Ο Αἰγύπτιοι τότε ἢ ἄλλοι τινὲς ἀριθμὸν ψηφίσαι ἀλλ' οἱ μὲν τὰς περιόδους τῆς σελήνης εψήφιζον εἰς ἐνιαυτούς, οἱ δὲ τὰς περιόδους τῶν ἡμερῶν εἰς ἔτη εψήφιζαν. Οἱ γὰρ τῶν ιβ' μηνῶν ἀριθμοὶ μετὰ ταῦτα ἐπενοήθησαν, ἐξότε ἐπωνομάσθη κ τὸ ὑποτελεῖς [26] 24 εἶναι τοὺς ἀνθρώπους τοῖς βασιλεῦσιν. Ὁ δὲ αὐτὸς Ηλιος, ὁ υἱὸς Ηφαίστου, ἦν φιλότιμος σι,δυνατός ὅστις ἐδιδάχθη ὑπό τινος ὡς γυνή τις Αἰγυπτία τῶν ἐν εὐπορίᾳ καὶ ἀξίᾳ οὐσῶν τε παρ' αὐτοῖς ἐρῶν σέ τινος ἐμοιχεύετο ὑπ' αὐτοῦ. Καὶ ἀκούσας σε ὁ Ήλιος εζήτησεν αὐτὴν πιάσαι διὰ τὴν τοῦ πατρὸς αὐτοῦ Ηφαίστου νομοθεσίαν, ἵνα μὴ λυθῇ· καὶ λα δών, στρατιώτας ἐκ τοῦ ἰδίου στρατοῦ, μαθὼν τὸν καιρὸν τῆς μοιχείας αὐτῆς γίνεσθαι νυκτῶν, ἐπιῤῥί ψας αὐτῇ τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς μὴ ὄντος αὐτόθι, εὗρεν αὐτὴν μετὰ ἄλλου καθεύδουσαν τοῦ ἐρωμένου παρ' αὐτῆς. Ηντινα εὐθέως καταγαγὼν ἐπόμπευσεν ἐν πάσῃ τῇ χώρᾳ τῆς Αἰγύπτου τιμωρησάμενος (ε) καὶ γέγονε σωφροσύνη μεγάλη ἐν τῇ γῇ τῆς Αἰγύ πτου· κἀκεῖνον δὲ τὸν μοιχὸν ἀνεῖλε, καὶ εὐχαριστή θη. Περὶ οὗ ἱστορεῖ ποιητικῶς Ομηρος ὁ ποιητής, ὡς Ο Ήλιος, φησίν, ἤλεγξε την Αφροδίτην συμμιγνυ μένην νυκτὸς "Αρεῖ· Αφροδίτην δὲ ἐκάλεσε τὴν ἐπι θυμίαν τῆς πορνείας ἀπὸ τοῦ Ἡλίου βασιλέως έλεγ χθεῖσαν. Τὸ δὲ ἀληθὲς, ὡς προγέγραπται, Παλαίφα τος ὁ σοφώτατος χρονογράφος συνεγράψατο. Μετὰ δὲ τὴν τελευτὴν Ἡλίου βασιλέως, υἱοῦ Ηφαίστου, ἐβασίλευσε τῶν Αἰγυπτίων Σῶσις καὶ μετὰ τὴν βασιλείαν αὐτοῦ ἐβασίλευσεν Όσιρις, καὶ μετὰ Οσιριν ἐβασίλευσεν Ωρος, καὶ μετὰ ἄρον ἐβασίλευσε Θοῦλις ὃς παρέλαβε μετὰ δυνάμεως πολλῆς πᾶσαν τὴν γῆν ἕως τοῦ Ὠκεανοῦ. Καὶ ἐν τῷ υποστρέφειν [27] ἦλθεν ἐπὶ τὴν Αφρικήν χώραν εἰς τὸ μαντεῖον ἐν ὑπερηφανίᾳ· καὶ θυσιάσας ἐπυνθά νετο λέγων· «Φράσον μοι πυρισθενές ", ἀψευ δὲς, μάκαρ, ὁ τὸν αἰθέριον μετεγκλίνων δρόμον, τίς πρὸ τῆς ἐμῆς βασιλείας ηδυνήθη ὑποτάξαι τὰ πάντα, ἢ τίς μετ' ἐμέ;» Καὶ ἐδόθη αὐτῷ χρησμὸς οὗτος Πρῶτα Θεός, μετέπειτα Λόγος καὶ Πνεῦμα σὺν αὐτ τοῖς· σύμφυτα δὲ πάντα καὶ εἰς ἐν ἰόντα, οὗ κράτος αἰώνιον. Ωκέσι ποσὶ βάδιζε, θνητέ, ἄδηλον σε έπου 40 ἢ ἄλλοι τινὲς ἀριθμόν. ἢ ἄλλον τινὰ ἀριθμὸν ἢ ἄλλοι τινὲς ἐνιαυτὸν νομάσθη. ἐνομίσθη επενοήθη οι φιλότιμος, φιλόσοφος σε οὐσῶν οὖσα Οχ το ἀκούσας ἀπ' αὐτοῦ πυρισθενές πυρισθένη Πυρισθένη, ἀψευδές. πυρι "Η ἄλλοι τινὲς, ἀριθμὸν ψηφίσαι. ἄλλον τινὰ ἀριθμὸν ψη φίσαι Οὐ γὰρ ᾔδεισαν οἱ Αἰγύπτιοι τότε, ἢ ἄλλοι τινὲς, ἄλλον τινὰ ἀριθμὸν ἐν τῷ ψηφίζειν, Καὶ ἀξία οὖσα. καὶ ἐν ἀξίᾳ οὖσα. (ε) Τιμωρησάμενος. αὐτήν. (Σῶσις. Σώσεις, Σώσης. σθενὲς ἀψευδές πυρισθενής, ἀψευδής. Σύμφυτα δὲ πάντα. ταῦτα, τάδε, (α) βούλες. Θούλης, Βουάχη *, enim temporibus nec Ægyptii, nec alii ulli aliuin ab hoc habuere computandi modum sed revolu tiones hi lunares, illi vero dierum periodos pro an nis enumerabant. Modus vero per duodecim menses supputandi tum demum obtinuit, cum regibus vectigales feri coeperunt mortales. Sol vero, Vul cani lilius, potens fuit et gloriæ cupidus. Qui a quo dam edoctus, feminam quandam Ægyptiam, opibus et dignitate florentem, cum quodam amasio suo adulterii consuetudinem habere, in studiis habuit illam prehendere, quo legem a patre latam præsta ret inviolatam. Certior itaque factus, tempus quo congressuri erant jam instare, delectis militibus stipatus, noctu illam adoritur deprensamque, per absentiam viri cum amasio suo decumbentem, extraxit: et per omnem Ægyptum circumferri jussit, (g), graviter in illam animadvertens. Mœchum vero ipsum morte multavit: quo facto gratiam sibi conciliavit; Ægyptii vero omnes uti castitatem colerent, effecit. De his autem Homerus poeta, more suo, fabulatur, ubi tradit: Solem deprehendisse Venerem cum. Marte noctu cubantem. Per Venerem vero intelligit coeundi libidinem, a Sole rege reprehensam: rem ipsam vero uti a nobis exposita est, Palaephatus sapientissimus chronographus litteris consignavit. Post mortem vero Solis, Vulcani filii, Ægyptiis imperavit Sosis: post hunc regnavit Osiris; Osiri dem excepit Horus: et Horum Thulis. Hic ingenti instructus exercitu, omnem circa regionem, usque ad Oceanum, 25 in potestatem suam redegit. In reditu autem suo per Africam iter faciens, oracu lum superbus adiit; sacrisque peractis, Pythium in hac verba tentavit: «Dic mihi, ignipotens, ve ridice, beate, ætherium cursum qui fectis, quis, ante me, omnia sibi subjicere potuit; aut quis, post me, poterit?. Respondit oraculum: e Primum Deus; deinde Verbum; cumque his Spiritus. Con genita sunt hæc omnia, in unumque flunt; cujus potestas æterna est. Fac cito discedas, mortalis, quem fata manent incerta. Ille vero statim fano Chron. Pascl., Joannes. Chron., Joannes. Chron. Hodius ex Chron., Post omisi cum Chron. 56 Chron. et ms. apud Bentleium epist. p. 11, xν, Οx. De sequenti oraculo vide adnotationem ad Chron. xcvii. Cedrenus alium ab hoc calculum instituit: Chron. Αl. legit annos enim xx cum semisse Soli regnanti tribuit pag. 19, edit. Paris. Omnino le gendum cum Chron. Alex. interim tamen ex Nostro etiam mutuo sup plendum est Chron. Alex. locusque iste ita legen dus licet et in sequentibus etiam mancum est. Leg. Chron. addit Chron. alii verum cum Nostro corrigendum. legendumque, Porro oracu lum sequens habes tum apud Chron. Al., tum apud Cedrenum; licet undique mutilum appareat, uti ex metri ratione constat: quo tamen restituendo non est ut operam prodigamus. Supple sive ex auctoribus citatis; ut sensus verboruus utcunque sit plenus. Sic Chr., alii alii

Ο Αἰγύπτιοι τότε ἢ ἄλλοι τινὲς ἀριθμὸν ψηφίσαι ἀλλ' οἱ μὲν τὰς περιόδους τῆς σελήνης εψήφιζον εἰς ἐνιαυτούς, οἱ δὲ τὰς περιόδους τῶν ἡμερῶν εἰς ἔτη εψήφιζαν. Οἱ γὰρ τῶν ιβ' μηνῶν ἀριθμοὶ μετὰ ταῦτα ἐπενοήθησαν, ἐξότε ἐπωνομάσθη κ τὸ ὑποτελεῖς [26] 24 εἶναι τοὺς ἀνθρώπους τοῖς βασιλεῦσιν. Ὁ δὲ αὐτὸς Ηλιος, ὁ υἱὸς Ηφαίστου, ἦν φιλότιμος σι,δυνατός ὅστις ἐδιδάχθη ὑπό τινος ὡς γυνή τις Αἰγυπτία τῶν ἐν εὐπορίᾳ καὶ ἀξίᾳ οὐσῶν τε παρ' αὐτοῖς ἐρῶν σέ τινος ἐμοιχεύετο ὑπ' αὐτοῦ. Καὶ ἀκούσας σε ὁ Ήλιος εζήτησεν αὐτὴν πιάσαι διὰ τὴν τοῦ πατρὸς αὐτοῦ Ηφαίστου νομοθεσίαν, ἵνα μὴ λυθῇ· καὶ λα δών, στρατιώτας ἐκ τοῦ ἰδίου στρατοῦ, μαθὼν τὸν καιρὸν τῆς μοιχείας αὐτῆς γίνεσθαι νυκτῶν, ἐπιῤῥί ψας αὐτῇ τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς μὴ ὄντος αὐτόθι, εὗρεν αὐτὴν μετὰ ἄλλου καθεύδουσαν τοῦ ἐρωμένου παρ' αὐτῆς. Ηντινα εὐθέως καταγαγὼν ἐπόμπευσεν ἐν πάσῃ τῇ χώρᾳ τῆς Αἰγύπτου τιμωρησάμενος (ε) καὶ γέγονε σωφροσύνη μεγάλη ἐν τῇ γῇ τῆς Αἰγύ πτου· κἀκεῖνον δὲ τὸν μοιχὸν ἀνεῖλε, καὶ εὐχαριστή θη. Περὶ οὗ ἱστορεῖ ποιητικῶς Ομηρος ὁ ποιητής, ὡς Ο Ήλιος, φησίν, ἤλεγξε την Αφροδίτην συμμιγνυ μένην νυκτὸς "Αρεῖ· Αφροδίτην δὲ ἐκάλεσε τὴν ἐπι θυμίαν τῆς πορνείας ἀπὸ τοῦ Ἡλίου βασιλέως έλεγ χθεῖσαν. Τὸ δὲ ἀληθὲς, ὡς προγέγραπται, Παλαίφα τος ὁ σοφώτατος χρονογράφος συνεγράψατο. Μετὰ δὲ τὴν τελευτὴν Ἡλίου βασιλέως, υἱοῦ Ηφαίστου, ἐβασίλευσε τῶν Αἰγυπτίων Σῶσις καὶ μετὰ τὴν βασιλείαν αὐτοῦ ἐβασίλευσεν Όσιρις, καὶ μετὰ Οσιριν ἐβασίλευσεν Ωρος, καὶ μετὰ ἄρον ἐβασίλευσε Θοῦλις ὃς παρέλαβε μετὰ δυνάμεως πολλῆς πᾶσαν τὴν γῆν ἕως τοῦ Ὠκεανοῦ. Καὶ ἐν τῷ υποστρέφειν [27] ἦλθεν ἐπὶ τὴν Αφρικήν χώραν εἰς τὸ μαντεῖον ἐν ὑπερηφανίᾳ· καὶ θυσιάσας ἐπυνθά νετο λέγων· «Φράσον μοι πυρισθενές ", ἀψευ δὲς, μάκαρ, ὁ τὸν αἰθέριον μετεγκλίνων δρόμον, τίς πρὸ τῆς ἐμῆς βασιλείας ηδυνήθη ὑποτάξαι τὰ πάντα, ἢ τίς μετ' ἐμέ;» Καὶ ἐδόθη αὐτῷ χρησμὸς οὗτος Πρῶτα Θεός, μετέπειτα Λόγος καὶ Πνεῦμα σὺν αὐτ τοῖς· σύμφυτα δὲ πάντα καὶ εἰς ἐν ἰόντα, οὗ κράτος αἰώνιον. Ωκέσι ποσὶ βάδιζε, θνητέ, ἄδηλον σε έπου 40 ἢ ἄλλοι τινὲς ἀριθμόν. ἢ ἄλλον τινὰ ἀριθμὸν ἢ ἄλλοι τινὲς ἐνιαυτὸν νομάσθη. ἐνομίσθη επενοήθη οι φιλότιμος, φιλόσοφος σε οὐσῶν οὖσα Οχ το ἀκούσας ἀπ' αὐτοῦ πυρισθενές πυρισθένη Πυρισθένη, ἀψευδές. πυρι "Η ἄλλοι τινὲς, ἀριθμὸν ψηφίσαι. ἄλλον τινὰ ἀριθμὸν ψη φίσαι Οὐ γὰρ ᾔδεισαν οἱ Αἰγύπτιοι τότε, ἢ ἄλλοι τινὲς, ἄλλον τινὰ ἀριθμὸν ἐν τῷ ψηφίζειν, Καὶ ἀξία οὖσα. καὶ ἐν ἀξίᾳ οὖσα. (ε) Τιμωρησάμενος. αὐτήν. (Σῶσις. Σώσεις, Σώσης. σθενὲς ἀψευδές πυρισθενής, ἀψευδής. Σύμφυτα δὲ πάντα. ταῦτα, τάδε, (α) βούλες. Θούλης, Βουάχη *, enim temporibus nec Ægyptii, nec alii ulli aliuin ab hoc habuere computandi modum sed revolu tiones hi lunares, illi vero dierum periodos pro an nis enumerabant. Modus vero per duodecim menses supputandi tum demum obtinuit, cum regibus vectigales feri coeperunt mortales. Sol vero, Vul cani lilius, potens fuit et gloriæ cupidus. Qui a quo dam edoctus, feminam quandam Ægyptiam, opibus et dignitate florentem, cum quodam amasio suo adulterii consuetudinem habere, in studiis habuit illam prehendere, quo legem a patre latam præsta ret inviolatam. Certior itaque factus, tempus quo congressuri erant jam instare, delectis militibus stipatus, noctu illam adoritur deprensamque, per absentiam viri cum amasio suo decumbentem, extraxit: et per omnem Ægyptum circumferri jussit, (g), graviter in illam animadvertens. Mœchum vero ipsum morte multavit: quo facto gratiam sibi conciliavit; Ægyptii vero omnes uti castitatem colerent, effecit. De his autem Homerus poeta, more suo, fabulatur, ubi tradit: Solem deprehendisse Venerem cum. Marte noctu cubantem. Per Venerem vero intelligit coeundi libidinem, a Sole rege reprehensam: rem ipsam vero uti a nobis exposita est, Palaephatus sapientissimus chronographus litteris consignavit. Post mortem vero Solis, Vulcani filii, Ægyptiis imperavit Sosis: post hunc regnavit Osiris; Osiri dem excepit Horus: et Horum Thulis. Hic ingenti instructus exercitu, omnem circa regionem, usque ad Oceanum, 25 in potestatem suam redegit. In reditu autem suo per Africam iter faciens, oracu lum superbus adiit; sacrisque peractis, Pythium in hac verba tentavit: «Dic mihi, ignipotens, ve ridice, beate, ætherium cursum qui fectis, quis, ante me, omnia sibi subjicere potuit; aut quis, post me, poterit?. Respondit oraculum: e Primum Deus; deinde Verbum; cumque his Spiritus. Con genita sunt hæc omnia, in unumque flunt; cujus potestas æterna est. Fac cito discedas, mortalis, quem fata manent incerta. Ille vero statim fano Chron. Pascl., Joannes. Chron., Joannes. Chron. Hodius ex Chron., Post omisi cum Chron. 56 Chron. et ms. apud Bentleium epist. p. 11, xν, Οx. De sequenti oraculo vide adnotationem ad Chron. xcvii. Cedrenus alium ab hoc calculum instituit: Chron. Αl. legit annos enim xx cum semisse Soli regnanti tribuit pag. 19, edit. Paris. Omnino le gendum cum Chron. Alex. interim tamen ex Nostro etiam mutuo sup plendum est Chron. Alex. locusque iste ita legen dus licet et in sequentibus etiam mancum est. Leg. Chron. addit Chron. alii verum cum Nostro corrigendum. legendumque, Porro oracu lum sequens habes tum apud Chron. Al., tum apud Cedrenum; licet undique mutilum appareat, uti ex metri ratione constat: quo tamen restituendo non est ut operam prodigamus. Supple sive ex auctoribus citatis; ut sensus verboruus utcunque sit plenus. Sic Chr., alii alii

διανύων βίον.» Καὶ εὐθέως ἐξελθὼν ἐκ τοῦ μαντείου, συσκευασθεὶς ὑπὸ τῶν ἰδίων [εὐθέως] α· ἐσφάγη ἐν τῇ Ἀφρικῇ. Ταῦτα δὲ τὰ παλαιὰ καὶ ἀρχαῖα βασι λεια τῶν Αἰγυπτίων Μανέθων συνεγράψατο ἐν οἷς συγγράμμασιν αὐτοῦ ἐμφέρεται ἄλλως λέγεσθαι τὰς ἐπωνυμίας τῶν πέντε πλανητῶν ἀστέρων. Τὸν γὰρ λεγόμενον Κρόνον ἀστέρα εκάλουν τὸν Λάμποντα, τὸν δὲ Διὸς τὸν Φαέθοντα, τὸν δὲ Αρεος τὸν Πυρώδη σε, τὸν δὲ Ἀφροδίτης τὸν Κάλλιστον, τὸν δὲ Ἑρμοῦ τὸν Στίλβοντα· ἅτινα μετὰ ταῦτα Σωτάτης δ' ὁ σοφώτατος ἡρμήνευσε. Καὶ λοιπὸν ἐν τοῖς μετὰ ταῦτα χρόνοις ἐβασίλευ σεν Αἰγυπτίων πρῶτος ἐκ τῆς φυλῆς τοῦ Χαμ Σ στρις ὅστις [28] ὁπλισάμενος ἐπολέμησεν Ασσυρίοις, καὶ ὑπέταξεν αὐτοὺς καὶ τοὺς Χαλδαίους καὶ Πέρσας ἕως Βαβυλῶνος. Ομοίως δὲ ὑπέταξε καὶ τὴν Ἀσίαν καὶ τὴν Εὐρώπην πᾶσαν καὶ τὴν Σκυθίαν καὶ τὴν Μυσίαν· καὶ ἐν τῷ ὑποστρέφειν αὐτὸν ἐπὶ τὴν Αἴγυπτον ἐκ τῆς σε χώρας τῆς Σκυ θίας ἐπελέξατο ἀνδρῶν νεανίσκων πολεμιστών χιλιά δας ιε'· οὔστινας μετανάστας ποιήσας ἐκέλευσεν αὐτοὺς οἰκεῖν ἐν Περσίδι, δόσας αὐτοῖς χώραν ἐκεῖ οἵαν αὐτοὶ ἐπελέξαντο. Καὶ ἔμειναν ἐν Περσίδι οἱ αὐτοὶ Σκύθαι ἐξ ἐκείνου ἕως τῆς νῦν· οἵτινες ἐκλή θησαν ἀπὸ 89 τῶν Περσῶν Πάρθοι (ί), ὅ ἐστιν έρμης νευόμενον Περσικῇ διαλέκτῳ Σκύθαι οἱ καὶ τὴν φορεσίαν, καὶ τὴν λαλιὰν, καὶ [29] τοὺς νόμους Σκυτ θῶν ἔχουσιν ἕως τῆς νῦν, καὶ εἰσὶ μαχιμώτατοι ἐν πολέμοις, καθώς Ηρόδοτος ὁ σοφώτατος συνεγρά ψατο Ἐν τοῖς χρόνοις τῆς βασιλείας τοῦ προειρημένου Σύστρου ἦν Ἑρμῆς ὁ Τρισμέγιστος ὁ Αἰγύπτιος, ἀνὴρ φοβερὸς ἐν σοφίᾳ· ὃς ἔφρασε τρεῖς μεγίστας σε εὐθέως 20 Β. " πυρώδη πυρόην ΟΣ. * Σωτάτης. Σωτάδης σε της. τὸν Οχ. οἱ ἀπὸ ὑπὸ Ἐκ τῆς φυλῆς τοῦ Χάμ Σῶστρις. Σέσωστρις, Σέσωστρις, ὃς ἅπασαν ἐχειρώσατο τὴν Ασίαν ἐν ἐνιαυτοῖς θ', καὶ τῆς Εὐα ρώπης τὸ μέχρι Θράκης, πανταχόσε μνημόσυνα εγεί ρας τῆς τῶν ἐθνῶν κατασχέσεως· ἐπὶ μὲν τοῖς ναίοις, ἀνδρῶν, ἐπὶ δὲ τοῖς ἀγεννέσι, γυναικών μόρια ταῖς στήλαις εγχαράττων. γεν έδοσα, δόω, ὀρθογραφικών, ω δῶσας. Καὶ τὴν Εὐρώπην πᾶσαν. 194: Ὁ δὲ Αύγουστος Οκταβιανός, παρελθὼν τὴν Εὐρώπην πᾶσαν, ἐπέρασεν ἀπὸ τοῦ Δόσας αὐτοῖς γ. Βυζαντίου 307: Ὁ δὲ αὐτὸς Κωνσταντίνος ἔμεινε Βασιλεύων ἐν Κωνσταντινουπόλει, ἀφελόμενος αὐτὴν ἀπὸ τῆς Εὐρώπης επαρχίας Καθώς Ηρόδοτος ὁ σοφώτατος συνεγρά ψατο. apικά Ἐν τοῖς χρόνοις τῆς βασιλείας τοῦ προειρη μένου Σώστρου ἦν Ἑρμῆς. ε. τ. χ. τῆς βασιλείας Σέσωστρις, δς ήν Ἑρμῆς, ε. τ. χ. τῆς βασ. Σεσωστριδος, ἦν Ἑρμῆς. Μετανάστας. μεταναστάς, μεταναστάσα:. Πάρθοι. παρθίδιος, (;) Σκύθαι. Σκύθες. egressus, per insidias interemptus est a suis in Africa. Hæc autem de regibus Ægypti antiquissima monumenta Manetho tradidit: cujus etiam ex scriptis apparet aliter olim appellatos fuisse quin que planetas. Quem enim alii Saturnum, illi Lam. pontem nominabant: Jovem, Phaethontem: Mars. Lem, Pyroem: Venerem, Callistum: et Mercurium, Stilbentem: quæ nomina post temporis sapien tissimus Sotates exposuit. Posteris autem temporibus regnavit ad Ægyptum, ex Chami Aliis, primum Sostris. Hic expeditionem in Assyrios adornavit; quibus etiam, una cum Chaldaeis Persisque, Babylonem usque, in potesta tem suam redactis; Asiam quoque et Europam ominem, Scythiam etiam Mysiamque 26 subegit. Reversurus autem a Scythis in Ægyptum, selegit ex flore juventutis eorum quindecim millia: quos in Persidem translatos, sedes ibi figere jussit; data eis, quam ipsi delegissent, regione. Exinde vero ad hoc usque tempus Scythæ Persidem habi tarunt: qui a Persis etiain Parthi dicti sunt: quod lingua Persica Scythæ sonat. Retinuerunt autem aulhuc Parthi isti vestitum, linguam legesque Soy tharum; et in bello fortissimi sunt: sicuti scri plum reliquit sapientissimus Herodotus. (j) In diebus autera supradicti regis Sostris, floruit Mercurius Trismegistus, Ægyptius, vir eruditionis stupendæ, qui pronuntiavit, Dei creatoris ineffabile G om. Chron. et Cedrenus p. Chron. Larcher ad Herod. vol. 1, p. 402; frustra. Scr. ut omnes alii habent. aped Herodotum lib. n Vid. Euseb. Scaliger. bic habemus, tanquam ab aor. 1 verbi inu sitati, fornatum: licet, per scribi debuerit, Verumn, lector, hujus farinæ vocabula quamplurima in hoc auctore tìbt occurrent. Europa apud auctorem nostrum, pro Græcia regionibusque adjacentibus frequenter usurpatur. Ita infra in Augusti Vita, p. Participium barbarum Εuropam totam prætervectus, id est Græciam, Byzantium appulit. Et deinde in Con stantino, p. ubi Europam provi ciam tantum facit: atque in loquendi more fre quentissimum ubique habebis. Europe vero partes occidentaliores, Italiæ nomine indigitat; uti infe rius suo loco demonstrabitur. Sesostrim vero (qui Nostro Sostris corrupte dictus est) omnes hasce regiones ix annorum spatio in potestatem suam redegisse asserit Africanus, ex Manethone de Ægypt. Dynast.; qui etiam eum ex populis hisce, generosioribus, virtutis, ignobilioribus vero, infa miæ notam inussisse testatur; ubique per regiones borum mulieribus, illorum vero virilibns puden dis insculptas columnas erigendo. Eadem habes De rebus hisce we verbum quidem Herodotum. Sostris, hic Sesostris ab aliis omnibus, uti supra monuimus, appellatur lapsus et interim Chr. Al. interpres, ubi Sesostrin hunc eumdem facit cum Mercurio Trismegisto. Scilicet fraudem ei facere potuisset codex vitiosus, gui pro verbis hisce forte habere debuisset, Chron. pro quo Duiresnius in sna editione reposuit Chron. corrupte in Du fresnii versione Parthidis. Chron. mendose

διανύων βίον.» Καὶ εὐθέως ἐξελθὼν ἐκ τοῦ μαντείου, συσκευασθεὶς ὑπὸ τῶν ἰδίων [εὐθέως] α· ἐσφάγη ἐν τῇ Ἀφρικῇ. Ταῦτα δὲ τὰ παλαιὰ καὶ ἀρχαῖα βασι λεια τῶν Αἰγυπτίων Μανέθων συνεγράψατο ἐν οἷς συγγράμμασιν αὐτοῦ ἐμφέρεται ἄλλως λέγεσθαι τὰς ἐπωνυμίας τῶν πέντε πλανητῶν ἀστέρων. Τὸν γὰρ λεγόμενον Κρόνον ἀστέρα εκάλουν τὸν Λάμποντα, τὸν δὲ Διὸς τὸν Φαέθοντα, τὸν δὲ Αρεος τὸν Πυρώδη σε, τὸν δὲ Ἀφροδίτης τὸν Κάλλιστον, τὸν δὲ Ἑρμοῦ τὸν Στίλβοντα· ἅτινα μετὰ ταῦτα Σωτάτης δ' ὁ σοφώτατος ἡρμήνευσε. Καὶ λοιπὸν ἐν τοῖς μετὰ ταῦτα χρόνοις ἐβασίλευ σεν Αἰγυπτίων πρῶτος ἐκ τῆς φυλῆς τοῦ Χαμ Σ στρις ὅστις [28] ὁπλισάμενος ἐπολέμησεν Ασσυρίοις, καὶ ὑπέταξεν αὐτοὺς καὶ τοὺς Χαλδαίους καὶ Πέρσας ἕως Βαβυλῶνος. Ομοίως δὲ ὑπέταξε καὶ τὴν Ἀσίαν καὶ τὴν Εὐρώπην πᾶσαν καὶ τὴν Σκυθίαν καὶ τὴν Μυσίαν· καὶ ἐν τῷ ὑποστρέφειν αὐτὸν ἐπὶ τὴν Αἴγυπτον ἐκ τῆς σε χώρας τῆς Σκυ θίας ἐπελέξατο ἀνδρῶν νεανίσκων πολεμιστών χιλιά δας ιε'· οὔστινας μετανάστας ποιήσας ἐκέλευσεν αὐτοὺς οἰκεῖν ἐν Περσίδι, δόσας αὐτοῖς χώραν ἐκεῖ οἵαν αὐτοὶ ἐπελέξαντο. Καὶ ἔμειναν ἐν Περσίδι οἱ αὐτοὶ Σκύθαι ἐξ ἐκείνου ἕως τῆς νῦν· οἵτινες ἐκλή θησαν ἀπὸ 89 τῶν Περσῶν Πάρθοι (ί), ὅ ἐστιν έρμης νευόμενον Περσικῇ διαλέκτῳ Σκύθαι οἱ καὶ τὴν φορεσίαν, καὶ τὴν λαλιὰν, καὶ [29] τοὺς νόμους Σκυτ θῶν ἔχουσιν ἕως τῆς νῦν, καὶ εἰσὶ μαχιμώτατοι ἐν πολέμοις, καθώς Ηρόδοτος ὁ σοφώτατος συνεγρά ψατο Ἐν τοῖς χρόνοις τῆς βασιλείας τοῦ προειρημένου Σύστρου ἦν Ἑρμῆς ὁ Τρισμέγιστος ὁ Αἰγύπτιος, ἀνὴρ φοβερὸς ἐν σοφίᾳ· ὃς ἔφρασε τρεῖς μεγίστας σε εὐθέως 20 Β. " πυρώδη πυρόην ΟΣ. * Σωτάτης. Σωτάδης σε της. τὸν Οχ. οἱ ἀπὸ ὑπὸ Ἐκ τῆς φυλῆς τοῦ Χάμ Σῶστρις. Σέσωστρις, Σέσωστρις, ὃς ἅπασαν ἐχειρώσατο τὴν Ασίαν ἐν ἐνιαυτοῖς θ', καὶ τῆς Εὐα ρώπης τὸ μέχρι Θράκης, πανταχόσε μνημόσυνα εγεί ρας τῆς τῶν ἐθνῶν κατασχέσεως· ἐπὶ μὲν τοῖς ναίοις, ἀνδρῶν, ἐπὶ δὲ τοῖς ἀγεννέσι, γυναικών μόρια ταῖς στήλαις εγχαράττων. γεν έδοσα, δόω, ὀρθογραφικών, ω δῶσας. Καὶ τὴν Εὐρώπην πᾶσαν. 194: Ὁ δὲ Αύγουστος Οκταβιανός, παρελθὼν τὴν Εὐρώπην πᾶσαν, ἐπέρασεν ἀπὸ τοῦ Δόσας αὐτοῖς γ. Βυζαντίου 307: Ὁ δὲ αὐτὸς Κωνσταντίνος ἔμεινε Βασιλεύων ἐν Κωνσταντινουπόλει, ἀφελόμενος αὐτὴν ἀπὸ τῆς Εὐρώπης επαρχίας Καθώς Ηρόδοτος ὁ σοφώτατος συνεγρά ψατο. apικά Ἐν τοῖς χρόνοις τῆς βασιλείας τοῦ προειρη μένου Σώστρου ἦν Ἑρμῆς. ε. τ. χ. τῆς βασιλείας Σέσωστρις, δς ήν Ἑρμῆς, ε. τ. χ. τῆς βασ. Σεσωστριδος, ἦν Ἑρμῆς. Μετανάστας. μεταναστάς, μεταναστάσα:. Πάρθοι. παρθίδιος, (;) Σκύθαι. Σκύθες. egressus, per insidias interemptus est a suis in Africa. Hæc autem de regibus Ægypti antiquissima monumenta Manetho tradidit: cujus etiam ex scriptis apparet aliter olim appellatos fuisse quin que planetas. Quem enim alii Saturnum, illi Lam. pontem nominabant: Jovem, Phaethontem: Mars. Lem, Pyroem: Venerem, Callistum: et Mercurium, Stilbentem: quæ nomina post temporis sapien tissimus Sotates exposuit. Posteris autem temporibus regnavit ad Ægyptum, ex Chami Aliis, primum Sostris. Hic expeditionem in Assyrios adornavit; quibus etiam, una cum Chaldaeis Persisque, Babylonem usque, in potesta tem suam redactis; Asiam quoque et Europam ominem, Scythiam etiam Mysiamque 26 subegit. Reversurus autem a Scythis in Ægyptum, selegit ex flore juventutis eorum quindecim millia: quos in Persidem translatos, sedes ibi figere jussit; data eis, quam ipsi delegissent, regione. Exinde vero ad hoc usque tempus Scythæ Persidem habi tarunt: qui a Persis etiain Parthi dicti sunt: quod lingua Persica Scythæ sonat. Retinuerunt autem aulhuc Parthi isti vestitum, linguam legesque Soy tharum; et in bello fortissimi sunt: sicuti scri plum reliquit sapientissimus Herodotus. (j) In diebus autera supradicti regis Sostris, floruit Mercurius Trismegistus, Ægyptius, vir eruditionis stupendæ, qui pronuntiavit, Dei creatoris ineffabile G om. Chron. et Cedrenus p. Chron. Larcher ad Herod. vol. 1, p. 402; frustra. Scr. ut omnes alii habent. aped Herodotum lib. n Vid. Euseb. Scaliger. bic habemus, tanquam ab aor. 1 verbi inu sitati, fornatum: licet, per scribi debuerit, Verumn, lector, hujus farinæ vocabula quamplurima in hoc auctore tìbt occurrent. Europa apud auctorem nostrum, pro Græcia regionibusque adjacentibus frequenter usurpatur. Ita infra in Augusti Vita, p. Participium barbarum Εuropam totam prætervectus, id est Græciam, Byzantium appulit. Et deinde in Con stantino, p. ubi Europam provi ciam tantum facit: atque in loquendi more fre quentissimum ubique habebis. Europe vero partes occidentaliores, Italiæ nomine indigitat; uti infe rius suo loco demonstrabitur. Sesostrim vero (qui Nostro Sostris corrupte dictus est) omnes hasce regiones ix annorum spatio in potestatem suam redegisse asserit Africanus, ex Manethone de Ægypt. Dynast.; qui etiam eum ex populis hisce, generosioribus, virtutis, ignobilioribus vero, infa miæ notam inussisse testatur; ubique per regiones borum mulieribus, illorum vero virilibns puden dis insculptas columnas erigendo. Eadem habes De rebus hisce we verbum quidem Herodotum. Sostris, hic Sesostris ab aliis omnibus, uti supra monuimus, appellatur lapsus et interim Chr. Al. interpres, ubi Sesostrin hunc eumdem facit cum Mercurio Trismegisto. Scilicet fraudem ei facere potuisset codex vitiosus, gui pro verbis hisce forte habere debuisset, Chron. pro quo Duiresnius in sna editione reposuit Chron. corrupte in Du fresnii versione Parthidis. Chron. mendose

ὑποστάσεις εἶναι τὸ τοῦ ἀῤῥήτου καὶ δημιουργοῦ " όνομα, μίαν δὲ θεότητα εἶπε· διὸ καὶ ἐκλήθη ἀπὸ τῶν Αἰγυπτίων Τρισμέγιστος Ἑρμῆς. Ἐμφέρεται γὰρ ἐν διαφόροις αὐτοῦ λόγοις πρὸς Ἀσκληπιὸν οι εἰρηκὼς περὶ θεοῦ φύσεως ταῦτα. «Εἰ μὴ πρόνοιά τις ἦν τοῦ πάντων Κυρίου ὥστε μοι σε τὸν λόγον τοῦ τον ἀποκαλύψαι, οὐδὲ ὑμᾶς τοιοῦτος έρως κατείχεν, Ένα περὶ τούτου ζητήσαιτε ε1· οὐ γὰρ ἐφικτόν ἐστιν εἰς ἀμυήτους τοιαῦτα μυστήρια παρέχεσθαι, ἀλλὰ τῷ καὶ ἀκούσατε. Εν μόνον σε ἐστὶ τὸ “Φῶς ναερὸν πρὸ Φωτός νοεροῦ· καὶ ἦν σ' ἀεὶ Νοῦς Νοός φωτεινός 68, καὶ οὐδὲν ἕτερον ἦν ἢ σε ἡ τούτου ενό της ἀεὶ ἐν αὐτῷ 1 ὤν, ἀεὶ τῷ [30] αὐτοῦ 11 Νο καὶ Φωτὶ καὶ Πνεύματι πάντα περιέχει. Εκτός τού του οὐ θεὸς, οὐκ ἄγγελος, οὐ δαίμων, οὐκ οὐσία τις ἄλλη· πάντων γὰρ Κύριος καὶ Θεὸς, καὶ πάντα ὑπ᾿ αὐτὸν καὶ ἐν αὐτῷ ἐστιν. Ο γὰρ λόγος αὐτοῦ προ ελθὼν παντέλειος ὢν καὶ γόνιμος καὶ δημιουργός, ἐν γονίμῳ φύσει πεσών, ἐν γονίμῳ ὕδατι, ἔγκυον τὸ ὕδωρ ἐποίησε.» Καὶ ταῦτα εἰρηκώς ηύξατο λέγων Ορκίζω σε ", οὐρανέ, Θεοῦ μεγάλου σοφὸν ἔργον, Όλαος ἔσο· ὁρκίζω σε, Φωνὴ Πατρός, ἣν ἐφθέγξατο πρώτην, ἡνίκα κόσμον ἅπαντα ἐστηρίξατο βουλῇ Φωνὴν Πατρὸς, ἣν ἐφθέγξατο πρώτην, τὸν μονογενῆ Λόγον αὐτοῦ 18.» Ταῦτα δὲ καὶ ἐν τοῖς κατὰ Ἰουλια νοῦ τοῦ βασιλέως ὑπὸ τοῦ ὁσιωτάτου Κυρίλλου συν αχθεῖσιν ἐμφέρεται, ὅτι καὶ ὁ Τρισμέγιστος Ερμής ἀγνοῶν τὸ μέλλον Τριάδα ὁμοούσιον ὡμολόγησεν. Ὁ δὲ Σῶστρις βασιλεὺς μετὰ τὴν νίκην καταλαβών τὴν Αἴγυπτον τελευτῇ· καὶ ἐβασίλευσε μετ' αὐτὸν τῆς τῶν Αἰγυπτίων χώρας Φαραώ (κ), ὁ καὶ Μαραχώ καλούμενος· καὶ ἐκ τοῦ αὐτοῦ γένους ἐβασίλευσαν Αἰγυπτίων οἱ λοιποί. δημιουργού] Θεοῦ οι Ασκλήπιον 112 Α. " μοι] με σε ζητήσετε (χ. ζητήσητε ζητήσητε, ζητήσεται εἰς ἐ ἐν μόνον Ἑρμῆς. σε ἐστὶ τό. ἦν " ἦν ἐστὶν 68 φωτεινός φωτινός (π. ή ή το ἑαυτῷ αὐτῷ τῷ ἑαυτοῦ οι τῷ αὐτῷ Οκ., ἐν τῷ αὐτῷ Οὐρανὸν ὁρκίζω σε θ. μ. σοφὸν ἔργον, αὐδὴν ὁρκίζω σε πατρός, τὴν φθέγξατο πρῶτον, ἡνίκα κ. ά. ἐαῖς στη ρίξατο βουλαίς, ἦν φθ. πρώτην αὐτοῦ, φησί Αμυήτους τοιαῦτα μυστήρια παρέχεσθαι. εἰς ἀμυήτους τοιαῦτα μ. π. Φαραώ, ὁ καὶ Μαραχών καλούμενος. ὁ καὶ Ναχωρ καλ. δ καὶ Καραχὼ καλ. ὁ καὶ Ναρεχὼ καλ. ὁ καὶ Ναραχώ. Φαραώ, δς καὶ Νεχαώθ κατ' Αἰγυπτίους ὠνομάσθη. Ναραχὼ Ναρεχω νει Ναχωρ Νεχαώθ. Ναραχώ Καραχὼ Ναχωρ Νε Η τούτου ἑνότης]. ἢ τούτου ἐνότης, ή ή τούτου ἐνότης. χαώθ. νι, Νεχαώς Νεχίας Νεχείας Νεχώθ. τῷ Ναχωρ Νεχαώθ, Ναραχώ δεν Ναρεχώ Φαραώ Νεχαώ nomen tres esse maximas personas, Deitatem vero nempe quod Mercurius Trismegistus futuri licet sus sit. unam. Unde et ab Ægyptiis, Mercurius Trisme gistus, id est, ter maximus appellatus est. Invenitur enim in variis ejus scriptis ad Æsculapium, de Dei natura verba faciens, in hunc modum: «Si non daretur providentia Numinis omnia gubernantis, per quam hoc ipsum nibi revelatum esset, non utique tantus vos ardor incessisset de hoc quæ rendi. Neque possibile est profanos hujusmodi pro ferre mysteria: sed mentem advertite. Una tantum est Lux intelligens, ante Lucem intelligentem; et semper erat 27 Mens Mentis lucida: et nihil aliud erat, quam hujus unitas, in seipso semper exsistens, eademque semper Mente, Luce, ac Spiritu omnia comprehendens. Extra hanc, nec Deus, nec ange lus, nec dæmon, nec ǝlia aliqua essentia. Omnium enim Dominus et Deus est; et omnia sub ipso et in ipso sunt. Ejus enim Verbum, quod ab ipso prodiit, undique perfectum cum esset, et in fecunda natura opifex; in genitalem incidens undam, fecun dam undam effecit. > His ita dictis, in bæc verba precatus est: ‹ Adjuro te, cœlum, magni Naminis sapiens opifcium, propitiare. Adjuro te, Vocem illam Patris, quam tum primum effatus est, cum mundum universum consilio suo stabilivit: Vocem Patris, quam primam edidit, Verbum suum unige nitum. › Afferuntur vero ista a sanctissimo Cyrillo, in scriptis suis adversus Julianum imperatorem ignarus, unam tamen Trinitatis essentiam profes Porro rex Sostris, post victoriam partam, rever sus in Egyptum, fato concessit. Post quem, Ægypti regnum obtinuit Pharaoh, qui et Maracho: ex quo oriandi sunt succedanei Ægyptiorum reges. Adde cum Chron. et Cedreno. Οx. hic et Sic et Chron., Cyrillus c. Julianum I, p. 35 ed. Spanh. Cyr. Chronici cod. Valic. Chron. mendose. " addidi ex Cyrillo et Chron. præcedenti bus jungit Chron., omn. Cedrenus et Suidas v. Cyrillus p. 35 A, Chron., Cedre nus. Suidas. Cyrillus. Cli, Addidi ex Chron. et Cedreno, om. Cyrillus, Suidas. Cyrillus, Οx., Chron., Cedrenus. 11 Cyrillus Cedrenus, Chron. 18 Jusjurandum cæteris emendatius scribunt Justinus Cohort. xv, 78. et qui Cyrillus. Quæ apud Malalam corrupta et interpolata sunt, repetuntur pleraque ab Chron., Cedreno, Suida. 18 adde ex Cyrillo, p. 33 B, omissum etiam. in Chron. Chr. Al. Ceterumn men dosus penitus est locus iste, adeoque ex ipso Cy rillo, unde hæc omnia, cum Nostro desumpserunt Chron. 30. Antiochenus ms. (adnotante Dufresnio) Eusebius Scaligera nus Chr. lib. 1, et Cedrenus Georgius Hamartokis ms. Theo philus Antioch. ad Autolycum lib. 1. Difficile dictu quænam verior sit lectio, utrum seu seu Maleliana enim et Joannis Antiocheni procul dubio falsa est. Magis placet seu Suidas, Cedrenus, Chr. Alex. auctor, restituendus. Scr. vel, si mavis, cum Cedreno, Sic enim apud Josephum De bell. Jud. lib.. c. 26, Pharaonem illum qui Abrahami uxorem Saram subripuit, et idem omnino videtur cum illo quem designant auctores citati, cognominatum fuisse perlibetur. In Græco codice quo usus est Josephi interpres, scribebatur vel ; in aliis exemplaribus legitur Sic in serie Egypt. regum occurrunt alia nomina quæ propius seu quam nomini accedunt. S. Script. Apud Manethonem (in Syucello" p. 75,

σθω. Καὶ ἐν δράματι χρηματισθέντες εἶδον δάμαλιν, λέγουσαν αὐτοῖς ἀνθρωπίνῃ φωνῇ ὅτι Ἐνταῦθά εἰμι ἐγὼ ἡ Ἰώ. Καὶ διυπνισθέντες, τὴν τοῦ δράματος δύναμιν θαυμάζοντες ἔμειναν. Καὶ λογισάμενοι [33] ὅτι ἐν τῷ ὄρει αὐτῷ κεῖται ἡ Ἰώ, κτίσαντες αὐτῇ ἱερὸν ᾤχησαν οι ἐκεῖ εἰς τὸ Σίλπιον δρος, κτί σαντες καὶ πόλιν ἑαυτοῖς, ἣν ἐκάλεσαν Ἰώπολιν 43. τινες ἐκλήθησαν παρὰ τοῖς αὐτοῖς Σύροις Ἰωνίται ἕως τῆς νῦν. Οἱ οὖν Σύροι Αντιοχεῖς ἐξ ἐκείνου τοῦ χρόνου ἀφ' οὗ οἱ ᾿Αργεῖοι ἐλθόντες ἐζήτησαν τὴν Ἰώ, ποιοῦσιν οὖν τὴν μνήμην, κρούοντες τῷ καιρῷ αὐτῷ κατ᾽ ἔτος εἰς τοὺς οἴκους τῶν Ἑλλήνων ἕως ἄρτι. Διὰ τοῦτο δὲ οἱ ᾿Αργεῖοι ἔμειναν αὐτοὶ σὲ ἐκεῖ εἰς τὴν Συρίαν, ἐπειδὴ ἐκελεύσθησαν ἀπολυόμενοι ἀπὸ τῆς ᾿Αργείων χώρας ὑπὸ τοῦ Ἰνάχου βασιλέως, τοῦ πατρὸς τῆς Ἰω, ὅτι «Εἰ μὴ ἀγάγητε τὴν θυγα τέρα μου Ἰω, μὴ ὑποστρέψητε ἐπὶ τὴν ᾿Αργείων χώραν.» Εκτισαν οὖν ἐκεῖ οἱ αὐτοὶ Ἰωνίται ἱερὸν Κρόνου (ο) εἰς τὸ Σίλπιον ὄρος. ε. Ἡ δὲ Λιβύη, ή θυγάτηρ τῆς Ἰὼ καὶ τοῦ Πίκου τοῦ καὶ Διὸς, ἐγαμήθη τινὶ ὀνόματι Ποσειδώνι ἐξ ὧν ἐτέχθησαν ὁ ᾿Αγήνωρ καὶ Βῆλος καὶ Ἐνυά λιος παιδες τρεῖς. Ο δὲ 'Αγήνωρ καὶ Βήλος κατέλαβον τὴν Συρίαν καὶ αὐτοὶ εἰς ἀναζήτησιν τῆς Ἰοῦς (ε), εἰ ἔτι ζῇ, καὶ τῶν ἀδελφῶν αὐτῆς, εἴπερ εἰσίν· ἦσαν γὰρ αὐτῶν συγγενεί; Καὶ μη δένα εὑρηκότες, ὑπέστρεψαν· καὶ ὁ μὲν Βῆλος ἐπὶ τὴν Αἴγυπτον ἀπῆλθε, κἀκεῖ γαμήσας τὴν Σίδα " ἔσχεν [34] υἱοὺς δύο Αἴγυπτον καὶ Δαναόν. Ὁ δὲ 'Αγήνωρ ἐπὶ τὴν Φοινίκην ἐλθὼν ἠγάγετο τὴν Τυρώ (α) στ· καὶ κτίζει πόλιν, ἣν ἐκάλεσε Τύρον, εἰς ὄνομα τῆς ἑαυτοῦ γαμετῆς. Ἐβασίλευσεν οὖν ἐκεῖ, καὶ ἔσχεν υἱοὺς ἐκ τῆς Τυρώ, τὸν Κάδμον (τ), καὶ τὸν Φοίνικα καὶ τὸν Σύρον, καὶ τὸν Κίλικα, καὶ θυγατέρα, ἣν ἐκάλεσεν Εὐρώπην. Καὶ βασιλεύει ὁ Αγήνωρ τῶν μερῶν ἐκείνων ἔτη ξγ'. Τὴν δὲ Εὐρώ την οἱ ποιηταὶ ἐξέθεντο θυγατέρα εἶναι τοῦ Φοίνικος, τοῦ υἱοῦ ᾿Αγήνορος βασιλέως, μὴ ὁμοφωνήσαντες τοῖς χρονογράφοις Επιρρίψας δὲ τῇ πόλει 81 ᾤχεσαν Οχ. 6ο Ιώπολιν Ἰόπολιν Οχ. 88 αὐτοὶ αὐτοῖς Οχ. τῆς τῶν ὑπ. εἴπερ εἰσίν. εἰ περίεισιν. το Σίδα. Σίδαν οι Τυρώ Οχ. Το πρότερον τοὺς θνήσκοντας εἰς γῆν τὴν ἀλλο [τρίαν Αποδημοῦντες οἱ αὐτῶν τρισσάκις ἀνεκάλουν. Ὣς "Ομηρος ἐδίδαξε βίβλῳ τῆς Ὀδυσσείας. Ησαν γὰρ αὐτῶν συγγενεῖς. ; ἦσαν γὰρ αὐτῷ συγγενείς, Καὶ ἔσχεν υἱοὺς ἐκ τῆς Τυρῶν, τὸν Κάδμον καὶ τὸν Φοίνικα, καὶ ἔσχεν υἱὸν ἐκ τῆς Τυρώ, τὸν Κάδμον τὸν Φοίνικα, (η) Σίλπιον. Σήπιον, (ο) Κρόνου. Κρονίωνος. Ποσειδώνι. Σιδόνῃ. Βήλος. Βήλ. (η) Ενυάλιος, (ε) Τῆς Ἰούς. τῆς Ἰω. Μὴ ὁμοφωνήσαντες τοῖς χρονογράφοις. φωνήσαντες τ. χρ., Περὶ ἀπίστων, Επιω Τυρῷ. (ο) Τὸν Κάδμον. sum lo. somno vero excitati, vimque visionis (n) secum reputantes, omnino censuerunt, cam in monte Silpio sepultam jacere. Exstructó igitur ibi fano, sedes illic posuere; urbemque condiderunt, quam Iopolim nominarunt: unde et ipsi a Syris, ad hunc usque diem, louitæ vocantur. Syri autem Antiocheni, ex eo tempore quo illuc advenerunt Argivi, lo- quæritantes, in perpetuam rei memo riam, ritu anniversario, domos Græcorum pulsant, in hunc usque diem. Quod autem Argivi illic in Syria sedes suas posuerint, in causa fuit rex Ina chus, pater lus; 30 qui eis in mandala dederat, ex Argis soluturis, uti, nonnisi lo filia inventa, in Argivorum terras reverterentur. Itaque etiam con diderunt ibi lonitæ templum Saturno, in monte Silpio. (p) (r), Libya autem, Pici Jovis et lus filia, Neptuno cui dam nupta, tres ei filios peperit, quibus nomina, Agenor, Belus, et Enyalius: ex quibus Agenor et Belus in Syriam profecti sunt, exploraturi an in vivis adhuc esset lo, cum fratribus ejus; et qui illis sanguine conjuncti essent. Nemine autem in vento, redierunt: et quidem Belus in Ægyptum profectus, in uxorem accepit sibi Sidam, ex qua duos suscepit filios, Ægyptum et Danaum. Agenor vero Phœniciam se recipiens, Tyro uxorem duxit a cujus nomine, civitatem ibi a se exstructam, Ty rum vocavit. Ubi et imperium tenens ex Tyro filios suscepit Cadmum, Phonicem, Syrum et Cilicem filiamque unicam, cui Europæ nomen indidit. Regnavit autem Agenor in regionibus iis per an nos Lxui. Poetæ vero Europam Phoenicis, Agenoris filii, fliam faciunt, a chronologis dissentientes. Taurus autem, rex Cretæ, Tyrum invasit; com missoque navali prælio, urbem cepit, ad vesperam qua spoliata, captivos inde abduxit plurimos; inter Chron., Ch. cum Chron., Chron., 8 Forte præstal Chron. et Hamartolus ms. apud Hodium. suscepit Cadmum illum Phanicem: quem etiam er Corrige Chr. Alex. legit enin men dose. Chr. Alex. legit, etc., ac si Cadmus ac Phoenix idem essent: atque hunc sen sum secutus est interpres hæc vertendo, ex Tyro Chron. sic inferius. Chron. Hanart. nis. (g) llamart. ms. ab llamartolo omittitur. Chron. rorem prosequitur in sequentibus, ubi Europam Cadmi Phoenicis filiam esse vult, contra Gr. codicis fidem. Cæterum mendosum utcunque esse hune locum, tum ex Nostro, tumn ex Clir. Alex. pagina sequente satis patet. Πe rum corrigendum Chr. Alex., ubi habes, xal &µo sensu plane nullo. Interim non satis video quos tandem poetas auctor hic nobis innuit. Palaephatus quidem, pain Phoenicis filiam facit; poeta, quod sciam, nullus. Aúo. De Ægypto tantum meminit Hamar tolus. Sic Hamart. Hunc omittit llamart., tres tan tum Agenoris Glios recenscns.

λεσαν 'Ρωμαῖστὶ τόγαν· ἥντινα και ὕπατοι Ρω μαίων ἕως τῆς νῦν φοροῦσι. Νουμμᾶς δὲ ὁ καὶ Πομ πήλιος ', βασιλεύσας Ῥωμαίων μετὰ τὸν Ῥῶμον καὶ τὸν Ῥῆμον, δεξάμενος πρεσβευτὰς ἐκ τῆς χώ ρας τῶν λεγομένων Πελασγών, φοροῦντας χλαμύδας ἐχούσας ταβλία ῥούσεα καθάπερ οἱ ἀπὸ τῆς τῶν Ισαύρων χώρας, καὶ τερφθεὶς τοῦ σχήματος, πρώ τος ἐν τῇ Ῥώμῃ ἐπενόησε χλαμύδας φορεῖσθαι, τὰς μὲν βασιλικάς πορφυρᾶς, ἐχούσας τα λία χρυσά, τὰς δὲ τῶν συγκλητικῶν αὐτοῦ καὶ τῶν ἐν ἀξίαις καὶ στρατείαις χλαμύδας ἐχούσας σήμαντρον τῆς βασι λικῆς φορεσίας τα βλία πορφυρά, δηλοῦντα ἀξίαν 'Ρωμαϊκής πολιτείας καὶ ὑποταγὴν, κελεύσας * μη δένα [39] συγχωρεῖσθαι εἰσελθεῖν εἰς τὸ παλάτιον πρὸς αὐτὸν δίχα τοῦ σχήματος τῆς αὐτῆς χλαμύδος, καὶ οὐ συνεχώρουν τινὰ εἰσελθεῖν οἱ φυλάττοντες τὸ παλάτιον, εἰ μὴ ἐφόρει χλαμύδα ἔχουσαν φιλοτιμίαν βασιλικῆς ἐσθῆτος, καθὼς ὁ σοφώτατος Τραγκύλω λος 'Ρωμαίων ἱστορικὸς, ταῦτα συνεγράψατο. Ὁ δὲ Σύρος ὁ υἱὸς τοῦ ᾿Αγήνορος, ἀνὴρ ἐγένετο σοφός, ὃς συνεγράψατο Φοινικικοῖς γράμ μασι τὴν ἀριθμητικὴν φιλοσοφίαν· ὑπέθετο δὲ ἀσω μάτους εἶναι ἀρχὰς, καὶ σώματα μεταβάλλεσθαι καὶ τὰς ψυχὰς εἰς ἀλλογενῆ ζῶα. Οὗτος πρῶτος ἐξέθετο ταῦτα, ὡς Κλήμιος ὁ σοφώτατος συνεγράψατο. Ἐν τοῖς χρόνοις τούτοις ἐγένετο Φάλεκ, υἱὸς Εβερ, ἀνὴρ θεοσεβὴς καὶ σοφὸς, ζήσας ἔτη τλθ', περὶ οὗ Μωσῆς ὁ ὁ προφήτης συνεγράψατο. Ἔστιν οὖν ἀπὸ ᾿Αδὰμ ἕως τοῦ Φάλεκ ἔτη γ κατὰ τὴν προφητείαν. 'Ο δὲ προειρημένος Πῖκος ὁ καὶ Ζεὺς ἐν τοῖς ἀνω τέροις χρόνοις ἔσχε μετὰ τὸν Ἑρμῆν καὶ τὸν Ἡρα κλέα 10 καὶ ἄλλον υἱὸν, τὸν Περσέα, ἀπὸ εὐπρεποῦς γυναικὸς ὀνόματι Δανάης, θυγατρὸς τοῦ ᾿Ακρισίου τοῦ καταγομένου ἐκ τῆς Ἀργείων χώρας· περὶ ἧς ἐμυθολόγησεν Εὐριπίδης ὁ σοφώτατος ἐν τῇ συντάξει τοῦ αὐτοῦ δράματος ἐν κιβωτίῳ τινὶ βληθεῖσαν καὶ ῥιφεῖσαν 11 την Δανάην [40], ὡς φθαρεῖσαν ὑπὸ Διὸς μεταβληθέντος εἰς χρυσόν. Ο δὲ σοφώτατος Βούττιος ἱστορικὸς 18 χρονογράφος, ἐξέθετο ὡς ὁ αὐτὸς Πῖκος ὁ καὶ Ζεὺς οὖσαν ταύτην ἐν κουδου κλείῳ παρακειμένῳ τῇ θαλάσσῃ πολλῷ χρυσῷ πείσας ηδυνήθη προτρεψάμενος ἥντινα ἁρπάσας ὡς Πομπηϊανός. Πομπήλιος 117 χλαμύδας 19 Β, χλα μύδα Οχ. • πορφύρας Οχ. πορφύρα. ο κελεύσας κελευούσας Οχ. * Κλήμιος. Κλήμης Μωσής. μετὰ κατὰ Οχ. 10 Ηρακλέα Ηρακλέαν Οχ. 11 καὶ ῥιφεῖσαν. βληθῆναι κατὰ θάλασσαν 19 ἱστορικὸς, ὁ ἱστορικὸς καὶ Α. Βούττιος Βρούττιος. Ὁ και Πομπηϊανός. Πομπήλιος, Πομπίλιος; Ὁ δὲ Σύρος, 'Ο δὲ σοφώτατος Βούττιος. Βρούτιον (*) Ρούσσα. Ο. ρούσαια. (ι) Τράγκυλλος. Γ. Σουετώνιος Στραγκύαλος, Ἠδυνήθη προτρεψάμενος. Δύναμαι 165: Δυνηθέντες δὲ οἱ συγκλητικοί ἔγραψαν δεόμενοι Μαλίου, 470 Τινὲς δὲ ἐκφυγεῖν δυνηθέντες, ἀπήγγειλαν τὰ γενό μενα. rum legati venissent, chlamydas gestantes clavis & russis distinctas (quales etiam Isauri ferre con sueverunt), ornatu delectatus, primus auctor fuit Romanis uti chlamydas gestarent, reges quidem purpureas, clavis aureis distinctas; senatus vero, et magistratus, militiæque præfecti, purpuratos clavos; insignia nempe regii ornatus, quæ Romani imperii dignitatem et subjectionem indigitarunt edixitque ne quis 34 regiam postea non chlamy datus ingrederetur. Sed neque palatini satellites quemquam sine chlamyde, insigne regium præ se ferente, in palatium intromittebant; sicuti hæc scriptis mandavit sapientissimus Tranquillus, Ro manorum historiographus. (k), Syrus vero, Agenoris filius, vir fuit sapiens. Hic Phoenicum lingua philosophiam arithmeticam con scripsit; principia item corporea esse statuit; cor porea autem ipsa, sicut et animas in alia animan tia migrare, primus docuit; uti prodidit sapientis simus Clemius. Hisce temporibus erat Phalecus, Eberi filius, qui vixit annos trecentos triginta novem: de quo Moses propheta scripsit. Ab Adamo igitur ad Phalecum usque, secundum prophetiam, anni numerantur Prædictus autem Picus, qui et Jupiter, de quo superius, flium habuit præter Mercurium atque Herculem Perseum quoque, quem ex muliere for mosa, cui nomen Danae, Acrisii Argivi filia, susce pit. De qua sapientissimus Euripides in Tragœdia fabulatur vitiatam illam fuisse a Jove in aurum transformato ideoque arcula inclusam, in mare projectam fuisse. Buttius autem sapientissimus bistoriographus in Chronico suo 35 scriptum re liquit Jovem Picum in cubiculo quod mare specta bat commorantem eam, utpote pulcherrimam, vi auri magna, sibi conciliasse; raptamque inde, compressisse; aliumque ex ea habuisse Perseum, cum Chron. p. A. Ch. Chron. et Cedrenus p. et inox C., Chron., Cedrenus p. 19 C. " Gen. xi, 17. • Chron. p. 38 C., Ch., Chron. Chron. conf. p. 33 autem Malala est Scr. uti historici cujusdam apud Euseb. in Chronic. men habet Chr. Alex., sive de hoc enim lo quitur auctor. etc. Quæ Noster Syro, Ce drenus Phoenici, adeoque verbis ipsissimis, tribuit licet auctorem suum Cedrenus Clementem, quem Noster Clemium appellet. Hunc Chr. Alex. appellat. Buttii, sive Boutii, frequens apud Nostrum mentio; Brutii nulla. Brutii etiam men tio occurrit. apud auctorem hunc frequenter eodem sensu quo hic usurpatur, sonatque voti compotem fieri, sive, aliquid agendi opportunitatem nancisci. Ita infra, lib. vn, p. etc., et lib. xvii, p. dose. Intelligi videtur illius liber De re vestiaria, cujus meminit Suidas."

λεσαν 'Ρωμαῖστὶ τόγαν· ἥντινα και ὕπατοι Ρω μαίων ἕως τῆς νῦν φοροῦσι. Νουμμᾶς δὲ ὁ καὶ Πομ πήλιος ', βασιλεύσας Ῥωμαίων μετὰ τὸν Ῥῶμον καὶ τὸν Ῥῆμον, δεξάμενος πρεσβευτὰς ἐκ τῆς χώ ρας τῶν λεγομένων Πελασγών, φοροῦντας χλαμύδας ἐχούσας ταβλία ῥούσεα καθάπερ οἱ ἀπὸ τῆς τῶν Ισαύρων χώρας, καὶ τερφθεὶς τοῦ σχήματος, πρώ τος ἐν τῇ Ῥώμῃ ἐπενόησε χλαμύδας φορεῖσθαι, τὰς μὲν βασιλικάς πορφυρᾶς, ἐχούσας τα λία χρυσά, τὰς δὲ τῶν συγκλητικῶν αὐτοῦ καὶ τῶν ἐν ἀξίαις καὶ στρατείαις χλαμύδας ἐχούσας σήμαντρον τῆς βασι λικῆς φορεσίας τα βλία πορφυρά, δηλοῦντα ἀξίαν 'Ρωμαϊκής πολιτείας καὶ ὑποταγὴν, κελεύσας * μη δένα [39] συγχωρεῖσθαι εἰσελθεῖν εἰς τὸ παλάτιον πρὸς αὐτὸν δίχα τοῦ σχήματος τῆς αὐτῆς χλαμύδος, καὶ οὐ συνεχώρουν τινὰ εἰσελθεῖν οἱ φυλάττοντες τὸ παλάτιον, εἰ μὴ ἐφόρει χλαμύδα ἔχουσαν φιλοτιμίαν βασιλικῆς ἐσθῆτος, καθὼς ὁ σοφώτατος Τραγκύλω λος 'Ρωμαίων ἱστορικὸς, ταῦτα συνεγράψατο. Ὁ δὲ Σύρος ὁ υἱὸς τοῦ ᾿Αγήνορος, ἀνὴρ ἐγένετο σοφός, ὃς συνεγράψατο Φοινικικοῖς γράμ μασι τὴν ἀριθμητικὴν φιλοσοφίαν· ὑπέθετο δὲ ἀσω μάτους εἶναι ἀρχὰς, καὶ σώματα μεταβάλλεσθαι καὶ τὰς ψυχὰς εἰς ἀλλογενῆ ζῶα. Οὗτος πρῶτος ἐξέθετο ταῦτα, ὡς Κλήμιος ὁ σοφώτατος συνεγράψατο. Ἐν τοῖς χρόνοις τούτοις ἐγένετο Φάλεκ, υἱὸς Εβερ, ἀνὴρ θεοσεβὴς καὶ σοφὸς, ζήσας ἔτη τλθ', περὶ οὗ Μωσῆς ὁ ὁ προφήτης συνεγράψατο. Ἔστιν οὖν ἀπὸ ᾿Αδὰμ ἕως τοῦ Φάλεκ ἔτη γ κατὰ τὴν προφητείαν. 'Ο δὲ προειρημένος Πῖκος ὁ καὶ Ζεὺς ἐν τοῖς ἀνω τέροις χρόνοις ἔσχε μετὰ τὸν Ἑρμῆν καὶ τὸν Ἡρα κλέα 10 καὶ ἄλλον υἱὸν, τὸν Περσέα, ἀπὸ εὐπρεποῦς γυναικὸς ὀνόματι Δανάης, θυγατρὸς τοῦ ᾿Ακρισίου τοῦ καταγομένου ἐκ τῆς Ἀργείων χώρας· περὶ ἧς ἐμυθολόγησεν Εὐριπίδης ὁ σοφώτατος ἐν τῇ συντάξει τοῦ αὐτοῦ δράματος ἐν κιβωτίῳ τινὶ βληθεῖσαν καὶ ῥιφεῖσαν 11 την Δανάην [40], ὡς φθαρεῖσαν ὑπὸ Διὸς μεταβληθέντος εἰς χρυσόν. Ο δὲ σοφώτατος Βούττιος ἱστορικὸς 18 χρονογράφος, ἐξέθετο ὡς ὁ αὐτὸς Πῖκος ὁ καὶ Ζεὺς οὖσαν ταύτην ἐν κουδου κλείῳ παρακειμένῳ τῇ θαλάσσῃ πολλῷ χρυσῷ πείσας ηδυνήθη προτρεψάμενος ἥντινα ἁρπάσας ὡς Πομπηϊανός. Πομπήλιος 117 χλαμύδας 19 Β, χλα μύδα Οχ. • πορφύρας Οχ. πορφύρα. ο κελεύσας κελευούσας Οχ. * Κλήμιος. Κλήμης Μωσής. μετὰ κατὰ Οχ. 10 Ηρακλέα Ηρακλέαν Οχ. 11 καὶ ῥιφεῖσαν. βληθῆναι κατὰ θάλασσαν 19 ἱστορικὸς, ὁ ἱστορικὸς καὶ Α. Βούττιος Βρούττιος. Ὁ και Πομπηϊανός. Πομπήλιος, Πομπίλιος; Ὁ δὲ Σύρος, 'Ο δὲ σοφώτατος Βούττιος. Βρούτιον (*) Ρούσσα. Ο. ρούσαια. (ι) Τράγκυλλος. Γ. Σουετώνιος Στραγκύαλος, Ἠδυνήθη προτρεψάμενος. Δύναμαι 165: Δυνηθέντες δὲ οἱ συγκλητικοί ἔγραψαν δεόμενοι Μαλίου, 470 Τινὲς δὲ ἐκφυγεῖν δυνηθέντες, ἀπήγγειλαν τὰ γενό μενα. rum legati venissent, chlamydas gestantes clavis & russis distinctas (quales etiam Isauri ferre con sueverunt), ornatu delectatus, primus auctor fuit Romanis uti chlamydas gestarent, reges quidem purpureas, clavis aureis distinctas; senatus vero, et magistratus, militiæque præfecti, purpuratos clavos; insignia nempe regii ornatus, quæ Romani imperii dignitatem et subjectionem indigitarunt edixitque ne quis 34 regiam postea non chlamy datus ingrederetur. Sed neque palatini satellites quemquam sine chlamyde, insigne regium præ se ferente, in palatium intromittebant; sicuti hæc scriptis mandavit sapientissimus Tranquillus, Ro manorum historiographus. (k), Syrus vero, Agenoris filius, vir fuit sapiens. Hic Phoenicum lingua philosophiam arithmeticam con scripsit; principia item corporea esse statuit; cor porea autem ipsa, sicut et animas in alia animan tia migrare, primus docuit; uti prodidit sapientis simus Clemius. Hisce temporibus erat Phalecus, Eberi filius, qui vixit annos trecentos triginta novem: de quo Moses propheta scripsit. Ab Adamo igitur ad Phalecum usque, secundum prophetiam, anni numerantur Prædictus autem Picus, qui et Jupiter, de quo superius, flium habuit præter Mercurium atque Herculem Perseum quoque, quem ex muliere for mosa, cui nomen Danae, Acrisii Argivi filia, susce pit. De qua sapientissimus Euripides in Tragœdia fabulatur vitiatam illam fuisse a Jove in aurum transformato ideoque arcula inclusam, in mare projectam fuisse. Buttius autem sapientissimus bistoriographus in Chronico suo 35 scriptum re liquit Jovem Picum in cubiculo quod mare specta bat commorantem eam, utpote pulcherrimam, vi auri magna, sibi conciliasse; raptamque inde, compressisse; aliumque ex ea habuisse Perseum, cum Chron. p. A. Ch. Chron. et Cedrenus p. et inox C., Chron., Cedrenus p. 19 C. " Gen. xi, 17. • Chron. p. 38 C., Ch., Chron. Chron. conf. p. 33 autem Malala est Scr. uti historici cujusdam apud Euseb. in Chronic. men habet Chr. Alex., sive de hoc enim lo quitur auctor. etc. Quæ Noster Syro, Ce drenus Phoenici, adeoque verbis ipsissimis, tribuit licet auctorem suum Cedrenus Clementem, quem Noster Clemium appellet. Hunc Chr. Alex. appellat. Buttii, sive Boutii, frequens apud Nostrum mentio; Brutii nulla. Brutii etiam men tio occurrit. apud auctorem hunc frequenter eodem sensu quo hic usurpatur, sonatque voti compotem fieri, sive, aliquid agendi opportunitatem nancisci. Ita infra, lib. vn, p. etc., et lib. xvii, p. dose. Intelligi videtur illius liber De re vestiaria, cujus meminit Suidas."

πάνω εὐπρεπῆ ἔφθειρεν, καὶ ἐξ αὐτῆς ἔσχεν υἱὸν ὀνόματι Περσέα, τὸν προειρημένον. Οντινα πτερω τὸν γράφουσι διὰ τὸ ἐκ παιδόθεν περίγοργον εἶνα τὸν παῖδα· ὅθεν καὶ ὁ τούτου πατὴρ Πίκος ὁ καὶ Ζεὺς ἐδίδαξεν αὐτὸν πράττειν καὶ τελεῖν τὴν μαγγανείαν τοῦ μυσεροῦ σκύφους διδάξας αὐτὸν πάντα τὰ περὶ αὐτοῦ μυστικὰ καὶ δυσσεβὴ πλανήματα, λέ γων αὐτῷ, ὅτι Νικῆς πάντας τοὺς πολεμίους ἐξ αὐτοῦ καὶ τοὺς ἐχθρούς σου καὶ πάντα ἄνθρωπον ἐναντίον καὶ πάντας τοὺς βλέποντας ἐν αὐτῷ τῷ προσώπω τυφλουμένους καὶ μένοντας ὡσεὶ νεκροὺς καὶ κατασφαζομένους ὑπὸ τοῦ. Καὶ λοιπὸν ὁ Περσεύς πεισθεὶς τῷ ἰδίῳ πατρὶ Πίκῳ τῷ καὶ Διὶ, εἰς τὸν μετὰ ταῦτα χρόνον μετὰ τελευτὴν τοῦ αὐτοῦ πατρὸς Πίκου τελείας ἡλικίας γενόμενος, ἐπεθύμησε τῆς τῶν Ασσυρίων βασιλείας, διαφθονούμενος τοῖς [41] τέκνοις τοῦ Νίνου τοῦ θείου αὐτοῦ, τοῦ ἀδελφοῦ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ. Καὶ χρηματισθεὶς ἀπῆλθεν ἐν τῇ χώρᾳ τῆς Λιβύης· καὶ κατὰ τὴν ὁδὸν ὑπήντησε τῷ αὐτῷ Περσεί μία παρθένος, κόρη χωρική, ἀγρίας ἔχουσα τάς τρίχας καὶ ὀφθαλμούς. Καὶ στήσας ἐπ- 36 ηρώτησεν αὐτὴν λέγων· Τί σου τὸ ὄνομά; ἡ δὲ εἶπε μετά παρρησίας, Μέδουσα· καὶ κρατήσας αὐτῆς τὰς τρίχας ᾧ ἐβάσταζε λογχοδρεπάνω ξίφει ἀπέτε μεν αὐτῆς τὴν κάραν. Καὶ λαβὼν ὁ Περσεὺς εὐθέως ἐτέλεσε τὴν αὐτὴν χάραν μυστικῶς, καθὼς ἐδιδάχθη ὑπὸ τοῦ ἰδίου πατρὸς Πίκου τῆς μυσερᾶς βοήθειαν πρὸς πάντας ἐχθροὺς καὶ πολεμίους εἰς Γοργόνα (η) διὰ τὸ ὀξὺ τοῦ βοηθήματος καὶ διὰ τὸ Κἀκεῖθεν περάσας ἦλθεν ἐπὶ τὴν τῆς Αἰθιοπίας χώραν, ήτις ἐβασιλεύετο ὑπὸ τοῦ Κηφέως, καὶ εύ ρηκὼς ἐκεῖ ἱερὸν Ποσειδῶνος, εἰσῆλθεν ἐν αὐτῷ καὶ εἶδεν ἐν τῷ ἱερῷ παραμένουσαν [42] κόρην, κατὰ τάγμα τοῦ ἰδίου αὐτῆς πατρὸς τοῦ Κηφέως ἐκδο θεῖσαν, τὴν λεγομένην Ανδρομέδαν παρθένον. Καὶ ταύτην ἀπέσπασεν ἐκ τοῦ ἱεροῦ, καὶ φθείρας αὐτὴν ὡς εὐπρεπῆ ἔλαβεν εἰς γυναῖκα. Καὶ κατα πλεύσας ἀνεχώρησεν ἐκ τῆς χώρας ἐκείνης· ἐρχό μενος 18 κατὰ τὴν Ασσυρίων χώραν κατήντησεν ἐν τῇ χώρᾳ τῆς Λυκαονίας (η)· καὶ γνόντες εὐθέως ἀντιστάντες ἐπολέμησαν αὐτῷ· καὶ χρησάμενος τῇ μαγγανείας τὴν πλάνην· ἥντινα ἐβάσταξεν εἰς ἰδίαν τὸ ὑποτάσσειν καὶ ἀναιρεῖν. Τὴν δὲ κάραν ἐκάλεσε ἐνεργὸς πρὸς τοὺς ὑπεναντίους (ο). 13 πολεμίους 22 Β, πολέμους 14 επερώτησεν Οχ. 18 ἐρχόμενος. καὶ Τοῦ μυσεροῦ. μυσαρού. Διαφθονούμενος τοῖς τέκνοις τοῦ Νίνου. Διαφθονούμενος 256: Μαθών, ὅτι διαφθονεῖται τῷ Σανα τρουκίψ, 85: Ἡ δὲ ταύτης ἀδελφὴ Καλυψώ διαφθονουμένη αὐτῇ, ἔχθραν εἶχε πρὸς αὐτὴν μεγάλην. διαφθονού (α) Σκύφους. Σκότους Σκύ φ σκύφος Σκύφους σχύ τους αεροῦ καὶ ἀθέου σκύφους. Ο μενοι αὐτῷ, Λογχοδρεπάνω ξίφει. λόγχῳ, δρεπάνω, ξί φει μυσερᾶς. μυσαράς. (η) Γοργόνα. Γοργόνην. Ὑπεναντίους. Γ. ἐναντίους. (γ) 'Ανδρομέδαν. 'Ανδρομηδαν. (α) Λυκαονίας. Λυκαωνίας. (*) Γνόντες. Λυκάωνες, a quem diximus. Hunc alatum perhibent, eo quod pueris summa esset corporis agilitate: unde ret pater ejus Jupiter Picus nefandi illius Scyphi pa randi magicum ei artificium aperuit, quæque ad eum pertinent mysticas illum et impias edocuit (m), imposturas: Hujus ope, inquiens, vinces tuos iui micos et adversarios omnes et quicunque cappt 18 hoc aspexerint, occæcati et quasi mortui a te pet cussi videbuntur. Perseus igitur, Jovis patris dicto audiens fuit qui, post eum mortuun, ade lescentior factus, regnuín Assyriorum in animo habuit: quippe hoc invidebat patruelibus suis, Nini filiis. Accepto autem oraculo, in Libyam profectus est per iter vero occurrit ei virgo quædam Indi gena, oculis capillisque fera. Constitit ad visunı Perseus, et percontatus eam Quod, inquit, tibi Bomen est? Respondit illa imperterrita, Medusa. Tum Perseus, comprehensa verticis coma, falcato quem ferebat ense caput illi amputavit quod abreptum, incantamentis magicis et infandis, juxta ac a patre edoctus fuerat, cæremoniis præpa 14 ravit; sibique in auxilium habuit, ad inimicos hostesque omnes devincendos tollendosque. Caput autem hoc Gorgonem appellavit, ob auxiliandi ce leritatem, et singularem quam habuit contra adver sarios efficaciam. (p) (r) Illinc autem discedens in Æthiopiam venit, quæ tum temporis Cepheo parebat; ubi repertum Neptuni templum ingressua virginem ibi vidit, Cephei patris jussu expositam, nomine Androme dam. Hanc e fano extraxit; et, quod venusta esset, devirginavit, et in uxorem accepit. Inde vero sol vens, et Assyriam versus iter faciens, in Lycao niam devenit. Hoc autem Lycaonibus cognito, ar mis eum repellere conati sunt: quos tamen bene ficio capitis Gorgonii profligavit repertoque vieo, cui Amandra nomen erat, ex eo civitatem condidit; et erecta sibi pro portis statua, Gorgonis effigiem Cl. cun Chron. et Cedreno p. Οx. addit Chron. Scr. hic active sumi videtur: ita etiam lib. xi, p. etc. et lib. v. p. Josephi etiam fratres, reponit Chilneadus. habet C. ubri Dufresnius: Videtur hoc luco sculum seu clypeum sonare. non habent Simeon Logotheta, eodem citante, et C-drenus. Sic et infra p. 43, thy telethy thy µV eum vendidisse dicuntur, lib. us, p. 29. Novuum hoc teli genus Chr. Alex. disjunctim legit, verum sensus ipse hoc recusare videtur quomodo enim basta, quam ferebat, verticis comam prehendere potuerit Perseus. Scr. C. C. G. Adde, c! quæ in C. hae bentur.

τῶν τη εσφάγη, καθὼς ἡ σοφώτατος Δίκτυς * ὁ 107; ἐκ τῆς Κρήτης υπεμνημάτισε μετὰ ἀληθείας τὰ προγεγραμμένα καὶ τὰ λοιπὰ πάντα τῶν ἐπὶ τὸ Ιλιον ἐπιστρατευσάντων Ελλήνων. Ην γάρ μετὰ τοῦ Ἰδομενέως του προμάχου των Δαναῶν τοῦ κατο ελθόντος εἰς τὸν πόλεμον ἅμα τοῖς ἄλλοις Αχαιοί; συγγραφεὺς γὰρ αὐτοῦ τοῦ Ἰδομενέως ἐτύγχανεν ὁ αὐτὸς Δίκτυς καὶ ἑωρακὼς ἀκριβῶς τὰ τοῦ πολέμου καὶ συγγραψάμενος, ὡς παρών τότε ἐν τοῖς χρόν νοις ἐκείνοις μετά Ελλήνων. Ὅστις ἐξέθετο καὶ τοὺς προτραπέντας ὑπὸ Ἀγαμέμνονος και Μενε λάου βασιλέων καὶ τοὺς ὁπλισαμένους καὶ κατελ θόντας μετὰ τοῦ στόλου ἐπὶ τὸ Ἴλιον, [135] ἕκαστον ἔχοντα ίδιον στρατὸν καὶ ναῦς. "Οστις πρὸ πάντων ἐξώρμησεν Αγαμέμνων, υἱὸς Ατρέως Μυκη ναίων, * βασιλεύς, σὺν νηυσὶν ρ', καὶ εἰς λόγον ἀπο τροφῆς τῶν στρατοπέδων νῆας λ' (η)· Μενέλαος καὶ Δήιστος καὶ ᾿Αρκεσίλαος και Προθοήνωρ καὶ Κλονίας ο συν νηυσὶν ν'', Ελεφήνωρ ἐξ Εὐβοίας σὺν νηυσίν ξ· Μενέλαος δὲ υἱὸς Πλεισθένους, ὁ τῆς Σπάρτου βασιλεὺς, σὺν νηυσὶν ξ'· Διομήδης ἐξ "Αργους [σύν] νηυσίν π'· Ασκάλαφος καὶ Ἰάλμενος συν νηυσίν τ'· Σχεδίος και Επίστροφος συν νηυσὶ με Μέγης ἐκ Δολίχης τῆς Ἑλλάδος σὺν νηυσὶ μ'· Αἴας Τελαμώνιος ἐκ τῆς Σαλαμίνου ' σὺν νηυσὶ μ'· Νέ στωρ συν νηυσὶ κ'· Θόας σὺν νηυσὶ μ'· Αγήνωρ καὶ Τευθίδης σὺν νηυσὶν ξ'· Πρόθωος καὶ Μαγνίτωρ 108 συν νηυσὶ μ'· Εὔμενος συν νηυσίν ια· Νηρεὺς ἐκ Μυ κήνης συν νηυσὶ γ'· Χαλίας ἐκ Τρίκκης συν νηυσὶ με·, Λεοντεὺς καὶ Πολυπήτης συν νηυσὶ μ'· Αμφιγε νείας ἐξ Ἰλίου συν νηυσὶ μγ'· Μενεσθεὺς ἐξ ᾿Αθηνῶν [σύν] νηυσὶ ν· Ιδομενεὺς καὶ Μηριόνης ἐκ Κρήτης σὺν νηυσὶν [156] π'· Οδυσσεὺς ἐκ Κε φαληνίας Ιθάκης συν νηυσιν ιβ. Τληπόλεμος σὺν νηυσὶν θ' Αἴας ὁ Λοκρός σὺν νηυσίν θ'. 'Αχιλ λεὺς ἐκ τοῦ ᾿Αργους τῆς Ἑλλάδος σὺν Πατρό κλῳ σὺν νηυσὶ ν· Πρωτεσίλαος καὶ Ποδάρκης σὺν Καθὼς ὁ σοφώτατος Δίκτυς. ᾿Αγαμέμνων υἱὸς 'Ατρέως. Μενέλαος, και Λήιστος. νο 'Αμφιγενείας, ἐξ Ιλίου. Μυκη νέων Οχ. * Κλήνιος Οκ. * Σαλαμίνου. Σαλαμίνος 51 1, 55 1. Κεφαληνίας Ιθάκης. Ιθάκη νήσος, πρὸς τῇ Κεφαληνίᾳ, ἀπὸ Ἰθάκου, ἀφ' ἧς ὁ Ὀδυσσεύς. Κεφαλῆνες, ἔθνος παρὰ τὴν Ιθάκην. 'Αχιλλεύς, ἐκ τοῦ ᾿Αργους τῆς Ελλαδος. Ὁ δὲ Φθιώτης Αχιλλεύς έλαμπεν ὑπὲρ πάντας. (φ) Νήας λ'. quæ xv annos nata, occisa est sicuti squ pientissimus Dictys Cretensis quæ superius dicta sunt, quæque dicturi sumus omnia de rebus Græ corum ad Ilium gestis, fideliter descripta memoria mandavit. Erat enim Dictys iste Idomenei (qui cum Græcis in bellum hoc descenderat) ama nuensis; atque simul cum eo bello interfuit quarum itaque testis oculatus ipse fuerat, res gestas diligenter in historiam retulit. Qui vero ab Agamemnone et Menelao regibus Græcorum in partes vocati advenerunt, quisque cum exercitu navibusque suis, a Dicty memorantur hune in mo dum. Primus omnium erat Agamemnon, Atrei filius, Mycenarum rex, cuni navibus centum, præ ter alias xxx onerarias. Menelaus, Leistus, Arce silaus, Prothoenor, et Clonius, cum navibus L. Elpenor ex Eubœa, cum navibus LX. Menelaus, Plisthenis filius, rex Spartæ, cum navibus LX. Diomedes ex Argis, cum navibus xxc. Ascalaphus et Jaimenus, cum navibus xxx. Schedius, et Εpi strophus, cum navibus xL. Meges ex Doliche Helladica, cum navibus xL. Ajax Telamonius ex Salamine, cum navibus XL. Nestor, cum navibus xc. Thoas, cum navibus xL. Agenor et Teuthides cum navibus LX. Prothous, et Magnitor, cum navibus xL. Eumenus, cum navibus xi. Nereus, ex Mycene, cum navibus mi. Chalias ex Tric ca, cum navibus xL. Leonteus et Polypeles, cum navibus st. Amphigenias, ex Ilio, cum navibus XL. Menestheus ex Athenis, cum navibus L. Ido meneus et Meriones, ex Creta, cum navibus xxc. Ulysses, ex Ithaca Cephalenia, cum navibus xii. Tiepolemus, cum navibus ix. Ajax Locrensis, cum navibus ix. Achilles et Patroclus, ex Argis Hella dis, cum navibus L. Protesilaus, et Podarces, cum navibus xL. Palamedes, cum navibus sit. Philo cteles, ex Motione, cum navibus xit. Nereus, ex Perhebis, cum navibus xxii. Sorthes, Philippus, 3 Quæ de Dicty Malalas, ex eo repetit Tzetzes, llistor. v, * Navium catalogi vitia turpissima exagitavit Bentleius p. 74 s. Characterismata quedam Græcorum et Trojanorum, nostris licet pa am affinia, apud Daretem Phrygium habentur atin Dicty Cretensi, qui hodie exstat, nil hujusmodi invenitur. Dicty ergo alio usus videtur auctor Doster. Imo Atrei nepos eral Agamemnon, Plisthenis vero filius; uti supra monuimus. Quod mirum est non advertisse aucto rem nostrum, si modo eodem qui hodie exstat Dicty Cretensi usus est. Peneleun illum cal Dictys. Sed nec in naviuin numero cum nostro convenit. Ηujus nec apud Dictym, nec Daretein mentio ulla. Ilii vero nomine vocalas urbes quinque enumerat Stephanus de' Urb., quarum tertiam Macedonia, quartam Thessa lix, quintam Thraciae esse testatur. p. Male hic conjunguntur istæ Insulæ ac si una essent. Ulysses enim ex Ithaca, insula Cephaleniæ vicina. Steph. de urb. Hesychius item Cephaleniam juxta Ithacam ponit. Achilles non ex Argo Helladica, sive Peloponne siaca, sed Thessalica oriundus. Stephanus de Url. undecim urbes hoc nomine appellatas enumerans, tertiam Thessaliæ facit. Dictys Cretens. Græcorum classem colligens, ex Pelasgis quinquaginta, inquit Dares Phryg. etiam Achillem ex Phthia (Pithia co dices impressi habent, mendose): ducit, navibus numero L instructum. Pelasgia vero, et Phthia, Thessaliæ partes sunt, uti supra diximus. Constan Liu. Manasses De numero navium adi, si libet, Jo. Tzetzem in op. cit.

τῶν τη εσφάγη, καθὼς ἡ σοφώτατος Δίκτυς * ὁ 107; ἐκ τῆς Κρήτης υπεμνημάτισε μετὰ ἀληθείας τὰ προγεγραμμένα καὶ τὰ λοιπὰ πάντα τῶν ἐπὶ τὸ Ιλιον ἐπιστρατευσάντων Ελλήνων. Ην γάρ μετὰ τοῦ Ἰδομενέως του προμάχου των Δαναῶν τοῦ κατο ελθόντος εἰς τὸν πόλεμον ἅμα τοῖς ἄλλοις Αχαιοί; συγγραφεὺς γὰρ αὐτοῦ τοῦ Ἰδομενέως ἐτύγχανεν ὁ αὐτὸς Δίκτυς καὶ ἑωρακὼς ἀκριβῶς τὰ τοῦ πολέμου καὶ συγγραψάμενος, ὡς παρών τότε ἐν τοῖς χρόν νοις ἐκείνοις μετά Ελλήνων. Ὅστις ἐξέθετο καὶ τοὺς προτραπέντας ὑπὸ Ἀγαμέμνονος και Μενε λάου βασιλέων καὶ τοὺς ὁπλισαμένους καὶ κατελ θόντας μετὰ τοῦ στόλου ἐπὶ τὸ Ἴλιον, [135] ἕκαστον ἔχοντα ίδιον στρατὸν καὶ ναῦς. "Οστις πρὸ πάντων ἐξώρμησεν Αγαμέμνων, υἱὸς Ατρέως Μυκη ναίων, * βασιλεύς, σὺν νηυσὶν ρ', καὶ εἰς λόγον ἀπο τροφῆς τῶν στρατοπέδων νῆας λ' (η)· Μενέλαος καὶ Δήιστος καὶ ᾿Αρκεσίλαος και Προθοήνωρ καὶ Κλονίας ο συν νηυσὶν ν'', Ελεφήνωρ ἐξ Εὐβοίας σὺν νηυσίν ξ· Μενέλαος δὲ υἱὸς Πλεισθένους, ὁ τῆς Σπάρτου βασιλεὺς, σὺν νηυσὶν ξ'· Διομήδης ἐξ "Αργους [σύν] νηυσίν π'· Ασκάλαφος καὶ Ἰάλμενος συν νηυσίν τ'· Σχεδίος και Επίστροφος συν νηυσὶ με Μέγης ἐκ Δολίχης τῆς Ἑλλάδος σὺν νηυσὶ μ'· Αἴας Τελαμώνιος ἐκ τῆς Σαλαμίνου ' σὺν νηυσὶ μ'· Νέ στωρ συν νηυσὶ κ'· Θόας σὺν νηυσὶ μ'· Αγήνωρ καὶ Τευθίδης σὺν νηυσὶν ξ'· Πρόθωος καὶ Μαγνίτωρ 108 συν νηυσὶ μ'· Εὔμενος συν νηυσίν ια· Νηρεὺς ἐκ Μυ κήνης συν νηυσὶ γ'· Χαλίας ἐκ Τρίκκης συν νηυσὶ με·, Λεοντεὺς καὶ Πολυπήτης συν νηυσὶ μ'· Αμφιγε νείας ἐξ Ἰλίου συν νηυσὶ μγ'· Μενεσθεὺς ἐξ ᾿Αθηνῶν [σύν] νηυσὶ ν· Ιδομενεὺς καὶ Μηριόνης ἐκ Κρήτης σὺν νηυσὶν [156] π'· Οδυσσεὺς ἐκ Κε φαληνίας Ιθάκης συν νηυσιν ιβ. Τληπόλεμος σὺν νηυσὶν θ' Αἴας ὁ Λοκρός σὺν νηυσίν θ'. 'Αχιλ λεὺς ἐκ τοῦ ᾿Αργους τῆς Ἑλλάδος σὺν Πατρό κλῳ σὺν νηυσὶ ν· Πρωτεσίλαος καὶ Ποδάρκης σὺν Καθὼς ὁ σοφώτατος Δίκτυς. ᾿Αγαμέμνων υἱὸς 'Ατρέως. Μενέλαος, και Λήιστος. νο 'Αμφιγενείας, ἐξ Ιλίου. Μυκη νέων Οχ. * Κλήνιος Οκ. * Σαλαμίνου. Σαλαμίνος 51 1, 55 1. Κεφαληνίας Ιθάκης. Ιθάκη νήσος, πρὸς τῇ Κεφαληνίᾳ, ἀπὸ Ἰθάκου, ἀφ' ἧς ὁ Ὀδυσσεύς. Κεφαλῆνες, ἔθνος παρὰ τὴν Ιθάκην. 'Αχιλλεύς, ἐκ τοῦ ᾿Αργους τῆς Ελλαδος. Ὁ δὲ Φθιώτης Αχιλλεύς έλαμπεν ὑπὲρ πάντας. (φ) Νήας λ'. quæ xv annos nata, occisa est sicuti squ pientissimus Dictys Cretensis quæ superius dicta sunt, quæque dicturi sumus omnia de rebus Græ corum ad Ilium gestis, fideliter descripta memoria mandavit. Erat enim Dictys iste Idomenei (qui cum Græcis in bellum hoc descenderat) ama nuensis; atque simul cum eo bello interfuit quarum itaque testis oculatus ipse fuerat, res gestas diligenter in historiam retulit. Qui vero ab Agamemnone et Menelao regibus Græcorum in partes vocati advenerunt, quisque cum exercitu navibusque suis, a Dicty memorantur hune in mo dum. Primus omnium erat Agamemnon, Atrei filius, Mycenarum rex, cuni navibus centum, præ ter alias xxx onerarias. Menelaus, Leistus, Arce silaus, Prothoenor, et Clonius, cum navibus L. Elpenor ex Eubœa, cum navibus LX. Menelaus, Plisthenis filius, rex Spartæ, cum navibus LX. Diomedes ex Argis, cum navibus xxc. Ascalaphus et Jaimenus, cum navibus xxx. Schedius, et Εpi strophus, cum navibus xL. Meges ex Doliche Helladica, cum navibus xL. Ajax Telamonius ex Salamine, cum navibus XL. Nestor, cum navibus xc. Thoas, cum navibus xL. Agenor et Teuthides cum navibus LX. Prothous, et Magnitor, cum navibus xL. Eumenus, cum navibus xi. Nereus, ex Mycene, cum navibus mi. Chalias ex Tric ca, cum navibus xL. Leonteus et Polypeles, cum navibus st. Amphigenias, ex Ilio, cum navibus XL. Menestheus ex Athenis, cum navibus L. Ido meneus et Meriones, ex Creta, cum navibus xxc. Ulysses, ex Ithaca Cephalenia, cum navibus xii. Tiepolemus, cum navibus ix. Ajax Locrensis, cum navibus ix. Achilles et Patroclus, ex Argis Hella dis, cum navibus L. Protesilaus, et Podarces, cum navibus xL. Palamedes, cum navibus sit. Philo cteles, ex Motione, cum navibus xit. Nereus, ex Perhebis, cum navibus xxii. Sorthes, Philippus, 3 Quæ de Dicty Malalas, ex eo repetit Tzetzes, llistor. v, * Navium catalogi vitia turpissima exagitavit Bentleius p. 74 s. Characterismata quedam Græcorum et Trojanorum, nostris licet pa am affinia, apud Daretem Phrygium habentur atin Dicty Cretensi, qui hodie exstat, nil hujusmodi invenitur. Dicty ergo alio usus videtur auctor Doster. Imo Atrei nepos eral Agamemnon, Plisthenis vero filius; uti supra monuimus. Quod mirum est non advertisse aucto rem nostrum, si modo eodem qui hodie exstat Dicty Cretensi usus est. Peneleun illum cal Dictys. Sed nec in naviuin numero cum nostro convenit. Ηujus nec apud Dictym, nec Daretein mentio ulla. Ilii vero nomine vocalas urbes quinque enumerat Stephanus de' Urb., quarum tertiam Macedonia, quartam Thessa lix, quintam Thraciae esse testatur. p. Male hic conjunguntur istæ Insulæ ac si una essent. Ulysses enim ex Ithaca, insula Cephaleniæ vicina. Steph. de urb. Hesychius item Cephaleniam juxta Ithacam ponit. Achilles non ex Argo Helladica, sive Peloponne siaca, sed Thessalica oriundus. Stephanus de Url. undecim urbes hoc nomine appellatas enumerans, tertiam Thessaliæ facit. Dictys Cretens. Græcorum classem colligens, ex Pelasgis quinquaginta, inquit Dares Phryg. etiam Achillem ex Phthia (Pithia co dices impressi habent, mendose): ducit, navibus numero L instructum. Pelasgia vero, et Phthia, Thessaliæ partes sunt, uti supra diximus. Constan Liu. Manasses De numero navium adi, si libet, Jo. Tzetzem in op. cit.

τῶν τη εσφάγη, καθὼς ἡ σοφώτατος Δίκτυς * ὁ 107; ἐκ τῆς Κρήτης υπεμνημάτισε μετὰ ἀληθείας τὰ προγεγραμμένα καὶ τὰ λοιπὰ πάντα τῶν ἐπὶ τὸ Ιλιον ἐπιστρατευσάντων Ελλήνων. Ην γάρ μετὰ τοῦ Ἰδομενέως του προμάχου των Δαναῶν τοῦ κατο ελθόντος εἰς τὸν πόλεμον ἅμα τοῖς ἄλλοις Αχαιοί; συγγραφεὺς γὰρ αὐτοῦ τοῦ Ἰδομενέως ἐτύγχανεν ὁ αὐτὸς Δίκτυς καὶ ἑωρακὼς ἀκριβῶς τὰ τοῦ πολέμου καὶ συγγραψάμενος, ὡς παρών τότε ἐν τοῖς χρόν νοις ἐκείνοις μετά Ελλήνων. Ὅστις ἐξέθετο καὶ τοὺς προτραπέντας ὑπὸ Ἀγαμέμνονος και Μενε λάου βασιλέων καὶ τοὺς ὁπλισαμένους καὶ κατελ θόντας μετὰ τοῦ στόλου ἐπὶ τὸ Ἴλιον, [135] ἕκαστον ἔχοντα ίδιον στρατὸν καὶ ναῦς. "Οστις πρὸ πάντων ἐξώρμησεν Αγαμέμνων, υἱὸς Ατρέως Μυκη ναίων, * βασιλεύς, σὺν νηυσὶν ρ', καὶ εἰς λόγον ἀπο τροφῆς τῶν στρατοπέδων νῆας λ' (η)· Μενέλαος καὶ Δήιστος καὶ ᾿Αρκεσίλαος και Προθοήνωρ καὶ Κλονίας ο συν νηυσὶν ν'', Ελεφήνωρ ἐξ Εὐβοίας σὺν νηυσίν ξ· Μενέλαος δὲ υἱὸς Πλεισθένους, ὁ τῆς Σπάρτου βασιλεὺς, σὺν νηυσὶν ξ'· Διομήδης ἐξ "Αργους [σύν] νηυσίν π'· Ασκάλαφος καὶ Ἰάλμενος συν νηυσίν τ'· Σχεδίος και Επίστροφος συν νηυσὶ με Μέγης ἐκ Δολίχης τῆς Ἑλλάδος σὺν νηυσὶ μ'· Αἴας Τελαμώνιος ἐκ τῆς Σαλαμίνου ' σὺν νηυσὶ μ'· Νέ στωρ συν νηυσὶ κ'· Θόας σὺν νηυσὶ μ'· Αγήνωρ καὶ Τευθίδης σὺν νηυσὶν ξ'· Πρόθωος καὶ Μαγνίτωρ 108 συν νηυσὶ μ'· Εὔμενος συν νηυσίν ια· Νηρεὺς ἐκ Μυ κήνης συν νηυσὶ γ'· Χαλίας ἐκ Τρίκκης συν νηυσὶ με·, Λεοντεὺς καὶ Πολυπήτης συν νηυσὶ μ'· Αμφιγε νείας ἐξ Ἰλίου συν νηυσὶ μγ'· Μενεσθεὺς ἐξ ᾿Αθηνῶν [σύν] νηυσὶ ν· Ιδομενεὺς καὶ Μηριόνης ἐκ Κρήτης σὺν νηυσὶν [156] π'· Οδυσσεὺς ἐκ Κε φαληνίας Ιθάκης συν νηυσιν ιβ. Τληπόλεμος σὺν νηυσὶν θ' Αἴας ὁ Λοκρός σὺν νηυσίν θ'. 'Αχιλ λεὺς ἐκ τοῦ ᾿Αργους τῆς Ἑλλάδος σὺν Πατρό κλῳ σὺν νηυσὶ ν· Πρωτεσίλαος καὶ Ποδάρκης σὺν Καθὼς ὁ σοφώτατος Δίκτυς. ᾿Αγαμέμνων υἱὸς 'Ατρέως. Μενέλαος, και Λήιστος. νο 'Αμφιγενείας, ἐξ Ιλίου. Μυκη νέων Οχ. * Κλήνιος Οκ. * Σαλαμίνου. Σαλαμίνος 51 1, 55 1. Κεφαληνίας Ιθάκης. Ιθάκη νήσος, πρὸς τῇ Κεφαληνίᾳ, ἀπὸ Ἰθάκου, ἀφ' ἧς ὁ Ὀδυσσεύς. Κεφαλῆνες, ἔθνος παρὰ τὴν Ιθάκην. 'Αχιλλεύς, ἐκ τοῦ ᾿Αργους τῆς Ελλαδος. Ὁ δὲ Φθιώτης Αχιλλεύς έλαμπεν ὑπὲρ πάντας. (φ) Νήας λ'. quæ xv annos nata, occisa est sicuti squ pientissimus Dictys Cretensis quæ superius dicta sunt, quæque dicturi sumus omnia de rebus Græ corum ad Ilium gestis, fideliter descripta memoria mandavit. Erat enim Dictys iste Idomenei (qui cum Græcis in bellum hoc descenderat) ama nuensis; atque simul cum eo bello interfuit quarum itaque testis oculatus ipse fuerat, res gestas diligenter in historiam retulit. Qui vero ab Agamemnone et Menelao regibus Græcorum in partes vocati advenerunt, quisque cum exercitu navibusque suis, a Dicty memorantur hune in mo dum. Primus omnium erat Agamemnon, Atrei filius, Mycenarum rex, cuni navibus centum, præ ter alias xxx onerarias. Menelaus, Leistus, Arce silaus, Prothoenor, et Clonius, cum navibus L. Elpenor ex Eubœa, cum navibus LX. Menelaus, Plisthenis filius, rex Spartæ, cum navibus LX. Diomedes ex Argis, cum navibus xxc. Ascalaphus et Jaimenus, cum navibus xxx. Schedius, et Εpi strophus, cum navibus xL. Meges ex Doliche Helladica, cum navibus xL. Ajax Telamonius ex Salamine, cum navibus XL. Nestor, cum navibus xc. Thoas, cum navibus xL. Agenor et Teuthides cum navibus LX. Prothous, et Magnitor, cum navibus xL. Eumenus, cum navibus xi. Nereus, ex Mycene, cum navibus mi. Chalias ex Tric ca, cum navibus xL. Leonteus et Polypeles, cum navibus st. Amphigenias, ex Ilio, cum navibus XL. Menestheus ex Athenis, cum navibus L. Ido meneus et Meriones, ex Creta, cum navibus xxc. Ulysses, ex Ithaca Cephalenia, cum navibus xii. Tiepolemus, cum navibus ix. Ajax Locrensis, cum navibus ix. Achilles et Patroclus, ex Argis Hella dis, cum navibus L. Protesilaus, et Podarces, cum navibus xL. Palamedes, cum navibus sit. Philo cteles, ex Motione, cum navibus xit. Nereus, ex Perhebis, cum navibus xxii. Sorthes, Philippus, 3 Quæ de Dicty Malalas, ex eo repetit Tzetzes, llistor. v, * Navium catalogi vitia turpissima exagitavit Bentleius p. 74 s. Characterismata quedam Græcorum et Trojanorum, nostris licet pa am affinia, apud Daretem Phrygium habentur atin Dicty Cretensi, qui hodie exstat, nil hujusmodi invenitur. Dicty ergo alio usus videtur auctor Doster. Imo Atrei nepos eral Agamemnon, Plisthenis vero filius; uti supra monuimus. Quod mirum est non advertisse aucto rem nostrum, si modo eodem qui hodie exstat Dicty Cretensi usus est. Peneleun illum cal Dictys. Sed nec in naviuin numero cum nostro convenit. Ηujus nec apud Dictym, nec Daretein mentio ulla. Ilii vero nomine vocalas urbes quinque enumerat Stephanus de' Urb., quarum tertiam Macedonia, quartam Thessa lix, quintam Thraciae esse testatur. p. Male hic conjunguntur istæ Insulæ ac si una essent. Ulysses enim ex Ithaca, insula Cephaleniæ vicina. Steph. de urb. Hesychius item Cephaleniam juxta Ithacam ponit. Achilles non ex Argo Helladica, sive Peloponne siaca, sed Thessalica oriundus. Stephanus de Url. undecim urbes hoc nomine appellatas enumerans, tertiam Thessaliæ facit. Dictys Cretens. Græcorum classem colligens, ex Pelasgis quinquaginta, inquit Dares Phryg. etiam Achillem ex Phthia (Pithia co dices impressi habent, mendose): ducit, navibus numero L instructum. Pelasgia vero, et Phthia, Thessaliæ partes sunt, uti supra diximus. Constan Liu. Manasses De numero navium adi, si libet, Jo. Tzetzem in op. cit.

πόλει του λεγομένου Δράκοντος, νυνὶ δὲ ὑρόν και του (ε) ήτησε τοὺς Ἰωνίτας εὔξασθαι· καὶ ἐν τῷ εὔχεσθαι αὐτοὺς καὶ μυσταγωγεῖν κατηνέχθη σφαίρα πυρός ερατινού οι ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, ἥτις ἐποίησε παυθή 38 τὴν χειμῶνα καὶ τὰ τοῦ ποταμοῦ ἐπισχεθῆναι ῥεῖθρα. Καὶ θαυμάσας ἐπὶ τῷ γεγονότι 16 ὁ Περσεύς ἐξ ἐκείνου τοῦ πυρὸς εὐθέως (α) ανήψε πῦρ, καὶ εἶχε φυλαττόμενον μεθ' ἑαυτοῦ· ὅπερ πῦρ ἐβάσταζε ἐπὶ τὰ Περσικά μέρη εἰς τὰ ἴδια βασίλεια Καὶ ἐδίδαξεν αὐτοὺς τιμᾶν ἐκεῖνο τὸ πῦρ, ὅπερ ἔλεγεν αὐτοῖς ἑωρακέναι ἐκ τοῦ οὐρανοῦ κατενεχθέντα 21. ὅπερ πῦρ ἕως τοῦ παρόντος ἐν τιμῇ 18 ἔχουσιν οἱ Πέρσαι, ὡς θεῖον. Ὁ δὲ αὐτὸς Περσεὺς ἔκτισε τοῖς Ἰωνίτας ἱερὸν, ὅ ἐπωνόμαστε Πυρὸς ἀθανάτου. Ομοίως δὲ καὶ εἰς τὰ Περσικὰ ἔκτισεν ἱερὸν Πυρός, καταστήσας ἐκεῖ διακονεῖν αὐτῷ εὐλαβεῖς ἄνδρας, οὔστινας ἐκάλεσε Μάγους. Ταῦτα δὲ Παυσανίας ὁ σοφώτατος χρονογράφος συνεγράψατο. Καὶ μετὰ καιρὸν ἐλθὼν ὁ Κηφεύς βασιλεὺς κατ' αὐτοῦ ἐκ τῆς [45] Αιθιοπίας, ὁ πατὴρ τῆς ᾿Ανδρο μέδας ἐπολέμησεν αὐτῷ· ἦν δὲ ὁ Κηφεὺς ἐκ τοῦ γήρως μὴ βλέπων. Καὶ ἀκούσας ὁ Περσεὺς ὅτι που λεμεῖ αὐτῷ, ὀργισθεὶς πάνυ, ἐξῆλθε κατ' αὐτοῦ βα στάζων τὴν κάραν, καὶ ὑπέδειξεν αὐτῷ αὐτήν. Καὶ 6 Κηφεύς μὴ βλέπων ἐπέβαινεν αὐτῷ ἔφιππος· ὁ δὲ Περσεὺς ἀγνοῶν ὅτι οὐ καθορᾷ, ἐλογίσατο μηκέτι ἐνεργεῖν τὴν κάραν ἧς κατείχε Γοργόνος καὶ στρέψας αὐτὴν πρὸς ἑαυτὸν προσέσχεν αὐτῇ· καὶ τυφλωθεὶς ἔμεινεν ὡσεὶ νεκρὸς καὶ ἀνῃρέθη. Καὶ λοιπὸν ἐβασίλευσε Περσῶν ὁ υἱὸς τοῦ Περσέως καὶ τῆς ᾿Ανδρομέδας, προβληθεὶς ἐκ τοῦ ἰδίου αὐτοῦ πάππου τοῦ Κηρέως, τοῦ βασιλέως τῆς Αιθιοπίας ὅστις ἐκέλευσε καὶ ἐκαύθη ή μυσερά κεφαλή τῆς Γοργόνος, καὶ ἀνεχώρησεν ἐπὶ τὴν ἰδίαν αὐτοῦ χώραν. Καὶ ἔμεινε λοιπὸν τὸ γένος τοῦ Περσέως βα σιλεύον 38 τῆς Βαβυλωνίας χώρας. Ἐν δὲ τοῖς προειρημένοις ἀνωτέροις χρόνοις κατα ἔλαβε τὴν Βοιωτίαν 30 χώραν ἐκ τῆς Φοινίκης Κά όμος, ο Αγήνορος υἱός· ὅντινα ἔπεμψεν ὁ αὐτοῦ πα ο οι τῷ 11 κατ τι κεραυνού. κεραυνίου παυθῆναι καυθῆναι Οπ. γεγονός. • ἐπὶ τὸ γεγονὸς, ἐπὶ τῷ γεγονότι, ενεχθέντα. κατενεχθῆναι Α, τιμῇ ὑμῖν Οχ. βασιλεύον βασιλεύοντος Όχι 80 Βοιωτίαν. Βοιωτείαν Νυνὶ δὲ Ορόντου. νυνὶ δὲ μέρος, Έρισεν, Ὁ υἱὸς τοῦ Περσέως. Μέρως, ὁ υἱὸς αὐτοῦ τοῦ Περσέως καὶ τῆς Ἀνδρομή. δας Μέρος προβληθείς, Ορόντου. Οῤῥόντου. Ορόντος, Χρισεν, Όρισεν Ορισεν Ορενες, "Οστις ἐκέλευσε. Ο. ἐβασίλευσε, Ορόντου. (α) Εὐθέως ανηψε πυρ. (ε) Εἰς τὰ ἴδια βασίλεια. Ἰωνίταις. Ἰωπολίταις. (α) Ανδρομάδας. Γοργόνης οι bribus auctus esset, Perseus Ionitas, uti preces (e). (g), (h), funderent, hortatus est: quibus precantibus, sa craque peragentibus, globus ignis fulminalis, colo delapsus, tempestatem selavit, fluminisque impetum coercuit. Mirabundus ad hoc Perseus stetit, et ex igne illo ignem statim accendens, apud se religiose asservavit: quem in Persidem, regnumi suum, secum tulit: Persas etiam edocuit divinos honores eidem exhibere utpote quem de cœlo se delapsum videre asserebat. Pers: itaque ignem usque adhuc colunt, pro Numine habentes. Ipse autem Perseus Tonitis fanum condidit, Igni æterno sacrum. Aliud etiam templum in Perside Igni exstruxit; ubi illius ministros posuit sanctos quos dam viros, quos Magos nominavit. Scripta autem reliquit hæc Pausanias, sapientissimus chrono graphus. Postea temporis bellum movebat contra Perseum Cepheus rex Ethiopum, Andromeda paler. Erat auten Cepheus, ex senio, oculorum acumine pri valus: Perseus vero ubi audisset bello se ab eo peti, ingenti correptus ira, contra illum egressus, Gorgonium caput sccum tulit, illique 39 obvertit. Cepheus autem minime videns, concitato equo in ipsum irruit: Perseus vero quem latebat Cepheum cæcutire, existimans Gorgonium caput non ultra vires suas exerere, sibimet illud obvertit: quod dum intuetur, occæcatus ipse stetit atque sic inter emptus est. Persarum deinde rex, Persei ex An dromeda filius, ab avo suo Cepheo factus est: qui etiam jussit ut abominandum illud Gorgonis caput igne absumeretur: quo facto, regnum suum repetivit. Abhinc igitur Persei genus Babylone regnavit. Temporibus autem supradictis, Cadmus, Age noris filius, Phoenicia relicta, Boeotiam occupavit a patre enim missus fuerat, ut Europam sororem Ch. Cl. inutilis conjectura. Cl. cum Chron., Scr. sive potius uti legit Ch. Alex. Chron. Forma qua hic est redit p. 25 45 B, 86 C, E, 89 D, E, 91 E, 93 B, 94 C, 99 D, 112 D. vol. II, p. 26 D, 41 C, D, 44 C. 47 E, 70 B. Ch. cum Chron., Cl. cum Chron. Οx. hie et infra. Chr. Alex. habet, pro nomine proprio nequaquam sumit. mendose. Sed nec auctoris sui mentem in reliquis asse Filius hic Persei, a Cedreno vocatur: Chr. quoque Alex. legit, etc., ubi tamen interpres, (c) Cedreno. Logothete Chronico ubi Dufresnius: Quod eddit auctor Chronici Orontem nunc appel lari, spectare videtur eorum sententiam qui Orientem eliam dictam τolunt, in quibus est Hegesippus l. 111, et Isidorus §. x111, c. 21, unde facitis hic emendatio, si et confciantur quomodo appel latur a Lactantio Hib. De mort. persec. p. 50. Non cuius est. apud Chr. Alex. Caeterum locus iste totus, pessime a librariis babitus, ex nostro sanandus est. audio; ex nostro repone Germana habet G.Ela mart. us. Haec malo vertit Du fresnius: in palatium. (f) C. C. infra.

τὴρ εἰς ἀναζήτησιν καὶ ἀνάῤῥυσιν τῆς Εὐρώπης, ἀδελφῆς αὐτοῦ. Καὶ μαθὼν ὁ αὐτὸς Κάδμος ότι βα σιλεύει τῆς Κρήτης, ἐπὶ τὴν Βοιωτίαν ώρμησε· καὶ [46] διατρίψας εἰς τὴν Βοιωτίαν ἐδίδαξεν αὐτοὺς τὰ Φοινίκων οι ἀγνοοῦντας γράμματα, καὶ ἐτίμουν αὐτὸν καὶ ἐποίησαν αὐτὸν βασιλέα τῆς Βοιωτίας· ἦν γὰρ καὶ εὐειδὴς τῇ θέα· ὅστις βασιλεύει τῶν Βοιωτῶν ἔτη ξβ'. Καὶ ἡγάγετο γυναῖκα ἐκεῖθεν ὀνόματι Αρμονίαν· ἐξ ἧς ἔσχε θυγατέρας ἐξ, Ινώ 3 καὶ ᾿Αγαύην καὶ Σεμέλην καὶ Εὐρυνόμην καὶ Κλεανθὼ καὶ Εὐρυδίκην, αίτινες ἐλέγοντο προϊοῦσαι αἱ Καδμιάδες ". Κτίζει δὲ καὶ πόλιν ἐν τῇ Βοιωτία μεγάλην, ἥντινα ἐκάλεσεν εἰς ίδιον ὄνομα Καδμείαν 80. Καὶ βασιλεύει ὁ αὐτὸς Κάτ ὅμος ἐκεῖ· ἀνεκαλέσατο δὲ ἐκ τῆς ἐξορίας τὸν Τει ρεσίαν, Βοιώτιον ὄντα φιλόσοφον, τὸν θηρολέτην, ὄντα πλούσιον καὶ χρήμασι καὶ ἀξίᾳ καὶ σοφία. Οστις παρεισήγαγε δόγμα τοῖς Ἕλλησι τὸ αὐτο μάτως φέρεσθαι τὰ πάντα καὶ ἀπρονόητον εἶναι τὸν κόσμον· καὶ οἱ ἱερεῖς συνεσκευάσαντο αὐτὸν, καὶ ἐξωρίσθη εἰς τὸ ἱερὸν Δαφναίου 80 Απόλλωνος, ὡς γυναικώδεις ἔχων φρένας, καὶ πολυπραγμονοῦντα 87 πῶς μιγνυμένη γυνὴ μετὰ ἀνδρὸς συλλαμβάνει, καὶ ή φύσις τοῦ αἵματος μερίζεται εἰς ὀστέα καὶ σάρκας καὶ φλέβας καὶ νεῦρα καὶ αἷμα 3, καὶ ζωογονείται βρέφος καὶ τίκτεται· ἅτινα [47] ὁ σοφώτατος Κεφα λίων συνεγράψατο. Ο γὰρ σοφώτατος Σοφοκλῆς δράμα ἐξέθετο καὶ ποιητικῶς εἶπεν ὅτι τὴν Παλλάδα εἶδε λουομένην καὶ γυνὴ ἐγένετο· Ο Τειρεσίας, φησί, τὴν σοφίαν τοῦ Δημιουργοῦ ἐζήτησε γνῶναι καὶ οὐκ Αδυνήθη· ὅθεν ἐξέθετο ὁ αὐτὸς Σοφοκλῆς ἐν τοῖς αὐτοῦ συγγράμμασι ταῦτα ἀληθείας εἶναι· Εἰς ἐστιν ὁ Θεὸς, ὃς τὸν οὐρανὸν ἔτευξε καὶ γαῖαν μακρὰν πόντου τε χαροποῦ” οἶδμα καὶ ἀνέμων βίας· θνητοὶ δὲ πολὺ καρδίᾳ πλανώμενοι, ίδρυ σάμεθα πημάτων παραψυχὰς θεῶν ἀγάλματα ἐκ λίθων καὶ ξύλων ἢ χρυσοτεύκτων ἢ ο έλε φαντίνων τύπους, θυσίας τε τούτοις καὶ κενάς 18 πανηγύρεις τεύχοντες εὐσεβεῖν νομίζομεν. Μον αρχίαν γὰρ ἐδόκει δοξάζειν ὁ αὐτὸς Σοφοκλῆς. Ο δὲ Κάδμος ἐξέδωκε τὴν ἑαυτοῦ θυγατέρα τὴν Αγαύην Εχίον! “8 τινι συγκλητικῷ· ὅστις Εχίων ἔσχεν ἐξ αὐτῆς υἱὸν ὀνόματι Πενθέα, άνδρα συνετὸν καὶ ἐν φρονήσει καὶ ἐν πᾶσι. Τὴν δὲ Σεμέλην πο οι καὶ σε ίδι Οι φοινικών Οχ. 39 Ινώ Κλεανθῶ. " Ευρινάμην οι Ευριδίκην Οχ. * Καδμιάδες. Καδμίδες 23 " Καδμείαν Καδμίαν Οχ. Δαφναίου Δαφνέου Οχι λυπραγμονοῦντα. εἰς γυναικός μεταβληθῆναι φύσιν καὶ πολυπραγμονεῖν αὐτῇ πῶς αἷμα, ο καὶ τὰ λοιπά, 39 τε χαροποῦ. δὲ χαρωποῦ Ο. σάμεθα. πημιμάτων. θεῷ. Οχ. ή " καινὰς Οχ. ο Αιχίονι - Αιχίων Οχ. Εχίον τινι συγκλητικῷ. συγκλη συγκλητικούς αὐτοῦ δύο, καὶ μετ' αὐτῶν διακοσίους συγκλητικός συγκλητική Ρ. 15. inventam liberaret. Certior autem factus eam in Creta regnare, versus Boeotiam properavit: ubi diutius commoratus, Phœnicum litteras eos, illa rum antea ignaros, docuit. Cadmum itaque summo in honore habuerunt, regemque eum Bootiæ con stituerunt, erat enim speciosus forma. Regnavit igitur ad Boeotiam Cadmus per annos LXII, ubi uxorem sibi sumpsit, nomine Harmoniam; ex qua sex suscepit flias, quarum nomina, Ino, Agave, Semele, Eurynome, Cleantho, et Eurydice; 40 quæ etiam Præcellentes forma Cadmiades vocabantur. Urbem etiam magnam in Bœotia condidit, quam ex nomine sue Cadmiam vocavit; ubi et sedem regni posuit: quin et Tiresiam, Bobotorum philosophum, ab exsilio revocavit. Erat hic venationibus deditus, ditissimus opibus, vir sapiens item magnique no minis; qui et Græcos docuit, omnia fortuito ferri, miundumque nulla Numinis providentia gubernari. Qua de causa conspiratione in illum a sacerdotibus facta, in Daphnæi Apollinis templum relegatus est ut qui effeminati esset animi. Plus satis enim curiose rimabatur, quo pacto femina ex maris concubitu concipiat: quomodo item feri potuit ut sanguinis natura in ossa, carnes, venas, et nervos, in sanguinem denique ipsum distribuatur; et quonam modo fetus in utero vivus efformetur, et in lucem prodeat. Sicuti de eo prodidit sapien aissimus Cephalion. Poetice enim de eo locutus est in Dramate suo sapientissimus Sophocles: nenrpe Tiresiam, Minervam lavantem cum vidisset, in unulierem conversum fuisse. Sed et addit eumdem Tiresiam Summi Opificis sapientiam sollicite inda gasse; quam tamen assequi non potuit: unde et Saphocles ipse, in scriptis suis, ista pro veris pro tulit: Est unus Deus, qui cali machinam solique condidit; carulea ponti terga, et infrenes notos: at nos miselli, pectore errantes vago, calamitatum finximus solatia, forma deorum saxeas, ligneas, aurore ducias 41 Fusili, ant eburneas. His dum immolamus, dum stato Augustos die reddimus honores, esse nos remur pios. Sophocles enim sensisse videtur, unum esse universi imperatorcın, Cadmus auteni Agavem filiam Æchioni cuidam, viro nobili, locavit: qui ex ea flium habuit no mine Pentheum, virum sagacem et in omnibus prudentem. Semelem vero, filiam alteram, egregiæ Ox. et mox Cedrenus p. C. Cedrenus, Ch., Cedrenus Cedrenus etc. Cedrenus habet, rectius ut opinor.» Ch. De turpi fragmento Sophocleo v. Bentleii Epist. p. 12. " allerun addidi. Licet xó, per totam bistoriam Romanorum, senatorem denotet: apud auctorem tamen nostrum latiori sensu, pro quovis nobili sumi videtur; omni enim tum genti, tumn alati, tum sexai tribuit: ita lib. xvi, p. 430: Auxumitarum Indorum rex, devicto rege Homerieuse, ad Alexandriam misit, episcopum a Justiniano petituros. Ita etiamı lib. iii, p. 32, Perithous, nobilis juvenis, Proser pinæ, Aide regis filiæ amasius, appel latur. Lucretia etiam femina nobilis Romana, Collatini uxor, dicta est, lib. vil,

τὴρ εἰς ἀναζήτησιν καὶ ἀνάῤῥυσιν τῆς Εὐρώπης, ἀδελφῆς αὐτοῦ. Καὶ μαθὼν ὁ αὐτὸς Κάδμος ότι βα σιλεύει τῆς Κρήτης, ἐπὶ τὴν Βοιωτίαν ώρμησε· καὶ [46] διατρίψας εἰς τὴν Βοιωτίαν ἐδίδαξεν αὐτοὺς τὰ Φοινίκων οι ἀγνοοῦντας γράμματα, καὶ ἐτίμουν αὐτὸν καὶ ἐποίησαν αὐτὸν βασιλέα τῆς Βοιωτίας· ἦν γὰρ καὶ εὐειδὴς τῇ θέα· ὅστις βασιλεύει τῶν Βοιωτῶν ἔτη ξβ'. Καὶ ἡγάγετο γυναῖκα ἐκεῖθεν ὀνόματι Αρμονίαν· ἐξ ἧς ἔσχε θυγατέρας ἐξ, Ινώ 3 καὶ ᾿Αγαύην καὶ Σεμέλην καὶ Εὐρυνόμην καὶ Κλεανθὼ καὶ Εὐρυδίκην, αίτινες ἐλέγοντο προϊοῦσαι αἱ Καδμιάδες ". Κτίζει δὲ καὶ πόλιν ἐν τῇ Βοιωτία μεγάλην, ἥντινα ἐκάλεσεν εἰς ίδιον ὄνομα Καδμείαν 80. Καὶ βασιλεύει ὁ αὐτὸς Κάτ ὅμος ἐκεῖ· ἀνεκαλέσατο δὲ ἐκ τῆς ἐξορίας τὸν Τει ρεσίαν, Βοιώτιον ὄντα φιλόσοφον, τὸν θηρολέτην, ὄντα πλούσιον καὶ χρήμασι καὶ ἀξίᾳ καὶ σοφία. Οστις παρεισήγαγε δόγμα τοῖς Ἕλλησι τὸ αὐτο μάτως φέρεσθαι τὰ πάντα καὶ ἀπρονόητον εἶναι τὸν κόσμον· καὶ οἱ ἱερεῖς συνεσκευάσαντο αὐτὸν, καὶ ἐξωρίσθη εἰς τὸ ἱερὸν Δαφναίου 80 Απόλλωνος, ὡς γυναικώδεις ἔχων φρένας, καὶ πολυπραγμονοῦντα 87 πῶς μιγνυμένη γυνὴ μετὰ ἀνδρὸς συλλαμβάνει, καὶ ή φύσις τοῦ αἵματος μερίζεται εἰς ὀστέα καὶ σάρκας καὶ φλέβας καὶ νεῦρα καὶ αἷμα 3, καὶ ζωογονείται βρέφος καὶ τίκτεται· ἅτινα [47] ὁ σοφώτατος Κεφα λίων συνεγράψατο. Ο γὰρ σοφώτατος Σοφοκλῆς δράμα ἐξέθετο καὶ ποιητικῶς εἶπεν ὅτι τὴν Παλλάδα εἶδε λουομένην καὶ γυνὴ ἐγένετο· Ο Τειρεσίας, φησί, τὴν σοφίαν τοῦ Δημιουργοῦ ἐζήτησε γνῶναι καὶ οὐκ Αδυνήθη· ὅθεν ἐξέθετο ὁ αὐτὸς Σοφοκλῆς ἐν τοῖς αὐτοῦ συγγράμμασι ταῦτα ἀληθείας εἶναι· Εἰς ἐστιν ὁ Θεὸς, ὃς τὸν οὐρανὸν ἔτευξε καὶ γαῖαν μακρὰν πόντου τε χαροποῦ” οἶδμα καὶ ἀνέμων βίας· θνητοὶ δὲ πολὺ καρδίᾳ πλανώμενοι, ίδρυ σάμεθα πημάτων παραψυχὰς θεῶν ἀγάλματα ἐκ λίθων καὶ ξύλων ἢ χρυσοτεύκτων ἢ ο έλε φαντίνων τύπους, θυσίας τε τούτοις καὶ κενάς 18 πανηγύρεις τεύχοντες εὐσεβεῖν νομίζομεν. Μον αρχίαν γὰρ ἐδόκει δοξάζειν ὁ αὐτὸς Σοφοκλῆς. Ο δὲ Κάδμος ἐξέδωκε τὴν ἑαυτοῦ θυγατέρα τὴν Αγαύην Εχίον! “8 τινι συγκλητικῷ· ὅστις Εχίων ἔσχεν ἐξ αὐτῆς υἱὸν ὀνόματι Πενθέα, άνδρα συνετὸν καὶ ἐν φρονήσει καὶ ἐν πᾶσι. Τὴν δὲ Σεμέλην πο οι καὶ σε ίδι Οι φοινικών Οχ. 39 Ινώ Κλεανθῶ. " Ευρινάμην οι Ευριδίκην Οχ. * Καδμιάδες. Καδμίδες 23 " Καδμείαν Καδμίαν Οχ. Δαφναίου Δαφνέου Οχι λυπραγμονοῦντα. εἰς γυναικός μεταβληθῆναι φύσιν καὶ πολυπραγμονεῖν αὐτῇ πῶς αἷμα, ο καὶ τὰ λοιπά, 39 τε χαροποῦ. δὲ χαρωποῦ Ο. σάμεθα. πημιμάτων. θεῷ. Οχ. ή " καινὰς Οχ. ο Αιχίονι - Αιχίων Οχ. Εχίον τινι συγκλητικῷ. συγκλη συγκλητικούς αὐτοῦ δύο, καὶ μετ' αὐτῶν διακοσίους συγκλητικός συγκλητική Ρ. 15. inventam liberaret. Certior autem factus eam in Creta regnare, versus Boeotiam properavit: ubi diutius commoratus, Phœnicum litteras eos, illa rum antea ignaros, docuit. Cadmum itaque summo in honore habuerunt, regemque eum Bootiæ con stituerunt, erat enim speciosus forma. Regnavit igitur ad Boeotiam Cadmus per annos LXII, ubi uxorem sibi sumpsit, nomine Harmoniam; ex qua sex suscepit flias, quarum nomina, Ino, Agave, Semele, Eurynome, Cleantho, et Eurydice; 40 quæ etiam Præcellentes forma Cadmiades vocabantur. Urbem etiam magnam in Bœotia condidit, quam ex nomine sue Cadmiam vocavit; ubi et sedem regni posuit: quin et Tiresiam, Bobotorum philosophum, ab exsilio revocavit. Erat hic venationibus deditus, ditissimus opibus, vir sapiens item magnique no minis; qui et Græcos docuit, omnia fortuito ferri, miundumque nulla Numinis providentia gubernari. Qua de causa conspiratione in illum a sacerdotibus facta, in Daphnæi Apollinis templum relegatus est ut qui effeminati esset animi. Plus satis enim curiose rimabatur, quo pacto femina ex maris concubitu concipiat: quomodo item feri potuit ut sanguinis natura in ossa, carnes, venas, et nervos, in sanguinem denique ipsum distribuatur; et quonam modo fetus in utero vivus efformetur, et in lucem prodeat. Sicuti de eo prodidit sapien aissimus Cephalion. Poetice enim de eo locutus est in Dramate suo sapientissimus Sophocles: nenrpe Tiresiam, Minervam lavantem cum vidisset, in unulierem conversum fuisse. Sed et addit eumdem Tiresiam Summi Opificis sapientiam sollicite inda gasse; quam tamen assequi non potuit: unde et Saphocles ipse, in scriptis suis, ista pro veris pro tulit: Est unus Deus, qui cali machinam solique condidit; carulea ponti terga, et infrenes notos: at nos miselli, pectore errantes vago, calamitatum finximus solatia, forma deorum saxeas, ligneas, aurore ducias 41 Fusili, ant eburneas. His dum immolamus, dum stato Augustos die reddimus honores, esse nos remur pios. Sophocles enim sensisse videtur, unum esse universi imperatorcın, Cadmus auteni Agavem filiam Æchioni cuidam, viro nobili, locavit: qui ex ea flium habuit no mine Pentheum, virum sagacem et in omnibus prudentem. Semelem vero, filiam alteram, egregiæ Ox. et mox Cedrenus p. C. Cedrenus, Ch., Cedrenus Cedrenus etc. Cedrenus habet, rectius ut opinor.» Ch. De turpi fragmento Sophocleo v. Bentleii Epist. p. 12. " allerun addidi. Licet xó, per totam bistoriam Romanorum, senatorem denotet: apud auctorem tamen nostrum latiori sensu, pro quovis nobili sumi videtur; omni enim tum genti, tumn alati, tum sexai tribuit: ita lib. xvi, p. 430: Auxumitarum Indorum rex, devicto rege Homerieuse, ad Alexandriam misit, episcopum a Justiniano petituros. Ita etiamı lib. iii, p. 32, Perithous, nobilis juvenis, Proser pinæ, Aide regis filiæ amasius, appel latur. Lucretia etiam femina nobilis Romana, Collatini uxor, dicta est, lib. vil,

ἡ ἀκούσας ὅτι καὶ τῆς βασιλείας τῶν Βοιωτῶν ἐπιθυμεῖ. ό Καὶ γενόμενοι ἐχθροὶ συνέβαλον πόλεμον ἐν τῇ πόλει καὶ ὁ Πενθεύς νικήσας αὐτὸν παρέλαβεν αὐτὸν, καὶ δήσας ἐφύλαξεν αὐτὸν διὰ τὴν παρουσίαν τοῦ Κάδμου, τοῦ πάππου αὐτῶν. Ἡ δὲ ᾿Αγαύη, ὡς θεία αὐτοῦ καὶ μήτηρ τοῦ Πενθέως, πείσασα τὸν ἴδιον υἱὸν ἐποίησεν αὐτὸν ἀπολῦσαι αὐτόν. Ὅστις ἀπολυθεὶς ἐβουλεύετο πῶς ἀνέλῃ τὸν Πενθέα· καὶ ὁπλισάμενος μετεστείλατο τὴν ᾿Αγαύην, καὶ ᾔτησε φιλιωθῆναι αὐτὴν δι τῷ Πεν θεῖ καὶ ἅμα αὐτῷ ἀπελθεῖν πρὸς τὸν Κάδμον. Ἡ δὲ πολλὰ ποιήσασα τῷ Πενθεῖ, τῷ ἑαυτῆς υἱῷ, ἔπεισεν αὐτὸν φιλιωθῆναι αὐτῷ καὶ ἀπελθεῖν πρὸς τὸν Κάδμον, ὅτι ἐλυπήθη πρὸς αὐτοὺς τῆς ᾿Αγαύης συντα ξαμένης ἅμα αὐτοῖς ἀπιέναι καὶ [1] πείθειν τὸν ίδιον πατέρα. Ὁ δὲ Διόνυσος ὠργίζετο κατὰ τοῦ Πενθέως, ὡς δεθεὶς καὶ λοιδορούμενος παρ' αὐτοῦ ἔλεγε γὰρ πᾶσιν ὅτι ἐκ πορνείας ἐτέχθη ὁ αὐτὸς Διόνυσος. Διὰ τοῦτο δὲ καὶ ὁ Εὐριπίδης μετὰ χρόνου; εύρηκὼς τὸ τοιοῦτον σύγγραμμα τῶν Βακχῶν ἐξέθετο δράμα, ὡς ἀπὸ Πενθέως σε εἰπὼν ταῦτα Σεμέλη δὲ λοχευθεῖσα ἐκ βροτοῦ τινος εἰς Ζήνα φέρουσα τὴν ἁμαρτίαν λέγει 68. Φιλιωθέντων δὲ αὐτῶν ἐκέλευσε τῷ ἰδίῳ στρατῷ ὁ Διόνυσος προλαβεῖν κατὰ τὴν ὁδὸν ἐν στενῷ τόπῳ καὶ συσχεῖν τὸν Πεν θέα. Ἐν δὲ τῷ μέλλειν αὐτοὺς ἐξιέναι μετὰ ὀλίγων ἀνδρῶν ἦλθεν ὁ Διόνυσος πρὸς αὐτόν· καὶ λοιπὸν ὁ Πενθεύς, ἀγνοῶν τὸ σκέμμα, καὶ αὐτὸς ὀλίγους μεθ' ἑαυτοῦ ἔλαβεν ἄνδρας· καὶ ἡ ᾿Αγαύη ἦν μετ' αὐτῶν. Ἐν δὲ τῷ αὐτοὺς ἀπιέναι ἐπέρριψεν αὐτῷ ὁ στρατὸς του Διονύσου, καὶ συνέσχον τὸν Πενθέα· καὶ εὐθέως ἐκέλευσεν ὁ Διόνυσος ἀποτμηθῆναι αὐτὸν, καὶ τὴν κεφαλὴν δοθῆναι τῇ μητρὶ αὐτοῦ, ὡς ὑβριζούσῃ τὸν αὐτὸν Διόνυσον. Καὶ ὑπέστρεψεν ὁ Διόνυσος εἰς τὴν Καδμείαν εἰς τὸ βασιλεῦσαι. Διὰ τοῦτο δὲ λέγουσε τὴν ᾿Αγαύην ἀποκεφαλίσασαν τὸν ἴδιον αὐτῆς υἱόν, διότι ἔπεισε τὸν Πενθέα φιλιωθῆναι τῷ Διονύσῳ καὶ αἰτία [52] γέγονε τοῦ θανάτου τοῦ ἰδίου αὐτῆς υἱοῦ. Οἱ οὖν συγκλητικοὶ καὶ πολῖται τῆς Καδμείας πόλεως οὐκ ἐδέξαντο τὸν αὐτὸν Διόνυσον διοικῆσαι τὴν βα σιλείαν αὐτῶν, λέγοντες ὅτι τὸν ἴδιον ἐξάδελφον ἐφόνευσε μὴ ὢν βασιλεύς· ἐὰν βασιλεύσῃ, ἀπολεῖ κι τὴν Βοιωτίαν. Καὶ προετρέψαντο παρακαλέσαντες τὸν Λυκοῦργον, ἄνδρα σοφὸν, εἰπόντε; αὐτῷ τὰ συμ βάντα· καὶ ὡπλίσατο δε κατ' αὐτοῦ, καὶ ἐκβάλλει αύ τὸν ἐκ τῆς Καδμείας πόλεως καὶ τῆς Βοιωτίας. Καὶ γνοὺς τοῦτο ὁ Διόνυσος, ὅτι ὡπλίσατο κατ' αὐτ 33 λέ κι αὐτὴν αὐτὸν τοῦ Πενθές Πενθέϊ. σε Πενθέως. γει. λέχους, Καδμίαν Καδμίας. ἐν ἀπολεῖ ἀπωλεῖ Βοιωτείαν Βοιωτείας. 38 ωπλίζετο. ο ὡπλίζετο, ώπλί σατο, Ὅτι ἐλυπήθη πρὸς αὐτούς. Λύπη, ελυπήθη πρὸς αὐτήν; ἔχων τὴν λύπην, ρ. 577. structus esset exercitu, et militibus ejusmodi, quos ob corporis agilitatem et saltandi peritiam Scirtos vocare se dixit (erant enim ex gente Bessica, et mysteriorum insuper cognitione imbuti]: Pen theus, inquam, certior de bis factus; audiens etiam Bootiæ regnum eum affectare, odio Dionysum prosecutus est: et inimicitiis invicem contractis, in ipsa urbe ad pugnam deventum est. Pentheus autem praelio victor, Dionysun comprehendit; inque vineula conjectum, in Cadmi avi adventum asservare statuit. Agave autem Penthei mater, et Dionysi matertera, precibus obtinuit a filio suo ut captivum liberaret. Liberatus Dionysus secum in animo volutat quomodo Pentheun e medio tollat. Armis itaque paratis, Agavem accersit; rogatque cam ut, in gratiam cum Pentheo rediens, Cadmum una adirent. Quod a filio Penthco obtinuit tandem water: quæ promisit sese etiam eis comitem fore, ad patrem demulcendum, qui ab utroque, quod fecerant, moleste tulit. Illud autein Dionyso sto machum movit, quod in vincula a Pentheo con jectus, contumeliose etiam exceptus fuisset. Sparserat enim ille in populum spurium esse Dionysum ex adultera natum. Unde et longo post tempore Euripides, qui de Dionyso tale quid scri ptum invenerat, in Tragoedia, quam Bacchas voca vit, ista de Dionyso profert, sub Penthei persona. Sed Semele compressa [4 ab aliquo mortali, in Jo vem retulit culpam stupri. Pace igitur inter eos com posita, Dionysus mandavit militibus suis uti, prae occupatis viæ angustiis, parati essent Pentheum adoriri. Ad iter itaque eis se accingentibus, Diony sus paucis stipatus ad Pentheum venit; qui, nihil insidiarum suspicatus, et ipse modico instructus satellitio, cum Agave comite exibat. Dum vero iter faciunt, incidunt in Dionysi exercitum; qui Pen theum adorti, comprehendunt: caputque ei, ex Dionysi mandato, statim detruncant, matrique cjus deferunt; ob contumeliam scilicet ab ea Dionyso illatam. Quo facto in urbem Cadmiam revertitur Dionysus regnum capessiturus. flinc poetæ fabulantur Agavem filio suo caput ampu tasse, eo quod Pentheum Dionyso concilians, filii sui necis causa fuisset. Cives autem primoresque urbis Cadmiæ Dionysum regem suum habere no luerunt; dic ntes eum, qui, privatus dum esset, c Ch. Tum Ox. et mox Imo Semele sororum. Scr. ex Euripide in Proleg. Bacch. v. 29. Ch. 11. Οr. et mox bis Ch., Οx. et mox. Scr. sive uti infra habetur.» Ch. apud p. 553. Illus etiam Zenonis imper. intimus, cum auctorem nostrum non dolorem, aut mastitiam, sed iracundiam et indignationem ubique significat. Ita Theodosius imperator, ubi rescivisset Eudoxiam tiliam suam Romæ Vandalis proditæ auctorem fuisse, ei infensus erat, mul lamque deinceps ejus rationem habuit: lib. xiv, ex insidiis in se a Verina Aug. structis, præcisa saltem aure evasisset, atque imperator se facino ris inscium fuisse jurasset; fidem ei nihilominus derogavit Illus, atque imperatori exinde infensus vindictam meditatus est: lib. xv,

τοῦ ο, ἔφυγε τὸν Λυκοῦργον· καὶ εἰς Δελφοὺς ἀπελ θὼν ἐκεῖ τελευτᾷ. Καὶ ἐτέθη τὸ λείψανον τοῦ αὐτοῦ Διονύσου ἐκεῖ ἐν σορῷ· καὶ τὰ ὅπλα δὲ αὐτοῦ αὐτός ἐκεῖ εἰς τὸ ἱερὸν ἐκρέμασε, καθώς Δείναρχος ο δ το χρώτατος συνεγράψατο περὶ τοῦ αὐτοῦ Διονύσου. Ωσαύτως δὲ καὶ ὁ σοφώτατος Φιλόχορος τὰ αὐτὰ συνεγράψατο, ἐν ᾗ ἐκθέσει εἶπε περὶ τοῦ αὐτοῦ Διονύσου, Εστιν ἰδεῖν τὴν ταφὴν αὐτοῦ ἐν Δελφοίς παρὰ τὸν ᾿Απόλλωνα τὸν χρυσοῦν. Βάθρον σε δέ τι εἶναι ὑπονοεῖται ἡ σορός, ἐν ᾧ γράφεται, Ενθάδε κεῖται θανών Διόνυσος ἐκ Σεμέλης. Ομοίως δὲ καὶ ὁ σοφώτατος Κεφαλίων τὰ αὐτὰ ἐν τῷ ἰδίῳ συγκ γράμματι ἐξέθετο. Μετά οὖν τὴν τελευτὴν τοῦ Κάδμου, βασιλέως της [55] Βοιωτίας, ἐβασίλευσεν ὁ Νυκτεύς. Οὗτος Έχει το θυγατέρα, ιέρειαν τοῦ ναοῦ Ηλίου, ὀνόματι ᾿Αντιόπην· ἥτις ἐδιδάχθη τὴν ἡλιακὴν εὐχήν, ἤτοι μυσταγωγίαν τῶν Διονυσιακῶν βακχευμάτων, και κεῖθεν ἐλέγετο βάκχη. Ὁ δὲ αὐτῆς πατήρ, ὁ Νυκτεὺς, εἶχεν ἀδελφὸν ὀνόματι Αύκον, βασιλέα του Αργους ὅπις Λύκος βασιλεὺς εἶχε συγκλητικὸν ὀνόματι Θεόδου “, υἱὸν γενόμενον Βρόντινός τινος, ἐξαδέλ. φου τῆς Δίρκης, ἐκ τοῦ γένους τοῦ Πίκου Διὸς κατ αγομένου. Ο αὐτὸς δὲ Θεόδους ὁ συγκλητικὸς κατὰ τάγμα ἐλθὼν ἐκ τοῦ ᾿Αργους ἐν τῷ ἱερῷ τοῦ Ἡλίου παρακοιμηθῆναι καὶ [54] ἑωρακὼς τὴν ἱέρειαν ᾿Αντιόπην, εὐπρεπεστάτην οὖσαν καὶ εὐμήκη, ἐβλήθη εἰς ἔρωτα αὐτῆς. Καὶ παραμείνας ἐν τῷ ἱερῷ προ φάσει τοῦ τάγματος τῆς εὐχῆς, ὡς συγγενής αὐτῆς, ὑπονοθεύσας ἔφθειρεν αὐτὴν καὶ ἔγκυον ἐποίησε· καὶ φοβηθείς τὸν Νυκτές, βασιλέα τῆς Βοιωτίας σ ἀνεχώρησεν εἰς τὴν ἰδίαν αὐτοῦ χώραν. Μαθὼν δὲ ὁ Νυκτεὺς βασιλεύς, ὁ ταύτης πατὴρ, ὅτι ἐφθάρη, ἔλαβεν αὐτὴν ἐκ τοῦ ἱεροῦ· καὶ ἐξετάσας αὐτὴν ἔμαθε παρ' αὐτῆς τὸν φθορέα Θεόςρον ὅτι ἐκ τῶν συγκλητικῶν ἐστι τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ Λύκου καὶ τῆς αὐτοῦ γυναικὸς γένος. Αγνοῶν δὲ ὁ Νυκτεὺς, ὁ πατὴρ αὐτῆς, ὅτι ἔγκυός ἐστιν, ἔπεμψεν αὐτὴν εἰς τὸν ἴδιον αὐτοῦ ἀδελφὸν, τὸν Λύκον, βασιλέα του Αργους, ἵνα ἐξετάσῃ καὶ αὐτὸς τὸ πρᾶγμα τῆς φθορᾶς αὐτῆς, κι ὅτι ὡπλίσατο κατ' αὐτοῦ. Καὶ γνοὺς τοῦτο ὁ Διόνυσος, ὅτι ὡπλίσατο κατ' αὐτοῦ, ἔφυγε,» Βοιω τίας. 8. Δείναρχος 72, Δήμαρχος Οχ. Η βάθρον - γράφεται 21, βάθρου – γράφει Οχ. το Βοιωτείας Οχ. 60 ἔχει. «εἶχε.» 6: Θεάδουν Βρόντονος. Θεόβοιον Βράτωνος Θεοβόωντος * Βοιωτείας Ο. Ἐν τῷ ἱερῷ Ηλίου παρακοιμηθῆναι. Δοραῖς δὲ μήλων τοίνυν ἐγκοιμωμένοις Χρήσει καθ᾽ ὕπνον πασι νημερτὴν φάτιν. (ἐν μηλῳ ταῖς) καὶ καθ᾽ ὕπνους λαμβάνειν χρητ σμοὺς ἐξ αὐτοῦ. patruelem noci dedisset, si ad regni festigia fuerit provectus, ipsam Bœotiam funditus eversurum. Lycurgum itaque, virum sapientem, cui rem folam aperiunt, in auxilium suum vocant: qui contra Dionysum arma sumens, ex urbe illum, atque etiam ex Bœotorum finibus exterminat. Quod ubi 45 Dionysus intellexisset, fuga rebus suis consu luit, et Delphos profectus, diem illic supremum obiit: ubi etiam reliquiæ ejus in loculo positæ sunt, in fano ubi ipse arma sua suspenderat, sicut memoriæ prodidit sapientissimus Demarchus, de hoc nostro Dionyso scribens. Eadem etiam ba bentur apud sapientissimum Philochorum; qui in scriptis suis testatur, Dionysi sepulcrum, suis eliam temporibus, Delphis exstitisse; juxta Apol linem Aureum: pro loculo autem foveam quamdam babyisse, in qua istius modi scriptum legere ørat Epitaphium Dionysus, Semeles filius, hic jacet sepultus. Hæc autem ipsa tradidit etiam in scriptis suis sapientissimus Cephalion. Cadmo autem Bootorum rege defuncto, regnavit Nycteus. Erat ei filia, nomine Antiopa; Solis in templo sacerdos, cujus etiam edoeta preculas, mysticos nempe illos Bacchandi ritus, exinde Baccha dicta est. Pater autem ejus Nycteus fra trem habuit, Lycum nomine, Argivorum regem. Habuit hic in regno virum nobilem, nomine Theo boum Brontonis cujusdam Dirces patruelis, er genere Pici Jovis oriundi, filium. Theobous autem iste, ex voto veniens ab Argis in templum Solis ut ibi recubaret, Antiopam sacerdotem illic conspe ctam deperibat; ut quæ virgo 46 esset forma staturaque pulcherrima. Commoratus vero templo, tanquam sub specie religionis, ut qui virgini etiam sanguine esset conjunctus, in amorem suum illectam eam vitiavit gravidamque fecit. Metuens dinale sibi a Nycteo, Boeotorum rege, in patriam suam reversus est. Nycleus autem, virginis pater, de his certior factus, filiam suam fano extraçtam examini subjecit; et compertum habens vitiatam fuisse eam a Theoboo, qui Lyci fratris ex primo ribus erat, uxorique suæ sanguine conjunctus; filiam suam, nescius tamen eam jam tum præ gnantem esse, ad Lycum fratrem, Argivorum regem, misit; ut ipse eliam, examine facto de stupro, inquireret nempe an auctor ejus esset ex Argivis suis aliquis: quod ita esse si comperis «Verba ista transposita, locoque non suo apparent. Itaque legendum censeo etc. Ch. Ponebantur posι Bentleius, p. Siebelis. ad Philoch. p. Forte Ch. Cedrenus p. 21 C, Joannes Antiochenus apud Joannem Tzetzam Hist. 1, 13. Vele ribus de re quapiam numina consulturis, aut ali quid ab eisdem petituris in more positum erat, templa deorum, locaque sacra intrare, ibique de cubantibus, per quietem oraculi responsum ex spectare. Moris hujus antiqui apud Lycophronem nientio Ad quem locum Is. Tzetzes scholiastes testatur apud Daunos, sive Calabros morem invaluisse, Podalirii sepulcrum, pro morborum suorum mẹ. dela, invisendi; ibique pellibus ovinis, incumbendi, Virgilius ctiam, Eneid. lib. vii, Latinum regem Fauni oracula consulentem intro ducit, verbis hisce

τοῦ ο, ἔφυγε τὸν Λυκοῦργον· καὶ εἰς Δελφοὺς ἀπελ θὼν ἐκεῖ τελευτᾷ. Καὶ ἐτέθη τὸ λείψανον τοῦ αὐτοῦ Διονύσου ἐκεῖ ἐν σορῷ· καὶ τὰ ὅπλα δὲ αὐτοῦ αὐτός ἐκεῖ εἰς τὸ ἱερὸν ἐκρέμασε, καθώς Δείναρχος ο δ το χρώτατος συνεγράψατο περὶ τοῦ αὐτοῦ Διονύσου. Ωσαύτως δὲ καὶ ὁ σοφώτατος Φιλόχορος τὰ αὐτὰ συνεγράψατο, ἐν ᾗ ἐκθέσει εἶπε περὶ τοῦ αὐτοῦ Διονύσου, Εστιν ἰδεῖν τὴν ταφὴν αὐτοῦ ἐν Δελφοίς παρὰ τὸν ᾿Απόλλωνα τὸν χρυσοῦν. Βάθρον σε δέ τι εἶναι ὑπονοεῖται ἡ σορός, ἐν ᾧ γράφεται, Ενθάδε κεῖται θανών Διόνυσος ἐκ Σεμέλης. Ομοίως δὲ καὶ ὁ σοφώτατος Κεφαλίων τὰ αὐτὰ ἐν τῷ ἰδίῳ συγκ γράμματι ἐξέθετο. Μετά οὖν τὴν τελευτὴν τοῦ Κάδμου, βασιλέως της [55] Βοιωτίας, ἐβασίλευσεν ὁ Νυκτεύς. Οὗτος Έχει το θυγατέρα, ιέρειαν τοῦ ναοῦ Ηλίου, ὀνόματι ᾿Αντιόπην· ἥτις ἐδιδάχθη τὴν ἡλιακὴν εὐχήν, ἤτοι μυσταγωγίαν τῶν Διονυσιακῶν βακχευμάτων, και κεῖθεν ἐλέγετο βάκχη. Ὁ δὲ αὐτῆς πατήρ, ὁ Νυκτεὺς, εἶχεν ἀδελφὸν ὀνόματι Αύκον, βασιλέα του Αργους ὅπις Λύκος βασιλεὺς εἶχε συγκλητικὸν ὀνόματι Θεόδου “, υἱὸν γενόμενον Βρόντινός τινος, ἐξαδέλ. φου τῆς Δίρκης, ἐκ τοῦ γένους τοῦ Πίκου Διὸς κατ αγομένου. Ο αὐτὸς δὲ Θεόδους ὁ συγκλητικὸς κατὰ τάγμα ἐλθὼν ἐκ τοῦ ᾿Αργους ἐν τῷ ἱερῷ τοῦ Ἡλίου παρακοιμηθῆναι καὶ [54] ἑωρακὼς τὴν ἱέρειαν ᾿Αντιόπην, εὐπρεπεστάτην οὖσαν καὶ εὐμήκη, ἐβλήθη εἰς ἔρωτα αὐτῆς. Καὶ παραμείνας ἐν τῷ ἱερῷ προ φάσει τοῦ τάγματος τῆς εὐχῆς, ὡς συγγενής αὐτῆς, ὑπονοθεύσας ἔφθειρεν αὐτὴν καὶ ἔγκυον ἐποίησε· καὶ φοβηθείς τὸν Νυκτές, βασιλέα τῆς Βοιωτίας σ ἀνεχώρησεν εἰς τὴν ἰδίαν αὐτοῦ χώραν. Μαθὼν δὲ ὁ Νυκτεὺς βασιλεύς, ὁ ταύτης πατὴρ, ὅτι ἐφθάρη, ἔλαβεν αὐτὴν ἐκ τοῦ ἱεροῦ· καὶ ἐξετάσας αὐτὴν ἔμαθε παρ' αὐτῆς τὸν φθορέα Θεόςρον ὅτι ἐκ τῶν συγκλητικῶν ἐστι τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ Λύκου καὶ τῆς αὐτοῦ γυναικὸς γένος. Αγνοῶν δὲ ὁ Νυκτεὺς, ὁ πατὴρ αὐτῆς, ὅτι ἔγκυός ἐστιν, ἔπεμψεν αὐτὴν εἰς τὸν ἴδιον αὐτοῦ ἀδελφὸν, τὸν Λύκον, βασιλέα του Αργους, ἵνα ἐξετάσῃ καὶ αὐτὸς τὸ πρᾶγμα τῆς φθορᾶς αὐτῆς, κι ὅτι ὡπλίσατο κατ' αὐτοῦ. Καὶ γνοὺς τοῦτο ὁ Διόνυσος, ὅτι ὡπλίσατο κατ' αὐτοῦ, ἔφυγε,» Βοιω τίας. 8. Δείναρχος 72, Δήμαρχος Οχ. Η βάθρον - γράφεται 21, βάθρου – γράφει Οχ. το Βοιωτείας Οχ. 60 ἔχει. «εἶχε.» 6: Θεάδουν Βρόντονος. Θεόβοιον Βράτωνος Θεοβόωντος * Βοιωτείας Ο. Ἐν τῷ ἱερῷ Ηλίου παρακοιμηθῆναι. Δοραῖς δὲ μήλων τοίνυν ἐγκοιμωμένοις Χρήσει καθ᾽ ὕπνον πασι νημερτὴν φάτιν. (ἐν μηλῳ ταῖς) καὶ καθ᾽ ὕπνους λαμβάνειν χρητ σμοὺς ἐξ αὐτοῦ. patruelem noci dedisset, si ad regni festigia fuerit provectus, ipsam Bœotiam funditus eversurum. Lycurgum itaque, virum sapientem, cui rem folam aperiunt, in auxilium suum vocant: qui contra Dionysum arma sumens, ex urbe illum, atque etiam ex Bœotorum finibus exterminat. Quod ubi 45 Dionysus intellexisset, fuga rebus suis consu luit, et Delphos profectus, diem illic supremum obiit: ubi etiam reliquiæ ejus in loculo positæ sunt, in fano ubi ipse arma sua suspenderat, sicut memoriæ prodidit sapientissimus Demarchus, de hoc nostro Dionyso scribens. Eadem etiam ba bentur apud sapientissimum Philochorum; qui in scriptis suis testatur, Dionysi sepulcrum, suis eliam temporibus, Delphis exstitisse; juxta Apol linem Aureum: pro loculo autem foveam quamdam babyisse, in qua istius modi scriptum legere ørat Epitaphium Dionysus, Semeles filius, hic jacet sepultus. Hæc autem ipsa tradidit etiam in scriptis suis sapientissimus Cephalion. Cadmo autem Bootorum rege defuncto, regnavit Nycteus. Erat ei filia, nomine Antiopa; Solis in templo sacerdos, cujus etiam edoeta preculas, mysticos nempe illos Bacchandi ritus, exinde Baccha dicta est. Pater autem ejus Nycteus fra trem habuit, Lycum nomine, Argivorum regem. Habuit hic in regno virum nobilem, nomine Theo boum Brontonis cujusdam Dirces patruelis, er genere Pici Jovis oriundi, filium. Theobous autem iste, ex voto veniens ab Argis in templum Solis ut ibi recubaret, Antiopam sacerdotem illic conspe ctam deperibat; ut quæ virgo 46 esset forma staturaque pulcherrima. Commoratus vero templo, tanquam sub specie religionis, ut qui virgini etiam sanguine esset conjunctus, in amorem suum illectam eam vitiavit gravidamque fecit. Metuens dinale sibi a Nycteo, Boeotorum rege, in patriam suam reversus est. Nycleus autem, virginis pater, de his certior factus, filiam suam fano extraçtam examini subjecit; et compertum habens vitiatam fuisse eam a Theoboo, qui Lyci fratris ex primo ribus erat, uxorique suæ sanguine conjunctus; filiam suam, nescius tamen eam jam tum præ gnantem esse, ad Lycum fratrem, Argivorum regem, misit; ut ipse eliam, examine facto de stupro, inquireret nempe an auctor ejus esset ex Argivis suis aliquis: quod ita esse si comperis «Verba ista transposita, locoque non suo apparent. Itaque legendum censeo etc. Ch. Ponebantur posι Bentleius, p. Siebelis. ad Philoch. p. Forte Ch. Cedrenus p. 21 C, Joannes Antiochenus apud Joannem Tzetzam Hist. 1, 13. Vele ribus de re quapiam numina consulturis, aut ali quid ab eisdem petituris in more positum erat, templa deorum, locaque sacra intrare, ibique de cubantibus, per quietem oraculi responsum ex spectare. Moris hujus antiqui apud Lycophronem nientio Ad quem locum Is. Tzetzes scholiastes testatur apud Daunos, sive Calabros morem invaluisse, Podalirii sepulcrum, pro morborum suorum mẹ. dela, invisendi; ibique pellibus ovinis, incumbendi, Virgilius ctiam, Eneid. lib. vii, Latinum regem Fauni oracula consulentem intro ducit, verbis hisce

τοῦ ο, ἔφυγε τὸν Λυκοῦργον· καὶ εἰς Δελφοὺς ἀπελ θὼν ἐκεῖ τελευτᾷ. Καὶ ἐτέθη τὸ λείψανον τοῦ αὐτοῦ Διονύσου ἐκεῖ ἐν σορῷ· καὶ τὰ ὅπλα δὲ αὐτοῦ αὐτός ἐκεῖ εἰς τὸ ἱερὸν ἐκρέμασε, καθώς Δείναρχος ο δ το χρώτατος συνεγράψατο περὶ τοῦ αὐτοῦ Διονύσου. Ωσαύτως δὲ καὶ ὁ σοφώτατος Φιλόχορος τὰ αὐτὰ συνεγράψατο, ἐν ᾗ ἐκθέσει εἶπε περὶ τοῦ αὐτοῦ Διονύσου, Εστιν ἰδεῖν τὴν ταφὴν αὐτοῦ ἐν Δελφοίς παρὰ τὸν ᾿Απόλλωνα τὸν χρυσοῦν. Βάθρον σε δέ τι εἶναι ὑπονοεῖται ἡ σορός, ἐν ᾧ γράφεται, Ενθάδε κεῖται θανών Διόνυσος ἐκ Σεμέλης. Ομοίως δὲ καὶ ὁ σοφώτατος Κεφαλίων τὰ αὐτὰ ἐν τῷ ἰδίῳ συγκ γράμματι ἐξέθετο. Μετά οὖν τὴν τελευτὴν τοῦ Κάδμου, βασιλέως της [55] Βοιωτίας, ἐβασίλευσεν ὁ Νυκτεύς. Οὗτος Έχει το θυγατέρα, ιέρειαν τοῦ ναοῦ Ηλίου, ὀνόματι ᾿Αντιόπην· ἥτις ἐδιδάχθη τὴν ἡλιακὴν εὐχήν, ἤτοι μυσταγωγίαν τῶν Διονυσιακῶν βακχευμάτων, και κεῖθεν ἐλέγετο βάκχη. Ὁ δὲ αὐτῆς πατήρ, ὁ Νυκτεὺς, εἶχεν ἀδελφὸν ὀνόματι Αύκον, βασιλέα του Αργους ὅπις Λύκος βασιλεὺς εἶχε συγκλητικὸν ὀνόματι Θεόδου “, υἱὸν γενόμενον Βρόντινός τινος, ἐξαδέλ. φου τῆς Δίρκης, ἐκ τοῦ γένους τοῦ Πίκου Διὸς κατ αγομένου. Ο αὐτὸς δὲ Θεόδους ὁ συγκλητικὸς κατὰ τάγμα ἐλθὼν ἐκ τοῦ ᾿Αργους ἐν τῷ ἱερῷ τοῦ Ἡλίου παρακοιμηθῆναι καὶ [54] ἑωρακὼς τὴν ἱέρειαν ᾿Αντιόπην, εὐπρεπεστάτην οὖσαν καὶ εὐμήκη, ἐβλήθη εἰς ἔρωτα αὐτῆς. Καὶ παραμείνας ἐν τῷ ἱερῷ προ φάσει τοῦ τάγματος τῆς εὐχῆς, ὡς συγγενής αὐτῆς, ὑπονοθεύσας ἔφθειρεν αὐτὴν καὶ ἔγκυον ἐποίησε· καὶ φοβηθείς τὸν Νυκτές, βασιλέα τῆς Βοιωτίας σ ἀνεχώρησεν εἰς τὴν ἰδίαν αὐτοῦ χώραν. Μαθὼν δὲ ὁ Νυκτεὺς βασιλεύς, ὁ ταύτης πατὴρ, ὅτι ἐφθάρη, ἔλαβεν αὐτὴν ἐκ τοῦ ἱεροῦ· καὶ ἐξετάσας αὐτὴν ἔμαθε παρ' αὐτῆς τὸν φθορέα Θεόςρον ὅτι ἐκ τῶν συγκλητικῶν ἐστι τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ Λύκου καὶ τῆς αὐτοῦ γυναικὸς γένος. Αγνοῶν δὲ ὁ Νυκτεὺς, ὁ πατὴρ αὐτῆς, ὅτι ἔγκυός ἐστιν, ἔπεμψεν αὐτὴν εἰς τὸν ἴδιον αὐτοῦ ἀδελφὸν, τὸν Λύκον, βασιλέα του Αργους, ἵνα ἐξετάσῃ καὶ αὐτὸς τὸ πρᾶγμα τῆς φθορᾶς αὐτῆς, κι ὅτι ὡπλίσατο κατ' αὐτοῦ. Καὶ γνοὺς τοῦτο ὁ Διόνυσος, ὅτι ὡπλίσατο κατ' αὐτοῦ, ἔφυγε,» Βοιω τίας. 8. Δείναρχος 72, Δήμαρχος Οχ. Η βάθρον - γράφεται 21, βάθρου – γράφει Οχ. το Βοιωτείας Οχ. 60 ἔχει. «εἶχε.» 6: Θεάδουν Βρόντονος. Θεόβοιον Βράτωνος Θεοβόωντος * Βοιωτείας Ο. Ἐν τῷ ἱερῷ Ηλίου παρακοιμηθῆναι. Δοραῖς δὲ μήλων τοίνυν ἐγκοιμωμένοις Χρήσει καθ᾽ ὕπνον πασι νημερτὴν φάτιν. (ἐν μηλῳ ταῖς) καὶ καθ᾽ ὕπνους λαμβάνειν χρητ σμοὺς ἐξ αὐτοῦ. patruelem noci dedisset, si ad regni festigia fuerit provectus, ipsam Bœotiam funditus eversurum. Lycurgum itaque, virum sapientem, cui rem folam aperiunt, in auxilium suum vocant: qui contra Dionysum arma sumens, ex urbe illum, atque etiam ex Bœotorum finibus exterminat. Quod ubi 45 Dionysus intellexisset, fuga rebus suis consu luit, et Delphos profectus, diem illic supremum obiit: ubi etiam reliquiæ ejus in loculo positæ sunt, in fano ubi ipse arma sua suspenderat, sicut memoriæ prodidit sapientissimus Demarchus, de hoc nostro Dionyso scribens. Eadem etiam ba bentur apud sapientissimum Philochorum; qui in scriptis suis testatur, Dionysi sepulcrum, suis eliam temporibus, Delphis exstitisse; juxta Apol linem Aureum: pro loculo autem foveam quamdam babyisse, in qua istius modi scriptum legere ørat Epitaphium Dionysus, Semeles filius, hic jacet sepultus. Hæc autem ipsa tradidit etiam in scriptis suis sapientissimus Cephalion. Cadmo autem Bootorum rege defuncto, regnavit Nycteus. Erat ei filia, nomine Antiopa; Solis in templo sacerdos, cujus etiam edoeta preculas, mysticos nempe illos Bacchandi ritus, exinde Baccha dicta est. Pater autem ejus Nycteus fra trem habuit, Lycum nomine, Argivorum regem. Habuit hic in regno virum nobilem, nomine Theo boum Brontonis cujusdam Dirces patruelis, er genere Pici Jovis oriundi, filium. Theobous autem iste, ex voto veniens ab Argis in templum Solis ut ibi recubaret, Antiopam sacerdotem illic conspe ctam deperibat; ut quæ virgo 46 esset forma staturaque pulcherrima. Commoratus vero templo, tanquam sub specie religionis, ut qui virgini etiam sanguine esset conjunctus, in amorem suum illectam eam vitiavit gravidamque fecit. Metuens dinale sibi a Nycteo, Boeotorum rege, in patriam suam reversus est. Nycleus autem, virginis pater, de his certior factus, filiam suam fano extraçtam examini subjecit; et compertum habens vitiatam fuisse eam a Theoboo, qui Lyci fratris ex primo ribus erat, uxorique suæ sanguine conjunctus; filiam suam, nescius tamen eam jam tum præ gnantem esse, ad Lycum fratrem, Argivorum regem, misit; ut ipse eliam, examine facto de stupro, inquireret nempe an auctor ejus esset ex Argivis suis aliquis: quod ita esse si comperis «Verba ista transposita, locoque non suo apparent. Itaque legendum censeo etc. Ch. Ponebantur posι Bentleius, p. Siebelis. ad Philoch. p. Forte Ch. Cedrenus p. 21 C, Joannes Antiochenus apud Joannem Tzetzam Hist. 1, 13. Vele ribus de re quapiam numina consulturis, aut ali quid ab eisdem petituris in more positum erat, templa deorum, locaque sacra intrare, ibique de cubantibus, per quietem oraculi responsum ex spectare. Moris hujus antiqui apud Lycophronem nientio Ad quem locum Is. Tzetzes scholiastes testatur apud Daunos, sive Calabros morem invaluisse, Podalirii sepulcrum, pro morborum suorum mẹ. dela, invisendi; ibique pellibus ovinis, incumbendi, Virgilius ctiam, Eneid. lib. vii, Latinum regem Fauni oracula consulentem intro ducit, verbis hisce

τοῦ ο, ἔφυγε τὸν Λυκοῦργον· καὶ εἰς Δελφοὺς ἀπελ θὼν ἐκεῖ τελευτᾷ. Καὶ ἐτέθη τὸ λείψανον τοῦ αὐτοῦ Διονύσου ἐκεῖ ἐν σορῷ· καὶ τὰ ὅπλα δὲ αὐτοῦ αὐτός ἐκεῖ εἰς τὸ ἱερὸν ἐκρέμασε, καθώς Δείναρχος ο δ το χρώτατος συνεγράψατο περὶ τοῦ αὐτοῦ Διονύσου. Ωσαύτως δὲ καὶ ὁ σοφώτατος Φιλόχορος τὰ αὐτὰ συνεγράψατο, ἐν ᾗ ἐκθέσει εἶπε περὶ τοῦ αὐτοῦ Διονύσου, Εστιν ἰδεῖν τὴν ταφὴν αὐτοῦ ἐν Δελφοίς παρὰ τὸν ᾿Απόλλωνα τὸν χρυσοῦν. Βάθρον σε δέ τι εἶναι ὑπονοεῖται ἡ σορός, ἐν ᾧ γράφεται, Ενθάδε κεῖται θανών Διόνυσος ἐκ Σεμέλης. Ομοίως δὲ καὶ ὁ σοφώτατος Κεφαλίων τὰ αὐτὰ ἐν τῷ ἰδίῳ συγκ γράμματι ἐξέθετο. Μετά οὖν τὴν τελευτὴν τοῦ Κάδμου, βασιλέως της [55] Βοιωτίας, ἐβασίλευσεν ὁ Νυκτεύς. Οὗτος Έχει το θυγατέρα, ιέρειαν τοῦ ναοῦ Ηλίου, ὀνόματι ᾿Αντιόπην· ἥτις ἐδιδάχθη τὴν ἡλιακὴν εὐχήν, ἤτοι μυσταγωγίαν τῶν Διονυσιακῶν βακχευμάτων, και κεῖθεν ἐλέγετο βάκχη. Ὁ δὲ αὐτῆς πατήρ, ὁ Νυκτεὺς, εἶχεν ἀδελφὸν ὀνόματι Αύκον, βασιλέα του Αργους ὅπις Λύκος βασιλεὺς εἶχε συγκλητικὸν ὀνόματι Θεόδου “, υἱὸν γενόμενον Βρόντινός τινος, ἐξαδέλ. φου τῆς Δίρκης, ἐκ τοῦ γένους τοῦ Πίκου Διὸς κατ αγομένου. Ο αὐτὸς δὲ Θεόδους ὁ συγκλητικὸς κατὰ τάγμα ἐλθὼν ἐκ τοῦ ᾿Αργους ἐν τῷ ἱερῷ τοῦ Ἡλίου παρακοιμηθῆναι καὶ [54] ἑωρακὼς τὴν ἱέρειαν ᾿Αντιόπην, εὐπρεπεστάτην οὖσαν καὶ εὐμήκη, ἐβλήθη εἰς ἔρωτα αὐτῆς. Καὶ παραμείνας ἐν τῷ ἱερῷ προ φάσει τοῦ τάγματος τῆς εὐχῆς, ὡς συγγενής αὐτῆς, ὑπονοθεύσας ἔφθειρεν αὐτὴν καὶ ἔγκυον ἐποίησε· καὶ φοβηθείς τὸν Νυκτές, βασιλέα τῆς Βοιωτίας σ ἀνεχώρησεν εἰς τὴν ἰδίαν αὐτοῦ χώραν. Μαθὼν δὲ ὁ Νυκτεὺς βασιλεύς, ὁ ταύτης πατὴρ, ὅτι ἐφθάρη, ἔλαβεν αὐτὴν ἐκ τοῦ ἱεροῦ· καὶ ἐξετάσας αὐτὴν ἔμαθε παρ' αὐτῆς τὸν φθορέα Θεόςρον ὅτι ἐκ τῶν συγκλητικῶν ἐστι τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ Λύκου καὶ τῆς αὐτοῦ γυναικὸς γένος. Αγνοῶν δὲ ὁ Νυκτεὺς, ὁ πατὴρ αὐτῆς, ὅτι ἔγκυός ἐστιν, ἔπεμψεν αὐτὴν εἰς τὸν ἴδιον αὐτοῦ ἀδελφὸν, τὸν Λύκον, βασιλέα του Αργους, ἵνα ἐξετάσῃ καὶ αὐτὸς τὸ πρᾶγμα τῆς φθορᾶς αὐτῆς, κι ὅτι ὡπλίσατο κατ' αὐτοῦ. Καὶ γνοὺς τοῦτο ὁ Διόνυσος, ὅτι ὡπλίσατο κατ' αὐτοῦ, ἔφυγε,» Βοιω τίας. 8. Δείναρχος 72, Δήμαρχος Οχ. Η βάθρον - γράφεται 21, βάθρου – γράφει Οχ. το Βοιωτείας Οχ. 60 ἔχει. «εἶχε.» 6: Θεάδουν Βρόντονος. Θεόβοιον Βράτωνος Θεοβόωντος * Βοιωτείας Ο. Ἐν τῷ ἱερῷ Ηλίου παρακοιμηθῆναι. Δοραῖς δὲ μήλων τοίνυν ἐγκοιμωμένοις Χρήσει καθ᾽ ὕπνον πασι νημερτὴν φάτιν. (ἐν μηλῳ ταῖς) καὶ καθ᾽ ὕπνους λαμβάνειν χρητ σμοὺς ἐξ αὐτοῦ. patruelem noci dedisset, si ad regni festigia fuerit provectus, ipsam Bœotiam funditus eversurum. Lycurgum itaque, virum sapientem, cui rem folam aperiunt, in auxilium suum vocant: qui contra Dionysum arma sumens, ex urbe illum, atque etiam ex Bœotorum finibus exterminat. Quod ubi 45 Dionysus intellexisset, fuga rebus suis consu luit, et Delphos profectus, diem illic supremum obiit: ubi etiam reliquiæ ejus in loculo positæ sunt, in fano ubi ipse arma sua suspenderat, sicut memoriæ prodidit sapientissimus Demarchus, de hoc nostro Dionyso scribens. Eadem etiam ba bentur apud sapientissimum Philochorum; qui in scriptis suis testatur, Dionysi sepulcrum, suis eliam temporibus, Delphis exstitisse; juxta Apol linem Aureum: pro loculo autem foveam quamdam babyisse, in qua istius modi scriptum legere ørat Epitaphium Dionysus, Semeles filius, hic jacet sepultus. Hæc autem ipsa tradidit etiam in scriptis suis sapientissimus Cephalion. Cadmo autem Bootorum rege defuncto, regnavit Nycteus. Erat ei filia, nomine Antiopa; Solis in templo sacerdos, cujus etiam edoeta preculas, mysticos nempe illos Bacchandi ritus, exinde Baccha dicta est. Pater autem ejus Nycteus fra trem habuit, Lycum nomine, Argivorum regem. Habuit hic in regno virum nobilem, nomine Theo boum Brontonis cujusdam Dirces patruelis, er genere Pici Jovis oriundi, filium. Theobous autem iste, ex voto veniens ab Argis in templum Solis ut ibi recubaret, Antiopam sacerdotem illic conspe ctam deperibat; ut quæ virgo 46 esset forma staturaque pulcherrima. Commoratus vero templo, tanquam sub specie religionis, ut qui virgini etiam sanguine esset conjunctus, in amorem suum illectam eam vitiavit gravidamque fecit. Metuens dinale sibi a Nycteo, Boeotorum rege, in patriam suam reversus est. Nycleus autem, virginis pater, de his certior factus, filiam suam fano extraçtam examini subjecit; et compertum habens vitiatam fuisse eam a Theoboo, qui Lyci fratris ex primo ribus erat, uxorique suæ sanguine conjunctus; filiam suam, nescius tamen eam jam tum præ gnantem esse, ad Lycum fratrem, Argivorum regem, misit; ut ipse eliam, examine facto de stupro, inquireret nempe an auctor ejus esset ex Argivis suis aliquis: quod ita esse si comperis «Verba ista transposita, locoque non suo apparent. Itaque legendum censeo etc. Ch. Ponebantur posι Bentleius, p. Siebelis. ad Philoch. p. Forte Ch. Cedrenus p. 21 C, Joannes Antiochenus apud Joannem Tzetzam Hist. 1, 13. Vele ribus de re quapiam numina consulturis, aut ali quid ab eisdem petituris in more positum erat, templa deorum, locaque sacra intrare, ibique de cubantibus, per quietem oraculi responsum ex spectare. Moris hujus antiqui apud Lycophronem nientio Ad quem locum Is. Tzetzes scholiastes testatur apud Daunos, sive Calabros morem invaluisse, Podalirii sepulcrum, pro morborum suorum mẹ. dela, invisendi; ibique pellibus ovinis, incumbendi, Virgilius ctiam, Eneid. lib. vii, Latinum regem Fauni oracula consulentem intro ducit, verbis hisce

τοῦ ο, ἔφυγε τὸν Λυκοῦργον· καὶ εἰς Δελφοὺς ἀπελ θὼν ἐκεῖ τελευτᾷ. Καὶ ἐτέθη τὸ λείψανον τοῦ αὐτοῦ Διονύσου ἐκεῖ ἐν σορῷ· καὶ τὰ ὅπλα δὲ αὐτοῦ αὐτός ἐκεῖ εἰς τὸ ἱερὸν ἐκρέμασε, καθώς Δείναρχος ο δ το χρώτατος συνεγράψατο περὶ τοῦ αὐτοῦ Διονύσου. Ωσαύτως δὲ καὶ ὁ σοφώτατος Φιλόχορος τὰ αὐτὰ συνεγράψατο, ἐν ᾗ ἐκθέσει εἶπε περὶ τοῦ αὐτοῦ Διονύσου, Εστιν ἰδεῖν τὴν ταφὴν αὐτοῦ ἐν Δελφοίς παρὰ τὸν ᾿Απόλλωνα τὸν χρυσοῦν. Βάθρον σε δέ τι εἶναι ὑπονοεῖται ἡ σορός, ἐν ᾧ γράφεται, Ενθάδε κεῖται θανών Διόνυσος ἐκ Σεμέλης. Ομοίως δὲ καὶ ὁ σοφώτατος Κεφαλίων τὰ αὐτὰ ἐν τῷ ἰδίῳ συγκ γράμματι ἐξέθετο. Μετά οὖν τὴν τελευτὴν τοῦ Κάδμου, βασιλέως της [55] Βοιωτίας, ἐβασίλευσεν ὁ Νυκτεύς. Οὗτος Έχει το θυγατέρα, ιέρειαν τοῦ ναοῦ Ηλίου, ὀνόματι ᾿Αντιόπην· ἥτις ἐδιδάχθη τὴν ἡλιακὴν εὐχήν, ἤτοι μυσταγωγίαν τῶν Διονυσιακῶν βακχευμάτων, και κεῖθεν ἐλέγετο βάκχη. Ὁ δὲ αὐτῆς πατήρ, ὁ Νυκτεὺς, εἶχεν ἀδελφὸν ὀνόματι Αύκον, βασιλέα του Αργους ὅπις Λύκος βασιλεὺς εἶχε συγκλητικὸν ὀνόματι Θεόδου “, υἱὸν γενόμενον Βρόντινός τινος, ἐξαδέλ. φου τῆς Δίρκης, ἐκ τοῦ γένους τοῦ Πίκου Διὸς κατ αγομένου. Ο αὐτὸς δὲ Θεόδους ὁ συγκλητικὸς κατὰ τάγμα ἐλθὼν ἐκ τοῦ ᾿Αργους ἐν τῷ ἱερῷ τοῦ Ἡλίου παρακοιμηθῆναι καὶ [54] ἑωρακὼς τὴν ἱέρειαν ᾿Αντιόπην, εὐπρεπεστάτην οὖσαν καὶ εὐμήκη, ἐβλήθη εἰς ἔρωτα αὐτῆς. Καὶ παραμείνας ἐν τῷ ἱερῷ προ φάσει τοῦ τάγματος τῆς εὐχῆς, ὡς συγγενής αὐτῆς, ὑπονοθεύσας ἔφθειρεν αὐτὴν καὶ ἔγκυον ἐποίησε· καὶ φοβηθείς τὸν Νυκτές, βασιλέα τῆς Βοιωτίας σ ἀνεχώρησεν εἰς τὴν ἰδίαν αὐτοῦ χώραν. Μαθὼν δὲ ὁ Νυκτεὺς βασιλεύς, ὁ ταύτης πατὴρ, ὅτι ἐφθάρη, ἔλαβεν αὐτὴν ἐκ τοῦ ἱεροῦ· καὶ ἐξετάσας αὐτὴν ἔμαθε παρ' αὐτῆς τὸν φθορέα Θεόςρον ὅτι ἐκ τῶν συγκλητικῶν ἐστι τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ Λύκου καὶ τῆς αὐτοῦ γυναικὸς γένος. Αγνοῶν δὲ ὁ Νυκτεὺς, ὁ πατὴρ αὐτῆς, ὅτι ἔγκυός ἐστιν, ἔπεμψεν αὐτὴν εἰς τὸν ἴδιον αὐτοῦ ἀδελφὸν, τὸν Λύκον, βασιλέα του Αργους, ἵνα ἐξετάσῃ καὶ αὐτὸς τὸ πρᾶγμα τῆς φθορᾶς αὐτῆς, κι ὅτι ὡπλίσατο κατ' αὐτοῦ. Καὶ γνοὺς τοῦτο ὁ Διόνυσος, ὅτι ὡπλίσατο κατ' αὐτοῦ, ἔφυγε,» Βοιω τίας. 8. Δείναρχος 72, Δήμαρχος Οχ. Η βάθρον - γράφεται 21, βάθρου – γράφει Οχ. το Βοιωτείας Οχ. 60 ἔχει. «εἶχε.» 6: Θεάδουν Βρόντονος. Θεόβοιον Βράτωνος Θεοβόωντος * Βοιωτείας Ο. Ἐν τῷ ἱερῷ Ηλίου παρακοιμηθῆναι. Δοραῖς δὲ μήλων τοίνυν ἐγκοιμωμένοις Χρήσει καθ᾽ ὕπνον πασι νημερτὴν φάτιν. (ἐν μηλῳ ταῖς) καὶ καθ᾽ ὕπνους λαμβάνειν χρητ σμοὺς ἐξ αὐτοῦ. patruelem noci dedisset, si ad regni festigia fuerit provectus, ipsam Bœotiam funditus eversurum. Lycurgum itaque, virum sapientem, cui rem folam aperiunt, in auxilium suum vocant: qui contra Dionysum arma sumens, ex urbe illum, atque etiam ex Bœotorum finibus exterminat. Quod ubi 45 Dionysus intellexisset, fuga rebus suis consu luit, et Delphos profectus, diem illic supremum obiit: ubi etiam reliquiæ ejus in loculo positæ sunt, in fano ubi ipse arma sua suspenderat, sicut memoriæ prodidit sapientissimus Demarchus, de hoc nostro Dionyso scribens. Eadem etiam ba bentur apud sapientissimum Philochorum; qui in scriptis suis testatur, Dionysi sepulcrum, suis eliam temporibus, Delphis exstitisse; juxta Apol linem Aureum: pro loculo autem foveam quamdam babyisse, in qua istius modi scriptum legere ørat Epitaphium Dionysus, Semeles filius, hic jacet sepultus. Hæc autem ipsa tradidit etiam in scriptis suis sapientissimus Cephalion. Cadmo autem Bootorum rege defuncto, regnavit Nycteus. Erat ei filia, nomine Antiopa; Solis in templo sacerdos, cujus etiam edoeta preculas, mysticos nempe illos Bacchandi ritus, exinde Baccha dicta est. Pater autem ejus Nycteus fra trem habuit, Lycum nomine, Argivorum regem. Habuit hic in regno virum nobilem, nomine Theo boum Brontonis cujusdam Dirces patruelis, er genere Pici Jovis oriundi, filium. Theobous autem iste, ex voto veniens ab Argis in templum Solis ut ibi recubaret, Antiopam sacerdotem illic conspe ctam deperibat; ut quæ virgo 46 esset forma staturaque pulcherrima. Commoratus vero templo, tanquam sub specie religionis, ut qui virgini etiam sanguine esset conjunctus, in amorem suum illectam eam vitiavit gravidamque fecit. Metuens dinale sibi a Nycteo, Boeotorum rege, in patriam suam reversus est. Nycleus autem, virginis pater, de his certior factus, filiam suam fano extraçtam examini subjecit; et compertum habens vitiatam fuisse eam a Theoboo, qui Lyci fratris ex primo ribus erat, uxorique suæ sanguine conjunctus; filiam suam, nescius tamen eam jam tum præ gnantem esse, ad Lycum fratrem, Argivorum regem, misit; ut ipse eliam, examine facto de stupro, inquireret nempe an auctor ejus esset ex Argivis suis aliquis: quod ita esse si comperis «Verba ista transposita, locoque non suo apparent. Itaque legendum censeo etc. Ch. Ponebantur posι Bentleius, p. Siebelis. ad Philoch. p. Forte Ch. Cedrenus p. 21 C, Joannes Antiochenus apud Joannem Tzetzam Hist. 1, 13. Vele ribus de re quapiam numina consulturis, aut ali quid ab eisdem petituris in more positum erat, templa deorum, locaque sacra intrare, ibique de cubantibus, per quietem oraculi responsum ex spectare. Moris hujus antiqui apud Lycophronem nientio Ad quem locum Is. Tzetzes scholiastes testatur apud Daunos, sive Calabros morem invaluisse, Podalirii sepulcrum, pro morborum suorum mẹ. dela, invisendi; ibique pellibus ovinis, incumbendi, Virgilius ctiam, Eneid. lib. vii, Latinum regem Fauni oracula consulentem intro ducit, verbis hisce

καὶ εἰ ἀληθές ἐστιν ὅτι ἐκ τοῦ ᾿Αργους ἐστὶν ὁ αὐτῆς 6 Αμφίωνα (π. ρυπτόντων Οχ. φθορεύς, καὶ αὐτὴν τιμωρήσηται, ὡς φθαρείσαν Ιέρειαν οὖσαν, καὶ ἐκεῖνον δὲ ἀμύνηται ὡς τοιοῦτόν τι τολμήσαντα κατὰ ἱερατικοῦ σώματος. Ο δὲ βασιλεὺς Λύκος εἰσαγαγὼν τὴν αὐτὴν ᾿Αντιόπην εἰς ἐξέτασιν, καὶ ἑωρακὼς αὐτῆς [55] τὴν εὐπρέ πειαν, καὶ μαθὼν ὅτι ἔγκυός ἐστιν, ηλέησεν αὐτὴν, λέγων ὅτι δεῖ περιμεῖναι, ἄχρις οὗ τέκῃ, καὶ τότε τιμωρήσασθαι αὐτὴν, ὡς ἱερατικὸν ὑβρίσασαν σχῆμα. Ὁ δὲ αὐτὸς Λύκος βασιλεὺς εἶχε γυναῖκα τὴν Δίρκην καὶ παραδοὺς αὐτῇ τὴν ᾿Αντιόπην εἶπεν αὐτὴν φυλάτ τεσθαι παρ' αὐτῇ, ἄχρις οὗ τέκῃ· ὁ δὲ Λύκος βασιλεύς ἦν θεῖος τῆς Ἀντιόπης. Η δὲ αὐτὴ Ἀντιόπη ἐγέννησε δίδυμα, οὔστινας ἐκάλεσεν 'Αμφίονα καὶ Ζῆθον. Καὶ ἐῤῥίφησαν γεννηθέντα τὰ βρέφη κατὰ κέλευσιν τοῦ Λύκου βασιλέως ἐν τῇ κώμῃ τῇ λεγομένῃ Ρα σθές σε πλησίον τοῦ Κιθαιρωνίου σε όρους. Ούστινας παῖδας οἴκτου χάριν ἔλαβε παρὰ τῶν ῥιπτόντων α τὰ αὐτὰ βρέφη Ορδίων τις γεηπόνος ἅπαις ὤν, γνοὺς ὅτι τέκνα ὑπῆρχον τῆς ἱερείας Αντιόπης ᾔδει γὰρ αὐτὴν, ὡς ἱέρειαν· καὶ ἀνεθρέψατο αὐτά. Μετὰ δὲ χρόνον πολέμου κινηθέντος σε τῇ ᾿Αργείων χώρᾳ, ἐξῆλθεν ὁ Λύκος βασιλεὺς ἐπὶ τὸν πόλεμον καὶ ἐχρόνισε πολεμῶν. Ἡ δὲ Δίρκη, του Λύκου βα σιλέως γυνή, λογισαμένη ὅτι οὐκέτι μετὰ τὸν τους τὸν ἐτιμωρήσατο τὴν αὐτὴν ᾿Αντιόπην, ἀλλ' είασεν τ αὐτὴν, ὡς ἐρῶν αὐτῆς καὶ λάθρα μιγνύμενος μετ' αὐτῆς, ὡς εὐπρεπεστάτης, λαβοῦσα αὐτὴν μετὰ ὀλί γων στρατιωτῶν ὡς ἐπὶ χώραν ἀπῆλθεν ἐπὶ τὸ Κι θαιρώνιον ὄρος ἐν τῇ κώμῃ ὅπου οἱ αὐτῆς υἱεῖς ἦσαν ἀνατραφέντες. Τοῦτο [56] δὲ ἀγνοοῦσα ἡ Δίρκη, καὶ ἐξαγαγοῦσα ἐκ τοῦ αὐτοῦ χωρίου ταῦρον ἄγριον, καὶ πήξασα δάδα ἐν τοῖς αὐτοῦ κέρασι, την Αντιόπην ἐκέλευσε δεθῆναι, καὶ τὴν σχοίνον εἰς τὸν τράχηλον τοῦ ταύρου εἰλεγῆναι, καὶ οὕτως συρῆναι τὴν ᾿Ανο τιόπην ὑπὸ τοῦ ταύρου καὶ ἀπολέσθαι 70. Καὶ ἀκού σαντες πάντες οἱ τοῦ αὐτοῦ κτήματος τὸν μέλο 68 Ρασθέα (ς. σε Κιθερωνίου 12. σε ῥιπτόντων σε κιν. κυν. Οχ. 6ο είασεν έασεν Οχ. 10 απωλέσθαι. Ος. παρακοιμηθῆναι, τῷ τόπῳ παρακοιμώμενον δ' παραβάτης, παρακειμη θείς, Καὶ ἐκεῖ ον δὲ ἀμύνηται. 'Αμύνω, ἀμύνομαι ἀμύνα:, ἀπαλεξη σαι, τιμωρήσα:. 'Αμύνεσθαι, καὶ ἀμύνειν διαφέρει· ἀμύνεσθαι μὲν γάρ ἐστι τὸ κολάζειν τοὺς προαδικήσαντας· ἀμύνειν δὲ τὸ βοηθεῖν. ἀμύνω, τὸ βοηθῶ· ἀμύνομαι δὲ, τὸ τιμωροῦμαι, ήγουν και λάζω. Γεηπόνος. γηπόνος. Οἱ τοῦ αὐτοῦ κτήματος. Κτήμα κτήτωρ, Οἱ γὰρ Βριασμά νας τῆς πόλεως τῶν Κανζάκων, καὶ πάντες οἱ κτή τορες αὐτῆς, ἡνίκα ἔμαθον, ριο, οι κτήτορες, οικήτορες, risset, ut Antiopa penas daret violata pulicitiæ, quod hoc sacerdos commisisset in illum vero gravius ut decerneretur, qui tale aliquid in per Sonam sacram ausus - fuerit. Rex autem Lycus cum de Antiopa quæstionem habere statuisset, observata ejus forma, et edoctus etiam gravidam eam esse, misericordia motus, manere eam jussit usque dum partum edidisset, pœnas deinde latu ram temerati sacerdotii. Interim rex Lycus An t:opam, cujus etiam erat avunculus, Dircæ uxori custodiendam tradidit, usque dum partum ederet. Parturiens autem Antiopa gemellos enixa est; qui bus nomina dedit Amphionem et Zethum. Infantes autem in lucem editos exponi rex jussit, in vico Ra sthea 47 dicto, non procul a Cithærone monte. Cæterum misertus corum Ordio quidam agricola, perulos accepit ab eis, quibus eos exponendi cura commissa erat: cumque prole careret ipse, atque etiam sciret eos matrem habere Antiopam, quam sacerdotem esse cognoverat, suppeditavit ipse infantibus alimoniam. Postea temporis gras sante bello per Argivorum regionem, rex Lycus in militiam profectus est: cumque bello longius cute detentus fuisset, uxor ejus Dirce existimans Autiopam, cum puerperii doloribus jam soluta, pœnas adhuc nullas luisset, conjugi suo (cui ob formam gratissimam esse eam suspicabatur), in clandestinos reservatam concubitus: paucis sti pata militibus, eam sibi sumit comitem, tanquam in rus secederet; et versus Cithaeronem tendens montem, in vicum, ubi Antiopæ filii enutriti erant, devenit. Verum Dirce, cum hoc ignoraret, lau rum silvestrem ex regione illa adduci jussit; cu jus cornibus facem adaptans, collo ejus fune cir cumligato, Antiopam ei alligari jussit, ut a tauro sic distracta periret. Audientes vero, qui in vico illo habital ant, destinatum Antiope supplicium, Ch., Zoov Ch., Zñ,0zv Ox. Ox. Sic et Ch., Cl., Huc dona sacerdos Cum tulit, et cæsarum ovium sub nocte silenti Pellibus incubuit stratis, somnosque petivit Multa modis simulacra videt volitantia miris, Et varias audit voces fruiturque deorum Colloquio. Ubi quod noster, Virgilius, incubare, dixit: quod, Servio teste, proprie dicitur de his qui dormiunt ad accipienda responsa. Unde est, ille incubat Jori, id est, dormit in Capitolio, ut responsa possit accipere. Consuetudo autem hæc usque ad Constantin M. viguisse testatur auctor noster, qui lib.ni, p. 46, imperatorem hunc Sosthenium ab Argonautis conditum visitantem, deque statuæ ibidem positæ figura angelica scisci tandi causa, introducit. Sed et Julianus eliam suscepta in Persas expeditione, sacrisque ad Daphnem, Antio chense surburbium, Apolloni peractis, per quietem vidit puerulum favum, qui mor tis locum ei praenuntiabat: lib. sus, p. 319. auxilior. ulciscor, vel poenas ab aliquo exiko, proprie significant. Hesychius Ammonius de verb. simil. et differ. Αd eumden Moschopulus Scr. hoc loco, uti etiam infra, p. 23, pro vico, sive villa sumitur unde apud Græcos recentiores, paganus. aut etiam vici, vel urbis alicujus incola. Exempla hujus generis apud hunc nostrum frequenter oc currunt; quæ omnia suo loco videbimus. Idem vi dere est apud Chr. Alex. p. 914 etc. Atque hæc me mio vent, ut non assentiar Jo. Leunclaio, qui in Notis suis ad Constantini Porphyrogennete Novell. 4, reponi vult.

