius, tom. III Antiquar. lect.
p. 123-186 [ tom. II, part. 1, p. 12, ed. Basnagii ]. Ait ille scriptor, annum octingente
simum et amplius agi, ex quo Judæos dispersit Deus, et Titum atque Vespasianum ad va
standam urbem vocavit. Oracula Christi ante 800 annos prædicta compleri et perfici. Turrianus
hunc citans lib. 1 De Ecclesia et ordinatione ministrorum: «Athanasius, inquit, in Serment
de Nativitate et eum secutus Anastasius abbas, qui postea fuit patriarcha Antiochenus, in
libro contra Judæos.» Sed utroque patriarcha Antiocheno junior fuit, quemadmodum
Anastasio Sinaita, quem et ipsum contra Judæos scripsisse notavi p. 329 et 332 (ed. tel
FABR. Fabricius in vol. VI, p. 749, n. 73, alligat ejus ætatem sæc. Ix; contra Oudin #
Comm. de SS. EE. tom. I, p. 1796 seq. docet, eum clarum fuisse anno circiter 740 et seg
et laudat Anton. Possevin. tom. I Apparat. sacri, Aub. Miræum in Auctario de SS.
cap. 212, p. 221; et Phil. Labbeum in brevi scriptor. Chronologia. - Adelung. I. in no
c., p. 773, eum scribit vixisse circa a. 875, et p. 755, ab eo distinguit Anastasium Euthym
abb. quem ex Mazzuchelli Scrittori mortuum esse circ. a. 664 notat, ejusque epistolam ad Ca
ritanos in Sardinia monachos adversus Monothelitas hæreticos, in Bibl. Patrum, tom. All
in Opp. Maximi et Sirmondi Collectan. Anastasii Bibliothecarii editam commemorat. HARL
Verba Damasceni sunt: T pappasi huiv
κατεμήνυσεν ὁ θεοσεβέστατος ἡμῶν ἀδελφὸς ὁ ἀββᾶς Σέργιος ὁ ἀστὸς καὶ συνήθης καὶ φίλος διὰ τοῦ
γνησίου ἀδελφοῦ τοῦ ἀββᾶ Ἰώβ, ὡς ὁ ἱερώτατος
ἡμῶν Πατὴρ ὁ ἀββᾶς Ἀναστάσιος ὁ κλεινὸς τῆς
εὐαγοῦς μονῆς Εὐθυμίου τοῦ μάκαρος καθηγεμών,
χρήσεις τινὰς τῶν ἁγίων Πατέρων προκεκόμικε δήδὲν εἰς τὸν Υἱόν μόνον ἀναφερούσας τὴν τρισάγιον
Buvov. FABR. Disputatio cum Judæo, Vindob. ms.
Gr. in cod. 248, n. 2. V. Lambcc. V, pag. 281
seq.
Venet. in cod. Marcian. 821, in quo initia
plura haberi, quam in lat. versione in Bibl., Patrem
Lugdun. tom. XIII, pag. 554 seqq., et alias disen
pantias notat editor Cat. codd. gr. Mare. p.
seq., Romæ in cod. Vaticano. V. Montfaue. Bil
biblioth. mss. pag. 114 D. lat. in Bibl. Patrum Co.
lon. 1618, vol. VIII, pag. 319. in ed. Paris.
vol. IV, part. 1, col. 1073. V. Biblioth, cat
Leidens. p. 27. Harl.
AD COMMUNE MONACHORUM APUD CALARIM CONSTITUTORUM COLLEGIUM.
Hanc legere est Patrologiæ Græcæ tom. XC, col. 734; Patrologia Latina tom. CXXIX,
col. 623.)
(Exslat supra inter Opera Anastasii Sinaiţæ.
De hoc Anastasio cui Casimirus Oudinus vindicat Orationes quinque de Christi mysteriis
nec non et homiliam de tribus Quadragesimis quas inter Opera S. Anastasii edidimus,
vide supra Fabricii Notitiam de Anastasio primo col. 1295.)
(FABRIC. Biblioth. Græc. ed. Harles. t. X, p. 609.)
Anastasii duo, S. Maximi confessoris discipuli, Lambec. VIII, p. 444 [p. 933. Kollar.l.
Horum alter Anastasius, Rom. eccles. Apocrisiarius de obitu sancti Maximi scripsit ad
Theodosium Gangrensem presb. et vitam atque Acta hujus magistri sui Maximi composuit.
Vide eumdem Lambec. VIII, p. 127 (. 272 seq. ibique Kollar.]. Sirmond. tom. III Opp. p.
573, 602, et in tomo primo Operum S. Maximi edit. Combefisiana et quæ notavi volum.
VIII hujus Bibl. pag. 729. [s. p. 635 seq. nov. edit.], nec non Baronium ad a. 640-657. Ubi
eadem Acta Maxími ab Anastasio prodita exhibet Latine ex versione- Petri Morini, qui ea
transtulit ex tribus codicibus Vaticanis. Anastasii monachi ad commune monachorum colle
gium Calaritanum, legitur tom. I Opp. S. Maximi p. XLIII. FABR. Et in Bibl. Patrum, tom.
XII, p. 851, atque inter Anastasii Collectanea, a Sirmondo edita, Paris. 1620, 8, p. 142.
Is mortuus est sec. Oudin. I. c. in Lazica d. 24 Jul. a. 662. Sed secundum Cave I. c. a quo
haud dissentire videtur Mazzuchell. 1. mem. d. 24 Jul. a. 664. Vix adhuc semivivus tam ex
formentorum et verberum, quæ Byzantii sustinuerat, copia, quam ex afflictionibus et angustiis
in Lazica ipsi illatis, cum a. 662, Lazica cum Maximo deportatus, ibique castello Scotori
dicto Apsiliæ prope Abasgiam, dein Suanensi inclusus fuisset. HARL.
Apocrisiarius, (h. e. legatus episcopi aut pon
tificis Rom.) mortuus est d. 15 Oct. a. 666. V. Maz
zuchel. Scrittori d'Italia, I, p. 661. Sed Oudin.
Comm. de SS. eccl. I col. 1652, eum d. x Oct., et
Cave Hist. litt. SS eccl. tom. 1, ad a. 655, p. 591
d. v ld. Oct, vita defunctum esse scribunt. Petr.
Dan. Huetins, De claris interpretibus, p. 154 ed.
Par. aut. pag. 250, ed. Stade 1680, 12. In assec
tandis, ait, Græcis, et cum linguarum étiam mini
me ferret discrepantia, ad verbum referendis ni
mius est et insolens Anastasius apocrisiarius, cujus
expressas cx flippolyto Portuensi interpretationes
videre mihi contigit, nimia religione attenuatas.
Tum judicat quoque de Anastasio Bibliothecario,
et de Anastasio quodam, qui Gregorii Nazianzeni
Vitam, a Gregorio presbytero circ. a. 940 scriptam
Lat. vertisse, at Latini styli barbarie oblevisse dici
tur. HARL.
(2. Exstant in fronte Operum S. Maximi hujus
Patrologia 1. XC, col. 67, 171.
De duobus Anastasiis S. Maximi discipulis,
vid. S. Maximi Acta, bujus Patrologiæ 1. XC, col.