καὶ εἰ ἀληθές ἐστιν ὅτι ἐκ τοῦ ᾿Αργους ἐστὶν ὁ αὐτῆς 6 Αμφίωνα (π. ρυπτόντων Οχ. φθορεύς, καὶ αὐτὴν τιμωρήσηται, ὡς φθαρείσαν Ιέρειαν οὖσαν, καὶ ἐκεῖνον δὲ ἀμύνηται ὡς τοιοῦτόν τι τολμήσαντα κατὰ ἱερατικοῦ σώματος. Ο δὲ βασιλεὺς Λύκος εἰσαγαγὼν τὴν αὐτὴν ᾿Αντιόπην εἰς ἐξέτασιν, καὶ ἑωρακὼς αὐτῆς [55] τὴν εὐπρέ πειαν, καὶ μαθὼν ὅτι ἔγκυός ἐστιν, ηλέησεν αὐτὴν, λέγων ὅτι δεῖ περιμεῖναι, ἄχρις οὗ τέκῃ, καὶ τότε τιμωρήσασθαι αὐτὴν, ὡς ἱερατικὸν ὑβρίσασαν σχῆμα. Ὁ δὲ αὐτὸς Λύκος βασιλεὺς εἶχε γυναῖκα τὴν Δίρκην καὶ παραδοὺς αὐτῇ τὴν ᾿Αντιόπην εἶπεν αὐτὴν φυλάτ τεσθαι παρ' αὐτῇ, ἄχρις οὗ τέκῃ· ὁ δὲ Λύκος βασιλεύς ἦν θεῖος τῆς Ἀντιόπης. Η δὲ αὐτὴ Ἀντιόπη ἐγέννησε δίδυμα, οὔστινας ἐκάλεσεν 'Αμφίονα καὶ Ζῆθον. Καὶ ἐῤῥίφησαν γεννηθέντα τὰ βρέφη κατὰ κέλευσιν τοῦ Λύκου βασιλέως ἐν τῇ κώμῃ τῇ λεγομένῃ Ρα σθές σε πλησίον τοῦ Κιθαιρωνίου σε όρους. Ούστινας παῖδας οἴκτου χάριν ἔλαβε παρὰ τῶν ῥιπτόντων α τὰ αὐτὰ βρέφη Ορδίων τις γεηπόνος ἅπαις ὤν, γνοὺς ὅτι τέκνα ὑπῆρχον τῆς ἱερείας Αντιόπης ᾔδει γὰρ αὐτὴν, ὡς ἱέρειαν· καὶ ἀνεθρέψατο αὐτά. Μετὰ δὲ χρόνον πολέμου κινηθέντος σε τῇ ᾿Αργείων χώρᾳ, ἐξῆλθεν ὁ Λύκος βασιλεὺς ἐπὶ τὸν πόλεμον καὶ ἐχρόνισε πολεμῶν. Ἡ δὲ Δίρκη, του Λύκου βα σιλέως γυνή, λογισαμένη ὅτι οὐκέτι μετὰ τὸν τους τὸν ἐτιμωρήσατο τὴν αὐτὴν ᾿Αντιόπην, ἀλλ' είασεν τ αὐτὴν, ὡς ἐρῶν αὐτῆς καὶ λάθρα μιγνύμενος μετ' αὐτῆς, ὡς εὐπρεπεστάτης, λαβοῦσα αὐτὴν μετὰ ὀλί γων στρατιωτῶν ὡς ἐπὶ χώραν ἀπῆλθεν ἐπὶ τὸ Κι θαιρώνιον ὄρος ἐν τῇ κώμῃ ὅπου οἱ αὐτῆς υἱεῖς ἦσαν ἀνατραφέντες. Τοῦτο [56] δὲ ἀγνοοῦσα ἡ Δίρκη, καὶ ἐξαγαγοῦσα ἐκ τοῦ αὐτοῦ χωρίου ταῦρον ἄγριον, καὶ πήξασα δάδα ἐν τοῖς αὐτοῦ κέρασι, την Αντιόπην ἐκέλευσε δεθῆναι, καὶ τὴν σχοίνον εἰς τὸν τράχηλον τοῦ ταύρου εἰλεγῆναι, καὶ οὕτως συρῆναι τὴν ᾿Ανο τιόπην ὑπὸ τοῦ ταύρου καὶ ἀπολέσθαι 70. Καὶ ἀκού σαντες πάντες οἱ τοῦ αὐτοῦ κτήματος τὸν μέλο 68 Ρασθέα (ς. σε Κιθερωνίου 12. σε ῥιπτόντων σε κιν. κυν. Οχ. 6ο είασεν έασεν Οχ. 10 απωλέσθαι. Ος. παρακοιμηθῆναι, τῷ τόπῳ παρακοιμώμενον δ' παραβάτης, παρακειμη θείς, Καὶ ἐκεῖ ον δὲ ἀμύνηται. 'Αμύνω, ἀμύνομαι ἀμύνα:, ἀπαλεξη σαι, τιμωρήσα:. 'Αμύνεσθαι, καὶ ἀμύνειν διαφέρει· ἀμύνεσθαι μὲν γάρ ἐστι τὸ κολάζειν τοὺς προαδικήσαντας· ἀμύνειν δὲ τὸ βοηθεῖν. ἀμύνω, τὸ βοηθῶ· ἀμύνομαι δὲ, τὸ τιμωροῦμαι, ήγουν και λάζω. Γεηπόνος. γηπόνος. Οἱ τοῦ αὐτοῦ κτήματος. Κτήμα κτήτωρ, Οἱ γὰρ Βριασμά νας τῆς πόλεως τῶν Κανζάκων, καὶ πάντες οἱ κτή τορες αὐτῆς, ἡνίκα ἔμαθον, ριο, οι κτήτορες, οικήτορες, risset, ut Antiopa penas daret violata pulicitiæ, quod hoc sacerdos commisisset in illum vero gravius ut decerneretur, qui tale aliquid in per Sonam sacram ausus - fuerit. Rex autem Lycus cum de Antiopa quæstionem habere statuisset, observata ejus forma, et edoctus etiam gravidam eam esse, misericordia motus, manere eam jussit usque dum partum edidisset, pœnas deinde latu ram temerati sacerdotii. Interim rex Lycus An t:opam, cujus etiam erat avunculus, Dircæ uxori custodiendam tradidit, usque dum partum ederet. Parturiens autem Antiopa gemellos enixa est; qui bus nomina dedit Amphionem et Zethum. Infantes autem in lucem editos exponi rex jussit, in vico Ra sthea 47 dicto, non procul a Cithærone monte. Cæterum misertus corum Ordio quidam agricola, perulos accepit ab eis, quibus eos exponendi cura commissa erat: cumque prole careret ipse, atque etiam sciret eos matrem habere Antiopam, quam sacerdotem esse cognoverat, suppeditavit ipse infantibus alimoniam. Postea temporis gras sante bello per Argivorum regionem, rex Lycus in militiam profectus est: cumque bello longius cute detentus fuisset, uxor ejus Dirce existimans Autiopam, cum puerperii doloribus jam soluta, pœnas adhuc nullas luisset, conjugi suo (cui ob formam gratissimam esse eam suspicabatur), in clandestinos reservatam concubitus: paucis sti pata militibus, eam sibi sumit comitem, tanquam in rus secederet; et versus Cithaeronem tendens montem, in vicum, ubi Antiopæ filii enutriti erant, devenit. Verum Dirce, cum hoc ignoraret, lau rum silvestrem ex regione illa adduci jussit; cu jus cornibus facem adaptans, collo ejus fune cir cumligato, Antiopam ei alligari jussit, ut a tauro sic distracta periret. Audientes vero, qui in vico illo habital ant, destinatum Antiope supplicium, Ch., Zoov Ch., Zñ,0zv Ox. Ox. Sic et Ch., Cl., Huc dona sacerdos Cum tulit, et cæsarum ovium sub nocte silenti Pellibus incubuit stratis, somnosque petivit Multa modis simulacra videt volitantia miris, Et varias audit voces fruiturque deorum Colloquio. Ubi quod noster, Virgilius, incubare, dixit: quod, Servio teste, proprie dicitur de his qui dormiunt ad accipienda responsa. Unde est, ille incubat Jori, id est, dormit in Capitolio, ut responsa possit accipere. Consuetudo autem hæc usque ad Constantin M. viguisse testatur auctor noster, qui lib.ni, p. 46, imperatorem hunc Sosthenium ab Argonautis conditum visitantem, deque statuæ ibidem positæ figura angelica scisci tandi causa, introducit. Sed et Julianus eliam suscepta in Persas expeditione, sacrisque ad Daphnem, Antio chense surburbium, Apolloni peractis, per quietem vidit puerulum favum, qui mor tis locum ei praenuntiabat: lib. sus, p. 319. auxilior. ulciscor, vel poenas ab aliquo exiko, proprie significant. Hesychius Ammonius de verb. simil. et differ. Αd eumden Moschopulus Scr. hoc loco, uti etiam infra, p. 23, pro vico, sive villa sumitur unde apud Græcos recentiores, paganus. aut etiam vici, vel urbis alicujus incola. Exempla hujus generis apud hunc nostrum frequenter oc currunt; quæ omnia suo loco videbimus. Idem vi dere est apud Chr. Alex. p. 914 etc. Atque hæc me mio vent, ut non assentiar Jo. Leunclaio, qui in Notis suis ad Constantini Porphyrogennete Novell. 4, reponi vult.

Ύ λεντα γίνεσθαι τῆς ᾿Αντιόπης θάνατον καὶ τοὺς αὐτῆς ὀλολυγμούς, ἐξῆλθον ἐκ τοῦ Δέρας θέας τι χω 48 ), ρίου οὕτως λεγομένου· ἦσαν δὲ ἐν πλήθει πολλοὶ ἐν αὐτῷ ἄγροικοι· ὡσαύτως δὲ καὶ οἱ δύο υἱοὶ τῆς Αντιόπης ἦσαν μετ' αὐτῶν ἅμα τῷ ἀναθρεψαμένω αὐτοὺς Ορδίων. γεωργῷ. Καὶ παρεκάλουν τὴν Δίρ την μὴ τοιούτῳ μόρῳ ἀνελεῖν αὐτήν· ἡ δὲ ἐξεῖπεν αὐτοῖς ὅτι ἱέρεια ἦν τοῦ Ἡλίου, καὶ ἐφθάρη καὶ ἐγένε νησε δύο παῖδας ἐκ πορνείας, καὶ δεῖ αὐτὴν τιμωρηθῆς και. Καὶ ἀκούσαντες οἱ τῆς Αντιόπης υἱοὶ, Ζῆθος καὶ Αμρίων, παρά τοῦ ἀναθρεψαμένου αὐτοὺς Ὀρδίως νος ὅτι ἡ μήτηρ αὐτῶν ἐστιν ἡ μέλλουσα τιμωρεί σθαι, ἡ Ἀντιόπη, συναθροίσαντες πᾶσαν τὴν ἀγροι ευχήν το χώραν, ἅμα αὐτοῖς ἀπελθόντες ἐφόνευ σαν τους στρατιώτας. Καὶ λαβόντες τὴν Δίρκην ἐφείλοντο δ ἐφέρει βασιλικά κοσμήματα, καὶ ἔλυσαν την Αντιόπην. Καὶ λυθεῖσα τῶν δεσμῶν ἡ ᾿Αντιόπη ἐπέτρεψε τοῖς ἰδίοις αὐτῆς παισὶν, Αμφίονι τε καὶ Ζήθῳ, φονεῦσαι τὴν Δίρκην· καὶ λαβόντες τὴν Δίρ την ἔδησαν εἰς τὸν αὐτὸν ἄγριον ταῦρον, καὶ συρεῖσα ὑπὸ τοῦ ταύρου ἡ Δίρκη ἀπώλετο. Ὁ δὲ ταῦρος ἐκ τῆς ἐλασίας ἐδίψησε, καὶ εὑρὼν πηγὴν ἔστη πιεῖν καὶ κοπεῖσα ἡ σχοίνος εἴασε πλησίον τῆς πηγῆς τὸ λείψανον τῆς Δίρκης· καὶ ἐκλήθη ἡ αὐτὴ πηγὴ ἐξ ἐκείνου ἕως τῆς νῦν ἐν τῇ χώρᾳ ἐκείνῃ ἡ Δίρκη. Καὶ; λοιπὸν ὁ Ζῆθος καὶ ὁ ᾿Αμφίων ἔλαβον τὴν ἑαυτῶν μητέρα, την Αντιόπην, καὶ ἔφυγον ἐπὶ τὴν ἰδίαν χώραν αὐτῶν, τὴν Βοιωτίαν· καὶ ἐκεῖ ἀναφανέντες ἐγνώσθησαν τοῖς Βοιωτοῖς. Ὁ δὲ αὐτῶν πάππος δ Νυκτεύς, ὁ βασιλεὺς τῆς αὐτῆς Βοιωτίας χώρας, γεγήρακε, και νότῳ βληθεὶς τελευτᾷ. Καὶ λοιπὸν 49 μετὰ τὴν τελευτὴν τοῦ Νυκτέως βασιλέως οι τῆς Βοιωτίας πάντες ᾔτησαν αὐτοὺς βασιλεῦσαι αὐτῶν, τὸν ᾿Αμφίονα καὶ τὸν ζῆθον, ὡς ἐκ γένους βασιλικοῦ ὑπάρχοντας του Νυκτέως. Καὶ ἀνηγο ρεύθησαν βασιλεῖς, καὶ ἐβασίλευσαν ὁ ᾿Αμφίων καὶ ὁ Ζῆθος τῆς Βοιωτίας χώρας οι μουσικοί. Καὶ εὐθέως Αμφίων ὁ λυρικός κτίζει πόλιν μεγάλην πάνυ, Ξεκάπυλον, τὴν πρώην μὲν οὖσαν κώμην λε νομένην Ενχιλίαν το ἣν ὠνόμασαν οἱ αὐτοὶ ἀδελφοὶ πλιν Θήβας εἰς τὸ ὄνομα τοῦ αὐτῶν πατρός, κατὰ πέλευσιν τῆς αὐτῶν μητρός, τῆς Ἀντιόπης. Καὶ ἐβασίλευσαν ἔτη πολλὰ τῶν Θηβῶν· καὶ λοιπὸν ἐκλήθη ἡ αὐτὴ χώρα Θῆβαι. Ὁ δὲ Λύκος βασιλεὺς, ὁ τῆς Δίρκης ἀνὴς, ὁ θεῖος αὐτῶν, ἐτελεύτα ἐν τῷ * ἐκ τοῦ Δέρας θέας. • 'Pασθέα ἐκ τοῦ δὴ Ῥασθέας χωρίου. δέ. + ἀγροικικήν. ἀγροικήν Οχ. 18 Αμφίωνι Το Ενχιλίαν. Εγχέλειαν. Εγχελείς, Εγχέλειαν ᾿Αμφίων ὁ λυρικός. Αμφίων μὲν ἦδε κρατῶν τὴν λύραν, Οι λιθουργεί δ' ἐπείρητον, τοὺς λίθους συντι [θέντες. Ως ὕστερον 'Αλέξανδρος, ἐκείνας κατασκάπτων θρηνώδεσιν αυήμασιν, ὡς Καλλισθένης γράψει. Ο Ισμενίας ηὔλει γὰρ, αἱ θῆσαι δ' ἐπορθοῦντο. 4 ejusque ejulatus, egressa est numerosa rusticorum turba (quos plurimos Rasthea vicus habebat inter quos etiam erant Antiopæ filii ambo, et qui eos enutriverat, Ordio agricola. Cumque una omn nes Dircem rogarent uti Antiopa tali saltem fato non periret, instabat illa Antiopam, cum Solis sacerdos esset, castitatem suam violasse, et ex illicito concubitu filios duos peperisse; atque adeo supplicii hujus dignam esse. Amphion autem et Zethus, ubi ab altore suo Ordione didicissent matrem suam esse Antiopam, quæ supplicio tra denda esset: collectis in unum rusticis in circuitu omnibus, egressi sunt cum eis: et occisis militibus, [57] comprehensam Dircem regalibus suis ornamentis spoliarunt, Antiopamque vinculis solvunt. Soluta illa, filiis suis, Amphioni et Zelho, imperat uli Dircem e medio tollerent illi vero correptam illain Lauro illi feroci alligant, a quo raplala, periit. Taurus autem, ex cursu, sitivit; et reperto fonte, bibiturus astitit. Contigit autem ut, rupto Sune, Dirces cadaver prope fontem istum relictum jacuerit: unde ab indigenis fons iste, Dirce, us que adhuc vocatus est. Post hæc Zethus et Anı phion niatrem Antiopam sibi sumentes, in Bao tiam patriam suami fugerunt ubi deinde Bœotis innotuerunt. Nycteus auten, avus eorum, Baotia rex, alate jam grandior, ex morbo interiit: post cujus ebitum, Baoui omnes Amphionem et Zethumn rogabant uti Nycteo regi, a quo genus ducebant, & ipsi in regno succederent. Itaque reges salutati musici li, Amphion et Zethus, Boeotis impera bant. Amphion autem Lyricus urbem statim am plissimam condidit, duodecim portas habentem, quæ antea vicus erat, Enchilia dictus. Urbem hanc matris ex jussu, a Theoboi patris nomine, Thebas vocarunt fratres: ubi etiam per multos annos regnarunt. Tota deinde in circuitu regio, ab urbe, Thebæ appellata est. Rex interim Lycus, 8 [58] Dirces conjux, et eorum avunculus, in bello more tuus est: sicuti ista secundum veritatem prodidit Cephalion. Sapientissimus enim Euripides poeta rum more scribit in fabula, vitiatam fuisse Antio pam a Jove, in Satyrum verso; atque inde natos Zellum et Amphionem, musicos. Jovem vero, in Satyrum conversum Antiopam vitiasse, dicens, Supra vocata est: forte legendum, Cl. Imo dele Ox. Sic et infra. Scripsisse videtur Νota est fabuia de Cadmi et Harmoniæ ad gentem Illyrican, secessu. Unde fortasse explicandum hoc de primo Thebarum nomine commentum. Cum conjectura nostra componi potest quod Diodorus xLv, 53, Cadmi ad Enchelenses secuseum in Euchelensium aversus Thebas expeditionem convertit. De Amphione lapides ad Thebas condendas cantu trahente, nota fabula. Jo. Tzetz. Chil. 1, eum lapidicidis lapides con:pin gentibus lyra accinisse asserit et postea Alexan der, Thebarum. mænia efodiens, lugubribus can tilenis in hoc opere usus est, teste Callisthene apud eumdem Tzetzen.

Ύ λεντα γίνεσθαι τῆς ᾿Αντιόπης θάνατον καὶ τοὺς αὐτῆς ὀλολυγμούς, ἐξῆλθον ἐκ τοῦ Δέρας θέας τι χω 48 ), ρίου οὕτως λεγομένου· ἦσαν δὲ ἐν πλήθει πολλοὶ ἐν αὐτῷ ἄγροικοι· ὡσαύτως δὲ καὶ οἱ δύο υἱοὶ τῆς Αντιόπης ἦσαν μετ' αὐτῶν ἅμα τῷ ἀναθρεψαμένω αὐτοὺς Ορδίων. γεωργῷ. Καὶ παρεκάλουν τὴν Δίρ την μὴ τοιούτῳ μόρῳ ἀνελεῖν αὐτήν· ἡ δὲ ἐξεῖπεν αὐτοῖς ὅτι ἱέρεια ἦν τοῦ Ἡλίου, καὶ ἐφθάρη καὶ ἐγένε νησε δύο παῖδας ἐκ πορνείας, καὶ δεῖ αὐτὴν τιμωρηθῆς και. Καὶ ἀκούσαντες οἱ τῆς Αντιόπης υἱοὶ, Ζῆθος καὶ Αμρίων, παρά τοῦ ἀναθρεψαμένου αὐτοὺς Ὀρδίως νος ὅτι ἡ μήτηρ αὐτῶν ἐστιν ἡ μέλλουσα τιμωρεί σθαι, ἡ Ἀντιόπη, συναθροίσαντες πᾶσαν τὴν ἀγροι ευχήν το χώραν, ἅμα αὐτοῖς ἀπελθόντες ἐφόνευ σαν τους στρατιώτας. Καὶ λαβόντες τὴν Δίρκην ἐφείλοντο δ ἐφέρει βασιλικά κοσμήματα, καὶ ἔλυσαν την Αντιόπην. Καὶ λυθεῖσα τῶν δεσμῶν ἡ ᾿Αντιόπη ἐπέτρεψε τοῖς ἰδίοις αὐτῆς παισὶν, Αμφίονι τε καὶ Ζήθῳ, φονεῦσαι τὴν Δίρκην· καὶ λαβόντες τὴν Δίρ την ἔδησαν εἰς τὸν αὐτὸν ἄγριον ταῦρον, καὶ συρεῖσα ὑπὸ τοῦ ταύρου ἡ Δίρκη ἀπώλετο. Ὁ δὲ ταῦρος ἐκ τῆς ἐλασίας ἐδίψησε, καὶ εὑρὼν πηγὴν ἔστη πιεῖν καὶ κοπεῖσα ἡ σχοίνος εἴασε πλησίον τῆς πηγῆς τὸ λείψανον τῆς Δίρκης· καὶ ἐκλήθη ἡ αὐτὴ πηγὴ ἐξ ἐκείνου ἕως τῆς νῦν ἐν τῇ χώρᾳ ἐκείνῃ ἡ Δίρκη. Καὶ; λοιπὸν ὁ Ζῆθος καὶ ὁ ᾿Αμφίων ἔλαβον τὴν ἑαυτῶν μητέρα, την Αντιόπην, καὶ ἔφυγον ἐπὶ τὴν ἰδίαν χώραν αὐτῶν, τὴν Βοιωτίαν· καὶ ἐκεῖ ἀναφανέντες ἐγνώσθησαν τοῖς Βοιωτοῖς. Ὁ δὲ αὐτῶν πάππος δ Νυκτεύς, ὁ βασιλεὺς τῆς αὐτῆς Βοιωτίας χώρας, γεγήρακε, και νότῳ βληθεὶς τελευτᾷ. Καὶ λοιπὸν 49 μετὰ τὴν τελευτὴν τοῦ Νυκτέως βασιλέως οι τῆς Βοιωτίας πάντες ᾔτησαν αὐτοὺς βασιλεῦσαι αὐτῶν, τὸν ᾿Αμφίονα καὶ τὸν ζῆθον, ὡς ἐκ γένους βασιλικοῦ ὑπάρχοντας του Νυκτέως. Καὶ ἀνηγο ρεύθησαν βασιλεῖς, καὶ ἐβασίλευσαν ὁ ᾿Αμφίων καὶ ὁ Ζῆθος τῆς Βοιωτίας χώρας οι μουσικοί. Καὶ εὐθέως Αμφίων ὁ λυρικός κτίζει πόλιν μεγάλην πάνυ, Ξεκάπυλον, τὴν πρώην μὲν οὖσαν κώμην λε νομένην Ενχιλίαν το ἣν ὠνόμασαν οἱ αὐτοὶ ἀδελφοὶ πλιν Θήβας εἰς τὸ ὄνομα τοῦ αὐτῶν πατρός, κατὰ πέλευσιν τῆς αὐτῶν μητρός, τῆς Ἀντιόπης. Καὶ ἐβασίλευσαν ἔτη πολλὰ τῶν Θηβῶν· καὶ λοιπὸν ἐκλήθη ἡ αὐτὴ χώρα Θῆβαι. Ὁ δὲ Λύκος βασιλεὺς, ὁ τῆς Δίρκης ἀνὴς, ὁ θεῖος αὐτῶν, ἐτελεύτα ἐν τῷ * ἐκ τοῦ Δέρας θέας. • 'Pασθέα ἐκ τοῦ δὴ Ῥασθέας χωρίου. δέ. + ἀγροικικήν. ἀγροικήν Οχ. 18 Αμφίωνι Το Ενχιλίαν. Εγχέλειαν. Εγχελείς, Εγχέλειαν ᾿Αμφίων ὁ λυρικός. Αμφίων μὲν ἦδε κρατῶν τὴν λύραν, Οι λιθουργεί δ' ἐπείρητον, τοὺς λίθους συντι [θέντες. Ως ὕστερον 'Αλέξανδρος, ἐκείνας κατασκάπτων θρηνώδεσιν αυήμασιν, ὡς Καλλισθένης γράψει. Ο Ισμενίας ηὔλει γὰρ, αἱ θῆσαι δ' ἐπορθοῦντο. 4 ejusque ejulatus, egressa est numerosa rusticorum turba (quos plurimos Rasthea vicus habebat inter quos etiam erant Antiopæ filii ambo, et qui eos enutriverat, Ordio agricola. Cumque una omn nes Dircem rogarent uti Antiopa tali saltem fato non periret, instabat illa Antiopam, cum Solis sacerdos esset, castitatem suam violasse, et ex illicito concubitu filios duos peperisse; atque adeo supplicii hujus dignam esse. Amphion autem et Zethus, ubi ab altore suo Ordione didicissent matrem suam esse Antiopam, quæ supplicio tra denda esset: collectis in unum rusticis in circuitu omnibus, egressi sunt cum eis: et occisis militibus, [57] comprehensam Dircem regalibus suis ornamentis spoliarunt, Antiopamque vinculis solvunt. Soluta illa, filiis suis, Amphioni et Zelho, imperat uli Dircem e medio tollerent illi vero correptam illain Lauro illi feroci alligant, a quo raplala, periit. Taurus autem, ex cursu, sitivit; et reperto fonte, bibiturus astitit. Contigit autem ut, rupto Sune, Dirces cadaver prope fontem istum relictum jacuerit: unde ab indigenis fons iste, Dirce, us que adhuc vocatus est. Post hæc Zethus et Anı phion niatrem Antiopam sibi sumentes, in Bao tiam patriam suami fugerunt ubi deinde Bœotis innotuerunt. Nycteus auten, avus eorum, Baotia rex, alate jam grandior, ex morbo interiit: post cujus ebitum, Baoui omnes Amphionem et Zethumn rogabant uti Nycteo regi, a quo genus ducebant, & ipsi in regno succederent. Itaque reges salutati musici li, Amphion et Zethus, Boeotis impera bant. Amphion autem Lyricus urbem statim am plissimam condidit, duodecim portas habentem, quæ antea vicus erat, Enchilia dictus. Urbem hanc matris ex jussu, a Theoboi patris nomine, Thebas vocarunt fratres: ubi etiam per multos annos regnarunt. Tota deinde in circuitu regio, ab urbe, Thebæ appellata est. Rex interim Lycus, 8 [58] Dirces conjux, et eorum avunculus, in bello more tuus est: sicuti ista secundum veritatem prodidit Cephalion. Sapientissimus enim Euripides poeta rum more scribit in fabula, vitiatam fuisse Antio pam a Jove, in Satyrum verso; atque inde natos Zellum et Amphionem, musicos. Jovem vero, in Satyrum conversum Antiopam vitiasse, dicens, Supra vocata est: forte legendum, Cl. Imo dele Ox. Sic et infra. Scripsisse videtur Νota est fabuia de Cadmi et Harmoniæ ad gentem Illyrican, secessu. Unde fortasse explicandum hoc de primo Thebarum nomine commentum. Cum conjectura nostra componi potest quod Diodorus xLv, 53, Cadmi ad Enchelenses secuseum in Euchelensium aversus Thebas expeditionem convertit. De Amphione lapides ad Thebas condendas cantu trahente, nota fabula. Jo. Tzetz. Chil. 1, eum lapidicidis lapides con:pin gentibus lyra accinisse asserit et postea Alexan der, Thebarum. mænia efodiens, lugubribus can tilenis in hoc opere usus est, teste Callisthene apud eumdem Tzetzen.

καὶ πα Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν τοῦ ᾿Αμφίονος " καὶ τοῦ Ζήθου ἐβασίλευσαν οἱ ἐκ τοῦ γένους αὐτῶν τῶν θη βῶν ἕως τῆς [59] βασιλείας τοῦ Οἰδίποδος, υἱοῦ Λαΐου καὶ τῆς Ιοκάστης ". Οστις Λάϊος, βα σιλεὺς Θηβῶν, ἔσχεν υἱὸν Ἰώκκαν το μετακληθέντα τὸν αὐτὸν προειρημένον Οἰδίποδα. Καὶ χρησμοδοτη θεὶς ὅτι τῇ ἰδίᾳ αὐτοῦ μητρὶ Ἰοκάστῃ συμμιγήσε πολέμῳ· ἅτινα συνεγράψατο Κεφαλίων μετὰ ἀλη θείας. Ο γὰρ σοφώτατος Εὐριπίδης το ποιητικώς ἐξέθετο δράμα ὡς ὅτι ὁ Ζεὺς εἰς Σάτυρον [μετα βληθεὶς] το έφθειρε την Αντιόπην, κακείθεν ἐγεννήθη ὁ Ζῆθος καὶ ὁ ᾿Αμφίων οἱ μουσικοί. Κατὰ δὲ μετάστασιν μετεμψυχώσεως καταχθέντα τὸν τέρα αὐτῶν Θεόβοον ἐκ τοῦ Πίκου Διὸς εἶπεν, ὅτι ὁ Ζεὺς μεταβληθεὶς εἰς Σάτυρον, ὅ ἐστι κατὰ τὴν Βοιω τῶν γλῶσσαν, εἰς ἄλλο σῶμα ευτελέστερον έφθειρε την Αντιόπην. ; ται, ἐκέλευσε τοῖς παραμένουσιν αὐτῷ στρατιώταις λαβεῖν 80 τὸν αὐτὸν Οἰδίποδα εἰς τὰς ύλας, καὶ βλη θῆναι τοὺς πόδας αὐτοῦ ἐν ξύλῳ γλυφέντι καὶ ἔχοντι ὁπὰς καὶ ἡλωθῆναι τὸ ξύλον. Ἐξ αὐτοῦ οὖν ἐπινε νόηται ὁ λεγόμενος παρὰ τοῖς στρατιώταις ἕως τῆς νῦν Κούσπος Καὶ ποιήσαντες ὡς ἐκελεύσθη σαν οἱ στρατιῶται εἴασαν τὸν Οἰδίποδα εἰς τὰς ὕλα;, ὅπως θηριόβρωτος γένηται. Καὶ ἐλθών τις ἄγροικος ὀνόματι Μελίβοιος ἐπὶ τὴν ὕλην κόψαι ξύλα, εὖσεν αὐτὸν συρόμενον ἐπὶ τὴν γῆν καὶ τοὺς πόδας αὐτοῦ ὀγκωθέντας· καὶ λαβὼν ἐν ᾗ ἐβάσταζεν ἀξί ῃ ἔκλασε τὸ ξύλον ὅπου ἐσφάληντο οἱ αὐτοῦ πόδες, καὶ λαβὼν [60] αὐτὸν ἀνεθρέψατο, καλέσας αὐτὸν Οιδίποδα διὰ τὸ οἰδάνειν τοὺς πόδας αὐτοῦ· καὶ ἐγένετο γενναῖος αὐξηθείς. Ἐν δὲ τῇ χώρᾳ ἐκείνῃ ἀνεφάνη γυνή τις χήρα ονόματι Σφίγξ, δυσειδής, κατάμασθος, χωρική· ἥτις μετὰ τὴν ἀποβολὴν τοῦ ἰδίου αὐτῆς ἀνδρὸς συναγαγοῦσα πλῆθος ἀγροίκων λῃστῶν ὁμοφρόνων αὐτῇ ἐν τῇ ἰδίᾳ αὐτῆς κώμῃ τῇ λεγομένη Μωάσῃ, κειμένῃ δὲ μεταξύ δύο ὀρέων, ἐχόντων ἐν μέσῳ στενὴν ὁδὸν μίαν μόνην, καὶ κατ θημένη ἐν τῇ μια κορυφῇ τοῦ ὄρους, ἔχουσα τὴν ἅμα αὐτῇ λῃστρικὴν χεῖρα, καὶ πάντας τοὺς παρ ιόντας ὁδοιπόρους καὶ πραγματευτὰς ἐφόνευσε καὶ τὰ αὐτῶν πάντα ἐκομίζετο. Ητις περιβόητος ἐγέ νετο εἰς τὰς Θήβας, καὶ πολλῶν ἐξελθόντων τῶν Ευριπίδης. μεταβληθείς φθεὶς 16. * Αμφίωνος Οχ. 18 Ιωκάστης Οχ. 10 Ιώκκαν. Ἰοκᾶν λαβεῖν. βαλεῖν. σε τῶν Ο Ζεὺς εἰς σάτυρον ἔφθειρε. Μεταβληθείς, Καὶ ὅσα δὲ κακύνουσι τοὺς πόδας ποδοκάκαι ὁ Ζεύς εἰς σάτυρον μεταβληθεὶς, έφθειρε. "Ο ἐστι, κατὰ τὴν Βοιωτῶν γλῶσσαν, εἰς ἄλλο σῶμα εὐτελέστερον. τὸ χωρήσειν σάτυρος σάτυροι, μορφαὶ ἀπρεπεῖς. Κούσπος. ποδο κάκης, Κουστοι δὲ, καὶ κλοιόποδες, οὔσπερ φαμὲν καὶ [κλάτους, ποδοκάκη, παρὰ τὸ τοὺς πόδας κακύνειν, ποδοκάκη ποδοκατοχη. Καὶ λαβὼν ἐν ᾗ ἐβάσταζεν ἀξίνῃ ἔκλασε. ἐν, "Οπου ἐσφάληντο οἱ αὐτοῦ πόδες. Ασφά λησαν, ασφάλλομαι? ἠσφαλίσθη σαν, 2ὺ ἀσφαλίζομαι καὶ τοὺς πόδας αυτ τῶν ἡσφαλίσατο εἰς τὸ ξύλον. i Metempsychosin refert; cujus juxta Transmigra Lionem, Theobous, gemellorum parens, ex Jove Pico oriundus fuit: Satyrus enim, Baotorum dia lecto, corpus aliquod vilius designat. Amphionem vero et Zethum exceperunt, in re guo Thebano, posteri eorum, usque ad Œdipum Laii et Jocasta filium. Lains enim, Thebanorum rex, filium habuit, nomine Joccam, eum nempe, qui postea vocatus est OEdipus. Laius autem oraculo monitus, eum cum propria matre 50 rem habiturum esse, militibus astantibus imperat uti Edipum alium in sylvas deportarent pedesque ejus in foramina ligni perforati immittentes, clavis munitum redderent. Hinc autem habemus tormenti ¡llius inventum, quod a militibus usque adhuc Cuspus vocatur. Milites autem regis dicto audien tes, OEdipum in sylvis exposuerunt a feris de vorandum. In sylvam autem veniens rusticus qui dam nomine Melibœus, ut ligna cæderet, puelluın invenit in terra volutantem pedibusque tumefa ctum. Ille vero securi, quam in manu habebat, lignum illud, quo pueri pedes impediti erant, confringens, puerum deduxit, domique secum enutrivit; Œdipum, a pedum tumore appellans qui postea adolescentior factus, egregiam præ se ferebat indolem. Erat autem in regione illa mulier quædam agrestis, nomine Sphinx; deformis illa quidem, et mammosa vidua: quæ, post mariti obitum, multitudinem coegerat latronum agrestium suique similium, ex vico suo, Moabe dicto; qui medium jacebat inter duos montes, inter quos unicus erat angustus aditus. Illa vero, occupato altero montis vertice, cum prædonibus suis, nego Liatores et viatores quoscunque illac prætereuntes interfecit, quæque habuerunt omnia diripuit unde fama illius per Thebas totas percrebuit. Itaque rex 51 Laius duces suos primarios, cum copiis * V. Valckenar. Diatr. in Eur. fr. p. 62 supplevi ex Cedreno. p. 25 A, addebat Bentleius p. constanter. ** ɲdrenus, 'lóxzotov Valckenarius ad Phœniss. v. 27. 80 Fort. delendum videtur. aut quid tale supplendum, legendumque, Cedrenus hunc locum ex Nostro, uti conjectari in promptu est, describens, verborum tamen sensum, interserendo, pervertit: adeo ut non amplius corpus aliquod vilius, uti Noster vult; sed potius, mula tionem, sive transmigrationem in corpus aliquod vilius significet. Apud Hesychium, sunt De hoc vide Jo. Meursii Glossar. et Fabroti in Cedren. Glossar. Istius vero inter alias meminit Jo. Tzetz. Chil. 15. ubi vocabulum, deductum esse, innuere videtur. Hesy chius tamen dictum vult, per syncopen, quasi Nova hæc loquendi formula; nisi forte particula, redundet. Quid hoc barbarismi portentum! anne scriptum fuerit, tanquam ab aul, potius, quod magis legitimum certe auctor noster hoc loco respexisse videtur ad illud Actor. cap. xvi, v. 24

καὶ πα Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν τοῦ ᾿Αμφίονος " καὶ τοῦ Ζήθου ἐβασίλευσαν οἱ ἐκ τοῦ γένους αὐτῶν τῶν θη βῶν ἕως τῆς [59] βασιλείας τοῦ Οἰδίποδος, υἱοῦ Λαΐου καὶ τῆς Ιοκάστης ". Οστις Λάϊος, βα σιλεὺς Θηβῶν, ἔσχεν υἱὸν Ἰώκκαν το μετακληθέντα τὸν αὐτὸν προειρημένον Οἰδίποδα. Καὶ χρησμοδοτη θεὶς ὅτι τῇ ἰδίᾳ αὐτοῦ μητρὶ Ἰοκάστῃ συμμιγήσε πολέμῳ· ἅτινα συνεγράψατο Κεφαλίων μετὰ ἀλη θείας. Ο γὰρ σοφώτατος Εὐριπίδης το ποιητικώς ἐξέθετο δράμα ὡς ὅτι ὁ Ζεὺς εἰς Σάτυρον [μετα βληθεὶς] το έφθειρε την Αντιόπην, κακείθεν ἐγεννήθη ὁ Ζῆθος καὶ ὁ ᾿Αμφίων οἱ μουσικοί. Κατὰ δὲ μετάστασιν μετεμψυχώσεως καταχθέντα τὸν τέρα αὐτῶν Θεόβοον ἐκ τοῦ Πίκου Διὸς εἶπεν, ὅτι ὁ Ζεὺς μεταβληθεὶς εἰς Σάτυρον, ὅ ἐστι κατὰ τὴν Βοιω τῶν γλῶσσαν, εἰς ἄλλο σῶμα ευτελέστερον έφθειρε την Αντιόπην. ; ται, ἐκέλευσε τοῖς παραμένουσιν αὐτῷ στρατιώταις λαβεῖν 80 τὸν αὐτὸν Οἰδίποδα εἰς τὰς ύλας, καὶ βλη θῆναι τοὺς πόδας αὐτοῦ ἐν ξύλῳ γλυφέντι καὶ ἔχοντι ὁπὰς καὶ ἡλωθῆναι τὸ ξύλον. Ἐξ αὐτοῦ οὖν ἐπινε νόηται ὁ λεγόμενος παρὰ τοῖς στρατιώταις ἕως τῆς νῦν Κούσπος Καὶ ποιήσαντες ὡς ἐκελεύσθη σαν οἱ στρατιῶται εἴασαν τὸν Οἰδίποδα εἰς τὰς ὕλα;, ὅπως θηριόβρωτος γένηται. Καὶ ἐλθών τις ἄγροικος ὀνόματι Μελίβοιος ἐπὶ τὴν ὕλην κόψαι ξύλα, εὖσεν αὐτὸν συρόμενον ἐπὶ τὴν γῆν καὶ τοὺς πόδας αὐτοῦ ὀγκωθέντας· καὶ λαβὼν ἐν ᾗ ἐβάσταζεν ἀξί ῃ ἔκλασε τὸ ξύλον ὅπου ἐσφάληντο οἱ αὐτοῦ πόδες, καὶ λαβὼν [60] αὐτὸν ἀνεθρέψατο, καλέσας αὐτὸν Οιδίποδα διὰ τὸ οἰδάνειν τοὺς πόδας αὐτοῦ· καὶ ἐγένετο γενναῖος αὐξηθείς. Ἐν δὲ τῇ χώρᾳ ἐκείνῃ ἀνεφάνη γυνή τις χήρα ονόματι Σφίγξ, δυσειδής, κατάμασθος, χωρική· ἥτις μετὰ τὴν ἀποβολὴν τοῦ ἰδίου αὐτῆς ἀνδρὸς συναγαγοῦσα πλῆθος ἀγροίκων λῃστῶν ὁμοφρόνων αὐτῇ ἐν τῇ ἰδίᾳ αὐτῆς κώμῃ τῇ λεγομένη Μωάσῃ, κειμένῃ δὲ μεταξύ δύο ὀρέων, ἐχόντων ἐν μέσῳ στενὴν ὁδὸν μίαν μόνην, καὶ κατ θημένη ἐν τῇ μια κορυφῇ τοῦ ὄρους, ἔχουσα τὴν ἅμα αὐτῇ λῃστρικὴν χεῖρα, καὶ πάντας τοὺς παρ ιόντας ὁδοιπόρους καὶ πραγματευτὰς ἐφόνευσε καὶ τὰ αὐτῶν πάντα ἐκομίζετο. Ητις περιβόητος ἐγέ νετο εἰς τὰς Θήβας, καὶ πολλῶν ἐξελθόντων τῶν Ευριπίδης. μεταβληθείς φθεὶς 16. * Αμφίωνος Οχ. 18 Ιωκάστης Οχ. 10 Ιώκκαν. Ἰοκᾶν λαβεῖν. βαλεῖν. σε τῶν Ο Ζεὺς εἰς σάτυρον ἔφθειρε. Μεταβληθείς, Καὶ ὅσα δὲ κακύνουσι τοὺς πόδας ποδοκάκαι ὁ Ζεύς εἰς σάτυρον μεταβληθεὶς, έφθειρε. "Ο ἐστι, κατὰ τὴν Βοιωτῶν γλῶσσαν, εἰς ἄλλο σῶμα εὐτελέστερον. τὸ χωρήσειν σάτυρος σάτυροι, μορφαὶ ἀπρεπεῖς. Κούσπος. ποδο κάκης, Κουστοι δὲ, καὶ κλοιόποδες, οὔσπερ φαμὲν καὶ [κλάτους, ποδοκάκη, παρὰ τὸ τοὺς πόδας κακύνειν, ποδοκάκη ποδοκατοχη. Καὶ λαβὼν ἐν ᾗ ἐβάσταζεν ἀξίνῃ ἔκλασε. ἐν, "Οπου ἐσφάληντο οἱ αὐτοῦ πόδες. Ασφά λησαν, ασφάλλομαι? ἠσφαλίσθη σαν, 2ὺ ἀσφαλίζομαι καὶ τοὺς πόδας αυτ τῶν ἡσφαλίσατο εἰς τὸ ξύλον. i Metempsychosin refert; cujus juxta Transmigra Lionem, Theobous, gemellorum parens, ex Jove Pico oriundus fuit: Satyrus enim, Baotorum dia lecto, corpus aliquod vilius designat. Amphionem vero et Zethum exceperunt, in re guo Thebano, posteri eorum, usque ad Œdipum Laii et Jocasta filium. Lains enim, Thebanorum rex, filium habuit, nomine Joccam, eum nempe, qui postea vocatus est OEdipus. Laius autem oraculo monitus, eum cum propria matre 50 rem habiturum esse, militibus astantibus imperat uti Edipum alium in sylvas deportarent pedesque ejus in foramina ligni perforati immittentes, clavis munitum redderent. Hinc autem habemus tormenti ¡llius inventum, quod a militibus usque adhuc Cuspus vocatur. Milites autem regis dicto audien tes, OEdipum in sylvis exposuerunt a feris de vorandum. In sylvam autem veniens rusticus qui dam nomine Melibœus, ut ligna cæderet, puelluın invenit in terra volutantem pedibusque tumefa ctum. Ille vero securi, quam in manu habebat, lignum illud, quo pueri pedes impediti erant, confringens, puerum deduxit, domique secum enutrivit; Œdipum, a pedum tumore appellans qui postea adolescentior factus, egregiam præ se ferebat indolem. Erat autem in regione illa mulier quædam agrestis, nomine Sphinx; deformis illa quidem, et mammosa vidua: quæ, post mariti obitum, multitudinem coegerat latronum agrestium suique similium, ex vico suo, Moabe dicto; qui medium jacebat inter duos montes, inter quos unicus erat angustus aditus. Illa vero, occupato altero montis vertice, cum prædonibus suis, nego Liatores et viatores quoscunque illac prætereuntes interfecit, quæque habuerunt omnia diripuit unde fama illius per Thebas totas percrebuit. Itaque rex 51 Laius duces suos primarios, cum copiis * V. Valckenar. Diatr. in Eur. fr. p. 62 supplevi ex Cedreno. p. 25 A, addebat Bentleius p. constanter. ** ɲdrenus, 'lóxzotov Valckenarius ad Phœniss. v. 27. 80 Fort. delendum videtur. aut quid tale supplendum, legendumque, Cedrenus hunc locum ex Nostro, uti conjectari in promptu est, describens, verborum tamen sensum, interserendo, pervertit: adeo ut non amplius corpus aliquod vilius, uti Noster vult; sed potius, mula tionem, sive transmigrationem in corpus aliquod vilius significet. Apud Hesychium, sunt De hoc vide Jo. Meursii Glossar. et Fabroti in Cedren. Glossar. Istius vero inter alias meminit Jo. Tzetz. Chil. 15. ubi vocabulum, deductum esse, innuere videtur. Hesy chius tamen dictum vult, per syncopen, quasi Nova hæc loquendi formula; nisi forte particula, redundet. Quid hoc barbarismi portentum! anne scriptum fuerit, tanquam ab aul, potius, quod magis legitimum certe auctor noster hoc loco respexisse videtur ad illud Actor. cap. xvi, v. 24

στρατηγῶν, καὶ μετ᾿ αὐτῶν στρατός πολύς ἐκ τοῦ Λαΐου βασιλέως, καὶ ταύτης οὐδεὶς ἡδυνήθη περιγενέσθαι διὰ τὸ ἰσχυρὸν τῶν ὀρέων 58 καὶ διὰ τὸ πλῆθος τῶν ἀγροίκων λῃστῶν τῶν μετ' αὐτῆς συμ μεριζομένων τὰ τῶν παριόντων ξένων καὶ πολιτῶν. Ὁ δὲ Οἰδίπους τέλειος γενόμενος ἔμαθεν ὅτι ἀπὸ τῆς πόλεως κατάγεται τῶν Θηβῶν· καὶ ἀκούσας ὅτι γυνή τις ὀνόματι Σφίγξ, λῃστρίς, έλυμαίνετο πάντας τοὺς ἐπὶ τὰς δὲ θήσας ἐρχομένους, καὶ στενόν 48 την πόλιν· σοφὸν οὖν τι βουλευσάμενος εἰς τὸ ἀναιρεῖν τὴν [51] Σφίγγα ἔλαβεν ἐκ τοῦ κτήματος ὅπου ἀνα ετράφη ἀγροίκους γενναίους, ὡς, φησί, θέλων ἅμα τῇ Σφιγγὶ ληστεύειν. Καὶ ἀπῆλθε πρὸς αὐτὴν αἰτῶν αὐτὴν συλλῃστεύειν αὐτῇ· ἥτις θεασαμένη τοῦ νεω τέρου την θέαν καὶ τῶν μετ' αὐτοῦ, ἐδέξατο αὐτὸν καὶ τοὺς σὺν αὐτῷ· καὶ ἐπήρχετο καὶ αὐτὸς τοῖς παριοῦσιν. Εὑρηκὼς δὲ καιρὸν ὅτε οὐκ ἔσχεν ὄχλον ληστών μετ' αὐτῆς, λαβὼν λόγχην ἀνεῖλεν αὐτὴν, καὶ ἐφείλετο πάντα τὰ αὐτῆς 16, φονεύσας ἅμα τοῖς αὐτῆς πολλούς. Καὶ εἰσήγαγε τὸ λείψανον αὐτῆς ἐν τῇ τῶν Θηβῶν πόλει, ὡς ὀφείλων κομίσασθαι ἅμα τοῖς αὐτοῦ χρήματα ἀπὸ τοῦ βασιλέως Λαΐου. Καὶ θαυμάζοντες πάντες οἱ Θηβαῖοι πολῖται ἀνύμνουν αὐτὸν καὶ ἔκραξον αὐτὸν βασιλέα τῶν Θηβῶν γενέ σθαι. Καὶ ἠγανάκτησεν ὁ βασιλεὺς κατὰ τῶν τῆς πόλεως, καὶ ἔπεμψε στρατόν κατ' αὐτῶν· καὶ γενο μένου ἐμφυλίου πολέμου ἐξῆλθεν ὁ Λάϊος ἀπολογή τασία: αὐτοῖς. Καὶ ῥιφείσης κατ' αὐτοῦ σαγίττας ἐφονεύθη ὁ Λάϊος· καὶ λοιπὸν ἡ Ἰοκάστη, μὴ θέα άουσα ἐκβληθῆναι τῆς βασιλείας, εὐθέως ἀγαγοῦσα τὸν Οἰδίποδα ἐποίησεν αὐτὸν βασιλέα, μαθοῦσα ὅτι οὐκ ἔχει γυναῖκα. Καὶ ἐγαμήθη αὐτῷ πρὸς θεραπείαν τῶν τῆς πόλεως καὶ τῆς συγκλήτου καὶ ἐβασίλευσε τῶν Θηβῶν ὁ Οἰδίπους ἔτη ιθ', καὶ τῆς Ἰοκάστης ἁγνοούσης [62] καὶ τοῦ Οἰδίποδος ὅτι μήτηρ αὐτοῦ ὑπῆρχε· καὶ ἔσχε δύο υἱοὺς παρ' αὐτῆς, τὸν Ἐτεοκλέα καὶ τὸν Πολυνείκην καὶ θυγατέρας δύο, Ισμήνη, αν και Αντιγένην. Μετά δε χρόνον τινὰ ἐπηρώτησεν ἐὰ ἡ αὐτὴ Ἰοκάστη τὸν Ο δίποδα πόθεν ἐστὶ καὶ τῆς αὐτοῦ πατήρ; Ὁ δὲ εἶχε τὸν Μελίβοιον τὴν ἀναθρεψάμενον αὐτόν. Καὶ μεταστειλαμένη τὸν Μελίβοιον τὸν ἀναθρέ μαντα 88 αὐτὸν ἔμαθε παρ' αὐτοῦ ὅτι οὐκ ἔστιν αὐτ Α' Η ποι Οι στρατός πολύς. στρατοῦ πολλοῦ μήτε στρατοῦ μήτ' αὐτοῦ τοῦ βασιλέως Λαΐου ισχύοντος κατ' αὐτῆς 95 στρατοῦ πολλοῦ καὶ τοῦ Λαΐου βασιλέως ταύτης. 54 88 ορίων Οκ. δὲ τὰς τῆς Οκ. '80 στενόν. στενοί. 15 Η τοῖς αὐτῆς. Τὸ τῶν αὐτῆς. πολλοὺς τῶν μετ' αὐτῆς 87 Πολύνικον ερώτησεν Οχ. * ἀναθρέψαντα ἀνθρέψαντα Οχ. Καὶ μετ' αὐτῶν στρατὸς πολύς. στρατοῦ πολλού ἦν Καὶ στενὸν τὴν πόλιν. καὶ στενῶν τὴν πάλιν ὡς ἀποτίε νοῦσθαι τας Θήβας δι' αὐτῆς. Καὶ τὸν Πολύνικον. Πολυ νείκην, λυνίκης - Πολυνεικής, κι ο νεῖκος νίκη, Τὸν Μελίξατον. Μελέβιον, Ἰσμενὴν Οχ. 88 έπε τοῦ οι του αι βιβλιογράφους πρωτοτύπῳ ἀπὸ φωνῆς δεῖνος, Ἐκ τῶν Ἐκκλησιαστι κῶν ἱστοριῶν Φιλοστοργίου ἐπιτομή, ἀπὸ φωνῆς Φωτίου του πατριάρχου. * magnis contra Sphingem emittit; sed frustra fue runt omnes, tum propter inexpugnabiles montium angustias, cum propter latronum agrestium mul titudinem, quos civium advenarumque spoliorum participes ipsa sibi adjunxit. OEdipus autem jam adultior factus, ubi inaudisset mulierem quanıdam pradatricem, nomine Sphingem, infestissimam esse hominibus Thebas euntibus; adeoque urbem ipsam, unde ipse se oriendum intellexerat, in augustias redigere; vafrum quoddam protinus iniit consilium, unde Sphingem e medio tolleret. Comparatis itaque sibi ex vicinia illa, ubi educa tus fuerat, rusticorum generosioribus, initurus, ut ipse præ se ferebat, cum Sphinge latrocinandi societatem; Sphingem adit, in latrocinii sodali tium admitti petens. Illa vero conspecto juvenis decore et sociorum ejus, ipsum sociosque excipit, unde et ipse viatores etiam aggressus est. Sed oblata occasione, absente latronum turba, arrepta hasta ipsam confodit: pluribus etiam ex latroni bus una interfectis, bona eorum omnia abripuit. Sphingis deinde cadaver Thebas adduxit, præ. mium facti a rege Laio sibi suisque exspectans. Et quidem Thebani, admiratione ducti, celebra bant eum, regnoque Thebanorum dignum prædica bant. Hoc autem 52 a civibus rex indigne ferens, exercitum contra eos emisit. Grassante autem bello civili, egressus ipse est, uti purgatione ali qua cives demulceret: cum interim contorto in eum spiculo vulneratus interiit. Jocasta vero, ne e regno dejiceretur in curis habens; insuper etiam ut apud primores, populumque gratiam iniret; OEdipum quem innuptum esse rescierat, conjugem sibi accipiens, regem designavit. Thebanorum itaque regnum tenuit OEdipus, per annos xix, ne scientibus interim Jocasta, OEdipoque, illam hujus esse matrem. Habuit autem ex ea duos filios. Eleo«lem et Polynicem; totidemque filias, Ismenen et Antigonam. Post vero tempus aliquod interje ctum, quasivit ab OEdipo Jocasta unde esset et a quo ortus parente? Respondit ille de enutri fore suo, Melibco. Hunc igitur accersendum cur-l acntes regina, discitque ab illo nequaquam eju at ne Ch., Cedrenus p. B. Eo duce legendum videatur V. tamen ad p. A. Fort. couf. vol. II, p. C. Cedrenus. Cl., Locus muti las videtur. Scribe itaque vel, aat supple, aut verbi quid tale. Forte etiam urbem in angustias redigens. Cedren. Cedrenus habet rectius: et noster eliam paulo infra, Io scriberem ring contentio, non victoria deducatur. scribit ubique Ce drenus: nimirum diphthongi, et: vocalis, ilem sonus pronuntiantibus; sicut et dipli thongi, et e vocalis. Notandum enim non ex ipso, sed ex recitantis ore libros olin descripsisse: quod ex verbis hisce in nis. cod. quandoque occurrentibus, satis liquet: ut exempli gratia, Atque hinc adeo frequens in cod. ms. horum characterum permutatio.

και τοῦ υἱὸς, ἀλλ' εὗρεν αὐτὸν εἰς τὰς ύλας. Καὶ ἐπ ρεφή ερωτήσασα τον χρόνον, ἔγνω ὅτι υἱὸς αὐτῆς ἐστι· καὶ εἶπεν αὐτῷ. Καὶ ἀκούσας ὁ Οἰδίπους ἔλαβεν ήλους, καὶ πήξας τοῖς ἰδίοις αὐτοῦ ὀφθαλμοῖς τελευτα ἐάσας τὸ βασίλειον τοῖς δυσὶν αὐτοῦ υἱεῖς, ἐνιαυτὸν παρ' ἐνιαυτὸν βασιλεύειν κελεύσας· οἵτινες εἰς ἔχθραν ἐλθόντες διὰ τὴν βασιλείαν, ἐπολέμησαν μετ' ἀλλήλων, καὶ ἑαυτοὺς ἔσφαξαν μονομαχήσαν. τες. Ο γὰρ Πολυνείκης ", [63] ἐκβληθεὶς ἀπὸ τῆς βασιλείας καὶ διωχθεὶς ἀπὸ τῶν Θηβῶν ἀπὸ τοῦ Ετεοκλέους * ἀδελφοῦ αὐτοῦ, ἀπῆλθεν εἰς τὸ Αργος· καὶ ἠγάγετο γυναῖκα τὴν θυγατέρα Αδρά στου τοῦ βασιλέως τοῦ "Αργους. Καὶ προτρεψάμεν νος τὸν Αδραστον βασιλέα καὶ ἄλλους βασιλεῖς μετά πλήθους στρατοῦ κατὰ τοῦ ἰδίου ἀδελφοῦ ἦλθε κατὰ τῶν Θηβῶν· οἱ οἱ δὲ προτραπέντες καὶ μετ' αὐτοῦ ἐπι στρατεύσαντες ἦσαν αὐτοὶ 8, "Αδραστος, Καπα νεύς ", Αμφιάραος ", Παρθενοπεύς ", Ἱππομέ δων. Καὶ τῶν δύο ἀδελφῶν, ὡς εἴρηται, τελευτη σάντων, ἀνεχώρησαν οἱ βασιλεῖς μετὰ τῶν ἰδίων στρατευμάτων ἐπὶ τὰς αὐτῶν χώρας, καὶ ἐλύθη ἡ βασιλεία τῶν Θηβῶν, ἤτοι Βοιωτών, κατασχούσα ἔτη τξθ'. Τὰ δὲ προγεγραμμένα ταῦτα πάντα ὁ σοφώ τατος Παλαίφατος ἀληθῆ ἐξέθετο. Ο γὰρ σοφώτατος Ευριπίδης ποιητικῶς ἐξέθετο δράμα περὶ τοῦ Οἰδί ποδος καὶ τῆς Ιοκάστης καὶ τῆς Σφιγγός. Τὰ γὰρ τῶν Θηβῶν βασίλεια Αφρικανός ο χρονογράφος ἐξέθετο. Ἐν δὲ τοῖς ἀνωτέρω προγεγραμμένοις 9 (χρό νο:ς] ἐκ τῆς φυλῆς τοῦ Ἰάφεθ δ ἐγεννήθη ὁ Σερούχ ὅστις ἐνήρξατο πρῶτος τὸ τοῦ ἑλληνισμοῦ δόγματος διὰ τῆς εἰδωλολατρίας, καθὼς Ευσέβιος ὁ Παμφί λου συνεγράψατο, διὰ τὸ τοὺς πάλαι [64] γενομέν νους πολεμιστάς', ἡγεμόνας, ἢ πράξαντάς τι ἀν δρεῖον ἢ ἀρετῆς ἐν τῷ βίῳ τοῦ μνημονεύεσθαι εἶναι ἄξιον, μάλιστα τοὺς ποιήσαντας διὰ δυνάμεώς τινος μυστήρια, ὡς ὄντας αὐτῶν προπάτορας, ἀνα δριᾶσι στηλῶν ἐτίμησαν, καὶ πάντες ὡς εὐεργέτας εἰς θεὸν προσεκύνουν, καὶ ἐθυσίαζον αὐτοὺς τιμῶν τες, ὅτι ἀγαθὸν εὑρηκότες, ἢ διὰ τέχνης ἢ διὰ κτί προσ το βαπολυνίκης Οχ. οι Ετεωκλέους Οχ. ο οι. ὁ Οχ.. οι αὐτοί. οὗτοι. οι Καπανεύς. ππανεύς (χ., καὶ Καπανεύς οι Αμφιαρος Ο. οι Παρθενοπεύς. Παρθενοπαίος. γεγραμμένοις χρόνοις ὅστις πρῶτος ἦρα ξατο τοῦ ἑλληνισμοῦ καὶ τοῦ δόγματος τῆς εἰδωλολατρίας.: πρώτος τοῦ ἑλληνισμοῦ διὰ τοῦ δόγματος τῆς εἰδ. " Ιάφεθ. Σήμ. ο Ευσέβιος. πολεμιστάς. Αὐτὸς γὰρ ὁ Σε ροὐχ καὶ οἱ σὺν αὐτῷ τοὺς πάλαι γενομένους ἢ πολεμιστάς ἢ ἡγεμόνας και τι πράξαντας ἀνδρίας ἢ ἀρετῆς ἄξιον ἐν τῷ βίῳ τοῦ μνημονεύεσθαι καὶ ὡς ὄντας αὐτῶν προπάτορας ἀνδριᾶσι στηλῶν ἐτίμησαν. 48. Τους πάλαι παρ' αὐτοῖς τετιμημένους, ἢ τυράννους ἢ ἡγεμόνας ή τινάς τι δράσαντας ἐν τῷ βίῳ μνήμης δοκοῦν ἄξιον δι' ἀλκῆς τε ἢ σώματος ευρωστίας. ἢ ἡγεμόνας ή πράξαντας τι ἀνδρεῖον -- τοῦ μνημ. εἶναι ἄξιον δοκοῦν. Εάτας τὸ βασίλειον. Βασίλειον νούς, πραγματευτὰς, καὶ ἔβλαψας τὰ ἐμὰ βασίλεια. βασιλείᾳ Κακῶς ἐποίησας, φονεύσας Ῥωμαίους Χριστια Απὸ τοῦ Ετεοκλέους. ὑπὸ τοῦ Ε. Τοῖς ἀνωτέρω προγεγραμμένοις. χρό ὡς κατὰ λέξιν, Allium OEdipum; sed in sylvis expositum, ab eo f repertum. Illa vero de tempore sciscitata eum, Edipum esse filium suum cognovit. Hæc ubi a Jocasta accepisset Edipus, sumptis clavis, eos oculis suis impungens, mortem oppetiit: regnum que filiis duobus alternis annis administrandum reliquit. Sed fratribus, diu inter se concordes esse, regnum non permisit: itaque invicem belligeran tes, singulari ex certamine mutuis vulneribus occubuerunt. Polynices enim ab Eteocle fratre regno 53 pulsus, et ab ipsis etiam Thebis ejectus, Argos profectus, Argivorum regis, Adrasti filiam, in uxorem duxit. Quo etiam, unaque aliis regibus, in auxilium suum ascitis, magno instructus exer citu, in fratreni, Thebasque arma movit. Reges autem, quorum auxiliis in hoc bello usus est, fuerunt Adrastus, Capaneus, Amphiarus, Parthe nopeus, et Hippomedon. Fratribus autem, uti su pra dictum, pereuntibus, reges cum exercitibus suis, quisque iu regionem suam, recesserunt. Tales habuit exitus Thebanum, sive Bacotorum regnum, cum durasset annos cccLxix. Ista autem omnia superius tradita, juxta rei veritatem, litte ris mandavit sapientissimus Palæphatus. Quæ enim Euripides in dramate suo de OEdipo, Jocasta, et Sphinge scripsit, poetice intelligenda sunt. De Thebanorum dynastiis memoriam habes etiam apud Africanum chronographum, Temporibus autem quæ superius dicta sunt exstitit Seruchus, ex Japheti stirpe oriundus. Inve xit hic cultum idololatricum, dogmatisque, Helle nismi dicti, auctor fuit: uti scriptis tradidit Eusebius Pamphili. Majoribus enim suis, qui im peratores aut duces in bello fuissent; 54 quique magnum aliquod sive virtutis, seu artis specimen memoratu dignum edidissent; maxime autem eis qui vi quadam occulta, mysticum aliquod operati fuissent; statuas honoris causa erexerunt. Quin et ab omnibus summa in veneratione habitos, sanquam; de diis ipsis optime meritos; in deorum c Fortasse praestat Ch. Scribe supplevit Ch. ex Cedreno p. 45, qui postea sic pergit Apud Malalam fortasse scribendum Debuit Disputavit de hoc errore Schrzei schius Notit. Bibl. Vinar. p. 52. Nempe Malalianus, v. Hodii proleg. 25 Mai ad Euseb. p. 170. Schurzf. 1. c. p. 296. 1 Verba male labita sic reponit Cedrenus Chron. Pasch. p. Scribendum videtur frequenter apud nostrum sumitur, pro regnum si gnificante. Ita lib. xvus, p. 430, Auxumitarum rex, Homeritensem injuriarum sibi illatarum postulans, Romanorum mercatorum cædem ei objicit, his ver bis Mallem, Supple, vots, ex Cedreno, qui narrationis sequentis plu rima, ex Nostro descripsit; nisi uterque ex aliquo tertio.

και τοῦ υἱὸς, ἀλλ' εὗρεν αὐτὸν εἰς τὰς ύλας. Καὶ ἐπ ρεφή ερωτήσασα τον χρόνον, ἔγνω ὅτι υἱὸς αὐτῆς ἐστι· καὶ εἶπεν αὐτῷ. Καὶ ἀκούσας ὁ Οἰδίπους ἔλαβεν ήλους, καὶ πήξας τοῖς ἰδίοις αὐτοῦ ὀφθαλμοῖς τελευτα ἐάσας τὸ βασίλειον τοῖς δυσὶν αὐτοῦ υἱεῖς, ἐνιαυτὸν παρ' ἐνιαυτὸν βασιλεύειν κελεύσας· οἵτινες εἰς ἔχθραν ἐλθόντες διὰ τὴν βασιλείαν, ἐπολέμησαν μετ' ἀλλήλων, καὶ ἑαυτοὺς ἔσφαξαν μονομαχήσαν. τες. Ο γὰρ Πολυνείκης ", [63] ἐκβληθεὶς ἀπὸ τῆς βασιλείας καὶ διωχθεὶς ἀπὸ τῶν Θηβῶν ἀπὸ τοῦ Ετεοκλέους * ἀδελφοῦ αὐτοῦ, ἀπῆλθεν εἰς τὸ Αργος· καὶ ἠγάγετο γυναῖκα τὴν θυγατέρα Αδρά στου τοῦ βασιλέως τοῦ "Αργους. Καὶ προτρεψάμεν νος τὸν Αδραστον βασιλέα καὶ ἄλλους βασιλεῖς μετά πλήθους στρατοῦ κατὰ τοῦ ἰδίου ἀδελφοῦ ἦλθε κατὰ τῶν Θηβῶν· οἱ οἱ δὲ προτραπέντες καὶ μετ' αὐτοῦ ἐπι στρατεύσαντες ἦσαν αὐτοὶ 8, "Αδραστος, Καπα νεύς ", Αμφιάραος ", Παρθενοπεύς ", Ἱππομέ δων. Καὶ τῶν δύο ἀδελφῶν, ὡς εἴρηται, τελευτη σάντων, ἀνεχώρησαν οἱ βασιλεῖς μετὰ τῶν ἰδίων στρατευμάτων ἐπὶ τὰς αὐτῶν χώρας, καὶ ἐλύθη ἡ βασιλεία τῶν Θηβῶν, ἤτοι Βοιωτών, κατασχούσα ἔτη τξθ'. Τὰ δὲ προγεγραμμένα ταῦτα πάντα ὁ σοφώ τατος Παλαίφατος ἀληθῆ ἐξέθετο. Ο γὰρ σοφώτατος Ευριπίδης ποιητικῶς ἐξέθετο δράμα περὶ τοῦ Οἰδί ποδος καὶ τῆς Ιοκάστης καὶ τῆς Σφιγγός. Τὰ γὰρ τῶν Θηβῶν βασίλεια Αφρικανός ο χρονογράφος ἐξέθετο. Ἐν δὲ τοῖς ἀνωτέρω προγεγραμμένοις 9 (χρό νο:ς] ἐκ τῆς φυλῆς τοῦ Ἰάφεθ δ ἐγεννήθη ὁ Σερούχ ὅστις ἐνήρξατο πρῶτος τὸ τοῦ ἑλληνισμοῦ δόγματος διὰ τῆς εἰδωλολατρίας, καθὼς Ευσέβιος ὁ Παμφί λου συνεγράψατο, διὰ τὸ τοὺς πάλαι [64] γενομέν νους πολεμιστάς', ἡγεμόνας, ἢ πράξαντάς τι ἀν δρεῖον ἢ ἀρετῆς ἐν τῷ βίῳ τοῦ μνημονεύεσθαι εἶναι ἄξιον, μάλιστα τοὺς ποιήσαντας διὰ δυνάμεώς τινος μυστήρια, ὡς ὄντας αὐτῶν προπάτορας, ἀνα δριᾶσι στηλῶν ἐτίμησαν, καὶ πάντες ὡς εὐεργέτας εἰς θεὸν προσεκύνουν, καὶ ἐθυσίαζον αὐτοὺς τιμῶν τες, ὅτι ἀγαθὸν εὑρηκότες, ἢ διὰ τέχνης ἢ διὰ κτί προσ το βαπολυνίκης Οχ. οι Ετεωκλέους Οχ. ο οι. ὁ Οχ.. οι αὐτοί. οὗτοι. οι Καπανεύς. ππανεύς (χ., καὶ Καπανεύς οι Αμφιαρος Ο. οι Παρθενοπεύς. Παρθενοπαίος. γεγραμμένοις χρόνοις ὅστις πρῶτος ἦρα ξατο τοῦ ἑλληνισμοῦ καὶ τοῦ δόγματος τῆς εἰδωλολατρίας.: πρώτος τοῦ ἑλληνισμοῦ διὰ τοῦ δόγματος τῆς εἰδ. " Ιάφεθ. Σήμ. ο Ευσέβιος. πολεμιστάς. Αὐτὸς γὰρ ὁ Σε ροὐχ καὶ οἱ σὺν αὐτῷ τοὺς πάλαι γενομένους ἢ πολεμιστάς ἢ ἡγεμόνας και τι πράξαντας ἀνδρίας ἢ ἀρετῆς ἄξιον ἐν τῷ βίῳ τοῦ μνημονεύεσθαι καὶ ὡς ὄντας αὐτῶν προπάτορας ἀνδριᾶσι στηλῶν ἐτίμησαν. 48. Τους πάλαι παρ' αὐτοῖς τετιμημένους, ἢ τυράννους ἢ ἡγεμόνας ή τινάς τι δράσαντας ἐν τῷ βίῳ μνήμης δοκοῦν ἄξιον δι' ἀλκῆς τε ἢ σώματος ευρωστίας. ἢ ἡγεμόνας ή πράξαντας τι ἀνδρεῖον -- τοῦ μνημ. εἶναι ἄξιον δοκοῦν. Εάτας τὸ βασίλειον. Βασίλειον νούς, πραγματευτὰς, καὶ ἔβλαψας τὰ ἐμὰ βασίλεια. βασιλείᾳ Κακῶς ἐποίησας, φονεύσας Ῥωμαίους Χριστια Απὸ τοῦ Ετεοκλέους. ὑπὸ τοῦ Ε. Τοῖς ἀνωτέρω προγεγραμμένοις. χρό ὡς κατὰ λέξιν, Allium OEdipum; sed in sylvis expositum, ab eo f repertum. Illa vero de tempore sciscitata eum, Edipum esse filium suum cognovit. Hæc ubi a Jocasta accepisset Edipus, sumptis clavis, eos oculis suis impungens, mortem oppetiit: regnum que filiis duobus alternis annis administrandum reliquit. Sed fratribus, diu inter se concordes esse, regnum non permisit: itaque invicem belligeran tes, singulari ex certamine mutuis vulneribus occubuerunt. Polynices enim ab Eteocle fratre regno 53 pulsus, et ab ipsis etiam Thebis ejectus, Argos profectus, Argivorum regis, Adrasti filiam, in uxorem duxit. Quo etiam, unaque aliis regibus, in auxilium suum ascitis, magno instructus exer citu, in fratreni, Thebasque arma movit. Reges autem, quorum auxiliis in hoc bello usus est, fuerunt Adrastus, Capaneus, Amphiarus, Parthe nopeus, et Hippomedon. Fratribus autem, uti su pra dictum, pereuntibus, reges cum exercitibus suis, quisque iu regionem suam, recesserunt. Tales habuit exitus Thebanum, sive Bacotorum regnum, cum durasset annos cccLxix. Ista autem omnia superius tradita, juxta rei veritatem, litte ris mandavit sapientissimus Palæphatus. Quæ enim Euripides in dramate suo de OEdipo, Jocasta, et Sphinge scripsit, poetice intelligenda sunt. De Thebanorum dynastiis memoriam habes etiam apud Africanum chronographum, Temporibus autem quæ superius dicta sunt exstitit Seruchus, ex Japheti stirpe oriundus. Inve xit hic cultum idololatricum, dogmatisque, Helle nismi dicti, auctor fuit: uti scriptis tradidit Eusebius Pamphili. Majoribus enim suis, qui im peratores aut duces in bello fuissent; 54 quique magnum aliquod sive virtutis, seu artis specimen memoratu dignum edidissent; maxime autem eis qui vi quadam occulta, mysticum aliquod operati fuissent; statuas honoris causa erexerunt. Quin et ab omnibus summa in veneratione habitos, sanquam; de diis ipsis optime meritos; in deorum c Fortasse praestat Ch. Scribe supplevit Ch. ex Cedreno p. 45, qui postea sic pergit Apud Malalam fortasse scribendum Debuit Disputavit de hoc errore Schrzei schius Notit. Bibl. Vinar. p. 52. Nempe Malalianus, v. Hodii proleg. 25 Mai ad Euseb. p. 170. Schurzf. 1. c. p. 296. 1 Verba male labita sic reponit Cedrenus Chron. Pasch. p. Scribendum videtur frequenter apud nostrum sumitur, pro regnum si gnificante. Ita lib. xvus, p. 430, Auxumitarum rex, Homeritensem injuriarum sibi illatarum postulans, Romanorum mercatorum cædem ei objicit, his ver bis Mallem, Supple, vots, ex Cedreno, qui narrationis sequentis plu rima, ex Nostro descripsit; nisi uterque ex aliquo tertio.

σματος ἢ διὰ σοφίας ἢ δι᾽ ἄλλης * οἵας δήποτε ἀρετῆς ἐλθόντας, ούστινας ἀπεθέωσαν, καθὼς Ρηγίνος ὁ σοφώτατος συνεγράψατο τῶν ἀποθεωθέντων ὀνό ματα. Οἱ δὲ μετὰ ταῦτα ἄνθρωποι, ἀγνοοῦντες τὴν τῶν προγόνων γνώμην, ὅτι ὡς προπάτορας καὶ ἀγα τῶν ἐπινοητές ἐτίμησαν μνήμης καὶ μόνης χά ριν, ὡς θεοὺς ἐπουρανίους ἐτίμουν καὶ ἐθυσίαζον αὐτοῖς, οὐχ ὡς γενομένους ἀνθρώπους θνητούς 4 καὶ ομοιοπαθείς. Περὶ ὧν ἐν ταῖς συγγραφαῖς αὐτοῦ λέ γει καὶ ὁ Διόδωρος ὁ σοφώτατος ταῦτα, ὅτι Ανθρω ποι γεγόνασιν οἱ θεοὶ, οὔστινας οἱ ἄνθρωποι ὡς νομίζοντες δι' εὐεργεσίαν ἀθανάτους προσηγό τινὰς δὲ καὶ ὀνομάτων [65] προσηγο ρίας ἐσχηκέναι καὶ κρατήσαντας χώρας. Τοῦτο δὲ ἐποίουν οἱ ἄνθρωποι ἀγνοίᾳ πλησθέντες ". Ἐν δὲ τὸ τῆς ἀποθεώσεως σχῆμα τοῦτο· Ἐν τοῖς ἱερατικοῖς αὐτῶν βιβλίοις • τὰ ὀνόματα αὐτῶν τάσσετο, ὅτε ' ἐτελεύτησαν, καὶ κατὰ τὸν αὐτὸν καιρόν ἑορτὴν καὶ θυσίαν αὐτῶν ἐπετέλουν ἐν οἷς Έκειντο μνήμασι, λέγοντες εἰς τὰς τῶν μακάρων νή τους είναι τὰς αὐτῶν ψυχὰς καὶ μηκέτι κρίνε σθαι ἡ καίεσθαι πυρί. Καὶ διέμειναν ὁ ἕως τῶν χρό των θάρρα, τοῦ πατρὸς τοῦ ᾿Αβραάμ. "Ην γὰρ Θάρρα αγαλματοποιός πλαστουργῶν, ἀπὸ λίθων καὶ ξύλων θεούς ποιῶν καὶ πιπράσκων, καὶ πλάνην ἀγαλμάτων καὶ εἰδωλολατρίας εἰσῆγε [66] τοῖς ἀν θρώποις διὰ ἀπεικονισμάτων τῶν προγόνων αὐτῶν, μάλιστα τῶν εὑρηκότων τὰ γράμματα καὶ τὰς τέχνας. Οἷς συνέτρεχον σπουδαίως οἱ Αἰγύπτιοι καὶ οἱ Βαβυ λώνιοι καὶ Φρύγες οἱ ἐκ τῆς Ἑλλάδος· ταύτης γὰρ τῆς θρησκείας ὑπῆρχον· ἦσαν γὰρ καὶ αὐτοὶ ἀγαλ μάτων ποιηταὶ καὶ μυστηρίων ἐξηγηταὶ καὶ τελε σταί. Αφ᾽ ὧν μάλιστα εἰς Ελληνας ἤχθη ἡ αὐτὴ δι' άλλης διαλλαγής Οχ. ο θνητούς θνητών Οχ.· προσηγόρευον· θεούς πλησθέντες. πλανηθέντες . βιβλίοις. βασιλείοις Οχ., ταῖς ἱερατικαῖς βίβλοις 1. Σερούχ. ' ὅτε ὅτι διέμειναν ταῦτα 'Αβραάμ 46 Α. τοῦτο δὲ διέμεινε καὶ τοῦτο ἐπεκράτησε διέμεινεν ταῦτα. Ο τελευταί. τελεταί Οκ. Αγαθῶν ἐπινοητάς. ἀγαθῶν εὐ ρετάς. Εἰς τὰς τῶν μακάρων νήσους είναι. Νήσοις μακάρων δ' ἐγκατοικήσεις μέγας Βρεττανία», Βριττίαν numerum retulerunt, adorantes eos et sacra fa pevor cientes; ut qui boni alicujus, vel ab arte sua aut fabrica aliqua, sive denique sapientia, aut singu lari aliqua virtute corum comparati mortalibus auctores fuerunt, sicuti scripsit Rheginus, apud quem etiam deorum Indigetum habentur nomina. Posteri vero, eorum consilium ignorantes (nempe, ut eos, tanquam generis sui auctores, et bonorum inventores, nec aliam ob causam, honoribus is tiusmodi prosecuti fuerint); istos, non ut homines mortales, et iisdem passionibus obnoxios venerati sunt; sed victimas immolantes, divinumn illis cul tum præstiterunt. Atque huc referendum est quod în scriptis suis habet sapientissimus Diodorus, abi dicit: Homines ab hominibus facti sunt dii, existiman tibus illos propter bona opera immortalitatem con seculos. Itaque eorum nonnullis nomina dederunt; et regionibus suis tutelures deos designarunt. Hoc au tem ab hominibus, ignorantia 55 plenis, fucritatum est. Ritus autem homines-in deos referendi iste fuit. Statim post mortem referebantur in sacros Commentarios defunctorum nomina: quo tempore etiam festum eis celebrabant, sacrificia peragentes ad sepulcra, quibus recondebantur: dicentes ani mas illorum in beatorum insulas migrasse; judicio aut flammis deinde non obnoxias. Duravit autem mos is¦e usque ad Thara tempora, qui Abrahaıni pater fuit. Erat enim Thara statuarius; qui ex lapidibus et lignis deos efformavit, et venales ha buit: quique ex fabrifactione imaginum, in majo rum memoriam, (illorum præcipue, qui litteraruın atque artium inventores fuerunt); simulacrorum cultusque idololatrici superstitionibus homines im Ch., Cl., præpauit Wesse liegius ad Diodorum vol. II, p. 634, 76. * Wesselingius, qui hac Diodori verbis attribuisse videtur. Cedrenus, Suidas Ch., Ux. post addit Cedrenus p. Suidas, Joannes Antioch. p. 778. ed. Vales. Aut igitur scribendum ant addendum Cedren. Beatorum insularum meminit Lycophron, his verbis ad quem locum scholiastes poetam adulationis insimulat, quod Thebis Beatorum insulas assigna verit, atque in mari profundos gurgites habente, eas sitas esse, auctores plurimos, Hesiodum, Ho merum. Euripidem, Plutarchum, Dionem, Proco Niem, Philostratum, etc., lestes appellat. Deinde vero Britanniæ nostræ cas asserere, lepidissimum melius fidius commentum, Græculoque quam di gnissimum, pluribus nititur. Quod quidem plus quam auile figmentum, eo quod lectori forte fron tem exporrigat, ex Tzetze ipso hic proferre non gravabor: In Oceano est Brettania insula, inter accidentalem Brettaniam et Thulem ortum spectan tem. Illuc aiunt animas mortuorum transportari sam in littore Oceani (in quo est Brettania insula) piscatores habitant, subditi quidem Francis, tri butum vero illis non pendentes, eo quod transmit tant mortuorum animas, ut aiunt. Illi enim disce dentes domi circa vesperam dormiunt: pulsantes vero paulo post, quosdam in janua sentiunt, et vocem audiunt, illos ad opus vocantem. Surgentes ad littus accedunt, ignorantes quæ illos ducat ne cessitas; videntque naves præparatas, sed non suas, et vacuas hominibus: quas ingressi remos –– movent, et pondus navium sentiunt, ac si homini bus onerate essent; sed neminem vident; impetu deinde uno in Brettaniam insulam perveniunt, cum vix alias, suis navibus usi, unius noctis et diei navigatione illuc perveniant. Cum vero in in sulam pervenerunt, rursus neminem vident; sed vocem audiunt, recipientium illos qui in navibus sunt, illosque numerantium ex genere patris ac matris: præt rea secundum dignitatem, artem, et nomen, singulos vocantium. Cæterum illi exonerata nave rursus uno impetu domum revertuntur. Hinc multi existimarunt ibi esse beatorum insulas, et inortuorum animas illuc migrare.» Eadem ſere habes apud Procopium, Gothic. lib. iv, nisi quodl insulam hanc, quam Tzetzes Procopius vocat. Sed de nugis hujusmodi phras salis,

θρησκεία, από τινος Ἕλληνος ονόματι, υἱοῦ καὶ αὐτοῦ Πίκου Διός, μυστικά τινα ποιοῦντος ἀνδρὸς τῶν ἐν Ελλάδι κατοικησάντων, ἐκ τῆς φυλῆς ὄντος του Ιάφεθ, υἱοῦ Νῶς τοῦ τρίτου. Ιωνες 10 δὲ οἱ ἐκ τῆς Ἰὼ τούτων [γαρ] ἀρχηγο! ἐγένοντο· ἦσαν γὰρ δι δαχθέντες ἐκ τοῦ Ἰωανέως γίγαντος τοῦ οἰκοδο μήσαντος σὺν τοῖς ἄλλοις τὸν πύργον· ὧντινων καὶ γλῶσσαι διεμερίσθησαν, διὸ καὶ μέροπες κέν κληνται οἱ ἄνθρωποι διὰ τὸ μερισθῆναι αὐτῶν τὰς λαλιὰς εἰς πολλὰς γλώσσας καὶ φωνάς. Ούστινας μεμφόμενος ὁ Χερονήσιος Πλούταρχος [67] ἡ παλαι φιλοσοφία 11 παρ' Έλλησι καὶ Βαρβάροις ἐξ ἔθετο ὡς πλάνην ἀγαλμάτων τινὲς εἰσάγουσιν. Αὐτὸς δὲ, φησί, τους κατ' οὐρανὸν φωστῆρας θεοποιεῖν ἔδοξε, τὸν ἥλιον καὶ τὴν σελήνην παρεισάγων, ὡς ἡ τῶν Αἰγυπτίων θεολογία ἔχει, αὐτοὺς τὸν σύμπαντα κόσμον διοικεῖν τρέφοντας καὶ αὐξάνοντας τὰ πάντα. τῇ τρίτῃ κινήσει 18 τῶν εν πλανητῶν καὶ τῆς λοιπής ἀστροθεσίας κατὰ γένεσιν καὶ ἀέρα. Τὸν δὲ Πλού ταρχον τὸν Χερονήσιον Πορφύριος 18 ἐν τῇ φιλο σόφῳ '' αὐτοῦ χρονογραφία 18 εδόξασε. "Ιωνες Ιων: γάρ Χερονήσιος. Χερρονήσιος Χερρονήσιος, Χαιρωνεύς, ἡ παλαιά φιλι σοφία, τῇ παλαιά φιλοσοφία Οἷς τισι μέμφεται ὁ Χερρονήσιος Πλούταρχος, ὡς πλάνην ἀγαλμάτων τινῶν εἰσάγουσι τοὺς κατ' οὐρανὸν φωστῆρας θεοποιούμενοι τὸν ἥλιον καὶ τὴν σελήνην, ὡς ἡ τῶν Αἰγυπτίων θεογονία περιέχει. αὐτοὺς γὰρ λέγει τὴν σύμπαντα 18 τῇ τρίτῃ κινήσει. «τῇ τριμερεῖ κ. 14 Πορφύριος Πορφύριον χ. ἐν φιλοσόφῳ χρονογραφία. 45. Ἐκ τοῦ Ἰωανέως γίγαντος. Ιωνάν Ἰωνᾶν, Διὸ καὶ μέροπες κέκληνται.: Μέσ ροπες, ἄνθρωποι, διὰ τὸ μεμερισμένην ἔχειν τὴν ὅπα, ήτουν την φωνήν.: ἔψ, ὄψις, ὀφθαλμός, Η φωνή ἔπω Η παλαιά φιλοσοφία. ἐν τῇ παλαιά φιλοσοφία. Εν τῇ φιλοσόφῳ αὐτοῦ χρονογραφία. Πλούταρχον ὁ Πορφύριος ἐδι ξασε, δοξάζω 126: Και δόγμα παρεισήγαγεν "Ελλησιν, δοξάζων, ἀσωμάτους εἶναι ἀρχάς. plicavit. llorum vestigiis insistebant Agyptii, Babylonii, et in Græcia Phryges, qui et ipsi omnes erroribus hisce dediti, fabricatores imaginum fuerunt; initiatores item et mysteriorum interpre tes. Ab istis in Græciam dimanavit error, promo vente Hellene quodam, Helladis incola; qui mysta fait, atque Jovis Pici filius, ex genere Japheti, Noe Blii tertii, oriundus. Jones autem, quorum generis princeps fuit Jo, eorum duces erant edocti vero sunt a Joane gigante, qui unus erat ex 56 turris Babylonica molimina tentantibus: quo rum etiam dispertitæ sunt linguæ; unde et Mero pes dicti sunt homines, quod sermo eorum in di versos loquendi modos atque idiotismos divisus fuerit. Plutarchus autem Cherronesius. ubi disserit de veteri Græcorum Barbarorumque philosophia, illos quidem reprehendit; utpote qui simulacro rum superstitiones introduxerunt. Ipse autem lu minaria illa coelestia, Solem atque Lunam juala Ægyptiorum theologiam, pro diis potius habenda censet, ab illis enim universum mundum admini strari dixit; cadem etiam nutrimentum rebus omnibus atque augmentum præbere; triplici illo quinque planetarum motu, cæterisque astrorum positionibus, secundum generationem atque aerein. Plutarchum autem hunc Cherronesium Porphyrius in philosophica sua Chronographia celebravit. 10 Cedrenus p. 46 B, et Chron. Pasch. p. 49 A, Ox. Cum iisdem delendum et qu post 'l ponebatur interpunctio. 11 • habet Cedrenus: verum Plutarchus non sed Chaeronensis erat, ex Chaeronin, Phocidis urbe,» Ch. 19 Ch. Conf. Wyttenbach. praefat. ad Plutarchum vol. 1, p. 58. Cedrenus etc. Forte legendum uti habet Cedrenus. Chi. Ch., V. Wyttenb. I. c. p. Hunc vo cat Chr. Ales. Epiphanius. Hesychius Idem alibi quando vero & vocem significat, ab in usitato deductum volunt. Forte Libri cujusdam titulus esse videtur licet in Plutarchi librorum Catalogo, a Lampria, Alio suo descripto, nil tale occurrat. Annelize Porphyrii philosophica Chronographia, eadem cum Historia illa philosophica, quam refert doctissimus Lucas Holstenius in Dissertatione sua de vita et scriptis Porphyrii. Verum ne hoc credam, Euna pius mihi impedimento est, qui Porphyrium qua tuor tantum libros Historiæ istius philosophica perfecisse, nec ultra Platonem eamdem perduxisse testatur: uti ab Holstenio citatur, quem consulas velim. Forte tamen, vertenda sunt, Plutarchi opinionem secutus est, sive, ejusdem cum Plutarcho sententiæ full Porphyrius, etc., hoc enin sensu, frequen ter apud nostrum usurpatur, uti infra lib. vi, p. Opinionem illam, de prin cipiis incorporeis, in Græciam introduxit.

θρησκεία, από τινος Ἕλληνος ονόματι, υἱοῦ καὶ αὐτοῦ Πίκου Διός, μυστικά τινα ποιοῦντος ἀνδρὸς τῶν ἐν Ελλάδι κατοικησάντων, ἐκ τῆς φυλῆς ὄντος του Ιάφεθ, υἱοῦ Νῶς τοῦ τρίτου. Ιωνες 10 δὲ οἱ ἐκ τῆς Ἰὼ τούτων [γαρ] ἀρχηγο! ἐγένοντο· ἦσαν γὰρ δι δαχθέντες ἐκ τοῦ Ἰωανέως γίγαντος τοῦ οἰκοδο μήσαντος σὺν τοῖς ἄλλοις τὸν πύργον· ὧντινων καὶ γλῶσσαι διεμερίσθησαν, διὸ καὶ μέροπες κέν κληνται οἱ ἄνθρωποι διὰ τὸ μερισθῆναι αὐτῶν τὰς λαλιὰς εἰς πολλὰς γλώσσας καὶ φωνάς. Ούστινας μεμφόμενος ὁ Χερονήσιος Πλούταρχος [67] ἡ παλαι φιλοσοφία 11 παρ' Έλλησι καὶ Βαρβάροις ἐξ ἔθετο ὡς πλάνην ἀγαλμάτων τινὲς εἰσάγουσιν. Αὐτὸς δὲ, φησί, τους κατ' οὐρανὸν φωστῆρας θεοποιεῖν ἔδοξε, τὸν ἥλιον καὶ τὴν σελήνην παρεισάγων, ὡς ἡ τῶν Αἰγυπτίων θεολογία ἔχει, αὐτοὺς τὸν σύμπαντα κόσμον διοικεῖν τρέφοντας καὶ αὐξάνοντας τὰ πάντα. τῇ τρίτῃ κινήσει 18 τῶν εν πλανητῶν καὶ τῆς λοιπής ἀστροθεσίας κατὰ γένεσιν καὶ ἀέρα. Τὸν δὲ Πλού ταρχον τὸν Χερονήσιον Πορφύριος 18 ἐν τῇ φιλο σόφῳ '' αὐτοῦ χρονογραφία 18 εδόξασε. "Ιωνες Ιων: γάρ Χερονήσιος. Χερρονήσιος Χερρονήσιος, Χαιρωνεύς, ἡ παλαιά φιλι σοφία, τῇ παλαιά φιλοσοφία Οἷς τισι μέμφεται ὁ Χερρονήσιος Πλούταρχος, ὡς πλάνην ἀγαλμάτων τινῶν εἰσάγουσι τοὺς κατ' οὐρανὸν φωστῆρας θεοποιούμενοι τὸν ἥλιον καὶ τὴν σελήνην, ὡς ἡ τῶν Αἰγυπτίων θεογονία περιέχει. αὐτοὺς γὰρ λέγει τὴν σύμπαντα 18 τῇ τρίτῃ κινήσει. «τῇ τριμερεῖ κ. 14 Πορφύριος Πορφύριον χ. ἐν φιλοσόφῳ χρονογραφία. 45. Ἐκ τοῦ Ἰωανέως γίγαντος. Ιωνάν Ἰωνᾶν, Διὸ καὶ μέροπες κέκληνται.: Μέσ ροπες, ἄνθρωποι, διὰ τὸ μεμερισμένην ἔχειν τὴν ὅπα, ήτουν την φωνήν.: ἔψ, ὄψις, ὀφθαλμός, Η φωνή ἔπω Η παλαιά φιλοσοφία. ἐν τῇ παλαιά φιλοσοφία. Εν τῇ φιλοσόφῳ αὐτοῦ χρονογραφία. Πλούταρχον ὁ Πορφύριος ἐδι ξασε, δοξάζω 126: Και δόγμα παρεισήγαγεν "Ελλησιν, δοξάζων, ἀσωμάτους εἶναι ἀρχάς. plicavit. llorum vestigiis insistebant Agyptii, Babylonii, et in Græcia Phryges, qui et ipsi omnes erroribus hisce dediti, fabricatores imaginum fuerunt; initiatores item et mysteriorum interpre tes. Ab istis in Græciam dimanavit error, promo vente Hellene quodam, Helladis incola; qui mysta fait, atque Jovis Pici filius, ex genere Japheti, Noe Blii tertii, oriundus. Jones autem, quorum generis princeps fuit Jo, eorum duces erant edocti vero sunt a Joane gigante, qui unus erat ex 56 turris Babylonica molimina tentantibus: quo rum etiam dispertitæ sunt linguæ; unde et Mero pes dicti sunt homines, quod sermo eorum in di versos loquendi modos atque idiotismos divisus fuerit. Plutarchus autem Cherronesius. ubi disserit de veteri Græcorum Barbarorumque philosophia, illos quidem reprehendit; utpote qui simulacro rum superstitiones introduxerunt. Ipse autem lu minaria illa coelestia, Solem atque Lunam juala Ægyptiorum theologiam, pro diis potius habenda censet, ab illis enim universum mundum admini strari dixit; cadem etiam nutrimentum rebus omnibus atque augmentum præbere; triplici illo quinque planetarum motu, cæterisque astrorum positionibus, secundum generationem atque aerein. Plutarchum autem hunc Cherronesium Porphyrius in philosophica sua Chronographia celebravit. 10 Cedrenus p. 46 B, et Chron. Pasch. p. 49 A, Ox. Cum iisdem delendum et qu post 'l ponebatur interpunctio. 11 • habet Cedrenus: verum Plutarchus non sed Chaeronensis erat, ex Chaeronin, Phocidis urbe,» Ch. 19 Ch. Conf. Wyttenbach. praefat. ad Plutarchum vol. 1, p. 58. Cedrenus etc. Forte legendum uti habet Cedrenus. Chi. Ch., V. Wyttenb. I. c. p. Hunc vo cat Chr. Ales. Epiphanius. Hesychius Idem alibi quando vero & vocem significat, ab in usitato deductum volunt. Forte Libri cujusdam titulus esse videtur licet in Plutarchi librorum Catalogo, a Lampria, Alio suo descripto, nil tale occurrat. Annelize Porphyrii philosophica Chronographia, eadem cum Historia illa philosophica, quam refert doctissimus Lucas Holstenius in Dissertatione sua de vita et scriptis Porphyrii. Verum ne hoc credam, Euna pius mihi impedimento est, qui Porphyrium qua tuor tantum libros Historiæ istius philosophica perfecisse, nec ultra Platonem eamdem perduxisse testatur: uti ab Holstenio citatur, quem consulas velim. Forte tamen, vertenda sunt, Plutarchi opinionem secutus est, sive, ejusdem cum Plutarcho sententiæ full Porphyrius, etc., hoc enin sensu, frequen ter apud nostrum usurpatur, uti infra lib. vi, p. Opinionem illam, de prin cipiis incorporeis, in Græciam introduxit.

ΛΟΓΟΣ ΤΡΙΤΟΣ ΧΡΟΝΩΝ ΘΕΟΓΝΩΣΙΑΣ ΑΒΡΑΑΜ. [68] Ο δὲ ᾽Αβραὰμ θεογνωσίαν ἐπιγνούς, καὶ λο γισάμενος ὅτι τὰ ἀγάλματα, ἃ ἐποίει ὁ πατὴρ αὐτοῦ Βάρλας, ἀνθρώπων τεθνηκότων ὑπάρχει, καὶ οὐκ ἐχρὴν τιμᾶσθαι αὐτοὺς ὡς θεοὺς ἐν τῷ οὐρανῷ, γε νομένους γῆν καὶ κόνιν· κατεγίνωσκεν οὖν τῷ ἰδίῳ πατρὶ Θάρρα λέγων· Τί πλανᾶς τοὺς ἀνθρώπους διὰ κέρδος; οὐκ ἔστι γὰρ ἄλλος θεός, εἰ μὴ ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ὁ δημιουργήσας τὰ δρώμενα ταῦτα πάντα. Καὶ λαβὼν ἔκλασε τὰ ἀγάλματα πάντα, καὶ ἀνεχώρησεν ἐξ αὐτοῦ καὶ ἀπῆλθεν εἰς τὴν Μεσοπο ταμίαν, καθὼς Ευσέβιος 18 ὁ Παμφίλου, ὁ σοφὸς χρον νογράφος, ἐξέθετο. Ἐν δὲ τοῖς χρόνοις τοῦ ᾽Αβραὰμ ἦν καὶ ὁ Μελχι σεδέκ, [69] ἀνὴρ θεοσεβής, ἐθνικός, καταγόμενος ἐκ τοῦ γένους Σίδου, υἱοῦ Αἰγύπτου, βασιλέως τῆς Λι δύης χώρας· ἐξ οὗ Αἰγύπτιοι κέκληνται. Οστις Σίδος ἐκ τῆς Αἰγύπτου ἐπελθὼν παρέλαβε τὴν χώραν των λεγομένων Χαναναίων ἐθνικῶν, τοῦτ' ἔστι τὴν τον λεγομένην Παλαιστίνην. Καὶ ὑποτάξας αὐτὴν ᾤχησεν ἐκεῖ ἐν αὐτῇ· καὶ κτίζει πόλιν, ἣν ἐκάλεσε Σιδόνα εἰς ὄνομα ἴδιον, ἥτις νῦν ἐστιν ὑπὸ τὴν Φοι νίκην χώραν. Καὶ λοιπὸν ἐκ τοῦ γένους τοῦ Σίδου κατήχθη ὁ Μέλχι ὁ πατὴρ τοῦ Σεδέκ, γενόμενος ἱερεὺς 17 καὶ βασιλεὺς ἐπεκλήθη Μελχισεδέκ, ὡς προγέγραπται. Ούτος οὖν ὑπῆρχεν ἱερεὺς καὶ βασι λεὺς τῶν Χαναναίων, καὶ ἔκτισε πόλιν ἐν τῷ ὄρει τῷ λεγομένῳ Σιών, ἥντινα ἐκάλεσε Σαλήμ, ὅπερ ἐστὶν ειρήνης πόλις Καὶ ἐβασίλευσεν ἐν αὐτῇ ἔτη ριγ', καὶ τελευτᾷ, δίκαιος καὶ παρθένος, καθὼς Ἰώσηπος 18 ἐν τῇ ᾿Αρχαιολογίᾳ ἐξέθετο [70]· καί Ἰωάννης δὲ καὶ Κύριλλος, οἱ ὁσιώτατοι ἐπίσκοποι, τὰ αὐτὰ εἶπον. 1ο Ευσέβιος. Ρ. γενόμενος ἱερεὺς. στις Ιώσηπος. 1, 10, 2,: Ο τῆς Σόλυμα πόλεως βασιλεὺς Μελχισεδέκης· σημαίνει δὲ τοῦτο βασι λεὺς δίκαιος. Ἐπ τοῦ γένους του Σίδου κατήχθη & Μέλχι. Υἱὸς δὲ ἦν ὁ Μελχισεδέκ Σίλου βασιλέως, υἱοῦ Αἰγύπτου τοῦ Σίδου έκγονον ἀπόγονον ἐκ τοῦ γένους Σίδου καταγό μενον. υἱὸς ἀπόγονος, ἔκγονος. ἔκγονα τέκνα τέκνων, ὐπερ ἐστὶν, εἰρήνης πόλις. τοῦ Σαλήμ Επειτα δὲ καὶ βασιλεὺς Σαλήμ, ὅ ἐστι βασιλεὺς εἰρήνη;. DE ABRAHAMO AD DEI NOTITIAM PERVENIENTE. 57 Abrahamus vero, cum ad Dei notitiam jam pervenisset, secumque reputasset imagines, a Thara patre fabricatas, hominum csse defunctorum; ileoque. nec eos, pulvis cum sint cinisque, pro diis cœlestibus esse colendos, talibus ipsum verbis increpare ausus est: Ut quid, inquiens, turpis lucri causa, mortales in errorem ducis? Unus quippe Deus est cælestis, qui ista formavit quæ videmus omnia. Dictoque citius, imagines confregit omnes patreque derelicto, Mesopotamiam versus ducit iter: uti Eusebius Pamphili, sapiens Chronogra phus, scriptis tradidit. Abrahami temporibus floruit Melchisedecus, in ter gentes Dei cultor, ex stirpe Sidi, filii Egypti Libya regis, a quo Ægyptii nomen sortiti sunt, 58 oriundus. Sidus enim iste Ægyptius, Chananæorum regionem, quæ nunc Palestina vocatur, bello ag gressus, in potestatem suam redegit; urbeque, quam in nomen suum, Sidonem appellavit (quæ temporibus hisce Phoenicia est ditionis), exstructa, ibidem sedes posuit. Ex posteris autem Sidi hujus erat Melchi, Sedeci pater: qui rex cum esset, et sacerdos, Melchisedecus cognominatus est, ut supra scriptum est. Chananæis igitur, quorum rex idemque sacerdos erat, urbem, quam Salem, id est, Pacis urbem, vocavit, in monte Sion condidit ubi, cum annos cxi regnasset, justus et calcbs diem suum obiit: sicuti Josephus in Antiquita tibus; Joannes item et Cyrillus, sanctissimi epi scopi, tradiderunt. Nihil horum Eusebius, v. ad 22 A.» Locus iste mutilus apparet; supplendum videtur; quod etiam non ad Melchi, sed ad Sedecum referendum.» Ch. Is. Arch. hæc tantum Cedrenus Melchisedecum Sidi regis Ægypti filii facit mium Glycas tamen eum ex Sidi tantum genere oriundum vult; Annal. part. 1: Melchisedecus au tem, licet in sacris Litteris patre matreque carere dicatur, generis tamen ortum habuit a Sido, Egypti filio, qui Sidonem condidit. Nec dubito quin eum, sive appellaverit Glycas; quod noster dixisset, Multum autem inter se differunt et sive Hesychius, Nepotes. Cæterum auct. noster Sedleci, (qui etiam Melchisedecus dictus), patrem Melchi fuisse asserit. Auctor Ep. ad Hebræos, cap. vi, v. 2, eamdem affert imterpretationem

᾿Απὸ οὖν τοῦ κατακλυσμοῦ ἕως Αβραὰμ ἔτη εἰσὶν ωήγ', ἀπὸ δὲ τῆς πυργοποιίας "' ἔτη εἰσὶ φκγ'. Καὶ ἐγένετο " μετέπειτα ἀπὸ ᾽Αβραὰμ καὶ Ἰσαάκ, τοῦ υἱοῦ, καὶ Ἰακώβ, τοῦ ἐκγόνου αὐτοῦ, καὶ τοῦ σπέρ ματος αὐτῶν, ἐξ ὧν εἰσιν Ἑβραῖοι, ἀπὸ τῶν χρόνων τοῦ ᾽Αβραὰμ τὸν χαρακτῆρα τοῦ ἔθνους διὰ περι τομῆς εἰληφότες ". Ἐστὶν οὖν ἀπὸ ᾿Αδάμ ἕως τοῦ Αβραὰμ ἔτη "συμε Ο δὲ ᾽Αβραὰμ ἦν ἐτῶν ρ', ὅτε ἐγέννησε τὸν Ἰσαὰκ, καὶ Ἰσαὰκ τὸν Ἰακώβ τὸν λεγόμενον Ἰσραήλ. Εκλήθησαν δὲ οἱ Ἰουδαῖοι ἀπὸ Ἰούδα τοῦ τετάρτου υἱοῦ τοῦ Ἰακώβ,· ἔσχε γὰρ υἱοὺς δώδεκα. Ἡ δὲ τοῦ Ἰούδα φυλὴ ἐκράτει τῶν Ἰουδαίων και δ.ῴκει· ὅθεν καὶ τὸ ὄνομα ἔσχον 48. Ἐν δὲ τοῖς χρόνοις τούτοις ἐκ τῆς φυλῆς τοῦ Ιάφεθ ἀνεφαίνετό τις ὀνόματι Ησίοδος "· ὅστις ἐξευρε τὰ Ἑλλήνων γράμματα καὶ συντάξα; γράμματα ἐξέθετο τοῖς Ἕλλησι πρῶτος. Ἐν δὲ τοῖς χρόνοις τοῦ ᾿Αβραὰμ ἐβασίλευσεν Ασσυρίων ὁ [71] ἐκ φυλῆς τοῦ Σήμ, υἱοῦ Νώε, Ενδελεχὸς, βασιλεύσας αὐτῶν πρῶτος μετὰ τὸ ἐκλεί ψαι τὸ γένος τοῦ Περσέως. Καὶ ἦλθε πάλιν τὸ βασί λειον εἰς τοὺς ᾿Ασσυρίους. Αἰγυπτίων δὲ ἐβασίλευσε πρῶτος βασιλεὺς τῆς φυλῆς τοῦ Χάμ, υἱοῦ Νῶς, Φαραώ, ὁ καὶ Ναραχὼ καλούμενος. Τα οὖν πρὸ τούτου παλαιά βασίλεια Αἰγυπτίων ἐξέθετο Μανεθών ὁ σοφώτατος, ὡς προείρηται. Τὰ δὲ μεταγενέστερα βασίλεια Αίγυ πτίων, λέγω δὲ ἀπὸ τοῦ Ναραγὼ καὶ κάτω, συν εγράψατο οὖν ταῦτα Θεόφιλος ὁ σοφώτατος χρονο γράφος. Ἐν δὲ τοῖς χρόνοις τοῦ ᾿Αβραὰμ ἐβασίλευσεν 19 Αἰγυπτίων ὁ ἐκ τῆς φυλῆς τοῦ Χὰμ Ναραχώ. Ηγά ρασε δὲ ἀπὸ τῶν Σαρακηνῶν Πετεφρῆς, ὁ ἀρχιμά γειρος τοῦ αὐτοῦ Φαραώ βασιλέως, τὸν Ἰωσήφ, υίόν τοῦ Ἰακώβ· ὅντινα ἐπώλησαν οἱ αὐτοῦ ἀδελφοὶ τοῖς Σαρακηνοίς, διαφθονούμενοι αὐτῷ, ὡς φιλούμενον 10 ὑπὸ τοῦ ἰδίου πατρός· ἦν δὲ ὁ Ἰωσὴφ ὡραῖος τῇ θέα. Οστις Ἰωσὴφ ἡρμήνευσε τὸ ὅραμα τῷ βασιλεῖ Φαραώ, ὅπερ εἶδεν ἕνεκεν τοῦ μέλλοντος γίνεσθαι [72] λιμοῦ εἰς τὴν Αἴγυπτον καὶ εἰς πᾶσαν χώραν 19 πυργοποΐας Οχ. το ἐγένετο. Ἰουδαϊσμός οι ειληφότος 33 σήμε'. ἔσχεν Ος. Ησίοδος. Ησίοδος 300. 16 ἐβασίλευσεν ᾿Ασσυρίων, ὁ ἐκ τῆς φυλῆς τοῦ Σήμ, Ναραχώ. ; ἐβασίλευσεν Αἰγυπτίων, ὁ ἐκ τῆς φυλῆς τοῦ Χαμ Ναραχών 30 φιλούμενον. φιλουμένῳ Καὶ ἐγένετο μετέπειτα. τὸ ἐγένετο καὶ ἐγένετο Ἰουδαϊσμός μετέπειτα ἀπὸ Αβραάμ, Ιου δαϊσμὸς ἀπὸ τῶν χρόνων τοῦ ᾿Αβραάμ, τὸν χαρακτήρα τοῦ ᾽Αβραὰμ διὰ περιτομῆς εἰληφώς. είληφότες, εἰληφότος. Ἔστιν οὖν ἀπὸ ᾿Αδάμ, ἕως τοῦ ᾿Αβραάμ, ἔτη συμε. γαμε. γτιβ'. γυζ. Φαραώ, ὁ καὶ Ναραχώ. Ναχωρ, Ναρεγώ Τὰ οὖν πρὸ τούτου παλαιὰ βασίλεια Αἰγυπτίων ἐξέθετο Μανεθών. Ὅστις ἐξεῦρε τὰ Ἑλλήνων γράμματα. diluvio itaque, ad Abrahamum, anni nume rantur octingenti nonaginta tres: a turris autem constructione, auni Dxx. Ab Abrahamo denique, et Isaaco filio et Jacobo nepote, semineque illorum (ex quo circumcisionis characterem suscepit Abra hamus), Hebræorum gens originem suam ductura est. Ab Adamo autem, ad Abrahamum, anni efflu xerunt MMMDCCXLV. Abrahamus vero, centum annos natus, genuit Isaacum; Isaacus vero 59 Jacobum; qui et Israel dictus est. Judæi autem a Juda, ex xu Jacobi filiis quarto, cujus tandem tribum penes erat Hebræo rum regnum, nonien habuerunt. Hisce temporibus Isiodus quídam ex Japheti stirpe oriundus, Graecas litteras invenit, atque in ordi nem redigens, Græcos eas docuit primus. Abrahami vero temporibus, Assyriis imperavit, primus post deletum Persei genus, Endelectus, ex posteris Semi Noæ filii: imperiumque ad As syrios tandem rediit. Ægyptiorum autem regnum tenuit primus ex posteris Chami, Noæ filii, Pharaoh, qui et Naracho dictus est. Antiquas vero Ægyptiorum dynastias ante hunc Narachonem, descripsit Manetho sapien tissimus, uti supra dictum est; posteriores vero, ab hoc scilicet Narachone, et deinceps, a Theo philo sapientissimo chronographo memoriæ tra dilæ sunt, Abrahami igitur temporibus Ægyptiis imperavit, ex Chari posteris, Naracho: Pelephres autem, regis Pharaonis coquorum princeps, Josephurn, Jacobi filium, a Saracenis, quibus fratres ejus in vidia moti quod 60 patri charus esset, venumide clerant (erat enim forma pulcherrimus), emit. Jose phus vero cum Pharaonis de septenni fame, Egyptum omnemque penitus regionem invasura, somnium interpretatus esset, prudentiam hominis rex admiratus, libertate prius donatum summo addit Ch. Cl. Numerus vitiosus. 13 Οr. Conf. Joannes Antioch. apud Allatium ad Eustathii Hexaem. Mendum manifestum lego itaque Ch. Gl. Sed v. ad p. p. corum est traditio. Εt quidem Græcis, ante hos, fuisse litteras, multis probare nititur Jo. Tzetzes, chil. 12, quem consule. Aliquid hic deesse nec Cadmus, nec Palamedes; quæ constans Grz videtur, ad quod referatur: forte scri bendum, etc., uti habet Chr. Alex. p. 150 Pro nostri itaque leg. Forte scrib. Cedrenus enumerat aun. uuucccx. Chron. Alex. Hamccccvil. 1.XX interpr., uti calculum instituit Eusebius, MMMCLXXXIV. Hebræi tamen numerant tantum an Dos 1948. Hunc, vocat Chr. Alex. auctor. Cedrenus.: qui etiam ab hoc, Ægyptiorum reges Pharaones, deinceps vocatos asserit. Haud salis mirari possum, quid auctori nostro venerit in mentem, cum hæc seri beret: Ægyptiorum enim Dynastiæ omnes usque ad regem ultimum Nectanebum, a Manethone de Ergo scripta sunt, ut ex Eusebio videre licet, Chron. I. 1,

᾿Απὸ οὖν τοῦ κατακλυσμοῦ ἕως Αβραὰμ ἔτη εἰσὶν ωήγ', ἀπὸ δὲ τῆς πυργοποιίας "' ἔτη εἰσὶ φκγ'. Καὶ ἐγένετο " μετέπειτα ἀπὸ ᾽Αβραὰμ καὶ Ἰσαάκ, τοῦ υἱοῦ, καὶ Ἰακώβ, τοῦ ἐκγόνου αὐτοῦ, καὶ τοῦ σπέρ ματος αὐτῶν, ἐξ ὧν εἰσιν Ἑβραῖοι, ἀπὸ τῶν χρόνων τοῦ ᾽Αβραὰμ τὸν χαρακτῆρα τοῦ ἔθνους διὰ περι τομῆς εἰληφότες ". Ἐστὶν οὖν ἀπὸ ᾿Αδάμ ἕως τοῦ Αβραὰμ ἔτη "συμε Ο δὲ ᾽Αβραὰμ ἦν ἐτῶν ρ', ὅτε ἐγέννησε τὸν Ἰσαὰκ, καὶ Ἰσαὰκ τὸν Ἰακώβ τὸν λεγόμενον Ἰσραήλ. Εκλήθησαν δὲ οἱ Ἰουδαῖοι ἀπὸ Ἰούδα τοῦ τετάρτου υἱοῦ τοῦ Ἰακώβ,· ἔσχε γὰρ υἱοὺς δώδεκα. Ἡ δὲ τοῦ Ἰούδα φυλὴ ἐκράτει τῶν Ἰουδαίων και δ.ῴκει· ὅθεν καὶ τὸ ὄνομα ἔσχον 48. Ἐν δὲ τοῖς χρόνοις τούτοις ἐκ τῆς φυλῆς τοῦ Ιάφεθ ἀνεφαίνετό τις ὀνόματι Ησίοδος "· ὅστις ἐξευρε τὰ Ἑλλήνων γράμματα καὶ συντάξα; γράμματα ἐξέθετο τοῖς Ἕλλησι πρῶτος. Ἐν δὲ τοῖς χρόνοις τοῦ ᾿Αβραὰμ ἐβασίλευσεν Ασσυρίων ὁ [71] ἐκ φυλῆς τοῦ Σήμ, υἱοῦ Νώε, Ενδελεχὸς, βασιλεύσας αὐτῶν πρῶτος μετὰ τὸ ἐκλεί ψαι τὸ γένος τοῦ Περσέως. Καὶ ἦλθε πάλιν τὸ βασί λειον εἰς τοὺς ᾿Ασσυρίους. Αἰγυπτίων δὲ ἐβασίλευσε πρῶτος βασιλεὺς τῆς φυλῆς τοῦ Χάμ, υἱοῦ Νῶς, Φαραώ, ὁ καὶ Ναραχὼ καλούμενος. Τα οὖν πρὸ τούτου παλαιά βασίλεια Αἰγυπτίων ἐξέθετο Μανεθών ὁ σοφώτατος, ὡς προείρηται. Τὰ δὲ μεταγενέστερα βασίλεια Αίγυ πτίων, λέγω δὲ ἀπὸ τοῦ Ναραγὼ καὶ κάτω, συν εγράψατο οὖν ταῦτα Θεόφιλος ὁ σοφώτατος χρονο γράφος. Ἐν δὲ τοῖς χρόνοις τοῦ ᾿Αβραὰμ ἐβασίλευσεν 19 Αἰγυπτίων ὁ ἐκ τῆς φυλῆς τοῦ Χὰμ Ναραχώ. Ηγά ρασε δὲ ἀπὸ τῶν Σαρακηνῶν Πετεφρῆς, ὁ ἀρχιμά γειρος τοῦ αὐτοῦ Φαραώ βασιλέως, τὸν Ἰωσήφ, υίόν τοῦ Ἰακώβ· ὅντινα ἐπώλησαν οἱ αὐτοῦ ἀδελφοὶ τοῖς Σαρακηνοίς, διαφθονούμενοι αὐτῷ, ὡς φιλούμενον 10 ὑπὸ τοῦ ἰδίου πατρός· ἦν δὲ ὁ Ἰωσὴφ ὡραῖος τῇ θέα. Οστις Ἰωσὴφ ἡρμήνευσε τὸ ὅραμα τῷ βασιλεῖ Φαραώ, ὅπερ εἶδεν ἕνεκεν τοῦ μέλλοντος γίνεσθαι [72] λιμοῦ εἰς τὴν Αἴγυπτον καὶ εἰς πᾶσαν χώραν 19 πυργοποΐας Οχ. το ἐγένετο. Ἰουδαϊσμός οι ειληφότος 33 σήμε'. ἔσχεν Ος. Ησίοδος. Ησίοδος 300. 16 ἐβασίλευσεν ᾿Ασσυρίων, ὁ ἐκ τῆς φυλῆς τοῦ Σήμ, Ναραχώ. ; ἐβασίλευσεν Αἰγυπτίων, ὁ ἐκ τῆς φυλῆς τοῦ Χαμ Ναραχών 30 φιλούμενον. φιλουμένῳ Καὶ ἐγένετο μετέπειτα. τὸ ἐγένετο καὶ ἐγένετο Ἰουδαϊσμός μετέπειτα ἀπὸ Αβραάμ, Ιου δαϊσμὸς ἀπὸ τῶν χρόνων τοῦ ᾿Αβραάμ, τὸν χαρακτήρα τοῦ ᾽Αβραὰμ διὰ περιτομῆς εἰληφώς. είληφότες, εἰληφότος. Ἔστιν οὖν ἀπὸ ᾿Αδάμ, ἕως τοῦ ᾿Αβραάμ, ἔτη συμε. γαμε. γτιβ'. γυζ. Φαραώ, ὁ καὶ Ναραχώ. Ναχωρ, Ναρεγώ Τὰ οὖν πρὸ τούτου παλαιὰ βασίλεια Αἰγυπτίων ἐξέθετο Μανεθών. Ὅστις ἐξεῦρε τὰ Ἑλλήνων γράμματα. diluvio itaque, ad Abrahamum, anni nume rantur octingenti nonaginta tres: a turris autem constructione, auni Dxx. Ab Abrahamo denique, et Isaaco filio et Jacobo nepote, semineque illorum (ex quo circumcisionis characterem suscepit Abra hamus), Hebræorum gens originem suam ductura est. Ab Adamo autem, ad Abrahamum, anni efflu xerunt MMMDCCXLV. Abrahamus vero, centum annos natus, genuit Isaacum; Isaacus vero 59 Jacobum; qui et Israel dictus est. Judæi autem a Juda, ex xu Jacobi filiis quarto, cujus tandem tribum penes erat Hebræo rum regnum, nonien habuerunt. Hisce temporibus Isiodus quídam ex Japheti stirpe oriundus, Graecas litteras invenit, atque in ordi nem redigens, Græcos eas docuit primus. Abrahami vero temporibus, Assyriis imperavit, primus post deletum Persei genus, Endelectus, ex posteris Semi Noæ filii: imperiumque ad As syrios tandem rediit. Ægyptiorum autem regnum tenuit primus ex posteris Chami, Noæ filii, Pharaoh, qui et Naracho dictus est. Antiquas vero Ægyptiorum dynastias ante hunc Narachonem, descripsit Manetho sapien tissimus, uti supra dictum est; posteriores vero, ab hoc scilicet Narachone, et deinceps, a Theo philo sapientissimo chronographo memoriæ tra dilæ sunt, Abrahami igitur temporibus Ægyptiis imperavit, ex Chari posteris, Naracho: Pelephres autem, regis Pharaonis coquorum princeps, Josephurn, Jacobi filium, a Saracenis, quibus fratres ejus in vidia moti quod 60 patri charus esset, venumide clerant (erat enim forma pulcherrimus), emit. Jose phus vero cum Pharaonis de septenni fame, Egyptum omnemque penitus regionem invasura, somnium interpretatus esset, prudentiam hominis rex admiratus, libertate prius donatum summo addit Ch. Cl. Numerus vitiosus. 13 Οr. Conf. Joannes Antioch. apud Allatium ad Eustathii Hexaem. Mendum manifestum lego itaque Ch. Gl. Sed v. ad p. p. corum est traditio. Εt quidem Græcis, ante hos, fuisse litteras, multis probare nititur Jo. Tzetzes, chil. 12, quem consule. Aliquid hic deesse nec Cadmus, nec Palamedes; quæ constans Grz videtur, ad quod referatur: forte scri bendum, etc., uti habet Chr. Alex. p. 150 Pro nostri itaque leg. Forte scrib. Cedrenus enumerat aun. uuucccx. Chron. Alex. Hamccccvil. 1.XX interpr., uti calculum instituit Eusebius, MMMCLXXXIV. Hebræi tamen numerant tantum an Dos 1948. Hunc, vocat Chr. Alex. auctor. Cedrenus.: qui etiam ab hoc, Ægyptiorum reges Pharaones, deinceps vocatos asserit. Haud salis mirari possum, quid auctori nostro venerit in mentem, cum hæc seri beret: Ægyptiorum enim Dynastiæ omnes usque ad regem ultimum Nectanebum, a Manethone de Ergo scripta sunt, ut ex Eusebio videre licet, Chron. I. 1,

ἐπὶ ἔτη ζ'. Καὶ θαυμάσας ὁ βασιλεὺς τὴν τοῦ Ἰωσὴφ φρόνησιν, ἠλευθέρωσεν " αὐτὸν, καὶ ἔδωκεν αὐτῷ ἀξίαν μεγάλην καὶ τὴν θυγατέρα τοῦ ἀρχιερέως Ηλιουπόλεως 18 τῆς οὔσης ἐν Αἰγύπτῳ εἰς γυναίκα, κελεύσας αὐτὸν διοικεῖν τὴν Αἴγυπτον πᾶ σαν ἐπὶ ζ' ἔτη καὶ ἔχειν ἐξουσίαν ὡς βούλεται πράττειν. Ὅστις Ἰωσὴφ κτίζει ὡρεῖα, καὶ ἀποτί. θεται σἶτον ἐν αὐτοῖς τῶν ἑπτὰ ἐνιαυτῶν, καὶ ἐχορή γη, σε πανταχοῦ δι' ἑαυτοῦ τήν τε ἀγορασίαν καὶ τὴν ἔξοδον τῆς πράσεως, ποιήσας ὡς ἠβουλήθη αὐτός. Καὶ τῆς λιμού γενομένης εἰς πᾶσαν τὴν γῆν, ἦλθον οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ ἀπὸ τῆς γῆς Χαναάν εἰς Αἴγυπτον ἀγοράσαι σίτον. Καὶ ἐπιγνούς αὐτοὺς Ἰωσήφ ἐκε λευσε κρατηθῆναι αὐτοὺς, καὶ ἐθάρρησεν * αὐτοῖς ὅτι ἀδελφὸς αὐτῶν ὑπάρχει, καὶ ἠνάγκασεν αὐτοὺς ἀπελθεῖν καὶ ἀγαγεῖν πρὸς αὐτὸν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ τὸν μικρότερον τὸν Βενιαμὶν καὶ τὸν πατέρα αὐτοῦ Ἰακὼς καὶ τὴν συγγένειαν αὐτοῦ πᾶσαν. Οἱ δὲ ἀδελφοὶ αὐτοῦ ἀπελθόντες ἤνεγκαν πρὸς τὸν Ἰωσήφ τὸν πατέρα αὐτῶν [73] καὶ τὸν ἀδελφὸν αὐτῶν τὸν Βενιαμὶν καὶ τὴν συγγένειαν αὐτῶν πᾶσαν, ὀνόματα δὲ ἀῤῥενικῶν τε καὶ θηλυκῶν. Καὶ ἐκράτησεν αὐτ τοὺς Ἰωσὴφ ἐκεῖ καὶ ᾤκησαν τὴν Αἴγυπτον ἐπὶ ἔτη πολλά· καὶ ἐγένετο πλῆθος ἄπειρον ἐξ αὐτ τῶν τῶν Εβραίων, οἰκοῦντα ἐν Αἰγύπτῳ ἕως Μωσέως τοῦ κελευσθέντος ὑπὸ Θεοῦ ἐκβάλαι τὸν λαὸν τῶν Εβραίων ἐκ τῆς γῆς Αἰγύπτου, καθὼς ταῦτα πάντα ἐντέτακται ἀκριβῶς ἐν τοῖς Εβραϊκοῖς συγγράμμασιν. Ἐν δὲ τοῖς χρόνοις τῶν βασιλέων τῶν προγεγραμ μένων ἀνεφάνη τις ἐν τῇ Καρίᾳ χώρα γιγαντογενής φιλόσοφος ἐκ τῆς φυλῆς τοῦ Ἰάφεθ, ὀνόματι Ένδυ μέων· ὅστις μυστικὰς εὐχὰς λέγων εἰς σελήνην ᾔτει αὐτὴν μαθεῖν παρ' αὐτῆς τὸ θεῖκὸν ὄνομα ἐν δρά ματι. Καὶ ἐν τῷ αὐτὸν εὔχεσθαι ἦλθεν εἰς ὕπνον καὶ ἤκουσε τὸ θεϊκὸν ὄνομα ἐν δράματι· καὶ οὐκέτι ἀγ έστη, ἀλλ' ἔστι τὸ λείψανον αὐτοῦ ἕως τῆς νῦν εἰς τὴν Καρίαν, οὕτως ὄντα νεκρὸν δονούμενον καὶ καθ᾽ ἕκαστον ἔτος ἀνοίγουσι τὴν αὐτοῦ σορὸν ἐν τῇ χώρᾳ ἐκείνῃ, καὶ ὁρῶσι τὸ λείψανον αὐτοῦ δονούμε ναν νεκρόν, ὡς λέγουσιν. Ατινα συνεγράψατο Αὐτ λέας κι ὁ σοφώτατος· περὶ οὗ, φησί, τὴν σελήνην φιλεῖν τὸν Ἐνδυμίωνα 88 ἱστοριογραφοῦσιν. Έστιν οὖν ἀπὸ Ἀβραὰμ ἕως τῆς ἐξόδου των υἱῶν [74] Ἰσραήλ μετὰ Μωσέα 39 ἀπὸ Αἰγύπτου γενεαὶ ε', ἔτη υμγ'. Ἀπὸ δὲ τοῦ κατακλυσμοῦ ἕως 8. Μωσέα. Η ἠλευθέρωσεν ἐλευθέρωσεν Οχ. 30 Ιλιουπόλεως Οχ. 38 ἐθάρρησεν. 83 κοῦντα. οἰκούντων 45 οι Αὐλέας. 69. Ενδυμιῶνα Οχ. Μωσέως 2 Καὶ τὴν θυγατέρα τοῦ ἀρχιερέως "Ιλιουπό λεως. Ηλιοπόλεως. ", ἄγεται γὰρ Πετεφροῦ θυγατέρα τῶν ἐν Ηλιοπόλει ἱερέων Ηλιούπολις, πόλις Αἰγύπτου, ἣν ἔκτισεν Ακτίς Όντον. ἥλιον Καὶ ἐκράτησεν αὐτοὺς Ἰωσὴφ ἐκεῖ. Εκβάλει τὸν λαόν. ἐκβαλεῖν Οὕτως ὄντα νεκρὸν δονούμενον. οὕτως κατὰ λέξιν Agypti urbis, in uxorem dedit, concessa etiam ei potestate, Ægyptum totam per seplennium pro libitu administrandi. Exstructis itaque horreis, Josephus septem annorum proventum iisdem con didit; curamque totius emptionis venditionisque ipse in se recepit. Fame autem per terram uni versam grassante Josephi, fratres e terra Chianaan in Ægyptum, frumenti coemendi causa, descende runt: quos uċi vidit Josephus, fratris usus fidu cia, ipsos comprehendi jussit, nissosque tandem faciens, uti Benjaminum fratrem suum natu mi norem et Jacobum patrem, totumque denique fa militium eorum sibi adducerent, mandavit. Illique abeuntes, jussa ejus exsecuti sunt: patremque suum, et Benjaminum fratrem, omnemque adeo utriusque sexus cognationem, numero LXXV secum ducentes, a Josepho habitandi in Ægypto locum acceperunt. Unde cum post mullos annos in im mensam crevissent 61 multitudinem, a Mose tan dem, Dei jussu, educti sunt, sicuti in Hebraicis scriptis ista verissime traduntur omnia. habuit in honore; flamque pontificis Heliopoleos, c Temporibus autem regum supradictorum, ex stitit in Caria philosophus quidam, a gigantibus ortum ducens, de stirpe Japeti, nomine Endymion. Lunam is precibus quibusdam mysticis, nomen utf divinum sibi per visionem aperiret, sollicitavit interque precandum sopitus, divinum nomen per somnum audivit; nec tamen amplius experrectus est. Cæterum cadaver ejus etiamnum în Caria ha betur; ubi quotannis sepulcrum ejus aperientes, corpus ejus, uti fama est, motu agitatum tuentur, sicut Auleas sapientissimus scriptis tradidit. At que hinc, Endymionis amore captam fuisse lunam, orta est fabula. Ab Abrahamo itaque ad populi Israelitici, duce Mose, ex Ægypto egressum, generationes quinque; anni vero numerantur ccccxlııı. diluvio autem, ** oi Ch., Conf. vol. II, p. C. Ch. Sed v. ad p. D. V. Bentlei. p. Cl. V. p. C. Scr. Josephus, Antiquit. Judai carum, lib. Heliopolis vero, Agypti urbs, ita etiam vocatur a LXX interpret. Stephanus de Urb. dicta est Hebraice jr On, Ptolomæo D. Athanasius, natione Ægyptius, eam vocal; quam a cultu solis sic dictain fuisse asserit Kircherus, Prodr. et Lex. Copt. supplemn., qui etiam Hebræis wow Bethsemas ean quan doque vocari testatur. Durum hoc locutionis genus, id est, cos secum retinuit Joseph. Participium hic rursus habemus non Græcum; itaque reponen dum censeo. Scr. Bv. Verum verba hæc non habentur apud Cedre num, qui fabulam hanc ex Nostro scripsit, licet hand pari ingenuitate: noster enim auctorem suum, Auleam, nominatim laudat; Ce drenus non item.

ἐπὶ ἔτη ζ'. Καὶ θαυμάσας ὁ βασιλεὺς τὴν τοῦ Ἰωσὴφ φρόνησιν, ἠλευθέρωσεν " αὐτὸν, καὶ ἔδωκεν αὐτῷ ἀξίαν μεγάλην καὶ τὴν θυγατέρα τοῦ ἀρχιερέως Ηλιουπόλεως 18 τῆς οὔσης ἐν Αἰγύπτῳ εἰς γυναίκα, κελεύσας αὐτὸν διοικεῖν τὴν Αἴγυπτον πᾶ σαν ἐπὶ ζ' ἔτη καὶ ἔχειν ἐξουσίαν ὡς βούλεται πράττειν. Ὅστις Ἰωσὴφ κτίζει ὡρεῖα, καὶ ἀποτί. θεται σἶτον ἐν αὐτοῖς τῶν ἑπτὰ ἐνιαυτῶν, καὶ ἐχορή γη, σε πανταχοῦ δι' ἑαυτοῦ τήν τε ἀγορασίαν καὶ τὴν ἔξοδον τῆς πράσεως, ποιήσας ὡς ἠβουλήθη αὐτός. Καὶ τῆς λιμού γενομένης εἰς πᾶσαν τὴν γῆν, ἦλθον οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ ἀπὸ τῆς γῆς Χαναάν εἰς Αἴγυπτον ἀγοράσαι σίτον. Καὶ ἐπιγνούς αὐτοὺς Ἰωσήφ ἐκε λευσε κρατηθῆναι αὐτοὺς, καὶ ἐθάρρησεν * αὐτοῖς ὅτι ἀδελφὸς αὐτῶν ὑπάρχει, καὶ ἠνάγκασεν αὐτοὺς ἀπελθεῖν καὶ ἀγαγεῖν πρὸς αὐτὸν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ τὸν μικρότερον τὸν Βενιαμὶν καὶ τὸν πατέρα αὐτοῦ Ἰακὼς καὶ τὴν συγγένειαν αὐτοῦ πᾶσαν. Οἱ δὲ ἀδελφοὶ αὐτοῦ ἀπελθόντες ἤνεγκαν πρὸς τὸν Ἰωσήφ τὸν πατέρα αὐτῶν [73] καὶ τὸν ἀδελφὸν αὐτῶν τὸν Βενιαμὶν καὶ τὴν συγγένειαν αὐτῶν πᾶσαν, ὀνόματα δὲ ἀῤῥενικῶν τε καὶ θηλυκῶν. Καὶ ἐκράτησεν αὐτ τοὺς Ἰωσὴφ ἐκεῖ καὶ ᾤκησαν τὴν Αἴγυπτον ἐπὶ ἔτη πολλά· καὶ ἐγένετο πλῆθος ἄπειρον ἐξ αὐτ τῶν τῶν Εβραίων, οἰκοῦντα ἐν Αἰγύπτῳ ἕως Μωσέως τοῦ κελευσθέντος ὑπὸ Θεοῦ ἐκβάλαι τὸν λαὸν τῶν Εβραίων ἐκ τῆς γῆς Αἰγύπτου, καθὼς ταῦτα πάντα ἐντέτακται ἀκριβῶς ἐν τοῖς Εβραϊκοῖς συγγράμμασιν. Ἐν δὲ τοῖς χρόνοις τῶν βασιλέων τῶν προγεγραμ μένων ἀνεφάνη τις ἐν τῇ Καρίᾳ χώρα γιγαντογενής φιλόσοφος ἐκ τῆς φυλῆς τοῦ Ἰάφεθ, ὀνόματι Ένδυ μέων· ὅστις μυστικὰς εὐχὰς λέγων εἰς σελήνην ᾔτει αὐτὴν μαθεῖν παρ' αὐτῆς τὸ θεῖκὸν ὄνομα ἐν δρά ματι. Καὶ ἐν τῷ αὐτὸν εὔχεσθαι ἦλθεν εἰς ὕπνον καὶ ἤκουσε τὸ θεϊκὸν ὄνομα ἐν δράματι· καὶ οὐκέτι ἀγ έστη, ἀλλ' ἔστι τὸ λείψανον αὐτοῦ ἕως τῆς νῦν εἰς τὴν Καρίαν, οὕτως ὄντα νεκρὸν δονούμενον καὶ καθ᾽ ἕκαστον ἔτος ἀνοίγουσι τὴν αὐτοῦ σορὸν ἐν τῇ χώρᾳ ἐκείνῃ, καὶ ὁρῶσι τὸ λείψανον αὐτοῦ δονούμε ναν νεκρόν, ὡς λέγουσιν. Ατινα συνεγράψατο Αὐτ λέας κι ὁ σοφώτατος· περὶ οὗ, φησί, τὴν σελήνην φιλεῖν τὸν Ἐνδυμίωνα 88 ἱστοριογραφοῦσιν. Έστιν οὖν ἀπὸ Ἀβραὰμ ἕως τῆς ἐξόδου των υἱῶν [74] Ἰσραήλ μετὰ Μωσέα 39 ἀπὸ Αἰγύπτου γενεαὶ ε', ἔτη υμγ'. Ἀπὸ δὲ τοῦ κατακλυσμοῦ ἕως 8. Μωσέα. Η ἠλευθέρωσεν ἐλευθέρωσεν Οχ. 30 Ιλιουπόλεως Οχ. 38 ἐθάρρησεν. 83 κοῦντα. οἰκούντων 45 οι Αὐλέας. 69. Ενδυμιῶνα Οχ. Μωσέως 2 Καὶ τὴν θυγατέρα τοῦ ἀρχιερέως "Ιλιουπό λεως. Ηλιοπόλεως. ", ἄγεται γὰρ Πετεφροῦ θυγατέρα τῶν ἐν Ηλιοπόλει ἱερέων Ηλιούπολις, πόλις Αἰγύπτου, ἣν ἔκτισεν Ακτίς Όντον. ἥλιον Καὶ ἐκράτησεν αὐτοὺς Ἰωσὴφ ἐκεῖ. Εκβάλει τὸν λαόν. ἐκβαλεῖν Οὕτως ὄντα νεκρὸν δονούμενον. οὕτως κατὰ λέξιν Agypti urbis, in uxorem dedit, concessa etiam ei potestate, Ægyptum totam per seplennium pro libitu administrandi. Exstructis itaque horreis, Josephus septem annorum proventum iisdem con didit; curamque totius emptionis venditionisque ipse in se recepit. Fame autem per terram uni versam grassante Josephi, fratres e terra Chianaan in Ægyptum, frumenti coemendi causa, descende runt: quos uċi vidit Josephus, fratris usus fidu cia, ipsos comprehendi jussit, nissosque tandem faciens, uti Benjaminum fratrem suum natu mi norem et Jacobum patrem, totumque denique fa militium eorum sibi adducerent, mandavit. Illique abeuntes, jussa ejus exsecuti sunt: patremque suum, et Benjaminum fratrem, omnemque adeo utriusque sexus cognationem, numero LXXV secum ducentes, a Josepho habitandi in Ægypto locum acceperunt. Unde cum post mullos annos in im mensam crevissent 61 multitudinem, a Mose tan dem, Dei jussu, educti sunt, sicuti in Hebraicis scriptis ista verissime traduntur omnia. habuit in honore; flamque pontificis Heliopoleos, c Temporibus autem regum supradictorum, ex stitit in Caria philosophus quidam, a gigantibus ortum ducens, de stirpe Japeti, nomine Endymion. Lunam is precibus quibusdam mysticis, nomen utf divinum sibi per visionem aperiret, sollicitavit interque precandum sopitus, divinum nomen per somnum audivit; nec tamen amplius experrectus est. Cæterum cadaver ejus etiamnum în Caria ha betur; ubi quotannis sepulcrum ejus aperientes, corpus ejus, uti fama est, motu agitatum tuentur, sicut Auleas sapientissimus scriptis tradidit. At que hinc, Endymionis amore captam fuisse lunam, orta est fabula. Ab Abrahamo itaque ad populi Israelitici, duce Mose, ex Ægypto egressum, generationes quinque; anni vero numerantur ccccxlııı. diluvio autem, ** oi Ch., Conf. vol. II, p. C. Ch. Sed v. ad p. D. V. Bentlei. p. Cl. V. p. C. Scr. Josephus, Antiquit. Judai carum, lib. Heliopolis vero, Agypti urbs, ita etiam vocatur a LXX interpret. Stephanus de Urb. dicta est Hebraice jr On, Ptolomæo D. Athanasius, natione Ægyptius, eam vocal; quam a cultu solis sic dictain fuisse asserit Kircherus, Prodr. et Lex. Copt. supplemn., qui etiam Hebræis wow Bethsemas ean quan doque vocari testatur. Durum hoc locutionis genus, id est, cos secum retinuit Joseph. Participium hic rursus habemus non Græcum; itaque reponen dum censeo. Scr. Bv. Verum verba hæc non habentur apud Cedre num, qui fabulam hanc ex Nostro scripsit, licet hand pari ingenuitate: noster enim auctorem suum, Auleam, nominatim laudat; Ce drenus non item.

τῆς γενέσεως Μωσέως εἰσὶν ἔτη αυτόν ". Ἀπὸ δὲ κόρας ο Αδάμ ἕως τῆς γεννήσεως Μωσέως εἰσὶν ἔτη ἐλς. Ἔζησε δὲ Μωσῆς ἔτη ρκ'. Καὶ διώκουν τὸν Ἰσρατ μετὰ Μωσήν Ἰησοῦς ὁ τοῦ Ναυὴ καὶ Φινεές. Απ οὖν Ἀδὰμ ἕως τῆς τελευτῆς Μωσέως καὶ 'Ααρών εἰσιν ἔτη δρυς". Ἐν δὲ τοῖς χρόνοις Ἰησοῦ τοῦ Ναυὴ ἐκ τῆς φυλῆς τοῦ Ἰάφεθ ἐβασίλευσε τῆς ᾿Αττικῆς χώρας τις ὀνόματι Ωγύγης 8, αὐτόχθων, ἔτη λβ'. Καὶ γέ γονε κατακλυσμός μέγας ἐν τῇ αὐτοῦ βασιλείᾳ, καὶ ἀπώλετο αὐτὸς καὶ πᾶσα ἡ χώρα εκείνη καὶ πᾶσα ψυχὴ οἰκοῦσα τὴν χώραν ἐκείνην τῆς Ἀττικῆς καὶ μόνης. Καὶ ἔμεινεν ἐξ ἐκείνου ἔρημος καὶ ἀοίκητος ἡ αὐτὴ χώρα ἐπὶ ἔτη σο', καθὼς ἐν τοῖς Ἀφρικανού ἐμφέρεται συγγράμμασιν. Ἐν δὲ ταῖς ἡμέραις τῆς " ἐξ Αἰγύπτου μελλούσης γίνεσθαι ἐξόδου τῶν υἱῶν Ἰσραήλ μετὰ Μωσέως ἐβασίλευσε τῆς τῶν Μολοσσῶν [75] χώρας αὐτόχθων τις ὀνόματι Αΐδης ὃς ἐγάμησε την λεγομένην Μελινδίαν· ἔσχεν ἐξ αὐτῆς θυγατέρα εὐπρεπή, ἣν εκάλεσε Περσεφόνην· τὰς δὲ εὐμόρφους γυναίκας εί Μολοσσαίοι τῇ ἰδίᾳ γλώσσῃ κέρας ἐκάλουν Ταύ την δὲ ἔδοξε φιλεῖν ἔρωτι ὁ Περίθους, συγκλητικές τοῦ αὐτοῦ ᾿Αΐδου βασιλέως, νεώτερος ὢν καὶ εὔπορος καὶ κατὰ σύνταξιν τῆς κόρης ἠβουλήθη νυκτὸς ἁρπάτ σαι αὐτήν. Καὶ γνοὺς τοῦτο ὁ αὐτῆς πατὴρ, 'Αΐδης βασιλεὺς, ἐθυμώθη· καὶ βουλευόμενος ἐν τῷ λελη θύτι ἀμύνασθαι τῷ αὐτῷ Περίθῳ ἵνα ἄγνοιαν προφασίσηται πρὸς πάντας, ὃν εἶχε ποιμε νικὸν κύνα ἄγριον μέγαν, ὃν καὶ Τρικέρβερον ὠνό μαζον διὰ τὸ τριῶν κυνῶν ἔχειν κεφαλὴν καὶ μέγεθος σώματος, ἀπέκλεισεν ἔξω ὅπου ἡ κόρη διήγε. Μετά οὖν τὴν τελευτὴν τῆς αὐτῆς μητρός, ἀγνοούσης τοῦτο τῆς κόρης, καὶ τοῦ Περίθου παραγενομένου νυκτὸς καὶ εἰσελθόντος εἰς ἁρπαγὴν τῆς κόρης, ὥρμησεν ὁ κύων καὶ ἀνεῖλεν αὐτόν. Ακούσασα δὲ καὶ αὐτὴ ἡ κόρη τῆς ταραχῆς, ἐξῆλθε, καὶ ἐφόνευσε καὶ αὐτὴν ὁ κύων· περὶ ἧς, φησί, λέγουσιν ὅτι Πλούτων ἤρπασε τὴν κόρην· ἅτινα Παλαίφατος ὁ σοφώτα τος συνεγράψατο. Ἐν τοῖς χρόνοις δὲ τοῦ Μωσέως ἐβασίλευσε τῶν [76] Ασσυρίων Ερεχθεύς, τῶν δὲ Αἰγυπτίων ἐβασίλευσε Πετισσώνιος ὁ κωμωδός 18 Φαραώ 4 αυτό. " Φηνιές Οχ. σε Ωγύγης. Γυγώγης Οχ. ο τῆς. ταῖς Οχ. 18 κωμωδός. Κόρας εκάλουν. Τὰς γὰρ εὐμόρφους Μολοσσοί χώρας καλοῦσι πάσας. Ονόματι Γυγώγης. Ωγύγην Μετὰ δὲ Ωγύγην διὰ τὴν ἀπὸ τοῦ κατακλυσμοῦ πολλὴν φθοράν, αβασίλευτος ἔμεινεν ἡ νῦν Ἀττικὴ (Ακτή μέχρι Κέκροπος ἔτη ρωθ'. συναγωγὴ ἱστοριῶν Ὀνόματι 'Λΐδης. "Αδης Ἐν τῷ λεληθότι. λεληθότως,; 'Αμύνασθαι τῷ αὐτῷ Περίθῳ. Αμύνασθαι τὸν αὐτὸν Περίθουν. Πετισσώνιος ὁ κωμωδός. Τοῦ κωμῳδου συναγωγὴ ἱστοριῶν, Τῶν δὲ Ασσυρίων ἐβασίλευσεν Ερεχθεύς· Αἰγυπτίων δὲ Πετισώνιος, ὁ καὶ Φαραώ, ὅστις εἶχε μάγους Ἰαννῆν καὶ Ἰαμβρῆν. ad Mosen natum, anni habentur uccccxxcrv. Αb Adamo vero, ad eumdem natum, anni sunt MMMmxxxvi. Moses autem vicesimo supra centesi mum vitæ suæ anno mortuus est: post cujus ob itun respublica Israelitica a Jesu Nave filio et Phi nee administrata est. Ab Adamo igitur ad Mosis el Aaronis obitum anni effluxerunt MMMMCLVI. Josuæ ætate in Attica reguavit, ex stirpe Japeti Ogyges quidam 62 indigena, annos xxxii: quo tempore ingens in ea regione accidit diluvium; quo Ogyges ipse, omnisque adeo anima, per totam Atticam, solamque, ductibus obruti, perierunt. Exinde vero, per annos ccLxx deserta prorsusque inhabitabilis remansit Attica, sicut Africanus scriptum reliquit. Quo tempore vero Israelitæ ex Ægypto cum Mose egressuri erant, Molossis imperavit Aides quidam, indigena: cui ex uxore Melindia filia pulcherrima nata est, quam Proserpinam vocavit. Molossi vero mulieres forma speciosas, proprio idiomate, vocitabant. Puellae hujus amore caplus Perithous, ex Aidæ regni primoribus qui dam, juvenis opulentus, ipsam nec invitam, noctu subripere in animo habuit. Quo cognito, rex indi gnatus, in animo suo secum volvit quonam pacto Perithoum, ipse tamen ut facti inscius videretur omnibus, ulcisceretur. Canem itaque pastoralem quem habuit ferocem, et ob corporis capitisque, trium instar canum, magnitudinem, Tricerberum nominatum, puellæ pro foribus constituit. Matre itaque ejus dudum mortua, puella rei totius pe mitus ignara, in Perithoum noctu virginis raptum aggredientem irruit canis, ipsumque interfecit. Pro serpinam quoque ipsan, ad tumultum 63 excur rentem, dilaniavit: inde nata fabula, Plutonem Proserpinam rapuisse, uti sapientissimus Palæ phatus ista tradidit. Mosis autem temporibus Assyriis imperavit Ere etheus; Ægyptiis vero Pelissonius, qui et Comoedus Pharaoh. Magos secum iste habuit præcellentes, Numerus falsus. xal Cedrenus p. 46 C. Vide Bentleium p. 45. Proserpinam enim Plutonis non filiam, sed uxorem faciunt mythologi. Earlem habes apud Jo. Tzetzem, loco citato hunc appellat nino aliter se habet quam hic a Nostro traditur. Cedrenus, qui etiam Attici bujus diluvii meminit, uti et Eusebius ex Africano, Chron. 1. 1, qui Atti cam exiude per CLXXXIX tantum annos desertam jacuisse testatur. enim olim vocata est) Per annos cc desertam jacuisse vult Eusebio Scaligeriano an nexa. Verum quomodo Ogyges Josuæ temporibus fuisse dicitur, cum diluvium Ogygium CCXLV annis populi Israelitici exodum præcesserit, ut Eusebius pulat? Ita eum vocat Cedrenus; Jo. Tzetzes vero chil. 2, histor. 51, qui idem est cum Plutone. Cæterum fabula Proserpinæ om id est latenter ita ut nemo animadvertat. hoc loco, ulcisci, significat; itaque scribendum, appel lationem Cedrenus, uti etiam a Scaligero cun Eusebio edita

τοῦ ο, ἔφυγε τὸν Λυκοῦργον· καὶ εἰς Δελφοὺς ἀπελ θὼν ἐκεῖ τελευτᾷ. Καὶ ἐτέθη τὸ λείψανον τοῦ αὐτοῦ Διονύσου ἐκεῖ ἐν σορῷ· καὶ τὰ ὅπλα δὲ αὐτοῦ αὐτός ἐκεῖ εἰς τὸ ἱερὸν ἐκρέμασε, καθώς Δείναρχος ο δ το χρώτατος συνεγράψατο περὶ τοῦ αὐτοῦ Διονύσου. Ωσαύτως δὲ καὶ ὁ σοφώτατος Φιλόχορος τὰ αὐτὰ συνεγράψατο, ἐν ᾗ ἐκθέσει εἶπε περὶ τοῦ αὐτοῦ Διονύσου, Εστιν ἰδεῖν τὴν ταφὴν αὐτοῦ ἐν Δελφοίς παρὰ τὸν ᾿Απόλλωνα τὸν χρυσοῦν. Βάθρον σε δέ τι εἶναι ὑπονοεῖται ἡ σορός, ἐν ᾧ γράφεται, Ενθάδε κεῖται θανών Διόνυσος ἐκ Σεμέλης. Ομοίως δὲ καὶ ὁ σοφώτατος Κεφαλίων τὰ αὐτὰ ἐν τῷ ἰδίῳ συγκ γράμματι ἐξέθετο. Μετά οὖν τὴν τελευτὴν τοῦ Κάδμου, βασιλέως της [55] Βοιωτίας, ἐβασίλευσεν ὁ Νυκτεύς. Οὗτος Έχει το θυγατέρα, ιέρειαν τοῦ ναοῦ Ηλίου, ὀνόματι ᾿Αντιόπην· ἥτις ἐδιδάχθη τὴν ἡλιακὴν εὐχήν, ἤτοι μυσταγωγίαν τῶν Διονυσιακῶν βακχευμάτων, και κεῖθεν ἐλέγετο βάκχη. Ὁ δὲ αὐτῆς πατήρ, ὁ Νυκτεὺς, εἶχεν ἀδελφὸν ὀνόματι Αύκον, βασιλέα του Αργους ὅπις Λύκος βασιλεὺς εἶχε συγκλητικὸν ὀνόματι Θεόδου “, υἱὸν γενόμενον Βρόντινός τινος, ἐξαδέλ. φου τῆς Δίρκης, ἐκ τοῦ γένους τοῦ Πίκου Διὸς κατ αγομένου. Ο αὐτὸς δὲ Θεόδους ὁ συγκλητικὸς κατὰ τάγμα ἐλθὼν ἐκ τοῦ ᾿Αργους ἐν τῷ ἱερῷ τοῦ Ἡλίου παρακοιμηθῆναι καὶ [54] ἑωρακὼς τὴν ἱέρειαν ᾿Αντιόπην, εὐπρεπεστάτην οὖσαν καὶ εὐμήκη, ἐβλήθη εἰς ἔρωτα αὐτῆς. Καὶ παραμείνας ἐν τῷ ἱερῷ προ φάσει τοῦ τάγματος τῆς εὐχῆς, ὡς συγγενής αὐτῆς, ὑπονοθεύσας ἔφθειρεν αὐτὴν καὶ ἔγκυον ἐποίησε· καὶ φοβηθείς τὸν Νυκτές, βασιλέα τῆς Βοιωτίας σ ἀνεχώρησεν εἰς τὴν ἰδίαν αὐτοῦ χώραν. Μαθὼν δὲ ὁ Νυκτεὺς βασιλεύς, ὁ ταύτης πατὴρ, ὅτι ἐφθάρη, ἔλαβεν αὐτὴν ἐκ τοῦ ἱεροῦ· καὶ ἐξετάσας αὐτὴν ἔμαθε παρ' αὐτῆς τὸν φθορέα Θεόςρον ὅτι ἐκ τῶν συγκλητικῶν ἐστι τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ Λύκου καὶ τῆς αὐτοῦ γυναικὸς γένος. Αγνοῶν δὲ ὁ Νυκτεὺς, ὁ πατὴρ αὐτῆς, ὅτι ἔγκυός ἐστιν, ἔπεμψεν αὐτὴν εἰς τὸν ἴδιον αὐτοῦ ἀδελφὸν, τὸν Λύκον, βασιλέα του Αργους, ἵνα ἐξετάσῃ καὶ αὐτὸς τὸ πρᾶγμα τῆς φθορᾶς αὐτῆς, κι ὅτι ὡπλίσατο κατ' αὐτοῦ. Καὶ γνοὺς τοῦτο ὁ Διόνυσος, ὅτι ὡπλίσατο κατ' αὐτοῦ, ἔφυγε,» Βοιω τίας. 8. Δείναρχος 72, Δήμαρχος Οχ. Η βάθρον - γράφεται 21, βάθρου – γράφει Οχ. το Βοιωτείας Οχ. 60 ἔχει. «εἶχε.» 6: Θεάδουν Βρόντονος. Θεόβοιον Βράτωνος Θεοβόωντος * Βοιωτείας Ο. Ἐν τῷ ἱερῷ Ηλίου παρακοιμηθῆναι. Δοραῖς δὲ μήλων τοίνυν ἐγκοιμωμένοις Χρήσει καθ᾽ ὕπνον πασι νημερτὴν φάτιν. (ἐν μηλῳ ταῖς) καὶ καθ᾽ ὕπνους λαμβάνειν χρητ σμοὺς ἐξ αὐτοῦ. patruelem noci dedisset, si ad regni festigia fuerit provectus, ipsam Bœotiam funditus eversurum. Lycurgum itaque, virum sapientem, cui rem folam aperiunt, in auxilium suum vocant: qui contra Dionysum arma sumens, ex urbe illum, atque etiam ex Bœotorum finibus exterminat. Quod ubi 45 Dionysus intellexisset, fuga rebus suis consu luit, et Delphos profectus, diem illic supremum obiit: ubi etiam reliquiæ ejus in loculo positæ sunt, in fano ubi ipse arma sua suspenderat, sicut memoriæ prodidit sapientissimus Demarchus, de hoc nostro Dionyso scribens. Eadem etiam ba bentur apud sapientissimum Philochorum; qui in scriptis suis testatur, Dionysi sepulcrum, suis eliam temporibus, Delphis exstitisse; juxta Apol linem Aureum: pro loculo autem foveam quamdam babyisse, in qua istius modi scriptum legere ørat Epitaphium Dionysus, Semeles filius, hic jacet sepultus. Hæc autem ipsa tradidit etiam in scriptis suis sapientissimus Cephalion. Cadmo autem Bootorum rege defuncto, regnavit Nycteus. Erat ei filia, nomine Antiopa; Solis in templo sacerdos, cujus etiam edoeta preculas, mysticos nempe illos Bacchandi ritus, exinde Baccha dicta est. Pater autem ejus Nycteus fra trem habuit, Lycum nomine, Argivorum regem. Habuit hic in regno virum nobilem, nomine Theo boum Brontonis cujusdam Dirces patruelis, er genere Pici Jovis oriundi, filium. Theobous autem iste, ex voto veniens ab Argis in templum Solis ut ibi recubaret, Antiopam sacerdotem illic conspe ctam deperibat; ut quæ virgo 46 esset forma staturaque pulcherrima. Commoratus vero templo, tanquam sub specie religionis, ut qui virgini etiam sanguine esset conjunctus, in amorem suum illectam eam vitiavit gravidamque fecit. Metuens dinale sibi a Nycteo, Boeotorum rege, in patriam suam reversus est. Nycleus autem, virginis pater, de his certior factus, filiam suam fano extraçtam examini subjecit; et compertum habens vitiatam fuisse eam a Theoboo, qui Lyci fratris ex primo ribus erat, uxorique suæ sanguine conjunctus; filiam suam, nescius tamen eam jam tum præ gnantem esse, ad Lycum fratrem, Argivorum regem, misit; ut ipse eliam, examine facto de stupro, inquireret nempe an auctor ejus esset ex Argivis suis aliquis: quod ita esse si comperis «Verba ista transposita, locoque non suo apparent. Itaque legendum censeo etc. Ch. Ponebantur posι Bentleius, p. Siebelis. ad Philoch. p. Forte Ch. Cedrenus p. 21 C, Joannes Antiochenus apud Joannem Tzetzam Hist. 1, 13. Vele ribus de re quapiam numina consulturis, aut ali quid ab eisdem petituris in more positum erat, templa deorum, locaque sacra intrare, ibique de cubantibus, per quietem oraculi responsum ex spectare. Moris hujus antiqui apud Lycophronem nientio Ad quem locum Is. Tzetzes scholiastes testatur apud Daunos, sive Calabros morem invaluisse, Podalirii sepulcrum, pro morborum suorum mẹ. dela, invisendi; ibique pellibus ovinis, incumbendi, Virgilius ctiam, Eneid. lib. vii, Latinum regem Fauni oracula consulentem intro ducit, verbis hisce

Ο τες. Ομοίως δὲ καὶ ποταμὸν ὑδάτων διαυγεστά β των ἐποίησαν ὁ Ἰαννὴς καὶ Ἰαμβρής γενέσθαι αἷμα παρουσίᾳ τοῦ βασιλέως καὶ πάντων. Καὶ ηθ ξατο Μωσῆς, καὶ πάλιν ἐγένετο ὕδατα καθαρὰ τὰ τοῦ ποταμοῦ ρεύματα, ὡς ἦν πρώην. Εποίησαν δὲ καὶ ἄλλα τινὰ κατέναντι ἀλλήλων· καὶ ἐνίκησεν αὐτοὺς Μωσῆς. Καὶ λέγει τῷ Φαραὼ Μωσῆς, Ἰδοὺ εἶδες τὴν δύναμιν τοῦ Θεοῦ Ἰσραήλ. Απόλυσον ἡμᾶς, ἵνα αὐτῷ λατρεύσωμεν. Ὁ δὲ Φαραὼ συντασσόμενος αὐτῷ ἀνεβάλλετο· καὶ ηύξατο Μωσῆς τὸν Θεὸν ὥστε πέμψαι αὐτῷ πληγὰς καὶ τοῖς Αἰγυπτίοις, ἵνα ἀναγ κασθῇ ὁ βασιλεὺς αὐτῶν ἀπολῦσαι τὸν Ἰσραήλ. Και ἔπεμψεν ὁ Θεὸς Ἰσραὴλ ἑπτάπληγον ὀργὴν 41, ὥστε τὸν βασιλέα παρακαλέσαι τὸν Μωσέα καὶ εἰπεῖν αὐτῷ, ὅτι Εὔξαι τῷ Θεῷ σου ἵνα ῥυσθῇ ἡ χώρα αὕτη τῶν τοσούτων κακῶν, καὶ ζῇ Κύριος ὁ Θεός σου, οὐ κωλύσω σε λαβεῖν τὸν λαόν σου τὸν Ἰσραὴλ εἰς τὸ λατρεῦσαι ὑμᾶς αὐτῷ. Ταῦτα δὲ ἐν ταῖς Ἑβραῖκαῖς ἐμφέρεται γραφαῖς. Ὁ δὲ Μωσῆς ἀκούσας ταῦτα παρὰ τοῦ βασιλέως, ἐξῆλθεν εύξασθαι τῷ Θεῷ Ἰσραήλ, καὶ εἶπε τοῖς Ἰουδαίοις, Απέλυσεν ὑμᾶς πάντας ὁ βασιλεὺς ἐξελθεῖν λατρεῦσαι τῷ Θεῷ. Ὁ δὲ Πετισσώνιος Φαραώ βασιλεὺς εὐθέως ἀπῆλθεν ἐν τῇ Μέμφῃ ἐ εἰς τὸ μαντείον “τὸ περιβόητον· καὶ ποιήσας θυσίαν ἐπηρώτα τὴν Πυθίαν λέγων· Σα φήνισόν μοι τίς ἐστιν πρῶτος ὑμῶν καὶ μέγας Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ; καὶ ἐδόθη αὐτῷ χρησμὸς οὗ τος "Εστι " κατ' οὐρανοῖο μεγάλοιο βεβηκός φλογὸς ὑπερβάλλον αἴθριον, ἀέναον, ἀθάνατον πῦρ, ὁ τρέμει πᾶν, οὐρανὸς, γαῖα τε καὶ θάλασσα, ταρτάριοί τε βύθιοι δαίμονες ἐῤῥίγησαν. Οὗτος ὁ Θεὸς αὐτοπάτωρ, ἀπάτωρ, πατὴρ υἱὸς αὐτ τὰς ἑαυτοῦ, τρισόλβιος· εἰς μικρὸν δὲ μέρος ἀγγέλων ἡμεῖς Μαθών άπιθι 8 σιγών. Ο δὲ βασιλεὺς Φαραὼ ἀκούσας ταῦτα παρὰ τῆς μαντείας, ἐκέλευσε πλάκα λιθίνην γλυφῆναι ἐ τὰ παρὰ τοῦ χρησμοῦ δοθέντα αὐτῷ [80] ῥήματα ἅτινα ἕως τῆς νῦν ἐγγέγραπται ἐν τῇ πλακί γλυ φέντα ἄνω ἐν τῷ ἱερῷ Μέμφης ", ἔθεν ὁ Νείλος ποταμὸς πορεύεται. Ο δὲ βασιλεὺς Φαραὼ ἀπὸ τοῦ μαντείου κατελθὼν εὐθέως ἀπέλυσε τὸν Ἰσραὴλ καὶ Μωσέα καὶ 'Ααρών. Καὶ ἐξῆλθεν ὁ λαὸς τῶν Ἰου δαίων ἐξ Αἰγύπτου ἅπας, καὶ ἔλαβον ὡς ἐν χρήσει 51 το ποταμόν. ποταμῶν ΟΣ. οι ἑπτάπληγον ὀργήν. • δεκάπληγον ὀργήν 43 εἰπεῖν εἶπεν Οχ. 43 Μέμφῃ. Μέμφει 6. μαντείον μαντείαν ΟΣ. + ἔστι 41 ἔσται Οχ. ως βε Ζηκος βεβηκώς ως. " ταρτάριοί τε βύθιοι, το βύθιοί τε “ἐῤῥίγησαν ἐρίγησαν (π. * άπιθι ἄπειθι Οκ. 18 πλάκα λιθίνην γλυφῆναι. ο πλακὶ λιθίνῃ,: εἰς.» το Μέμφης. Μέμφιος δι ἐν χρήσει εγχρήσει Ποταμῶν ὑδάτων διαυγεστάτων. ὕδατα. Αγγέλων ἡμεῖς. ὑμεῖς, Εσται κατ', Ἐστὶ κατ᾽ οὐρανίοιο Θεοῦ μεγάλοιο βεβηκός Φέγγος ὑπερβάλλον, καὶ ἀένναον, ἀθάνατον πῦρ " τρομέει πάν, γαῖα καὶ οὐρανὸς ἠδὲ θάλασσα Ταρτάρεοί τε βυθοὶ, καὶ δαίμονες ἐῤῥίγησαν, Αὐτοπάτωρ, ἀπάτωρ τε, πατὴρ, υἱὸς αὐτὸς ἑαυτοῦ, Αὐτοφνὴς, ἀδίδακτος, ἀμήτωρ, ἀστυφυλάκτος Οὔνομα μηδὲ λόγω χωρούμενον ἐν πυρὶ ναίων. Τουτὶ Θεός, μικρὸν δὲ Θεοῦ μέρος ἄγγελοι ἡμεῖς. Λοιπὸν ἄπιθι σιγῶν ἐκ βωμῶν ἡμετερείων. et alia quædam ad invicem operati sunt miracula; “ quibus tamen Moses vicit omnibus. Pharaonem itaque accedens Moses, 65 Ecce, inquit, poten tiam Dei Israelis cum videris, missos nos facito, ut ipsum colamus. Pharaoh itaque fidem suam datam, cum tamen non præstiterit, Moses a Deo precibus contendit ut, calamitatibus in ipsun Ægyptiosque immissis, regem ad populum Israeli ticum dimittendum adigat. Immisit igitur Deus Agyptiis septemplicem iram: adeo ut a Mose pe tierit Pharaoh uti tantorum malorum liberationem a Deo impetraret; ita vivit, inquiens, Dominus Deus tuus, ut ego non impediam quominus tu populusque tuus Israeliticus Deo vestro cultum præstelis. His dictis, Muses egressus, Deum Israe lis precatus est, Judaisque dein annuntiat, habere eos omnes a rege concessam,, ad cultum Deo præ standum, exeundi licentiam. Ista auten in Hebrai eis scriptis traduntur. Petissonius autem Pha raoh rex Memphim statim, celeberrimum illud oraculum consulendi causa, profectus, sacrisque peractis, Pythiam in hæc verba interrogat: Efare mihi, quis inter vos primus est, magnusque Deus Israelis? Tulitque hoc responsum: cœlo descendel, flammam ætheream superans, perennis, immortalis ignis. Hunc trenunt omnia, cœlum, terra mareque, damonesque inferni. Deus iste sui pater, et sine 66 patre, filiusque ipse sui pater beatissimus. Quantilli autem nos ex angelis? Edoctus vero tu, tacitus dis cede. (i) flacc cum ab oraculo andisset rex Pharaoh, tabulæ lapideæ inscribi jussit; exstatque eidem insculptum hoc responsum, in templo Memphitico, qua Nilus fluvius perfluit, in hunc usque diem visendum. Inde autem digressus Pharaoh, populum Israeliticum, cum Mose et Aarone, statim dimisit; qui ornatum ab Ægyptiis argentumque multum mutuati, uni versi ex Ægypto discesserunt. Pharaoh autem rex, ubi llebræos, ab Ægyptiis ornamenta, argentum, Rectius Cedrenus, de Ch., Cedrenus, cem enim Ægypti plagæ., Ch. Ch., Cedrenus. Sed v. p. seq. v. Cedrenus, Cedrenus p. C, Cedrenus, Ch., Cedrenus. Ch.. Cedrenus, Ch., Cedrenus, Scr. uti habet Cedrenus aut supple Ch. Cl. Cl., Ox. Forte Verum hic notandum auctorem nostrum miraculorum editorum modum et ordinem penitus pervertere Moses enim et Aaron in certaminibas hisce mirificis primas semper habuerunt: quos deinde, pro viribus, secuti sunt magi. Cedren. mendose. (i) etc. Oraculum hoc mendosissi. mum sic corrigit Galæus noster eruditiss. Notis ad Tambl. de Myst., sect. 8, c. 12.

ἀπὸ τῶν Αἰγυπτίων γυναικῶν καὶ ἀνθρώπων κόσμια καὶ ἄργυρον ἄπειρον. Καὶ μετὰ τὸ ἐξελθεῖν αὐτοὺς μετεμελήθη Φαραώ, ὁ βασιλεὺς Αἰγύπτου, διδαχθεὶς ὅτι καὶ κόσμια 45 καὶ ἄργυρον καὶ χρήματα ἐχρή σαντο καὶ ἔφυγαν Καὶ κατεδίωξεν αὐτοὺς μετά τῶν ἁρμάτων αὐτοῦ καὶ πάσης τῆς ἐνόπλου δυνά μεως· καὶ κατέφθασεν αὐτοὺς παρὰ τὴν θάλασσαν. Καὶ στραφέντες οἱ Ἰσραηλῖται, καὶ ἑωρακότες τὸν βασιλέα Φαραὼ καὶ τὸν στρατὸν αὐτοῦ ὄπισθεν ἐρχό μενον καὶ τὴν θάλασσαν ἔμπροσθεν ἑαυτῶν, ἀνα εβόησαν κραυγή μεγάλῃ πρὸς τὸν Θεόν· καὶ ὁ προ ηγούμενος Μωσῆς τὸν λαὸν ἔκρουσε τῇ ράβδῳ τοῖς θαλασσίοις ύδασι, καὶ ἐγένετο ξηρά, καὶ ἐβάδιζον. Καὶ ἀπομείνας Μωσῆς ὄπισθεν τοῦ λαοῦ παντὸς καὶ στραφεὶς εἰς τὰ ὀπίσω αὐτοῦ, ἔκρουσε πάλιν τῇ ῥάβδῳ εἰς τὴν ξηράν γῆν, καὶ ἐγένετο θάλασσα κυ μαινομένη. Καὶ κατεποντίσθη ὁ Πετισσώνιος Φαραώ, ὁ βασιλεὺς τῶν Αἰγυπτίων, ἐν τῇ θαλάσσῃ καὶ τὰ ἄρματα αὐτοῦ καὶ πᾶσαι αἱ δυνάμεις αὐτοῦ, καὶ πόντου κύματα ἐκάλυψεν αὐτὸν καὶ τοὺς μετ' αὐτοῦ. Τὸν δὲ λαὸν τῶν Ἰουδαίων μετὰ Μωσέως καὶ Δαρὼν διέσωσεν ὁ Κύριος βαδίζοντας ἐν θαλασσίοις κύμασιν ὡς ἐν ξηρᾷ γῇ, ἐξ Αἰγύπτου φεύγοντα μετὰ χιλιάδων χλ' σο, καθὼς καὶ ὁ αὐτὸς Μωσῆς συνεγράψατο ἐν τῇ σοφωτάτῃ αὐτοῦ χρονογραφία. κόσμια. κόσμα Οχ. σε μετά χιλιάδων χλ'. Έφυγαν. ἔφυγον. ΛΟΓΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟΣ ΧΡΟΝΩΝ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΑΡΓΕΙΩΝ ΧΩΡΑΣ. Τῶν [82] δὲ 'Αργείων μετὰ τὸν Ιναχον ἐβασί λευσεν ὁ Φορωνεὺς καὶ ἄλλοι πολλοὶ ἕως τῆς βασι λείας Λυγκέως εκ τοῦ ἀγαγομένου τὴν Υπερμνή στραν και γυναίκα τῶν Δαναοῦ θυγατέρων. Οστις Λυγκεύς πολεμήσας τῷ Δαναῷ βασιλεῖ τοῦτον ἐφό νευσε καὶ ἔλαβε τὴν βασιλείαν καὶ τὴν θυγατέρα αύ τοῦ, καθὼς ᾿Αρχίλοχος ὁ σοφώτατος συνεγράψατο. Καὶ μετὰ τὴν βασιλείαν Λυγκέως ἐβασίλευσε Τριό πας 86 ἐν τῇ ᾿Αργείων χώρᾳ ἔτη ε'. Καὶ τῷ αὐτῷ πέμπτῳ ἔτει [83] τῆς βασιλείας αὐτοῦ κατ ελύθη ή βασιλεία τῶν ᾿Αργείων, καὶ κατέσχον τὴν Λυγγέως Οκ. 3, 6. 85 Υπερμνήστραν ὑπὲρ μνήστραν Οχ. ΝΟΤΑ. οι Τριόππας Οχ. Τὴν ὑπὲρ μνήστραν. τὴν Ὑπερμνή- Εβασίλευσε Τριόππας. Μερι πραν. Κλυταιμνήστραν, τας divitiasque mutuatos, effugisse intellexisset, facti cum penituit, acceptisque curribus suis, militia que omni eos insecutus, juxta mare tandem asse cutus est. Israelitæ itaque respicientes, cum se, a fronte, mari, a tergo, Pharaone ejusque exercitu cinctos vidissent, sublato clamore magno, Dei opem implorarunt. Moses vero eorum ductor virga sua mare percussit, statimque aquæ ejus exaruerunt, exspectansque dum populus universus per siccum transisset, retrorsum tandem conversus, virga sua terram aridam percussit iterum; quo facto, in locum suum redierunt maris fluctus; et Petis sonium Pharaonem, 67 regem Ægyptiorum, cum omnibus suis, exercituque toto penitus obruerunt. Populum vero Judeorum, cum Mose et Aarone, ex Ægypto fugientem, per maris fluctus, ceu per ter ram aridam, transire incolumem fecit Dominus. Erant autem numero sexcenties tricies milleni, sicut Moses ipse, in sapientissima sua Chronogra phia, conscripsit. 68 Numnerus non convenit cum Scriptura, Num. 1, 46 ru merantur 603550. Ch. Scr. 63 Argivorum regnum, post Inachum, Phoro neus obtinuit; et post eum plures alii, ad Lynceum usque, qui Hypermnestram, Danai filiam, in uxo rem duxit. Lynceus enim Danao bellum inferens, ipsum et vita et regno filiaque spoliavit, sicuti scriptis tradidit sapientissimus Archilochus. Lyn ceo successit Trioppas; qui cum quinque tantum annos Argivorum regnum tenuisset, solutum tan dem est, atque ad Sicyonios delatum, postquam DALIX durasset annos, uti sapientissimus Diodo rus scriptum reliquit. Sicyoniis autem, qui nunc hic et Cl. ED. CHIILMΕΛΟΙ Leg. Cedren. Cedren. habet mendose. habet.

69 βασιλείαν αὐτῶν οἱ Σικυώνιοι ". Κατέσχεν οὖν ἡ βασιλεία, ήτοι τοπαρχία τῶν ᾿Αργείων ἔτη φμή. καθὼς καὶ Διόδωρος ὁ σοφώτατος συνεγράψατο. Τῶν δὲ Σικυωνίων τῶν νυνὶ λεγομένων Ελλαδικών ἐβασίλευσε πρῶτος ὁ Αἰγιαλεὺς ἔτη νβ', καὶ λοιπὸν ἄλλοι βασιλεῖς κς' το ἕως Ζευξίππου τοῦ βασιλεύσαν τος αὐτῶν ἔτη λβ' ". Καὶ λοιπὸν οἱ ἱερεῖς αὐτῶν ἐδιοίκουν τὴν χώραν, καὶ κατέσχεν ή βασιλεία αὐτῶν ἔτη σπε' καθώς ᾿Αφρικανός ὁ σοφώτατος συνεγράψατο. Ἡ δὲ δύσις, ὅ ἐστι τὰ ἐπὶ τὴν Ἰταλίαν ἦν τότε ἀβασίλευτος, διοικουμένη δὲ ἀπὸ τῶν υἱῶν Πίκου τοῦ καὶ Διὸς καὶ τοῦ γένους αὐτῶν. Ἐν οἷς χρόνοις ἐτελεύτησε Μωσῆς καὶ Ααρὼν ἐν τῇ ἐρήμῳ καὶ ἐδιοίκει τὸν Ἰσραήλ Ἰησοῦς ὁ τοῦ Ναυή ε, ὡς προείρηται. Ὅστις πολεμῶν παρέλαβε τὴν Ίε ριχὼ καὶ τὴν ἀνωτέρω εἰρημένην πόλιν Ἱερου σαλήμ, ἥντινα μετεκάλεσεν ὁ αὐτὸς Ἰησοῦς, υἱὸς Ναυή, Ιεβοῦν. Αὐτὸς δὲ παραλαβὼν τὴν χώραν ᾤκησε τὴν λεγομένην πόλιν Συχὲμ μετακαλέ σας αὐτὴν Νεάπολιν. Καὶ μετὰ τὴν τελευτὴν Ἰησοῦ υἱοῦ Ναυή, τοῦ ποιήσαντος περᾶσαι τὸν λαὸν τῶν Ἰουδαίων τὸν Ἰορδάνην ποταμὸν κατὰ κέλευσιν Θεοῦ καὶ ἐλθεῖν σε ἐπὶ τὴν τῆς Παλαιστίνης χώραν καὶ σάλπιγγι μυστικῇ λύσαι τὰ τείχη Ιεριχώ, μετά δὲ τοῦτον ἡγεῖτο τοῦ Ἰσραὴλ Φινεές· μετὰ δὲ Φινεές ἐδιῴκουν τὸν Ἰσραήλ ιγ' κριταί ἐπιλεγέντες ἐκ τοῦ λαοῦ. Ἐν δὲ τοῖς τούτων χρόνοις ἦν παρ' Έλλησιν ὁ Προμηθεύς, καὶ ὁ Ἐπιμηθεὺς, καὶ ὁ ῞Ατλας, καὶ ὁ πανόπτης "Αργος, ὃν ἑκατοντόφθαλμον ἐκάλουν διὰ τὸ περίβλεπτον εἶναι τὸν ἄνδρα καὶ γοργόν, καὶ Δευκαλίων, ὁ υἱὸς Ἕλληνος • τοῦ Πίκου. Ὁ δὲ "Αρ γος αὐτὸς εὗρε την τεχνικήν οι ἐπὶ τὰ δυτικά μέρη· ὁ δὲ "Ατλας ἡρμήνευσε τὴν ἀστρονομίαν· διὰ τοῦτο λέγουσιν ὅτι τὸν οὐρανὸν βαστάζει, διότι τὰ οὐρανοῦ ἔχει ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ. Ὁ δὲ Προμηθεύς τὴν γραμματικὴν ἐξεῦρε φιλοσοφίαν· περὶ οὗ λέ γουσιν ὅτι [85] ἀνθρώπους ἔπλαττε, καθ' ὁ ἰδιώτας Συκνυώνιοι κς'. κε' Α, Α. λβ'. λα' 'σο οἷς οἷσι Οχ. οι Ναυτ τι καὶ ἐλθεῖν κατὰ ἐλθεῖν Οχ. Έλληνος 73, Ελενος Οχ. Οι τεχνικήν. τεκτονικήν Τῶν νυνὶ λεγομένων Ελλαδικῶν. Έλ- δὲ τῇ πόλει εκάθισεν ἀριθμὸν στρατιωτῶν Ρωμαίων, λας Σικυών, πόλις Πελοπονήσου. Εδιοίκουν την χώραν. ἐδιώκουν. Έτη Υπε'. τούτου Σικυωνίων, ἤτοι Πελοπονησίων, λεγομένη βασιλεία διαρκέσασα ἐν γενεαίς, ήτοι βασιλεῦσι υς (αν κς') κατεπαύθη μεθ' οὔ;, ὥς φασι, ἡγοῦντο αὐτῶν οἱ ἱερεῖς τοῦ καρνείου ἔτη λγ'. Ὁμοῦ τὰ πάντα τῆς Σικυωνίων ἔτη. ῾Ο ἐστι, τὰ ἐπὶ τὴν Ιταλίαν.Italia Ἐν αὐτῇ ἤτοι Ιταλῶν, λεγομένων Ισπανῶν Ἐδιοίκει τὸν Ἰσραήλ. Ἐδιώκει. ᾤκησε την λεγομένην πόλιν Συχέμ. Ιγ' κριταί. Εὗρε την τεχνικήν. την τεκτονικήν. Helladici vocatur, Agialeus primus impera vit, annos Lit. Post hunc alii reges fuerunt xxVI, usque ad Zeuxippum, qui imperium tenuit annos xxx. Deinde vero respublica eorum a sacerdoti bus administrata est. Duravit hoc regnum annos DCCCCxxcv, uti sapientissimus Africanus litteris prodidit. Partes autem Occidentales Italiaque tunc tein poris regem nullum habuerunt; sed a Jovis Pici filiis, posterisque eorum administrabantur; quo tempore Moses et Aaron, in deserto fatis cesse runt, populoque Israelitico præfuit Jesus, Nave filius, ut supra dictum est. Hic Jerichuntem bello cepit, urbemque Jerusalem ante dictam, quam et [84] Jebum vocavit: lotaque circum regione in pote statem suami redacta, urbem Sychem ipse inco luit, Neapolim jam nominans. Post mortem Jesu Nave filii, qui, Deo jubente, populum Israeliticum, per Jordanem fluvium, in Palæstinam transire, tubaque mystica Jerichuntis moenia corruere fe cit, Israelitis præfuit Phinees: quem judices lan dem, numero sunt, et populo electi, subsecuti sunt. Temporibus hisce inter Græcos innotuerunt Prometheus, Epimetheus, Atlas, Argusque per spicacissimus (quem, ab oculorum 40 ingeniique, acumine, vocarunt Centunoculum); Deucalion item Heleni filius, Pici nepos. Argus autem Occiden talibus technicam primus monstravit: Atlas astronomicam tractavit scientiam; unde quod in cœlestium contemplatione versatus esset, cœlum ab eo gestari fabulati sunt. Prometheus gramma tican invenit: hunc homines efinxisse fabulantur, co quod, rudes cum fuerint, philosophiæ ope ad 87 Ox. correxit Ch. 60 Schurzfleischius Not. Bibl. Vin. p. 195. Sed hæc scripto ris imputanda sunt stupori, cujus paria exempla notabinius p.37 68 8 Eusebius utroque libro, Cedrenus p. 81 D, Syncellus p. 151 D. Ch., Ox. ita et infra. Cl., Bentleius p. Cl. Conf. Schurzfleisch. Not. Bibl. Vin. p. 126. Licet apud auctores Græciam universam ut plurimum significet, Noster tamen voce hac Peloponesum tantum intelligi vult: ideoque Sicyonios, Helladicos interpretatur, Sicyone, quæ est in Peloponeso Stephan. de Urb. Scr. Anno 990 tantum numerat Ce dren. Eusebius ex Castore annos numerat 983."Ew; etc., ubique apud auctorem hunc pro partibus Occidentalibus usurpa tur, uti supra monuimus. Ita lib. vi,. 228. ubi Hispaniam sub Italia, id est, sub Occidente, complectitur. Unde hæc? Josuæ enim libro omnia aliter. Scilicet usque ad Eli sacerdotem, qui primus ex sacerdotibus, post judices, rempub. Administravit. Judices vero lui tredecim a Chr. Alesall. auctore enumerantur isti: Gothaniel, Aodus, Semegar, Debora, Gedeon, Abimelechus, Thola, Jair, Jephthe, Esselon, Aalon, Labdon, et Sam Artes cum sint tam va riæ, nultiplicesque, cujusnam bic Argus Occiden talibus auctor putandus? Fortean legendum,

69 βασιλείαν αὐτῶν οἱ Σικυώνιοι ". Κατέσχεν οὖν ἡ βασιλεία, ήτοι τοπαρχία τῶν ᾿Αργείων ἔτη φμή. καθὼς καὶ Διόδωρος ὁ σοφώτατος συνεγράψατο. Τῶν δὲ Σικυωνίων τῶν νυνὶ λεγομένων Ελλαδικών ἐβασίλευσε πρῶτος ὁ Αἰγιαλεὺς ἔτη νβ', καὶ λοιπὸν ἄλλοι βασιλεῖς κς' το ἕως Ζευξίππου τοῦ βασιλεύσαν τος αὐτῶν ἔτη λβ' ". Καὶ λοιπὸν οἱ ἱερεῖς αὐτῶν ἐδιοίκουν τὴν χώραν, καὶ κατέσχεν ή βασιλεία αὐτῶν ἔτη σπε' καθώς ᾿Αφρικανός ὁ σοφώτατος συνεγράψατο. Ἡ δὲ δύσις, ὅ ἐστι τὰ ἐπὶ τὴν Ἰταλίαν ἦν τότε ἀβασίλευτος, διοικουμένη δὲ ἀπὸ τῶν υἱῶν Πίκου τοῦ καὶ Διὸς καὶ τοῦ γένους αὐτῶν. Ἐν οἷς χρόνοις ἐτελεύτησε Μωσῆς καὶ Ααρὼν ἐν τῇ ἐρήμῳ καὶ ἐδιοίκει τὸν Ἰσραήλ Ἰησοῦς ὁ τοῦ Ναυή ε, ὡς προείρηται. Ὅστις πολεμῶν παρέλαβε τὴν Ίε ριχὼ καὶ τὴν ἀνωτέρω εἰρημένην πόλιν Ἱερου σαλήμ, ἥντινα μετεκάλεσεν ὁ αὐτὸς Ἰησοῦς, υἱὸς Ναυή, Ιεβοῦν. Αὐτὸς δὲ παραλαβὼν τὴν χώραν ᾤκησε τὴν λεγομένην πόλιν Συχὲμ μετακαλέ σας αὐτὴν Νεάπολιν. Καὶ μετὰ τὴν τελευτὴν Ἰησοῦ υἱοῦ Ναυή, τοῦ ποιήσαντος περᾶσαι τὸν λαὸν τῶν Ἰουδαίων τὸν Ἰορδάνην ποταμὸν κατὰ κέλευσιν Θεοῦ καὶ ἐλθεῖν σε ἐπὶ τὴν τῆς Παλαιστίνης χώραν καὶ σάλπιγγι μυστικῇ λύσαι τὰ τείχη Ιεριχώ, μετά δὲ τοῦτον ἡγεῖτο τοῦ Ἰσραὴλ Φινεές· μετὰ δὲ Φινεές ἐδιῴκουν τὸν Ἰσραήλ ιγ' κριταί ἐπιλεγέντες ἐκ τοῦ λαοῦ. Ἐν δὲ τοῖς τούτων χρόνοις ἦν παρ' Έλλησιν ὁ Προμηθεύς, καὶ ὁ Ἐπιμηθεὺς, καὶ ὁ ῞Ατλας, καὶ ὁ πανόπτης "Αργος, ὃν ἑκατοντόφθαλμον ἐκάλουν διὰ τὸ περίβλεπτον εἶναι τὸν ἄνδρα καὶ γοργόν, καὶ Δευκαλίων, ὁ υἱὸς Ἕλληνος • τοῦ Πίκου. Ὁ δὲ "Αρ γος αὐτὸς εὗρε την τεχνικήν οι ἐπὶ τὰ δυτικά μέρη· ὁ δὲ "Ατλας ἡρμήνευσε τὴν ἀστρονομίαν· διὰ τοῦτο λέγουσιν ὅτι τὸν οὐρανὸν βαστάζει, διότι τὰ οὐρανοῦ ἔχει ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ. Ὁ δὲ Προμηθεύς τὴν γραμματικὴν ἐξεῦρε φιλοσοφίαν· περὶ οὗ λέ γουσιν ὅτι [85] ἀνθρώπους ἔπλαττε, καθ' ὁ ἰδιώτας Συκνυώνιοι κς'. κε' Α, Α. λβ'. λα' 'σο οἷς οἷσι Οχ. οι Ναυτ τι καὶ ἐλθεῖν κατὰ ἐλθεῖν Οχ. Έλληνος 73, Ελενος Οχ. Οι τεχνικήν. τεκτονικήν Τῶν νυνὶ λεγομένων Ελλαδικῶν. Έλ- δὲ τῇ πόλει εκάθισεν ἀριθμὸν στρατιωτῶν Ρωμαίων, λας Σικυών, πόλις Πελοπονήσου. Εδιοίκουν την χώραν. ἐδιώκουν. Έτη Υπε'. τούτου Σικυωνίων, ἤτοι Πελοπονησίων, λεγομένη βασιλεία διαρκέσασα ἐν γενεαίς, ήτοι βασιλεῦσι υς (αν κς') κατεπαύθη μεθ' οὔ;, ὥς φασι, ἡγοῦντο αὐτῶν οἱ ἱερεῖς τοῦ καρνείου ἔτη λγ'. Ὁμοῦ τὰ πάντα τῆς Σικυωνίων ἔτη. ῾Ο ἐστι, τὰ ἐπὶ τὴν Ιταλίαν.Italia Ἐν αὐτῇ ἤτοι Ιταλῶν, λεγομένων Ισπανῶν Ἐδιοίκει τὸν Ἰσραήλ. Ἐδιώκει. ᾤκησε την λεγομένην πόλιν Συχέμ. Ιγ' κριταί. Εὗρε την τεχνικήν. την τεκτονικήν. Helladici vocatur, Agialeus primus impera vit, annos Lit. Post hunc alii reges fuerunt xxVI, usque ad Zeuxippum, qui imperium tenuit annos xxx. Deinde vero respublica eorum a sacerdoti bus administrata est. Duravit hoc regnum annos DCCCCxxcv, uti sapientissimus Africanus litteris prodidit. Partes autem Occidentales Italiaque tunc tein poris regem nullum habuerunt; sed a Jovis Pici filiis, posterisque eorum administrabantur; quo tempore Moses et Aaron, in deserto fatis cesse runt, populoque Israelitico præfuit Jesus, Nave filius, ut supra dictum est. Hic Jerichuntem bello cepit, urbemque Jerusalem ante dictam, quam et [84] Jebum vocavit: lotaque circum regione in pote statem suami redacta, urbem Sychem ipse inco luit, Neapolim jam nominans. Post mortem Jesu Nave filii, qui, Deo jubente, populum Israeliticum, per Jordanem fluvium, in Palæstinam transire, tubaque mystica Jerichuntis moenia corruere fe cit, Israelitis præfuit Phinees: quem judices lan dem, numero sunt, et populo electi, subsecuti sunt. Temporibus hisce inter Græcos innotuerunt Prometheus, Epimetheus, Atlas, Argusque per spicacissimus (quem, ab oculorum 40 ingeniique, acumine, vocarunt Centunoculum); Deucalion item Heleni filius, Pici nepos. Argus autem Occiden talibus technicam primus monstravit: Atlas astronomicam tractavit scientiam; unde quod in cœlestium contemplatione versatus esset, cœlum ab eo gestari fabulati sunt. Prometheus gramma tican invenit: hunc homines efinxisse fabulantur, co quod, rudes cum fuerint, philosophiæ ope ad 87 Ox. correxit Ch. 60 Schurzfleischius Not. Bibl. Vin. p. 195. Sed hæc scripto ris imputanda sunt stupori, cujus paria exempla notabinius p.37 68 8 Eusebius utroque libro, Cedrenus p. 81 D, Syncellus p. 151 D. Ch., Ox. ita et infra. Cl., Bentleius p. Cl. Conf. Schurzfleisch. Not. Bibl. Vin. p. 126. Licet apud auctores Græciam universam ut plurimum significet, Noster tamen voce hac Peloponesum tantum intelligi vult: ideoque Sicyonios, Helladicos interpretatur, Sicyone, quæ est in Peloponeso Stephan. de Urb. Scr. Anno 990 tantum numerat Ce dren. Eusebius ex Castore annos numerat 983."Ew; etc., ubique apud auctorem hunc pro partibus Occidentalibus usurpa tur, uti supra monuimus. Ita lib. vi,. 228. ubi Hispaniam sub Italia, id est, sub Occidente, complectitur. Unde hæc? Josuæ enim libro omnia aliter. Scilicet usque ad Eli sacerdotem, qui primus ex sacerdotibus, post judices, rempub. Administravit. Judices vero lui tredecim a Chr. Alesall. auctore enumerantur isti: Gothaniel, Aodus, Semegar, Debora, Gedeon, Abimelechus, Thola, Jair, Jephthe, Esselon, Aalon, Labdon, et Sam Artes cum sint tam va riæ, nultiplicesque, cujusnam bic Argus Occiden talibus auctor putandus? Fortean legendum,

ὄντας ἐποίησεν ἐπιγινώσκειν διὰ φιλοσοφίας καὶ τῷ πρώην χρόνῳ εἰδέναι τὰ συμβάντα· ὁ δὲ Ἐπιμηθείς τὴν μουσικὴν ἐξευρεν· ὁ δὲ Δευκαλίων τὰ τοῦ κατα κλυσμοῦ τοῦ μερικοῦ ἐξέθετο, καθὼς Ευσέβιος σε ό Παμφίλου ὁ σοφώτατος συνεγράψατο. Μετὰ δὲ τὸ ἀποθανεῖν τους κριτὰς τῶν Ἰουδαίων, ἡγεῖτο τοῦ λαοῦ Βαράχ, ὁ τοῦ ᾿Αβ:νοέμ σε *Ην δέ τις γυνή προφῆτις ονόματι Δεββῶρα, ήτις ἔλεγε τοῖς Ἰουδαίοις πάντα τὰ μέλλοντα. Ἐν δὲ τοῖς καιροῖς ἐκείνοις ἦν καὶ παρ' Ἕλλησι μάντις ο Σίβυλλα· καὶ ἐν αὐτοῖς τοῖς χρόνοις Αἰγυ πτίων ἐβασίλευσε Φαραὼ ὁ καὶ Ναραχώ· τῶν δὲ Αθηναίων ἐβασίλευσε Κέκροψ, τις, ὅστις ἐξ Αἰγύ που κατήγετο· ἦν δὲ παμμεγέθης στ', διὸ καὶ διφυή αὐτὸν ἐκάλουν Οὗτος δὲ πρῶτος βασιλεὺς ἐγέ με το Αθηναίων μετὰ τὸν κατακλυσμῶν τῆς Ἀττικῆς μετὰ δὲ τὸν κατακλυσμὸν τῆς Ἀττικῆς εἰς ᾿Αθη ναίους ἦλθε τὸ βασίλειον. "Η μόνον δὲ αὐτὸς ἑβασί λευσε Κέκροψ Αθηναίων, ἐκέλευσε νομοθετῆσαι τὰς γυναῖκας τὰς ὑπὸ τὴν βασιλείαν αὐτοῦ οὖσας ἐν ᾧ εἰσι παρθένοι [ 86 ] γαμεῖσθαι ἑνὶ ἀνδρί· ἄστινας ἐκάλεσε νύμφας ἐν τῇ νομοθεσίᾳ αὐτοῦ διὰ τὸ πη γαῖς ἐοικέναι τὰς παρθένους κόρας, αἱ τίκτουσι καὶ ἀπὸ ἀδήλων πόρων πηγάζουσι γάλα. Πρὸ γὰρ τῆς βα σιλείας αὐτοῦ πᾶσαι αἱ γυναῖκες τῶν ᾿Αττικῶν καὶ τῶν ᾿Αθηναίων καὶ τῆς πλησίον χώρας θηριώδει 68 μίξει ἐμίγνυντο, ἑκάστῳ συγγινόμεναι τῷ ἀρεσκο μένῳ αὐταῖς, ἐὰν κἀκείνη ἡβούλετο· καὶ ἐκαλεῖτο ἡ ἁρπαζομένη γυνὴ οὐδενὸς, ἀλλὰ τοῖς πᾶσι προσήρ. χοντο, διδοῦσαι ἑαυτὰς εἰς πορνείαν. Καὶ ὅσας ἠδου λήθη τις κρατῆσαι αὐτὰς ἡμέρας, κατ' οἶκον παρ έμενον αὐτῷ τρεφόμεναι· καὶ εἰ ἤθελε, πάλιν ἀπο ἔλυσεν αὐτὴν τοῖς βουλομένοις. Τοῦτο ἀπὸ τῆς Αττι τῆς εἶρχθη, τὸ μὴ ἀναγκάζεσθαι αὐτὰς συνεῖναι ἀν δρὶ πρὸς ἄν βούλονται· οὐδεὶς οὖν ᾔδει τις ἦν υἱὸς ἢ θυγάτηρ, καὶ ἐδίδου τὸ τεχθὲν ᾧ ἡβούλετο ἀνδρὶ συμμιγέντι αὐτῇ, εἴτε ἄῤῥεν εἴτε θῆλυ ἔτεκε, καὶ Έχαιρον δεχόμενοι. Ὁ δὲ Κέκροψ ἐκ τῆς Αἰγύπτου καταγόμενος ἐξεφώνησε τὸν νόμον τοῦτον, εἰρηκώς ὅτι ἡ ᾿Αττικὴ χώρα διὰ τοῦτο ἀπώλετο. Καὶ λοιπὸν ἐσωφρόνησαν πᾶσαι, καὶ ἀνδράσιν ἐζεύγνυον ἑαυτὰς αἱ ἄγαμοι παρθένοι, ἡ δὲ πορνευθεῖσα ἐγαμεῖτο ἑνὶ ᾧ ἡβούλετο ἀνδρί· καὶ ἐθαύμασαν οἱ Ἀθηναῖοι τὸν τοῦ βασιλέως νόμον· ὡς δὲ καί τινες ἐξέθεντο ὅτι διὰ [87] τοῦτο αὐτὸν οἱ ᾿Αθηναῖοι εἶπαν διφυή Ευσέβιος. 22 το Αβινοέμ Αμινοέμ Οχ. μάντις μάρτυς Σιβύλλα. στο παμμεγέθης πανμεγέθης Οχ. σε θηριώδει θηριώδη (π. Ο τοῦ ᾿Αμινοέμ. 'Αβινοέμ. Διὸ καὶ διφυῆ αὐτὸν ἐκάλουν. Κέκροψ ὁ Διφυής τῆς τότε ᾿Ακτής, νῦν δὲ Ἀττικῆς, ἐβασίλευσεν ἔτη ν'. Διὰ μῆκος σώματος οὕτω καλούμενος, ὥς φησιν ὁ Φιλόχορος ἢ ὅτι, Αἰγύπτιος ὤν, τὰς δύο γλώσσας ἠπίστατο. Διὰ τοῦτο αὐτὸν οἱ ᾿Αθηναῖοι εἶπαν διφυή. Διφυῆ Ἐν δὲ ᾿Αθήναις πρῶτος Κέκροψ μίαν ἑνὶ ἔζευξεν, ἀνέδην τὸ πρότερον οὐσῶν τῶν συνόδων, καὶ κοινο γαμίων ὄντων. Διὸ καὶ ἔδοξέ τισι, διφυής νομισθῆναι, οὐκ εἰδότων τῶν πρότερον διὰ τὸ πλῆθος τὸν και τέρα. 24: Ἐπεὶ γοῦν ἐκ τούτου οἱ παῖ δες πατέρα καὶ μητέρα ἐγνώρισαν, τοὺς αἰτίου; αὐτῶν τῆς γενέσεως, δύο τυγχάνοντας φύσεων, διφυής eventuum futurorum præscientiam eos adduxerit. Epimetheum musices auctorem fuisse perhibent Deucalion vero diluvii particularis historiam con texuit, uti Eusebius Pamphili litteris tradidit. Post exstinctos Israelitarum judices, eis præfuit Barachus, Abinoani filius, quo tempore etiam iuter Judæos floruit prophetissa quædam, nomine De bora, quæ ipsis futura omnia prædixit. Temporibus etiam illis apud Græcos innotuit Sibylla, vaticinatrix; eodem etiam tempore Ægyptiis imperavit Pharaoh, qui et Naracho. Athenis autem, ubi post Atticum diluvium sedes erat regia, primus Cecrops quidam, ab Ægypto oriundus regnavit: bune, ob corporis magnitu ' dinem, Duplicem vocarunt. Is, quam primum regnare capit, legem tulit uti mulieres, quæcun que virgines imperio suo subditæ erant, singulæ singulis nuberent viris. Nymphas autem, in san ctione sua, 71 virgines hasce vocavit; eo quod, fontium instar, per meatus corporis occultos, a partu lac emittunt. Ante hunc enim regem, mu lieres Atticæ conterminæque omnes belluino more miscebantur, pro libitu suo, cum quibuscunque cupientibus. Subinde vero vitiatæ mulieres, nullo proprio viro destinatæ, ad omnes æque ventitan tes, cuilibet prostituerunt sese. Cuique etiam licitum erat ut amasiam, quotquot sibi visum esset diebus, domi secum retineret: pro arbitrio deinde suo, quibuscunque volentibus eam dimit teret. Cæterum Autieis deinceps prohibitus fuit mos iste, mulieres, cum quopiam volente, con suescere cogendi. Exinde enim factum est ut nemo ibi hominum sciret quis suus filius, aut que Alia fuerit. Nalum enim infantem, sive ma scurum, sive feminam, mater, pro libitu, cui cunque deferebat ex amasiis suis donumque is lætabundus accepit. Cecrops vero iste Ægyptius legem supradictam sancivit, innuens ob hoc ipsum Atticam aquis olim obrutam fuisse. Exinde itaque castitatem coluerunt mulieres omnes, virginibus viris propriis se jungentibus: quæ vero ante vi tiatæ fuerant, virum quem vellent, sibi elege runt. Hoc regis edictum demirati sunt Athenien ses; qui, ut nonnulli tradiderunt, ob hoc etiam V. ad p. A. C., Cl., Ox, et Ch., Ch., Scr. Quomodo tamen Barachus ab auctore nostro, post exstinctos judices, populo Israelitica præfuisse dicitur, cum post ipsius tempora 1x alii judices numerentur? Philochorus apud Eusebium Chron. I. 1 Aliam hujus appellationis causam profert auctor paulo infra, quam statim videbimus. Athenreus lib. xii, Cecropem, quia primus maren femine matrimonio junxit, vocatum testatur. Nominis hujus rationem exponit Isac. Tzetzes ad Lycophron. p.

κοινῇ γλώσσῃ βουλή, φῶς, ζωοδοτήρ. Εἰπὼν ἐν τῇ αὐτοῦ ἐκθέσει τὰς αὐτὰς τρεῖς θείας τῶν ὀνομάτων δυνάμεις μίαν εἶναι δύναμιν καὶ κράτος τοῦ μόνου Θεοῦ, ὅν οὐδεὶς ὁρᾷ, ἧστινος δυνάμεως οὐδεὶς δύνα ται γνῶναι ἰδέαν 88 ἢ φύσιν· ἐξ αὐτῆς δὲ τῆς δυνά μεως τὰ πάντα γεγενῆσθαι, καὶ ἀρχὰς ἀσωμάτους καὶ ἥλιον καὶ σελήνην, ἐξουσίας καὶ ἄστρα πάντα καὶ γῆν καὶ θάλασσαν, τὰ ὁρώμενα ἐν αὐτοῖς πάντα καὶ τὰ ἀόρατα. Τὸ δὲ τῶν ἀνθρώπων γένος εἶπεν ὑπ' αὐτοῦ τοῦ Θεοῦ πλασθέντα ἐκ γῆς καὶ ψυχὴν ὑπ' αὐτοῦ λαβόντα 0 λογικήν, καθὼς Μωσῆς ὁ πάν σαφος ἐξέθετο ταῦτα. Ὁ δὲ αὐτὸς Ὀρφεὺς ἐν τῇ αὐτ τοῦ βίβλῳ συνέταξεν ὅτι διὰ τῶν αὐτῶν τριῶν ὀνο μάτων, μιᾶς δὲ θεότητος, τὰ πάντα ἐγένετο, καὶ αὐτ τός ἐστι τὰ πάντα. Περὶ δὲ τοῦ ταλαιπώρου γένους τῶν ἀνθρώπων ὁ αὐτὸς Ὀρφεὺς ἐξέθετο ποιητικῶς στίχους πολλούς, ὧν μέρος εἰσὶν οὗτοι θηρές τε οιωνοί τε βροτῶν τ' αλιτήρια ο φύλα. Ερμηνεία. θηρία, Ορνεά τε, τῶν ἀνθρώπων τα καταναλισκόμενα ἔθνη, [92] "Αχθες γῆς, εἴδωλα τετυγμένα, μὴ διὰ [μηδέν. Ερμηνεία. Τὸ βάρος τῆς γῆς, εἶδος κατεσκευασμέ νον ', μηδὲ διὰ τί ἐγεννήθησαν μηδὲ διὰ τί ἀποθνή σκουσιν. Ειδότες, ούτε κακοῖο προσερχομένοιο νοῆσαι Γινώσκοντες. Ερμηνεία. Ούτε κακοῦ ἐρχομένου κατ' αὐτῶν αἰσθανόμενοι. Φράδμονες, οὔτε ποῖον " μάλ' ἀποστρέψαι [κακότητος Ασφαλίσασθαι, οὔτε ἀπὸ μακρόθεν πολὺ ἀποστρέψαι ἐκ τοῦ κακοῦ, Οὔτε ἀγαθοῦ παρεόντος ἐπιστρέψαι καὶ εἶρξαι. Οὔτε ἀγαθοῦ ἐρχομένου υποστρέψαι ἐκ τοῦ κακοῦ καὶ κρατῆσαι καλὸν Ιδριες, ἀλλὰ μάτην ἀδαήμονος, ἀπρονόητοι. Έμπειροι. Ερμηνεία. Ἀλλ᾿ ὡς ἔτυχεν [ἅμα]επ ἀμαθεστάτως φέρονται, μηδὲν προεννοούμενοι. Καὶ ἄλλους δὲ πολλοὺς στίχους ἐξέθετο ὁ αὐτὸς σοφώτατος Ορφεύς. Ταῦτα δὲ πάντα ἐξέθετο ὁ σας φώτατος Τιμόθεος χρονογράφος, λέγων τὸν αὐτὸν Ορφέα πρὸ τοσούτων χρόνων εἰπόντα Τριάδα ὁμοούσιον δημιουργῆσαι " τὰ πάντα. Μετὰ [93] δὲ Γεδεὼν ἡγεῖτο τοῦ Ἰσραήλ Θε λας Ἐν δὲ τοῖς καιροῖς τοῦ Θῶλα ἦν ἐν τῇ ** εἰδέαν Οχ., ἰδέα» 88 τὸ δὲ τὸν ἄνθρωπον εἶπεν. «τὸ δὲ τῶν ἀνθρώπων γένος εἶπεν,» 45 30 λαβόντα λαβῶντα ().. οι τ' αλιτήρια 5, τ' ἀλιτώσια ταλεῖτε οἷα μὴ διὰ. μηδαμὰ 5. κατασκευα σμένου Οχ. οι οὔτε ποῖον. οὔτ᾽ ἄποθεν 6. μάλ' ἀποστρέψαι μάλλα ἀποστρέ ψαι Οχ. οι απήμονες ἀδήμονες (π. * ἅμα σε δημιουργήσει δημιουργῆσαν Οχ. Μετὰ δὲ Γεδεὼν ἡγεῖτο τοῦ Ἰσραήλ Θάλας. cepto, quod vulgari idiomate signat nobis, consi lium, Lumen, Vitædatorem. Dicit autem in eademn expositione, tres illas divinas horum nominum potentias unam esse vim et virtutem Dei unius invisibilis, cujus potentiæ nemo unquam assequi potuit aut ideam aut naturam: ex illa autem omnia profluxisse, principia nempe incorporea, solem, lunam, potestates, et astra omnia, terram item, et mare, quæ in illis visibilia sunt ac in visibilia omnia. De homine autem codem modo, ac Moses 75 ipse sapientissimus, pronuntiavit, di cens hunc, ipsius Dei opera, ex terra efformatum, animam ab eo accepisse, ratione præditam. Idem Orpheus in eodem libro scripsit, a tribas istis nominibus, una vero natura divina, omnia facta fuisse, Deumque ipsum esse omnia. Miserias autem generis humani descripsit idem Orpheus versibus quamplurimis; ex quibus hi sunt Bruta volatilia atque hominum nequissima turba. Interpretatio. Bruta et volatilia vocat mortuos. Idola eficia, et telluris inutile pondus. Interpret. Terræ onus, simulacra quædam efficta, quæ nascendi ac moriendi leges ac ratio nem prorsus ignorant. Quique mala haud norunt sibi præsentire fatura. Interpret. Quibus malorum impendentium nullus est sensus. Nec, longe amolæ quæ sunt, effugere noxas; ld est: Neque sciunt avertere infortunia, pro cul adhuc exsistentia. Præsentisve boni studiis attendere gnari. 76 Id est: Neque uti bona obveniunt, quæ mala sunt declinare; et, quod pulchrum est amplecti. Irrita sed cunctos agitant conamina. Interpret. Sed temerario impetu, susque deque feruntur, nihil omnino præsentientes. Plurimos item alios versus edidit sapientissi mus iste Orpheus. Hæc autem omnia habemus e Timotheo, sapientissimo chronographo, qui ob servavit, Orpheum, tot retro sæculis pronuntiasse Trinitatem consubstantialem omnia formasse. Post Gedeonem Israeli præfuit Tholas: cujus temporibus floruit in Phrygia Marsyas philoso Cedrenus. Cedrenus habct, etc. Ch. Quod restitui. V. ad p. D. Cl., Bene tleius p. Cedrenus, Ox. Bentleius p. Bentleius p. Cedrenus, Cedrenus delendum. Ch. cum Cedreno, quidem lingua Copta pimoy, aquam significat, ubi pi, signum est nominis masculini; item Moyhoog, aquam frigidam sonat: Moyses vero extracius ex aquis redditur, apul Kirches. Lexic. Copt. Post Gedeonem populo Israelitico præfuit filius ejus Abimelechus: post eum vero Tholas, ut ex textu coustal.

κοινῇ γλώσσῃ βουλή, φῶς, ζωοδοτήρ. Εἰπὼν ἐν τῇ αὐτοῦ ἐκθέσει τὰς αὐτὰς τρεῖς θείας τῶν ὀνομάτων δυνάμεις μίαν εἶναι δύναμιν καὶ κράτος τοῦ μόνου Θεοῦ, ὅν οὐδεὶς ὁρᾷ, ἧστινος δυνάμεως οὐδεὶς δύνα ται γνῶναι ἰδέαν 88 ἢ φύσιν· ἐξ αὐτῆς δὲ τῆς δυνά μεως τὰ πάντα γεγενῆσθαι, καὶ ἀρχὰς ἀσωμάτους καὶ ἥλιον καὶ σελήνην, ἐξουσίας καὶ ἄστρα πάντα καὶ γῆν καὶ θάλασσαν, τὰ ὁρώμενα ἐν αὐτοῖς πάντα καὶ τὰ ἀόρατα. Τὸ δὲ τῶν ἀνθρώπων γένος εἶπεν ὑπ' αὐτοῦ τοῦ Θεοῦ πλασθέντα ἐκ γῆς καὶ ψυχὴν ὑπ' αὐτοῦ λαβόντα 0 λογικήν, καθὼς Μωσῆς ὁ πάν σαφος ἐξέθετο ταῦτα. Ὁ δὲ αὐτὸς Ὀρφεὺς ἐν τῇ αὐτ τοῦ βίβλῳ συνέταξεν ὅτι διὰ τῶν αὐτῶν τριῶν ὀνο μάτων, μιᾶς δὲ θεότητος, τὰ πάντα ἐγένετο, καὶ αὐτ τός ἐστι τὰ πάντα. Περὶ δὲ τοῦ ταλαιπώρου γένους τῶν ἀνθρώπων ὁ αὐτὸς Ὀρφεὺς ἐξέθετο ποιητικῶς στίχους πολλούς, ὧν μέρος εἰσὶν οὗτοι θηρές τε οιωνοί τε βροτῶν τ' αλιτήρια ο φύλα. Ερμηνεία. θηρία, Ορνεά τε, τῶν ἀνθρώπων τα καταναλισκόμενα ἔθνη, [92] "Αχθες γῆς, εἴδωλα τετυγμένα, μὴ διὰ [μηδέν. Ερμηνεία. Τὸ βάρος τῆς γῆς, εἶδος κατεσκευασμέ νον ', μηδὲ διὰ τί ἐγεννήθησαν μηδὲ διὰ τί ἀποθνή σκουσιν. Ειδότες, ούτε κακοῖο προσερχομένοιο νοῆσαι Γινώσκοντες. Ερμηνεία. Ούτε κακοῦ ἐρχομένου κατ' αὐτῶν αἰσθανόμενοι. Φράδμονες, οὔτε ποῖον " μάλ' ἀποστρέψαι [κακότητος Ασφαλίσασθαι, οὔτε ἀπὸ μακρόθεν πολὺ ἀποστρέψαι ἐκ τοῦ κακοῦ, Οὔτε ἀγαθοῦ παρεόντος ἐπιστρέψαι καὶ εἶρξαι. Οὔτε ἀγαθοῦ ἐρχομένου υποστρέψαι ἐκ τοῦ κακοῦ καὶ κρατῆσαι καλὸν Ιδριες, ἀλλὰ μάτην ἀδαήμονος, ἀπρονόητοι. Έμπειροι. Ερμηνεία. Ἀλλ᾿ ὡς ἔτυχεν [ἅμα]επ ἀμαθεστάτως φέρονται, μηδὲν προεννοούμενοι. Καὶ ἄλλους δὲ πολλοὺς στίχους ἐξέθετο ὁ αὐτὸς σοφώτατος Ορφεύς. Ταῦτα δὲ πάντα ἐξέθετο ὁ σας φώτατος Τιμόθεος χρονογράφος, λέγων τὸν αὐτὸν Ορφέα πρὸ τοσούτων χρόνων εἰπόντα Τριάδα ὁμοούσιον δημιουργῆσαι " τὰ πάντα. Μετὰ [93] δὲ Γεδεὼν ἡγεῖτο τοῦ Ἰσραήλ Θε λας Ἐν δὲ τοῖς καιροῖς τοῦ Θῶλα ἦν ἐν τῇ ** εἰδέαν Οχ., ἰδέα» 88 τὸ δὲ τὸν ἄνθρωπον εἶπεν. «τὸ δὲ τῶν ἀνθρώπων γένος εἶπεν,» 45 30 λαβόντα λαβῶντα ().. οι τ' αλιτήρια 5, τ' ἀλιτώσια ταλεῖτε οἷα μὴ διὰ. μηδαμὰ 5. κατασκευα σμένου Οχ. οι οὔτε ποῖον. οὔτ᾽ ἄποθεν 6. μάλ' ἀποστρέψαι μάλλα ἀποστρέ ψαι Οχ. οι απήμονες ἀδήμονες (π. * ἅμα σε δημιουργήσει δημιουργῆσαν Οχ. Μετὰ δὲ Γεδεὼν ἡγεῖτο τοῦ Ἰσραήλ Θάλας. cepto, quod vulgari idiomate signat nobis, consi lium, Lumen, Vitædatorem. Dicit autem in eademn expositione, tres illas divinas horum nominum potentias unam esse vim et virtutem Dei unius invisibilis, cujus potentiæ nemo unquam assequi potuit aut ideam aut naturam: ex illa autem omnia profluxisse, principia nempe incorporea, solem, lunam, potestates, et astra omnia, terram item, et mare, quæ in illis visibilia sunt ac in visibilia omnia. De homine autem codem modo, ac Moses 75 ipse sapientissimus, pronuntiavit, di cens hunc, ipsius Dei opera, ex terra efformatum, animam ab eo accepisse, ratione præditam. Idem Orpheus in eodem libro scripsit, a tribas istis nominibus, una vero natura divina, omnia facta fuisse, Deumque ipsum esse omnia. Miserias autem generis humani descripsit idem Orpheus versibus quamplurimis; ex quibus hi sunt Bruta volatilia atque hominum nequissima turba. Interpretatio. Bruta et volatilia vocat mortuos. Idola eficia, et telluris inutile pondus. Interpret. Terræ onus, simulacra quædam efficta, quæ nascendi ac moriendi leges ac ratio nem prorsus ignorant. Quique mala haud norunt sibi præsentire fatura. Interpret. Quibus malorum impendentium nullus est sensus. Nec, longe amolæ quæ sunt, effugere noxas; ld est: Neque sciunt avertere infortunia, pro cul adhuc exsistentia. Præsentisve boni studiis attendere gnari. 76 Id est: Neque uti bona obveniunt, quæ mala sunt declinare; et, quod pulchrum est amplecti. Irrita sed cunctos agitant conamina. Interpret. Sed temerario impetu, susque deque feruntur, nihil omnino præsentientes. Plurimos item alios versus edidit sapientissi mus iste Orpheus. Hæc autem omnia habemus e Timotheo, sapientissimo chronographo, qui ob servavit, Orpheum, tot retro sæculis pronuntiasse Trinitatem consubstantialem omnia formasse. Post Gedeonem Israeli præfuit Tholas: cujus temporibus floruit in Phrygia Marsyas philoso Cedrenus. Cedrenus habct, etc. Ch. Quod restitui. V. ad p. D. Cl., Bene tleius p. Cedrenus, Ox. Bentleius p. Bentleius p. Cedrenus, Cedrenus delendum. Ch. cum Cedreno, quidem lingua Copta pimoy, aquam significat, ubi pi, signum est nominis masculini; item Moyhoog, aquam frigidam sonat: Moyses vero extracius ex aquis redditur, apul Kirches. Lexic. Copt. Post Gedeonem populo Israelitico præfuit filius ejus Abimelechus: post eum vero Tholas, ut ex textu coustal.

Φρυγία χώρα Μαρσύας * ο φιλόσοφος, ὅστις ἐφεῦρε διὰ μουσικῆς αὐτοὺς ἀπὸ καλάμων. Καὶ ἀπενοεῖτο ἀποθεῶν ' ἑαυτὸν καὶ λέγων· Εὗρον τροφὴν ἀνθρώποις διὰ τοῦ μέλους τῶν μουσικών καλά μων. [κει δὲ ὁ αὐτὸς Μαρσύας εἰς τοὺς ἰδίους ἀγροὺς τὸν ἅπαντα χρόνον· ὅστις Μαρσύας θεοχο λωτηθεὶς ' ἐξέστη τοῦ ἰδίου νοὸς, καὶ παραφρονήσας ἔῤῥιζεν ἑαυτὸν εἰς τὸν ποταμὸν καὶ ἀπώλετο· ὅν τινα ποταμὸν οἱ τῆς αὐτῆς χώρας Μαρσύαν καλοῦσιν ἕως τῆς νῦν. Περὶ οὗ ἱστοροῦσιν οἱ ποιηταὶ ὅτι πρὸς ἔριν τοῦ ᾿Απόλλωνος ἦλθε· τοῦτο λέγουσι, φησίν, ὅτι οὗτος βλασφημήσας ἐξέστη τοῦ ἰδίου τοῖς καὶ ἐφονεύθη, καθὰ καὶ ὁ σοφώτατος Νίνος συνεγράψατο. Καὶ ὁ σοφώτατος δὲ Λουκιανὸς ἐμνη μόνευσε τῆς ἱστορίας ταύτης, ὅστις εἶπεν αὐτὸν ἀπὸ Κολχίδος * εἶναι. Ἐν δὲ τοῖς καιροῖς τοῦ θῶλα ἦν Ἡρακλῆς ὁ ήρως καὶ οἱ ᾿Αργοναύται οἱ περὶ Ἰάσονα * τὸν Θεσσαλον καὶ Κάστορα καὶ Πολυδεύκην καὶ Ὕλαν καὶ Τελα μῶνα καὶ τοὺς λοιπούς. Οἵτινες ἀνιόντες τὸν Ἑλλήσ ποντον επολεμήθησαν ἐξαίφνης ὑπὸ Κυζίκου, [94] βασιλέως τῆς Ἑλλησπόντου Καὶ συγκρούσαν τις ναυμαχία ἐφόνευσαν τον Κύζικον βασιλέα· καὶ εἰσελθόντες νυκτὸς παρέλαβον τὴν Κύζικον, μητρό πολιν τῆς Ἑλλησπόντου επαρχίας. Καὶ μεμαθηκότες ἀπὸ τῶν πολιτῶν καὶ τῶν συγκλητικῶν ὅτι Κύζικος ἐστιν ὁ σφαγείς παρ' αὐτῶν, ἐπένθησαν δι' αὐτὸν, ὅτι συγγενὴς αὐτῶν ὑπῆρχε καὶ ἐκ τῆς αὐτῶν χώρας ἔφερε τὸ γένος. Καὶ ἦτουν συγγνώμην τῇ τῶν ἀμφο τέρων ἀγνοίᾳ, καὶ ἀπολογησάμενοι πρὸς τούτους ἔκτισαν ἐν τῇ αὐτῇ Κυζίκῳ πόλει μετὰ τὴν νίκην ἱερόν. Καὶ ἀπελθόντες οἱ 'Αργοναῦται εἰς τὸ μαν τεῖον, ἔνθα λέγετα: τὰ Πύθια θερμά καὶ ποιήσαν τες θυσίαν ἐπηρώτησαν σ' λέγοντες ταῦτα· Προφήτου σον ἡμῖν, προφῆτα, Τιτάν, Φοῖβε Απολλον, τίς τος ἔσται δόμος οὗτος, εἰ τί δὲ ἔσται Καὶ ἐδόθη αὐτοῖς χρησμός παρὰ τῆς Πυθίας οὗτος Οσα μὲν πρὸς ἀρετὴν καὶ κόσμον όρωρε ποιεῖτε. Ἐγὼ δὲ ἐφετμέω ' τρεῖν ἕνα μοῦνον ὑψιμέδοντα θεόν, οὗ Λόγος ἄφθιτος ἐν ἀδαεί • κόρη ἔγκυος • [95] ἔσται. Οὗτος ὥσπερ τόξον πυριφό ρον μέσον διαδραμών ἅπαντα κόσμον, ζω Η Μαρσύας· ἀποθεῶν ἀπὸ θεῶν Μαρσύας. θεοχολοτηθείς Οχ. Νίνος Οχ. Λίνος. Κολχίδος χαλχίδος Οχ. Ιάσωνα Οχ. "" επερώτησαν Θς. • εἰ — ἔστα: 119· ἐφετμέω τρεῖν ἐπεθνεύω τρὶς ΟΣ. σ' αδαεί αδαή Οχ. • Εγκυος ἔγκυμος Οχ. Απενοεῖτο ἀπὸ θεῶν ἑαυτόν. ἀπο θεῶν ἑαυτὸν, Απόνοια 91, ἀπονενοημένος πολε μιστής, μετὰ ἀπονοίας Αχαϊκής, Ανιόντες τὸν Ἑλλήσποντον. Ὁ Ἑλλήσποντος, ἡ Ἑλλήσποντος Ἑλλήσποντος, ἡ χώρα, ἡ παρακειμένη τῷ κόλπω. Ενθα λέγεται τα Πύθια θερμά. Πηγαὶ δὲ θερμῶν φύσει ἐν Βιθυνοῖς ὑδάτων ἀναβλυστάνουσιν, ἐν χώρῳ ὅνπερ ἐπονομάζουσι Πύθια. Εἰ τί δὲ ἔσται. Ἴσως, ἢ τί δ' ἔσται; men sibi arrogavit: Alimenta, inquiens, homunibus harmonica fistularum modulatione inveni, Hic vi tam suam totam in prædiolis suis transegit: ca terum Deo tandem infensus cum esset, mente phus. Hic musica gnarus, Astularum fabricam ex calamis excogitavit. Inde elatior factus, Dei no captus est; insaniaque percitus in luvium se pro jecit, ibique periit. Fluvium autem hunc incolæ Marsyam ad hunc usque diem vocitant. Marsyam hunc cum Apolline certasse fabulantur poetæ; eo quod, ob blasphemiam in Deum, vesania percitus interierit: 7 uti scriptum reliquit sapientissi mus Ninus. Historiæ etiam hujus meminit sapien tissimus Lucianus, qui a Chalcide eum fuisse asserit. Temporibus autem Tholæ, innotuerunt Herou les heros et Argonautæ; nempe Jason Thessalus, Castor et Pollux, Hylas et Telamon, aliique; qui, Hellesponto trajecto, a Cyzico, Hellesponti rege, bello statim impetiti sunt. Navali itaque pugna commissa, Cyzicum regem interfecerunt; noctu que egressi, primariam Hellesponticæ ditionis ur bem, Cyzicum, ceperunt. Edocti vero a civibus urbisque primoribus, Cyzicum illum esse queu interfecerant, summo affecti sunt dolore, eo quod sibi genere propinquus fuisset, et a regione sua oriundus. Erroris itaque mutui postulata venia, culpam deprecati sunt: fanum denique in urbe Cy zico condiderunt. Argonautæ vero oraculum, ad Pythias thermas situm, profecti, sacrisque rite peractis, Apollinem interrogarunt, dicentes: Dic nobis, rates, Titan, Phæbe Apollo, cui dicandum est hoc fanum, et quale erit. Hujusmodi autem a Pythia tulerunt responsum: Vos quidem, quæ ad virtutem et decoren incitant, prosequimini. Ego ila que trinum unum Deum, solum in alto regnantem illum vobis denuntio. Cujus immortale verbum pari tura est virgo intacta: quod, 78 ceu sagitta flam mifera, medium penetrabit orbem, totumque capti vum obtinens, patri dono dabil: virgini huic sa cranda eşt domus; Maria vero nomen ejus. Respon semper Ox. Ch., Ox. Conf. Suidlas v. Fabric. Bibliot. Grec. VII, 449, ed. Harles. Cedrenus p. 84 C, om. Cedrenus, p. C. Cedrenus, Gb. cum Cedreuo, Ch. cumn Cedreno, Lego, ut sensus verborum sit: Eoque auda ciæ, sive impudentiæ, devenit, ut se deum prædi carel. enim apud auctorem nostrum ubi que pro confidentia, sive audacia, usurpatur: unde infra lib. v, p. habemus, in bello audax. Ulyssem etiam ad Circen ingredientem, Greca sua fretum confidentia, introducit, p. 86, eod. lib. Verum hujusmodi exempla hic frequenter tibi oc current. Marsyæ fabulam, inter alios, late prose quitar Jo. Tzetz. Chil. 1, hist. 15. mare, regio, sic dicta. Stephan. de ury. Procopius De Justiniani Edific. Oraculum vero ibi olim fuisse, unde forte locus noinen habuerit, tum ex Nostro, tu ex ipsa vocis notatione apparet.

γρεύσας Πατρὶ προσάξει δῶρον. Αὐτῆς ἔσται δόμος, Μαρία δὲ τοὔνομα αὐτῆς. Καὶ γράψαντες τὸν χρησμὸν οἱ ἥρωες ἐν λίθῳ, ήτοι μαρμάρω χαλκέοις γράμμασιν, ἔθηκαν εἰς τὸ 11 ὑπέρθυρον τοῦ ναοῦ, καλέσαντες τὸν οἶκον Ρέας μητρός θεῶν. Οστις οἶκος μετὰ χρόνους πολλοὺς ἐγένετο ἐκκλησία τῆς ἁγίας καὶ Θεοτόκου Μαρίας λέως. κου ὑπὸ Ζήνωνος βασι Οἱ δὲ 'Αργοναῦται ἐκ τῆς Ἑλλησπόντου ἐξορμή σαντες κατέπλευσαν ἐπὶ τὰς Πριγκιπιους 13 νήσους κἀκεῖθεν ἀνῆλθον τὸν Χαλκηδόνος πλοῦν 18, περᾶσαι βουλόμενοι τὴν ἀνάπλουν τῆς Ποντικῆς θαλάσ σης Καὶ ἐπολεμήθησαν πάλιν ὑπὸ τοῦ Ἀμύ καὶ φοβηθέντες τοῦ ἀνδρὸς τὴν δύναμιν και έφυγον ἐν κόλπῳ τινὶ κατάλσῳ, δασυτάτῳ πάνυ καὶ ἀγρίῳ· καὶ ἐθεάσαντο ἐν ὀπτασίᾳ δύναμίν τινα ὡς ἐκ τοῦ οὐρανοῦ προσπελάσασαν πρὸς αὐτοὺς ἀνδρὸς φοβεροῦ φέροντος τοῖς ὤμοις πτέρυγας ὡς ἀετοῦ, ὅστις ἐχρημάτισεν αὐτοῖς τὴν κατὰ τοῦ Ἀμύκου νίκην. Οίτινες θαῤῥήσαντες [96] συνέβαλον τῷ Αμύκῳ· καὶ νικήσαντες αὐτὸν καὶ εὐχαριστοῦντες ἔκτισαν ἐν τῷ αὐτῷ τόπῳ ὅπου την δύναμιν ἑωρά κασιν ἱερὸν, στήσαντες ἐκεῖ ἐκτύπωμα τῆς παρ' αὐτῶν θεαθείσης δυνάμεως, καλέσαντες τὸν αὐτὸν τόπον ἢ τὸ ἱερὸν αὐτὸ Σωσθένην διότι ἐκεῖ φυγόντες ἐσώθησαν· ὅστις τόπος οὕτως κέκληται ἕως τῆς νῦν. Οπερ ἱερὸν μετὰ τὸ βασιλεῦσαι Βυ ζάντιον ἐθεάσατο ἀπελθὼν ἀσφαλίσασθαι αὐτὸ 10 Κωνσταντῖνος ὁ μέγας βασιλεύς· ὃς γενόμενος Χρι στιανὸς, καὶ τῷ ἐκτυπώματι τῆς στήλης προσ εσχηκώς τῷ ἑστῶτι ἐκεῖ, εἶπεν ὅτι ἀγγέλου σημεῖον σχήματι μοναχοῦ παρὰ τοῦ δόγματος τῶν Χριστια νῶν Καὶ ἐκπλαγεὶς ἐπὶ τῷ τόπῳ καὶ τῷ κτί σματι, καὶ εὐξάμενος γνῶναι ποίας ἐστὶ δυνάμεως ἀγγέλου τὸ ἐκτύπωμα, παρεκοιμήθη τῷ τόπῳ. Καὶ ἀκούσας ἐν δράματι τὸ ὄνομα τῆς δυνάμεως, εὐθέως ἐγερθεὶς ἐκόσμησε τὸν τόπον, ποιήσας κατὰ ἀνατο λὰς εὐχήν Καὶ ἐπωνόμασε τὸ εὐκτήριον [97], ἤτοι τὸν τόπον, τοῦ ἁγίου ἀρχαγγέλου Μιχαήλ. Οἱ δὲ 'Αργοναῦται μετὰ τὴν νίκην τοῦ Ἀμύκου ἐκεῖθεν ἐξορμήσαντες ἐπὶ τὴν Ποντικὴν ἀνέπλευ σαν διὰ τὸ χρύσεον δέρας. Οἵτινες ἔλαβον αὐτὸ καὶ τὴν Μήδειαν τὴν τοῦ ᾿Αέτου θυγατέρα, βα σιλέως τῆς Σκυθίας, ἀπὸ Κολχίδος χώρας· ὅθεν ἱστο το μαρμάρῳ μαρμύρῳ Οχ. 11 εἰς τὸ αὐτὸ Οπ. 1 Πρινκιπίους Οχ. 18 ἀνῆλθον τὸν Χαλ κηδόνος πλοῦν· ἐπὶ, αὐτῷ Οχ. Μήδειαν Μηδίαν Αἰήτου. Ζωγρεύσας. ζωγρήσας. Τὸν ἀνάπλουν τῆς Ποντικῆς θαλάσσης. "Οπου την δύναμιν ἑωράκασιν. Δύναμις, Σωσθένην. Σωσθένιον. Παρὰ τοῦ δόγματος τῶν Χριστιανῶν. ἐστὶ, Ποιήσας κατὰ ἀνατολὰς εὐχήν. καὶ τὸ μὲν θυσιαστήριον πρὸς ἀνα τολὰς ὁρᾶν ἐτύπωσε. Ἐπὶ τὴν Ποντικὴν ἀνέπλευσαν. θάν λασσαν, sum hoc æreis litteris marmore exaratum, illi in superiore portae fani limine posuerunt; domnumque ipsam Rheæ matris deorum vocarunt. Quæ quidem 1, demus, longo post tempore, Zenone imperante, in ecclesiam sancta Virginis Deipara Mariæ facta est. Argonautæ vero ex Hellesponto solventes, ad principes Insulas iter direxerunt: hinc vero abeun tes, et Chalcedonensem Pontici maris trajectum transire volentes, ab Amyco, ipsos armis petente, prohibiti sunt. Cujus quidem formidantes poten tiam, in sinum quemdam, desertum satis atque incultum, nemoribusque obsitum, subduxerunt sese. Ecce autem spectrum quoddam cœlitus dela psum, visu terribile humerisque pennas gerens aquilinas, sibi appropinquare conspicati sunt. Ab hoc autem divinitus admoniti de victoria quam ab Amyco reportaturi erant, vires resumebant prælioque cum eo commisso Amycum devictum in terfecerunt. Grata deinde solventes, templum con derunt loco eodem, quo spectrum ipsis sese exhi buerat; statuam etiam erigentes, quæ speciem visæ a se potestatis referebat. Fanum autem ipsum, ab salute ibi parta, Sosthenium nominarunt: quo nomine etiam ad hunc usque diem locus iste vo catur. Templum hic deinde, cum Byzantium iun perii sedes fieri 79 cepit, instauravit Constantinus Magnus imperator, qui Christianus factus, statuæ figuram ibi positæ, ubi, itinere illae facto, forte observasset; angeli specien, in habitu monachi Christiani statim agnovit. Attonitus vero ad loci structuræque reverentiam, precibus scire petiit qualisnam esset angelicæ virtutis effigies. Discum bens vero in eo loco, per somnium edoctus est angeli nomen: experrectus itaque, locum statim adornavit; fusisque ad orientem versus precibus, locum illum in oratorium fecit, sancto Michaeli archangelo sacrum. Argonautæ vero, post Amycum victum, illinc discedentes, in mare Ponticum advecti sunt, in deque ad Colchidem, aurei velleris causa: quod et inde secum reportarunt, una cumn Medea, Aela 10, Scytharum regis Blia. Hinc orta sunt quæ de Ja Ch., Cedrenus, < aut praepositio hujusmodi alia hic deesse videtur.» Ch. * 1. Cedrenus, Οx. Tum scribe Scr. De Anaplo Pontico, vide P. Gyllium, de Bosporo Thracio, lib. 11. pro spectro, spiritu, dæmone, seu apparitione quadam, apud hunc auctorem frequenter usur patur. Locum hunc Sosthe nium corrupte vocari asserit P. Gyllius, De Bosp. Thrac. lib. ut, cap. 14, qui etiam Leosthenium eum ppellandum contendit. Ex ejusdem tamen loco rum descriptione Sosthenium idem potius esse vi detur cum vico Michaelio, quem ejusd. lib. c. 10, describit: ibi enim Michaeli archangelo ædem olim exstruxisse a Sozomeno perhibetur Constantinus Magnus, de quo paulo infra auctor noster. Locus mutilus: aut quid supplendum videtur. Pro his, Ce drenus habet, Supple, ex Cedreno.

ρεῖται τὰ κατὰ Ἰάσονα καὶ Γλαύκην του Κρέοντος θυγατέρα, βασιλέως τῆς Θεσσαλίας, τὴν καὶ ἐμπρη σθεῖσαν ἐκ συμβάντος τινὸς ἅμα τῷ πατρὶ ἐν τοῖς ὑμεναίοις, καὶ τὰ ἄλλα τῆς ἱστορίας, ἅτινα ὁ σοφώ εατος Απολλώνιος ὁ ἱστορικὸς συνεγράψατο. Μετὰ δὲ θῶλαν ἡγεῖτο τοῦ Ἰσραὴλ Αἰγλώμ ὁ Ζα βουλωνίτης· ἐν ἐκείνοις δὲ τοῖς χρόνοις ἦν παρα Έλλησι μάντις ἄλλη, Σίβυλλα 10 ἡ Ἐρυθραία. Εν οἷς χρόνοις ἐβασίλευσε τῆς Φρυγίας ὁ Τρῶος, ὃς ἐγένετο πατὴρ Ιλίου καὶ Γανυμήδους. Οὗτος έκτισε πόλεις δύο, τὴν Τροίαν 11 εἰς ὄνομα ἴδιον καὶ τὸ Ἴλιον εἰς ὄνομα Ιλίου τοῦ μείζονος αὐτοῦ υἱοῦ. Ὅστις πληρώσας τὰ τείχη [98] τῶν πόλεων, τοὺς τοπαρχοῦντας, ἤτοι βασιλεύοντας, τῆς Εὐρώ της χώρας πάντας προετρέψατο δίχα τοῦ Ταν τάλου, βασιλέως τῆς Μυκηναίων χώρας. Καὶ πρὸς τοῦτο ἐλυπήθη ὁ Τάνταλος, καὶ ἔσχεν ἔχθραν μεγά την πρὸς αὐτόν· ἦν δὲ ταξάμενος ὁ Τρῶος πρὸ τοῦ έρχεσθαι 10 κτίζειν τὰς πόλεις δῶρα πέμπειν καὶ θυσίας ποιεῖν ἐν τῷ ἱερῷ τοῦ Διὸς τοῦ εἰς τὴν Εὐρώ την χώραν. "Οστις πληρώσας τὰ τείχη μετὰ δύο ἔτη ἔπεμψε τὸν ἴδιον αὐτοῦ ἀδελφὸν τον μικρό τερον, τὸν λεγόμενον Γανυμήδην, δν ηγάπα, ὡς εὐ πρεπῆ καὶ μικρότερον, εἰς τὸ ἀπενέγκαι τὰ δῶρα εἰς τὸ ἱερὸν τοῦ Διὸς καὶ πληρῶσαι τὴν θυσίαν τοῦ τάγματος, δεδωκώς αὐτῷ ἄνδρας ν'. Καὶ ἀντιπερά σας τὴν θάλασσαν ἀπήρχετο ἐπὶ τὸ ἱερὸν τοῦ Διός. Μαθὼν δὲ ὁ Τάνταλος, νομίσας ότι κατασκοπῆσαι ἦλθε τὴν Εὐρώπην χώραν, ἔπεμψε πολλούς πλι σμένους 18, καὶ ἥρπασαν τὸν Γανυμήδην πρὸ τοῦ φθάσαι τὸ ἱερὸν καὶ τοὺς μετ᾿ αὐτοῦ. Ὁ δὲ Γανυ μήδης ἐκ τῆς δειλίας ἠρρώστησεν· ἐπηρώτησε δὲ αὐτὸν ὁ Τάνταλος λέγων· Ἐν ἀλλοτρίοις βασιλείοις πῶς ἐτόλμησας ἐλθεῖν κατάσκοπος; καὶ εἶπεν αὐτῷ ότι, θυσίας χάριν τοῦ Διὸς [99] ἦλθον ἐγὼ καὶ οἱ μετ᾿ ἐμοῦ. Καὶ γνοὺς τοῦτο ὁ Τάνταλος, ἐκέλευσεν αὐτῷ περιμεῖναι καὶ ἀνεθῆναι διὰ τὴν νόσον. Ο δὲ αὐτὸς Γανυμήδης τρεῖς ἡμέρας ἀρρωστήσας τε λευτῇ· καὶ ἐκέλευσεν ὁ Τάνταλος ἀποδοθῆναι ἤνεγκε δῶρα καὶ τὴν θυσίαν εἰς τὸ ἱερὸν τοῦ Διός καὶ τὸ λείψανον δὲ τοῦ αὐτοῦ Γανυμήδους τεθῆναι ἔσω ἐν τῷ ναῷ τοῦ Διὸς πρὸς τιμήν. Οἱ δὲ μετ' αὐτ τοῦ ἀποσταλέντες ποιήσαντες αὐτῷ σορόν, ἔθηκαν Ασίας, σὺν τῇ θυσίᾳ τὸν ἐνταῦθα κείμενον Γανυμήδην, υἱὸν αὐτοῦ, ἀνέθετο Διί. Π. αὐτὸν ἐπιγράψαντες ἐν αὐτῷ, Τρῶος, βασιλεὺς Τοῦτο δὲ ἐποίησεν ὁ Τάνταλος πρὸς θεραπείαν τοῦ πατρὸς αὐτοῦ· οὐκ ἦν γὰρ ἔθος "Ελλησι θάπτειν 16 Σιβύλλα Οχ. 1 Τροΐαν Οχ. 18 ἄρχεσθαι ἄρχεται Οκ. Γλαύκην, καὶ τοῦ Κρέοντος θυγατέρα. Καὶ παρέλκει Μετὰ δὲ Θῶλαν ἡγεῖτο τοῦ Ἰσραὴλ Αἰγλώμ δ Ζαβουλωνίτης. 18 ώπλισμένους ὁπλισμένους Οχ. "Ος ἐγένετο πατήρ Ιλίου. Ιλου. Τρώς Τρῶος, Πάντας προετρέψατο. εἰς τὸν ἐγκαινισμὸν, Τὸν ἴδιον αὐτοῦ ἀδελφήν. υἱόν. sone, et Glauca, Creontis Thessalorum regis filia, traduntur, que casu quodam, cum patre suo, inter ipsa nuptiarum solemnia, igne consumpta periit: quæque alia huc faciunt nonnulla, quæ scripta nobis reliquit Apollonius, sapientissimus historiographus. Thola mortuo, Israeli præfuit Æglom Zabulo❤ nites. Illis autem temporibus apud Græcos floruit Sibylla alia, Erythræa dicta: quo tempore etiam Phrygiæ imperavit Tros, lli et Ganymedis pater. Hic vero duas condidit nrbes: Trojam, a nomine suo, et llium, ab llo, filio natù 80 majore vo catum. Ubi vero urbium mœnia ad exitum perdu xisset, reges Europæos omnes, præter Tantalum, Mycenarum regem, ad se vocavit: quod agre ferens Tantalus, Troem deinceps infensissimum habuit. Tros autem, ante jacta urbium fundamina, Jovi Europæi templo victimas et dona missurum se voverat. Biennio itaque post mænia absoluta, lium suum minorem, Ganymedem (quem, quod formosus esset, et minorennis, valde charum sibi habuit), L satellitibus stipatum mittit, ut Jovi Europæi dona adferret, et, ex voto patris, sacra perageret. Ille igitur mari trajecto ad templum Jovis iter instituit. Quod ubi inaudisset Tantalus, sug picatus eum Europa exploratorem supervenisse, plurimos statim armatos emisit, qui Ganymedem sociosque rapuerunt, antequam Jovis fanum alti gissent. Ganymedes autem metu correptus, in morbum incidit: interrogatus autem a Tantalo qua tandem spe fretus aliena regna exploratum venire ausus sit, respondit, suscepti itineris cau sam sibi sociisque solam esse, ut Jovi sacra fa cerent. Quo audito, Tantalus manere illum jussit, morbique sui curam habere. Αt vero Ganymedes, ubi triduum infirmitate sua laborasset, animam eflavit. Tantalus autem dona quæ attulerant victi masque, ad Jovis fanum deportanda 81 curavit Ganymedis etiam reliquiis in eodem Jovis templo, honoris causa, inhumatis. Qui autem socii erant itineris, monumentum ei exstruxerunt, hoc in scriptum epitaphio: Tros rex Asia, Ganymedem filium, hic jacentem, cum victimis, Jovi sacravit. Hoc vero a Tantalo factum est, ut officiis hisce patrem ejus sibi conciliaret: alias enim Græcis Ch., Ox. hoc loco: Glauca enim ipsa Creontis fuit filia. Fabulam babes apud Apollinarium Rhod. et apud Isac. Tzetzem in Lycophron. Post Tholam quidem, interjectis tamen Jairo, Jephtha et Essebone, populum Israe liticum judicavit Elon Zabulonites, per annos de cem: ut videre est Jud. cap. rit, v. 14. Verum hæc omnia subsultorie ab auctore tradita sun. Ch., Scrib. Scrib. eliam ubique, non uti Noster habet. Αd se vocavit, sc. ut habet Cedrenus. Memoria lapsus est librarius: Scr. Caeterum de Tantalo, vide Euseb. Chron. 1, post p. 84; et Scaliger. in locum item Cedren. Jo. Tzetz. p. 89, Nat. Coinit. p. 335, Helvic. p. 31.

ρεῖται τὰ κατὰ Ἰάσονα καὶ Γλαύκην του Κρέοντος θυγατέρα, βασιλέως τῆς Θεσσαλίας, τὴν καὶ ἐμπρη σθεῖσαν ἐκ συμβάντος τινὸς ἅμα τῷ πατρὶ ἐν τοῖς ὑμεναίοις, καὶ τὰ ἄλλα τῆς ἱστορίας, ἅτινα ὁ σοφώ εατος Απολλώνιος ὁ ἱστορικὸς συνεγράψατο. Μετὰ δὲ θῶλαν ἡγεῖτο τοῦ Ἰσραὴλ Αἰγλώμ ὁ Ζα βουλωνίτης· ἐν ἐκείνοις δὲ τοῖς χρόνοις ἦν παρα Έλλησι μάντις ἄλλη, Σίβυλλα 10 ἡ Ἐρυθραία. Εν οἷς χρόνοις ἐβασίλευσε τῆς Φρυγίας ὁ Τρῶος, ὃς ἐγένετο πατὴρ Ιλίου καὶ Γανυμήδους. Οὗτος έκτισε πόλεις δύο, τὴν Τροίαν 11 εἰς ὄνομα ἴδιον καὶ τὸ Ἴλιον εἰς ὄνομα Ιλίου τοῦ μείζονος αὐτοῦ υἱοῦ. Ὅστις πληρώσας τὰ τείχη [98] τῶν πόλεων, τοὺς τοπαρχοῦντας, ἤτοι βασιλεύοντας, τῆς Εὐρώ της χώρας πάντας προετρέψατο δίχα τοῦ Ταν τάλου, βασιλέως τῆς Μυκηναίων χώρας. Καὶ πρὸς τοῦτο ἐλυπήθη ὁ Τάνταλος, καὶ ἔσχεν ἔχθραν μεγά την πρὸς αὐτόν· ἦν δὲ ταξάμενος ὁ Τρῶος πρὸ τοῦ έρχεσθαι 10 κτίζειν τὰς πόλεις δῶρα πέμπειν καὶ θυσίας ποιεῖν ἐν τῷ ἱερῷ τοῦ Διὸς τοῦ εἰς τὴν Εὐρώ την χώραν. "Οστις πληρώσας τὰ τείχη μετὰ δύο ἔτη ἔπεμψε τὸν ἴδιον αὐτοῦ ἀδελφὸν τον μικρό τερον, τὸν λεγόμενον Γανυμήδην, δν ηγάπα, ὡς εὐ πρεπῆ καὶ μικρότερον, εἰς τὸ ἀπενέγκαι τὰ δῶρα εἰς τὸ ἱερὸν τοῦ Διὸς καὶ πληρῶσαι τὴν θυσίαν τοῦ τάγματος, δεδωκώς αὐτῷ ἄνδρας ν'. Καὶ ἀντιπερά σας τὴν θάλασσαν ἀπήρχετο ἐπὶ τὸ ἱερὸν τοῦ Διός. Μαθὼν δὲ ὁ Τάνταλος, νομίσας ότι κατασκοπῆσαι ἦλθε τὴν Εὐρώπην χώραν, ἔπεμψε πολλούς πλι σμένους 18, καὶ ἥρπασαν τὸν Γανυμήδην πρὸ τοῦ φθάσαι τὸ ἱερὸν καὶ τοὺς μετ᾿ αὐτοῦ. Ὁ δὲ Γανυ μήδης ἐκ τῆς δειλίας ἠρρώστησεν· ἐπηρώτησε δὲ αὐτὸν ὁ Τάνταλος λέγων· Ἐν ἀλλοτρίοις βασιλείοις πῶς ἐτόλμησας ἐλθεῖν κατάσκοπος; καὶ εἶπεν αὐτῷ ότι, θυσίας χάριν τοῦ Διὸς [99] ἦλθον ἐγὼ καὶ οἱ μετ᾿ ἐμοῦ. Καὶ γνοὺς τοῦτο ὁ Τάνταλος, ἐκέλευσεν αὐτῷ περιμεῖναι καὶ ἀνεθῆναι διὰ τὴν νόσον. Ο δὲ αὐτὸς Γανυμήδης τρεῖς ἡμέρας ἀρρωστήσας τε λευτῇ· καὶ ἐκέλευσεν ὁ Τάνταλος ἀποδοθῆναι ἤνεγκε δῶρα καὶ τὴν θυσίαν εἰς τὸ ἱερὸν τοῦ Διός καὶ τὸ λείψανον δὲ τοῦ αὐτοῦ Γανυμήδους τεθῆναι ἔσω ἐν τῷ ναῷ τοῦ Διὸς πρὸς τιμήν. Οἱ δὲ μετ' αὐτ τοῦ ἀποσταλέντες ποιήσαντες αὐτῷ σορόν, ἔθηκαν Ασίας, σὺν τῇ θυσίᾳ τὸν ἐνταῦθα κείμενον Γανυμήδην, υἱὸν αὐτοῦ, ἀνέθετο Διί. Π. αὐτὸν ἐπιγράψαντες ἐν αὐτῷ, Τρῶος, βασιλεὺς Τοῦτο δὲ ἐποίησεν ὁ Τάνταλος πρὸς θεραπείαν τοῦ πατρὸς αὐτοῦ· οὐκ ἦν γὰρ ἔθος "Ελλησι θάπτειν 16 Σιβύλλα Οχ. 1 Τροΐαν Οχ. 18 ἄρχεσθαι ἄρχεται Οκ. Γλαύκην, καὶ τοῦ Κρέοντος θυγατέρα. Καὶ παρέλκει Μετὰ δὲ Θῶλαν ἡγεῖτο τοῦ Ἰσραὴλ Αἰγλώμ δ Ζαβουλωνίτης. 18 ώπλισμένους ὁπλισμένους Οχ. "Ος ἐγένετο πατήρ Ιλίου. Ιλου. Τρώς Τρῶος, Πάντας προετρέψατο. εἰς τὸν ἐγκαινισμὸν, Τὸν ἴδιον αὐτοῦ ἀδελφήν. υἱόν. sone, et Glauca, Creontis Thessalorum regis filia, traduntur, que casu quodam, cum patre suo, inter ipsa nuptiarum solemnia, igne consumpta periit: quæque alia huc faciunt nonnulla, quæ scripta nobis reliquit Apollonius, sapientissimus historiographus. Thola mortuo, Israeli præfuit Æglom Zabulo❤ nites. Illis autem temporibus apud Græcos floruit Sibylla alia, Erythræa dicta: quo tempore etiam Phrygiæ imperavit Tros, lli et Ganymedis pater. Hic vero duas condidit nrbes: Trojam, a nomine suo, et llium, ab llo, filio natù 80 majore vo catum. Ubi vero urbium mœnia ad exitum perdu xisset, reges Europæos omnes, præter Tantalum, Mycenarum regem, ad se vocavit: quod agre ferens Tantalus, Troem deinceps infensissimum habuit. Tros autem, ante jacta urbium fundamina, Jovi Europæi templo victimas et dona missurum se voverat. Biennio itaque post mænia absoluta, lium suum minorem, Ganymedem (quem, quod formosus esset, et minorennis, valde charum sibi habuit), L satellitibus stipatum mittit, ut Jovi Europæi dona adferret, et, ex voto patris, sacra perageret. Ille igitur mari trajecto ad templum Jovis iter instituit. Quod ubi inaudisset Tantalus, sug picatus eum Europa exploratorem supervenisse, plurimos statim armatos emisit, qui Ganymedem sociosque rapuerunt, antequam Jovis fanum alti gissent. Ganymedes autem metu correptus, in morbum incidit: interrogatus autem a Tantalo qua tandem spe fretus aliena regna exploratum venire ausus sit, respondit, suscepti itineris cau sam sibi sociisque solam esse, ut Jovi sacra fa cerent. Quo audito, Tantalus manere illum jussit, morbique sui curam habere. Αt vero Ganymedes, ubi triduum infirmitate sua laborasset, animam eflavit. Tantalus autem dona quæ attulerant victi masque, ad Jovis fanum deportanda 81 curavit Ganymedis etiam reliquiis in eodem Jovis templo, honoris causa, inhumatis. Qui autem socii erant itineris, monumentum ei exstruxerunt, hoc in scriptum epitaphio: Tros rex Asia, Ganymedem filium, hic jacentem, cum victimis, Jovi sacravit. Hoc vero a Tantalo factum est, ut officiis hisce patrem ejus sibi conciliaret: alias enim Græcis Ch., Ox. hoc loco: Glauca enim ipsa Creontis fuit filia. Fabulam babes apud Apollinarium Rhod. et apud Isac. Tzetzem in Lycophron. Post Tholam quidem, interjectis tamen Jairo, Jephtha et Essebone, populum Israe liticum judicavit Elon Zabulonites, per annos de cem: ut videre est Jud. cap. rit, v. 14. Verum hæc omnia subsultorie ab auctore tradita sun. Ch., Scrib. Scrib. eliam ubique, non uti Noster habet. Αd se vocavit, sc. ut habet Cedrenus. Memoria lapsus est librarius: Scr. Caeterum de Tantalo, vide Euseb. Chron. 1, post p. 84; et Scaliger. in locum item Cedren. Jo. Tzetz. p. 89, Nat. Coinit. p. 335, Helvic. p. 31.

ρεῖται τὰ κατὰ Ἰάσονα καὶ Γλαύκην του Κρέοντος θυγατέρα, βασιλέως τῆς Θεσσαλίας, τὴν καὶ ἐμπρη σθεῖσαν ἐκ συμβάντος τινὸς ἅμα τῷ πατρὶ ἐν τοῖς ὑμεναίοις, καὶ τὰ ἄλλα τῆς ἱστορίας, ἅτινα ὁ σοφώ εατος Απολλώνιος ὁ ἱστορικὸς συνεγράψατο. Μετὰ δὲ θῶλαν ἡγεῖτο τοῦ Ἰσραὴλ Αἰγλώμ ὁ Ζα βουλωνίτης· ἐν ἐκείνοις δὲ τοῖς χρόνοις ἦν παρα Έλλησι μάντις ἄλλη, Σίβυλλα 10 ἡ Ἐρυθραία. Εν οἷς χρόνοις ἐβασίλευσε τῆς Φρυγίας ὁ Τρῶος, ὃς ἐγένετο πατὴρ Ιλίου καὶ Γανυμήδους. Οὗτος έκτισε πόλεις δύο, τὴν Τροίαν 11 εἰς ὄνομα ἴδιον καὶ τὸ Ἴλιον εἰς ὄνομα Ιλίου τοῦ μείζονος αὐτοῦ υἱοῦ. Ὅστις πληρώσας τὰ τείχη [98] τῶν πόλεων, τοὺς τοπαρχοῦντας, ἤτοι βασιλεύοντας, τῆς Εὐρώ της χώρας πάντας προετρέψατο δίχα τοῦ Ταν τάλου, βασιλέως τῆς Μυκηναίων χώρας. Καὶ πρὸς τοῦτο ἐλυπήθη ὁ Τάνταλος, καὶ ἔσχεν ἔχθραν μεγά την πρὸς αὐτόν· ἦν δὲ ταξάμενος ὁ Τρῶος πρὸ τοῦ έρχεσθαι 10 κτίζειν τὰς πόλεις δῶρα πέμπειν καὶ θυσίας ποιεῖν ἐν τῷ ἱερῷ τοῦ Διὸς τοῦ εἰς τὴν Εὐρώ την χώραν. "Οστις πληρώσας τὰ τείχη μετὰ δύο ἔτη ἔπεμψε τὸν ἴδιον αὐτοῦ ἀδελφὸν τον μικρό τερον, τὸν λεγόμενον Γανυμήδην, δν ηγάπα, ὡς εὐ πρεπῆ καὶ μικρότερον, εἰς τὸ ἀπενέγκαι τὰ δῶρα εἰς τὸ ἱερὸν τοῦ Διὸς καὶ πληρῶσαι τὴν θυσίαν τοῦ τάγματος, δεδωκώς αὐτῷ ἄνδρας ν'. Καὶ ἀντιπερά σας τὴν θάλασσαν ἀπήρχετο ἐπὶ τὸ ἱερὸν τοῦ Διός. Μαθὼν δὲ ὁ Τάνταλος, νομίσας ότι κατασκοπῆσαι ἦλθε τὴν Εὐρώπην χώραν, ἔπεμψε πολλούς πλι σμένους 18, καὶ ἥρπασαν τὸν Γανυμήδην πρὸ τοῦ φθάσαι τὸ ἱερὸν καὶ τοὺς μετ᾿ αὐτοῦ. Ὁ δὲ Γανυ μήδης ἐκ τῆς δειλίας ἠρρώστησεν· ἐπηρώτησε δὲ αὐτὸν ὁ Τάνταλος λέγων· Ἐν ἀλλοτρίοις βασιλείοις πῶς ἐτόλμησας ἐλθεῖν κατάσκοπος; καὶ εἶπεν αὐτῷ ότι, θυσίας χάριν τοῦ Διὸς [99] ἦλθον ἐγὼ καὶ οἱ μετ᾿ ἐμοῦ. Καὶ γνοὺς τοῦτο ὁ Τάνταλος, ἐκέλευσεν αὐτῷ περιμεῖναι καὶ ἀνεθῆναι διὰ τὴν νόσον. Ο δὲ αὐτὸς Γανυμήδης τρεῖς ἡμέρας ἀρρωστήσας τε λευτῇ· καὶ ἐκέλευσεν ὁ Τάνταλος ἀποδοθῆναι ἤνεγκε δῶρα καὶ τὴν θυσίαν εἰς τὸ ἱερὸν τοῦ Διός καὶ τὸ λείψανον δὲ τοῦ αὐτοῦ Γανυμήδους τεθῆναι ἔσω ἐν τῷ ναῷ τοῦ Διὸς πρὸς τιμήν. Οἱ δὲ μετ' αὐτ τοῦ ἀποσταλέντες ποιήσαντες αὐτῷ σορόν, ἔθηκαν Ασίας, σὺν τῇ θυσίᾳ τὸν ἐνταῦθα κείμενον Γανυμήδην, υἱὸν αὐτοῦ, ἀνέθετο Διί. Π. αὐτὸν ἐπιγράψαντες ἐν αὐτῷ, Τρῶος, βασιλεὺς Τοῦτο δὲ ἐποίησεν ὁ Τάνταλος πρὸς θεραπείαν τοῦ πατρὸς αὐτοῦ· οὐκ ἦν γὰρ ἔθος "Ελλησι θάπτειν 16 Σιβύλλα Οχ. 1 Τροΐαν Οχ. 18 ἄρχεσθαι ἄρχεται Οκ. Γλαύκην, καὶ τοῦ Κρέοντος θυγατέρα. Καὶ παρέλκει Μετὰ δὲ Θῶλαν ἡγεῖτο τοῦ Ἰσραὴλ Αἰγλώμ δ Ζαβουλωνίτης. 18 ώπλισμένους ὁπλισμένους Οχ. "Ος ἐγένετο πατήρ Ιλίου. Ιλου. Τρώς Τρῶος, Πάντας προετρέψατο. εἰς τὸν ἐγκαινισμὸν, Τὸν ἴδιον αὐτοῦ ἀδελφήν. υἱόν. sone, et Glauca, Creontis Thessalorum regis filia, traduntur, que casu quodam, cum patre suo, inter ipsa nuptiarum solemnia, igne consumpta periit: quæque alia huc faciunt nonnulla, quæ scripta nobis reliquit Apollonius, sapientissimus historiographus. Thola mortuo, Israeli præfuit Æglom Zabulo❤ nites. Illis autem temporibus apud Græcos floruit Sibylla alia, Erythræa dicta: quo tempore etiam Phrygiæ imperavit Tros, lli et Ganymedis pater. Hic vero duas condidit nrbes: Trojam, a nomine suo, et llium, ab llo, filio natù 80 majore vo catum. Ubi vero urbium mœnia ad exitum perdu xisset, reges Europæos omnes, præter Tantalum, Mycenarum regem, ad se vocavit: quod agre ferens Tantalus, Troem deinceps infensissimum habuit. Tros autem, ante jacta urbium fundamina, Jovi Europæi templo victimas et dona missurum se voverat. Biennio itaque post mænia absoluta, lium suum minorem, Ganymedem (quem, quod formosus esset, et minorennis, valde charum sibi habuit), L satellitibus stipatum mittit, ut Jovi Europæi dona adferret, et, ex voto patris, sacra perageret. Ille igitur mari trajecto ad templum Jovis iter instituit. Quod ubi inaudisset Tantalus, sug picatus eum Europa exploratorem supervenisse, plurimos statim armatos emisit, qui Ganymedem sociosque rapuerunt, antequam Jovis fanum alti gissent. Ganymedes autem metu correptus, in morbum incidit: interrogatus autem a Tantalo qua tandem spe fretus aliena regna exploratum venire ausus sit, respondit, suscepti itineris cau sam sibi sociisque solam esse, ut Jovi sacra fa cerent. Quo audito, Tantalus manere illum jussit, morbique sui curam habere. Αt vero Ganymedes, ubi triduum infirmitate sua laborasset, animam eflavit. Tantalus autem dona quæ attulerant victi masque, ad Jovis fanum deportanda 81 curavit Ganymedis etiam reliquiis in eodem Jovis templo, honoris causa, inhumatis. Qui autem socii erant itineris, monumentum ei exstruxerunt, hoc in scriptum epitaphio: Tros rex Asia, Ganymedem filium, hic jacentem, cum victimis, Jovi sacravit. Hoc vero a Tantalo factum est, ut officiis hisce patrem ejus sibi conciliaret: alias enim Græcis Ch., Ox. hoc loco: Glauca enim ipsa Creontis fuit filia. Fabulam babes apud Apollinarium Rhod. et apud Isac. Tzetzem in Lycophron. Post Tholam quidem, interjectis tamen Jairo, Jephtha et Essebone, populum Israe liticum judicavit Elon Zabulonites, per annos de cem: ut videre est Jud. cap. rit, v. 14. Verum hæc omnia subsultorie ab auctore tradita sun. Ch., Scrib. Scrib. eliam ubique, non uti Noster habet. Αd se vocavit, sc. ut habet Cedrenus. Memoria lapsus est librarius: Scr. Caeterum de Tantalo, vide Euseb. Chron. 1, post p. 84; et Scaliger. in locum item Cedren. Jo. Tzetz. p. 89, Nat. Coinit. p. 335, Helvic. p. 31.

μὴ κοινοῦσθαι τὰ θεῖα. Ταῦτα δὲ συνεγράψατο ὁ σου φώτατος Δίδυμος ο ιστορικός χρονογράφος. Λέγου σιν οὖν τινες τὸν Γανυμήδην ἁρπαγέντα ὑπὸ ἀετοῦ διὰ τὸ συμβὰν αὐτῷ ὀξύτατον τοῦ θανάτου. ἔνδον ἱεροῦ οἴκου λείψανον θνητοῦ ἀνθρώπου διὰ τὸ ο Μετὰ δὲ Τρῶον ἐβασίλευσε τῶν Φρυγῶν ὁ Ιλιος ἐν αὐτῷ δὲ τῷ καιρῷ ἐλαλεῖτο ἡ νίκη τοῦ ἀγῶνος Πέλοπος τοῦ Λυδοῦ καὶ Οἰνομάου τοῦ Πισαίου ἐπιτελεσθεῖσα ἐν τῇ ἡλιακῇ εἰ ἑορτῇ· ἅτινα συν εγράψατο Χάραξ ὁ ἱστορικός. Μετὰ δὲ τοὺς χρόνους τούτους ἦν κριτὴς καὶ [100] ἡγούμενος τοῦ Ἰσραὴλ Σαμψών, ἀνὴρ γενναῖος καὶ μυστικὸς καὶ θαύματα ποιῶν, καθὰ ἐν τῇ Ἑβραϊκή ἐμφέρεται συγγραφῇ. Ἐν οἷς χρόνοις ἐβασίλευσε τῆς Αἰγύπτου χώρας ὁ Λάπαθος ἔσχε δὲ υἱοὺς δύο, τὸν ᾿Αχαὸν 28 καὶ τὸν Λάκωνα. Μέλλων δὲ τελευτών ἐκέλευσε τοῖς ἑαυτοῦ υἱοῖς διαμερίσασθαι τὸ βασίλειον αὐτοῦ καὶ τὴν χώραν εἰς δύο. Ὅστις Αχαὸς οι μετὰ την τελευτὴν τοῦ αὐτοῦ πατρὸς ἀπομερίσας τὴν χώραν πᾶσαν εἰς δύο ἔδωκε τῷ αὐτοῦ ἀδελφῷ Λά κωνι τὸ ἥμισυ τῆς χώρας ἐκ τῆς πατρικῆς αὐτῶν βασιλείας. Καὶ ἐκάλεσε τὴν ὑπ' αὐτοῦ βασιλευομέν νην χώραν εἰς ὄνομα ἴδιον Λακωνικήν· καὶ ἐβασί λευσε Λάκων ἔτη λγ', καὶ κτίζει πόλιν ὀνόματι Γιθιλ λίαν 85 εἰς 36 τὴν πάραλον. Καὶ μετ' αὐτὸν ἐβασίλευ σαν Λακώνων ἄλλοι πολλοὶ ἕως τῆς βασιλείας τοῦ Θεστίου, βασιλέως Λακώνων· ὃς ἔκτισε πόλιν εἰς ίδιον όνομα Θεστίαν παρὰ τὸν ποταμὸν τὸν λεγόμε τον Ευρώταν. Καὶ ἔσχεν ὁ αὐτὸς Θέστιος θυγατέρας τρεῖς, εὐπρεπεῖς πᾶσαν ὑπερβολὴν ', την Λήδαν καὶ τὴν Κλυτίαν καὶ τὴν Μελανίππην· αἵτινες έκα λοῦντο προϊοῦσαι Λακωνίδες. Τὴν δὲ Λήδαν ἐξ ἔδωκεν ὁ πατὴρ αὐτῆς Θέστιος πρὸς γάμον τινὶ ἀνά ματι Τυνδαρίῳ [101] ὅστις μετὰ τὴν τελευτὴν τοῦ Θεστίου ἐβασίλευσε τῆς τῶν Λακώνων χώρας. Εσχε δὲ θυγατέρα 38 ἐκ τῆς Λήδας ὁ αὐτὸς Τύν δαρος ὀνόματι Κλυταιμνήστραν· ήντινα μετὰ χρόνον αὐξηθεῖσαν ἠγάγετο γυναῖκα Αγαμέμνων, ο βασι λεὺς τῆς Μυκηναίων χώρας. 'Η δὲ ἐπορνεύθη μοιχευ θεῖσα ὑπό τινος νεωτέρου· συγκλητικοῦ, ὀνόματι Κύκνου, υἱοῦ Ἐδερίωνος, βασιλέως τῆς ᾿Αχαΐας τοῦ καταγομένου ἐκ τοῦ Πίκου Διός, Τυνδαρίου, τοῦ τῆς Λήδας ἀνδρὸς, ἀγνοοῦντος τὴν μοιχείαν. Ἡ δὲ Λήδα ἐπορνεύθη μετεωριζομένη ἐν προαστείῳ ἰδίῳ κειμένῳ παρὰ τὸν Εὐρώταν ποταμὸν, καὶ ἔγκυος γενομένη ὑπὸ Κύκνου τοῦ μοιχοῦ, υἱοῦ Ἐδερίωνος βασιλέως, ἔτεκεν ἐν ἑνὶ τοκετῷ βρέφη τρία, Κάστορα καὶ Πολυδεύκην καὶ Ἑλένην. "Ητις. Ελένη είχε φοβερὸν κάλλος, ἣν ἐξέδωκε μετὰ ταῦτα ὁ αὐτὸς Τυνδάριος εἰς γάμον Μενελάῳ, τῷ βασιλεῖ τῶν 10 Πέλωπος - Πεισαίου ΟΙ. 21 ηλιακῇ Ιλιακῇ Οχ. 8 ἐβασίλευσε τῆς Αἰγύπτου χώρας ὁ Λάπα θος. ι τῆς Εὐρώπης χώρας., τὸν ᾿Αχαόν. 'Αχαιόν οι Αχαιός. Αχαλν Οχ. ὀνόματι Τιθιλλίαν. Γαθυνίαν. Γύθειον. 16 εἰ Οτ. εὐπρεπεῖς πᾶσαν ὑπερβολὴν εἰς, εὐπρεπεῖς εἰς ὑπερβολήν.» 38 θυγατέρα θυγατέρας (χ Τυνδαρίῳ. Τυνδάρῳ, hominibus receptum non fuit ut mortalis cujusvis reliquiæ intra sacram ædem reconderentur; ne sic divina polluerentur. Et ista quidem memoriæ mandavit Didymus, sapientissimus historicus chro nographus. Hinc nonnulli fabulantur Ganymedem ab aquila raptum fuisse, eo quod morte obierit repentina. Post Troem, ad Phrygiam regnavit llus: quo tempore celebrabatur triumphus ille agonisticus Pelopis Lydii, contra Onomaum Pisæum, in festo Solis agitatus: sicuti hæc nobis tradidit Charax historiographus. Post hæc Israeli dux ſuit et judex Sampson, vir strenuus et mysticus, mirandaque faciens, uti habetur in Hebraicis scriptis: quo tempore etiam Egyptiis imperavit Lapathus. Duos hic habuit fi- " lios: Achæum et Laconem: moriturus itaque jus sit, regnum suum regionenque filios duos inter se dividere. Achæus igitur, patre demortuo, re gionem 82 totam in duas partes distribuens, fra tri suo Laconi alteram tradidit. Is vero regionis partem, quæ sibi obligerat, a nomine suo, Laco niam vocavit: ubi et urbem maritimam condidit, quam Githilliam appellavit: et regnavit ibi per an nos xxxii. Post hunc ad Laconiam regnarunt plu rimi alii, usque ad Thestium, Laconum regem, qui, juxta ripam fluminis Eurotæ, urbem exstru xit; quam ex nomine suo, Thestiam vocavit. Ha buit autem Thestius iste filias, admirandæ formæ, tres: Ledam scilicet, Clytiam et Melanippen, quæ et pulcherrima Laconides appellabantur. Ex his Le dam pater locavit cuidam nomine Tyndaro, qui post mortem Thestii, Laconibus imperavit. Tyne darus autem ex Leda filiam habuit, nomine Cly tæmnestram; quam post temporis adultiorem fa ctam, in uxorem duxit Mycenarum rex Agamem non. At vero Leda, inscio marito, vitiata est a nobili quodanı juvene, nomine Cygno, filio Ede rionis, Achæorum regis, a Jove Pico oriundi. Vi tiabatur autem Leda in ædibus suis suburbanis, ad Eurotam fluvium sitis, ubi oblectationis causa tunc temporis morabatur. Gravida autem facta a Cygno, Ederionis regis flio, uno partu 83 tres inde edidit infantes: Castorem, Pollucem, et Helenamn, mirandae formae virginem: quam postea Tyndarus – Menelao, Argivorum regi, Agamemnonis connu tritio, in uxorem dedit uti memoria prodidit sapientissimus Palaephatus; illud eliam testatus, frustra se poetas habuisse, in fabula illa de Ledla, a Jove in cyguum verso, compressa. Ch., Scribend. cum Cedreno, p. 120 C, Ch. 28 e lla etiam infra. Cedrenus tamen cum vocat.. Cl. 25 Cedrenus vocat. Ch. Es! Prepositio hic ex cidit; supple uli habet Cedrenus Ch. Cl., Scr.

μὴ κοινοῦσθαι τὰ θεῖα. Ταῦτα δὲ συνεγράψατο ὁ σου φώτατος Δίδυμος ο ιστορικός χρονογράφος. Λέγου σιν οὖν τινες τὸν Γανυμήδην ἁρπαγέντα ὑπὸ ἀετοῦ διὰ τὸ συμβὰν αὐτῷ ὀξύτατον τοῦ θανάτου. ἔνδον ἱεροῦ οἴκου λείψανον θνητοῦ ἀνθρώπου διὰ τὸ ο Μετὰ δὲ Τρῶον ἐβασίλευσε τῶν Φρυγῶν ὁ Ιλιος ἐν αὐτῷ δὲ τῷ καιρῷ ἐλαλεῖτο ἡ νίκη τοῦ ἀγῶνος Πέλοπος τοῦ Λυδοῦ καὶ Οἰνομάου τοῦ Πισαίου ἐπιτελεσθεῖσα ἐν τῇ ἡλιακῇ εἰ ἑορτῇ· ἅτινα συν εγράψατο Χάραξ ὁ ἱστορικός. Μετὰ δὲ τοὺς χρόνους τούτους ἦν κριτὴς καὶ [100] ἡγούμενος τοῦ Ἰσραὴλ Σαμψών, ἀνὴρ γενναῖος καὶ μυστικὸς καὶ θαύματα ποιῶν, καθὰ ἐν τῇ Ἑβραϊκή ἐμφέρεται συγγραφῇ. Ἐν οἷς χρόνοις ἐβασίλευσε τῆς Αἰγύπτου χώρας ὁ Λάπαθος ἔσχε δὲ υἱοὺς δύο, τὸν ᾿Αχαὸν 28 καὶ τὸν Λάκωνα. Μέλλων δὲ τελευτών ἐκέλευσε τοῖς ἑαυτοῦ υἱοῖς διαμερίσασθαι τὸ βασίλειον αὐτοῦ καὶ τὴν χώραν εἰς δύο. Ὅστις Αχαὸς οι μετὰ την τελευτὴν τοῦ αὐτοῦ πατρὸς ἀπομερίσας τὴν χώραν πᾶσαν εἰς δύο ἔδωκε τῷ αὐτοῦ ἀδελφῷ Λά κωνι τὸ ἥμισυ τῆς χώρας ἐκ τῆς πατρικῆς αὐτῶν βασιλείας. Καὶ ἐκάλεσε τὴν ὑπ' αὐτοῦ βασιλευομέν νην χώραν εἰς ὄνομα ἴδιον Λακωνικήν· καὶ ἐβασί λευσε Λάκων ἔτη λγ', καὶ κτίζει πόλιν ὀνόματι Γιθιλ λίαν 85 εἰς 36 τὴν πάραλον. Καὶ μετ' αὐτὸν ἐβασίλευ σαν Λακώνων ἄλλοι πολλοὶ ἕως τῆς βασιλείας τοῦ Θεστίου, βασιλέως Λακώνων· ὃς ἔκτισε πόλιν εἰς ίδιον όνομα Θεστίαν παρὰ τὸν ποταμὸν τὸν λεγόμε τον Ευρώταν. Καὶ ἔσχεν ὁ αὐτὸς Θέστιος θυγατέρας τρεῖς, εὐπρεπεῖς πᾶσαν ὑπερβολὴν ', την Λήδαν καὶ τὴν Κλυτίαν καὶ τὴν Μελανίππην· αἵτινες έκα λοῦντο προϊοῦσαι Λακωνίδες. Τὴν δὲ Λήδαν ἐξ ἔδωκεν ὁ πατὴρ αὐτῆς Θέστιος πρὸς γάμον τινὶ ἀνά ματι Τυνδαρίῳ [101] ὅστις μετὰ τὴν τελευτὴν τοῦ Θεστίου ἐβασίλευσε τῆς τῶν Λακώνων χώρας. Εσχε δὲ θυγατέρα 38 ἐκ τῆς Λήδας ὁ αὐτὸς Τύν δαρος ὀνόματι Κλυταιμνήστραν· ήντινα μετὰ χρόνον αὐξηθεῖσαν ἠγάγετο γυναῖκα Αγαμέμνων, ο βασι λεὺς τῆς Μυκηναίων χώρας. 'Η δὲ ἐπορνεύθη μοιχευ θεῖσα ὑπό τινος νεωτέρου· συγκλητικοῦ, ὀνόματι Κύκνου, υἱοῦ Ἐδερίωνος, βασιλέως τῆς ᾿Αχαΐας τοῦ καταγομένου ἐκ τοῦ Πίκου Διός, Τυνδαρίου, τοῦ τῆς Λήδας ἀνδρὸς, ἀγνοοῦντος τὴν μοιχείαν. Ἡ δὲ Λήδα ἐπορνεύθη μετεωριζομένη ἐν προαστείῳ ἰδίῳ κειμένῳ παρὰ τὸν Εὐρώταν ποταμὸν, καὶ ἔγκυος γενομένη ὑπὸ Κύκνου τοῦ μοιχοῦ, υἱοῦ Ἐδερίωνος βασιλέως, ἔτεκεν ἐν ἑνὶ τοκετῷ βρέφη τρία, Κάστορα καὶ Πολυδεύκην καὶ Ἑλένην. "Ητις. Ελένη είχε φοβερὸν κάλλος, ἣν ἐξέδωκε μετὰ ταῦτα ὁ αὐτὸς Τυνδάριος εἰς γάμον Μενελάῳ, τῷ βασιλεῖ τῶν 10 Πέλωπος - Πεισαίου ΟΙ. 21 ηλιακῇ Ιλιακῇ Οχ. 8 ἐβασίλευσε τῆς Αἰγύπτου χώρας ὁ Λάπα θος. ι τῆς Εὐρώπης χώρας., τὸν ᾿Αχαόν. 'Αχαιόν οι Αχαιός. Αχαλν Οχ. ὀνόματι Τιθιλλίαν. Γαθυνίαν. Γύθειον. 16 εἰ Οτ. εὐπρεπεῖς πᾶσαν ὑπερβολὴν εἰς, εὐπρεπεῖς εἰς ὑπερβολήν.» 38 θυγατέρα θυγατέρας (χ Τυνδαρίῳ. Τυνδάρῳ, hominibus receptum non fuit ut mortalis cujusvis reliquiæ intra sacram ædem reconderentur; ne sic divina polluerentur. Et ista quidem memoriæ mandavit Didymus, sapientissimus historicus chro nographus. Hinc nonnulli fabulantur Ganymedem ab aquila raptum fuisse, eo quod morte obierit repentina. Post Troem, ad Phrygiam regnavit llus: quo tempore celebrabatur triumphus ille agonisticus Pelopis Lydii, contra Onomaum Pisæum, in festo Solis agitatus: sicuti hæc nobis tradidit Charax historiographus. Post hæc Israeli dux ſuit et judex Sampson, vir strenuus et mysticus, mirandaque faciens, uti habetur in Hebraicis scriptis: quo tempore etiam Egyptiis imperavit Lapathus. Duos hic habuit fi- " lios: Achæum et Laconem: moriturus itaque jus sit, regnum suum regionenque filios duos inter se dividere. Achæus igitur, patre demortuo, re gionem 82 totam in duas partes distribuens, fra tri suo Laconi alteram tradidit. Is vero regionis partem, quæ sibi obligerat, a nomine suo, Laco niam vocavit: ubi et urbem maritimam condidit, quam Githilliam appellavit: et regnavit ibi per an nos xxxii. Post hunc ad Laconiam regnarunt plu rimi alii, usque ad Thestium, Laconum regem, qui, juxta ripam fluminis Eurotæ, urbem exstru xit; quam ex nomine suo, Thestiam vocavit. Ha buit autem Thestius iste filias, admirandæ formæ, tres: Ledam scilicet, Clytiam et Melanippen, quæ et pulcherrima Laconides appellabantur. Ex his Le dam pater locavit cuidam nomine Tyndaro, qui post mortem Thestii, Laconibus imperavit. Tyne darus autem ex Leda filiam habuit, nomine Cly tæmnestram; quam post temporis adultiorem fa ctam, in uxorem duxit Mycenarum rex Agamem non. At vero Leda, inscio marito, vitiata est a nobili quodanı juvene, nomine Cygno, filio Ede rionis, Achæorum regis, a Jove Pico oriundi. Vi tiabatur autem Leda in ædibus suis suburbanis, ad Eurotam fluvium sitis, ubi oblectationis causa tunc temporis morabatur. Gravida autem facta a Cygno, Ederionis regis flio, uno partu 83 tres inde edidit infantes: Castorem, Pollucem, et Helenamn, mirandae formae virginem: quam postea Tyndarus – Menelao, Argivorum regi, Agamemnonis connu tritio, in uxorem dedit uti memoria prodidit sapientissimus Palaephatus; illud eliam testatus, frustra se poetas habuisse, in fabula illa de Ledla, a Jove in cyguum verso, compressa. Ch., Scribend. cum Cedreno, p. 120 C, Ch. 28 e lla etiam infra. Cedrenus tamen cum vocat.. Cl. 25 Cedrenus vocat. Ch. Es! Prepositio hic ex cidit; supple uli habet Cedrenus Ch. Cl., Scr.

Αργείων, συντρόφῳ τοῦ ᾿Αγαμέμνονος καθὼς Παλαίφατος ὁ σοφώτατος συνεγράψατο, ότι μάτην οἱ ποιηταὶ ἱστορούσι ποιητικῶς λέγοντες ὅτι ὁ Ζεὺς γέγονε κύκνος καὶ Λήδαν ᾔσχυνε. Τῆς δὲ τῶν Φρυγῶν χώρας ἐπὶ τῶν χρόνων τοῦ [102] Σαμψών, έβασίλευσε Δάρδανος, υἱὸς Ιλίου Ἐν αὐτοῖς δὲ τοῖς χρόνοις ἐβασίλευσε τῶν Ἑλλήνων, τοῦτ' ἔστι τῆς Ἑλλάδος τὶς ὀνόματι Αίας Στη κγ'. Καὶ μετ' αὐτὸν ἐβασίλευσεν ὁ Προῖτος ἔτη ἐξ'. Τούτου ἡ γυνὴ ἡ Σθενέβοια, ἡ καὶ "Αντεια 1, ἐφίλησε τὸν Βελλεροφόντην· καὶ προσέπεμψεν αὐτῷ τινας, καὶ οὐκ ἐπείσθη, λέγων ὅτι Χαμεύρετόν με εὗρεν ὁ βασιλεὺς Προίτος πρὸ τῆς βασιλείας αὐτοῦ καὶ ἀνεθρέψατο καὶ τιμῆς με ἠξίωσεν υἱοῦ συν εσθίειν αὐτῷ. Καὶ πράξω τι τοιοῦτον κατ' αὐτοῦ; οὐκ ἔστι νόμος Ἕλλησι. Καὶ τοῦτο ἀκούσασα ή Σθενέ 6α, λογισαμένη μήποτε, ὡς ἔχων παρρησίαν υἱοῦ πρὸς αὐτὸν, εἴπῃ αὐτῷ ὅτι προσέπεμψεν αὐτῷ τινας ὡς ἐρῶσα αὐτοῦ, λάθρα εἶπε τῷ ἰδίῳ ἀνδρὶ ὅτι. Ἐρᾷ μου ὁ Βελλεροφόντης καὶ ἐπέρχεταί μοι, καὶ μὴ φάρμακόν μοι δώσει καὶ θάνω φυλάττουσά σοι σω φροσύνην, ὡς ἀνδρὸς ἐρῶσα, φοβοῦμαι. Καὶ λέγει, αὐτῇ [103] ὁ Προίτος, Νόμος ἐστὶν Ἕλλησι μὴ ποιεῖν κακῶς τῷ συνεσθίοντι Αλλά πέμπω αὐτ τὸν πρὸς τὸν ἰδιόν σου πατέρα ποβάτην, μεθ' οὗ οὐδέποτε ἔφαγε, γράφων αὐτῷ φονεῦσαι αὐτὸν ὡς ἐπίβουλον τῆς ἐμῆς βασιλείας καὶ σοῦ αὐτῆς. Ὁ δὲ ποιήσις οὕτως ἔδωκεν αὐτῷ γράμματα, σφρα γίσας αὐτὰ βασιλική σφραγίδι. Καὶ λαβὼν τὰ γράμ ματα ὁ Βελλεροφόντης, ἀγνοῶν τὴν κατασκευὴν τὴν κατ᾿ αὐτοῦ ἀπῆλθε πρὸς τὸν Ἰοβάτην βασιλέα, καὶ εὗρεν αὐτὸν ἐν τῷ ἀρίστῳ. Καὶ μαθὼν ὁ Ἰοβάτης ὅτι ἦλθεν, ἐκάλεσεν αὐτὸν, καὶ ὡς φιλούμενον παρά του Προίτου, γαμβροῦ αὐτοῦ, ὡς υἱὸν ἐκέλευσε σύνο εσθίειν αὐτῷ Καὶ δεξάμενος τὰ γράμματα καὶ ἀναγνούς τὰ γραφέντα αὐτῷ, καὶ εἰδὼς ὁ Ἰοβάτης ότι συνέφαγεν αὐτῷ, εἶπε καθ᾿ ἑαυτὸν ὅτι μᾶλλον 10 Αντεία Οχ. 30 χαμεύρετον. χαμαιεύρετόν με εὗρε καὶ ἀνεθρέψατο δε φοβοῦμαι καὶ φοβοῦμαι Οχ. Η 'Ιωδάτην Ιοβάτην Συντρόφῳ τοῦ Ἀγαμέμνονος. Σύντροφον περὶ ἀπίστων Ἐβασίλευσε Δάρδανος, υἱὸς Ἰλίου. Ίλου, Τῶν Ἑλλήνων, τοῦτ' ἔστι, τῆς Ἑλλάδος. τῶν Ἑλλήνων, καὶ τῆς Ἑλλά δος, Ελλάς Ελλαδικούς, τὴν Ελλάδα Μὴ ποιεῖν κακῶς τῷ συνεσθίοντι. "Αλα δὲ ἐτίθουν οἱ παλαιοὶ ἐν ταῖς τῶν ξενιῶν καταρχας συμβολικώς, επευχόμενοι ὥσπερ ἅλς ἐκ δύο φύσεων, τῆς ὑδατώ δους καὶ γεηρᾶς, εἰς μίαν φύσιν ἐπάγῃ τὴν τοῦ ἁλος, οὕτω παγῆναι καὶ τούτους εἰς μίαν ὁμόνοιαν. Πέμπω αὐτόν. πέμψω. Εκέλευσε συνεσθίειν αὐτῷ. Ἰδὼν ὁ Ἰοβάτης δὲ τὸ γράμμα τῇ δεκάτη, Κτείνειν οὐκ εἶχεν οὐδ᾽ αὐτὸς, συμμετασχών [τραπέζης. Sampsonis autem temporibus, in Phrygia regnavit Dardanus, Ili filius. Eodem etiam tempore ad Græciam regnavit Abas quidam, per annos xxii. Post eum, Prætus, annes xvit. Hujus uxor Sthenebœa, quæ et Antia dicta est, Bellerophontem deperibat; mittit igitur qui eum sollicitarent; sed Bellorophon, volis ejus annuere nolens, respondit: Prœtus, inquiens, antequam rex esset, me expositum reperit, et apud se domi enutrivit; nec minus charum habuit convictorem, quam si filius ejus fuissem. Egone igitur, ut in hunc virum tale aliquid committe rem? Absit hoc ab homine Græco! Hæc ubi audis set Stheneboca (metuens ne forte libertate, quam apud Pratum tanquam filius habuit, usus, se ab uxore ejus ad amplexus suos sollicitatum esse aperi ret), clam apud virum criminatur eum: Bellerophon, inquiens, perdite me amans, involat in amplexus timeoque ne ab ejus veneficio brevi peritura sim; dum tui amans, castitatem meam tibi incolumem præsto. Prastus vero 84 respondens: Injuriam, in quit, illis quisbuscum comederint, iuferre, Græcis religio est: caterum Jobati, patri tuo, quicum nun quam comedit, eum mittam, per litteras eum rogans uti hunc e medio tollat; ut qui tibi regnoque meo struxit insidias. Ad hunc igitur modum fecit Prœ tus, et litteras Bellerophonti tradidit, regio sigillo obsignatas; quas ille nihil doli suspicatus, Jobati defert. Incidit autem in Jolatem, forte tum pran dentem; qui, audito Bellerophontem advenisse, quem Prætus gener filii loco charum habuit, illum in mensæ consortium adhibuit. Deinde litteris ac ceptis perlectisque, Jobales, cum in mensa etiam verba adespota apponit Suidas vol. III, p. 652, vel ex Malala, vel ex Antiochene Joanne altero. Ch., semper Ox., Cedrenus. Agamemnonis Menelaum appellat, eo quod, ut ipse putavit, non fratres erant, sed, apud Atreum, Aga memnonis patrem, Menelaus Plisthenis Glius una cam Agamemnone enutritus fuerit: ut infra expresse dicit lib. v. Cæterum an hæc etiam Palæphati, quem Noster citat, meus fuerit, penitus nescimus: ex libris enim quinque, quos Suida teste conscripsit, unicus tantum nunc exstat, qui pri mus erat. Revera tamen et Agamemnon et Mene hos Plisthenis filii, Atrei vero nepotes erant; adeoque non connutritii tantum, sed fratres ger mani. Scr. ut supra monuimus. Caterum Dardanus lli proavus erat; filius vero ejus, qui eum in regno successit, Laomedon dictus est. Cedrenus habet, hand recte enim apul auctorem hunc stricte, pro particulari Græcia regione sumitur, uti supra monuimus, licet eum parum sibi con stantem observare possimus; ibi enim Sicyonios vocat hic Argivorum regnum appellat. Abas enim, et Prolus, Argivo rum reges fuerunt. De hospi tibus non violandis, vide tsac. Tzetzem, in Lyco phron., qui Alexandro exprobrat quod pro beneſi ciis in illum illatis. Menelaum, contra jus fasque, injuriis affecerit. Ubi etiam veteris hospitibus salem apponendi consuetudiuis meminit Forte, J. Tzetzes chil. 7, list. 149, Jobaten eum per novem dies continuos conviviis excepisse asserit; decimo vero tandem die perfectis litteris, cum tamen occidere non potuisse, ut qui socius fuerat mense.

κατηγορείται οὗτος εἰ γὰρ συνήδει Εὐριπίδης. κακῷ, οὐκ ἂν ἡ δίκη ἐποίησεν αὐτὸν φαγεῖν μετ' ἐμοῦ, ὅτι νόμος ἐστὶν Ελλησι τῷ συνεσθίοντι μὴ ποιεῖν κακῶς. Καὶ τὰ αὐτὰ ἔγραψε τῷ ἰδίῳ γαμβρῷ καὶ τὰ λοιπὰ, καθώς συνεγράψατο Ευριπίδης " τραγικός ποιητής, πληρώσας τὸ δράμα. 33 δ Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν τοῦ Προίτου ἐβασίλευσεν ὁ δεύτερος "Ακρίσιος ἔτη λα', καὶ λοιπὸν μετὰ τὴν νί κην τὴν κατὰ Οινομάου ἐβασίλευσεν ο Πέλοψ 85 Ετη λβ', ἐξ οὗ καὶ Πελοποννήσιοι μ' ἐκλήθησαν οἱ Ελλαδι κοί Έκτισε δὲ καὶ πόλιν, ἥντινα καὶ Πελοπόν νησον 86 ἐκάλεσεν· ἔκτοτε καὶ Πελοποννήσιον ἐκλήθη τὸ βασίλειον Ἑλλάδος. Ἐν αὐτοῖς δὲ τοῖς χρόνοις ἦν ὁ Δημόκριτος, φιλο σοφούμενα διδάσκων· ὅστις καὶ ἐν τῇ φιλοσόφῳ αὐτοῦ συγγραφῇ ἐξέθετο ταῦτα ὅτι δεῖ τὸν θελοντα φιλόσοφον γενέσθαι ἀσκεῖν σωφρονεῖν, πάντων ἀπέχεσθαι και κῶν, πάντα δὲ ὀρθῶς νοεῖν καὶ πράττειν, καὶ ὅτε οὕτως φιλοσοφήσει, τότε μαθήσεται τὸ ἐντάγραμμον ὄνομα καὶ ὄψεται τὸν Υἱὸν τὸν Θεοῦ Λόγον τὸν ἀπαθῆ, παθητὸν μελλοφανῆ Φέρεται δὲ ταῦτα εἰς τὸ σύγγραμμα Θεοφίλου [105] τοῦ σοφωτάτου χρονογράφου. Ἐν δὲ τοῖς αὐτοῖς χρόνοις ἐφιλοσόφει Ιπποκρά της Ιατρικὴν φιλοσοφίαν ἐκτιθέμενος. Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Πέλοπος ἐβασίλευσεν ὁ Ατρεὺς ἔτη κ, καὶ μετ' αὐτὸν ὁ Θυέστης "' ἔτη ις', καὶ μετ' αὐτὸν ὁ ᾿Αγαμέμνων ἔτη ιη', καὶ μετ' αὐτὸν ἐβασίλευσεν ὁ Αίγισθος ἔτη ζ'. Κατέσχεν οὖν ἡ βασιλεία τῶν Ἑλλήνων, ἤτοι Πελοποννησίων, Στη ρξδ'. Ἐν δὲ τοῖς προειρημένοις ἀνωτέρω χρόνοις τῆς Κρήτης ἐβασίλευσε πρῶτος ὁ Μίνωος ὁ υἱὸς τῆς Εὐρώπης· ὅστις καὶ ἐθαλασσοκράτει 38 πολεμής σας Αθηναίοις καὶ νόμους ἐτίθη· περὶ οὗ, φησί, Πλάτων ὁ σοφώτατος ἐν τοῖς περὶ νόμων ὑπομνή μασιν ἐμνημόνευσεν. Ἐν οἷς χρόνοις ἦσαν ὁ Δαίδα δεύτερος. 80 Πέλωψ Οχ., Πέλοψ 86' Πελοπονήσιοι Οκ. 8 Πελοπόνησο. Οχ. 37 Θυεστής Οχ. 30 ἔθαλασ. ἐθάλλασ. Οχ. "Οτι μᾶλλον κατηγορείται. κατηγορείται κακηγο ρεῖται, Το μᾶλλον αυτ τὸς δὲ μᾶλλον, ὡς προγνοὺς τῆς ἐμῆς καρδίας, ἀνέκραξε, Ἐξ οὗ καὶ Πελοπονήσιοι ἐκλήθησαν οι Έλ λαδικοί. ἐπὶ δὲ τῶν Πελοπιδῶν, Πελοπόννη σος Τὸ ἐννάγραμμον όνομα. εννεα γράμματον. Παθητὸν μελλοφανή. νεο φανή. Εφιλοσόφει Ιπποκράτης. Εν Κῷ βιβλιοφύλαξ δὲ δειχθεὶς ὁ Ἱπποκράτης, Τὰ παλαιὰ τῶν ἰατρῶν ἐνέπρησε βιβλία, Καὶ τὸ βιβλιοφυλάκιον, δι' δ φυγὼν ἐκεῖθεν, Εν Ἡδωνοῖς διέτριβεν, 'Ελλάδι, Θεσσαλία, Τῷ ᾿Αρταξέρξη σύγχρονος ὑπάρχων, καὶ Περ [δίκκα. σύγ χρονος Ο Θυεστής ἔτη ις'. Στη δώδεκα, Πρῶτος ὁ Μίνωος. Μίνως. consortium eum vocasset: Indubie, inquit apud [104] se, homo iste inique insimulatur; si enim alicujus in eo mali conscia fuisset, communi uti mensa justitia ipsa non sivisset. Apud Græcos enim, in jiriam ei, quicum comederint, inferre, nefas ha betur. Juxta hæc igitur genero suo rescripsit Jobates; et quæ sequuntur apud Euripidem, qui hac de re tragediam scripsit. Præto antem successit in regno Acrisius se cundus per annos xxxi, et deinde Pelops, post victoriam contra Œnomaum a se partam; qui re gnavit annos xxxi, a quo Græci postea Peloponnesii dicti sunt: qui 85 et urbem quoque condidit, quam Peloponnesum vocavit: unde postea Græcorum regnum Peloponnesiacum vocabatur. Eodem tempore floruit Democritus philosophus qui etiam in scriptis suis philosophicis docuit de bere eum qui philosophus evadere cupit, exercere, temperare se, et ab omnibus vitiis abstinere; om nia etiam recte intelligere, ac facere: ubi autem illud novem huc pervenerit, edocebitur nomen litteris scribendum; et videbit Filium Dei Verbum illud impassibile, olim etiam passibile futurum. Exstant autem hæc apud Theophilum, sapientis simum chronographum. Eisdem temporibus etiam floruit Hippocrates, philosophus, qui medicinam docuit. Post Pelopem, in regna successit Atreus, et re gnavit aunos xx. Hunc excepit Thyestes, qui re gnavit annos xv1; post hunc regnavit Agamemnon annos xvın; huic successit Ægisthus, et regnum tenuit annos VII. Duravit itaque regnum Græco rum, nempe Peloponnesiacum, annos cLxiv. Supradictis autem temporibus, ad Cretam pri mus regnavit Minos, Europæ filius: qui, cum mari dominatus esset, Atheniensibus bellum in tulit, legesque illis imposuit. Hujus vero sapien tissimus Plato meminit, in libris ejus De legibus. Circa eadem tempora celebres fuerunt Dædalus 3 Vid. Bentlei. p. 20. De hoc disputat Schurzf. Not. Bill. Vin. p. 165. Cedrenus. Cl., rum vero, qui et Cous dictus est, hujus nepotem. Hippocrates vero iste Cous, librorum custos in Coo designatus, antiquorum medicornm omnium exus sit libros; ut idem Tzetzes testatur Durum hoc locu- chil. 8, hist. 155, Gnosidici filiun, priorem; alle tionis genus: enim, pro, injuste ac cusatur, hoc loco poni videtur, nisi potius legendum sit. vero eodem modo usurpatum occurrit infra, lib. x, p. 307, etc. Stephan. de Urb. triplicem lianc regionem babuisse appellationen testatur: Apis enim, Pho ronei F. temporibus, Apia vocata est; Pelasgi vero Pelasgis sub Pelopidis vero, Peloponnesus. Scribendum ex Ge dreno Cedrenus habet Ηippocrates duos medica arte celebres fuisse tradidit Jo. Tzetz. Verum Pelopis ævo Hippocrates, ejusque Democritus, bene multis annorum centuriis posteriores sunt. Cedren. re cuius: vide Fusebium. Scr.

κατηγορείται οὗτος εἰ γὰρ συνήδει Εὐριπίδης. κακῷ, οὐκ ἂν ἡ δίκη ἐποίησεν αὐτὸν φαγεῖν μετ' ἐμοῦ, ὅτι νόμος ἐστὶν Ελλησι τῷ συνεσθίοντι μὴ ποιεῖν κακῶς. Καὶ τὰ αὐτὰ ἔγραψε τῷ ἰδίῳ γαμβρῷ καὶ τὰ λοιπὰ, καθώς συνεγράψατο Ευριπίδης " τραγικός ποιητής, πληρώσας τὸ δράμα. 33 δ Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν τοῦ Προίτου ἐβασίλευσεν ὁ δεύτερος "Ακρίσιος ἔτη λα', καὶ λοιπὸν μετὰ τὴν νί κην τὴν κατὰ Οινομάου ἐβασίλευσεν ο Πέλοψ 85 Ετη λβ', ἐξ οὗ καὶ Πελοποννήσιοι μ' ἐκλήθησαν οἱ Ελλαδι κοί Έκτισε δὲ καὶ πόλιν, ἥντινα καὶ Πελοπόν νησον 86 ἐκάλεσεν· ἔκτοτε καὶ Πελοποννήσιον ἐκλήθη τὸ βασίλειον Ἑλλάδος. Ἐν αὐτοῖς δὲ τοῖς χρόνοις ἦν ὁ Δημόκριτος, φιλο σοφούμενα διδάσκων· ὅστις καὶ ἐν τῇ φιλοσόφῳ αὐτοῦ συγγραφῇ ἐξέθετο ταῦτα ὅτι δεῖ τὸν θελοντα φιλόσοφον γενέσθαι ἀσκεῖν σωφρονεῖν, πάντων ἀπέχεσθαι και κῶν, πάντα δὲ ὀρθῶς νοεῖν καὶ πράττειν, καὶ ὅτε οὕτως φιλοσοφήσει, τότε μαθήσεται τὸ ἐντάγραμμον ὄνομα καὶ ὄψεται τὸν Υἱὸν τὸν Θεοῦ Λόγον τὸν ἀπαθῆ, παθητὸν μελλοφανῆ Φέρεται δὲ ταῦτα εἰς τὸ σύγγραμμα Θεοφίλου [105] τοῦ σοφωτάτου χρονογράφου. Ἐν δὲ τοῖς αὐτοῖς χρόνοις ἐφιλοσόφει Ιπποκρά της Ιατρικὴν φιλοσοφίαν ἐκτιθέμενος. Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Πέλοπος ἐβασίλευσεν ὁ Ατρεὺς ἔτη κ, καὶ μετ' αὐτὸν ὁ Θυέστης "' ἔτη ις', καὶ μετ' αὐτὸν ὁ ᾿Αγαμέμνων ἔτη ιη', καὶ μετ' αὐτὸν ἐβασίλευσεν ὁ Αίγισθος ἔτη ζ'. Κατέσχεν οὖν ἡ βασιλεία τῶν Ἑλλήνων, ἤτοι Πελοποννησίων, Στη ρξδ'. Ἐν δὲ τοῖς προειρημένοις ἀνωτέρω χρόνοις τῆς Κρήτης ἐβασίλευσε πρῶτος ὁ Μίνωος ὁ υἱὸς τῆς Εὐρώπης· ὅστις καὶ ἐθαλασσοκράτει 38 πολεμής σας Αθηναίοις καὶ νόμους ἐτίθη· περὶ οὗ, φησί, Πλάτων ὁ σοφώτατος ἐν τοῖς περὶ νόμων ὑπομνή μασιν ἐμνημόνευσεν. Ἐν οἷς χρόνοις ἦσαν ὁ Δαίδα δεύτερος. 80 Πέλωψ Οχ., Πέλοψ 86' Πελοπονήσιοι Οκ. 8 Πελοπόνησο. Οχ. 37 Θυεστής Οχ. 30 ἔθαλασ. ἐθάλλασ. Οχ. "Οτι μᾶλλον κατηγορείται. κατηγορείται κακηγο ρεῖται, Το μᾶλλον αυτ τὸς δὲ μᾶλλον, ὡς προγνοὺς τῆς ἐμῆς καρδίας, ἀνέκραξε, Ἐξ οὗ καὶ Πελοπονήσιοι ἐκλήθησαν οι Έλ λαδικοί. ἐπὶ δὲ τῶν Πελοπιδῶν, Πελοπόννη σος Τὸ ἐννάγραμμον όνομα. εννεα γράμματον. Παθητὸν μελλοφανή. νεο φανή. Εφιλοσόφει Ιπποκράτης. Εν Κῷ βιβλιοφύλαξ δὲ δειχθεὶς ὁ Ἱπποκράτης, Τὰ παλαιὰ τῶν ἰατρῶν ἐνέπρησε βιβλία, Καὶ τὸ βιβλιοφυλάκιον, δι' δ φυγὼν ἐκεῖθεν, Εν Ἡδωνοῖς διέτριβεν, 'Ελλάδι, Θεσσαλία, Τῷ ᾿Αρταξέρξη σύγχρονος ὑπάρχων, καὶ Περ [δίκκα. σύγ χρονος Ο Θυεστής ἔτη ις'. Στη δώδεκα, Πρῶτος ὁ Μίνωος. Μίνως. consortium eum vocasset: Indubie, inquit apud [104] se, homo iste inique insimulatur; si enim alicujus in eo mali conscia fuisset, communi uti mensa justitia ipsa non sivisset. Apud Græcos enim, in jiriam ei, quicum comederint, inferre, nefas ha betur. Juxta hæc igitur genero suo rescripsit Jobates; et quæ sequuntur apud Euripidem, qui hac de re tragediam scripsit. Præto antem successit in regno Acrisius se cundus per annos xxxi, et deinde Pelops, post victoriam contra Œnomaum a se partam; qui re gnavit annos xxxi, a quo Græci postea Peloponnesii dicti sunt: qui 85 et urbem quoque condidit, quam Peloponnesum vocavit: unde postea Græcorum regnum Peloponnesiacum vocabatur. Eodem tempore floruit Democritus philosophus qui etiam in scriptis suis philosophicis docuit de bere eum qui philosophus evadere cupit, exercere, temperare se, et ab omnibus vitiis abstinere; om nia etiam recte intelligere, ac facere: ubi autem illud novem huc pervenerit, edocebitur nomen litteris scribendum; et videbit Filium Dei Verbum illud impassibile, olim etiam passibile futurum. Exstant autem hæc apud Theophilum, sapientis simum chronographum. Eisdem temporibus etiam floruit Hippocrates, philosophus, qui medicinam docuit. Post Pelopem, in regna successit Atreus, et re gnavit aunos xx. Hunc excepit Thyestes, qui re gnavit annos xv1; post hunc regnavit Agamemnon annos xvın; huic successit Ægisthus, et regnum tenuit annos VII. Duravit itaque regnum Græco rum, nempe Peloponnesiacum, annos cLxiv. Supradictis autem temporibus, ad Cretam pri mus regnavit Minos, Europæ filius: qui, cum mari dominatus esset, Atheniensibus bellum in tulit, legesque illis imposuit. Hujus vero sapien tissimus Plato meminit, in libris ejus De legibus. Circa eadem tempora celebres fuerunt Dædalus 3 Vid. Bentlei. p. 20. De hoc disputat Schurzf. Not. Bill. Vin. p. 165. Cedrenus. Cl., rum vero, qui et Cous dictus est, hujus nepotem. Hippocrates vero iste Cous, librorum custos in Coo designatus, antiquorum medicornm omnium exus sit libros; ut idem Tzetzes testatur Durum hoc locu- chil. 8, hist. 155, Gnosidici filiun, priorem; alle tionis genus: enim, pro, injuste ac cusatur, hoc loco poni videtur, nisi potius legendum sit. vero eodem modo usurpatum occurrit infra, lib. x, p. 307, etc. Stephan. de Urb. triplicem lianc regionem babuisse appellationen testatur: Apis enim, Pho ronei F. temporibus, Apia vocata est; Pelasgi vero Pelasgis sub Pelopidis vero, Peloponnesus. Scribendum ex Ge dreno Cedrenus habet Ηippocrates duos medica arte celebres fuisse tradidit Jo. Tzetz. Verum Pelopis ævo Hippocrates, ejusque Democritus, bene multis annorum centuriis posteriores sunt. Cedren. re cuius: vide Fusebium. Scr.

λος καὶ ὁ Ίκαρος, θρυλούμενοι Ένεκεν τῆς Πασιφάης, γυναικὸς τοῦ Μίνωος βασιλέως καὶ τοῦ Ταύρου τοῦ νοταρίου αὐτῆς ἐξ οὗ ἔτεκε μοιχευθεῖσα υἱὲν τὸν κληθέντα Μινώταυρον, μεσά σαντος τῇ μοιχείᾳ τῆς πορνείας τοῦ Δαιδάλου καὶ τοῦ Ικάρου. Ὁ δὲ Μίνωος βασιλεὺς τὴν Πασι φάην ἀποκλείσας ἐν τῷ κουβουκλείῳ μετὰ δύο δουλίδων παρείχεν αὐτῇ τροφήν, καὶ εἴασεν αὐτὴν ἐκεῖ, μηκέτι ἑωρακὼς αὐτήν. Καὶ ἐκείνη θλιβομένη, ὡς λυθεῖσα τῆς βασιλικῆς ἀξίας, νόσω βληθεῖσα ἐτελεύτα ὁ δὲ Δαίδαλος καὶ ὁ Ικαρος ἐφονεύθησ σαν· ὁ μὲν Ικαρος φεύγων τῆς φρουράς ώς πλέει, ἐποντίσθη, ὁ δὲ Δαίδαλος ἐσφάγη. Περὶ δὲ της Πασιφάης ἐξέθετο δράμα ὁ Εὐριπίδης ὁ ποιη της 30. Ἐν αὐτοῖς δὲ τοῖς χρόνοις Ηρακλῆς ὁ τελεστής ὁ μυστικός ἄθλους ποιήσας, ἀπελθὼν ἐν τῇ Λιβύῃ χώρα συνέβαλε τῷ ᾿Αντέωνι καὶ αὐτῷ ὄντι μυστικῷ, ποιοῦντι δὲ γήϊνά δε τινα. Καὶ νικήτα; αὐτὸν ὁ Ἡρακλῆς ἐφόνευσεν αὐτόν· ὅστις Ηρακλῆς, μετὰ τὴν νίκην νόσῳ βληθείς, ἑαυτὸν εἰς πῦρ έβα λε καὶ ἐτελεύτα· περὶ [107] οὗ Δίδυμος ὁ σου φώτατος συνεγράψατο. Τοῦ δὲ Ἰλίου τότε ἐβασί λευσε μετά Δάρδανον Λαομέδων, ὁ αὐτοῦ υἱός. Μετὰ δὲ Σαμψὼν ἡγεῖτο τοῦ Ἰσραὴλ Ηλὶ ὁ ἱε ρεύς. Ἐν δὲ τοῖς ἀνωτέρω χρόνοις ἐτελεύτα ὁ ᾿Ανδρό γιος, ὁ υἱὸς τῆς Πασιφάης καὶ τοῦ Μίνωος, βασιλέως τῆς Κρήτης ὡσαύτως δὲ καὶ αὐτὸς Μίνωος ἐτελεύτησε, καὶ ἐκέλευσε μέλλων τελευτήν βασιλεῦσαι τῆς Κρήτης τὸν Μινώταυρον. Καὶ μετὰ τὴν τούτου τελευτὴν τοῦ Μίνωος ἐβασίλευσε τῆς Κρήτης ο Μινώταυρος, ὁ Παν σιφάης υἱὸς καὶ Ταύρου τοῦ νοταρίου αὐτῆς. Καὶ ὕβριν λογιζόμενοι οἱ συγκλητικοὶ τῆς Κρήτης τὸ βασιλευ θῆναι ὑπὸ τοῦ Μινωταύρου, ὡς μοιχογεννήτου, συσκευάζονται αὐτῷ καὶ προτρέπονται τὸν Θησέα, ὡς γενναῖον, τὸν υἱὸν τοῦ Αἰγέως, βασιλέως τῆς Θεσσαλίας, εἰς τὸ πολεμῆσαι αὐτῷ, συνταξάμενοι προδίδειν τὸν Μινώταυρον καὶ τὴν χώραν πᾶσαν, καὶ διδόνα: αὐτῷ καὶ τὴν ἀδελφὴν αὐτοῦ εἰς γυναί και την Αριάδνην, τὴν ἐκ Πασιφάης καὶ τοῦ Μί νωος βασιλέως· εἶχε γὰρ ἀπὸ τῆς Πασιφάης καὶ τοῦ Μίνωος τὸν ᾿Ανδρόγηον καὶ τὴν ᾿Αριάδνην. Καὶ ἦλθε κατ' αὐτοῦ ὁ Θησεὺς εἰς τὴν Κρήτην ἐξαίφνης, καὶ πάντες εάσαντες τὸν Μινώταυρον οἱ συγκλητ καὶ καὶ ὁ στρατὸς ἔδοξαν φεύγειν τὴν πόλιν Γόρτυ ναν. Καὶ γνοὺς ὁ Μινώταυρος τὴν προδοσίαν, γήινα. γητείας, γοητείας τινάς Γορτύναν Ος. Θρυλούμενοι. θρυλλούμενοι. Τοῦ νοταρίου αὐτῆς, του Μίνωος στρατηγόν, Μεσάσαντος. μεσιτεύσαντος, μεσι τευσάντων, Ἐν τῷ κουβουκλείῳ. Επ Φεύγων τῆς φρουράς. ἐκ τῆς φρου ρᾶς. Τῷ ᾿Αντέωνι. Ἑαυτὸν εἰς πῦρ ἔβαλε. Ἡρακλῆς νόσῳ λοιμώδει περιπεσών, εἰς πῦρ ἑαυτὸν ρίψας τελευτά. [106] et Icarus; ob Pasiphaen, Minois regis uxorem; Tauruque, scribam ejus: quocum rem habuit Pasiphae, filiumque cx co, Minotaurum, peperit; adulterii consciis, atque illud etiam promoventi bus Dædalo et Icaro. Rex vero Minos uxoreın svanı in cubiculo, una cum duabus ancillis, victu neces sario adhibito, includi jussit; nec post illud teni poris unquam in conspectum viri venit. Caterum. quod regia dignitate eruta esset, excrucians se, in morbum incidit, et sic vitam finivit. Dædalus au tem et Icarus deinde perierunt; hic quidem, ru plo carcere, inter navigandumn, mari deniersus est; Dædalus vero gladio occisus. De Pasiphae vero fa bulam conscripsit Euripides poeta. lisdem temporibus llercules ille, ærumuis suis clarus, initiator et mysta, Libyam profectus, cum Anteone, qui ipse mysta fuit, terrestresque quas dam artes exercuit, congressus est. Quem cum vi cisset Hercules, occidit: post victoriam vero, morbo correptus, seipsum in ignem conjecit; ubi absumptus periit. llæc autem a Didymo sapientis simo conscripta sunt. Regnavit ad Hium tunc temporis, post Dardanum, filius cjus Laonedon. Israelem vero, post Sampsonem, judicavit Eli sacerdos. Temporibus autem supradictis mortuus est An drogeus, Minois Cretæ regis ex Pasiphae filius. Mortuus est etiam Minos ipse: qui 87 moriturus successorem sibi in regno constituit Minotaurum, Post Minoem itaque mortuum, Cretæ regnum te nuit Minotaurus, Pasiphaes ex Tauro, Notario suo, filius. Verum regni primores probro sibi ducentes, si ex adulterio natum regem haberent, in eum conspirarunt: Theseumque, Agei Thessaliæ regis filium, virum strenuum, adhortali sunt promit tentes se Minotaurum regionemque totam prodi turos; et Ariadnam, sororem ejus, Minois regis ex Pasiphae filiam in uxorem illi daturos. Susce perat enim ex Pasiphae rex Minos Androgeum et Ariadnam. Statim itaque Theseus in Cretam, ad versus Minotaurum, proficiscitur. Proceres autem, cum exercitu toto, simulata fuga, Minotaurum, urbemque Gortynam deseruerunt. Minotaurus vero proditionem sentiens, et ipse fugit in Labyrin thum regionem: ubi, cum ad montem pervenisset, speluncam quamdam subintrans delituit. Theseus 80. Vid. Bentlei. p. 27. " Fortasse conferenda quæ sunt p. 42 extr. i. e. Schurafeischius, Not. Bibl. Vin. p. 65 parum probabiliter. " Scr. Notarii, sive scribæ; dictio Latina, apud Græcos recentiores frequenter usurpata. Eusebius tamen Taurum Minois Miliiæ præfectum fuisse cult, Chron. lib. poster. ex Philochoro. Pro seu de utrisque enim dictum. Latino, cubiculum vocabulum factum. Lego, Hic Anteus aliis est. Ita etiam Eusebius Chron. lib. ut

λος καὶ ὁ Ίκαρος, θρυλούμενοι Ένεκεν τῆς Πασιφάης, γυναικὸς τοῦ Μίνωος βασιλέως καὶ τοῦ Ταύρου τοῦ νοταρίου αὐτῆς ἐξ οὗ ἔτεκε μοιχευθεῖσα υἱὲν τὸν κληθέντα Μινώταυρον, μεσά σαντος τῇ μοιχείᾳ τῆς πορνείας τοῦ Δαιδάλου καὶ τοῦ Ικάρου. Ὁ δὲ Μίνωος βασιλεὺς τὴν Πασι φάην ἀποκλείσας ἐν τῷ κουβουκλείῳ μετὰ δύο δουλίδων παρείχεν αὐτῇ τροφήν, καὶ εἴασεν αὐτὴν ἐκεῖ, μηκέτι ἑωρακὼς αὐτήν. Καὶ ἐκείνη θλιβομένη, ὡς λυθεῖσα τῆς βασιλικῆς ἀξίας, νόσω βληθεῖσα ἐτελεύτα ὁ δὲ Δαίδαλος καὶ ὁ Ικαρος ἐφονεύθησ σαν· ὁ μὲν Ικαρος φεύγων τῆς φρουράς ώς πλέει, ἐποντίσθη, ὁ δὲ Δαίδαλος ἐσφάγη. Περὶ δὲ της Πασιφάης ἐξέθετο δράμα ὁ Εὐριπίδης ὁ ποιη της 30. Ἐν αὐτοῖς δὲ τοῖς χρόνοις Ηρακλῆς ὁ τελεστής ὁ μυστικός ἄθλους ποιήσας, ἀπελθὼν ἐν τῇ Λιβύῃ χώρα συνέβαλε τῷ ᾿Αντέωνι καὶ αὐτῷ ὄντι μυστικῷ, ποιοῦντι δὲ γήϊνά δε τινα. Καὶ νικήτα; αὐτὸν ὁ Ἡρακλῆς ἐφόνευσεν αὐτόν· ὅστις Ηρακλῆς, μετὰ τὴν νίκην νόσῳ βληθείς, ἑαυτὸν εἰς πῦρ έβα λε καὶ ἐτελεύτα· περὶ [107] οὗ Δίδυμος ὁ σου φώτατος συνεγράψατο. Τοῦ δὲ Ἰλίου τότε ἐβασί λευσε μετά Δάρδανον Λαομέδων, ὁ αὐτοῦ υἱός. Μετὰ δὲ Σαμψὼν ἡγεῖτο τοῦ Ἰσραὴλ Ηλὶ ὁ ἱε ρεύς. Ἐν δὲ τοῖς ἀνωτέρω χρόνοις ἐτελεύτα ὁ ᾿Ανδρό γιος, ὁ υἱὸς τῆς Πασιφάης καὶ τοῦ Μίνωος, βασιλέως τῆς Κρήτης ὡσαύτως δὲ καὶ αὐτὸς Μίνωος ἐτελεύτησε, καὶ ἐκέλευσε μέλλων τελευτήν βασιλεῦσαι τῆς Κρήτης τὸν Μινώταυρον. Καὶ μετὰ τὴν τούτου τελευτὴν τοῦ Μίνωος ἐβασίλευσε τῆς Κρήτης ο Μινώταυρος, ὁ Παν σιφάης υἱὸς καὶ Ταύρου τοῦ νοταρίου αὐτῆς. Καὶ ὕβριν λογιζόμενοι οἱ συγκλητικοὶ τῆς Κρήτης τὸ βασιλευ θῆναι ὑπὸ τοῦ Μινωταύρου, ὡς μοιχογεννήτου, συσκευάζονται αὐτῷ καὶ προτρέπονται τὸν Θησέα, ὡς γενναῖον, τὸν υἱὸν τοῦ Αἰγέως, βασιλέως τῆς Θεσσαλίας, εἰς τὸ πολεμῆσαι αὐτῷ, συνταξάμενοι προδίδειν τὸν Μινώταυρον καὶ τὴν χώραν πᾶσαν, καὶ διδόνα: αὐτῷ καὶ τὴν ἀδελφὴν αὐτοῦ εἰς γυναί και την Αριάδνην, τὴν ἐκ Πασιφάης καὶ τοῦ Μί νωος βασιλέως· εἶχε γὰρ ἀπὸ τῆς Πασιφάης καὶ τοῦ Μίνωος τὸν ᾿Ανδρόγηον καὶ τὴν ᾿Αριάδνην. Καὶ ἦλθε κατ' αὐτοῦ ὁ Θησεὺς εἰς τὴν Κρήτην ἐξαίφνης, καὶ πάντες εάσαντες τὸν Μινώταυρον οἱ συγκλητ καὶ καὶ ὁ στρατὸς ἔδοξαν φεύγειν τὴν πόλιν Γόρτυ ναν. Καὶ γνοὺς ὁ Μινώταυρος τὴν προδοσίαν, γήινα. γητείας, γοητείας τινάς Γορτύναν Ος. Θρυλούμενοι. θρυλλούμενοι. Τοῦ νοταρίου αὐτῆς, του Μίνωος στρατηγόν, Μεσάσαντος. μεσιτεύσαντος, μεσι τευσάντων, Ἐν τῷ κουβουκλείῳ. Επ Φεύγων τῆς φρουράς. ἐκ τῆς φρου ρᾶς. Τῷ ᾿Αντέωνι. Ἑαυτὸν εἰς πῦρ ἔβαλε. Ἡρακλῆς νόσῳ λοιμώδει περιπεσών, εἰς πῦρ ἑαυτὸν ρίψας τελευτά. [106] et Icarus; ob Pasiphaen, Minois regis uxorem; Tauruque, scribam ejus: quocum rem habuit Pasiphae, filiumque cx co, Minotaurum, peperit; adulterii consciis, atque illud etiam promoventi bus Dædalo et Icaro. Rex vero Minos uxoreın svanı in cubiculo, una cum duabus ancillis, victu neces sario adhibito, includi jussit; nec post illud teni poris unquam in conspectum viri venit. Caterum. quod regia dignitate eruta esset, excrucians se, in morbum incidit, et sic vitam finivit. Dædalus au tem et Icarus deinde perierunt; hic quidem, ru plo carcere, inter navigandumn, mari deniersus est; Dædalus vero gladio occisus. De Pasiphae vero fa bulam conscripsit Euripides poeta. lisdem temporibus llercules ille, ærumuis suis clarus, initiator et mysta, Libyam profectus, cum Anteone, qui ipse mysta fuit, terrestresque quas dam artes exercuit, congressus est. Quem cum vi cisset Hercules, occidit: post victoriam vero, morbo correptus, seipsum in ignem conjecit; ubi absumptus periit. llæc autem a Didymo sapientis simo conscripta sunt. Regnavit ad Hium tunc temporis, post Dardanum, filius cjus Laonedon. Israelem vero, post Sampsonem, judicavit Eli sacerdos. Temporibus autem supradictis mortuus est An drogeus, Minois Cretæ regis ex Pasiphae filius. Mortuus est etiam Minos ipse: qui 87 moriturus successorem sibi in regno constituit Minotaurum, Post Minoem itaque mortuum, Cretæ regnum te nuit Minotaurus, Pasiphaes ex Tauro, Notario suo, filius. Verum regni primores probro sibi ducentes, si ex adulterio natum regem haberent, in eum conspirarunt: Theseumque, Agei Thessaliæ regis filium, virum strenuum, adhortali sunt promit tentes se Minotaurum regionemque totam prodi turos; et Ariadnam, sororem ejus, Minois regis ex Pasiphae filiam in uxorem illi daturos. Susce perat enim ex Pasiphae rex Minos Androgeum et Ariadnam. Statim itaque Theseus in Cretam, ad versus Minotaurum, proficiscitur. Proceres autem, cum exercitu toto, simulata fuga, Minotaurum, urbemque Gortynam deseruerunt. Minotaurus vero proditionem sentiens, et ipse fugit in Labyrin thum regionem: ubi, cum ad montem pervenisset, speluncam quamdam subintrans delituit. Theseus 80. Vid. Bentlei. p. 27. " Fortasse conferenda quæ sunt p. 42 extr. i. e. Schurafeischius, Not. Bibl. Vin. p. 65 parum probabiliter. " Scr. Notarii, sive scribæ; dictio Latina, apud Græcos recentiores frequenter usurpata. Eusebius tamen Taurum Minois Miliiæ præfectum fuisse cult, Chron. lib. poster. ex Philochoro. Pro seu de utrisque enim dictum. Latino, cubiculum vocabulum factum. Lego, Hic Anteus aliis est. Ita etiam Eusebius Chron. lib. ut

ἔφυγε καὶ αὐτὸς εἰς τὴν Λαβύρινθον χώρας Φαίδραν. Ἡ δὲ ᾿Αριάδνη εἰσελθοῦσα ἐν τῷ [109] ἐτελεύτησε. καὶ [108] ἀνελθὼν ἐν ὄρει εἰσῆλθεν εἰς σπήλαιο, κρυπτόμενος. Καὶ καταδιώξας αὐτὸν ὁ Θησεύς ἔμαθεν ὑπό τινος ποῦ κέκρυπται· ὅντινα ἐκβαλών ἐφόνευσεν εὐθέως. Καὶ εἰσελθὼν ἐν τῇ πόλει Γορτύ νῃ ἐθριάμβευσε τὴν κατὰ τοῦ Μινωταύρου νίκην καὶ εὐφημεῖτο “ἀπὸ τῶν συγκλητικῶν καὶ ἀπὸ πά σης τῆς χώρας. Καὶ ᾔτησεν αὐτοὺς ἀπελθεῖν πρὸς τὸν Αἰγέα, τὸν αὐτοῦ πατέρα, ἵνα καὶ πρὸς αὐτὴν θριαμβεύσῃ τὴν νίκην. Πρὸ τοῦ δὲ αὐτὸν καταπλεύ σαι πρὸς τὸν πατέρα αὐτοῦ, ἀπελθών τις ναύτης ἀνήγγειλε τῷ βασιλεῖ Αίγεῖ “, τῷ πατρὶ τοῦ θη σέως, ὅτι ἐξέφυγεν ἐκ τῆς πόλεως ὁ Μινώταυρος καὶ ὑπέλαβεν ὅτι ὅλην σ' αὐτῷ ἐποίησαν οἱ Κρή τες ἐξέθεντο γὰρ περὶ αὐτῶν, Κρῆτες ἀεὶ ψεῦσται· καὶ ἔρριψεν ν ἑαυτὸν εἰς τὴν θάλασσαν καὶ ἀπώλετο. Ἐλθὼν οὖν ὁ Θησεύς εὗρεν αὐτὸν τε λευτήσαντα· καὶ πεισθεὶς τῇ ἰδίᾳ συγκλήτῳ περ εφρόνησε τῆς βασιλείας τῆς Κρήτης καὶ τῆς ᾿Αριά δνης, βασιλεύσαντος τοῦ ἰδίου πατρὸς τῆς Θεσσαλίας, καὶ ἠγάγετο γυναῖκα τὴν Ἰλίαν ἐς τὴν λεγομένην ἱερῷ τοῦ Διὸς ἔμενεν ιέρεια παρθένος, ἕως οὗ ἐκεῖ Ἐν αὐτοῖς δὲ τοῖς χρόνοις ἐθρυλλεῖτο ἀἱ ἐν τῇ Θεσσαλίᾳ ὁ ψεύστης πόθος τῆς Φαίδρας ὁ πρὸς Ιπ πόλυτον, τὸν πρόγονον αὐτῆς υἱὸν δὲ Θησέως ἐκ παλλακῆς· περὶ ἧς ὁ σοφώτατος Εὐριπίδης μετὰ ταῦτα συνεγράψατο δράμα ποιητικῶς. Μετὰ οὖν νβ' ἔτη τοῦ τελευτῆσαι τὴν Πασιφάην ἐστὶ τὰ κατὰ τὴν Φαίδραν, καθὼς ὁ σοφώτατος Δομνίνος ὁ χρονογρά φος ὑπεμνημάτισε. Τῇ δὲ θέᾳ ἦν ἡ Φαίδρα τελεία, εὔστολος, μάκροψις, σώφρων. Ὁ δὲ Ἱππόλυτος τῇ Νέα ἦν τέλειος, εὐσθενής μελάγχρους, κονδύθριξ, ὑπόσιμος, πλατόψις, οδόντας ἔχων μεγάλους, σπανός τὸ γένειον, κυνηγέτης, σώφρων δὲ καὶ ἥσυχος. Ὁ δὲ Θησεὺς ὁ βασιλεὺς ἀκούσας τὰ θρυλλούμενα ἐν τῇ πόλει περὶ τῆς αὐτοῦ γυναικὸς Ιλίας Φαίδρας, έλυ πεῖτο πρὸς αὐτήν· καὶ ἀγανακτήσας κατὰ τοῦ ἰδίου υἱοῦ Ἱππολύτου οὐκ ἔδειξεν αὐτοῖς· λαβὼν δὲ ταῦ ρον λευκὸν ἔδωκεν αὐτὸν θυσίαν τῷ Ποσειδῶνι, [110] καταρώμενος τὸν υἱὸν αὐτοῦ Ἱππόλυτον καὶ αιτούμενος κακῶς αὐτὸν ἀπολέσθαι. Καὶ συνέβη μετὰ μῆνας τρεῖς ἐν τῷ ἐξελθεῖν τὸν Ἱππόλυτον 4 εὐφημεῖτο. ἐφημεῖτο Οκ. Αἰγέϊ Οχ. ἄλλην, ἄλην δόλῳ απάτην Ιλίαν. ιδίαν. * ἔριψεν Οχ. 60 ἐθρυλείτο. 89, 13. 189, 18, 231, γενημένοι, ὧν ὁ πατὴρ, ἡ μήτηρ εἰς δεύτερον ἦλθε γάμον. Λέγονται δὲ πρόγονοι, πρὸς τοὺς ἀπὸ τοῦ δευ τέρου γάμου γεγεννημένους. Επίγονοι δὲ λέγονται, οἱ ἀπὸ τοῦ δευτέρου γάμου. Εἰς τὴν Λαβύρινθον χώραν. εἰς Πρόγονοι καὶ οἱ ἀπὸ προτέρου γάμου γε τὴν Λαβυρίνθων χώραν. Λαβύρινθον κοχλιοειδή τόπον. ειμαι. Λαβύρινθος ἐν τῇ Κρήτῃ νήσῳ ἐστὶν ὅρος, ἐν ᾧ ἐστι σπήλαιον ἀντρῶδες, δύσκολον περὶ τὴν κάθο δον, καὶ δυσχερὲς περὶ τὴν ἄνοδον· ἐν ᾧ λέγεται ὁ Μινώταυρος ἐμβληθῆναι. "Οτι ἄλλην αὐτῷ ἐποίησαν οἱ Κρῆτες. ὅτι ὅλην αὐτῷ ἐποίησαν, Τον πρόγονον αὐτῆς. Πρόγονοι Καταρώμενος τὸν υἱόν. Τα Φαίδρας Ιππολύτου τε δῆλα τελεῖ τοῖς πᾶσιν, Ὡς ἄρα τούτου Φαίδρα μὲν προγόνου πεφυκότος. Αὐτοῦ δ' αὐτὴν ἀπώσαντος, ψεύδεται τούτου βίαν Θησεῖ, τῷ τούτου δὲ πατρὶ, θνήσκει δειναῖς κατά ραις. autem eum inseculus, et a quodam edoctus ubi latitavit, e latebris extractum statim interfecit. Victor itaque in urbem Gortynam reversus, trium phum de Minotauro egit, magnamque apud proce res subditosque omnes comparavit sibi gloriain. Proceres etiam rogavit, uti ad patrem Ægeum secum profecti, triumphum etiam illic celebrarent. Theseum vero, antequam patriam versus 88 vela dedisset, antevertit nauta quidam; qui Ægeo, Thesei patri nuntiavit Minotaurum ex urbe aufugisse. Suspicatus itaque pater dolose cum eo egisse Cretenses (quòrum fraudes etiam in prover bia abierant: Cretenses semper mendaces), se ipsum in mare projecit et periit. Theseus itaque reversus, patrem exstinctum invenit, et cousi liariis suis ita suadentibus, Cretensium re gno, cum Ariadna, spreto (cum Patre defuncto, in Thessalia regno jam successurus esset ), uxorem sibi accepit lliam quæ et Phædra di cta est. Ariadna vero, in Jovis templum se re cipiens, ibi ad mortem usque virgo sacris vacavit. Illis temporibus increbuit fama mendax, de amoribus Phedra et Hippolyti privigni, Thesei ex pellice filii: de quibus postea sapientissimus Euripides drama conscripsit. Acciderunt autem ea, quæ de Phædra traduntur Lit annis post mor tuam Pasiphaen: sicuti a sapientissimo Domnino chronographo memoria proditum est. Erat au tem Plædra, format quod spectat, statura justa, ornata, facie oblonga, moribus honestis: Hippo lytus vero statura etiam justa, robustus, colore ni gro, capillo brevi, subsimus, facie lala, dentibus grandioribus, barba rara, venationi deditus, animo sapienti et sedato. Rex Theseus vero, ubi audisset quæ de uxore Hia Phædra disseminabantur in po pulum, moleste 89 hæc in ea tulit: commotus etiam ira in Glium suum Hippolytum, illis quidem rem non aperit. Caterum sumpto sibi tauro albo Ne ptuno illum immolavit; filiumque Hippolytum ex secratus, diris devovit. Hippolytus vero post tres menses venatum egressus, dum eques aprum in Clio, Cedrenus, unde et duci 45 Inepte pro Sic et 22. potest. Sic et Cedr. habet, Collect. Hesychius in terpretatur, Etymologici Magui auctor Labyrinthum Creticum moutem fuisse ait, in quo antrum erat descensu ascensuque mole Locus mendosus: suspicor legendumn, quod verto, in errorem eum duxerant. dicuntur, filii, r nuptiis prioribus nati. Moscophul. Attic. voc. Eadem habes apud Jo. Tzetzem, chil. 6, hist. 56.

ἔφυγε καὶ αὐτὸς εἰς τὴν Λαβύρινθον χώρας Φαίδραν. Ἡ δὲ ᾿Αριάδνη εἰσελθοῦσα ἐν τῷ [109] ἐτελεύτησε. καὶ [108] ἀνελθὼν ἐν ὄρει εἰσῆλθεν εἰς σπήλαιο, κρυπτόμενος. Καὶ καταδιώξας αὐτὸν ὁ Θησεύς ἔμαθεν ὑπό τινος ποῦ κέκρυπται· ὅντινα ἐκβαλών ἐφόνευσεν εὐθέως. Καὶ εἰσελθὼν ἐν τῇ πόλει Γορτύ νῃ ἐθριάμβευσε τὴν κατὰ τοῦ Μινωταύρου νίκην καὶ εὐφημεῖτο “ἀπὸ τῶν συγκλητικῶν καὶ ἀπὸ πά σης τῆς χώρας. Καὶ ᾔτησεν αὐτοὺς ἀπελθεῖν πρὸς τὸν Αἰγέα, τὸν αὐτοῦ πατέρα, ἵνα καὶ πρὸς αὐτὴν θριαμβεύσῃ τὴν νίκην. Πρὸ τοῦ δὲ αὐτὸν καταπλεύ σαι πρὸς τὸν πατέρα αὐτοῦ, ἀπελθών τις ναύτης ἀνήγγειλε τῷ βασιλεῖ Αίγεῖ “, τῷ πατρὶ τοῦ θη σέως, ὅτι ἐξέφυγεν ἐκ τῆς πόλεως ὁ Μινώταυρος καὶ ὑπέλαβεν ὅτι ὅλην σ' αὐτῷ ἐποίησαν οἱ Κρή τες ἐξέθεντο γὰρ περὶ αὐτῶν, Κρῆτες ἀεὶ ψεῦσται· καὶ ἔρριψεν ν ἑαυτὸν εἰς τὴν θάλασσαν καὶ ἀπώλετο. Ἐλθὼν οὖν ὁ Θησεύς εὗρεν αὐτὸν τε λευτήσαντα· καὶ πεισθεὶς τῇ ἰδίᾳ συγκλήτῳ περ εφρόνησε τῆς βασιλείας τῆς Κρήτης καὶ τῆς ᾿Αριά δνης, βασιλεύσαντος τοῦ ἰδίου πατρὸς τῆς Θεσσαλίας, καὶ ἠγάγετο γυναῖκα τὴν Ἰλίαν ἐς τὴν λεγομένην ἱερῷ τοῦ Διὸς ἔμενεν ιέρεια παρθένος, ἕως οὗ ἐκεῖ Ἐν αὐτοῖς δὲ τοῖς χρόνοις ἐθρυλλεῖτο ἀἱ ἐν τῇ Θεσσαλίᾳ ὁ ψεύστης πόθος τῆς Φαίδρας ὁ πρὸς Ιπ πόλυτον, τὸν πρόγονον αὐτῆς υἱὸν δὲ Θησέως ἐκ παλλακῆς· περὶ ἧς ὁ σοφώτατος Εὐριπίδης μετὰ ταῦτα συνεγράψατο δράμα ποιητικῶς. Μετὰ οὖν νβ' ἔτη τοῦ τελευτῆσαι τὴν Πασιφάην ἐστὶ τὰ κατὰ τὴν Φαίδραν, καθὼς ὁ σοφώτατος Δομνίνος ὁ χρονογρά φος ὑπεμνημάτισε. Τῇ δὲ θέᾳ ἦν ἡ Φαίδρα τελεία, εὔστολος, μάκροψις, σώφρων. Ὁ δὲ Ἱππόλυτος τῇ Νέα ἦν τέλειος, εὐσθενής μελάγχρους, κονδύθριξ, ὑπόσιμος, πλατόψις, οδόντας ἔχων μεγάλους, σπανός τὸ γένειον, κυνηγέτης, σώφρων δὲ καὶ ἥσυχος. Ὁ δὲ Θησεὺς ὁ βασιλεὺς ἀκούσας τὰ θρυλλούμενα ἐν τῇ πόλει περὶ τῆς αὐτοῦ γυναικὸς Ιλίας Φαίδρας, έλυ πεῖτο πρὸς αὐτήν· καὶ ἀγανακτήσας κατὰ τοῦ ἰδίου υἱοῦ Ἱππολύτου οὐκ ἔδειξεν αὐτοῖς· λαβὼν δὲ ταῦ ρον λευκὸν ἔδωκεν αὐτὸν θυσίαν τῷ Ποσειδῶνι, [110] καταρώμενος τὸν υἱὸν αὐτοῦ Ἱππόλυτον καὶ αιτούμενος κακῶς αὐτὸν ἀπολέσθαι. Καὶ συνέβη μετὰ μῆνας τρεῖς ἐν τῷ ἐξελθεῖν τὸν Ἱππόλυτον 4 εὐφημεῖτο. ἐφημεῖτο Οκ. Αἰγέϊ Οχ. ἄλλην, ἄλην δόλῳ απάτην Ιλίαν. ιδίαν. * ἔριψεν Οχ. 60 ἐθρυλείτο. 89, 13. 189, 18, 231, γενημένοι, ὧν ὁ πατὴρ, ἡ μήτηρ εἰς δεύτερον ἦλθε γάμον. Λέγονται δὲ πρόγονοι, πρὸς τοὺς ἀπὸ τοῦ δευ τέρου γάμου γεγεννημένους. Επίγονοι δὲ λέγονται, οἱ ἀπὸ τοῦ δευτέρου γάμου. Εἰς τὴν Λαβύρινθον χώραν. εἰς Πρόγονοι καὶ οἱ ἀπὸ προτέρου γάμου γε τὴν Λαβυρίνθων χώραν. Λαβύρινθον κοχλιοειδή τόπον. ειμαι. Λαβύρινθος ἐν τῇ Κρήτῃ νήσῳ ἐστὶν ὅρος, ἐν ᾧ ἐστι σπήλαιον ἀντρῶδες, δύσκολον περὶ τὴν κάθο δον, καὶ δυσχερὲς περὶ τὴν ἄνοδον· ἐν ᾧ λέγεται ὁ Μινώταυρος ἐμβληθῆναι. "Οτι ἄλλην αὐτῷ ἐποίησαν οἱ Κρῆτες. ὅτι ὅλην αὐτῷ ἐποίησαν, Τον πρόγονον αὐτῆς. Πρόγονοι Καταρώμενος τὸν υἱόν. Τα Φαίδρας Ιππολύτου τε δῆλα τελεῖ τοῖς πᾶσιν, Ὡς ἄρα τούτου Φαίδρα μὲν προγόνου πεφυκότος. Αὐτοῦ δ' αὐτὴν ἀπώσαντος, ψεύδεται τούτου βίαν Θησεῖ, τῷ τούτου δὲ πατρὶ, θνήσκει δειναῖς κατά ραις. autem eum inseculus, et a quodam edoctus ubi latitavit, e latebris extractum statim interfecit. Victor itaque in urbem Gortynam reversus, trium phum de Minotauro egit, magnamque apud proce res subditosque omnes comparavit sibi gloriain. Proceres etiam rogavit, uti ad patrem Ægeum secum profecti, triumphum etiam illic celebrarent. Theseum vero, antequam patriam versus 88 vela dedisset, antevertit nauta quidam; qui Ægeo, Thesei patri nuntiavit Minotaurum ex urbe aufugisse. Suspicatus itaque pater dolose cum eo egisse Cretenses (quòrum fraudes etiam in prover bia abierant: Cretenses semper mendaces), se ipsum in mare projecit et periit. Theseus itaque reversus, patrem exstinctum invenit, et cousi liariis suis ita suadentibus, Cretensium re gno, cum Ariadna, spreto (cum Patre defuncto, in Thessalia regno jam successurus esset ), uxorem sibi accepit lliam quæ et Phædra di cta est. Ariadna vero, in Jovis templum se re cipiens, ibi ad mortem usque virgo sacris vacavit. Illis temporibus increbuit fama mendax, de amoribus Phedra et Hippolyti privigni, Thesei ex pellice filii: de quibus postea sapientissimus Euripides drama conscripsit. Acciderunt autem ea, quæ de Phædra traduntur Lit annis post mor tuam Pasiphaen: sicuti a sapientissimo Domnino chronographo memoria proditum est. Erat au tem Plædra, format quod spectat, statura justa, ornata, facie oblonga, moribus honestis: Hippo lytus vero statura etiam justa, robustus, colore ni gro, capillo brevi, subsimus, facie lala, dentibus grandioribus, barba rara, venationi deditus, animo sapienti et sedato. Rex Theseus vero, ubi audisset quæ de uxore Hia Phædra disseminabantur in po pulum, moleste 89 hæc in ea tulit: commotus etiam ira in Glium suum Hippolytum, illis quidem rem non aperit. Caterum sumpto sibi tauro albo Ne ptuno illum immolavit; filiumque Hippolytum ex secratus, diris devovit. Hippolytus vero post tres menses venatum egressus, dum eques aprum in Clio, Cedrenus, unde et duci 45 Inepte pro Sic et 22. potest. Sic et Cedr. habet, Collect. Hesychius in terpretatur, Etymologici Magui auctor Labyrinthum Creticum moutem fuisse ait, in quo antrum erat descensu ascensuque mole Locus mendosus: suspicor legendumn, quod verto, in errorem eum duxerant. dicuntur, filii, r nuptiis prioribus nati. Moscophul. Attic. voc. Eadem habes apud Jo. Tzetzem, chil. 6, hist. 56.

εἰς θέμαν ἔφιππον ἐν καὶ διώξαι σύαγρον, τοῦ ἵππου αὐτοῦ προσκόψαντος ἐξεσελλίσθη καὶ ἔπεσε χαμπί, κατέχων τῇ ἀριστερᾷ χειρὶ τὸν χαλινὸν τοῦ ἵππου, καὶ εἰνιγέντος 48 τοῦ λωρίου ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ ἐσύρη ὑπὸ τοῦ ἵππου· πληγὴν δὲ λαβὼν ἐν τῇ αὐτοῦ κεφαλῇ εἰσηνέχθη ὑπὸ τῶν δούλων εἰς τὴν πάλιν ἐν τῷ παλατίῳ· καὶ τῇ ἕκτῃ ἡμέρᾳ ἐκ τῆς πληγῆς τῆς αὐτοῦ κεφαλῆς τελευτῷ· ἦν δὲ ἐτῶν κβ'. Ὁ δὲ Θησεύς βασιλεὺς πενθῶν αὐτὸν ἐξεῖπε τῇ Φαίδρα τὴν ἑαυτοῦ λύπην, ὀνειδίζων αὐτὴν, εἰρηκὼς αὐτῇ καὶ τὰ θρυλλούμενα ἐν τῇ πόλει καὶ τῇ χώρα ἕνεκεν τοῦ Ἱππολύτου καὶ αὐτῆς. Ἡ δὲ Φαίδρα ἀκούσασα ταῦτα ἐξωμόσατο αὐτῷ μὴ εἰδέναι τοιού τον, ἀλλὰ καὶ ἀποκειμένην αὐτῷ καὶ μάτην τὴν λοιδορίαν ταύτην τοὺς τῆς πόλεως φημίσα: υπονοή σαντας. Ο δὲ θησεὺς μὴ πεισθεὶς αὐτῇ, αἰσχυνόμε νος δὲ καὶ τὴν σύγκλητον αὐτοῦ, ἐποίησεν αὐτὴν ἀπὸ ὄψεως, κελεύσας μηκέτι αὐτῷ ὁρᾶσθαι, λυπού μενος δὲ καὶ διὰ τὸν θάνατον τοῦ ἰδίου αὐτοῦ υἱοῦ ἐφίλει γὰρ αὐτόν. 'Η δὲ [111] Φαίδρα, ὡς πάνυ σώτρων, θλιβομένη δὲ καὶ διὰ τὴν ψευδῆ κατηγο φίαν τῶν τῆς πόλεως καὶ τῆς χώρας, καὶ τοῦ ἀνα ἐμὲς τὸν ἀποδιωγμὸν αἰσχυνομένη, ἑαυτῇ ἀπεχρή σατο, καὶ τελευ ᾷ οὖσα ἐτῶν λθ', καθώς Κεφαλίων ὁ σοφώτατος συνεγράψατο ταῦτα, λέγων ὅτι μάτην περὶ τῆς σώφρονος Φαίδρας τὸν κατὰ Ἱππόλυτον πό θον ἐμυθολόγησαν, ποιητικῶς περὶ τῆς αὐτῆς πλα σάμενοι. Ἐν αὐτοῖς δὲ τοῖς χρόνοις ἐβασίλευσε τῶν Λακε δαιμονίων πρῶτος Εὐρυσθεύς * ἔτη μβ', καὶ ἄλλοι βασιλεῖς μετ' αὐτὸν η' ὁμοῦ ἐβασίλευσαν Στη σας. Καὶ ὁ ᾿Αλκμαινός οι ἔτη λζ. Καὶ κατ ἔσχεν ἡ βασιλεία. Λακεδαιμονίων τὰ πάντα ἔτη τκε, ὡς Αφρικανὸς ὁ σοφώτατος συνεγράψατο. Μετὰ δὲ λεὶ τὸν προφήτην τῶν Ἰουδαίων πρῶ τος ἐξασίλευσε τῶν Ἰουδαίων Σαούλ, ὁ τοῦ Κις, ἐκ φυλῆς Βενιαμίν, ἔτη κ', ἐν Γαβαὼν τῇ πόλει. Τῶν δὲ Κορινθίων μετά τους Λακεδαιμονίους ἐβασί λευσε τότε Αλήτης σε ἔτη λεʹ, καὶ ἄλλοι βασιλεῖς τα' ἔτη σος. Καὶ ὕστερον ἐβασίλευσεν 68 ° ἔτος α'. Κατέσχε δὲ ἡ βασιλεία Κορινθίων τὰ πάντα ἔτη τιγ Ἐν [112] τοῖς χρόνοις τοῦ Σαούλ ἐπενόησαν πρώ Α' ἔφιππων, ἐφ᾽ ἵππον ἔφιππος διώχων με ειλιγέντος εἰληγέντος Ερυσθεύς Ευρυσθεύς οι καὶ ὁ ᾿Αλκμαινος. Αλκαμένης δε Αλήτης. ᾿Αλέτης Οχ. κι ἐβασίλευσεν. ἐβασίλευσαν πρυτάνεις, ἕκαστος ἔτος ἐν Εξεσελλίσθη. σέλα σέλλα, σελ λίζομαι ἐξεσελλί σθη, Ειληγέντος τοῦ λωρίου. Λωρίον, λῶρον εξ χώρος, Ἐρυσθεύς. Ευρυσθεύς. 1. 1. Λακεδαιμονίων πρῶτος ἐβασίλευσεν Εὐρυσθείς Στη μβ'. Μετὰ τοὺς Λακεδαιμονίους. μετὰ τῶν Λακεδαιμονίων. Καὶ ὕστερον ἐβασίλευσεν ἔτος α'. Αὐτομένης. Κοριν θίων ἐβασίλευσεν ιθ'. Αὐτομένης ἔτος οἱ Κορινθίων βασιλεῖς ἕως τοῦδε τοῦ χρόνου, μεθ' οὓς ενιαύσιοι Πρυτάνεις. sequitur, equo forte caspitante excussus, ad ter ram pronus cadit; et habenis lævæ manus digitis implicatis, ab equo rapiebatur: caput vero inde vulneratum, servi ad urbem deferentes, in palatium duxerunt ubi sexto post die, ex capitis vulnere interiit, annum ageus vicesimum secundum. Rex vero Theseus lugens illum, dolores suos Phædrie aperit: Hippolytum eliam illi in os injicit, expro brans ea, quæ de consuetudine illorum populus undique dictitabat. Phsdra, ubi hæc aufisset, jura mento adhibito, sibi cum eo quid tale unquam intercessisse negavlt: quin et rumores, ab impi rito vulgo de Hippolyto jactatos, falsos esse vanos que omnino adjuravit. Theseus autem fidem ei nequaquam adhibens; pudefactus etiam, quod primores suos hæc latere non potui-sent, e conspe etu suo cam amovit, visumque suum fugere eam jussit in perpetuum. Ipse interim fatum filii sui, quem unire dilexit, misere lugebat. Phædra vero, innocent:æ suæ sibi conscia, agre etiam ferens se, ob falsum popelli rumorem, a conjuge suo ejectam esse; pudore victa, sibimetipsi mortem conscivit, annum agens tricesinum nonum: sicut ista litteris prodidit 90 sapientissimus phalium qui poetas etiam perstrinxit, ob ea quæ de castis sima Phadra et Hippolyti amoribus, vanissiuio fabulati sunt. Circa illa tempora Lacedæmoniis regnavit pri mus Eurystheus, per annos xi et post eum reges alii vi, per ccxLvi aunorum spatium: deinde Alcmanus, annos xxxvII. Duravit igitur regnum Lacedæmoniorum per annos cccxxv, sicut scriptum reliquit sapientissimus Africanus. Post Eli prophetam, regnavit primus ad Judæam Saulus, filius Cis ex tribu Benjamin, annis xx, in urbe Gibeah. Everso Lacedemoniorum imperio, Corinthiis regnavit Aletes, per annos xxxv, aliique deinde reges x1, per annos CCLXXVII, postea etiam regnavit per annum unum. Duravit igitur regnum Corinthiorum annis cccxu. lisdem Sauli temporibus, Pisæi primum certa Οr., Cedrenus. Ch., Οr. V. p. 19 C. 49 Οx., Ch., Cedrenus. 50 7'. Debebat 5', quod reponit Schurzfleisch. Not. B. V. p. 226. V. ad p. 28 A. • Hic vocatur apud Eusebium.» Ch. Schurafeischius I. c. p. 222. Vos hybrida, ex particula Græca, verbo vero Latino, Græco more for nato, conficta: a enim, seu sella formatur, inde compositum, ex sella,seu sede excussus est. apud recentiores Graecos usurpata pro, Lorum, Habena. Scr. Euseb. Chron. Forte scriben dum, Corinthiorum enim, et Lacedæmoniorum regnum eodem anno cœpisse, sub regibus scilicet Alete et Eurystheo, testatur Eusebius in Chronicis: quem vide. Supple, ex Eusebio, Euseb. Chron. Can. Ev, et deindle

τον ἀγῶνα οἱ Πισαῖοι & Ολυμπίων, τότε τὴν ἑορτὴν ἐπιτελέσαντες τὴν κοσμικὴν τῷ Διὶ Ὀλυμπίω, περὶ ὧν ὁ σοφώτατος Αφρικανός ἐχρονογράφη σεν. Ἐν αὐτῷ δὲ τῷ καιρῷ ἐγένετο ἱερεὺς τῶν Ἰου δαίων Σαμουὴλ ὁ προφήτης· καὶ προεβάλετο σε κατά κέλευσιν Θεοῦ βασιλέα τον Δαβίδ τοῦ Ἰουδαϊκού ἔθνους, τὸν υἱὸν τοῦ Ἰεσσαί. οι Πισσαίοι Οχ. σε προεβάλετο. προεβάλλετο Οχ. ΛΟΓΟΣ ΠΕΜΠΤΟΣ ΧΡΟΝΩΝ ΤΡΩΙΚΩΝ '. το Πάριδος Πάρυδος Οχ. [115] Ἐν δὲ τοῖς χρόνοις τοῦ Δαβὶδ ἐβασίλευσε τοῦ Ιλίου, ἤτοι τῆς Φρυγών χώρας, Πρίαμος, υἱὸς Λαομέδοντος. Ἐν δὲ τῇ· αὐτοῦ βασιλείᾳ τότε καὶ τὸ Ιλιον, καὶ τὸ Δάρδανον, καὶ ἡ Τροία, καὶ πᾶσα ἡ χώρα της Φρυγίας πορθεῖται ὑπὸ τῶν Ἀχαιῶν ἐν οἷς ἱστορεῖται Αγαμέμνων καὶ Μενέλαος καὶ οἱ λοιποὶ σὺν τῷ Νεοπτολέμῳ Πύρέῳ, ὅσοι επεστρά τευσαν κατὰ τοῦ Ἰλίου διὰ τὴν ὑπὸ Πάριδος οὐ τοῦ καὶ ᾿Αλεξάνδρου κλοπὴν τῆς Ἑλένης· ἐτρώθη γὰρ εἰς αὐτὴν Ἡ γὰρ Ελένη ἦν τελεία, εὔστο λος εὔμασθος, λευκὴ ὡσεὶ χιών, εὔοφρυς, εν ρινος, εὐχαρακτηρος [114] οὐλόθριξ, υπόξανθος, μεγάλους ἔχουσα ὀφθαλμούς, εὐχαρής, καλλίφωνος, φοβερόν θέαμα εἰς γυναῖκας· ἦν δὲ ἐνιαυτῶν κς'. Ἡ δὲ ἀρχὴ τῶν κακῶν τοῦ ἀπολέσθαι τὴν Τροίαν Ο καὶ πᾶσαν τὴν Φρυγῶν χώραν καὶ τὰ βασίλεια αὐτ τῆς εὑρέθη ἡ πρόφασις αύτη. Τοῦ Πάριδος γεννηθέντος ὑπὸ τῆς Εκάβης, Πρία μος, ὁ τούτου πατὴρ, ἀπελθὼν ἐν τῷ μαντείῳ τοῦ Φοίβου ἐπυνθάνετο περὶ τοῦ τεχθέντος αὐτῷ υἱοῦ. Καὶ ἐδόθη αὐτῷ ὁ χρησμὸς οὗτος· Ἐτέχθη σοι υἱὸς Πάρις, παῖς δύσπαρις, τριακοντούτης γενόμενος ὀλέσει τὰ βασίλεια Φρυγῶν. Καὶ ταῦτα ἀκούσας ὁ Ετρώθη γὰρ εἰς αὐτήν. τῷ Ερωτι. Εὔστολος. Εὐχαρακτηρος. Χαρακτηρ λε πτοχαράκτηρος κονδοειδής. λεπτός, ὑπογελῶντα ἔχων τὸν χαρακτήρα, μακροχαρακτηρος λεπτοχαρακτηρος, μάτια men Olympicum instituerunt; Jovi Olympio fe stivitatem illam universalem celebrantes. De his vero scripsit in Chronographia sua sapientissimus Africanus. Eodem tempore Judæorum sacerdos erat Samuel propheta; qui, ex præcepto Dei, Davidem, Jesse filium, Judzorum regem constituit. 91 Davidis temporibus regnavit ad Ilium, sive Phrygiam, Priamus, Laomedonis filius. Eo regnante, Troja simul, omnisque Phrygum terra, a Græcis devastata sunt: quorum duces celebriores fuerunt, Agamemnon et Menelaus, cum Neoptolemo Pyrrho, cæterisque, qui arma contra flium moverunt, ob Helenæ raptum, cujus amore Paris, qui et Alexan der, captus fuerat. Erat enim Helena statura justa, decora, papillis formosis, nivis instar alba, pul chris superciliis, eleganti naso, vultu optimio, crine crispo et subflavo, oculis grandiusculis, gratiosa, voce suavi, stupendum denique ob formam inter feminas spectaculum; annum autem tunc temporis agebat vicesimum sextum. Causa vero, quæ Trojæ Phrygiæ regionibus regnisque omnibus ruinam invexit, hujusmodi fuisse perhibetur. 92 Nato ex Hecuba Paride, pater ejus Priamus oraculum Apollinis consulit, quid de filio sibi nato sperandum esset. Responsum vero vates hoc dedit Natus est tibi filius Paris puer infaustus: qui tri cesimum attingens annum, exitium regnis Phrygiis allaturus est. Hæc ubi audisset pater, mutato sta Inscr. Tpotxwv Ox. Ch., Subaudiendum, Vos hæc ad vestium ornatum pro prie referenda: licet hoc in Helenæ laudibus lo cum habere non debere quis existimet. Leo Allat. in Isac. Porphyrogen. de præternissis ab Homero, Lene complan, vertit. hic de facie tantum dici apparebit cuilibet locum hune sequentibus conferenti. Lib. enim x1, M. Antoninus Philos. dicitur, eum prius cur Lus, et gracilis dictus fuisset. Verum S. Pauli characterisma lib. x, p. 235, datum, rem extra controversiam ponit. Ibi enim cum prius tum corporis totius lineamenta, tum vultus capil litiique color, descripta fuerant, tandem addis auctor, bullam ridibundum ei tribuens, itaque, facie longa, facie tcnui, seu necessario vertenda sunt.

Πρίαμος εὐθέως μετωνόμασεν αὐτὸν ᾿Αλέξανδρον, καὶ ἔπεμψεν αὐτὸν ἐν ἀγρῷ ὀνόματι Αμάνδρα ", γαλακτοτροφήναι τε παρὰ γεηπόνῳ τινί, ἄχρις [115] οὗ διέλθῃ τὰ τριάκοντα ἔτη, ἅπερ ὁ χρησμός εἶπεν, ἐάσας τὸν αὐτὸν ᾿Αλέξανδρον τὸν καὶ Πάριδα Πρίαμος, ὁ αὐτοῦ πατὴρ, ἐν τῷ ἀγρῷ· ποιήσας δὲ τείχος ἐν τῷ αὐτῷ ἀγρῷ μέγα εκάλεσεν αὐτὸ πάλιν τὸ Πάριον. Καὶ ἔμεινεν ἐκεῖ ὁ Πάρις ἀνατρε φόμενος καὶ ἐν αὐτῷ διάγων καὶ ἀναγινώσκων· ὅστις Ελλόγιμος καὶ εὐπαίδευτος ἐγένετο, καὶ ἐξέθετο λό γον ἐγκωμιαστικὸν εἰς τὴν ᾿Αφροδίτην, λέγων μεί ζονα " αὐτῆς θεὰν μὴ εἶναι μήτε τὴν Ηραν μήτε τὴν ᾿Αθηνᾶν. Τὴν γὰρ Ἀφροδίτην τὴν ἐπιθυμίαν εἶπεν εἶναι· ἐκ τῆς ἐπιθυμίας οὖν πάντα τίκτεσθαι εἶπεν ἐν τῇ ἑαυτοῦ ἐκθέσει. Διὰ τοῦτο ἱστοροῦσιν ὅτι 6 Πάρις ἔκρινε μεταξὺ Παλλάδος καὶ Ἥρας καὶ Αφρο. δίτης, καὶ τῇ Αφροδίτῃ ἔδωκε τὸ μῆλον, ὅ ἐστι τὴν νί κην, εἰπὼν ὅτι ἡ ἐπιθυμία, ὃ ἐστιν ἡ Ἀφροδίτη, πάντα τίκτει καὶ τέκνα καὶ σοφίαν καὶ σωφροσύνην καὶ τέχνας καὶ τὰ ἄλλα πάντα ἐν λογικοῖς καὶ ἀλόγοις· μεῖζον δὲ αὐτῆς καὶ βέλτιον μὴ εἶναι. Εξέθετο δὲ καὶ ὕμνον εἰς αὐτὴν τὸν λεγόμενον κεστὸν ὁ αὐτὸς Πάρις. Μετὰ δὲ τὸ διελθεῖν τὸ λβ' ἔτος λογισάμενος ὁ Πρίαμος ὅτι παρῆλθεν ὁ χρόνος τοῦ δοθέντος [116] χρησμοῦ περὶ τοῦ Πάριδος τῶν λ' ἐνιαυτῶν, πέμψας ἤγαγεν ἀπὸ τοῦ ἀγροῦ τὸν αὐτὸν ᾿Αλέξανδρον τὸν καὶ Πάριδα μετά πάσης τιμῆς· ἐφίλει γὰρ αὐτόν. Καὶ ἐξῆλθεν ὁ αὐτὸς Πρίαμος εἰς ἀπάντησιν αὐτοῦ καὶ οἱ συγκλη τικοὶ αὐτοῦ μετ᾽ αὐτοῦ καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ πάν Η τες καὶ πάντες οἱ τῆς πόλεως. Καὶ εἰσῆλθεν ἐν τῇ Τροίᾳ ὁ αὐτὸς Πάρις τῷ λγ' αὐτοῦ ἔτει μηνὶ Ξανθικῷ (;) τῷ καὶ ᾿Απριλλίω. Καὶ ἑωρακὼς αὐτὸν ὁ Πρίαμος οὕτως εὐπρεπῆ καὶ τῇ θέᾳ, καὶ τῷ σθένει, καὶ τῇ διαλέκτῳ, ἐκέλευσεν αὐτῷ λαβεῖν δῶρα καὶ ἀπελθεῖν θυσιάσαι ἐν Ἑλλάδι Δαφναίῳ Απόλλωνι, λέγων ὅτι Ηλέησέ μου τὸ γῆρας καὶ παρήνεγκε τὰ κακά. Ἰδοὺ γὰρ παρῆλθεν ὁ χρόνος τοῦ χρησμοῦ. Καὶ ποιήσας τῷ αὐτῷ Πάριδι πρὸς πάντας τοὺς βασιλεῖς, ήτοι τοπάρχας, τῆς Εὐρώπης χώρας γράμματα δ' Πρίαμος βασιλεὺς, ὥστε δέξασθαι τὸν ''Αμάνδρα. Μανδρῷ Μάνδρα 'Αμάνδραν γαλακτοτροφῆναι. γαλακτο τροφηθῆναι 75 γαλακτοτροφέντας γαλακτοτροφηθῆναι. μείζονα μήζονα Οχ. μείζον βέλτιον. μείζων - βελτίων Οπ. Μετωνόμασεν αὐτὸν ᾿Αλέξανδρον. περὶ τῶν καταλειφθ. ὑπὸ τοῦ Ὁμήρου, ἀπὸ τοῦ περιεἶναι, Γεηπόνῳ τινί. γηπόνῳ. Ποιήσας δὲ τεῖχος ἐν τῷ αὐτῷ ἀγρῷ. Μην Ξανθικῷ. Λεγόμενον κεστόν. Κεστὸν ἱμάντα, Κεστὸν ἱμάντα, τὸν ποι κίλον ἱμάντα, ἢ χιτῶνα ποικίλον, ἢ τὸν τῆς ᾿Αφρο δίτης ἱμάντα. Οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ πάντες. Αὐτοῦ, Τοπάρχας της Ευρώπης χώρας. tim nomine, Alexandrum eum vocavit: et amanda tum eum in agrum quemdam, Amandram vocatam, agricola cuidam enutriendum tradidit, usque dum impleti essent anni illi xxx, oraculo designati. Priamus itaque, filio in agro relicto, muro magno agrum hunc cinxit, urbemque Parium vocavit. Paris itaque hic educatus est, ætatem suam bonis artibus impendens. Ingeniosus itaque, et eruditus evasit, et orationem laudatoriam in Venerem composuit, prædicans eam deabus omnibus supe riorem, ne exceptis quidem Junone aut Minerva. Cupiditatem enim Venerem esse dixit: ex cupidi tate autem omnia procreari. Inde de eo orta fabula arbitrum illum constitutum fuisse, inter Palladem, Junonem et Venerem; Veneri autem detulisse victorian, dato illi malo aureo. Dixit enim Venerem, id est, cupiditatem, omnia procreare, liberos, sa pientiam, temperantiam, artes, aliaque omnia, tam in 93 brutis, quam ratione præditis; neque ea majus esse, nec melius quidquam. Sed et Hymnum etiam in laudem ejus composuit Paris, quem Cestum ap pellavit. Priamus itaque, exacto tandem anno post tricesimum secundo, præfinituin oraculo tempus jam præteriisse ratus, mittit qui aliun Alexan drum, quem apprime dilexit, ex agro illo bonorifice educerent. Quin et rex ipse Priamus, proceribus, fratribus et civibus suis omnibus stipatus, ad eun recipiendum exivit. Paris itaque Trojam in gressus est, anno ætatis suæ tricesimo tertio, c mense Xanthico, sive Aprili. Quem cum vidit Priamus tam aspectu, robore et facundia ornatum, jussit eum dona accipere, at in Græciam profici dicens scens, Daphnæo Apollini sacra faceret, Deus senectutis meæ misertus mala denuntiata avertit tempus enim oraculi jam præterlapsum est. Priamus igitur Paridem demnisit, datis illi mu neribus pro omnibus Europæ regibus; quos etiam per litteras hortatus est, uti filium Paridem, sive Alexandrum, Oraculum Apollinis adeuntem, ut sacra ex voto faceret, pro dignitate exciperent. Cedrenus, unde Wesselingius ad Hieroclem p. 664, aliter opinor julica turus, si Lycaoniæ commemoratam p. 14. recordatus esset. Cedrenus. Infra p. G, ubi est, Chron. Pasch, Cl., Isae. Pur phyrog. eum Alexandrum prius dictum fuisse asserit; deinde vero Paridem, quod vie tata morte, cum a matre expositus fuisset, adhuc superstes essel. Scr. Vicus, muro cinctus, urbis statini nomen ubique apud auctorem hunc sibi sumit: exempta hujus rei fre quentia. Precise! si superis placet. Sit alius nugator Jo. Tzetzes in allegorica Home ricarum Fabularum expos. ms. ait Parilem post apud Ho mer. acu pictum lorum: significat etiam, Cingu lum nuptiale. Hesych. hoc loco ad Paride referendum videtur. Europain, pro Græcia, et Helladem, pro Peloponneso, apud hunc nostrum frequenter poni supra, monuimus. quam in Pario exsul egerat, in Trojam receptum fuisse 22 Apr. et in Graeciam missum patre Junii 18, quod et scribit infra Nester.

Πρίαμος εὐθέως μετωνόμασεν αὐτὸν ᾿Αλέξανδρον, καὶ ἔπεμψεν αὐτὸν ἐν ἀγρῷ ὀνόματι Αμάνδρα ", γαλακτοτροφήναι τε παρὰ γεηπόνῳ τινί, ἄχρις [115] οὗ διέλθῃ τὰ τριάκοντα ἔτη, ἅπερ ὁ χρησμός εἶπεν, ἐάσας τὸν αὐτὸν ᾿Αλέξανδρον τὸν καὶ Πάριδα Πρίαμος, ὁ αὐτοῦ πατὴρ, ἐν τῷ ἀγρῷ· ποιήσας δὲ τείχος ἐν τῷ αὐτῷ ἀγρῷ μέγα εκάλεσεν αὐτὸ πάλιν τὸ Πάριον. Καὶ ἔμεινεν ἐκεῖ ὁ Πάρις ἀνατρε φόμενος καὶ ἐν αὐτῷ διάγων καὶ ἀναγινώσκων· ὅστις Ελλόγιμος καὶ εὐπαίδευτος ἐγένετο, καὶ ἐξέθετο λό γον ἐγκωμιαστικὸν εἰς τὴν ᾿Αφροδίτην, λέγων μεί ζονα " αὐτῆς θεὰν μὴ εἶναι μήτε τὴν Ηραν μήτε τὴν ᾿Αθηνᾶν. Τὴν γὰρ Ἀφροδίτην τὴν ἐπιθυμίαν εἶπεν εἶναι· ἐκ τῆς ἐπιθυμίας οὖν πάντα τίκτεσθαι εἶπεν ἐν τῇ ἑαυτοῦ ἐκθέσει. Διὰ τοῦτο ἱστοροῦσιν ὅτι 6 Πάρις ἔκρινε μεταξὺ Παλλάδος καὶ Ἥρας καὶ Αφρο. δίτης, καὶ τῇ Αφροδίτῃ ἔδωκε τὸ μῆλον, ὅ ἐστι τὴν νί κην, εἰπὼν ὅτι ἡ ἐπιθυμία, ὃ ἐστιν ἡ Ἀφροδίτη, πάντα τίκτει καὶ τέκνα καὶ σοφίαν καὶ σωφροσύνην καὶ τέχνας καὶ τὰ ἄλλα πάντα ἐν λογικοῖς καὶ ἀλόγοις· μεῖζον δὲ αὐτῆς καὶ βέλτιον μὴ εἶναι. Εξέθετο δὲ καὶ ὕμνον εἰς αὐτὴν τὸν λεγόμενον κεστὸν ὁ αὐτὸς Πάρις. Μετὰ δὲ τὸ διελθεῖν τὸ λβ' ἔτος λογισάμενος ὁ Πρίαμος ὅτι παρῆλθεν ὁ χρόνος τοῦ δοθέντος [116] χρησμοῦ περὶ τοῦ Πάριδος τῶν λ' ἐνιαυτῶν, πέμψας ἤγαγεν ἀπὸ τοῦ ἀγροῦ τὸν αὐτὸν ᾿Αλέξανδρον τὸν καὶ Πάριδα μετά πάσης τιμῆς· ἐφίλει γὰρ αὐτόν. Καὶ ἐξῆλθεν ὁ αὐτὸς Πρίαμος εἰς ἀπάντησιν αὐτοῦ καὶ οἱ συγκλη τικοὶ αὐτοῦ μετ᾽ αὐτοῦ καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ πάν Η τες καὶ πάντες οἱ τῆς πόλεως. Καὶ εἰσῆλθεν ἐν τῇ Τροίᾳ ὁ αὐτὸς Πάρις τῷ λγ' αὐτοῦ ἔτει μηνὶ Ξανθικῷ (;) τῷ καὶ ᾿Απριλλίω. Καὶ ἑωρακὼς αὐτὸν ὁ Πρίαμος οὕτως εὐπρεπῆ καὶ τῇ θέᾳ, καὶ τῷ σθένει, καὶ τῇ διαλέκτῳ, ἐκέλευσεν αὐτῷ λαβεῖν δῶρα καὶ ἀπελθεῖν θυσιάσαι ἐν Ἑλλάδι Δαφναίῳ Απόλλωνι, λέγων ὅτι Ηλέησέ μου τὸ γῆρας καὶ παρήνεγκε τὰ κακά. Ἰδοὺ γὰρ παρῆλθεν ὁ χρόνος τοῦ χρησμοῦ. Καὶ ποιήσας τῷ αὐτῷ Πάριδι πρὸς πάντας τοὺς βασιλεῖς, ήτοι τοπάρχας, τῆς Εὐρώπης χώρας γράμματα δ' Πρίαμος βασιλεὺς, ὥστε δέξασθαι τὸν ''Αμάνδρα. Μανδρῷ Μάνδρα 'Αμάνδραν γαλακτοτροφῆναι. γαλακτο τροφηθῆναι 75 γαλακτοτροφέντας γαλακτοτροφηθῆναι. μείζονα μήζονα Οχ. μείζον βέλτιον. μείζων - βελτίων Οπ. Μετωνόμασεν αὐτὸν ᾿Αλέξανδρον. περὶ τῶν καταλειφθ. ὑπὸ τοῦ Ὁμήρου, ἀπὸ τοῦ περιεἶναι, Γεηπόνῳ τινί. γηπόνῳ. Ποιήσας δὲ τεῖχος ἐν τῷ αὐτῷ ἀγρῷ. Μην Ξανθικῷ. Λεγόμενον κεστόν. Κεστὸν ἱμάντα, Κεστὸν ἱμάντα, τὸν ποι κίλον ἱμάντα, ἢ χιτῶνα ποικίλον, ἢ τὸν τῆς ᾿Αφρο δίτης ἱμάντα. Οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ πάντες. Αὐτοῦ, Τοπάρχας της Ευρώπης χώρας. tim nomine, Alexandrum eum vocavit: et amanda tum eum in agrum quemdam, Amandram vocatam, agricola cuidam enutriendum tradidit, usque dum impleti essent anni illi xxx, oraculo designati. Priamus itaque, filio in agro relicto, muro magno agrum hunc cinxit, urbemque Parium vocavit. Paris itaque hic educatus est, ætatem suam bonis artibus impendens. Ingeniosus itaque, et eruditus evasit, et orationem laudatoriam in Venerem composuit, prædicans eam deabus omnibus supe riorem, ne exceptis quidem Junone aut Minerva. Cupiditatem enim Venerem esse dixit: ex cupidi tate autem omnia procreari. Inde de eo orta fabula arbitrum illum constitutum fuisse, inter Palladem, Junonem et Venerem; Veneri autem detulisse victorian, dato illi malo aureo. Dixit enim Venerem, id est, cupiditatem, omnia procreare, liberos, sa pientiam, temperantiam, artes, aliaque omnia, tam in 93 brutis, quam ratione præditis; neque ea majus esse, nec melius quidquam. Sed et Hymnum etiam in laudem ejus composuit Paris, quem Cestum ap pellavit. Priamus itaque, exacto tandem anno post tricesimum secundo, præfinituin oraculo tempus jam præteriisse ratus, mittit qui aliun Alexan drum, quem apprime dilexit, ex agro illo bonorifice educerent. Quin et rex ipse Priamus, proceribus, fratribus et civibus suis omnibus stipatus, ad eun recipiendum exivit. Paris itaque Trojam in gressus est, anno ætatis suæ tricesimo tertio, c mense Xanthico, sive Aprili. Quem cum vidit Priamus tam aspectu, robore et facundia ornatum, jussit eum dona accipere, at in Græciam profici dicens scens, Daphnæo Apollini sacra faceret, Deus senectutis meæ misertus mala denuntiata avertit tempus enim oraculi jam præterlapsum est. Priamus igitur Paridem demnisit, datis illi mu neribus pro omnibus Europæ regibus; quos etiam per litteras hortatus est, uti filium Paridem, sive Alexandrum, Oraculum Apollinis adeuntem, ut sacra ex voto faceret, pro dignitate exciperent. Cedrenus, unde Wesselingius ad Hieroclem p. 664, aliter opinor julica turus, si Lycaoniæ commemoratam p. 14. recordatus esset. Cedrenus. Infra p. G, ubi est, Chron. Pasch, Cl., Isae. Pur phyrog. eum Alexandrum prius dictum fuisse asserit; deinde vero Paridem, quod vie tata morte, cum a matre expositus fuisset, adhuc superstes essel. Scr. Vicus, muro cinctus, urbis statini nomen ubique apud auctorem hunc sibi sumit: exempta hujus rei fre quentia. Precise! si superis placet. Sit alius nugator Jo. Tzetzes in allegorica Home ricarum Fabularum expos. ms. ait Parilem post apud Ho mer. acu pictum lorum: significat etiam, Cingu lum nuptiale. Hesych. hoc loco ad Paride referendum videtur. Europain, pro Græcia, et Helladem, pro Peloponneso, apud hunc nostrum frequenter poni supra, monuimus. quam in Pario exsul egerat, in Trojam receptum fuisse 22 Apr. et in Graeciam missum patre Junii 18, quod et scribit infra Nester.

αὐτοῦ υἱὸν οι Πάριδα τὸν καὶ ᾿Αλέξανδρον ἀπιό τα εἰς εὐχὴν θυσιάσαι τῷ ᾿Απόλλωνι, ἀπέλυσε σε τὸν αὐτὸν Πάριδα, πέμψας καὶ τοῖς βασιλεῦσι δι' αὐτ τοῦ δῶρα. Καὶ ἐξῆλθε τῷ Δαισίῳ τῷ καὶ Ἰουνίῳ μηνί ιη' μετά ν' καὶ ζ ἡμέρας τῆς ἐν τῇ Τροία παρουσίας αὐτοῦ, καὶ ἀποπλεύσας μετὰ πολλών δώρων βασιλικῶν, ἔχων μεθ' ἑαυτοῦ ἄνδρα; Φρύγας νεανίσκους ρ'. Καὶ κατήντησεν ἐν τῇ [117] πόλει τῇ λεγομένῃ Σπάρτῳ τῆς Ἑλλάδος, τῇ βασιλευομένῃ. ήτοι τοπαρχουμένῃ ὑπὸ Μενελάου, υἱοῦ Πλει σθένους “· ὅστις Μενέλαος ἀνετράφη εἰς τὰ βασίλεια τοῦ 'Ατρέως, βασιλέως τῶν ᾿Αργείων, ἅμα 'Αγαμέ μνονι, υἱῷ αὐτοῦ· κἀκεῖθεν ἐλέγοντο οἱ δύο 'Ατρεί δαι. Ὁ δὲ Μενέλαος ἕτοιμος ἦν ἀποπλέειν εὐθέως ἐν τῇ Κρήτῃ ἅμα τοῖς συγγενεῦσιν αὐτοῦ, ὀφείλων θυ σιάσαι τῷ Διὶ καὶ τῇ Εὐρώπῃ ἐν τῇ Γορτύνῃ, πόλει τῆς Κρήτης, ὅτε ἦλθεν ὁ Πάρις ἐν τῇ Σπάρτῳ πό λει πρὸς αὐτόν. Εθος γὰρ εἶχεν ὁ Μενέλαος ποιεῖν ἑορτὰς καὶ θυσίας ἐν τῷ αὐτῷ χρόνῳ κατ' ἔτος εἰς μνήμην τῆς Εὐρώπης, ὡς ἐκ γένους αὐτῆς. Δεν ξάμενος δὲ τὸν ᾿Αλέξανδρον τὸν καὶ Πάριδα και γράμματα τοῦ βασιλέως Πριάμου της Φρυγίας καὶ Ασίας καὶ τὰ βασιλικὰ δῶρα τὰ παρ' αὐτοῦ δοθέντα, περιεπτύξατο [118] τὸν Πάριδα 'Αλέξανδρον, καὶ εὐμενῶς δεξάμενος αὐτὸν, ὡς ἴδιον υἱὸν, ἐν πάσῃ τιμῇ ἀφώρισεν αὐτῷ ἐν τῷ ἰδίῳ παλατίῳ δίαιταν καὶ παντοῖα ἀναλώματα καὶ τοῖς αὐτοῦ καὶ πᾶσαν θεραπείαν, εἰρηκὼς αὐτῷ διατρίψαι ἐν τῇ αὐτῇ πόλει ὅσας ἐὰν βούληται ἡμέρας, αἰτῶν αὐτὸν μείναντα ἀνεθῆναι διὰ τὴν τοῦ πλοὸς ἀθυμίαν καὶ εἶθ᾽ οὕτως Ο ἀπελθεῖν πληρῶσαι τὸ τάγμα τῆς θυσίας εἰς τὸ ἱερὸν τοῦ ᾿Απόλλωνος. Καὶ εὐθέως ὁ Μενέλαος καταστήσας αὐτὸν ἐν πολλῇ θεραπείᾳ ἀπέπλευσεν ἐπὶ τὴν Κρήτην, ἐάσας αὐτὸν εἰς τὸ ἴδιον παλάτιον. Ἐν τῷ δὲ διάγειν τὸν Μενέλαον ἐπὶ τὴν Κρήτην θυ σιάζοντα Διὶ ᾿Αστερίῳ καὶ τῇ Εὐρώπῃ ἐν τῇ Γορ τύνῃ πόλει συνέβη τὴν Ἑλένην κατελθεῖν ἐν τῷ παρα δείσῳ τοῦ παλατίου αὐτῆς εἰς τὸ ἑωρισθῆναι μετὰ τῆς σε υἱοῦ Οχ. σε ἀπέλυσε. ἀπέλευσε (χ. • Δαισίς. Δεσίῳ Ος. • Πλισθένους Οχ. Ἐν τῇ Σπάρτῳ πόλει. Σπάρτη Εκπε σόντας δὲ αὐτοὺς εἰς τὴν Λακωνικήν Σπάρο τὴν ἀφ' ἑαυτῶν ὀνομάσαι. Θυσιάζοντα Διῖ Αστερίῳ. 'Αστερίη, ἡ Κρήτη, καὶ ἡ Δῆλος οὕτως ἐκαλοῦντο. Οἱ δὲ αὖ Κρῆτες οὐ γενέσθαι παρ' αὐτοῖς, οὐδὲ τρα φῆναι μόνον τὸν Δία λέγουσιν, ἀλλὰ καὶ τάφον αὐτοῦ δεικνύουσι. Κρήτη τιμήεσσα Διός μεγάλοιο τιθηνή. Τῇ βασιλευομένη, ήτοι το παρχουμένη. Βασι λεύειν το αρχεῖν τοῦ βασιλέως ῥήγες, τοπάρχαι, βασιλέα, ῥῆμα, ανώνυμος, Εν θάδε κεῖται θανών μήκος ὁ καὶ Ζεὺς δν καὶ Δια καλοῦσι. Paris itaque post fru dies, quibus Trojæ commo ratus est, decimo octavo Desii, sive Junii mensis die discedit, acceptisque sibi donis regis quamplu rimis, et ascitis, ex flore juventutis Phrygiæ, centum comnitibus, inde solvens navigavit. Pervenit vero ad urbem quamdam Græcie. 94 nomine Spartam, ubi regnabat Menelaus, Plisthenis filius. Qui qui dem Menelaus apud Atreum Argivorum regem, una cum Agamemnone, regis filio, enutritus fue rat, unde Atridæ ambo vocati sunt. In ipso enim Paridis adventu in Spartam urbem, expeditionem agitabat Menelaus, una cum consanguineis suis prope diem soluturus, in Cretam insulam; ut ibi sacra Jovi et Europæ faceret, in urbe Gortyna. Positum nempe hic in more sibi habuit, anniver sarium uti festum et sacrificia circa illud tempus quotannis institueret, Europae in memoriam. Le tis itaque litteris, muneribusque acceptis, quæ Priamus rex Phrygiæ miserat, Alexandrum sive Paridem amplexus est; nec minus honorifice eum excepit, quam si filius suns fuisset. Constituit itaque ex suis, qui ministrarent ei sociisque, et pararent mensam, aliaque omnia necessaria, seor sim in palatio suo. Quinetiam licentiam ei conces sit in urbe illa diebus quotquot vellet, commorandi, usque dum vires suas, navigatione exhaustas, re sunere potuerit: deinde vero ut abiret, ad desti natum sacrificium Apollinis templo ex volo per agendum. Paridem itaque cum rebus ita omnibus instructissimum in palatio suo curasset Menelaus, navi conscensa, in Cretam profectus est. Interim vero, dum Cretæ commoraretur Mene laus, Jovi Asterio et Europa sacra peragens in urbe Gortyna, quadam die contigit Helenam 95 in hortum palatii sui descendere, cum Æthra, Me Cedren. Sparta vero tum urbem Laconicæ principem, tum Laconicam ipsam significare asserit Stephan. De urb. ex Timnagora, qui de Spartis loquens, (inquit) Jovi Asterio, id est, Cretensi; llesych. Jovem enim in Creta natum atque educatum fuisse testatur Lucianus, Desacrific. Dionys. Periegel. de situ orbis Sic Virgil. etiam lib. ut Æneid. per vocean fere reponit auctor noster, quia jam olim, ante scriptoris hujus æta leni, appellatio imperatori Romano appropriata fuerat; reges autem alii, principesque omnes, excepto, ut apparet ex eodem Luitprando, Legat. ad Niceph. Bulgaro, reges vocabulo Latino, et dicebantur. Imperatores eliam Romanos hujus nominis honorem aliis invidisse apparet ex Luitprando, qui legation, ad Nicepho rum Phocam pro Othone M. obiit; ubi imperatoris fratrem habes hac de re cum Luitprando litigan. tem, verbis hisce: Octavo autem, id est. Sabbato primo dierum Pentecostes, ante fratris ejus Leonis, curopalate el logothetæ præsentiam sum deductus; abi de imperiali vestro nomine magna sumus cɔn tentione fatigali. Ipse enim vus, non imperatorem, id est, sua lingua, sed ob indignationem, id est, regem, nostra vocabat. Cui cum dice rem, quod significatur idem esse, quamvis quod si gnificat diversum: Me, ait, non pacis, sed conten tionis causa venisse, sicque iratus surgens, vestras ras, vere indignans, non per se, sed per interpre scepit. Creta Jovis magni medio jacet insula ponto, Mons Idaus ubi, et gentis cunabula nostræ. In Creta vero sepultum fuisse testantur Cedr. Chr. Alex. Auctor, Chronographus quem auctori huic præfiximus; qui omnes Pici Jovis Epitaphium proferunt, hisce verbis scriptum.

αὐτοῦ υἱὸν οι Πάριδα τὸν καὶ ᾿Αλέξανδρον ἀπιό τα εἰς εὐχὴν θυσιάσαι τῷ ᾿Απόλλωνι, ἀπέλυσε σε τὸν αὐτὸν Πάριδα, πέμψας καὶ τοῖς βασιλεῦσι δι' αὐτ τοῦ δῶρα. Καὶ ἐξῆλθε τῷ Δαισίῳ τῷ καὶ Ἰουνίῳ μηνί ιη' μετά ν' καὶ ζ ἡμέρας τῆς ἐν τῇ Τροία παρουσίας αὐτοῦ, καὶ ἀποπλεύσας μετὰ πολλών δώρων βασιλικῶν, ἔχων μεθ' ἑαυτοῦ ἄνδρα; Φρύγας νεανίσκους ρ'. Καὶ κατήντησεν ἐν τῇ [117] πόλει τῇ λεγομένῃ Σπάρτῳ τῆς Ἑλλάδος, τῇ βασιλευομένῃ. ήτοι τοπαρχουμένῃ ὑπὸ Μενελάου, υἱοῦ Πλει σθένους “· ὅστις Μενέλαος ἀνετράφη εἰς τὰ βασίλεια τοῦ 'Ατρέως, βασιλέως τῶν ᾿Αργείων, ἅμα 'Αγαμέ μνονι, υἱῷ αὐτοῦ· κἀκεῖθεν ἐλέγοντο οἱ δύο 'Ατρεί δαι. Ὁ δὲ Μενέλαος ἕτοιμος ἦν ἀποπλέειν εὐθέως ἐν τῇ Κρήτῃ ἅμα τοῖς συγγενεῦσιν αὐτοῦ, ὀφείλων θυ σιάσαι τῷ Διὶ καὶ τῇ Εὐρώπῃ ἐν τῇ Γορτύνῃ, πόλει τῆς Κρήτης, ὅτε ἦλθεν ὁ Πάρις ἐν τῇ Σπάρτῳ πό λει πρὸς αὐτόν. Εθος γὰρ εἶχεν ὁ Μενέλαος ποιεῖν ἑορτὰς καὶ θυσίας ἐν τῷ αὐτῷ χρόνῳ κατ' ἔτος εἰς μνήμην τῆς Εὐρώπης, ὡς ἐκ γένους αὐτῆς. Δεν ξάμενος δὲ τὸν ᾿Αλέξανδρον τὸν καὶ Πάριδα και γράμματα τοῦ βασιλέως Πριάμου της Φρυγίας καὶ Ασίας καὶ τὰ βασιλικὰ δῶρα τὰ παρ' αὐτοῦ δοθέντα, περιεπτύξατο [118] τὸν Πάριδα 'Αλέξανδρον, καὶ εὐμενῶς δεξάμενος αὐτὸν, ὡς ἴδιον υἱὸν, ἐν πάσῃ τιμῇ ἀφώρισεν αὐτῷ ἐν τῷ ἰδίῳ παλατίῳ δίαιταν καὶ παντοῖα ἀναλώματα καὶ τοῖς αὐτοῦ καὶ πᾶσαν θεραπείαν, εἰρηκὼς αὐτῷ διατρίψαι ἐν τῇ αὐτῇ πόλει ὅσας ἐὰν βούληται ἡμέρας, αἰτῶν αὐτὸν μείναντα ἀνεθῆναι διὰ τὴν τοῦ πλοὸς ἀθυμίαν καὶ εἶθ᾽ οὕτως Ο ἀπελθεῖν πληρῶσαι τὸ τάγμα τῆς θυσίας εἰς τὸ ἱερὸν τοῦ ᾿Απόλλωνος. Καὶ εὐθέως ὁ Μενέλαος καταστήσας αὐτὸν ἐν πολλῇ θεραπείᾳ ἀπέπλευσεν ἐπὶ τὴν Κρήτην, ἐάσας αὐτὸν εἰς τὸ ἴδιον παλάτιον. Ἐν τῷ δὲ διάγειν τὸν Μενέλαον ἐπὶ τὴν Κρήτην θυ σιάζοντα Διὶ ᾿Αστερίῳ καὶ τῇ Εὐρώπῃ ἐν τῇ Γορ τύνῃ πόλει συνέβη τὴν Ἑλένην κατελθεῖν ἐν τῷ παρα δείσῳ τοῦ παλατίου αὐτῆς εἰς τὸ ἑωρισθῆναι μετὰ τῆς σε υἱοῦ Οχ. σε ἀπέλυσε. ἀπέλευσε (χ. • Δαισίς. Δεσίῳ Ος. • Πλισθένους Οχ. Ἐν τῇ Σπάρτῳ πόλει. Σπάρτη Εκπε σόντας δὲ αὐτοὺς εἰς τὴν Λακωνικήν Σπάρο τὴν ἀφ' ἑαυτῶν ὀνομάσαι. Θυσιάζοντα Διῖ Αστερίῳ. 'Αστερίη, ἡ Κρήτη, καὶ ἡ Δῆλος οὕτως ἐκαλοῦντο. Οἱ δὲ αὖ Κρῆτες οὐ γενέσθαι παρ' αὐτοῖς, οὐδὲ τρα φῆναι μόνον τὸν Δία λέγουσιν, ἀλλὰ καὶ τάφον αὐτοῦ δεικνύουσι. Κρήτη τιμήεσσα Διός μεγάλοιο τιθηνή. Τῇ βασιλευομένη, ήτοι το παρχουμένη. Βασι λεύειν το αρχεῖν τοῦ βασιλέως ῥήγες, τοπάρχαι, βασιλέα, ῥῆμα, ανώνυμος, Εν θάδε κεῖται θανών μήκος ὁ καὶ Ζεὺς δν καὶ Δια καλοῦσι. Paris itaque post fru dies, quibus Trojæ commo ratus est, decimo octavo Desii, sive Junii mensis die discedit, acceptisque sibi donis regis quamplu rimis, et ascitis, ex flore juventutis Phrygiæ, centum comnitibus, inde solvens navigavit. Pervenit vero ad urbem quamdam Græcie. 94 nomine Spartam, ubi regnabat Menelaus, Plisthenis filius. Qui qui dem Menelaus apud Atreum Argivorum regem, una cum Agamemnone, regis filio, enutritus fue rat, unde Atridæ ambo vocati sunt. In ipso enim Paridis adventu in Spartam urbem, expeditionem agitabat Menelaus, una cum consanguineis suis prope diem soluturus, in Cretam insulam; ut ibi sacra Jovi et Europæ faceret, in urbe Gortyna. Positum nempe hic in more sibi habuit, anniver sarium uti festum et sacrificia circa illud tempus quotannis institueret, Europae in memoriam. Le tis itaque litteris, muneribusque acceptis, quæ Priamus rex Phrygiæ miserat, Alexandrum sive Paridem amplexus est; nec minus honorifice eum excepit, quam si filius suns fuisset. Constituit itaque ex suis, qui ministrarent ei sociisque, et pararent mensam, aliaque omnia necessaria, seor sim in palatio suo. Quinetiam licentiam ei conces sit in urbe illa diebus quotquot vellet, commorandi, usque dum vires suas, navigatione exhaustas, re sunere potuerit: deinde vero ut abiret, ad desti natum sacrificium Apollinis templo ex volo per agendum. Paridem itaque cum rebus ita omnibus instructissimum in palatio suo curasset Menelaus, navi conscensa, in Cretam profectus est. Interim vero, dum Cretæ commoraretur Mene laus, Jovi Asterio et Europa sacra peragens in urbe Gortyna, quadam die contigit Helenam 95 in hortum palatii sui descendere, cum Æthra, Me Cedren. Sparta vero tum urbem Laconicæ principem, tum Laconicam ipsam significare asserit Stephan. De urb. ex Timnagora, qui de Spartis loquens, (inquit) Jovi Asterio, id est, Cretensi; llesych. Jovem enim in Creta natum atque educatum fuisse testatur Lucianus, Desacrific. Dionys. Periegel. de situ orbis Sic Virgil. etiam lib. ut Æneid. per vocean fere reponit auctor noster, quia jam olim, ante scriptoris hujus æta leni, appellatio imperatori Romano appropriata fuerat; reges autem alii, principesque omnes, excepto, ut apparet ex eodem Luitprando, Legat. ad Niceph. Bulgaro, reges vocabulo Latino, et dicebantur. Imperatores eliam Romanos hujus nominis honorem aliis invidisse apparet ex Luitprando, qui legation, ad Nicepho rum Phocam pro Othone M. obiit; ubi imperatoris fratrem habes hac de re cum Luitprando litigan. tem, verbis hisce: Octavo autem, id est. Sabbato primo dierum Pentecostes, ante fratris ejus Leonis, curopalate el logothetæ præsentiam sum deductus; abi de imperiali vestro nomine magna sumus cɔn tentione fatigali. Ipse enim vus, non imperatorem, id est, sua lingua, sed ob indignationem, id est, regem, nostra vocabat. Cui cum dice rem, quod significatur idem esse, quamvis quod si gnificat diversum: Me, ait, non pacis, sed conten tionis causa venisse, sicque iratus surgens, vestras ras, vere indignans, non per se, sed per interpre scepit. Creta Jovis magni medio jacet insula ponto, Mons Idaus ubi, et gentis cunabula nostræ. In Creta vero sepultum fuisse testantur Cedr. Chr. Alex. Auctor, Chronographus quem auctori huic præfiximus; qui omnes Pici Jovis Epitaphium proferunt, hisce verbis scriptum.

Αίθρας τῆς συγγενίδος τοῦ Μενελάου ἐκ Πέλοπος καὶ τῆς Κλυταιμνήστρας σε ἐκ γένους τῆς Εὐρώπης. Ο δὲ Πάρις παρακύψας εἰς τὸν παράδεισον καὶ προσ εσχηκώς τῷ κάλλει τῆς Ἑλένης καὶ τὴν νεότητα 6, βοηθεὶς ἔρωτι εἰς αὐτὴν καὶ διὰ τῆς Αίθρας της συγγενίδος Μενελάου τῆς Πελοπίδος καὶ [119] τῆς Κλυταιμνήστρας ἐκ γένους τῆς Εὐρώπης ύπονο θεύσας τὴν Ἑλένην, ἔλαβεν αὐτὴν καὶ ἔφυγε διὰ τῶν εἶχε μεθ᾿ ἑαυτοῦ πλοίων ἐκ τῆς Τροίης μετά χρημάτων λιτρῶν τριακοσίων καὶ κόσμου πολλοῦ πολυτίμου καὶ ἀργύρου ἅμα τῆς Αίθρας τῆς ἐκ γένους τοῦ Πέλοπος καὶ τῆς Κλυταιμνήστρας τῆς ἐκ γένους Εὐρώπης καὶ ε' δουλίδων κουβικου λαρίων αὐτῆς. Καὶ ἀντεπέρασεν εἰς τὴν Σια δῶνα κἀκεῖθεν πρὸς τὸν Πρωτέα, βασιλέα τῆς Αιγύπτου, μηκέτι ἀπελθὼν εἰς τὸ ἱερὸν τοῦ ᾿Απόλ λωνος καὶ ποιήσας τὴν θυσίαν ἐν Ἑλλάδι. Μεμαθη κότες δὲ οἱ φυλάττοντες τὸ παλάτιον Μενελάου στρα τιῶται τὴν τῆς Ελένης φυγήν, φοβούμενοι εὐθέως ἐξέπεμψαν στρατιώτας τρεῖς ἐκ τῆς πόλεως [120] Σπάρτου τῆς Ἑλλάδος ἐν τῇ Γορτύνῃ πόλει τῆς Κρήτης ἀπαγγελοῦντας τῷ Μενελάω βασιλεῖ τὴν κλοπήν τῆς Ἑλένης τὴν ὑπὸ Πάριδος, καὶ ὅτι μετ' αὐτῆς ἔλαβε καὶ τὴν Αἴθραν τὴν συγγενίδα αὐτοῦ καὶ τῆς Κλυταιμνήστρας “. Καὶ ἀπέμεινεν ἀκούσας ὁ Μενέλαος ὡς ἔξηχος πολὺ γὰρ ἐλυπήθη διὰ τὴν Αἴθραν· ἦν γὰρ ἔχουσα ὑπόληψιν παρ' αὐτῷ σώφρονος πάνυ. Καὶ εὐθέως καταπλεύσας ὑπέστρε ψεν ἐν τῇ Ἑλλάδι ἐν πόλει Σπάρτῳ, πανταχοῦ πέμ των εἰς ἀναζήτησιν τῆς Ελένης καὶ τοῦ Πάριδος καὶ τῶν μετ' αὐτῆς, καὶ οὐχ εὗρον. Μετὰ δὲ χρόνον ἦλθεν ἐκ τῆς Αἰγύπτου ὁ Πάρις ἔχων τὴν Ἑλένην καὶ τὰ χρήματα καὶ τὸν πλοῦτον ὅλον τὸν αὐτῆς. Ὁ δὲ Πρίαμος καὶ ἡ Εκάβη σε Κλυταιμνήστρας. Κλυμένης, σε τὴν νεότητα. τῇ νεότητι " τῆς Κλυταιμνήστρας. Ιπιο τὴν Κλυμένην. Διὰ τῶν εἶχε μεθ' ἑαυτοῦ πλοίων. διὰ τῶν ὧν εἶχε διὰ ὧν είχε, 'Αμα τῆς Αίθρας. Πειρίθους καὶ Θησεύς, ὁ μὲν Διὸς ὢν, ὁ δὲ Ποσει δῶνος, φιλίαν ποιησάμενοι, ἁρπάσαι συνέθεντο Διός θυγατέρα. "Αρπάσαντες γοῦν τὴν Ἑλένην, περιτί θενται ἐν ᾿Αθήναις τῆς Ἀττικῆς Αἴθρᾳ, τῇ Πιτθέως μὲν θυγατρί, μητρὶ δὲ Θησέως. Κάστωρ δὲ καὶ Πολυ δεύκης οἱ Διοσκορίδαι, οἱ τῆς Ἑλένης ἀδελφοί, πορθή σαντες τὴν Αττικήν, διὰ τὴν ἁρπαγὴν τῆς Ἑλένης, Αϊ θραν λαμβάνουσιν αἰχμάλωτον προς αἰσχύνην αὐτοῦ. Ητις αρπαγείσης πάλιν τῆς Ἑλένης ὑπ᾿Αλεξάνδρου, συναπήρεν αὐτῇ καὶ ἡ Αἴθρα ἐπὶ Τροίαν. Και ε' δουλίδων κουβικουλαρίων. Κουσικου λάριος, Καὶ ἀντεπέρασεν εἰς τὴν Σιδώνα. Εἰς ναῦν ἐμβὰς ἁλίπλοον, ἀπαίρει προς Φοινίκην. Ὑποληφθεὶς δὲ πνεύμασι σφοδροῖς πολυταράς Έχοις, Μόλις εἰς ἐν ὠργίσατο στομάτων τῶν τοῦ Νείλου, Κανωβικὸν ὀνομασθὲν ἐν χρόνοις τοῖς ὑστέροις. Ως έξηχος. εἰς ἐξιχίαν ἐξηχίαν) ἦλθεν ἀπὸ μανίας, παρ' ἑαυτὸν γενόμενος ἡ ἔξηχος διάνοια τῇ φρονίμῳ Πυκνά, τὰ συνεχὴ καὶ συνετά· ἡ γὰρ φρόνιμος διάνοια πεπυκνωμένη ἐστίν. Ωσπερ τούναν τον ἡ ἔξηχος, ἠραιωμένη. καὶ ποτὲ μὲν ἐν ἀνέσει διῆγε, ποτέ δὲ τὰ ἐξόχων ἐπετέλει· ἐξήχων εἰς ἐξιχίαν ἦλθεν ἀπὸ τῆς μανίας παρ' ἑαυτὸν γενόμενος, 101, Έξοχος Τὸν πλοῦτον ἔλον. Σύν χρήματα ποσότητα τριῶν πεντ' αγίων, nelai cognata ex Pelope, et Clytaemnestra, ab Εu quam repetit et auget infra. 68 ropa genus ducente, ut sese ibi oblectaret. Paris autem in hortum forte despiciens, Helenam vidit, et, observata forma ejus, juventutis flore, amore ejus captus est: atque Athira, Menelai cognata prædict, ope usus, Helenan corrupit: et fuga demum rebus suis consulens, navesque, quas a Troja secum adduxerat, conscendens; ipsam, cơm ccc pecuniarum libris, ornatuque multo pretioso, atque argento, comitante eau Æthira, Pelopis et Clytaemnestra cognata, ab Europa oriunda, cum quinque ancillis cubiculariis, avexit. Sacrificioque in Græcia destinato et Apollinis templo insuper habitis in adversam Sidonem navigavit; indequo solvens, in Ægyptum venit ad regem Proleum. Milites vero, Menelai regis palatii custodes, ubi de Helenæ fuga edocti fuerant, animis consternati, sime mora tres milites, ab urbe Sparta, in Gor tynam Cretæ mittunt, qui regi Menelao nuntiarent raptam esse a Paride Helenam; unaque abductam Aubram, regis et Clytaemnestra cognatamn. læc ubi audivit Menelaus, furore quasi quodam cor reptus est: ira etiam in Æthram vehementi com notus est; ut 96 qui de illius castitate spen sane optimam sibi conceperat. Statim itaque na vem conscendens, in Græciam revertitur; et Spar tam veniens, in omnes partes dimittit, qui Hele nam cum Paride cæterisque requirant, sed nus quam invenerunt. Pøst aliquod vero temporis spatium, Paris ex Ægypto rediens Helenam cum pecuniis, divitiis que ejus omnibus, secum advexit. Priamus autem ponit Joannes Antiochenus p. 785. Errorem suum Malalas Ch. Lego vel potius etc. Allira fuit Pithei filia, Thesei vero mater: quæ a Dioscuris, ob sororem Helenam a Theseo_raptam, captiva abducta est; oti testatur Isac. Tzetz. in Lycophron. his verbis. uti ex hoc loco apparet, tam pro Cubicula ria, quam pro Cubiculario, sumitur. Phoeniciam versus iter direxit Paris, verum adversis ventis jactatus, Ægyptum tandeni appulit. Constantinus Manasses. Et paulo infra Infra etiam de Oreste in furo rem acto Auctor habet Scrib. id est, furore correptus est.. Scilicet opposita est; ut ex Etymologico magno discere licet. Cedrenus in dicta Orestis historia, habet, ubi tamen legendum suspicor. Infra etiam, de Oreste in furorem acto, auctor habet, p. Cedr. labet; quem vide. ait Jo. Tzetzes in ms, cit,

έωρακότες τὴν Ἑλένην μετὰ Πάριδος καὶ ὅτι τοιοῦ τον είχε κάλλος θαυμάζοντες, ἐπυνθάνοντο παρ' α τῆς τίς εἴη ἢ τίνων ἀπόγονος. Η δὲ Ελένη ἔφη- Αλε ξάνδρου τοῦ καὶ Πάριδός [121] εἰμι σε συγγενές 6, καὶ μᾶλλον προσήκειν Πριάμω καὶ τῇ Ἑκάσῃ. καὶ οὐ τῷ Πλεισθένους υἱῷ Μενελάω, Δαναοῦ γὰρ ἔφη καὶ 'Αγήνορος τῶν Σιδονίων καὶ ἐκ γένους τοῦ Πριάμου καὶ αὐτὴν ὑπάρχειν ἐκ τοῦ γένους αὐτοῦ. Ἐκ Πλησιόνης το γὰρ τῆς Δαναοῦ θυγατρός εγενήθη ὁ Ατλας καὶ ἡ Ηλέκτρα, ἐξ ἧς ὁ Δάρδανος βασιλεύς, ἐξ οὗ ὁ Τρῶος καὶ οἱ τοῦ Ἰλίου βασιλεῖς· καὶ διὰ Φοίνικα, τὸν ᾿Αγήνορος υἱὸν, οὗτινος ἐγένετο ἀπό γονος Δύνας βασιλεύς, ὁ Εκάβης πατήρ· ἐκ τοῦ γένους δὲ τοῦ Δύνα καὶ ἡ Λήδα ἔλεγεν εἶναι. Ταῦτα δὲ εἰποῦσα ἡ Ἑλένη τῷ Πριάμῳ καὶ τῇ Εκάσῃ ᾔτησεν αὐτοὺς ὁρκώσασα μὴ προδοθῆναι, καὶ λέγουσα μηδὲν τῶν Μενελάου ειληφέναι, ἀλλὰ τὰ ἴδια μόνα ἔλεγεν ἔχειν. Καὶ λοιπὸν ἡ Εκάβη περιλαβοῦσα αὐτὴν κατεφίλει καὶ πλείω πάντων αὐτῆς ἀντείχετο. Γνόντες δὲ οἱ περὶ 'Αγαμέμνονα καὶ Μενέλαον τὴν τῆς Ἑλένης ἐπὶ τὴν Τροίην μετὰ Πάριδος παρου σίαν, ἔπεμψαν πρέσβεις ἀποδοθῆναι τὴν Ἑλένην ώχλει γὰρ καὶ ἡ ἀδελφὴ αὐτῆς Κλυταιμνήστρα το ἰδίῳ ἀνδρὶ ᾿Αγαμέμνονι, τῷ βασιλεῖ τοῦ "Αργους, διὰ τὸ ἐλθεῖν τὴν Ἑλένην, τὴν αὐτῆς ἀδελφήν ἥτις καὶ ἐποίησε πρὸς αὐτὴν γράμματα καὶ ἔδωκε Μενε λάῳ ὀφείλοντα πεῖσαι [122] τὴν Ἑλένην. Καὶ ἦλθεν ὁ Μενέλαος πρὸς Πρίαμον ζητῶν τὴν Ἑλένην, τὴν ἑαυτοῦ γυναῖκα, πρὸ τοῦ πολέμου· καὶ οὐκ ἐπεί σθησαν οι Πριαμίδαι δοῦναι αὐτήν. Καὶ λοιπὸν ἐπεστράτευσαν κατὰ τοῦ Ἰλίου οἱ Ατρείδαι βασιλεῖς, προμάχους, ἤτοι τοπάρχας, προτρεπόμενοι. Καὶ ἐδυσ ώπησαν τὸν Πηλέα καὶ τὴν αὐτοῦ γυναῖκα, τὴν Θέτιν, καὶ τὸν αὐτῆς πατέρα Χείρωνα, τὸν φιλόσοφον βασι λέα, παρασχεῖν αὐτοῖς τὸν ᾿Αχιλλέα, υἱὸν τῆς Θέτιδος καὶ τοῦ αὐτοῦ Πηλέως, ἔκγονον δὲ Χείρωνος. Οστις Χείρων πέμψας ἤγαγεν αὐτόν· διῆγε γὰρ μετὰ Λυ κομήδους βασιλέως, τοῦ πενθεροῦ τοῦ αὐτοῦ ᾿Αχιλ λέως, πατρὸς δὲ τῆς Δηιδαμείης, ἐν τῇ νήσῳ. Κα! ἀπῆλθε μετὰ τῶν ᾿Ατρειδῶν ὁ αὐτὸς ᾿Αχιλλεὺς, ἔχων ἴδιον στρατὸν τῶν λεγομένων Μυρμιδόνων τότε νυνὶ δὲ λεγομένων Βουλγάρων, τριῶν χιλιάδων, ἅμα Πατρόκλῳ στρατοπεδάρχῃ καὶ Νέστορι· οἵτινες ἐδυση σε ειμί. εἶναι συγγενής Οχ. το Πλησιόνης Πλησιώνη Καὶ μᾶλλον προσήκειν Πριάμῳ. Μυρμιδόνες προσήκω 'Η δὲ Ἑλένη ἔφη ᾿Αλεξάνδρου, τοῦ καὶ Πάριδος εἶναι συγγε νές, Λήδα Ελεγεν είναι. τὴν Λήδαν ἔλεγεν εἶναι, ἡ Λήδα, ἔλεγεν, ἐστί. Μυρμιδόνων τότε. οἱ τῷ ᾿Αχιλλεῖ ὑποτεταγμένοι Φθιώται ἐλέγοντο κληθῆναι δέ φασι τὴν ἀρχὴν Μυρμιδόνας πρώτους τοὺς περὶ Αἴγιναν. Φθία, πόλις καὶ μοῖρα Θεσσα λίας Στράβων δὲ εἰς τέσσαρα διαιρεί τὴν Θεσσαλίαν, Φθιώτιν, Εστιαιώτιν, Θετταλιώτιν, Πελασγιώτιν. Μυρμιδόνων τότε, νυνὶ δὲ λεγομένων Βουλγά Ούννων Βουλγάρων στράτευμα ρων. τῶν Μυρμηδόνων, et Hecuba, ubi Helenam cum Paride conspexerunt, egregiam feminæ formam mirati; quænam esset, et a quibus orta parentibus, eam sciscitati sunt. Respondit Helena se Alexandri, sive Paridis, CO gnatam esse; magisque ad Priamum et llecubam, quam ad Menelaum, Plisthenis filium, se pertinere. Quippe a Danao et Agenore, Sidoniis, æque ac Friamum, se genus ducere affirmavit. Ex Plesiona enim, Danai filia, nati sunt Atlas et Electra: Ele ctræ autem filius fuit rex Dardanus; a quo Tros et Trojani reges. Addidit praeterea regem Dynam, Hecuba patrem, genus suum repetere a Phoenice, Agenoris filio; a Dyna autem, Ledam etiam suam traxisse originem. His itaque verbis Priamum et Heenham allocuta Helena, juramento ab eis con firmari petiit, se ab illis proditum non iri; jura mento etiam testata eis se nihil omnino a Mene lao subripuisse, boha vero sua solum secum tulisse. Tum vero Hecuba 97 amplexa cain osculata est, aliisque omnibus deinde chariorem habuit. Edocti vero Agamemnon et Menelaus, Helenam cum Paride ad Trojam pervenisse, legatos mit tat, qui reddi Helenam postularent. Et quidem soror ejus Clytaemnestra maxime hoc urgebat viro suo Agamemnoni, Argivorum regi: quæ et litte ras etiam Menelao dedit, Helenæ tradendas, qui bus reditum ejus suadere nitebatur. Ante bellum itaque susceptum, Menelaus ad Priamum conten dit, uxorem Helenam sibi reddi postulans. Pria midæ autem cum eam reddere renuerent omnino, in Trojanos arma protinus sumpserunt Atridæ, regulis etiam vicinis in belli societatem conductis. Sollicitatis itaque Peleo et uxore ejus Thetide, Chi ronem etiam, regem et philosophum, Thetidis patremn exoratum habuerunt, ut Achilles, Pelei et Thelidis filius, sibi daretur socius. Eum itaque Chiron accersit ex insula ubi, apud regem Lyco medem, socerum suum, Deidamiæ patrem, com morabatur. Achilles itaque comitem sese Atridis adjunxit; secum habens in exercitu suo mи Myr midonum (ita olim dicti, qui nunc Bulgari), inter quos Nestor fuit, et Patroclus, castrorum præfe etus: impetrantibus hoc ab his Chirone, Peleo, et Thetide, ut Achillem comitarentur. Exivit igitur Cedrenus. Cedrenus, Ox. Utrumque nihili est Pleione fuit Atlantis non mater, sed conjux. Conf. Bentlei. p. 73. Incongrua tas asserit Eustathius in Hom. 12. A. ista sunt: itaque aut scribendum, aul precedentia ita legendla videntur etc. Caeterum mutila sunt etiam sequentia; quorum tamen sensum utcunque expressimus. Leg. aut, Myrmidonas primo Ægi metas dictos, Trojani vero belli temporibus Phthio Phthia vero Thessaliæ pars, teste Stephano de urb. in quatuor enim partes eam dividit Strabo, apud eumdem. NOT.Ε. in Trojam duxisse Sic to. Tzetzes in Opere mis cit, ait Achillem ita legitur in codd. 2, mss. Bibl.

έωρακότες τὴν Ἑλένην μετὰ Πάριδος καὶ ὅτι τοιοῦ τον είχε κάλλος θαυμάζοντες, ἐπυνθάνοντο παρ' α τῆς τίς εἴη ἢ τίνων ἀπόγονος. Η δὲ Ελένη ἔφη- Αλε ξάνδρου τοῦ καὶ Πάριδός [121] εἰμι σε συγγενές 6, καὶ μᾶλλον προσήκειν Πριάμω καὶ τῇ Ἑκάσῃ. καὶ οὐ τῷ Πλεισθένους υἱῷ Μενελάω, Δαναοῦ γὰρ ἔφη καὶ 'Αγήνορος τῶν Σιδονίων καὶ ἐκ γένους τοῦ Πριάμου καὶ αὐτὴν ὑπάρχειν ἐκ τοῦ γένους αὐτοῦ. Ἐκ Πλησιόνης το γὰρ τῆς Δαναοῦ θυγατρός εγενήθη ὁ Ατλας καὶ ἡ Ηλέκτρα, ἐξ ἧς ὁ Δάρδανος βασιλεύς, ἐξ οὗ ὁ Τρῶος καὶ οἱ τοῦ Ἰλίου βασιλεῖς· καὶ διὰ Φοίνικα, τὸν ᾿Αγήνορος υἱὸν, οὗτινος ἐγένετο ἀπό γονος Δύνας βασιλεύς, ὁ Εκάβης πατήρ· ἐκ τοῦ γένους δὲ τοῦ Δύνα καὶ ἡ Λήδα ἔλεγεν εἶναι. Ταῦτα δὲ εἰποῦσα ἡ Ἑλένη τῷ Πριάμῳ καὶ τῇ Εκάσῃ ᾔτησεν αὐτοὺς ὁρκώσασα μὴ προδοθῆναι, καὶ λέγουσα μηδὲν τῶν Μενελάου ειληφέναι, ἀλλὰ τὰ ἴδια μόνα ἔλεγεν ἔχειν. Καὶ λοιπὸν ἡ Εκάβη περιλαβοῦσα αὐτὴν κατεφίλει καὶ πλείω πάντων αὐτῆς ἀντείχετο. Γνόντες δὲ οἱ περὶ 'Αγαμέμνονα καὶ Μενέλαον τὴν τῆς Ἑλένης ἐπὶ τὴν Τροίην μετὰ Πάριδος παρου σίαν, ἔπεμψαν πρέσβεις ἀποδοθῆναι τὴν Ἑλένην ώχλει γὰρ καὶ ἡ ἀδελφὴ αὐτῆς Κλυταιμνήστρα το ἰδίῳ ἀνδρὶ ᾿Αγαμέμνονι, τῷ βασιλεῖ τοῦ "Αργους, διὰ τὸ ἐλθεῖν τὴν Ἑλένην, τὴν αὐτῆς ἀδελφήν ἥτις καὶ ἐποίησε πρὸς αὐτὴν γράμματα καὶ ἔδωκε Μενε λάῳ ὀφείλοντα πεῖσαι [122] τὴν Ἑλένην. Καὶ ἦλθεν ὁ Μενέλαος πρὸς Πρίαμον ζητῶν τὴν Ἑλένην, τὴν ἑαυτοῦ γυναῖκα, πρὸ τοῦ πολέμου· καὶ οὐκ ἐπεί σθησαν οι Πριαμίδαι δοῦναι αὐτήν. Καὶ λοιπὸν ἐπεστράτευσαν κατὰ τοῦ Ἰλίου οἱ Ατρείδαι βασιλεῖς, προμάχους, ἤτοι τοπάρχας, προτρεπόμενοι. Καὶ ἐδυσ ώπησαν τὸν Πηλέα καὶ τὴν αὐτοῦ γυναῖκα, τὴν Θέτιν, καὶ τὸν αὐτῆς πατέρα Χείρωνα, τὸν φιλόσοφον βασι λέα, παρασχεῖν αὐτοῖς τὸν ᾿Αχιλλέα, υἱὸν τῆς Θέτιδος καὶ τοῦ αὐτοῦ Πηλέως, ἔκγονον δὲ Χείρωνος. Οστις Χείρων πέμψας ἤγαγεν αὐτόν· διῆγε γὰρ μετὰ Λυ κομήδους βασιλέως, τοῦ πενθεροῦ τοῦ αὐτοῦ ᾿Αχιλ λέως, πατρὸς δὲ τῆς Δηιδαμείης, ἐν τῇ νήσῳ. Κα! ἀπῆλθε μετὰ τῶν ᾿Ατρειδῶν ὁ αὐτὸς ᾿Αχιλλεὺς, ἔχων ἴδιον στρατὸν τῶν λεγομένων Μυρμιδόνων τότε νυνὶ δὲ λεγομένων Βουλγάρων, τριῶν χιλιάδων, ἅμα Πατρόκλῳ στρατοπεδάρχῃ καὶ Νέστορι· οἵτινες ἐδυση σε ειμί. εἶναι συγγενής Οχ. το Πλησιόνης Πλησιώνη Καὶ μᾶλλον προσήκειν Πριάμῳ. Μυρμιδόνες προσήκω 'Η δὲ Ἑλένη ἔφη ᾿Αλεξάνδρου, τοῦ καὶ Πάριδος εἶναι συγγε νές, Λήδα Ελεγεν είναι. τὴν Λήδαν ἔλεγεν εἶναι, ἡ Λήδα, ἔλεγεν, ἐστί. Μυρμιδόνων τότε. οἱ τῷ ᾿Αχιλλεῖ ὑποτεταγμένοι Φθιώται ἐλέγοντο κληθῆναι δέ φασι τὴν ἀρχὴν Μυρμιδόνας πρώτους τοὺς περὶ Αἴγιναν. Φθία, πόλις καὶ μοῖρα Θεσσα λίας Στράβων δὲ εἰς τέσσαρα διαιρεί τὴν Θεσσαλίαν, Φθιώτιν, Εστιαιώτιν, Θετταλιώτιν, Πελασγιώτιν. Μυρμιδόνων τότε, νυνὶ δὲ λεγομένων Βουλγά Ούννων Βουλγάρων στράτευμα ρων. τῶν Μυρμηδόνων, et Hecuba, ubi Helenam cum Paride conspexerunt, egregiam feminæ formam mirati; quænam esset, et a quibus orta parentibus, eam sciscitati sunt. Respondit Helena se Alexandri, sive Paridis, CO gnatam esse; magisque ad Priamum et llecubam, quam ad Menelaum, Plisthenis filium, se pertinere. Quippe a Danao et Agenore, Sidoniis, æque ac Friamum, se genus ducere affirmavit. Ex Plesiona enim, Danai filia, nati sunt Atlas et Electra: Ele ctræ autem filius fuit rex Dardanus; a quo Tros et Trojani reges. Addidit praeterea regem Dynam, Hecuba patrem, genus suum repetere a Phoenice, Agenoris filio; a Dyna autem, Ledam etiam suam traxisse originem. His itaque verbis Priamum et Heenham allocuta Helena, juramento ab eis con firmari petiit, se ab illis proditum non iri; jura mento etiam testata eis se nihil omnino a Mene lao subripuisse, boha vero sua solum secum tulisse. Tum vero Hecuba 97 amplexa cain osculata est, aliisque omnibus deinde chariorem habuit. Edocti vero Agamemnon et Menelaus, Helenam cum Paride ad Trojam pervenisse, legatos mit tat, qui reddi Helenam postularent. Et quidem soror ejus Clytaemnestra maxime hoc urgebat viro suo Agamemnoni, Argivorum regi: quæ et litte ras etiam Menelao dedit, Helenæ tradendas, qui bus reditum ejus suadere nitebatur. Ante bellum itaque susceptum, Menelaus ad Priamum conten dit, uxorem Helenam sibi reddi postulans. Pria midæ autem cum eam reddere renuerent omnino, in Trojanos arma protinus sumpserunt Atridæ, regulis etiam vicinis in belli societatem conductis. Sollicitatis itaque Peleo et uxore ejus Thetide, Chi ronem etiam, regem et philosophum, Thetidis patremn exoratum habuerunt, ut Achilles, Pelei et Thelidis filius, sibi daretur socius. Eum itaque Chiron accersit ex insula ubi, apud regem Lyco medem, socerum suum, Deidamiæ patrem, com morabatur. Achilles itaque comitem sese Atridis adjunxit; secum habens in exercitu suo mи Myr midonum (ita olim dicti, qui nunc Bulgari), inter quos Nestor fuit, et Patroclus, castrorum præfe etus: impetrantibus hoc ab his Chirone, Peleo, et Thetide, ut Achillem comitarentur. Exivit igitur Cedrenus. Cedrenus, Ox. Utrumque nihili est Pleione fuit Atlantis non mater, sed conjux. Conf. Bentlei. p. 73. Incongrua tas asserit Eustathius in Hom. 12. A. ista sunt: itaque aut scribendum, aul precedentia ita legendla videntur etc. Caeterum mutila sunt etiam sequentia; quorum tamen sensum utcunque expressimus. Leg. aut, Myrmidonas primo Ægi metas dictos, Trojani vero belli temporibus Phthio Phthia vero Thessaliæ pars, teste Stephano de urb. in quatuor enim partes eam dividit Strabo, apud eumdem. NOT.Ε. in Trojam duxisse Sic to. Tzetzes in Opere mis cit, ait Achillem ita legitur in codd. 2, mss. Bibl.

ωπήθησαν παρά Χείρωνος καὶ Πηλέως καὶ Θέτιδος – 90 συνεῖναι τῷ ᾿Αχιλλεί. Απῆλθε δὲ ὁ ᾿Αχιλλεὺς μόνος μετά τοῦ ἰδίου στρατοῦ ἐπὶ τὸ ει "Ιλιον τῶν ᾿Αργείων καὶ τῶν Μυρμιδόνων. Προετρέψαντο δὲ, ἤτοι ἐδυσ ώπησαν [123], οἱ αὐτοὶ ᾿Ατρείδαι βασιλεῖς καὶ τοὺς λοιπούς βασιλεῖς. ήτοι τοπάρχας, καὶ προμάχους τοὺς ἀπὸ ἑκάστης χώρας τῆς Εὐρώπης, ἕκαστον μετὰ τοῦ ἰδίου στρατοῦ καὶ τῶν νεῶν. Καὶ ἀπ έπλευσαν πάντες συναχθέντες ἐν Αυλίδι χώρᾳ οὕτω λεγομένῃ. Χειμώνος δὲ γενομένου καὶ τοῦ μάντεως Κάλχαντος εἰρηκότος θυσίαν ὀφείλειν δοῦναι τὸν Αγαμέμνονα Αρτέμιδι τῇ θεᾷ τῆς χώρας ἐκείνης τὴν ἑαυτοῦ θυγατέρα· ὁ δὲ Ὀδυσσεὺς ἀπελθὼν διὰ δήλου ὡς ἀπὸ γραμμάτων τοῦ Ἀγαμέμνονος εἰς το Αργος ἤνεγκε τὴν αὐτοῦ θυγατέρα Ιφιγένεια». Καὶ ἑωρακὼς αὐτὴν ὁ ᾿Αγαμέμνων ἐλθοῦσαν ἔκλαυσε πικρῶς· φοβηθεὶς δὲ τὸν στρατὸν καὶ τοὺς τοπάρ χας, ἐξέδωκεν αὐτὴν ἐπὶ θυσίαν Αρτέμιδι. Καὶ ἐν τῷ ἀπιέναι αὐτὴν εἰς τὸ ἱερὸν ᾿Αρτέμιδος καὶ σφα γῆναι ἔλαφος έκοψε τὴν ὁδὸν διαδραμοῦσα ἔμπροσθεν ἐν μέσῳ τῶν βασιλέων καὶ τοῦ στρατοῦ καὶ τοῦ ἱερέως καὶ τῆς παρθένου Ιφιγενείης. Καὶ ἑωρακώς αὐτὴν ὁ ἱερεὺς καὶ μάντις ", Τὴν ἔλαφον πιάσαντες ἄξατε εἰς θυσίαν ἀντὶ τῆς παρθένου τῇ ᾿Αρτέμιδι. Καὶ ληφθεῖσα ἡ ἔλαφος ἐσφάγη τῇ 'Αρτέμιδι· τὴν δὲ Ἰφιγένειαν ἀποδέδωκε τῷ ἰδίῳ πατρὶ ᾿Αγαμέ μνον· ἔντινα ὁ ᾿Αγαμέμνων εἴασεν το ἐκεῖ ἐν τῷ βασιλεὺς ἐκεῖ ἐπὶ πάντων ὁ ᾿Αγαμέμνων ἐκ τοῦ Τροίαν. Ἐλθόντων δὲ τῶν αὐτῶν Ἑλλήνων ἐπὶ τὴν Τροίαν [124], αντέστησαν αὐτοῖς οἱ Τρῶες καὶ οὐ συνεχώρησαν αὐτοῖς παραβαλεῖν. Καὶ πολλῶν σφα γέντων ἐξ ἀμφοτέρων τῶν μερῶν, ἐν οἷς καὶ ὁ Πρω τεσίλαος ἐσφάγη, πρόμαχος Δαναῶν, καὶ τὸ οὐ παρ εχώρησαν οἱ Δαναοί, ἕως οὗ περιεγένοντο· καὶ κατὰ ἔδησαν ἐπὶ τὴν παράλιον γῆν τῆς Τροίης καὶ ἔδησαν τὰ πλοῖα σχοινίοις. Ἑσπέρας δὲ γενομένης εἰσῆλθον οἱ Τρῶες ἐν τῇ πόλει καὶ ἠσφαλίσαντο τάς πόρτας μέσῃ δὲ νυκτὶ Κύκνος τις ὀνόματι, ἐκ γένους ὑπάρ χων τοῦ Πριάμου, ἐκ τοῦ πλησίον ὑπάρχων, ἀκούσας τὴν τῶν Ἑλλήνων εἰς τὴν Τροίαν παρουσίαν, ἐξελ θὼν ἐκ τῆς Νέαν ᾿Ανδρου πόλεως μετά πλήθους πολλοῦ πολεμικοῦ ἐπέρριψεν αὐτοῖς· καὶ γενομένης συμβολῆς νυκτὸς φονεύεται ὑπὸ ᾿Αχιλλέως ὁ αὐτὸς Κύκνος, καὶ ἔπεσαν οἱ μετ᾿ αὐτοῦ πρὸ ἡμέρας. Καὶ λοιπὸν ἔδοξε τοῖς Δαναοῖς παραλαβεῖν τὰς πόλεις τὰς πλησίον τοῦ Ἰλίου καὶ τῆς Τροίης, ὡς συμμα ἱερῷ ᾿Αρτέμιδος ἱέρειαν. Καὶ λοιπὸν ἀνηγορεύθη ἐξπεδίτου· κἀκεῖθεν ὁρμήσαντες ἦλθον ἐπὶ τὴν τό. τῷ Ος. μάντις. εἶπεν. εἴασαν Ο δὲ Οδυσσεὺς ἀπελθών. Δὲ παρ έλκειν. Εκ τῆς Νέαν ἄνδρου. Νεάνδρου Νεάν δρεια, πόλις Τρωάδος ἐν Ἑλλησπόντῳ, ὡς Χάραξ. λέγεται καὶ Νεάνδριον οὐδετέρως, ὡς Θεό πομπος. τῶν νῦν. Πυραίχνης τῶν Παιέντων δὲ τουτέστι τῶν Βουλ γάρων Τῶν ἐξ Ἀσίου ποταμοῦ, τουτέστι τοῦ Βαρδάρη. Achilles, Argivis Myrmidonibusque suis solis slipatus, adversus llium. Sed et Atrida: quosque etiam undique per Europam duces atque reges sollicitantes, hortati sunt, uti classibus suis et exercitu instructi, in societatem belli hujus venie rent. Congregali itaque sunt omnes in Aulide re gione, indeque jam soluturi; eum, tempestate oborta, Calchas vates edixit oportere Agamemno nem filiam suam loci istius Numini, Dianæ immo lare. Ulysses igitur, simulatis ab Agamemnone lit teris, Argos profectus est, atque inde filiam ejus, Iphigeniam, abduxit. Quam pater Agamemnon ubi vidit, acerbe flevit: metuens autem sibi ab exercita regibusque, tradit illam Dianæ viclimam. Cum au» tem duceretur virgo ad Dianæ templum, ut immo laretur, ecce, omnium in conspectu, regum et sa cerdotis, exercitus, virginisque, cerva viam sci debat mediam percurrens. Quam ubi vidit sacer dos; banc (inquit) comprehensam, loco virginis, date Dianæ victimam. Cervam itaque captam, ho stiam fecerunt; et Iphigeniam patri¯suo Agamem noni reddiderunt: quam tamen pater ejus relictam, sacerdotem in Dianæ templo constituit. Exinde itaque rex ibi omnium ab exercitu factus est Aga memnon: illinc vero exinde abeuntes, in Trojanı profecti sunt. 99 Grecos vero ad Trojam appropinquantes, Trojani erumpentes propulsabant, ut ad littus co rum ne appellerent. Multi igitur utrinque cecide runt, inter quos fuit Protesilaus, ex Græcorum auxiliariis. Cæterum Græci nihil cedentes, setl oram Trojæ maritimam tandem occupantes, naves suas funibus alligarunt: nocte vero ingruente, Trojani urbem repetiverunt, portas suas obfirman tes. Nocte vero media Cygnus quidam, Priami co guatus, nec longe ab urbe habitans, audito Græ corum ad Trojam adventu; egressus ipse ex urbe Neandro cum copiis magnis, Gracos adoritur commissoque per noctem prælio, ab Achille occi sus est, proligatusque est exercitus ejus, antequam dies illuxerat. Consilium itaque Græci inierunt, Ilio Trojæque in proximo circumjacentes urbes præoccupanli; ut quæ Priami partes suscepissent. Juramentis itaque se invicem obstringentes, spo " Deest 18 Ox. * κal supervacuum: sic et p. seq. v. 1. videtur legitur apud Cedrenum. Stephan. de urb. Neandriam vocat. Et deindle, Oxon., obscurius vero in cod. quodam tertio Tzetzes ipse fortasse scripsit Idem postea in codem Opere.

ωπήθησαν παρά Χείρωνος καὶ Πηλέως καὶ Θέτιδος – 90 συνεῖναι τῷ ᾿Αχιλλεί. Απῆλθε δὲ ὁ ᾿Αχιλλεὺς μόνος μετά τοῦ ἰδίου στρατοῦ ἐπὶ τὸ ει "Ιλιον τῶν ᾿Αργείων καὶ τῶν Μυρμιδόνων. Προετρέψαντο δὲ, ἤτοι ἐδυσ ώπησαν [123], οἱ αὐτοὶ ᾿Ατρείδαι βασιλεῖς καὶ τοὺς λοιπούς βασιλεῖς. ήτοι τοπάρχας, καὶ προμάχους τοὺς ἀπὸ ἑκάστης χώρας τῆς Εὐρώπης, ἕκαστον μετὰ τοῦ ἰδίου στρατοῦ καὶ τῶν νεῶν. Καὶ ἀπ έπλευσαν πάντες συναχθέντες ἐν Αυλίδι χώρᾳ οὕτω λεγομένῃ. Χειμώνος δὲ γενομένου καὶ τοῦ μάντεως Κάλχαντος εἰρηκότος θυσίαν ὀφείλειν δοῦναι τὸν Αγαμέμνονα Αρτέμιδι τῇ θεᾷ τῆς χώρας ἐκείνης τὴν ἑαυτοῦ θυγατέρα· ὁ δὲ Ὀδυσσεὺς ἀπελθὼν διὰ δήλου ὡς ἀπὸ γραμμάτων τοῦ Ἀγαμέμνονος εἰς το Αργος ἤνεγκε τὴν αὐτοῦ θυγατέρα Ιφιγένεια». Καὶ ἑωρακὼς αὐτὴν ὁ ᾿Αγαμέμνων ἐλθοῦσαν ἔκλαυσε πικρῶς· φοβηθεὶς δὲ τὸν στρατὸν καὶ τοὺς τοπάρ χας, ἐξέδωκεν αὐτὴν ἐπὶ θυσίαν Αρτέμιδι. Καὶ ἐν τῷ ἀπιέναι αὐτὴν εἰς τὸ ἱερὸν ᾿Αρτέμιδος καὶ σφα γῆναι ἔλαφος έκοψε τὴν ὁδὸν διαδραμοῦσα ἔμπροσθεν ἐν μέσῳ τῶν βασιλέων καὶ τοῦ στρατοῦ καὶ τοῦ ἱερέως καὶ τῆς παρθένου Ιφιγενείης. Καὶ ἑωρακώς αὐτὴν ὁ ἱερεὺς καὶ μάντις ", Τὴν ἔλαφον πιάσαντες ἄξατε εἰς θυσίαν ἀντὶ τῆς παρθένου τῇ ᾿Αρτέμιδι. Καὶ ληφθεῖσα ἡ ἔλαφος ἐσφάγη τῇ 'Αρτέμιδι· τὴν δὲ Ἰφιγένειαν ἀποδέδωκε τῷ ἰδίῳ πατρὶ ᾿Αγαμέ μνον· ἔντινα ὁ ᾿Αγαμέμνων εἴασεν το ἐκεῖ ἐν τῷ βασιλεὺς ἐκεῖ ἐπὶ πάντων ὁ ᾿Αγαμέμνων ἐκ τοῦ Τροίαν. Ἐλθόντων δὲ τῶν αὐτῶν Ἑλλήνων ἐπὶ τὴν Τροίαν [124], αντέστησαν αὐτοῖς οἱ Τρῶες καὶ οὐ συνεχώρησαν αὐτοῖς παραβαλεῖν. Καὶ πολλῶν σφα γέντων ἐξ ἀμφοτέρων τῶν μερῶν, ἐν οἷς καὶ ὁ Πρω τεσίλαος ἐσφάγη, πρόμαχος Δαναῶν, καὶ τὸ οὐ παρ εχώρησαν οἱ Δαναοί, ἕως οὗ περιεγένοντο· καὶ κατὰ ἔδησαν ἐπὶ τὴν παράλιον γῆν τῆς Τροίης καὶ ἔδησαν τὰ πλοῖα σχοινίοις. Ἑσπέρας δὲ γενομένης εἰσῆλθον οἱ Τρῶες ἐν τῇ πόλει καὶ ἠσφαλίσαντο τάς πόρτας μέσῃ δὲ νυκτὶ Κύκνος τις ὀνόματι, ἐκ γένους ὑπάρ χων τοῦ Πριάμου, ἐκ τοῦ πλησίον ὑπάρχων, ἀκούσας τὴν τῶν Ἑλλήνων εἰς τὴν Τροίαν παρουσίαν, ἐξελ θὼν ἐκ τῆς Νέαν ᾿Ανδρου πόλεως μετά πλήθους πολλοῦ πολεμικοῦ ἐπέρριψεν αὐτοῖς· καὶ γενομένης συμβολῆς νυκτὸς φονεύεται ὑπὸ ᾿Αχιλλέως ὁ αὐτὸς Κύκνος, καὶ ἔπεσαν οἱ μετ᾿ αὐτοῦ πρὸ ἡμέρας. Καὶ λοιπὸν ἔδοξε τοῖς Δαναοῖς παραλαβεῖν τὰς πόλεις τὰς πλησίον τοῦ Ἰλίου καὶ τῆς Τροίης, ὡς συμμα ἱερῷ ᾿Αρτέμιδος ἱέρειαν. Καὶ λοιπὸν ἀνηγορεύθη ἐξπεδίτου· κἀκεῖθεν ὁρμήσαντες ἦλθον ἐπὶ τὴν τό. τῷ Ος. μάντις. εἶπεν. εἴασαν Ο δὲ Οδυσσεὺς ἀπελθών. Δὲ παρ έλκειν. Εκ τῆς Νέαν ἄνδρου. Νεάνδρου Νεάν δρεια, πόλις Τρωάδος ἐν Ἑλλησπόντῳ, ὡς Χάραξ. λέγεται καὶ Νεάνδριον οὐδετέρως, ὡς Θεό πομπος. τῶν νῦν. Πυραίχνης τῶν Παιέντων δὲ τουτέστι τῶν Βουλ γάρων Τῶν ἐξ Ἀσίου ποταμοῦ, τουτέστι τοῦ Βαρδάρη. Achilles, Argivis Myrmidonibusque suis solis slipatus, adversus llium. Sed et Atrida: quosque etiam undique per Europam duces atque reges sollicitantes, hortati sunt, uti classibus suis et exercitu instructi, in societatem belli hujus venie rent. Congregali itaque sunt omnes in Aulide re gione, indeque jam soluturi; eum, tempestate oborta, Calchas vates edixit oportere Agamemno nem filiam suam loci istius Numini, Dianæ immo lare. Ulysses igitur, simulatis ab Agamemnone lit teris, Argos profectus est, atque inde filiam ejus, Iphigeniam, abduxit. Quam pater Agamemnon ubi vidit, acerbe flevit: metuens autem sibi ab exercita regibusque, tradit illam Dianæ viclimam. Cum au» tem duceretur virgo ad Dianæ templum, ut immo laretur, ecce, omnium in conspectu, regum et sa cerdotis, exercitus, virginisque, cerva viam sci debat mediam percurrens. Quam ubi vidit sacer dos; banc (inquit) comprehensam, loco virginis, date Dianæ victimam. Cervam itaque captam, ho stiam fecerunt; et Iphigeniam patri¯suo Agamem noni reddiderunt: quam tamen pater ejus relictam, sacerdotem in Dianæ templo constituit. Exinde itaque rex ibi omnium ab exercitu factus est Aga memnon: illinc vero exinde abeuntes, in Trojanı profecti sunt. 99 Grecos vero ad Trojam appropinquantes, Trojani erumpentes propulsabant, ut ad littus co rum ne appellerent. Multi igitur utrinque cecide runt, inter quos fuit Protesilaus, ex Græcorum auxiliariis. Cæterum Græci nihil cedentes, setl oram Trojæ maritimam tandem occupantes, naves suas funibus alligarunt: nocte vero ingruente, Trojani urbem repetiverunt, portas suas obfirman tes. Nocte vero media Cygnus quidam, Priami co guatus, nec longe ab urbe habitans, audito Græ corum ad Trojam adventu; egressus ipse ex urbe Neandro cum copiis magnis, Gracos adoritur commissoque per noctem prælio, ab Achille occi sus est, proligatusque est exercitus ejus, antequam dies illuxerat. Consilium itaque Græci inierunt, Ilio Trojæque in proximo circumjacentes urbes præoccupanli; ut quæ Priami partes suscepissent. Juramentis itaque se invicem obstringentes, spo " Deest 18 Ox. * κal supervacuum: sic et p. seq. v. 1. videtur legitur apud Cedrenum. Stephan. de urb. Neandriam vocat. Et deindle, Oxon., obscurius vero in cod. quodam tertio Tzetzes ipse fortasse scripsit Idem postea in codem Opere.

ὁ Πρίαμος, καὶ ὡς εὐπρεπῆ· διὰ γὰρ τοῦτο καὶ ἐν ἄλλῃ χώρᾳ αὐτὸν παρέθετο, ἵνα μὴ ὡς παιδίον τα ράττηται, ἀκούων πολέμων· ποιήσας [129] ὁ αὐτὸς Πολυμήστωρ συνθήκας μετὰ τοῦ Αίαντος ἐγγρά φως 80 μη συμμαχειν Πριάμω. Καὶ ἐκ τῶν ἐκεῖθεν ὁρμήσας ὁ Αίας ἦλθε πρὸς τὸν Τεύθραντα βασιλέα, καὶ συμβαλὼν αὐτῷ πόλεμον ξίφει ἀναιρεῖ αὐτόν 61. ἐκπορθήσας δὲ τὴν τούτου πόλιν καὶ τὰ αὐτοῦ πάντα λαβών, καὶ τὴν θυγατέρα αὐτοῦ Τέκμησσαν ἄγει καὶ τὸν αὐτοῦ πλοῦτον καὶ πάντα νυκτὸς ἐπὶ τοὺς Έλληνας. Ην δὲ ἡ Τέκμησσα τῇ ἡλικίᾳ εὐστο λος μελάγχρους, εξόφθαλμος, λεπτόρινος, μετ λάγθριξ, λεπτοχαρακτηρος, παρθένος, οὖσα ἐτῶν ιζ. Τὸν δὲ Πολύδωρον, τὸν υἱὸν τοῦ Πριάμου, οἱ Δαναοί στήσαντες κατέναντι τοῦ τείχους ἐδήλωσαν τῷ Πριά μῳ πέμψαι τὴν Ἑλένην καὶ λαβεῖν τὸν Πολύδωρον υἱὸν αὐτοῦ καὶ γενέσθαι εἰρήνην· ἐπεὶ φονεύομεν αὐτόν. Καὶ οὐχ είλοντο 88 ρεν ἐκ τῆς κινήσεως τῶν ἑπτὰ πλανητῶν κατὰ μοιρικὴν τύχην ἐπαγόντων τοῖς ἀνθρώποις χαρὰς καὶ λύπας, ὁρίσας τὴν τάβλαν τὸν γήϊνον κόσμον, τοὺς δὲ δυοκαίδεκα κάσους * τὸν Ζωδιακὸν ἀριθμὸν, τὸ δὲ ψηφόβολον καὶ τὰ ἐν αὐτῷ ἑπτὰ [130] κοκκία τὰ ἑπτὰ ἄστρα, τὸν δὲ πύργον τὸ ὕψος τοῦ οὐρανοῦ, ἐξ οὗ ἀνταποδίδοται πᾶσι καλὰ καὶ κακά. να εγγράφους Μηριόνης κονδοειδής, πλατύς, λευκός, εὐπώγων, μεγαλόφθαλμος μελάγκορος, οὐλόθριξ, πλατό ψις, στρεβλόρινος, περίγοργος, μεγαλόψυχος, πολε μιστής. Ιδομενεύς διμοιριαῖος μελάγχροος, εξόφθαλ μος, εὔθετος, ἰσχυρὸς, εὔρινος, δασυπώγων, εὐχές φαλος, οὐλόθριξ, ἀπονενοημένος πολεμιστής. Φιλοκτήτης, εὐμήκης, εύθετος, μελάγχρους, σύνο οφρυς, γενναῖος, εξόφθαλμος, εὔρινος, μελάνθριξ, πολύθριξ, φρόνιμος, τοξότης εύστοχος, μεγαλό ψυχος. Αίας ὁ Λοκρός, μακρός, εὐσθενής, μελίχρους, στρατ 6ὸς εὔρινος, οὐλόθριξ, μελάνθριξ, δασυπώγων, μακρόψις, τολμηρός πολεμιστής, μεγαλόψυχος, και τα γύναιος. 127 σ' αὐτοῦ. αὐτὰ Οχ. 88 καὶ οὐχ είλοντο ". « ρεν ἐκ τῆς κινήσεως. χάσους κάσσους Οχ. οι μελάγθριξ Οχ. *Ην δὲ Τέκμησσα τῇ ἡλικία εύστολος. Ηλι-: διμοιριαῖος, χία εὔστολος Μεγαλόφθαλμος. Μελανόφθαλμος μελάγκορος. Διμυριαίος. Διμοιραῖος Διμοιραῖος, ἦν δὲ Οὐάλης τὴν ἡλικίαν διμοιραία ἔχων, ρεν ἐκ τῆς κινήσεως. Ευμεγέθης εὐμή κης, δοειδείς, ὁ διμοι ράϊος, διμοιριαίον Στραβός. ετερόφθαλμος. Λευκός, ξανθόθριξ, καὶ σγουρός, δασύθριξ, καὶ μακρόῤῥιν σγουρός, castra devexit. Erat aulem Tecnessa, formam quod spectat, bene ornata, colore nigro, oculis pulchris, naso tenuiori, capillo nigro, facie tenui, et virgo, xvii annos nata. Polydorum vero, Pria mi filium, e regione muri constituentes, Priamo significant, uti Helena reddita, et Polydoro vicis sim accepto, pax mutua fieret: sin minus Polydo rum se neci daturos. Abnuentibus autem invenit ex motu septem planetarum; unde gaudia subinde ac dolores, juxta Fortunæ sortem, morta libus inducuntur. Instituit etiam, ut tabula esset mundus terrestris; casus vero duodecim Zodiaci numerus: Psephobolum vero, et quæ in eo fuerunt tesscræ septem, septem stellæ: turris vero cœli altitudo; unde bona omnibus et mala sua repen duntur. Meriones erat curtus,.latus, candidus, barbatus, oulis magnis, pupillis nigris, crispus, vultu lato, naso obunco, acer, magnanimus, bellator. Idomeneus erat statura mediocrem superante, colore nigro, oculis 104 pulchris, membris bene compositis, validus, naso eleganti, barba hirsuta, capite decoro, crine crispo, audax bellator. Philoctetes, procerus, membris bene compositis, colore nigro, superciliis junctis, strenuus, oculis venustis, naso eleganti, capillo nigro multoque, sa piens, jaculandi peritus, magnanimus. Ajax Locrensis, procerus, robustus, lavus, strabus, eleganti naso, crispo nigroque capillo, barba hispida, facie oblonga, audax bellator, ma gnanimus, mulierosus, Cedrenus A. Lacuna ista ex Ce dreno, aliqua ex parte, et Isac. Porphyrogenneta, de praetermissis ab Homero, suppleri possit.» Ch. «De Palamede loquitur tabulaque lusuria ab eodem inventa: de quibus vide Suidam, Cedrenum, Isac. Porphyrogennetam, qui ex auctore nostro ista descripsisse videntur. De ludo hoc vide etiam Xylandri et Jacobi Goar in Cedrenum Adnotata. › Ch. • Cedrenus p. 125. C, plarius Ego statura mediocrem supe proprie de statur:, hoc loco de forma corporis universaliter dicitur: interim observandum voca bulum hic ad corporis ornatumn, seu vesti tum, commode referri non posse. habet Isac. Porphyrog. verum ex nostro corrigendus, cum im mediate sequatur infra sepiuscule, verum legendum cum Isac. Porphyrog. et Cedren. quod Aylander vertit: Erat Valens siatura mediocri. Leo Allatius vocabulum hoc reddit, Du (m) • Hic desiderantur quo rumdam descriptiones, ut Agamemnonis, Menelai, Achillis, Diomedis, Ajacis, etc., de quibus, si pla (cant nugre, videre possit, prater alios, Jo. Tzeizes in Opere ms. supra cit. qui a reliquis multum rante, excedente, reddidi, ad bessen, assisque pare tes respectu habito. enim, sive pro solido supponatur; cujus semissis sit mediocri statura; atque infra hanc, omnes xov et curti. Juxta hunc calculum qui bessem habet, staturam mediocren su perabit. Atque eodem plane sensu auctor infra, Tiberium imp. facit; quod Suetonio est, Statura, quæ justam excederet: in Tiberio, tit. 68. Pro hoc Isac. Porphyrog. habet discrepat. De Achille inter alia sic habet ubi vox quæ non occurrit apud Cedrer nun, Malalam, aut Is. Porphyrogennetum notatu digna. Apud Tzetzem occurrit ista sææpius in illis

ὄντας ἐποίησεν ἐπιγινώσκειν διὰ φιλοσοφίας καὶ τῷ πρώην χρόνῳ εἰδέναι τὰ συμβάντα· ὁ δὲ Ἐπιμηθείς τὴν μουσικὴν ἐξευρεν· ὁ δὲ Δευκαλίων τὰ τοῦ κατα κλυσμοῦ τοῦ μερικοῦ ἐξέθετο, καθὼς Ευσέβιος σε ό Παμφίλου ὁ σοφώτατος συνεγράψατο. Μετὰ δὲ τὸ ἀποθανεῖν τους κριτὰς τῶν Ἰουδαίων, ἡγεῖτο τοῦ λαοῦ Βαράχ, ὁ τοῦ ᾿Αβ:νοέμ σε *Ην δέ τις γυνή προφῆτις ονόματι Δεββῶρα, ήτις ἔλεγε τοῖς Ἰουδαίοις πάντα τὰ μέλλοντα. Ἐν δὲ τοῖς καιροῖς ἐκείνοις ἦν καὶ παρ' Ἕλλησι μάντις ο Σίβυλλα· καὶ ἐν αὐτοῖς τοῖς χρόνοις Αἰγυ πτίων ἐβασίλευσε Φαραὼ ὁ καὶ Ναραχώ· τῶν δὲ Αθηναίων ἐβασίλευσε Κέκροψ, τις, ὅστις ἐξ Αἰγύ που κατήγετο· ἦν δὲ παμμεγέθης στ', διὸ καὶ διφυή αὐτὸν ἐκάλουν Οὗτος δὲ πρῶτος βασιλεὺς ἐγέ με το Αθηναίων μετὰ τὸν κατακλυσμῶν τῆς Ἀττικῆς μετὰ δὲ τὸν κατακλυσμὸν τῆς Ἀττικῆς εἰς ᾿Αθη ναίους ἦλθε τὸ βασίλειον. "Η μόνον δὲ αὐτὸς ἑβασί λευσε Κέκροψ Αθηναίων, ἐκέλευσε νομοθετῆσαι τὰς γυναῖκας τὰς ὑπὸ τὴν βασιλείαν αὐτοῦ οὖσας ἐν ᾧ εἰσι παρθένοι [ 86 ] γαμεῖσθαι ἑνὶ ἀνδρί· ἄστινας ἐκάλεσε νύμφας ἐν τῇ νομοθεσίᾳ αὐτοῦ διὰ τὸ πη γαῖς ἐοικέναι τὰς παρθένους κόρας, αἱ τίκτουσι καὶ ἀπὸ ἀδήλων πόρων πηγάζουσι γάλα. Πρὸ γὰρ τῆς βα σιλείας αὐτοῦ πᾶσαι αἱ γυναῖκες τῶν ᾿Αττικῶν καὶ τῶν ᾿Αθηναίων καὶ τῆς πλησίον χώρας θηριώδει 68 μίξει ἐμίγνυντο, ἑκάστῳ συγγινόμεναι τῷ ἀρεσκο μένῳ αὐταῖς, ἐὰν κἀκείνη ἡβούλετο· καὶ ἐκαλεῖτο ἡ ἁρπαζομένη γυνὴ οὐδενὸς, ἀλλὰ τοῖς πᾶσι προσήρ. χοντο, διδοῦσαι ἑαυτὰς εἰς πορνείαν. Καὶ ὅσας ἠδου λήθη τις κρατῆσαι αὐτὰς ἡμέρας, κατ' οἶκον παρ έμενον αὐτῷ τρεφόμεναι· καὶ εἰ ἤθελε, πάλιν ἀπο ἔλυσεν αὐτὴν τοῖς βουλομένοις. Τοῦτο ἀπὸ τῆς Αττι τῆς εἶρχθη, τὸ μὴ ἀναγκάζεσθαι αὐτὰς συνεῖναι ἀν δρὶ πρὸς ἄν βούλονται· οὐδεὶς οὖν ᾔδει τις ἦν υἱὸς ἢ θυγάτηρ, καὶ ἐδίδου τὸ τεχθὲν ᾧ ἡβούλετο ἀνδρὶ συμμιγέντι αὐτῇ, εἴτε ἄῤῥεν εἴτε θῆλυ ἔτεκε, καὶ Έχαιρον δεχόμενοι. Ὁ δὲ Κέκροψ ἐκ τῆς Αἰγύπτου καταγόμενος ἐξεφώνησε τὸν νόμον τοῦτον, εἰρηκώς ὅτι ἡ ᾿Αττικὴ χώρα διὰ τοῦτο ἀπώλετο. Καὶ λοιπὸν ἐσωφρόνησαν πᾶσαι, καὶ ἀνδράσιν ἐζεύγνυον ἑαυτὰς αἱ ἄγαμοι παρθένοι, ἡ δὲ πορνευθεῖσα ἐγαμεῖτο ἑνὶ ᾧ ἡβούλετο ἀνδρί· καὶ ἐθαύμασαν οἱ Ἀθηναῖοι τὸν τοῦ βασιλέως νόμον· ὡς δὲ καί τινες ἐξέθεντο ὅτι διὰ [87] τοῦτο αὐτὸν οἱ ᾿Αθηναῖοι εἶπαν διφυή Ευσέβιος. 22 το Αβινοέμ Αμινοέμ Οχ. μάντις μάρτυς Σιβύλλα. στο παμμεγέθης πανμεγέθης Οχ. σε θηριώδει θηριώδη (π. Ο τοῦ ᾿Αμινοέμ. 'Αβινοέμ. Διὸ καὶ διφυῆ αὐτὸν ἐκάλουν. Κέκροψ ὁ Διφυής τῆς τότε ᾿Ακτής, νῦν δὲ Ἀττικῆς, ἐβασίλευσεν ἔτη ν'. Διὰ μῆκος σώματος οὕτω καλούμενος, ὥς φησιν ὁ Φιλόχορος ἢ ὅτι, Αἰγύπτιος ὤν, τὰς δύο γλώσσας ἠπίστατο. Διὰ τοῦτο αὐτὸν οἱ ᾿Αθηναῖοι εἶπαν διφυή. Διφυῆ Ἐν δὲ ᾿Αθήναις πρῶτος Κέκροψ μίαν ἑνὶ ἔζευξεν, ἀνέδην τὸ πρότερον οὐσῶν τῶν συνόδων, καὶ κοινο γαμίων ὄντων. Διὸ καὶ ἔδοξέ τισι, διφυής νομισθῆναι, οὐκ εἰδότων τῶν πρότερον διὰ τὸ πλῆθος τὸν και τέρα. 24: Ἐπεὶ γοῦν ἐκ τούτου οἱ παῖ δες πατέρα καὶ μητέρα ἐγνώρισαν, τοὺς αἰτίου; αὐτῶν τῆς γενέσεως, δύο τυγχάνοντας φύσεων, διφυής eventuum futurorum præscientiam eos adduxerit. Epimetheum musices auctorem fuisse perhibent Deucalion vero diluvii particularis historiam con texuit, uti Eusebius Pamphili litteris tradidit. Post exstinctos Israelitarum judices, eis præfuit Barachus, Abinoani filius, quo tempore etiam iuter Judæos floruit prophetissa quædam, nomine De bora, quæ ipsis futura omnia prædixit. Temporibus etiam illis apud Græcos innotuit Sibylla, vaticinatrix; eodem etiam tempore Ægyptiis imperavit Pharaoh, qui et Naracho. Athenis autem, ubi post Atticum diluvium sedes erat regia, primus Cecrops quidam, ab Ægypto oriundus regnavit: bune, ob corporis magnitu ' dinem, Duplicem vocarunt. Is, quam primum regnare capit, legem tulit uti mulieres, quæcun que virgines imperio suo subditæ erant, singulæ singulis nuberent viris. Nymphas autem, in san ctione sua, 71 virgines hasce vocavit; eo quod, fontium instar, per meatus corporis occultos, a partu lac emittunt. Ante hunc enim regem, mu lieres Atticæ conterminæque omnes belluino more miscebantur, pro libitu suo, cum quibuscunque cupientibus. Subinde vero vitiatæ mulieres, nullo proprio viro destinatæ, ad omnes æque ventitan tes, cuilibet prostituerunt sese. Cuique etiam licitum erat ut amasiam, quotquot sibi visum esset diebus, domi secum retineret: pro arbitrio deinde suo, quibuscunque volentibus eam dimit teret. Cæterum Autieis deinceps prohibitus fuit mos iste, mulieres, cum quopiam volente, con suescere cogendi. Exinde enim factum est ut nemo ibi hominum sciret quis suus filius, aut que Alia fuerit. Nalum enim infantem, sive ma scurum, sive feminam, mater, pro libitu, cui cunque deferebat ex amasiis suis donumque is lætabundus accepit. Cecrops vero iste Ægyptius legem supradictam sancivit, innuens ob hoc ipsum Atticam aquis olim obrutam fuisse. Exinde itaque castitatem coluerunt mulieres omnes, virginibus viris propriis se jungentibus: quæ vero ante vi tiatæ fuerant, virum quem vellent, sibi elege runt. Hoc regis edictum demirati sunt Athenien ses; qui, ut nonnulli tradiderunt, ob hoc etiam V. ad p. A. C., Cl., Ox, et Ch., Ch., Scr. Quomodo tamen Barachus ab auctore nostro, post exstinctos judices, populo Israelitica præfuisse dicitur, cum post ipsius tempora 1x alii judices numerentur? Philochorus apud Eusebium Chron. I. 1 Aliam hujus appellationis causam profert auctor paulo infra, quam statim videbimus. Athenreus lib. xii, Cecropem, quia primus maren femine matrimonio junxit, vocatum testatur. Nominis hujus rationem exponit Isac. Tzetzes ad Lycophron. p.

τῶν τη εσφάγη, καθὼς ἡ σοφώτατος Δίκτυς * ὁ 107; ἐκ τῆς Κρήτης υπεμνημάτισε μετὰ ἀληθείας τὰ προγεγραμμένα καὶ τὰ λοιπὰ πάντα τῶν ἐπὶ τὸ Ιλιον ἐπιστρατευσάντων Ελλήνων. Ην γάρ μετὰ τοῦ Ἰδομενέως του προμάχου των Δαναῶν τοῦ κατο ελθόντος εἰς τὸν πόλεμον ἅμα τοῖς ἄλλοις Αχαιοί; συγγραφεὺς γὰρ αὐτοῦ τοῦ Ἰδομενέως ἐτύγχανεν ὁ αὐτὸς Δίκτυς καὶ ἑωρακὼς ἀκριβῶς τὰ τοῦ πολέμου καὶ συγγραψάμενος, ὡς παρών τότε ἐν τοῖς χρόν νοις ἐκείνοις μετά Ελλήνων. Ὅστις ἐξέθετο καὶ τοὺς προτραπέντας ὑπὸ Ἀγαμέμνονος και Μενε λάου βασιλέων καὶ τοὺς ὁπλισαμένους καὶ κατελ θόντας μετὰ τοῦ στόλου ἐπὶ τὸ Ἴλιον, [135] ἕκαστον ἔχοντα ίδιον στρατὸν καὶ ναῦς. "Οστις πρὸ πάντων ἐξώρμησεν Αγαμέμνων, υἱὸς Ατρέως Μυκη ναίων, * βασιλεύς, σὺν νηυσὶν ρ', καὶ εἰς λόγον ἀπο τροφῆς τῶν στρατοπέδων νῆας λ' (η)· Μενέλαος καὶ Δήιστος καὶ ᾿Αρκεσίλαος και Προθοήνωρ καὶ Κλονίας ο συν νηυσὶν ν'', Ελεφήνωρ ἐξ Εὐβοίας σὺν νηυσίν ξ· Μενέλαος δὲ υἱὸς Πλεισθένους, ὁ τῆς Σπάρτου βασιλεὺς, σὺν νηυσὶν ξ'· Διομήδης ἐξ "Αργους [σύν] νηυσίν π'· Ασκάλαφος καὶ Ἰάλμενος συν νηυσίν τ'· Σχεδίος και Επίστροφος συν νηυσὶ με Μέγης ἐκ Δολίχης τῆς Ἑλλάδος σὺν νηυσὶ μ'· Αἴας Τελαμώνιος ἐκ τῆς Σαλαμίνου ' σὺν νηυσὶ μ'· Νέ στωρ συν νηυσὶ κ'· Θόας σὺν νηυσὶ μ'· Αγήνωρ καὶ Τευθίδης σὺν νηυσὶν ξ'· Πρόθωος καὶ Μαγνίτωρ 108 συν νηυσὶ μ'· Εὔμενος συν νηυσίν ια· Νηρεὺς ἐκ Μυ κήνης συν νηυσὶ γ'· Χαλίας ἐκ Τρίκκης συν νηυσὶ με·, Λεοντεὺς καὶ Πολυπήτης συν νηυσὶ μ'· Αμφιγε νείας ἐξ Ἰλίου συν νηυσὶ μγ'· Μενεσθεὺς ἐξ ᾿Αθηνῶν [σύν] νηυσὶ ν· Ιδομενεὺς καὶ Μηριόνης ἐκ Κρήτης σὺν νηυσὶν [156] π'· Οδυσσεὺς ἐκ Κε φαληνίας Ιθάκης συν νηυσιν ιβ. Τληπόλεμος σὺν νηυσὶν θ' Αἴας ὁ Λοκρός σὺν νηυσίν θ'. 'Αχιλ λεὺς ἐκ τοῦ ᾿Αργους τῆς Ἑλλάδος σὺν Πατρό κλῳ σὺν νηυσὶ ν· Πρωτεσίλαος καὶ Ποδάρκης σὺν Καθὼς ὁ σοφώτατος Δίκτυς. ᾿Αγαμέμνων υἱὸς 'Ατρέως. Μενέλαος, και Λήιστος. νο 'Αμφιγενείας, ἐξ Ιλίου. Μυκη νέων Οχ. * Κλήνιος Οκ. * Σαλαμίνου. Σαλαμίνος 51 1, 55 1. Κεφαληνίας Ιθάκης. Ιθάκη νήσος, πρὸς τῇ Κεφαληνίᾳ, ἀπὸ Ἰθάκου, ἀφ' ἧς ὁ Ὀδυσσεύς. Κεφαλῆνες, ἔθνος παρὰ τὴν Ιθάκην. 'Αχιλλεύς, ἐκ τοῦ ᾿Αργους τῆς Ελλαδος. Ὁ δὲ Φθιώτης Αχιλλεύς έλαμπεν ὑπὲρ πάντας. (φ) Νήας λ'. quæ xv annos nata, occisa est sicuti squ pientissimus Dictys Cretensis quæ superius dicta sunt, quæque dicturi sumus omnia de rebus Græ corum ad Ilium gestis, fideliter descripta memoria mandavit. Erat enim Dictys iste Idomenei (qui cum Græcis in bellum hoc descenderat) ama nuensis; atque simul cum eo bello interfuit quarum itaque testis oculatus ipse fuerat, res gestas diligenter in historiam retulit. Qui vero ab Agamemnone et Menelao regibus Græcorum in partes vocati advenerunt, quisque cum exercitu navibusque suis, a Dicty memorantur hune in mo dum. Primus omnium erat Agamemnon, Atrei filius, Mycenarum rex, cuni navibus centum, præ ter alias xxx onerarias. Menelaus, Leistus, Arce silaus, Prothoenor, et Clonius, cum navibus L. Elpenor ex Eubœa, cum navibus LX. Menelaus, Plisthenis filius, rex Spartæ, cum navibus LX. Diomedes ex Argis, cum navibus xxc. Ascalaphus et Jaimenus, cum navibus xxx. Schedius, et Εpi strophus, cum navibus xL. Meges ex Doliche Helladica, cum navibus xL. Ajax Telamonius ex Salamine, cum navibus XL. Nestor, cum navibus xc. Thoas, cum navibus xL. Agenor et Teuthides cum navibus LX. Prothous, et Magnitor, cum navibus xL. Eumenus, cum navibus xi. Nereus, ex Mycene, cum navibus mi. Chalias ex Tric ca, cum navibus xL. Leonteus et Polypeles, cum navibus st. Amphigenias, ex Ilio, cum navibus XL. Menestheus ex Athenis, cum navibus L. Ido meneus et Meriones, ex Creta, cum navibus xxc. Ulysses, ex Ithaca Cephalenia, cum navibus xii. Tiepolemus, cum navibus ix. Ajax Locrensis, cum navibus ix. Achilles et Patroclus, ex Argis Hella dis, cum navibus L. Protesilaus, et Podarces, cum navibus xL. Palamedes, cum navibus sit. Philo cteles, ex Motione, cum navibus xit. Nereus, ex Perhebis, cum navibus xxii. Sorthes, Philippus, 3 Quæ de Dicty Malalas, ex eo repetit Tzetzes, llistor. v, * Navium catalogi vitia turpissima exagitavit Bentleius p. 74 s. Characterismata quedam Græcorum et Trojanorum, nostris licet pa am affinia, apud Daretem Phrygium habentur atin Dicty Cretensi, qui hodie exstat, nil hujusmodi invenitur. Dicty ergo alio usus videtur auctor Doster. Imo Atrei nepos eral Agamemnon, Plisthenis vero filius; uti supra monuimus. Quod mirum est non advertisse aucto rem nostrum, si modo eodem qui hodie exstat Dicty Cretensi usus est. Peneleun illum cal Dictys. Sed nec in naviuin numero cum nostro convenit. Ηujus nec apud Dictym, nec Daretein mentio ulla. Ilii vero nomine vocalas urbes quinque enumerat Stephanus de' Urb., quarum tertiam Macedonia, quartam Thessa lix, quintam Thraciae esse testatur. p. Male hic conjunguntur istæ Insulæ ac si una essent. Ulysses enim ex Ithaca, insula Cephaleniæ vicina. Steph. de urb. Hesychius item Cephaleniam juxta Ithacam ponit. Achilles non ex Argo Helladica, sive Peloponne siaca, sed Thessalica oriundus. Stephanus de Url. undecim urbes hoc nomine appellatas enumerans, tertiam Thessaliæ facit. Dictys Cretens. Græcorum classem colligens, ex Pelasgis quinquaginta, inquit Dares Phryg. etiam Achillem ex Phthia (Pithia co dices impressi habent, mendose): ducit, navibus numero L instructum. Pelasgia vero, et Phthia, Thessaliæ partes sunt, uti supra diximus. Constan Liu. Manasses De numero navium adi, si libet, Jo. Tzetzem in op. cit.

Ο τὰ πάντα ἐπιβλέπων, θνητῶν καὶ ἀθανάτων βασι λεύων, Ήλιε χρυσέαισιν "' ἀειρόμενε το πτερύγεσσιν, Ήλις τιμίαις " εἰς τὸν ἀέρα ὑψούμενε πτέρυξι, Δωδεκάτην δὴ τήνδε παρὰ σεῖο ἔκλυον ὀμφὴν, Δωδεκάτην δὴ ταύτην παρὰ σοῦ ἤκουσα θείαν 81 νήν, φω Σεῖο φαμένου, σὲ δ' αὐτὸν, εκηβόλε, μάρτυρα [θείην. κατα Σοῦ εἰρηκότος μοι, σὲ δ' αὐτὸν τὸν ἀπὸ μακρόθεν λάμποντα τίθημι 8. Καὶ ἄλλους δὲ πολλοὺς περὶ τούτου εἶπε στίχους ὁ αὐτὸς Ορφεύς· ἔφρασε δὲ ὡς ἐκ τῶν προειρημένων στίχων ποιητικῶν ἐξέθετο· καὶ οὐκ ἐνεδέχετο ἐντάξαι τὸ πλῆθος τῶν στίχων ἐν τῇ συγγραφή ταύτῃ. Ἔστι δὲ ἅπερ ἐξέθετο Ορφεύς ταυτα· ὅτι ἐξ ἀρχῆς ἀνεδείχθη τῷ χρόνῳ δὲ ὁ αἰθὴρ ἀπὸ τοῦ Θεοῦ δημιουργηθεῖς, καὶ ἐντεῦθεν κἀκεῖθεν τοῦ αἰθέρος ἦν χάος, καὶ νύξ ζοφερά πάντα ε εἶχε καὶ ἐκάλυπτε τὰ ὑπὸ τὸν αἰθέρα, σημαίνων τὴν νύκτα πρωτεύειν 8, εἰρηκὼς ἐν τῇ αὐτοῦ ἐκθέ σει ἀκατάληπτόν τινα καὶ πάντων ὑπέρτατον εἶναι, καὶ προγενέστερον δὲ καὶ δημιουργὸν ἁπάντων καὶ τοῦ αἰθέρος αὐτοῦ καὶ τῆς νυκτὸς καὶ πάσης [90] τῆς ὑπὸ τὸν αἰθέρα οὔσης καὶ καλυπτομένης κτί σεως· τὴν δὲ γῆν εἶπεν ὑπὸ τοῦ σκότους αόρατον οὖσαν· ἔφρασε δὲ ὅτι τὸ φῶς ῥῆξαν τὸν αἰθέρα ἐφώτισε τὴν γῆν καὶ πᾶσαν τὴν κτίσιν, εἰπὼν ἐκεῖνο εἶναι τὸ φῶς τὸ ῥῆξαν τὸν αἰθέρα τὸ δε προειρημέ νον, τὸ ὑπέρτατον πάντων, οὗ ὄνομα ὁ αὐτὸς Ορφεύς ἀκούσας ἐκ τῆς μαντείας [94] ἐξεῖπε, Μῆτιν, Φά νητα, Ερικεπαῖον ' ὅπερ ἑρμηνεύεται τῇ * χρυσέαισιν. χρυσέοισιν 5. τε ἀειρόμενα αέρομενε Οχ. ο τιμίαις τιμίοις Οχ. δὴ δὲ θείην θείη Οχ. τίθημι. οι πάντα μάρτυρα. τῷ χρόνῳ. τῷ κόσμῳ Ορφεύς. 86 τὸν π. Οχ., τὸ π. πάντας Οχ. προτεύειν. πρωτεύειν προτερεύειν Η Μήτιν, Φανῆτα, Ερικεπαῖον 2. μή τινα φᾶναι τὰ ἐρικεπεὼ Οχ. Εξείπε μή τινα φᾶναι τὰ ἐρικεπεώ. φάναι. οὗ όνομα ὁ αὐτὸς. Ορφεύς ἀκούσας ἐκ τῆς μαντίας, ἐξεῖπε· μῆτις, ὅπερ ἑρμη νεύεται βουλή, τὰ ἐρι χετε έρικε πεώ, Μῆτις φῶς φα ναι, τὰ ἐρικεπεὼ, ᾿Αρχὴν αὐτὸς ἔχων, ἅμα καὶ μέσον ἠδὲ τελευτήν. Ως λόγος ἀρχαίων, ὡς ὑδρογενὴς διέταξεν, Εκ θεόθεν γνώμαισι λαβὼν κατὰ δίπλακα θεσμόν τῷ ὑδρογονεί id est O tu, cui omnia visibilia sunt, et cul Imortales et immortales obtemperant. O sol, auralis qui dividis aera pennis, ld est: O sol, qui pennis honorandis in sublime aeris eveheris. Jam duodenum a te ferit hoc præcordia verbum. Id est Duodecies jam a te exaudivi divinam vocem. Diciique, arcilenens, ipsum le nuncupo testem. Id est: Tuorum verborum te quidem eminus irradianton in testimonium pono. Plures etiam alios, bac de re, versus composuit Orpheus: 10 quitur autem eodem modo ac in recitatis versi bus versus autem ejus reliquos, propter eorum multitudinem, in opus hoc nostrum congerere non licuit: 74 sensus vero eorum istiusmodi est. Dicit Orpheus a principio Deum æthera condi disse; ætherem autem chaos undique cinxisse; obscuram etiam caliginem omnia quæ sub æthere erant, cooperuisse: hinc innuens noctem esse priorem. Insuper addit in expositione illa: quem dain esse præterea incomprehensibilem omuibusque superiorem ac priorem, omniumque conditorem, taí ætheris ipsius, quam noctis, totiusque fabri cæ illius quæ sub æthere sepulta jacebat. Terram autem dicit sub tenebris invisibilem jacuisse: lucem vero, æthere perrupto, terram omnemque illam fa bricam illuminasse. Lucem autem eam æthera per rumpentem, illum esse, quem superius diximus omnibus superiorem esse: cujus nomen Orpheus, ex oraculo edoctus, edixit, Neminem effari, Eri Οx. Fallitur Bentleius p. Cedrenus, Cedrenus, Gedrenus, Ox. hic et 13. Cedrenus, 88 Adde Cedrenus, Suidas, Cedrenus, omisit Suidas v. Cedrenus. Ch., Cedrenus et Suidas. Bentleius p. Lego Hæc etiam apud Cedrenum, licet mutila, habentur legit enim, etc., prima scilicet Ophici responsi voce prolata, reliquis omissis. Quid vero sibi vult, aut unde petitum hoc vocabulum, non adeo dictu facile: cum tamen nihil nobis adhuc probabilius occurrat, Gregorii nostri doctissimi con jecturam, in Nol. et Observat. suis Anglice scri ptis, in quædam sacræ Scripturæ loca propositam, hic proponam. Hebræi, inquit, inter arithmeticas suas traditiones, etiam hunc nominis Jehovah nume ralem habent notationem; quam Dp Kepo sive Ke peo, quam hoc modo deducunt id esl 10 in sese multiplicatis, proveniunt 400; 5 in se multiplicatis, exeunt 25. Ecce 125. 6 in se mul tiplicatis, funt 36. Ecce 461.5 in se multiplicatis, producuntur 25.99. Hare sive Heri, ecce up Kepo, id est 486, quæ divini nominis lamphorash, sive numera:is est notatio, adeoque vocabuli hujus ab oraculo editi, signifcatio. Hæc ille. Fru stra itaque sunt cum auctore nostro Suidas in Or pheo, et Cedrenus, qui horum verborum interpre tationem ex Græco fonte petere satagunt quidem consilium sonat; et cum verbo afinitatem quamdam habere videtur: verum ubinam tanden invenietur quod auctores dicti, quod non intelligerent, omiserunt? Certe Orpheum Hebraicarun Scripturarum haud ignarum fuisse apparet ex Hymno ejus de Deo, ubi inter multa Numinis redolentia, hæc ha bentur ubi Mosen eum inuere, ad nominis ejus originem respectu habito, perspicuum est. Quod enim ex aquis extractus fuerat, ideo Moyses vocatus est: uti testantur sacra Scriptura, Exod. 1, 10. Nominis autem hujus rationem ex Josepho, Antiq. Jud. 1. 11, profert Glycas, Annal. pari. 11, his verbis Nomen, inquiens, ei fuisse datum ab eo quod acciderat: nam Ægyptios aquam Moy dicere hises autem illos qui ex aqua sint extracti noera tique. Eadem etiam habentur apud Philon. Jud. Et

νηυσὶ μ'· Παλαμήδης συν νηυσὶ των· Φιλοκτήτης ἐκ Μοθόνης σὺν νηυσὶν και ο Σώρθης, Φίλιππος, Αν τιφος σὺν νηυσὶν οη'. Αἱ πᾶσαι νῆες τῶν Ἑλλήνων ᾆσν' Οἱ ἀπέπλευσαν κατὰ τὰ ἴδια μανδᾶτα πρῶτον εἰς τὴν Αὐλίδα χώραν, κἀκεῖθεν ἐπιστάντες τῇ χώρα τῶν Φρυγῶν ἐξεπόρθησαν τὰ αὐτῶν βασί λεια, ὡς προγέγραπται, παραλαβόντες Πρίαμον βα σιλέα καὶ φονεύσαντες αὐτὸν καὶ Εκάβην βασιλίδα τοὺς δὲ αὐτῶν παῖδας αἰχμαλώτους ειληφότες και πάντα τὰ βασίλεια διαρπασάμενοι ὑπέστρεψαν εἰ; τὰς ἰδίας χώρας. Κατέσχεν οὖν ἡ βασιλεία Εφέσου τῆς ᾿Ασίας πάσης και Τροίης τῆς Φρυγίας τὰ πάντα Στη ωιθ'. Μετὰ [137] οὖν τὴν ἅλωσιν τῆς Τροίης πάντες οι Αχαιοί μερισάμενοι τὴν πραῖδαν καὶ τὰ χρήματα, ἐξορμῆσαι βουλόμενοι ἐπὶ τὰς ἰδίας πατρίδας, τὰς ναῦς ἑαυτῶν ἑτοιμάσαντες, ἔνιοι μὲν ἀπέπλευσαν, φανεροὶ δὲ προσέμειναν Αίαντος τοῦ Τελαμω νίου " καὶ Ὀδυσσέως καὶ Διομήδους εἰς μάχην ἐλθόντων. Ὁ γὰρ Τελαμώνιος Δίας εζήτει λα βεῖν τὸ βρέτας, ὅπερ ἐστὶ τὸ Παλλάδιον, ζώδιον τῆς Παλλάδος μικρόν ξύλινον, ὁ ἔλεγον εἶναι τετελε σμένον εἰς νίκην, φυλάττοντα τὴν πόλιν ἔνθα ἀπόκειται ἀπαράληπτον. Τὸ δὲ αὐτὸ Παλλάδιον ἔδωκε τῷ Τρώῳ βασιλεῖ μέλλοντι κτίζειν τὴν πόλιν "Ασιός τις, φιλόσοφος καὶ τελεστής. [138] Καὶ ὑπὲρ εὐχα ριστίας ὁ Τρῶος βασιλεὺς εἰς μνήμην αὐτοῦ τὴν ὑπ' αὐτὸν 10 οὖσαν χώραν πᾶσαν τὴν πρώην λεγομένην Επίτροπον [ἣν 19] μετεκάλεσεν Ασίαν. Τοῦτο δὲ τὸ βρέτας Οδυσσεὺς καὶ Διομήδης έκλεψαν κατά γνώμην τοῦ ᾿Αντήνορος ", ἐξάρχου τῶν Τρώων, οὗτινος ή γυνή, ονόματι Θεανώ, ἦν ιέρεια τῆς Παλα λάδος, ὅπου τὸ αὐτὸ βρέτας ἀπέκειτο, εἰσελθόντες νυκτὸς οἱ περὶ τὸν Οδυσσέα καὶ Διομήδην ἐν τῇ χβ'. Τελαμονίου Οχ. αὐτὸν Επίτροπον. Ἐπίτροπον "Ηπειρον, Παλλάδιον. 19. Αν. "Αντήνορος 'Αντηνωρος Ο. Αἱ πᾶσαι νῆες τῶν Ἑλλήνων μσν. Φανεροὶ δὲ προσέμειναν. Φανεροί πολλο! πλεί στοι, 155, καὶ φανεροὶ τῶν τῆς πόλεως λαμπροί. Ρή ξας γὰρ ἦν εἰς φανερούς τόπους, Ζώδιον τῆς Παλλάδος. 'Ακρωτήρια, τὰ ἐπάνω τῶν ναῶν ζώδια ανατιθέμενα. ζώδιον, ἀπεικόνισμα, ἄγαλμα. τὰ ἀχειροποίητα μορφώματα, καὶ πᾶν τὸ ἐξ οὐρανοῦ πρὸς τὴν παλιά μενον, λεσμα τετελεσμένον τ: εἰς νο κην, φυλάττον τὴν πόλιν ἔνθα ἀπόκειται ἀπαρά λήπτον ζώ δια δόρυζα, ζώδια Φυλάττοντα τὴν πόλιν. φυλάττων. Ἐπίτροπον. Επίρροπον ἀγνοεῖ γὰρ Ομηρος την Ασίαν, ὡς καὶ τὴν Βύ ρώπην. atque Antiphus, cum navibus Lxxvi. Sunt autem omnes Græcorum naves numero MCCL. Græci vero, juxta ac inter se decretum fuerat, navibus con «censis, in Anlidem regionem primum delati sunt inde vero Phrygiam aggressi, vastalisque Phry gum regionibus, uti superius dictum, Priamum regem, llecubamque reginam neci dederunt: libe risque eorum abductis, opibusque Phrygum dire plis omnibus reversi sunt quisque in regionem suam. Duravit itaque regnum Ephesinum, quod Troja Phrygianæ fuit, atque Asiæ totius, in uni versum annos CCMXIX. Troja capta, Argivi præda omni pecuniisque inter se divisis classem adornabant, in patriam quisque suam reversuri. Solventibus igitur non nullis, remanserunt tamen plurimi, ob contentio nem inter Ajacem Telamonium, Ulyssem, ac Dio medem, obortam. Ajax enim Telamonius Palladium 109 quærebat sibi; nempe, parva illa Palladis statua lignea, quæ ritu (ut aiunt) mystico para batur, in victoriam scilicet, et ut urbem in qua servabatur, inexpugnabilem præstaret. Palladium istud Asius quidam, philosophus ac mysta, Troi regi obtulerat, urbis fundamenta jacturo: cujus in gratiam rex Tros, universam ditionem suam, Epitropum ante vocatam, Asian, Asii philosophi in memoriam, denominavit. Palladium hoc Ulysses ac Diomedes, nocturno tempore Trojan ingressi, Palladis ad fanum obdormientes, interim dum a Græcis Phrygibusque festa Amathematum cele. brarentur, clam abstulerunt: hoc autem ex consi lio Antenoris, qui ex Trojanorum ducibus erat et cujus uxor, Theano, sacerdos Palladi inservie Omnisisse nonnulla_videtur Ox.: vide interpretationem Latinam. 10 Cedrenus p. 130 D), asto Ox. 11 Cedrenus. Verum est quod prabet Suidas v. redundat. Ch. Cl., ‹ fv Dictys Cretensis 1275 enumerat, Dares Phrygius 1140, Tzetzes in Lycophron. 1186, nequaquam cum 10 stro, nec secum, convenientes. ubique apud auctorem nostrum pro nomine multitudinis usurpatur; idemque sonat, quod sive ita infra lib. vi, p. Εx urbis aulem primariis plu rimi. Item lib. xv, p. 495, de Trulia Magne ec clesia Constantinopolitane loquens haec habet pluribus in locis perrupta fuerat. Cæterum hujusuiodi exempla pas sim occurrunt, Ita etiam Cedrenus Verum Xylander gózvov ibi legendum suspicatur; haud recte. llesychius. hoc loco, idem ronal, quod sive Pherecydes apud is. Tzetzen, Palladia vocat, non manu ficlas statuas, sed quidquid cali tus in terram ribratur. Apollodorus etiam apud eumdem, tradit, Ilume, postquam llium condidisset, vaccam seculum, orasse ut videret signum, tuncque Palladium decidisse. Cæterum Palladium hoc tế quoddam fuisse putat doctissimus Jac. Gaf farellus, Curiositatum inauditarum, Gallice sci plarum, part. u, cap. 6, cui ipse etiam libentis sime accedo, auctoris nostri fretus testimonio, qui asserit Palladium fuisse Imagunculam, ritu mystico pra paratam, in victoriam scilicet, et ut urbem, in qua servabatur, inexpugnabilem præstaret: ubi babemus et Tele smatum præparandorum modum eorumque asum. De his vero consulat lector laudatum Gaffarellum, libro supra citato. Libro etiam xvi, alchemistam quendam Joannem isthmeum nomine, introducit Imgunculas obryzas populo venditan tem. Zodiaci vero signa peculiariter apu.l Athenæum, Aristotelem aliosque vocantur. Scr. label Cedrenus. Orbis vero terræ in partes generales, Asiam, Eu ropam, Africam, distributionem non esse adeo an tiquam apparet ex Stephano de urb. qui Asiam Homero, Europamque incognitas fuisse testatur

Τροίῃ, καὶ παρακοιμηθέντες εἰς τὸ ἱερὸν τῆς Παλ λάδος, ὅτε τὰς ἑορτὰς τῶν ᾿Αναθημάτων εἶχον οἱ Φρύγες καὶ οἱ Ἕλληνες. Εποίησαν δὲ τοῦτο οἱ Δαναοὶ, ἐπειδὴ ἐδόθη αὐτοῖς χρησμός, ὅτι οὐ δυνατὸν ὑμᾶς παραλαβεῖν τὴν Τροίην, εἰ μὴ τὸ Παλλάδιον ἀφέλησθε 1 Καὶ ἐζήτει λαβεῖν αὐτὸ ὁ Τελαμώ νιος Δίας εἰς τὴν ἰδίαν αὐτοῦ πατρίδα, λέγων· Ἐμοὶ ἐχρεώστητας ἔκαμον γὰρ ᾿Αχαιοίς. Αρκεί μοι γὰρ ἡ παρὰ Εκτορος [139] εἰς ἐμὲ γεναμένη παρ αίτησις ἐν τῇ παρ' ἐμοῦ πρὸς αὐτὸν μονο μαχία. Καὶ πάλιν ἐποίησα ἔφοδον ἐπὶ τὴν πύλην του Ιλίου, μόνος διώξας τοὺς Τρώας, καὶ σώσας τὰς νέας πάντων ὑμῶν Ἑλλήνων, καὶ πολλοὺς τῶν Τρώων ήρωας ἄνδρας βαλὼν οὐκ ἐτρώθην. ᾿Αρκεί δέ μοι, νομίζω, καὶ τοῦτο πρὸς δόξαν, τὸ ἀγάγαι τὸ σῶμα τοῦ ᾿Αχιλλέως εἰς τὰς σκηνὰς ἐκ τοῦ Ιεροῦ τοῦ Θυμβρίου Απόλλωνος.. Ὁ δὲ Οδυσσεὺς ἀνθίστατο αὐτῷ λέγων, ὅτι Ἐγὼ αὐτὸ λαμβάνω εἰς τὴν ἐμὴν πόλιν· οὔτε γὰρ πλέον μου 16 κέκμηκας Ἕλλησιν. Ἐξ ἀρχῆς γὰρ μετὰ τὴν τῆς Ἑλένης ὑπὸ Πάριδος κλοπὴν εἰς τὸ Ἴλιον ἐξώρμησα σὺν Παλαμήδῃ καὶ Μενελάω βασιλεῖ. Ομοίως δὲ καὶ τοὺς βασιλεῖς καὶ τοὺς ἥρωας ἐγὼ πανταχόθεν προσεκαλεσάμην· ὡσαύτως δὲ καὶ τὸν θάνατον τοῦ Πάριδος ἐγὼ κατειργασάμην. Συμβολής γὰρ, ὡς ἴστε, Τρώων καὶ Ἑλλήνων γενομένης, καὶ πολλῶν πεσόντων, ἱσταμένων τῶν τὰ πρῶτα φερόν των της Τροίης καὶ ὑμῶν τῶν ἡγεμόνων Ελλήνων καὶ πρὸς ἀλλήλους ἐπικειμένων κρῖναι τὸν πόλεμον, ἐγὼ προετρεψάμην τὸν ἥρωα Φιλοκτήτην κατὰ Πά φιδος προκαλέσασθαι 16 τοξικήν μονομαχίαν. Καὶ ἐξαίφνης [140] διὰ μέσον τῶν βασιλέων ὁ Φιλοκτήτης ἐξελθὼν προκαλεῖται τὸν Πάριδα εἰς μονομαχίαν τοξικήν. 'Ακούσας δὲ ὁ Πάρις ἐξώρμησε καὶ αὐτὸς κατέναντι αὐτοῦ τοξότης καὶ ἅμα Δηϊφόβῳ, ἀδελφῷ αὐτοῦ. Ἐξελθὼν δὲ διεμέτρησα αὐτοῖς διαστήματος τόπον, τοῦ ἐχρῆν αὐτοὺς ἑστάναι. Καὶ λαβόντων αὐτῶν κλῆρον ἔλαχε τῷ Πάριδι πρώτῳ τοξεῦσαι ρίψας δὲ ὁ Πάρις ἀποτυγχάνει· θαρσεῖν δὲ Φιλοκτήτη κράξας ἀντετόξευσεν ὁ Φιλοκτήτης, καὶ διαπεί ρει τοῦ Πάριδος τὴν ἀριστερὰν χεῖρα· καὶ εὐθὺς 17 δευτέραν ἀκοντίσας τὸν δεξιὸν αὐτοῦ ὀφθαλμὸν ἐπήρωσεν,· οιμώζοντος δὲ αὐτοῦ καὶ ἀποστρα φέντος, πέμψας ἑτέραν σαγίτταν τοὺς αὐτοῦ πόδας * ἀφέλησθε. ἀφέλεσθαι Ο. 18 μοῦ. ἐμοῦ. " προσκαλ. Οχ. 17 εὐθὺ Οχ. Ὅτε τὰς ἑορτὰς τῶν ᾿Αναθημάτων εἶχον. ἐν ἡμέραις τῶν ἑορτῶν τῶν ᾿Αναθημάτων τὰ ἀναθήματα, 1, τὰ δὲ ἀναθήματα ὡς ἐπιπολύ, στέφανοι, φιάλαι, ἐκπώματα, θυμιατήρια, χρυσίδες, ἀργυρίδες, οινοχόοι, ἀμφορίσκοι. Αναθήματα, δαιτός· καὶ κοσμήματα της εξωχίας. Εἰ μὴ τὸ Παλλάδιον ἀφελεσθαι. άψο έλεσθε. Ἐμοὶ ἐχρεώστηται. κεχρεώστηται. Γεναμένη παραίτησις. γενομένη. Τοῦ Θυμβρίου Απόλλωνος. Θυμβραίου, Θυμβρίου. Θύμβρα, τόπος τῆς Ἰλίου περὶ τὸν Θύμβρον λεγόμενον ποταμόν, οὕτως ὀνομασθέντα τῆς ἀρχαίας πόλεως ἀπέχοντα σταδίους δέκα, ὅπου γε καὶ ἱερὸν Ἀπόλλωνος Θυμβράχου Θυμβραίου.) Θύμβριν τουπί, ἀφ' οὗ Απόλλωνος θυμβραίον ἱερὸν, ἐν ᾧ ἐτοξεύθη Αχιλ λεύς. Θύμβριος Θύμβρα, πόλις Τρωάδος. Δαρδάνου κτίσμα, ἀπὸ θυμβραίου φίλου αὐτοῦ· οὐ ποταμός Θύμβριος, ἀφ' οὗ Απόλλωνος Θυμβραίου ἱερόν. Θαρσείν δὲ Φιλοκτήτῃ κράξας. ἀσύντακτος, ἐμοῦ κράξαντος. Græci ex oraculo edocti fuerant, Trojam non alı ter occupari posse, nisi Palladium illud inde surriperetur. Deposcebat autem hoc sibi Telamo nius Ajax, uui in patriam suam deportaret: Quippe mili (inquit) merito debetur, qui pro Achivis Lol sustinui. Satis equidem mihi esset, cui Hector sit gulari certamine congressurus, cedebat impar. Sed etiam propulsatis hostibus, ego Ilii ad portas viam solus aperui, vestrumque omnium navibus conservatis, complures Trojanorum herous, nec dum sauciatus 110 ipse vulneravi. Sed et aliunde mihi est in gloriam, quod Achillis corpus, Thym bræi Apollinis fano extractum, ad castra deduxi. bat, ubi Palladium hoc reponebatur. Nimirum Cæterum Ulysses contra locutus: Quin potius hoc mihi debetur, quod in urbem meam deporta rem. Laboribus enim neis non tu majoribus Ar givos demeruisti. Ab ipsis enim belli primordiis post raptam a Paride Helenam, ego adversus Ilium cum Palamede et Menelao rege arma movi. Reges ego heroasque undique accersitos, in partes vo cavi sed et Paridi necis auctor ipse fui. Cum enim (uti nostis) prælio inter Trojanos Græces que commisso, plurimi utrinque ceciderunt, in stantibus interim et urgentibus invicem utriusque acici ducibus, ut bellum decerneretur, heroem Philoctetem ego hortatus sum, uti Paridem ad singulare certamen sagittis tentandum provocarel vestigio igitur regum per medium egressas Philoctetes, ad pugnam sagittariam Paridem pro vocat: quo Paris audito, egressus et ipse est, una cum fratre Deiphobo sagittarius. Tum ego statio nis intervallum illis dimensus sum. Paris itaque, cui sortito obvenerat, uti prior hoc faceret, sagit emisit, sed a scopo aberravit. Philo cletes autem, me interim adhortante, bono esset animo, sagitta vicissim Paridem impe tens, manum ejus sinistram transadigit sla timque alteram emittens sagittam, dextro eum 111 oculo vulneravit. Ejulavit interim Paris, jam terga daturus, cuin Philoctetes, tertia sagitta tam Imo Ce drenus habet, solummodo. De hoc festo apud auctores_al tam ubique silentium, donaria Diis sacrata. Poll. I. Sunt eliam orna menta alia quælibet, aut urbis, ut templa, Porticus Basilica, teste Strabone, 1, 5. Convivii etiam, ap. Hesych. Scr. Scr. Ser. Scr. sive a Thymnbra, Troadis urbe, ad Thym brium, vel Thymbrim fluvium' sita, sic dictus Apollo. Hesych. (Scr. Eustathius fuvium hunc Stephano dicitur. Locutio mallem,

Τροίῃ, καὶ παρακοιμηθέντες εἰς τὸ ἱερὸν τῆς Παλ λάδος, ὅτε τὰς ἑορτὰς τῶν ᾿Αναθημάτων εἶχον οἱ Φρύγες καὶ οἱ Ἕλληνες. Εποίησαν δὲ τοῦτο οἱ Δαναοὶ, ἐπειδὴ ἐδόθη αὐτοῖς χρησμός, ὅτι οὐ δυνατὸν ὑμᾶς παραλαβεῖν τὴν Τροίην, εἰ μὴ τὸ Παλλάδιον ἀφέλησθε 1 Καὶ ἐζήτει λαβεῖν αὐτὸ ὁ Τελαμώ νιος Δίας εἰς τὴν ἰδίαν αὐτοῦ πατρίδα, λέγων· Ἐμοὶ ἐχρεώστητας ἔκαμον γὰρ ᾿Αχαιοίς. Αρκεί μοι γὰρ ἡ παρὰ Εκτορος [139] εἰς ἐμὲ γεναμένη παρ αίτησις ἐν τῇ παρ' ἐμοῦ πρὸς αὐτὸν μονο μαχία. Καὶ πάλιν ἐποίησα ἔφοδον ἐπὶ τὴν πύλην του Ιλίου, μόνος διώξας τοὺς Τρώας, καὶ σώσας τὰς νέας πάντων ὑμῶν Ἑλλήνων, καὶ πολλοὺς τῶν Τρώων ήρωας ἄνδρας βαλὼν οὐκ ἐτρώθην. ᾿Αρκεί δέ μοι, νομίζω, καὶ τοῦτο πρὸς δόξαν, τὸ ἀγάγαι τὸ σῶμα τοῦ ᾿Αχιλλέως εἰς τὰς σκηνὰς ἐκ τοῦ Ιεροῦ τοῦ Θυμβρίου Απόλλωνος.. Ὁ δὲ Οδυσσεὺς ἀνθίστατο αὐτῷ λέγων, ὅτι Ἐγὼ αὐτὸ λαμβάνω εἰς τὴν ἐμὴν πόλιν· οὔτε γὰρ πλέον μου 16 κέκμηκας Ἕλλησιν. Ἐξ ἀρχῆς γὰρ μετὰ τὴν τῆς Ἑλένης ὑπὸ Πάριδος κλοπὴν εἰς τὸ Ἴλιον ἐξώρμησα σὺν Παλαμήδῃ καὶ Μενελάω βασιλεῖ. Ομοίως δὲ καὶ τοὺς βασιλεῖς καὶ τοὺς ἥρωας ἐγὼ πανταχόθεν προσεκαλεσάμην· ὡσαύτως δὲ καὶ τὸν θάνατον τοῦ Πάριδος ἐγὼ κατειργασάμην. Συμβολής γὰρ, ὡς ἴστε, Τρώων καὶ Ἑλλήνων γενομένης, καὶ πολλῶν πεσόντων, ἱσταμένων τῶν τὰ πρῶτα φερόν των της Τροίης καὶ ὑμῶν τῶν ἡγεμόνων Ελλήνων καὶ πρὸς ἀλλήλους ἐπικειμένων κρῖναι τὸν πόλεμον, ἐγὼ προετρεψάμην τὸν ἥρωα Φιλοκτήτην κατὰ Πά φιδος προκαλέσασθαι 16 τοξικήν μονομαχίαν. Καὶ ἐξαίφνης [140] διὰ μέσον τῶν βασιλέων ὁ Φιλοκτήτης ἐξελθὼν προκαλεῖται τὸν Πάριδα εἰς μονομαχίαν τοξικήν. 'Ακούσας δὲ ὁ Πάρις ἐξώρμησε καὶ αὐτὸς κατέναντι αὐτοῦ τοξότης καὶ ἅμα Δηϊφόβῳ, ἀδελφῷ αὐτοῦ. Ἐξελθὼν δὲ διεμέτρησα αὐτοῖς διαστήματος τόπον, τοῦ ἐχρῆν αὐτοὺς ἑστάναι. Καὶ λαβόντων αὐτῶν κλῆρον ἔλαχε τῷ Πάριδι πρώτῳ τοξεῦσαι ρίψας δὲ ὁ Πάρις ἀποτυγχάνει· θαρσεῖν δὲ Φιλοκτήτη κράξας ἀντετόξευσεν ὁ Φιλοκτήτης, καὶ διαπεί ρει τοῦ Πάριδος τὴν ἀριστερὰν χεῖρα· καὶ εὐθὺς 17 δευτέραν ἀκοντίσας τὸν δεξιὸν αὐτοῦ ὀφθαλμὸν ἐπήρωσεν,· οιμώζοντος δὲ αὐτοῦ καὶ ἀποστρα φέντος, πέμψας ἑτέραν σαγίτταν τοὺς αὐτοῦ πόδας * ἀφέλησθε. ἀφέλεσθαι Ο. 18 μοῦ. ἐμοῦ. " προσκαλ. Οχ. 17 εὐθὺ Οχ. Ὅτε τὰς ἑορτὰς τῶν ᾿Αναθημάτων εἶχον. ἐν ἡμέραις τῶν ἑορτῶν τῶν ᾿Αναθημάτων τὰ ἀναθήματα, 1, τὰ δὲ ἀναθήματα ὡς ἐπιπολύ, στέφανοι, φιάλαι, ἐκπώματα, θυμιατήρια, χρυσίδες, ἀργυρίδες, οινοχόοι, ἀμφορίσκοι. Αναθήματα, δαιτός· καὶ κοσμήματα της εξωχίας. Εἰ μὴ τὸ Παλλάδιον ἀφελεσθαι. άψο έλεσθε. Ἐμοὶ ἐχρεώστηται. κεχρεώστηται. Γεναμένη παραίτησις. γενομένη. Τοῦ Θυμβρίου Απόλλωνος. Θυμβραίου, Θυμβρίου. Θύμβρα, τόπος τῆς Ἰλίου περὶ τὸν Θύμβρον λεγόμενον ποταμόν, οὕτως ὀνομασθέντα τῆς ἀρχαίας πόλεως ἀπέχοντα σταδίους δέκα, ὅπου γε καὶ ἱερὸν Ἀπόλλωνος Θυμβράχου Θυμβραίου.) Θύμβριν τουπί, ἀφ' οὗ Απόλλωνος θυμβραίον ἱερὸν, ἐν ᾧ ἐτοξεύθη Αχιλ λεύς. Θύμβριος Θύμβρα, πόλις Τρωάδος. Δαρδάνου κτίσμα, ἀπὸ θυμβραίου φίλου αὐτοῦ· οὐ ποταμός Θύμβριος, ἀφ' οὗ Απόλλωνος Θυμβραίου ἱερόν. Θαρσείν δὲ Φιλοκτήτῃ κράξας. ἀσύντακτος, ἐμοῦ κράξαντος. Græci ex oraculo edocti fuerant, Trojam non alı ter occupari posse, nisi Palladium illud inde surriperetur. Deposcebat autem hoc sibi Telamo nius Ajax, uui in patriam suam deportaret: Quippe mili (inquit) merito debetur, qui pro Achivis Lol sustinui. Satis equidem mihi esset, cui Hector sit gulari certamine congressurus, cedebat impar. Sed etiam propulsatis hostibus, ego Ilii ad portas viam solus aperui, vestrumque omnium navibus conservatis, complures Trojanorum herous, nec dum sauciatus 110 ipse vulneravi. Sed et aliunde mihi est in gloriam, quod Achillis corpus, Thym bræi Apollinis fano extractum, ad castra deduxi. bat, ubi Palladium hoc reponebatur. Nimirum Cæterum Ulysses contra locutus: Quin potius hoc mihi debetur, quod in urbem meam deporta rem. Laboribus enim neis non tu majoribus Ar givos demeruisti. Ab ipsis enim belli primordiis post raptam a Paride Helenam, ego adversus Ilium cum Palamede et Menelao rege arma movi. Reges ego heroasque undique accersitos, in partes vo cavi sed et Paridi necis auctor ipse fui. Cum enim (uti nostis) prælio inter Trojanos Græces que commisso, plurimi utrinque ceciderunt, in stantibus interim et urgentibus invicem utriusque acici ducibus, ut bellum decerneretur, heroem Philoctetem ego hortatus sum, uti Paridem ad singulare certamen sagittis tentandum provocarel vestigio igitur regum per medium egressas Philoctetes, ad pugnam sagittariam Paridem pro vocat: quo Paris audito, egressus et ipse est, una cum fratre Deiphobo sagittarius. Tum ego statio nis intervallum illis dimensus sum. Paris itaque, cui sortito obvenerat, uti prior hoc faceret, sagit emisit, sed a scopo aberravit. Philo cletes autem, me interim adhortante, bono esset animo, sagitta vicissim Paridem impe tens, manum ejus sinistram transadigit sla timque alteram emittens sagittam, dextro eum 111 oculo vulneravit. Ejulavit interim Paris, jam terga daturus, cuin Philoctetes, tertia sagitta tam Imo Ce drenus habet, solummodo. De hoc festo apud auctores_al tam ubique silentium, donaria Diis sacrata. Poll. I. Sunt eliam orna menta alia quælibet, aut urbis, ut templa, Porticus Basilica, teste Strabone, 1, 5. Convivii etiam, ap. Hesych. Scr. Scr. Ser. Scr. sive a Thymnbra, Troadis urbe, ad Thym brium, vel Thymbrim fluvium' sita, sic dictus Apollo. Hesych. (Scr. Eustathius fuvium hunc Stephano dicitur. Locutio mallem,

φιλοῖ ἐπὶ τὰ σφυρὰ καὶ πίπτει ὁ Πάρις. Καὶ φεύγουσι πάντες, ἁρπάσαντες τὸ σῶμα Πάριδος καὶ ἐν τῇ πόλει εἰσελθὼν ἐκάλεσε τοὺς τρεῖς υἱοὺς αὐτοῦ, οὓς εἶχεν ἐκ τῆς Ἑλένης, τὸν Βούνεμον καὶ Κορυθαῖον καὶ Ἰδαῖον ''· οὔστινας [144] έωρα κώς μικρούς ἄπνοος ἔμεινε καὶ διὰ μέσης νυκτὸς τὴν ψυχὴν ἔδωκε. Καὶ ἑωρακοῦσα αὐτὸν ἡ προ τέρα γυνὴ αὐτοῦ Οἰνόη ἑαυτῇ ἀπεχρήσατο ἀγχόνῃ Καὶ ἔλαβε τὴν Ἑλένην γυναῖκα Δηίφο 5ος, ὁ ἄλλος υἱὸς τοῦ Πριάμου, δ; Ακρωτηριά σθη ὑπὸ Μενελάου βασιλέως, ὡς πάντες ἐπίστασθε. Καὶ Πολυξένην δὲ ἐγὼ συμβουλεύσας ἦξαι πρὸς τύμβον Αχιλλέως σφαγιασθῆναι ὑπὸ τοῦ ήρωος Πύρρου. Καὶ ἀνακράξας Οδυσσεὺς ἔφη· Τί νος αντάξιος εἰμι, κατασκευάσας ὀλέσθαι Πάριδα πρὸς ἐκδίκησιν Μενελάου καὶ ᾿Αχιλλέως καὶ τῶν Ελλήνων πάντων; Καὶ εὐφήμησεν τον αὐτὸν ὁ ᾿Αγαμέμνων καὶ πολύ λοὶ τοῦ στρατοῦ. Καὶ πάλιν Οδυσσεὺς εἶπεν· Οὐ στο γήσομαι καὶ τοὺς λοιπούς μου κινδύνους, οὓς ἅμπ Διομήδη 30 ὑπέστην, ὅτε 21 τὸ θεῖον βρέτας ἀφελέ σθαι ἠβουλήθημεν, πῶς ἐν Ἰλίῳ διατρίβοντες σύν τοῖς βαρβάροις καὶ τὰ συμβαίνοντα αὐτοῖς ἅπαντα νυκτὸς εἰς τὸ στρατόπεδον εξερχόμενοι απηγγείλα μεν ὑμῖν τοῖς βασιλεῦσι, [142] διηγούμενοι ἅτινα καὶ νῦν εἴπω. Θυσίαν 3 γὰρ τότε επιτελούντων τῶν Τρώων κατὰ τὸν καιρὸν τῶν ᾿Αναθημάτων, συμβαίνει σημείον γενέσθαι τοιοῦτον εἰς τὴν πόλιν ἐπὶ τὸν βωμὸν τοῦ ᾿Απόλλωνος· Βάλλουσι πῦρ εἰς τὸν βωμὸν διὰ τὴν θυσίαν· τὰ δὲ οὐκ ἐκαίοντο. Καὶ πολλάκις προσφερομένου τοῦ πυρὸς καὶ μὴ καιομέν νου, πίπτει τὰ ἐν τῷ βωμῷ πάντα εἰς τὸ ἔδαφος. Γινομένων δὲ καὶ ἄλλων σημείων, οἱ Τρῶες εἰδότες 4 λέγουσιν οὐκ ἀγαθὸν αὐτοῖς εἶναι τὸν οἰωνόν. Καὶ αναγκάζουσι τὸν ᾿Αντήνορα * οἱ ἔξαρχοι τῶν Τρώων καὶ ὁ Πρίαμος καὶ ὁ στρατὸς ὥστε ἐξελθεῖν πρὸς ὑμᾶς τοὺς βασιλεῖς καὶ διὰ τῆς ἰδίας πρεσβείας πεῖ σαι τοὺς Δαναούς ὑμᾶς λαβεῖν λύτρα καὶ διαλύσαι τὸν πόλεμον. Καὶ ταῦτα πάντα ἱστορήσαντες ἡμεῖς ἐξελθόντες ἀνηγγείλαμεν πᾶσιν ὑμῖν. Ὁ δὲ 'Αντή νωρ κατέφθασεν ἐξελθὼν εἰς πρεσβείαν, καὶ ἔφη ταῦτα ὡς ἐκ Πριάμου καὶ τῶν λοιπῶν. Βασιλεῖς 18 'Ἰδαῖον 130 Ιδέον Οχ. 10 Ακρωτηρ. ήκροτ. Οχ. 3ο Διομήδη. 57 οι ὅτε. ὅτι Οκ. Ως θυσίαν. θυσιῶν Οχ., ιδόντες. Αντήνορα 'Αντήνωρα Ο. εὐφήμησεν εὐφήμισεν θυσίας 38 εἰδότες. Φιβλοῖ ἐπὶ τὰ σφυρά. φιβλόω φίβλα, φίβλα, πόρπη, φι κίον, περόνη. Τον Βούνιμον, καὶ Κορυθαῖον, καὶ Ἰδέον. Ἰδαῖον. Βούνικων, Κόρυθον, "Αγανον, καὶ Ἰδαῖον, 'Εωρακούσα. εωραχνία. Ψινώνη. Εαυτῇ ἀπεχρήσατο ἀγχόνῃ. ἢ κατὰ τὸν Δίκτυν, βρυχαῖς ἀπαγο χθεῖσα. Ηκροτηριάσθη. Ακρωτηριάσθη. Ακρωτηριάσας, τὰ ἄκρα ἀποτεμών. θυσιῶν γὰρ τότε ἐπιτελούντων τῶν Τρώων. Θυσίας emissa, pedes ejus juxta malleolos transfsit, ceci ditque tandem Paris. Rapto igitur ejus corpore, fligam capessunt Trojani; in urbem vero delatus filios suos tres, quos ex Helena susceperat, Buni mum, Corythæum, et Idæum, ad se vocavit: quos ubi astare sibi parvulos conspexit, exanimie re mansit; sub noctem vero mediam -spiritum effla vit. Quem videus uxor ejus, quam priorem habuit Enoe, mortem sibi laqueo conscivit. Helenam vero in uxorem sibi accepit Deiphobus, alter Priami Alius, qui extremis membris a Menelao rege mutilatus est: uti satis hoc vobis omnibus notum. Consilium et id meum fuit, uti Pyrrhus heros Polyxenam ad Achillis tumulum jugularet. Tum vero Ulysses, elata voce: Quis mibi (inquit) æquiparandus est, qui Paridi exitium astruxi, in Menelai, Achillis, et Græcorum omnium vindi clam? Huic igitur Agamemnon, exercitusque pars magna acclamavit. Tum vero Ulysses: Sed neque reticendum (inquit) mihi existimo, quod ulterius periculorum subivimus, ego ac Diomedes, Palla dium surripientibus: quomodo (inquam) Trojz cum barbaris agentes quæcunque eis acciderant, de his omnibus, castra per noctem repetentes, vos duces certiores fecerimus; quæ nunc etiam repe tere libet. Trojanis pro tempore 112 festa Ana thematum celebrantibus, interim dum sacra in urbe peragerentur, Apollinis ad aram portentum accidit hujusmodi: Ignem altari, sacrificio immo lando, rite admovebant: illud vero non combu ritur. Sæpiusculeque repetitus ignis, non exarsit tamen: quin et ea, quæ altari imponebantur, omnia in terram deciderunt. Accessere his etiam alia prodigia, quæ Trojani animadvertentes, adver sum sibi aliquid denuntiari dixerum. Antenor ila que, Priamo rege, ducibus, exercituque Trojano id ab eo flagitantibus, ad vos reges missus est le gatus; nempe Danaos exoratum, uti pacem ipsis pretio constituto reddatis. Quorum omnium nos notitiam assecuti, castra repetentes vobis indicavi mus. Antenor autem, legatione suscepta, Troja noruin et Priami nomine, oratíonem habuit hur Ch. Cedrenus p. C, Ch., V. ad vol. II, p. B. Cli. Ox. Ch. Imo Ita etiam Dictys Cre- drenus et Isac. Tzetzes, qui Dictym etiam autem tens. 1. iv: Et jam fugientem insecutus, tertio vul nete per utrumque pedem trajicit, vero, Fi bulo, et Fibula. Hesych. Scr. Bumimus Corinthus, atque ldus Li vocantur apud Dictym 1. v, Is. Tzetzes quatuor enumerat, al Lycophron. p. 123. Scr. Ut Cedreno, Tzetzi, aliisque dicta eal. Ita etiam Ce rem citat Dictys tamen quem hodie habemus, eain ex mœrore mortuam bisce testatur verbis: Sed fertur Œnonen, viso Alexandri cadavere, adeo commotam, uti amissa mente obstupefieret, ac pau latim per mærorem deficiente animo concideret: / atque ita, uno eodemque funere cum Alexandro con legitur. Scr, Hesych. scribi syntaxeos ratio postulal

φιλοῖ ἐπὶ τὰ σφυρὰ καὶ πίπτει ὁ Πάρις. Καὶ φεύγουσι πάντες, ἁρπάσαντες τὸ σῶμα Πάριδος καὶ ἐν τῇ πόλει εἰσελθὼν ἐκάλεσε τοὺς τρεῖς υἱοὺς αὐτοῦ, οὓς εἶχεν ἐκ τῆς Ἑλένης, τὸν Βούνεμον καὶ Κορυθαῖον καὶ Ἰδαῖον ''· οὔστινας [144] έωρα κώς μικρούς ἄπνοος ἔμεινε καὶ διὰ μέσης νυκτὸς τὴν ψυχὴν ἔδωκε. Καὶ ἑωρακοῦσα αὐτὸν ἡ προ τέρα γυνὴ αὐτοῦ Οἰνόη ἑαυτῇ ἀπεχρήσατο ἀγχόνῃ Καὶ ἔλαβε τὴν Ἑλένην γυναῖκα Δηίφο 5ος, ὁ ἄλλος υἱὸς τοῦ Πριάμου, δ; Ακρωτηριά σθη ὑπὸ Μενελάου βασιλέως, ὡς πάντες ἐπίστασθε. Καὶ Πολυξένην δὲ ἐγὼ συμβουλεύσας ἦξαι πρὸς τύμβον Αχιλλέως σφαγιασθῆναι ὑπὸ τοῦ ήρωος Πύρρου. Καὶ ἀνακράξας Οδυσσεὺς ἔφη· Τί νος αντάξιος εἰμι, κατασκευάσας ὀλέσθαι Πάριδα πρὸς ἐκδίκησιν Μενελάου καὶ ᾿Αχιλλέως καὶ τῶν Ελλήνων πάντων; Καὶ εὐφήμησεν τον αὐτὸν ὁ ᾿Αγαμέμνων καὶ πολύ λοὶ τοῦ στρατοῦ. Καὶ πάλιν Οδυσσεὺς εἶπεν· Οὐ στο γήσομαι καὶ τοὺς λοιπούς μου κινδύνους, οὓς ἅμπ Διομήδη 30 ὑπέστην, ὅτε 21 τὸ θεῖον βρέτας ἀφελέ σθαι ἠβουλήθημεν, πῶς ἐν Ἰλίῳ διατρίβοντες σύν τοῖς βαρβάροις καὶ τὰ συμβαίνοντα αὐτοῖς ἅπαντα νυκτὸς εἰς τὸ στρατόπεδον εξερχόμενοι απηγγείλα μεν ὑμῖν τοῖς βασιλεῦσι, [142] διηγούμενοι ἅτινα καὶ νῦν εἴπω. Θυσίαν 3 γὰρ τότε επιτελούντων τῶν Τρώων κατὰ τὸν καιρὸν τῶν ᾿Αναθημάτων, συμβαίνει σημείον γενέσθαι τοιοῦτον εἰς τὴν πόλιν ἐπὶ τὸν βωμὸν τοῦ ᾿Απόλλωνος· Βάλλουσι πῦρ εἰς τὸν βωμὸν διὰ τὴν θυσίαν· τὰ δὲ οὐκ ἐκαίοντο. Καὶ πολλάκις προσφερομένου τοῦ πυρὸς καὶ μὴ καιομέν νου, πίπτει τὰ ἐν τῷ βωμῷ πάντα εἰς τὸ ἔδαφος. Γινομένων δὲ καὶ ἄλλων σημείων, οἱ Τρῶες εἰδότες 4 λέγουσιν οὐκ ἀγαθὸν αὐτοῖς εἶναι τὸν οἰωνόν. Καὶ αναγκάζουσι τὸν ᾿Αντήνορα * οἱ ἔξαρχοι τῶν Τρώων καὶ ὁ Πρίαμος καὶ ὁ στρατὸς ὥστε ἐξελθεῖν πρὸς ὑμᾶς τοὺς βασιλεῖς καὶ διὰ τῆς ἰδίας πρεσβείας πεῖ σαι τοὺς Δαναούς ὑμᾶς λαβεῖν λύτρα καὶ διαλύσαι τὸν πόλεμον. Καὶ ταῦτα πάντα ἱστορήσαντες ἡμεῖς ἐξελθόντες ἀνηγγείλαμεν πᾶσιν ὑμῖν. Ὁ δὲ 'Αντή νωρ κατέφθασεν ἐξελθὼν εἰς πρεσβείαν, καὶ ἔφη ταῦτα ὡς ἐκ Πριάμου καὶ τῶν λοιπῶν. Βασιλεῖς 18 'Ἰδαῖον 130 Ιδέον Οχ. 10 Ακρωτηρ. ήκροτ. Οχ. 3ο Διομήδη. 57 οι ὅτε. ὅτι Οκ. Ως θυσίαν. θυσιῶν Οχ., ιδόντες. Αντήνορα 'Αντήνωρα Ο. εὐφήμησεν εὐφήμισεν θυσίας 38 εἰδότες. Φιβλοῖ ἐπὶ τὰ σφυρά. φιβλόω φίβλα, φίβλα, πόρπη, φι κίον, περόνη. Τον Βούνιμον, καὶ Κορυθαῖον, καὶ Ἰδέον. Ἰδαῖον. Βούνικων, Κόρυθον, "Αγανον, καὶ Ἰδαῖον, 'Εωρακούσα. εωραχνία. Ψινώνη. Εαυτῇ ἀπεχρήσατο ἀγχόνῃ. ἢ κατὰ τὸν Δίκτυν, βρυχαῖς ἀπαγο χθεῖσα. Ηκροτηριάσθη. Ακρωτηριάσθη. Ακρωτηριάσας, τὰ ἄκρα ἀποτεμών. θυσιῶν γὰρ τότε ἐπιτελούντων τῶν Τρώων. Θυσίας emissa, pedes ejus juxta malleolos transfsit, ceci ditque tandem Paris. Rapto igitur ejus corpore, fligam capessunt Trojani; in urbem vero delatus filios suos tres, quos ex Helena susceperat, Buni mum, Corythæum, et Idæum, ad se vocavit: quos ubi astare sibi parvulos conspexit, exanimie re mansit; sub noctem vero mediam -spiritum effla vit. Quem videus uxor ejus, quam priorem habuit Enoe, mortem sibi laqueo conscivit. Helenam vero in uxorem sibi accepit Deiphobus, alter Priami Alius, qui extremis membris a Menelao rege mutilatus est: uti satis hoc vobis omnibus notum. Consilium et id meum fuit, uti Pyrrhus heros Polyxenam ad Achillis tumulum jugularet. Tum vero Ulysses, elata voce: Quis mibi (inquit) æquiparandus est, qui Paridi exitium astruxi, in Menelai, Achillis, et Græcorum omnium vindi clam? Huic igitur Agamemnon, exercitusque pars magna acclamavit. Tum vero Ulysses: Sed neque reticendum (inquit) mihi existimo, quod ulterius periculorum subivimus, ego ac Diomedes, Palla dium surripientibus: quomodo (inquam) Trojz cum barbaris agentes quæcunque eis acciderant, de his omnibus, castra per noctem repetentes, vos duces certiores fecerimus; quæ nunc etiam repe tere libet. Trojanis pro tempore 112 festa Ana thematum celebrantibus, interim dum sacra in urbe peragerentur, Apollinis ad aram portentum accidit hujusmodi: Ignem altari, sacrificio immo lando, rite admovebant: illud vero non combu ritur. Sæpiusculeque repetitus ignis, non exarsit tamen: quin et ea, quæ altari imponebantur, omnia in terram deciderunt. Accessere his etiam alia prodigia, quæ Trojani animadvertentes, adver sum sibi aliquid denuntiari dixerum. Antenor ila que, Priamo rege, ducibus, exercituque Trojano id ab eo flagitantibus, ad vos reges missus est le gatus; nempe Danaos exoratum, uti pacem ipsis pretio constituto reddatis. Quorum omnium nos notitiam assecuti, castra repetentes vobis indicavi mus. Antenor autem, legatione suscepta, Troja noruin et Priami nomine, oratíonem habuit hur Ch. Cedrenus p. C, Ch., V. ad vol. II, p. B. Cli. Ox. Ch. Imo Ita etiam Dictys Cre- drenus et Isac. Tzetzes, qui Dictym etiam autem tens. 1. iv: Et jam fugientem insecutus, tertio vul nete per utrumque pedem trajicit, vero, Fi bulo, et Fibula. Hesych. Scr. Bumimus Corinthus, atque ldus Li vocantur apud Dictym 1. v, Is. Tzetzes quatuor enumerat, al Lycophron. p. 123. Scr. Ut Cedreno, Tzetzi, aliisque dicta eal. Ita etiam Ce rem citat Dictys tamen quem hodie habemus, eain ex mœrore mortuam bisce testatur verbis: Sed fertur Œnonen, viso Alexandri cadavere, adeo commotam, uti amissa mente obstupefieret, ac pau latim per mærorem deficiente animo concideret: / atque ita, uno eodemque funere cum Alexandro con legitur. Scr, Hesych. scribi syntaxeos ratio postulal

Ἑλλήνων ὄντες, φίλων έργα διαπράξασθε, καὶ μὴ πολεμίων. Πάντα ἐπάθομεν ὅσα ἐχρῆν παθεῖν τοὺς ἡμαρτηκότας. Ανθ' ὧν γὰρ ᾿Αλέξανδρος ὁ καὶ Πάρις Μελέναον ἡδίκησε δίκας δέδωκε τὸ Ἴλιον· καὶ μαρ τυροῦσιν [143] οἱ τάφοι τῶν ἐν ταῖς μάχαις ἀπολομέ νων * Οἱ οὖν περιλειφθέντες ἡμεῖς λύτρα φέ ρομεν ὑμῖν ὑπὲρ θεῶν, ὑπὲρ πατρίδος, ὑπὲρ παίδων. ᾿Αλλ᾽ Ελληνες ὄντες τοὺς τότε ἀπειθεῖς, νῦν δὲ ἱκέ τας, σώσατε, χρημάτων τυπουμένων. Πεισθέντες δὲ ὑμεῖς πάντες τοῦ ᾿Αντήνορος " εξεπέμψατέ με καὶ σὺν ἐμοὶ τὸν Διομήδην πρὸς Πρίαμον τυπῶσαι την ποσότητα τῶν χρημάτων. Εἰσελθόντων δὲ ἡμῶν ἐν τῇ Τροίῃ πρὸς Πρίαμον, καὶ πολλῶν κινηθέντων, ἐτυπώσα μεν δοθῆναι ὑμῖν χρυσίου τάλαντα β " καὶ πρὸς τούτοις ἴσα ἀργύρου. Καὶ ἐπανήλθαμεν πρὸς ὑμᾶς ἀπαγγείλαντες τὰ δόξαντα. Καὶ ἐκομισάμεθα τὰ τυπωθέντα, πάντας ὑμᾶς ἐνορχών σας ἐν ταῖς θυσίαις μὴ ἀποπλεῦσαι ἐξ Ιλίου, πριν ἂν ποιήσαντες τὸν δούριον ίππον ἁρμοδίοις ξύλοις καὶ κοσμήσαντες αὐτὸν πάσῃ ἀρετῇ δόξο μεν * ἀποπλέειν ἄντικρυς εἰς τὴν Τένεδον καίοντες τὰς σκηνὰς ἡμῶν, καὶ νομίσαντες οἱ βάρβαροι ὅτι ἐξωρμήσαμεν 35, μένωσιν ἀνετοί 30 εὐωχούμενοι, καὶ νυκτὸς ὑποστρέψαντες ἀπὸ τῆς [144] Τενέδου καὶ εἰσελθόντες, πυρίκαυστον τὴν πόλιν ποιήσαντες καὶ Πρίαμον ἀνελόντες ἀποδώσομεν την Ελένην εἰς τὰ βασίλεια τοῦ Πλεισθένους. Καὶ τῆς ἐμῆς βουλῆς κρατησάσης παρέσχον ἡμῖν οἱ θεοὶ νίκην κατὰ τῶν βαρβάρων. Υμεῖς οὖν, οἱ βασιλεῖ; καὶ ἥρωες, κρι ταὶ γένεσθε τῶν ἐμῶν καμάτων. Καὶ ἀντεποιοῦντο τοῦ Ὀδυσσέως ὁ ᾿Αγαμέμνων καὶ ὁ Διομήδης καὶ ὁ τούτων στρατὸς, τοῦ δὲ Τελα μωνίου Αίαντος ἀντείχετο ὁ Νεοπτόλεμος Πύρρος, ὡς ἐκ γένους αὐτοῦ ὑπάρχων, καὶ ὁ τούτου στρατός. Πολλῶν δὲ ἄλλων κινηθέντων μεταξὺ αὐτῶν ἄχρις ἑσπέρας, τέλος ἔδοξεν ὥστε λαβεῖν ἐν παραθήκῃ ἕως τῆς ἐπιφωσκούσης ἡμέρας τὸν Διομήδην τὸ Παλλά διον καὶ τοῦτο φυλάξαι, καὶ ἕκαστον αὐτῶν ἀνεθή και, ἵνα κατὰ τὴν ἑξῆς τύπος δοθῇ τίνι ἐξ αὐτῶν χρὴ δοθῆναι τὸ Παλλάδιον. Ὁ δὲ Αίας, γενόμενος κατὰ τοῦ Ὀδυσσέως καὶ ᾿Αγαμέμνονος καὶ Διομή τους, ανεχώρησεν εἰς τὸν ἴδιον αὐτοῦ παπυλεῶνα καὶ διὰ νυκτὸς σιδήρῳ ἐσφάγη ὁ Δίας. Καὶ τῇ πρωί ηὑρέθη τὸ λείψανον αὐτοῦ· καὶ ἐστασίασεν ὁ στρα β * ἀπολωμένων περιληφθ. 10 Αντήνωρος Οχ. να δόξομεν. δόξωμεν 38 ἐξωρμήσαμεν ἐξορμήσαμεν Οχ. 30 ἀγετοί. ἀνεκτοί Οκ. Ἐν ταῖς μάχαις ἀπολωμένων. ἀπολου - για μένων. Πεισθέντες δὲ ἡμεῖς. ὑμεῖς τοῦ ᾿Αντήνωρος, τῷ ᾿Αντήνορι. Χρυσίου τάλαντα β'. καίγε ἐτύπωσαν χρυσίου τάλαντα δισχί β β' Επανήλθαμεν πρὸς ὑμᾶς. ἐπανήλθομεν ήλθαμεν ἠλεύθαμεν, ἐλεύθω Τὸν δούριον ίππον. δοῦρα, δώρα, κώπας, καὶ ξύλα δούριος δου ράτιος ξύλινος. Αποδώσομεν τὴν Ελένην. ἀποδώ σωμεν. jusmodi Græcorum qui reges estis, non amplius quæ hostium, sed amicorum quæ sunt, facite. De lictorum nostrorum, quas debuimus, pœnas de. dimus. Pro injuria enim a Paride Menelao facta luit llium: quod casorum in bello sepulcra satis testantur. Ex vobis pretium, quo nos bello residui liberos nostros, patriam Deosque redempturi su mus. Quin igitur, Græci cum sitis, supplices nunc vestros, olim qui contumaces, pretio liberetis. Nobis vero omnibus Autenori annuentibus, missi sunus ad Priamum, ego ac Diomedes, ut de pecu niarum pondere slalueremus. 113 Trojam vero ad Priamum ingressi, multisque invicem agitatis, decrevimus tandem uti auri talenta duo, totidem que præterea argenti, vobis darentur. Deinde vero ad castra reversi, de pactis vos certiores fecimus, designato simul pecuniarum pondere vobis contra dito. Quin etiamn sacrilicia vobis peragentibus, ju ramento obtrinxi universos, prius ab Ilio ne solve ritis, quam equo durio, aptissimis lignorum jun cturis et artificio omni affabre compacto, Tenedum versus, insulam appositam, navigare videremur. tentoriis nostris incendio datis: ut barbari interim existimantes discessisse nos, secure agerent, genio indulgentes: nos vero, nocte ingruente, a Tenedo reversi, Trojam ingrederemur, urbeque in famulas versa, Priamoque rege sublato, Helenam, receptam in Plisthenis regna, tandem deduceremus. Consilio itaque meo ubique obtinente, dii victoriam nobis in barbaros dederunt. Proinde vos reges atque heroes, rerum a nobis gestarum appello judices. Agamemnon itaque et Diomedes, horumque exer citus, ab Ulyssis parte steterunt: Pyrrhus autem Neoptolemus, cum suis, ab Ajacis Telamonii; utpote qui genere ei propinquus esset. Cæterum multis aliis inter duces ad vespèram usque agi tatis, tandem visum est, uti Palladium Diomedes apud se depositum servaret, in mane proximum; uterque interim ut quiesceret, donec mane proximo decerneretur, cui pro neritis 114 Palladium da retur. Ajax itaque Ulyssi, Agamemnoni ac Dia medi affensus, in tentorium suum se recepit: ubi per poctem gladio occisus est; invento ibi luce proxima cadavere. Ajacis itaque Pyrrhique exer citus adversus Ulyssem insurgebant, eum inter Ox. Eiusdem correxit Ch. Ch. Ch., Scr. notanda Scr. et deinde omnino legendum Cedrenus numerat duo millia talentorum, sya. Dictys etiam eumdem habet talentorum numerum, lib. v: Ad postremum binis millibus ta lentorum auri atque argenti rem decidunt: 8' itaque Banerale, hoc loco auctoris nostri, virgulam sub mriplam habere debuit, hoc modo f', ad Ch., Οx. Scr. nisi quis per syncopen formatum, als perfecto med. ab inusitato reti nere nialit. Equum ligneum Hesych. inde et apud eumdem, Ser.

Ἑλλήνων ὄντες, φίλων έργα διαπράξασθε, καὶ μὴ πολεμίων. Πάντα ἐπάθομεν ὅσα ἐχρῆν παθεῖν τοὺς ἡμαρτηκότας. Ανθ' ὧν γὰρ ᾿Αλέξανδρος ὁ καὶ Πάρις Μελέναον ἡδίκησε δίκας δέδωκε τὸ Ἴλιον· καὶ μαρ τυροῦσιν [143] οἱ τάφοι τῶν ἐν ταῖς μάχαις ἀπολομέ νων * Οἱ οὖν περιλειφθέντες ἡμεῖς λύτρα φέ ρομεν ὑμῖν ὑπὲρ θεῶν, ὑπὲρ πατρίδος, ὑπὲρ παίδων. ᾿Αλλ᾽ Ελληνες ὄντες τοὺς τότε ἀπειθεῖς, νῦν δὲ ἱκέ τας, σώσατε, χρημάτων τυπουμένων. Πεισθέντες δὲ ὑμεῖς πάντες τοῦ ᾿Αντήνορος " εξεπέμψατέ με καὶ σὺν ἐμοὶ τὸν Διομήδην πρὸς Πρίαμον τυπῶσαι την ποσότητα τῶν χρημάτων. Εἰσελθόντων δὲ ἡμῶν ἐν τῇ Τροίῃ πρὸς Πρίαμον, καὶ πολλῶν κινηθέντων, ἐτυπώσα μεν δοθῆναι ὑμῖν χρυσίου τάλαντα β " καὶ πρὸς τούτοις ἴσα ἀργύρου. Καὶ ἐπανήλθαμεν πρὸς ὑμᾶς ἀπαγγείλαντες τὰ δόξαντα. Καὶ ἐκομισάμεθα τὰ τυπωθέντα, πάντας ὑμᾶς ἐνορχών σας ἐν ταῖς θυσίαις μὴ ἀποπλεῦσαι ἐξ Ιλίου, πριν ἂν ποιήσαντες τὸν δούριον ίππον ἁρμοδίοις ξύλοις καὶ κοσμήσαντες αὐτὸν πάσῃ ἀρετῇ δόξο μεν * ἀποπλέειν ἄντικρυς εἰς τὴν Τένεδον καίοντες τὰς σκηνὰς ἡμῶν, καὶ νομίσαντες οἱ βάρβαροι ὅτι ἐξωρμήσαμεν 35, μένωσιν ἀνετοί 30 εὐωχούμενοι, καὶ νυκτὸς ὑποστρέψαντες ἀπὸ τῆς [144] Τενέδου καὶ εἰσελθόντες, πυρίκαυστον τὴν πόλιν ποιήσαντες καὶ Πρίαμον ἀνελόντες ἀποδώσομεν την Ελένην εἰς τὰ βασίλεια τοῦ Πλεισθένους. Καὶ τῆς ἐμῆς βουλῆς κρατησάσης παρέσχον ἡμῖν οἱ θεοὶ νίκην κατὰ τῶν βαρβάρων. Υμεῖς οὖν, οἱ βασιλεῖ; καὶ ἥρωες, κρι ταὶ γένεσθε τῶν ἐμῶν καμάτων. Καὶ ἀντεποιοῦντο τοῦ Ὀδυσσέως ὁ ᾿Αγαμέμνων καὶ ὁ Διομήδης καὶ ὁ τούτων στρατὸς, τοῦ δὲ Τελα μωνίου Αίαντος ἀντείχετο ὁ Νεοπτόλεμος Πύρρος, ὡς ἐκ γένους αὐτοῦ ὑπάρχων, καὶ ὁ τούτου στρατός. Πολλῶν δὲ ἄλλων κινηθέντων μεταξὺ αὐτῶν ἄχρις ἑσπέρας, τέλος ἔδοξεν ὥστε λαβεῖν ἐν παραθήκῃ ἕως τῆς ἐπιφωσκούσης ἡμέρας τὸν Διομήδην τὸ Παλλά διον καὶ τοῦτο φυλάξαι, καὶ ἕκαστον αὐτῶν ἀνεθή και, ἵνα κατὰ τὴν ἑξῆς τύπος δοθῇ τίνι ἐξ αὐτῶν χρὴ δοθῆναι τὸ Παλλάδιον. Ὁ δὲ Αίας, γενόμενος κατὰ τοῦ Ὀδυσσέως καὶ ᾿Αγαμέμνονος καὶ Διομή τους, ανεχώρησεν εἰς τὸν ἴδιον αὐτοῦ παπυλεῶνα καὶ διὰ νυκτὸς σιδήρῳ ἐσφάγη ὁ Δίας. Καὶ τῇ πρωί ηὑρέθη τὸ λείψανον αὐτοῦ· καὶ ἐστασίασεν ὁ στρα β * ἀπολωμένων περιληφθ. 10 Αντήνωρος Οχ. να δόξομεν. δόξωμεν 38 ἐξωρμήσαμεν ἐξορμήσαμεν Οχ. 30 ἀγετοί. ἀνεκτοί Οκ. Ἐν ταῖς μάχαις ἀπολωμένων. ἀπολου - για μένων. Πεισθέντες δὲ ἡμεῖς. ὑμεῖς τοῦ ᾿Αντήνωρος, τῷ ᾿Αντήνορι. Χρυσίου τάλαντα β'. καίγε ἐτύπωσαν χρυσίου τάλαντα δισχί β β' Επανήλθαμεν πρὸς ὑμᾶς. ἐπανήλθομεν ήλθαμεν ἠλεύθαμεν, ἐλεύθω Τὸν δούριον ίππον. δοῦρα, δώρα, κώπας, καὶ ξύλα δούριος δου ράτιος ξύλινος. Αποδώσομεν τὴν Ελένην. ἀποδώ σωμεν. jusmodi Græcorum qui reges estis, non amplius quæ hostium, sed amicorum quæ sunt, facite. De lictorum nostrorum, quas debuimus, pœnas de. dimus. Pro injuria enim a Paride Menelao facta luit llium: quod casorum in bello sepulcra satis testantur. Ex vobis pretium, quo nos bello residui liberos nostros, patriam Deosque redempturi su mus. Quin igitur, Græci cum sitis, supplices nunc vestros, olim qui contumaces, pretio liberetis. Nobis vero omnibus Autenori annuentibus, missi sunus ad Priamum, ego ac Diomedes, ut de pecu niarum pondere slalueremus. 113 Trojam vero ad Priamum ingressi, multisque invicem agitatis, decrevimus tandem uti auri talenta duo, totidem que præterea argenti, vobis darentur. Deinde vero ad castra reversi, de pactis vos certiores fecimus, designato simul pecuniarum pondere vobis contra dito. Quin etiamn sacrilicia vobis peragentibus, ju ramento obtrinxi universos, prius ab Ilio ne solve ritis, quam equo durio, aptissimis lignorum jun cturis et artificio omni affabre compacto, Tenedum versus, insulam appositam, navigare videremur. tentoriis nostris incendio datis: ut barbari interim existimantes discessisse nos, secure agerent, genio indulgentes: nos vero, nocte ingruente, a Tenedo reversi, Trojam ingrederemur, urbeque in famulas versa, Priamoque rege sublato, Helenam, receptam in Plisthenis regna, tandem deduceremus. Consilio itaque meo ubique obtinente, dii victoriam nobis in barbaros dederunt. Proinde vos reges atque heroes, rerum a nobis gestarum appello judices. Agamemnon itaque et Diomedes, horumque exer citus, ab Ulyssis parte steterunt: Pyrrhus autem Neoptolemus, cum suis, ab Ajacis Telamonii; utpote qui genere ei propinquus esset. Cæterum multis aliis inter duces ad vespèram usque agi tatis, tandem visum est, uti Palladium Diomedes apud se depositum servaret, in mane proximum; uterque interim ut quiesceret, donec mane proximo decerneretur, cui pro neritis 114 Palladium da retur. Ajax itaque Ulyssi, Agamemnoni ac Dia medi affensus, in tentorium suum se recepit: ubi per poctem gladio occisus est; invento ibi luce proxima cadavere. Ajacis itaque Pyrrhique exer citus adversus Ulyssem insurgebant, eum inter Ox. Eiusdem correxit Ch. Ch. Ch., Scr. notanda Scr. et deinde omnino legendum Cedrenus numerat duo millia talentorum, sya. Dictys etiam eumdem habet talentorum numerum, lib. v: Ad postremum binis millibus ta lentorum auri atque argenti rem decidunt: 8' itaque Banerale, hoc loco auctoris nostri, virgulam sub mriplam habere debuit, hoc modo f', ad Ch., Οx. Scr. nisi quis per syncopen formatum, als perfecto med. ab inusitato reti nere nialit. Equum ligneum Hesych. inde et apud eumdem, Ser.

τὸς αὐτοῦ καὶ τοῦ Πύρρου κατὰ τοῦ Ὀδυσσέως, θε λων αὐτὸν φονεῦσαι. Καὶ λαβὼν τὰ ἴδια πλοῖα ὁ Οδυσσεὺς ἔφυγεν, ἀποπλεύσας ἐπὶ τὴν Ποντικὴν θάλασσαν. Καὶ διατρίψας [145] ἐκεῖ καιρὸν ἐπανῆλ θεν ἐκεῖθεν, βουλόμενος εἰς τὴν Ἰθάκην πόλιν εἰς τὴν ἰδίαν αὐτοῦ πατρίδα μετὰ τῶν ἰδίων τῶν αὐτοῦ καὶ τοῦ ἰδίου στρατοῦ. Καταντήσας δὲ εἰς χώραν λεγομένην Μαρωνίδα ἀντίστασιν εἰ ὑπο έστη ἀπὸ τῶν τῆς χώρας. Καὶ πολεμήσας ἐνίκησεν αὐτοὺς, καὶ πολλῶν χρημάτων κύριος ἐγένετο· καὶ ὑπολαβὼν ὅτι 25 εἰς οιανδήποτε χώραν καταντῶν πάντως [ὅτι] καὶ τοὺς τῆς αὐτῆς χώρας νικᾷ καὶ τὸν πλοῦτον ἑκάστης αὐτῷ 18 χώρας απαντώσης και μίζεται καταφθάσας τὴν Λωτοφάγων λεγομένην χώραν συνέβαλε μετ' αὐτῶν πόλεμον. Καὶ ἐνίκησαν αὐτὸν οἱ τῆς αὐτῆς χώρας μικροῦ δεῖν ὀλέσαι πάν τας· κἀκεῖθεν φυγών ἀνήχθη χειμαζόμενος μετὰ πλεῖστον πλοῦν εἰς τὴν λεγομένην Σικίλαν νήσον, τὴν νυνὶ λεγομένην Σικελίαν. Ἡ δὲ νῆσος αὕτη ἦν μεγάλη πάνυ, διῃρημένη εἰς τρεῖς ἀδελφοὺς μετ γάλους καὶ δυνατοὺς καὶ τὰ ἀλλήλων φρονοῦντας, λέγω δὴ εἰς Κύκλωπα καὶ ᾿Αντιφάντην καὶ Πολύ 115 φημον, υἱοὺς γεναμένους τοῦ Σικάνου, βασιλέως τῆς αὐτῆς νήσου. Ησαν δὲ οἱ αὐτοὶ τρεῖς ἀδελφοὶ άνδρες χαλεποί καὶ μηδέποτε ξένους ὑποδεχό μενοι, ἀλλὰ καὶ ἀναιροῦντες. Καὶ καταντήσας σὺν ταῖς ναυσὶν αὐτοῦ καὶ τῷ στρατῷ ὁ Ὀδυσσεὺς εἰς τὸ διαφέρον μέρος τῷ ᾿Αντιφάντῃ συνέβαλε πόλεμον μετὰ τοῦ ᾿Αντιφάντου καὶ τοῦ στρατοῦ αὐτοῦ τῶν λεγομένων Λεστρυγόνων Καὶ κτείνουσιν ἱκα νοὺς ἐκ τοῦ στρατοῦ τοῦ Ὀδυσσέως· καὶ λαβὼν τὰς ἑαυτοῦ ναῦς ἀποπλεύσας ἔφυγεν ἐκεῖθεν εἰς ἄλλο μέρος τῆς νήσου, τὸ διαφέρον τῷ Κύκλωπι, ἔνθα τὰ Κυκλώπια λέγεται ὄρη. Καὶ γνοὺς τοῦτο ὁ Κύκλωψ ήλθε κατ' αὐτοῦ μετὰ τῆς ἰδίας βοηθείας· ἦν δὲ μέσ γας τοῖς σώμασι καὶ δυσειδής· καὶ ἐπελθὼν ἄφνω τῷ Ὀδυσσεί παραβαλόντι ἐπὶ τὴν διαφέρου σαν αὐτῷ γῆν κατέκοψεν αὐτοῦ πολλούς, καὶ συλ λαβόμενος τὸν Ὀδυσσέα καί τινας τοῦ στρατοῦ αὐτ τοῦ ὁ Κύκλωψ, λαβὼν ἕνα τῶν ἅμα αὐτῷ συλληφθέν των ὀνόματι Μικκαλίωνα, ἄνδρα γενναῖον καὶ ἀρι στεύσαντα ἐν τῇ Τροίῃ καὶ ὄντα ἡγούμενον τοῦ στρατοῦ τοῦ Ὀδυσσέως, ὅντινα κρατήσας της κό μης τῆς κεφαλῆς ἐπ᾿ ὄψεσι τοῦ Ὀδυσσέως καὶ πάν των τῶν μετ' αὐτοῦ ᾧ ἐβάσταζε ξίφει ἀνεντέρισεν, Οι ανθίστασιν Ος. 8 ὅτι Αντιφάτην ὡς μαχησάμενον αὐτῷ. Τοὺς δὲ λοιποὺς ἀπέκλεισε, 33 αὐτῶν οι διηρημένη διειρημένη Ο. 30 Αντιφάντην. 36 Κυκλώπεια. Βουλόμενος εἰς τὴν Ἰθάκην πόλιν. Απο πλέειν, Ἰθάκη νῆσος πρὸς τῇ Κεφαληνίᾳ, ἀπὸ Ιθάκου, ἀφ᾿ ἧς Οδυσσεύς. Εἰς χώραν λεγομένην Μαρωνίδα. Μαρώνειαν μετὰ τὴν Ιλίου πόρθησιν, Οδυσσεὺς ἐξωσθεὶς ἀνέμοις, καταίρει πρὸς Κίκονας, καὶ τὴν πόλιν αὐτῶν Ἴσμαρον πορ θεῖ, τὴν νῦν λεγομένην Μαρώνειαν, Μαρώνεια, πόλις Κικινίας, κατὰ τὴν ἐν Θράκη Χερρόνησον. Υιούς γεναμένους. γενομένους. Τῶν λεγομένων Λεστρυγόνων. Λαι στρυγόνων. Λαιστρυγόνες, πρῶτοι μετά Κυκλώπων ᾤκησαν Σικελίαν. Μέγας τοῖς σώματι. τῷ σώματι, εναλλαγή. fecturi Verum is, diductis navibus suis, fugaque sibi consulens, in mare Ponticum cursum dirigit; ubi per aliquod tempus commoratus, in patriam deinde suam urbemque Ithacam cum classe et exercitu redire in animo habuit. Per Maronidem vero regionen iter facienti, restiterunt incolæ quos vicissim impetens Ulysses, devicit, atque opum multarum dominus evasit: spemque conci piens, quamcunque regionem appulerit, obvios quosque se debellaturum, divitiasque ipsorum de portaturum, cum Lotophagis quoque, in quorum regionem incidit, prælia commisit. Sed ab iis de victus, cum non multum aberat, quin copiæ ejus ad unum omnes exciderentur, fugam capessit, et longa demuin navigatione fractus Sicilam insulam, quæ nunc Sicilia vocatur, appulit. Amplissima erat hæc insula, quam inter se divisam tres fratres occuparunt, Cyclops, Antiphantes, et Polyphemus; qui Sicani, insula istius regis, filii, potentes fue runt, et magni nominis viri, quique res suas cura- " runt mutuo. Erant autem tres hi moribus efferis; nec peregrinis excipiendis, quin ipsis potius occi- … dendis deditissimi. Ulysses autem cum classe et exercitu appropinquans, in eam insulæ partem incidit, quæ Antiphanti paruit; quocum et [146] Læstrigonibus ejus prælio commisso, cum com plures ex suis excisos vidisset Ulysses, navibus conscensis inde fugam capessit, aliam insulæ par tem adorturus; eam scilicet, quæ Cyclopi subjecta, montes habet Cyclopios dictos. floc ubi audisset Cyclops, copiis collectis in illum profectus est erat autem corporis mole prægrandi et vultu de formi: Ulyssem vero ditionibus suis incubanteni, ex improviso aggressus, exercitum ejus late pro- 8 sternit, Ulyssemque ipsum et alios ex exercitu ejus nonnullos manu cepit. Inter quos Miccalion erat quidam, generosi vir animi, quique strenuum sese ducem ad Trojam praestiterat. Hunc Cyclops, ca pillitio arreptum, Ulyssis, omniumque sociorum in conspectu, gladio suo exenteravit, ut qui ausus est in Cyclopem arma movere. Reliquos all tem custodiæ mandavit, quos singillatim conficere in animo habuit. Ulysses vero procidens ei ad pedes rogavit supplex, uti se residuumque sibi exercium, pretio magno muneribusque interpo. sitis, missos faceret. Sed vix eo ita adductus Cy dele. monuit Bentl. p. 75. Οx. Ch. Malim aut quid tale supplendum videtur. Cate rum Ithaca, nen urbs, sed insita erat, unde oriun dus Ulysses. Stephan. de urb. vocat Isac. Tzetz. ad Lycophron. etc. Stephan. de urb. Urbem vero quam Tzetzes Ismarum, Dictys Zimarun vocat, lib. vi: Quo pacto appulsus Zimarum, multa inde per bellum quæsita præda navigaverit. Scr. Οx. Ser. Stephan. de urb. Pro inusi tata numeri

τὸς αὐτοῦ καὶ τοῦ Πύρρου κατὰ τοῦ Ὀδυσσέως, θε λων αὐτὸν φονεῦσαι. Καὶ λαβὼν τὰ ἴδια πλοῖα ὁ Οδυσσεὺς ἔφυγεν, ἀποπλεύσας ἐπὶ τὴν Ποντικὴν θάλασσαν. Καὶ διατρίψας [145] ἐκεῖ καιρὸν ἐπανῆλ θεν ἐκεῖθεν, βουλόμενος εἰς τὴν Ἰθάκην πόλιν εἰς τὴν ἰδίαν αὐτοῦ πατρίδα μετὰ τῶν ἰδίων τῶν αὐτοῦ καὶ τοῦ ἰδίου στρατοῦ. Καταντήσας δὲ εἰς χώραν λεγομένην Μαρωνίδα ἀντίστασιν εἰ ὑπο έστη ἀπὸ τῶν τῆς χώρας. Καὶ πολεμήσας ἐνίκησεν αὐτοὺς, καὶ πολλῶν χρημάτων κύριος ἐγένετο· καὶ ὑπολαβὼν ὅτι 25 εἰς οιανδήποτε χώραν καταντῶν πάντως [ὅτι] καὶ τοὺς τῆς αὐτῆς χώρας νικᾷ καὶ τὸν πλοῦτον ἑκάστης αὐτῷ 18 χώρας απαντώσης και μίζεται καταφθάσας τὴν Λωτοφάγων λεγομένην χώραν συνέβαλε μετ' αὐτῶν πόλεμον. Καὶ ἐνίκησαν αὐτὸν οἱ τῆς αὐτῆς χώρας μικροῦ δεῖν ὀλέσαι πάν τας· κἀκεῖθεν φυγών ἀνήχθη χειμαζόμενος μετὰ πλεῖστον πλοῦν εἰς τὴν λεγομένην Σικίλαν νήσον, τὴν νυνὶ λεγομένην Σικελίαν. Ἡ δὲ νῆσος αὕτη ἦν μεγάλη πάνυ, διῃρημένη εἰς τρεῖς ἀδελφοὺς μετ γάλους καὶ δυνατοὺς καὶ τὰ ἀλλήλων φρονοῦντας, λέγω δὴ εἰς Κύκλωπα καὶ ᾿Αντιφάντην καὶ Πολύ 115 φημον, υἱοὺς γεναμένους τοῦ Σικάνου, βασιλέως τῆς αὐτῆς νήσου. Ησαν δὲ οἱ αὐτοὶ τρεῖς ἀδελφοὶ άνδρες χαλεποί καὶ μηδέποτε ξένους ὑποδεχό μενοι, ἀλλὰ καὶ ἀναιροῦντες. Καὶ καταντήσας σὺν ταῖς ναυσὶν αὐτοῦ καὶ τῷ στρατῷ ὁ Ὀδυσσεὺς εἰς τὸ διαφέρον μέρος τῷ ᾿Αντιφάντῃ συνέβαλε πόλεμον μετὰ τοῦ ᾿Αντιφάντου καὶ τοῦ στρατοῦ αὐτοῦ τῶν λεγομένων Λεστρυγόνων Καὶ κτείνουσιν ἱκα νοὺς ἐκ τοῦ στρατοῦ τοῦ Ὀδυσσέως· καὶ λαβὼν τὰς ἑαυτοῦ ναῦς ἀποπλεύσας ἔφυγεν ἐκεῖθεν εἰς ἄλλο μέρος τῆς νήσου, τὸ διαφέρον τῷ Κύκλωπι, ἔνθα τὰ Κυκλώπια λέγεται ὄρη. Καὶ γνοὺς τοῦτο ὁ Κύκλωψ ήλθε κατ' αὐτοῦ μετὰ τῆς ἰδίας βοηθείας· ἦν δὲ μέσ γας τοῖς σώμασι καὶ δυσειδής· καὶ ἐπελθὼν ἄφνω τῷ Ὀδυσσεί παραβαλόντι ἐπὶ τὴν διαφέρου σαν αὐτῷ γῆν κατέκοψεν αὐτοῦ πολλούς, καὶ συλ λαβόμενος τὸν Ὀδυσσέα καί τινας τοῦ στρατοῦ αὐτ τοῦ ὁ Κύκλωψ, λαβὼν ἕνα τῶν ἅμα αὐτῷ συλληφθέν των ὀνόματι Μικκαλίωνα, ἄνδρα γενναῖον καὶ ἀρι στεύσαντα ἐν τῇ Τροίῃ καὶ ὄντα ἡγούμενον τοῦ στρατοῦ τοῦ Ὀδυσσέως, ὅντινα κρατήσας της κό μης τῆς κεφαλῆς ἐπ᾿ ὄψεσι τοῦ Ὀδυσσέως καὶ πάν των τῶν μετ' αὐτοῦ ᾧ ἐβάσταζε ξίφει ἀνεντέρισεν, Οι ανθίστασιν Ος. 8 ὅτι Αντιφάτην ὡς μαχησάμενον αὐτῷ. Τοὺς δὲ λοιποὺς ἀπέκλεισε, 33 αὐτῶν οι διηρημένη διειρημένη Ο. 30 Αντιφάντην. 36 Κυκλώπεια. Βουλόμενος εἰς τὴν Ἰθάκην πόλιν. Απο πλέειν, Ἰθάκη νῆσος πρὸς τῇ Κεφαληνίᾳ, ἀπὸ Ιθάκου, ἀφ᾿ ἧς Οδυσσεύς. Εἰς χώραν λεγομένην Μαρωνίδα. Μαρώνειαν μετὰ τὴν Ιλίου πόρθησιν, Οδυσσεὺς ἐξωσθεὶς ἀνέμοις, καταίρει πρὸς Κίκονας, καὶ τὴν πόλιν αὐτῶν Ἴσμαρον πορ θεῖ, τὴν νῦν λεγομένην Μαρώνειαν, Μαρώνεια, πόλις Κικινίας, κατὰ τὴν ἐν Θράκη Χερρόνησον. Υιούς γεναμένους. γενομένους. Τῶν λεγομένων Λεστρυγόνων. Λαι στρυγόνων. Λαιστρυγόνες, πρῶτοι μετά Κυκλώπων ᾤκησαν Σικελίαν. Μέγας τοῖς σώματι. τῷ σώματι, εναλλαγή. fecturi Verum is, diductis navibus suis, fugaque sibi consulens, in mare Ponticum cursum dirigit; ubi per aliquod tempus commoratus, in patriam deinde suam urbemque Ithacam cum classe et exercitu redire in animo habuit. Per Maronidem vero regionen iter facienti, restiterunt incolæ quos vicissim impetens Ulysses, devicit, atque opum multarum dominus evasit: spemque conci piens, quamcunque regionem appulerit, obvios quosque se debellaturum, divitiasque ipsorum de portaturum, cum Lotophagis quoque, in quorum regionem incidit, prælia commisit. Sed ab iis de victus, cum non multum aberat, quin copiæ ejus ad unum omnes exciderentur, fugam capessit, et longa demuin navigatione fractus Sicilam insulam, quæ nunc Sicilia vocatur, appulit. Amplissima erat hæc insula, quam inter se divisam tres fratres occuparunt, Cyclops, Antiphantes, et Polyphemus; qui Sicani, insula istius regis, filii, potentes fue runt, et magni nominis viri, quique res suas cura- " runt mutuo. Erant autem tres hi moribus efferis; nec peregrinis excipiendis, quin ipsis potius occi- … dendis deditissimi. Ulysses autem cum classe et exercitu appropinquans, in eam insulæ partem incidit, quæ Antiphanti paruit; quocum et [146] Læstrigonibus ejus prælio commisso, cum com plures ex suis excisos vidisset Ulysses, navibus conscensis inde fugam capessit, aliam insulæ par tem adorturus; eam scilicet, quæ Cyclopi subjecta, montes habet Cyclopios dictos. floc ubi audisset Cyclops, copiis collectis in illum profectus est erat autem corporis mole prægrandi et vultu de formi: Ulyssem vero ditionibus suis incubanteni, ex improviso aggressus, exercitum ejus late pro- 8 sternit, Ulyssemque ipsum et alios ex exercitu ejus nonnullos manu cepit. Inter quos Miccalion erat quidam, generosi vir animi, quique strenuum sese ducem ad Trojam praestiterat. Hunc Cyclops, ca pillitio arreptum, Ulyssis, omniumque sociorum in conspectu, gladio suo exenteravit, ut qui ausus est in Cyclopem arma movere. Reliquos all tem custodiæ mandavit, quos singillatim conficere in animo habuit. Ulysses vero procidens ei ad pedes rogavit supplex, uti se residuumque sibi exercium, pretio magno muneribusque interpo. sitis, missos faceret. Sed vix eo ita adductus Cy dele. monuit Bentl. p. 75. Οx. Ch. Malim aut quid tale supplendum videtur. Cate rum Ithaca, nen urbs, sed insita erat, unde oriun dus Ulysses. Stephan. de urb. vocat Isac. Tzetz. ad Lycophron. etc. Stephan. de urb. Urbem vero quam Tzetzes Ismarum, Dictys Zimarun vocat, lib. vi: Quo pacto appulsus Zimarum, multa inde per bellum quæsita præda navigaverit. Scr. Οx. Ser. Stephan. de urb. Pro inusi tata numeri

βουλόμενος κατὰ μέρος τοὺς πάντας φονεῦσαι. Ο δὲ Οδυσσεύς προσπεσὼν αὐτῷ ἔπεισεν αὐτὸν [147] διὰ χρημάτων πολλῶν καὶ ξενίων ἀπολῦσαι αὐτὸν καὶ τοὺς ὑπολειφθέντας αὐτῷ ἄνδρας. Πεισθεὶς δὲ μόλις ὁ Κύκλωψ διὰ τῆς τῶν χρημάτων δόσεως, ἐπηγγεί λατο περὶ ἑσπέραν ἀπολύειν αὐτόν· καὶ αὐτὸς βου λόμενος ἐν τῇ νυκτὶ αὐτῇ ἀπελθεῖν καὶ φονεῦσαι αὐτ τὴν καὶ τοὺς αὐτοῦ καὶ ἀφελέσθαι πάντα δν ἐπιφέ ρεται πλοῦτον καὶ τὰς ναῦς αὐτοῦ, περὶ ἑσπέραν ἀπέλυσεν αὐτὸν καὶ τοὺς μετ' αὐτοῦ. “Η μόνον επ δὲ ἀπελύθη Οδυσσεύς, δειλιών 10 τὴν τοῦ ἀνδρὸς ὠμότητα εὐθέως ἀπέπλευσεν ἐκ τῶν μερῶν αὐτοῦ. Ἐπιρρίψας δὲ νυκτὸς ὁ Κύκλωψ καὶ μὴ εὑρηκὼς τὰ πλοῖα, ἐκ τῆς μανίας εἰς τὴν θάλασσαν ῥίπτεσθαι λίθους ἐκέλευσε, μήπως ἔνδον τῆς γῆς ἐμεθώρμης σαν. Νυκτὸς δὲ βαθείας οὔσης και σκότους καλύ πτοντος τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν, ἀγνοοῦντες δὲ καὶ τοὺς αὐτοὺς τόπους, παρέβαλον εἰς ἄλλα μέρη τῆς νήσου, διαφέροντα τῷ Πολυφήμῳ, ἀδελφῷ τοῦ Κύκλωπος καὶ τοῦ ᾿Αντιφάντου. Ὅστις Πολύφημος μαθὼν ὅτι τινὲς κατέπλευσαν νυκτὸς καὶ παρέβαλον εἰς τὴν διαφέρουσαν αὐτῷ χώραν, εὐθέως λαβὼν τὴν ἑαυτοῦ βοήθειαν, ἐλθὼν κατὰ τοῦ Ὀδυσσέως συν ἔβαλεν αὐτῷ πόλεμον. Καὶ πᾶσαν τὴν νύκτα ἐπολέ μουν, καὶ ἔπεσον ἀπὸ τοῦ Ὀδυσσέως πολλοί. Πρωίας δὲ γενομένης, προσήγαγεν ὁ Ὀδυσσεὺς καὶ τῷ Πολυφήμῳ ξένια [148] καὶ προσέπεσεν αὐτῷ, εἰπὼν ὅτι ἀπὸ τῶν Τρωϊκῶν τόπων ἐλήλυθε πεπλα νημένος ἀπὸ πολλῆς κυμάτων ἀνάγκης, ἀπαριθμή σας αὐτῷ καὶ τὰς συμβάσας αὐτῷ κατὰ θάλασσαν διαφόρους συμφοράς. "Οστις Πολύφημος συμπαθή. σας αὐτῷ ηλέησεν αὐτὸν, καὶ ὑπεδέξατο αὐτὸν καὶ τοὺς αὐτοῦ, ἕως οὗ ἐγένετο ἐπιτήδειος ὁ πλοῦς. Η & θυγάτηρ τοῦ Πολυφήμου ὀνόματι Ελπη Ερωτικῶς διετέθη πρός τινα εὐπρεπῆ ἄνδρα τῶν μετὰ τοῦ Ὀδυσσέως ὀνόματι Λείωνα· καὶ ἐπιτη δείου ἀνέμου πνεύσαντος ταύτην ἀφαρπάσαντες ἐξώρμησαν ἐκ τῆς Σικελίας νήσου. "Ατινα ὁ σοφώ. εκτος Σίσυφος ὁ Κῷος ἐξέθετο. Ὁ γὰρ σοφὸς Εὐρι είδης δράμα ἐξέθετο περὶ τοῦ Κύκλωπος ὅτι τρεῖς εἶχεν ὀφθαλμούς, σημαίνων τοὺς τρεῖς ἀδελφούς, ὡς συμπαθοῦντας ἀλλήλοις καὶ διαβλεπομένους 89 τοὺς ἀλλήλων τόπους τῆς νήσου καὶ συμμαχούντας καὶ ἐκδικοῦντας ἀλλήλους, καὶ ὅτι οίνῳ μεθύσας τὸν Κύκλωπα ἐκφυγεῖν ἡδυνήθη, διότι χρήμασι πολλοίς καὶ δώροις ἐμέθυσε τὸν αὐτὸν Κύκλωπα ὁ Οδυσσεύς πρὸς τὸ μὴ κατεσθίειν τοὺς μετ᾽ αὐτοῦ, καὶ ὅτι λα δὼν Οδυσσεύς λαμπάδα πυρὸς ἐτύφλωσε τὸν ὀφθαλ μὴν αὐτοῦ τὸν ἕνα, διότι τὴν θυγατέρα την μονο γενῆ τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ Πολυφήμου, Ελπην, παρ θένον οὖσαν, λαμπάδι το πυρὸς ἐρωτικοῦ καυθεῖσαν, ήρπασε, [149] τοῦτ' ἔστιν ἕνα τῶν ὀφθαλμῶν τοῦ Κύκλωπος ἐφλόγισε, τὸν Πολύφημον, τὴν αὐτοῦ θυγατέρα ἀφελόμενος. Ηντινα ερμηνεία, ὁ σοφώτα. η μόνον μένον (π. 38 δειλυῶν Οχ., δειλιών 30 διαβλεπομένους διαβλεπομένων Οχ. πάδι. λαμπάδα Όχ. Ονόματι Ελπη. το λαμ sceret fidemque suam liberavit; animo tamen egrediendi per noctem intempestam, at Ulysse sociisque occisis, opumn quodcunque attulerat cum navibus 116 diriperet. Ulysses autem quampri mum liberatus est, a tam truculento homine misere sibi metuens, exinde solvens, ab oris ejus statim discessit. Cyclops vero per noctem adorturus eos, ubi evasisse nɔves percepisset, in furorem adactus, saxa in mare præcipitari jussit, ne forte interius alicubi stationem alteram occupassent. Nox autem erat intempesta, terraque tenebris involuta erat, cum Ulysses sociique, locorum imperiti, in alte ram illam insulæ partem, quæ Polyphemi erat, Cyclopis et Antiphantis fratris, inciderunt. Poly phemus, audito ad terram suam nonnullos per noctem appulisse, collectis viribus suis, Ulyssem aggressus est, prælioque inter eos per totan noctem commisso, ex Ulysseis ceciderunt quamplurimi. Mane autem facto, Ulysses etiam Polypheno dona obtulit; procidensque ei ad pedes: Ego, inquit, Trojanis ab oris, ultima maris discrimina expertus, huc in partes vestras errabundus adveni: simulque enumeratis quæ sustinuerat periculis, Polyphemum ita delinibat, ut misertus ejus Ulyssem sociosque hospitio exceperit, usque dum navigandi tempestas idonea instaret. At vero Polyplemi filia, Elpe dieta, Lionem quendam ex Ulyssis sociis, virum formo sum, adamavit. Secundos itaque nacti ventos, abrepta ea, inde ex Sicilia solverunt: uti læc sapientissimus 117 Sisyphus Cous scripta reli quit. Sapiens enim Euripides, in dramate suo de Cyclope, fabulatur, tres eum oculos habuisse nempe sic innuens nobis tres fratres illos; qui sui curam invicem habentes, singuli quæ omnium esset in insula prospexerint, singulorum omnes vel in suppetias, vel vindictam paratissimi. Fabulatur idem, Ulyssem, inebriato Cyclope, sic e manibus ejus evasisse: nempe inebriavit: eum Ulysses in genti pecuniarum pondere donisque; ne se so ciosque absumeret. Idem auctor est, Ulyssem sti pite præusto oculum unicum Cyclopi eruisse nempe quod fratris Polyphemi filiam virginem, quam unicam habuit, Cupidineis accensam flammis, abri puerit: ob hanc causam, unum Cyclopi (Polyphemu scilicet ex oculis exstinxisse dicitur, uti hæc enarravit sapientissimus Phidias Corinthius: qui semper etiam addit, Euripidem hæc omnia poetice tradidisse: nec eadem de Ulyssis erroribus, ac sa pientissimus Homerus, perhibuisse. a clops, dimissionem promittebat, ubi advespera Ch., Cih. Ch., Hane Polyphemi filiam Are nen, et amasium ejus Elpenorem vocat Dictys: ex quo licet auctor noster, de bello Trojanos iter Græcosque, hæc omnia se descripsisse supra asse rat, auctorein tamen hic alium, Sisyphum Cown profert.

βουλόμενος κατὰ μέρος τοὺς πάντας φονεῦσαι. Ο δὲ Οδυσσεύς προσπεσὼν αὐτῷ ἔπεισεν αὐτὸν [147] διὰ χρημάτων πολλῶν καὶ ξενίων ἀπολῦσαι αὐτὸν καὶ τοὺς ὑπολειφθέντας αὐτῷ ἄνδρας. Πεισθεὶς δὲ μόλις ὁ Κύκλωψ διὰ τῆς τῶν χρημάτων δόσεως, ἐπηγγεί λατο περὶ ἑσπέραν ἀπολύειν αὐτόν· καὶ αὐτὸς βου λόμενος ἐν τῇ νυκτὶ αὐτῇ ἀπελθεῖν καὶ φονεῦσαι αὐτ τὴν καὶ τοὺς αὐτοῦ καὶ ἀφελέσθαι πάντα δν ἐπιφέ ρεται πλοῦτον καὶ τὰς ναῦς αὐτοῦ, περὶ ἑσπέραν ἀπέλυσεν αὐτὸν καὶ τοὺς μετ' αὐτοῦ. “Η μόνον επ δὲ ἀπελύθη Οδυσσεύς, δειλιών 10 τὴν τοῦ ἀνδρὸς ὠμότητα εὐθέως ἀπέπλευσεν ἐκ τῶν μερῶν αὐτοῦ. Ἐπιρρίψας δὲ νυκτὸς ὁ Κύκλωψ καὶ μὴ εὑρηκὼς τὰ πλοῖα, ἐκ τῆς μανίας εἰς τὴν θάλασσαν ῥίπτεσθαι λίθους ἐκέλευσε, μήπως ἔνδον τῆς γῆς ἐμεθώρμης σαν. Νυκτὸς δὲ βαθείας οὔσης και σκότους καλύ πτοντος τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν, ἀγνοοῦντες δὲ καὶ τοὺς αὐτοὺς τόπους, παρέβαλον εἰς ἄλλα μέρη τῆς νήσου, διαφέροντα τῷ Πολυφήμῳ, ἀδελφῷ τοῦ Κύκλωπος καὶ τοῦ ᾿Αντιφάντου. Ὅστις Πολύφημος μαθὼν ὅτι τινὲς κατέπλευσαν νυκτὸς καὶ παρέβαλον εἰς τὴν διαφέρουσαν αὐτῷ χώραν, εὐθέως λαβὼν τὴν ἑαυτοῦ βοήθειαν, ἐλθὼν κατὰ τοῦ Ὀδυσσέως συν ἔβαλεν αὐτῷ πόλεμον. Καὶ πᾶσαν τὴν νύκτα ἐπολέ μουν, καὶ ἔπεσον ἀπὸ τοῦ Ὀδυσσέως πολλοί. Πρωίας δὲ γενομένης, προσήγαγεν ὁ Ὀδυσσεὺς καὶ τῷ Πολυφήμῳ ξένια [148] καὶ προσέπεσεν αὐτῷ, εἰπὼν ὅτι ἀπὸ τῶν Τρωϊκῶν τόπων ἐλήλυθε πεπλα νημένος ἀπὸ πολλῆς κυμάτων ἀνάγκης, ἀπαριθμή σας αὐτῷ καὶ τὰς συμβάσας αὐτῷ κατὰ θάλασσαν διαφόρους συμφοράς. "Οστις Πολύφημος συμπαθή. σας αὐτῷ ηλέησεν αὐτὸν, καὶ ὑπεδέξατο αὐτὸν καὶ τοὺς αὐτοῦ, ἕως οὗ ἐγένετο ἐπιτήδειος ὁ πλοῦς. Η & θυγάτηρ τοῦ Πολυφήμου ὀνόματι Ελπη Ερωτικῶς διετέθη πρός τινα εὐπρεπῆ ἄνδρα τῶν μετὰ τοῦ Ὀδυσσέως ὀνόματι Λείωνα· καὶ ἐπιτη δείου ἀνέμου πνεύσαντος ταύτην ἀφαρπάσαντες ἐξώρμησαν ἐκ τῆς Σικελίας νήσου. "Ατινα ὁ σοφώ. εκτος Σίσυφος ὁ Κῷος ἐξέθετο. Ὁ γὰρ σοφὸς Εὐρι είδης δράμα ἐξέθετο περὶ τοῦ Κύκλωπος ὅτι τρεῖς εἶχεν ὀφθαλμούς, σημαίνων τοὺς τρεῖς ἀδελφούς, ὡς συμπαθοῦντας ἀλλήλοις καὶ διαβλεπομένους 89 τοὺς ἀλλήλων τόπους τῆς νήσου καὶ συμμαχούντας καὶ ἐκδικοῦντας ἀλλήλους, καὶ ὅτι οίνῳ μεθύσας τὸν Κύκλωπα ἐκφυγεῖν ἡδυνήθη, διότι χρήμασι πολλοίς καὶ δώροις ἐμέθυσε τὸν αὐτὸν Κύκλωπα ὁ Οδυσσεύς πρὸς τὸ μὴ κατεσθίειν τοὺς μετ᾽ αὐτοῦ, καὶ ὅτι λα δὼν Οδυσσεύς λαμπάδα πυρὸς ἐτύφλωσε τὸν ὀφθαλ μὴν αὐτοῦ τὸν ἕνα, διότι τὴν θυγατέρα την μονο γενῆ τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ Πολυφήμου, Ελπην, παρ θένον οὖσαν, λαμπάδι το πυρὸς ἐρωτικοῦ καυθεῖσαν, ήρπασε, [149] τοῦτ' ἔστιν ἕνα τῶν ὀφθαλμῶν τοῦ Κύκλωπος ἐφλόγισε, τὸν Πολύφημον, τὴν αὐτοῦ θυγατέρα ἀφελόμενος. Ηντινα ερμηνεία, ὁ σοφώτα. η μόνον μένον (π. 38 δειλυῶν Οχ., δειλιών 30 διαβλεπομένους διαβλεπομένων Οχ. πάδι. λαμπάδα Όχ. Ονόματι Ελπη. το λαμ sceret fidemque suam liberavit; animo tamen egrediendi per noctem intempestam, at Ulysse sociisque occisis, opumn quodcunque attulerat cum navibus 116 diriperet. Ulysses autem quampri mum liberatus est, a tam truculento homine misere sibi metuens, exinde solvens, ab oris ejus statim discessit. Cyclops vero per noctem adorturus eos, ubi evasisse nɔves percepisset, in furorem adactus, saxa in mare præcipitari jussit, ne forte interius alicubi stationem alteram occupassent. Nox autem erat intempesta, terraque tenebris involuta erat, cum Ulysses sociique, locorum imperiti, in alte ram illam insulæ partem, quæ Polyphemi erat, Cyclopis et Antiphantis fratris, inciderunt. Poly phemus, audito ad terram suam nonnullos per noctem appulisse, collectis viribus suis, Ulyssem aggressus est, prælioque inter eos per totan noctem commisso, ex Ulysseis ceciderunt quamplurimi. Mane autem facto, Ulysses etiam Polypheno dona obtulit; procidensque ei ad pedes: Ego, inquit, Trojanis ab oris, ultima maris discrimina expertus, huc in partes vestras errabundus adveni: simulque enumeratis quæ sustinuerat periculis, Polyphemum ita delinibat, ut misertus ejus Ulyssem sociosque hospitio exceperit, usque dum navigandi tempestas idonea instaret. At vero Polyplemi filia, Elpe dieta, Lionem quendam ex Ulyssis sociis, virum formo sum, adamavit. Secundos itaque nacti ventos, abrepta ea, inde ex Sicilia solverunt: uti læc sapientissimus 117 Sisyphus Cous scripta reli quit. Sapiens enim Euripides, in dramate suo de Cyclope, fabulatur, tres eum oculos habuisse nempe sic innuens nobis tres fratres illos; qui sui curam invicem habentes, singuli quæ omnium esset in insula prospexerint, singulorum omnes vel in suppetias, vel vindictam paratissimi. Fabulatur idem, Ulyssem, inebriato Cyclope, sic e manibus ejus evasisse: nempe inebriavit: eum Ulysses in genti pecuniarum pondere donisque; ne se so ciosque absumeret. Idem auctor est, Ulyssem sti pite præusto oculum unicum Cyclopi eruisse nempe quod fratris Polyphemi filiam virginem, quam unicam habuit, Cupidineis accensam flammis, abri puerit: ob hanc causam, unum Cyclopi (Polyphemu scilicet ex oculis exstinxisse dicitur, uti hæc enarravit sapientissimus Phidias Corinthius: qui semper etiam addit, Euripidem hæc omnia poetice tradidisse: nec eadem de Ulyssis erroribus, ac sa pientissimus Homerus, perhibuisse. a clops, dimissionem promittebat, ubi advespera Ch., Cih. Ch., Hane Polyphemi filiam Are nen, et amasium ejus Elpenorem vocat Dictys: ex quo licet auctor noster, de bello Trojanos iter Græcosque, hæc omnia se descripsisse supra asse rat, auctorein tamen hic alium, Sisyphum Cown profert.

δ τος Φειδίας ὁ Κορίνθιος ἐξέθετο, εἰρηκὼς ὅτι ὁ σοφὸς Εὐριπίδης ποιητικῶς πάντα μετέφρασε, μή συμφω νήσας τῷ σοφωτάτῳ Ομήρῳ ἐκθεμένῳ τὴν Ὀδυσσέως πλάνην. 'Ο δὲ Οδυσσεὺς ἀπὸ τῆς Σικελίας ἦλθεν εἰς τὰς Αἰολίας νήσους· καὶ ἐδεξιώθη παρὰ τοῦ Αἰόλου ", βασιλέως τῶν νήσων. "Οστις μέλλων τελευτάν δι ένειμε τὰς δύο νήσους ταῖς θυγατράσιν αὐτοῦ καὶ ἦσαν βασιλίδες τῶν δύο νήσων. Ἡ δὲ Κίρκη ὑπῆρχεν ιέρεια Ηλίου, δοδεῖσα ὑπὸ τοῦ ἰδίου πα τρὸς ἐκ νηπιόθεν ανατραφῆναι εἰς τὸ ἱερὸν ἐν τῇ νήσῳ τῇ λεγομένη Αἰαίᾳ ἥτις αυξηθεῖσα ἐγέν νετο μυστική μάγος· ἦν δὲ εὐπρεπής πάνυ. Η δὲ ταύτης ἀδελφὴ Καλυψώ, διαφθονουμένη αὐτῇ, ἔχε Οραν είχε [150] πρὸς αὐτὴν μεγάλην, λέγουσα, φησί, Διὰ τί ἀρνεῖται τὸν ἴδιον πατέρα τὸν "Ατλαντα καὶ λέγει ἑαυτὴν θυγατέρα Τιτάνος Ηλίου; Καὶ ἐφοβεῖτο αὐτὴν ἡ Κίρκη, ἐπειδὴ ἡ Καλυψὼ εἶχε πλῆθος ἀν δρῶν γενναίων ἐν τῇ ἰδίᾳ αὐτῆς νήσι, μήποτε όργι ζομένη ἐπέλθοι καὶ κακῶς αὐτῇ χρήσεται. Λοιπὸν ἡ Κίρκη, ὡς μὴ δυναμένη τινάς προτρέψασθαι εἰς συμμαχίαν καὶ παραφυλακὴν ἑαυτῆς, κατα σκευάσασα διὰ βοτανών τινων φάρμακον, τοὺς παρ ιόντας, φησί, ξένους ἐδεξιοῦτο καὶ διὰ ποτοῦ δόσεως ὑποταγὴν φίλτρου δεινοῦ καὶ παραμονῆς καὶ λήθης πατρίδος ἰδίας τοὺς πίνοντας ξένους ἐποίει συνεῖναι αὐτῇ· καὶ πάντες αὐτῇ εἰς ὑπερβολὴν παρ έμενον «εἰς τὴν αὐτὴν νῆσον ληθαργοῦντες τῆς ἑαυτῶν πατρίδος, καὶ συνῆγε πολλούς. Μαθοῦσα δὲ ἡ Κίρκη τὰ πλοῖα τοῦ Ὀδυσσέως ἐν τῇ αὐτῆς νήσῳ καταντῆσαι, ἐκέλευσε καὶ τοὺς ἰδίους δεξιώσασθαι σπουδαίως τὸν Ὀδυσσέα καὶ τὸν αὐτοῦ στρατόν Αβούλετο γὰρ ἔχειν αὐτὸν καὶ τοὺς αὐτοῦ ὡς πολε μικοὺς εἰς συμμαχίαν ἑαυτῆς. Ὁ δὲ Οδυσσεὺς ἢ μόνον παρέβαλεν “ἐν τῇ αὐτῆς νήσῳ, εἶδε πολλούς ἄνδρας ἐν τῇ αὐτῇ νήσῳ ἀπὸ διαφόρων πατρί δων· ἐπιγνούς δέ τινας ἄνδρας ἐκ τοῦ ᾿Αχαΐ κοῦ ὄντας [151] στρατοῦ, πρὸς αὐτὸν ἐληλυθότας, ἐπηρώτησεν αὐτοὺς λέγων· Τίνος χάριν ἐν τῇ νήσῳ ταύτῃ οἰκεῖτε; Οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ, ὅτι Ἐκ τοῦ ᾿Αχαϊκοῦ ὑπάρχομεν στρατοῦ, καὶ θαλαττίων κυμά των βία προσεπελάσαμεν τῇ νήσῳ ταύτῃ, καὶ πόμα λαβόντες μαγικὸν ὑπὸ τῆς βασιλίδος Κίρκης, Ερωτι δεινῷ βληθέντες εἰς αὐτὴν ταύτην ἔχομεν νῦν τ τρίδα, ἐξειπόντες καὶ ἄλλα τινά. Καὶ ταῦτα ἀκηκοώς ο Οδυσσεύς, συνάξας πάντας τοὺς ἰδίους αὐτοῦ ἐκέ λευσεν αὐτοὺς μηδενὸς μετασχεῖν τῶν ἐπιδιδομένων αὐτοῖς παρὰ τῆς Κίρκης εἴτε βρωμάτων είτε πομά των διὰ τὸ μαγγανείαν τινὰ ἔχειν αὐτά, ἀλλὰ ἐκ 41 Αιώλου Οχ. * παρὰ φυλακήν Οχ. σε παρέμεινον Οχ. οι παρέλαβεν υχ. Ταῖς θυγατράσιν αὐτοῦ, Νόστων δόμοι δ' ἄγχιστα πέλονται Αιόλου Ιπποτάδαο· κίχεν δέ μιν ἔνδον ἐόντα. Σύν τ' ἀλόγῳ, καὶ παισὶ δυοκαίδεκα. Τῇ λεγομένῃ Εξᾳ. Αἰαίῃ, Αυσονίς ἀκτά, Γρσηνίδας εἰσορόωντες. Ιξον δ' Αιαίης λιμένα κλυτόν. Ἐκ δὲ ἄρα νησι Πείσματ᾽ ἐπὶ ἠτόνων σχεδόθεν βάλον· ἐνθάδε Κίρκην Εὗρον. χώ παις δὲ πλέοντες, ἦλθον εἰς τὴν Αἰανήν, νῆσον τῆς Κίρκης, ἥτις ἔθηριοποίει τοὺς ἀνθρώπους. Ὑποταγὴν φίλτρου δεινοῦ. ἐμποιῶν αὐτοῖς, Ulysses vero, a Sicilia solvens, ad Æolias per venit insulas: quarum rex, Æolus, hospitio eum excepit. llic vero moriturus, insulas illas duas filiabus suis distribuit, quæ regina illis imperita bant. Erat autem Circe solis sacerdos; quam pater Æolus a teneris annis deo sacraverat, in templo cjus, ad Ææam quod erat insulam, enutriendám ubi adolescentior 118 facta, mysticam Hierophan tam profecit, egregiæ formæ virgo. Huic vero soror Calypso infensissima erat, odioque summo eam prosecuta est: Quare (inquiens), Atlantern patrem suum abuens, Titanis, solis scilicet, filiam se ven ditat? Metuebat igitur Circe a Calypsone sorore ne quando ab ea, ad iram commota (ingeus enim ei præsto erat in insula sua virorum strenuorum mul titudo), impetita, pessime haberetur. Itaque cavens sibi Circe, cum non aliter auxiliarios sibi custo desque asciscere potuisset, extractis herbarumi quarumdam viribus, philtrum sibi potentissimum vi venefica paravit; cujus magisterium esset, ut haustu sumentibus patriæ suæ oblivionem et com morandi illic desiderium una incuteret. Pharmacum istud ubi eo convenientibus, quos plurimos hospitio excepit, advenis propinandum dedisset, patriæ suæ quisque oblitus, in insula hac exinde commorati sunt. Hoc igitur usa artificio, mulier quam multos ad se pellexit. Ubi vero inaudisset, Ulyssis naves ad insulam suam appulisse, in mandata suis de dit, uti ipsum exercitumque ejus honorifice tracta rent. Ulyssemn enim sociusque, ut qui viri essent bellicosi, in societatem suam asciscere cupiebat. Ulysses vero, ubi primum ad Circes insulamı appulit, multos ibi vidit, diversarum gentium, ho mines peregrinos: quorum nonnullos, qui ex Græ corum exercitu fuerunt, recognoscens sibi appro pinquantes: Quid, inquit, vobis in causa esset, ut sedes vestras in hac insula poneretis? Tum illi Nos, inquiunt, ex Græcorum 119 sumus exercitu verum tumultuosis undarum procellis jactati, in sulam hanc appulimus; ubi ex haustu quodam magico, quem regina Circe nobis propinandum dedit, incredibili ejus amore correpti, insulam hanc nunc habemus patriam. Hæc atque alia retulerunt quibus auditis, Ulysses, convocatis ad se suis omn nibus, in mandala illis dedit, ut de eo quod super Hæc nullo niodo congruere videntur; ideoque locum mutilum exi stimo. Infra enim eas Atlantis facit filias: Æolum quidem duodena prole gaudentem prædical Quintus Smyrneus, lib. his verbis Οx. Scr. ita in sulam hanc vocat Apollonius Rhod. Argonaut, I. iv. Eanam hanc vocat Tzetzes in Lycophron. Locus mutilus aut quid tale deesse videtur, ut sen sus plenus sit.

δ τος Φειδίας ὁ Κορίνθιος ἐξέθετο, εἰρηκὼς ὅτι ὁ σοφὸς Εὐριπίδης ποιητικῶς πάντα μετέφρασε, μή συμφω νήσας τῷ σοφωτάτῳ Ομήρῳ ἐκθεμένῳ τὴν Ὀδυσσέως πλάνην. 'Ο δὲ Οδυσσεὺς ἀπὸ τῆς Σικελίας ἦλθεν εἰς τὰς Αἰολίας νήσους· καὶ ἐδεξιώθη παρὰ τοῦ Αἰόλου ", βασιλέως τῶν νήσων. "Οστις μέλλων τελευτάν δι ένειμε τὰς δύο νήσους ταῖς θυγατράσιν αὐτοῦ καὶ ἦσαν βασιλίδες τῶν δύο νήσων. Ἡ δὲ Κίρκη ὑπῆρχεν ιέρεια Ηλίου, δοδεῖσα ὑπὸ τοῦ ἰδίου πα τρὸς ἐκ νηπιόθεν ανατραφῆναι εἰς τὸ ἱερὸν ἐν τῇ νήσῳ τῇ λεγομένη Αἰαίᾳ ἥτις αυξηθεῖσα ἐγέν νετο μυστική μάγος· ἦν δὲ εὐπρεπής πάνυ. Η δὲ ταύτης ἀδελφὴ Καλυψώ, διαφθονουμένη αὐτῇ, ἔχε Οραν είχε [150] πρὸς αὐτὴν μεγάλην, λέγουσα, φησί, Διὰ τί ἀρνεῖται τὸν ἴδιον πατέρα τὸν "Ατλαντα καὶ λέγει ἑαυτὴν θυγατέρα Τιτάνος Ηλίου; Καὶ ἐφοβεῖτο αὐτὴν ἡ Κίρκη, ἐπειδὴ ἡ Καλυψὼ εἶχε πλῆθος ἀν δρῶν γενναίων ἐν τῇ ἰδίᾳ αὐτῆς νήσι, μήποτε όργι ζομένη ἐπέλθοι καὶ κακῶς αὐτῇ χρήσεται. Λοιπὸν ἡ Κίρκη, ὡς μὴ δυναμένη τινάς προτρέψασθαι εἰς συμμαχίαν καὶ παραφυλακὴν ἑαυτῆς, κατα σκευάσασα διὰ βοτανών τινων φάρμακον, τοὺς παρ ιόντας, φησί, ξένους ἐδεξιοῦτο καὶ διὰ ποτοῦ δόσεως ὑποταγὴν φίλτρου δεινοῦ καὶ παραμονῆς καὶ λήθης πατρίδος ἰδίας τοὺς πίνοντας ξένους ἐποίει συνεῖναι αὐτῇ· καὶ πάντες αὐτῇ εἰς ὑπερβολὴν παρ έμενον «εἰς τὴν αὐτὴν νῆσον ληθαργοῦντες τῆς ἑαυτῶν πατρίδος, καὶ συνῆγε πολλούς. Μαθοῦσα δὲ ἡ Κίρκη τὰ πλοῖα τοῦ Ὀδυσσέως ἐν τῇ αὐτῆς νήσῳ καταντῆσαι, ἐκέλευσε καὶ τοὺς ἰδίους δεξιώσασθαι σπουδαίως τὸν Ὀδυσσέα καὶ τὸν αὐτοῦ στρατόν Αβούλετο γὰρ ἔχειν αὐτὸν καὶ τοὺς αὐτοῦ ὡς πολε μικοὺς εἰς συμμαχίαν ἑαυτῆς. Ὁ δὲ Οδυσσεὺς ἢ μόνον παρέβαλεν “ἐν τῇ αὐτῆς νήσῳ, εἶδε πολλούς ἄνδρας ἐν τῇ αὐτῇ νήσῳ ἀπὸ διαφόρων πατρί δων· ἐπιγνούς δέ τινας ἄνδρας ἐκ τοῦ ᾿Αχαΐ κοῦ ὄντας [151] στρατοῦ, πρὸς αὐτὸν ἐληλυθότας, ἐπηρώτησεν αὐτοὺς λέγων· Τίνος χάριν ἐν τῇ νήσῳ ταύτῃ οἰκεῖτε; Οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ, ὅτι Ἐκ τοῦ ᾿Αχαϊκοῦ ὑπάρχομεν στρατοῦ, καὶ θαλαττίων κυμά των βία προσεπελάσαμεν τῇ νήσῳ ταύτῃ, καὶ πόμα λαβόντες μαγικὸν ὑπὸ τῆς βασιλίδος Κίρκης, Ερωτι δεινῷ βληθέντες εἰς αὐτὴν ταύτην ἔχομεν νῦν τ τρίδα, ἐξειπόντες καὶ ἄλλα τινά. Καὶ ταῦτα ἀκηκοώς ο Οδυσσεύς, συνάξας πάντας τοὺς ἰδίους αὐτοῦ ἐκέ λευσεν αὐτοὺς μηδενὸς μετασχεῖν τῶν ἐπιδιδομένων αὐτοῖς παρὰ τῆς Κίρκης εἴτε βρωμάτων είτε πομά των διὰ τὸ μαγγανείαν τινὰ ἔχειν αὐτά, ἀλλὰ ἐκ 41 Αιώλου Οχ. * παρὰ φυλακήν Οχ. σε παρέμεινον Οχ. οι παρέλαβεν υχ. Ταῖς θυγατράσιν αὐτοῦ, Νόστων δόμοι δ' ἄγχιστα πέλονται Αιόλου Ιπποτάδαο· κίχεν δέ μιν ἔνδον ἐόντα. Σύν τ' ἀλόγῳ, καὶ παισὶ δυοκαίδεκα. Τῇ λεγομένῃ Εξᾳ. Αἰαίῃ, Αυσονίς ἀκτά, Γρσηνίδας εἰσορόωντες. Ιξον δ' Αιαίης λιμένα κλυτόν. Ἐκ δὲ ἄρα νησι Πείσματ᾽ ἐπὶ ἠτόνων σχεδόθεν βάλον· ἐνθάδε Κίρκην Εὗρον. χώ παις δὲ πλέοντες, ἦλθον εἰς τὴν Αἰανήν, νῆσον τῆς Κίρκης, ἥτις ἔθηριοποίει τοὺς ἀνθρώπους. Ὑποταγὴν φίλτρου δεινοῦ. ἐμποιῶν αὐτοῖς, Ulysses vero, a Sicilia solvens, ad Æolias per venit insulas: quarum rex, Æolus, hospitio eum excepit. llic vero moriturus, insulas illas duas filiabus suis distribuit, quæ regina illis imperita bant. Erat autem Circe solis sacerdos; quam pater Æolus a teneris annis deo sacraverat, in templo cjus, ad Ææam quod erat insulam, enutriendám ubi adolescentior 118 facta, mysticam Hierophan tam profecit, egregiæ formæ virgo. Huic vero soror Calypso infensissima erat, odioque summo eam prosecuta est: Quare (inquiens), Atlantern patrem suum abuens, Titanis, solis scilicet, filiam se ven ditat? Metuebat igitur Circe a Calypsone sorore ne quando ab ea, ad iram commota (ingeus enim ei præsto erat in insula sua virorum strenuorum mul titudo), impetita, pessime haberetur. Itaque cavens sibi Circe, cum non aliter auxiliarios sibi custo desque asciscere potuisset, extractis herbarumi quarumdam viribus, philtrum sibi potentissimum vi venefica paravit; cujus magisterium esset, ut haustu sumentibus patriæ suæ oblivionem et com morandi illic desiderium una incuteret. Pharmacum istud ubi eo convenientibus, quos plurimos hospitio excepit, advenis propinandum dedisset, patriæ suæ quisque oblitus, in insula hac exinde commorati sunt. Hoc igitur usa artificio, mulier quam multos ad se pellexit. Ubi vero inaudisset, Ulyssis naves ad insulam suam appulisse, in mandata suis de dit, uti ipsum exercitumque ejus honorifice tracta rent. Ulyssemn enim sociusque, ut qui viri essent bellicosi, in societatem suam asciscere cupiebat. Ulysses vero, ubi primum ad Circes insulamı appulit, multos ibi vidit, diversarum gentium, ho mines peregrinos: quorum nonnullos, qui ex Græ corum exercitu fuerunt, recognoscens sibi appro pinquantes: Quid, inquit, vobis in causa esset, ut sedes vestras in hac insula poneretis? Tum illi Nos, inquiunt, ex Græcorum 119 sumus exercitu verum tumultuosis undarum procellis jactati, in sulam hanc appulimus; ubi ex haustu quodam magico, quem regina Circe nobis propinandum dedit, incredibili ejus amore correpti, insulam hanc nunc habemus patriam. Hæc atque alia retulerunt quibus auditis, Ulysses, convocatis ad se suis omn nibus, in mandala illis dedit, ut de eo quod super Hæc nullo niodo congruere videntur; ideoque locum mutilum exi stimo. Infra enim eas Atlantis facit filias: Æolum quidem duodena prole gaudentem prædical Quintus Smyrneus, lib. his verbis Οx. Scr. ita in sulam hanc vocat Apollonius Rhod. Argonaut, I. iv. Eanam hanc vocat Tzetzes in Lycophron. Locus mutilus aut quid tale deesse videtur, ut sen sus plenus sit.

τῆς παρασχεθείσης αὐτῷ ἐκ τοῦ Αἰόλου τ8 βασιλέως σιταρχίας καὶ τῶν πρώην ὄντων ἀποθέτων ἐν τοῖς πλοίοις βρωμάτων τε καὶ πομάτων ἐξ αὐτῶν μετα λαμβάνειν. Τῆς δὲ Κίρκης προσενεγκούσης αὐτῷ καὶ τῷ στρατῷ αὐτοῦ καὶ τοῖς ναύταις τροφάς βρω μάτων καὶ πομάτων, οὐκ ἐδέξαντο παρ' αὐτῆς τὸ παράπαν. Καὶ μαθοῦσα τοῦτο ἡ Κίρκη ὑπέλαβεν είν δέναι τὸν Ὀδυσσέα τινὰς μυστικάς μαγείας καὶ προγνόντα αὐτῆς τὰ βουλεύματα, καὶ πέμψατα μετεστείλατο αὐτὸν ἐν τῷ ἱερῷ· καὶ ἦλθε πρὸς αὐ τὴν μετὰ ὁπλικῆς “βοηθείας καὶ ἀπονοίας Αχαϊκῆς, ἀγαγὼν αὐτῇ δῶρα Τρωικά. Ἡ δὲ ἑωρακυῖα αὐτὸν καὶ τοὺς μετ᾿ αὐτοῦ, ᾔτησεν αὐτὸν προσμεῖναι τῇ νήσῳ, ἄχρις οὗ διέλθῃ ὁ τοῦ χειμώνος [152] καιρός, δεδωκυία αὐτῷ ἐν τῷ ἱερῷ ὅρκους μηδὲν ποιεῖν εἰς βλάβην αὐτοῦ ἤ τινος τῶν ἅμα αὐτῷ. Καὶ πεισθεὶς ὁ Ὀδυσσεύς διέτριψε μετ' αὐτῆς ὀλίγον καιρόν, συμε μιγείς αὐτῇ πρὸς γάμον, ἐκείνης βουληθείσης· περὶ ἧς Κίρκης ἐξέθεντο ταῦτα οἱ σοφώτατοι Σίσυφος Κώος καὶ Δίκτυς ἐκ τῆς Κρήτης. Ὁ δὲ σοφώτατος Όμηρος ποιητικῶς ἔφρασεν ὅτι διὰ πόματος μαγικοῦ τοὺς συλλαμβανομένους πρὸς αὐτὴν ἄνδρας μετεμόρ φου, ποιοῦσα τοὺς μὲν λεοντομόρφους, τοὺς δὲ κυνοκεφάλους, ἄλλους δὲ συομόρφους, ἑτέρους δὲ ἀρχομόρφους καὶ χοιροκεφάλους. Ο δὲ προγεγραμ μένος σοφός Φειδάλιος ὁ Κορίνθιος κ εξέθετο τὴν πλητικὴν ταύτην σύνταξιν, ερμηνεύσας οὕτως. Ὅτι τῇ Κίρκη οὐδὲν ήρμοζε πρὸς ἦν ἐβούλετο ἐπιθυμίαν πολυοχλίαν ποιεῖν τοὺς ἀνθρώπους θηριομόρφους, ἀλλὰ τρόπον σημαίνων, ὁ ποιητὴς τῶν ἀντερώντων ἀνδρῶν 10.50, ὅτι ὡς θηρία ἐποίει αὐτοὺς ἐκεῖ ἡ Κίρκη βρύχειν καὶ μαίνεσθαι καὶ λυσσἂν ἐκ πόθου, καθὼς ἐκέλευσεν ἡ Κίρκη. Φυσικὸν γὰρ τῶν ἐρώντων οι αντα έχεσθαι τῆς ἐρωμένης καὶ ὑπεραποθνήσκειν· τοιοῦ τη γὰρ ὑπάρχουσιν οἱ ἐρῶντες· ἐκ γὰρ τῆς ἐπι θυμίας [153] ἀποθηριοῦνται, μηδὲν ἔμφρενον λογιζόμενοι, ἀλλὰ ἀλλοιούμενοι τὰς μορφὰς καὶ τῷ σώματι ὡς θηριόμορφοι γίνονται καὶ τῇ θέᾳ καὶ τοῖς τρόποις, ἐπερχόμενοι τοῖς ἀντερασταίς· φυσικὸν γὰρ τοὺς ἀντεραστές ὁρᾶν ἀλλήλους ὡς θηρία καὶ πρὸς ἀλλήλους ἐπερχομένους ἄχρις φόνου. Οι καὶ διαφό πως έχουσι 63 πρὸς τοὺς τῆς τοιαύτης ἐπιθυμίας τρόπους· οἱ μὲν γὰρ ὡς κύνες ἐπέρχονται τῇ μίξει, πολλὰ συμμιγνύμενοι, οἱ δὲ ὡς λέοντες τὴν ὁρμὴν καὶ μόνην τὴν ἐπιθυμίαν ζητοῦσιν, ἄλλοι δὲ ὡς ἄρχτοι μιαρώς κέχρηνται τῇ συνουσίᾳ. Καὶ μᾶλλον σαφέστερον οὗτος καὶ ἀληθινώτερον ἡρμήνευσεν και ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐκθέσει. Ἀπὸ δὲ τῆς νήσου τῆς Κίρκης ἐξορμήσας ὁ δυς σεὺς ἀνήχθη εἰς τὴν ἄλλην νῆσον, ὑπὸ ἀνέμων έναν των ἐκριτείς· ὅντινα ἐδέξατο καὶ ἡ Καλυψώ, ἡ * Αιώλου Οπ. “όπλιτικής? 47 μετεμόρφου. μετεμορφα? Οκ. 18 Φειδαλίος ὁ Κορίνθιος, ο Φειδίας » 10:50 τῶν ἀναιρούντων ἀνδρῶν. «ἀντερώντων,» οι ερώντων Ερώτων Οχ. 83 σε ἐρῶντες. Έρωτες Οχ. σε διαφόρους έχουσι. «διαφόρως ἔχουσι.» Ο αληθινότερον ερμήνευσεν — ἐξωρμήσας Μηδὲν ἔμφραινον. έμφρον erat annonæ, quam rex Æolus illis suppeditave rat, commeatuque, quem navigiis olim reposue rant, quisque sibi, ubi opus fuerit, sumeret in victum: de iis auten, quæ, veneficiis incantala, comedenda illis, vel bibenda Circe traderet, omnino nihil desumerent. Circe vero ubi hæc intellexisset, rata Ulyssem, artis magicæ non ignarum, consilia sua præsensisse, ad fanum eum acçersendum cu ravit. Accersitus ille, exercitu suo stipatus, Græca que sua fretus confidentia, accedit, munera Trojana reginae afferens. Circe vero, ubi Ulyssern sociosqu conspexit, rogavit eum, uti insulam hospes teneret, usque dum tempus hibernum præstiterit: interpo sito etiam ibidem juramento, inviolatum se illum sociosque praestituram. Dictis ejus audiens Ulysses, commorabatur illic per tempus aliquod; Circesque consuetudine (ipsa sic volente), usus est: uti hac de Circe sapientissimi Sisyphus Cous et Dictys Cretensis, memoriæ prodiderunt. Verum sapien tissimus Homerus poetarum more fabulatur, 120 Circem, poculi magici haustu, concurrentes illuc advenas transformasse; leonum aliis, aliis canum, eis vero suum, illis ursorum, nonnullis etiam por corum formas, vel capita induentibus. Supradictus autem Phidalius Corinthius, fabulam hanc enar rans: Nequaquam, inquit, illud Circi in libidinen suam cessisset, si concursitantes hominum turbas in belluas mutasset: sed amoris insania correptos homines poeta indigitabat; quos belluarum more frendentes, pro libitu suo Circe furiis agitavit, ob desiderium ipsius in rabiem efferatos. Ejusmodi enim amor habet impetum naturalem, ut in rem desideratam, morte etiam spreta, præceps involet. Quippe cupidinis ex vi, quasi in bruta migrant bomines, nibil rationi consentaneum agitantes; sed humanam exuti speciem, corpora, formas, el mores etiam belluinos præ se ferunt, dum proci mulieri bus inhiant. Illud etiam a natura est, ut rivales helluino impetu in se invicem ferantur, ad exitium usque se invicem impetentes. Verum cupiditatibus hisce non uno modo se habent, lascivientes: alii enim, canum more, frequentius coeunt: alii, leones quod solent, ipsum praesentis pruritus impetum solummodo explere sibi quærunt alii denique, sicut ursi, 121 turpiter coeunt, conspurcantes sese: uti hæc pluribus enarravit, juxta rci verila tem, auctor iste, in scriptis suis. Ulysses vero a Circis insula solvens, adverso mari jactatus, in insulam alteram delatus est ubi a Calypsone, Circis sorore, honorifice exceptus, supra dictns est. Ch. Lego, Rivalium. Ch. Ch., Forte legendumn, C. Ox. Correxit Ch Οx. Vocabulum parum Græcum; qual forte dixisset,

τῆς παρασχεθείσης αὐτῷ ἐκ τοῦ Αἰόλου τ8 βασιλέως σιταρχίας καὶ τῶν πρώην ὄντων ἀποθέτων ἐν τοῖς πλοίοις βρωμάτων τε καὶ πομάτων ἐξ αὐτῶν μετα λαμβάνειν. Τῆς δὲ Κίρκης προσενεγκούσης αὐτῷ καὶ τῷ στρατῷ αὐτοῦ καὶ τοῖς ναύταις τροφάς βρω μάτων καὶ πομάτων, οὐκ ἐδέξαντο παρ' αὐτῆς τὸ παράπαν. Καὶ μαθοῦσα τοῦτο ἡ Κίρκη ὑπέλαβεν είν δέναι τὸν Ὀδυσσέα τινὰς μυστικάς μαγείας καὶ προγνόντα αὐτῆς τὰ βουλεύματα, καὶ πέμψατα μετεστείλατο αὐτὸν ἐν τῷ ἱερῷ· καὶ ἦλθε πρὸς αὐ τὴν μετὰ ὁπλικῆς “βοηθείας καὶ ἀπονοίας Αχαϊκῆς, ἀγαγὼν αὐτῇ δῶρα Τρωικά. Ἡ δὲ ἑωρακυῖα αὐτὸν καὶ τοὺς μετ᾿ αὐτοῦ, ᾔτησεν αὐτὸν προσμεῖναι τῇ νήσῳ, ἄχρις οὗ διέλθῃ ὁ τοῦ χειμώνος [152] καιρός, δεδωκυία αὐτῷ ἐν τῷ ἱερῷ ὅρκους μηδὲν ποιεῖν εἰς βλάβην αὐτοῦ ἤ τινος τῶν ἅμα αὐτῷ. Καὶ πεισθεὶς ὁ Ὀδυσσεύς διέτριψε μετ' αὐτῆς ὀλίγον καιρόν, συμε μιγείς αὐτῇ πρὸς γάμον, ἐκείνης βουληθείσης· περὶ ἧς Κίρκης ἐξέθεντο ταῦτα οἱ σοφώτατοι Σίσυφος Κώος καὶ Δίκτυς ἐκ τῆς Κρήτης. Ὁ δὲ σοφώτατος Όμηρος ποιητικῶς ἔφρασεν ὅτι διὰ πόματος μαγικοῦ τοὺς συλλαμβανομένους πρὸς αὐτὴν ἄνδρας μετεμόρ φου, ποιοῦσα τοὺς μὲν λεοντομόρφους, τοὺς δὲ κυνοκεφάλους, ἄλλους δὲ συομόρφους, ἑτέρους δὲ ἀρχομόρφους καὶ χοιροκεφάλους. Ο δὲ προγεγραμ μένος σοφός Φειδάλιος ὁ Κορίνθιος κ εξέθετο τὴν πλητικὴν ταύτην σύνταξιν, ερμηνεύσας οὕτως. Ὅτι τῇ Κίρκη οὐδὲν ήρμοζε πρὸς ἦν ἐβούλετο ἐπιθυμίαν πολυοχλίαν ποιεῖν τοὺς ἀνθρώπους θηριομόρφους, ἀλλὰ τρόπον σημαίνων, ὁ ποιητὴς τῶν ἀντερώντων ἀνδρῶν 10.50, ὅτι ὡς θηρία ἐποίει αὐτοὺς ἐκεῖ ἡ Κίρκη βρύχειν καὶ μαίνεσθαι καὶ λυσσἂν ἐκ πόθου, καθὼς ἐκέλευσεν ἡ Κίρκη. Φυσικὸν γὰρ τῶν ἐρώντων οι αντα έχεσθαι τῆς ἐρωμένης καὶ ὑπεραποθνήσκειν· τοιοῦ τη γὰρ ὑπάρχουσιν οἱ ἐρῶντες· ἐκ γὰρ τῆς ἐπι θυμίας [153] ἀποθηριοῦνται, μηδὲν ἔμφρενον λογιζόμενοι, ἀλλὰ ἀλλοιούμενοι τὰς μορφὰς καὶ τῷ σώματι ὡς θηριόμορφοι γίνονται καὶ τῇ θέᾳ καὶ τοῖς τρόποις, ἐπερχόμενοι τοῖς ἀντερασταίς· φυσικὸν γὰρ τοὺς ἀντεραστές ὁρᾶν ἀλλήλους ὡς θηρία καὶ πρὸς ἀλλήλους ἐπερχομένους ἄχρις φόνου. Οι καὶ διαφό πως έχουσι 63 πρὸς τοὺς τῆς τοιαύτης ἐπιθυμίας τρόπους· οἱ μὲν γὰρ ὡς κύνες ἐπέρχονται τῇ μίξει, πολλὰ συμμιγνύμενοι, οἱ δὲ ὡς λέοντες τὴν ὁρμὴν καὶ μόνην τὴν ἐπιθυμίαν ζητοῦσιν, ἄλλοι δὲ ὡς ἄρχτοι μιαρώς κέχρηνται τῇ συνουσίᾳ. Καὶ μᾶλλον σαφέστερον οὗτος καὶ ἀληθινώτερον ἡρμήνευσεν και ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐκθέσει. Ἀπὸ δὲ τῆς νήσου τῆς Κίρκης ἐξορμήσας ὁ δυς σεὺς ἀνήχθη εἰς τὴν ἄλλην νῆσον, ὑπὸ ἀνέμων έναν των ἐκριτείς· ὅντινα ἐδέξατο καὶ ἡ Καλυψώ, ἡ * Αιώλου Οπ. “όπλιτικής? 47 μετεμόρφου. μετεμορφα? Οκ. 18 Φειδαλίος ὁ Κορίνθιος, ο Φειδίας » 10:50 τῶν ἀναιρούντων ἀνδρῶν. «ἀντερώντων,» οι ερώντων Ερώτων Οχ. 83 σε ἐρῶντες. Έρωτες Οχ. σε διαφόρους έχουσι. «διαφόρως ἔχουσι.» Ο αληθινότερον ερμήνευσεν — ἐξωρμήσας Μηδὲν ἔμφραινον. έμφρον erat annonæ, quam rex Æolus illis suppeditave rat, commeatuque, quem navigiis olim reposue rant, quisque sibi, ubi opus fuerit, sumeret in victum: de iis auten, quæ, veneficiis incantala, comedenda illis, vel bibenda Circe traderet, omnino nihil desumerent. Circe vero ubi hæc intellexisset, rata Ulyssem, artis magicæ non ignarum, consilia sua præsensisse, ad fanum eum acçersendum cu ravit. Accersitus ille, exercitu suo stipatus, Græca que sua fretus confidentia, accedit, munera Trojana reginae afferens. Circe vero, ubi Ulyssern sociosqu conspexit, rogavit eum, uti insulam hospes teneret, usque dum tempus hibernum præstiterit: interpo sito etiam ibidem juramento, inviolatum se illum sociosque praestituram. Dictis ejus audiens Ulysses, commorabatur illic per tempus aliquod; Circesque consuetudine (ipsa sic volente), usus est: uti hac de Circe sapientissimi Sisyphus Cous et Dictys Cretensis, memoriæ prodiderunt. Verum sapien tissimus Homerus poetarum more fabulatur, 120 Circem, poculi magici haustu, concurrentes illuc advenas transformasse; leonum aliis, aliis canum, eis vero suum, illis ursorum, nonnullis etiam por corum formas, vel capita induentibus. Supradictus autem Phidalius Corinthius, fabulam hanc enar rans: Nequaquam, inquit, illud Circi in libidinen suam cessisset, si concursitantes hominum turbas in belluas mutasset: sed amoris insania correptos homines poeta indigitabat; quos belluarum more frendentes, pro libitu suo Circe furiis agitavit, ob desiderium ipsius in rabiem efferatos. Ejusmodi enim amor habet impetum naturalem, ut in rem desideratam, morte etiam spreta, præceps involet. Quippe cupidinis ex vi, quasi in bruta migrant bomines, nibil rationi consentaneum agitantes; sed humanam exuti speciem, corpora, formas, el mores etiam belluinos præ se ferunt, dum proci mulieri bus inhiant. Illud etiam a natura est, ut rivales helluino impetu in se invicem ferantur, ad exitium usque se invicem impetentes. Verum cupiditatibus hisce non uno modo se habent, lascivientes: alii enim, canum more, frequentius coeunt: alii, leones quod solent, ipsum praesentis pruritus impetum solummodo explere sibi quærunt alii denique, sicut ursi, 121 turpiter coeunt, conspurcantes sese: uti hæc pluribus enarravit, juxta rci verila tem, auctor iste, in scriptis suis. Ulysses vero a Circis insula solvens, adverso mari jactatus, in insulam alteram delatus est ubi a Calypsone, Circis sorore, honorifice exceptus, supra dictns est. Ch. Lego, Rivalium. Ch. Ch., Forte legendumn, C. Ox. Correxit Ch Οx. Vocabulum parum Græcum; qual forte dixisset,

ἀδελφὴ τῆς Κίρκης, καὶ πολλῆς θεραπείας ἠξίωσεν οὕτω αὐτὸν, συμμιγεῖτα αὐτῷ καὶ πρὸς γάμον. Κἀκεῖθεν ἀνήχθη, ἔνθα λίμνη ὑπῆρχε μεγάλη πλησίον τῆς θα λάσσης, λεγομένη ή Νεκυόπομπος καὶ οἱ ο κοῦντες ἐν αὐτῇ [151] ἄνδρες μάντεις· οἵτινες ἐξε!. που αὐτῷ πάντα τὰ συμβάντα αὐτῷ καὶ τὰ μέλλοντα. Καὶ ἀναχθεὶς ἐκεῖθεν χειμῶνος μεγάλου γενομένου θαλάσσης ἐκρίπτεται εἰς τὰς Σερενίδας κα καλουμένας πέτρας, αἱ ἐκ τῶν κρουσμάτων τῶν κυμάτων ἦχον ἀποτελοῦσιν ἴδιον. Κἀκεῖθεν ἐξειλήσας ἦλθεν εἰς τὴν καλουμένην Χάρυβδιν, εἰς τύπους ἀγρίους καὶ ἀποτόμους· κἀκεῖ πάσας τὰς ὑπολειφθεί σας αὐτῷ ναῦς καὶ τὸν στρατὸν ἀπώλεσεν, αὐτὸς δὲ ὁ Ὀδυσσεὺς μόνος ἐν σανίδι του πλοίου ἐν τῷ πελάγει ἐφέρετο, ἀναμένων τὸν μετά βίας θάνατον. Τοῦτον δὲ ἑωρακότες τινὲς ἀποπλέοντες ναῦται Φοίνικες νηχόμενον ἐν τοῖς ὕδασιν ἐλεήσαντες διέσωσαν, καὶ ἤγαγον αὐτὸν ἐν τῇ Κρήτῃ νήσῳ πρὸς τὸν Ἰδομενέα, ἔξαρχον Ἑλλήνων. Καὶ ἑωρακὼς τὸν Ὀδυσσέα ὁ Ιδομενεύς γυμνὸν καὶ δεόμενον, συμπαθώς φερόμε νος, δῶρα αὐτῷ πλεῖστα δεδωκώς σὺν στρατῷ καὶ στρατηγῷ αὐτοῦ καὶ δύο νῆας καὶ [150] διασώζοντας αὐτόν τινας ἐξέπεμψεν αὐτὸν εἰς Ἰθάκην. Ατινα καὶ ὁ σοφὸς Δίκτυς παρὰ τοῦ Ὀδυσσέως ἀκηκοώς συνεγράψατο. Ομοίως δὲ καὶ ὁ Διομήδης λαβὼν τὸ Παλλάδιον ἐξώρμησεν ἀπὸ τῆς Τροίας εἰς τὴν ἰδίαν πατρίδα. Ο δὲ 'Αγαμέμνων ἔχων τὴν Κασσάνδρας, εν (επόθει, ἐπέρασε τὸ τῆς Ῥόδου πέλαγος, βουλόμενος ἐπὶ Μυκηναίων πόλιν ὁρμῆσαι. Λοιπὸν ὁ Πύρρος ἑωρακώς πάντας ἀποπλεύσαντας, τεφρώσας τὸν Τελαμώνιον Αίαντα καὶ λαβὼν ἐν υδρία το έθαψε μετά τιμής μεγάλης πλησίον τοῦ τύμβου τοῦ ᾿Αχιλλέως, τοῦ ἐξαδέλφου αὐτοῦ, πατρὸς δὲ τοῦ Πύρρου, εἰς τόπον λεγόμενον Σίγριν Ὁ δὲ Τεύκρος, ὁ ἀδελφὸς τοῦ Αίαντος τοῦ Τελα μωνίου, κατέφθασεν εὐθέως, ἐλθὼν ἀπὸ τῆς Σαλα μῖνος, πόλεως τῆς Κύπρου, πρὸς βοήθειαν τοῦ ἀδελ φοῦ αὐτοῦ, καὶ εὗρε τὸν Πύῤῥον. Καὶ μεμαθηκώς παρ' αὐτοῦ τὰ συμβάντα, ἀκούσας δὲ καὶ τὴν γενα μένην τιμήν τῶν λειψάνων τοῦ Αἴαντος, ἐπα αὖ εἰς τὰς Σερενίδας. • Σειρήνας κι ὑδρία ύδρίαν Οχ. λεὺς Ἰωβιανὸς ἕνα τῶν σατραπῶν, εἰς τὸ διασώ σαι αὐτὸν, καὶ τὰ ἐξπέδιτα αὐτοῦ, ἐκ τῆς Περσικής χώρας. Ηνίκα περάσῃ βασιλικὸς εἰς Χερ σώνα ἕνεκα της τοιαύτης διακονίας, ὀφείλει εὐθὺς ἀποστέλλειν εἰς Παττινακίαν, καὶ ἐπιζητεῖν δψιδάς παρ' αὐτῶν, καὶ διασώστας, Λεγομένη ή Νεκυόπομπος. 321: Ελαβε μεθ' ἑαυτοῦ ὁ βασι Νεκύοπον,: Εἶτα εἰς λίμνην την καλουμένην Νεκύοπον, ἐν ᾗ διὰ φαντασμάτων ἔγνω τα μέλλοντα συμβαίνειν αὐτῷ. Νέκυες, νεκροί, Νεκροπόμπος, Καὶ διασώζοντας αὐτόν τινας. Διασώζοντες οδηγοίς, Εἰς τόπον λεγόμενον Σίγριν. Την γενομένην τιμήν. γενομένην. consuetudinem etiam cum ea habuit. Delatus inde, al stagnum ingens, Nergopompum vocatum, prope .are situmn, pervenit. Hujus incolæ, qui vaticiniis præcellebant, omnia quæ ei acciderant, quæque eventura erant aperuerunt. Inde solvens, sæviori maris impetu agitatus, ad Serenidas quas vocant rapes ferebatur: quæ fuctuum ex allisione, soui tum quemdam peculiarem efficiunt. Has cum eva sisset, ad Charybdin quem vocant sinum delatus, incidit ibi in loca prærupta et scopulis aspera: ubi residuis navibus exercituque in mari demersis, solus ipse navis tabulæ insidens, pelago fluctuabat, mortem miseram nunquam non exspectans. Verum præternavigantes illac Phoenices, videntes illum marinis undis fluctuantem, misericordia moti, fluctibus eripuerunt: et in Cretam insulam ad ductum, Idomeneo, Græcorum ex ducibus, tradi derunt. Idomeneus ubi Ulyssem conspexit, nudu atque indigum, summopere misertus ejus, mune ribus abunde donatum, duce etiam exercituque 122 et navibus duabus et satellitibus quibusdain instructum, Ithacam demisit: uti hæc sapiens Dictys, ab Ulysse ipso edoctus, memoriæ man clavit. Consimiliter etiam Diomedes, accepto secum Palladio, Trojam reliquit, in patriam suam rever surus. Agamemnon vero Cassandra, quam amabat, po titus, trajecto Rhodiorum pelago, Mycenas suas repetivit. Pyrrhus autem, ubi cæteros omnes discessisse animadvertit; ipse Ajacis Telamonii cineres in urnam repositos, ad Sigrin quam vocant, prope tumulum Achillis, Pyrrhi patris, Ajacis autem pa truelis, honorifice recondidit. Teucris autem, Ajacis Telamonii frater, qui ejus in auxilium ex Salamine, Cypri urbe, advenerat, in Pyrrhum incidens, edoctusque ab eo de eis que acciderant; certior etiam factus, quanto ille cum honore Ajacis reliquias terræ mandaverat, laudavit Pyrrhum; et fausta ei omnia precatus: Nihil, in vocant Cedrenus et Isac. Tzetzes. Ch. Ch., etc. Constantin. Porphyrogen. de Administr.nd. imp. cap. vu etc. Diasosles elian a Latinis recentioribus, pro itineris duce frequen ter occurrit. Luitprand. Legat. adl Nicephor. ad finem: Michael vocatus est et Diasostes meus, etc. Lacum hunc, in Joviano imp. vocat Cedrenus Dictys Gret. rem narrans, de loci nomine silet. In le liberatus, per renerit ad eum locum, in quo exhibitis quibusdam sacris futura defunctorum animis dignoscerentur. idem quod teste Ηesychio. Mercu rius etiam, id est, Manium ductor, Luciano dictus: qui manibus ad inferos ducendis præcest. Atque iste Ulyssis cum magis hisce con ressus, ejus ad inferos descensus est apud My chologos. hie, pro vie ducibus, aut stipatoribus satellitibus custodibus, usurpatur: ita eliam infra, Rheteum vocat hunc locum Dictys Cret. Interim Neoptolemus, ad vecta ligni materia, Ajacem cremat: reliquiasque urna conditas, in Rheteo sepeliendas procurat. Scr.

ἀδελφὴ τῆς Κίρκης, καὶ πολλῆς θεραπείας ἠξίωσεν οὕτω αὐτὸν, συμμιγεῖτα αὐτῷ καὶ πρὸς γάμον. Κἀκεῖθεν ἀνήχθη, ἔνθα λίμνη ὑπῆρχε μεγάλη πλησίον τῆς θα λάσσης, λεγομένη ή Νεκυόπομπος καὶ οἱ ο κοῦντες ἐν αὐτῇ [151] ἄνδρες μάντεις· οἵτινες ἐξε!. που αὐτῷ πάντα τὰ συμβάντα αὐτῷ καὶ τὰ μέλλοντα. Καὶ ἀναχθεὶς ἐκεῖθεν χειμῶνος μεγάλου γενομένου θαλάσσης ἐκρίπτεται εἰς τὰς Σερενίδας κα καλουμένας πέτρας, αἱ ἐκ τῶν κρουσμάτων τῶν κυμάτων ἦχον ἀποτελοῦσιν ἴδιον. Κἀκεῖθεν ἐξειλήσας ἦλθεν εἰς τὴν καλουμένην Χάρυβδιν, εἰς τύπους ἀγρίους καὶ ἀποτόμους· κἀκεῖ πάσας τὰς ὑπολειφθεί σας αὐτῷ ναῦς καὶ τὸν στρατὸν ἀπώλεσεν, αὐτὸς δὲ ὁ Ὀδυσσεὺς μόνος ἐν σανίδι του πλοίου ἐν τῷ πελάγει ἐφέρετο, ἀναμένων τὸν μετά βίας θάνατον. Τοῦτον δὲ ἑωρακότες τινὲς ἀποπλέοντες ναῦται Φοίνικες νηχόμενον ἐν τοῖς ὕδασιν ἐλεήσαντες διέσωσαν, καὶ ἤγαγον αὐτὸν ἐν τῇ Κρήτῃ νήσῳ πρὸς τὸν Ἰδομενέα, ἔξαρχον Ἑλλήνων. Καὶ ἑωρακὼς τὸν Ὀδυσσέα ὁ Ιδομενεύς γυμνὸν καὶ δεόμενον, συμπαθώς φερόμε νος, δῶρα αὐτῷ πλεῖστα δεδωκώς σὺν στρατῷ καὶ στρατηγῷ αὐτοῦ καὶ δύο νῆας καὶ [150] διασώζοντας αὐτόν τινας ἐξέπεμψεν αὐτὸν εἰς Ἰθάκην. Ατινα καὶ ὁ σοφὸς Δίκτυς παρὰ τοῦ Ὀδυσσέως ἀκηκοώς συνεγράψατο. Ομοίως δὲ καὶ ὁ Διομήδης λαβὼν τὸ Παλλάδιον ἐξώρμησεν ἀπὸ τῆς Τροίας εἰς τὴν ἰδίαν πατρίδα. Ο δὲ 'Αγαμέμνων ἔχων τὴν Κασσάνδρας, εν (επόθει, ἐπέρασε τὸ τῆς Ῥόδου πέλαγος, βουλόμενος ἐπὶ Μυκηναίων πόλιν ὁρμῆσαι. Λοιπὸν ὁ Πύρρος ἑωρακώς πάντας ἀποπλεύσαντας, τεφρώσας τὸν Τελαμώνιον Αίαντα καὶ λαβὼν ἐν υδρία το έθαψε μετά τιμής μεγάλης πλησίον τοῦ τύμβου τοῦ ᾿Αχιλλέως, τοῦ ἐξαδέλφου αὐτοῦ, πατρὸς δὲ τοῦ Πύρρου, εἰς τόπον λεγόμενον Σίγριν Ὁ δὲ Τεύκρος, ὁ ἀδελφὸς τοῦ Αίαντος τοῦ Τελα μωνίου, κατέφθασεν εὐθέως, ἐλθὼν ἀπὸ τῆς Σαλα μῖνος, πόλεως τῆς Κύπρου, πρὸς βοήθειαν τοῦ ἀδελ φοῦ αὐτοῦ, καὶ εὗρε τὸν Πύῤῥον. Καὶ μεμαθηκώς παρ' αὐτοῦ τὰ συμβάντα, ἀκούσας δὲ καὶ τὴν γενα μένην τιμήν τῶν λειψάνων τοῦ Αἴαντος, ἐπα αὖ εἰς τὰς Σερενίδας. • Σειρήνας κι ὑδρία ύδρίαν Οχ. λεὺς Ἰωβιανὸς ἕνα τῶν σατραπῶν, εἰς τὸ διασώ σαι αὐτὸν, καὶ τὰ ἐξπέδιτα αὐτοῦ, ἐκ τῆς Περσικής χώρας. Ηνίκα περάσῃ βασιλικὸς εἰς Χερ σώνα ἕνεκα της τοιαύτης διακονίας, ὀφείλει εὐθὺς ἀποστέλλειν εἰς Παττινακίαν, καὶ ἐπιζητεῖν δψιδάς παρ' αὐτῶν, καὶ διασώστας, Λεγομένη ή Νεκυόπομπος. 321: Ελαβε μεθ' ἑαυτοῦ ὁ βασι Νεκύοπον,: Εἶτα εἰς λίμνην την καλουμένην Νεκύοπον, ἐν ᾗ διὰ φαντασμάτων ἔγνω τα μέλλοντα συμβαίνειν αὐτῷ. Νέκυες, νεκροί, Νεκροπόμπος, Καὶ διασώζοντας αὐτόν τινας. Διασώζοντες οδηγοίς, Εἰς τόπον λεγόμενον Σίγριν. Την γενομένην τιμήν. γενομένην. consuetudinem etiam cum ea habuit. Delatus inde, al stagnum ingens, Nergopompum vocatum, prope .are situmn, pervenit. Hujus incolæ, qui vaticiniis præcellebant, omnia quæ ei acciderant, quæque eventura erant aperuerunt. Inde solvens, sæviori maris impetu agitatus, ad Serenidas quas vocant rapes ferebatur: quæ fuctuum ex allisione, soui tum quemdam peculiarem efficiunt. Has cum eva sisset, ad Charybdin quem vocant sinum delatus, incidit ibi in loca prærupta et scopulis aspera: ubi residuis navibus exercituque in mari demersis, solus ipse navis tabulæ insidens, pelago fluctuabat, mortem miseram nunquam non exspectans. Verum præternavigantes illac Phoenices, videntes illum marinis undis fluctuantem, misericordia moti, fluctibus eripuerunt: et in Cretam insulam ad ductum, Idomeneo, Græcorum ex ducibus, tradi derunt. Idomeneus ubi Ulyssem conspexit, nudu atque indigum, summopere misertus ejus, mune ribus abunde donatum, duce etiam exercituque 122 et navibus duabus et satellitibus quibusdain instructum, Ithacam demisit: uti hæc sapiens Dictys, ab Ulysse ipso edoctus, memoriæ man clavit. Consimiliter etiam Diomedes, accepto secum Palladio, Trojam reliquit, in patriam suam rever surus. Agamemnon vero Cassandra, quam amabat, po titus, trajecto Rhodiorum pelago, Mycenas suas repetivit. Pyrrhus autem, ubi cæteros omnes discessisse animadvertit; ipse Ajacis Telamonii cineres in urnam repositos, ad Sigrin quam vocant, prope tumulum Achillis, Pyrrhi patris, Ajacis autem pa truelis, honorifice recondidit. Teucris autem, Ajacis Telamonii frater, qui ejus in auxilium ex Salamine, Cypri urbe, advenerat, in Pyrrhum incidens, edoctusque ab eo de eis que acciderant; certior etiam factus, quanto ille cum honore Ajacis reliquias terræ mandaverat, laudavit Pyrrhum; et fausta ei omnia precatus: Nihil, in vocant Cedrenus et Isac. Tzetzes. Ch. Ch., etc. Constantin. Porphyrogen. de Administr.nd. imp. cap. vu etc. Diasosles elian a Latinis recentioribus, pro itineris duce frequen ter occurrit. Luitprand. Legat. adl Nicephor. ad finem: Michael vocatus est et Diasostes meus, etc. Lacum hunc, in Joviano imp. vocat Cedrenus Dictys Gret. rem narrans, de loci nomine silet. In le liberatus, per renerit ad eum locum, in quo exhibitis quibusdam sacris futura defunctorum animis dignoscerentur. idem quod teste Ηesychio. Mercu rius etiam, id est, Manium ductor, Luciano dictus: qui manibus ad inferos ducendis præcest. Atque iste Ulyssis cum magis hisce con ressus, ejus ad inferos descensus est apud My chologos. hie, pro vie ducibus, aut stipatoribus satellitibus custodibus, usurpatur: ita eliam infra, Rheteum vocat hunc locum Dictys Cret. Interim Neoptolemus, ad vecta ligni materia, Ajacem cremat: reliquiasque urna conditas, in Rheteo sepeliendas procurat. Scr.

νῦν καὶ ἐπευχόμενος τῷ Παρίῳ ἔφη, Οὐδὲν ξένον πεποίηκας· ἐκείνης σε γὰρ τῆς ᾿Αχιλλέως θείας φύε νὰς ὑπάρχεις υἱός. Λείψανα σε γὰρ τῶν ἀγαθῶν ἀν δρῶν ἀφαιρεῖται ὁ χρόνος, ἡ δὲ ἀρετὴ καὶ θανοῦσα λάμπει. Καὶ [156] παρακαλεῖ ὁ Πύρρος τὸν Τεύκρον ἅμα αὐτῷ μεταλαβεῖν βρωτοῦ καὶ ποτοῦ 80. Καὶ ἐν τῷ συμποσίῳ, ὡς ὄντα ἐκ τοῦ ἰδίου γένους, τὸν Τεῦ κρον ὁ Πύρρος ᾔτει διηγεῖσθαι αὐτῷ πάντα ἐξ ἀρχῆς τὰ συμβάντα τῷ αὐτοῦ πατρί, φήσας ἀγνοεῖν τὸ ἀκριβές. Ὁ δὲ Τεύκρος ήρξατο λέγειν οὕτω; Ο πᾶς τὴν οὐκ ἐξαλείψει τὴν ᾿Αχιλλέως κατὰ Εκτορος νίκην· ὅς μαθὼν Εκτορα νυκτός βουλόμε νον ἀπαντῆσαι τῇ βασιλίδι Πενθεσιλείᾳ, προποιήσας λάθρα ἅμα τῷ ἰδίῳ στρατῷ καὶ ἑαυτὸν σὺν αὐτοῖς ἀποκρύψας, τὸν ποταμὸν διαβαίνοντα τὸν Έκτορα κτείνει καὶ ἅπαντας τοὺς αὐτῷ ἑπομένους, ένα μό τον καταλιπών ζώντα· ὅντινα χειροκοπήσας Πριάμῳ ἔπεμψεν ἀγγελοῦντα τὸν Ἕκτορος θάνατον. Καὶ τὰ συμβάντα μηδενὸς τῶν Ἑλλήνων γνόντος, ήγαγε τὸ τοῦ Ἕκτορος λείψανον εἰς δάπεδον πρὸ αὔγους· καὶ ἐν δίγρῳ ἀναρτήσας αὐτὸν τοὺς ἵππους ἐλαύνοντος Αυτομέδοντος σὺν αὐτῷ μαστιγόπληκτον αὐτοῦ τὸ σῶμα ὁ σᾶς γενέτης ποιῶν οὐκ ἐπαύετο. ᾿Ακούσας δὲ Πρίαμος τὸν τοῦ Ἕκτορος μόρον, ὠλόλυξε, καὶ πάντες σὺν αὐτῷ· καὶ τοσαύτη βοὴ ἐγένετο ἐκ τοῦ πλήθους τῶν Τρώων, ὥστε καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐ φανοῦ ταραχθῆναι. Καὶ οἱ Ἕλληνες δὲ χαίροντες ἀντεβόησαν ὁμοίως· καὶ κλείονται αἱ πύλαι τοῦ Ιλίου. Ο σὸς γενέτης ἐπετέλεσεν ἀγῶνος ἑορτὴν τοῖς βασιλεῦσι καὶ πᾶσι, πολλὰ φιλοτιμησάμενος. Τῇ δὲ ἑξῆς ἡμέρᾳ ὁ Πρίαμος πένθιμον [157] φορῶν σχήμα, έξας μεθ' ἑαυτοῦ Πολυξένην τὴν θυγατέρα αὐτοῦ, παρθένον, καὶ ᾿Ανδρομάχην, την Εκτορος γυναῖκα, καὶ ᾿Αστυάνακτα καὶ Λαοδάμαντα 60, υἱοὺς αὐτοῦ νηπίους, παραγίνεται πρὸς τοὺς Ἕλληνας, ἀγαγών μεθ᾿ ἑαυτοῦ καὶ κόσμου πολὺν καὶ χρυσὸν καὶ ἄργυρον καὶ ἐσθῆτα. Οὔσης δὲ τιγῆς ἐν τοῖς ἡγεμόσι τῶν Ἑλλήνων, πλησίον δὲ αὐτοῦ γενομένου, ἐθαύμαζον πάντες τὴν εὐτολμίαν τοῦ αὐτοῦ Πριάμου, καὶ ἀπαντῶσιν αὐτῷ βουλόμενοι μαθεῖν τὴν αἰτίαν τῆς ἀφέξεως. Εωρακὼς δὲ αὐτοὺς ὁ Πρίαμος, ἑαυτὸν εἰς τὸ ἔδαφος δίψας κόνιν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὐτ τοῦ φέρων καὶ δεόμενος αὐτῶν συνικέτας γενέσθαι της τὸν ᾿Αχιλλέα ὑπὲρ τοῦ σώματος τοῦ Εκτορος. Οἰκτείρει δὲ αὐτὸν Νέστωρ καὶ Ἰδομενεὺς αὐτῷ γενέσθαι συνικέτας πρὸς τὸν ᾿Αχιλλέα ὑπὲρ τοῦ σώματος τοῦ Ἔκτορος, οἵτινες ἐδυσώπησαν τὸν σὸν πατέρα περὶ τοῦ Πριάμου. Καὶ ἐκέλευσεν αὐτὸν εἰσ. ελθεῖν εἰς τὴν σκηνὴν αὐτοῦ· ὁ δὲ Πρίαμος εἰσελθὼν ἔπεσεν εἰς τοὺς πόδας αὐτοῦ πλωτός ἱκετεύων, 37 ἐκείνης — φρενός. 541: Αλλ' ἐξ ἐκείνου σπέρμα τῆς θείας φρενός πέφυ κας Ηρακλῆος. λείψανα. 772. Κηρυσσομένοισι δ' ἀπ' ἐσθλῶν δωμάτων τιμὴν καὶ κλέος οὗτοι λείψανα τῶν ἀγαθῶν ἀνδρῶν ἀφαιρεῖται χρόνος, ὁ δ' ἀρετὰ καὶ θανοῦσι λάμπει. Οι λείψανον το πότου Οχ. το Λαομέδοντα Εαυτὸν εἰς τὸ ἔδαφος δίψας. μιψε. Επεσεν εἰς τοὺς πόδας αὐτοῦ Ερ πλωτές. πρῶτος lis mentis hæres es. Nempe heroum reliquias ævum absumit: ast splendet post funera virtus. Tuni vero Pyrrhus Teucrum rogavit, uti secum cœnaret. Inter cœnandum vero eum rogavit Pyrrhus (cui genere 123 etiam conjunctus erat), uti altius ab origire rem repetens, quæ patri suo acciderant enarraret omnia; nihil adhuc certi de bis accepisse se asse rens. flis itaque Teucrus exursus est a quit, non te dignum fecisti, qui divinæ illius Achil Victoriam illam, quam Achilles de Hectore repor tavit, nulla ætas oblivioni datura est: qui ubi au disset, Hectorem de nocte Penthesileæ reginæ ob viam iturum, præoccupato ejus itinere, se suosque in insidiis collocavit; Hectoremque, cum suis omni bus, ſlumen trajicientibus, internecioni dedit; unico dempto, quem stragi superesse voluit, manibus abscissis, Priamo remittendum, cui Hectoris mor tem annuntiaret. Pater autem tuus ante lucem, Græcis interim quæ acciderant omnia nescientibus, Hectoris intermortuum corpus, currui alligatum, et ah equis, quos ipse cum Automedonte agitavit, circumtractum, quam potuit maxime ad terram allisit. Priamus autem audito Hectoris fato, ejulare cum suis omnibus: tantusque est in Trojano populo clamor editus, Græcis interim triumphum suum clamoribus reciprocis celebrantibus, ut volucres eliam cœli consternarentur. Tum vero statim obse ratæ sunt Ilii portæ. Pater autem tuus, instituto certaminis festo, duces exercitumque totum mune ribus plurimis donavit. Priamus autem die sequente, veste indutus lugubri, et assumpta secum filia Po lyxena, virgine innupta, et Hectoris uxore Andro mache, cum filiolis ejus duobus, Astyanacte et Lao damnante, 124 Græcos adiit, afferens secum, præter vestes et ornamenta, auri quoque et argenti pluri mum. Priamo autem appropinquante, silentiom derepente Græcorum ducibus oboriebatur, Priami fiduciam admirantibus. Tum vero obviam ei proce debant, adventus causam sciscitaturi: quos Priamus ubi conspexit, ad terram procidens, pulveremque in capite gestans, obtestabatur eos, uti secum pre catores Achillem interpellarent, de Hectoris cor pore reddendo. Cujus miseri Nestor et Idomeneus, precibus ejus annuerunt, Achillemque, uti Hecto ris corpus redderet, sollicitarunt. Pater vero tuus eorum precibus motus, Priamum in tentorium accersit: ingressus autem Priamus, Achilli supplex ad pedes, una cum Andromache filiisque ejus, pro cidebat. Polyxena vero patris tui pedes amplexa, Euripides Heraclid. v. Euripides Androm. v. Malalas, cui est cadaver, depravat, dum sibi accommodat. Cedrenus p. 127 V. Mallem Ad pedes ejus cecidit pronus, id est, membris natan tium more explicatis; duriuscula licet vocabuli translatione: nisi quis reponendum cen

νῦν καὶ ἐπευχόμενος τῷ Παρίῳ ἔφη, Οὐδὲν ξένον πεποίηκας· ἐκείνης σε γὰρ τῆς ᾿Αχιλλέως θείας φύε νὰς ὑπάρχεις υἱός. Λείψανα σε γὰρ τῶν ἀγαθῶν ἀν δρῶν ἀφαιρεῖται ὁ χρόνος, ἡ δὲ ἀρετὴ καὶ θανοῦσα λάμπει. Καὶ [156] παρακαλεῖ ὁ Πύρρος τὸν Τεύκρον ἅμα αὐτῷ μεταλαβεῖν βρωτοῦ καὶ ποτοῦ 80. Καὶ ἐν τῷ συμποσίῳ, ὡς ὄντα ἐκ τοῦ ἰδίου γένους, τὸν Τεῦ κρον ὁ Πύρρος ᾔτει διηγεῖσθαι αὐτῷ πάντα ἐξ ἀρχῆς τὰ συμβάντα τῷ αὐτοῦ πατρί, φήσας ἀγνοεῖν τὸ ἀκριβές. Ὁ δὲ Τεύκρος ήρξατο λέγειν οὕτω; Ο πᾶς τὴν οὐκ ἐξαλείψει τὴν ᾿Αχιλλέως κατὰ Εκτορος νίκην· ὅς μαθὼν Εκτορα νυκτός βουλόμε νον ἀπαντῆσαι τῇ βασιλίδι Πενθεσιλείᾳ, προποιήσας λάθρα ἅμα τῷ ἰδίῳ στρατῷ καὶ ἑαυτὸν σὺν αὐτοῖς ἀποκρύψας, τὸν ποταμὸν διαβαίνοντα τὸν Έκτορα κτείνει καὶ ἅπαντας τοὺς αὐτῷ ἑπομένους, ένα μό τον καταλιπών ζώντα· ὅντινα χειροκοπήσας Πριάμῳ ἔπεμψεν ἀγγελοῦντα τὸν Ἕκτορος θάνατον. Καὶ τὰ συμβάντα μηδενὸς τῶν Ἑλλήνων γνόντος, ήγαγε τὸ τοῦ Ἕκτορος λείψανον εἰς δάπεδον πρὸ αὔγους· καὶ ἐν δίγρῳ ἀναρτήσας αὐτὸν τοὺς ἵππους ἐλαύνοντος Αυτομέδοντος σὺν αὐτῷ μαστιγόπληκτον αὐτοῦ τὸ σῶμα ὁ σᾶς γενέτης ποιῶν οὐκ ἐπαύετο. ᾿Ακούσας δὲ Πρίαμος τὸν τοῦ Ἕκτορος μόρον, ὠλόλυξε, καὶ πάντες σὺν αὐτῷ· καὶ τοσαύτη βοὴ ἐγένετο ἐκ τοῦ πλήθους τῶν Τρώων, ὥστε καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐ φανοῦ ταραχθῆναι. Καὶ οἱ Ἕλληνες δὲ χαίροντες ἀντεβόησαν ὁμοίως· καὶ κλείονται αἱ πύλαι τοῦ Ιλίου. Ο σὸς γενέτης ἐπετέλεσεν ἀγῶνος ἑορτὴν τοῖς βασιλεῦσι καὶ πᾶσι, πολλὰ φιλοτιμησάμενος. Τῇ δὲ ἑξῆς ἡμέρᾳ ὁ Πρίαμος πένθιμον [157] φορῶν σχήμα, έξας μεθ' ἑαυτοῦ Πολυξένην τὴν θυγατέρα αὐτοῦ, παρθένον, καὶ ᾿Ανδρομάχην, την Εκτορος γυναῖκα, καὶ ᾿Αστυάνακτα καὶ Λαοδάμαντα 60, υἱοὺς αὐτοῦ νηπίους, παραγίνεται πρὸς τοὺς Ἕλληνας, ἀγαγών μεθ᾿ ἑαυτοῦ καὶ κόσμου πολὺν καὶ χρυσὸν καὶ ἄργυρον καὶ ἐσθῆτα. Οὔσης δὲ τιγῆς ἐν τοῖς ἡγεμόσι τῶν Ἑλλήνων, πλησίον δὲ αὐτοῦ γενομένου, ἐθαύμαζον πάντες τὴν εὐτολμίαν τοῦ αὐτοῦ Πριάμου, καὶ ἀπαντῶσιν αὐτῷ βουλόμενοι μαθεῖν τὴν αἰτίαν τῆς ἀφέξεως. Εωρακὼς δὲ αὐτοὺς ὁ Πρίαμος, ἑαυτὸν εἰς τὸ ἔδαφος δίψας κόνιν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὐτ τοῦ φέρων καὶ δεόμενος αὐτῶν συνικέτας γενέσθαι της τὸν ᾿Αχιλλέα ὑπὲρ τοῦ σώματος τοῦ Εκτορος. Οἰκτείρει δὲ αὐτὸν Νέστωρ καὶ Ἰδομενεὺς αὐτῷ γενέσθαι συνικέτας πρὸς τὸν ᾿Αχιλλέα ὑπὲρ τοῦ σώματος τοῦ Ἔκτορος, οἵτινες ἐδυσώπησαν τὸν σὸν πατέρα περὶ τοῦ Πριάμου. Καὶ ἐκέλευσεν αὐτὸν εἰσ. ελθεῖν εἰς τὴν σκηνὴν αὐτοῦ· ὁ δὲ Πρίαμος εἰσελθὼν ἔπεσεν εἰς τοὺς πόδας αὐτοῦ πλωτός ἱκετεύων, 37 ἐκείνης — φρενός. 541: Αλλ' ἐξ ἐκείνου σπέρμα τῆς θείας φρενός πέφυ κας Ηρακλῆος. λείψανα. 772. Κηρυσσομένοισι δ' ἀπ' ἐσθλῶν δωμάτων τιμὴν καὶ κλέος οὗτοι λείψανα τῶν ἀγαθῶν ἀνδρῶν ἀφαιρεῖται χρόνος, ὁ δ' ἀρετὰ καὶ θανοῦσι λάμπει. Οι λείψανον το πότου Οχ. το Λαομέδοντα Εαυτὸν εἰς τὸ ἔδαφος δίψας. μιψε. Επεσεν εἰς τοὺς πόδας αὐτοῦ Ερ πλωτές. πρῶτος lis mentis hæres es. Nempe heroum reliquias ævum absumit: ast splendet post funera virtus. Tuni vero Pyrrhus Teucrum rogavit, uti secum cœnaret. Inter cœnandum vero eum rogavit Pyrrhus (cui genere 123 etiam conjunctus erat), uti altius ab origire rem repetens, quæ patri suo acciderant enarraret omnia; nihil adhuc certi de bis accepisse se asse rens. flis itaque Teucrus exursus est a quit, non te dignum fecisti, qui divinæ illius Achil Victoriam illam, quam Achilles de Hectore repor tavit, nulla ætas oblivioni datura est: qui ubi au disset, Hectorem de nocte Penthesileæ reginæ ob viam iturum, præoccupato ejus itinere, se suosque in insidiis collocavit; Hectoremque, cum suis omni bus, ſlumen trajicientibus, internecioni dedit; unico dempto, quem stragi superesse voluit, manibus abscissis, Priamo remittendum, cui Hectoris mor tem annuntiaret. Pater autem tuus ante lucem, Græcis interim quæ acciderant omnia nescientibus, Hectoris intermortuum corpus, currui alligatum, et ah equis, quos ipse cum Automedonte agitavit, circumtractum, quam potuit maxime ad terram allisit. Priamus autem audito Hectoris fato, ejulare cum suis omnibus: tantusque est in Trojano populo clamor editus, Græcis interim triumphum suum clamoribus reciprocis celebrantibus, ut volucres eliam cœli consternarentur. Tum vero statim obse ratæ sunt Ilii portæ. Pater autem tuus, instituto certaminis festo, duces exercitumque totum mune ribus plurimis donavit. Priamus autem die sequente, veste indutus lugubri, et assumpta secum filia Po lyxena, virgine innupta, et Hectoris uxore Andro mache, cum filiolis ejus duobus, Astyanacte et Lao damnante, 124 Græcos adiit, afferens secum, præter vestes et ornamenta, auri quoque et argenti pluri mum. Priamo autem appropinquante, silentiom derepente Græcorum ducibus oboriebatur, Priami fiduciam admirantibus. Tum vero obviam ei proce debant, adventus causam sciscitaturi: quos Priamus ubi conspexit, ad terram procidens, pulveremque in capite gestans, obtestabatur eos, uti secum pre catores Achillem interpellarent, de Hectoris cor pore reddendo. Cujus miseri Nestor et Idomeneus, precibus ejus annuerunt, Achillemque, uti Hecto ris corpus redderet, sollicitarunt. Pater vero tuus eorum precibus motus, Priamum in tentorium accersit: ingressus autem Priamus, Achilli supplex ad pedes, una cum Andromache filiisque ejus, pro cidebat. Polyxena vero patris tui pedes amplexa, Euripides Heraclid. v. Euripides Androm. v. Malalas, cui est cadaver, depravat, dum sibi accommodat. Cedrenus p. 127 V. Mallem Ad pedes ejus cecidit pronus, id est, membris natan tium more explicatis; duriuscula licet vocabuli translatione: nisi quis reponendum cen

ὡσαύτως δὲ καὶ ᾿Ανδρομάχη σὺν τοῖς παισὶν, ἡ δὲ Πολυξένη [158] περιπλακεῖσα τοῖς ποσὶ τοῦ σοῦ γε νέτου περὶ τοῦ αὐτῆς ἀδελφοῦ Εκτορος, δουλεύειν ἐπαγγειλαμένη καὶ μένειν σὺν αὐτῷ, εἰ ἀποδῷ τὸν νεκρόν. Οἱ δὲ βασιλεῖς τὸ γῆρας αὐτοῦ οἰκτείραντες παρεκάλουν ὑπὲρ Πριάμου. Ὁ δὲ τὸς γενέτης Αχιλ λεὺς πρὸς αὐτοὺς ἔφη, Κρατεῖν αὐτὸν ἐξ ἀρχῆς ἔδει τῶν παίδων καὶ μὴ συνεξαμαρτάνειν· ἀλλ᾽ εἶχεν αὐτὸν ἔρω; τῶν ἀλλοτρίων χρημάτων· οὐ γὰρ Ελένης γυναικὸς τὴν ἐπιθυμίαν εἶχεν, ἀλλὰ τῶν ᾿Ατρέως και Πέλοπος χρημάτων τὸν πόθον είχε. Δότε οὖν δίκα; ἀνθ' ὧν ἡσεβήσατε· σωφρονιζέσθωσαν οὖν δι' ὑμᾶς Έλληνες καὶ βάρβαροι. Οἱ ει δὲ πείθουσιν αὐτὸν λύτρα λαβόντα τὸν νεκρὸν παραχωρήσαι· ὁ δὲ τὰ τοῦ βίου τερπνὰ ἐννοήσας τὸν Πρίαμον ἀνίστησι καὶ Πολυξένην καὶ ᾿Ανδρομά χην, καὶ κελεύει τῷ Πριάμῳ λούσασθαι καὶ σίτου καὶ οἴνου γεύσασθαι ἅμα αὐτῷ· ἄλλως γὰρ οὐκ ἂν παραχωρήσειεν αὐτῷ τὴν νεκρόν. Ὁ δὲ Πρίαμος φόβῳ κατεχόμενος καὶ ἐλπίδι τῶν μελλόντων, ταπει νῶς παραγίνεται ὑπὸ Πολυξένης παρακρατούμενο; πρὸς Ἀχιλλέα τὸν σὸν γενέτην καὶ βρωτοῦ καὶ που τοῦ σε μετέσχε. Καὶ πολλῶν λαληθέντων ἀνέστησαν καὶ τεθέντων τῶν λύτρων ἐπὶ τῆς γῆς, ἰδὼν ὁ ᾿Αχιλ λεὺς τὸ πλῆθος τῶν δώρων, τόν τε χρυσὸν καὶ τὴν ἄργυρον δέχεται [159] καὶ ἐκ τοῦ ἡματισμού μέρος, τὰ δὲ λοιπὰ Πολυξένη χαρισάμενος ἀπέδωκε τὸν νεο κρόν. Ὁ δὲ Πρίαμος παρακαλεῖ τὸν ᾿Αχιλλέα Πα λυξένην παρ' αὐτῷ καταλιπεῖν· ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ εἰς τὸ Ιλιον αὐτὴν ἀγαγεῖν, εἰς ἄλλον καιρὸν τὰ κατ' αὐτὴν ἀναβαλλόμενος. Ὁ δὲ Πρίαμος ἀνελθὼν εἰς τὸ ἔχημα ἔχων τὸ σῶμα τοῦ Εκτορος ἅμα τοῖς σὺν αὐτῷ εἰς τὴν πόλιν εἰσῆλθε· καὶ τεφρώσαντες τὸ σῶμα τοῦ Ἔχε τορος θάπτουσιν αὐτὸν ἔξω παρὰ τὸ τεῖχος του Ἰλίου, πενθήσαντες αὐτὸν πικρώς. Καὶ ἐν τῷ μεταξὺ παραγίνεται ἡ Πενθεσίλεια ἐκ τῆς ἀντιπέραν Χερρονήσου 68, πολὺ πλῆθος ἐπαγο μένη Αμαζόνων καὶ σὲ ἀνδρῶν γενναίων. Μαθοῦσα δὲ Εκτορα ἀναιρεῖσθαι σε υποστρέφειν ἠπείγετο Πάρις δὲ τοῦτο μαθών, έπεισεν αὐτὴν μένειν, χρυσὶν δοὺς αὐτῇ πολύν. ᾿Ανεθεῖσα δὲ μετὰ τοῦ ἰδίου στρα τοῦ, μεθ' ἡμέρας ὀλίγας όπλισαμένη σὺν τῷ πλήθει ἐξέρχεται ἐπὶ τὸ δάπεδον. Διαιρεθέντος δὲ τοῦ στρατ τοῦ αὐτῆς εἰς δύο μέρη, ἵστανται οἱ μὲν τοξόται τὸ δεξιὸν λαβόντες μέρος, οἱ δὲ ὁπλῖται πεζοί, πλείω τῶν [160] ἱππέων ὄντες, τὸν μέσον ἔχοντες τόπον ἡ δὲ Πενθεσίλεια μέσον τῶν ἱππέων ὑπῆρχε σὺν τῷ σίγνῳ Καὶ λοιπὸν οἱ Δαναοὶ τάξαντες ἑαυτοὺς ἀνθ 61 ΟΙ. Ο Οχ. 69 πότου Οχ. το Χερρονήσου Χερονήσου Οχ. * σε αναιρεῖ σθαι. ἀνῃρῆσθαι. σε τὸ μέσον ἔχοντες ατόπον. τὸν μέσον ἔχοντες τόπον μέσον, λαιόν Διχῇ δὲ τὸν αὐτῆς διελοῦσα στρατὸν, καὶ ἐν δεξιᾷ μὲν αὐτῆς τοὺς τοξότας, τῷ λαιῷ δὲ μέρει τοὺς ὁπλίτας πεζούς, πλείους τῶν ἱππέων ὄντας, ἐκτάξασα, ἡ Πενθεσίλεια μέσον τῶν ἱππέων ἦν ἐν τῷ σίγνῳ. Τὰ τοῦ βίου τερπνὰ ἐννοήσας. πάντας ἱκέτευε προκυλινδούμενος,: τῆς τοῦ βίου ἡδονῆς ἐπεθύμησε. πτωτός? ultro spondebat, se, mollo fratris corpus redderet, ia perpetuum ei subservituram. Tum qui aderant Juces, Priami senectutis miserti, pro eo fiunt sup plices. Parens autem tuus: oportuerat, inquit, Priamum filios suos maturius coercuisse, neque se sceleris eorum dedisse participem. Verum tenebat eum rerum alienarum cupido: nec tam Helenam uxorem, quam Pelopis et Atri divitias appetebat sibi. Male igitur a vobis factorum pœnas date; vestroque exemplo habeant hæc sibi Græci bar barique in documentum. Duces autem suadebant, uti accepto redemptio nis pretio, cadaver 125 illis concederet. llic vero vitæ jucunda secum reputans, Priamum, Polyxe nam et Andromachen in pedes erigit, Priamo præterea mandans, ubi lavasset, uti panem vinuin que apud se sumeret; non aliter ei corpus tradi tarum se, minatus. Prianus autem, inter spem metumque futuri suspensus, a Polyxena sustenta tus, humiliter intravit, cibum et potum cum patre tuo capturus. Ubi multis invicem sermone agitatis, surgebant tandem; redemptionisque pretium in medio positum est. Videns autem Achilles donorum multitudinem, acceptis sibi auro et argento vesti busque aliquot, reliqua Polyxenz, una cum cada vere reddidit. Roganti autem Priamo, uti Polyxe nam quoque sibi servaret, Achilles illam in urbem secum deducere jussit Priamum; hac de re cum en alias acturus. Priamus itaque currum conscendens, Hectoris-, que cadaver secum ferens, urbem cum suis re petit ubi in cineres conversum corpus, juxta !!i muros extra urbem magno cum luctu recon diderunt. Interim vero ex opposito Chersoneso aderat Penthesilea, Amazonum et bellicosorum virorum exercitu numeroso stipata. Certior autem facta de Hectoris morte, in reditum protinus se parat verum Paris, hoc audito, auro multo eam de instituto suo dimovebat. Illa igitur, cum se 126 suosque paucos per dies refecisset; copiis tan dem suis instructa, in campum progressa est. Diviso autem in partes duas exercitu, sagittarii al dextram steterunt: pedites autem gravis ar maturæ, quos equitibus plures habuit, ad lævum collocavit; equitibus in medio positis: inter quos ipsa, cum signo, constitit. Acies vero Græcorum Ch., xai Ch., xxt' Ox. Imo Scr. sed locum istum aliter mendosum suspicor, et pro, reponendum censeo, uti habet Cedrenus Ch. seat: quod et Gregorio nostio visum est. Cedre Ita etiam infra mus habet, ad in Romulo pedes corum provolutus.

ὡσαύτως δὲ καὶ ᾿Ανδρομάχη σὺν τοῖς παισὶν, ἡ δὲ Πολυξένη [158] περιπλακεῖσα τοῖς ποσὶ τοῦ σοῦ γε νέτου περὶ τοῦ αὐτῆς ἀδελφοῦ Εκτορος, δουλεύειν ἐπαγγειλαμένη καὶ μένειν σὺν αὐτῷ, εἰ ἀποδῷ τὸν νεκρόν. Οἱ δὲ βασιλεῖς τὸ γῆρας αὐτοῦ οἰκτείραντες παρεκάλουν ὑπὲρ Πριάμου. Ὁ δὲ τὸς γενέτης Αχιλ λεὺς πρὸς αὐτοὺς ἔφη, Κρατεῖν αὐτὸν ἐξ ἀρχῆς ἔδει τῶν παίδων καὶ μὴ συνεξαμαρτάνειν· ἀλλ᾽ εἶχεν αὐτὸν ἔρω; τῶν ἀλλοτρίων χρημάτων· οὐ γὰρ Ελένης γυναικὸς τὴν ἐπιθυμίαν εἶχεν, ἀλλὰ τῶν ᾿Ατρέως και Πέλοπος χρημάτων τὸν πόθον είχε. Δότε οὖν δίκα; ἀνθ' ὧν ἡσεβήσατε· σωφρονιζέσθωσαν οὖν δι' ὑμᾶς Έλληνες καὶ βάρβαροι. Οἱ ει δὲ πείθουσιν αὐτὸν λύτρα λαβόντα τὸν νεκρὸν παραχωρήσαι· ὁ δὲ τὰ τοῦ βίου τερπνὰ ἐννοήσας τὸν Πρίαμον ἀνίστησι καὶ Πολυξένην καὶ ᾿Ανδρομά χην, καὶ κελεύει τῷ Πριάμῳ λούσασθαι καὶ σίτου καὶ οἴνου γεύσασθαι ἅμα αὐτῷ· ἄλλως γὰρ οὐκ ἂν παραχωρήσειεν αὐτῷ τὴν νεκρόν. Ὁ δὲ Πρίαμος φόβῳ κατεχόμενος καὶ ἐλπίδι τῶν μελλόντων, ταπει νῶς παραγίνεται ὑπὸ Πολυξένης παρακρατούμενο; πρὸς Ἀχιλλέα τὸν σὸν γενέτην καὶ βρωτοῦ καὶ που τοῦ σε μετέσχε. Καὶ πολλῶν λαληθέντων ἀνέστησαν καὶ τεθέντων τῶν λύτρων ἐπὶ τῆς γῆς, ἰδὼν ὁ ᾿Αχιλ λεὺς τὸ πλῆθος τῶν δώρων, τόν τε χρυσὸν καὶ τὴν ἄργυρον δέχεται [159] καὶ ἐκ τοῦ ἡματισμού μέρος, τὰ δὲ λοιπὰ Πολυξένη χαρισάμενος ἀπέδωκε τὸν νεο κρόν. Ὁ δὲ Πρίαμος παρακαλεῖ τὸν ᾿Αχιλλέα Πα λυξένην παρ' αὐτῷ καταλιπεῖν· ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ εἰς τὸ Ιλιον αὐτὴν ἀγαγεῖν, εἰς ἄλλον καιρὸν τὰ κατ' αὐτὴν ἀναβαλλόμενος. Ὁ δὲ Πρίαμος ἀνελθὼν εἰς τὸ ἔχημα ἔχων τὸ σῶμα τοῦ Εκτορος ἅμα τοῖς σὺν αὐτῷ εἰς τὴν πόλιν εἰσῆλθε· καὶ τεφρώσαντες τὸ σῶμα τοῦ Ἔχε τορος θάπτουσιν αὐτὸν ἔξω παρὰ τὸ τεῖχος του Ἰλίου, πενθήσαντες αὐτὸν πικρώς. Καὶ ἐν τῷ μεταξὺ παραγίνεται ἡ Πενθεσίλεια ἐκ τῆς ἀντιπέραν Χερρονήσου 68, πολὺ πλῆθος ἐπαγο μένη Αμαζόνων καὶ σὲ ἀνδρῶν γενναίων. Μαθοῦσα δὲ Εκτορα ἀναιρεῖσθαι σε υποστρέφειν ἠπείγετο Πάρις δὲ τοῦτο μαθών, έπεισεν αὐτὴν μένειν, χρυσὶν δοὺς αὐτῇ πολύν. ᾿Ανεθεῖσα δὲ μετὰ τοῦ ἰδίου στρα τοῦ, μεθ' ἡμέρας ὀλίγας όπλισαμένη σὺν τῷ πλήθει ἐξέρχεται ἐπὶ τὸ δάπεδον. Διαιρεθέντος δὲ τοῦ στρατ τοῦ αὐτῆς εἰς δύο μέρη, ἵστανται οἱ μὲν τοξόται τὸ δεξιὸν λαβόντες μέρος, οἱ δὲ ὁπλῖται πεζοί, πλείω τῶν [160] ἱππέων ὄντες, τὸν μέσον ἔχοντες τόπον ἡ δὲ Πενθεσίλεια μέσον τῶν ἱππέων ὑπῆρχε σὺν τῷ σίγνῳ Καὶ λοιπὸν οἱ Δαναοὶ τάξαντες ἑαυτοὺς ἀνθ 61 ΟΙ. Ο Οχ. 69 πότου Οχ. το Χερρονήσου Χερονήσου Οχ. * σε αναιρεῖ σθαι. ἀνῃρῆσθαι. σε τὸ μέσον ἔχοντες ατόπον. τὸν μέσον ἔχοντες τόπον μέσον, λαιόν Διχῇ δὲ τὸν αὐτῆς διελοῦσα στρατὸν, καὶ ἐν δεξιᾷ μὲν αὐτῆς τοὺς τοξότας, τῷ λαιῷ δὲ μέρει τοὺς ὁπλίτας πεζούς, πλείους τῶν ἱππέων ὄντας, ἐκτάξασα, ἡ Πενθεσίλεια μέσον τῶν ἱππέων ἦν ἐν τῷ σίγνῳ. Τὰ τοῦ βίου τερπνὰ ἐννοήσας. πάντας ἱκέτευε προκυλινδούμενος,: τῆς τοῦ βίου ἡδονῆς ἐπεθύμησε. πτωτός? ultro spondebat, se, mollo fratris corpus redderet, ia perpetuum ei subservituram. Tum qui aderant Juces, Priami senectutis miserti, pro eo fiunt sup plices. Parens autem tuus: oportuerat, inquit, Priamum filios suos maturius coercuisse, neque se sceleris eorum dedisse participem. Verum tenebat eum rerum alienarum cupido: nec tam Helenam uxorem, quam Pelopis et Atri divitias appetebat sibi. Male igitur a vobis factorum pœnas date; vestroque exemplo habeant hæc sibi Græci bar barique in documentum. Duces autem suadebant, uti accepto redemptio nis pretio, cadaver 125 illis concederet. llic vero vitæ jucunda secum reputans, Priamum, Polyxe nam et Andromachen in pedes erigit, Priamo præterea mandans, ubi lavasset, uti panem vinuin que apud se sumeret; non aliter ei corpus tradi tarum se, minatus. Prianus autem, inter spem metumque futuri suspensus, a Polyxena sustenta tus, humiliter intravit, cibum et potum cum patre tuo capturus. Ubi multis invicem sermone agitatis, surgebant tandem; redemptionisque pretium in medio positum est. Videns autem Achilles donorum multitudinem, acceptis sibi auro et argento vesti busque aliquot, reliqua Polyxenz, una cum cada vere reddidit. Roganti autem Priamo, uti Polyxe nam quoque sibi servaret, Achilles illam in urbem secum deducere jussit Priamum; hac de re cum en alias acturus. Priamus itaque currum conscendens, Hectoris-, que cadaver secum ferens, urbem cum suis re petit ubi in cineres conversum corpus, juxta !!i muros extra urbem magno cum luctu recon diderunt. Interim vero ex opposito Chersoneso aderat Penthesilea, Amazonum et bellicosorum virorum exercitu numeroso stipata. Certior autem facta de Hectoris morte, in reditum protinus se parat verum Paris, hoc audito, auro multo eam de instituto suo dimovebat. Illa igitur, cum se 126 suosque paucos per dies refecisset; copiis tan dem suis instructa, in campum progressa est. Diviso autem in partes duas exercitu, sagittarii al dextram steterunt: pedites autem gravis ar maturæ, quos equitibus plures habuit, ad lævum collocavit; equitibus in medio positis: inter quos ipsa, cum signo, constitit. Acies vero Græcorum Ch., xai Ch., xxt' Ox. Imo Scr. sed locum istum aliter mendosum suspicor, et pro, reponendum censeo, uti habet Cedrenus Ch. seat: quod et Gregorio nostio visum est. Cedre Ita etiam infra mus habet, ad in Romulo pedes corum provolutus.

ίστανται, τοῖς μὲν τοξόταις ὁ Μενέλαος κἀγὼ Τεῦ κρος και Μηριόνης καὶ Ὀδυσσεύς, τοῖς δὲ ὁπλίταις Διομήδης, Αγαμέμνων, Τληπόλεμος καὶ Ἰάλμενος και Ασκάλαφος, τοῖς δὲ ἱππεῦσιν ὁ σὸς γενέτης Αχιλλεὺς καὶ οἱ Αἴαντες οἱ δύο, καὶ ὁ Ἰδομενεὺς δὲ καὶ ὁ Φιλοκτήτης καὶ οἱ λοιποὶ ἡγεμόνες ἅμα τοῖς αὐτῶν στρατοῖς. Καὶ κτείνω ἐγὼ Τεύκρος πολὺ πλή θος, ὥστε ἐπαινεθῆναι με, ὡς ἀριστεύσαντα, τοὺς δὲ ὁπλίτας ἀφανίζουσιν οἱ Αἰαντες ἐν μέσῳ αὐτῶν εἰσελθόντες. Ὁ δὲ σὸς πατὴρ Ἀχιλλεὺς μετα ξὺ αὐτῶν ὑπάρχων, ἀπεβλέπετο τὴν Πενθεσίλειαν, ζητῶν ἀποκτεῖναι αὐτὴν μαχομένην πικρώς. Καὶ πλησίον ἵππου αὐτῆς φθάσας, δόρατι κρούσας αὐτ τὴν ἀπὸ τοῦ ἵππου καταβάλλει, καὶ ἔτι ζῶσαν αὐτήν Έλκει πεσοῦσαν ἐκ τῆς κόμης. Καὶ ἑωρακότες αὐτὴν πετοῦσαν οἱ λοιποὶ τοῦ στρατοῦ αὐτῆς εἰς φυγὴν ἐτράπησαν· τῶν δὲ Τρώων τὰς πύλας κλεισάντων διὰ τοὺς φεύγοντας, οἱ Ἕλληνες ἡμεῖς τοὺς περι λειφθέντας ἐπιδιώξαντες παρὰ τὸ τεῖχος κτείνομεν, ἀποσχόμενο: τῶν γυναικῶν ᾿Αμαζόνων, ἄστινας ὁ στρατός ἅπας δεσμεύσας [164] ἐμερίσατο. Τῆς δὲ Πενθεσιλείας ἔτι ἐμπνεούσης βουλὴ ἡμῖν ἐνέστη ὥστ σε ζῶσιν εἰς τὸν ποταμὸν ῥιφῆναι ἡ κυσὶν εἰς βρῶσιν παραδοθῆναι· ὁ δὲ Ἀχιλλεὺς ᾔτει ἡμᾶς θανοῦσαν ταφῆναι καὶ γνόντα 67 τὰ πλήθη ἐφώνησαν εἰς τὸν ποταμὸν ῥιφῆναι. Καὶ εὐθέως ὁ Διομήδης ἐπιλαβό μενος αὐτῆς τῶν ποδῶν εἰς τὸν Σκάμανδρον ποτα μὲν βάλλει· καὶ θνήσκει παραχρήμα. Μετὰ δὲ ὀλίγας ἡμέρας ὁ Τιθών τις ονόματι ἐπὶ τοῦ Πριάμου παρακληθεὶς παραγίνεται, ἄγων Ινδοὺς ἐφίππους καὶ πεζοὺς καὶ Φοίνικας μαχιμω τάτους μετ' αὐτῶν καὶ τὸν βασιλέα αὐτῶν Πολυδά μαντα. Καὶ τοσοῦτον ὑπῆρχε πλῆθος ὅσον οὔτε 68 τὸ Γλιον οὔτε τὸ δάπεδον ἅπαν ἐδέχετο. Καὶ διὰ ναυτι του στόλου ἦλθον πολλοὶ Ἰνδοὶ καὶ οἱ αὐτῶν βασιλεῖς ἐδιῳκοῦντο δὲ τασσόμενοι πάντες οἱ βασιλεῖς καὶ πᾶς ὁ στρατὸς ὑπὸ τοῦ δυνατοῦ Μέμνονος, βασιλέως Ἰνδῶν. Εἶχε δὲ ὁ Μέμνων μεθ᾿ ἑαυτοῦ καὶ πλοῦτον πολὺν εἰς τὰς ναῦς. Καὶ ἀναπαύσαντες ἑαυτοὺς ἐξῆλθον εἰς τὸ δάπεδον, ξίφη παράξενα φοροῦντες καὶ σφενδοβόλα καὶ ἀσπίδας τετραγώνους. καὶ σὺν αὐτοῖς μιγέντες οἱ τοῦ Ἰλίου 9 σύμμαχοι καὶ οἱ Πριάμου παῖδες καὶ ὁ Μέμνων ἦλθεν ἐν ἄρ ματι [162] ἐποχούμενος εἰς τὸ πεδίον. Οπλισθέντες δὲ καὶ ἡμεῖς οἱ Ἕλληνες προηρχόμεθα, πάντα δει νῶς ἔχοντες· ἰδόντες γὰρ καὶ ἡμεῖς οἱ ἡγεμόνες καὶ σε γνόντα γνώντα Οχ. 68 οὔτε. οὐδὲ 69 Ιλείου, Ιλίου. Τοὺς δὲ ὁπλίτας ἀφανίζουσιν οἱ Αίαντες. τοὺς δὲ ἱπ τείς. Σφενδόβολα. σφενδοβόλα. Ο Τεθών τις ονόματι. Καὶ σφενδόβολα. σφενδόνας ita ordinata est, ut sagittariis hostium ego Teu crus, Menelaus, Meriones, Ulysses; gravis autem armaturæ peditibus, peditibus, Diomedes, Agamemnon, Tlepolenius, Jalmenus, et Ascalaphus opponere mur: equitibus vero pater tuus Achilles, Ajax uterque, Idomeneus, Philoctetes, celerique du ces cum suis pugnam dederunt. Et quidem ego Teucrus plurimos interfeci, adeo ut strenuum me virum omnes perhibuerint. Gravis autem ar maturæ milites Ajaces, medii in eos irrumpentes, profligarunt. Pater auteni tuus, medius inter eos, reginæ ipsi invigilans, occasionem venabatur, quomodo eam, acriter sane pugnanten, eine Wio tolleret. Itaque propius ei accedens, hasta eam impetebat; et ex equo deturbatam, dum in casu erat, coma arreptam distrabebat. Cadentein vero eam videntes reliqui ex exercitu ejus, fugain omnes capessebant. Cumque urbis portæ a Troja nis obseratæ fuissent, uti omnem aufugiendi spem suis adimerent; nos, hostium 127 reliquias insecuti, sub ipsis urbis mœnibus trucidavimus; ab Amazonibus interim abstinentes; quas, in vincula conjectas, exercitus omnis inter se divi sit. De Penthesilea autem ipsa anhelante adhuc, decretum a nobis erat, uti vel in flumen projice retur, vel dilanianda canibus objiceretur: cæle rum postulabat Achilles, mortuam sepulturæ tradi: quo audito, in fluctus projici eam instabat exercitus. Diomedes itaque pedibus arreptam, in Scamandrum præcipitavit: ubi statim suffocata periit. (r) Paucis autem post diebus, advenit in suppetias, a Priamo vocatus, Tithon quidam, cumque eo Indi, pedites equitesque; Phenices etiam belli cosissimi, cum rege eorum Polydamante. Tanta autem erat multitudo eorum, ut nec Ilium, nec totus undique campus eam capere potuerit. Sed et navium quoque apparatu supervenerunt Indo, rum quamplurimi, cum regibus. Totus autem exercitus regesque Memnonis Indorum regis sub auspiciis militabant, viri potentissimi, quique plu rimis divitiis naves suas onnstas habuit. Ili ubi paululumn se refecissent, in campum descenderunt; enses quisque barbaricos, fundas, et quadrata scuta gestantes: quibus etiam se adjunxerunt commilitones Trojani Priamique filii. Memnon autem ipse curru vectus, in campum procedebat. Nos etiam Græci arma sumentes, mala interim omnia nobismet ominantes, egredimur tamen; ad Cl., Οs. Ser.» Ch. Sic jam Ox. Legendum ex præcedentibus videtur, Equitibus enim Ajaces opposuit. Dictys ti men, unde forte hæc sumpta, peditibus eas adver sus statuit: Pedibus (leg. Peditibus) Ajaces duo, Diomedes, Agamemnon, et Tlepolemus, et cum Jal Aliis meno Ascalaphus opponerentur: De Bell. Troj. 1. 1. Hunc Memnonen vocat Dictys Tithoni et Aurore filium: ita etiam infra auctor noster. Magis Grace dixerit.

ίστανται, τοῖς μὲν τοξόταις ὁ Μενέλαος κἀγὼ Τεῦ κρος και Μηριόνης καὶ Ὀδυσσεύς, τοῖς δὲ ὁπλίταις Διομήδης, Αγαμέμνων, Τληπόλεμος καὶ Ἰάλμενος και Ασκάλαφος, τοῖς δὲ ἱππεῦσιν ὁ σὸς γενέτης Αχιλλεὺς καὶ οἱ Αἴαντες οἱ δύο, καὶ ὁ Ἰδομενεὺς δὲ καὶ ὁ Φιλοκτήτης καὶ οἱ λοιποὶ ἡγεμόνες ἅμα τοῖς αὐτῶν στρατοῖς. Καὶ κτείνω ἐγὼ Τεύκρος πολὺ πλή θος, ὥστε ἐπαινεθῆναι με, ὡς ἀριστεύσαντα, τοὺς δὲ ὁπλίτας ἀφανίζουσιν οἱ Αἰαντες ἐν μέσῳ αὐτῶν εἰσελθόντες. Ὁ δὲ σὸς πατὴρ Ἀχιλλεὺς μετα ξὺ αὐτῶν ὑπάρχων, ἀπεβλέπετο τὴν Πενθεσίλειαν, ζητῶν ἀποκτεῖναι αὐτὴν μαχομένην πικρώς. Καὶ πλησίον ἵππου αὐτῆς φθάσας, δόρατι κρούσας αὐτ τὴν ἀπὸ τοῦ ἵππου καταβάλλει, καὶ ἔτι ζῶσαν αὐτήν Έλκει πεσοῦσαν ἐκ τῆς κόμης. Καὶ ἑωρακότες αὐτὴν πετοῦσαν οἱ λοιποὶ τοῦ στρατοῦ αὐτῆς εἰς φυγὴν ἐτράπησαν· τῶν δὲ Τρώων τὰς πύλας κλεισάντων διὰ τοὺς φεύγοντας, οἱ Ἕλληνες ἡμεῖς τοὺς περι λειφθέντας ἐπιδιώξαντες παρὰ τὸ τεῖχος κτείνομεν, ἀποσχόμενο: τῶν γυναικῶν ᾿Αμαζόνων, ἄστινας ὁ στρατός ἅπας δεσμεύσας [164] ἐμερίσατο. Τῆς δὲ Πενθεσιλείας ἔτι ἐμπνεούσης βουλὴ ἡμῖν ἐνέστη ὥστ σε ζῶσιν εἰς τὸν ποταμὸν ῥιφῆναι ἡ κυσὶν εἰς βρῶσιν παραδοθῆναι· ὁ δὲ Ἀχιλλεὺς ᾔτει ἡμᾶς θανοῦσαν ταφῆναι καὶ γνόντα 67 τὰ πλήθη ἐφώνησαν εἰς τὸν ποταμὸν ῥιφῆναι. Καὶ εὐθέως ὁ Διομήδης ἐπιλαβό μενος αὐτῆς τῶν ποδῶν εἰς τὸν Σκάμανδρον ποτα μὲν βάλλει· καὶ θνήσκει παραχρήμα. Μετὰ δὲ ὀλίγας ἡμέρας ὁ Τιθών τις ονόματι ἐπὶ τοῦ Πριάμου παρακληθεὶς παραγίνεται, ἄγων Ινδοὺς ἐφίππους καὶ πεζοὺς καὶ Φοίνικας μαχιμω τάτους μετ' αὐτῶν καὶ τὸν βασιλέα αὐτῶν Πολυδά μαντα. Καὶ τοσοῦτον ὑπῆρχε πλῆθος ὅσον οὔτε 68 τὸ Γλιον οὔτε τὸ δάπεδον ἅπαν ἐδέχετο. Καὶ διὰ ναυτι του στόλου ἦλθον πολλοὶ Ἰνδοὶ καὶ οἱ αὐτῶν βασιλεῖς ἐδιῳκοῦντο δὲ τασσόμενοι πάντες οἱ βασιλεῖς καὶ πᾶς ὁ στρατὸς ὑπὸ τοῦ δυνατοῦ Μέμνονος, βασιλέως Ἰνδῶν. Εἶχε δὲ ὁ Μέμνων μεθ᾿ ἑαυτοῦ καὶ πλοῦτον πολὺν εἰς τὰς ναῦς. Καὶ ἀναπαύσαντες ἑαυτοὺς ἐξῆλθον εἰς τὸ δάπεδον, ξίφη παράξενα φοροῦντες καὶ σφενδοβόλα καὶ ἀσπίδας τετραγώνους. καὶ σὺν αὐτοῖς μιγέντες οἱ τοῦ Ἰλίου 9 σύμμαχοι καὶ οἱ Πριάμου παῖδες καὶ ὁ Μέμνων ἦλθεν ἐν ἄρ ματι [162] ἐποχούμενος εἰς τὸ πεδίον. Οπλισθέντες δὲ καὶ ἡμεῖς οἱ Ἕλληνες προηρχόμεθα, πάντα δει νῶς ἔχοντες· ἰδόντες γὰρ καὶ ἡμεῖς οἱ ἡγεμόνες καὶ σε γνόντα γνώντα Οχ. 68 οὔτε. οὐδὲ 69 Ιλείου, Ιλίου. Τοὺς δὲ ὁπλίτας ἀφανίζουσιν οἱ Αίαντες. τοὺς δὲ ἱπ τείς. Σφενδόβολα. σφενδοβόλα. Ο Τεθών τις ονόματι. Καὶ σφενδόβολα. σφενδόνας ita ordinata est, ut sagittariis hostium ego Teu crus, Menelaus, Meriones, Ulysses; gravis autem armaturæ peditibus, peditibus, Diomedes, Agamemnon, Tlepolenius, Jalmenus, et Ascalaphus opponere mur: equitibus vero pater tuus Achilles, Ajax uterque, Idomeneus, Philoctetes, celerique du ces cum suis pugnam dederunt. Et quidem ego Teucrus plurimos interfeci, adeo ut strenuum me virum omnes perhibuerint. Gravis autem ar maturæ milites Ajaces, medii in eos irrumpentes, profligarunt. Pater auteni tuus, medius inter eos, reginæ ipsi invigilans, occasionem venabatur, quomodo eam, acriter sane pugnanten, eine Wio tolleret. Itaque propius ei accedens, hasta eam impetebat; et ex equo deturbatam, dum in casu erat, coma arreptam distrabebat. Cadentein vero eam videntes reliqui ex exercitu ejus, fugain omnes capessebant. Cumque urbis portæ a Troja nis obseratæ fuissent, uti omnem aufugiendi spem suis adimerent; nos, hostium 127 reliquias insecuti, sub ipsis urbis mœnibus trucidavimus; ab Amazonibus interim abstinentes; quas, in vincula conjectas, exercitus omnis inter se divi sit. De Penthesilea autem ipsa anhelante adhuc, decretum a nobis erat, uti vel in flumen projice retur, vel dilanianda canibus objiceretur: cæle rum postulabat Achilles, mortuam sepulturæ tradi: quo audito, in fluctus projici eam instabat exercitus. Diomedes itaque pedibus arreptam, in Scamandrum præcipitavit: ubi statim suffocata periit. (r) Paucis autem post diebus, advenit in suppetias, a Priamo vocatus, Tithon quidam, cumque eo Indi, pedites equitesque; Phenices etiam belli cosissimi, cum rege eorum Polydamante. Tanta autem erat multitudo eorum, ut nec Ilium, nec totus undique campus eam capere potuerit. Sed et navium quoque apparatu supervenerunt Indo, rum quamplurimi, cum regibus. Totus autem exercitus regesque Memnonis Indorum regis sub auspiciis militabant, viri potentissimi, quique plu rimis divitiis naves suas onnstas habuit. Ili ubi paululumn se refecissent, in campum descenderunt; enses quisque barbaricos, fundas, et quadrata scuta gestantes: quibus etiam se adjunxerunt commilitones Trojani Priamique filii. Memnon autem ipse curru vectus, in campum procedebat. Nos etiam Græci arma sumentes, mala interim omnia nobismet ominantes, egredimur tamen; ad Cl., Οs. Ser.» Ch. Sic jam Ox. Legendum ex præcedentibus videtur, Equitibus enim Ajaces opposuit. Dictys ti men, unde forte hæc sumpta, peditibus eas adver sus statuit: Pedibus (leg. Peditibus) Ajaces duo, Diomedes, Agamemnon, et Tlepolemus, et cum Jal Aliis meno Ascalaphus opponerentur: De Bell. Troj. 1. 1. Hunc Memnonen vocat Dictys Tithoni et Aurore filium: ita etiam infra auctor noster. Magis Grace dixerit.

ὁ ἡμῶν στρατὸς ἐθαμβήθημεν. Καὶ μετὰ κραυγῆς οἱ Τρῶες ἅμα τῷ Μέμνονι καὶ τοῖς λοιποῖς ἐπέρχον ται ἡμῖν· καὶ δεχόμεθα τὴν ὁρμὴν αὐτῶν καὶ πολλοὶ τραυματίζονται. Πιπτόντων δὲ πολλῶν ὄχλων ἐξ ἡμῶν, ἡμεῖς οἱ ἡγεμόνες Ελλήνων ἀνεχωροῦμεν μὴ ὑποφέροντες τὴν τοῦ πλήθους βίαν· εἶχον δὲ καὶ τὰς ἡμῶν ναῦς καῦσαι οἱ βάρβαροι, εἰ μὴ νύξ ἐπῆλθε. Τῆς δὲ νυκτὸς γενομένης, συνελθόντων Ἑλλήνων ἅμα τῷ ἰδίῳ στρατῷ, καὶ συναγαγόντες τὰ σώματα τεφροῦμεν. Τῇ δὲ αὐτῇ νυκτὶ βουλευόμεθα τίς τῶν βασιλέων δύναται ἀντιστῆναι καὶ ὁρμῆσαι κατὰ τοῦ Μέμνονος, τῶν ἄλλων εἰς τὰ πλήθη ἀσχολουμένων καὶ μαχομένων. Κλήρου δε γενομένου πάντων ἡμῶν ἡγεμόνων κληρούται κατά τινα τύχην Αίας ὁ Τελα μώνιος, ὁ ἐμὸς ἀδελφός. Καὶ πρὶν ἢ ἥλιον ἀνελθεῖν εξερχόμεθα οἱ Ἕλληνες ὁπλισάμενοι πάντες, ὁμοίως δὲ καὶ οἱ Τρῶες καὶ ὁ Μέμνων, βασιλεὺς Ἰνδῶν, καὶ πάντα τὰ πλήθη αὐτῶν. Καὶ συμβολῆς γενομένης καὶ πολλῶν πεσόντων, ὁ ἐμὸς ἀδελφὸς Αἴας κελεύ σας τοῖς βασιλεῦσι τῶν Ἑλλήνων τοὺς ἄλλους ἀμύ νασθαι Ἰνδοὺς καὶ Τρῶας, ὁρμᾷ κατὰ τοῦ Μέμνονος, βασιλέως Ἰνδῶν, τοῦ ἥρωος ᾿Αχιλλέως, τοῦ σοῦ γενέτου [165], ὄπισθεν συνεπισχύοντος τῷ Αίαντι, ἑαυτὸν ἀποκρύπτων 7. Ὁ δὲ Μέμνων προσεσχηκώς τῷ Αἴαντι κατ' αὐτοῦ ὁρμήσαντι, καταβὰς ἀπὸ τοῦ ἅρματος εὐθὺς πλησίον ἐγένετο· καὶ ἀλλήλους τοῖς δόρασι πειράζουσιν. Ο Αἴας δὲ πρῶτος ἀνατρέπει τὴν ἀσπίδα αὐτοῦ τῷ δόρατι στρέψας, ἐπιπεσὼν αὐτῷ βαρέως. Τῶν δὲ ὄντων ἐγγὺς τοῦ Μέμνονος ἐπελθόντων τῷ Αἴαντι᾿ ἐν τῷ ἔχειν τὸν Μέμνονα, ἰδὼν ὁ σὸς πατὴρ Ἀχιλλεὺς, τὸ δόρυ αὐτοῦ βαλών εἰς τὸν τράχηλον τοῦ αὐτοῦ Μέμνονος, γυμνωθέντος τοῦ τένοντος κτείνει αὐτὸν ἀνελπίστως. Καὶ πετ ὄντος αὐτοῦ αἰφνιδίως γίνεται θόρυβος καὶ φυγὴ τῶν βαρβάρων· καὶ ἡμεῖς οἱ Ἕλληνες γνόντες καὶ πλη σθέντες θάρτους πάντας τοὺς Αιθίοπας κτείνομεν. Πολυδάμαντος δὲ ἐπὶ τὸν Αἴαντα ἐπιβάντος, ὁρμήσας ὁ Τελαμώνιος Αίας κατ' αὐτοῦ, δόρατι πλήξας τὸν βουβῶνα αὐτοῦ ἀναιρεῖ αὐτόν. Θανόντος δὲ κἀκείνου καὶ ἄλλων [164] πολλῶν, οἱ Αἰθίοπες φεύγοντες ἀνῃροῦντο, τῶν ἱππέων αὐτοὺς καταπατούντων. Καὶ ἐπλήσθη τὸ δάπεδον νεκρῶν, καὶ γέγονεν ἐστ πέρα. Ητησαν οὖν οἱ Τρῶες περὶ τῶν νεκρῶν ἔνδοσιν. Καὶ ἡμῶν τῶν Ἑλλήνων συνθεμένων ἀμ φότεροι ἐποιήσαμεν πυρὰς καὶ ἐτεφρώσαμεν τοὺς το ἀποκρύπτων. ἀποκρύπτοντος ἤγαγεν ἐκ τῆς ἡλιούπολιν οὖσαν τῆς Φρυγίας που Ηλιουπόλεως ούσης Ιλίου, πόλιν οὖσαν. Β, ᾿Ανατρέπει τὴν ἀσπίδα αὐτοῦ. του τραχήλου τὰ διατεταμένα νεῦρα. Ταύρου βαθύν Γυμνωθέντος τοῦ τένοντος.: τὸ δόσ ρυ βαλὼν εἰς τὸν Μέμνονος τράχηλον γυμνωθέντα. Τένων Καὶ τὸν τένοντα τοῦ τυράννου καταπατεῖ. Τένων τὸ ἐν τῷ τρα χήλῳ νεύρον. τους τένοντας τένοντα. Ὁ δὲ ταῦρος πλαγείς, καὶ διακοπεὶς τοὺς τένοντας, ἡσυχῆ καὶ κοσμίως κατηνέχθη. Αιγόκερως έπληξε νέου ταύ ρο:ο τένοντα. τοῦ τραχήλου τὰ μὲν ὄπισθεν ἰδίως τένοντες ὀνομάζον ται. τένοντας απονευρώσεις hostium enim conspectum ipsum nosque duces 128 exercitusque consternati sumus. Clamore itaque sublato, Trojani cum Memnone reliquisque nos aggressi sunt; quorum vim primam suscepi mus, multis hinc inde vulneratis. Ubi vero quam plurimi ex nostris cecidissent, nec amplius barba rorum impetui sustinendo pares essemus, ad naves + recessimus. Sed et illas etiam, nisi nox superve niens inhibuisset, barbari cremassent. Nocte au tem ingruente, exercitum recolligentes, occisorum cadavera combussimus. Consilium quoque eadem nocte initum, quis inter reges nostros par Mem noni congrederetur; cæteris interim copias ejus inpigre adorientibus. Sortibus autem inter duces omnes ductis, Ajaci Telamonio, fratri meo, hoc (fatis ita volentibus) sortito obtigit. Ante igitur solis ortum, Græci in aciem armati omnes progre dimur; sicut et Trojani, cum Indorum rege Men none, exercituque omnui. Prælio autem commisso, multisque cadentibus, frater meus Ajax, signo Græcorum ducibus dato, uti Trojanos Indosque reliquos propulsarent, ipse Memnonem, Indorum regem, adortus est; heroe interim Achille, patre tuo, clam eum a tergo corroborante. Memnon vero, ubi Ajacem sibi 129 appropinquantem animadvertit, e curru statim descendens, propius accessit. Tum vero lastis se invicem petebant primusque Ajax peracriter eum aggressus, scu tum ejus, hasta impulsum obliquavit. Derepente igitur qui Memnoni proximi erant, Ajacem eum urgentem, adorti sunt: quod ubi vidit pater tuus Achilles, denudatum Memnonis jugulum hasta trajecit; ipsumque, omnium præter spern, occi dit. Memnone sic prostrato, tumultus ingens in barbaris ortus est, fugam sine mora capessel tibus: nos contra, revocatis animis, Æthiopas ad anum omnes excidimus. Tum vero Polydamantemn, Ajacem adorientem, Ajax vicissim petebat; jux taque iuguina confossum, de medio sustulit. Oc cisis vero eo plurimisque aliis, Æthiopes in ipsa fuga perierunt, equitibus eos proculcantibus tolusque campus cadaveribus plenus est. Nocte vere ingruente, Trojani nobiscumn de mortuis se peliendis egerunt: nobis autem illis annuentibus, rogos utrinque exstruximus, mortuosque crema Cl. Quem fugerat structure barbaries Malala eique similibus frequens. Vid. p. 21 A, 24 B, 130 D, vol. II, p. 65 B, 69 B, 73 D, 76 D. Apud Pollucem, p. 270 codicis scriptura in cumn Hardtio conver tenda, sed scribendum Λ'ia hujus generis v. apud Hasium ad Leonem p. 198 255 D. Dictys Crel. 1. iv Tum dux noster summa vi umbonem scuti ejus telo aliquantum perforatum viribus ingruens, impulit. vertitque ei latus. Cedrenus Dictys etiam, et nudatum sculo hostis jugulum hasta transfigit. etiam pro cervice usurpa tur, apud Lucian. in Cataplo Hesych. Suidas eliam vocal, Sibyllina Orac. lib. v. ad lin. Galenus in Isagoge, cervicis posterio rem partem hoc nomine appellari asserit Hippocrates tamen appellare solet musculorum fines, quos nominant automici. Tendines Latinis dicti sunt.

ὁ ἡμῶν στρατὸς ἐθαμβήθημεν. Καὶ μετὰ κραυγῆς οἱ Τρῶες ἅμα τῷ Μέμνονι καὶ τοῖς λοιποῖς ἐπέρχον ται ἡμῖν· καὶ δεχόμεθα τὴν ὁρμὴν αὐτῶν καὶ πολλοὶ τραυματίζονται. Πιπτόντων δὲ πολλῶν ὄχλων ἐξ ἡμῶν, ἡμεῖς οἱ ἡγεμόνες Ελλήνων ἀνεχωροῦμεν μὴ ὑποφέροντες τὴν τοῦ πλήθους βίαν· εἶχον δὲ καὶ τὰς ἡμῶν ναῦς καῦσαι οἱ βάρβαροι, εἰ μὴ νύξ ἐπῆλθε. Τῆς δὲ νυκτὸς γενομένης, συνελθόντων Ἑλλήνων ἅμα τῷ ἰδίῳ στρατῷ, καὶ συναγαγόντες τὰ σώματα τεφροῦμεν. Τῇ δὲ αὐτῇ νυκτὶ βουλευόμεθα τίς τῶν βασιλέων δύναται ἀντιστῆναι καὶ ὁρμῆσαι κατὰ τοῦ Μέμνονος, τῶν ἄλλων εἰς τὰ πλήθη ἀσχολουμένων καὶ μαχομένων. Κλήρου δε γενομένου πάντων ἡμῶν ἡγεμόνων κληρούται κατά τινα τύχην Αίας ὁ Τελα μώνιος, ὁ ἐμὸς ἀδελφός. Καὶ πρὶν ἢ ἥλιον ἀνελθεῖν εξερχόμεθα οἱ Ἕλληνες ὁπλισάμενοι πάντες, ὁμοίως δὲ καὶ οἱ Τρῶες καὶ ὁ Μέμνων, βασιλεὺς Ἰνδῶν, καὶ πάντα τὰ πλήθη αὐτῶν. Καὶ συμβολῆς γενομένης καὶ πολλῶν πεσόντων, ὁ ἐμὸς ἀδελφὸς Αἴας κελεύ σας τοῖς βασιλεῦσι τῶν Ἑλλήνων τοὺς ἄλλους ἀμύ νασθαι Ἰνδοὺς καὶ Τρῶας, ὁρμᾷ κατὰ τοῦ Μέμνονος, βασιλέως Ἰνδῶν, τοῦ ἥρωος ᾿Αχιλλέως, τοῦ σοῦ γενέτου [165], ὄπισθεν συνεπισχύοντος τῷ Αίαντι, ἑαυτὸν ἀποκρύπτων 7. Ὁ δὲ Μέμνων προσεσχηκώς τῷ Αἴαντι κατ' αὐτοῦ ὁρμήσαντι, καταβὰς ἀπὸ τοῦ ἅρματος εὐθὺς πλησίον ἐγένετο· καὶ ἀλλήλους τοῖς δόρασι πειράζουσιν. Ο Αἴας δὲ πρῶτος ἀνατρέπει τὴν ἀσπίδα αὐτοῦ τῷ δόρατι στρέψας, ἐπιπεσὼν αὐτῷ βαρέως. Τῶν δὲ ὄντων ἐγγὺς τοῦ Μέμνονος ἐπελθόντων τῷ Αἴαντι᾿ ἐν τῷ ἔχειν τὸν Μέμνονα, ἰδὼν ὁ σὸς πατὴρ Ἀχιλλεὺς, τὸ δόρυ αὐτοῦ βαλών εἰς τὸν τράχηλον τοῦ αὐτοῦ Μέμνονος, γυμνωθέντος τοῦ τένοντος κτείνει αὐτὸν ἀνελπίστως. Καὶ πετ ὄντος αὐτοῦ αἰφνιδίως γίνεται θόρυβος καὶ φυγὴ τῶν βαρβάρων· καὶ ἡμεῖς οἱ Ἕλληνες γνόντες καὶ πλη σθέντες θάρτους πάντας τοὺς Αιθίοπας κτείνομεν. Πολυδάμαντος δὲ ἐπὶ τὸν Αἴαντα ἐπιβάντος, ὁρμήσας ὁ Τελαμώνιος Αίας κατ' αὐτοῦ, δόρατι πλήξας τὸν βουβῶνα αὐτοῦ ἀναιρεῖ αὐτόν. Θανόντος δὲ κἀκείνου καὶ ἄλλων [164] πολλῶν, οἱ Αἰθίοπες φεύγοντες ἀνῃροῦντο, τῶν ἱππέων αὐτοὺς καταπατούντων. Καὶ ἐπλήσθη τὸ δάπεδον νεκρῶν, καὶ γέγονεν ἐστ πέρα. Ητησαν οὖν οἱ Τρῶες περὶ τῶν νεκρῶν ἔνδοσιν. Καὶ ἡμῶν τῶν Ἑλλήνων συνθεμένων ἀμ φότεροι ἐποιήσαμεν πυρὰς καὶ ἐτεφρώσαμεν τοὺς το ἀποκρύπτων. ἀποκρύπτοντος ἤγαγεν ἐκ τῆς ἡλιούπολιν οὖσαν τῆς Φρυγίας που Ηλιουπόλεως ούσης Ιλίου, πόλιν οὖσαν. Β, ᾿Ανατρέπει τὴν ἀσπίδα αὐτοῦ. του τραχήλου τὰ διατεταμένα νεῦρα. Ταύρου βαθύν Γυμνωθέντος τοῦ τένοντος.: τὸ δόσ ρυ βαλὼν εἰς τὸν Μέμνονος τράχηλον γυμνωθέντα. Τένων Καὶ τὸν τένοντα τοῦ τυράννου καταπατεῖ. Τένων τὸ ἐν τῷ τρα χήλῳ νεύρον. τους τένοντας τένοντα. Ὁ δὲ ταῦρος πλαγείς, καὶ διακοπεὶς τοὺς τένοντας, ἡσυχῆ καὶ κοσμίως κατηνέχθη. Αιγόκερως έπληξε νέου ταύ ρο:ο τένοντα. τοῦ τραχήλου τὰ μὲν ὄπισθεν ἰδίως τένοντες ὀνομάζον ται. τένοντας απονευρώσεις hostium enim conspectum ipsum nosque duces 128 exercitusque consternati sumus. Clamore itaque sublato, Trojani cum Memnone reliquisque nos aggressi sunt; quorum vim primam suscepi mus, multis hinc inde vulneratis. Ubi vero quam plurimi ex nostris cecidissent, nec amplius barba rorum impetui sustinendo pares essemus, ad naves + recessimus. Sed et illas etiam, nisi nox superve niens inhibuisset, barbari cremassent. Nocte au tem ingruente, exercitum recolligentes, occisorum cadavera combussimus. Consilium quoque eadem nocte initum, quis inter reges nostros par Mem noni congrederetur; cæteris interim copias ejus inpigre adorientibus. Sortibus autem inter duces omnes ductis, Ajaci Telamonio, fratri meo, hoc (fatis ita volentibus) sortito obtigit. Ante igitur solis ortum, Græci in aciem armati omnes progre dimur; sicut et Trojani, cum Indorum rege Men none, exercituque omnui. Prælio autem commisso, multisque cadentibus, frater meus Ajax, signo Græcorum ducibus dato, uti Trojanos Indosque reliquos propulsarent, ipse Memnonem, Indorum regem, adortus est; heroe interim Achille, patre tuo, clam eum a tergo corroborante. Memnon vero, ubi Ajacem sibi 129 appropinquantem animadvertit, e curru statim descendens, propius accessit. Tum vero lastis se invicem petebant primusque Ajax peracriter eum aggressus, scu tum ejus, hasta impulsum obliquavit. Derepente igitur qui Memnoni proximi erant, Ajacem eum urgentem, adorti sunt: quod ubi vidit pater tuus Achilles, denudatum Memnonis jugulum hasta trajecit; ipsumque, omnium præter spern, occi dit. Memnone sic prostrato, tumultus ingens in barbaris ortus est, fugam sine mora capessel tibus: nos contra, revocatis animis, Æthiopas ad anum omnes excidimus. Tum vero Polydamantemn, Ajacem adorientem, Ajax vicissim petebat; jux taque iuguina confossum, de medio sustulit. Oc cisis vero eo plurimisque aliis, Æthiopes in ipsa fuga perierunt, equitibus eos proculcantibus tolusque campus cadaveribus plenus est. Nocte vere ingruente, Trojani nobiscumn de mortuis se peliendis egerunt: nobis autem illis annuentibus, rogos utrinque exstruximus, mortuosque crema Cl. Quem fugerat structure barbaries Malala eique similibus frequens. Vid. p. 21 A, 24 B, 130 D, vol. II, p. 65 B, 69 B, 73 D, 76 D. Apud Pollucem, p. 270 codicis scriptura in cumn Hardtio conver tenda, sed scribendum Λ'ia hujus generis v. apud Hasium ad Leonem p. 198 255 D. Dictys Crel. 1. iv Tum dux noster summa vi umbonem scuti ejus telo aliquantum perforatum viribus ingruens, impulit. vertitque ei latus. Cedrenus Dictys etiam, et nudatum sculo hostis jugulum hasta transfigit. etiam pro cervice usurpa tur, apud Lucian. in Cataplo Hesych. Suidas eliam vocal, Sibyllina Orac. lib. v. ad lin. Galenus in Isagoge, cervicis posterio rem partem hoc nomine appellari asserit Hippocrates tamen appellare solet musculorum fines, quos nominant automici. Tendines Latinis dicti sunt.

νεκρούς. Καὶ ἀσφαλισάμενοι οἱ Τρῶες τὰς πύλας ἔμειναν πενθοῦντες διὰ τοὺς αὐτῶν προμάχους καὶ διὰ Μέμνονα. Ολίγων δὲ ἡμερῶν διαδραμουσῶν, τοῦ σου γενέτου Αχιλλέως προκαλουμένου ἅμα ἡμῖν τοῖς ᾿Αχαιοίς τοὺς Τρώας, ἐξῆλθεν ἡγούμενος τῶν βαρβάρων ὁ Πάρις και Δηίφοβος ἀδελφοί· ἦσαν δὲ μετ᾿ αὐτῶν σὺν τῷ πλήθει Λυκάων καὶ Τρωίλος, παῖδες καὶ αὐτοὶ Πριάμου. Καὶ ὁρμήσας πάλιν Α χιλλεὺς, ὁ σὸς γενέτης, μεθ' ἡμῶν τῶν Ἑλλήνων πάντων καταδιώκει τους βαρβάρους· καὶ φεύγοντες ἔπεσον εἰς τὸν Σκάμανδρον ποταμὸν πολλοὶ καὶ ἀπώλοντο, καὶ ζῶντες δὲ φανεροὶ ἐλήφθησαν. Αναι ρεῖ δὲ Ἀχιλλεὺς τοὺς Πριάμου παῖδας, Τρωίλον καὶ Λυκάονα, τοὺς δὲ λοιποὺς ἡμεῖς οἱ 'Αχαιοί. Και μέγα πένθος ἐν τῷ Ἰλίῳ περὶ Τρωίλον ἦν τι· ἦν γὰρ ἔτι νέος καὶ γενναῖος καὶ ὡραῖος. Μετὰ δέ τινας ἡμέρας ενίσταται ἡ τῶν ᾿Αναθημά των ἑορτὴ, καὶ ἀνοχή" γέγονε τοῦ πολέμου, θυσιῶν γενομένων, θυόντων τῷ [165] Θυμβρίῳ Ἀπόλλωνι ἐν τῷ ἄλσει τῷ ἀπὸ μικροῦ ὄντι τῆς πόλεως τῶν Δαναῶν καὶ τῶν Τρώων. Καὶ ἐξελθούσης Πολυξένης μετὰ Ἑκάβης εἰς τὸ ἱερὸν Ἀχιλλεὺς ταύτην ἐθαύμασεν ἑωρακώς. Πρίαμος δὲ ἑωρακὼς τὸν Ἀχιλλέα, πέμπει τινὰ Ἰδαῖον ὀνόματι πρὸς αὐτὸν λόγους φέροντα περὶ τῆς Πολυξένης ἐν τῷ ἀναπατεῖν τὸν ᾿Αχιλλέα ἐν τῷ ἄλσει τοῦ ᾿Απόλλωνος μόνον 12. Καὶ ἀκούσας ὁ Ἀχιλλεὺς τὸν περὶ αὐτῆς λόγον ἀνήφθη· ἑωρακό τες δὲ ἡμεῖς οἱ Ἕλληνες τὸν Ἰδαῖον ἰδιάζοντα τῷ ᾿Αχιλλεῖ ἐν θορύβῳ πολλῷ ἐγενόμεθα, ὡς τοῦ σοῦ γενέτου Αχιλλέως προδιδόντος ἡμᾶς. Καὶ ἐπέμψα μεν πρὸς αὐτὸν ἀπόκρισιν διὰ τοῦ ἀδελφοῦ μου Αίαντος καὶ Διομήδους " καὶ Ὀδυσσέως, ἵνα αὐτῷ παραγγείλωσι μὴ θαῤῥεῖν ἑαυτὸν τοῖς βαρβάροις μόνον. Οἱ δὲ ἀπελθόντες περιέμειναν αὐτὸν ἔξω τοῦ ἄλσους, ἵνα αὐτῷ εἴπωσι τὴν ἀπόκρισιν. Ο δὲ σὸς πατὴρ ᾿Αχιλλεὺς συντάσσεται τῷ Ἰδαίῳ λαμβάνειν Πσ λυξένην πρὸς γάμον. Καὶ μετ' ὀλίγον ὁ Πάρις παραγί νεται πρὸς τὸν Ἀχιλλέα κρύφα καὶ ὁ Δηίφοβος, ὁ ἀδελ φὸς αὐτοῦ, παρακαλοῦντες αὐτὸν περὶ τοῦ γάμου τῆς Πολυξένης. Καὶ δέχεται αὐτοὺς ὁ ᾿Αχιλλεὺς κατ' ἰδίαν ἀγνώστως, μηδὲν ὑποπτεύσας φαῦλον διὰ τὸ ἐν τῷ τοῦ Ἀπόλλωνος ἄλσει εἶναι. Καὶ ὁ [166] μὲν Πάρις ὡς ὅρκῳ βεβαιῶν τὰ μετ' αὐτοῦ καὶ τοῦ ᾿Αχιλ λέως είρημένα παρὰ τὸν βωμὸν ἴσταται. Περιπλα κέντος δὲ τοῦ Δηϊφόβου τῷ Ἀχιλλεῖ, καὶ ὁ Πάρις ἀπὸ τῶν πλευρῶν, αὐτοῦ καταφιλοῦντος αὐτὸν, ἐδά πτισεν ὁ ἐπεφέρετο ξίφος. Τοῦ δὲ Δηϊφόβου κατα σχόντος τὸν ᾿Αχιλλέα, δευτέραν ἐπιφέρεται πληγὴν ὁ Πάρις τῷ ᾿Αχιλλεί, καὶ λοιπὸν ἔκλυτος ἐγένετο καὶ ἔπεσε. Καὶ ἐξέρχονται οἱ περὶ Πάριδα καὶ Δηϊφοδον ἀνυπόπτως δι᾿ ἄλλης ἐξόδου τοῦ ἄλσους· ὡς δὲ μ κρὸν ἀπεῖχον, δρόμῳ πολλῷ χρησάμενοι ἀπῆλθον εἰς τὴν πόλιν. Ἰδὼν δὲ αὐτοὺς ὁ Ὀδυσσεὺς ἔφη πρὸς ἦν. ἀνοχή ἀπὸ ἀνωχή ἀπῶ Οχ. ἀνακωχή ΙΙ, 390. * μόνον μένον Ο. * Διμήδους Οτ. Πέμποντά τινα πέμπει.: Εωρακὼς δὲ ὁ Πρίαμος τὸν ᾿Αχιλλέα, πέμπει τὸν λαῖον πρὸς αὐτὸν ἐν ἄλσε:, vimus, Trojani autem Ilii portis obseratis ducum suorunı Memnonisque fatum deflerunt. Paucis ita que diebus interjectis, patre tuo Achille nobis que Achivis Trojanos ad prælium provocantibus, egressi sunt Paridis Deiphobique sub auspiciis cumque his Lycaon Troilusque, et ipsi Priami filii, in aciem devenerunt. Pater ilaque tuus Achilles, cum nobis omnibus, in prælium descen dens, barbaros profligavit; quorum plurimi in ter fugiendum in Scamandrum 130 fluvium de lapsi, interierunt; plurimi etiam vivi capti sunt. At vero Priami filii, Troilus et Lycaon, Achillis manu ceciderunt: reliqui a nobis interfecti. In gens autem Trojanis, Troili ob casum, luctus incessit, ut qui juvenis admodum magnique animi fuit et formæ eximiæ. Post aliquot vero dies bellum intermissum est utrinque, ob Auathematum, quod imminebat, festum: quo Græci pariter ac Trojani in luco, qui prope aberat ab urbe, Apollini Thymbrio saci a faciebant. Polyxenam ibi, templum una cum He cuba ingredientem, conspicatus Achilles, formam ejus obstupuit. Videns autem Priamus Achillem, qui per lucum solus obambulabat, ldæum quem dam misit, qui cum Achille de Polyxena sernio nes haberet. Achilles autem, Idæi nuntium ubi audisset, Polyxena amore accensus est: nos au tem Idæum observantes cuin Achille secreto agen tem, conturbati animis, a parente tuo nobis metuere copimus, ne forte proditionem agitaret. Missi sunt igitur cum fratre mco, Diomedes et Ulysses, qui innuerent ei, ne ita fidenter se bar baris committeret solumn. Illi autem abeuntes, adventum ejus ex luco præstolabantur, nuntium illud ei allaturi. Interim pater tuus Achilles pro nissum dederat de Polyxena ducenda: cui paulo etiam post, Paris, cum fratre 131 Deiphobo, clam intervenit; nempe de nuptiis eum interpel laturus: quos et seorsim excepit Achilles, doli ignarus, nihilque mali suspicatus, eo quod Apol linis essent in luco. Et quidem Paris ad aram constitit, tanquam quæ inter se pacta fuerant, juramento frinaturus. Interim vero dum se mutuo tenebant amplexu Deiphobus et Achilles, Paris a latere veniens, Achillem gladio quem ferebat transadigit. Sed et repetito vulnere confussus, dum a Deiphobo distineretur, Achilles concidit exanimis. Paris autem, et Deiphobus, per diver ticulum luci viam sibi invenientes, clam omnibus evaserunt: paululumque progressi, citato cursu iter in urbem accelerabant. Quos cum conspexit Ulysses, Ajacem ac Diomeden allocutus: Non est (inquit) boni aliquod, quo occupati sunt isti * Addidi prius 79 et mox Ch., — delerius Toupius Einend. in Hesych. vol. p. Ch., Ox. Scr. Cedrenus etc.

Αἴαντα καὶ Διομήδην, ὅτι οὐκ ἀγαθόν τί εἰσιν ἐργα η σάμενοι 75-76 οὗτοι· εἰσέλθωμεν πρὸς τὸν Ἀχιλλέα. Εἰσελθόντες οὖν εἰς τὸ ἄλσος ὁρῶσι τὸν σὸν γενέτην Αχιλλέα κείμενον παρὰ τὸν βωμὸν εἰς τὸ ἔδαφος καθημαγμένου "7 καὶ ἔτι ἐμπνέοντα. Εἶπεν οὖν πρὸς αὐτὸν ὁ ἐμὸς ἀδελφὸς Αἴας, Ην ἄρα ἀληθῶς ὅστις ἀνθρώπων ἠδύνατο κτεῖναι σε αλκῇ διαφέροντα πάντων; ἀλλ' ἡ σὴ προπέτεια ἀπώλεσέ σε. Ο δὲ Αχιλλεὺς εἶπε, Δόλῳ εἰργάσαντό με Πάρις καὶ Δηίφοβος διὰ Πολυξένην· καὶ ἐτελεύτησε. Νεκρὸν δὲ [167] γενόμενον, βαστάσαντος αὐτοῦ τὸ σῶμα τοῦ ἐμοῦ ἀδελφοῦ Αἴαντος ἐπ' ὤμων, φέρουσιν εἰς τὰς σκηνάς. Ἰδόντες δὲ οἱ Τρῶες ἐξέρχονται, ἵνα ἁρπά σαντες αὐτοῦ τὸ σῶμα αἰκίσωνται. Ἡμεῖς δὲ οἱ Ελ ληνες ἰδόντες τὸ γενόμενον ἐν ἀμηχανίᾳ πολλῇ ἐγε νόμεθα· καὶ τεφροῦμεν αὐτοῦ τὸ σῶμα, καὶ βαλόντες ἐν ὑδρίᾳ θάπτομεν σιγῇ. Ὁ δὲ Πύριος ἀκούσας ἐστέναξε πικρῶς· καὶ προσεσχηκὼς ὁ Τεύκρος ἐπαινῶν αὐτὸν ἔφη· Τίς δυνατός ἐστι τὰς σὰς ἀρετὰς ἐξειπεῖν; ἐκ πατρα; αἷμα φέρεις Πηλέως βασιλέως πόλεως μὲν φθίας, χώρας δὲ Θετταλίας, ἐκ μητρὸς δὲ αἷμα φέρεις Λυ κομήδους, βασιλέως τῶν Σκυρίων. Εἰς ἐκδίκησιν δὲ πατρὸς ἅπαν τὸ Ἴλιον καὶ τὴν Τροίαν ἀπώλεσας. Καὶ ἀναστὰς περιεπλάκη τῷ Πύῤῥῳ ὁ Τεύκρος, καὶ ᾔτησεν αὐτὸν τοὺς τοῦ Αἴαντος, τοῦ αὐτοῦ ἀδελφοῦ, λαβεῖν υἱοὺς, τὸν Αἰαντίδη, τὸν ἀπὸ Γλαύκης, τῆς προτέρας γυναικὸς Αίαντος, καὶ τὸν Ευρυσάκην τὸν ἀπὸ τῆς Τεκμήτσης 18, καὶ αὐτὴν Τέκμησσαν· καὶ παρέσχεν αὐτῷ ὁ Πύρρος. Καὶ λαβὼν ὁ Τεῦκρος εὐθὺς ἀπέπλευσεν ἐπὶ τὴν Σαλαμῖνα. Ομοίως δὲ καὶ ὁ Πύῤῥος λαβὼν τὸν ἴδιον στόλον ἀπέπλευσε, καὶ πᾶς ὁ ᾿Αχαϊκὸς στρατὸς καὶ οἱ ἥρωες ἀπῆλθον εἰς τὰς [108] ἰδίας πατρίδας. Ταῦτα δὲ Σίσυφος "' ὁ Κῷος συνεγράψατο ἐν τῷ πολέμῳ ὑπάρ χων σὺν τῷ Τεύκρῳ ἥντινα συγγραφὴν εὐρηκώς Ομηρος ὁ ποιητὴς τὴν Ἰλιάδα ἐξέθετο, καὶ Βεργίλ λιος τὰ λοιπά. Ατινα καὶ ἐν ταῖς τοῦ Δίκτυος ἐμφέ μεται συγγραφαῖς, ὅπερ πόνημα μετὰ πολλὰ ἔτη Ομήρου καὶ Βεργιλλίου ηὑρέθη ἐπὶ Κλαυδίου Νέρω νος βασιλέως ἐν κιβωτίῳ. 1 δὲ Κλυταιμνήστρα, ἡ γυνὴ τοῦ Ἀγαμέμνονος, πρώην ἀκούσασα διὰ τὸν ἑαυτῆς ἄνδρα ὅτι τὴν Και σάνδραν φιλεῖ, καὶ ἀφορμὴν εὑρηκυῖα, δέδωκεν ἑαυ τὴν εἰς μοιχείαν τῷ Αἰγίσθῳ τῷ συγκλητικῷ, υἱῷ τοῦ Θυέστου. Καὶ ἀκούσασα τὴν τοῦ ᾿Αγαμέμνονος μέλλουσαν ἐπὶ τὴν Μυκηναίων παρουσίαν, έδου λεύσατο μετὰ τοῦ Αἰγίσθου πῶς ὀφείλει δόλῳ φονευ 18.10 έργασάμενοι εἰργασάμενοι Οχ. 1 καθημαγμένον κατημαγμένον Ος. " Τεκμήσσης Τεκμίσσης Οι. Δόλῳ εἰργάσαντό με. δέλον εἰργάταντό με, εργάζομαι και: Εργάζομαι σε κακόν, μετὰ δύο αιτιῶν· καὶ, ποιώ σε κακόν. καὶ μετὰ ἐπιρρήματος, ποιῶ σε κακῶς, τὸ ἐργάζομαί σε και χως. Ηὑρέθη ἐπὶ Κλαυδίου. Νέρωνος. Ἐπὶ τὴν Μυκηναίων. πόλιν, i quin igitur Achilli prospiciamus. Lucum itaque ingressi, patrem tuum vident cruentatum, humi juxta altare prostratum, et extremos jam spiritus anhelantem. Dixit autem ei frater meus Ajax Quisquamne igitur te, mortalium fortissime, in terficere poterat? Quin potius tua tibi temeritas exitio fuit. Imo, inquit Achilles, Paris me Deipho busque, Polyxenan praetexentes, dolo circumve nere. Nec plura locutus, exspiravit. Mortuum itaque, humeris suis impositum, ad castra defere hat friter neus Ajax: quo viso, erumpunt conti nuo Trojani, Achillis corpus, 132 uti in id sæ virent, abrepturi. Caeterum uos, casu hoc, sum mis in angustiis positi, cadaver pyris exustum urnaque reconditum terræ taciti mandamus. Adhuc Pyrrhus profunde ingemuit: seal lauda vit eum Teucrus: intentisque in eum oculis Quisnam (inquit) par tuis virtutibus praedican dis videtur, qui a patre Pelei, Phthia Thessalo rum regis; a matre vero Lycomedis, Scyri regis, sanguinem ostentas? quique, patris in vindictam, Trojam totumque llium exitio dedisti? Surgens deinde Teucrus, Pyrrhum amplexus est, qui eum vicissim rogavit, uti fratris sui Ajacis filios, Aiantidem, ex Glauca, priore Ajacis uxore; cl Eurysacem, ex Tecmessa, Tecnessamque ipsam sibi acciperet. Eos itaque a Pyrrho sibi traditos, in Salaminem insulam, statim solvens, Teucrus devexit. Pyrrhus itidem omnisque Græcorum exercitus, et heroes, cum classe quisque sua, påtriam suam rep fierunt. Isla vero scriptis tradidit Sisyphus Cous, qui, cum Teucro, bello interfuit: cujus in Historiam Homerus poeta post temporis incidens, Iliadem suam condidit; sicuti et suam quoque postea Virgilius Æneidem. Hæc eadem Dictys etiam Cretensis 133 memoriæ prodidit; cujus scripta, longe ab Homeri et Virgilii sæculis, Clau dii Neronis sub temporibus, in arcula reperta traduntur. Clytemnestra autem, Agamemnonis uxor, audito conjugis sui erga Cassandram amore, occasione oblata, et ipsa etiam cum Agistho, viro nobili, Thyestis filio consuetudinem habuit. Certior autem facta, jam instare Agamemnonis in Mycenas redu cis adventum, consilium cum Ægistho habuit, quonam pacto adveniens ab Ægistho e medio dolo Cl, Ch., Ch., 79 De Sisypho quæ fabulatur Malalas repetit ex eo Tzetzes Histor. V, 29. Fraudem mihi fecerunt. Forte scribendum, cum du plici accusativo, quo pacto frequenter usurpatum tradit Moschopulus. voc. Atticar. Col Adverbium etiam quandoque, loco Accusativi alterius, eodem teste ponitur Isla tamen infra referuntur, non ad Neronis, sed ad Claudii Neronis decessoris annum XIII. Supple uti la bet paulo inferius.

Αἴαντα καὶ Διομήδην, ὅτι οὐκ ἀγαθόν τί εἰσιν ἐργα η σάμενοι 75-76 οὗτοι· εἰσέλθωμεν πρὸς τὸν Ἀχιλλέα. Εἰσελθόντες οὖν εἰς τὸ ἄλσος ὁρῶσι τὸν σὸν γενέτην Αχιλλέα κείμενον παρὰ τὸν βωμὸν εἰς τὸ ἔδαφος καθημαγμένου "7 καὶ ἔτι ἐμπνέοντα. Εἶπεν οὖν πρὸς αὐτὸν ὁ ἐμὸς ἀδελφὸς Αἴας, Ην ἄρα ἀληθῶς ὅστις ἀνθρώπων ἠδύνατο κτεῖναι σε αλκῇ διαφέροντα πάντων; ἀλλ' ἡ σὴ προπέτεια ἀπώλεσέ σε. Ο δὲ Αχιλλεὺς εἶπε, Δόλῳ εἰργάσαντό με Πάρις καὶ Δηίφοβος διὰ Πολυξένην· καὶ ἐτελεύτησε. Νεκρὸν δὲ [167] γενόμενον, βαστάσαντος αὐτοῦ τὸ σῶμα τοῦ ἐμοῦ ἀδελφοῦ Αἴαντος ἐπ' ὤμων, φέρουσιν εἰς τὰς σκηνάς. Ἰδόντες δὲ οἱ Τρῶες ἐξέρχονται, ἵνα ἁρπά σαντες αὐτοῦ τὸ σῶμα αἰκίσωνται. Ἡμεῖς δὲ οἱ Ελ ληνες ἰδόντες τὸ γενόμενον ἐν ἀμηχανίᾳ πολλῇ ἐγε νόμεθα· καὶ τεφροῦμεν αὐτοῦ τὸ σῶμα, καὶ βαλόντες ἐν ὑδρίᾳ θάπτομεν σιγῇ. Ὁ δὲ Πύριος ἀκούσας ἐστέναξε πικρῶς· καὶ προσεσχηκὼς ὁ Τεύκρος ἐπαινῶν αὐτὸν ἔφη· Τίς δυνατός ἐστι τὰς σὰς ἀρετὰς ἐξειπεῖν; ἐκ πατρα; αἷμα φέρεις Πηλέως βασιλέως πόλεως μὲν φθίας, χώρας δὲ Θετταλίας, ἐκ μητρὸς δὲ αἷμα φέρεις Λυ κομήδους, βασιλέως τῶν Σκυρίων. Εἰς ἐκδίκησιν δὲ πατρὸς ἅπαν τὸ Ἴλιον καὶ τὴν Τροίαν ἀπώλεσας. Καὶ ἀναστὰς περιεπλάκη τῷ Πύῤῥῳ ὁ Τεύκρος, καὶ ᾔτησεν αὐτὸν τοὺς τοῦ Αἴαντος, τοῦ αὐτοῦ ἀδελφοῦ, λαβεῖν υἱοὺς, τὸν Αἰαντίδη, τὸν ἀπὸ Γλαύκης, τῆς προτέρας γυναικὸς Αίαντος, καὶ τὸν Ευρυσάκην τὸν ἀπὸ τῆς Τεκμήτσης 18, καὶ αὐτὴν Τέκμησσαν· καὶ παρέσχεν αὐτῷ ὁ Πύρρος. Καὶ λαβὼν ὁ Τεῦκρος εὐθὺς ἀπέπλευσεν ἐπὶ τὴν Σαλαμῖνα. Ομοίως δὲ καὶ ὁ Πύῤῥος λαβὼν τὸν ἴδιον στόλον ἀπέπλευσε, καὶ πᾶς ὁ ᾿Αχαϊκὸς στρατὸς καὶ οἱ ἥρωες ἀπῆλθον εἰς τὰς [108] ἰδίας πατρίδας. Ταῦτα δὲ Σίσυφος "' ὁ Κῷος συνεγράψατο ἐν τῷ πολέμῳ ὑπάρ χων σὺν τῷ Τεύκρῳ ἥντινα συγγραφὴν εὐρηκώς Ομηρος ὁ ποιητὴς τὴν Ἰλιάδα ἐξέθετο, καὶ Βεργίλ λιος τὰ λοιπά. Ατινα καὶ ἐν ταῖς τοῦ Δίκτυος ἐμφέ μεται συγγραφαῖς, ὅπερ πόνημα μετὰ πολλὰ ἔτη Ομήρου καὶ Βεργιλλίου ηὑρέθη ἐπὶ Κλαυδίου Νέρω νος βασιλέως ἐν κιβωτίῳ. 1 δὲ Κλυταιμνήστρα, ἡ γυνὴ τοῦ Ἀγαμέμνονος, πρώην ἀκούσασα διὰ τὸν ἑαυτῆς ἄνδρα ὅτι τὴν Και σάνδραν φιλεῖ, καὶ ἀφορμὴν εὑρηκυῖα, δέδωκεν ἑαυ τὴν εἰς μοιχείαν τῷ Αἰγίσθῳ τῷ συγκλητικῷ, υἱῷ τοῦ Θυέστου. Καὶ ἀκούσασα τὴν τοῦ ᾿Αγαμέμνονος μέλλουσαν ἐπὶ τὴν Μυκηναίων παρουσίαν, έδου λεύσατο μετὰ τοῦ Αἰγίσθου πῶς ὀφείλει δόλῳ φονευ 18.10 έργασάμενοι εἰργασάμενοι Οχ. 1 καθημαγμένον κατημαγμένον Ος. " Τεκμήσσης Τεκμίσσης Οι. Δόλῳ εἰργάσαντό με. δέλον εἰργάταντό με, εργάζομαι και: Εργάζομαι σε κακόν, μετὰ δύο αιτιῶν· καὶ, ποιώ σε κακόν. καὶ μετὰ ἐπιρρήματος, ποιῶ σε κακῶς, τὸ ἐργάζομαί σε και χως. Ηὑρέθη ἐπὶ Κλαυδίου. Νέρωνος. Ἐπὶ τὴν Μυκηναίων. πόλιν, i quin igitur Achilli prospiciamus. Lucum itaque ingressi, patrem tuum vident cruentatum, humi juxta altare prostratum, et extremos jam spiritus anhelantem. Dixit autem ei frater meus Ajax Quisquamne igitur te, mortalium fortissime, in terficere poterat? Quin potius tua tibi temeritas exitio fuit. Imo, inquit Achilles, Paris me Deipho busque, Polyxenan praetexentes, dolo circumve nere. Nec plura locutus, exspiravit. Mortuum itaque, humeris suis impositum, ad castra defere hat friter neus Ajax: quo viso, erumpunt conti nuo Trojani, Achillis corpus, 132 uti in id sæ virent, abrepturi. Caeterum uos, casu hoc, sum mis in angustiis positi, cadaver pyris exustum urnaque reconditum terræ taciti mandamus. Adhuc Pyrrhus profunde ingemuit: seal lauda vit eum Teucrus: intentisque in eum oculis Quisnam (inquit) par tuis virtutibus praedican dis videtur, qui a patre Pelei, Phthia Thessalo rum regis; a matre vero Lycomedis, Scyri regis, sanguinem ostentas? quique, patris in vindictam, Trojam totumque llium exitio dedisti? Surgens deinde Teucrus, Pyrrhum amplexus est, qui eum vicissim rogavit, uti fratris sui Ajacis filios, Aiantidem, ex Glauca, priore Ajacis uxore; cl Eurysacem, ex Tecmessa, Tecnessamque ipsam sibi acciperet. Eos itaque a Pyrrho sibi traditos, in Salaminem insulam, statim solvens, Teucrus devexit. Pyrrhus itidem omnisque Græcorum exercitus, et heroes, cum classe quisque sua, påtriam suam rep fierunt. Isla vero scriptis tradidit Sisyphus Cous, qui, cum Teucro, bello interfuit: cujus in Historiam Homerus poeta post temporis incidens, Iliadem suam condidit; sicuti et suam quoque postea Virgilius Æneidem. Hæc eadem Dictys etiam Cretensis 133 memoriæ prodidit; cujus scripta, longe ab Homeri et Virgilii sæculis, Clau dii Neronis sub temporibus, in arcula reperta traduntur. Clytemnestra autem, Agamemnonis uxor, audito conjugis sui erga Cassandram amore, occasione oblata, et ipsa etiam cum Agistho, viro nobili, Thyestis filio consuetudinem habuit. Certior autem facta, jam instare Agamemnonis in Mycenas redu cis adventum, consilium cum Ægistho habuit, quonam pacto adveniens ab Ægistho e medio dolo Cl, Ch., Ch., 79 De Sisypho quæ fabulatur Malalas repetit ex eo Tzetzes Histor. V, 29. Fraudem mihi fecerunt. Forte scribendum, cum du plici accusativo, quo pacto frequenter usurpatum tradit Moschopulus. voc. Atticar. Col Adverbium etiam quandoque, loco Accusativi alterius, eodem teste ponitur Isla tamen infra referuntur, non ad Neronis, sed ad Claudii Neronis decessoris annum XIII. Supple uti la bet paulo inferius.

Αἴαντα καὶ Διομήδην, ὅτι οὐκ ἀγαθόν τί εἰσιν ἐργα η σάμενοι 75-76 οὗτοι· εἰσέλθωμεν πρὸς τὸν Ἀχιλλέα. Εἰσελθόντες οὖν εἰς τὸ ἄλσος ὁρῶσι τὸν σὸν γενέτην Αχιλλέα κείμενον παρὰ τὸν βωμὸν εἰς τὸ ἔδαφος καθημαγμένου "7 καὶ ἔτι ἐμπνέοντα. Εἶπεν οὖν πρὸς αὐτὸν ὁ ἐμὸς ἀδελφὸς Αἴας, Ην ἄρα ἀληθῶς ὅστις ἀνθρώπων ἠδύνατο κτεῖναι σε αλκῇ διαφέροντα πάντων; ἀλλ' ἡ σὴ προπέτεια ἀπώλεσέ σε. Ο δὲ Αχιλλεὺς εἶπε, Δόλῳ εἰργάσαντό με Πάρις καὶ Δηίφοβος διὰ Πολυξένην· καὶ ἐτελεύτησε. Νεκρὸν δὲ [167] γενόμενον, βαστάσαντος αὐτοῦ τὸ σῶμα τοῦ ἐμοῦ ἀδελφοῦ Αἴαντος ἐπ' ὤμων, φέρουσιν εἰς τὰς σκηνάς. Ἰδόντες δὲ οἱ Τρῶες ἐξέρχονται, ἵνα ἁρπά σαντες αὐτοῦ τὸ σῶμα αἰκίσωνται. Ἡμεῖς δὲ οἱ Ελ ληνες ἰδόντες τὸ γενόμενον ἐν ἀμηχανίᾳ πολλῇ ἐγε νόμεθα· καὶ τεφροῦμεν αὐτοῦ τὸ σῶμα, καὶ βαλόντες ἐν ὑδρίᾳ θάπτομεν σιγῇ. Ὁ δὲ Πύριος ἀκούσας ἐστέναξε πικρῶς· καὶ προσεσχηκὼς ὁ Τεύκρος ἐπαινῶν αὐτὸν ἔφη· Τίς δυνατός ἐστι τὰς σὰς ἀρετὰς ἐξειπεῖν; ἐκ πατρα; αἷμα φέρεις Πηλέως βασιλέως πόλεως μὲν φθίας, χώρας δὲ Θετταλίας, ἐκ μητρὸς δὲ αἷμα φέρεις Λυ κομήδους, βασιλέως τῶν Σκυρίων. Εἰς ἐκδίκησιν δὲ πατρὸς ἅπαν τὸ Ἴλιον καὶ τὴν Τροίαν ἀπώλεσας. Καὶ ἀναστὰς περιεπλάκη τῷ Πύῤῥῳ ὁ Τεύκρος, καὶ ᾔτησεν αὐτὸν τοὺς τοῦ Αἴαντος, τοῦ αὐτοῦ ἀδελφοῦ, λαβεῖν υἱοὺς, τὸν Αἰαντίδη, τὸν ἀπὸ Γλαύκης, τῆς προτέρας γυναικὸς Αίαντος, καὶ τὸν Ευρυσάκην τὸν ἀπὸ τῆς Τεκμήτσης 18, καὶ αὐτὴν Τέκμησσαν· καὶ παρέσχεν αὐτῷ ὁ Πύρρος. Καὶ λαβὼν ὁ Τεῦκρος εὐθὺς ἀπέπλευσεν ἐπὶ τὴν Σαλαμῖνα. Ομοίως δὲ καὶ ὁ Πύῤῥος λαβὼν τὸν ἴδιον στόλον ἀπέπλευσε, καὶ πᾶς ὁ ᾿Αχαϊκὸς στρατὸς καὶ οἱ ἥρωες ἀπῆλθον εἰς τὰς [108] ἰδίας πατρίδας. Ταῦτα δὲ Σίσυφος "' ὁ Κῷος συνεγράψατο ἐν τῷ πολέμῳ ὑπάρ χων σὺν τῷ Τεύκρῳ ἥντινα συγγραφὴν εὐρηκώς Ομηρος ὁ ποιητὴς τὴν Ἰλιάδα ἐξέθετο, καὶ Βεργίλ λιος τὰ λοιπά. Ατινα καὶ ἐν ταῖς τοῦ Δίκτυος ἐμφέ μεται συγγραφαῖς, ὅπερ πόνημα μετὰ πολλὰ ἔτη Ομήρου καὶ Βεργιλλίου ηὑρέθη ἐπὶ Κλαυδίου Νέρω νος βασιλέως ἐν κιβωτίῳ. 1 δὲ Κλυταιμνήστρα, ἡ γυνὴ τοῦ Ἀγαμέμνονος, πρώην ἀκούσασα διὰ τὸν ἑαυτῆς ἄνδρα ὅτι τὴν Και σάνδραν φιλεῖ, καὶ ἀφορμὴν εὑρηκυῖα, δέδωκεν ἑαυ τὴν εἰς μοιχείαν τῷ Αἰγίσθῳ τῷ συγκλητικῷ, υἱῷ τοῦ Θυέστου. Καὶ ἀκούσασα τὴν τοῦ ᾿Αγαμέμνονος μέλλουσαν ἐπὶ τὴν Μυκηναίων παρουσίαν, έδου λεύσατο μετὰ τοῦ Αἰγίσθου πῶς ὀφείλει δόλῳ φονευ 18.10 έργασάμενοι εἰργασάμενοι Οχ. 1 καθημαγμένον κατημαγμένον Ος. " Τεκμήσσης Τεκμίσσης Οι. Δόλῳ εἰργάσαντό με. δέλον εἰργάταντό με, εργάζομαι και: Εργάζομαι σε κακόν, μετὰ δύο αιτιῶν· καὶ, ποιώ σε κακόν. καὶ μετὰ ἐπιρρήματος, ποιῶ σε κακῶς, τὸ ἐργάζομαί σε και χως. Ηὑρέθη ἐπὶ Κλαυδίου. Νέρωνος. Ἐπὶ τὴν Μυκηναίων. πόλιν, i quin igitur Achilli prospiciamus. Lucum itaque ingressi, patrem tuum vident cruentatum, humi juxta altare prostratum, et extremos jam spiritus anhelantem. Dixit autem ei frater meus Ajax Quisquamne igitur te, mortalium fortissime, in terficere poterat? Quin potius tua tibi temeritas exitio fuit. Imo, inquit Achilles, Paris me Deipho busque, Polyxenan praetexentes, dolo circumve nere. Nec plura locutus, exspiravit. Mortuum itaque, humeris suis impositum, ad castra defere hat friter neus Ajax: quo viso, erumpunt conti nuo Trojani, Achillis corpus, 132 uti in id sæ virent, abrepturi. Caeterum uos, casu hoc, sum mis in angustiis positi, cadaver pyris exustum urnaque reconditum terræ taciti mandamus. Adhuc Pyrrhus profunde ingemuit: seal lauda vit eum Teucrus: intentisque in eum oculis Quisnam (inquit) par tuis virtutibus praedican dis videtur, qui a patre Pelei, Phthia Thessalo rum regis; a matre vero Lycomedis, Scyri regis, sanguinem ostentas? quique, patris in vindictam, Trojam totumque llium exitio dedisti? Surgens deinde Teucrus, Pyrrhum amplexus est, qui eum vicissim rogavit, uti fratris sui Ajacis filios, Aiantidem, ex Glauca, priore Ajacis uxore; cl Eurysacem, ex Tecmessa, Tecnessamque ipsam sibi acciperet. Eos itaque a Pyrrho sibi traditos, in Salaminem insulam, statim solvens, Teucrus devexit. Pyrrhus itidem omnisque Græcorum exercitus, et heroes, cum classe quisque sua, påtriam suam rep fierunt. Isla vero scriptis tradidit Sisyphus Cous, qui, cum Teucro, bello interfuit: cujus in Historiam Homerus poeta post temporis incidens, Iliadem suam condidit; sicuti et suam quoque postea Virgilius Æneidem. Hæc eadem Dictys etiam Cretensis 133 memoriæ prodidit; cujus scripta, longe ab Homeri et Virgilii sæculis, Clau dii Neronis sub temporibus, in arcula reperta traduntur. Clytemnestra autem, Agamemnonis uxor, audito conjugis sui erga Cassandram amore, occasione oblata, et ipsa etiam cum Agistho, viro nobili, Thyestis filio consuetudinem habuit. Certior autem facta, jam instare Agamemnonis in Mycenas redu cis adventum, consilium cum Ægistho habuit, quonam pacto adveniens ab Ægistho e medio dolo Cl, Ch., Ch., 79 De Sisypho quæ fabulatur Malalas repetit ex eo Tzetzes Histor. V, 29. Fraudem mihi fecerunt. Forte scribendum, cum du plici accusativo, quo pacto frequenter usurpatum tradit Moschopulus. voc. Atticar. Col Adverbium etiam quandoque, loco Accusativi alterius, eodem teste ponitur Isla tamen infra referuntur, non ad Neronis, sed ad Claudii Neronis decessoris annum XIII. Supple uti la bet paulo inferius.

θῆναι ἐρχόμενος ὁ ᾿Αγαμέμνων ὑπὸ τοῦ Αἰγίσθου. Καὶ καταφθάσαντος τοῦ ᾿Αγαμέμνονος ἐν τῇ Μυκη ναίων πόλει, καὶ δεχθέντος ὑπὸ τῆς πόλεως καὶ τῆς συγκλήτου καὶ τοῦ Αἰγίσθου, εἰσελθὼν εἰς τὸ ἴδιον παλάτιον ἐσφάγη. Καὶ ἐποίησεν εὐθέως ἡ γυνὴ αὐτ τοῦ βασιλέα τον Αίγισθον, καὶ ἐγαμήθη αὐτῷ νόμῳ. Καὶ ἔσχεν ἐξ αὐτοῦ θυγατέρα, ἣν ἐκάλεσεν Ἐνιγύ α. Στις μετά θάνατον τοῦ πατρὸς καὶ τῆς μη τρὸς φοβηθεῖσα τὸν Ὀρέστην ἑαυτὴν ἀγχόνῃ ει ἀναι ρεῖ. Ἡ δὲ σύγκλητος καὶ ἡ πόλις καὶ ὁ [169] στρατό; ἐμίσει τον Αίγισθον· ἀκούσας δὲ ὁ Ὀρέστης, ὁ τοῦ Αγαμέμνονος υἱὸς, τὴν τοῦ ἰδίου πατρὸς ἐπὶ τὴν Μυκηναίων πόλιν παρουσίαν, ἦλθεν ἀπὸ τοῦ Σχο νέως ᾧτινι ἔδωκεν αὐτὸν μέλλων ἐπὶ τὸν πόλε μον ἐλθεῖν ὁ ᾿Αγαμέμνων ἀνατραφῆναι ὑπ' αὐτοῦ καὶ παιδευθῆναι. Καὶ λαβοῦσα αὐτὸν ἡ ἀδελφὴ αὐτοῦ πρύμα ἐξεῖπεν αὐτῷ ὅτι βουλεύεται ὁ Αίγισθος ἀνα ελεῖν αὐτόν. Καὶ βουλευομένου τοῦ Ὀρέστου τί δεῖ αὐτὸν πρᾶξαι, ἐν τῷ μεταξὺ παραγίνεται ὁ Στρόφιος εἰς τὴν Μυκήνην, ἐκ γένους ὑπάρχων τοῦ ᾿Αγαμέ μνονος, ἅμα τῷ υἱῷ αὐτοῦ Πυλάδῃ τῷ συνανεγνω κάτι (!). Καὶ μαθὼν ὁ Στρόφιος τὰ συμβάντα τῷ Αγαμέμνονι, συνεβουλεύετο τῷ Ορέστῃ πόλεμον ποιῆσαι πρὸς τὸν Αίγισθον. Καὶ λαβὼν Ορέστην Έρχεται εἰς τὸ ᾿Απόλλωνος μαντείον μαθεῖν περὶ τοῦ Ορέστου. Καὶ λαμβάνει χρησμόν ὅτι δεῖ τὸν Ὀρέ στην κτεῖναι τὴν μητέρα καὶ τὸν Αίγισθον. Εἶτα ᾔτει μαθεῖν καὶ Ὀρέστης εἰ περισώζεται κτείνας αὐτ τούς· καὶ ἐῤῥήθη αὐτῷ ὅτι κρατήσει τῶν πατρῴων καὶ τῆς Πελοποννήσου πάσης. Καὶ παρεκάλεσε τον Στρόφιον ὑποστρέψαι εἰς τὴν ἰδίαν αὐτοῦ [170] πατρίδα, ξάσαντα αὐτῷ τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν Πυλάδην· καὶ πεισθεὶς ὁ Στρόφιος ἐποίη σεν οὕτως. Καὶ λοιπὸν ἦλθον εἰς τὴν Μυκηναίων πόλιν ὁ Ὀρέστης καὶ ὁ Πυλάδης κατὰ δὲ τὸν χρησμόν· καὶ κάθρα εἰσῆλθε πρὸς τὴν Ηλέκτραν, ἀδελφὴν αὐτοῦ, καὶ παρακαλεῖ αὐτὴν πεῖσαι τὴν μητέρα αὐτοῦ Κλυταιμνήστραν δέξασθαι αὐτόν· ἥτις Ηλέκτρα ἔπεισε τὴν ἰδίαν μητέρα, καὶ ἐδέξατο τὸν Ὀρέστην. Καὶ παρακληθεῖσα ἡ Κλυταιμνήστρα ἐδυσώπησε τὸν Αίγισθον· καὶ δεχθεὶς παρὰ τοῦ Αἰγίσθου ὁ Ὀρέστης μαινόμενος ἑκαρτέρει, βουλόμενος ἐκδικῆσαι τοῦ Ιδίου πατρὸς τὸ αἷμα, λέγων πᾶσιν ἔτι Ἐμόν ἐστι το βασίλειον. Καὶ εὑρηκώς καιρὸν ἔσφαξε τὴν ἰδίαν μητέρα καὶ τὸν Αἰγισθον βασιλέα, τὸν αὐτοῦ πατρωόν. η Καὶ εἰς ἐξηχίαν ἦλθεν ἀπὸ τῆς μανίας παρ' ἑαυ Ενιγόνην. Εριγόνην » Ηριγόνην. ἀγχόνῃ, ἀγκόνῃ Οχ. σε κατά. μετὰ Οχ. Ἀπὸ τοῦ Σχυνέως Σχοινέα Συνανεγνωκότι. εγίνωσκεν ἔσω εἰς τὸ παλάτιον, συνανεγίνωσκεν αὐτῷ ἄλλος νεώτερος, Εἰς ἐξιχίαν ἦλθεν εξιχία, καὶ ἀπέμεινεν ἀκούσας ὁ Μενέλαος, ὡς ἔξηχος. καὶ ποτὲ μὲν ἐν ἀνέσει διῆγει ποτὲ δὲ τὰ ἐξόχων ἐπετέλει: ἐξιχίαν τὰ τῶν ἐξήχων εἰς ἐξιχίαν ἦλθεν ἀπὸ τῆς μαζ νίας παρ' ἑαυτὸν γενόμενος Βι tolleretur. Agamemnon itaque ad Mycenas rever sus, a civibus suis, primoribus ipsoque Ægistlin acceptus est; palatium vero suumingressus, occisus est. Uxor itaque ejus regem statim salutat Ægi sthum; cui juxtą łeges nupta, fìliam ci peperit. quam Erigonem vocavit: quæ, patris sui et matris post mortem, ab Oreste metuens sibi, laqueo sibi mortem conscivit. Senatus vero omnisque adeo cum exercitu populus Ægisthum odio habuerunt. Cæterum Orestes, Agamemnonis filius, ubi inau disset patrein suum Mycenas reversum esse; Schyneo relicto (cui pater, in bellum profecturus, enutriendum eum et instituendum tradiderat) Mycenas repetiit. Reverso elam ei soror ejus in dicavit, paratas vitæ ejus ab Ægistho fuisse insi dias. Oresti autem volventi secum quomodo ab insi diis istis præcaveret 134 sibi, intervenit Strophius, Agamemnoni cognatus, qui Mycenas advenerat cum Pylade, filio suo, qui cum Oreste enutritus simul litterisque imbutus fuerat. Strophius autem certior factus eis quæ Agamemnoni acciderant, consilium cum Oreste habuit, de armis adversus Ægistlium sumendis. Lua igitur Apollinis oraculum adeuntes, quid de Oreste futurum esset, sciscitan tur. Vates respondit, oportere Orestem matrem suam ct Ægisthum de nedio tollere. Præterea in terrogante Oreste, an parricidiis supervicturus esset? Imo, respondit oraculum, paternas etiam ditiones Peloponnesumque totam occupabit Ore stes. Strophiam itaque rogavit, uti Pylade filio secum relicto, ipse in'patriam suam rediret. Annuente vero Strophio, Orestes, post oraculum acceptum, una cum Pylade, Mycenas reversus est. Ad şororem vero Electram clam ingressus, ab ca petivit, uti Clytemnestram matrem in gratiam secum redire suaderet. Hoc ei effectum dedit soror quin et Clytæinnestra, precibus ejus ad id adducta, Ægi sthum etiam, ut Orestem exciperet, obnixe rogavit. Ab Ægistho autein receptus Orestes, furore tamen correptus est, paterni sanguinis vindictain totus agilans, regnumque illud suum esse, omnibus ostentans. Tempus vero nactus opportunum, ma trem suam Ægisthumque de medio sustulit:, quo facto, in iusaniam prolapsus est. Caeterum cum fu ror ejus quandoque renitteret, per 135 vices vero «Lego,: ita enim eam vocat Dictys Cretensis, unde ista desumpta magna ex parte videntur. Ch. Hoc scribendum Ox. Hunc vocal Cedrenus. Eodem sensu usurpatum habes boc vocabulum infra, lib. xıv in Theodosio jun. ¿v in palatio interiore bueris imbutus est; et deindle studiorum socium habuit ju venem alium, etc. ix. Sensus loci istius, ex Historia ipsa, satis notus: mide vero hoc monstro Sun vocabulum, non habeo dice:e. Supra etiam quid tale occurrit, de Menelao Helenæ ra plæ nuntium accipiente Gedrenus, de Orestis insani. loquens, hæc habet; ubi nostram per exprimere videtur. Ego vero pro mentis alienatione lav hic poni existimo: adeo ut horum verborum sensus ad verbum in mentis alienationem devenit propter furorem, præter se existens.

τὸν γενόμενος, καὶ ποτὲ μὲν ἐφρόνει καὶ διήγεν ἐν ἀνέσει, ποτὲ δὲ ἐμαίνετο. Πρὸς θεραπείαν τῶν τῆς πόλεως δὲ καὶ τῆς συγκλήτου, ὅτι ἐφίλουν τὸν Ὀρέ στην καὶ αὐτὸν ἠβούλοντο βασιλεῦσαι, [171] οἱ ἱερεῖ, ἀγνεύσαντες τὸν Ορέστην καὶ ἀποκαθαρίσαντες ἐξιλεώσαντο αὐτὸν τοῦ μητρώου φόνου τοῦ μαίνε σθαι ει. καὶ ἀπαγαγόντες ἐν τῷ ἱερῷ τῆς Ἀθηνᾶς τὸν Ὀρέστην, ἐφ᾽ ᾧ ὁ ᾿Αρειος πάγος ὑπῆρχε τῆς δίκης ἀκούσαντος μεταξύ οίακος 83 τοῦ μετὰ τοῦ Τυν δαρίου τῆς Κλυταιμνήστρας καὶ τοῦ Ὀρέστου. Ὅστις Μενεσθεὺς ἐξεῖπε ψῆφον δικαίως τὸν Ορέστην [172] ἐκδικῆσαι τὸν φόνον τοῦ ἰδίου πατρός, μάλιστα καὶ διὰ τὰς ἄλλας γυναῖκας, ὅπως μή τις ἑτέρα γυνή τοιοῦτόν τι δεινὸν ἐργάσηται Ταῦτα Δίκτυς ἐν τῇ ἕκτῃ αὐτοῦ ῥαψῳδίᾳ ἐξέθετο. Οἱ οὖν ἱερεῖς λαβόντες τὸν Ὀρέστην ἐκ τῆς κρί σεως τοῦ ᾿Αρείου πάγου μετὰ τὴν ψῆφον ἀπήγαγον ἐν Δελφοῖς εἰς τὸ ἱερὸν τοῦ ᾿Απόλλωνος παραμείναι, ἵνα τὴν μανίαν ἀποθέμενος βασιλεύσῃ. Ὁ δὲ Ορέσ στῆς ἀπελθὼν εἰς τὸ ἱερὸν, ἔχων τὰς ἰδίας φρένας, ἅμα τῷ Πυλάδῃ, καὶ ποιήσας θυσίαν, ᾔτει τὴν Πυ θίαν ἐκφυγεῖν τῆς μανιώδους νόσου. Καὶ ἐδόθη αὐτῷ διὰ τῆς Πυθίας χρησμὸς διὰ στίχων, ὅ ἐστι τῇ κοινῇ διαλέκτῳ οὕτως· Ὀρέστα, οὐκ ἄλλως σε δεῖ ἀργαλέας νόσου (β) μανίαν ἀποθέσθαι, εἰ μὴ περάσας Πόντου κύματα Σκυθίης τε γαῖαν καταλάβοις Αυλίδος τε χώραν Εν ἱερῷ ᾿Αρτέμιδος ληφθείς σωθήσῃ ἐκ Με πρὸς θεραπείαν τῶν τῆς πόλεως. πρὸς θεραπείαν οὖν τῶν τῆς πόλεως; δὲ τοῦ μητρώου φόνου τοῦ μαίνεσθαι. ο τοῦ μαίνεσθαι οι τῆς δίκης ἀκούσαντος μεταξὺ Ὕακος. τῆς δίκης ἀκούσαντος τοῦ Μενε σθέως, μεταξύ Υακος Olακος Οἱ ἱερεῖς ἀγνεύσαντες τὸν Ορέστην. φόνου, καὶ τραύματος ἐκ προνοίας, καὶ πυρκαῖᾶς, ἀγνίσαντες τὸν Ὀρέστην Ἐφ' ᾧ ὁ ᾿Αρειος πάγος ὑπῆρχε. Αρειος πά γος "Αρειος πά γος· ἐν ᾿Αθήναις δικαστήριον ἐν τῇ ἀκροπόλει, εἰς τὴν ἄνω εἰ εἰς τὴν κάτω πόλιν ἀκρωτήριον Αθήνησιν δι ἐν ᾧ τὰς φονικὰς κρίσεις εδί καζον, διὰ τὰς ἀπὸ τοῦ σιδήρου γιγνομένας μιαιφο νίας Δικαστήρια Αθήνησιν, "Αρειος πάγος· ἐδίκαζε δὲ καὶ φαρμάκων, ἐάν τις ἀποκτείνῃ δούς. Καθ' ἕκαστον δὲ μήνα, τριῶν ἡμερῶν ἐδίκαζον ἐφεξῆς, τετάρτη φθίνοντος, τρίτῃ, δευτέρα ΑΧVΙΙ, δεχημέρου ἕνην καὶ νέαν, φθίνοντος δευτέραν, φθίνον τος τρίτην, υπαίθριοι, Ως μὴ ἐς τοὺς λέγοντας, ἀλλ' ἐς τὰ λεγόμενα ἀπο βλέποιεν 10, προοιμιάζεσθαι δὲ, οὐκ ἐξῆν οὐδὲ οἰκτίζεσθαι. Ταῦτα Δίκτυς. Αργαλέας νόσου ἀργαλέης Σκυθίης τε γαῖαν καταλάβοις. καταλά της, Λύσαιδος δὲ χώραν Αλιδός τε χώραν, Ταυρική, οι Ταύροι, Έχρησε δ' vehementius eum vexaret; sacerdotes senatui popu loque (qui magni Orestem habuerunt, regemque sibi summopere expetebant) rem gratam facturi, pur garunt eum; et expiato parricidii crimine, deos ei propitios reddiderunt. Quin et deducto eo ad Minervæ templum, juxta quod Areopagus situs erat, coram judice Menestheo causa agitata est, inter Hyacem, qui Tyndarii et Clytemnestræ partes egit, et Orestem. Menestheus autem sententiam pro Oreste tulit; justissime cum patris cadem vindicasse, affirmans: uti exemplo hoc ab hujus modi facinoribus mulieres in posterum absterrean tur. Ista vero a Dicty scripta, in Rhapsodia ejus sexta, habentur. Porro sacerdotes Orestem, tribunali Areopagiti co exemptum, Delphos ctiam, Apollinis ad templum deduxerunt; uti commoratus ibi aliquod temporis. insaniam deponeret, regnoque suo par redderetur. Orestes autem una cum Pylade, Apollinis templum ingressus, tumque compos sui, sacra peregit; Pythiam precatus, uti insaniæ morbo liberaretur. Responsum vero tulit hujusmodi, metro datum, quod communi oratione sic se habet: 136 Orestes, non aliunde est ut ab insaniæ tuæ morbo conva lescas; nisi trajectis Ponti fluctibus, oras Scythi cas appuleris. Ubi Aulidis ad terram in Dianæ Locus iste haud usquequaque sanus apparet: ego legendum cen seo, uti sensus sit connexio. a Ch. superflua videntur, nec hujus esse loci: Insaniam enim nondum suam de pos turus erat Orestes; uti ex sequentibus patet.» Ch. • Locus mutilus: judicis enim nomen manifesto deest: legendum itaque, etc. Menestheus enim infra causam hanc audivisse dicitur.» Ch. Bent leius p, 75, 'Yaxòç Ox. Omnino legendum, eadem habes apud Dictyn: Menestheus liberatum Orestem a par ricídii crimine, purgatumque more patrio cunctis re mediis, qua ad oblivionem hujusmodi facinoris ad hiberi solita erant, Mycenas remittit. erat Forum Atheniense, in Acropoli, seu ur bis parte superiore positum. Hesych. Urbs enim divi debatur. Stephano etiam citur, ex Apollodoro, uti, licet ad caedes gladio tantum perpetratus Areopagitarum censuram restringat Stephanus, ad alias tamen quascunque voluntarias eani extendere infra videbimus. Forum hoc erat in quarta urbis regione, in colle Tritonii montis; uti nos docet Hilduinus. Dionysii Areopagita Vita, apud Jo. Meurs. de Fort. Athen. his verbis: Quarta regio in cadem urbe est, ubi idolum Martis, et simulacrum Herculis, in colle Tritonii montis, in medio urbis positi steteral, ad colendum multis immolationibus, et delusionibus, Martem et Herculem; quos illi deos maximos et fortissimos adorabant. Ubi etiam exer cebantur judicia, et docebantur fora, ingeniique omnis solertia, etc. Cognoscebat autem Areopagus de incendiis, veneficiis, vulneribus, cxdibusque premeditatis: teste Jul. Polluce, lib. viii, cap. 10 De cadibus itaque quibuscunque voluntariis Athenienses co ram Areopagitis causam dicebant; idque tribus diebus continuis per singulos menses: uti Idem testatur, loco citato id est, xxvΙ, xxix cujusque men sis diebus. Autici enim ultimi mensis dies, Latinorum more, ordine retrogrado numera bant; diem mensis ultimum penul timum antepenultimum et sic deinceps ad mensis diem vicesi mum primum inclusive, vocantes. Fori hujus judices sub Dio jus dicebant noctu eliam, non interdiu forum illic agi testatur Lucianus ideoque exordiis uti oratoriis, aut affe cluuin commotione, non licebat, teste Jul. Polluce lib. viii, cap. Hujus Mnesthei pro Oreste lata: sententiae apud Dictyn, lib. vi. Hyacis vero ibi mentio nulla. (s. Scr. uti ha bet Cedrenus. Scr. cum Cedrene pag. 134. Ox. Cedrenus, uti et ipse intra habet. aliis regio hæc dicta: hac. Tzelz. 3

τὸν γενόμενος, καὶ ποτὲ μὲν ἐφρόνει καὶ διήγεν ἐν ἀνέσει, ποτὲ δὲ ἐμαίνετο. Πρὸς θεραπείαν τῶν τῆς πόλεως δὲ καὶ τῆς συγκλήτου, ὅτι ἐφίλουν τὸν Ὀρέ στην καὶ αὐτὸν ἠβούλοντο βασιλεῦσαι, [171] οἱ ἱερεῖ, ἀγνεύσαντες τὸν Ορέστην καὶ ἀποκαθαρίσαντες ἐξιλεώσαντο αὐτὸν τοῦ μητρώου φόνου τοῦ μαίνε σθαι ει. καὶ ἀπαγαγόντες ἐν τῷ ἱερῷ τῆς Ἀθηνᾶς τὸν Ὀρέστην, ἐφ᾽ ᾧ ὁ ᾿Αρειος πάγος ὑπῆρχε τῆς δίκης ἀκούσαντος μεταξύ οίακος 83 τοῦ μετὰ τοῦ Τυν δαρίου τῆς Κλυταιμνήστρας καὶ τοῦ Ὀρέστου. Ὅστις Μενεσθεὺς ἐξεῖπε ψῆφον δικαίως τὸν Ορέστην [172] ἐκδικῆσαι τὸν φόνον τοῦ ἰδίου πατρός, μάλιστα καὶ διὰ τὰς ἄλλας γυναῖκας, ὅπως μή τις ἑτέρα γυνή τοιοῦτόν τι δεινὸν ἐργάσηται Ταῦτα Δίκτυς ἐν τῇ ἕκτῃ αὐτοῦ ῥαψῳδίᾳ ἐξέθετο. Οἱ οὖν ἱερεῖς λαβόντες τὸν Ὀρέστην ἐκ τῆς κρί σεως τοῦ ᾿Αρείου πάγου μετὰ τὴν ψῆφον ἀπήγαγον ἐν Δελφοῖς εἰς τὸ ἱερὸν τοῦ ᾿Απόλλωνος παραμείναι, ἵνα τὴν μανίαν ἀποθέμενος βασιλεύσῃ. Ὁ δὲ Ορέσ στῆς ἀπελθὼν εἰς τὸ ἱερὸν, ἔχων τὰς ἰδίας φρένας, ἅμα τῷ Πυλάδῃ, καὶ ποιήσας θυσίαν, ᾔτει τὴν Πυ θίαν ἐκφυγεῖν τῆς μανιώδους νόσου. Καὶ ἐδόθη αὐτῷ διὰ τῆς Πυθίας χρησμὸς διὰ στίχων, ὅ ἐστι τῇ κοινῇ διαλέκτῳ οὕτως· Ὀρέστα, οὐκ ἄλλως σε δεῖ ἀργαλέας νόσου (β) μανίαν ἀποθέσθαι, εἰ μὴ περάσας Πόντου κύματα Σκυθίης τε γαῖαν καταλάβοις Αυλίδος τε χώραν Εν ἱερῷ ᾿Αρτέμιδος ληφθείς σωθήσῃ ἐκ Με πρὸς θεραπείαν τῶν τῆς πόλεως. πρὸς θεραπείαν οὖν τῶν τῆς πόλεως; δὲ τοῦ μητρώου φόνου τοῦ μαίνεσθαι. ο τοῦ μαίνεσθαι οι τῆς δίκης ἀκούσαντος μεταξὺ Ὕακος. τῆς δίκης ἀκούσαντος τοῦ Μενε σθέως, μεταξύ Υακος Olακος Οἱ ἱερεῖς ἀγνεύσαντες τὸν Ορέστην. φόνου, καὶ τραύματος ἐκ προνοίας, καὶ πυρκαῖᾶς, ἀγνίσαντες τὸν Ὀρέστην Ἐφ' ᾧ ὁ ᾿Αρειος πάγος ὑπῆρχε. Αρειος πά γος "Αρειος πά γος· ἐν ᾿Αθήναις δικαστήριον ἐν τῇ ἀκροπόλει, εἰς τὴν ἄνω εἰ εἰς τὴν κάτω πόλιν ἀκρωτήριον Αθήνησιν δι ἐν ᾧ τὰς φονικὰς κρίσεις εδί καζον, διὰ τὰς ἀπὸ τοῦ σιδήρου γιγνομένας μιαιφο νίας Δικαστήρια Αθήνησιν, "Αρειος πάγος· ἐδίκαζε δὲ καὶ φαρμάκων, ἐάν τις ἀποκτείνῃ δούς. Καθ' ἕκαστον δὲ μήνα, τριῶν ἡμερῶν ἐδίκαζον ἐφεξῆς, τετάρτη φθίνοντος, τρίτῃ, δευτέρα ΑΧVΙΙ, δεχημέρου ἕνην καὶ νέαν, φθίνοντος δευτέραν, φθίνον τος τρίτην, υπαίθριοι, Ως μὴ ἐς τοὺς λέγοντας, ἀλλ' ἐς τὰ λεγόμενα ἀπο βλέποιεν 10, προοιμιάζεσθαι δὲ, οὐκ ἐξῆν οὐδὲ οἰκτίζεσθαι. Ταῦτα Δίκτυς. Αργαλέας νόσου ἀργαλέης Σκυθίης τε γαῖαν καταλάβοις. καταλά της, Λύσαιδος δὲ χώραν Αλιδός τε χώραν, Ταυρική, οι Ταύροι, Έχρησε δ' vehementius eum vexaret; sacerdotes senatui popu loque (qui magni Orestem habuerunt, regemque sibi summopere expetebant) rem gratam facturi, pur garunt eum; et expiato parricidii crimine, deos ei propitios reddiderunt. Quin et deducto eo ad Minervæ templum, juxta quod Areopagus situs erat, coram judice Menestheo causa agitata est, inter Hyacem, qui Tyndarii et Clytemnestræ partes egit, et Orestem. Menestheus autem sententiam pro Oreste tulit; justissime cum patris cadem vindicasse, affirmans: uti exemplo hoc ab hujus modi facinoribus mulieres in posterum absterrean tur. Ista vero a Dicty scripta, in Rhapsodia ejus sexta, habentur. Porro sacerdotes Orestem, tribunali Areopagiti co exemptum, Delphos ctiam, Apollinis ad templum deduxerunt; uti commoratus ibi aliquod temporis. insaniam deponeret, regnoque suo par redderetur. Orestes autem una cum Pylade, Apollinis templum ingressus, tumque compos sui, sacra peregit; Pythiam precatus, uti insaniæ morbo liberaretur. Responsum vero tulit hujusmodi, metro datum, quod communi oratione sic se habet: 136 Orestes, non aliunde est ut ab insaniæ tuæ morbo conva lescas; nisi trajectis Ponti fluctibus, oras Scythi cas appuleris. Ubi Aulidis ad terram in Dianæ Locus iste haud usquequaque sanus apparet: ego legendum cen seo, uti sensus sit connexio. a Ch. superflua videntur, nec hujus esse loci: Insaniam enim nondum suam de pos turus erat Orestes; uti ex sequentibus patet.» Ch. • Locus mutilus: judicis enim nomen manifesto deest: legendum itaque, etc. Menestheus enim infra causam hanc audivisse dicitur.» Ch. Bent leius p, 75, 'Yaxòç Ox. Omnino legendum, eadem habes apud Dictyn: Menestheus liberatum Orestem a par ricídii crimine, purgatumque more patrio cunctis re mediis, qua ad oblivionem hujusmodi facinoris ad hiberi solita erant, Mycenas remittit. erat Forum Atheniense, in Acropoli, seu ur bis parte superiore positum. Hesych. Urbs enim divi debatur. Stephano etiam citur, ex Apollodoro, uti, licet ad caedes gladio tantum perpetratus Areopagitarum censuram restringat Stephanus, ad alias tamen quascunque voluntarias eani extendere infra videbimus. Forum hoc erat in quarta urbis regione, in colle Tritonii montis; uti nos docet Hilduinus. Dionysii Areopagita Vita, apud Jo. Meurs. de Fort. Athen. his verbis: Quarta regio in cadem urbe est, ubi idolum Martis, et simulacrum Herculis, in colle Tritonii montis, in medio urbis positi steteral, ad colendum multis immolationibus, et delusionibus, Martem et Herculem; quos illi deos maximos et fortissimos adorabant. Ubi etiam exer cebantur judicia, et docebantur fora, ingeniique omnis solertia, etc. Cognoscebat autem Areopagus de incendiis, veneficiis, vulneribus, cxdibusque premeditatis: teste Jul. Polluce, lib. viii, cap. 10 De cadibus itaque quibuscunque voluntariis Athenienses co ram Areopagitis causam dicebant; idque tribus diebus continuis per singulos menses: uti Idem testatur, loco citato id est, xxvΙ, xxix cujusque men sis diebus. Autici enim ultimi mensis dies, Latinorum more, ordine retrogrado numera bant; diem mensis ultimum penul timum antepenultimum et sic deinceps ad mensis diem vicesi mum primum inclusive, vocantes. Fori hujus judices sub Dio jus dicebant noctu eliam, non interdiu forum illic agi testatur Lucianus ideoque exordiis uti oratoriis, aut affe cluuin commotione, non licebat, teste Jul. Polluce lib. viii, cap. Hujus Mnesthei pro Oreste lata: sententiae apud Dictyn, lib. vi. Hyacis vero ibi mentio nulla. (s. Scr. uti ha bet Cedrenus. Scr. cum Cedrene pag. 134. Ox. Cedrenus, uti et ipse intra habet. aliis regio hæc dicta: hac. Tzelz. 3

βωμῶν· κἀκεῖθεν ἐπφυγὼν ἐκ χθονίης βαρβάρων χθονα περάσες καταλάβης [173] Συρίης γαῖαν σειο μένην αὐλῶνος Σιλπῆς 8 τε όρους ἄντικρυς εὑρήσεις Μελάντιον τοὔνομα ἔχον όρος, Ενθα μέγας ἐστὶ ναὸς Ἑστίας. Ἐκεῖ λυσσώδη μανίαν ἀποτίθει θα στον ἴθι. Ταῦτα δ' ἔφη & γίνεται. Καὶ τοῦτο χρησμοδοτηθεὶς ὁ Ορέστης ἐσημειώ σατο· καὶ εὐθέως καταπλεύσας ἅμα τῷ Πυλάδη κατέφθασεν ἐπὶ τὴν Αὐλίδα χώραν τῆς Σκυθίας. Καὶ ἀνελθόντων αὐτῶν ἐκ τοῦ πλοίου, προσέσχεν ὁ Πρέ στῆς ἱερὸν ἑστὼς ὡς ἀπὸ μιλίων δύο τῆς θαλάτ της καὶ θανόντων ἀνθρώπων ἐῤῥιμμένα ὀστέα. Καὶ λέγει Πυλάδῃ ὁ Ὀρέστης, Δοκεῖ 88 σοι θεᾶς εἶναι τάδε μέλαθρα, ἔνθα σὺν νηυσὶν ἔκαμεν; ὁρῶ δὲ καὶ τῶν θανόντων ξένων τὰ ὀστέα. Καὶ προσεσχηκώς Πυλάδης 88' λέγει τῷ Ορέστη, Φύγωμεν 9, ἐὰν σω θησόμεθα. Ὁ δὲ Ορέστης το ἔφη, Οὐ φεύγομεν· οὔτε γὰρ φεύγειν ειώθαμεν, οὐδὲ οι τὸν χρησμὸν κακι στεύσομεν. Τούτους δὲ ἑωρακότες βουκόλοι έδραμον πρὸς τὴν Ιφιγένειαν, λέγοντες " αὐτῇ· Αγαμέμνονος καὶ Κλυταιμνήστρης κόρη, ήκασι δύο νεανίσκοι παρὰ τὴν Κυανέαν. Ἡ δὲ πρὸς αὐτούς· [174] Ποταποί; είνος γῆς; τί τοὔνομα ἔχουσιν οἱ ξένοι; ἐπηρώτα ε γὰρ πάντας ἡ Ἰφιγένεια τους συλλαμβανομένους καὶ ἀγομένους εἰς θυσίαν ἀπὸ οἴας εἰσὶ χώρας, καὶ τότε αὐτοὺς ἔσφαξε ", βουλομένη μαθεῖν περὶ τοῦ ἰδίου πατρὸς αὐτῆς ᾿Αγαμέμνονος καὶ τῶν αὐτοῦ καὶ περὶ τοῦ κατὰ Φρυγών πολέμου τί ἐγένετο. Οἱ δὲ βουκό λοι λέγουσιν αὐτῇ, Ετερος πρὸς τὸν ἕτερον ἔφη, Πυλάδη· τοῦ δὲ συζύγου τὸ ὄνομα οὐκ ἴσμεν· οὐδὲ γὰρ ἔφη. Ἡ δὲ πρὸς αὐτοὺς, Τί γὰρ κοινὸν βουκόλου ἐν θαλάττῃ; Οἱ δὲ εἶπον, Βοῦς ἔκαμεν νίψαι ἐν 95 δρόσῳ. Καὶ πέμψασα Σκύθας συνέσχεν αὐτ τούς· καὶ ἤχθησαν εἰς θυσίαν δέσμιοι· καθὼς ὁ σοφώτατος Εὐριπίδης ἐξέθετο δράμα " ποιητικῶς, ὧν μέρος ὀλίγον ἐστὶ ταῦτα. Ο Καὶ δεσμευθέντων αὐτῶν, ἐκέλευσεν ἀφορισθῆναι τὸν ἕνα, καὶ ἀχθῆναι τὸν ἄλλον εἰς θυσίαν. Καὶ ἀφώρισαν παρὰ μίαν οἱ Σκύθαι τὸν Ὀρέστην τὸν δὲ Πυλάδην ἤγαγον πρὸς θυσίαν παρὰ τὸν βω 88 Δοκεῖ Σιλπής. Σιλπίου ταῦτα ἔφη. ταῦτα ἔφην. Τ. 69. Πυλάδης - Ορέστη. του Φύγωμεν. ν. 103. Ορέστης. 91 οὐδέ. οὔτε. τι λέγοντες. ν. 241 41. οι ἐπηρώτα επερώτα Οχ. ἔσφαξε. ἔσφαξε 85 ἐν ἁλίπ. ἐναλί, ν. 255. το δράμα δράμμα Οχ. Θεός τῆς μανίας αὐτὸν ἀπαλλαγῆναι, εἰ τὸ ἐν Ταύ τοις ξόανον τῆς ᾿Αρτέμιδος μετακομίσει. Οἱ δὲ Τα ρος μοῖρα Σκυθών. Ἐκ χθονίης βαρβάρων. Ἐκ χθονός βαρ6. Συρίης γαίαν σειομένην. Σειομένην αὐλῶνος Σιλπίου δρος, σειομέ Προσέσχεν ἡ Ὀρέστης ἱερὸν, ἑστώς. ἑστός· προσέσχεν έώρα προσέσχεν ὁ Ὀρέστης ἱερῷ ἑστῶτι. Οἱ δὲ Σύροι προσεσχηκότες τὸ σχῆμα της στήλης. Καὶ ἀφώρισαν παραμίαν. καθ᾽ αὑτόν, templo captus, destinatum altari sacrificium, eva des tamen orisque barbaricis ereptus, mari transmisso, tremulamque Syriæ regionem pertin gens, Silpioque monti oppositam planitiem, Me lantium ad montem pervenies; ubi fanum exstat Vestæ magnum. Rabiosam ibi insaniam depositurus es: fac cito discedas. Quæ te manent fata, dixi Orestes autem, oraculo adnotato, sine mora sol vit inde: Aulidem Scythiæ, una cum Pylade, pro fecturus. Ubi quamprimum appulissent, pedéstrique itinere duo circiter milliaria progressi fuissent, Orestes fanum conspexit, circaque mortuorum hominum ossa projecta. Pyladem itaque Orestes compellaus: Hœccine, inquit, tibi deæ quam pe timus delubra esse videntur? Quin advenarum lic accisorum ossa plane conspicimus. Imo video, inquit Pylades; et capessenda hinc fuga est, si salvi esse velimus. Nequaquam, respondit Orestes nec enim fugere consuevimus. Sed nee oraculum improbare licet. Accurrentes interim qui forte conspexerant illos bubulci ad Iphigeniam: 137 virgo (inquiunt), Agamemnone et Clytaemnestra prognata, adsunt duo juvenes, mari advecti. Illa vero de nomine, qui, qualcs, et unde essent, interrogavit, Solebat enim Iphigenia comprehensos, et ad sacrificia ducendos hospites, priusquam aliquis mactaretur, de patria interrogare, nempe si sic de patre suo Agamemi mone, suisque, ut etiam de Trojano bello quid factum esset, edisceret aliquid. Interroganti autem respondebant bubulci: Alter (dicentes) alterum vocavit, Pyladem: socii vero ejus nomen ignora mus, nec enim indicavit ipse. Scilicet (inquit Iphigenia) quid vobis bubulcis cum mari negotii intercessit? Nos (responderunt) boves illuc dedu ximus, uti rore marino abluerentur. Tum vero Scythas quosdam mittit Iphigenia, qui compre hensos illos, ad sacrificium vinctos ducerent: uti bæe sapientissimus Euripides in dranate suo poetice conscripsit: unde nos pauca isla desun psimus. Vinctis autem ambobus, unum eorum Iphigenia seponi jussit, alterum vero ad sacrificia duci. Scytha igitur, Oreste seorsim posito, Pyladem ad Dianæ altare deduxerunt. Interroganti autem Iphi 88 Cedrenus. " • Mallem legere, cum Cedreno,» Ch. Eurip. Iph. v. Imo Orestes Pyladi. fylades. Fort. s. Vid. Rentl. p. Cl., Οx. Ch., Tauri vero Scythiæ pars. Geo drenus. non ha betur apud Cedrenum: et deinde, legit. Porro oraculum Syriam vocat vry, ob frequentes ad montem Silpium partesque vicinas, terræ tremores, quos plurimos enumerat deinceps auctor noster. Ser. hic pro ponitur locutione barbara: forte scribendum, Infra etiam in Orestis historia, p. 109 Vocabulum barba rum, pro seorsim.

μὸν τῆς Ἀρτέμιδος. Καὶ ἐπηρώτησεν αὐτὸν ἡ Ἰφια γένεια ποίας ἂν εἴη χώρας. Ο δὲ ἔφη, Χώρας μὲν Ἑλλάδος, πόλεως δὲ Μυκήνης, ὁ δυστυχής πάρειμι. Ἡ δὲ, ἀκούσασα τὴν [175] χώραν καὶ τὴν πόλιν ἔνθα ἐβασίλευσεν ὁ αὐτῆς πατήρ, ἐδάκρυσε. Νομί σασα δὲ ὅτι ὑπὸ τῶν βουκόλων ἐδιδάχθησαν, λέγει αὐτῷ· Εἰ ἐκ Μυκήνης παρεγένου ", οἶδας καὶ τὶς ἐν αὐτῇ βασιλεύς. Ο δὲ εἶπεν· ᾿Αγαμέμνων ἦν πρώην. Ἡ δὲ πάλιν πρὸς αὐτόν· Εἰ τὸν Ἀγαμέμνονα εγκρί δωσαι 98, τίς ή τούτου γυνή, καὶ τίνας ἐξ αὐτῆς παῖδας ἔσχεν; Ὁ δὲ εἶπεν· Εσχεν ἐκ Κλυταιμνή στρας Ορέστην καὶ Ηλέκτραν καὶ Ἰφιγένειαν, ἥτις, ὡς λέγουσι, θυσία προσήχθη Αρτέμιδι, καὶ ἡ θεὸς ἐῤῥύσατο αὐτήν· καὶ οὐκ ἐγνώσθη τοῦ ὑπάρ χει. Ἔσχε δὲ καὶ Χρυσόθεμιν καὶ Λαοδίκην θυγα τέρας. Ἡ δὲ ἀκούσασα ταῦτα ἐκέλευσεν αὐτὸν λυθ ναι τῶν δεσμῶν [176], καὶ γράψασα εἰς δίπτυχον ἐπέδωκεν αὐτῷ, εἰποῦσα· Ἰδοὺ τὸ ζῆν ἡ θεός σοι παρέσχε δι᾿ ἐμοῦ. Ἐπόμοσαι κατ' αὐτῆς ὅτι τὸ δίπτυχον τοῦτο ἐπιδίδως τῷ ᾿Ορέστῃ, καὶ κομίζεις μοι παρ' αὐτοῦ γράμματα. Ο δὲ ἐπωμόσατο αὐτῇ, ὅτι Εἰς τὰς χεῖρας αὐτοῦ δίδωμι αὐτὸ καὶ πρὸς σὲ αὐτὸν φέρω. Καὶ λαβὼν τὸ δίπτυχον ἐξῆλθε πρὸ τοῦ ἱεροῦ, ὅπου ἐφυλάττετο ὁ Ορέστης, καὶ ᾔτησε τους Σκύθας λαλῆσαι αὐτῷ. Καὶ ἐπιδέδωκεν αὐτῷ τὸ δίπτυχον, εἰπὼν αὐτῷ· Ἐλθὲ οὐ πρὸς τὴν σὴν ἀδελ φήν. Καὶ ἔμειναν οι Σκύθαι θαυμάζοντες τὸ συμ βάν. Καὶ εἰσήγαγον αὐτὸν ἅμα τῷ Πυλάδῃ πρὸς τὴν Ιφιγένειαν. Καὶ λέγει αὐτῇ ὁ Πυλάδης, ἰδὲ ὁ Ορέστης· καὶ οὐκ ἐγνώρισεν αὐτόν. Νομίσασα δὲ ὅτι ' οὐκ ἔστιν αὐτὸς, λέγει· Ὁ ἐμὸς ἀδελφὸς τοῦ Πελοπείου γένους σήμαντρον ἔχει ἐλαίαν ἐν τῷ ὤμῳ. Προσεσχηκυῖα δὲ ἐπὶ τὸν ὡμοπλάτην αὐτοῦ τὸν δεξιὸν εἶδε τὸ Πελόπειον σύσσημον ἔχοντα αὐτόν· καὶ περιεπτύξατο τὸν Ορέστην, καὶ ἐκέλευ σεν ἀνενεχθῆναι τὰ πλοῖα εἰς τὴν γῆν καὶ τοὺς ἐν αὐτοῖς ναύτας· καὶ νεωλκήσαντες αὐτὰ ἔμειναν τὸν χειμῶνα. Τοῦ δὲ θέρους καταφθάσαντος, την Ιφιγένειαν καὶ τὸ ὁλόχρυσον ἄγαλμα της Αρτέμιδος λάθρα λαμ βάνων ὁ Ορέστης και [177] ὁ Πυλάδης ἔφυγον διὰ ὧν εἶχον ἰδίων πλοίων· καὶ ἀντεπέρασαν ἐπὶ τὴν χώραν οι παρεγένους Ος. " Ακρίβωσαι. ηκρίβωσας ἠκριβώσατο 97 " ήλθε ' ότι, ὅτε Οπ. κλαταρεγέναι μια 42. Εἰληφὼς δὲ τὸ δίπτυ χον, ἐξῆλθε τοῦ ἱεροῦ, καὶ ἐλθὼν ὅπου Ορέστης ἐφρουρεῖτο, η τήσατο τοὺς φρουρούς Σκύθας, καὶ εἰσελθὼν ἐπεδίδου τὴν πυκτὴν, οὕτως εἰπών δίπτυχον πυκτὴν. Δίπτυχα νι Καὶ ἐπιδέδωκεν αύτ τοῖς γράψας τὸν χρησμὸν ἐν διπτύχοις. Γράψας εἰς δίπτυχον Οστις τοὺς τῆς συνόδου Χαλκηδόνος εξακοσίους τριάκοντα ἐπισκόπους ἐνέταξε τοῖς διπτύχοις τῶν ἐκκλησιῶν ἑκάστης πόλεως. Δίπτυχον λαβὼν δίπτυχον, ἔγραψε ταῦτα Ἐπὶ τὸν ὠμοπλάτην αὐτοῦ τὸ δεξιόν τὴν ὠμοπλάτην αὐτοῦ τὴν δεξιάν. 1. 1 Τὰς δὲ ὠμοπλάτας, εἰσὶν οἱ καὶ ἐπινωτίους, καὶ πλάτας ἐκάλεσαν. genis, cujas esset? Infelix, inquit, patria Græcus sumn, urbe Mycenensis. Illa vero, ad regionis ur bisque, ubi pater suus regnavit, nomen auditum, illacrymavit. Existimans tamen hæc eum a bubul cis eductam, interrogavit 138 porro: Si modo (dicens) Mycenarum ex urbe buc advenisti, utique non te latet regis nomen. Imo (inquit) Agamemnon is erat olim. Tum illa: Agamemnonem si bene noveris, dic (inquit) uxoris nomen, 'quosque ex ea liberos suscepit. Respondit ille: Uxorem habuit Clytæmnestram; ex qua Orestem suscepit, Ele etram, et Iphigeniam; quæ Dianæ (uti fertur) in victimam destinata, a dea liberata est; nec, ubi mune agit, cuiquam notum est. Habuit etiam Agamemnou filias alias, Chrysothemin et Laodicen. Mac ubi audisset Iphigenia, jussit eumn vinculis solvi: litterisque interim scriptis dixit ei: Vitam ecce tibi, per me, dea indulsit: per eamdem itaque jurabis te, Litteris hisce Oresti traditis, responsum ab eo mihi reportaturum. Ille vero, juramento interposito, litteras (inquit) has Oresti proprias in manus tradam: ipsumque ad te huc adducam. Simulque litteris acceptis, egreditur ad locum ubi pro templo seorsim asservabatur Ore stes; et impetrata a Scythis colloquendi venia, litterisque ei traditis, Quin etiam (inquit) ad soro rem tuam ingredere. Scythæ autem super his attoniti, Orestem una cum Pylade introduxerunt. Tuin vero Pylades Iphigenia, Ecce tibi, inquit, Orestem. Illa vero fratrem uon agnovit; ipsumque c noil esse suspicata: Meus, inquit, frater olivam humeris signatam, Pelopei generis insigne, uti habeat, oportet. llumeris itaque inspectis, et in dextra scapula Pelopidarum charactere 139 depre henso, Orestem arripuit in amplexus; jubensque simul, nautae ut appellerent, navesque in navale subducerentur, per hiemem totam eos hospitio ex cepit. Estate autem ineunte, Orestes, una cum Pylade, clam abreptis Iphigenia, et Dianæ quod ex auro solido erat simulacro, conscensis navibus, fuga inde suaserunt, in terram Adiabenem trajicientes. Inde Ch., est p. C. Οx. ria, eodem utitur vocabulo ec., ubi, quod prius, dixerat, postea pugillares vocal. eliam aliquando plurali numero, tabulas etiam scriptorias communes de notat, uti infra lib. de Craso oraculum Del phicum consulente habetur Ox. Diplycha apud scri- scripsit, etc. Cedrenus etiam in hac Orestis histo plores ecclesiasticos sunt tabulæ illæ duplices, quibus defunctorum vivorumque nomina inscri bebantur apud auctorem etiam nostrum quando que eumdem habet sensuin, ut infra, lib. xvi. Justinus imperator, imperii anno, Paulum quem damn in patriarchatum Antiochensein promovit, vero, singu lari numero, apud auctorem nostrum ubique, for tasse etiam apud alios, tabulas scriptorias commu nes denotat; ita in hoc loco, ut et infra, lib. x, ubi Apollonius Tyaneus, ab Antiochensibus rogatus uti telesma eis faceret adversus terræmotus, sumptis tabulis ista Οr. Scr. Jul. Poll.

μὸν τῆς Ἀρτέμιδος. Καὶ ἐπηρώτησεν αὐτὸν ἡ Ἰφια γένεια ποίας ἂν εἴη χώρας. Ο δὲ ἔφη, Χώρας μὲν Ἑλλάδος, πόλεως δὲ Μυκήνης, ὁ δυστυχής πάρειμι. Ἡ δὲ, ἀκούσασα τὴν [175] χώραν καὶ τὴν πόλιν ἔνθα ἐβασίλευσεν ὁ αὐτῆς πατήρ, ἐδάκρυσε. Νομί σασα δὲ ὅτι ὑπὸ τῶν βουκόλων ἐδιδάχθησαν, λέγει αὐτῷ· Εἰ ἐκ Μυκήνης παρεγένου ", οἶδας καὶ τὶς ἐν αὐτῇ βασιλεύς. Ο δὲ εἶπεν· ᾿Αγαμέμνων ἦν πρώην. Ἡ δὲ πάλιν πρὸς αὐτόν· Εἰ τὸν Ἀγαμέμνονα εγκρί δωσαι 98, τίς ή τούτου γυνή, καὶ τίνας ἐξ αὐτῆς παῖδας ἔσχεν; Ὁ δὲ εἶπεν· Εσχεν ἐκ Κλυταιμνή στρας Ορέστην καὶ Ηλέκτραν καὶ Ἰφιγένειαν, ἥτις, ὡς λέγουσι, θυσία προσήχθη Αρτέμιδι, καὶ ἡ θεὸς ἐῤῥύσατο αὐτήν· καὶ οὐκ ἐγνώσθη τοῦ ὑπάρ χει. Ἔσχε δὲ καὶ Χρυσόθεμιν καὶ Λαοδίκην θυγα τέρας. Ἡ δὲ ἀκούσασα ταῦτα ἐκέλευσεν αὐτὸν λυθ ναι τῶν δεσμῶν [176], καὶ γράψασα εἰς δίπτυχον ἐπέδωκεν αὐτῷ, εἰποῦσα· Ἰδοὺ τὸ ζῆν ἡ θεός σοι παρέσχε δι᾿ ἐμοῦ. Ἐπόμοσαι κατ' αὐτῆς ὅτι τὸ δίπτυχον τοῦτο ἐπιδίδως τῷ ᾿Ορέστῃ, καὶ κομίζεις μοι παρ' αὐτοῦ γράμματα. Ο δὲ ἐπωμόσατο αὐτῇ, ὅτι Εἰς τὰς χεῖρας αὐτοῦ δίδωμι αὐτὸ καὶ πρὸς σὲ αὐτὸν φέρω. Καὶ λαβὼν τὸ δίπτυχον ἐξῆλθε πρὸ τοῦ ἱεροῦ, ὅπου ἐφυλάττετο ὁ Ορέστης, καὶ ᾔτησε τους Σκύθας λαλῆσαι αὐτῷ. Καὶ ἐπιδέδωκεν αὐτῷ τὸ δίπτυχον, εἰπὼν αὐτῷ· Ἐλθὲ οὐ πρὸς τὴν σὴν ἀδελ φήν. Καὶ ἔμειναν οι Σκύθαι θαυμάζοντες τὸ συμ βάν. Καὶ εἰσήγαγον αὐτὸν ἅμα τῷ Πυλάδῃ πρὸς τὴν Ιφιγένειαν. Καὶ λέγει αὐτῇ ὁ Πυλάδης, ἰδὲ ὁ Ορέστης· καὶ οὐκ ἐγνώρισεν αὐτόν. Νομίσασα δὲ ὅτι ' οὐκ ἔστιν αὐτὸς, λέγει· Ὁ ἐμὸς ἀδελφὸς τοῦ Πελοπείου γένους σήμαντρον ἔχει ἐλαίαν ἐν τῷ ὤμῳ. Προσεσχηκυῖα δὲ ἐπὶ τὸν ὡμοπλάτην αὐτοῦ τὸν δεξιὸν εἶδε τὸ Πελόπειον σύσσημον ἔχοντα αὐτόν· καὶ περιεπτύξατο τὸν Ορέστην, καὶ ἐκέλευ σεν ἀνενεχθῆναι τὰ πλοῖα εἰς τὴν γῆν καὶ τοὺς ἐν αὐτοῖς ναύτας· καὶ νεωλκήσαντες αὐτὰ ἔμειναν τὸν χειμῶνα. Τοῦ δὲ θέρους καταφθάσαντος, την Ιφιγένειαν καὶ τὸ ὁλόχρυσον ἄγαλμα της Αρτέμιδος λάθρα λαμ βάνων ὁ Ορέστης και [177] ὁ Πυλάδης ἔφυγον διὰ ὧν εἶχον ἰδίων πλοίων· καὶ ἀντεπέρασαν ἐπὶ τὴν χώραν οι παρεγένους Ος. " Ακρίβωσαι. ηκρίβωσας ἠκριβώσατο 97 " ήλθε ' ότι, ὅτε Οπ. κλαταρεγέναι μια 42. Εἰληφὼς δὲ τὸ δίπτυ χον, ἐξῆλθε τοῦ ἱεροῦ, καὶ ἐλθὼν ὅπου Ορέστης ἐφρουρεῖτο, η τήσατο τοὺς φρουρούς Σκύθας, καὶ εἰσελθὼν ἐπεδίδου τὴν πυκτὴν, οὕτως εἰπών δίπτυχον πυκτὴν. Δίπτυχα νι Καὶ ἐπιδέδωκεν αύτ τοῖς γράψας τὸν χρησμὸν ἐν διπτύχοις. Γράψας εἰς δίπτυχον Οστις τοὺς τῆς συνόδου Χαλκηδόνος εξακοσίους τριάκοντα ἐπισκόπους ἐνέταξε τοῖς διπτύχοις τῶν ἐκκλησιῶν ἑκάστης πόλεως. Δίπτυχον λαβὼν δίπτυχον, ἔγραψε ταῦτα Ἐπὶ τὸν ὠμοπλάτην αὐτοῦ τὸ δεξιόν τὴν ὠμοπλάτην αὐτοῦ τὴν δεξιάν. 1. 1 Τὰς δὲ ὠμοπλάτας, εἰσὶν οἱ καὶ ἐπινωτίους, καὶ πλάτας ἐκάλεσαν. genis, cujas esset? Infelix, inquit, patria Græcus sumn, urbe Mycenensis. Illa vero, ad regionis ur bisque, ubi pater suus regnavit, nomen auditum, illacrymavit. Existimans tamen hæc eum a bubul cis eductam, interrogavit 138 porro: Si modo (dicens) Mycenarum ex urbe buc advenisti, utique non te latet regis nomen. Imo (inquit) Agamemnon is erat olim. Tum illa: Agamemnonem si bene noveris, dic (inquit) uxoris nomen, 'quosque ex ea liberos suscepit. Respondit ille: Uxorem habuit Clytæmnestram; ex qua Orestem suscepit, Ele etram, et Iphigeniam; quæ Dianæ (uti fertur) in victimam destinata, a dea liberata est; nec, ubi mune agit, cuiquam notum est. Habuit etiam Agamemnou filias alias, Chrysothemin et Laodicen. Mac ubi audisset Iphigenia, jussit eumn vinculis solvi: litterisque interim scriptis dixit ei: Vitam ecce tibi, per me, dea indulsit: per eamdem itaque jurabis te, Litteris hisce Oresti traditis, responsum ab eo mihi reportaturum. Ille vero, juramento interposito, litteras (inquit) has Oresti proprias in manus tradam: ipsumque ad te huc adducam. Simulque litteris acceptis, egreditur ad locum ubi pro templo seorsim asservabatur Ore stes; et impetrata a Scythis colloquendi venia, litterisque ei traditis, Quin etiam (inquit) ad soro rem tuam ingredere. Scythæ autem super his attoniti, Orestem una cum Pylade introduxerunt. Tuin vero Pylades Iphigenia, Ecce tibi, inquit, Orestem. Illa vero fratrem uon agnovit; ipsumque c noil esse suspicata: Meus, inquit, frater olivam humeris signatam, Pelopei generis insigne, uti habeat, oportet. llumeris itaque inspectis, et in dextra scapula Pelopidarum charactere 139 depre henso, Orestem arripuit in amplexus; jubensque simul, nautae ut appellerent, navesque in navale subducerentur, per hiemem totam eos hospitio ex cepit. Estate autem ineunte, Orestes, una cum Pylade, clam abreptis Iphigenia, et Dianæ quod ex auro solido erat simulacro, conscensis navibus, fuga inde suaserunt, in terram Adiabenem trajicientes. Inde Ch., est p. C. Οx. ria, eodem utitur vocabulo ec., ubi, quod prius, dixerat, postea pugillares vocal. eliam aliquando plurali numero, tabulas etiam scriptorias communes de notat, uti infra lib. de Craso oraculum Del phicum consulente habetur Ox. Diplycha apud scri- scripsit, etc. Cedrenus etiam in hac Orestis histo plores ecclesiasticos sunt tabulæ illæ duplices, quibus defunctorum vivorumque nomina inscri bebantur apud auctorem etiam nostrum quando que eumdem habet sensuin, ut infra, lib. xvi. Justinus imperator, imperii anno, Paulum quem damn in patriarchatum Antiochensein promovit, vero, singu lari numero, apud auctorem nostrum ubique, for tasse etiam apud alios, tabulas scriptorias commu nes denotat; ita in hoc loco, ut et infra, lib. x, ubi Apollonius Tyaneus, ab Antiochensibus rogatus uti telesma eis faceret adversus terræmotus, sumptis tabulis ista Οr. Scr. Jul. Poll.

τῶν Ἀδιαβηνῶν. Κἀκεῖθεν ἦλθον εἰς τὴν ἀνατολὴν εἰς τὸ Σαρακηνικον λίμιτον καὶ ἀνῆλθον εἰς τὴν χώραν τῆς Παλαιστίνης ἐπὶ τὴν Τρικωμίαν. Καὶ προσεσχηκότες οἱ τῆς Τρικωμίας τὸ ἱερατικὸν τῆς Ιφιγενείας σχῆμα, ἐδέξαντο αὐτὴν ἐν τιμῇ· καὶ διέτριβον ἐκεῖ, τοῦ Ὀρέστου ληφθέντος ἐκεῖ καὶ μαινομένου. Κτίσαντες δὲ οἱ Τρικωμίται ἱερὸν ᾿Αρ τέμιδος μέγα, παρεκάλεσαν την Ιφιγένειαν θυσιά σαι Αρτέμιδι κόρην παρθένον, καὶ τὸ ὄνομα αὐτῆς ἐπιθεῖναι 8 τῇ κώμῃ· ἥντινα κόρην ονόματι Νύσσαν προσαγαγόντες αὐτῇ ἐποίησαν θυσίαν Αρτέμιδι. Καὶ ποιήσαντες τῆς σφαγιασθείσης κόρης στήλην χαλκήν Τυχαίας * ἐκάλεσε τὴν πόλιν τὴν πρώην οὖσαν κώμην πόλιν Νύσσαν ἡ Ιφιγένεια εἰς ὄνομα τῆς ὑπ' αὐτῆς σφαγιασθείσης κόρης, ποιήσασα αὐτῇ καὶ βωμὸν, ἐν ᾧ ἐπέγραψε ταῦτα· Τοὺς ἐκ Σκυθίης φεύγοντας δέχνυσο, θεὰ Πόα * Νύσσας * ἅτινα ἕως νῦν ἐγγέγραπτα:. [178] Τοῦ δὲ Ορέστου ἀναλαβόντος τὰς ἰδίας φρένας, ἡ Ἰφιγένεια εἶδεν ἐν δράματι ἔλαφον λέγου σαν αὐτῇ· Φεύγε ἐκ τῆς χώρας εκείνης Καὶ ἀναστάσα τῷ πρωί ἅμα τῷ Ὀρέστῃ καὶ τῷ Πυλάδη ἔφυγεν ἐπὶ τὴν πάραλον τῆς Παλαιστίνης· κἀκεῖθεν ἀποπλεύσαντες ἦλθον ἐπὶ τὴν Συρίαν κατὰ τὸν χρησμόν. Ὁ δὲ βασιλεὺς τῆς Σκυθίας " ὀνόματι Θόας, ἀκού σας ὅτι τὸ ἄγαλμα τῆς Αρτέμιδος τὸ ὁλόχρυσον Ελαβεν ἡ Ἰφιγένεια καὶ ἔφυγεν, ἐξέπεμψε Σκύθας πολλούς καταδιώκοντας αὐτὴν, εἰρηκὼς αὐτοῖς, ὅτι Μὴ ὑποστρέψητε εἰς τὴν Σκυθίαν, εἰ μὴ τὸ ἄγαλμα τὸ ὁλόχρυσον τῆς ᾿Αρτέμιδος ἀγάγητέ μοι μεθ' έαυ τῶν. Οἱ δὲ καταδιώκοντες καὶ ἐπιζητήσαντες παν ταχῆ ἔφθασαν τὴν Παλαιστίνην χώραν καὶ τὴν πρώην λεγομένην Τρικωμίαν πόλιν Νύσσαν. Καὶ μαθόντες ὅτι κατῆλθον οἱ περὶ τὴν Ιφιγένειαν καὶ τὸν Ὀρέστην ἐπὶ τὴν πάραλον καὶ εὐθέως ἀπέπλευ σαν, [1979] τερφθέντες τῆς τοποθεσίας * καὶ τῆς πόλεως Νύσσης καὶ τοῦ ἱεροῦ τῆς ᾿Αρτέμιδος, καὶ τὸν βασιλέα δὲ αὐτῶν φοβούμενοι, ἔμειναν αὐτοὶ ἐκεῖ οἰκοῦντες, μετακαλέσαντες τὴν πόλιν εἰς ἴδιον όνομα Σκυθῶν πόλιν ἐπιθεῖναι. ἐπιθῆναι Οχ. ο τυχαίας. 475. τυχέας Ος. Ο τόμ. τα πότνια πότνα. Νύσα. Σκυθείας ' ἐπὶ τὴν παράλαβον εὐθέως ἀπέπλευσαν· τερφθέντες της τοποθεσίας, ο πιει ἐπὶ τὴν πάραλον, καὶ εὐθέως ἀπέπλευσαν· τερφθέντες τῆς τοποθ.» Εἰς τὸ Σαρακηνικὸν λίμητον πόα, πτώα λίμητον, ι λίμιτον, λιμίτῳ Ἦλθον πρὸς ἀνατολὴν, ἐπὶ τὸ Σαρακηνικὸν Ἐμέτ ἐπὶ τὸ Σαρακηνικὸν λίμητον. Στήλην χαλκήν τυχέας. τύχης, εἰς τύχην. Δέχνυσο θες πόα Νύσσα. Λητοῖ ἐν Δήλῳ γεννώσῃ "Αρτεμιν, καὶ Απόλλωνα, σὺς μέγας ἄγριος ἐφάνη. Ἰδοῦσα δὲ τοῦ τον ἐπτοήθη, καὶ πτῶν ἐκλήθη, ὁμοίως δὲ καὶ ἡ Αρτεμις, καὶ ὁ ᾿Απόλλων Πτώος. Πτώα "Αρτεμις, Πτώα Νύστα Εκ τῆς χώρας ἐκείνης. Εκ τῆς χώρας ταύ της Σκυθῶν πόλιν. Σκυθόπολιν του, Βασάν vero orientem versus, ad Saracenicos fines, lan demque in Palæstinæ regionem, ad Tricomiam pervenerunt. Tricomitæ vero sacerdotalem Iphige niæ habitum ubi conspexerunt, honorifice illam ex ceperunt: Oreste vero in insaniam suam relapso, per tempus aliquod ibi commorati sunt. Tricomitæ vero fanum ingens Dianæ exstruentes, Iphigeniam roga bant, uti virginem quam destinaverant, Diana victi mam faceret; nomenque ejus, quod Nyssam habuit, vico imponeret. Sacris itaque rite peractis, immo latæ virgini statuam æream posuerunt, urbis in For tunam: quique vicus ante fuerat, in urbem fa ctum, Iphigenia, sacralæ virginis in nomen, Nyssau vocavit: altari etiam eidem exstructo, inscripsit ista: Ex Scytharum terra fugientes excepit, dea Poa Nyssa: quæ quidem ibidem inscripta adhuc videntur. 140 Oreste vero in sanam mentem reverso, Iphigeniæ per insomnium obversabatur cerva, quas dicebat ei: Fuge ex regione ista. Primo itaque mane surgens, una cum Pylade et Oreste, in mari tima Palæstinæ fugam adornavit: abinde vero, morem oraculo gerentes, in Syriam navigarunt. Scytharum autem rex Thoas, ubi audisset, Iphi geniam abrepto secum Dianæ simulacro aureo au fugisse, Scythas multos emittit, qui eam inseque rentur; praterea interminatur, in Scythiam, uisi reportato secum Diane simulacro aureo, ne redirent unquam. Egressi igitur, Iphigeniam ubique requi-' rebant; et Palæstinai tandem appulsi, ad urbem Nyssam, Triconiam antea vocatam, pervenerunt. Edocti vero, Iphigeniam cum Oreste, in maritima fugientes, abinde vela dedisse, loci illius Dianæ templi Nyssæque urbis amoenitate capti, præterca que metuentes sibi a rege suo, sedes ibi posuerunt, urbemque, & nonine suo, Scythopolim vocarunt. Τoupius Emend. in Hesych. vol. III, p. annotationi suæ præfixit Ch. Fort. vel • Mallem • Οx., cor rexit Ch. Locum hunc dosum ita restituendum censeo Ch. Οx. Ad Sarace- sit hoc subiit tandem suspicari, forte nicus fines: de voce quod quandoque per scribitur, pauca supra notavimus: con sule etiam J. Meursiumn. Interim Cedrenus corri gendus, qui, ex librariorum oscitantia, regionem nescio quam Saracenicam, Emet dictam, nobis profert, vocabulo scilicet ex corrupto scribendum, Forte scribenalum aut Ita habebat codex ms. quo unico usi sumus: nec loco huic obscu riori enucleando lucem aliquam nobis præstitit Cedrenus, qui auctoris nostri vestigiis alioqui, per totam hanc Orestis historiam, diligenter satis in sistit. Investiganti itaque mihi quodnam vocabuli legendum esse. Certe hoc nomine vocatam fuisse tum Latonam, tum filium ejus Apollinem, filiamique Dianam, testatur Isac. Tzetzes in Lycophron. his verbis Iphigeniam ita que, Dianæ sacerdotem, numini huic novo a se ipsa sacrato, divæ suæ ritus peragentem, etiam nomen ejus róa adhibuisse haud prorsus incre disile est; quodque olim, nunc dixisse. Cedrenus: rectius. Cedrenus qui eam olim dictam fuisse testatur p. 54,

τῶν Ἀδιαβηνῶν. Κἀκεῖθεν ἦλθον εἰς τὴν ἀνατολὴν εἰς τὸ Σαρακηνικον λίμιτον καὶ ἀνῆλθον εἰς τὴν χώραν τῆς Παλαιστίνης ἐπὶ τὴν Τρικωμίαν. Καὶ προσεσχηκότες οἱ τῆς Τρικωμίας τὸ ἱερατικὸν τῆς Ιφιγενείας σχῆμα, ἐδέξαντο αὐτὴν ἐν τιμῇ· καὶ διέτριβον ἐκεῖ, τοῦ Ὀρέστου ληφθέντος ἐκεῖ καὶ μαινομένου. Κτίσαντες δὲ οἱ Τρικωμίται ἱερὸν ᾿Αρ τέμιδος μέγα, παρεκάλεσαν την Ιφιγένειαν θυσιά σαι Αρτέμιδι κόρην παρθένον, καὶ τὸ ὄνομα αὐτῆς ἐπιθεῖναι 8 τῇ κώμῃ· ἥντινα κόρην ονόματι Νύσσαν προσαγαγόντες αὐτῇ ἐποίησαν θυσίαν Αρτέμιδι. Καὶ ποιήσαντες τῆς σφαγιασθείσης κόρης στήλην χαλκήν Τυχαίας * ἐκάλεσε τὴν πόλιν τὴν πρώην οὖσαν κώμην πόλιν Νύσσαν ἡ Ιφιγένεια εἰς ὄνομα τῆς ὑπ' αὐτῆς σφαγιασθείσης κόρης, ποιήσασα αὐτῇ καὶ βωμὸν, ἐν ᾧ ἐπέγραψε ταῦτα· Τοὺς ἐκ Σκυθίης φεύγοντας δέχνυσο, θεὰ Πόα * Νύσσας * ἅτινα ἕως νῦν ἐγγέγραπτα:. [178] Τοῦ δὲ Ορέστου ἀναλαβόντος τὰς ἰδίας φρένας, ἡ Ἰφιγένεια εἶδεν ἐν δράματι ἔλαφον λέγου σαν αὐτῇ· Φεύγε ἐκ τῆς χώρας εκείνης Καὶ ἀναστάσα τῷ πρωί ἅμα τῷ Ὀρέστῃ καὶ τῷ Πυλάδη ἔφυγεν ἐπὶ τὴν πάραλον τῆς Παλαιστίνης· κἀκεῖθεν ἀποπλεύσαντες ἦλθον ἐπὶ τὴν Συρίαν κατὰ τὸν χρησμόν. Ὁ δὲ βασιλεὺς τῆς Σκυθίας " ὀνόματι Θόας, ἀκού σας ὅτι τὸ ἄγαλμα τῆς Αρτέμιδος τὸ ὁλόχρυσον Ελαβεν ἡ Ἰφιγένεια καὶ ἔφυγεν, ἐξέπεμψε Σκύθας πολλούς καταδιώκοντας αὐτὴν, εἰρηκὼς αὐτοῖς, ὅτι Μὴ ὑποστρέψητε εἰς τὴν Σκυθίαν, εἰ μὴ τὸ ἄγαλμα τὸ ὁλόχρυσον τῆς ᾿Αρτέμιδος ἀγάγητέ μοι μεθ' έαυ τῶν. Οἱ δὲ καταδιώκοντες καὶ ἐπιζητήσαντες παν ταχῆ ἔφθασαν τὴν Παλαιστίνην χώραν καὶ τὴν πρώην λεγομένην Τρικωμίαν πόλιν Νύσσαν. Καὶ μαθόντες ὅτι κατῆλθον οἱ περὶ τὴν Ιφιγένειαν καὶ τὸν Ὀρέστην ἐπὶ τὴν πάραλον καὶ εὐθέως ἀπέπλευ σαν, [1979] τερφθέντες τῆς τοποθεσίας * καὶ τῆς πόλεως Νύσσης καὶ τοῦ ἱεροῦ τῆς ᾿Αρτέμιδος, καὶ τὸν βασιλέα δὲ αὐτῶν φοβούμενοι, ἔμειναν αὐτοὶ ἐκεῖ οἰκοῦντες, μετακαλέσαντες τὴν πόλιν εἰς ἴδιον όνομα Σκυθῶν πόλιν ἐπιθεῖναι. ἐπιθῆναι Οχ. ο τυχαίας. 475. τυχέας Ος. Ο τόμ. τα πότνια πότνα. Νύσα. Σκυθείας ' ἐπὶ τὴν παράλαβον εὐθέως ἀπέπλευσαν· τερφθέντες της τοποθεσίας, ο πιει ἐπὶ τὴν πάραλον, καὶ εὐθέως ἀπέπλευσαν· τερφθέντες τῆς τοποθ.» Εἰς τὸ Σαρακηνικὸν λίμητον πόα, πτώα λίμητον, ι λίμιτον, λιμίτῳ Ἦλθον πρὸς ἀνατολὴν, ἐπὶ τὸ Σαρακηνικὸν Ἐμέτ ἐπὶ τὸ Σαρακηνικὸν λίμητον. Στήλην χαλκήν τυχέας. τύχης, εἰς τύχην. Δέχνυσο θες πόα Νύσσα. Λητοῖ ἐν Δήλῳ γεννώσῃ "Αρτεμιν, καὶ Απόλλωνα, σὺς μέγας ἄγριος ἐφάνη. Ἰδοῦσα δὲ τοῦ τον ἐπτοήθη, καὶ πτῶν ἐκλήθη, ὁμοίως δὲ καὶ ἡ Αρτεμις, καὶ ὁ ᾿Απόλλων Πτώος. Πτώα "Αρτεμις, Πτώα Νύστα Εκ τῆς χώρας ἐκείνης. Εκ τῆς χώρας ταύ της Σκυθῶν πόλιν. Σκυθόπολιν του, Βασάν vero orientem versus, ad Saracenicos fines, lan demque in Palæstinæ regionem, ad Tricomiam pervenerunt. Tricomitæ vero sacerdotalem Iphige niæ habitum ubi conspexerunt, honorifice illam ex ceperunt: Oreste vero in insaniam suam relapso, per tempus aliquod ibi commorati sunt. Tricomitæ vero fanum ingens Dianæ exstruentes, Iphigeniam roga bant, uti virginem quam destinaverant, Diana victi mam faceret; nomenque ejus, quod Nyssam habuit, vico imponeret. Sacris itaque rite peractis, immo latæ virgini statuam æream posuerunt, urbis in For tunam: quique vicus ante fuerat, in urbem fa ctum, Iphigenia, sacralæ virginis in nomen, Nyssau vocavit: altari etiam eidem exstructo, inscripsit ista: Ex Scytharum terra fugientes excepit, dea Poa Nyssa: quæ quidem ibidem inscripta adhuc videntur. 140 Oreste vero in sanam mentem reverso, Iphigeniæ per insomnium obversabatur cerva, quas dicebat ei: Fuge ex regione ista. Primo itaque mane surgens, una cum Pylade et Oreste, in mari tima Palæstinæ fugam adornavit: abinde vero, morem oraculo gerentes, in Syriam navigarunt. Scytharum autem rex Thoas, ubi audisset, Iphi geniam abrepto secum Dianæ simulacro aureo au fugisse, Scythas multos emittit, qui eam inseque rentur; praterea interminatur, in Scythiam, uisi reportato secum Diane simulacro aureo, ne redirent unquam. Egressi igitur, Iphigeniam ubique requi-' rebant; et Palæstinai tandem appulsi, ad urbem Nyssam, Triconiam antea vocatam, pervenerunt. Edocti vero, Iphigeniam cum Oreste, in maritima fugientes, abinde vela dedisse, loci illius Dianæ templi Nyssæque urbis amoenitate capti, præterca que metuentes sibi a rege suo, sedes ibi posuerunt, urbemque, & nonine suo, Scythopolim vocarunt. Τoupius Emend. in Hesych. vol. III, p. annotationi suæ præfixit Ch. Fort. vel • Mallem • Οx., cor rexit Ch. Locum hunc dosum ita restituendum censeo Ch. Οx. Ad Sarace- sit hoc subiit tandem suspicari, forte nicus fines: de voce quod quandoque per scribitur, pauca supra notavimus: con sule etiam J. Meursiumn. Interim Cedrenus corri gendus, qui, ex librariorum oscitantia, regionem nescio quam Saracenicam, Emet dictam, nobis profert, vocabulo scilicet ex corrupto scribendum, Forte scribenalum aut Ita habebat codex ms. quo unico usi sumus: nec loco huic obscu riori enucleando lucem aliquam nobis præstitit Cedrenus, qui auctoris nostri vestigiis alioqui, per totam hanc Orestis historiam, diligenter satis in sistit. Investiganti itaque mihi quodnam vocabuli legendum esse. Certe hoc nomine vocatam fuisse tum Latonam, tum filium ejus Apollinem, filiamique Dianam, testatur Isac. Tzetzes in Lycophron. his verbis Iphigeniam ita que, Dianæ sacerdotem, numini huic novo a se ipsa sacrato, divæ suæ ritus peragentem, etiam nomen ejus róa adhibuisse haud prorsus incre disile est; quodque olim, nunc dixisse. Cedrenus: rectius. Cedrenus qui eam olim dictam fuisse testatur p. 54,

ΕΠ Ο δὲ Ορέστης ἅμα τοῖς σὺν αὐτῷ κατέλαβε τὴν Συρίαν· καὶ ἀνελθὼν ἐκ τοῦ πλοίου ἐπηρώτα του ἐστι τὸ Μελάντιον ὄρος καὶ τὸ ἱερὸν τῆς Εστίας. Καὶ εὑρηκώς, εἰσῆλθεν ἐν τῷ ἱερῷ· καὶ θυσίαν ποιήσας παρέμεινεν ἐκεῖ παρακοιμώμενος. Καὶ ἀπαλλαγεὶς ὁ Ὀρέστης τῆς χαλεπωτάτης ο νόσου ἀνεχώρησεν ἐκ τοῦ ἱεροῦ· καὶ κατελθὼν ἐν τοῖς βείθροις τῶν δύο ποταμῶν τῶν λεγομένων Μελάντων ὑπὸ τῶν Σύρων, διότι ἐκ τοῦ Μελαντίου όρους κατέρχονται, ἀπελούσατο. Καὶ περάσας ὁ αὐτὸς Ορέστης τὸν Τυφώνα ποταμόν, τὸν νυνὶ λεγόμενον Ορόντην, ἦλθεν ἐπὶ τὸ Σίλπιον ὄρος, προσκυνῆσαι τοὺς Ἰωνίτας. Οἱ δὲ τὴν Συρίαν οἰκοῦντες Ἀργεῖοι Ἰωνῖται, ἀκηκοότες ὅτι τῆς νόσου ἀπηλλάγη ὁ Ορέστης, ἀπῆλθον πρὸς αὐτὸν, ἐπειδὴ ἐκ τῆς χώρας κατήγετο καὶ ἐξ αἵματος βασιλικοῦ ὑπῆρχε. Καὶ ἀπαντήσαντες αὐτῷ [180] ἐγνώρισαν τοὺς ὄντας μετ' αὐτοῦ ἐκ τοῦ ἱεροῦ τῆς Ἑστίας· καὶ ἐπερωτήσαντες αὐτοὺς, Τίς ἐστιν οὗτος; εἶπον αὐτοῖς, ὅτι ἡ Ὀρέ στῆς ἐστὶ, καὶ πρὸς ὑμᾶς αὐτὸν φέρομεν. Οἱ δὲ Ἰωνῖται εὐθέως ἡσπάσαντο αὐτὸν, εἰρηκότες αὐτῷ Ὀρέστα, ποῦ τὴν μανίαν ἀπέθου; Ὁ δὲ Ορέστης, φοβούμενος ἔτι τῆς νόσου τὴν ὀργὴν, οὐκ ἀπεστράφη καὶ ὑπέδειξεν αὐτοῖς τὸ ἱερὸν ἢ τὸ ὄρος ὅπου ἐμφύ σθη τῆς νόσου, ἀλλὰ κουφίσας τὴν δεξιὰν αὐτοῦ χεῖρα ὑπεράνω τῆς αὐτοῦ κορυφῆς τῷ δακτύλῳ τῆς χειρὸς αὐτοῦ ὑπέδειξεν αὐτοῖς τὸ ὄρος καὶ τὸ ἱερὸν, εἰρηκὼς αὐτοῖς, ὅτι Ἐν ἐκείνῳ τῷ ὄρει εἰς τὸ ἱερὸν τῆς θείας Εστίας τὴν χαλεπήν μανίαν ἀπεθέμην. Καὶ εὐθέως οἱ Ἰωνῖται ποιήσαντες τῷ αὐτῷ Ορέστη στήλην χαλκήν τῷ σχήματι αὐτῷ ᾧ ὑπέδειξεν αὐτοῖς, ὑπεράνω κίονος ἵσταται εἰς μνήμην καὶ δόξαν τῆς χώρας καὶ τοῦ ἱεροῦ καὶ τῆς Ἑστίας, σημαί νοντες τοῖς μετὰ ταῦτα ποῦ ὁ Ὀρέστης την λυσσώδη μανίαν ἀπέθετο, ἥτις στήλη χαλκή ἕως τῆς νῦν ἵσταται, μετακαλέσαντες οἱ Ἰωνῖται καὶ τοῦ Μελαν τίου ὅρους τὸ ὄνομα Αμανόν Ο δὲ Ορέστης προσκυνήσας τοὺς Ἰωνίτας κατῆλθεν εἰς τὴν παρα λον τῆς λεγομένης πρώην Παλαιοπόλεως, νυνὶ δὲ Σελευκείας· καὶ εὑρηκώς νέας ἐκεῖ, ἀπέπλευσε μετὰ τῆς Ἰφιγενείας καὶ τοῦ Πυλάδου ἐπὶ τὴν Ἑλ λάδα. Καὶ ζεύξα; [181] πρὸς γάμον τὴν ἑαυτοῦ ἀδελφὴν Ηλέκτραν τῷ Πυλάδῃ ", κατέσχε της Μυκη ναίων χώρας έως θανάτου. Οἱ δὲ Σύροι προσεσχηκε τες τὸ σχῆμα τῆς στήλης τοῦ Ὀρέστου, καὶ μαθόντες παρὰ τῶν Ἰωνιτῶν τὸν τρόπον, ὀργισθέν τες ἐπεκάλεσαν αὐτὸν δραπέτην, διότι τοιούτου ἀγα θοῦ συμβάντος αὐτῷ ἐν τῇ αὐτῶν χώρᾳ, καὶ ἐκφυ * χαλεπωτάτης χαλαιπωτάτης Οχ. ο Πυλάδη. Φυλάδη Οπ. Σκυθόπολις, Παλαιστί της πόλις, η Νύσσης κοίλης Συρίας, Σκυθῶν πόλις πρότερον λεγομένων Βαίτων ὑπὸ τῶν βαρβάρων. Υπεράνω κίονος ἵσταται. Ισ. Έστησαν. Τοῦ Μελαντίου ὅρους τὸ ὄνομα "Αμανον. 11 Χειμασθέντες δὲ, ἐξώκειλαν περὶ τὰ τῆς Σελευκείας νῦν λεγομένης μέρη, καὶ περὶ ᾿Αντιή χειαν, καὶ τὸ Μελάντιον ὄρος, ὅ ἀπὸ τοῦ παυθῆναι τὸν Ορέστην ἐκεῖ τῆς μανίας, "Αμανον ἐκλήθη. Ελα Προσεσχηκότες τὸ σχῆμα. Orestes vero, una cum suis, Syriam appulsus est; navibusqne egressus, de Melantio monte, de que Vestæ templo, incolas interrogabat. Quo in vento, templum ingressus est; sacrisque peractis, per tempus aliquod 141 commoratus est illic discumbens, donec a morbo suo gravissimo libe ratus est. Tum vero egressus, in fluenta descendit fluminum duorum (quæ Syris Melantia dicta sunt, quod a Melantio monte scaturiant), abluturus se. Trajecto autem post Typhone fluvio, nunc Orontes vocatur, ad montem Silpium pervenit, lonitis sa lutem dicturus. Argivi autem lonite, Syriam in colentes, ubi audissent ex morbo convaluisse, eum adierunt: ut qui eadem qua illi gente oriundus esset, regioque prognatus sanguine. Obviam vero procedentes ei, cum quosdam ex comitibus e Vel sta templo agnovissent, ilios allocuti, Quisnam, inquiunt, hic est? respondent illi: Orestes est, quem huc ad vos perduximus. Ionitæ vero, cum illum salutassent: Dic nobis, inquiunt, Orestes, ubi vesaniam tuam exuisti? Orestes vero morbi ¡llius rabiem adbuc horrescens, non convertens sese, montem et templum salutis monstravit: sed manu dextra super caput levata, loca illis ista ita indigitavit: In illo, inquiens, monte, in Vestæ tein plo, rabiem gravem deposui. Ionitæ igitur statuam wream, Orestis ad figuram, qua loca ista eis in dicans stelerat, columnæ superimposuerunt, regio nis illius Vestæque in honorem, perpetuamque rei niemoriam. Quæ statua area etiam ad hunc usque c diem 142 ibidem visitur. Sed et Ionitæ montem quoque Melantium Amanum dixere: posteri scili cet uti scirent ubinam Orestis rabiosam suam in saniam deposuerat. Orestes autem, lonitis saluta tis, in maritima Seleuciæ (quæ Palæopolis olim dicta) descendit: ubi navibus inventis, una cum Iphigenia Pyladeque in Græciam reversus est. Ibi vero tradita in uxorem Pyladi sorore Electra, My cenis ipse ad mortem usque in perabat. Syri autem Orestis statuam advertentes, causamque ab lonitis edocti, indigne ab eo ferentes, Fugitivum vocita bant eo quod, qui tantum beneficium in terra illorum assecutus fuerat, ejusmodi malis ereptus, non deo gratias agens, acceptum illud Numini re tulisset; nec redire dignatus, Vestæ templum loni tis attentior commonstrasset; sed quam recolere semper debuit, rei memoriam turpiter aversatus, montem templumque, ubi efferatam suam insaniam Ch., Stephan. de urb. Nyss, prioris urbis nominis mentionem facit, his verbis Ogi fuisse regiam olin, asserit Xylander, in Ce dreni locum citatum, quem vide. Urbs hæc 600 stadiis distabat ab Hierosolymis, uti apparet ex Machabeor. lib. i, cap. xu, vers. 29. Scr. cliam Isac. Tzetz. in Lycophron. Orestis historism recitans dem habentur apud Stephan. de Urb. Hoc locutionis genus occurrit supra, p. 102. Dortyred by Google Digitized

ΕΠ Ο δὲ Ορέστης ἅμα τοῖς σὺν αὐτῷ κατέλαβε τὴν Συρίαν· καὶ ἀνελθὼν ἐκ τοῦ πλοίου ἐπηρώτα του ἐστι τὸ Μελάντιον ὄρος καὶ τὸ ἱερὸν τῆς Εστίας. Καὶ εὑρηκώς, εἰσῆλθεν ἐν τῷ ἱερῷ· καὶ θυσίαν ποιήσας παρέμεινεν ἐκεῖ παρακοιμώμενος. Καὶ ἀπαλλαγεὶς ὁ Ὀρέστης τῆς χαλεπωτάτης ο νόσου ἀνεχώρησεν ἐκ τοῦ ἱεροῦ· καὶ κατελθὼν ἐν τοῖς βείθροις τῶν δύο ποταμῶν τῶν λεγομένων Μελάντων ὑπὸ τῶν Σύρων, διότι ἐκ τοῦ Μελαντίου όρους κατέρχονται, ἀπελούσατο. Καὶ περάσας ὁ αὐτὸς Ορέστης τὸν Τυφώνα ποταμόν, τὸν νυνὶ λεγόμενον Ορόντην, ἦλθεν ἐπὶ τὸ Σίλπιον ὄρος, προσκυνῆσαι τοὺς Ἰωνίτας. Οἱ δὲ τὴν Συρίαν οἰκοῦντες Ἀργεῖοι Ἰωνῖται, ἀκηκοότες ὅτι τῆς νόσου ἀπηλλάγη ὁ Ορέστης, ἀπῆλθον πρὸς αὐτὸν, ἐπειδὴ ἐκ τῆς χώρας κατήγετο καὶ ἐξ αἵματος βασιλικοῦ ὑπῆρχε. Καὶ ἀπαντήσαντες αὐτῷ [180] ἐγνώρισαν τοὺς ὄντας μετ' αὐτοῦ ἐκ τοῦ ἱεροῦ τῆς Ἑστίας· καὶ ἐπερωτήσαντες αὐτοὺς, Τίς ἐστιν οὗτος; εἶπον αὐτοῖς, ὅτι ἡ Ὀρέ στῆς ἐστὶ, καὶ πρὸς ὑμᾶς αὐτὸν φέρομεν. Οἱ δὲ Ἰωνῖται εὐθέως ἡσπάσαντο αὐτὸν, εἰρηκότες αὐτῷ Ὀρέστα, ποῦ τὴν μανίαν ἀπέθου; Ὁ δὲ Ορέστης, φοβούμενος ἔτι τῆς νόσου τὴν ὀργὴν, οὐκ ἀπεστράφη καὶ ὑπέδειξεν αὐτοῖς τὸ ἱερὸν ἢ τὸ ὄρος ὅπου ἐμφύ σθη τῆς νόσου, ἀλλὰ κουφίσας τὴν δεξιὰν αὐτοῦ χεῖρα ὑπεράνω τῆς αὐτοῦ κορυφῆς τῷ δακτύλῳ τῆς χειρὸς αὐτοῦ ὑπέδειξεν αὐτοῖς τὸ ὄρος καὶ τὸ ἱερὸν, εἰρηκὼς αὐτοῖς, ὅτι Ἐν ἐκείνῳ τῷ ὄρει εἰς τὸ ἱερὸν τῆς θείας Εστίας τὴν χαλεπήν μανίαν ἀπεθέμην. Καὶ εὐθέως οἱ Ἰωνῖται ποιήσαντες τῷ αὐτῷ Ορέστη στήλην χαλκήν τῷ σχήματι αὐτῷ ᾧ ὑπέδειξεν αὐτοῖς, ὑπεράνω κίονος ἵσταται εἰς μνήμην καὶ δόξαν τῆς χώρας καὶ τοῦ ἱεροῦ καὶ τῆς Ἑστίας, σημαί νοντες τοῖς μετὰ ταῦτα ποῦ ὁ Ὀρέστης την λυσσώδη μανίαν ἀπέθετο, ἥτις στήλη χαλκή ἕως τῆς νῦν ἵσταται, μετακαλέσαντες οἱ Ἰωνῖται καὶ τοῦ Μελαν τίου ὅρους τὸ ὄνομα Αμανόν Ο δὲ Ορέστης προσκυνήσας τοὺς Ἰωνίτας κατῆλθεν εἰς τὴν παρα λον τῆς λεγομένης πρώην Παλαιοπόλεως, νυνὶ δὲ Σελευκείας· καὶ εὑρηκώς νέας ἐκεῖ, ἀπέπλευσε μετὰ τῆς Ἰφιγενείας καὶ τοῦ Πυλάδου ἐπὶ τὴν Ἑλ λάδα. Καὶ ζεύξα; [181] πρὸς γάμον τὴν ἑαυτοῦ ἀδελφὴν Ηλέκτραν τῷ Πυλάδῃ ", κατέσχε της Μυκη ναίων χώρας έως θανάτου. Οἱ δὲ Σύροι προσεσχηκε τες τὸ σχῆμα τῆς στήλης τοῦ Ὀρέστου, καὶ μαθόντες παρὰ τῶν Ἰωνιτῶν τὸν τρόπον, ὀργισθέν τες ἐπεκάλεσαν αὐτὸν δραπέτην, διότι τοιούτου ἀγα θοῦ συμβάντος αὐτῷ ἐν τῇ αὐτῶν χώρᾳ, καὶ ἐκφυ * χαλεπωτάτης χαλαιπωτάτης Οχ. ο Πυλάδη. Φυλάδη Οπ. Σκυθόπολις, Παλαιστί της πόλις, η Νύσσης κοίλης Συρίας, Σκυθῶν πόλις πρότερον λεγομένων Βαίτων ὑπὸ τῶν βαρβάρων. Υπεράνω κίονος ἵσταται. Ισ. Έστησαν. Τοῦ Μελαντίου ὅρους τὸ ὄνομα "Αμανον. 11 Χειμασθέντες δὲ, ἐξώκειλαν περὶ τὰ τῆς Σελευκείας νῦν λεγομένης μέρη, καὶ περὶ ᾿Αντιή χειαν, καὶ τὸ Μελάντιον ὄρος, ὅ ἀπὸ τοῦ παυθῆναι τὸν Ορέστην ἐκεῖ τῆς μανίας, "Αμανον ἐκλήθη. Ελα Προσεσχηκότες τὸ σχῆμα. Orestes vero, una cum suis, Syriam appulsus est; navibusqne egressus, de Melantio monte, de que Vestæ templo, incolas interrogabat. Quo in vento, templum ingressus est; sacrisque peractis, per tempus aliquod 141 commoratus est illic discumbens, donec a morbo suo gravissimo libe ratus est. Tum vero egressus, in fluenta descendit fluminum duorum (quæ Syris Melantia dicta sunt, quod a Melantio monte scaturiant), abluturus se. Trajecto autem post Typhone fluvio, nunc Orontes vocatur, ad montem Silpium pervenit, lonitis sa lutem dicturus. Argivi autem lonite, Syriam in colentes, ubi audissent ex morbo convaluisse, eum adierunt: ut qui eadem qua illi gente oriundus esset, regioque prognatus sanguine. Obviam vero procedentes ei, cum quosdam ex comitibus e Vel sta templo agnovissent, ilios allocuti, Quisnam, inquiunt, hic est? respondent illi: Orestes est, quem huc ad vos perduximus. Ionitæ vero, cum illum salutassent: Dic nobis, inquiunt, Orestes, ubi vesaniam tuam exuisti? Orestes vero morbi ¡llius rabiem adbuc horrescens, non convertens sese, montem et templum salutis monstravit: sed manu dextra super caput levata, loca illis ista ita indigitavit: In illo, inquiens, monte, in Vestæ tein plo, rabiem gravem deposui. Ionitæ igitur statuam wream, Orestis ad figuram, qua loca ista eis in dicans stelerat, columnæ superimposuerunt, regio nis illius Vestæque in honorem, perpetuamque rei niemoriam. Quæ statua area etiam ad hunc usque c diem 142 ibidem visitur. Sed et Ionitæ montem quoque Melantium Amanum dixere: posteri scili cet uti scirent ubinam Orestis rabiosam suam in saniam deposuerat. Orestes autem, lonitis saluta tis, in maritima Seleuciæ (quæ Palæopolis olim dicta) descendit: ubi navibus inventis, una cum Iphigenia Pyladeque in Græciam reversus est. Ibi vero tradita in uxorem Pyladi sorore Electra, My cenis ipse ad mortem usque in perabat. Syri autem Orestis statuam advertentes, causamque ab lonitis edocti, indigne ab eo ferentes, Fugitivum vocita bant eo quod, qui tantum beneficium in terra illorum assecutus fuerat, ejusmodi malis ereptus, non deo gratias agens, acceptum illud Numini re tulisset; nec redire dignatus, Vestæ templum loni tis attentior commonstrasset; sed quam recolere semper debuit, rei memoriam turpiter aversatus, montem templumque, ubi efferatam suam insaniam Ch., Stephan. de urb. Nyss, prioris urbis nominis mentionem facit, his verbis Ogi fuisse regiam olin, asserit Xylander, in Ce dreni locum citatum, quem vide. Urbs hæc 600 stadiis distabat ab Hierosolymis, uti apparet ex Machabeor. lib. i, cap. xu, vers. 29. Scr. cliam Isac. Tzetz. in Lycophron. Orestis historism recitans dem habentur apud Stephan. de Urb. Hoc locutionis genus occurrit supra, p. 102. Dortyred by Google Digitized

φάδ; καὶ ποῦ ἐστιν ὁ Θεὸς Σεπφαρωθείμ μὴ ηδυνήθη Σαμάρεια ῥυσθῆναι ἐκ τῆς χειρός μου; Τίς τῶν θεῶν πάντων τῶν ἐθνῶν τούτων ἐῤῥύσατο τὴν ἑαυτοῦ γῆν ἐκ τῆς χειρός μου, ὅτι λέγει, Ρύσεται σε Κύριος ὁ Θεὸς Ἰσραὴλ ἐκ χειρός μου; Ει Καὶ ἐσιώπησαν καὶ οὐδεὶς ἀπεκρίθη αὐτῷ διὰ τὸ προστάξαι τὸν βασιλέα μηδένα ἀποκριθῆναι αὐτῷ. Καὶ εἰσῆλθεν Ελιακεὶμ ὁ τοῦ Χελκίου ὁ οἰκονόμος καὶ Σομνᾶς ὁ γραμματεὺς καὶ Ἰωὰς τὰ ὁ τοῦ ᾿Ασάφ ὁ ὑπομνηματογράφος πρὸς Εζεκίαν, ἐσχισμένοι τους χιτῶνας, καὶ ἀπήγγειλαν αὐτῷ τοὺς λόγους Ραψά κου. Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ἀκοῦσαι τὸν βασιλέα Εζεκίαν, ἔσχισε τὰ ἱμάτια καὶ σάκκον περιεβάλετο, καὶ ἀνέβη εἰς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου [186]· καὶ ἀπέστειλεν Ελιακείμ τὸν οἰκονόμον καὶ Σομνᾶν τὸν γραμματέα καὶ τοὺς πρεσβυτέρους τῶν ἱερέων, περιβεβλημένους σάκκους, πρὸς Ἡσαΐαν, υἱὸν ᾿Αμώς, τὸν προφήτην, καὶ 28 εἶπον αὐτῷ· Τάδε λέγει Εζεκίας· Ἡμέρα θλίψεως, δεσμοῦ 10.97 καὶ ἐλεγμοῦ καὶ ὀργῆς ἡ σήμερον ἡμέρα, ὅτι ἥκει ἡ ὠδῖν τῇ τικτούσῃ, ἰσχὺν δὲ οὐκ ἔχει τοῦ τεκεῖν. Εἰσακούσῃ Κύριος ὁ Θεός σου τους λόγους Ῥαψάκου, οὓς ἀπέστειλε βασιλεύς Ασσυρίων ονειδίζειν Θεὸν ζῶντα καὶ ὀνειδίζειν λή γοις οἷς ήκουσε Κύριος ο Θεός σου, καὶ δεηθήσῃ πρὸς Κύριον τὸν Θεόν σου περὶ τῶν καταλελειμμέ νων τούτων. Καὶ ἦλθον οἱ παῖδες τοῦ βασιλέως πρὸς Ησαΐαν· καὶ εἶπεν αὐτοῖς Ἡσαΐας· Οὕτως ἐρεῖτε πρὸς τὸν κύριον ὑμῶν· Τάδε λέγει Κύριος· Μὴ φορ βηθῇς ἀπὸ τῶν λόγων ὧν ἤκουσας, οὓς ὠνείδισάν με οἱ πρέσβεις βασιλέως Ασσυρίων. Καὶ ἰδοὺ ἐγὼ ἐμβαλῶ εἰς αὐτὸν πνεῦμα, καὶ ἀκούσας ἀγγελίαν ἀποστραφήσεται εἰς τὴν χώραν αὐτοῦ, καὶ πεσείται μάχαιρα ἐν τῇ γῇ αὐτοῦ. Καὶ ἀπέστρεψε Ραψάκης, καὶ κατέλαβε τὸν βασιλέα Ασσυρίων πολιορκοῦντα Λημνά 90. Καὶ ἤκουσε βασιλεὺς ᾿Ασσυρίων ὅτι ἐξ ήλθε θάρα ", βασιλεὺς Αιθιόπων, πολιορκῆσαι αὐτ τόν. Καὶ ἀκούσας ἀπέστειλεν εἰς ἀπάντησιν αὐτοῦ τὸν Ραψάκην μετὰ δυνάμεως πολλῆς· καὶ αὐτὸς μείνας ἀπέστειλεν ἀγγέλους πρὸς Εζεκίαν λέγων Οὕτως ἐρεῖτε Εζεκίᾳ [187], βασιλεῖ τῆς Ἰουδαίας Μή σε ἀπατάτω ὁ Θεός σου, ἐφ᾽ ᾧ πεποιθὼς εἶ ἐπ' αὐτῷ, λέγων· Οὐ μὴ παραδοθῇ Ἱερουσαλήμ εἰς χεῖρας βασιλέως Ασσυρίων. Η οὐκ ἤκουσας & ἐποίη σαν βασιλεῖς Ασσυρίων πάσῃ τῇ γῇ, καὶ μὴ ἐξ ῥύσαντο αὐτοὺς οἱ θεοὶ τῶν ἐθνῶν; οὐχὶ οἱ πατέρες μου ἀπώλεσαν τήν τε Γωζὰν καὶ Χαρὰν καὶ Ραφεῖς, αἱ εἰσιν ἐν χώρᾳ Θαιμᾶν; Ποῦ εἰσιν οἱ βασιλεῖς Αἰμαθ Καὶ ἔλαβεν Εζεκίας τὸ βιβλίον παρὰ τῶν ἀγγέ λων, καὶ ἀνέγνω αὐτὸ ἐναντίον Κυρίου· καὶ προσ ηύξατο προς Κύριον Εζεκίας λέγων· Ο Θεός Ισραήλ ὁ καθήμενος επὶ τῶν Χερουβίμ, ὅτι σὺ Θεὸς μόνος εἴ βασιλεὺς τῆς οἰκουμένης, ὁ ποιήσας τὸν οὐρανὸν 30 καὶ ᾿Αρφάδ καὶ πόλεως Σεπφαρείμ; 13 Σεπφαρωθείμ. Σε πραουραΐμ Σεμφαρουαΐμ. Σε φαρουν Σικ, πόλεως Επφαρουαΐμ Σεπφαρείμ 17. 86 Ιοάς Οχ. 18 εἶπεν. εἶπαν εἶπον 16-37 δεσμοῦ. ὀνειδισμού 18 Λομνᾶ. 8. Λοβναν Λονα πολιορκούντα βασιλέα. * Θάρα. Θαρακά Χ, Θαρσική». το Αἰμάθ. Αιμάρ Οχ.; τῶν τὸν Οχ. Ημέρα θλίψεως, δεσμού, ἡμέρα θλίψεως, καὶ ἐλεγμού, και παροργισμού ἡ ἡμέρα ταύτη. 18; dicit: Liberabit te Dominus Deus Israel de manu anea. Et siluerunt, et nemo respondit ei, quia man daverat rex neminem ei respondere. Et ingressus est Eliacim, filius Chelciæ, œconomus, et Somnas, et Joas, filius Asapl, a commentariis, ad Ezechiam, scissis tunicis, et nuntiaverunt ei verba Rabsacis. factum est, cumn aulisset rex Ezerbias, scidit vestimenta, et obvolutus est sacco, et ascendit in templum Domini. Et misit Eliachim, economum; et Somnam, scribam; et seniores sacerdotum, sac cis indutos, ad Isaiam, filium Amos, prophetain. Et dixerunt ei: Hæc dicit Ezechias: Dies tribula tionis et vinculi et correptionis et iræ hodierna dies; quia venit dolor parturienti; virtutem au tein non habet pariendi. Exaudiat Dominus Deus tuus verba Rabsacis, quæ misit rex Assyriorum, ad exprobrandum Deum viventem, et ad expro brandum sermonibus quos audivit Dominus Deus tuus. Et orabis Dominum Deum tuum pro dere lictis bis. Et venerunt servi regis ad Isaiam: et dixit eis Isaias: Sic dicetis ad dominum vestrum læc dicit Dominus: Ne 147 timeas a verbis quæ audisti, quibus exprobraverunt me legati regis As syriorum. Ecce ego immitto in eum spiritum; et audiens nuntium, revertetur in regionem suam, et cadet gladio in terra sua. Et revertit Rabsaces, et invenit regem Assýriorum oppugnantem regem Lomnam. Et audivit rex Assyriorum quod egres sus est Thara, rex Ethiopum, ad oppugnandum eum. Et audiens, misit in occursum ei Rabsacem cum copiis multis; et manens ipse, misit nuntios ad Ezechiam, dicens: Sic dicetis Ezechiæ regi Judææ Non te decipiat Deus tuus, in quo confi disti in eo, dicens: Non tradetur Jerusalem in ma nus regis Assyriorum. Aut non audivisti quæ fece runt reges Assyriorum omni terræ? et non libera verunt eos dii gentium. An non patres mei disper diderunt Gozam et Charam et Raphes, quæ sunt in regione Thæman? Ubi sunt reges Æmar et Ar phad et civitatis Seppharim? Et accepit Ezechias libelluin a nuntiis, et legit eutu ante Dominum. Et oravit Ezechias ad Domi num, dicens: O Deus Israel, qui sedes super Che rubim quia tu Deus solus es rex orbis terrarum, qui calum fecisti 148 et terrain. Exaudi, Do vel 1V Reg. cap. xvii et xvii. cap. Isaia cap. xxxvi et xxxvi, p. seq. v. Isaias, Reg. Isaias, om. Reg. Sic et v Reg. XI, Isaias, Reg. recte. Post delevi Reg., Isaias, situli terque apud Josephum Arch. 1, 4. Epiphanius et Rufinus ubi Græce Isaias, Reg., etc. Septuag.

καὶ τὴν γῆν, εἰσάκουσον, Κύριε, ἐπίβλεψον, Κύριε, καὶ ἴδε οι τοὺς λόγους οὓς ἀπέστειλε Σενναχηρείμ, ὀνειδίζων Θεὸν ζῶντα. Επ' ἀληθείας γὰρ ἡρήμωσαν τ βασιλεῖς Ασσυρίων τὴν οἰκουμένην ὅλην καὶ τὰς χώρας αὐτῆς, καὶ ἔβαλον τὰ εἴδωλα αὐτῶν εἰς τὸ πῦρ· οὐ γὰρ θεοὶ ἦσαν, ἀλλ' ἔργα χειρῶν ἀνθρώ πων, ξύλα καὶ λίθοι· καὶ ἀπώλεσαν αὐτούς. Καὶ νῦν, Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, σῶσον ἡμᾶς ἐκ χειρὸς αὐτ τῶν, ἵνα γνῷ πᾶσα βασιλεία τῆς γῆς, ὅτι σὺ εἶ Θεός μόνος. Καὶ [188] ἀπεστάλη Ησαΐας, υἱὸς 'Αμώς, πρὸς Εζεκίαν, καὶ εἶπεν αὐτῷ· Τάδε λέγει Κύριος ὁ Θεὸς Ἰσραήλ· Ηκουσα & προσηύξω πρός με περὶ Σεν ναχηρείμ, βασιλέως Ασσυρίων. Οὕτως λέγει Κύριος ἐπὶ βασιλέα Ασσυρίων· Οὐ μὴ εἰσέλθῃ εἰς τὴν πόλιν ταύτην, οὐδὲ μὴ βάλῃ ἐπ' αὐτὴν βέλος, οὐδὲ μὴ στήσῃ ἐπ' αὐτὴν θυρεόν 88, οὐδὲ μὴ κυκλώση ἐπ' αὐτὴν χάρακα, ἀλλὰ τῇ ὁδῷ ᾗ ἦλθεν, ἐν αὐτῇ ἀποστραφήσεται, ὅτι τάδε λέγει Κύριος • Υπερ ασπιῶ τῆς πόλεως ταύτης τοῦ σῶσαι αὐτὴν δι᾿ ἐμὲ καὶ διὰ Δαβίδ τὸν παῖδά μου. Καὶ ἐξῆλθεν ἄγγελος Κυρίου νυκτὸς, καὶ ἀνεῖλεν ἐκ τῆς παρεμβολῆς τῶν ᾿Ασσυρίων ρπε' χιλιάδας. Καὶ ἀναστάντες τὸ πρωΐ, ηὗρον πάντα τὰ σώματα νεκρά· καὶ ἀποστραφεὶς ἀπῆλθεν ὁ βασιλεὺς Αστ συρίων, καὶ ᾤκησε την Νινευή. Καὶ ἐν τῷ αὐτὸν προσκυνεῖν ἐν οἴκῳ Σαράχ 16 τὸν πάτραρχον Αδραμέλεχ καὶ Σαρσὰρ 88, υἱοὶ αὐτοῦ, ἐπάταξαν αὐτὸν μαχαίραις, αὐτοὶ δὲ διεσώθησαν εἰς Αρμε Ο νίαν. Καὶ ἐβασίλευσε Ναχορδὰν ὁ υἱὸς αὐτοῦ ἄλλος Ασσυρίων. Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Εζεκίου ἐβασίλευσε τῶν Ἰουδαίων Μανασσῆς ἔτη νε'. Εἰσὶν οὖν τὰ πάντα ἀπὸ ᾿Αδάμ ἕως Μανασσῆ ἔτη ετκαι. Ἐν τοῖς ἔτεσι δὲ τούτοις οἱ Ρόδιοι, ὡς μηδενὶ [189] ὑποταγέντες ἐν πολέμοις, ἀλλ᾽ αὐτονομοῦντες καὶ θαλασσοκρατοῦντες, εὐχαρίστως φερόμενοι, ἀνέστησαν ἐν τῇ αὐτῇ νήσῳ στήλην χαλκήν τῷ Ηλίῳ μεγάλην πάνυ, ἥντινα ἐκάλεσαν Κολοσσόν, ὡς φοβερὸν θέαμα καὶ ἐχρημάτισαν ἑαυτούς Έκτοτε Κολοσσαείς. οι ίδε. εἶδε (Σ. 23 ἠρήμωσαν ἐρήμωσαν Οχ. 33 θυρεόν θυραιόν (π. το Σαράχ. Νασαράχ Μεσεράχ Αῤῥαχ 116 Β, 'Αράσχῃ Χ, 1, 5. τὸν πάτραρχών τῶν πατράρχων Οχ. * Σαρσάρ. Σαρατάρ 1, 5. οι ἐβασίλευσεν Απορδάν Σαράχ τῶν πατράρχων. τον πάτραχον, ἐν οἴκῳ Νεσεράχ θεοῦ αὐτοῦ, Στήλην χαλκήν τῷ Ἡλίῳ. Στήλη, Καὶ γὰρ καὶ παρατράχηλον ἐποίησεν ἐκεῖνον. Δοκούντα βλέπειν οὐρανὸν, καὶ πῶν ἠκριβωμέ [νως, Οποῖος ἦν Ἀλέξανδρος ὁ Μακεδών· ἐκεῖνος. Ωστε δοκεῖν τοὺς βλέποντας, Αλέξανδρον, οὐ στήλην. Ἤντινα ἐκάλεσαν Κολοσσὸν ὡς φοβερὸν θέα μα. Κολοσσοί Κολοσσοί, ἀγάλματα ὑπερμεγέθη. Ἐν ταύτῃ Κολοσσός ἐστι πηχέων ἑβδομήκοντα διεσκευασμένος εἰς "Ηλιον nine, inspice, Domine, verba quæ misit Senna cherim, ad exprobrandum Deum viventem. In ve ritate enim desolaverunt reges Assyriorum orbem terræ totum, et regiones ejus: et injecerunt idola eorum in ignem. Non enim dii erant, sed opera manuum humanarum, ligna et lapides; et disper diderunt eos. Et nunc, Domnine Deus noster, salva nos de manu eorum; et cognoscat omne regnum terræ quia tu es Deus solus Et missus est Isaias, filius Amos, ad Ezechiam; et dixit ei: Hæc dicit Dominus Deus Israel: Au divi quæ orasti ad me, de Sennacherim, rege Assyriorum. Sic dicit Dominus de rege Assyrio run: Non ingredietur in urbem hanc, neque jaciet in eam sagittain, neque scutumn ei opponet, neque eam vallo circumdabit: sed via qua venit, in ea revertetur. Quia hæc dicit Dominus: Protegam urbem hanc, ad salvandam eam propter me, et propter Davidem, servum meum. Et egressus est angelus Domini per noctem, et occidit de castris Assyfiorum CLXXXV millia. Et surgentes mane, invenerunt omnia corpora mor tua. Et rex Assyriorum reversus, abiit, et habita vit in Nineve: et cum ipse adorabat in domo Sa rach, dei sui patrii, Adramelech et 149 Sarsar, filii ejus, percusserunt eum gladiis; ipsi autem salvi evaserunt in Armeniam. Et regnavit Assyriis alter filius ejus, Nachordan. Ezechiam excepit in regno Judæorum Manasses, qui regnavit annos Lv. Ab Adamo igitur ad Manassem usque, anni sunt Per id autem tempus Rhodii (nullius in pote statem redacti, sed sui juris et maris domini), tantæ felicitatis in gratiam, statuam in insula sua * ex are ingentem Soli posuerunt: quam, quod stupen dæ esset magnitudinis, Colossum dixere; exinde ctiam seipsos Colossenses denominantes. Cl., Ch., Isaias, Reg., Chron. Pasch. p. Josephus Cl.. Isaias, Chron., Isaias, Reg., Josephus X, recte Isaias, leg. Scr. ut habet Chron. Alexandrinum. Septuag. pro statua, frequenter occurrit apud recentiores: apud Nostrum vero exemplis hujusmodi nihil usitatius. Inter alios vero Jo. Tzetzes, de Alexandri statua a Lysippo facta, verba faciens, hæc habet, chil. 8, hist. 200. statuæ sunt prægrandes, atque inu sitate stupendaeque magnitudinis, teste Hesychio. Erat autem Co. lossus iste 70 cubitorum altitudine, uti testatur Philo Byzantius, De 7 orb. Spectacul. licet de cubitorum numero non conve nit inter auctores: de quo vide Leon. Allatii in Philon. Not., ubi obiter notandum, injuste ab Al Jatio vapulare Dalecampium, eo quod Septuaginta cubitorum, et, Pedum centum et quinque, idem esse asserere ausus sit. Licet enim pedes cv nec_cubi torum geometricorum (si tamen cubitus iste locum

Μετὰ δὲ Μαναστῆν ἐβασίλευσε τῆς Ἰουδαίας Ελιακείμ καὶ Ἰωακείμ, ἀδελφοὶ αὐτοῦ, ἔτη με 4. Γίνεται οὖν ἀπὸ 'Αδάμ τὰ πάντα έτη ετξε'. δ ἐβασίλευσε τῆς Ἰουδαίας Ἐλιακεὶμ καὶ Ἰωακεὶμ, ἀδελφοὶ αὐτοῦ, ἔτη με.. ἀδελφοὶ ἀδελφός. Ἰουδαία;, Ελιακείμ, ἡ καὶ Ἰωακείμ, ἀδελφὸς αὐτοῦ, 112 μετὰ δὲ Ἰωάχαζ ἐβασίλευσεν Ἰωακεὶμ καὶ Ἑλιακεὶμ ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ. β λαίστων εόντων, τοῦ δὲ πήχεως ἐξαπαλαίστου ιι: Εξαπόδου μὲν τῆς ὀργυιῆς μετρεο μένης, καὶ τετραπήχεος· τῶν ποδῶν μὲν τετραπο Πήχυς, ὁ εἷς καὶ ἥμισυ τους. [190] ΛΟΓΟΣ ΕΚΤΟΣ ΧΡΟΝΩΝ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΑΣΣΥΡΙΩΝ ΚΑΙ ΑΙΝΕΙΟΥ ΑΣΚΑΝΙΟΥ. Ἐπὶ οὖν τῆς βασιλείας Ἰωακεὶμ βασιλέως ὁπλισάμενος κατὰ Ἰουδαίων ἀνῆλθε Ναβουχοδονό φύλ. βασιλεύς Ασσυρίων· καὶ παρέλαβε την Ιερου σαλὴμ καὶ πᾶσαν τὴν γῆν τῆς Ἰουδαίας, καθὼς οἱ προφήται προέλεγον τῷ Ἰσραήλ. Καὶ ἀπήγαγε τὸν Ἰωακείμ, βασιλέα τῶν Ἰουδαίων, αἰχμάλωτον καὶ πάντα τὰ βασιλικά σκεύη καὶ πάντας δοριαλώτους ἐποίησε, καὶ οὐκέτι ἐβασίλευσε [191] τῶν Ἰουδαίων ούτε Ἱερουσαλήμ, πόλις τῆς Ἰουδαίας, οὔτε Σαμά ρεια. Καὶ λοιπὸν παρεδόθη ἡ βασιλεία τῶν Ἰουδαίων εἰς χεῖρας Ασσυρίων, καὶ ἐκυρίευσαν αὐτῶν. Ἐν ἢ τῷ πέμπτῳ ἔτει τῆς βασιλεία; Ναβουχοδονόσορ πάτα 30 ή αιχμαλωσία τῶν Ἰουδαίων ἐγένετο ἐν Βαβυλώνι, καθώς Εὐσέβιος * ὁ Παμφίλου χρονο γράφησεν. Ἐν δὲ τοῖς αὐτοῖς χρόνοις οἱ Λυδοὶ ἔλαβον τὰς βασιλείας, ήτοι τοπαρχίας, δυνάμει ἀπὸ τῶν πλη του όντων ἄλλων ἐθνῶν. Καὶ ἐβασίλευσε τῶν Λυ των πρῶτος ὁ ᾿Αρδεὺς ἔτη λς'. Ὅστις καὶ ὑπο Η πατα. πρώτη ἡ πρώτη αίχμ. Ευσέβιος. πλησίον πλησίων (π. Ἐπὶ οὖν τῆς βασιλείας Ἰωακεὶμ βασιλέως. κλιν. Πρώτος ὁ Αργούς. "Άρδασος Post Manassem Judæorum regnum tenuerunt fratres ejus, Eliakim et Joakim, per annos xii. Ab Adamo igitur in totum numeṛantur anni Quam aliena a vero sunt ista! Manassi enim successit fil. ejus Amon, per ait. it. Amoni successit fil. ejus Josias, per an. xxxi. Jasize successit fil. ejus Joachaz, per mens. 3; post quem a Pharaone Nechaone rex consti tutus est Elacim, qui et Joakim dictus est; Josie vero et hic erat filius: regnavit vero hic amnis xi, adev nt Manasse rege ad ultimum horum aunum anni quidem intercesserint XLV, atque hæc forsan anctoris nostri meus est,infeliciter licet expressa: pro ideo legendum» Ch. la lacuna statuenila post seriiendumque sc. Joachaz. Corrie g. ndus etiam Cedrenus p. uspiam, preterquam apud Origenem, habuerit), Pas Dec regiorum, nec communium; cubitorum taurei minorum, sive sesquipedalium (qui etiam Hero doro communis est) numerum exactissime implent. Herodot. I. sus, inquit, mensuræ sex pedum, sive quatuor cu bitorum: pedes autem, quatuor palmorum: cubui vero sex palmorum. Cubitum etiam sesquipedalem facit Hesychius DE TEMPORIBUS REGNI ASSYRIORUM ET ÆNEÆ ASCANII PATRIS. Joachimo autem regnante Nabuchodonosor, As syriorum rex, cum exercitu veniens contra Judaros, Hierosolymam cepit Judeamque omnem: juxta ac a prophetis Israeli prædictum fuerat. Regem au tem ipsum Joachimum populumque omnem capti vos habuit, et in mancipia fecit: omnemque re gium apparatum deportavit; nec in posterum populus Israeliticus regem sibi amplius habuit, aut Samariæ aut Hierosolymis regnantem. Sed impe rium gentis Judaicæ, Assyriis delatum, deinceps penes eos remansit. Accidit autem captivitas illa universalis Babylonica ad quintum aunum Nabu chodonosoris, uti Eusebius Pamphili in Chronico sto tradidit. 151 Circa haec tempora Lydi, vicinis gentibus armis subactis, dominari cœperunt. Lydorum rex primus Ardeus fuit, qui xxxvi annos regnavit. Sub egit hic ditiones undique adjacentes atque regna Schurzfleisch. Notit. Bibl. Vinar. p. 257. Quod debebat dici. Scd aiyuadwozia hie sunt captivi. * Conf. hunc p. 86 «d. Mai. 40 Ch., Joakim iste, qui et Jechonias dictus est, quique Babylonen captivus ductus est, Jokian prioris Glius erat. Vide IV Reg. cap. hic Eusebio dictus est,

έταξε τὰ πλησίον ἔθνη καὶ βασίλεια, καὶ διῆγεν ἐν ὑπερηφανία. Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Ναβουχοδονόσορ, βασιλέως Ασσυρίων, ἐβασίλευσε Βαλτάσαρ, ὁ υἱὸς αὐτοῦ. Οστις εἰς τὰ ἱερατικὰ σκεύη τῶν Ἰουδαίων ὑπηρε τεῖτο· ἐκίρνα δὲ καὶ ταῖς παλλακαῖς αὐτοῦ εἰς αὐτὰ καὶ πᾶσι τοῖς συνεσθίουσιν αὐτῷ, ἐνυβρίζων αὐτά. Καὶ ἐν τῷ ἀνακεῖσθαι αὐτὸν ἐν ἀπονοίᾳ καὶ δειπνείν ἑώρα ἔνθα ἀνέκειτο ἐν τῷ κατέναντι τοίχῳ τοῦ παν λατίου ἐξαίφνης ἀστράγαλον χειρὸς ἀνθρώπου γράφοντα, Μανή, [192] Θεκέλ, Φαρές. Καὶ ταῦτα γράψας ὁ ἀστράγαλος τῆς χειρὸς ἀφανὴς ἐγένετο. Ο δὲ Βαλτάσαρ ἀναγνούς τὰ γράμματα ἐκάλεσε πάντας τοὺς ἐπαοιδοὺς καὶ μάγους καὶ ἀστρονόμους καὶ ὀνειροκρίτας τῆς χώρας αὐτοῦ, ἐπερωτῶν α & τού; Τίς ἐστιν ἡ δύναμις αὕτη τοῦ ἀστραγάλου ή ο τίς ἡ ἑρμηνεία τῶν γραφέντων ὑπ' αὐτοῦ; Καὶ οὐ δεὶς ἡδυνήθη ἑρμηνεῦσαι αὐτῷ. Καὶ ἀκούσας ὅτι ὁ αὐτοῦ πατὴρ ἐν πολλῇ τιμῇ εἶχε τὸν Δανιήλ, ὄντα ἐκ τῆς Ἑβραίων αἰχμαλωσίας, ὅστις τὰ δράματα αὐτοῦ ἡρμήνευε μετεστείλατο τὸν Δανιὴλ καὶ λέγει αὐτῷ· Ἐπειδὴ χάρις ἐστὶ Θεοῦ παρὰ σολ, ερμήνευσόν μοι ὅπερ εἶδον τοῖς ἐμοῖς ὀφθαλμοῖς, καὶ τὴν τῶν γραμμάτων δύναμιν σαφήνισόν μοι. Ο δὲ Δανιήλ, ἀκούσας καὶ ἑωρακὼς τὴν δύναμιν τῶν γραμ μάτων, λέγει αὐτῷ· Μακροθύμησον ἐπ' ἐμοί, βα σιλεῦ, καὶ μὴ ὀργισθῇς, καὶ ἑρμηνεύσω σοι τὴν τῶν γραμμάτων δύναμιν. Ὁ δὲ ἐπωμόσατο μή ποιεῖν αὐτῷ κακὸν ἑρμηνεύοντι. Καὶ λέγει αὐτῷ ὁ Δανιήλ· Ὁ Θεὸς τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, ἀγαν ακτήσας κατὰ σοῦ, ἐπλήρωσε τὴν βασιλείαν [193] σου. Καὶ τοῦτο ἀκούσας ἀπέλυσεν αὐτὸν ἰδεῖν εἰ ἀληθεύει. Καὶ μεθ' ἡμέρας Δαρεῖος ὁ Μῆδος ὢν ἐτῶν ξ', τυραννήσας ἐπῆλθε καὶ ἔσφαξεν αὐτὸν, καὶ ἔλαβε τὴν βασιλείαν αὐτοῦ. Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Δαρείου ἐβασίλευσαν ἔτε ροι βασιλεῖς Ασσυρίων ἕως Αστυάγους. Και λοιπόν ὁ ᾿Αστυάγης ἐβασίλευσε Περσῶν, ὃς ἐπεστράτευσε κατὰ τῶν Λυδῶν, ἀνελθὼν μετὰ δυνάμεως πολλῆς. Ἐν ᾧ χρόνῳ ὁ ἥλιος ἐξέλειψεν ἐν ἐπὶ πολλὰς ὥρας τῆς ἡμέρας, προειπόντος Θαλοῦ τοῦ φιλοσόφου τὴν ἔκλειψιν τοῦ ἡλίου. Ἐν τοῖς αὐτοῖς χρόνοις Πει οι ἡρμήνευε ερμήνευε Οχ. σε ἐξέκλειψεν Οκ Αστράγαλον χειρὸς ἀνθρώπου. πτόμενα ὑπὸ τῶν σφυρῶν. διὰ τοῦτο ἀπεστάλη ἀστράγαλος χειρός, καὶ ὁ βασιλεὺς Εθεώρει τοὺς ἀστραγάλους τῆς χειρός. Αστράγαλον ἑώρακε γράφοντα πρὸς τῷ τοίχω. ἀστράγαλος Αστράγαλον, τὸν σφόνδυλον, καὶ τὸ ὑποκάτω τοῦ σκέλους. 11, 4, ἀστραγάλους Οἱ δὲ ἀστράγαλοι, οὐ τὰ προύχοντα, ἀλλὰ τὰ ἔνδοθεν κρυ Καὶ μεθ' ἡμέρας Δαρείος, Προειπόντος Θαλοῦ τοῦ φιλοσόφου τὴν ἔκλει ψιν. Καὶ πρῶτος τὴν ψυχὴν εἶπεν ἀθάνα τον, ἐκλείψεις τε καὶ ἰσημερίας κατείληφε. atque inde elatior factus, in summo fastu vitam egit. Nabuchonosoro autem successit, in regno As. syriorum, filius ejus, Baltasar: qui Ju̟dæorum vasa sacra mens suæ in ministerium adhibuit: qui bus etiam, per ludibrium, misceri jussit vinum concubinis suis et convivis omnibus. Interim vero dum rex genio suo cum omni insolentia indulgeret; ecce articulus manus humane, ex opposito cœna culi pariete subito emergens scribebat: Mune, Thecel, Phares. Scripsit hæc manus articulus, et evanuit. Baltasar autem, perlecta scriptura, voca vit ad se incantatores, magos, astrologos, et sum niorum interpretes, qui in Babylone fuerunt, om nes: et quæsivit ab iis: Quidnamn sibi vellet digi tus visus; aut quale haberet ab illo scriptum interpretamentum? Cæterum nemo ista interpre tari potuit. Rex autem certior factus, Danielem quemdam, ex captivis Hebræorum, summa in ve neratione apud patrem suum fuisse, ob interpreta tionem somniorum, Danielem accersit; et edixit ei: Quandoquidem Dei gratia in te est, interpretare nili quod oculis meis vidi, notumque mili fa cito scriptura sensum. Daniel vero his 152 auditis, ubi vim scripturæ bujus percepisset, dixit regi Si modo veniam mihi dabis, o rex, nec iratus eris, verborum sensum ego tibi expediam. Re spondens rex, juramento confirmavit, nihil mali eventurum illi ex interpretatione. Tum regi Da niel: Deus (inquit) coli et terra, infensus tibi, regnum tuum ad exitum perduxit. Hæc ubi audis set rex, dimisit illum, prædictionis eventum ex spectaturus. Paucis vero post diebus, Darius Medus, cum annum ageret sexagesimum, contra regein arma movit: eoque interfecto, regnum sibi vindi cavit. Darium autem exceperunt cæteri Assyriorum reges usque ad Astyagem, qui deinceps Persis regnavit. Movebat hic bellum contra Lydos, in genti veniens cum exercitu. Accidit autem eodem tempore solis defectio, quæ per multas diei horas duravit; hanc vero Thales philosophus prædixerat. Eodem tempore Pisistratus se belli ducem Lydis Ch., Ita etiam ex Septuag versione, Cedren. etc. Chron. Alex. Constant. Manas. apud quos omnes.. improprie su mitur pro manus digito seu articulo: apud ana tomicos enim spine vertebram, sive spondylum significat pro talo etiam quandoque ponitur, teste Hesychio Jul. Pollux, lib. c. talos interiores esse testatur etc. Imo earlem norte occisum fuisse Baltazarem, Assyriorum re gem, testatur sacra pagina Dan. cap. v. Sed nec alias cum sacro textu concordat auctor noster in hac Baltazaris historia: inter alia vero cum Da rius, apud Danielem, Lxte annos natus, regnum obtinuisse dicatur, Noster sexagenarium tantum eum facit. De Thalete eclipsim hanc predicente, vide Hero:lotum lib. 1. Cedrenus asserit Thaletem de fectus solis, lunæque, et æquinoctia primum deprendisse

έταξε τὰ πλησίον ἔθνη καὶ βασίλεια, καὶ διῆγεν ἐν ὑπερηφανία. Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Ναβουχοδονόσορ, βασιλέως Ασσυρίων, ἐβασίλευσε Βαλτάσαρ, ὁ υἱὸς αὐτοῦ. Οστις εἰς τὰ ἱερατικὰ σκεύη τῶν Ἰουδαίων ὑπηρε τεῖτο· ἐκίρνα δὲ καὶ ταῖς παλλακαῖς αὐτοῦ εἰς αὐτὰ καὶ πᾶσι τοῖς συνεσθίουσιν αὐτῷ, ἐνυβρίζων αὐτά. Καὶ ἐν τῷ ἀνακεῖσθαι αὐτὸν ἐν ἀπονοίᾳ καὶ δειπνείν ἑώρα ἔνθα ἀνέκειτο ἐν τῷ κατέναντι τοίχῳ τοῦ παν λατίου ἐξαίφνης ἀστράγαλον χειρὸς ἀνθρώπου γράφοντα, Μανή, [192] Θεκέλ, Φαρές. Καὶ ταῦτα γράψας ὁ ἀστράγαλος τῆς χειρὸς ἀφανὴς ἐγένετο. Ο δὲ Βαλτάσαρ ἀναγνούς τὰ γράμματα ἐκάλεσε πάντας τοὺς ἐπαοιδοὺς καὶ μάγους καὶ ἀστρονόμους καὶ ὀνειροκρίτας τῆς χώρας αὐτοῦ, ἐπερωτῶν α & τού; Τίς ἐστιν ἡ δύναμις αὕτη τοῦ ἀστραγάλου ή ο τίς ἡ ἑρμηνεία τῶν γραφέντων ὑπ' αὐτοῦ; Καὶ οὐ δεὶς ἡδυνήθη ἑρμηνεῦσαι αὐτῷ. Καὶ ἀκούσας ὅτι ὁ αὐτοῦ πατὴρ ἐν πολλῇ τιμῇ εἶχε τὸν Δανιήλ, ὄντα ἐκ τῆς Ἑβραίων αἰχμαλωσίας, ὅστις τὰ δράματα αὐτοῦ ἡρμήνευε μετεστείλατο τὸν Δανιὴλ καὶ λέγει αὐτῷ· Ἐπειδὴ χάρις ἐστὶ Θεοῦ παρὰ σολ, ερμήνευσόν μοι ὅπερ εἶδον τοῖς ἐμοῖς ὀφθαλμοῖς, καὶ τὴν τῶν γραμμάτων δύναμιν σαφήνισόν μοι. Ο δὲ Δανιήλ, ἀκούσας καὶ ἑωρακὼς τὴν δύναμιν τῶν γραμ μάτων, λέγει αὐτῷ· Μακροθύμησον ἐπ' ἐμοί, βα σιλεῦ, καὶ μὴ ὀργισθῇς, καὶ ἑρμηνεύσω σοι τὴν τῶν γραμμάτων δύναμιν. Ὁ δὲ ἐπωμόσατο μή ποιεῖν αὐτῷ κακὸν ἑρμηνεύοντι. Καὶ λέγει αὐτῷ ὁ Δανιήλ· Ὁ Θεὸς τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, ἀγαν ακτήσας κατὰ σοῦ, ἐπλήρωσε τὴν βασιλείαν [193] σου. Καὶ τοῦτο ἀκούσας ἀπέλυσεν αὐτὸν ἰδεῖν εἰ ἀληθεύει. Καὶ μεθ' ἡμέρας Δαρεῖος ὁ Μῆδος ὢν ἐτῶν ξ', τυραννήσας ἐπῆλθε καὶ ἔσφαξεν αὐτὸν, καὶ ἔλαβε τὴν βασιλείαν αὐτοῦ. Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Δαρείου ἐβασίλευσαν ἔτε ροι βασιλεῖς Ασσυρίων ἕως Αστυάγους. Και λοιπόν ὁ ᾿Αστυάγης ἐβασίλευσε Περσῶν, ὃς ἐπεστράτευσε κατὰ τῶν Λυδῶν, ἀνελθὼν μετὰ δυνάμεως πολλῆς. Ἐν ᾧ χρόνῳ ὁ ἥλιος ἐξέλειψεν ἐν ἐπὶ πολλὰς ὥρας τῆς ἡμέρας, προειπόντος Θαλοῦ τοῦ φιλοσόφου τὴν ἔκλειψιν τοῦ ἡλίου. Ἐν τοῖς αὐτοῖς χρόνοις Πει οι ἡρμήνευε ερμήνευε Οχ. σε ἐξέκλειψεν Οκ Αστράγαλον χειρὸς ἀνθρώπου. πτόμενα ὑπὸ τῶν σφυρῶν. διὰ τοῦτο ἀπεστάλη ἀστράγαλος χειρός, καὶ ὁ βασιλεὺς Εθεώρει τοὺς ἀστραγάλους τῆς χειρός. Αστράγαλον ἑώρακε γράφοντα πρὸς τῷ τοίχω. ἀστράγαλος Αστράγαλον, τὸν σφόνδυλον, καὶ τὸ ὑποκάτω τοῦ σκέλους. 11, 4, ἀστραγάλους Οἱ δὲ ἀστράγαλοι, οὐ τὰ προύχοντα, ἀλλὰ τὰ ἔνδοθεν κρυ Καὶ μεθ' ἡμέρας Δαρείος, Προειπόντος Θαλοῦ τοῦ φιλοσόφου τὴν ἔκλει ψιν. Καὶ πρῶτος τὴν ψυχὴν εἶπεν ἀθάνα τον, ἐκλείψεις τε καὶ ἰσημερίας κατείληφε. atque inde elatior factus, in summo fastu vitam egit. Nabuchonosoro autem successit, in regno As. syriorum, filius ejus, Baltasar: qui Ju̟dæorum vasa sacra mens suæ in ministerium adhibuit: qui bus etiam, per ludibrium, misceri jussit vinum concubinis suis et convivis omnibus. Interim vero dum rex genio suo cum omni insolentia indulgeret; ecce articulus manus humane, ex opposito cœna culi pariete subito emergens scribebat: Mune, Thecel, Phares. Scripsit hæc manus articulus, et evanuit. Baltasar autem, perlecta scriptura, voca vit ad se incantatores, magos, astrologos, et sum niorum interpretes, qui in Babylone fuerunt, om nes: et quæsivit ab iis: Quidnamn sibi vellet digi tus visus; aut quale haberet ab illo scriptum interpretamentum? Cæterum nemo ista interpre tari potuit. Rex autem certior factus, Danielem quemdam, ex captivis Hebræorum, summa in ve neratione apud patrem suum fuisse, ob interpreta tionem somniorum, Danielem accersit; et edixit ei: Quandoquidem Dei gratia in te est, interpretare nili quod oculis meis vidi, notumque mili fa cito scriptura sensum. Daniel vero his 152 auditis, ubi vim scripturæ bujus percepisset, dixit regi Si modo veniam mihi dabis, o rex, nec iratus eris, verborum sensum ego tibi expediam. Re spondens rex, juramento confirmavit, nihil mali eventurum illi ex interpretatione. Tum regi Da niel: Deus (inquit) coli et terra, infensus tibi, regnum tuum ad exitum perduxit. Hæc ubi audis set rex, dimisit illum, prædictionis eventum ex spectaturus. Paucis vero post diebus, Darius Medus, cum annum ageret sexagesimum, contra regein arma movit: eoque interfecto, regnum sibi vindi cavit. Darium autem exceperunt cæteri Assyriorum reges usque ad Astyagem, qui deinceps Persis regnavit. Movebat hic bellum contra Lydos, in genti veniens cum exercitu. Accidit autem eodem tempore solis defectio, quæ per multas diei horas duravit; hanc vero Thales philosophus prædixerat. Eodem tempore Pisistratus se belli ducem Lydis Ch., Ita etiam ex Septuag versione, Cedren. etc. Chron. Alex. Constant. Manas. apud quos omnes.. improprie su mitur pro manus digito seu articulo: apud ana tomicos enim spine vertebram, sive spondylum significat pro talo etiam quandoque ponitur, teste Hesychio Jul. Pollux, lib. c. talos interiores esse testatur etc. Imo earlem norte occisum fuisse Baltazarem, Assyriorum re gem, testatur sacra pagina Dan. cap. v. Sed nec alias cum sacro textu concordat auctor noster in hac Baltazaris historia: inter alia vero cum Da rius, apud Danielem, Lxte annos natus, regnum obtinuisse dicatur, Noster sexagenarium tantum eum facit. De Thalete eclipsim hanc predicente, vide Hero:lotum lib. 1. Cedrenus asserit Thaletem de fectus solis, lunæque, et æquinoctia primum deprendisse

ἀδημονῶν ἠβούλετο φυγεῖν ἐπὶ τὴν Ἰνδικὴν χώραν. Ἰδοῦσα δὲ αὐτὸν ἀθυμοῦντα ἡ γυνὴ αὐτοῦ, καὶ επερωτήσασα καὶ μαθοῦσα παρ' αὐτοῦ τὸ πρᾶγμα, λέγει αὐτῷ, ὅτι Ἐπὶ Δαρείου, τοῦ πρώτου μου ἀν δρὸς, ἦν ἀνήρ τις Ἑβραῖος, προφήτης, σοφίαν ἔχων Θεοῦ, ᾧ ὄνομα Δανιήλ, ἐκ τῆς αἰχμαλωσίας τῶν υἱῶν Ἰσραήλ, ὅντινα ἐν πολλῇ τιμῇ εἶχεν ὁ βασιλεὺς Δαρείος, καὶ δίχα αὐτοῦ οὐδὲν ἔπραττεν ἐν τοῖς πολέμοις. Καὶ ἐπερωτῶν αὐτὸν [196] ἡνίκα είχε πόλεμον, κατεπολέμει τοὺς ἐναντίους· ὅστις μετὰ τὴν τελευτὴν ἐκείνου, πλούσιος ὢν καὶ γεγτ ραχὼς ἰδιάζει εἰς τὴν Μαραβίτιδα χώραν Ο δὲ Κῦρος, ἀκούσας ταῦτα, ἔπεμψε πρὸς αὐτὸν τοὺς μεγιστάνας αὐτοῦ, ὅπως μετὰ τιμῆς ἀγάγωσιν αυτ δραμόντων χρόνων βλάβην χώρας διεκδικεῖ; καὶ τόν. Οἱ δὲ ἀποσταλέντες ἀπὸ Κροίσου πρὸς Κῦρον ὑποστρέψαντες εἰς τὴν Λυδῶν χώραν τὴν ἀπόκρισιν τὴν δοθεῖσαν αὐτοῖς ἀπὸ Κύρου τῷ ἰδίῳ βασιλεῖ ἀπήγαγον. Ο δὲ Κροῖσος, βασιλεύς Λυδῶν, ἐπιλεξάμενός τινας ἐκ τῶν ἰδίων αὐτοῦ ἀνθρώπων πιστούς, καὶ δοὺς αὐτοῖς δῶρα εὐτελῆ καὶ ἕτερα δῶρα βασιλικά, ἀποστέλλει εἰς Δελφοὺς “εἰς τὸ μαντείον, εἰρηκώς αὐτοῖς, ὅτι 'Αλλάξατε τὸ σχῆμα ὑμῶν καὶ φορέσατε Αἰγύπτιον σχῆμα, καὶ ἀνελθόντες εἰς τὸ μαντείον ἐπίδοτε τὰ εὐτελῆ δῶρα τῷ ἱερεῖ, λέγοντες αὐτῷ, ὅτι Αἰγύπτιοι ἐσμεν, καὶ ἤλθομεν ἐπερωτῆσαι τὴν Πυ θίαν, καὶ ἐκ τοῦ μήκους τῆς ὁδοῦ ἐληθαργήσαμεν διὰ ἐ' τί ἤλθομεν ἐπερωτῆσαι ἢ αἰτῆσαι· ἀλλ' εὔξαι καὶ ἐπερώτησον τὴν θεὰν διὰ τί ἤλθομεν. Καὶ εἰ μὲν εἴπῃ ὑμῖν, Διὰ τί ἤλθετε; δότε ὡς καὶ τὰ βασιλικά δῶρα, καὶ εἴπατε τῷ ἱερεῖ μαθεῖν εἰ νικῶ τὸν βασιλέα Περσῶν τὸν Κύρον. Οἱ δὲ λαβόντες τὰ δῶρα ἀπῆλθον εἰς Δελφοὺς εἰς τὸ ἱερὸν, καὶ ἔδωκαν τὰ δῶρα τα εὐτελῆ, καὶ εἶπον ἑαυτοὺς Αἰγυπτίους, καὶ, ὅτι Ἑλη θαργήσαμεν δι' ήλθομεν. Καὶ ἀκούσας ὁ [197] ἱερεὺς ἐξεπλάγη, καὶ δεξάμενος τὰ δῶρα τὰ εὐτελῆ “, εἰς ελθὼν ηύξατο, καὶ ἔλαβε τὴν ἀπόκρισιν ταύτην παρὰ της Πυθίας· Οίδα ψάμμου τὸν ἀριθμὸν καὶ μέτρα θαλάττης· οὐ λαλέοντος δὲ ἀκούω καὶ κωφοῦ ξυνα ίημι. Παίζειν δέ με πειρᾶται Κροῖσος ὁ βας λεὺς καὶ οἱ τούτου Λυδοί. Καὶ ἐξελθὼν ὁ ἱερεὺς εἶπεν αὐτοῖς· Οὐκ ἐστὲ Αἰγύπτιοι, ἀλλὰ Λυδοί· καὶ οὐκ ἐληθαργήσατε, ἀλλὰ παίζοντες τὰ θεῖα εἰρή κατε ταῦτα. Καὶ ἐπιδέδωκεν αὐτοῖς γράψας τον χρησ σμὸν ἐν διπτύχοις εἰς τὸ εἰδέναι Κροῖσον τὸ θαῦμα. 46 Δέλφους * διά 48 δότε δώρα (κ. ἐν τὰ εὐτελῆ. εὐτελῆ ἐν Παίζην δέ με πειρᾶται. Οἷλα δ' ἐγὼ ψάμμου τ' ἀριθμὸν, καὶ μέτρα θαλάσσης, Καὶ κωφού συνίημι, καὶ οὐ φωνεῦντος ἀκούω. Οδμή μ' ἐς φρένας ήλθε κρατερή οἷα χελώνης Εψομένης ἐν χαλκό, ἅμ' ἀρνείοισι κρέεσσιν, Η χαλκὸς μὲν ὑπέστρωται, χαλκός δ' ἐπίεσται. ΠΟΥΛ ΝΟΥΑ. Ιδιάζει εἰς τὴν Μαραθίτιδα χώραν. είς τὴν Ἰνδικν ἰδιάζει χώρων. (s). haluit uxor vero, eum tam perturbatum videns, quidnam ei in causa esset inquirit: et edocta rem, ita ¿cinde affatur: Regnante Dario, marito meo priore, vates quidam erat Helraeus, ex captivitate Israelitica, nomine Daniel: fuit hie divina sapientia præditus; quemque rex Darius summo habuit in honore, nec, nisi cun eo prius communicata re, ho stile aliquid aggressus est. Bellum autem susce pturus, ubi Danielem consuluerat, hostes ubique de bellavit. Daniel autem iste, ætate jam grandior factus, et opibus abundans, post Darii obitum, in Marabitidem regionem privatam vitam acturus, recessit. Hæc ubi audisset Cyrus, niittit ex pri moribus suis, qui Danielem bonorifice adduce rent. Legati interim, qui a Croeso ad Cyrum nissi fuerant, Lydiam reversi, Cyri responsum regi suo retulerunt. Croesus autem, Lydorum rex, fidos quosdam ex suis delegit, quos donis tum vilibus, tum regiis instructos, Delphos, ad oraculum dimisit, dicens eis: Habitu vestro mutato, Ægyptium vobis su nite: et oraculum 155 adeuntes, viliora illa dona sacerdoti tradite; dicentes ei: Ægyptii sumus, et oraculum consulturi venimus: ex iti neris autem longitudine, omnino nobis excidit, quod sciscitaturi essemus. Itaque ipse deam ro gato, quamnam ob causam nos huc advenimus. Si autem dicat vobis: Quorsum venistis? tum dona etiam regia illi dabitis; insuper eum rogantes ut ab Apolline ediscat utrum ego Cyrum, Persa rum regem, superatos sim. Legati itaque, donis acceptis, Delphos, ad oraculum proficiscuntur dona autem viliora sacerdoti offerentes, dicunt se Egyptios esse; itineris vero causam sibi exci disse. Hoc audito, obstupuit sacerdos; dona au tem vilia accipiens, fanum ingreditur: votisque conceptis, a Pythia tulit hoc responsum: Novi ego arenæ numerum, et maris mensuram. Audio etiam non loquentem, tacentemque intelligo. Egone ut a Croeso et Lydis ejus illudor dolis? Egressus autem sacerulos Vos, inquit, Ægyptii non estis, sed Lydi; nec oblivione capti, sed Nu mini illudentes, hæc dixistis. Oraculi vero re sponsum, diptychis exaratum, sacerdos eis Ox. bis. om. Cedrenus. Ch., Cedrenus, Οx. Oraculum hoc integrum habetur apud Herodotum lib. 1, his vers bis Equoris est spatium, et numerus mihi notus archæ Mutum percipio, fantis nihil audio recem. Venit ad hos sensus nidor testudinis acris. Qua simul agnina coquitur cum carne lebete, Ære infra strato, et stratum cui desuper æs esi. Habetur haec fabula apud Hamart. ms. qui in loco scribit

Εκπλαγέντες δὲ οἱ ἀπελθόντες ἐπιδεδώκασι καὶ τὰ άλλα βασιλικά δῶρα τῷ ἱερεῖ, εἰπόντες αὐτῷ, ὅτι Κροῖσος ὁ βασιλεὺς ἡμᾶς ἐπεμψεν, ἐπειδὴ πόλεμον έχει προς Κύρον, τὸν Περσῶν βασιλέα· ἀλλὰ μάθε εἰ νικᾷ αὐτόν. Καὶ εἰσελθὼν πάλιν ὁ ἱερεὺς καὶ εὐ ξάμενος ἔλαβε τὸν χρησμὸν τοῦτον. Κροῖσος "Αλυν ποταμὸν διαβὰς [198] μεγάλην ἀρχὴν καταλύ σει. Και γράψας καὶ τοῦτον τὸν χρησμὸν ἐν διπτύ χεις, δέδωκεν αὐτοῖς ἀπενεγκεῖν τῷ βασιλεῖ Κροίσῳ καὶ ἀπέλυσεν αὐτούς. Ὁ δὲ προφήτης Δανιὴλ εἰσῆλθε πρὸς τὸν βασιλέα Περσῶν Κῦρον· καὶ λέγει αὐτῷ· Εἰπέ μοι εἰ νικῶ Κροῖσον τὸν βασιλέα Λυδῶν. Καὶ ἀνεβάλετο 30 τοῦ εἰπεῖν ὁ Δανιήλ· καὶ ἀγανακτήσας κατ' αὐτοῦ ὁ βα σιλεὺς ἔβαλεν αὐτὸν εἰς λάκκον λεόντων Καὶ μαθὼν ὅτι οὐδὲν ἔπαθεν ὑπὸ τῶν θηρίων, ἀνήνεγκεν αὐτὸν καὶ προσέπεσεν αὐτῷ λέγων· "Ημαρτον εἰς σέ ἀλλ᾽ εἶξαι τῷ Θεῷ δι σου, καὶ εἰπέ μοι εἰ δύναμαι ἀντιστῆναι τῷ ἁρπαγι τούτῳ καὶ ὑπερηφάνῳ Κροίσ σῳ, ὅτι πᾶσαν τὴν γῆν ὑπέταξε, καὶ οὐκ ἐκορέσθη. Καὶ ὁ Δανιήλ εὐξάμενος εἶπεν αὐτῷ, ὅτι Νικᾶς τὸν Κροῖσιν καὶ λαμβάνεις αὐτὸν αἰχμάλωτον. Περὶ σοῦ γὰρ εἶπεν ὁ Θεὸς ὁ ποιήσας δε πάντα τὰ δρώμενα ταῦτα διὰ τοῦ προφήτου Ἠσαΐου· ι)Οὕτωσλέγει Κύ ειος ὁ θεὸς τῷ χριστῷ 58 μου Κύρῳ, οὗ ἐκράτησα τῆς δεξιᾶς αὐτοῦ τοῦ ἐπακοῦσαι ἔμπροσθεν αὐτ τοῦ ἔθνη, καὶ ἰσχὺν βασιλέων διαῤῥήξω· ἀνοίξω ἔμπροσθεν αὐτοῦ θύρας [193], καὶ πόλεις οὐ συγ κλεισθήσονται. Ἐγὼ ἔμπροσθεν αὐτοῦ προπορεύ σομαι καὶ ὄρη ομαλιῶ καὶ θύρας χαλκᾶς συν τρίψω καὶ μοχλούς σιδηρούς συγκλάσω, καὶ δώσω σοι θησαυρούς σκοτεινούς, ἀποκρύφους, ἀοράτους ἀνοίξω σοι, ἵνα γνῶς ὅτι ἐγὼ Κύριος ὁ Θεός. Εγὼ ἐγείρω αὐτὸν μετὰ δικαιοσύνης, πᾶσαι αἱ ὁδοὶ αὐτοῦ εὐθεῖαι. Αὐτὸς οἰκοδομήσει τὴν πόλιν μου καὶ τὴν αἰχμαλωσίαν τοῦ λαοῦ μου ἐπιστρέψει οὐ μετὰ λύτρων, οὐδὲ μετὰ δώ ρων· εἶπε Κύριος ὁ Θεὸς Σαβαώθ. Ὁ δὲ βασιλεὺς Κύρος, ἀκούσας ταῦτα, ἔπεσε πρὸς τοὺς πόδας τοῦ Δανιήλ λέγων· Ζῇ Κύριος ὁ Θεός του, ἐγὼ ἀπολύσω ἐκ τῆς ἐμῆς γῆς τὸν Ἰσραήλ, ἵνα λατρεύσωσι τῷ Θεῷ αὐτῶν ἐν Ἱερουσαλήμ. Καὶ ἐπλισάμενος παρετάξατο τῷ Κροίσῳ. νία Ο δὲ βασιλεὺς Κροῖσος, ἀκούσας τὴν τοῦ χρησμοῦ ἀπόκρισιν, ἐξῆλθε κατὰ Κύρου μετὰ δυνάμεως πολύ λῆς· καὶ παρῆλθε τὸν ᾿Αλυν, ποταμὸν τῆς Καππα δοκίας. Καὶ συνέκρουσε Κύρω, χειμῶνος ὄντος με * ἀνεβάλετο. ἀνεβάλλετο οι τῷ Θεῷ τοῦ Θεοῦ (χ. σε ὁ ποιήσας ἐποίησας Οχ. χριστῷ χρηστῷ Κροῖσος "Αλυν ποταμὸν διαβάς. Ποταμὸν Κροῖσος Αλυν διαβὰς μεγάλην ἀρχὴν καταλύσει. Ησαΐου. Ἔβαλεν αὐτὸν εἰς λάκκον λεόντων. Ιπιο tradidit, ut Crasus miraculum inde sciret. Le gati autem attoniti, dona etiam pretiosiora illa sacerdoti obtulerunt, dicentes: Crasil, rex no ster cum Cyro, Persarum rege, bellum habiturus est: nos itaque misit consultum an superior evasurus sit. Sacerdos itaque iterum ingressus, et precatus, hoc tulit responsum: Crœsus, Haly Auvio trajecto, 156 imperium magnum evertit. Sacerdos autem responsum etiam hoc, tabulis inscriptum, dedħ eis, regi Croeso deferendum cosque sic dimisit. Daniel autem propheta ingressus est ad Cyrum, Persarum regem; qui dixit ei Scire a te velleni utrum ego Crœsum, Lydorum regem, devicturus sum, necne. Cumque Daniel responsum differret, iratus rex, projici eum jussit in foveam leonum. Edoctus vero eum nihil a leonibus perpessuin, educi eum jussit; et ad pedes ejus procidens: In te (inquit) peccavi, sed Deum tuum invocato, et dicas mihi an ego vires sustinere possim rapacis hujus et superbi Ciasi, qui terra tota occupata, necdum satiatus est. Daniel itaque Deum precatus, respondit ei: Et Crœsum vinces, et ipsum capti vum habebis. De te enim Deus, qui visibilia hæc omnia condidit, per prophetam suum Isaiam ista locutus est: Sic dicit Dominus unclo meo Cyro, cujus apprehendi dexteram, ut obediant ante faciem ejus gentes; et robur regum diffringam; a; eriam ante eum porlas, et urbes non claudentur. Ego ante illum ibo, et montes complanabo, portas æreas conteram, et vectes ferreos confringam; et dabo tibi thesauros tenebrosos, absconditos et invisibiles aperiam tibi; xt scias quia ego Dominus Deus. Ego suscito illum cum justitia: omnes 157 ejus recla. Ipse adificabit urbem meam, et capti vitatem populi mei dimittet sine pretio aut mune ribus: dixit Dominus Sabaoth. Hæc ubi audisset rex Cyrus, Danielis ad pedes procidit, et: Vivit, inquit, Dominus Deus tuus; ego dimittam ex regno meo populum Israeliticum; ut Deum suum colant Hierosolymis. Tum exerci tum suum contra Cra-sum eduxit. Crœsus autem, audito oraculi responso, ii Cyrum egressus est, ingenti cum exercitu. Tra jecto autem flaly, Cappadociae fluvio, cum Cyro congressus est, multa tum hieme: ab eo vero de Cedrenus. Ch. Cedrenus, Ch. cum Cedreno, Ch., Ox. Conf. Isaia cap. xLv. hic frustra inseritur, metrique rationem interturbat. Oraculum hoc inter Oracula metrica, a Jo. Opso peo collecta, sic se habet (Sic quoque llamartolus. nec ob banc causam, nec ab hoc rege, sed a Dario Medo, Babyloniæ rege, in foveam leonum con jectus est Daniel. Vide Dan. cap. v.

Εκπλαγέντες δὲ οἱ ἀπελθόντες ἐπιδεδώκασι καὶ τὰ άλλα βασιλικά δῶρα τῷ ἱερεῖ, εἰπόντες αὐτῷ, ὅτι Κροῖσος ὁ βασιλεὺς ἡμᾶς ἐπεμψεν, ἐπειδὴ πόλεμον έχει προς Κύρον, τὸν Περσῶν βασιλέα· ἀλλὰ μάθε εἰ νικᾷ αὐτόν. Καὶ εἰσελθὼν πάλιν ὁ ἱερεὺς καὶ εὐ ξάμενος ἔλαβε τὸν χρησμὸν τοῦτον. Κροῖσος "Αλυν ποταμὸν διαβὰς [198] μεγάλην ἀρχὴν καταλύ σει. Και γράψας καὶ τοῦτον τὸν χρησμὸν ἐν διπτύ χεις, δέδωκεν αὐτοῖς ἀπενεγκεῖν τῷ βασιλεῖ Κροίσῳ καὶ ἀπέλυσεν αὐτούς. Ὁ δὲ προφήτης Δανιὴλ εἰσῆλθε πρὸς τὸν βασιλέα Περσῶν Κῦρον· καὶ λέγει αὐτῷ· Εἰπέ μοι εἰ νικῶ Κροῖσον τὸν βασιλέα Λυδῶν. Καὶ ἀνεβάλετο 30 τοῦ εἰπεῖν ὁ Δανιήλ· καὶ ἀγανακτήσας κατ' αὐτοῦ ὁ βα σιλεὺς ἔβαλεν αὐτὸν εἰς λάκκον λεόντων Καὶ μαθὼν ὅτι οὐδὲν ἔπαθεν ὑπὸ τῶν θηρίων, ἀνήνεγκεν αὐτὸν καὶ προσέπεσεν αὐτῷ λέγων· "Ημαρτον εἰς σέ ἀλλ᾽ εἶξαι τῷ Θεῷ δι σου, καὶ εἰπέ μοι εἰ δύναμαι ἀντιστῆναι τῷ ἁρπαγι τούτῳ καὶ ὑπερηφάνῳ Κροίσ σῳ, ὅτι πᾶσαν τὴν γῆν ὑπέταξε, καὶ οὐκ ἐκορέσθη. Καὶ ὁ Δανιήλ εὐξάμενος εἶπεν αὐτῷ, ὅτι Νικᾶς τὸν Κροῖσιν καὶ λαμβάνεις αὐτὸν αἰχμάλωτον. Περὶ σοῦ γὰρ εἶπεν ὁ Θεὸς ὁ ποιήσας δε πάντα τὰ δρώμενα ταῦτα διὰ τοῦ προφήτου Ἠσαΐου· ι)Οὕτωσλέγει Κύ ειος ὁ θεὸς τῷ χριστῷ 58 μου Κύρῳ, οὗ ἐκράτησα τῆς δεξιᾶς αὐτοῦ τοῦ ἐπακοῦσαι ἔμπροσθεν αὐτ τοῦ ἔθνη, καὶ ἰσχὺν βασιλέων διαῤῥήξω· ἀνοίξω ἔμπροσθεν αὐτοῦ θύρας [193], καὶ πόλεις οὐ συγ κλεισθήσονται. Ἐγὼ ἔμπροσθεν αὐτοῦ προπορεύ σομαι καὶ ὄρη ομαλιῶ καὶ θύρας χαλκᾶς συν τρίψω καὶ μοχλούς σιδηρούς συγκλάσω, καὶ δώσω σοι θησαυρούς σκοτεινούς, ἀποκρύφους, ἀοράτους ἀνοίξω σοι, ἵνα γνῶς ὅτι ἐγὼ Κύριος ὁ Θεός. Εγὼ ἐγείρω αὐτὸν μετὰ δικαιοσύνης, πᾶσαι αἱ ὁδοὶ αὐτοῦ εὐθεῖαι. Αὐτὸς οἰκοδομήσει τὴν πόλιν μου καὶ τὴν αἰχμαλωσίαν τοῦ λαοῦ μου ἐπιστρέψει οὐ μετὰ λύτρων, οὐδὲ μετὰ δώ ρων· εἶπε Κύριος ὁ Θεὸς Σαβαώθ. Ὁ δὲ βασιλεὺς Κύρος, ἀκούσας ταῦτα, ἔπεσε πρὸς τοὺς πόδας τοῦ Δανιήλ λέγων· Ζῇ Κύριος ὁ Θεός του, ἐγὼ ἀπολύσω ἐκ τῆς ἐμῆς γῆς τὸν Ἰσραήλ, ἵνα λατρεύσωσι τῷ Θεῷ αὐτῶν ἐν Ἱερουσαλήμ. Καὶ ἐπλισάμενος παρετάξατο τῷ Κροίσῳ. νία Ο δὲ βασιλεὺς Κροῖσος, ἀκούσας τὴν τοῦ χρησμοῦ ἀπόκρισιν, ἐξῆλθε κατὰ Κύρου μετὰ δυνάμεως πολύ λῆς· καὶ παρῆλθε τὸν ᾿Αλυν, ποταμὸν τῆς Καππα δοκίας. Καὶ συνέκρουσε Κύρω, χειμῶνος ὄντος με * ἀνεβάλετο. ἀνεβάλλετο οι τῷ Θεῷ τοῦ Θεοῦ (χ. σε ὁ ποιήσας ἐποίησας Οχ. χριστῷ χρηστῷ Κροῖσος "Αλυν ποταμὸν διαβάς. Ποταμὸν Κροῖσος Αλυν διαβὰς μεγάλην ἀρχὴν καταλύσει. Ησαΐου. Ἔβαλεν αὐτὸν εἰς λάκκον λεόντων. Ιπιο tradidit, ut Crasus miraculum inde sciret. Le gati autem attoniti, dona etiam pretiosiora illa sacerdoti obtulerunt, dicentes: Crasil, rex no ster cum Cyro, Persarum rege, bellum habiturus est: nos itaque misit consultum an superior evasurus sit. Sacerdos itaque iterum ingressus, et precatus, hoc tulit responsum: Crœsus, Haly Auvio trajecto, 156 imperium magnum evertit. Sacerdos autem responsum etiam hoc, tabulis inscriptum, dedħ eis, regi Croeso deferendum cosque sic dimisit. Daniel autem propheta ingressus est ad Cyrum, Persarum regem; qui dixit ei Scire a te velleni utrum ego Crœsum, Lydorum regem, devicturus sum, necne. Cumque Daniel responsum differret, iratus rex, projici eum jussit in foveam leonum. Edoctus vero eum nihil a leonibus perpessuin, educi eum jussit; et ad pedes ejus procidens: In te (inquit) peccavi, sed Deum tuum invocato, et dicas mihi an ego vires sustinere possim rapacis hujus et superbi Ciasi, qui terra tota occupata, necdum satiatus est. Daniel itaque Deum precatus, respondit ei: Et Crœsum vinces, et ipsum capti vum habebis. De te enim Deus, qui visibilia hæc omnia condidit, per prophetam suum Isaiam ista locutus est: Sic dicit Dominus unclo meo Cyro, cujus apprehendi dexteram, ut obediant ante faciem ejus gentes; et robur regum diffringam; a; eriam ante eum porlas, et urbes non claudentur. Ego ante illum ibo, et montes complanabo, portas æreas conteram, et vectes ferreos confringam; et dabo tibi thesauros tenebrosos, absconditos et invisibiles aperiam tibi; xt scias quia ego Dominus Deus. Ego suscito illum cum justitia: omnes 157 ejus recla. Ipse adificabit urbem meam, et capti vitatem populi mei dimittet sine pretio aut mune ribus: dixit Dominus Sabaoth. Hæc ubi audisset rex Cyrus, Danielis ad pedes procidit, et: Vivit, inquit, Dominus Deus tuus; ego dimittam ex regno meo populum Israeliticum; ut Deum suum colant Hierosolymis. Tum exerci tum suum contra Cra-sum eduxit. Crœsus autem, audito oraculi responso, ii Cyrum egressus est, ingenti cum exercitu. Tra jecto autem flaly, Cappadociae fluvio, cum Cyro congressus est, multa tum hieme: ab eo vero de Cedrenus. Ch. Cedrenus, Ch. cum Cedreno, Ch., Ox. Conf. Isaia cap. xLv. hic frustra inseritur, metrique rationem interturbat. Oraculum hoc inter Oracula metrica, a Jo. Opso peo collecta, sic se habet (Sic quoque llamartolus. nec ob banc causam, nec ab hoc rege, sed a Dario Medo, Babyloniæ rege, in foveam leonum con jectus est Daniel. Vide Dan. cap. v.

Εκπλαγέντες δὲ οἱ ἀπελθόντες ἐπιδεδώκασι καὶ τὰ άλλα βασιλικά δῶρα τῷ ἱερεῖ, εἰπόντες αὐτῷ, ὅτι Κροῖσος ὁ βασιλεὺς ἡμᾶς ἐπεμψεν, ἐπειδὴ πόλεμον έχει προς Κύρον, τὸν Περσῶν βασιλέα· ἀλλὰ μάθε εἰ νικᾷ αὐτόν. Καὶ εἰσελθὼν πάλιν ὁ ἱερεὺς καὶ εὐ ξάμενος ἔλαβε τὸν χρησμὸν τοῦτον. Κροῖσος "Αλυν ποταμὸν διαβὰς [198] μεγάλην ἀρχὴν καταλύ σει. Και γράψας καὶ τοῦτον τὸν χρησμὸν ἐν διπτύ χεις, δέδωκεν αὐτοῖς ἀπενεγκεῖν τῷ βασιλεῖ Κροίσῳ καὶ ἀπέλυσεν αὐτούς. Ὁ δὲ προφήτης Δανιὴλ εἰσῆλθε πρὸς τὸν βασιλέα Περσῶν Κῦρον· καὶ λέγει αὐτῷ· Εἰπέ μοι εἰ νικῶ Κροῖσον τὸν βασιλέα Λυδῶν. Καὶ ἀνεβάλετο 30 τοῦ εἰπεῖν ὁ Δανιήλ· καὶ ἀγανακτήσας κατ' αὐτοῦ ὁ βα σιλεὺς ἔβαλεν αὐτὸν εἰς λάκκον λεόντων Καὶ μαθὼν ὅτι οὐδὲν ἔπαθεν ὑπὸ τῶν θηρίων, ἀνήνεγκεν αὐτὸν καὶ προσέπεσεν αὐτῷ λέγων· "Ημαρτον εἰς σέ ἀλλ᾽ εἶξαι τῷ Θεῷ δι σου, καὶ εἰπέ μοι εἰ δύναμαι ἀντιστῆναι τῷ ἁρπαγι τούτῳ καὶ ὑπερηφάνῳ Κροίσ σῳ, ὅτι πᾶσαν τὴν γῆν ὑπέταξε, καὶ οὐκ ἐκορέσθη. Καὶ ὁ Δανιήλ εὐξάμενος εἶπεν αὐτῷ, ὅτι Νικᾶς τὸν Κροῖσιν καὶ λαμβάνεις αὐτὸν αἰχμάλωτον. Περὶ σοῦ γὰρ εἶπεν ὁ Θεὸς ὁ ποιήσας δε πάντα τὰ δρώμενα ταῦτα διὰ τοῦ προφήτου Ἠσαΐου· ι)Οὕτωσλέγει Κύ ειος ὁ θεὸς τῷ χριστῷ 58 μου Κύρῳ, οὗ ἐκράτησα τῆς δεξιᾶς αὐτοῦ τοῦ ἐπακοῦσαι ἔμπροσθεν αὐτ τοῦ ἔθνη, καὶ ἰσχὺν βασιλέων διαῤῥήξω· ἀνοίξω ἔμπροσθεν αὐτοῦ θύρας [193], καὶ πόλεις οὐ συγ κλεισθήσονται. Ἐγὼ ἔμπροσθεν αὐτοῦ προπορεύ σομαι καὶ ὄρη ομαλιῶ καὶ θύρας χαλκᾶς συν τρίψω καὶ μοχλούς σιδηρούς συγκλάσω, καὶ δώσω σοι θησαυρούς σκοτεινούς, ἀποκρύφους, ἀοράτους ἀνοίξω σοι, ἵνα γνῶς ὅτι ἐγὼ Κύριος ὁ Θεός. Εγὼ ἐγείρω αὐτὸν μετὰ δικαιοσύνης, πᾶσαι αἱ ὁδοὶ αὐτοῦ εὐθεῖαι. Αὐτὸς οἰκοδομήσει τὴν πόλιν μου καὶ τὴν αἰχμαλωσίαν τοῦ λαοῦ μου ἐπιστρέψει οὐ μετὰ λύτρων, οὐδὲ μετὰ δώ ρων· εἶπε Κύριος ὁ Θεὸς Σαβαώθ. Ὁ δὲ βασιλεὺς Κύρος, ἀκούσας ταῦτα, ἔπεσε πρὸς τοὺς πόδας τοῦ Δανιήλ λέγων· Ζῇ Κύριος ὁ Θεός του, ἐγὼ ἀπολύσω ἐκ τῆς ἐμῆς γῆς τὸν Ἰσραήλ, ἵνα λατρεύσωσι τῷ Θεῷ αὐτῶν ἐν Ἱερουσαλήμ. Καὶ ἐπλισάμενος παρετάξατο τῷ Κροίσῳ. νία Ο δὲ βασιλεὺς Κροῖσος, ἀκούσας τὴν τοῦ χρησμοῦ ἀπόκρισιν, ἐξῆλθε κατὰ Κύρου μετὰ δυνάμεως πολύ λῆς· καὶ παρῆλθε τὸν ᾿Αλυν, ποταμὸν τῆς Καππα δοκίας. Καὶ συνέκρουσε Κύρω, χειμῶνος ὄντος με * ἀνεβάλετο. ἀνεβάλλετο οι τῷ Θεῷ τοῦ Θεοῦ (χ. σε ὁ ποιήσας ἐποίησας Οχ. χριστῷ χρηστῷ Κροῖσος "Αλυν ποταμὸν διαβάς. Ποταμὸν Κροῖσος Αλυν διαβὰς μεγάλην ἀρχὴν καταλύσει. Ησαΐου. Ἔβαλεν αὐτὸν εἰς λάκκον λεόντων. Ιπιο tradidit, ut Crasus miraculum inde sciret. Le gati autem attoniti, dona etiam pretiosiora illa sacerdoti obtulerunt, dicentes: Crasil, rex no ster cum Cyro, Persarum rege, bellum habiturus est: nos itaque misit consultum an superior evasurus sit. Sacerdos itaque iterum ingressus, et precatus, hoc tulit responsum: Crœsus, Haly Auvio trajecto, 156 imperium magnum evertit. Sacerdos autem responsum etiam hoc, tabulis inscriptum, dedħ eis, regi Croeso deferendum cosque sic dimisit. Daniel autem propheta ingressus est ad Cyrum, Persarum regem; qui dixit ei Scire a te velleni utrum ego Crœsum, Lydorum regem, devicturus sum, necne. Cumque Daniel responsum differret, iratus rex, projici eum jussit in foveam leonum. Edoctus vero eum nihil a leonibus perpessuin, educi eum jussit; et ad pedes ejus procidens: In te (inquit) peccavi, sed Deum tuum invocato, et dicas mihi an ego vires sustinere possim rapacis hujus et superbi Ciasi, qui terra tota occupata, necdum satiatus est. Daniel itaque Deum precatus, respondit ei: Et Crœsum vinces, et ipsum capti vum habebis. De te enim Deus, qui visibilia hæc omnia condidit, per prophetam suum Isaiam ista locutus est: Sic dicit Dominus unclo meo Cyro, cujus apprehendi dexteram, ut obediant ante faciem ejus gentes; et robur regum diffringam; a; eriam ante eum porlas, et urbes non claudentur. Ego ante illum ibo, et montes complanabo, portas æreas conteram, et vectes ferreos confringam; et dabo tibi thesauros tenebrosos, absconditos et invisibiles aperiam tibi; xt scias quia ego Dominus Deus. Ego suscito illum cum justitia: omnes 157 ejus recla. Ipse adificabit urbem meam, et capti vitatem populi mei dimittet sine pretio aut mune ribus: dixit Dominus Sabaoth. Hæc ubi audisset rex Cyrus, Danielis ad pedes procidit, et: Vivit, inquit, Dominus Deus tuus; ego dimittam ex regno meo populum Israeliticum; ut Deum suum colant Hierosolymis. Tum exerci tum suum contra Cra-sum eduxit. Crœsus autem, audito oraculi responso, ii Cyrum egressus est, ingenti cum exercitu. Tra jecto autem flaly, Cappadociae fluvio, cum Cyro congressus est, multa tum hieme: ab eo vero de Cedrenus. Ch. Cedrenus, Ch. cum Cedreno, Ch., Ox. Conf. Isaia cap. xLv. hic frustra inseritur, metrique rationem interturbat. Oraculum hoc inter Oracula metrica, a Jo. Opso peo collecta, sic se habet (Sic quoque llamartolus. nec ob banc causam, nec ab hoc rege, sed a Dario Medo, Babyloniæ rege, in foveam leonum con jectus est Daniel. Vide Dan. cap. v.

Εκπλαγέντες δὲ οἱ ἀπελθόντες ἐπιδεδώκασι καὶ τὰ άλλα βασιλικά δῶρα τῷ ἱερεῖ, εἰπόντες αὐτῷ, ὅτι Κροῖσος ὁ βασιλεὺς ἡμᾶς ἐπεμψεν, ἐπειδὴ πόλεμον έχει προς Κύρον, τὸν Περσῶν βασιλέα· ἀλλὰ μάθε εἰ νικᾷ αὐτόν. Καὶ εἰσελθὼν πάλιν ὁ ἱερεὺς καὶ εὐ ξάμενος ἔλαβε τὸν χρησμὸν τοῦτον. Κροῖσος "Αλυν ποταμὸν διαβὰς [198] μεγάλην ἀρχὴν καταλύ σει. Και γράψας καὶ τοῦτον τὸν χρησμὸν ἐν διπτύ χεις, δέδωκεν αὐτοῖς ἀπενεγκεῖν τῷ βασιλεῖ Κροίσῳ καὶ ἀπέλυσεν αὐτούς. Ὁ δὲ προφήτης Δανιὴλ εἰσῆλθε πρὸς τὸν βασιλέα Περσῶν Κῦρον· καὶ λέγει αὐτῷ· Εἰπέ μοι εἰ νικῶ Κροῖσον τὸν βασιλέα Λυδῶν. Καὶ ἀνεβάλετο 30 τοῦ εἰπεῖν ὁ Δανιήλ· καὶ ἀγανακτήσας κατ' αὐτοῦ ὁ βα σιλεὺς ἔβαλεν αὐτὸν εἰς λάκκον λεόντων Καὶ μαθὼν ὅτι οὐδὲν ἔπαθεν ὑπὸ τῶν θηρίων, ἀνήνεγκεν αὐτὸν καὶ προσέπεσεν αὐτῷ λέγων· "Ημαρτον εἰς σέ ἀλλ᾽ εἶξαι τῷ Θεῷ δι σου, καὶ εἰπέ μοι εἰ δύναμαι ἀντιστῆναι τῷ ἁρπαγι τούτῳ καὶ ὑπερηφάνῳ Κροίσ σῳ, ὅτι πᾶσαν τὴν γῆν ὑπέταξε, καὶ οὐκ ἐκορέσθη. Καὶ ὁ Δανιήλ εὐξάμενος εἶπεν αὐτῷ, ὅτι Νικᾶς τὸν Κροῖσιν καὶ λαμβάνεις αὐτὸν αἰχμάλωτον. Περὶ σοῦ γὰρ εἶπεν ὁ Θεὸς ὁ ποιήσας δε πάντα τὰ δρώμενα ταῦτα διὰ τοῦ προφήτου Ἠσαΐου· ι)Οὕτωσλέγει Κύ ειος ὁ θεὸς τῷ χριστῷ 58 μου Κύρῳ, οὗ ἐκράτησα τῆς δεξιᾶς αὐτοῦ τοῦ ἐπακοῦσαι ἔμπροσθεν αὐτ τοῦ ἔθνη, καὶ ἰσχὺν βασιλέων διαῤῥήξω· ἀνοίξω ἔμπροσθεν αὐτοῦ θύρας [193], καὶ πόλεις οὐ συγ κλεισθήσονται. Ἐγὼ ἔμπροσθεν αὐτοῦ προπορεύ σομαι καὶ ὄρη ομαλιῶ καὶ θύρας χαλκᾶς συν τρίψω καὶ μοχλούς σιδηρούς συγκλάσω, καὶ δώσω σοι θησαυρούς σκοτεινούς, ἀποκρύφους, ἀοράτους ἀνοίξω σοι, ἵνα γνῶς ὅτι ἐγὼ Κύριος ὁ Θεός. Εγὼ ἐγείρω αὐτὸν μετὰ δικαιοσύνης, πᾶσαι αἱ ὁδοὶ αὐτοῦ εὐθεῖαι. Αὐτὸς οἰκοδομήσει τὴν πόλιν μου καὶ τὴν αἰχμαλωσίαν τοῦ λαοῦ μου ἐπιστρέψει οὐ μετὰ λύτρων, οὐδὲ μετὰ δώ ρων· εἶπε Κύριος ὁ Θεὸς Σαβαώθ. Ὁ δὲ βασιλεὺς Κύρος, ἀκούσας ταῦτα, ἔπεσε πρὸς τοὺς πόδας τοῦ Δανιήλ λέγων· Ζῇ Κύριος ὁ Θεός του, ἐγὼ ἀπολύσω ἐκ τῆς ἐμῆς γῆς τὸν Ἰσραήλ, ἵνα λατρεύσωσι τῷ Θεῷ αὐτῶν ἐν Ἱερουσαλήμ. Καὶ ἐπλισάμενος παρετάξατο τῷ Κροίσῳ. νία Ο δὲ βασιλεὺς Κροῖσος, ἀκούσας τὴν τοῦ χρησμοῦ ἀπόκρισιν, ἐξῆλθε κατὰ Κύρου μετὰ δυνάμεως πολύ λῆς· καὶ παρῆλθε τὸν ᾿Αλυν, ποταμὸν τῆς Καππα δοκίας. Καὶ συνέκρουσε Κύρω, χειμῶνος ὄντος με * ἀνεβάλετο. ἀνεβάλλετο οι τῷ Θεῷ τοῦ Θεοῦ (χ. σε ὁ ποιήσας ἐποίησας Οχ. χριστῷ χρηστῷ Κροῖσος "Αλυν ποταμὸν διαβάς. Ποταμὸν Κροῖσος Αλυν διαβὰς μεγάλην ἀρχὴν καταλύσει. Ησαΐου. Ἔβαλεν αὐτὸν εἰς λάκκον λεόντων. Ιπιο tradidit, ut Crasus miraculum inde sciret. Le gati autem attoniti, dona etiam pretiosiora illa sacerdoti obtulerunt, dicentes: Crasil, rex no ster cum Cyro, Persarum rege, bellum habiturus est: nos itaque misit consultum an superior evasurus sit. Sacerdos itaque iterum ingressus, et precatus, hoc tulit responsum: Crœsus, Haly Auvio trajecto, 156 imperium magnum evertit. Sacerdos autem responsum etiam hoc, tabulis inscriptum, dedħ eis, regi Croeso deferendum cosque sic dimisit. Daniel autem propheta ingressus est ad Cyrum, Persarum regem; qui dixit ei Scire a te velleni utrum ego Crœsum, Lydorum regem, devicturus sum, necne. Cumque Daniel responsum differret, iratus rex, projici eum jussit in foveam leonum. Edoctus vero eum nihil a leonibus perpessuin, educi eum jussit; et ad pedes ejus procidens: In te (inquit) peccavi, sed Deum tuum invocato, et dicas mihi an ego vires sustinere possim rapacis hujus et superbi Ciasi, qui terra tota occupata, necdum satiatus est. Daniel itaque Deum precatus, respondit ei: Et Crœsum vinces, et ipsum capti vum habebis. De te enim Deus, qui visibilia hæc omnia condidit, per prophetam suum Isaiam ista locutus est: Sic dicit Dominus unclo meo Cyro, cujus apprehendi dexteram, ut obediant ante faciem ejus gentes; et robur regum diffringam; a; eriam ante eum porlas, et urbes non claudentur. Ego ante illum ibo, et montes complanabo, portas æreas conteram, et vectes ferreos confringam; et dabo tibi thesauros tenebrosos, absconditos et invisibiles aperiam tibi; xt scias quia ego Dominus Deus. Ego suscito illum cum justitia: omnes 157 ejus recla. Ipse adificabit urbem meam, et capti vitatem populi mei dimittet sine pretio aut mune ribus: dixit Dominus Sabaoth. Hæc ubi audisset rex Cyrus, Danielis ad pedes procidit, et: Vivit, inquit, Dominus Deus tuus; ego dimittam ex regno meo populum Israeliticum; ut Deum suum colant Hierosolymis. Tum exerci tum suum contra Cra-sum eduxit. Crœsus autem, audito oraculi responso, ii Cyrum egressus est, ingenti cum exercitu. Tra jecto autem flaly, Cappadociae fluvio, cum Cyro congressus est, multa tum hieme: ab eo vero de Cedrenus. Ch. Cedrenus, Ch. cum Cedreno, Ch., Ox. Conf. Isaia cap. xLv. hic frustra inseritur, metrique rationem interturbat. Oraculum hoc inter Oracula metrica, a Jo. Opso peo collecta, sic se habet (Sic quoque llamartolus. nec ob banc causam, nec ab hoc rege, sed a Dario Medo, Babyloniæ rege, in foveam leonum con jectus est Daniel. Vide Dan. cap. v.

Εκπλαγέντες δὲ οἱ ἀπελθόντες ἐπιδεδώκασι καὶ τὰ άλλα βασιλικά δῶρα τῷ ἱερεῖ, εἰπόντες αὐτῷ, ὅτι Κροῖσος ὁ βασιλεὺς ἡμᾶς ἐπεμψεν, ἐπειδὴ πόλεμον έχει προς Κύρον, τὸν Περσῶν βασιλέα· ἀλλὰ μάθε εἰ νικᾷ αὐτόν. Καὶ εἰσελθὼν πάλιν ὁ ἱερεὺς καὶ εὐ ξάμενος ἔλαβε τὸν χρησμὸν τοῦτον. Κροῖσος "Αλυν ποταμὸν διαβὰς [198] μεγάλην ἀρχὴν καταλύ σει. Και γράψας καὶ τοῦτον τὸν χρησμὸν ἐν διπτύ χεις, δέδωκεν αὐτοῖς ἀπενεγκεῖν τῷ βασιλεῖ Κροίσῳ καὶ ἀπέλυσεν αὐτούς. Ὁ δὲ προφήτης Δανιὴλ εἰσῆλθε πρὸς τὸν βασιλέα Περσῶν Κῦρον· καὶ λέγει αὐτῷ· Εἰπέ μοι εἰ νικῶ Κροῖσον τὸν βασιλέα Λυδῶν. Καὶ ἀνεβάλετο 30 τοῦ εἰπεῖν ὁ Δανιήλ· καὶ ἀγανακτήσας κατ' αὐτοῦ ὁ βα σιλεὺς ἔβαλεν αὐτὸν εἰς λάκκον λεόντων Καὶ μαθὼν ὅτι οὐδὲν ἔπαθεν ὑπὸ τῶν θηρίων, ἀνήνεγκεν αὐτὸν καὶ προσέπεσεν αὐτῷ λέγων· "Ημαρτον εἰς σέ ἀλλ᾽ εἶξαι τῷ Θεῷ δι σου, καὶ εἰπέ μοι εἰ δύναμαι ἀντιστῆναι τῷ ἁρπαγι τούτῳ καὶ ὑπερηφάνῳ Κροίσ σῳ, ὅτι πᾶσαν τὴν γῆν ὑπέταξε, καὶ οὐκ ἐκορέσθη. Καὶ ὁ Δανιήλ εὐξάμενος εἶπεν αὐτῷ, ὅτι Νικᾶς τὸν Κροῖσιν καὶ λαμβάνεις αὐτὸν αἰχμάλωτον. Περὶ σοῦ γὰρ εἶπεν ὁ Θεὸς ὁ ποιήσας δε πάντα τὰ δρώμενα ταῦτα διὰ τοῦ προφήτου Ἠσαΐου· ι)Οὕτωσλέγει Κύ ειος ὁ θεὸς τῷ χριστῷ 58 μου Κύρῳ, οὗ ἐκράτησα τῆς δεξιᾶς αὐτοῦ τοῦ ἐπακοῦσαι ἔμπροσθεν αὐτ τοῦ ἔθνη, καὶ ἰσχὺν βασιλέων διαῤῥήξω· ἀνοίξω ἔμπροσθεν αὐτοῦ θύρας [193], καὶ πόλεις οὐ συγ κλεισθήσονται. Ἐγὼ ἔμπροσθεν αὐτοῦ προπορεύ σομαι καὶ ὄρη ομαλιῶ καὶ θύρας χαλκᾶς συν τρίψω καὶ μοχλούς σιδηρούς συγκλάσω, καὶ δώσω σοι θησαυρούς σκοτεινούς, ἀποκρύφους, ἀοράτους ἀνοίξω σοι, ἵνα γνῶς ὅτι ἐγὼ Κύριος ὁ Θεός. Εγὼ ἐγείρω αὐτὸν μετὰ δικαιοσύνης, πᾶσαι αἱ ὁδοὶ αὐτοῦ εὐθεῖαι. Αὐτὸς οἰκοδομήσει τὴν πόλιν μου καὶ τὴν αἰχμαλωσίαν τοῦ λαοῦ μου ἐπιστρέψει οὐ μετὰ λύτρων, οὐδὲ μετὰ δώ ρων· εἶπε Κύριος ὁ Θεὸς Σαβαώθ. Ὁ δὲ βασιλεὺς Κύρος, ἀκούσας ταῦτα, ἔπεσε πρὸς τοὺς πόδας τοῦ Δανιήλ λέγων· Ζῇ Κύριος ὁ Θεός του, ἐγὼ ἀπολύσω ἐκ τῆς ἐμῆς γῆς τὸν Ἰσραήλ, ἵνα λατρεύσωσι τῷ Θεῷ αὐτῶν ἐν Ἱερουσαλήμ. Καὶ ἐπλισάμενος παρετάξατο τῷ Κροίσῳ. νία Ο δὲ βασιλεὺς Κροῖσος, ἀκούσας τὴν τοῦ χρησμοῦ ἀπόκρισιν, ἐξῆλθε κατὰ Κύρου μετὰ δυνάμεως πολύ λῆς· καὶ παρῆλθε τὸν ᾿Αλυν, ποταμὸν τῆς Καππα δοκίας. Καὶ συνέκρουσε Κύρω, χειμῶνος ὄντος με * ἀνεβάλετο. ἀνεβάλλετο οι τῷ Θεῷ τοῦ Θεοῦ (χ. σε ὁ ποιήσας ἐποίησας Οχ. χριστῷ χρηστῷ Κροῖσος "Αλυν ποταμὸν διαβάς. Ποταμὸν Κροῖσος Αλυν διαβὰς μεγάλην ἀρχὴν καταλύσει. Ησαΐου. Ἔβαλεν αὐτὸν εἰς λάκκον λεόντων. Ιπιο tradidit, ut Crasus miraculum inde sciret. Le gati autem attoniti, dona etiam pretiosiora illa sacerdoti obtulerunt, dicentes: Crasil, rex no ster cum Cyro, Persarum rege, bellum habiturus est: nos itaque misit consultum an superior evasurus sit. Sacerdos itaque iterum ingressus, et precatus, hoc tulit responsum: Crœsus, Haly Auvio trajecto, 156 imperium magnum evertit. Sacerdos autem responsum etiam hoc, tabulis inscriptum, dedħ eis, regi Croeso deferendum cosque sic dimisit. Daniel autem propheta ingressus est ad Cyrum, Persarum regem; qui dixit ei Scire a te velleni utrum ego Crœsum, Lydorum regem, devicturus sum, necne. Cumque Daniel responsum differret, iratus rex, projici eum jussit in foveam leonum. Edoctus vero eum nihil a leonibus perpessuin, educi eum jussit; et ad pedes ejus procidens: In te (inquit) peccavi, sed Deum tuum invocato, et dicas mihi an ego vires sustinere possim rapacis hujus et superbi Ciasi, qui terra tota occupata, necdum satiatus est. Daniel itaque Deum precatus, respondit ei: Et Crœsum vinces, et ipsum capti vum habebis. De te enim Deus, qui visibilia hæc omnia condidit, per prophetam suum Isaiam ista locutus est: Sic dicit Dominus unclo meo Cyro, cujus apprehendi dexteram, ut obediant ante faciem ejus gentes; et robur regum diffringam; a; eriam ante eum porlas, et urbes non claudentur. Ego ante illum ibo, et montes complanabo, portas æreas conteram, et vectes ferreos confringam; et dabo tibi thesauros tenebrosos, absconditos et invisibiles aperiam tibi; xt scias quia ego Dominus Deus. Ego suscito illum cum justitia: omnes 157 ejus recla. Ipse adificabit urbem meam, et capti vitatem populi mei dimittet sine pretio aut mune ribus: dixit Dominus Sabaoth. Hæc ubi audisset rex Cyrus, Danielis ad pedes procidit, et: Vivit, inquit, Dominus Deus tuus; ego dimittam ex regno meo populum Israeliticum; ut Deum suum colant Hierosolymis. Tum exerci tum suum contra Cra-sum eduxit. Crœsus autem, audito oraculi responso, ii Cyrum egressus est, ingenti cum exercitu. Tra jecto autem flaly, Cappadociae fluvio, cum Cyro congressus est, multa tum hieme: ab eo vero de Cedrenus. Ch. Cedrenus, Ch. cum Cedreno, Ch., Ox. Conf. Isaia cap. xLv. hic frustra inseritur, metrique rationem interturbat. Oraculum hoc inter Oracula metrica, a Jo. Opso peo collecta, sic se habet (Sic quoque llamartolus. nec ob banc causam, nec ab hoc rege, sed a Dario Medo, Babyloniæ rege, in foveam leonum con jectus est Daniel. Vide Dan. cap. v.

γάλου· καὶ ἡττηθεὶς ἠθέλησε φυγεῖν αὐτὸς καὶ τὰ πλήθη αὐτοῦ· καὶ πλημμυρήσαντος τοῦ ποταμοῦ ἐκ τοῦ χειμῶνος, οὐκ ἠδυνήθη φυγεῖν οὐδὲ περᾶσαι καὶ ἐλήφθη αἰχμάλωτος αὐτὸς καὶ τὰ πλήθη αὐτ τοῦ χιλιάδες υ'. Τοὺς δὲ ζήσαντας ἐξ αὐτῶν ἔλα δεν αἰχμαλώτους ὁ Κῦρος σε ἅμα Κροίσῳ. [200] Καὶ στήσας αὐτὸν ἐν ξυλίνω τρίποδι ἐν ὕψει δεδεμένον ἐθριάμβευσεν αὐτὸν τῷ στρατῷ αὐτοῦ. Καὶ ἔλαβεν αὐτὸν καὶ κατήγαγεν ἐν Περσίδι. Ταῦτα δὲ ἱστέρησαν οἱ σοφώτατοι θάλης 80 καὶ Κάστωρ καὶ Πολύβιος συγγραψάμενοι, καὶ μετ' αὐτοὺς Ηρόδοτος Ιστοριογράφος (μ)· ἅτινα καὶ ὁ σοφὸς Θεόφιλος έχρο νογράφησεν. Ὁ δὲ Κῦρος ὁ βασιλεὺς Περσῶν ἀπέλυσεν ἐκ τῆς αἰχμαλωσίας τοὺς υἱοὺς Ἰσραὴλ πάντας εὐθέως ἢ 158 μόνον τὰ βασίλεια αὐτοῦ κατέλαβεν ἐπὶ Ἱεροσόλυμα α μετὰ Ζοροβάβελ ἐξελθεῖν, Σκήπτρα τι δὲ δύο ήμισυ, ἄνδρες καὶ γυναῖκες καὶ παιδία, τὸν ἀριθμὸν μυριά δες πέντε, ἔμειναν εἰς τὰ Περσικὰ ἰδίᾳ προαιρέσει, φοβηθέντες τὰ ὄντα ἔθνη πέριξ. Τὰ δὲ ἐννέα ἥμισυ ἐπανῆλθον καθὼς Τιμόθεος ὁ χρονογράφος συν εγράψατο. Απέλυσε δὲ αὐτοὺς τοῦ Δανιήλ αἰτή σαντος αὐτόν. Μετὰ δὲ τὸ ἀπολέσθαι τὴν βασιλείαν τῶν Λυδῶν οι Σάμιοι [201] θαλασσοκρατήσαντες ἐβασίλευσαν τῶν μερῶν ἐκείνων. Καὶ ἀκούσας μετὰ χρόνους Κῦρος ὁ βασιλεὺς Περσῶν, ἐπεστράτευσε κατ' αὐ τῶν, καὶ συμβαλὼν αὐτοῖς ναυμαχία πολεμήσας ἡττήθη καὶ ἔφυγε, καὶ ἐλθὼν εἰς τὴν χώραν αὐτοῦ ἐσφάγη περὶ οὗ πολέμου Κύρου καὶ τῶν Σα μίων ὁ σοφώτατος Πυθαγόρας ο Σάμιος συνεγρά ψατο· ὅστις καὶ εἶπεν αὐτὸν Κῦρον τεθνάναι εἰς τὸν πόλεμον. Ταῦτα δὲ πάντα καὶ ὁ σοφὸς Ἀφρικανός ἐχρονογράφησε. Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Κύρου ὁ υἱὸς αὐτοῦ Δα ρεῖος ὁ καὶ Καμβύσης καὶ ἄλλοι πολλοὶ ἐβασί λευσαν Ασσυρίων Ἐπὶ δὲ τῶν χρόνων τῆς βασι λείας Δαρείου, τοῦ υἱοῦ Κύρου, ἐφιλοσόφει παρ' Ελλησιν ᾿Αναξίμανδρος. "Οστις εἶπε τὴν γῆν μέσην εἶναι τοῦ παντὸς κόσμου, καὶ τὸν ἥλιον οὐκ ἐλάττω τῆς γῆς ὑπάρχειν, ἀρχὴν δὲ τῶν πάντων ἀέρα· ἐξ το Κύριος Οπ. σε Θάλης. 71. " σκήπτρα σκήπτρον ΟΣ. Ελήφθη αἰχμάλωτος αὐτὸς, καὶ τὰ πλήθη αὐτοῦ. καὶ ἀπώλετο τὰ πλήθη αὐτοῦ, Καὶ μετ' αὐτοὺς Ηρόδοτος. μετ' αὐτοῖς Τὰ δὲ ἐννέα ἥμισυ ἐπανῆλθον. Διὸ καὶ δύο φυλὰς εἶναι συμβέβηκεν ἐπί τε τῆς Ασίας καὶ τῆς Εὐρώπης Ρωμαίοις ὑπακουούσας αἱ δὲ δέκα φυλαὶ πέραν εἰσὶν Εὐφράτου, ἕως δεῦρο μυριάδες άπειροι, εις. Καὶ ἐλθὼν εἰς τὴν χώραν αὐτοῦ, ἐσφάγη. "Αλλοι πολλοὶ ἐβασίλευσαν Ασσυρίων. Περσών, (α) Καὶ μετ᾿ αὐτοὺς Ηρόδοτος ὁ ἱστοριογράφος. μετ' αὐτοῖς. victus, fuga sibi suisque consulere in animo habuit: verum ab amnis exundatione impeditus, nec fugere potuit, nec trajicere. Ipse itaque vivus captus est; quadringenta etiam millia militum ceciderunt: superstites vero Cyrus, cum Craso ipso, captivos adduxit. Eum vero in tripodie lim gneo positum, exercitui suo triumphandum præ buit: deinde in Persidem eum abduxit. Ista vero scriptis mandarant Thales, Castor, et Polybius, scriptores sapientissimi et post hos, llerodotus historiographus: sicut et sapiens Theophilus in Chronographia sua tradidit. Cyrus antem, rex Persarum, in regnum suum reversus, quoscunque ex populo Israelitico capti vos habuit, liberos esse jussit, el, Zorobabele duce, Hierosolymam repetere. Duæ autem tribus, cum dimidia, virorum scilicet cum uxoribus libe risque quinquaginta millia (quia ita ipsæ volue rant, nempe metuentes sibi a circumvicinis gen tibus), in Perside remanserunt. Reliquæ autem tribus novem, cum dimidia, in patriam suam redierunt: sicuti scripsit Timotheus chronogra phus. Liberati autem sunt Judai, Daniele impe traute. ma Everso autem Lydorum regno, Samii, ris imperio potiti, regionibus istis imperita runt: quod cum postea temporis Cyrus, Persaruin rex, intellexisset, arma contra eos movit, coin missoque cum iis prælio navali, victus, in fugam vertitur: et in terram suam reversus, interem ptus est. Cujus inter Cyrum et Samios belli li storiam sapientissimus Pythagoras Samius con texuit: qui et auctor est Cyrum in ipso bello occubuisse. Hæc autem omnia Africanus in Chronographia sua scripta reliquit. Cyro successit in regno Assyriorum filius ejus Darius, qui et Cambyses; et post hunc, alii plures. Temporibus autem regis Darii, filii Cyri, floruit inter Græcos Anaximander philosophus. Docuit is terram mundi totius esse centrum; solem vero ips: terra nihilo minorem esse; aerem autem re rum omnium esse principium, ex quo omnia or V. Bentleius, p. Ch., Cedrenus, Cedrenus habet, quod et in Nostro supplendum videtur. Forte scriben dum Herodotus enim Polybio sallem Castoreque antiquior; forte etiam auctoris nostri Thalete hoc, si modo idem sit hujus Thales cum Thallo illo ab Africano citato; quod facile credi derim. Vid. Voss. dle Hist. Græcis. Imo duæ tan tum tribus, Judæ scilicet et Benjamini, Judæain repetierunt; reliquæ x in Perside remanserunt; oti testatur Josephus, Antiquitat. Judaicar. lib.x Alii Cyrum, illato Massagetis Scythis bello, a To myride, eorum regina, interfectum volunt, Vide Justin. et Herodot. lib. 1; Euseb., alios. Scr. a Cyro enim regnum ad Persas transla tum est. Chilmeadus corrigit Verum nihil mu tandum; floruit enim longe post Polybium Herodo tus quidain ab antiquo alius historicus.

αὐτοῦ γενέσθαι καὶ τὰ πάντα εἰς αὐτὸν ἀναλύεσθαι. Καὶ τὴν τοῦ ἀνθρώπου ψυχὴν ἀερίαν καὶ τὸ πᾶν πνεῦμα ἀπεφήνατο, μάταιον λογισμὸν πλάνης παρ εισάγων. Καὶ τὰς ισημερίας δὲ καὶ τὰς τροπάς αὐτὸς ἐξέθετο. Καὶ ὁ προειρημένος δὲ Πυθαγόρας ὁ Σάμιος τὴν ἀριθμητικὴν συνεγράψατο· καὶ δόγμα παρεισήγαγεν Ελλησιν δοξάζων ἀσωμάτους τινὰς εἶναι [202] ἀρχάς. Ταῦτα δὲ ὁ σοφὸς Τιμόθεος ἐν τοῖς Συγγράμμασιν αὐτοῦ ἀπεμνημόνευσεν. Εν δὲ τῇ βασιλείᾳ Δαρείου, υἱοῦ Κύρου, πόλεμος ἐκινήθη ἀπὸ Αίθιόπων κατ' αὐτοῦ· οἵτινες κακῶς αὐτὸν ἔφερον. Τοῦτο δὲ γνόντες οἱ ἐν τῇ Μήδων χώρα κατοικοῦντες Ἰουδαῖοι, ἀφέντες κατέλαβον τὴν Ιερουσαλήμ· ἦν δὲ πλῆθος πολὺ Ἰουδαίων. Καὶ μαθὼν τοῦτο Δαρεῖος ὁ Κύρου, ἀπέστειλε τὸν στρατ ηγὸν αὐτοῦ κατ' αὐτῶν ὀνόματι Ολοφέρνην μετὰ δυνάμεως πολλῆς εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα. Καὶ ἐπολιόρ πει τὴν Ἱερουσαλήμ, καὶ συνέβη τι φοβερόν γενέσθαι τότε. Ἰουδιθ γάρ τις ἦν γυνή Εβραία, καὶ ἐμηχα νήσατο κατὰ τοῦ ἐξάρχου Περσῶν Ολοφέρνου, προς ποιητὴ οὖσα ὡς τὸ ἔθνος, φησί, τῶν Ἰουδαίων θέ λουσα προδοῦναι. Καὶ παρεγένετο πρὸς αὐτὸν κρυ πτομένη· καὶ ἑωρακώ; αὐτῆς τὴν εὐμορφίαν ὁ Ολοφέρνης, εἰς ἔρωτα αὐτῆς ἐνέπεσε. Καὶ λέγει αὐτῷ, ὅτι Μηδένα ἐάσῃς ἐνταῦθα είναι έγγιστά μου 87 δι' ἐμὲ, ὅτι ἐπέρχονται μοι πορνεῦσαι με βουλόμενοι καὶ πεισθεὶς μόνος μετ' αὐτῆς διῆγε. Τρεῖς δὲ αὕτη προσκαρτερήσασα αὐτῷ ἡμέρας, ὡς καθεύδει μετ' αὐτοῦ νυκτὸς ἐγερθεῖσα τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ ἀφεί λετο· καὶ μέσης νυκτὸς ἐξελθοῦσα διὰ τοῦ παραπυ λίου εἰσῆλθεν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ βαστάζουσα. Καὶ [203] ἐπέτρεψε τοῦ κρεμασθῆναι αὐτήν· πλησίον γὰρ τοῦ τείχους δι' αὐτὴν τὸν πα πυλεῶνα αὐτοῦ ἔστησεν ὁ Ολοφέρνης. Λαβόντες οὖν οἱ Ἰουδαῖοι παρ' αὐτῆς τὴν κεφαλὴν εἰς κοντὸν ἐπάνω τοῦ τείχους έπηξαν πρὸ αὔγους 88, ἐπιδεικνύντες αὐτὴν τῷ στρατῷ αὐτοῦ. Πρωΐας δὲ γενομένης, έωρακότες οι Πέρσαι τὴν κεφαλήν Ολοφέρνου κοντευθείσαν, ὑπενόησαν ἐς ὅτι διὰ δυνάμεώς τινος τοῦτο ἐγέ νετο καὶ ἔφυγον· καὶ διελύθη ὁ πόλεμος, καὶ Νίκην ἔλαβον οἱ Ἰουδαῖοι κατὰ Περσῶν. Ταῦτα δὲ ἐν ταῖς Εβραϊκαῖς ἐμφέρεται Γραφαῖς Ταῦτα δὲ Εἰρηναῖος ὁ σοφὸς συνεγράψατο. Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Δαρείου ἐβασίλευσεν Ασσυ ρίων Αρταξέρξης καὶ Νεεμίας ὁ ἱερεὺς ὁ ὢν ἐκ τοῦ σπέρματος Δαβίδ, παῤῥησίαν ἔχων πρὸς αὐτὸν, ἐδυσώπησε τὸν ᾿Αρταξέρξην· ἡγάπα γὰρ αὐτὸν, ἔστις καὶ ἄρχειν αὐτὸν τῶν εὐνούχων ἐποίησ σε μου, σου 139 Α. " αύγους. αὐτοῦς Οχ. σε υποενόησαν Οχ. Ως καθεύδει μετ᾿ αὐτοῦ νυκτός. Διὰ δυνάμεώς τινος τοῦτο ἐγένετο. Δύνα Ἐν ταῖς Ἑβραῖκαις Γραφαῖς. Εβασίλευσεν Ασσυρίων Αρταξέρξης. Ασ συρίων Περσῶν tum ducunt, et in quem resolvuntur. Spiritum præterea quemcunque, ipsanique adeo animam humanam aeriam esse, affirmavit; futiliter satis et inepte philosophalus. 159 Equinoctia etiam solstitiaque exposuit. Antedictus Pythagoras Sa mius arithmeticam conscripsit: dogma etiam illud, de principiis incorporeis, in Græciam in troduxit. Scripta autem reliquit ista sapiens Ti motheus, in Commentariis suis. Eodem regnante Dario, Cyri filio, bella contra eum movebant Æthiopes, ipsumque graviter vexa bant: quod ubi rescivissent Judæi Mediam in colentes (quorum quidem ingens erat multitudo), Media relicta, Hierosolymam repetebant. Hoc au tem ubi Dario nuntiatum est, Holophernem, du cem suum, magno cum exercitu, adversus Hiero solymam misit; qui et urbem obsidione cinxit. Accidit eo tempore admirandum quoddam facinus. Mulier quædam erat Hebræa, nomine Judith, quæ Holopherni, Persarum duci, struxit insidias. Mulier autem præ se ferebat, prodere se ei velle Judæorum gentem; ideoque secreto eum adiit. Holophernes vero, forma ejus conspecta, ainure illius captus est. Juditha vero eum monuit ne quein suorum circa se ipsam esse permitteret, castitatis suæ ab iis periculum causata. Holopher nes itaque fidem ei adhibens, solus cum ea vixit. Cumque per tres dies apud eum commorata fuis set, inter dormiendum cum illo, mulier assurgens, caput ei amputavit; media deinde nocte per po sticam egressa, caput ejus Hierosolymas secum deportavit. Prope enim ipsius urbis mcenia, Ju dithæ causa, tentorium 160 suum fixerat Holo phernes. Judai autem caput ab ea accipientes, conto impactum, e muro anteluculo extulerunt, osten. tantes illud Holophernis exercitui. Aurora autem illucescente, Persæ, Holophernis caput conto ini positum conspicientes, effectumque hoc a numine quodam existimantes, terga dederunt: atque sic dissolutum est bellum, Judæis contra Persas vi ctoria potitis: uti hoc constat ex Scriptura Re braica. Hæc etiam sapiens Irenæus memoriæ man davit. Dario successit in regno Assyriorum Artaxer xes. Neenias autem sacerdos, ex semine Davidis, qui apud regem plurimum poterat (Summe enin sibi charum habuit, ipsumque adeo eunuchis suis præfecerat), impetravit ab eo uti, libertati suæ Cedrenus p. Hæc aliter Barrantur Judithæ lib. cap. 11. pro spiritu quodam, seu dæmone, uti alias sæpius apud Nostrum, hoc loco sumitur. Nihil minus librum enim Judith llebræum Judæi nullum un quam habuerunt. Vide Scalig. in Euseb. Chr. p. 89. etiam supra, pro ponit. Ceterum Artaxerxes ille, cujus pincerna Nehemias erat, qui et Mnemon cognominatus est, post Cambysem quidem, quem Noster Darium hic vocat, Persis imperavit, non tamen immediate, sed interjectis regibus aliis sex.

αὐτοῦ γενέσθαι καὶ τὰ πάντα εἰς αὐτὸν ἀναλύεσθαι. Καὶ τὴν τοῦ ἀνθρώπου ψυχὴν ἀερίαν καὶ τὸ πᾶν πνεῦμα ἀπεφήνατο, μάταιον λογισμὸν πλάνης παρ εισάγων. Καὶ τὰς ισημερίας δὲ καὶ τὰς τροπάς αὐτὸς ἐξέθετο. Καὶ ὁ προειρημένος δὲ Πυθαγόρας ὁ Σάμιος τὴν ἀριθμητικὴν συνεγράψατο· καὶ δόγμα παρεισήγαγεν Ελλησιν δοξάζων ἀσωμάτους τινὰς εἶναι [202] ἀρχάς. Ταῦτα δὲ ὁ σοφὸς Τιμόθεος ἐν τοῖς Συγγράμμασιν αὐτοῦ ἀπεμνημόνευσεν. Εν δὲ τῇ βασιλείᾳ Δαρείου, υἱοῦ Κύρου, πόλεμος ἐκινήθη ἀπὸ Αίθιόπων κατ' αὐτοῦ· οἵτινες κακῶς αὐτὸν ἔφερον. Τοῦτο δὲ γνόντες οἱ ἐν τῇ Μήδων χώρα κατοικοῦντες Ἰουδαῖοι, ἀφέντες κατέλαβον τὴν Ιερουσαλήμ· ἦν δὲ πλῆθος πολὺ Ἰουδαίων. Καὶ μαθὼν τοῦτο Δαρεῖος ὁ Κύρου, ἀπέστειλε τὸν στρατ ηγὸν αὐτοῦ κατ' αὐτῶν ὀνόματι Ολοφέρνην μετὰ δυνάμεως πολλῆς εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα. Καὶ ἐπολιόρ πει τὴν Ἱερουσαλήμ, καὶ συνέβη τι φοβερόν γενέσθαι τότε. Ἰουδιθ γάρ τις ἦν γυνή Εβραία, καὶ ἐμηχα νήσατο κατὰ τοῦ ἐξάρχου Περσῶν Ολοφέρνου, προς ποιητὴ οὖσα ὡς τὸ ἔθνος, φησί, τῶν Ἰουδαίων θέ λουσα προδοῦναι. Καὶ παρεγένετο πρὸς αὐτὸν κρυ πτομένη· καὶ ἑωρακώ; αὐτῆς τὴν εὐμορφίαν ὁ Ολοφέρνης, εἰς ἔρωτα αὐτῆς ἐνέπεσε. Καὶ λέγει αὐτῷ, ὅτι Μηδένα ἐάσῃς ἐνταῦθα είναι έγγιστά μου 87 δι' ἐμὲ, ὅτι ἐπέρχονται μοι πορνεῦσαι με βουλόμενοι καὶ πεισθεὶς μόνος μετ' αὐτῆς διῆγε. Τρεῖς δὲ αὕτη προσκαρτερήσασα αὐτῷ ἡμέρας, ὡς καθεύδει μετ' αὐτοῦ νυκτὸς ἐγερθεῖσα τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ ἀφεί λετο· καὶ μέσης νυκτὸς ἐξελθοῦσα διὰ τοῦ παραπυ λίου εἰσῆλθεν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ βαστάζουσα. Καὶ [203] ἐπέτρεψε τοῦ κρεμασθῆναι αὐτήν· πλησίον γὰρ τοῦ τείχους δι' αὐτὴν τὸν πα πυλεῶνα αὐτοῦ ἔστησεν ὁ Ολοφέρνης. Λαβόντες οὖν οἱ Ἰουδαῖοι παρ' αὐτῆς τὴν κεφαλὴν εἰς κοντὸν ἐπάνω τοῦ τείχους έπηξαν πρὸ αὔγους 88, ἐπιδεικνύντες αὐτὴν τῷ στρατῷ αὐτοῦ. Πρωΐας δὲ γενομένης, έωρακότες οι Πέρσαι τὴν κεφαλήν Ολοφέρνου κοντευθείσαν, ὑπενόησαν ἐς ὅτι διὰ δυνάμεώς τινος τοῦτο ἐγέ νετο καὶ ἔφυγον· καὶ διελύθη ὁ πόλεμος, καὶ Νίκην ἔλαβον οἱ Ἰουδαῖοι κατὰ Περσῶν. Ταῦτα δὲ ἐν ταῖς Εβραϊκαῖς ἐμφέρεται Γραφαῖς Ταῦτα δὲ Εἰρηναῖος ὁ σοφὸς συνεγράψατο. Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Δαρείου ἐβασίλευσεν Ασσυ ρίων Αρταξέρξης καὶ Νεεμίας ὁ ἱερεὺς ὁ ὢν ἐκ τοῦ σπέρματος Δαβίδ, παῤῥησίαν ἔχων πρὸς αὐτὸν, ἐδυσώπησε τὸν ᾿Αρταξέρξην· ἡγάπα γὰρ αὐτὸν, ἔστις καὶ ἄρχειν αὐτὸν τῶν εὐνούχων ἐποίησ σε μου, σου 139 Α. " αύγους. αὐτοῦς Οχ. σε υποενόησαν Οχ. Ως καθεύδει μετ᾿ αὐτοῦ νυκτός. Διὰ δυνάμεώς τινος τοῦτο ἐγένετο. Δύνα Ἐν ταῖς Ἑβραῖκαις Γραφαῖς. Εβασίλευσεν Ασσυρίων Αρταξέρξης. Ασ συρίων Περσῶν tum ducunt, et in quem resolvuntur. Spiritum præterea quemcunque, ipsanique adeo animam humanam aeriam esse, affirmavit; futiliter satis et inepte philosophalus. 159 Equinoctia etiam solstitiaque exposuit. Antedictus Pythagoras Sa mius arithmeticam conscripsit: dogma etiam illud, de principiis incorporeis, in Græciam in troduxit. Scripta autem reliquit ista sapiens Ti motheus, in Commentariis suis. Eodem regnante Dario, Cyri filio, bella contra eum movebant Æthiopes, ipsumque graviter vexa bant: quod ubi rescivissent Judæi Mediam in colentes (quorum quidem ingens erat multitudo), Media relicta, Hierosolymam repetebant. Hoc au tem ubi Dario nuntiatum est, Holophernem, du cem suum, magno cum exercitu, adversus Hiero solymam misit; qui et urbem obsidione cinxit. Accidit eo tempore admirandum quoddam facinus. Mulier quædam erat Hebræa, nomine Judith, quæ Holopherni, Persarum duci, struxit insidias. Mulier autem præ se ferebat, prodere se ei velle Judæorum gentem; ideoque secreto eum adiit. Holophernes vero, forma ejus conspecta, ainure illius captus est. Juditha vero eum monuit ne quein suorum circa se ipsam esse permitteret, castitatis suæ ab iis periculum causata. Holopher nes itaque fidem ei adhibens, solus cum ea vixit. Cumque per tres dies apud eum commorata fuis set, inter dormiendum cum illo, mulier assurgens, caput ei amputavit; media deinde nocte per po sticam egressa, caput ejus Hierosolymas secum deportavit. Prope enim ipsius urbis mcenia, Ju dithæ causa, tentorium 160 suum fixerat Holo phernes. Judai autem caput ab ea accipientes, conto impactum, e muro anteluculo extulerunt, osten. tantes illud Holophernis exercitui. Aurora autem illucescente, Persæ, Holophernis caput conto ini positum conspicientes, effectumque hoc a numine quodam existimantes, terga dederunt: atque sic dissolutum est bellum, Judæis contra Persas vi ctoria potitis: uti hoc constat ex Scriptura Re braica. Hæc etiam sapiens Irenæus memoriæ man davit. Dario successit in regno Assyriorum Artaxer xes. Neenias autem sacerdos, ex semine Davidis, qui apud regem plurimum poterat (Summe enin sibi charum habuit, ipsumque adeo eunuchis suis præfecerat), impetravit ab eo uti, libertati suæ Cedrenus p. Hæc aliter Barrantur Judithæ lib. cap. 11. pro spiritu quodam, seu dæmone, uti alias sæpius apud Nostrum, hoc loco sumitur. Nihil minus librum enim Judith llebræum Judæi nullum un quam habuerunt. Vide Scalig. in Euseb. Chr. p. 89. etiam supra, pro ponit. Ceterum Artaxerxes ille, cujus pincerna Nehemias erat, qui et Mnemon cognominatus est, post Cambysem quidem, quem Noster Darium hic vocat, Persis imperavit, non tamen immediate, sed interjectis regibus aliis sex.

ἀπολυθῆναι αὐτὸν καὶ ἀπελθεῖν τοῦ κτίσαι τὴν σε καὶ λαβὼν χρήματα πολλὰ ἔπεισεν κ Ἱερουσαλὴμ τὴν πορθηθεῖσαν πρώτη γὰρ αὕτη τῆς Ἱερουσαλὴμ ἅλωσις καὶ τοῦ ἱεροῦ καταστροφή. Ο δὲ Νεεμίας ἀπολυθεὶς ἀνῆλθεν εἰς Ἱερουσαλήμ, και ἀνήγειρεν αὐτὴν καὶ τὸ τεῖχος τῆς πόλεως, καὶ τὰς πλατείας αὐτῆς ἐποίησεν εὐρυχώρους, καὶ βελτίω αὐτὴν κατέστησεν· ἦν γὰρ ἔρημος ἐπὶ ἔτη ο. Αὕτη ἦν ἡ δευτέρα τοῦ ἱεροῦ ἀνοικοδομή. Επληρώθη δὲ τὸ ἱερὸν δι' ἐτῶν μ'. Ὁ δὲ αὐτὸς 'Αρταξέρξης, παρα κληθεὶς ὑπό τινων τῆς συγκλήτου αὐτοῦ, καὶ τοὺς ὑπολοίπους Ἰουδαίους ἀπέλυσε, καὶ εἴ τις ἐὰν ἡσου λήθη τότε ἀνελθεῖν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἀνῆλθε μετὰ Εσδρα τοῦ προφήτου καὶ ἡγουμένου· τινι καὶ τὰ ἱερὰ σκεύη ἔδωκε καὶ τὰς βίβλους τὰς ἱερατι κὰς τὰς εὐρεθείσας· ὁ δὲ αὐτὸς Εσδρας τῶν μὴ εὐ μεθέντων βιβλίων ἀπὸ ὑπομνήσεως αὐτοῦ γράφεσθαι τὰ ὑπομνήματα ἐποίησεν. Ἐν δὲ τοῖς αὐτοῖς χρόνοις ἐβασίλευσεν ἡ Μακεδο νέα χώρα· ἐν ᾗ πρῶτος ἐβασίλευσεν ὁ Κραναός σι ἔτη κη'. Καὶ λοιπὸν ἐβασίλευσαν ἄλλοι κγ' σε έως Φιλίππου. Ησαν δὲ τότε τὰ τῶν Ἑλλήνων διδάσκον τες φιλόσοφοι καὶ ποιηταὶ Σοφοκλῆς καὶ Ἡρακλείο δης σε καὶ Εὐριπίδης καὶ Ἡρόδοτος καὶ Σωκράτης καὶ ὁ μέγας Πυθαγόρας. Ην δὲ Ἡρακλῆς γεννηθείς ἐν τοῖς προειρημένοις ἀνωτέρω [205] χρόνοις ἐν Λατῷ τῆς Θηβαΐδος, ἐκ γένους ὑπάρχων “τοῦ Ηρακλέος τοῦ ἐκ τῆς ᾿Αλκμήνης καὶ τοῦ Πίκου σε Διός· ὅστις ἀνετράφη ἐν τῇ Ισπανίᾳ χώρᾳ, καὶ ἀνδρεῖος γενό μενος ἦλθε τότε ἀπὸ τῆς Ἱσπανίας ἐπὶ τὴν Ἰταλίαν, φυγὼν τὸν Εὐρυσθέα βασιλέα· καὶ ἐβασίλευσεν ἔτη λη'. Οστις ἔλαβε γυναῖκα τὴν Αἴγην 60, τὴν ᾿Αλέον δυ γατέρα βασιλέως· ἐβασίλευσε δὲ, ὡς ἐκ τοῦ γέν νους καταγόμενος τοῦ Πίκου Διός· ὅθεν καὶ στήλας αὐτῷ χρυσᾶς καὶ πορφυρᾶς ἀνέστησαν οἱ Ἰταλοὶ καὶ βασιλεῖς, ἤτοι ῥῆγες, ἐκ τοῦ γένους αὐτοῦ βασιλεύ σαντες ἐν τοῖς ἐσχάτοις τῆς Δύσεως μέρεσιν· αἴτι νες στῆλα: ἕως τοῦ παρόντος ἴστανται. Εἰσὶν οὖν ἀπὸ Ἀδὰμ ἕως τῶν χρόνων τούτων Στη ετέβ'. Καὶ μετὰ Αρταξέρξην ἐβασίλευσαν τῶν Αστυ ρίων ἄλλοι πολλοὶ ἕως Δαρείου τοῦ νεωτέρου Τῆς δὲ Ἰταλίας ἐβασίλευσεν ὁ υἱὸς τοῦ Ἡρακλέος ὁ ἀπὸ τῆς Αἴγης, ὁ Τήλεφος ". Καὶ μετ' αὐτὸν 68 ΧΥ, σε έπεισεν 139 Β, ἐποίησεν Οκ. σε Κραναός. 159 Ηρακλείδης. Ηράκλειτος σ' ἐκ γένους ὑπάρχων. τοῦ Ἡρακλέος τοῦ ἐκ τῆς ᾿Αλκμήνης καὶ τοῦ Πήχου Διός. Πήχου Τήλεφος. Τελέβους Καὶ ἄρχειν αὐτὸν τῶν εὐνούχων ἐποίησε. νός. ἄρχειν, ἀρχὴν οἰνοχόος, άρχιοινο χέος, Πρῶτος ἐβασίλευσεν ὁ Κραναός. Καραο Τὴν Αὐγὴν, τὴν ᾿Αλέου θυγατέρα. τὴν Λύτβην, την Ατλέτου θυγατέρα, "Αλλοι πολλοὶ ἕως Δαρείου τοῦ νεωτέρου. Δαρεῖος ὁ νεώτερος restitutus et pecuniis instructus, mitteretur ad [203] Hierosolymarum ruinas instaurandas. Erat enim hæc prima urbis Hierosolymitana captivitas; prima etiam templi eversio. Neemias itaque di missus, Hierosolymas rediit, et ruinas ejus ex citavit; plateas ejus ampliores fecit, urbemque adeo totam in melius redegit: quæ quidem de serta erat per annos Lxx. Tum etiam et templum instauratum est: cujus secunda fabrica spatio XL annorum absoluta est. Sed et Artaxerxes eliam, primoribus suis quibusdam ad id adductus, Ju dæos etiam reliquos in patriam suam remisit. Li berum itaque cuique fuit 161 Hierosolymas redire cum Esdra proplretà; quem et ducem ha buerunt: quin etiam saera reddebantur vasa; libri etiam sacerdotales, quicunque inveniri po terant: eorum vero qui non inventi erant, E-dras ipse, ex memoria sua, describendi copiam fecit. Illis temporibus Macedonia regi parere cœpit. Regnavit illic primus Cranaus, annis xxvju, et post eum alii xxmu, usque ad Philippum. Circa idem tempus floruerunt apud Græcos philosophi et poeta, Sophocles, Heraclides, Euripides, Herodotus, Socrates etiam et magnus Pythagoras. Temporibus autem supra memoratis, natus est Hercules, in Lato Thebarum; genus ducebat is ab Hercule, Pici Jovis et Alcmenae filio. In Hispa mia enutritus est; unde, cum virilior factus es set, in Italiam, cavens sibi ab Eurystheo rege, se recepit: ubi regnavit per annos xxxvi. Uxorem e habuit Augen, Alei regis filiam; Italiam vero re gnum vindicavit sibi, ut qui ex Jove Pico oriun dus esset. Unde et, qui eum secuti sunt, ex ge mere ipsins, Italiæ reges, statuas ei aureas et porphyreticas, et in Occidentis finibus posuerunt quæ et etiamnum stantes visuntur. 162 Ab Adamo autem usque ad haec tempora anni effluxerunt mcccLXII. Post Artaxerxem vero Assyriis imperaverunt alii plurimi usque ad Darium secundum. Italiæ autem regnavit Telephus, Herculis ex Auge filius. Telepho etiam successit filius ejus, Cedrenus p. Sic etiam Cedrenus p. D. ×ẞ' dicere debebat. V. ad p. 22 A. • Scribe cum Cedreno, Polluce, p. 144. Ista, quæ uncis inclusa sunt, desiderantur apud Cedrenum. Ch. 68 Οx. ut solet. 66 Abyty Ox. Sic et infra. Cedrenus. Vit. Bentlei, p. 75. prima jecit fundamenta. Ita Caranus enim, non Cranaus, regni Macedonici eliam Cedrenus; nisi queal, pro Nostri ibi legatur, mendose. Unde lauen eunuchorum præfecturam adeptus est Nehemias? Artaxerxis quidem pincerna, vel fortassis ut Cedrenus alibi eum vocal, princeps pincer narum erat, atque hinc procul dubio Nehemiæ præ fectura a Græculis recentioribus efficta est. Scr. Cedrenus halet mendose. Nostro est Darius Nothus, ut infra apparet inter quem tamen et Artaxerxen in tervenerunt tantum Xerxes, qui mens. 11, et Sogdia nus, qui mens. vii regnarunt. Vide Euseb. et Ηivic.

ἀπολυθῆναι αὐτὸν καὶ ἀπελθεῖν τοῦ κτίσαι τὴν σε καὶ λαβὼν χρήματα πολλὰ ἔπεισεν κ Ἱερουσαλὴμ τὴν πορθηθεῖσαν πρώτη γὰρ αὕτη τῆς Ἱερουσαλὴμ ἅλωσις καὶ τοῦ ἱεροῦ καταστροφή. Ο δὲ Νεεμίας ἀπολυθεὶς ἀνῆλθεν εἰς Ἱερουσαλήμ, και ἀνήγειρεν αὐτὴν καὶ τὸ τεῖχος τῆς πόλεως, καὶ τὰς πλατείας αὐτῆς ἐποίησεν εὐρυχώρους, καὶ βελτίω αὐτὴν κατέστησεν· ἦν γὰρ ἔρημος ἐπὶ ἔτη ο. Αὕτη ἦν ἡ δευτέρα τοῦ ἱεροῦ ἀνοικοδομή. Επληρώθη δὲ τὸ ἱερὸν δι' ἐτῶν μ'. Ὁ δὲ αὐτὸς 'Αρταξέρξης, παρα κληθεὶς ὑπό τινων τῆς συγκλήτου αὐτοῦ, καὶ τοὺς ὑπολοίπους Ἰουδαίους ἀπέλυσε, καὶ εἴ τις ἐὰν ἡσου λήθη τότε ἀνελθεῖν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἀνῆλθε μετὰ Εσδρα τοῦ προφήτου καὶ ἡγουμένου· τινι καὶ τὰ ἱερὰ σκεύη ἔδωκε καὶ τὰς βίβλους τὰς ἱερατι κὰς τὰς εὐρεθείσας· ὁ δὲ αὐτὸς Εσδρας τῶν μὴ εὐ μεθέντων βιβλίων ἀπὸ ὑπομνήσεως αὐτοῦ γράφεσθαι τὰ ὑπομνήματα ἐποίησεν. Ἐν δὲ τοῖς αὐτοῖς χρόνοις ἐβασίλευσεν ἡ Μακεδο νέα χώρα· ἐν ᾗ πρῶτος ἐβασίλευσεν ὁ Κραναός σι ἔτη κη'. Καὶ λοιπὸν ἐβασίλευσαν ἄλλοι κγ' σε έως Φιλίππου. Ησαν δὲ τότε τὰ τῶν Ἑλλήνων διδάσκον τες φιλόσοφοι καὶ ποιηταὶ Σοφοκλῆς καὶ Ἡρακλείο δης σε καὶ Εὐριπίδης καὶ Ἡρόδοτος καὶ Σωκράτης καὶ ὁ μέγας Πυθαγόρας. Ην δὲ Ἡρακλῆς γεννηθείς ἐν τοῖς προειρημένοις ἀνωτέρω [205] χρόνοις ἐν Λατῷ τῆς Θηβαΐδος, ἐκ γένους ὑπάρχων “τοῦ Ηρακλέος τοῦ ἐκ τῆς ᾿Αλκμήνης καὶ τοῦ Πίκου σε Διός· ὅστις ἀνετράφη ἐν τῇ Ισπανίᾳ χώρᾳ, καὶ ἀνδρεῖος γενό μενος ἦλθε τότε ἀπὸ τῆς Ἱσπανίας ἐπὶ τὴν Ἰταλίαν, φυγὼν τὸν Εὐρυσθέα βασιλέα· καὶ ἐβασίλευσεν ἔτη λη'. Οστις ἔλαβε γυναῖκα τὴν Αἴγην 60, τὴν ᾿Αλέον δυ γατέρα βασιλέως· ἐβασίλευσε δὲ, ὡς ἐκ τοῦ γέν νους καταγόμενος τοῦ Πίκου Διός· ὅθεν καὶ στήλας αὐτῷ χρυσᾶς καὶ πορφυρᾶς ἀνέστησαν οἱ Ἰταλοὶ καὶ βασιλεῖς, ἤτοι ῥῆγες, ἐκ τοῦ γένους αὐτοῦ βασιλεύ σαντες ἐν τοῖς ἐσχάτοις τῆς Δύσεως μέρεσιν· αἴτι νες στῆλα: ἕως τοῦ παρόντος ἴστανται. Εἰσὶν οὖν ἀπὸ Ἀδὰμ ἕως τῶν χρόνων τούτων Στη ετέβ'. Καὶ μετὰ Αρταξέρξην ἐβασίλευσαν τῶν Αστυ ρίων ἄλλοι πολλοὶ ἕως Δαρείου τοῦ νεωτέρου Τῆς δὲ Ἰταλίας ἐβασίλευσεν ὁ υἱὸς τοῦ Ἡρακλέος ὁ ἀπὸ τῆς Αἴγης, ὁ Τήλεφος ". Καὶ μετ' αὐτὸν 68 ΧΥ, σε έπεισεν 139 Β, ἐποίησεν Οκ. σε Κραναός. 159 Ηρακλείδης. Ηράκλειτος σ' ἐκ γένους ὑπάρχων. τοῦ Ἡρακλέος τοῦ ἐκ τῆς ᾿Αλκμήνης καὶ τοῦ Πήχου Διός. Πήχου Τήλεφος. Τελέβους Καὶ ἄρχειν αὐτὸν τῶν εὐνούχων ἐποίησε. νός. ἄρχειν, ἀρχὴν οἰνοχόος, άρχιοινο χέος, Πρῶτος ἐβασίλευσεν ὁ Κραναός. Καραο Τὴν Αὐγὴν, τὴν ᾿Αλέου θυγατέρα. τὴν Λύτβην, την Ατλέτου θυγατέρα, "Αλλοι πολλοὶ ἕως Δαρείου τοῦ νεωτέρου. Δαρεῖος ὁ νεώτερος restitutus et pecuniis instructus, mitteretur ad [203] Hierosolymarum ruinas instaurandas. Erat enim hæc prima urbis Hierosolymitana captivitas; prima etiam templi eversio. Neemias itaque di missus, Hierosolymas rediit, et ruinas ejus ex citavit; plateas ejus ampliores fecit, urbemque adeo totam in melius redegit: quæ quidem de serta erat per annos Lxx. Tum etiam et templum instauratum est: cujus secunda fabrica spatio XL annorum absoluta est. Sed et Artaxerxes eliam, primoribus suis quibusdam ad id adductus, Ju dæos etiam reliquos in patriam suam remisit. Li berum itaque cuique fuit 161 Hierosolymas redire cum Esdra proplretà; quem et ducem ha buerunt: quin etiam saera reddebantur vasa; libri etiam sacerdotales, quicunque inveniri po terant: eorum vero qui non inventi erant, E-dras ipse, ex memoria sua, describendi copiam fecit. Illis temporibus Macedonia regi parere cœpit. Regnavit illic primus Cranaus, annis xxvju, et post eum alii xxmu, usque ad Philippum. Circa idem tempus floruerunt apud Græcos philosophi et poeta, Sophocles, Heraclides, Euripides, Herodotus, Socrates etiam et magnus Pythagoras. Temporibus autem supra memoratis, natus est Hercules, in Lato Thebarum; genus ducebat is ab Hercule, Pici Jovis et Alcmenae filio. In Hispa mia enutritus est; unde, cum virilior factus es set, in Italiam, cavens sibi ab Eurystheo rege, se recepit: ubi regnavit per annos xxxvi. Uxorem e habuit Augen, Alei regis filiam; Italiam vero re gnum vindicavit sibi, ut qui ex Jove Pico oriun dus esset. Unde et, qui eum secuti sunt, ex ge mere ipsins, Italiæ reges, statuas ei aureas et porphyreticas, et in Occidentis finibus posuerunt quæ et etiamnum stantes visuntur. 162 Ab Adamo autem usque ad haec tempora anni effluxerunt mcccLXII. Post Artaxerxem vero Assyriis imperaverunt alii plurimi usque ad Darium secundum. Italiæ autem regnavit Telephus, Herculis ex Auge filius. Telepho etiam successit filius ejus, Cedrenus p. Sic etiam Cedrenus p. D. ×ẞ' dicere debebat. V. ad p. 22 A. • Scribe cum Cedreno, Polluce, p. 144. Ista, quæ uncis inclusa sunt, desiderantur apud Cedrenum. Ch. 68 Οx. ut solet. 66 Abyty Ox. Sic et infra. Cedrenus. Vit. Bentlei, p. 75. prima jecit fundamenta. Ita Caranus enim, non Cranaus, regni Macedonici eliam Cedrenus; nisi queal, pro Nostri ibi legatur, mendose. Unde lauen eunuchorum præfecturam adeptus est Nehemias? Artaxerxis quidem pincerna, vel fortassis ut Cedrenus alibi eum vocal, princeps pincer narum erat, atque hinc procul dubio Nehemiæ præ fectura a Græculis recentioribus efficta est. Scr. Cedrenus halet mendose. Nostro est Darius Nothus, ut infra apparet inter quem tamen et Artaxerxen in tervenerunt tantum Xerxes, qui mens. 11, et Sogdia nus, qui mens. vii regnarunt. Vide Euseb. et Ηivic.

ἐβασίλευσεν ὁμοίως ὁ υἱὸς αὐτοῦ, ὄντινα Λατῖνον ἐκάλεσεν· ἐβασίλευσε δέ σε ἐν τῇ χώρᾳ ἐκείνῃ αὐτὸς Λατίνος ἔτη της, καὶ ἐκ τοῦ ἰδίου ὀνόματος τοὺς Κιτιαίους καλουμένους ἐπωνόμασε Λατίνους. Τότε [206] δὲ Αἰνείας σε ὁ ᾿Αγχίσου ὁ Φρύξ φεύ των ἐκ τῆς πορθήσεως τοῦ Ἰλίου, ἤτοι τοῦ Τρωικοῦ πολέμου, ἀπῆλθεν ἐπὶ τὴν Λιβύην πρὸς τὴν Φοίνισ σαν Διδώ, τὴν καὶ Ἐλισσάν. Καὶ ἐνδιατρίψας ἐκεῖ, λάθρα ἐάσας αὐτὴν ἔφυγεν, ώς φοβηθεὶς τὸν Ἰάρδα το βασιλέα τῆς ᾿Αφρικῆς· καθὰ Βεργίλλιος ὁ σοφὸς Ρω μαίων ποιητὴς συνεγράψατο. 'Ο δὲ σοφώτατος Σέρ βιος ὁ Ῥωμαῖος ἐν τοῖς αὐτοῦ συγγράμμασιν ἐξω ἔθετο, εἰπὼν ὅτι μετὰ τὸ τελευτῆσαι τὸν Αἰνείαν ἔτη πολλὰ ἦν ἡ Διδὼ ἀπὸ πόλεως μικρᾶς λεγομένης Χαρτίμας οὔσης τῆς παράλου Φοινίκης, μετ ταξὺ τῶν ὁρίων Τύρου καὶ Σιδῶνος. Ητις Διδώ ἦν πλουσιωτάτη· ἔσχε δὲ ἄνδρα τινὰ ὀνόματι Συχαῖον, ὄντα καὶ αὐτὸν πλούσιον σφόδρα. Τὸν δὲ αὐτὸν Συ χαῖον ἐφόνευσεν, ὡς κυνηγοῦντα, ὁ ἀδελφὸς τῆς Διδὼ ὀνόματι Πυγμαλίων, διαφθονούμενος αὐτῷ, ὡς πολύ εὐπήρῳ καὶ κελεύοντι πάσῃ τῇ χώρᾳ ἐκείνῃ. Ήταν γὰρ οἱ δύο έφιπποι καταδιώκοντες σύαγρον καὶ βαστάζοντες βήναβλα ἐκ τῶν ὀπισθίων οὖν ἐλθὼν ὁ Πυγμαλίων δέδωκε τῷ [207] Συχαίῳ κατὰ τοῦ νώτου αὐτοῦ τῇ λόγχῃ, καὶ ἐφόνευσεν αὐτόν ἦν γὰρ γενναῖος· καὶ λαβὼν τὸ λείψανον αὐτοῦ ἔῤῥι ψεν εἰς κρημνόν. Καὶ ὑποστρέψας εἶπε τοῖς διαφέ μουσιν αὐτῷ καὶ τῇ γαμετῇ αὐτοῦ, ὅτι ὡς κατεδίωκε τὸν σύαγρον κατεκρημνίσθη. Ηβούλετο δὲ ὁ αὐτὸς Πυγμαλίων καὶ τὴν αὑτοῦ ἀδελφὴν φονεῦσαι καὶ λαβεῖν τὰ χρήματα πάντα. Ήτινι Διδὼ ἐφάνη ἐν δράματι ὁ αὐτῆς ἀνὴρ Συχαῖος καὶ εἶπεν αὐτῇ· Φύγε, μή σε φονεύσῃ Πυγμαλίων, δείξας αὐτῇ καὶ τὸν τό τον τῆς πληγῆς. Καὶ λοιπὸν ἡ αὐτὴ Διδώ λαθοῦσα τὸν ἑαυτῆς ἀδελφὸν Πυγμαλίωνα, καὶ εὑροῦσα και ρόν, έλαβε πάντα τὰ χρήματα τὰ ἑαυτῆς, καὶ βα λοῦσα εἰς πλοία μετὰ τῶν ἰδίων ἀνθρώπων αὐτῆς φυγοῦσα ἀπέπλευσεν ἐκ τῆς Φοινίκης, καὶ ἦλθεν εἰς τὴν Λιβύην, χώραν τῆς Ἀφρικῆς. Καὶ κτίζει ἐκεῖ πόλιν μεγάλην πάνυ, ἣν ἐκάλεσε Καρτάγευαν το καὶ ἐβασίλευσεν ἐν αὐτῇ, καὶ ἐκεῖ τελευτῇ σωφρό νως ζήσασα. Ὁ δὲ Αἰνείας χρησμὸν λαβὼν ἀπέπλευσεν ἀπὸ τῆς Λιβύης, βουλόμενος ἐπὶ τὴν Ἰταλίαν ἐλθεῖν. Ανέ μου δὲ ἐναντίον γενομένου, ἐξεῤῥίφη μετὰ τῶν ἰδίων πλοίων πλησίον τῆς Σικελίας εἰς τὴν Καλαβρίαν ἐν πόλει λεγομένη ᾿Αργυρίππῃ, τῇ κτισθείσῃ ὑπὸ Διο σε δὲ δὲ Οχ. 6 Αἰνείας Αἰνίας Οχ. το Ιάρδα. Ιάρδαν. "Ιορδάν τι Καρτάγεναν. Χαρταγαίναν Τοὺς Σκιτίνους καλουμένους. Κτη ταίους ᾿Απὸ πόλεως μικρᾶς, λεγομένης Χαρτί μας. ἐκ μικρᾶς πόλεως Χαρτικής. ρ. Καὶ βαστάζοντες ήναβλα. Βήναύλον βηνάτωρ Μέναυλον μ β, nomine Latinus. Regnum hic tenuit, per annos xvm; quique antea Scitini vocabantur, Latinos eos, a nomine suo appellavit. Eodem tempore Æneas Phryx, Anchisæ filius, post llii excidium bellumque Trojanum, fuga sibi prospiciens, Libyam profectus est, ad Dilo a Phænicibus nem, quæ et Elissa dicta est, oriundam. Non diu autem ibi commoratus, Di done relicta, clam aufugit; nempe metuens sibi ab Iarba, rege Africæ: sicut Virgilius, sapiens Romanorum poeta, scriptum reliquit. Juxta autem ac Servius, sapientissimus Romanus, in scriptis suis tradidit, ita hoc modo se res habet. Longo Æneam mortuum tempore, Dido erat; post oriunda quidem ex Chartima, exigua et maritima Phæniciæ urbe, quæ fines Tyri et Sidonis inter jacet. Erat autem hæc opulentissima, sicuti et fuerat etiamn Sichæus, maritus ejus: 163 cui Didonis frater, Pygmalion, invidens (tum quod ditissimus esset, tum etiam quod omnem in exercitu regionem sibi subjectam teneret), eum, inter venandum, trucidavit. Cum enim duo isti, venabulis instructi, equites aprum persequerentur, Pygmalion, tergo veniens, Sichæum (qui vir erat strenuus), dorso hasta transfixo,interfecit corpus que ejus correptum, in præceps dedit. Reversus autem a venatione, necessariis et uxori ejus retu lit: eum, dum aprum insequeretur, præcipitem actum periisse. Habuit etiam in animo Pygmalion suam e medio tollere, divitiasque ejus omnes occupare. Sed apparuit per insomnium Didoni Sichæus conjux; qui monuit eam: Fuge, inquiens, ne te Pygmalion occidat simulque ei vulneris locum ostendit. Dido itaque, tempus nacta opportunum, clam fratre, divitias suas om nes congerit; quibus in naves conjectis, simul cum suis ex Phoenicia fugiens, in Libyam, Africæ regionem, pervenit; ubi urbe maxima exstructa, Carthaginem appellavit: ibique sedem regni con stituens, vitam pudice actam absolvit. sororem Æneas autem oraculo monitus a Libya solvit, in Italian navigaturus: sed adversis jactatus ventis, delatus est cum classe sua ad Argyrip pam, Calabriæ urbem, non procul a Sicilia si tam. Conditorem habuit urbs ista Diomedem, Ch., Scr. Cedrenus. Eudem fere modo in homine cognomine variant libri Eutropii V. 9. Οx. Couf. vol. II, p. Οx. Hos vocal Cedrenus, nomine utroque æque ignoto. Cedrenus, Hanc ur bem Chartam vocat, de Carthagine verba habens, qui eam ita dictam asserit a Cartha oppido, unde fuit Dido, inter Tyron et Berithon: atque hoc eliau ex historia Pœnorum, uti ipse alibi testatur. vena bulum, ut venator: atque hæc recta est vocis hujus scriptura. Græci tamen recentiores scribunt, ex vocabuli scilicet originis ignorantia, atque etiam ex characterum horum, et similitudine; in mss. enim codicibus, pra sertim antiquioribus, vix inter se distingui pos sunt.

μήδους τοῦ Τυδέως. Οστις ὑπῆρχεν Αἰτωλὸς τῷ γένει, φέρων τὴν συγγένειαν ἐκ τοῦ Οἰνέως, βασι λέως τῆς Αἰτωλίας. Οστις Οἰνεὺς ἀγαγόμενος γυα ναῖκα ὀνόματι Ερίβοιαν, ἔσχεν ἐξ αὐτῆς [208] τὸν Τυδέα. Καὶ ἐτελεύτησεν ή Ερίβοια, καὶ ἡγάγετο ἑτέραν γυναῖκα ὀνόματι ᾿Αλθαίαν· καὶ ἔσχεν ἐξ αὐτῆς τὸν Μελέαγρον καὶ θυγατέρα ὀνόματι Δηιάνει ραν. Νεώτερός τις ονόματι Αχελῷος ", υιός Πο σειδωνίου, συγκλητικοῦ τοῦ Τυδέως, ἐμνηστεύσατο. Ὁ δὲ ᾿Αχελῷος πρὸ τοῦ γάμου ἔφθειρε τὴν Δηιάνει ραν λάθρα, καὶ μετὰ ταῦτα λέγει τῷ πατρὶ αὐτῆς τῷ Οἰνεῖ· Οὐκ ἄλλως λαμβάνω τὴν θυγατέρα σου, εἰ μὴ παραχωρήσεις μοι τὸ βασίλειόν σου διοικεῖν. Ὁ δὲ οὐκ ἐπείσθη αὐτῷ· καὶ λοιπὸν σὺν τῷ ἰδίῳ πατρὶ ἀντῆρεν ὁ ᾿Αχελῷος τῷ Οἰνεῖ καὶ ἐπολέμησεν αὐτῷ. Καὶ ἠναγκάσθη ὁ Οἰνεὺς προτρέψασθαι ἐκ τῆς Φθίας χώρας στρατηγὸν γενναῖον, Ηρακλέα τὸν λεγόμενον Πολύφημον, συνταξάμενος διδέναι αὐτῷ τὴν ἑαυτοῦ θυγατέρα την Δηιάνειραν. Οστις κατελ θὼν μετὰ τῆς ἐνόπλου αὐτοῦ στρατιάς 18 συνέβαλε πόλεμον μετὰ Ποσειδωνίου καὶ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ Αχελώου. Καὶ εἰς τὴν συμβολὴν ξίφει ὁ Πολύφημος τὸν Ποσειδώνιον ἀνεῖλε, τὸν πατέρα Αχελώου· διὰ τοῦτο δὲ ἐξέθεντο οἱ ποιηταὶ ὅτι τὸ κέρας του Άχε λῴου ἀπέσπασεν ὁ Ἡρακλῆς, ὅπερ ἐστὶ τὴν πατρι κὴν αὐτοῦ δύναμιν. Καὶ ἑωρακὼς τὸν ἴδιον αὐτοῦ πατέρα πεσόντα, φεύγει έφιππος. Διὸ καὶ γράφουσιν αὐτὸν Ἱπποκένταυρον. Καὶ ἐν τῷ καταδιώκειν αὐτὸν τὸν Πολύφημον Ηρακλέα στραφείς τοξεύει [209] αὐ τὸν κατὰ τοῦ μαστοῦ· καὶ εὐθέως ὁ Ἡρακλῆς ἀντετό ξευσε [209] τὸν Ἀχελῷον, ὡς περᾷ τὸν ποταμὸν ὀνόματι Φορβάν Καὶ φιβλωθεὶς ὁ ᾿Αχελῷος κατηνέχθη ἀπὸ τοῦ ἵππου εἰς τὰ ῥεῖθρα τοῦ ποτα μοῦ καὶ ἀπώλετο. Καὶ μετεκλήθη ἔκτοτε ὁ αὐτὸς ποταμὸς ἀπὸ τῶν τῆς Αἰτωλίας χώρας Αχελῷος έως τῆς νῦν, καθὰ Κεφαλίων ὁ σοφὸς ἐξέθετο. Ο δὲ Πολύφημος Ἡρακλῆς ἐκ τῆς πληγῆς τοῦ μαστού μεθο ἡμέρας τινὰς τελευτῇ. Μελέαγρος δὲ, ὁ τοῦ Οἰνέως υἱὸς, ἀδελφὸς δὲ τοῦ Τυδέως καὶ Δηιάνειρας, ἐποίησεν ἆθλον μέγαν τὸ ἐν τῇ Καλυδωνία χώρα, φονεύσας κάπρον φοβερόν, τῆς Αταλάντης τῆς θυγατρὸς τοῦ Σχοινέως ούσης μετ' αὐτοῦ· ἥτις προποιήσασα τοξεύει τὸν σύαγρον έλυμαίνετο γὰρ οὗτος ὁ θὴρ πᾶσαν τὴν χώραν ἐκεί την. Καὶ μετὰ τὴν ἀναίρεσιν τοῦ θηρὸς τὸ δέρμα αὐτοῦ ἐχαρίσατο ὁ Μελέαγρος τῇ Αταλάντη, εἰς ἔρωτα αὐτῆς βληθείς. Ἀπελθὼν δὲ ὁ Μελέαγρος πρὸς τὸν ἑαυτοῦ πατέρα Οινέα, ἀπῃτήθη παρ' τε νεώτερός τις, ὀνόματι Αχελῷος. «ἥντινα νεώτερός τις. ἐξ ἧς ἔσχε τὸν Μελέαγρον, καὶ τὴν Δηιάνειραν, ἥντινα ἡρμόζετο Αχελώος.» Αχελώος Το στρατιάς στρατείας (χ. ή μέλαν Οχ. * ἀναίρησιν (χ. 'Ονόματι Φορβάν. Εύηνον Αχελώος ποταμὸς 'Ακαρ νανίας, ἀπὸ ᾿Αχελώου ἐλθόντος ἐκ Θετταλίας μετὰ Αλκμαίωνος· ἐκαλεῖτο δὲ Θόας ὁ ποταμός. Καὶ φιβλωθεὶς ὁ ᾿Αχελώος. φίβλα, Φιβλωθείς, φιβλούν, 77: Τοὺς αὐτοῦ πόδας φιλοῖ ἐπὶ τὰ σφυρά, "Ητις προποιήσασα τοξεύει τὸν σύαγρον. 1520. Tydei filium: Tydeus autem, Ætolia oriundus, ab 164 (Fueo, Etolorum rege, genus ducebat: qui uxorem habuit Eribœam, Tydei matrem. Eriboa autem fatis defuncta, uxorem duxit alteram, nomine Althæam: ex qua filium suscepit Melea gram; aliamque Dejaniram. Hanc juvenis quidam, Achelous, Posidonii filius, qui Tydei ex consi liariis fuit, desponsatam sibi habens, ante nu ptias clanculum vitiavit: deinde vero Œneo, pa tri ejus, dixit filiam illius se non alia conditione ducturum, nisi et regni administrationem etiam sibi concederet. Eneo vero renuente, Achelous, cum patre suo, bellum ei infert. Necessitate igi tur adactus Œneus, in auxilium sibi, ex Phthia regione, ducem strenuum, Herculem quemdam, qui Polyphemus dictus est, vocavit: cui etiam in uxorem dare Dejaniram aliam promisit. Poly phemus itaque, cuin exercitu veniens, in Posi donium filiumque ejus Acheloum arma movit. In ipso autem congressu, Polyphemus Posido vium, Achelor patrem, gladio peremit. Unde poe tæ fabulantur, Herculem Acheloi cornu avulsisse; paternum scilicet auxilium. Achelous autem, ubi patrem cæsum vidit, fugam eques capessit, unde et eum Hippocentaurum fuisse fingunt. Fugientem autem Acheloum dum Polyphemus insequitur, couversus Achelous, 165 sagitta in eum emissa, juxta mamillam vulnerat. Polyphemus autem Acheloum, dum Phorbam fluvium trajicit, sagitta vicissim petivit: quo confossus Achelous, ex equo in flumen deturbatus, ibidem periit. Flu men itaque istud Ætoli Acheloum ad hunc usque diem vocant: sicut auctor est sapiens Cephalion. Polyphemus etiam, paucos post dies, ex vulnere in mamilla accepto, interiit. c Meleager autem, Onei filius, Tydei et Dejaniræ frater, egregium sane certamen obivit, aprum horrendum prosternens, in terra Calydonia. So ciam vero facinoris habuit Atalantam, Schonei filiam: quæ et ipsa aprum sagittis prius percus serat regionem enim eam omnem vastabat fera ista. Meleager autem spri interfecti exuvium Ata- * lautæ, cujus amore captus erat, dono dedit. Meleagro vero ad Eneum patrem reverso, occisi apri spolia sibi dari ab eo postulabat: ubi vero [210] Legendum Cedrenus, Ch. Ox. seniper. Cedrenus, Fluvium hunc antea dictum asserit Cedrenus; Plutarchus, The stium a Thestio, Martis et Pisidices F. Stephanus, Theas Stephan. De urb. Vocabulum Gra co-barbarum, apud Græcos recentiores frequenter usurpatum, a Lalinis fibula. transfixus: pro transigere, supra ha buimus, in Paridis a Philoctete occisi historia, lib. v. p. pedes ejus juxta malleoles transfiri. etiam Jo. Tzetz. Chil. 7, hist. 102.

μήδους τοῦ Τυδέως. Οστις ὑπῆρχεν Αἰτωλὸς τῷ γένει, φέρων τὴν συγγένειαν ἐκ τοῦ Οἰνέως, βασι λέως τῆς Αἰτωλίας. Οστις Οἰνεὺς ἀγαγόμενος γυα ναῖκα ὀνόματι Ερίβοιαν, ἔσχεν ἐξ αὐτῆς [208] τὸν Τυδέα. Καὶ ἐτελεύτησεν ή Ερίβοια, καὶ ἡγάγετο ἑτέραν γυναῖκα ὀνόματι ᾿Αλθαίαν· καὶ ἔσχεν ἐξ αὐτῆς τὸν Μελέαγρον καὶ θυγατέρα ὀνόματι Δηιάνει ραν. Νεώτερός τις ονόματι Αχελῷος ", υιός Πο σειδωνίου, συγκλητικοῦ τοῦ Τυδέως, ἐμνηστεύσατο. Ὁ δὲ ᾿Αχελῷος πρὸ τοῦ γάμου ἔφθειρε τὴν Δηιάνει ραν λάθρα, καὶ μετὰ ταῦτα λέγει τῷ πατρὶ αὐτῆς τῷ Οἰνεῖ· Οὐκ ἄλλως λαμβάνω τὴν θυγατέρα σου, εἰ μὴ παραχωρήσεις μοι τὸ βασίλειόν σου διοικεῖν. Ὁ δὲ οὐκ ἐπείσθη αὐτῷ· καὶ λοιπὸν σὺν τῷ ἰδίῳ πατρὶ ἀντῆρεν ὁ ᾿Αχελῷος τῷ Οἰνεῖ καὶ ἐπολέμησεν αὐτῷ. Καὶ ἠναγκάσθη ὁ Οἰνεὺς προτρέψασθαι ἐκ τῆς Φθίας χώρας στρατηγὸν γενναῖον, Ηρακλέα τὸν λεγόμενον Πολύφημον, συνταξάμενος διδέναι αὐτῷ τὴν ἑαυτοῦ θυγατέρα την Δηιάνειραν. Οστις κατελ θὼν μετὰ τῆς ἐνόπλου αὐτοῦ στρατιάς 18 συνέβαλε πόλεμον μετὰ Ποσειδωνίου καὶ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ Αχελώου. Καὶ εἰς τὴν συμβολὴν ξίφει ὁ Πολύφημος τὸν Ποσειδώνιον ἀνεῖλε, τὸν πατέρα Αχελώου· διὰ τοῦτο δὲ ἐξέθεντο οἱ ποιηταὶ ὅτι τὸ κέρας του Άχε λῴου ἀπέσπασεν ὁ Ἡρακλῆς, ὅπερ ἐστὶ τὴν πατρι κὴν αὐτοῦ δύναμιν. Καὶ ἑωρακὼς τὸν ἴδιον αὐτοῦ πατέρα πεσόντα, φεύγει έφιππος. Διὸ καὶ γράφουσιν αὐτὸν Ἱπποκένταυρον. Καὶ ἐν τῷ καταδιώκειν αὐτὸν τὸν Πολύφημον Ηρακλέα στραφείς τοξεύει [209] αὐ τὸν κατὰ τοῦ μαστοῦ· καὶ εὐθέως ὁ Ἡρακλῆς ἀντετό ξευσε [209] τὸν Ἀχελῷον, ὡς περᾷ τὸν ποταμὸν ὀνόματι Φορβάν Καὶ φιβλωθεὶς ὁ ᾿Αχελῷος κατηνέχθη ἀπὸ τοῦ ἵππου εἰς τὰ ῥεῖθρα τοῦ ποτα μοῦ καὶ ἀπώλετο. Καὶ μετεκλήθη ἔκτοτε ὁ αὐτὸς ποταμὸς ἀπὸ τῶν τῆς Αἰτωλίας χώρας Αχελῷος έως τῆς νῦν, καθὰ Κεφαλίων ὁ σοφὸς ἐξέθετο. Ο δὲ Πολύφημος Ἡρακλῆς ἐκ τῆς πληγῆς τοῦ μαστού μεθο ἡμέρας τινὰς τελευτῇ. Μελέαγρος δὲ, ὁ τοῦ Οἰνέως υἱὸς, ἀδελφὸς δὲ τοῦ Τυδέως καὶ Δηιάνειρας, ἐποίησεν ἆθλον μέγαν τὸ ἐν τῇ Καλυδωνία χώρα, φονεύσας κάπρον φοβερόν, τῆς Αταλάντης τῆς θυγατρὸς τοῦ Σχοινέως ούσης μετ' αὐτοῦ· ἥτις προποιήσασα τοξεύει τὸν σύαγρον έλυμαίνετο γὰρ οὗτος ὁ θὴρ πᾶσαν τὴν χώραν ἐκεί την. Καὶ μετὰ τὴν ἀναίρεσιν τοῦ θηρὸς τὸ δέρμα αὐτοῦ ἐχαρίσατο ὁ Μελέαγρος τῇ Αταλάντη, εἰς ἔρωτα αὐτῆς βληθείς. Ἀπελθὼν δὲ ὁ Μελέαγρος πρὸς τὸν ἑαυτοῦ πατέρα Οινέα, ἀπῃτήθη παρ' τε νεώτερός τις, ὀνόματι Αχελῷος. «ἥντινα νεώτερός τις. ἐξ ἧς ἔσχε τὸν Μελέαγρον, καὶ τὴν Δηιάνειραν, ἥντινα ἡρμόζετο Αχελώος.» Αχελώος Το στρατιάς στρατείας (χ. ή μέλαν Οχ. * ἀναίρησιν (χ. 'Ονόματι Φορβάν. Εύηνον Αχελώος ποταμὸς 'Ακαρ νανίας, ἀπὸ ᾿Αχελώου ἐλθόντος ἐκ Θετταλίας μετὰ Αλκμαίωνος· ἐκαλεῖτο δὲ Θόας ὁ ποταμός. Καὶ φιβλωθεὶς ὁ ᾿Αχελώος. φίβλα, Φιβλωθείς, φιβλούν, 77: Τοὺς αὐτοῦ πόδας φιλοῖ ἐπὶ τὰ σφυρά, "Ητις προποιήσασα τοξεύει τὸν σύαγρον. 1520. Tydei filium: Tydeus autem, Ætolia oriundus, ab 164 (Fueo, Etolorum rege, genus ducebat: qui uxorem habuit Eribœam, Tydei matrem. Eriboa autem fatis defuncta, uxorem duxit alteram, nomine Althæam: ex qua filium suscepit Melea gram; aliamque Dejaniram. Hanc juvenis quidam, Achelous, Posidonii filius, qui Tydei ex consi liariis fuit, desponsatam sibi habens, ante nu ptias clanculum vitiavit: deinde vero Œneo, pa tri ejus, dixit filiam illius se non alia conditione ducturum, nisi et regni administrationem etiam sibi concederet. Eneo vero renuente, Achelous, cum patre suo, bellum ei infert. Necessitate igi tur adactus Œneus, in auxilium sibi, ex Phthia regione, ducem strenuum, Herculem quemdam, qui Polyphemus dictus est, vocavit: cui etiam in uxorem dare Dejaniram aliam promisit. Poly phemus itaque, cuin exercitu veniens, in Posi donium filiumque ejus Acheloum arma movit. In ipso autem congressu, Polyphemus Posido vium, Achelor patrem, gladio peremit. Unde poe tæ fabulantur, Herculem Acheloi cornu avulsisse; paternum scilicet auxilium. Achelous autem, ubi patrem cæsum vidit, fugam eques capessit, unde et eum Hippocentaurum fuisse fingunt. Fugientem autem Acheloum dum Polyphemus insequitur, couversus Achelous, 165 sagitta in eum emissa, juxta mamillam vulnerat. Polyphemus autem Acheloum, dum Phorbam fluvium trajicit, sagitta vicissim petivit: quo confossus Achelous, ex equo in flumen deturbatus, ibidem periit. Flu men itaque istud Ætoli Acheloum ad hunc usque diem vocant: sicut auctor est sapiens Cephalion. Polyphemus etiam, paucos post dies, ex vulnere in mamilla accepto, interiit. c Meleager autem, Onei filius, Tydei et Dejaniræ frater, egregium sane certamen obivit, aprum horrendum prosternens, in terra Calydonia. So ciam vero facinoris habuit Atalantam, Schonei filiam: quæ et ipsa aprum sagittis prius percus serat regionem enim eam omnem vastabat fera ista. Meleager autem spri interfecti exuvium Ata- * lautæ, cujus amore captus erat, dono dedit. Meleagro vero ad Eneum patrem reverso, occisi apri spolia sibi dari ab eo postulabat: ubi vero [210] Legendum Cedrenus, Ch. Ox. seniper. Cedrenus, Fluvium hunc antea dictum asserit Cedrenus; Plutarchus, The stium a Thestio, Martis et Pisidices F. Stephanus, Theas Stephan. De urb. Vocabulum Gra co-barbarum, apud Græcos recentiores frequenter usurpatum, a Lalinis fibula. transfixus: pro transigere, supra ha buimus, in Paridis a Philoctete occisi historia, lib. v. p. pedes ejus juxta malleoles transfiri. etiam Jo. Tzetz. Chil. 7, hist. 102.

αὐτοῦ τὰ νικητήρια τοῦ θηρός· καὶ μαθὼν ὅτι τῇ Αταλάντῃ τὸ δέρμα εχαρίσατο, ὀργισθεὶς κατὰ τοῦ ἰδίου υἱοῦ, δν εἶχε θαλλὸν τὸ ἐλαίας, φυλαττόμενον παρὰ τῇ ᾿Αλθαίᾳ τῇ ἑαυτοῦ μὲν γυναικί, μητρὶ δὲ τοῦ Μελεάγρου, ὅντινα θαλλὸν τῆς ἐλαίας ἡ ᾿Αλθαία Εγκυος οὖσα ἐπιθυμήσασα ἔφαγε, καὶ καταπιοῦσα τὸ φύλλον τῆς ἐλαίας εὐθέως τεκοῦσα συνεγέννησε τὸ τῆς ἐλαίας φύλλον σὺν τῷ Μελεάγρω περὶ οὗ χρη σμὸς ἐδόθη τῷ πατρὶ αὐτοῦ τῷ Οἰνεῖ τοσοῦτον χρό τον ζῆν τὸν Μελέαγρον ὅσον χρόνον φυλάττεται 70 τὸ φύλλον τῆς ἐλαίας τὸ μετ' αὐτοῦ γεννηθέν· ὅπερ φύλλον ὀργισθεὶς ὁ Οἰνεὺς εἰς πῦρ ἔβαλε, καὶ ἐκαύθη, ἀγανακτήσας κατὰ τοῦ ἰδίου υἱοῦ· καὶ παραχρήμα ὁ Μελέαγρος ἐτελεύτησεν, ὡς ὁ σοφὸς Εὐριπίδης δράμα " περὶ τοῦ αὐτοῦ Μελεάγρου ἐξέθετο. Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν τοῦ Οἰνέως ἐβασίλευσε τῆς Αιτωλίας ὁ ἄλλος υἱὸς αὐτοῦ ὁ Τυδεύς, ὁ πατὴρ τοῦ Διομήδους. Ο δε Διομήδης μετὰ τὴν τελευτὴν τοῦ ἰδίου πατρὸς Τυδέως ἐβασίλευσε τῆς ᾿Αργείων χώ ρας, ἀγαγόμενος ἐκ τοῦ ᾿Αργους γυναῖκα ονόματι Αιγιάλειαν. Καὶ ἀπονοηθεὶς ὑπέταξε τὴν ἑαυτοῦ χώ ραν τὴν Αἰτωλίαν, πολεμήσας αὐτούς· καὶ κατα λύσας τὸ βασίλειον αὐτῆς καὶ ποιήσας αὐτὴν ὑπὸ τὴν ᾿Αργείων βασιλείαν, τοῦτ' ἔστιν [211] ὑπὸ τὸ ίδιον κράτος, καὶ εὐθέως μετὰ τῶν Ἀχαιῶν ἐξώρ μησεν ἐπὶ τὸν Τρωϊκὸν πόλεμον. Καὶ ἐπανελθὼν μετὰ τὴν νίκην τῆς Τροίας ἐπὶ τὸ ἴδιον αὐτοῦ βασί λειον οὐκ ἐδέχθη ὑπὸ τῆς ἰδίας πόλεως ἢ τῆς συγκλή του αὐτοῦ, ἀλλ' ἀντέστησαν αὐτῷ ἐν δυνάμει πολε μοῦντες. Μαθὼν δὲ ὅτι ἡ γυνὴ αὐτοῦ ἡ Αἰγιάλεια – κατασκευάζει αὐτῷ θάνατον, ὡς πορνευθεῖσα ὑπό τινος συγκλητικοῦ αὐτοῦ, ὅστις καὶ ἀνθίστατο αὐτῷ κρατα:ῶς, ὁμοίως δὲ ἀκούσας ὅτι ἐπορνεύθη ὑπὸ τοῦ Οίακος το υἱοῦ τοῦ Ναυπλίου, οἵτινες διὰ τὸν πρὸς αὐτὴν ἔρωτα πολλῷ σθένει ἀντεμάχοντο αὐτῷ, καθὼς ὁ σοφὸς Δίδυμος ἐξέθετο, προσεσχηκὼς δὲ ὁ Διομήδης τοὺς ἡγεμόνας καὶ πᾶσαν τὴν ᾿Αργείων χώραν ἀνθισταμένην αὐτῷ, μὴ δυνάμενο; δὲ ἀπελθείν μηδὲ 79 ἐπὶ τὴν Αἰτωλίαν, τὴν ἰδίαν αὐτοῦ βασιλείαν, ὡς λύσας αὐτῆς τὸ βασίλειον, παραχωρήσας τὴν ἰδίαν αὐτοῦ βασιλείαν ἀνεχώρησεν, ἀποπλεύσας ἐπὶ τὴν Καλαβρίων 60 χώραν· καὶ κτίζει πόλιν ἐκεῖ πα ραλίαν, ἣν ὠνόμασεν Αργυρίππην, ὡς προγέγρα πται, τὴν μετακληθεῖσαν Βενέεντον νῦν. Καὶ δεξάμενος τὸν Αἰνείαν ἐκριφέντα ἐν [212] τῇ αὐτῇ πόλει κατέσχεν, ἐν πολλῇ τιμῇ καὶ θεραπεία ἔχων αὐτόν· καὶ συνδιῆξεν αὐτῷ ὁ Αἰνείας τὸν χει μώνα. ** θαλλόν. θάλλον του φυλάττεται φυλάττετο Ος. Η δράμα δράμμα * Οίακος 75, Υαχος Οχ. Το μηδὲ μήτε Οχ. 80 Καλαβρίων. Καλαβρίαν Πολλῶν συναθροισθέντων δὲ συαγρευτῶν ἐκεῖσε, Την μετακληθεῖσαν Βενέδεντον. Η Αταλάντη πρώτη μὲν ἐκεῖνον ἐκτοξεύει Εἶτα βαλὼν Μελέαγρος κτείνει τῷ συοκτόνῳ. Ὅσον χρόνον φυλάττετο. ἐφυλάτ Ὑπὸ τοῦ Ὕακος. Διακα "Αργος ἵππιον, Διομήδης, μετὰ τὴν ἅλωσιν τῆς Ἰλίου, ετείχισε, καὶ μετωνόμασεν, "Αργος Ιπ πιον 1: Ταύτην Διομήδης ποτὲ ὁ Τυδέως ἐδείματος audisset Atalanta illa filium dedisse, ira cor reptus, oliva frondem, quam uxor sua, Meleagri mater, apud se servaverat, in ignem projecit. Althea enim uterum ferens, olivæ frondem sum mopere expetivit et fronde devorata, simul cum Meleagro, frondem olivæ e vestigio enixa est. Oneus vero, infantis pater, ab oraculo accepit filium tam diu in vivis futurum esse, 166 quam asservatum habuerit olivæ frondem, eodem partu editam. Hanc autem pater, ira in filium concita tus, in ignem conjecit: qua ignibus absumpta, Meleager statim eflavit animam: uti in dramate suo, de Meleagro isto, scriptum tradidit Euri pides. QEneo successit in Ætolorum regno filius alter Tydeus, pater Diomedis. Diomedes vero, patre defuncto, Argivorum regnum obtinuit: uxore Ar giva ducta nomine Ægialia: cæterum insania concitus, contra Aiolos arma movens, propriam ditionem subegit: Ætoliæque regno dissoluto, Argivorum eam, quo ipse potitus fuerat, imperio subjecit. Inde cum Achæis, in bellum Trojanum profectus est. Troja autern eversa, in regnum suum reversum, nec populus, nec primores eum receperunt; sed et armis etiam eum depulerunt. Ubi autem didicisset uxorem Ægialiam vitæ suæ insidias struxisse (stuprata enim ea fuerat a quodam ex nobilibus ejus; qui, una cum Hiace, Nauplii alio, ejusdem etiam criminis participe, ob Ægialiæ amorem summis viribus Diomedi obsistebat): insuper etiam apud se recogitans, Argivorum duces tolumnque adeo populum 167 hostes se habere, neque integrum sibi esse, in patriam suam Ætoliam redire, cujus imperiun ipse dissolverat: regno suo reficto, in Calabriam navigavit; ubi urbem condidit maritimam, quam Argyrippam, uti diximus, appellavit; Beneventum har nunc vocatur: sicuti hæc a sapiente Didyn.o narrantur. Ad hanc ipsam urbem ventis jactatum Eneam Diomedes humaniter et honorifice exce pit: cujus etiam hospitio usus est Æneas per to tam hyemem. Ox. sic et infra. Cedrenus, Ch.. 0s. Bentleius p. Cedrenus, Cedrenus. D. Ita etiam Ce Οx. Scr. Cedrenus hunc vocat: de Nauplio vero Græcorum principum uxores uti moecharentur instigante, filii sui Pala medis in ultionem, vide Isac. Tzetzem in Lyco puron. drenus. Stephanus urbem hanc a Diomede, dictam asserit. a Diomede itaque non condita, sed muro cineta tantum fuit. Procopius tamen Beheventupi a Diomede conditam fuisse testatur, Gothicor. lib. qui etiam apri Calydonii dentes, tres spithamas in circuitu habentes avunculi sui Meleagri in memo

αὐτοῦ τὰ νικητήρια τοῦ θηρός· καὶ μαθὼν ὅτι τῇ Αταλάντῃ τὸ δέρμα εχαρίσατο, ὀργισθεὶς κατὰ τοῦ ἰδίου υἱοῦ, δν εἶχε θαλλὸν τὸ ἐλαίας, φυλαττόμενον παρὰ τῇ ᾿Αλθαίᾳ τῇ ἑαυτοῦ μὲν γυναικί, μητρὶ δὲ τοῦ Μελεάγρου, ὅντινα θαλλὸν τῆς ἐλαίας ἡ ᾿Αλθαία Εγκυος οὖσα ἐπιθυμήσασα ἔφαγε, καὶ καταπιοῦσα τὸ φύλλον τῆς ἐλαίας εὐθέως τεκοῦσα συνεγέννησε τὸ τῆς ἐλαίας φύλλον σὺν τῷ Μελεάγρω περὶ οὗ χρη σμὸς ἐδόθη τῷ πατρὶ αὐτοῦ τῷ Οἰνεῖ τοσοῦτον χρό τον ζῆν τὸν Μελέαγρον ὅσον χρόνον φυλάττεται 70 τὸ φύλλον τῆς ἐλαίας τὸ μετ' αὐτοῦ γεννηθέν· ὅπερ φύλλον ὀργισθεὶς ὁ Οἰνεὺς εἰς πῦρ ἔβαλε, καὶ ἐκαύθη, ἀγανακτήσας κατὰ τοῦ ἰδίου υἱοῦ· καὶ παραχρήμα ὁ Μελέαγρος ἐτελεύτησεν, ὡς ὁ σοφὸς Εὐριπίδης δράμα " περὶ τοῦ αὐτοῦ Μελεάγρου ἐξέθετο. Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν τοῦ Οἰνέως ἐβασίλευσε τῆς Αιτωλίας ὁ ἄλλος υἱὸς αὐτοῦ ὁ Τυδεύς, ὁ πατὴρ τοῦ Διομήδους. Ο δε Διομήδης μετὰ τὴν τελευτὴν τοῦ ἰδίου πατρὸς Τυδέως ἐβασίλευσε τῆς ᾿Αργείων χώ ρας, ἀγαγόμενος ἐκ τοῦ ᾿Αργους γυναῖκα ονόματι Αιγιάλειαν. Καὶ ἀπονοηθεὶς ὑπέταξε τὴν ἑαυτοῦ χώ ραν τὴν Αἰτωλίαν, πολεμήσας αὐτούς· καὶ κατα λύσας τὸ βασίλειον αὐτῆς καὶ ποιήσας αὐτὴν ὑπὸ τὴν ᾿Αργείων βασιλείαν, τοῦτ' ἔστιν [211] ὑπὸ τὸ ίδιον κράτος, καὶ εὐθέως μετὰ τῶν Ἀχαιῶν ἐξώρ μησεν ἐπὶ τὸν Τρωϊκὸν πόλεμον. Καὶ ἐπανελθὼν μετὰ τὴν νίκην τῆς Τροίας ἐπὶ τὸ ἴδιον αὐτοῦ βασί λειον οὐκ ἐδέχθη ὑπὸ τῆς ἰδίας πόλεως ἢ τῆς συγκλή του αὐτοῦ, ἀλλ' ἀντέστησαν αὐτῷ ἐν δυνάμει πολε μοῦντες. Μαθὼν δὲ ὅτι ἡ γυνὴ αὐτοῦ ἡ Αἰγιάλεια – κατασκευάζει αὐτῷ θάνατον, ὡς πορνευθεῖσα ὑπό τινος συγκλητικοῦ αὐτοῦ, ὅστις καὶ ἀνθίστατο αὐτῷ κρατα:ῶς, ὁμοίως δὲ ἀκούσας ὅτι ἐπορνεύθη ὑπὸ τοῦ Οίακος το υἱοῦ τοῦ Ναυπλίου, οἵτινες διὰ τὸν πρὸς αὐτὴν ἔρωτα πολλῷ σθένει ἀντεμάχοντο αὐτῷ, καθὼς ὁ σοφὸς Δίδυμος ἐξέθετο, προσεσχηκὼς δὲ ὁ Διομήδης τοὺς ἡγεμόνας καὶ πᾶσαν τὴν ᾿Αργείων χώραν ἀνθισταμένην αὐτῷ, μὴ δυνάμενο; δὲ ἀπελθείν μηδὲ 79 ἐπὶ τὴν Αἰτωλίαν, τὴν ἰδίαν αὐτοῦ βασιλείαν, ὡς λύσας αὐτῆς τὸ βασίλειον, παραχωρήσας τὴν ἰδίαν αὐτοῦ βασιλείαν ἀνεχώρησεν, ἀποπλεύσας ἐπὶ τὴν Καλαβρίων 60 χώραν· καὶ κτίζει πόλιν ἐκεῖ πα ραλίαν, ἣν ὠνόμασεν Αργυρίππην, ὡς προγέγρα πται, τὴν μετακληθεῖσαν Βενέεντον νῦν. Καὶ δεξάμενος τὸν Αἰνείαν ἐκριφέντα ἐν [212] τῇ αὐτῇ πόλει κατέσχεν, ἐν πολλῇ τιμῇ καὶ θεραπεία ἔχων αὐτόν· καὶ συνδιῆξεν αὐτῷ ὁ Αἰνείας τὸν χει μώνα. ** θαλλόν. θάλλον του φυλάττεται φυλάττετο Ος. Η δράμα δράμμα * Οίακος 75, Υαχος Οχ. Το μηδὲ μήτε Οχ. 80 Καλαβρίων. Καλαβρίαν Πολλῶν συναθροισθέντων δὲ συαγρευτῶν ἐκεῖσε, Την μετακληθεῖσαν Βενέδεντον. Η Αταλάντη πρώτη μὲν ἐκεῖνον ἐκτοξεύει Εἶτα βαλὼν Μελέαγρος κτείνει τῷ συοκτόνῳ. Ὅσον χρόνον φυλάττετο. ἐφυλάτ Ὑπὸ τοῦ Ὕακος. Διακα "Αργος ἵππιον, Διομήδης, μετὰ τὴν ἅλωσιν τῆς Ἰλίου, ετείχισε, καὶ μετωνόμασεν, "Αργος Ιπ πιον 1: Ταύτην Διομήδης ποτὲ ὁ Τυδέως ἐδείματος audisset Atalanta illa filium dedisse, ira cor reptus, oliva frondem, quam uxor sua, Meleagri mater, apud se servaverat, in ignem projecit. Althea enim uterum ferens, olivæ frondem sum mopere expetivit et fronde devorata, simul cum Meleagro, frondem olivæ e vestigio enixa est. Oneus vero, infantis pater, ab oraculo accepit filium tam diu in vivis futurum esse, 166 quam asservatum habuerit olivæ frondem, eodem partu editam. Hanc autem pater, ira in filium concita tus, in ignem conjecit: qua ignibus absumpta, Meleager statim eflavit animam: uti in dramate suo, de Meleagro isto, scriptum tradidit Euri pides. QEneo successit in Ætolorum regno filius alter Tydeus, pater Diomedis. Diomedes vero, patre defuncto, Argivorum regnum obtinuit: uxore Ar giva ducta nomine Ægialia: cæterum insania concitus, contra Aiolos arma movens, propriam ditionem subegit: Ætoliæque regno dissoluto, Argivorum eam, quo ipse potitus fuerat, imperio subjecit. Inde cum Achæis, in bellum Trojanum profectus est. Troja autern eversa, in regnum suum reversum, nec populus, nec primores eum receperunt; sed et armis etiam eum depulerunt. Ubi autem didicisset uxorem Ægialiam vitæ suæ insidias struxisse (stuprata enim ea fuerat a quodam ex nobilibus ejus; qui, una cum Hiace, Nauplii alio, ejusdem etiam criminis participe, ob Ægialiæ amorem summis viribus Diomedi obsistebat): insuper etiam apud se recogitans, Argivorum duces tolumnque adeo populum 167 hostes se habere, neque integrum sibi esse, in patriam suam Ætoliam redire, cujus imperiun ipse dissolverat: regno suo reficto, in Calabriam navigavit; ubi urbem condidit maritimam, quam Argyrippam, uti diximus, appellavit; Beneventum har nunc vocatur: sicuti hæc a sapiente Didyn.o narrantur. Ad hanc ipsam urbem ventis jactatum Eneam Diomedes humaniter et honorifice exce pit: cujus etiam hospitio usus est Æneas per to tam hyemem. Ox. sic et infra. Cedrenus, Ch.. 0s. Bentleius p. Cedrenus, Cedrenus. D. Ita etiam Ce Οx. Scr. Cedrenus hunc vocat: de Nauplio vero Græcorum principum uxores uti moecharentur instigante, filii sui Pala medis in ultionem, vide Isac. Tzetzem in Lyco puron. drenus. Stephanus urbem hanc a Diomede, dictam asserit. a Diomede itaque non condita, sed muro cineta tantum fuit. Procopius tamen Beheventupi a Diomede conditam fuisse testatur, Gothicor. lib. qui etiam apri Calydonii dentes, tres spithamas in circuitu habentes avunculi sui Meleagri in memo

xΙΣ. Καὶ λέγει τῷ Διομήδει ὁ Αἰνείας· Εγνων ὅτι τὸ θεῖον Παλλάδιον τὸ ἐν τῇ Τροίῃ ἀποκείμενον έχου μίσω, ὅπως ἐπιγραφῇ δίδοται ει τὴ Παλλάδιον τῷ Αἰνείᾳ. Ὁ δὲ Διομήδης εἶπεν αὐτῷ, ὅτι Ἐξ οὗ τοῦτο μετὰ τοῦ Ὀδυσσέως ἀφειλόμην, οὐκ ἔλειψάν μοι συμφοραί, οὔτε τῷ ἐμῷ στρατῷ· ὅθεν ἠναγκάσθην αἰτῆσαι τὴν Πυθίαν περὶ αὐτοῦ· καὶ ἐδόθη μοι χρη σμὸς ἀποδοῦναι αὐτὸ τοῖς Τρωσί. Καὶ εἶπεν ὁ Αἰ νείας, Δός μοι αὐτό. Καὶ εὐθέως ποιήσας θυσίαν ὁ Διομήδης παρέσχε το Παλλάδιον τῷ Αἰνεία. Καὶ λα βὼν αὐτὸ ὁ Αἰνείας, καταφθάσαντος τοῦ θέρους, ἐξώρμησεν ἐπὶ τὴν Ἰταλίαν πρὸς τὸν Λατῖνον· καὶ ἑαυτὸν συμμίξας αὐτῷ μεθ᾿ ἧς είχε βοηθείας ενό πλου στρατοῦ τῶν Φρυγῶν, ἐπολέμησαν τοῖς Ρου στούλοις· καὶ εἰς αὐτὸν τὸν πόλεμον ὁ Λατῖνος ὁ τοῦ Τηλέφου υἱὸς ἐσφάγη, καὶ ἤνεγκαν οἱ Ῥουστοῦλοι τὰς ἐπάνω Καὶ ἀπῆλθεν ὁ Αἰνείας πρὸς τὴν Εὔανδρον καὶ τὸν υἱὸν αὐτοῦ Πάλλαντα, ἄνδρας πολεμικωτάτους· οι τινες διήγον εἰς τὴν Ἰταλίαν, οἰκοῦντες κώμην λεγο μένην Βαλεντίαν, ιθύνοντες [213] ἐπαρχίαν μίαν. Ἐν ᾗ κώμῃ καὶ ἔκτισεν ὁ Πάλλας οἶκον μέγαν πάνυ, οἷον οὐκ εἶχεν ή περίχωρος εκείνη, ὅστις οἶκος ἐκλήθη τὸ Παλλάντιν καὶ ἀπὸ τότε ἐκλήθη τὰ βασιλικά κατοικητήρια Παλλάντιον ἐκ τοῦ Πάλα λαντος. Καὶ ᾔτησεν αὐτοὺς λαβεῖν παρ' αὐτῶν ὁ Αἰνείας βοήθειαν στρατοῦ· τινι παρέσχεν ὁ αὐτὸς Πάλλας καὶ ὁ 8 αὐτοῦ πατὴρ Εύανδρος γενναίους πολεμιστὰς ἄνδρας υ'. Καὶ πάλιν ἀπελθὼν ὁ αὐτὸς Αἰνείας πρὸς ἄλλους τοπάρχας έλαβε πολλὴν βοήθειαν στρατοῦ, ἐπειδὴ πᾶσα ἡ χώρα ἐκείνη ἐναντιοῦτο τοῖς Ῥουστούλοις καὶ τῷ Τούρνῳ, βασιλεῖ αὐτῶν. Καὶ συνέβαλεν αὐτοῖς ὁ Αἰνείας πόλεμον, καὶ ἐνικήθησαν τὸν πόλεμον οἱ Ρουστοῦλοι ὑπὸ τοῦ Αἰνείου, σφαγέν τος τοῦ Τούρνου· καὶ ἔλαβεν ὁ Αἰνείας μετὰ τὴν νί την τὴν βασιλείαν καὶ τὴν θυγατέρα τοῦ Λατίνου ᾿Αλβανίαν Καὶ κτίζει ἐκεῖ πόλιν ὁ αὐτὸς Αἰνείας μεγάλην, ἥντινα έπωνόμασεν Αλβανίαν· καὶ ἀποτίθεται ὁ Αἰνείας ὃ ἔλαβε Παλλάδιον ἀπὸ τοῦ Διομήδους ἐν τῇ αὐτῇ πόλει ᾿Αλβανίᾳ. Εβασίλευσε δὲ ὁ Αἰνείας μετὰ τὸν Λατῖνον ἔτη ιθ'. [214] Μετὰ δὲ τὸν Αἰνείαν ἐβασίλευσεν ἐκεῖ Ασκάνιος Ιούλιος 88, ὁ υἱὸς τοῦ Αἰνείου ἀπὸ τῆς Κρεούσης τῆς Τρωάδος ", τῆς πρώτης γυναικὸς τοῦ αὐτοῦ Αἰνείου ἔτη κε' 8. Καὶ ἔκτισε τὴν Λα 88 Ασκάνιος Ιούλιος, « καί. χε', λε' Δ. οι ὅπως ἐπιγραφῇ δίδοται. Ἰοῦλος,» οι Τροάδος Ος. Οἳ καὶ εἰς ἐμὲ ἐνταῦθά εἰσι, θέαμα λόγου πολύ λοῦ ἰδεῖν ἄξιον, περίμετρον οὐχ ἧσσον ἢ τρισπίθαμον ἐν μηνοειδεῖ σχήματι ἔχοντες. Καὶ ἤνεγκαν οἱ Ῥουστοῦλοι τὰς ἐπάνω. [ Ἰδὼν ὁ ᾿Αννιβαάλ τὴν τοῦ Σκιπίονος δύναμιν, καὶ ὅτι τὰς ἐπάνω φέρει, Ὅστις οἶκος ἐκλήθη τὸ Παλλάντιν. Παλλάν τιν, Παλλάντιον, υἱ στηθάριν στηθάριον, Από τότε έκλήθη τὰ βασιλικά κατοικητήρια, Παλλάντιον. Ἡ δὲ τῶν αὐτοκρατόρων κατοικία παλάτιον ὠνομάσθη, ὅτι ἔν τε τῷ Παλατίῳ λεγομένῳ όρει, ἐν ᾧ Φαυστοῦλος ᾤκει, καὶ ἐκεῖ τὸ στρατήγιον είχε. Την θυγατέρα τοῦ Λατίνου Αλβανίαν. Λαβινίαν Diomedem autem Eneas affatus: Novi, inquit, divinum Palladium, Trojæ olim religiose asser vatum, et a te exinde delatum, ex inscriptione mihi Aneæ deberi. Ad hæc Diomedes: Ex quo, inquit, Palladium hoc ab Ulysse accepi, multas ego exercitusque meus calamitates experti sumus. Coactus itaque oraculum de hac re consulere, responsum tuli: Palladium Trojanis reddendum esse. Mihi itaque reddas: inquit Æneas. Diome des igitur, sacris rite peractis, Palladium Æneæ tradidit. Æneas autem, Palladio accepto, æstate tum ineunte, in Italiam, ad Latinum, profectus est: et societate cum eo inita, exercitum, quem ex Phrygis armatum habuit, contra Rutulos duxit. In hoc bello Latinus, Telephi filius, cecidit; vi etoriaque penes Rutulos erat. 168 Æneas autem deinde profectus est ad Evandrum et filium ejus Pallantem, viros bellico sos; qui, provinciam Italicam tenentes, in vico quodam Valentia dicto sedes habuerunt; ubi zdes plane magnificas et in ea regione omnium splen didissimas exstruxerat sibi Pallas; quas etiam Pallantium vocavit. Unde et regiæ domus dein ceps, a Pallante, Pallantia dicta sunt. neas autem ab Evandro, et filio Pallante exercitu cccc virorum fortium et bellicosorum, instructus; im petratis etiam ab aliis ltaliæ regulis (qui Turno omnes Rutulisque inimicissimi fuerunt) auxilia rium virorum copiis ingentibus, Rutulus iterum aggressus est: Turnoque, rege eorum, occiso, in eos' victoria potitus est. Æneas autem exinde Latini regnum filiamque Albaniam uxorem con secutus, urbem magnam condidit, quam Alba niam nominavit, ubi etiam Palladium, a Diomede receptum, reposuit. Regnavit autem Æneas, post Latinum, annos Eneam excepit Ascanius lulus, Æneæ filius, ex Creusa Trojana, uxore priore. Regnavit autem Ascanius per annos xxv, urbemque ipse 169 condidit, nomine Laviniam, ubi et sedem regni Cedrenus habet ss 6. Addidi 88 Cedrenus p. 136 Haec vix sana. rectius. Ch. riam Diomede ibidem repositos, ad sua usque tempora in spectaculum asservatos fuisse testa tur. est, et Rutuli superiores evaserunt. Eodem rudi lo cutionis genere utitur, ad Gnem lib. vut clc. pro pro librariorum ex recitantis ore scribentium errore frequentissimo. Eadem habes apud Cedrenum, et Gly cam, part. 11, Zonaras autein, Palatium, domum imperatoriam dictum vult, eo quod in monte Pala tino posita fuerit Scr. et hic, et in sequentibus: Lavinia enim dicta fuit Latini filia; Laviniumque, urbs ab Ænea a nomine ejus condita. Verum cum Nostro, in hac Æneæ historia, Romanisque primordiis ineptit etiam Cedrenus. Diglized by Google

xΙΣ. Καὶ λέγει τῷ Διομήδει ὁ Αἰνείας· Εγνων ὅτι τὸ θεῖον Παλλάδιον τὸ ἐν τῇ Τροίῃ ἀποκείμενον έχου μίσω, ὅπως ἐπιγραφῇ δίδοται ει τὴ Παλλάδιον τῷ Αἰνείᾳ. Ὁ δὲ Διομήδης εἶπεν αὐτῷ, ὅτι Ἐξ οὗ τοῦτο μετὰ τοῦ Ὀδυσσέως ἀφειλόμην, οὐκ ἔλειψάν μοι συμφοραί, οὔτε τῷ ἐμῷ στρατῷ· ὅθεν ἠναγκάσθην αἰτῆσαι τὴν Πυθίαν περὶ αὐτοῦ· καὶ ἐδόθη μοι χρη σμὸς ἀποδοῦναι αὐτὸ τοῖς Τρωσί. Καὶ εἶπεν ὁ Αἰ νείας, Δός μοι αὐτό. Καὶ εὐθέως ποιήσας θυσίαν ὁ Διομήδης παρέσχε το Παλλάδιον τῷ Αἰνεία. Καὶ λα βὼν αὐτὸ ὁ Αἰνείας, καταφθάσαντος τοῦ θέρους, ἐξώρμησεν ἐπὶ τὴν Ἰταλίαν πρὸς τὸν Λατῖνον· καὶ ἑαυτὸν συμμίξας αὐτῷ μεθ᾿ ἧς είχε βοηθείας ενό πλου στρατοῦ τῶν Φρυγῶν, ἐπολέμησαν τοῖς Ρου στούλοις· καὶ εἰς αὐτὸν τὸν πόλεμον ὁ Λατῖνος ὁ τοῦ Τηλέφου υἱὸς ἐσφάγη, καὶ ἤνεγκαν οἱ Ῥουστοῦλοι τὰς ἐπάνω Καὶ ἀπῆλθεν ὁ Αἰνείας πρὸς τὴν Εὔανδρον καὶ τὸν υἱὸν αὐτοῦ Πάλλαντα, ἄνδρας πολεμικωτάτους· οι τινες διήγον εἰς τὴν Ἰταλίαν, οἰκοῦντες κώμην λεγο μένην Βαλεντίαν, ιθύνοντες [213] ἐπαρχίαν μίαν. Ἐν ᾗ κώμῃ καὶ ἔκτισεν ὁ Πάλλας οἶκον μέγαν πάνυ, οἷον οὐκ εἶχεν ή περίχωρος εκείνη, ὅστις οἶκος ἐκλήθη τὸ Παλλάντιν καὶ ἀπὸ τότε ἐκλήθη τὰ βασιλικά κατοικητήρια Παλλάντιον ἐκ τοῦ Πάλα λαντος. Καὶ ᾔτησεν αὐτοὺς λαβεῖν παρ' αὐτῶν ὁ Αἰνείας βοήθειαν στρατοῦ· τινι παρέσχεν ὁ αὐτὸς Πάλλας καὶ ὁ 8 αὐτοῦ πατὴρ Εύανδρος γενναίους πολεμιστὰς ἄνδρας υ'. Καὶ πάλιν ἀπελθὼν ὁ αὐτὸς Αἰνείας πρὸς ἄλλους τοπάρχας έλαβε πολλὴν βοήθειαν στρατοῦ, ἐπειδὴ πᾶσα ἡ χώρα ἐκείνη ἐναντιοῦτο τοῖς Ῥουστούλοις καὶ τῷ Τούρνῳ, βασιλεῖ αὐτῶν. Καὶ συνέβαλεν αὐτοῖς ὁ Αἰνείας πόλεμον, καὶ ἐνικήθησαν τὸν πόλεμον οἱ Ρουστοῦλοι ὑπὸ τοῦ Αἰνείου, σφαγέν τος τοῦ Τούρνου· καὶ ἔλαβεν ὁ Αἰνείας μετὰ τὴν νί την τὴν βασιλείαν καὶ τὴν θυγατέρα τοῦ Λατίνου ᾿Αλβανίαν Καὶ κτίζει ἐκεῖ πόλιν ὁ αὐτὸς Αἰνείας μεγάλην, ἥντινα έπωνόμασεν Αλβανίαν· καὶ ἀποτίθεται ὁ Αἰνείας ὃ ἔλαβε Παλλάδιον ἀπὸ τοῦ Διομήδους ἐν τῇ αὐτῇ πόλει ᾿Αλβανίᾳ. Εβασίλευσε δὲ ὁ Αἰνείας μετὰ τὸν Λατῖνον ἔτη ιθ'. [214] Μετὰ δὲ τὸν Αἰνείαν ἐβασίλευσεν ἐκεῖ Ασκάνιος Ιούλιος 88, ὁ υἱὸς τοῦ Αἰνείου ἀπὸ τῆς Κρεούσης τῆς Τρωάδος ", τῆς πρώτης γυναικὸς τοῦ αὐτοῦ Αἰνείου ἔτη κε' 8. Καὶ ἔκτισε τὴν Λα 88 Ασκάνιος Ιούλιος, « καί. χε', λε' Δ. οι ὅπως ἐπιγραφῇ δίδοται. Ἰοῦλος,» οι Τροάδος Ος. Οἳ καὶ εἰς ἐμὲ ἐνταῦθά εἰσι, θέαμα λόγου πολύ λοῦ ἰδεῖν ἄξιον, περίμετρον οὐχ ἧσσον ἢ τρισπίθαμον ἐν μηνοειδεῖ σχήματι ἔχοντες. Καὶ ἤνεγκαν οἱ Ῥουστοῦλοι τὰς ἐπάνω. [ Ἰδὼν ὁ ᾿Αννιβαάλ τὴν τοῦ Σκιπίονος δύναμιν, καὶ ὅτι τὰς ἐπάνω φέρει, Ὅστις οἶκος ἐκλήθη τὸ Παλλάντιν. Παλλάν τιν, Παλλάντιον, υἱ στηθάριν στηθάριον, Από τότε έκλήθη τὰ βασιλικά κατοικητήρια, Παλλάντιον. Ἡ δὲ τῶν αὐτοκρατόρων κατοικία παλάτιον ὠνομάσθη, ὅτι ἔν τε τῷ Παλατίῳ λεγομένῳ όρει, ἐν ᾧ Φαυστοῦλος ᾤκει, καὶ ἐκεῖ τὸ στρατήγιον είχε. Την θυγατέρα τοῦ Λατίνου Αλβανίαν. Λαβινίαν Diomedem autem Eneas affatus: Novi, inquit, divinum Palladium, Trojæ olim religiose asser vatum, et a te exinde delatum, ex inscriptione mihi Aneæ deberi. Ad hæc Diomedes: Ex quo, inquit, Palladium hoc ab Ulysse accepi, multas ego exercitusque meus calamitates experti sumus. Coactus itaque oraculum de hac re consulere, responsum tuli: Palladium Trojanis reddendum esse. Mihi itaque reddas: inquit Æneas. Diome des igitur, sacris rite peractis, Palladium Æneæ tradidit. Æneas autem, Palladio accepto, æstate tum ineunte, in Italiam, ad Latinum, profectus est: et societate cum eo inita, exercitum, quem ex Phrygis armatum habuit, contra Rutulos duxit. In hoc bello Latinus, Telephi filius, cecidit; vi etoriaque penes Rutulos erat. 168 Æneas autem deinde profectus est ad Evandrum et filium ejus Pallantem, viros bellico sos; qui, provinciam Italicam tenentes, in vico quodam Valentia dicto sedes habuerunt; ubi zdes plane magnificas et in ea regione omnium splen didissimas exstruxerat sibi Pallas; quas etiam Pallantium vocavit. Unde et regiæ domus dein ceps, a Pallante, Pallantia dicta sunt. neas autem ab Evandro, et filio Pallante exercitu cccc virorum fortium et bellicosorum, instructus; im petratis etiam ab aliis ltaliæ regulis (qui Turno omnes Rutulisque inimicissimi fuerunt) auxilia rium virorum copiis ingentibus, Rutulus iterum aggressus est: Turnoque, rege eorum, occiso, in eos' victoria potitus est. Æneas autem exinde Latini regnum filiamque Albaniam uxorem con secutus, urbem magnam condidit, quam Alba niam nominavit, ubi etiam Palladium, a Diomede receptum, reposuit. Regnavit autem Æneas, post Latinum, annos Eneam excepit Ascanius lulus, Æneæ filius, ex Creusa Trojana, uxore priore. Regnavit autem Ascanius per annos xxv, urbemque ipse 169 condidit, nomine Laviniam, ubi et sedem regni Cedrenus habet ss 6. Addidi 88 Cedrenus p. 136 Haec vix sana. rectius. Ch. riam Diomede ibidem repositos, ad sua usque tempora in spectaculum asservatos fuisse testa tur. est, et Rutuli superiores evaserunt. Eodem rudi lo cutionis genere utitur, ad Gnem lib. vut clc. pro pro librariorum ex recitantis ore scribentium errore frequentissimo. Eadem habes apud Cedrenum, et Gly cam, part. 11, Zonaras autein, Palatium, domum imperatoriam dictum vult, eo quod in monte Pala tino posita fuerit Scr. et hic, et in sequentibus: Lavinia enim dicta fuit Latini filia; Laviniumque, urbs ab Ænea a nomine ejus condita. Verum cum Nostro, in hac Æneæ historia, Romanisque primordiis ineptit etiam Cedrenus. Diglized by Google

6:νίαν πόλιν, καὶ τὸ βασίλειον τοῖς Λαβινη σίοις ἐπέθηκε, μεταγαγὼν ὁ αὐτὸς Ασκάνιος ἐκ τῆς Αλβανίας πόλεως τὸ Παλλάδιον εἰς τὴν αὐτοῦ κτι σθεῖσαν πόλιν Λαδινίαν. Ἐν τῷ καιρῷ δὲ τῷ αὐτῷ σ' ἀρχιερεύς τις ἦν τῆς Ἱερουσαλήμ μετὰ τὴν ἐπάνοδον τὴν ἐκ Βαβυλῶνος τῶν δύο ἡμίσεως σκήπτρων τῶν ἀνελθόντων ἐν τῇ Ἱερουσαλὴμ Ελιακείμ, ὁ υἱὸς Ἰησοῦ Ἐν δὲ τοῖς αὐτοῖς χρόνοις ἦν Ιππάσιος φιλό σοφος Πυθαγορικός· ὅστις τὴν σφαίραν τοῦ οὐρανοῦ πρῶτος ἐξήνεγκεν ἐκ τῶν δεκαδύο ζωδίων, καὶ κατὰ θάλασσαν ναυαγήσας ἐτελεύτα. "Ην δὲ καὶ Ισοκράτης τότε, καὶ Περικλῆς, καὶ Θουκυδίδης ὁ συγγραψάμενος τὸν πόλεμον τῶν Πελοποννησίων καὶ ᾿Αθηναίων. Εν δὲ τοῖς χρόνοις Θουκυδίδου ἦν καὶ Φειδίας ὁ ἀγαλμα τοποιὸς, καὶ Στησίχορος, καὶ Βακχυλίδης, οι ἦσαν ορχήσεως εὑρεταὶ καὶ ποιηταί, μετὰ τοὺς προειρη μένους φιλοσόφους ἄνδρας· μετὰ δὲ [215] χρόνον οι προῤῥηθέντες τῶν Ἑλλήνων ἦσαν παιδευταί. ᾿Αναφαίνεται δὲ μετὰ ταῦτα καὶ Δημοσθένης καὶ Αριστοφάνης ὁ κωμῳδός. Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Δαρείου τοῦ νεωτέρου ἐβασίλευσε Περσῶν Αρταξέρξης ὁ Μνήμων καλούσ μενος ἔτη λθ'. Ἀλβανῶν δὲ ἐβασίλευσεν Αλβας, ὁ υἱὸς τοῦ Ασκανίου, ἔτη λς', καὶ κτίζει τὴν Σίλπιν πόλιν ἀπὸ τότε οἱ βασιλεῖς Σίλβιοι ἐκαλοῦντο· μεταγαγὼν ἐν τῇ αὐτῇ Σίλβει πόλει καὶ τὸ Παλλάδιον ὁ αὐτὸς *Αλβας βασιλεύς. Καὶ ἐβασίλευσαν λοιπὸν οἱ ἐκ τοῦ γένους τοῦ Αἰνείου σ^, οἱ λεγόμενοι Δίνειάδες ", ἔτη ελα. * Λαβινίαν Αλβανίαν Λαβηνισίοις. παρ' αὐτοῦ. ὑπ' αὐτοῦ 30 Αἰνείου, Διανείου Οχ. 8ο Αινειάδες. Αινειάδαι Καὶ ἔκτισε την Λαβινίαν. Ελιακείμ, ὁ υἱὸς Ἰησοῦ. Ἱππάσιος φιλόσοφος. περὶ σοφῶν ἵππασον Μετὰ τοὺς προειρημένους φιλοσόφους, Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Δαρείου τοῦ νεωτέ ρου. Βασιλεύει αχος, καὶ μετονομάζεται Δαριαῖος, βασιλεύει δὲ 'Αρσάκης, ὁ μετονομασθεὶς ᾿Αρταξέρξης. Τὴν Σίλπιν πόλιν. Σίλβιν; μεταγαγὼν ἐν τῇ Σίλβει πόλει καὶ τὸ Παλλάδιον Σίλβαν 8 - posuit; Palladiumque, ab Albanis delatum, in urbe illa, a se condita, collocavit. Eo tempore pontifex maximus Hierosolymis fuit, post reditum a Babylone tribuum duarum cum dimidia, Eliachimus, Jesu filius. Jisdem temporibus floruit Hippasius, philoso pius Pythagoricus; qui caelestem sphrain pri mus composuit, ex duodecim signis: in mari autem deinde naufragus periit. Eodem tempore etiam claruerunt Isocrates, Pericles, et Thucy dides, belli Attici et Peloponnesiaci scriptor. Equales huic fuerunt Phidias statuarius, Stesi 5 chorus, et Bacchylides, poetæ et saltatoria artis inventores. Cæterum bi, prædictorum philoso phorum temporibus aliquanto posteriores, docto res deinde inter Græcos emerserunt. Posthac floruerunt etiam Demosthenes et Aristophanes comicus. Dario autem juniori successit in regno Persa rum Artaxerxes, qui et Mnemon vocatus est: et regnavit per annos xxxix. c dæ vocabantur, per annos cccxxx. Albanis vero regnavit Albas, Ascanii filius, an nos xxxvi, qui et urbem Silviam condidit: unde et reges eorum deinceps Silvii vocati sunt: 170 Palladium vero et is quoque in Silviam transtu lit. Regnarunt autem Æneæ posteri, qui et Ænea Cedrenus, Os. Eadem αὐτοῦ.Scribe Cedrenus, Ch., Cedrenus. Alba, dicta est hæc urbs ab Ascanio condita: cæterum cuin quæ profert hic auctor noster a vero ut plurimum aliena sint, atque alias etiam omnibus satis nota, errores singulos notare supersedebo. Jesuæ pontif., qui cum Zorobabel Hierosolymas reversus est, filius quidem erat Joacimus, non Eliacimus: de hoc tamen auctorem intelligendum esse puto. Forte hic idem est, quem Hesychius Illustr. vocat quem vide. etc. Locus iste adeo mendosus est, ut sanus aliquis sensus exinde elici vix poterit. Stesichori duo fuerunt: quorum primus Thucydide multo anti quior: nec tamen Stesichorus alter ei contempo raneus erat; sed aliquanto junior; de quo vide Cl. Seldeni Marmor. Arundel. Ochus hic primo dictus, deinde Dariæus, ieste Ctesia cui in regno successit filius ejus Arsaces, Artaxerxes postea dictus Nugæ: urbem hanc sta tim vocal Cedrenus appellat. Silvii Latinorum reges dicti sunt, non ab Alba nescio quo, urbeve ab eo condita; sed a Silvio, Æneæ ex La vinia filio. Sed nec Albain regem agnoscit Historia Romana; Alba quidem urbs erat, ab Ascanio, Eneæ ex Creusa f. condita, ut supra diximus.

[216] ΛΟΓΟΣ ΕΒΔΟΜΟΣ ΠΕΡΙ ΚΤΙΣΕΩΣ ΡΩΜΗΣ. Καὶ λοιπὸν ἐβασίλευσε Ῥῶμος ὁ κτίστης της Ῥώμης, καὶ Ῥῆμος ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ· ὅθεν μετεκλή θησαν Ῥωμαῖοι. Οἵτινες καὶ τὰ ὅπλα τοῦ Ἡρακλέος τοῦ ἐκ τοῦ γένους τοῦ Πίκου Διὸς εὑρηκότες, ἀπέθεντο ἐν τῇ παρ' αὐτῶν κτισθείσῃ πόλει Ρώμῃ τῇ πρώην λεγομένῃ χώμῃ Βαλεντίᾳ ἐν τῷ Βοαρίῳ φόρῳ εἰς τὸν ναὸν τοῦ Πίκου Διός, ἀποκλείσαντες αὐτὰ ἐκεῖ ἕως ἄρτι. Οἱ δὲ αὐτοὶ ἀδελφοὶ ἀνενέωσαν τὸ λεγόμενον Παλάντιον (α), τὸν βασιλικὸν οἶκον τὸν τοῦ Πάλλαν τος, καὶ ναὸν μέγαν τῷ Διὶ κτίσαντες ἐκάλεσαν αὐτ τὸν Καπετώλιον Ῥωμαϊστί, ὅ ἐστιν ἡ κεφαλὴ τῆς πόλεως· ἀγαγόντες δὲ 80 τὸ Παλλάδιον τὸ ξύανον ἀπὸ πόλεως [217] Σίλβης ἀπέθεντο αὐτὸ ἐν τῇ Ῥώμῃ. Οίτινες ἀδελφοὶ ἐν τῷ βασιλεύειν εἰς ἔχθραν ἦλθον πρὸς ἀλλήλους· καὶ ἐφονεύθη ὁ Ρῆμος ὑπὸ τοῦ Ῥώμου, καὶ ἐβασίλευσε μόνος ὁ Ῥῶμος. Ἐξότε δὲ ἀπέκτεινε τὸν ἴδιον αὐτοῦ ἀδελφὸν, ἐσείετο ἡ πόλις πᾶσα Ῥώμη καὶ ἐγίνοντο πόλεμοι ἐμφύλιοι ἐπὶ τῆς αὐτοῦ βασιλείας. Καὶ ἀπελθὼν ὁ αὐτὸς Ῥῶμος εἰς τὸ μαντεῖον ἐπηρώτησε ", Διὰ τέ γίνεται ἐπὶ τῆς ἐμῆς μόνης βασιλείας ταῦτα; Καὶ ἐῤῥέθη αὐτῷ ἐκ τῆς Πυθίας, ὅτι Εἰ μὴ συγκαθεσθῇ σοι ὁ σὸς ἀδελφὸς ἐν τῷ βασιλικῷ θρόνῳ, οὐ μὴ σταθῇ (α) ἡ πόλις σου Ῥώμη οὔτε ἡσυχάσει ὁ δῆμος οὔτε ὁ πόλεμος. Καὶ ποιήσας ἐκ τῆς εἰκόνος τοῦ αὐτ τοῦ ἀδελφοῦ ἐκτύπωμα τοῦ προσώπου, ήτοι χαρα κτῆρος αὐτοῦ, χρυσοῦν στηθάριον, στήλην ἔθηκεν ἐν τῷ θρόνῳ αὐτοῦ, ἔνθα ἐκάθητο. Καὶ οὕτως ἐβα σίλευσε τὸν ὑπόλοιπον χρόνον, συγκαθημένου αὐτῷ τοῦ ὁλοχρύσου ἐκτυπώματος τοῦ αὐτοῦ ἀδελφοῦ Ῥή μου· καὶ ἐπαύσατο ὁ σεισμὸς τῆς πόλεως καὶ ἡσύχα * δὲ 109 και Οχ. οι ἐπηρώτησε. Επερώτησε Οχ. Χρυσοῦν στηθάριον, στήλην. Στηθάριον. θώρακες θωρά για προτομὰ; Προτομή· εἰκὼν βασιλική, ἕως τοῦ ἐμφαλοῦ τοῦ σώματος εἶδος. (ο) Βαλεντία. Βαλεντζία. (α) Παλαντίον. Παλάτιον Σίλβης. "Αλβης. Συγκαθεσθῇ. συγκαθήτη. (α) Σταθή. στη. Regnavit posthæc Romulus, Romæ conditor, cum Reno fratre: unde et Romani nomen acce perunt. Ili arma Herculis, a Jove Pico oriundi, inventa, Romæ urbis, a se conditæ (quæ prius Valentia dicebatur), in templo Pici Jovis, ad forum Boarium, ubi adhuc visuntur, reposuerunt. Porro fratres isti palatium, regiam nempe do mum a Pallante conditam, instaurarunt: Jovi etiam templum ingens excitantes, quod Romana lingua Capitolium vocabant (quasi diceres Ca put urbis), simulacrum etiam, quod Palladium dicebatur, ex urbe Silvia, in Romam suam trans tulerunt. Fratres autem communiter regnantes, mutuis laborarunt odiis: Remoque adeo a fratre interfecto, Romulus regnavit solus. 172 Exinde autem post cadem fratris, tota motibus agitata est urbs Roma; regnumque ejus intestinis seditionibus tumultuabatur. Ad oracu lum itaque profectus, rogavit: Undenam (in quiens), cum ego nunc solus regno, liunt ista? Respondit Pythia: Nisi tu fratrem in regio solio tibi assessorem constituas, urbs Roma a motibus liberari non poterit, neque populi tumultuum, nec bellorum finis erit. Statuam itaque, quæ fratris formam et vultum exprimeret, ex auro fabricari jussit: quam eodem, quo sedebat ipse, throno collocavit. Deinceps igitur regnanti illi assidebat fratris ex auro solido statua: atque ita conquie verunt urbis motus, et seditiones populi conso pitæ sunt. Rex autem, si quid ediceret, tanquam (v) (y), & Ox. Chron. Pasch. p. D, Meurs. Glossar. Pectorale. Armatura pectoris equorum. Apud Nostrum tamen, et Chron. Alex. auctorem, pro statua ubique ponitur. Hujusmodi imagines Græcis recentioribus etiam et dicta sunt, scilicet umbiculo tenus ductae Iras Graecia purior dixit. Hesychius. Hac vero de Romulo eunia haben Jen Alex. auctor ipsa verba, Cedrenus sensum tan tur, tum apud Chr. Alex., tum apul Cedrenum, ex Nostro descripsisse videntur, Clren. qui tum secutus. Dufresn. in C. reponit apud Hamartolum, qui et fabulas sequentes fere omnes, sed contractius, habet. (y) Ita Chronici editio Rader. et Codex ms. Vat. Dufresnius tamen substituit C. C.

[216] ΛΟΓΟΣ ΕΒΔΟΜΟΣ ΠΕΡΙ ΚΤΙΣΕΩΣ ΡΩΜΗΣ. Καὶ λοιπὸν ἐβασίλευσε Ῥῶμος ὁ κτίστης της Ῥώμης, καὶ Ῥῆμος ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ· ὅθεν μετεκλή θησαν Ῥωμαῖοι. Οἵτινες καὶ τὰ ὅπλα τοῦ Ἡρακλέος τοῦ ἐκ τοῦ γένους τοῦ Πίκου Διὸς εὑρηκότες, ἀπέθεντο ἐν τῇ παρ' αὐτῶν κτισθείσῃ πόλει Ρώμῃ τῇ πρώην λεγομένῃ χώμῃ Βαλεντίᾳ ἐν τῷ Βοαρίῳ φόρῳ εἰς τὸν ναὸν τοῦ Πίκου Διός, ἀποκλείσαντες αὐτὰ ἐκεῖ ἕως ἄρτι. Οἱ δὲ αὐτοὶ ἀδελφοὶ ἀνενέωσαν τὸ λεγόμενον Παλάντιον (α), τὸν βασιλικὸν οἶκον τὸν τοῦ Πάλλαν τος, καὶ ναὸν μέγαν τῷ Διὶ κτίσαντες ἐκάλεσαν αὐτ τὸν Καπετώλιον Ῥωμαϊστί, ὅ ἐστιν ἡ κεφαλὴ τῆς πόλεως· ἀγαγόντες δὲ 80 τὸ Παλλάδιον τὸ ξύανον ἀπὸ πόλεως [217] Σίλβης ἀπέθεντο αὐτὸ ἐν τῇ Ῥώμῃ. Οίτινες ἀδελφοὶ ἐν τῷ βασιλεύειν εἰς ἔχθραν ἦλθον πρὸς ἀλλήλους· καὶ ἐφονεύθη ὁ Ρῆμος ὑπὸ τοῦ Ῥώμου, καὶ ἐβασίλευσε μόνος ὁ Ῥῶμος. Ἐξότε δὲ ἀπέκτεινε τὸν ἴδιον αὐτοῦ ἀδελφὸν, ἐσείετο ἡ πόλις πᾶσα Ῥώμη καὶ ἐγίνοντο πόλεμοι ἐμφύλιοι ἐπὶ τῆς αὐτοῦ βασιλείας. Καὶ ἀπελθὼν ὁ αὐτὸς Ῥῶμος εἰς τὸ μαντεῖον ἐπηρώτησε ", Διὰ τέ γίνεται ἐπὶ τῆς ἐμῆς μόνης βασιλείας ταῦτα; Καὶ ἐῤῥέθη αὐτῷ ἐκ τῆς Πυθίας, ὅτι Εἰ μὴ συγκαθεσθῇ σοι ὁ σὸς ἀδελφὸς ἐν τῷ βασιλικῷ θρόνῳ, οὐ μὴ σταθῇ (α) ἡ πόλις σου Ῥώμη οὔτε ἡσυχάσει ὁ δῆμος οὔτε ὁ πόλεμος. Καὶ ποιήσας ἐκ τῆς εἰκόνος τοῦ αὐτ τοῦ ἀδελφοῦ ἐκτύπωμα τοῦ προσώπου, ήτοι χαρα κτῆρος αὐτοῦ, χρυσοῦν στηθάριον, στήλην ἔθηκεν ἐν τῷ θρόνῳ αὐτοῦ, ἔνθα ἐκάθητο. Καὶ οὕτως ἐβα σίλευσε τὸν ὑπόλοιπον χρόνον, συγκαθημένου αὐτῷ τοῦ ὁλοχρύσου ἐκτυπώματος τοῦ αὐτοῦ ἀδελφοῦ Ῥή μου· καὶ ἐπαύσατο ὁ σεισμὸς τῆς πόλεως καὶ ἡσύχα * δὲ 109 και Οχ. οι ἐπηρώτησε. Επερώτησε Οχ. Χρυσοῦν στηθάριον, στήλην. Στηθάριον. θώρακες θωρά για προτομὰ; Προτομή· εἰκὼν βασιλική, ἕως τοῦ ἐμφαλοῦ τοῦ σώματος εἶδος. (ο) Βαλεντία. Βαλεντζία. (α) Παλαντίον. Παλάτιον Σίλβης. "Αλβης. Συγκαθεσθῇ. συγκαθήτη. (α) Σταθή. στη. Regnavit posthæc Romulus, Romæ conditor, cum Reno fratre: unde et Romani nomen acce perunt. Ili arma Herculis, a Jove Pico oriundi, inventa, Romæ urbis, a se conditæ (quæ prius Valentia dicebatur), in templo Pici Jovis, ad forum Boarium, ubi adhuc visuntur, reposuerunt. Porro fratres isti palatium, regiam nempe do mum a Pallante conditam, instaurarunt: Jovi etiam templum ingens excitantes, quod Romana lingua Capitolium vocabant (quasi diceres Ca put urbis), simulacrum etiam, quod Palladium dicebatur, ex urbe Silvia, in Romam suam trans tulerunt. Fratres autem communiter regnantes, mutuis laborarunt odiis: Remoque adeo a fratre interfecto, Romulus regnavit solus. 172 Exinde autem post cadem fratris, tota motibus agitata est urbs Roma; regnumque ejus intestinis seditionibus tumultuabatur. Ad oracu lum itaque profectus, rogavit: Undenam (in quiens), cum ego nunc solus regno, liunt ista? Respondit Pythia: Nisi tu fratrem in regio solio tibi assessorem constituas, urbs Roma a motibus liberari non poterit, neque populi tumultuum, nec bellorum finis erit. Statuam itaque, quæ fratris formam et vultum exprimeret, ex auro fabricari jussit: quam eodem, quo sedebat ipse, throno collocavit. Deinceps igitur regnanti illi assidebat fratris ex auro solido statua: atque ita conquie verunt urbis motus, et seditiones populi conso pitæ sunt. Rex autem, si quid ediceret, tanquam (v) (y), & Ox. Chron. Pasch. p. D, Meurs. Glossar. Pectorale. Armatura pectoris equorum. Apud Nostrum tamen, et Chron. Alex. auctorem, pro statua ubique ponitur. Hujusmodi imagines Græcis recentioribus etiam et dicta sunt, scilicet umbiculo tenus ductae Iras Graecia purior dixit. Hesychius. Hac vero de Romulo eunia haben Jen Alex. auctor ipsa verba, Cedrenus sensum tan tur, tum apud Chr. Alex., tum apul Cedrenum, ex Nostro descripsisse videntur, Clren. qui tum secutus. Dufresn. in C. reponit apud Hamartolum, qui et fabulas sequentes fere omnes, sed contractius, habet. (y) Ita Chronici editio Rader. et Codex ms. Vat. Dufresnius tamen substituit C. C.

σεν ή δημοτική ταραχή. Καὶ εἴ τι δὲ ἂν ἐκέλευε 8 θεσπίζων, έλεγεν [218] ὡς ἀφ' ἑαυτοῦ καὶ τοῦ ἀδελ τοῦ αὐτοῦ, λέγων· Ἐκελεύσαμεν καὶ ἐθεσπίσα μεν· ὅπερ ἔθος κατέσχεν ἐξ ἐκείνου παρὰ τοῖς βα σιλεῦσ:ν ἕως τοῦ παρόντος, τὸ λέγειν, 'Εκελεύσαμεν καὶ ἐθεσπίσαμεν. Εκτοτε καὶ εἰς τὰς πόλεις τὰς ὑπὸ Ῥωμαίους» Επεμψε στηθάρια ολόχρυσα αὐτοῦ καὶ τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ, ὥστε τίθεσθαι πλησία τῶν ἀρχόντων. Ὁ δὲ αὐτὸς Ῥῶμος βασιλεὺς μετὰ τὸ πληρῶσαι τὰ τείχη καὶ κοσμῆσαι τὴν πόλιν ἔκτισε καὶ τῷ Αρῃ ναόν· καὶ ἐν αὐτῷ τῷ μηνὶ ἐποίησεν ἑορτὴν μεγάλην θυσίας τῷ ᾿Αρῃ καλέσας καὶ τὸν μῆνα αὐτὸν Μάρτιον, τον πρώην λεγόμενον Πρίμον (ε), ὅπερ ἑρμηνεύεται "Αρεως (α). Ηνπερ ἑορτὴν κατ' ἔθος οἱ Ρωμαῖοι πάντες ἐπιτελοῦσιν ἕως τῆς νῦν, καλοῦντες τὴν ἡμέραν τῆς πανηγύρεως Μάρ τις (ε) * ἐν κάμπῳ. Καὶ εὐθέως πάλιν ἀρξάμενος ἔκτισε τὸ Ἱππικὸν ἐν τῇ Ῥώμῃ, θέλων διασκεδά 316 σε τὸ πλῆθος τοῦ δήμου τῶν Ῥωμαίων, ὅτι ἐστα αίαζον καὶ ἐπήρχοντο αὐτῷ διὰ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ. Καὶ ἐπετέλεσε πρῶτος ἱπποδρόμιον ἐν τῇ χώρᾳ τῆς Ρώμης εἰς ἑορτὴν τοῦ Ἡλίου, φησὶ, καὶ εἰς τιμὴν τῶν ὑπ' αὐτὸν * τεσσάρων στοιχείων, τοῦτ' ἔστι τῆς γῆς καὶ τῆς θαλάσσης καὶ τοῦ πυρὸς καὶ τοῦ ἀέρος, λογισάμενος καὶ τοῦτο, ὅτι εὐτυχῶς φέρονται οἱ τῶν Περσών βασιλεῖς εἰς τοὺς πολέμους, ὡς τιμῶντες τὰ αὐτὰ τέσσαρα στοιχεία. Ὁ δὲ 9 τῆς Πισαίων (γ) 08 χώρας βασιλεὺς Οινόμαος ἀγῶνα ἐπετέλει " ἐπὶ τὰ Ευρώπεια μέρη [219] μηνὶ Αύστρῳ τῷ καὶ Μαρτίῳ κε', τῷ Ηλίῳ Τιτάνι ὡς ὑψουμένῳ ἀγωνιζομένης, φησί, τῆς γῆς καὶ τῆς θαλάσσης, ὅ ἐστι Δημήτρας καὶ Ποσειδῶνος, τῶν ὑποκειμένων στοιχείων τῷ Ηλίῳ. Καὶ ἐβάλλετο κλῆρος μεταξύ τοῦ αὐτοῦ Οἰνομάου βασιλέως καὶ τοῦ ἐρχομένου * ἐκέλευε ἐκέλευσε Οπ. οι Ρωμαίους Ῥωμαίων Οχ. Η Μάρτις Μάρτιος Οχ. * διασκεδάσαι διασχεδάσαι Οκ. οι αὐτόν.· αὐτοῦ Οχ., αὐτῶν οι δὲ γὰρ Οτ.» Πεσαίων Ος. " ἐπετέλει — Ευρώπεια ἐπιτελεῖ — Εὐρώπια Οχ. Μην Δύστρῳ. μηνὶ Σύστρα, Δύστρος Ξανθικός Αρτεμίσιος Δέσιος Πάνεμος Λῷος Γορπιαίος Υπερβερεταῖος Δίος Απηλλαῖος "Αρηί. Αρεί. Αὐδυναῖος Περίττιος Τῷ Ηλίῳ Τιτάνι, ὡς ὑψουμένῳ. υψούμενος Λέγ. Πρίμον. Πρίμνον, ὅ ἐστιν Άρεος. (α) "Αρεως. Δ. Αρεος. (ε) Μάρτιος. Μάρτιον. (γ) Ο γὰρ τῆς Πισαίων. Μην Δύστρψ. Σύστρῳ, Ως ύψουμένῳ. Δημήτρας. Δήμητρος. suo fratrisque nomine id faceret, hac formula utebatur, Jussimus et sancivimus. Unde mos iste dimanavit, qui apud reges etiamnum obtinuit, Edicta proponendi sub hac formula; Jussimus et sancivimus. Exinde vero ad civitates Romanæ ditionis singulas, sui fratrisque ex auro solido statuas transmisit; ut juxta urbis magistratus collocarentur. (h) Idem rex Romulus, urbe mœnibus cincta et or nata, Marti quoque ædem erexit: mensemque eum qui antea Primus vocabatur, a Marte, Mar tium nominavit. Festum etiam solenne eodem mense instituit, in 173 quo sacra Marti perage bantur quod et Romani, ritu anniversario usque adhuc celebrant; vocantes diem illum, Festum solemnitatis in Campo Martio. Neediu ab incepto desistens, circum in urbe exstruxit, uti tumultuantis populi motus dissiparet: adhuc enim, ob cæsum fratrem, seditiones in eum idem tiden moliebantur. Primus itaque Romulus, in ditione Romana, Circensia instituit, in honorem Solis (ut dixit), et quatuor illi sul jeclorum cle mentorum, terræ nimirum, maris, ignis et aeris. Quippe existimavit, Persarum regibus expeditiones bellicas feliciter ideo semper cessisse; quod qua tuor ista elementa in veneratione habuissent. Onomaus enim, Pisaruun rex, certamen Euro pais in regionibus instituit, Dystri sive Martii xxv celebrandum, solis Titanis in honorem, tan quam jam exaltali certanlibus (inquit) inter se, terra marique, id est Cybele et Neptuno, soli subjectis elementis. Sors vero mittebatur inter Onomaum et alterum, a quacunque ille orbis parte venisset, qui cum eo certaturus erat. Et si Chron., Chron., Chron., Chron., Chron. Chron., Chron., Chr. Alex. men dose. Mensibus Macedonicis passim utitur auctor noster, quorum hæc nomina Martius Aprilis Maius Junius Julius Augustus September October November Lege December Januarius Februarius Raderus ista vertit, apud Chr. Alex. in solis, ut Titanis excelsi, cultum: male omnino, cnim hic dictus sol, id est exaltatus (non excelsus) eo quod ad æquatorem provectus, mediam jain altitudinem suam, septentrionem versus, attigerit. Sol enim semper excelsus dici potest; exaltatus vero eo ma gis, septentrionalibus, quo a tropico Capricorni longius discessit. Martii itaque xxv, id est æqui noctio verno, certamina hæc ab nomao, so lis jam sic satis exaltati in honorem, instituta di cuntur. (c) Hamart. Hamarl. Hæc et quæ sequuntur de Enomao et Erichthonio apud Hamartolum nou leguntur. C. et in Dufresnii Vers. Systro; quod mirum eum non correxisse. (*) Hunc locum non intellexit Du fresnius, sic vertens: in solis Ti:anis, vel excelsi, honorem. G.

ἀπὸ οἰασδήποτε χώρας καταγωνίσασθαι αὐτόν ο καὶ ὅτε μὲν ὁ κλῆρος ἐκάλει τὸν Οἰνόμαον ἀγωνίσα σθαι ὑπὲρ τοῦ Ποσειδῶνος, ἐφόρει σχήμα ἱματίων κυανῶν ', ὅ ἐστι τῶν ὑδάτων, καὶ ὁ ἀνταγωνιζόμενος κατ' αὐτοῦ ἐφόρει τὸ χλοῶδες σχῆμα, ὅ ἐστι τῆς γῆς. Καὶ πάλιν εἰ ἤνεγκεν ὁ κλῆρος τῷ Οἰνομάῳ φορῆσαι τὸ τῆς Δημήτρας σχῆμα, ἐφόρει τὸ χλοῶδες σχῆμα, καὶ [220] ὁ ἀνταγωνιστὴς αὐτοῦ ἐφόρει τὸ σχῆμα τοῦ Ποσειδῶνος, ὅ ἐστι τῶν ὑδάτων, τὸ κυανόν. Καὶ ὁ ἡττώμενος ἐφονεύετο. Καὶ πλῆθος ἄπειρον ἤρχετο θεωρήσαι τὸν ἐτήσιον βασιλικὸν ἀγῶνα ἀπὸ ἑκάστης χώρας καὶ πόλεως· καὶ οἱ μὲν τὰς παραλίους πόλεις οἰκοῦντες καὶ τὰς νήσους πολίται, καὶ τὰς κώμας τὰς παραλίους, καὶ ναῦται, ηύχοντο νικῆσαι τὸν φοροῦντα τὸ κυανὸν σχῆμα, τοῦτ' ἔστι τὸ τοῦ Ποσειδώνος, οἰωνιζόμενοι ὅτι, ἐὰν ἡττηθῇ ὁ ὑπὲρ τοῦ Ποσειδῶνος ἀγωνιζόμενος, ἔκλειψις ἰχθύων γίνεται παντοίων, καὶ ναυάγια θαλάσσης, καὶ ἀνέμων βιαίων ἀνάγκαι. Οι δὲ τὰς μεσογείους οἰκοῦντες πολίται, καὶ ἐπιχώριοι ἄγροικοι, καὶ πάντες οἱ ἐν τῇ γεωργία κάμνοντες, ηύχοντο νικῆσαι τὸν φοροῦντα τὸ χλοῶδες σχήμα, οἰωνιζόμενοι ὅτι εἰ ἡττηθῇ ὁ ὑπὲρ τῆς Δημήτρας ἀγωνιζόμενος, ὅ ἐστιν ὑπὲρ τῆς γῆς, λιμὸς σίτου, καὶ σπάνις οἴνου, καὶ ἐλαίου, καὶ τῶν ἄλλων καρπῶν, γίνε ται. Καὶ ἐνίκησε πολλοὺς ὁ Οἰνόμαος ἀνταγωνιστάς καὶ ἐπὶ πολλὰ ἔτη· εἶχε γὰρ καὶ τὸν ᾿Αψυρτον διο δάσκοντα αὐτὸν τὴν ἡνιοχικὴν τέχνην. Οστις Οιν μαος ἡττηθεὶς ὑπὸ Πέλοπος τοῦ Λυδοῦ ἐφονεύθη. Τὸν δὲ ἱππικὴν ἀγῶνα τοῦτον ἐπενόησε πρῶτος Ενυάλιος τις ονόματι, υἱὸς Ποσειδῶνος, ἀγαγόμε νος * τὴν Λιβύην, θυγατέρα τῆς Ἰοῦς καὶ τοῦ Πίκου Διός, δς κρατήσας τὰ μεσημβρινά μέρη ἐκά λεσε [221] τὴν αὐτὴν χώραν ἐν ᾗ ἐβασίλευσε Λιβύην, εἰς ὄνομα τῆς αὐτοῦ γυναικός. Τὸν δὲ αὐτὸν ἱππι κὸν ἀγῶνα ὁ Ενυάλιος ἅρμασι διπλοις ἐφεῦρε καθὼς ταῦτα συνεγράψατο Καλλίμαχος ὁ σοφὸς, ἐν τοῖς Ετησιοις αὐτοῦ. Καὶ λοιπὸν μετ' αὐτὸν ὁ Εριχθόνιος ἐπετέλεσε τὸν αὐτὸν ἀγῶνα ἅρμασι τετραπώλοις· διὸ καὶ πε ριβόητος ἐγένετο, καθὰ ἐν ταῖς Χάρακος ἐμφέρεται Ιστορίαις· ὃς συνεγράψατο καὶ ταῦτα, ὅτι τοῦ ἱπ ποδρομίου τὸ κτίσμα εἰς τὴν τοῦ κόσμου διοίκησιν ᾠκοδομήθη, τοῦτ' ἔστι τοῦ οὐρανοῦ, καὶ τῆς γῆς, καὶ τῆς θαλάσσης· τὰς δὲ δεκαδύο θύρας τοὺς δώδεκα οἴκους ἱστόρησε τοῦ ζωδιακοῦ τοῦ διοικοῦντος τὴν γῆν, καὶ τὴν θάλασσαν, καὶ τῶν ἀνθρώπων τὸν παρ οδικὸν τοῦ βίου δρόμον. Τὸ δὲ πέλμα τοῦ ἱππικού τὴν γῆν πᾶσαν εἶναι, τὸν δὲ Εὐριπον τὴν θάλασσαν ἱματίων κυανῶν. ἱμάτιον κυανόν· καὶ ναῦται, ναῦται • ἀγαγόμενος ἀγαγομένου Οχ. 12 Α. Καταγωνίσασθαι αὐτόν. καταγω νίζεσθαι αὐτοῦ· καταγωνίζομαι ανταγωνί ζομαι καταγωνίζομαι καταγωνί ζεται, νικά. ϋ Ενυάλιος ἅρμασι διπώλοις ἐφεῦρε. ἅρμασι δὴ πολλοῖς, Ἐν τοῖς Ετησίοις αὐτοῦ. του Ετησίοις Αίτη σίοις Αίτια Ετήσια, Αίτια suite data Onomaus pro Neptuno certaturus erat, habitum sumebat cœruleum, aquis respon dentem Antagonista autem ejus viridi ornatu utebatur, ut qui terram-repraesentaret. Sin autem Cybelis habitum sumere Enomaum sors voluis set; tum viridi habitu 174 ipse usus est; et qui contra certabat, Neptuni, coeruleo, juxta speciem aquarum. Victus autem neci dabatur. Ad hoc re gium et anniversarium certamen infinita homi num multitudo, ex regionibus atque urbibus om nibus confuebat. Et maritini quidem ac insulani, qui vicos littorales incolebant, nautæque, vove bant illi victoriam, qui caeruleum, sive Neptuni, habitum ferebat: quod existimarent, magnam, si vinceretur is, ſuturam piscium omnifariorum caritatem, maris naufragia et ventorum adverso. rum necessitates. Contra, qui continentem labi tabant, mediterranei cives et agricolæ, tota etiam agrestium turba, illum vincere optabant, qui vi ridem gerebat habitum: rati, magnam annonæ caritatem ac famem, vinique et olei frugumque omnium inopiam secuturam, si vinceretur is qui pro Cybele, id est Terra, decertabat. Supe rior omnibus in hoc certamine, per multos annos, ŒŒnomaus evзsit: ut qui aurigandi artem ab Apsyrto edoctus esset. Tandem vero ipse, a Pe Jope Lydo victus, morte multatus est. Equestris autem certaminis auctor primus erat Enyalius quidam alius Neptuni illius, qui Libyam, Jovis Pici ex lo filiam, in uxorem duxit; quique regiones ad meridiem vergentes in potestatein sitam redactas, ab uxoris nomine, Libyam appel lavit. Equestre autem hoc certamen bigis 175 primum celebravit Enyalius: uti memoriæ prodi dit, in Anniversariis suis, sapiens Callimachus. Hunc secutus est Erichthonius, qui certamen hoc equestre quadrigis peregit: unde magnum sibi nomen comparavit: sicuti scriptum reliquit Charax, in Historiis: qui præterea addit, ex structum fuisse hippodromum ad formam uni versi; nempe ut cœlum, terram et mare repræ sentaret. ()stia enim duodena ad zodiaci domus duodecim retulit, qui terras et maria gubernat, vitamque mortalium transitoriam; area hip podromi terram; Euripus mare, a terra media interceptum, referebat: flexus qui ad ostia, orien Chron. Chron. Chron., Couf. supra p. Chr. Alex. hic pro ponitur: enimi proprie si gnillcat, Certamine vinco: Hesychius Chr. Alex. mendose. Iterum forte corri gendum Chr. Alex., ubi pro habet quod interpres Eliis vertit. quidem inscripti Callimachi operis, quo fabularum origines et causas exposuerat poeta, meminit Servius in' vII Eneid. et Martial. I. x Epigr. 1v. Callimachum autem libros quamplurimos scripsisse, 800 numero, testis est Suidas; qui tamen multos eorum enume rans, nec Nostri nec dicta habet.

ἀπὸ οἰασδήποτε χώρας καταγωνίσασθαι αὐτόν ο καὶ ὅτε μὲν ὁ κλῆρος ἐκάλει τὸν Οἰνόμαον ἀγωνίσα σθαι ὑπὲρ τοῦ Ποσειδῶνος, ἐφόρει σχήμα ἱματίων κυανῶν ', ὅ ἐστι τῶν ὑδάτων, καὶ ὁ ἀνταγωνιζόμενος κατ' αὐτοῦ ἐφόρει τὸ χλοῶδες σχῆμα, ὅ ἐστι τῆς γῆς. Καὶ πάλιν εἰ ἤνεγκεν ὁ κλῆρος τῷ Οἰνομάῳ φορῆσαι τὸ τῆς Δημήτρας σχῆμα, ἐφόρει τὸ χλοῶδες σχῆμα, καὶ [220] ὁ ἀνταγωνιστὴς αὐτοῦ ἐφόρει τὸ σχῆμα τοῦ Ποσειδῶνος, ὅ ἐστι τῶν ὑδάτων, τὸ κυανόν. Καὶ ὁ ἡττώμενος ἐφονεύετο. Καὶ πλῆθος ἄπειρον ἤρχετο θεωρήσαι τὸν ἐτήσιον βασιλικὸν ἀγῶνα ἀπὸ ἑκάστης χώρας καὶ πόλεως· καὶ οἱ μὲν τὰς παραλίους πόλεις οἰκοῦντες καὶ τὰς νήσους πολίται, καὶ τὰς κώμας τὰς παραλίους, καὶ ναῦται, ηύχοντο νικῆσαι τὸν φοροῦντα τὸ κυανὸν σχῆμα, τοῦτ' ἔστι τὸ τοῦ Ποσειδώνος, οἰωνιζόμενοι ὅτι, ἐὰν ἡττηθῇ ὁ ὑπὲρ τοῦ Ποσειδῶνος ἀγωνιζόμενος, ἔκλειψις ἰχθύων γίνεται παντοίων, καὶ ναυάγια θαλάσσης, καὶ ἀνέμων βιαίων ἀνάγκαι. Οι δὲ τὰς μεσογείους οἰκοῦντες πολίται, καὶ ἐπιχώριοι ἄγροικοι, καὶ πάντες οἱ ἐν τῇ γεωργία κάμνοντες, ηύχοντο νικῆσαι τὸν φοροῦντα τὸ χλοῶδες σχήμα, οἰωνιζόμενοι ὅτι εἰ ἡττηθῇ ὁ ὑπὲρ τῆς Δημήτρας ἀγωνιζόμενος, ὅ ἐστιν ὑπὲρ τῆς γῆς, λιμὸς σίτου, καὶ σπάνις οἴνου, καὶ ἐλαίου, καὶ τῶν ἄλλων καρπῶν, γίνε ται. Καὶ ἐνίκησε πολλοὺς ὁ Οἰνόμαος ἀνταγωνιστάς καὶ ἐπὶ πολλὰ ἔτη· εἶχε γὰρ καὶ τὸν ᾿Αψυρτον διο δάσκοντα αὐτὸν τὴν ἡνιοχικὴν τέχνην. Οστις Οιν μαος ἡττηθεὶς ὑπὸ Πέλοπος τοῦ Λυδοῦ ἐφονεύθη. Τὸν δὲ ἱππικὴν ἀγῶνα τοῦτον ἐπενόησε πρῶτος Ενυάλιος τις ονόματι, υἱὸς Ποσειδῶνος, ἀγαγόμε νος * τὴν Λιβύην, θυγατέρα τῆς Ἰοῦς καὶ τοῦ Πίκου Διός, δς κρατήσας τὰ μεσημβρινά μέρη ἐκά λεσε [221] τὴν αὐτὴν χώραν ἐν ᾗ ἐβασίλευσε Λιβύην, εἰς ὄνομα τῆς αὐτοῦ γυναικός. Τὸν δὲ αὐτὸν ἱππι κὸν ἀγῶνα ὁ Ενυάλιος ἅρμασι διπλοις ἐφεῦρε καθὼς ταῦτα συνεγράψατο Καλλίμαχος ὁ σοφὸς, ἐν τοῖς Ετησιοις αὐτοῦ. Καὶ λοιπὸν μετ' αὐτὸν ὁ Εριχθόνιος ἐπετέλεσε τὸν αὐτὸν ἀγῶνα ἅρμασι τετραπώλοις· διὸ καὶ πε ριβόητος ἐγένετο, καθὰ ἐν ταῖς Χάρακος ἐμφέρεται Ιστορίαις· ὃς συνεγράψατο καὶ ταῦτα, ὅτι τοῦ ἱπ ποδρομίου τὸ κτίσμα εἰς τὴν τοῦ κόσμου διοίκησιν ᾠκοδομήθη, τοῦτ' ἔστι τοῦ οὐρανοῦ, καὶ τῆς γῆς, καὶ τῆς θαλάσσης· τὰς δὲ δεκαδύο θύρας τοὺς δώδεκα οἴκους ἱστόρησε τοῦ ζωδιακοῦ τοῦ διοικοῦντος τὴν γῆν, καὶ τὴν θάλασσαν, καὶ τῶν ἀνθρώπων τὸν παρ οδικὸν τοῦ βίου δρόμον. Τὸ δὲ πέλμα τοῦ ἱππικού τὴν γῆν πᾶσαν εἶναι, τὸν δὲ Εὐριπον τὴν θάλασσαν ἱματίων κυανῶν. ἱμάτιον κυανόν· καὶ ναῦται, ναῦται • ἀγαγόμενος ἀγαγομένου Οχ. 12 Α. Καταγωνίσασθαι αὐτόν. καταγω νίζεσθαι αὐτοῦ· καταγωνίζομαι ανταγωνί ζομαι καταγωνίζομαι καταγωνί ζεται, νικά. ϋ Ενυάλιος ἅρμασι διπώλοις ἐφεῦρε. ἅρμασι δὴ πολλοῖς, Ἐν τοῖς Ετησίοις αὐτοῦ. του Ετησίοις Αίτη σίοις Αίτια Ετήσια, Αίτια suite data Onomaus pro Neptuno certaturus erat, habitum sumebat cœruleum, aquis respon dentem Antagonista autem ejus viridi ornatu utebatur, ut qui terram-repraesentaret. Sin autem Cybelis habitum sumere Enomaum sors voluis set; tum viridi habitu 174 ipse usus est; et qui contra certabat, Neptuni, coeruleo, juxta speciem aquarum. Victus autem neci dabatur. Ad hoc re gium et anniversarium certamen infinita homi num multitudo, ex regionibus atque urbibus om nibus confuebat. Et maritini quidem ac insulani, qui vicos littorales incolebant, nautæque, vove bant illi victoriam, qui caeruleum, sive Neptuni, habitum ferebat: quod existimarent, magnam, si vinceretur is, ſuturam piscium omnifariorum caritatem, maris naufragia et ventorum adverso. rum necessitates. Contra, qui continentem labi tabant, mediterranei cives et agricolæ, tota etiam agrestium turba, illum vincere optabant, qui vi ridem gerebat habitum: rati, magnam annonæ caritatem ac famem, vinique et olei frugumque omnium inopiam secuturam, si vinceretur is qui pro Cybele, id est Terra, decertabat. Supe rior omnibus in hoc certamine, per multos annos, ŒŒnomaus evзsit: ut qui aurigandi artem ab Apsyrto edoctus esset. Tandem vero ipse, a Pe Jope Lydo victus, morte multatus est. Equestris autem certaminis auctor primus erat Enyalius quidam alius Neptuni illius, qui Libyam, Jovis Pici ex lo filiam, in uxorem duxit; quique regiones ad meridiem vergentes in potestatein sitam redactas, ab uxoris nomine, Libyam appel lavit. Equestre autem hoc certamen bigis 175 primum celebravit Enyalius: uti memoriæ prodi dit, in Anniversariis suis, sapiens Callimachus. Hunc secutus est Erichthonius, qui certamen hoc equestre quadrigis peregit: unde magnum sibi nomen comparavit: sicuti scriptum reliquit Charax, in Historiis: qui præterea addit, ex structum fuisse hippodromum ad formam uni versi; nempe ut cœlum, terram et mare repræ sentaret. ()stia enim duodena ad zodiaci domus duodecim retulit, qui terras et maria gubernat, vitamque mortalium transitoriam; area hip podromi terram; Euripus mare, a terra media interceptum, referebat: flexus qui ad ostia, orien Chron. Chron. Chron., Couf. supra p. Chr. Alex. hic pro ponitur: enimi proprie si gnillcat, Certamine vinco: Hesychius Chr. Alex. mendose. Iterum forte corri gendum Chr. Alex., ubi pro habet quod interpres Eliis vertit. quidem inscripti Callimachi operis, quo fabularum origines et causas exposuerat poeta, meminit Servius in' vII Eneid. et Martial. I. x Epigr. 1v. Callimachum autem libros quamplurimos scripsisse, 800 numero, testis est Suidas; qui tamen multos eorum enume rans, nec Nostri nec dicta habet.

ἀπὸ οἰασδήποτε χώρας καταγωνίσασθαι αὐτόν ο καὶ ὅτε μὲν ὁ κλῆρος ἐκάλει τὸν Οἰνόμαον ἀγωνίσα σθαι ὑπὲρ τοῦ Ποσειδῶνος, ἐφόρει σχήμα ἱματίων κυανῶν ', ὅ ἐστι τῶν ὑδάτων, καὶ ὁ ἀνταγωνιζόμενος κατ' αὐτοῦ ἐφόρει τὸ χλοῶδες σχῆμα, ὅ ἐστι τῆς γῆς. Καὶ πάλιν εἰ ἤνεγκεν ὁ κλῆρος τῷ Οἰνομάῳ φορῆσαι τὸ τῆς Δημήτρας σχῆμα, ἐφόρει τὸ χλοῶδες σχῆμα, καὶ [220] ὁ ἀνταγωνιστὴς αὐτοῦ ἐφόρει τὸ σχῆμα τοῦ Ποσειδῶνος, ὅ ἐστι τῶν ὑδάτων, τὸ κυανόν. Καὶ ὁ ἡττώμενος ἐφονεύετο. Καὶ πλῆθος ἄπειρον ἤρχετο θεωρήσαι τὸν ἐτήσιον βασιλικὸν ἀγῶνα ἀπὸ ἑκάστης χώρας καὶ πόλεως· καὶ οἱ μὲν τὰς παραλίους πόλεις οἰκοῦντες καὶ τὰς νήσους πολίται, καὶ τὰς κώμας τὰς παραλίους, καὶ ναῦται, ηύχοντο νικῆσαι τὸν φοροῦντα τὸ κυανὸν σχῆμα, τοῦτ' ἔστι τὸ τοῦ Ποσειδώνος, οἰωνιζόμενοι ὅτι, ἐὰν ἡττηθῇ ὁ ὑπὲρ τοῦ Ποσειδῶνος ἀγωνιζόμενος, ἔκλειψις ἰχθύων γίνεται παντοίων, καὶ ναυάγια θαλάσσης, καὶ ἀνέμων βιαίων ἀνάγκαι. Οι δὲ τὰς μεσογείους οἰκοῦντες πολίται, καὶ ἐπιχώριοι ἄγροικοι, καὶ πάντες οἱ ἐν τῇ γεωργία κάμνοντες, ηύχοντο νικῆσαι τὸν φοροῦντα τὸ χλοῶδες σχήμα, οἰωνιζόμενοι ὅτι εἰ ἡττηθῇ ὁ ὑπὲρ τῆς Δημήτρας ἀγωνιζόμενος, ὅ ἐστιν ὑπὲρ τῆς γῆς, λιμὸς σίτου, καὶ σπάνις οἴνου, καὶ ἐλαίου, καὶ τῶν ἄλλων καρπῶν, γίνε ται. Καὶ ἐνίκησε πολλοὺς ὁ Οἰνόμαος ἀνταγωνιστάς καὶ ἐπὶ πολλὰ ἔτη· εἶχε γὰρ καὶ τὸν ᾿Αψυρτον διο δάσκοντα αὐτὸν τὴν ἡνιοχικὴν τέχνην. Οστις Οιν μαος ἡττηθεὶς ὑπὸ Πέλοπος τοῦ Λυδοῦ ἐφονεύθη. Τὸν δὲ ἱππικὴν ἀγῶνα τοῦτον ἐπενόησε πρῶτος Ενυάλιος τις ονόματι, υἱὸς Ποσειδῶνος, ἀγαγόμε νος * τὴν Λιβύην, θυγατέρα τῆς Ἰοῦς καὶ τοῦ Πίκου Διός, δς κρατήσας τὰ μεσημβρινά μέρη ἐκά λεσε [221] τὴν αὐτὴν χώραν ἐν ᾗ ἐβασίλευσε Λιβύην, εἰς ὄνομα τῆς αὐτοῦ γυναικός. Τὸν δὲ αὐτὸν ἱππι κὸν ἀγῶνα ὁ Ενυάλιος ἅρμασι διπλοις ἐφεῦρε καθὼς ταῦτα συνεγράψατο Καλλίμαχος ὁ σοφὸς, ἐν τοῖς Ετησιοις αὐτοῦ. Καὶ λοιπὸν μετ' αὐτὸν ὁ Εριχθόνιος ἐπετέλεσε τὸν αὐτὸν ἀγῶνα ἅρμασι τετραπώλοις· διὸ καὶ πε ριβόητος ἐγένετο, καθὰ ἐν ταῖς Χάρακος ἐμφέρεται Ιστορίαις· ὃς συνεγράψατο καὶ ταῦτα, ὅτι τοῦ ἱπ ποδρομίου τὸ κτίσμα εἰς τὴν τοῦ κόσμου διοίκησιν ᾠκοδομήθη, τοῦτ' ἔστι τοῦ οὐρανοῦ, καὶ τῆς γῆς, καὶ τῆς θαλάσσης· τὰς δὲ δεκαδύο θύρας τοὺς δώδεκα οἴκους ἱστόρησε τοῦ ζωδιακοῦ τοῦ διοικοῦντος τὴν γῆν, καὶ τὴν θάλασσαν, καὶ τῶν ἀνθρώπων τὸν παρ οδικὸν τοῦ βίου δρόμον. Τὸ δὲ πέλμα τοῦ ἱππικού τὴν γῆν πᾶσαν εἶναι, τὸν δὲ Εὐριπον τὴν θάλασσαν ἱματίων κυανῶν. ἱμάτιον κυανόν· καὶ ναῦται, ναῦται • ἀγαγόμενος ἀγαγομένου Οχ. 12 Α. Καταγωνίσασθαι αὐτόν. καταγω νίζεσθαι αὐτοῦ· καταγωνίζομαι ανταγωνί ζομαι καταγωνίζομαι καταγωνί ζεται, νικά. ϋ Ενυάλιος ἅρμασι διπώλοις ἐφεῦρε. ἅρμασι δὴ πολλοῖς, Ἐν τοῖς Ετησίοις αὐτοῦ. του Ετησίοις Αίτη σίοις Αίτια Ετήσια, Αίτια suite data Onomaus pro Neptuno certaturus erat, habitum sumebat cœruleum, aquis respon dentem Antagonista autem ejus viridi ornatu utebatur, ut qui terram-repraesentaret. Sin autem Cybelis habitum sumere Enomaum sors voluis set; tum viridi habitu 174 ipse usus est; et qui contra certabat, Neptuni, coeruleo, juxta speciem aquarum. Victus autem neci dabatur. Ad hoc re gium et anniversarium certamen infinita homi num multitudo, ex regionibus atque urbibus om nibus confuebat. Et maritini quidem ac insulani, qui vicos littorales incolebant, nautæque, vove bant illi victoriam, qui caeruleum, sive Neptuni, habitum ferebat: quod existimarent, magnam, si vinceretur is, ſuturam piscium omnifariorum caritatem, maris naufragia et ventorum adverso. rum necessitates. Contra, qui continentem labi tabant, mediterranei cives et agricolæ, tota etiam agrestium turba, illum vincere optabant, qui vi ridem gerebat habitum: rati, magnam annonæ caritatem ac famem, vinique et olei frugumque omnium inopiam secuturam, si vinceretur is qui pro Cybele, id est Terra, decertabat. Supe rior omnibus in hoc certamine, per multos annos, ŒŒnomaus evзsit: ut qui aurigandi artem ab Apsyrto edoctus esset. Tandem vero ipse, a Pe Jope Lydo victus, morte multatus est. Equestris autem certaminis auctor primus erat Enyalius quidam alius Neptuni illius, qui Libyam, Jovis Pici ex lo filiam, in uxorem duxit; quique regiones ad meridiem vergentes in potestatein sitam redactas, ab uxoris nomine, Libyam appel lavit. Equestre autem hoc certamen bigis 175 primum celebravit Enyalius: uti memoriæ prodi dit, in Anniversariis suis, sapiens Callimachus. Hunc secutus est Erichthonius, qui certamen hoc equestre quadrigis peregit: unde magnum sibi nomen comparavit: sicuti scriptum reliquit Charax, in Historiis: qui præterea addit, ex structum fuisse hippodromum ad formam uni versi; nempe ut cœlum, terram et mare repræ sentaret. ()stia enim duodena ad zodiaci domus duodecim retulit, qui terras et maria gubernat, vitamque mortalium transitoriam; area hip podromi terram; Euripus mare, a terra media interceptum, referebat: flexus qui ad ostia, orien Chron. Chron. Chron., Couf. supra p. Chr. Alex. hic pro ponitur: enimi proprie si gnillcat, Certamine vinco: Hesychius Chr. Alex. mendose. Iterum forte corri gendum Chr. Alex., ubi pro habet quod interpres Eliis vertit. quidem inscripti Callimachi operis, quo fabularum origines et causas exposuerat poeta, meminit Servius in' vII Eneid. et Martial. I. x Epigr. 1v. Callimachum autem libros quamplurimos scripsisse, 800 numero, testis est Suidas; qui tamen multos eorum enume rans, nec Nostri nec dicta habet.

ὑπὸ τῆς γῆς μεσαζομένην, τὸν δὲ ἐπὶ τὰς θύρας καμπτὸν τὴν ἀνατολήν, τὸν δὲ ἐπὶ τὴν σφενδόνην τὴν δύσιν, τὰ δὲ ἑπτὰ σπάτια * τὸν δρόμον καὶ τὴν κίνησιν τῆς ἀστρονομίας τῶν ἑπτὰ ἀστέρων τῆς μεγάλης άρκτου 'Ο δὲ [242] Ῥῶμος βασιλεὺς πρὸς τιμὴν καὶ αὐτ τὸς τοῦ Ηλίου καὶ τῶν ὑπ' αὐτὸν τεσσάρων στον χείων τὴν ἀγῶνα ἐν τῇ Ῥώμῃ πρῶτος ἐφεῦρε, καὶ ἐπετέλεσεν ἐν τῇ χώρᾳ τῆς Δύσεως, ήτοι τῆς Ίτα λίας, ἅρμασι τετραπώλοις, τοῦτ᾽ ἔστι τῇ γῇ, καὶ τῇ θαλάσσῃ, καὶ τῷ πυρὶ, καὶ τῷ ἀέρι. Καὶ ἐπέθηκεν ὁ Ῥῶμος τοῖς αὐτοῖς τέτρασι στοιχείοις τὰ ὀνόματα, τῇ γῇ τὸ Πράσινον μέρος, ὅ ἐστι τὸ χλοῶδες, τῇ δὲ θαλάσσῃ, ὅ ἐστι τοῖς ὕδασιν, τὸ Βένετον μέρος, ὡς κυανόν, τῷ δὲ πυρὶ τὸ Ρούσιον μέρος, ώς ερυθρόν, τῷ δὲ ἀέρι τὸ ᾿Αλβον μέρος, ὡς λευκόν· κἀκεῖθεν ἐπενοήθη τὰ τέσσαρα μέρη ἐν Ῥώμη. Ἐκάλεσε δὲ τὸ Πράσινον μέρος, ὅ ἐστι Ρωμαϊστὶ τὸ ἐμπαράμο τον, πραισεντεύειν (κ) γὰρ λέγεται τὸ παραμέ νειν διότι ή χλοώδης " γῆ διὰ παντὸς ἵσταται σὺν τοῖς ἄλσεσι '. Τὸ δὲ Βένετον ἐκάλεσεν ἐκ τοῦ εἶναι ὑπὸ τὴν Ῥώμην ἐπαρχίαν μεγάλην χώραν λεγομένην Βενετζίαν ἧστινος [223] μητρόπολις ἐστιν 'Ακυληία κἀκεῖθεν ἑξέρχεται τὰ κυανά, τοῦτ' ἔστι τὰ Βενέτζια βάμματα τῶν ἱματίων. Καὶ προσεκόλλησε τῷ ο Πρασίνῳ μέρει, δ ἐστι τῇ γῇ, τὸ λευκὸν, φησί, τὸν ἀέρα, καθότι καὶ βρέχει καὶ ὑπουργεῖ καὶ ἁρμόττει τῇ γῇ· καὶ τῷ Βενέτῳ μέ ρει, ὅ ἐστι τοῖς ὕδασι, προσεκόλλησε συμμίξας τὸ Τούσιον μέρος, ὁ ἐστι τὸ πῦρ, καθότι σβέννυσι τὸ ὕδωρ τὸ πῦρ, ὡς ὑποτεταγμένον αὐτῷ. Καὶ λοιπὸν οἱ τὴν Ῥώμην οἰκοῦντες διεμερίσθησαν εἰς τὰ μέρη, καὶ οὐκέτι ὡμονόησαν πρὸς ἀλλήλους διὰ τὸ ἐρᾷν λοιπὸν 13 τῆς ἰδίας νίκης καὶ ἀντιποιεῖσθαι τοῦ ἰδίου μέρους, ώσπερ θρησκείας τινός. Καὶ ἐγένετο μέγα σχίσμα ἐν τῇ Ρώμῃ, καὶ μεγάλην ἔχθραν εἶχον πρὸς ἀλλήλους ἐν τῇ Ρώμῃ τὰ μέρη, ἀφότε 18 ἐπε σπάτια σπάτιον, σπαθία Οχ. ἐμπαράμονον ἐμπαράμενον Ος. χλούδης χλοῶδες Ολ. * άλσεσι Οχ. * τῷ φησι καθότι 10-11 έραν δρον ΟΣ. 18 λοιπόν. Εκαστον τὸ Οχ. 18 ἀπότε ἀπότε Οχ. πράσινον, πραισεντεύειν Πράσινος Τὰ δὲ ἑπτὰ σπαθία. σπαθίον σπάτια, Τὴν κίνησιν τῆς ἀστρονομίας τῶν ἑπτὰ ἀστέ ρων τῆς μεγάλης άρκτου. Την κίνησιν τῆς ἀστρας τὴν ἀστρῴαν) τῶν ἑπτὰ ἀστέρων, καὶ τῆς μεγάλη, άρκτου. τον δρό μον τῶν ἑπτὰ πλανητῶν. Πραισεντεύειν γὰρ λέγεται τὸ παραμέ Τὸ δὲ Βένετον ἐκάλεσεν. () Τῆς ἀστρονομίας. Γ. τῆς ἀστρώας, τῆς ἀστρωθεσίας Πραισεντεύειν. ὁ ἐστι ἐμπαράμονον ἐκ τοῦ παραισεντεύειν, ο λέγε ται τὸ παραμένειν. Βενετζίαν. Βενεττίαν. Ακυλήτα. Ακυλυία. tem, qui ad fundam, occasum designavit: septem. (m), denique spatia septentrionum motus et cursum astronomicum indicarunt. Romulus porro et ipse, ad cultum Solis, et, quæ illi subjecta sunt, elementorum quatuor, cer tamen hoc in Romam primus introduxit; primus etiam in Occidente, id est in Italia, quadrigis illud peregit, terræ, mari, igni, aeri, responden tibus. Indidit etiam Romulus quatuor istis ele mentis nomina, a terra Prasinam factionem ap pellavit, propter colorem viridem; a mari Vene tam, ob aquarum colorem cœruleum; ab igne Russeam, ob colorem rubentem: ab aere vero sive Albam, 176 propter coloris albedinem. lude quatuor illæ in Roma factiones. Prasinam autem factionem ideo vocavit, quia terra virens cum nemoribus suis firma stat semper. Prasinum enim Latinis permanens est. Venetam autem factionem appellavit, quod ex Veneta provincia, Romæ subjecta, cujus metropolis est Aquileia, panni Veneti, id est, coeruleo colore tincti, afferuntur. Prasinæ aulem factioni, sive terra, Albam, aerem, conjunxit; ex quo aer terræ sit accommo datus, eam irrigans, eique subserviens. Factioni autem Venetæ, sive aquis, Russeam, id est ignem, assignavit; eo quod aqua ignem, tanquam sibi subjectumn, exstinguat. Caeterum Romani, hoc modo in factiones distracti, propter studia par tium, dum quisque eam cupivit superiorem esse cui ipse maxime favebat, non amplius inter se concordes fuerunt. Quisque enim pro factione sua tanquam pro religione propugnavit: inde odia intestina gravissimaque dissidia inter factio nes in urbe exstiterunt, ex quo tempore Romu lus primum equestris illius certaminis spectacu * Ch. cum Cedreno p. 147 et Ducangius Gloss. v. Chron., Cl., Chron., Ch., Chron., post ponit Chron. Chron., Curou. Ch., Chr. Alex. auctor, a de rivantes. enim est, porraceus, sive culor viridis, qualis porri est. Ita etiam Chr. Alex. mendose: enimn gladiolum significat. Le gendum itaque cum Cedreno, quod voca bulum pure Latinum est. De circi vero constru clione, vide Onuphrium Panvinium, et Cl. Salma sii in Solinum Plinian. Exercitation. IIæc aliter leguntur apud Chr. Alet. hoc modo (fort. Cedrenus habet tantum, vetv. Cum Nostro etiam hic ineptiunt Cedrenus et Factiones hasce co loribus dispares, a Romulo institutas, circumque ipsum ab eo exstructum fuisse negant eruditi. Spectacula enim læc, Consualia, primo a Romulo; deinde, circo a Tarquinio Prisco exstructo, cir censia dicta sunt. Quin et apertis campis a Romulo celebrata fuisse testatur Cassiodorus, qui de ŒEno nai ludis locutus, Quos ludos (inquit) postea Ro mulus in raptu Sabinarum, necdum fundatis ædi ficiis, ruraliter ostentavit Italiæ, etc. pro quo Dufresnius reposuit ex Anonymo nas. et ex Chronico ms. ab Adamo ad Anastasium. Ecloge mus. citante Dufresnio, Sic quoque Chron, ms. ab Ada mio ad Anast. C. (m) G.

ενόησεν αὐτοῖς τὴν τοῦ ἱππικοῦ θέαν ὁ Ῥῶμος. Καὶ ὅτε ἐν οἰῳδήποτε μέρει εἶδεν ὁ Ῥῶμος φιλούν τας τοὺς λελυπημένους καὶ ἀνθισταμένους αὐτῷ δήμους ἢ συγκλητικοὺς διὰ τὸν θάνατον τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ ἢ δι᾽ ἄλλην αἰτίαν οιανδήποτε, ἐδόκει ἀντ έχεσθαι τοῦ ἄλλου μέρους, καὶ εἶχεν αὐτοὺς εὐμενεῖς καὶ ἐναντιουμένους τῷ σκοπῷ τῶν ἐναντίων αὐτοῦ. Ἐξ ἐκείνου καὶ οἱ μετ' αὐτὸν βασιλεῖς τῆς Ῥώμης τῷ αὐτῷ κανόνι ἐχρήσαντο. μόνας ἀνελθὼν ἐν τῷ ἱππικῷ ὁ Ῥῶμος ἐθεώρει. Ἐν δὲ τῇ βασιλείᾳ τοῦ αὐτοῦ Ρώμου ὁ στρατὸς αὐτοῦ [224] ἐγένετο πολὺς ἐπείσακτος, καὶ πλῆθος ἦν ἐν τῇ Ῥώμῃ τῶν ἀγρίων ἀνθρώπων, καὶ οὐκ ἦσαν πρὸς τὰ πλήθη τῶν ἀνδρῶν γυναῖκες. Καὶ επεθύμουν τῆς τοῦ βίου ἡδονῆς τὰ τῶν νεανιών στρατεύματα· καὶ ἐπήρχοντο κατὰ τὴν ἀγορὰν ταῖς γυναιξὶ, καὶ ἐγένετο ταραχὴ καὶ ἐμφύλιος πόλεμος. Καὶ ἠθύμει ὁ Ῥῶμος, ἀμηχανῶν τί πράξει· ούδε μία " γὰρ ἡνείχετο τῶν γυναικῶν καταμίξαι τοῖς στρατιώταις, ὡς ἀγρίοις καὶ βαρβάροις. Καὶ ἐξεφώ νησε νόμον ὥστε λαμβάνειν τοὺς στρατιώτας πρὸς γάμον παρθένους, ἂς ἐκάλεσε Βρυτίδας - καὶ οὐδεὶς είλετο δοῦναι αὐτοῖς τὴν ἰδίαν θυγατέρα, ἀλλ ἔλεγον ὅτι οὐκ ἔστιν αὐτοῖς καθ' ἑκάστην ἐλπὶς ζωῆς διὰ τοὺς πολέμους, ἀλλὰ πάντες τοῖς τῆς πόλεως ἐζεύγνυον τὰς ἑαυτῶν θυγατέρας. Καὶ ἀθυμῶν ὁ Ῥῶμος ἀπῆλθεν εἰς τὸ μαντεῖον· καὶ ἐδόθη αὐτῷ χρησμός ὥστε ἐπιτελέσαι ταῖς γυναιξὶ θέαν ἐπ πικοῦ, ἵνα ἀγάγηται ἑαυτῷ ὁ στρατὸς γυναῖκας. [225] Καὶ συνάξας τὸ πλῆθος τοῦ στρατοῦ ἐν τῷ παρ λατίῳ ἐπετέλεσεν ἱππικὸν, κελεύσας μόνον γυναῖκας θεωρῆσαι τὸ ἱπποδρόμιον. Καὶ ὡς παραξένου 18 τι νὸς θέας μελλούσης γίνεσθαι, ἀπὸ πάσης τῆς περι χώρου καὶ τῶν πόῤῥωθεν πόλεων καὶ κωμῶν ἦλθον ἐν τῇ πόλει Ῥώμῃ πλήθη γυναικῶν, καὶ ἀνεπλή ρωσαν τὸ ἱππικὸν γυναῖκες ύπανδροι καὶ νεώτεραι παρθένοι· ἦλθον δὲ καὶ αἱ θυγατέρες τῶν λεγομέ νων Σαβίνων, χώρας πλησίον τῆς Ῥώμης οὔσης, γυναῖκες εὐπρεπεῖς. Καὶ δοὺς ὁ Ῥῶμος μανδᾶτα λάθρα γυναῖκα υπανδρον οὖσαν Ρωμαίων πολίτιδα μὴ θεωρῆσαι, κελεύσας καὶ ἰδίῳ στρατῷ ὥστε ὑπάν δρου γυναικὸς μὴ τολμῆσαι ἄψασθαι, ἀλλὰ τὰς παρ θένους ἁρπάσαι καὶ τὰς μὴ ἐχούσας ἄνδρας καὶ Καὶ ἐν τῷ ἐπιτελεῖσθαι τὸ ἱπποδρόμιον ἀπολυθεὶς ὁ 14 οὐδεμία οὐδεὶς 18 παραξένου παραξένου Ο. 16 μόνας. μόνος Οε. ᾿Απότε ἐπενόησεν αὐτοῖς τὴν τοῦ ἱππικοῦ θέαν ὁ Ῥῶμος. ἀφάτε ἐπενόησεν, "Ας ἐκάλεσε Βρυτίδας. Βρούτιδας Βρούτιδες, γυναίκες οὕτω καλούμεναι, οίονε! Σιβύλ λαι, καὶ προφήτιδες. Εδόθη αὐτῷ ὁ χρησμός, ὥστε ἐπιτελέσαι. lum exhibuit. Romulus etiam, si quando adver tisset ex populo, vel senatoribus quoscunque, hujus vel illius factionis, in partes eorum euntes, qui odio ipsumn habuerunt atque adversabantur ei vel ob fratris cædem, vel aliam ob causam quamcunque; 177 statim contrariæ factionis hominibus adhærere visus est, unde illos conci liavit sibi affecitque, ut adversantibus sibi et ipsi forent adversarii. Exinde, qui eum secuti sunt, reges Romani eodem usi sunt artificio. Romulo autem regnante, crevit admodum exer citus ejus, undequaque confluens; eratque in urbe ingens agrestium militum copia, quibus pro tanto numero deerant uxores. Cumque libidinis pruritu correptae essent juvenum cohortes, passim in foro mulieres contrectabant: indle seditio orta est et civile bellum. Cumque Romulus inops consilii quid ageret, animi penderet (dedignabantur enim feminæ cum rurestribus et barbaris militibus rem habere), edixit tandem, ut miles virgines illis, quas Brutidas vocavit, in uxores duceret. Nemo autem erat, qui militibus filiam suam tradere dignatus esset: quisque enim dicebat, eos in diem tantum vivere, quibuscunque belli casibus ob noxios. Itaque Romanis civibus filias suas loca bant omnes. Conturbatus ad hoc Romulus, ora culum consuluit: responsumque tulit, equestris certaminis spectaculum feminis exhiberet; quo exercitus uxores sibi utcunque compararent. Ro mulus igitur, coacto in palatium exercitu, certa men equestre celebravit: jussitque feminas solum ad spectaculum admitti, Itaque numerosa feminarum turba, veluti ad inusitatum quoddam spectaculum, ex omni in circuitu vicinia 178 urbibusque et viculis etiam longe remotis ad ur Dem Romam concursitabat; circumque implebaut matronæ virginesque innupta, inter quas et Sa binorum forma præcellentes adfuerunt filiæ, quo rum regio ab urbe propius aberat. Dederat porro Romulus clain in mandatis, ue cujusquam civis Romani uxor in spectaculo alesset; militique itidem suo edixit, ut matronam nullam continge rent, solas raperent virgines, et quæ viris omnino carerent. Solus autem in circum Romulus venit ', ut certamina spectaret. Interim autem dum ferve Ch., Ox. et Chron. Cl., Chron., scquentibus hæc jungens. Scr. etc. Cele rum hæc mendose leguntur apud Chr. Alex. Lectio itaque, uti et interpunctio, ex Nostro restituenda. legit Chr. Alex. Has ego servas feminas esse dixerim, a gente Brutiorum sic dicta, quod eorum plerique omnes fugitivi servi initio fuerint, ac bruta gens, hominum colluvione circa Lucaniam confluente; uti asserit Diodor. Sicul. Bib. flist. lib. xvi. Brutides autern mulieres dicuntur; ut prophetides, teste Suida Ob hoc consilium ab oraculo Romulo, hisce angu stiis posito, datum, Consualia hæc certamina Consi, id est consilii Dei in honorem celebravit. Vale rius l. u, c. 4 De institut. antiq. circense specia culum primus Romulus, raptis virginibus Sabinis, Consualium nomine celebravil. Consus vero, idem qui Neptunus haud recte itaque auctor noster, Solis in honorem a Romulo instituta fuisse hæc ccr tamina, supra aflirmat.

ενόησεν αὐτοῖς τὴν τοῦ ἱππικοῦ θέαν ὁ Ῥῶμος. Καὶ ὅτε ἐν οἰῳδήποτε μέρει εἶδεν ὁ Ῥῶμος φιλούν τας τοὺς λελυπημένους καὶ ἀνθισταμένους αὐτῷ δήμους ἢ συγκλητικοὺς διὰ τὸν θάνατον τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ ἢ δι᾽ ἄλλην αἰτίαν οιανδήποτε, ἐδόκει ἀντ έχεσθαι τοῦ ἄλλου μέρους, καὶ εἶχεν αὐτοὺς εὐμενεῖς καὶ ἐναντιουμένους τῷ σκοπῷ τῶν ἐναντίων αὐτοῦ. Ἐξ ἐκείνου καὶ οἱ μετ' αὐτὸν βασιλεῖς τῆς Ῥώμης τῷ αὐτῷ κανόνι ἐχρήσαντο. μόνας ἀνελθὼν ἐν τῷ ἱππικῷ ὁ Ῥῶμος ἐθεώρει. Ἐν δὲ τῇ βασιλείᾳ τοῦ αὐτοῦ Ρώμου ὁ στρατὸς αὐτοῦ [224] ἐγένετο πολὺς ἐπείσακτος, καὶ πλῆθος ἦν ἐν τῇ Ῥώμῃ τῶν ἀγρίων ἀνθρώπων, καὶ οὐκ ἦσαν πρὸς τὰ πλήθη τῶν ἀνδρῶν γυναῖκες. Καὶ επεθύμουν τῆς τοῦ βίου ἡδονῆς τὰ τῶν νεανιών στρατεύματα· καὶ ἐπήρχοντο κατὰ τὴν ἀγορὰν ταῖς γυναιξὶ, καὶ ἐγένετο ταραχὴ καὶ ἐμφύλιος πόλεμος. Καὶ ἠθύμει ὁ Ῥῶμος, ἀμηχανῶν τί πράξει· ούδε μία " γὰρ ἡνείχετο τῶν γυναικῶν καταμίξαι τοῖς στρατιώταις, ὡς ἀγρίοις καὶ βαρβάροις. Καὶ ἐξεφώ νησε νόμον ὥστε λαμβάνειν τοὺς στρατιώτας πρὸς γάμον παρθένους, ἂς ἐκάλεσε Βρυτίδας - καὶ οὐδεὶς είλετο δοῦναι αὐτοῖς τὴν ἰδίαν θυγατέρα, ἀλλ ἔλεγον ὅτι οὐκ ἔστιν αὐτοῖς καθ' ἑκάστην ἐλπὶς ζωῆς διὰ τοὺς πολέμους, ἀλλὰ πάντες τοῖς τῆς πόλεως ἐζεύγνυον τὰς ἑαυτῶν θυγατέρας. Καὶ ἀθυμῶν ὁ Ῥῶμος ἀπῆλθεν εἰς τὸ μαντεῖον· καὶ ἐδόθη αὐτῷ χρησμός ὥστε ἐπιτελέσαι ταῖς γυναιξὶ θέαν ἐπ πικοῦ, ἵνα ἀγάγηται ἑαυτῷ ὁ στρατὸς γυναῖκας. [225] Καὶ συνάξας τὸ πλῆθος τοῦ στρατοῦ ἐν τῷ παρ λατίῳ ἐπετέλεσεν ἱππικὸν, κελεύσας μόνον γυναῖκας θεωρῆσαι τὸ ἱπποδρόμιον. Καὶ ὡς παραξένου 18 τι νὸς θέας μελλούσης γίνεσθαι, ἀπὸ πάσης τῆς περι χώρου καὶ τῶν πόῤῥωθεν πόλεων καὶ κωμῶν ἦλθον ἐν τῇ πόλει Ῥώμῃ πλήθη γυναικῶν, καὶ ἀνεπλή ρωσαν τὸ ἱππικὸν γυναῖκες ύπανδροι καὶ νεώτεραι παρθένοι· ἦλθον δὲ καὶ αἱ θυγατέρες τῶν λεγομέ νων Σαβίνων, χώρας πλησίον τῆς Ῥώμης οὔσης, γυναῖκες εὐπρεπεῖς. Καὶ δοὺς ὁ Ῥῶμος μανδᾶτα λάθρα γυναῖκα υπανδρον οὖσαν Ρωμαίων πολίτιδα μὴ θεωρῆσαι, κελεύσας καὶ ἰδίῳ στρατῷ ὥστε ὑπάν δρου γυναικὸς μὴ τολμῆσαι ἄψασθαι, ἀλλὰ τὰς παρ θένους ἁρπάσαι καὶ τὰς μὴ ἐχούσας ἄνδρας καὶ Καὶ ἐν τῷ ἐπιτελεῖσθαι τὸ ἱπποδρόμιον ἀπολυθεὶς ὁ 14 οὐδεμία οὐδεὶς 18 παραξένου παραξένου Ο. 16 μόνας. μόνος Οε. ᾿Απότε ἐπενόησεν αὐτοῖς τὴν τοῦ ἱππικοῦ θέαν ὁ Ῥῶμος. ἀφάτε ἐπενόησεν, "Ας ἐκάλεσε Βρυτίδας. Βρούτιδας Βρούτιδες, γυναίκες οὕτω καλούμεναι, οίονε! Σιβύλ λαι, καὶ προφήτιδες. Εδόθη αὐτῷ ὁ χρησμός, ὥστε ἐπιτελέσαι. lum exhibuit. Romulus etiam, si quando adver tisset ex populo, vel senatoribus quoscunque, hujus vel illius factionis, in partes eorum euntes, qui odio ipsumn habuerunt atque adversabantur ei vel ob fratris cædem, vel aliam ob causam quamcunque; 177 statim contrariæ factionis hominibus adhærere visus est, unde illos conci liavit sibi affecitque, ut adversantibus sibi et ipsi forent adversarii. Exinde, qui eum secuti sunt, reges Romani eodem usi sunt artificio. Romulo autem regnante, crevit admodum exer citus ejus, undequaque confluens; eratque in urbe ingens agrestium militum copia, quibus pro tanto numero deerant uxores. Cumque libidinis pruritu correptae essent juvenum cohortes, passim in foro mulieres contrectabant: indle seditio orta est et civile bellum. Cumque Romulus inops consilii quid ageret, animi penderet (dedignabantur enim feminæ cum rurestribus et barbaris militibus rem habere), edixit tandem, ut miles virgines illis, quas Brutidas vocavit, in uxores duceret. Nemo autem erat, qui militibus filiam suam tradere dignatus esset: quisque enim dicebat, eos in diem tantum vivere, quibuscunque belli casibus ob noxios. Itaque Romanis civibus filias suas loca bant omnes. Conturbatus ad hoc Romulus, ora culum consuluit: responsumque tulit, equestris certaminis spectaculum feminis exhiberet; quo exercitus uxores sibi utcunque compararent. Ro mulus igitur, coacto in palatium exercitu, certa men equestre celebravit: jussitque feminas solum ad spectaculum admitti, Itaque numerosa feminarum turba, veluti ad inusitatum quoddam spectaculum, ex omni in circuitu vicinia 178 urbibusque et viculis etiam longe remotis ad ur Dem Romam concursitabat; circumque implebaut matronæ virginesque innupta, inter quas et Sa binorum forma præcellentes adfuerunt filiæ, quo rum regio ab urbe propius aberat. Dederat porro Romulus clain in mandatis, ue cujusquam civis Romani uxor in spectaculo alesset; militique itidem suo edixit, ut matronam nullam continge rent, solas raperent virgines, et quæ viris omnino carerent. Solus autem in circum Romulus venit ', ut certamina spectaret. Interim autem dum ferve Ch., Ox. et Chron. Cl., Chron., scquentibus hæc jungens. Scr. etc. Cele rum hæc mendose leguntur apud Chr. Alex. Lectio itaque, uti et interpunctio, ex Nostro restituenda. legit Chr. Alex. Has ego servas feminas esse dixerim, a gente Brutiorum sic dicta, quod eorum plerique omnes fugitivi servi initio fuerint, ac bruta gens, hominum colluvione circa Lucaniam confluente; uti asserit Diodor. Sicul. Bib. flist. lib. xvi. Brutides autern mulieres dicuntur; ut prophetides, teste Suida Ob hoc consilium ab oraculo Romulo, hisce angu stiis posito, datum, Consualia hæc certamina Consi, id est consilii Dei in honorem celebravit. Vale rius l. u, c. 4 De institut. antiq. circense specia culum primus Romulus, raptis virginibus Sabinis, Consualium nomine celebravil. Consus vero, idem qui Neptunus haud recte itaque auctor noster, Solis in honorem a Romulo instituta fuisse hæc ccr tamina, supra aflirmat.

στρατὸς ἐκ τοῦ παλατίον ὥρμησαν ἐν τῷ ἱππικῷ, καὶ ἐκ τῶν βάθρων ἀνέσπασαν τὰς παρθένους γυναί κας καὶ τὰς μὴ ἐχούσας ἄνδρας· καὶ ἔλαβον ἑαυτοῖς γυναῖκας. Τοῦτο δὲ πρὸς ἅπαξ ἐποίησεν ὁ 'Ρώμος γενέσθαι, καθώς [226] ὁ σοφώτατος Βεργίλλιος 19 ἐξέθετο· ὡσαύτως δὲ καὶ Πλίνιος ὁ Ρωμαίων ἱστοριογράφος συνεγράψατο, ὁμοίως δὲ καὶ Λίβιος. Ετερος δὲ ἱστορικοί συνεγράψαντο πρῶτον ἱππο δρόμιον ἐπιτελέσαι αὐτοῖς τὸν Ῥῶμον εἰς βούρδω νας Τὸν δὲ Ῥῶμον καὶ τὸν Ῥῆμον τοὺς ἀδελφοὺς ἀποροῦσιν ὑπὸ Λυκαίνης γαλακτοτροφέντας 10 και το βασιλεὺς ὁ ᾿Αμούλιος ὁ αὐτῶν πάππος, ἐκέλευσεν αὐτοὺς ῥιφῆναι εἰς τὰς ὕλας, ὡς πορ υγεινή τους· ἐπειδὴ ἡ Ἰλία ἡ μήτηρ αὐτῶν, ἴρεια οὖσα τοῦ "Αρεως 10, ἐφθάρη, πορνευ Κῖσα ὑπό τινος στρατιώτου, περὶ οὗ λέγουσι μυθο λογοῦντες τὸν ᾿Αρεα ἐγγαστρῶσαι αὐτὴν, καὶ ἐγέν νησεν αὐτοὺς διδύμους, καὶ διὰ τοῦτο ὁ πάππος αὐτ τῶν ἔῤῥιψεν αὐτοὺς εἰς τὰς ὅλας. Καὶ εὗρε τοὺς αὐτοὺς παῖδας χωρική τις, βόσκουσα πρόβατα· καὶ σπλαγχνισθεῖσα, ὅτι ἦσαν εὔμορφα ", λαβοῦσα ἔθρεψεν αὐτοὺς τῷ ἰδίῳ γάλακτι. Εἰς δὲ τὴν χώραν ἐκείνην λυκαίνας καλοῦσιν ἕως ἄρτι τὰς χωρικάς τὰς βοσκούσας πρόβατα, ὡς ἀεὶ τὸν βίον καὶ τὴν διαγωγὴν ἐχούσας μετὰ λύκων. Τούτου οὖν ἕνεκεν ὁ Ῥῶμος ἐπενόησε τὰ λεγόμενα [227] Βρουμάλια εἰρηκώς, φησίν, ἀναγκαῖον εἶναι τὸ τρέφειν τὸν κατά καιρὸν βασιλέα τὴν ἑαυτοῦ σύγκλητον πᾶσαν καὶ τοὺς ἐν ἀξίᾳ καὶ πάσας τὰς ἔνδον τοῦ παλατίου ώσας στρατιάς 1, ὡς ἐντίμους ἐν τῷ καιρῷ τοῦ χειμῶνος, ὅτε τὰ πολεμικὰ ἔνδοσιν ἔχει. Καὶ ἤρ ξατο πρώτους 3 καλεῖν καὶ τρέφειν τοὺς ἀπὸ τοῦ αίμα ἔχοντας τὸ ὄνομα, καὶ λοιπὸν ἀκολούθως ἕως τοῦ τελευταίου γράμματος, κελεύσας καὶ τὴν ἑαυτοῦ σύγκλητον θρέψαι τῷ αὐτῷ σχήματι. Καὶ ἔθρεψαν καὶ αὐτοὶ τὸν στρατὸν ἅπαντα καὶ οὓς ἐβούλοντο. Η Βεργίλιος Βελγίλλιος Οχ. 18 γαλακτοτροφέντας, γαλακτοτροφηθῆναι 57 " ότε Οτ., διότι Αρέα Οχι οι εύμορφα. εὔμορφοι. 83 στρατιάς 30 Αρέως στρατείας Οχ. 3 πρώτους πρῶτος (π. Ὡσαύτως δὲ καὶ Πλίνιος, Ὁμοίως δὲ καὶ Λίβιος. Εἰς Βούρδωνας. ημιόνους Δοθήτω τῷ δύλῳ σου γάμο; ζεύγους ημιόνων. 'Αμούλιος, ὁ αὐτῶν πάππος. Ἱέρεια οὖσα τοῦ ᾿Αρεως. ἱεράουσα τοῦ 'Αρέως, Τὰ λεγόμενα Βρουμάλια. Ιλία. Σιλβία, Ηλία circum erumpit, virginesque, et que viris care rent feminas, ex gradibus raptas, in uxores sibi duxit. Hoc autem semel duntaxat fieri voluit Ro mulus, uti sapientissimus Virgilius testatus est, cui accinit quoque Plinius Romanus historiogra phus, uti et Livius etiam. Cæteri vero tradide runt, primos ludos equestres burdonibus a Ru mulo celebratos. rent aurigationes, emissus es palatio miles, in (n) Romulum vero et Remum fratres a Lupa lacta tos fuisse, fama est: cum rex Amulius, avus eorum, tanquam nothos, eos in silvas exponi jus serat. Mater enim illorum llia, Martis sacerdos, a milite quodam compressa fuerat, unde eam a Marte gravidam fuisse factam, fabulantur. Genel los autem edidit: quos, propterea ab avo in silvis expositos, reperit 179 mulier quædam agrestis, quæ greges ovium pascebat: hæc vero miserata puerulos elegantes, eos lacte suo enutrivit. In ea autein regione usque adhuc etiam rurestres illas ovium custodes, lupas vocitant ut quæ inter lupos vitam suam transigunt. Brumalia autem quæ dicuntur instituit Romulus, hanc ob causam eo quod necessarium duxit, ut hiberno tempore, cum bellorum induciæ sunt, rex pro tempore, quicunque fuerit, senatum omne proceresque, palatinos item milites, honoris causa, conviviis exciperet. Primos itaque ad convivium vocavit, qui nomina sua ab alpha exordiebantur; et sic deinceps, suo quoque ordine, usque ad ultimam alphabeti litteram. Jussit etiam, ut senatus popu lum codem modo invitaret. Itaque vocabant etiam hi exercitum omnem, et quoscunque præterea volebant. Singularum vero turmaruin panduristæ, pridie ad vesperam ibant ad convivatorum ædes, ibidemque canebant, usque ad sequentem diem, Ch., Chron. V. ad p. D. Chron. Fort. Chron.g Chron., diversis eos hinc usus animantibus. etc. pertinet. Nam legimus, propter equorum inopiam, Latinorum scriptorunn nomina ista Chr. Ales. auctori parum nota fuisse videntur; ideoque Pro Plinio Apollonium, pro Livio Silvium, nescio quos supposuit. In Burdone vertit Rader. ac si nomen loci esset. Ego vero vocabulum hoc Latinum esse puto et Grecis sonare, id est malis, sirut It Reg. v, 17, ubi vulgaris transla tio habet: Obsecro, concede mihi, ut lollam onus duorum burdonum, Septuag. habet Probabile autern est auctorem nostrum ad locum illum Servii in Virgil. Aneid. l. viii, respexisse; ubi in hæc verba: Magnis circensibus aclis, hæc habet scho liastes: Magnis, quantum ad paupertatem pristinam Ita etiam Chr. Alex. auctor, contra historie Romanæ fidem; non enim Amulius, sed Numnitor, avus erat geniel lorum. Chr. Alex. habet mendose; Hlian vero hanc, quæ et Rhea Sylvia dicta est, non Martis, sed Vestæ sacerdotem fuisse tradunt historici La tini. Hinc Romulus ap. pellavit Brumalia, seu Saturnalia, vertit Raderus, haud recte. Festun enin hoc non Saturno, sed Baccho celebrari solitum, bruma, sive hyberno tem pore: uti testatur Ovidius, Fastor. 1. 1 (*) Chron. Editio Rader. et Codex Vat. ubi tamen corrigendum dusic Du Crespius.

στρατὸς ἐκ τοῦ παλατίον ὥρμησαν ἐν τῷ ἱππικῷ, καὶ ἐκ τῶν βάθρων ἀνέσπασαν τὰς παρθένους γυναί κας καὶ τὰς μὴ ἐχούσας ἄνδρας· καὶ ἔλαβον ἑαυτοῖς γυναῖκας. Τοῦτο δὲ πρὸς ἅπαξ ἐποίησεν ὁ 'Ρώμος γενέσθαι, καθώς [226] ὁ σοφώτατος Βεργίλλιος 19 ἐξέθετο· ὡσαύτως δὲ καὶ Πλίνιος ὁ Ρωμαίων ἱστοριογράφος συνεγράψατο, ὁμοίως δὲ καὶ Λίβιος. Ετερος δὲ ἱστορικοί συνεγράψαντο πρῶτον ἱππο δρόμιον ἐπιτελέσαι αὐτοῖς τὸν Ῥῶμον εἰς βούρδω νας Τὸν δὲ Ῥῶμον καὶ τὸν Ῥῆμον τοὺς ἀδελφοὺς ἀποροῦσιν ὑπὸ Λυκαίνης γαλακτοτροφέντας 10 και το βασιλεὺς ὁ ᾿Αμούλιος ὁ αὐτῶν πάππος, ἐκέλευσεν αὐτοὺς ῥιφῆναι εἰς τὰς ὕλας, ὡς πορ υγεινή τους· ἐπειδὴ ἡ Ἰλία ἡ μήτηρ αὐτῶν, ἴρεια οὖσα τοῦ "Αρεως 10, ἐφθάρη, πορνευ Κῖσα ὑπό τινος στρατιώτου, περὶ οὗ λέγουσι μυθο λογοῦντες τὸν ᾿Αρεα ἐγγαστρῶσαι αὐτὴν, καὶ ἐγέν νησεν αὐτοὺς διδύμους, καὶ διὰ τοῦτο ὁ πάππος αὐτ τῶν ἔῤῥιψεν αὐτοὺς εἰς τὰς ὅλας. Καὶ εὗρε τοὺς αὐτοὺς παῖδας χωρική τις, βόσκουσα πρόβατα· καὶ σπλαγχνισθεῖσα, ὅτι ἦσαν εὔμορφα ", λαβοῦσα ἔθρεψεν αὐτοὺς τῷ ἰδίῳ γάλακτι. Εἰς δὲ τὴν χώραν ἐκείνην λυκαίνας καλοῦσιν ἕως ἄρτι τὰς χωρικάς τὰς βοσκούσας πρόβατα, ὡς ἀεὶ τὸν βίον καὶ τὴν διαγωγὴν ἐχούσας μετὰ λύκων. Τούτου οὖν ἕνεκεν ὁ Ῥῶμος ἐπενόησε τὰ λεγόμενα [227] Βρουμάλια εἰρηκώς, φησίν, ἀναγκαῖον εἶναι τὸ τρέφειν τὸν κατά καιρὸν βασιλέα τὴν ἑαυτοῦ σύγκλητον πᾶσαν καὶ τοὺς ἐν ἀξίᾳ καὶ πάσας τὰς ἔνδον τοῦ παλατίου ώσας στρατιάς 1, ὡς ἐντίμους ἐν τῷ καιρῷ τοῦ χειμῶνος, ὅτε τὰ πολεμικὰ ἔνδοσιν ἔχει. Καὶ ἤρ ξατο πρώτους 3 καλεῖν καὶ τρέφειν τοὺς ἀπὸ τοῦ αίμα ἔχοντας τὸ ὄνομα, καὶ λοιπὸν ἀκολούθως ἕως τοῦ τελευταίου γράμματος, κελεύσας καὶ τὴν ἑαυτοῦ σύγκλητον θρέψαι τῷ αὐτῷ σχήματι. Καὶ ἔθρεψαν καὶ αὐτοὶ τὸν στρατὸν ἅπαντα καὶ οὓς ἐβούλοντο. Η Βεργίλιος Βελγίλλιος Οχ. 18 γαλακτοτροφέντας, γαλακτοτροφηθῆναι 57 " ότε Οτ., διότι Αρέα Οχι οι εύμορφα. εὔμορφοι. 83 στρατιάς 30 Αρέως στρατείας Οχ. 3 πρώτους πρῶτος (π. Ὡσαύτως δὲ καὶ Πλίνιος, Ὁμοίως δὲ καὶ Λίβιος. Εἰς Βούρδωνας. ημιόνους Δοθήτω τῷ δύλῳ σου γάμο; ζεύγους ημιόνων. 'Αμούλιος, ὁ αὐτῶν πάππος. Ἱέρεια οὖσα τοῦ ᾿Αρεως. ἱεράουσα τοῦ 'Αρέως, Τὰ λεγόμενα Βρουμάλια. Ιλία. Σιλβία, Ηλία circum erumpit, virginesque, et que viris care rent feminas, ex gradibus raptas, in uxores sibi duxit. Hoc autem semel duntaxat fieri voluit Ro mulus, uti sapientissimus Virgilius testatus est, cui accinit quoque Plinius Romanus historiogra phus, uti et Livius etiam. Cæteri vero tradide runt, primos ludos equestres burdonibus a Ru mulo celebratos. rent aurigationes, emissus es palatio miles, in (n) Romulum vero et Remum fratres a Lupa lacta tos fuisse, fama est: cum rex Amulius, avus eorum, tanquam nothos, eos in silvas exponi jus serat. Mater enim illorum llia, Martis sacerdos, a milite quodam compressa fuerat, unde eam a Marte gravidam fuisse factam, fabulantur. Genel los autem edidit: quos, propterea ab avo in silvis expositos, reperit 179 mulier quædam agrestis, quæ greges ovium pascebat: hæc vero miserata puerulos elegantes, eos lacte suo enutrivit. In ea autein regione usque adhuc etiam rurestres illas ovium custodes, lupas vocitant ut quæ inter lupos vitam suam transigunt. Brumalia autem quæ dicuntur instituit Romulus, hanc ob causam eo quod necessarium duxit, ut hiberno tempore, cum bellorum induciæ sunt, rex pro tempore, quicunque fuerit, senatum omne proceresque, palatinos item milites, honoris causa, conviviis exciperet. Primos itaque ad convivium vocavit, qui nomina sua ab alpha exordiebantur; et sic deinceps, suo quoque ordine, usque ad ultimam alphabeti litteram. Jussit etiam, ut senatus popu lum codem modo invitaret. Itaque vocabant etiam hi exercitum omnem, et quoscunque præterea volebant. Singularum vero turmaruin panduristæ, pridie ad vesperam ibant ad convivatorum ædes, ibidemque canebant, usque ad sequentem diem, Ch., Chron. V. ad p. D. Chron. Fort. Chron.g Chron., diversis eos hinc usus animantibus. etc. pertinet. Nam legimus, propter equorum inopiam, Latinorum scriptorunn nomina ista Chr. Ales. auctori parum nota fuisse videntur; ideoque Pro Plinio Apollonium, pro Livio Silvium, nescio quos supposuit. In Burdone vertit Rader. ac si nomen loci esset. Ego vero vocabulum hoc Latinum esse puto et Grecis sonare, id est malis, sirut It Reg. v, 17, ubi vulgaris transla tio habet: Obsecro, concede mihi, ut lollam onus duorum burdonum, Septuag. habet Probabile autern est auctorem nostrum ad locum illum Servii in Virgil. Aneid. l. viii, respexisse; ubi in hæc verba: Magnis circensibus aclis, hæc habet scho liastes: Magnis, quantum ad paupertatem pristinam Ita etiam Chr. Alex. auctor, contra historie Romanæ fidem; non enim Amulius, sed Numnitor, avus erat geniel lorum. Chr. Alex. habet mendose; Hlian vero hanc, quæ et Rhea Sylvia dicta est, non Martis, sed Vestæ sacerdotem fuisse tradunt historici La tini. Hinc Romulus ap. pellavit Brumalia, seu Saturnalia, vertit Raderus, haud recte. Festun enin hoc non Saturno, sed Baccho celebrari solitum, bruma, sive hyberno tem pore: uti testatur Ovidius, Fastor. 1. 1 (*) Chron. Editio Rader. et Codex Vat. ubi tamen corrigendum dusic Du Crespius.

ἀπιόντες εἰς τοὺς οἴκους των καλεσάντων αὐτούς ἐπ' ἀρίστῳ εἰς τὴν ἑξῆς ηύλουν πρὸς τὸ γνῶναι ἐκεῖνον ὅτι παρ' αὐτῷ τρέφονται αὔριον. Καὶ κατ ἔσχε τὸ ἔθος τῶν Βρουμαλίων ἐν τῇ Ῥωμαίων του λιτείᾳ [228] ἕως τῆς νῦν. Τοῦτο δὲ ἐποίησεν ὁ αὐτ τὸς Ῥῶμος, θέλων ἐξαλείψαι τὴν ἑαυτοῦ ζόριν, ὅτι οἱ Ρωμαῖοι ἐχθροὶ αὐτοῦ ὄντες καὶ μισοῦντες αὐτὸν καὶ λοιδοροῦντες ἔλεγον ὅτι οὐκ ἐχρῆν αὐτὸν βασι λεῦσαι ἐνυβρισμένον ὄντα, διότι ἐξ ἀλλοτρίων ἐτρά φησαν οἱ δύο ἀδελφοί, ἕως οὗ τελείας ἡλικίας ἐγέ νοντο καὶ ἐβασίλευσαν 24, σημαίνοντες ὅτι ὑπὸ τοῦ Φαύστου τοῦ γεωργοῦ καὶ τῆς γυναικὸς αὐτοῦ Λυ καίνης ἐτράφησαν ἐκ τῶν ἀλλοτρίων ἐσθίοντες, ὡς προγέγραπται. Ονειδος γὰρ ὑπῆρχε παρά Ρωμαίοις Οἱ οὖν ἐκάστου ἀριθμοῦ πανδοῦροι ἀπὸ ἑσπέρας καὶ πᾶσι τοῖς ἀρχαίοις ποτὲ τὸ ἐκ τῶν ἀλλοτρίων τρέφεσθαί τινα· ὅθεν καὶ ἐν τοῖς συμποσίοις τοῖς λεγομένοις Φιλικοῖς ἕκαστος τῶν συνερχομένων εἰς τὸ συμπόσιον τὸ ἴδιον αὐτοῦ βρῶμα καὶ πόμα μεθ᾿ ἑαυτοῦ κομίζει, καὶ εἰς τὸ κοινὸν πάντα παρα τίθεται, καὶ ἐσθίουσι κρατήσαντες τὸ ἀρχαῖον ἔθο; ἕως τῆς νῦν, τὸ μὴ ἀκούειν ἀλλοτριοφάγοι. Τούτου χάριν ἐπενόησε τοῦτο ὁ αὐτὸς Ῥῶμος, [229] πρὸς τὸ ἐξιλεώσασθαι τὴν ὕβριν ἑαυτοῦ, καλέσας καὶ τὸ ὄνομα τοῦ ἀρίστου Ρωμαϊστὶ Βρουμάλιουμ, καθώς ὁ σοφώτατος Λικίννιος, ὁ Ρωμαίων χρονο γράφος, ἐξέθετο. Μετὰ δὲ Ῥῶμον καὶ Ῥῆμον τοὺς ἀδελφοὺς ἐβα σίλευσαν ἄλλοι ἐκ τῆς Ῥώμης, ἕως τοῦ Ταρκυνίου Σουπέρδου τοῦ ἀδίκου. “Εβδομος γὰρ βασιλεὺς τῆς οι ἐβασίλευσαν βασίλευσαν Ος. Ῥώμης μετὰ τὸ κτισθῆναι αὐτὴν ἐγένετο· καὶ ἐπήρθη τὸ βασίλειον παρ' αὐτοῦ. Ἐπὶ δὲ τῶν χρόνων τῆς βασιλείας αὐτοῦ ἦν σί βυλλα ἡ Κυμαία μάντις. Εσχε δὲ ὁ αὐτὸς Ταρκύνιος υἱὸν ὀνόματι Αβρουνς, δι᾿ ὃν ἐξεβλήθη τῆς βασιλείας, ὅτι βιασάμενος τὴν Λουκρητίαν συγκλητικὴν ἐμοίχευσεν ὁ υἱὸς τοῦ Ταρ κυνίου ὁ ᾿Αῤῥουνς· κἀκείνη ἔσφαξεν ἑαυτὴν, Τῷ τῶν ληνῶν αἰτίῳ Διονύσῳ ἑορ τὴν τὴν λεγομένην Αμβροσίαν ετέλουν, ἢ παρὰ Ῥω μαίοις Βρουμάλια καλεῖται· Βροῦμος γὰρ αὐτοῖς ὁ Διόνυσος. Οἱ οὖν ἑκάστου ἀριθμοῦ πανδοῦροι. εἰς τὴν ἑξῆς ηύλουν πανδούρους, ἔγχορδον τρίχορδον δὲ, ὅπερ Ασσύριοι πανδούραν ὠνόμαζον. εμπνευστον Σύριγγες· Σύριγγες, ἐκ καλάμων πανδούρια Τοῖς λεγομένοις Φιλικοίς. φι λικά συγγενικά πρόσθες, εἰ βούλει, τάς τοιαύτας εστιάσεις μὴ με νον φιλικὰς, ἀλλὰ καὶ συγγενικὰς εἶναι, καταμιγνυ μένης εἰς τὸ γένος ἑτέρας οικειότητος. Καλέσας καὶ τὸ ὄνομα τοῦ ἀρίστου Ῥω μαϊστί, Βρουμάλιουμ· καθώς, Ιωει καλέσας καὶ τὸ ὄνομα τῆς κλήσεως αὐτοῦ Ρω μαῖστὶ Βρουμάλια [ὅ ἐστιν, τραφῆναι ἐκ τῶν ἀλλο τρίων· καθώς, Εμοίχευσεν ὁ υἱὸς τοῦ Ταρκυνίου ὁ ᾿Αρ μουνς. ali scirent apud quem essent postridie epulaturi quæ quidem Brumalia in repub. Romana cele brantur ad hunc usque diem. Hoc autem eo animo fecit Romnulus, ut maculam deleret, quam Ro mani, qui ei infensi erant oderantque, contra eum contumelia causa objectabant, indignum scilicet eum esse qui regnaret, affirmantes; eo quod in fanis esset nominis: ut qui, cum fratre, aliena quadra vixisset; 180 et ab incunabulis ad per feclam usque ætatem, quoad regnare coepisset, aliorum victu enutritus fuisset: nempe innuentes, eum apud Faustum colonum, et Lupam uxorem ejus, ex alieno enutritum fuisse, uti antea dictum est. Apud Romanos enim, veteres etiam omnes, vitio vertebatur, si quis alieno pane vesceretur. Unde et in symposiis, quæ Amicalia dicta sunt, singuli ex convivis cibum potumque suum profe rentes, in commune conferunt; morem antiquum usque adbuc servantes, ne forte alienivori audi rent. Ob hanc igitur causam, nempe ad contu meliam illam a se amovendam, genus hoc convi vii Romulus instituit; et Latina lingua Brumalium vocavit: uti hac tradidit sapientissimus Licinius, Romanorum chronographus. Post Romulum et Remum fratres, reges vi alii Romæ regnarunt, ad injustum usque illum Tar quinium Superbum. Ab urbe enim condita Roma norum rex septimus fuit iste a quo etiam abla tum est regium imperium. Hujus sub regno floruit Cumæa sibylla, vatici natrix. Tarquinius iste filium habuit, qui Aruns dictus est: qui in causa fuit, quod Tarquinius pater re gno deturbatus fuerit, eo quod Lucretiæ, matronæ nobili, vim intulerat: illa vero, ut castam se ar Chron., Sacra Corymbiferi celebrabat Græcia Bacchi, Tertia, quæ solito tempore bruma refert. Bruinus etiam a Romanis Bacchus dictus est, unde Brumalia nomen accepisse vult Tzetzes ad Hesiod. Op. et D. Εt dein ceps, ad sequentem usque lucem tibiis canebant: ideoque Raderus, ob hanc nomi nis inconstantiam, tibicines, vertit. Panduram tamen instrumentum fuisse, tribus tantum chordis instructum, Assyriorum in ventum asserit Jul. Poll. lib. ix, cap. 9. Verum Hee sychius eam facit, adeoque syringem sive Astulam esse vult, in cui etiam accinit Mart Ca pella, De Nupt. Philolog. lib. ix. Instrumentum hoc ircipedi sive Pani, fistularum inventori at tribuens his verbis: Verum per medium quidam agrestes canorique semidei, quorum hircipedem Pan dura, Silvarum arundinis enodis fistulæ sibilatrix, rurestris Faunum tibia decuerunt; et quidem ob. streperum quoddam ut esset, ideoque armorum strepitibus magis conveniens, ratio ipsa postulare videtur. Convivia hæc ab eis quæ dicta sunt, ita distinguit Plutarchus, ut illa eorum qui ejusdem sunt generis, seu sanguinis, hæc vero, eorum qui affinitate tan tum sibi juncti sunt, esse videntur. Plutarch. Sympos. lib. v, ubi in quæstione, Cur in nuptiis plurimi ad cœnam vocantur, hæc habet: Kaxeivo etc. Chr. Alex. ha ] etc., ubi verba illa uncis inclusa, ab auciore de suo inserta sunt, inepte; et contra tum verbi sensum, tum auctoris nostri, ex quo ista desumpsit, mentem. Lucretia, non ab Arunte, sed a Tarquinio Sexto, Superbi F. natu minore, stuprata fuit.

ὡς σώφρων. Καὶ ἐγένετο ἐμφύλιος πόλεμος μέγας 181 ἐν τῇ Ῥώμῃ ἐπὶ χρόνων 18, καὶ πολλοὶ ἐσφάγησαν. Ταῦτα δὲ συνεγράψατο ὁ σοφὸς Σέρβιος, ὁ Ρωμαίων συγγραφεύς. Ὁ δὲ Ταρκύνιος ἐξεβλήθη τῆς βασιλείας τῷ τρόπῳ τούτῳ. Πολέμου κινηθέντος ἐν τῇ Ῥώμῃ ἐκ τοῦ ἔθνους τῶν λεγομένων ᾿Αρδηνῶν, λαβὼν βοή θειαν ὁ Ταρκύνιος βασιλεὺς ἦλθε [230] πολεμῶν τὴν Αρδηνῶν χώραν. Καὶ εὑρόντες καιρὸν οἱ ἐχθροὶ αὐ τοῦ οἱ συγκλητικοί, Βροῦτος, ὁ θεῖος τῆς Λουκρητίας, καὶ Κολλατίνος ε, ὁ ἀνὴρ αὐτῆς, κατεσκεύασαν αὐτῷ, συμποιησαμένων αὐτοῖς καὶ τῶν ἄλλων συγκλητικών καὶ τῶν τῆς πόλεως πάντων εἰς τὸ αὐτὸν ἐκβληθῆναι τῆς βασιλείας, πείσαντες συμμαχεῖν αὐτοῖς εἰς τὸ μὴ δέξασθαι τοῦ λοιποῦ τὸν Ταρκύνιον βασιλέα εἰς τὴν Ῥώμην ὑποστρέφοντα τὸν στρατὸν τὸν φυλάτ. τοντα τὸ παλάτιον καὶ τὴν πόλιν 'Ρώμην τῶν λεγο μένων Κελεριανῶν ἀνδρῶν μαχιμωτάτων ἐν πολέμοις. Καὶ γνόντος τοῦ Ταρκυνίου τὸ τρακτευ θὲν κατ' αὐτοῦ παρὰ τῆς συγκλήτου καὶ τοῦ στρατοῦ καὶ τοῦ δήμου, πέμψας αὐτὸς ὑπενόθευσε καὶ αὐτὸν τὸν υἱὸν τοῦ Βρούτου, τὸν φίλον ὄντα καὶ συννεώτερον τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ Ἄῤῥουνς. Καὶ πεισθεὶς συνετάξατο ερχομένου τοῦ αὐτοῦ Ταρκυνίου κατὰ τῆς Ῥώμης προδοῦναι τὴν πόλιν καὶ τὸν ἴδιον πα τέρα φονεύειν τὸν Βροῦτον. Τοῦτο δὲ γνοὺς ὁ δοῦλος του Βρούτου Βινδίκιος ὁ συνδιάγων τῷ υἱῷ αὐτοῦ, ἀνήγγειλε λάθρα τῷ ἰδίῳ [231] δεσπότῃ Βρούτῳ τὴν μέλλουσαν γίνεσθαι κατ' αὐτοῦ ἐπιβου τὴν παρὰ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ. Καὶ εὐθέως ἀκούσας ὁ Βρούτος συνέσχε τὸν ἴδιον αὐτοῦ υἱὸν, καὶ ἐν τῷ φόρῳ Ρώμης ἐπὶ πάντων ἐξετάσας αὐτὸν, ἠνάγκα ζεν αὐτὸν ἐξειπεῖν τὰ αὐτῷ καὶ τῷ Ταρκυνίῳ βεβου λευμένα. Ο δὲ ὡμολόγησε τῷ ἰδίῳ πατρὶ τὴν γενο μένην παρ' αὐτοῦ σύνταξιν τῆς προδοσίας πρὸς τὸν Ταρκύνιον· καὶ εὐθέως εφόνευσε τὸν ἴδιον υἱόν. Καὶ λοιπὸν συναθροισθεῖσα ή σύγκλητος Ρώμης πᾶσα ἀπεκήρυξε τὸν Ταρκύνιον τῆς βασιλείας, ἐγγράφως τὴν καθαίρεσιν αὐτοῦ ποιήσαντες, ψηφι σάμενοι ἐν πρώτοις καὶ δισιγνατεύσαντες ὑπάτους δύο, τὸν Βροῦτον τὸν μέγαν καὶ τὸν Κολλατῖνον τὸν ἄνδρα τῆς Λουκρητίας, διοικεῖν τὴν πολιτείαν Ῥω μαίων προβαλλομένους κατ' ἰδίαν δοκιμασίαν ἄρχον τας, καὶ μὴ εἶναι τοῦ λοιποῦ βασιλέα ἐν τῇ Ῥώμῃ, γράψαντες καὶ τῷ στρατῷ τῷ ὄντι μετ' αὐτοῦ Ταρ κυνίου ἀπολιπεῖν αὐτόν· καὶ ἀπέστησαν εὐθέως. Η μόνον δὲ προῆλθεν ὕπατος ὁ Βροῦτος, εὐθέως ἐπὶ τῆς συγκλήτου καὶ τοῦ δήμου ἀγαγὼν τὸν ἴδιον * χρόνων. χρόνον. 16 Κολλαντίνος 9. Κολλατίνος 79 Τῶν λεγομένων Κελεριανών. Κελεριανούς νο Το τρακτευθεν κατ' αὐτοῦ. Τρακτεύομαι τραχταΐζω, γοντος, καὶ τὰ τοῦ πολέμου τρακταΐζοντος, συν Ὁ δοῦλος του Βρούτου Βινδίκιος. Ψηφισάμενοι ἐν πρώτοις. Εν πρώτοις, πρώτοις, δισιγνιτεύσαντες, δεσιγνατεύεσθαι gueret, mortem sibi conscivit. Inde bellum civile ingens Romæ coortum est; in quo plurimi ceciderunt. Hæc autem Servius, sapiens Romano rum scriptor, memoriæ mandavit. Ejectus autem fuit e reguo suo Tarquinius, hoc modo. Bellum Romanis intulerunt Ardeani: Tar quiuius igitur rex, copiis collectis, regionem eorum iuvasit. Tempus itaque nacti opportunum, qui ei infensi erant, Brutus, Lucretiæ avunculus, et Col latinus, ejusdem maritus, senatorii ordinis viri, una cum senatoribus reliquis, populoque adeo omni, consilium inierunt quomodo Tarquinium e regno deturbarent. Conjurationis etiam socios habuerunt flexumines illos, qui Celeriani vocabantur; belli cosos viros, palatii atque urbis custodes; a qui bus obtinuerunt, ne Tarquinium regem deinceps adduxit, ob fdem ejus domino præstitam, beneti in urbem admitterent. Tarquinius autem, certior factus de his quæ contra se senatus, exercitus, omnisque adeo populus, machinabantur, Bruti filium, Aruntis filii sui amicum, et a pueris soda lem, in partes suas corrupit; ipsumque paciscen tem habuit, uti venienti Tarquinio contra Romam, urbem ipse proderet; Brutum etiam, patrem suum, neci daret. Hæc vero ubi intellexisset Bruti ser vus, qui filium assectabatur, nomine Vindicius, conspirationem totam, quam in eum filius ma chinatus est, domino aperuit. Brutus, his audi tis, statim 182 comprehendit filium suum, eum que in foro, coram omnibus, examini subjecit; totumque Tarquinii consilium delegere cogit. Filius itaque patri conjurationis omnem seriem indicavit: pater inde illico filium neci tradidit. Senatus deinde Romanus omnis in unum congre gatus, Tarquinium regno abdicavit, ejectione ejus in acta publica etiam relata, cum prius consules duos constituissent Brutumn magnum et Collatinum, Lucretiæ conjugemn. His itaque com muni consensu reipublicae administratoribus de signatis, cautum deinde erat, ne unquam pote stas regia in Romam denuo admitteretur. Exerci tum etiam, quem secum habuit Tarquinius, per litteras hortati sunt, uti regem desererent: quod et factum est. Brutus vero, consul factus, servum suum Vindicium senatus et populi in conspectum cium ei repensaturus. Festivitatem itaque solem nem Justitiæ indixit: et conscenso throno excelso, servum suum Vindicium loco etiam sublimiore Malim Ox. hic et p. seq. v. est infra p. D. cat, quos Plinius, Celeres, Flexumines, id est, le vis armaturæ Equites. et a Latino tracto, consilium de re qua piam ineo occurrit sæpiuscule infra apud aucto rem nostrum, ut lib. x11, p. 289, xaxel avtov diá 16n, etc. Ubi per hiemem commoranti, quæque ad bellum spectabant pertractanti, sive, de eis consul tanti, abcidit, etc. Non Bruti, sed Aquiliorum conjuratorum servus erat Vindi cius. Vide Plutarch. in Poblicola. et saepe etiam iufra apud auctorem nostrum, in primis; deinde designantes; scribitur, in Gloss. Basilicor.

ὡς σώφρων. Καὶ ἐγένετο ἐμφύλιος πόλεμος μέγας 181 ἐν τῇ Ῥώμῃ ἐπὶ χρόνων 18, καὶ πολλοὶ ἐσφάγησαν. Ταῦτα δὲ συνεγράψατο ὁ σοφὸς Σέρβιος, ὁ Ρωμαίων συγγραφεύς. Ὁ δὲ Ταρκύνιος ἐξεβλήθη τῆς βασιλείας τῷ τρόπῳ τούτῳ. Πολέμου κινηθέντος ἐν τῇ Ῥώμῃ ἐκ τοῦ ἔθνους τῶν λεγομένων ᾿Αρδηνῶν, λαβὼν βοή θειαν ὁ Ταρκύνιος βασιλεὺς ἦλθε [230] πολεμῶν τὴν Αρδηνῶν χώραν. Καὶ εὑρόντες καιρὸν οἱ ἐχθροὶ αὐ τοῦ οἱ συγκλητικοί, Βροῦτος, ὁ θεῖος τῆς Λουκρητίας, καὶ Κολλατίνος ε, ὁ ἀνὴρ αὐτῆς, κατεσκεύασαν αὐτῷ, συμποιησαμένων αὐτοῖς καὶ τῶν ἄλλων συγκλητικών καὶ τῶν τῆς πόλεως πάντων εἰς τὸ αὐτὸν ἐκβληθῆναι τῆς βασιλείας, πείσαντες συμμαχεῖν αὐτοῖς εἰς τὸ μὴ δέξασθαι τοῦ λοιποῦ τὸν Ταρκύνιον βασιλέα εἰς τὴν Ῥώμην ὑποστρέφοντα τὸν στρατὸν τὸν φυλάτ. τοντα τὸ παλάτιον καὶ τὴν πόλιν 'Ρώμην τῶν λεγο μένων Κελεριανῶν ἀνδρῶν μαχιμωτάτων ἐν πολέμοις. Καὶ γνόντος τοῦ Ταρκυνίου τὸ τρακτευ θὲν κατ' αὐτοῦ παρὰ τῆς συγκλήτου καὶ τοῦ στρατοῦ καὶ τοῦ δήμου, πέμψας αὐτὸς ὑπενόθευσε καὶ αὐτὸν τὸν υἱὸν τοῦ Βρούτου, τὸν φίλον ὄντα καὶ συννεώτερον τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ Ἄῤῥουνς. Καὶ πεισθεὶς συνετάξατο ερχομένου τοῦ αὐτοῦ Ταρκυνίου κατὰ τῆς Ῥώμης προδοῦναι τὴν πόλιν καὶ τὸν ἴδιον πα τέρα φονεύειν τὸν Βροῦτον. Τοῦτο δὲ γνοὺς ὁ δοῦλος του Βρούτου Βινδίκιος ὁ συνδιάγων τῷ υἱῷ αὐτοῦ, ἀνήγγειλε λάθρα τῷ ἰδίῳ [231] δεσπότῃ Βρούτῳ τὴν μέλλουσαν γίνεσθαι κατ' αὐτοῦ ἐπιβου τὴν παρὰ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ. Καὶ εὐθέως ἀκούσας ὁ Βρούτος συνέσχε τὸν ἴδιον αὐτοῦ υἱὸν, καὶ ἐν τῷ φόρῳ Ρώμης ἐπὶ πάντων ἐξετάσας αὐτὸν, ἠνάγκα ζεν αὐτὸν ἐξειπεῖν τὰ αὐτῷ καὶ τῷ Ταρκυνίῳ βεβου λευμένα. Ο δὲ ὡμολόγησε τῷ ἰδίῳ πατρὶ τὴν γενο μένην παρ' αὐτοῦ σύνταξιν τῆς προδοσίας πρὸς τὸν Ταρκύνιον· καὶ εὐθέως εφόνευσε τὸν ἴδιον υἱόν. Καὶ λοιπὸν συναθροισθεῖσα ή σύγκλητος Ρώμης πᾶσα ἀπεκήρυξε τὸν Ταρκύνιον τῆς βασιλείας, ἐγγράφως τὴν καθαίρεσιν αὐτοῦ ποιήσαντες, ψηφι σάμενοι ἐν πρώτοις καὶ δισιγνατεύσαντες ὑπάτους δύο, τὸν Βροῦτον τὸν μέγαν καὶ τὸν Κολλατῖνον τὸν ἄνδρα τῆς Λουκρητίας, διοικεῖν τὴν πολιτείαν Ῥω μαίων προβαλλομένους κατ' ἰδίαν δοκιμασίαν ἄρχον τας, καὶ μὴ εἶναι τοῦ λοιποῦ βασιλέα ἐν τῇ Ῥώμῃ, γράψαντες καὶ τῷ στρατῷ τῷ ὄντι μετ' αὐτοῦ Ταρ κυνίου ἀπολιπεῖν αὐτόν· καὶ ἀπέστησαν εὐθέως. Η μόνον δὲ προῆλθεν ὕπατος ὁ Βροῦτος, εὐθέως ἐπὶ τῆς συγκλήτου καὶ τοῦ δήμου ἀγαγὼν τὸν ἴδιον * χρόνων. χρόνον. 16 Κολλαντίνος 9. Κολλατίνος 79 Τῶν λεγομένων Κελεριανών. Κελεριανούς νο Το τρακτευθεν κατ' αὐτοῦ. Τρακτεύομαι τραχταΐζω, γοντος, καὶ τὰ τοῦ πολέμου τρακταΐζοντος, συν Ὁ δοῦλος του Βρούτου Βινδίκιος. Ψηφισάμενοι ἐν πρώτοις. Εν πρώτοις, πρώτοις, δισιγνιτεύσαντες, δεσιγνατεύεσθαι gueret, mortem sibi conscivit. Inde bellum civile ingens Romæ coortum est; in quo plurimi ceciderunt. Hæc autem Servius, sapiens Romano rum scriptor, memoriæ mandavit. Ejectus autem fuit e reguo suo Tarquinius, hoc modo. Bellum Romanis intulerunt Ardeani: Tar quiuius igitur rex, copiis collectis, regionem eorum iuvasit. Tempus itaque nacti opportunum, qui ei infensi erant, Brutus, Lucretiæ avunculus, et Col latinus, ejusdem maritus, senatorii ordinis viri, una cum senatoribus reliquis, populoque adeo omni, consilium inierunt quomodo Tarquinium e regno deturbarent. Conjurationis etiam socios habuerunt flexumines illos, qui Celeriani vocabantur; belli cosos viros, palatii atque urbis custodes; a qui bus obtinuerunt, ne Tarquinium regem deinceps adduxit, ob fdem ejus domino præstitam, beneti in urbem admitterent. Tarquinius autem, certior factus de his quæ contra se senatus, exercitus, omnisque adeo populus, machinabantur, Bruti filium, Aruntis filii sui amicum, et a pueris soda lem, in partes suas corrupit; ipsumque paciscen tem habuit, uti venienti Tarquinio contra Romam, urbem ipse proderet; Brutum etiam, patrem suum, neci daret. Hæc vero ubi intellexisset Bruti ser vus, qui filium assectabatur, nomine Vindicius, conspirationem totam, quam in eum filius ma chinatus est, domino aperuit. Brutus, his audi tis, statim 182 comprehendit filium suum, eum que in foro, coram omnibus, examini subjecit; totumque Tarquinii consilium delegere cogit. Filius itaque patri conjurationis omnem seriem indicavit: pater inde illico filium neci tradidit. Senatus deinde Romanus omnis in unum congre gatus, Tarquinium regno abdicavit, ejectione ejus in acta publica etiam relata, cum prius consules duos constituissent Brutumn magnum et Collatinum, Lucretiæ conjugemn. His itaque com muni consensu reipublicae administratoribus de signatis, cautum deinde erat, ne unquam pote stas regia in Romam denuo admitteretur. Exerci tum etiam, quem secum habuit Tarquinius, per litteras hortati sunt, uti regem desererent: quod et factum est. Brutus vero, consul factus, servum suum Vindicium senatus et populi in conspectum cium ei repensaturus. Festivitatem itaque solem nem Justitiæ indixit: et conscenso throno excelso, servum suum Vindicium loco etiam sublimiore Malim Ox. hic et p. seq. v. est infra p. D. cat, quos Plinius, Celeres, Flexumines, id est, le vis armaturæ Equites. et a Latino tracto, consilium de re qua piam ineo occurrit sæpiuscule infra apud aucto rem nostrum, ut lib. x11, p. 289, xaxel avtov diá 16n, etc. Ubi per hiemem commoranti, quæque ad bellum spectabant pertractanti, sive, de eis consul tanti, abcidit, etc. Non Bruti, sed Aquiliorum conjuratorum servus erat Vindi cius. Vide Plutarch. in Poblicola. et saepe etiam iufra apud auctorem nostrum, in primis; deinde designantes; scribitur, in Gloss. Basilicor.

ὡς σώφρων. Καὶ ἐγένετο ἐμφύλιος πόλεμος μέγας 181 ἐν τῇ Ῥώμῃ ἐπὶ χρόνων 18, καὶ πολλοὶ ἐσφάγησαν. Ταῦτα δὲ συνεγράψατο ὁ σοφὸς Σέρβιος, ὁ Ρωμαίων συγγραφεύς. Ὁ δὲ Ταρκύνιος ἐξεβλήθη τῆς βασιλείας τῷ τρόπῳ τούτῳ. Πολέμου κινηθέντος ἐν τῇ Ῥώμῃ ἐκ τοῦ ἔθνους τῶν λεγομένων ᾿Αρδηνῶν, λαβὼν βοή θειαν ὁ Ταρκύνιος βασιλεὺς ἦλθε [230] πολεμῶν τὴν Αρδηνῶν χώραν. Καὶ εὑρόντες καιρὸν οἱ ἐχθροὶ αὐ τοῦ οἱ συγκλητικοί, Βροῦτος, ὁ θεῖος τῆς Λουκρητίας, καὶ Κολλατίνος ε, ὁ ἀνὴρ αὐτῆς, κατεσκεύασαν αὐτῷ, συμποιησαμένων αὐτοῖς καὶ τῶν ἄλλων συγκλητικών καὶ τῶν τῆς πόλεως πάντων εἰς τὸ αὐτὸν ἐκβληθῆναι τῆς βασιλείας, πείσαντες συμμαχεῖν αὐτοῖς εἰς τὸ μὴ δέξασθαι τοῦ λοιποῦ τὸν Ταρκύνιον βασιλέα εἰς τὴν Ῥώμην ὑποστρέφοντα τὸν στρατὸν τὸν φυλάτ. τοντα τὸ παλάτιον καὶ τὴν πόλιν 'Ρώμην τῶν λεγο μένων Κελεριανῶν ἀνδρῶν μαχιμωτάτων ἐν πολέμοις. Καὶ γνόντος τοῦ Ταρκυνίου τὸ τρακτευ θὲν κατ' αὐτοῦ παρὰ τῆς συγκλήτου καὶ τοῦ στρατοῦ καὶ τοῦ δήμου, πέμψας αὐτὸς ὑπενόθευσε καὶ αὐτὸν τὸν υἱὸν τοῦ Βρούτου, τὸν φίλον ὄντα καὶ συννεώτερον τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ Ἄῤῥουνς. Καὶ πεισθεὶς συνετάξατο ερχομένου τοῦ αὐτοῦ Ταρκυνίου κατὰ τῆς Ῥώμης προδοῦναι τὴν πόλιν καὶ τὸν ἴδιον πα τέρα φονεύειν τὸν Βροῦτον. Τοῦτο δὲ γνοὺς ὁ δοῦλος του Βρούτου Βινδίκιος ὁ συνδιάγων τῷ υἱῷ αὐτοῦ, ἀνήγγειλε λάθρα τῷ ἰδίῳ [231] δεσπότῃ Βρούτῳ τὴν μέλλουσαν γίνεσθαι κατ' αὐτοῦ ἐπιβου τὴν παρὰ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ. Καὶ εὐθέως ἀκούσας ὁ Βρούτος συνέσχε τὸν ἴδιον αὐτοῦ υἱὸν, καὶ ἐν τῷ φόρῳ Ρώμης ἐπὶ πάντων ἐξετάσας αὐτὸν, ἠνάγκα ζεν αὐτὸν ἐξειπεῖν τὰ αὐτῷ καὶ τῷ Ταρκυνίῳ βεβου λευμένα. Ο δὲ ὡμολόγησε τῷ ἰδίῳ πατρὶ τὴν γενο μένην παρ' αὐτοῦ σύνταξιν τῆς προδοσίας πρὸς τὸν Ταρκύνιον· καὶ εὐθέως εφόνευσε τὸν ἴδιον υἱόν. Καὶ λοιπὸν συναθροισθεῖσα ή σύγκλητος Ρώμης πᾶσα ἀπεκήρυξε τὸν Ταρκύνιον τῆς βασιλείας, ἐγγράφως τὴν καθαίρεσιν αὐτοῦ ποιήσαντες, ψηφι σάμενοι ἐν πρώτοις καὶ δισιγνατεύσαντες ὑπάτους δύο, τὸν Βροῦτον τὸν μέγαν καὶ τὸν Κολλατῖνον τὸν ἄνδρα τῆς Λουκρητίας, διοικεῖν τὴν πολιτείαν Ῥω μαίων προβαλλομένους κατ' ἰδίαν δοκιμασίαν ἄρχον τας, καὶ μὴ εἶναι τοῦ λοιποῦ βασιλέα ἐν τῇ Ῥώμῃ, γράψαντες καὶ τῷ στρατῷ τῷ ὄντι μετ' αὐτοῦ Ταρ κυνίου ἀπολιπεῖν αὐτόν· καὶ ἀπέστησαν εὐθέως. Η μόνον δὲ προῆλθεν ὕπατος ὁ Βροῦτος, εὐθέως ἐπὶ τῆς συγκλήτου καὶ τοῦ δήμου ἀγαγὼν τὸν ἴδιον * χρόνων. χρόνον. 16 Κολλαντίνος 9. Κολλατίνος 79 Τῶν λεγομένων Κελεριανών. Κελεριανούς νο Το τρακτευθεν κατ' αὐτοῦ. Τρακτεύομαι τραχταΐζω, γοντος, καὶ τὰ τοῦ πολέμου τρακταΐζοντος, συν Ὁ δοῦλος του Βρούτου Βινδίκιος. Ψηφισάμενοι ἐν πρώτοις. Εν πρώτοις, πρώτοις, δισιγνιτεύσαντες, δεσιγνατεύεσθαι gueret, mortem sibi conscivit. Inde bellum civile ingens Romæ coortum est; in quo plurimi ceciderunt. Hæc autem Servius, sapiens Romano rum scriptor, memoriæ mandavit. Ejectus autem fuit e reguo suo Tarquinius, hoc modo. Bellum Romanis intulerunt Ardeani: Tar quiuius igitur rex, copiis collectis, regionem eorum iuvasit. Tempus itaque nacti opportunum, qui ei infensi erant, Brutus, Lucretiæ avunculus, et Col latinus, ejusdem maritus, senatorii ordinis viri, una cum senatoribus reliquis, populoque adeo omni, consilium inierunt quomodo Tarquinium e regno deturbarent. Conjurationis etiam socios habuerunt flexumines illos, qui Celeriani vocabantur; belli cosos viros, palatii atque urbis custodes; a qui bus obtinuerunt, ne Tarquinium regem deinceps adduxit, ob fdem ejus domino præstitam, beneti in urbem admitterent. Tarquinius autem, certior factus de his quæ contra se senatus, exercitus, omnisque adeo populus, machinabantur, Bruti filium, Aruntis filii sui amicum, et a pueris soda lem, in partes suas corrupit; ipsumque paciscen tem habuit, uti venienti Tarquinio contra Romam, urbem ipse proderet; Brutum etiam, patrem suum, neci daret. Hæc vero ubi intellexisset Bruti ser vus, qui filium assectabatur, nomine Vindicius, conspirationem totam, quam in eum filius ma chinatus est, domino aperuit. Brutus, his audi tis, statim 182 comprehendit filium suum, eum que in foro, coram omnibus, examini subjecit; totumque Tarquinii consilium delegere cogit. Filius itaque patri conjurationis omnem seriem indicavit: pater inde illico filium neci tradidit. Senatus deinde Romanus omnis in unum congre gatus, Tarquinium regno abdicavit, ejectione ejus in acta publica etiam relata, cum prius consules duos constituissent Brutumn magnum et Collatinum, Lucretiæ conjugemn. His itaque com muni consensu reipublicae administratoribus de signatis, cautum deinde erat, ne unquam pote stas regia in Romam denuo admitteretur. Exerci tum etiam, quem secum habuit Tarquinius, per litteras hortati sunt, uti regem desererent: quod et factum est. Brutus vero, consul factus, servum suum Vindicium senatus et populi in conspectum cium ei repensaturus. Festivitatem itaque solem nem Justitiæ indixit: et conscenso throno excelso, servum suum Vindicium loco etiam sublimiore Malim Ox. hic et p. seq. v. est infra p. D. cat, quos Plinius, Celeres, Flexumines, id est, le vis armaturæ Equites. et a Latino tracto, consilium de re qua piam ineo occurrit sæpiuscule infra apud aucto rem nostrum, ut lib. x11, p. 289, xaxel avtov diá 16n, etc. Ubi per hiemem commoranti, quæque ad bellum spectabant pertractanti, sive, de eis consul tanti, abcidit, etc. Non Bruti, sed Aquiliorum conjuratorum servus erat Vindi cius. Vide Plutarch. in Poblicola. et saepe etiam iufra apud auctorem nostrum, in primis; deinde designantes; scribitur, in Gloss. Basilicor.

δοῦλον τὸν Βινδίκιον ὑπὲρ εὐχαριστίας, ὅτι πιστε ἐφύλαξε τῷ ἰδίῳ δεσπότῃ, καὶ ἐπιτελέσας ἑορτὴν πανηγυρικὴν τῇ Δίκῃ, καὶ καθίσας ἐν [232] τῷ ὑψηλῷ βήματι, ἀνήγαγε τὸν Β:νδίκιον ἐν ὕψει ἄντι κρυς αὐτοῦ, καὶ ἐκτείνας τὴν δεξιὰν αὐτοῦ χεῖρα, καὶ τῇ παλάμῃ αὐτοῦ πληγὰς τρεῖς ἐπὶ τὴν αὐτοῦ παρειὰν ἐπαγαγών, μετὰ κραυγῆς ἔφη ταῦτα· Απα τιναξάμενος τὴν τῆς σῆς δουλείας τύχην, ὦ Βινδίκε, καὶ τὸν ταύτης έκδυσάμενος ζυγόν, Ενδυσαι Ρω μαϊκῆς ἐλευθερίας θώρακα τὸν ἅπαντα τῆς ζωῆς του χρόνον. Καὶ ἀφελόμενος ἐκ τῆς ἰδίας χειρὸς δακτύ λιον χρυσοῦν ἐπέβαλεν εἰς τὴν δεξιὰν αὐτοῦ χεῖρα, δεδωχὼς αὐτῷ καὶ ἀξίαν Κόμητος καὶ μέρος τῆς αὐτοῦ περιουσίας, καλέσας τὴν αὐτὴν ἡμέραν της ἑορτῆς Κονσίλια *', ἅπερ έρμηνεύεται παροχῆς κ ἡμέρα, προστάξας καὶ τοῖς παρ' αὐτοῦ προβληθεῖσιν ύπατικοῖς ἄρχουσι τῶν ἐπαρχιῶν τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ κατ' Ετος ἱερὰν παννυχίδα καὶ ἑορτὴν τῇ Δίκῃ ἐπιτελεῖν εἰς μνημόσυνον τῆς κατὰ τοῦ Ταρκυνίου νίκης καὶ τῆς κατ' ἀξίαν ἐλευθερίας τοῦ Βινδικίου εἰς τὸ προ τρέψεσθαι τοὺς λοιποὺς 30 τοὺς πανταχοῦ οἰκέτας εὐγνωμονεῖν τοῖς ἰδίοις δεσπόταις καὶ τοιαύτης ἐλευθερίας ἀξιοῦσθαι καὶ τιμῆς. Ατινα Κονσίλια οἱ [233] ύπατικοὶ ἄρχοντες τῶν ἐπαρχιῶν ἕως τῆς νῦν ἐπιτελοῦσι πανηγυρίζοντες. Περὶ ὧν καὶ Λίβιος ὁ σοφὸς καὶ ἕτεροι πολλοὶ συνεγράψαντο. Μετὰ δὲ χρόνους πολλούς τυραννήσαντες οι Γάλ λοι εκίνησαν πόλεμον Ρωμαίοις· καὶ τοῦτο γνοῦσα ἡ σύγκλητος Ρώμης προεχειρίσατο κατ' αὐτῶν στρατηγὸν δυνατὸν ὀνόματι Μαλλίωνα Καπ τωλίνον 30 Ὅστις ὁπλισάμενος καὶ λαβὼν στρα τὸν πολεμικώτατον, ὥρμησεν εἰς τοὺς Γάλλους ει και συμβαλών πόλεμον ἐνίκησε κατὰ κράτος. Καὶ ὑπο στρέψας ἐθριάμβευσε τὴν νίκην ἐν τῇ Ῥώμῃ, καὶ εἰσῆλθεν ἀπονενοημένος κατὰ τῆς συγκλήτου καὶ τοῦ στρατοῦ καὶ τοῦ δήμου· καὶ διὰ τοῦτο ἐλυπήθη ἡ σύγκλητος καὶ πάντες. Φθονηθεὶς δὲ ὑπό τινος ἐχθροῦ αὐτοῦ συγκλητικοῦ, ὄντος ἐν δυνάμει, ενό ματι Φεβρουαρίου (ο), καταγομένου [234] ἐκ γένους Κονσίλια. παροχής. τοὺς λοιπούς. τοῦ λοιποῦ. 20 Μαλλίωνα. Μαλλίων ΟΣ. 31 Γάλλους. Γαλλίους Οχ. Δεδωκὼς αὐτῷ καὶ ἀξίαν Κόμητος, Ει Κονσίλια, ἅπερ ἑρμηνεύεται, παροχῆς ἡμέρα. παροχή, παρέχω, πάροχος Τυραννήσαντες οι Γάλλοι. Τυραννήσαι 'Αγανακτήσας ὁ αὐτὸς βασι λεὺς, πολλοὺς ἐτιμωρήσατο ἐξ αὐτῶν τῶν ᾿Αλεξαν δρέων, ὡς τυραννήσαντας τὸν ἄρχοντα αὐτῶν. Πρ Ονόματι Μαλλίωνα Καπιτωλίνον. Φεβρουαρίου. sibi e regione collocavit deinde manum dextram protendens, tres ei alapas palma impegit super faciem, elata hac voce locutus: Excusso, Viudicie, servitutis tuæ jugo, servilem conditionem tuam exuas; et Romanæ libertatis thorace deinceps indutus, quandiu vixeris incedas. Annulum deinde aureum suo digito detractum, dextera ejus impo suit et concessa etiam ei facultatum suarum portione aliqua, Comitem fecit. Diem autem cele britatis 183 hujus vocavit Consilia: ac si dice res, diem largitionis. Insuper etiam proconsulibus omnibus provinciarum præfectis imperavit, uti eodem die sacrum pervigilium et festum anniver sarium Justitiæ celebrarent; in memoriam ejecti Tarquinii et libertatis pro meritis Vindicio con cessa: ut hinc nimirum servi omnes documenta sili sumerent, debitam dominis fidem præstandi; libertatem, et honores tantos pro meritis repor taturi. Itaque etiam proconsules ubique prorin ciarum solemnitates illas usque adhuc pompa maxima celebrant. De his autem sapiens Livius, aliique plurimi scripserunt. Longo autein post tempore, Galli in Romanos insurgentes, bellum eis intulerunt: quod ubi intellexisset senatus Romanus, missus est contra eos Manlius Capitolinus, dux fortissimus. Paravit hic sibi exercitum bellicosissimum; et in Galliam profectus, commissoque cum Gallis prælio, eos proligavit. Romam deinde reversus, triumphum de illis egit. Urbem vero ingressus, senatum, exercitum, populumque fastidire animo visus est quod senatus quidem cæterique omnnes ægre tule runt. In eum etiam machinatus est Februarius quidam, adversarius potens, senatorii ordinis vir et ex Gallis oriundus. Convocato enim consilio, 37 (unsualia in mente habuisse videtur. Conf. inscr. p. 121. 28 Fort. etc. Vides, tione. Verum de hoc videant eruditi. Lector, quam honorifice cum Vindicio agit auctor noster: miror tamen quo auctore, ista protulerit. Libertate quidem donâtum, pecuniaque ex ærario remuneratum legimus apud Latinos auctores, nec aliquid amplius. Livius 1. 11: Secundum pa nam nocentium, ut in utramque partem arcendis sceleribus exemplum nobile esset, præmium indici, pecunia et arario, libertas, et civilas donata. deinde Post illum observatum, ut qui ita liberali essent, in civitatem accepti viderentur. Nova hæc vocabuli hujus interpretatio, Romanisque incognita. Quid si non a sed a deductum vellet auctor noster? adeo ut non largitionem, sed consessionen, significet throno enim eodem excelso collocatum Viudicium, Bruto assidere facit. Atque in hoc sensu, consilium aliquanto melius quadrabit cum data interpreta apud Nostrum, pro arma in aliquem sumere sive in ali quem insurgere, passim usurpari, hic semel nio nuisse satis sit, exemplum unicum hic proferam, ex lib. xvi, p. 592, ubi de Alexandrinis, qui tu multuantes præfectum suum interfecerant verba faciens, deinde addit facto commotus imperator, a multis eorum, ob viðn prefecto suo illatam, panas exegit. Manlii et Ca milli gesta auctor hic misere confundit: non enim Manlius, sed Camillus in Gallos Senones cum exer citu dux missus est. Quæ vero deinceps refert de regno affectato, senatuque spreto, hæc Manlii sunt. Eamdem fabulam legere est apud Hamartolum.

των Γάλλων κατεσκευάσθη. Ἐν κομεντίῳ γὰρ εἰσελθόντος τοῦ Μαλλίωνος Καπιτωλίνου, καὶ τοῦ κοινοῦ τῆς συγκλήτου καθεζομένου, ἐξαναστὰς ὁ Φεβρουάριος συγκλητικὸς λέγει τῷ Μαλλίωνι, Τοῦ στρατοῦ Ῥωμαίων νικήσαντος τους Γάλλους, σὺ τὸ ὑπεραίρῃ, ὡς μονομαχήσας; ἡ τύχη Ρωμαίων ἀεὶ νικῇ τοὺς πολεμίους· οὐ διέλαθε δὲ ἡμᾶς καὶ τοῦτο, ὅτι διὰ τοῦτο ἐν ἀπονοίᾳ τοσαύτῃ ὑπάρχεις, ὡς βου λόμενος καὶ σὺ τυραννῆσαι τοὺς Ρωμαίους· ὅπερ οὐκ ἐγγίνεταί σοι. Καὶ ἀκούσασα ταῦτα ἡ σύγκλητος, καὶ ὁ στρατὸς, καὶ ὁ δῆμος, ἐπῆλθε τῷ Μαλλίωνι Καπιτωλίνῳ. Ὁ δὲ δῆμος ἐπαναστάς κατὰ γνώμην τῆς συγκλήτου ἐβόησαν ἐκβληθῆναι ἀπὸ τῆς πόλεω; Ῥώμης τὸν αὐτὸν Μαλλίωνα Καπιτωλίνων· ὅστις ευλαβηθεὶς τὸν στρατὸν καὶ τὸν δῆμον, ἐξῆλθεν ἐν τοῖς ἰδίοις κτήμασι, πλησίον τῆς λεγομένης Απου ληξας χώρας, κἀκεῖ διῆγεν ἡσυχάζων. Ἐκείνου δὲ φυγόντος, ἐπῆλθεν ὁ δῆμος 'Ρωμαίων τῷ οἴκῳ αὐτοῦ, καὶ πάντα τὰ διαφέροντα αὐτῷ διήρπασαν. Οἱ δὲ Γάλλοι προχειρισάμενοι αὐτοῖς ῥῆγα δυνατὸν ἐν πολέμας [235] ὀνόματι Βρῆνον, ἐπεστρά τούσαν εὐθέως ἐπὶ τῆς Ῥώμης, ἀκούσαντες καὶ διὰ τὸν Μαλλίωνα, ὅτι ἐξεβλήθη ἀπὸ τῆς Ῥώμης. Καὶ ἐρμήσας ὁ Βρῆνος τῆς ἐξαίφνης εἰσῆλθεν ἐν τῇ Ῥώμη, καὶ παρέλαβεν αὐτὴν νυκτὸς ἐν χειμῶνι τῇ πεντεκαιδεκάτῃ τοῦ Ἐξτιλλίου μηνός, προπέμψας λάθρα τοὺς ὀφείλοντας φονεῦσαι τοὺς πορταρίους καὶ ἀνοίξει αὐτῷ τὴν πόρταν. Καὶ τούτων φονευομένων ἐγένετο πτύρμα καὶ γνόντες οἱ συγκλητικοί τὴν παράληψιν τῆς πόλεως, ἔφυγον πάντες, καὶ φανεροὶ τῶν τῆς πόλεως λαμπροί συν γυναιξὶ καὶ τέχνοις εἰσῆλθον ἐν τῷ Καπετωλίῳ εἰς τὸ ἱερὸν τοῦ Διὰς μετὰ τῶν ἰδίων χρημάτων. Παραλαβὼν δὲ ὁ Βρῆνος ῥῆς τὴν πόλιν Ρώμην, κατασφάζει πολλούς πολίτας καί τινας τῶν στρατιωτῶν καὶ αἰχμαλωτίζει καὶ ἔμενε πολιορκῶν τὸ Καπιτώλιον διὰ τοὺς ὄντας ἐν αὐτῷ συγκλητικοὺς καὶ διὰ τὰ χρήματα αὐτῶν. Δυνηθέντες δὲ οἱ συγκλητικοὶ ἔγραψαν, δεόμενοι τοῦ Μαλλίωνος Καπιτωλίνου συνάξαι τὸν κατὰ πόλιν καὶ (δ) Καταγομένου ἐκ γένους τῶν Γάλλων. οὗτος ἐκ γένους ἐστὶ τῶν Γάλλων. ἐκ τοῦ μέρους τῶν Γάλλων καταγό μενος, εκ ἰδικά καταγόμενος κατάγομαι καταγόμενος ἀπὸ γένους, Γνόντες αὐτὸν οἱ αὐτοὶ ᾿Αργείοι Ἰωπολῖται, ὅτι καὶ οὗτος ἐκ τοῦ γένους των Αργείων κατάγε ται, χαρέντες ἀνύμνουν αὐτόν. Α. τῶν δὲ ᾿Αθηναίων ἐβασίλευσε Κέκροψ τις, ὅστις ἐξ Αἰγύπτου κατα ήγετο Εν Κομεντίῳ γὰρ εἰσελθόντος. Κομέντῳ Κόμβεντον, οι κομέν τιον, Ρήγα δυνατὸν ἐν πολέμοις. ρήγας, βασιλέα, ῥήγας βασιλέως Αλλά τής τε διεβίω καλούμενος· οὕτω γὰρ σφῶν τοὺς ἡγεμόνας οἱ Βάρβαροι καλεῖ, νενα μίκασι. ῥήξ Νυκτὸς ἐν χειμῶν. Χειμών Εγένετο πτύρμα. Πτυρμός, Πτυρμός· φρίκη, καὶ τὰ ἔμοια. Februarius exsurgens, reliquis senatoribus assi dentibus, ita eum allocutus est: Quorsum tut, Manli, tam te superbe geris, quasi tua sola virtute parta esset hæc in Gallos victoria? Nos Romanam Fortunam ubique victricem agnoscimus. Sed neque nos latet hujus tui fastus causa: nempa affectati regni spes tua. Sed frustra cris. Hæc ubi audissent senatus, exercitus, et populus, insurge bant una oinnes in Manlium Capitolinum: et populus quidem, senatu etiam assentiente, elatis vocibus, eum ex urbe ejici postulabat. Manlius itaque cavens sibi ab exercitu populoque, secessit in prædia sua, non procul ab Apulia sita; ubi deinde latitavit. Fuga autem ejus Romæ nota, domum ejus populus invasit, bonaque ejus omnia diripuit. cum comitium 184 intraret Manlius Capitolinus, Galli interim, ubi audissent Manlium ex urbe pulsum esse, bellum contra Romanos instaurant, ducem constituentes sibi strenuum, Brennum nomi ne. Hic itaque, missis in primis qui janitores urbis clanculo interficerent, portasque sibi aperirent, Romam repente ingressus, urbem nocte tempe stuosa cepit, mensis Sextilis die xv. Custodibus autem interſectis, ingens consternatio facta est senatores vero certiores facti urbem captam esse, fuga rebus suis consuluerunt; ex urbis autem primariis plurimi, 185 cumn uxoribus et liberis bonisque suis omnibus in templum Jovis Capitolini se receperunt. Urbe autem a Brenno capta, multi ex civibus, ex militibus eliam nonnulli, gladio pe rierunt, captivique abducti sunt. Capitolium etiam obsidione cingebat; ut senatores illic congregatos, una cum divitiis ipsorum occuparet. Senatores vero qui opportunitatem habuerunt hoc faciendi, Manlium per litteras implorarunt, uti, copiis, quæ per urbes regionesque Romanas distributæ erant, Infra dism habet, Geo drenus habet, ubi interpres Xylander, Nescio, inquit, quid in quem tamen recte anim advertit doctissimus Jac. Goar. in notis suis poste noribus ad Cedren.; enim nihil aliud est quain descendo, et a ge nere descendens: quod nos Anglice etiam dici Lus, Descended from such a Stock. Mujus autem exempla sexcenta ex hoc Nostro proferre licet uti lib. 11, p. 43 de Perseo lonitas visente hæc habet lla etiam lib. iv, 39, de Cecrope verba habens, Athenis regnavit Cecrops quidam, ab Ægy priis originem ducens. Cecropein autem Ægyptium fuisse, lestes habemus Suidam, Eusebium, alios que. habet Cedrenus mendose. conventus, sive consilium, apud Nostrum ha bemus frequenter. Reges princi pesque omnes minores, imperatorem vero solum vocatus supra monuinus: sed et duces suos vocasse barbaros, tum ex hoc auctoris loco, tum ex Procopio apparet, Goth. I., ubi de Theuderico loquens, qui Gothorum Ita liæque copias sibi subjecerat, tamen no men aut habitum sibi assumere noluit; deinde addit Sed deinceps vocatus est, quo nomine barbari duces suos appellare solent. hic tempus, non hibernum, sed tempestuosum significat; uti patebit ex sequentibus cæterum suavissimæ hujus de Februario narratiunculæ medullam excerpse runt etiam Suidas et Cedrenus, hic de Manlio, ille vero de Camillo, instituta fabula. Unde vero hauserint, jamn vides, lector. habet Hesychius

των Γάλλων κατεσκευάσθη. Ἐν κομεντίῳ γὰρ εἰσελθόντος τοῦ Μαλλίωνος Καπιτωλίνου, καὶ τοῦ κοινοῦ τῆς συγκλήτου καθεζομένου, ἐξαναστὰς ὁ Φεβρουάριος συγκλητικὸς λέγει τῷ Μαλλίωνι, Τοῦ στρατοῦ Ῥωμαίων νικήσαντος τους Γάλλους, σὺ τὸ ὑπεραίρῃ, ὡς μονομαχήσας; ἡ τύχη Ρωμαίων ἀεὶ νικῇ τοὺς πολεμίους· οὐ διέλαθε δὲ ἡμᾶς καὶ τοῦτο, ὅτι διὰ τοῦτο ἐν ἀπονοίᾳ τοσαύτῃ ὑπάρχεις, ὡς βου λόμενος καὶ σὺ τυραννῆσαι τοὺς Ρωμαίους· ὅπερ οὐκ ἐγγίνεταί σοι. Καὶ ἀκούσασα ταῦτα ἡ σύγκλητος, καὶ ὁ στρατὸς, καὶ ὁ δῆμος, ἐπῆλθε τῷ Μαλλίωνι Καπιτωλίνῳ. Ὁ δὲ δῆμος ἐπαναστάς κατὰ γνώμην τῆς συγκλήτου ἐβόησαν ἐκβληθῆναι ἀπὸ τῆς πόλεω; Ῥώμης τὸν αὐτὸν Μαλλίωνα Καπιτωλίνων· ὅστις ευλαβηθεὶς τὸν στρατὸν καὶ τὸν δῆμον, ἐξῆλθεν ἐν τοῖς ἰδίοις κτήμασι, πλησίον τῆς λεγομένης Απου ληξας χώρας, κἀκεῖ διῆγεν ἡσυχάζων. Ἐκείνου δὲ φυγόντος, ἐπῆλθεν ὁ δῆμος 'Ρωμαίων τῷ οἴκῳ αὐτοῦ, καὶ πάντα τὰ διαφέροντα αὐτῷ διήρπασαν. Οἱ δὲ Γάλλοι προχειρισάμενοι αὐτοῖς ῥῆγα δυνατὸν ἐν πολέμας [235] ὀνόματι Βρῆνον, ἐπεστρά τούσαν εὐθέως ἐπὶ τῆς Ῥώμης, ἀκούσαντες καὶ διὰ τὸν Μαλλίωνα, ὅτι ἐξεβλήθη ἀπὸ τῆς Ῥώμης. Καὶ ἐρμήσας ὁ Βρῆνος τῆς ἐξαίφνης εἰσῆλθεν ἐν τῇ Ῥώμη, καὶ παρέλαβεν αὐτὴν νυκτὸς ἐν χειμῶνι τῇ πεντεκαιδεκάτῃ τοῦ Ἐξτιλλίου μηνός, προπέμψας λάθρα τοὺς ὀφείλοντας φονεῦσαι τοὺς πορταρίους καὶ ἀνοίξει αὐτῷ τὴν πόρταν. Καὶ τούτων φονευομένων ἐγένετο πτύρμα καὶ γνόντες οἱ συγκλητικοί τὴν παράληψιν τῆς πόλεως, ἔφυγον πάντες, καὶ φανεροὶ τῶν τῆς πόλεως λαμπροί συν γυναιξὶ καὶ τέχνοις εἰσῆλθον ἐν τῷ Καπετωλίῳ εἰς τὸ ἱερὸν τοῦ Διὰς μετὰ τῶν ἰδίων χρημάτων. Παραλαβὼν δὲ ὁ Βρῆνος ῥῆς τὴν πόλιν Ρώμην, κατασφάζει πολλούς πολίτας καί τινας τῶν στρατιωτῶν καὶ αἰχμαλωτίζει καὶ ἔμενε πολιορκῶν τὸ Καπιτώλιον διὰ τοὺς ὄντας ἐν αὐτῷ συγκλητικοὺς καὶ διὰ τὰ χρήματα αὐτῶν. Δυνηθέντες δὲ οἱ συγκλητικοὶ ἔγραψαν, δεόμενοι τοῦ Μαλλίωνος Καπιτωλίνου συνάξαι τὸν κατὰ πόλιν καὶ (δ) Καταγομένου ἐκ γένους τῶν Γάλλων. οὗτος ἐκ γένους ἐστὶ τῶν Γάλλων. ἐκ τοῦ μέρους τῶν Γάλλων καταγό μενος, εκ ἰδικά καταγόμενος κατάγομαι καταγόμενος ἀπὸ γένους, Γνόντες αὐτὸν οἱ αὐτοὶ ᾿Αργείοι Ἰωπολῖται, ὅτι καὶ οὗτος ἐκ τοῦ γένους των Αργείων κατάγε ται, χαρέντες ἀνύμνουν αὐτόν. Α. τῶν δὲ ᾿Αθηναίων ἐβασίλευσε Κέκροψ τις, ὅστις ἐξ Αἰγύπτου κατα ήγετο Εν Κομεντίῳ γὰρ εἰσελθόντος. Κομέντῳ Κόμβεντον, οι κομέν τιον, Ρήγα δυνατὸν ἐν πολέμοις. ρήγας, βασιλέα, ῥήγας βασιλέως Αλλά τής τε διεβίω καλούμενος· οὕτω γὰρ σφῶν τοὺς ἡγεμόνας οἱ Βάρβαροι καλεῖ, νενα μίκασι. ῥήξ Νυκτὸς ἐν χειμῶν. Χειμών Εγένετο πτύρμα. Πτυρμός, Πτυρμός· φρίκη, καὶ τὰ ἔμοια. Februarius exsurgens, reliquis senatoribus assi dentibus, ita eum allocutus est: Quorsum tut, Manli, tam te superbe geris, quasi tua sola virtute parta esset hæc in Gallos victoria? Nos Romanam Fortunam ubique victricem agnoscimus. Sed neque nos latet hujus tui fastus causa: nempa affectati regni spes tua. Sed frustra cris. Hæc ubi audissent senatus, exercitus, et populus, insurge bant una oinnes in Manlium Capitolinum: et populus quidem, senatu etiam assentiente, elatis vocibus, eum ex urbe ejici postulabat. Manlius itaque cavens sibi ab exercitu populoque, secessit in prædia sua, non procul ab Apulia sita; ubi deinde latitavit. Fuga autem ejus Romæ nota, domum ejus populus invasit, bonaque ejus omnia diripuit. cum comitium 184 intraret Manlius Capitolinus, Galli interim, ubi audissent Manlium ex urbe pulsum esse, bellum contra Romanos instaurant, ducem constituentes sibi strenuum, Brennum nomi ne. Hic itaque, missis in primis qui janitores urbis clanculo interficerent, portasque sibi aperirent, Romam repente ingressus, urbem nocte tempe stuosa cepit, mensis Sextilis die xv. Custodibus autem interſectis, ingens consternatio facta est senatores vero certiores facti urbem captam esse, fuga rebus suis consuluerunt; ex urbis autem primariis plurimi, 185 cumn uxoribus et liberis bonisque suis omnibus in templum Jovis Capitolini se receperunt. Urbe autem a Brenno capta, multi ex civibus, ex militibus eliam nonnulli, gladio pe rierunt, captivique abducti sunt. Capitolium etiam obsidione cingebat; ut senatores illic congregatos, una cum divitiis ipsorum occuparet. Senatores vero qui opportunitatem habuerunt hoc faciendi, Manlium per litteras implorarunt, uti, copiis, quæ per urbes regionesque Romanas distributæ erant, Infra dism habet, Geo drenus habet, ubi interpres Xylander, Nescio, inquit, quid in quem tamen recte anim advertit doctissimus Jac. Goar. in notis suis poste noribus ad Cedren.; enim nihil aliud est quain descendo, et a ge nere descendens: quod nos Anglice etiam dici Lus, Descended from such a Stock. Mujus autem exempla sexcenta ex hoc Nostro proferre licet uti lib. 11, p. 43 de Perseo lonitas visente hæc habet lla etiam lib. iv, 39, de Cecrope verba habens, Athenis regnavit Cecrops quidam, ab Ægy priis originem ducens. Cecropein autem Ægyptium fuisse, lestes habemus Suidam, Eusebium, alios que. habet Cedrenus mendose. conventus, sive consilium, apud Nostrum ha bemus frequenter. Reges princi pesque omnes minores, imperatorem vero solum vocatus supra monuinus: sed et duces suos vocasse barbaros, tum ex hoc auctoris loco, tum ex Procopio apparet, Goth. I., ubi de Theuderico loquens, qui Gothorum Ita liæque copias sibi subjecerat, tamen no men aut habitum sibi assumere noluit; deinde addit Sed deinceps vocatus est, quo nomine barbari duces suos appellare solent. hic tempus, non hibernum, sed tempestuosum significat; uti patebit ex sequentibus cæterum suavissimæ hujus de Februario narratiunculæ medullam excerpse runt etiam Suidas et Cedrenus, hic de Manlio, ille vero de Camillo, instituta fabula. Unde vero hauserint, jamn vides, lector. habet Hesychius

καὶ ἐλθεῖν εἰς ἐκδίκησιν τῆς Ῥώμης καὶ εἰς βοήθειαν αὐτῶν. Καὶ δεξάμενος τὰ τῆς συγκλήτου γράμματα ὁ Μαλλίων Καπιτωλίνος, γνοὺς ὅτι ἐλήφθη ἡ Ῥώμη καὶ τὸ Καπετώλιον φρουρεῖται ὑπὸ τοῦ Βρήνου, ῥηγὸς τῶν Γάλλων, ἐταράχθη· καὶ συναγαγών εὐθέως πάντοθεν πλῆθος στρατοῦ, καὶ ὁρμήσας, ἦλθε κατὰ τοῦ Βρήνου ῥηγὸς ἐξαίφνης ἀπροσδοκήτως εἰς τὴν Ῥώμην· καὶ αὐτὸς νυκτός κατάξας τὸν ἴδιον στρατὸν ἐν ταῖς ῥύμαις τῆς πόλεως, καὶ μεσά σας τὸν Βρῆνον ῥῆγα καὶ τοὺς αὐτοῦ πάντας, ὡς ξένους, ἀνεῖλε. Καὶ περιγενόμενος συνελάβετο τὸν αὐτὸν Βρῆνον ῥῆγα· καὶ εὐθέως ἀπεκεφάλισεν αὐτὸν, καὶ ἔπηξεν ἐν κοντῷ δ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ. Καὶ τὰ πλήθη δὲ αὐτοῦ καὶ τοὺς κόμητας αὐτοῦ κατα χώραν Ῥωμαίων ὄντα ἐγκάθετον στρατόν κόψας, ἐῤῥύσατο πάντας οὓς συνελάβετο Ρωμαίους ἔκσα, περίττιε. αὐτὸν ψίαθον καὶ περιζώσας αὐτὸν σχοίνον αἰχμαλώτους, ἀφελόμενος καὶ πάντα τὰ παρ' αὐτῶν πραιδευθέντα, καὶ ἐξελθοῦσα ἡ σύγκλητος Ῥωμαίων ἐκ τοῦ Καπετωλίου μετὰ τὴν νίκην τοῦ Μαλλίωνος Καπιτωλίνου εὐθέως εψηφίσατο αὐτὸν ἅμα τῷ στρατῷ καὶ τῷ δήμῳ τῷ περιλειφθέντι αὐτῷ αὐτὸν μόνον διοικεῖν τὰ Ῥωμαίων πράγματα. Καὶ κρατήσας πάλιν τῆς Ῥώμης ὁ Μαλλίων Καπιτωλίνος εὐθέως [237] ἐλυπήθη διὰ τὴν παράληψιν τῆς πόλεως Ρώ μης καὶ τὴν ὕβριν καὶ τὴν ἧτταν Ρωμαίων. Ἐν δὲ τῷ λεγομένῳ μηνὶ Ἐξτιλλίῳ τοῦ αὐτοῦ μηνὸς τὰς ἡμέρας εκολόβωσεν ὡς δυσοιωνίστου γενομέ νου τῇ πόλει Ρώμῃ, ἀποχαράξας, καὶ τὸ ὄνομα αὐτοῦ, μηκέτι καλεῖσθαι οὕτως. Συσχὼν δὲ καὶ τὸν συγκλητικὸν τὸν ἐχθρὸν αὐτοῦ, τὸν κατασκευάσαντα αὐτῷ, ὀνόματι Φεβρουάριον, τὸν καὶ ποιήσαντα αὐτὸν ἐκβληθῆναι ἔξω τῆς πόλεως Ρώμης, καὶ πάντα τὰ αὐτοῦ ἀφελόμενος, εὐθέως ἐπ᾿ ὄψεσιν αὐτοῦ ἐβρο γευσε τῷ ἐλθόντι στρατῷ μετ' αὐτοῦ εἰς ἐκδίκησιν τῆς πόλεως. Ῥώμης, προσφωνήσας τῇ συγκλήτῳ καὶ τῷ στρατῷ, ὅτι Οὗτος ἐκ γένους ἐστὶ τῶν Γάλλων, ὡς καὶ ὑμεῖς ἐπίστασθε, κἀκείνους ἐκδικῶν κατεσκεύασε μοι. Εχει δὲ καὶ ἐνυβρισμένον βίον· ἔστι γάρ κίναιδος, καὶ οὐκ ἐχρῆν αὐτὸν οἰκεῖν ἐν τῇ Ῥώμῃ, ἀλλὰ χρὴ ἐκβληθῆναι αὐτὸν ἀτίμως καὶ ἐν τῇ αὐτοῦ ζωῇ ἀφαιρεθῆναι τὸ ὄνομα αὐτοῦ καὶ δοθῆναι αὐτὸν εἰς θυσίαν τοῖς καταχθονίοις θεοῖς. Καὶ συνήνεσεν ἡ σύγκλητος καὶ ὁ στρατός· καὶ εὐθέως ἀφελόμενος αὐτοῦ ἀξίαν ἀπέδυσεν αὐτὸν γυμνὸν, καὶ περιειλήσας σε κέντῳ Οπ. μάσσινον ἐπιθεὶς τὸ ὄνομα τοῦ αὐτοῦ συγκλη Εγκάθετον στρατόν. ἐγκάθητον, κάθημαι, Καὶ τοὺς κόμητας αὐτοῦ.: Κόμης, ἄρχων, ἡγεμών. Τοῦ αὐτοῦ μηνός τας ἡμέρας ἐκολόβωσεν. Καὶ περιζώσας αὐτὸν σχοίνον μάτσινον. μάσσινον, καὶ διὰ τοῦτο γυμνωθέντα αὐτὸν τῆς ἐσθῆτος, καὶ θρωΐνῃ περιβληθέντα ψιάθῳ, καὶ ἐκβαλὼν ἔξω τῆς πόλεως γυμνόν, ψιάθῳ θρυΐνῳ περιβεβλημένον καὶ σχοινίῳ τὴν ὀσφὺν περι εξωσμένον, in unum collectis, in auxilium sibi veniret. Man- [236], lius, acceptis senatus litteris, atque inde Romam captam, Capitoliumque obsessum esse a Brenno Gallorum duce edoctus, animo turbatus est. Sine mora itaque copiis undequaque collectis, in Bren num proficiscitur ipsumque ex improviso aggres sus, exercitumque suum noctu ducens per urbis plateas, Brennum, exercitumque ejus, medius inter eos, adoritur. Galli auten, iguari lo corum, gladio ceciderunt: Brennoque ipsi comprebenso, Manlius caput amputavit contoque allixit. Exercitu itaque ducibusque etiam ejus omnibus excisis, captivos Romanos liberavit om nes; bonis etiam, quæ diripuerant Galli, recupe ratis omnibus: Senatus autem Romanus, post victoriam a Manlio Capitolino adeptam, ex Capito. lio descendens, Romanæ reipublicæ administra tionem totam uni Manlio concesserunt; exercitu etiam populoque residuo 186 suffragantibus. Manlius igitur Capitolinus, Roma sua iterum potitus, ob urbis protinus direptiones Romanorumque victorum ignominiam, indignatione commotus est. Mensis vero Sextilis nomen immutari voluit; et tanquam rebus Romanis infausti, dierum ejus nu merum decurtavit. Comprehenso deinde Februario senatore, inimico suo, qui machinationibus suis auctor fuit ut ex urbe ejiceretur, Manlius bona ejus omnia diripit, ipsiusque in conspectu, militi bus suis, qui in urbis Romæ ultionem secum advene rant, distribuit. Senatum porro exercitumque his alalus: Februarius, inquit, iste a Gallis oriundus est, uti vos probe nostis: quorum etiam in vin dictam ista in me 'machinatus est. Sed et vitam agit ignominiosam: est enim cinædus; nec in urbe Roma degere jure potest. Quin potius ejicia tur inglorius, nonenque ejus, etiam vivente ipso, deleatur. Vos vero ipsum diis manibus devovete. Annuente senatu, cum exercitu, Februarius statim insignibus omnibus exutus est, nudusque factus. Tum vero storea indutumn funiculoque præcinctum, vernaculis eum, sive excubitoribus tradiderunt, uti, virgis cædentes, clamarent: Exi, Februari quod Græcis idem est, ac si diceres, Atque hunc in modum senator iste Fe bruarius, ejectus ex urbe, periit, diis manibus sa- [238] cratus. Cavebat etiam edicto Manlius, ut mensis Scribendum 2 verbo sedeo: ut de præsidiariis intel ligatur. Hesychius Verum comitum varia erant diver saque munera, de quibus de Meursii Glossar. Hanc dierum mensis hujus decurtationis causam reperisse se in quibusdam Dionis Excerptis mns. velert Cl. Salmasius Plinian. Exercrt. in Solin., ubi·tamen hæc omnia de Camillo, sicut et apud Suidam, non autem de Manlio, narrantur. Quid hoc vocabulum, sit, non habeo dicere nec enim invenitur apud Suidam, nec Cedrenum; qui tamen uterque hanc Februarii narrant historio Jam Suidas, etc. Ce drenius, etc.: forte vocabuli vim ignorantes, omi serunt.

καὶ ἐλθεῖν εἰς ἐκδίκησιν τῆς Ῥώμης καὶ εἰς βοήθειαν αὐτῶν. Καὶ δεξάμενος τὰ τῆς συγκλήτου γράμματα ὁ Μαλλίων Καπιτωλίνος, γνοὺς ὅτι ἐλήφθη ἡ Ῥώμη καὶ τὸ Καπετώλιον φρουρεῖται ὑπὸ τοῦ Βρήνου, ῥηγὸς τῶν Γάλλων, ἐταράχθη· καὶ συναγαγών εὐθέως πάντοθεν πλῆθος στρατοῦ, καὶ ὁρμήσας, ἦλθε κατὰ τοῦ Βρήνου ῥηγὸς ἐξαίφνης ἀπροσδοκήτως εἰς τὴν Ῥώμην· καὶ αὐτὸς νυκτός κατάξας τὸν ἴδιον στρατὸν ἐν ταῖς ῥύμαις τῆς πόλεως, καὶ μεσά σας τὸν Βρῆνον ῥῆγα καὶ τοὺς αὐτοῦ πάντας, ὡς ξένους, ἀνεῖλε. Καὶ περιγενόμενος συνελάβετο τὸν αὐτὸν Βρῆνον ῥῆγα· καὶ εὐθέως ἀπεκεφάλισεν αὐτὸν, καὶ ἔπηξεν ἐν κοντῷ δ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ. Καὶ τὰ πλήθη δὲ αὐτοῦ καὶ τοὺς κόμητας αὐτοῦ κατα χώραν Ῥωμαίων ὄντα ἐγκάθετον στρατόν κόψας, ἐῤῥύσατο πάντας οὓς συνελάβετο Ρωμαίους ἔκσα, περίττιε. αὐτὸν ψίαθον καὶ περιζώσας αὐτὸν σχοίνον αἰχμαλώτους, ἀφελόμενος καὶ πάντα τὰ παρ' αὐτῶν πραιδευθέντα, καὶ ἐξελθοῦσα ἡ σύγκλητος Ῥωμαίων ἐκ τοῦ Καπετωλίου μετὰ τὴν νίκην τοῦ Μαλλίωνος Καπιτωλίνου εὐθέως εψηφίσατο αὐτὸν ἅμα τῷ στρατῷ καὶ τῷ δήμῳ τῷ περιλειφθέντι αὐτῷ αὐτὸν μόνον διοικεῖν τὰ Ῥωμαίων πράγματα. Καὶ κρατήσας πάλιν τῆς Ῥώμης ὁ Μαλλίων Καπιτωλίνος εὐθέως [237] ἐλυπήθη διὰ τὴν παράληψιν τῆς πόλεως Ρώ μης καὶ τὴν ὕβριν καὶ τὴν ἧτταν Ρωμαίων. Ἐν δὲ τῷ λεγομένῳ μηνὶ Ἐξτιλλίῳ τοῦ αὐτοῦ μηνὸς τὰς ἡμέρας εκολόβωσεν ὡς δυσοιωνίστου γενομέ νου τῇ πόλει Ρώμῃ, ἀποχαράξας, καὶ τὸ ὄνομα αὐτοῦ, μηκέτι καλεῖσθαι οὕτως. Συσχὼν δὲ καὶ τὸν συγκλητικὸν τὸν ἐχθρὸν αὐτοῦ, τὸν κατασκευάσαντα αὐτῷ, ὀνόματι Φεβρουάριον, τὸν καὶ ποιήσαντα αὐτὸν ἐκβληθῆναι ἔξω τῆς πόλεως Ρώμης, καὶ πάντα τὰ αὐτοῦ ἀφελόμενος, εὐθέως ἐπ᾿ ὄψεσιν αὐτοῦ ἐβρο γευσε τῷ ἐλθόντι στρατῷ μετ' αὐτοῦ εἰς ἐκδίκησιν τῆς πόλεως. Ῥώμης, προσφωνήσας τῇ συγκλήτῳ καὶ τῷ στρατῷ, ὅτι Οὗτος ἐκ γένους ἐστὶ τῶν Γάλλων, ὡς καὶ ὑμεῖς ἐπίστασθε, κἀκείνους ἐκδικῶν κατεσκεύασε μοι. Εχει δὲ καὶ ἐνυβρισμένον βίον· ἔστι γάρ κίναιδος, καὶ οὐκ ἐχρῆν αὐτὸν οἰκεῖν ἐν τῇ Ῥώμῃ, ἀλλὰ χρὴ ἐκβληθῆναι αὐτὸν ἀτίμως καὶ ἐν τῇ αὐτοῦ ζωῇ ἀφαιρεθῆναι τὸ ὄνομα αὐτοῦ καὶ δοθῆναι αὐτὸν εἰς θυσίαν τοῖς καταχθονίοις θεοῖς. Καὶ συνήνεσεν ἡ σύγκλητος καὶ ὁ στρατός· καὶ εὐθέως ἀφελόμενος αὐτοῦ ἀξίαν ἀπέδυσεν αὐτὸν γυμνὸν, καὶ περιειλήσας σε κέντῳ Οπ. μάσσινον ἐπιθεὶς τὸ ὄνομα τοῦ αὐτοῦ συγκλη Εγκάθετον στρατόν. ἐγκάθητον, κάθημαι, Καὶ τοὺς κόμητας αὐτοῦ.: Κόμης, ἄρχων, ἡγεμών. Τοῦ αὐτοῦ μηνός τας ἡμέρας ἐκολόβωσεν. Καὶ περιζώσας αὐτὸν σχοίνον μάτσινον. μάσσινον, καὶ διὰ τοῦτο γυμνωθέντα αὐτὸν τῆς ἐσθῆτος, καὶ θρωΐνῃ περιβληθέντα ψιάθῳ, καὶ ἐκβαλὼν ἔξω τῆς πόλεως γυμνόν, ψιάθῳ θρυΐνῳ περιβεβλημένον καὶ σχοινίῳ τὴν ὀσφὺν περι εξωσμένον, in unum collectis, in auxilium sibi veniret. Man- [236], lius, acceptis senatus litteris, atque inde Romam captam, Capitoliumque obsessum esse a Brenno Gallorum duce edoctus, animo turbatus est. Sine mora itaque copiis undequaque collectis, in Bren num proficiscitur ipsumque ex improviso aggres sus, exercitumque suum noctu ducens per urbis plateas, Brennum, exercitumque ejus, medius inter eos, adoritur. Galli auten, iguari lo corum, gladio ceciderunt: Brennoque ipsi comprebenso, Manlius caput amputavit contoque allixit. Exercitu itaque ducibusque etiam ejus omnibus excisis, captivos Romanos liberavit om nes; bonis etiam, quæ diripuerant Galli, recupe ratis omnibus: Senatus autem Romanus, post victoriam a Manlio Capitolino adeptam, ex Capito. lio descendens, Romanæ reipublicæ administra tionem totam uni Manlio concesserunt; exercitu etiam populoque residuo 186 suffragantibus. Manlius igitur Capitolinus, Roma sua iterum potitus, ob urbis protinus direptiones Romanorumque victorum ignominiam, indignatione commotus est. Mensis vero Sextilis nomen immutari voluit; et tanquam rebus Romanis infausti, dierum ejus nu merum decurtavit. Comprehenso deinde Februario senatore, inimico suo, qui machinationibus suis auctor fuit ut ex urbe ejiceretur, Manlius bona ejus omnia diripit, ipsiusque in conspectu, militi bus suis, qui in urbis Romæ ultionem secum advene rant, distribuit. Senatum porro exercitumque his alalus: Februarius, inquit, iste a Gallis oriundus est, uti vos probe nostis: quorum etiam in vin dictam ista in me 'machinatus est. Sed et vitam agit ignominiosam: est enim cinædus; nec in urbe Roma degere jure potest. Quin potius ejicia tur inglorius, nonenque ejus, etiam vivente ipso, deleatur. Vos vero ipsum diis manibus devovete. Annuente senatu, cum exercitu, Februarius statim insignibus omnibus exutus est, nudusque factus. Tum vero storea indutumn funiculoque præcinctum, vernaculis eum, sive excubitoribus tradiderunt, uti, virgis cædentes, clamarent: Exi, Februari quod Græcis idem est, ac si diceres, Atque hunc in modum senator iste Fe bruarius, ejectus ex urbe, periit, diis manibus sa- [238] cratus. Cavebat etiam edicto Manlius, ut mensis Scribendum 2 verbo sedeo: ut de præsidiariis intel ligatur. Hesychius Verum comitum varia erant diver saque munera, de quibus de Meursii Glossar. Hanc dierum mensis hujus decurtationis causam reperisse se in quibusdam Dionis Excerptis mns. velert Cl. Salmasius Plinian. Exercrt. in Solin., ubi·tamen hæc omnia de Camillo, sicut et apud Suidam, non autem de Manlio, narrantur. Quid hoc vocabulum, sit, non habeo dicere nec enim invenitur apud Suidam, nec Cedrenum; qui tamen uterque hanc Februarii narrant historio Jam Suidas, etc. Ce drenius, etc.: forte vocabuli vim ignorantes, omi serunt.

τικοῦ δι' ἐγγράφου προστάξεως αὐτοῦ τῷ μηνὶ τῷ 187 Ἐξτιλίῳ, ποιήσας λέγεσθαι τὸν αὐτὸν μῆνα ἐξ ἐκεί του Φεβρουάριον, ὡς ἀξίου ὄντος τοῦ ὀνόματος τοῦ μηνὸς δυσοιωνίστου καὶ ἀτίμου, κελεύσας τοῖς βερ νάκλοις, τοῦτ' ἔστι περιπόλοις βαλισσήνοις βάκλοις τύπτειν αὐτὸν καὶ κράζειν, Εξιθι 88, Φεβρουάρι, ὅπερ ἐστὶ τῇ Ἑλληνίδι γλώσσῃ "Εκβα, Περίτιε. Καὶ οὕτως ἐκβληθεὶς ἀπὸ τῆς πόλεως Ρώ μης ὁ αὐτὸς συγκλητικὸς ἐτελεύτα, θυσιασθεὶς τοῖς καταχθονίοις θεοῖς. Καὶ ἐπιτρέψας τοῖς ἱερεῦσιν ὁ αὐτὸς Μαλλίων ποιεῖν θυσίαν ἐν τῷ αὐτῷ μηνί Φεβρουαρίῳ, κελεύσας ἐν ἑκάστῃ πόλει Ρωμαίων τὸ αὐτὸ σχῆμα τοῦ φορέματος τοῦ ψιαθίου γίνεσθαι καὶ τὰ λοιπὰ κατ᾽ ἔτος, καὶ διώκεσθαι τὸν Φεβρουά ριον τὸν καὶ Περίτιον μῆνα πρὸ τῆς πόλεως τυπτό μενον, τὴν κατὰ τοῦ Βρήνου καὶ τῶν Γάλλων σημαίνων νίκην καὶ τὴν τοῦ ἐχθροῦ τοῦ Μαλλίωνος ἐκδίκησιν, ὅπερ γίνεται ἕως τῆς νῦν εἰς ἑκάστην πόλιν Ῥωμαίων. Ηντινα ἔκθεσιν ηὗρον ἐν Θεσσαλονίκῃ πόλει· καὶ ἀναγνούς ηὗρον ἐπιγεγραμμένην [239] τὴν βίβλον "Εκθεσις Βρουνιχίου Ρωμαίου χρονογράφου Μετὰ δὲ τοῦ οι διοικῆσαι τοὺς ὑπάτους ἔτη πολλά, πάλιν ἐβασίλευσε πρῶτος Οκταβιανός Αύγουστος. ὺς ἐπεμέμφετο τῷ " Μαλλίωνι Καπιτωλίνῳ, ὡς τάξαντι τὸν κακοιώνιστον Φεβρουάριον μῆνα μέσον, καὶ μεταγαγὼν εὐθέως ὁ αὐτὸς Αύγουστος διὰ θείας αὐτοῦ κελεύσεως τὸ ὄνομα τοῦ Φεβρουαρίου μηνός ὕστερον πάντων τῶν μηνῶν ἔταξε, καὶ ἀντ᾿ αὐτοῦ τὸ ἴδιον ἑαυτοῦ ὄνομα Αὔγουστον τὸν ἕκτον ἀπὸ 80 τοῦ πρίμου καὶ τὸν πρὸ τοῦ Αὐγούστου μηνός ἐκάλεσεν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ θείου αὐτοῦ Ιουλίου Καίσαρος. Μετὰ δὲ τὸ ἐκβληθῆναι τὸν Ταρκύνιον τῆς βασι λείας διώκουν τὴν πόλιν οἱ προειρημένοι ύπατοι δύο, Βροῦτος ὁ μέγας καὶ ὁ Κολλατίνος ε ὁ ἀνὴρ τῆς Λουκρητίας, καὶ ἄλλοι ὕπατοι πολλοὶ ἕως Καίσ σαρος Ἰουλίου ἐπὶ ἔτη υξδ. Ἐν δὲ τοῖς προειρημένοις χρόνοις μετά 18 Ιωα κεὶμ 'Αδδους 8, [240] ὅστις ἱερεὺς ἦν τῶν Ἰου δαίων, τῶν δὲ Ἑλλήνων φιλόσοφος παιδευτής Πλά των· ὅστις 60 γράφων πρὸς Τίμαιον περὶ Θεοῦ εἶπεν ὅτι τὸ θεῖον ἐν τρισὶν ὀνόμασι, μία δὲ δύναμις καὶ θεότης, εἰπὼν εἶναι πρῶτον σ' αἴτιον τὸ ἀγαθὸν τὸ αἰντεῖρον τὰ πάντα, δεύτερον αἴτιον νοῦς ὁ δημιουρ γήσας τὰ πάντα, τρίτον αἴτιον ἡ ζωοποιός ψυχή, Στις ἐξωογόνησε τὰ πάντα. Τὰς οὖν τρεῖς δυνάμεις Έξιθι. Εξι. Περίττιε οι τοῦ. τὸ εν τῷ. τοῦ θς. 30 ἀπό τὸν ἀπὸ Οχ. 8 Κολλατίνος Καλλατίνος Οχ. μετά. κατά Οσ. 8. 'Αδδούς. Ἰαιδοῦς ὅστις. ὅστις, ό ς' πρώτον. Τοῖς βερνάκλοις, τοῦτ' ἔστι, περιπόλοις. Βέρ ναυλοί οἱ ὑπηρετοῦντες τῷ δημάρχῳ,: Ὑπὸ τῶν ὑπηρετούν. των τῷ δημάρχῳ τῶν καλουμένων βερνάκλων. Βαλισσηνοις βάκλοις τύπτειν αὐτόν. Βάχλον, βαλιτσήνοις Τὸ αὐτὸ σχῆμα τοῦ φορέματος. φορή ματος. Εκθεσις Βρουνιχίου Ρωμαίου χρ. Εκάλεσεν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ θείου αὐτοῦ Ο Ιούλιος μὴν Κυντήλιος ἐλέγετο μετωνομάσθη δὲ παρὰ ᾿Αντωνίου, διὰ τὸ γεννηθῆναι αὐτῷ Γάϊον Ιούλιον, 'Αδδους· ὅστις ἱερεὺς ἦν. ὅστις Ἰαδδοῦς CHRONOGRAΡΠΙΑ.-- LIB. VII. Sextilis in posterum Februarius a senatore isto diceretur: uti mensis infaustus nomen etiam inauspicatum et inhonorandum haberet. Sacerdo tibus etiam sacrificia indixit Manlius, eodem mensc peragenda. Quinetiam urbibus Romana ditionis universis imperavit, uti, anniversario ritu, simu lacrum quoddam, storea funiculoque circumcin ctum, eodem quo Februarius modo, virgis extra urbem cæderetur: nempe hoc facientes, in odium mensis Februarii; in memoriam vero Brenni, cum Gallis suis proligati, Manliique in adversarium vindictæ. Durat autem mos iste, singulis Roma norum urbibus observatus, in hunc usque diem. Ista autem desumpta sunt ex codice quodam, queni in urbe Thessalonica inveni; cujus iste fuit titu lus: Brunichii, Chronographi Romani, Historia. Postea veró quam consules Romanam Rempub. multos per annos administrassent, regium rursus imperium primus introduxit Octavianus Augustus qui Manlium Capitolinum culpavit, quod inauspi catum mensem Februarium inter menses medium posuisset. Itaque divino suo edicto cavit, uti in posterum Februarius in serie mensium ultimus es set: ejus autem in loco, mensem a primo sextum, suo nomine, Augustum vocari jussit: anteceden tem vero mensem, a Cæsaris avunculi nomine Julium vocari voluit. 188 Post Tarquinium vero regno ejectum, Rempublicam administrarunt supradicti duo cons sules, Brulus senior et Collatinus, Lucretia conjux; et, post hos, alii multi, usque ad Cæsa rem Julium; per spatium annorum cccclxiv. Temporibus autem supradictis, post Joachi mum, Judæorum pontifex maximus erat Addus. Floruit eodem tempore, apud Graecos, Plato philo sophus. Hic ad Timæum de Deo scribens, ista pro tulit nempe, Essentiæ divinæ tria quidem esse nomina; potentiam vero et deitatem unam. Cau sam vero primam dixit, Bonum; quod omnibus est propitium secundam vero causam dixit, Men tem, rerum omnium opificem: tertiam autem, Spi * Imo Tum Ox. Sic et v. 8. Ch. V. vol. II, p. 24 B, 34 D. Ch., Ch. V. p. 81 D. 40 Manca hæc, aut delendum nisi forte scripsit. " Addidi isti apud Suidam sunt tribuni ministri Baculus frequenter occurrit apud Græcos recentio res: quid vero sit, videant doctiores. Scr. En tibi fontem sacruin, ex quo fabulani hanc pulcherri mam hausit auctor noster. Quintilem mensem, Julium, ab Antonio nominatum ideo, quod isto mense Caesar Julius natus fuerat, asserit Cedrenus Aliquid hic deesse videtur; aut redundat: deinde scribendum, ; qui sextus erat Judaeorum Pontifex, et Jannæcum, non Joachimum, secutus est, teste Chr. Alex. auctore.

τικοῦ δι' ἐγγράφου προστάξεως αὐτοῦ τῷ μηνὶ τῷ 187 Ἐξτιλίῳ, ποιήσας λέγεσθαι τὸν αὐτὸν μῆνα ἐξ ἐκεί του Φεβρουάριον, ὡς ἀξίου ὄντος τοῦ ὀνόματος τοῦ μηνὸς δυσοιωνίστου καὶ ἀτίμου, κελεύσας τοῖς βερ νάκλοις, τοῦτ' ἔστι περιπόλοις βαλισσήνοις βάκλοις τύπτειν αὐτὸν καὶ κράζειν, Εξιθι 88, Φεβρουάρι, ὅπερ ἐστὶ τῇ Ἑλληνίδι γλώσσῃ "Εκβα, Περίτιε. Καὶ οὕτως ἐκβληθεὶς ἀπὸ τῆς πόλεως Ρώ μης ὁ αὐτὸς συγκλητικὸς ἐτελεύτα, θυσιασθεὶς τοῖς καταχθονίοις θεοῖς. Καὶ ἐπιτρέψας τοῖς ἱερεῦσιν ὁ αὐτὸς Μαλλίων ποιεῖν θυσίαν ἐν τῷ αὐτῷ μηνί Φεβρουαρίῳ, κελεύσας ἐν ἑκάστῃ πόλει Ρωμαίων τὸ αὐτὸ σχῆμα τοῦ φορέματος τοῦ ψιαθίου γίνεσθαι καὶ τὰ λοιπὰ κατ᾽ ἔτος, καὶ διώκεσθαι τὸν Φεβρουά ριον τὸν καὶ Περίτιον μῆνα πρὸ τῆς πόλεως τυπτό μενον, τὴν κατὰ τοῦ Βρήνου καὶ τῶν Γάλλων σημαίνων νίκην καὶ τὴν τοῦ ἐχθροῦ τοῦ Μαλλίωνος ἐκδίκησιν, ὅπερ γίνεται ἕως τῆς νῦν εἰς ἑκάστην πόλιν Ῥωμαίων. Ηντινα ἔκθεσιν ηὗρον ἐν Θεσσαλονίκῃ πόλει· καὶ ἀναγνούς ηὗρον ἐπιγεγραμμένην [239] τὴν βίβλον "Εκθεσις Βρουνιχίου Ρωμαίου χρονογράφου Μετὰ δὲ τοῦ οι διοικῆσαι τοὺς ὑπάτους ἔτη πολλά, πάλιν ἐβασίλευσε πρῶτος Οκταβιανός Αύγουστος. ὺς ἐπεμέμφετο τῷ " Μαλλίωνι Καπιτωλίνῳ, ὡς τάξαντι τὸν κακοιώνιστον Φεβρουάριον μῆνα μέσον, καὶ μεταγαγὼν εὐθέως ὁ αὐτὸς Αύγουστος διὰ θείας αὐτοῦ κελεύσεως τὸ ὄνομα τοῦ Φεβρουαρίου μηνός ὕστερον πάντων τῶν μηνῶν ἔταξε, καὶ ἀντ᾿ αὐτοῦ τὸ ἴδιον ἑαυτοῦ ὄνομα Αὔγουστον τὸν ἕκτον ἀπὸ 80 τοῦ πρίμου καὶ τὸν πρὸ τοῦ Αὐγούστου μηνός ἐκάλεσεν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ θείου αὐτοῦ Ιουλίου Καίσαρος. Μετὰ δὲ τὸ ἐκβληθῆναι τὸν Ταρκύνιον τῆς βασι λείας διώκουν τὴν πόλιν οἱ προειρημένοι ύπατοι δύο, Βροῦτος ὁ μέγας καὶ ὁ Κολλατίνος ε ὁ ἀνὴρ τῆς Λουκρητίας, καὶ ἄλλοι ὕπατοι πολλοὶ ἕως Καίσ σαρος Ἰουλίου ἐπὶ ἔτη υξδ. Ἐν δὲ τοῖς προειρημένοις χρόνοις μετά 18 Ιωα κεὶμ 'Αδδους 8, [240] ὅστις ἱερεὺς ἦν τῶν Ἰου δαίων, τῶν δὲ Ἑλλήνων φιλόσοφος παιδευτής Πλά των· ὅστις 60 γράφων πρὸς Τίμαιον περὶ Θεοῦ εἶπεν ὅτι τὸ θεῖον ἐν τρισὶν ὀνόμασι, μία δὲ δύναμις καὶ θεότης, εἰπὼν εἶναι πρῶτον σ' αἴτιον τὸ ἀγαθὸν τὸ αἰντεῖρον τὰ πάντα, δεύτερον αἴτιον νοῦς ὁ δημιουρ γήσας τὰ πάντα, τρίτον αἴτιον ἡ ζωοποιός ψυχή, Στις ἐξωογόνησε τὰ πάντα. Τὰς οὖν τρεῖς δυνάμεις Έξιθι. Εξι. Περίττιε οι τοῦ. τὸ εν τῷ. τοῦ θς. 30 ἀπό τὸν ἀπὸ Οχ. 8 Κολλατίνος Καλλατίνος Οχ. μετά. κατά Οσ. 8. 'Αδδούς. Ἰαιδοῦς ὅστις. ὅστις, ό ς' πρώτον. Τοῖς βερνάκλοις, τοῦτ' ἔστι, περιπόλοις. Βέρ ναυλοί οἱ ὑπηρετοῦντες τῷ δημάρχῳ,: Ὑπὸ τῶν ὑπηρετούν. των τῷ δημάρχῳ τῶν καλουμένων βερνάκλων. Βαλισσηνοις βάκλοις τύπτειν αὐτόν. Βάχλον, βαλιτσήνοις Τὸ αὐτὸ σχῆμα τοῦ φορέματος. φορή ματος. Εκθεσις Βρουνιχίου Ρωμαίου χρ. Εκάλεσεν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ θείου αὐτοῦ Ο Ιούλιος μὴν Κυντήλιος ἐλέγετο μετωνομάσθη δὲ παρὰ ᾿Αντωνίου, διὰ τὸ γεννηθῆναι αὐτῷ Γάϊον Ιούλιον, 'Αδδους· ὅστις ἱερεὺς ἦν. ὅστις Ἰαδδοῦς CHRONOGRAΡΠΙΑ.-- LIB. VII. Sextilis in posterum Februarius a senatore isto diceretur: uti mensis infaustus nomen etiam inauspicatum et inhonorandum haberet. Sacerdo tibus etiam sacrificia indixit Manlius, eodem mensc peragenda. Quinetiam urbibus Romana ditionis universis imperavit, uti, anniversario ritu, simu lacrum quoddam, storea funiculoque circumcin ctum, eodem quo Februarius modo, virgis extra urbem cæderetur: nempe hoc facientes, in odium mensis Februarii; in memoriam vero Brenni, cum Gallis suis proligati, Manliique in adversarium vindictæ. Durat autem mos iste, singulis Roma norum urbibus observatus, in hunc usque diem. Ista autem desumpta sunt ex codice quodam, queni in urbe Thessalonica inveni; cujus iste fuit titu lus: Brunichii, Chronographi Romani, Historia. Postea veró quam consules Romanam Rempub. multos per annos administrassent, regium rursus imperium primus introduxit Octavianus Augustus qui Manlium Capitolinum culpavit, quod inauspi catum mensem Februarium inter menses medium posuisset. Itaque divino suo edicto cavit, uti in posterum Februarius in serie mensium ultimus es set: ejus autem in loco, mensem a primo sextum, suo nomine, Augustum vocari jussit: anteceden tem vero mensem, a Cæsaris avunculi nomine Julium vocari voluit. 188 Post Tarquinium vero regno ejectum, Rempublicam administrarunt supradicti duo cons sules, Brulus senior et Collatinus, Lucretia conjux; et, post hos, alii multi, usque ad Cæsa rem Julium; per spatium annorum cccclxiv. Temporibus autem supradictis, post Joachi mum, Judæorum pontifex maximus erat Addus. Floruit eodem tempore, apud Graecos, Plato philo sophus. Hic ad Timæum de Deo scribens, ista pro tulit nempe, Essentiæ divinæ tria quidem esse nomina; potentiam vero et deitatem unam. Cau sam vero primam dixit, Bonum; quod omnibus est propitium secundam vero causam dixit, Men tem, rerum omnium opificem: tertiam autem, Spi * Imo Tum Ox. Sic et v. 8. Ch. V. vol. II, p. 24 B, 34 D. Ch., Ch. V. p. 81 D. 40 Manca hæc, aut delendum nisi forte scripsit. " Addidi isti apud Suidam sunt tribuni ministri Baculus frequenter occurrit apud Græcos recentio res: quid vero sit, videant doctiores. Scr. En tibi fontem sacruin, ex quo fabulani hanc pulcherri mam hausit auctor noster. Quintilem mensem, Julium, ab Antonio nominatum ideo, quod isto mense Caesar Julius natus fuerat, asserit Cedrenus Aliquid hic deesse videtur; aut redundat: deinde scribendum, ; qui sextus erat Judaeorum Pontifex, et Jannæcum, non Joachimum, secutus est, teste Chr. Alex. auctore.

μίαν ὑπάρχειν θεότητα ὡμολόγησε. Ταῦτα Κύριλο τὰ βασιλικὰ ἱμάτια, ἔφυγε διὰ τοῦ Πηλουσίου ὁ αὐτὸς κεδονίας, διέτριβεν. λος “ὁ ὁσιώτατος ἐπίσκοπος Αλεξανδρείας ἐν τοῖς συγγράμμασιν αὐτοῦ ἐνέταξε τοῖς κατὰ Ἰουλιανοῦ “ τοῦ βασιλέως τοῦ παραβάτου, λέγων ὅτι τὴν ἁγίαν Τριάδα εἰς μονάδα θεότητος πάντας προειπεῖν ἀγνο οῦντας τὸ μέλλον. Ἐν δὲ τοῖς χρόνοις τοῦ αὐτοῦ Πλάτωνος ἦσαν καὶ ἄλλοι φιλόσοφοι Ελλήνων παιδευται, Ξενοφῶν, καὶ Αἰσχίνης, καὶ 'Αριστοτέλης. Οἵτινες πλάνην μετεμ ψυχώσεως παρεισήγαγον τοῖς ἀνθρώποις. Καὶ τὴν μὲν Καλλίστην “, θυγατέρα τοῦ Λυκάονος “, μετεμ ψυχωθεῖσαν εἰς ἄρκτον, τὴν δὲ Ἱππομένην ", θυγα τέρα τοῦ Μεγαρέως, εἰς λέοντα, τὴν δὲ Ἰώ, θυγατ τέρα τοῦ Ἰνάχου, εἰς δάμαλιν, καὶ τὴν ᾿Αταλάντην, θυγατέρα του Σχοινέως, εἰς ταῶνα καὶ τὴν Φι λομήλαν, θυγατέρα Πανδίονος σ', εἰς χελιδόνα [241] καὶ τὴν Πρόκνην, τὴν ἀδελφὴν αὐτῆς, εἰς ἀη δόνα, καὶ τὴν Νιόβην “, θυγατέρα τοῦ Ταντάλου, εἰς λίθον μετεμψυχωθῆναι Καὶ ἄλλα τοιαῦτά τινα ἐμυθολόγησαν αὐτοὶ καὶ οἱ μετ᾿ αὐτούς. Μετὰ δὲ τὸ τὸν εἰρημένον 'Αρταξέρξην, βασιλέα Περσῶν, ἀποθανεῖν ἐβασίλευσεν αχος υἱὸς αὐτ τοῦ Οστις ἐπολέμησεν Αἰγυπτίοις καὶ παρέ λαβε πᾶσαν τὴν γῆν Αἰγύπτου καὶ ἀπώλεσεν αὐτὴν, βασιλεύοντος τῶν Αἰγυπτίων τότε τοῦ Νεκτα ναβὼ 49, τοῦ ποιήσαντος λεκανομαντείαν καὶ γνόντος ὅτι δεῖ τὸν ἄχον σ, βασιλέα Περσών, πα ραλαβεῖν τὴν Αἴγυπτον. "Ος καὶ κουρευσάμενο; τὴν ἰδίαν κόμην τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ καὶ ἀλλάξας αὐτοῦ Νεκταναβὼ, καὶ εἰς Πέλλην πόλιν τῆς Μα Ἐν τῷ χρόνῳ οὖν τῷ αὐτῷ ἦν τὰ κατὰ τὴν Ὀλυμ πιάδα καὶ τὸν αὐτὸν Νεκταναβὼ θρυλλούμενα, ὡς διὰ χλεύης τινὸς ἐπορνεύθη ὑπ' αὐτοῦ καὶ συνέλαβε τὸν ᾿Αλέξανδρον, δν λέγουσιν ὑπὸ ει Διός "Αμμωνος * Κυρίλλος Οπ. σε κατὰ Ἰουλιανοῦ. Ι. 34 * Καλλίστην. Καλλιστώ το Λουχάονος Οχ. σε τὴν δὲ Ἱππομένην. 48 Νιόβην - Ταντάλου Ἰώδην 6ο Νεκταναδώ. το Ωχον Χόον Οχ. σε ἀπό. ** Πανδίωνος Οχ. Την Αταλάντην, εἰς ταῶνα. Φιλομήλαν θυγατέρα Πανδίωνος εἰς χελιδόνα. Εἰς λίθον μετεμψυχωθῆναι. μετεμψυχωθῆναι μεταμορφωθῆναι Εβασίλευσεν Ωχος, υἱὸς αὐτοῦ. Ταλάντου Οχ. Τοῦ ποιήσαντος λεκανομαντείαν. Καὶ εἰς Πέλλην. Χρον. λογ. α'. Φυγόντος Νεκτανεβώ, ὡς τινες, εἰς Αιθιοπίαν, ὡς δὲ ἕτεροι, εἰς Μακεδονίαν, ἡνίκα καὶ Ὀλυμπιάδι μιχθεὶς διὰ γοητείας υἱὸν ἔσχεν Αλέξανδρον, Ωρος χόος, Νεκταναδώ. rium vivifcum, omnia vivifcantem. Tres itaque potentias unam esse deitatem confessus est. Hæc Cyrillus, sanctissimus Alexandriæ episcopus, in suis protulit scriptis, contra Apostatam Julianum imperatorem: qui etiam asserit Trinitatis sanctæ unitatem divinam prædixisse omnes, futuri licet ignaros. Platonis autem tempore, philosophiam etiam apud Græcos docuerunt Xenophon, Æschines, et Aristoteles, qui introduxerunt in mundum erro rem illum, de transmigratione animarum. Ferunt inde, Callistus, 189 Lycaonis filia, animam in ursam; Hippomenis, Megarei fliæ, in leonem; lus, Inachi filiae, in juvencam; Atalantæ, Schnei f lia, in pavonem; Philomelæ, Pandionis filiæ, in birundinem, Prognes vero, sororis ejus, in lusci niam; Niobes, Tantali filiæ, in saxum transmi grasse. Cujusmodi alia plurima fabulati sunt isti, et qui eos secuti sunt. Post antedictum vero Artaxerxem Persarum re gem demortuum, regnum suscepit Ochus, filius ejus. Ægyptiis hic bellum intulit; regionemque eorum totam subactam, devastavit. Egyptiis eo tempore imperabat Nectanabus: qui, cum ex divi natione per pelvim intellexisset, Ægyptum ab Oclio, Persarum rege, occupatum iri; tonsa cona, mula toque vestitu regio, per Pelusium, ad Pellam, Ma cedoniæ urbem, transfugit; ubi deinde vixit. Eodem tempore increbuit fama Nectanabum cum Olympiade, illusionis cujusdam ope, concubuisse, et ex ea genuisse Alexandrum; quem ferunt Jovis Ammonis esse filium. Duravit autem prima Theba p. ed. Spanh. A, B. dicit. Hippomenein, Macarei, non filiam, sed flium, cum Atalanta in matris deorum templo rain habere ausum, in leonem, amasiam vero Atalantam in leænam, perhibent mythologi Latini. Ch. Ch., Vid. Wesseling. ad Diodor. vol. ll, p. 121, 11. Ch., Imo etc. Argum qui dem in Pavonem conversum legimus. Imo in lusciniam, Progne vero soror in hirundi nem mutatæ dicuntur. Auctoris dictio nem secuti, de aniuiæ tantum transmigratione, ista reddidimus: pro tamen re clius dixisset,: de corporis enin transmutatione, non de Pythagorica animarum transmigratione, loquuntur fabularum istarum auctores. Artaserxis commutalos filius quidem erat Ochus, sed spurius. Vide Ctesiam. lta ciian Glycas, Annal. part. ut: Cum autem per vaticina tionem, qua pelvi solet feri, futurumi cognovisset, ut Egyptus in hostium potestatem veniret, elc. Hujus præstigiarum etiam meminerunt Eusebius, Cedrenus, Chr. Alex. auctor, aliique. Nectanebum alii ilio piam, alii Macedoniam se recepisse asserunt, teste Eusebio etc. G. llamarl. ut et Auctor iufra p. 243. (r) Eamdem fabulam Hamartolus ms. et alii multi.

συλληφθῆναι. Κατέσχεν οὖν ἡ βασιλεία τῶν Αἰγυπτίων καὶ Θηβαίων ἡ πρώτη ἔτη αυξγ'. Ταῦτα δε Εἰρηναῖος ὁ σοφὸς χρονογράφος ἐξέθετο. Ἐν τῷ αὐτῷ δὲ καιρῷ ἀρχιερεὺς ἦν τῶν Ἰουδαί ων Ἰαδδους - κατέσχεν οὖν ἡ Ἑβραϊκὴ ἀρχιε ρωσύνη έτη ασβʹ Ἐν δὲ τοῖς αὐτοῖς χρόνοις ἡ Ρόδος ἢ νῆσος ὑπὸ θεομηνίας σεισμοῦ κατηνέχθη πᾶσα ἐν μηνὶ Ὀκτω βρίῳ νυκτός· καὶ ἔπεσεν ἡ στήλη του Κολοσσού καὶ ἔκειτο χαμαί. Τότε δὲ οἱ ἀρχιερεῖς τῶν Ἰουδαί ων καὶ τὸ ἔθνος ὅλον φόρους ἐδίδουν Ασσυρίοις. Ὑπτιώθησαν δὲ τότε οι Ασσύριοι καὶ ὁ Ωχος 5, βασιλεὺς αὐτῶν· καὶ ἑτυράννησαν πᾶσαν τὴν γῆν, καὶ παρεδόθη ἡ βασιλεία εἰς χεῖρας Ασσυρίων, καὶ Περσῶν, καὶ Μήδων, καὶ Πάρθων, Τῆς δὲ Μακεδονίας ἐβασίλευσε Φίλιππος ἔτη κ ἔστις νικήτας [245] ὑπέταξε την Θεσσαλίαν, καὶ κτίζει πόλιν εἰς τὴν Μακεδονίαν, ἣν ἐκάλεσε Θεσσα λονίκην (ε), τὴν πρώην λεγομένην κώμην Θέρμας Διονύσιος δὲ ἐξέθετο ὅτι εἰς ὄνομα βασιλίσσης μιᾶς τοῦ γένους Φιλίππου μετὰ ταῦτα ἐκλήθη Θεσσαλο νίκη. Κατέσχεν οὖν ἡ βασιλεία, ἤτοι τοπαρχία, Μα κεδόνων ἔτη χρ' τ' ἕως τῆς βασιλείας τοῦ αὐτοῦ Φι λίππου, καθὼς ὁ σοφώτατος Ευσέβιος ὁ Παμφίλου χρονογραφεί. Καὶ μετὰ Φίλιππον ἐβασίλευσε τῆς Μακεδονίας Αλέξανδρος ὁ Φιλίππου. Τῶν δὲ Βαβυλωνίων μετά τὸν βχον δε ἐβασίλευσε Δαρεῖος ὁ Μῆφος ὁ ᾿Αστ σαλάμου καὶ κατεκυρίευσε πάντων. Οἱ δὲ Ῥωμαῖοι ἐπὶ τῆς αὐτοῦ βασιλείας περιγενό μενοι προσελάβοντο την περιοχὴν τῆς αὐτῶν γῆς καὶ προβαλλόμενοι δυνατούς ὑπάτους, χώρας ἀπὸ έσπων. στο συλληφθῆναι συληφθῆναι Οπ. οι άχος Χώο; Οκ. χβ'. Ωχον Χῶον ὑς. Καὶ μέχρι νῦν τὸ πέλαγος τὸ τῆς Θεσσαλονίκης» Θερμαῖος κόλπος λέγεται, ἀπὸ τῆς Θέρμης κώμης. ᾿Αρχιερεὺς ἦν τῶν Ἰουδαίων Ἰούδας. Ἰαδδούς Κατέσχεν οὖν ἡ Ἑβραϊκὴ ἀρχιερωσύνη έτη Επεσεν ἡ στήλη του Κολοσσοῦ. Κώμην Θέρμας. Ἡ νῦν Θεσσαλονίκη μὲν πόλις ή λαμπροτάτη Υπήρχε κώμη, Θερμὴ δὲ τὴν κλῆσιν ἐκαλεῖτο. (ε) Θεσσαλονίκην Καὶ ἐν τῷ Ἰλλυ ρικῷ πόλιν κτίσας (Φίλιππος) ἐκάλεσεν αὐτὴν Θεσ η ᾿Αλίαν Θεσσαλονίκη, πόλις Μακεδονίας, ἥτις ἄρα ἐκαλεῖτο ᾿Αλία, Κασσάνδρου κτίσμα. Μετὰ τὸν Χώον. "χον. Ο Μήδος, ὁ Ἀσσαλάμου. ὁ ᾿Αρσάμου, ὁ ᾿Ασσαλάμου σαλονίκην· καὶ τὴν Θετταλίαν ὑποτάξας, κατεκρά τησε. [242] norum Ægypti 190 lynastia, per annos accccxcul. Hæc vero sapiens Irenæus in Chronicis suis seri pla reliquit. lisdem temporibus pontifex Judæorum maximus fuit Judas. Sacerdotium autem Judaicum duravit annos CIOCCII. Circa idem tempus, Rhodus insula, mense Octo bri, nocturno tempore, tota terræ motibus conquas sata est: quo tremore Colossus etiam ad terram collapsus est. Eo tempore pontifices maximi Judæo rum, totaque gens, tributa Assyriis pendebant. Assyrii autem, cum Ocho, rege suo, clatiores facti, in terram universam imperium exercuerunt: re gnumque traditum est in manus Assyriorum, Per sarum, Medorum et Parthorum. Macedoniæ vero imperavit Philippus per annos xx: qui cum Thessaliam armis subegisset, vicum, Thermias antea dictum, in urbem factum, Thess Ionicam nominavit. Dionysius autem auctor est Thessalonicain, post temporis vocatam fuisse, a reginæ cujusdam, a Philippo ortum ducentis, no mine. Regnum vero, sive dynastia Macedonum, du ravit annos DCII, ad Philippi regnum numeratos sicut in Chronico suo tradidit sapientissimus Euse Lius Pamphili. Philippo successit, in regno Macedonico, Alexan der, Philippi filius. Babyloniis 191 autem post Ochum imperavit Darius Medus, Assalami filius et imperium mundi tenuit. Eo regname Romani, potentiores facti, imperii sui fines ampliare cœperunt; virosque bellicosos in consulatum promoventes, regiones subinde totas sibi asseruerunt. Ch., Ch., Error hic in numero a Ca rano enim primo Macedonum rege, usque ad Philippum hunc, ccccli tantum annos enumerat Eusebius. Ch. V. Məi. ad Euseb. p. 170. Ch., Omnino legendun,: sub his temporibus enim fo ruit Jaddus, Judæorum pontifex sextus a cœpto pontificatu, post captivitatem Judaeoruin ex Baby lone requissam. Vide Chr. Alex. et Eusebium. asf. Scilicet ab Israelitarum ex Agyplo egressu. Sub Audio cho Magno, Syria rege, accidisse hoc testatur Eu sebius. Ita etiam Jo. Tzetz. Chil. 10. G. Hamart. primum dictam fuisse testatur Stephanus ubi etiam diversam a Nostro nominis Thessalonica originem, ex Lucillo Tarræo profert. Scr. Oclum vero er cepit Arses, Ochi filius, qui regnum tenuit annos 1, cui successit Darius, Arsani filius, teste Eusebio. Scr. uti habent Eusebius, Cedrenus, Glycas: auctor tamen noster ubique habet.

βασιλεύοντος τοῦ πατρὸς αὐτοῦ 18 Ουεσπασιανοῦ· καὶ επόρθησε τὴν Ἱερουσαλήμ καὶ πᾶσαν τὴν Παλα στίνην καὶ τὸ ἱερὸν τῶν Ἰουδαίων κατέστρεψεν ἐν τῇ αὐτῇ τῆς ἑορτῆς ἡμέρᾳ, ὅτε παρέλαβε τὴν πόλιν, καὶ ἀπώλεσε ψυχῶν μυριάδας ρι, ξίφεσιν αὐτοὺς [357] κατακόψας ἄλλας δὲ μυριάδας με διαπέπρακεν αἰχμαλώτων νεανίσκων καὶ παίδων ἀῤῥενικῶν καὶ παρθένων κορασίων, καθώς και Ἰώσηπος κι ὁ σοφώτατος συνεγράψατο Εβραίο; γὰρ ὑπῆρχε καὶ παρὴν τῷ πολέμῳ. Καὶ πάσας τὰς ἐπαρχίας τῆς Ἰουδαίας ἀπώλεσεν ὁ Τίτος. Ο δ σοφὸς Εὐσέβιος ὁ Παμφίλου συνεγράψατο οὕτως, ὅτι ἐν τῇ ἑορτῇ αὐτῶν τὸν Χριστὸν ἐσταύρωσαν οἱ Ἰουδαῖοι καὶ ἐν τῇ αὐτῇ ἑορτῇ πάντες ἀπώλοντο, τοῦ Σωτῆρος ἐκδεδωκότος αὐτούς. Τρεῖς δὲ μετά ταύτης πορθήσεις εἰσὶ τῆς Ἱερουσαλήμ, καθὼς ὁ σοφώτατος Εὐσέβιος συνεγράψατο. Ὁ δὲ Τίτος θριαμβεύσας τὴν νίκην ἀπῆλθεν ἐπὶ τὴν Ῥώμην· Ουεσπασιανὸς δὲ ἐκ τῆς Ἰουδαϊκῆς πραίδας ἔκτισεν ἐν τῇ ᾿Αντιοχείᾳ τῇ μεγάλῃ τὰ λεγόμενα Χερουβίμ πρὸ τῆς πύλης τῆς πόλεως. Ἐκεῖ γάρ ἔπηξε τὰ Χερουβὶμ τὰ χαλκᾶ & εὗρε Τίτος ὁ αὐτοῦ υἱὸς ἐν τῷ ναῷ Σολομῶντος πεπηγμένα, καὶ ὅτε τὸν ναὸν ἔστρεψεν, ἀφείλατο αὐτὰ ἐκεῖθεν καὶ ἐν ᾿Αν τιοχείᾳ αὐτὰ ἤνεγκε σὺν τοῖς Σεραφίμ, θριαμβεύων τὴν κατὰ Ἰουδαίων γενομένην νίκην ἐπὶ τῆς αὐτοῦ βασιλείας [στήσας άνω στήλην χαλκήν], εἰς τιμήν τῇ σελήνῃ [558] μετὰ τεσσάρων ταύρων προσεχόντων ἐπὶ τὴν Ἱερουσαλήμ· νυκτὸς γὰρ αὐτὴν παρέλαβε λαμπούσης τῆς σελήνης. Εκτισε δὲ καὶ τὸ θέατρον Δά φνης ἐπιγράψας ἐν αὐτῷ· Ἐξ πραίδα Ιουδαία *Ην δὲ πρώην ὁ τοῦ αὐτοῦ θεάτρου τόπος συναγωγή τῶν Ἰουδαίων· καὶ πρὸς ὕβριν αὐτῶν τὴν συναγωγὴν αὐτῶν λύσας ἐποίησε θέατρον, στήσας ἑαυτῷ ἄγαλμα μαρμάρινον ἐκεῖ, ὅπερ ἕως τῆς νῦν ἔσταται. Εκτισε δὲ καὶ ἐν Καισαρείᾳ τῆς Παλαιστίνης ἐκ τῆς αὐτῆς Ἰουδαϊκῆς πραίδας ὁ αὐτὸς Ουεσπασιανός ᾠδεῖον μέγα πάνυ, θεάτρου ἔχον • διάστημα μέγα, ὄντος καὶ αὐτοῦ τοῦ τόπου πρώην συναγωγῆς τῶν Ἰουδαίων, Εποίησε δὲ καὶ ἐπαρχίαν Μακεδονίαν δευτέραν, ἀπὸ τῆς πρώτης αὐτὴν ἀπομερίσας. Ἐπὶ δὲ τῆς αὐτοῦ βασιλείας ἔπαθεν ὑπὸ θεομη νίας ἡ Κόρινθος, μητρόπολις τῆς Ἑλλάδος, μηνὶ 3 τρεῖς αὐτοῦ. ἑαυτοῦ Οκ. 5ο Ιώσηπος. – πορθήσεις εἰσί 56, τρὶς — πορθηθείσης Οι.· εἰς τιμὴν τῇ σελήνη. • στήσας άνω στήλην χαλκήν, εἰς τιμήν της σελήνης.» ἔχοντος. ἔχον. Ξίφεσιν αὐτοὺς κατακόψας. ταύτης Φησὶ δὲ Ιώσηππος, λιμῷ καὶ μαχαίρα οι μυριάδας ἀπολέσθαι, καὶ ἄλλας τρεῖς μυριάδας διαπεπράσθαι αἰχμαλώτων. Λιμῷ τε μυριάδας αἰχμαλώτων, Μετά ταύτης πορθηθείσης. ταύτης, πορθήσεως, Εξ πραίδα Ἰουδαία. Εκ τῆς πραΐδης τῶν Ἰουδαίων. (η) Εντῇ αὐτῇ τῆς ἑορτῆς ἡμέρᾳ ὅτε. ἦν δὲ ἡ Κέρα τῆς ἑορτῆς ὅτε. Τῆς πύλης. ταῖς πύλαις τῇ πύλη Soh Ipso festi die capta, Judzorum templum evertit andecies autem centena millia Judzorum gladio interfecit; centum vero et quinquaginta millia ju viorum utriusque sexus hasta subjecit; Judex. quoque præfecturas omnes sustulit: uti testatur sapientissimus Josephus Judeus, qui et ipse huic bello interfuit. Sed et memoriæ prodidit etiam sa piens Eusebius Pamphili, Judros omnes, eodem ipso festo, exitio datos fuisse, quo Christum cruci affixerant, Salvatore nostro illos in manus hostium suorum tradente. Tertia vero hæc est Hierosoly marum devastatio; uti idem sapientissimus Euse bius memoriæ prodidit. (m) Titus autem, triumpho de Judaeis celebrato, Romam reversus est. Vespasianus autem, ex praeda Judaica, ante Antiochiae magnae portam, 261 fabricam illam, quæ Cherubim appellatur, erexit. Ibi enim posuit Cherubinos illos æreos, quos una cum Seraphinis, everso Salomonis tem plo, Titus filius inde avexerat et ad Antiochiam, de Judaeis devictis triumphum ibi acturis depor laverat: sed et columnam etiam æream luuæ po suit, cum tauris quatuor Hierosolymam respicien tibus eo quod urbem internoctu cepisset, iuna illucescente. Daphnes etiam theatrum condidit, cum hac inscriptione: Er prala Judaa. Quo vero loco teatrum condidit, olim stetit Synagoga Ju dæorum; qua eversa, theatrum ibidem per contu meliam excitavit; statua etiam sna eodem loco ex marmore erecta; quæ ad hunc usque diem ibi visitur. Idem Vespasianus in Cæsarea quoque Palæstinæ Odeum plane amplum et theatri instar, ex Judæo sun spoliis, eodem «tiam loco, quo Judæorum antea steterat Synagoga, exstruxit. Macedoniam vero secundam, a prima separans, in provinciam fecit. Ejusdem sub imperio, divinam iram Corinthus, Helladis metropolis, Desii, passa est sive Junii (n) 98 Conf. Bel. Jud. vi, 9, et Mai. ad Euseb. p. 376. Schurzleisch. Notit. Bibl. Vinar. p. Supplendum ex Chr. Alex. Ch. v. Chron. p. 247°C. «Forte scr.» Ch. Ita etiam Chr. cabulo conveniat. Devastationes enim tres, Als. Verba Josephi apud Eusebium Chr. lib. 1, quas auctor memorat, sunt, l) sub Nabuchodo. haec sunt itaque apud no strum desideratur: deinde cum noster Captivorum ct millia habet, Jose phus xxx tantum millia numerat. Post subaudi aut aliquid tale, quod cum vο sore, il) sub Antiocho Epiphane, temporibus Chabarorum, ut vero atque ultima hic, sub Ve spasiano, et Tito ejus flio. Hæc ipsa Latina inscri ptio fuisse videtur, Romanis characteribus sic se lubens: EX PRÆDA JUDEA: quod apud Chr. Ales. ita Grece dicatur G. rectius (») Ita C. ubi tamen Dufresnius sive reponendum censet.

ῥέθη αὐτῇ ὅτι ἐστὶ χθαμαλός, οδόντας ἔχων μεγάλους καὶ φαινομένους, ἔχων δὲ [218] ὀφθαλμον γλαυκόν ἕνα καὶ ἕνα μέλανα. Καὶ ἐσημειώσατο καθ' ἑαυτὴν ταῦτα· καὶ εἰσελθόντα πρὸς αὐτὴν ἅμα τοῖς πεμ φθεῖσι παρ' αὐτοῦ πρεσβευταῖς γνωρίσασα οὖν αὐτὸν ἐκ τῶν συσσημάτων, συνέσχεν αὐτὸν καὶ εἶπεν αὐτῷ, Αλέξανδρε βασιλεῦ, τὸν κόσμον ὅλον παρέλαβες καὶ γυνή σε μία παρέλαβεν.» Ο δὲ ᾿Αλέξανδρος εἶπεν αὐτῇ, ο Διὰ τὸ σπουδαῖον καὶ περίγοργον τῆς φρο νήσεώς σου ἀβλαβή σε φυλάξω καὶ τὴν σὴν γῆν καὶ τοὺς σοὺς υἱεῖς, ἄγομαι ει δέ σε εἰς γυναῖκα.» Ητις Κανδάκη ἀκούσασα δέδωκεν ἑαυτήν· ὁ δὲ ᾿Αλέ ξανδρος εὐθέως ἔλαβεν αὐτὴν μεθ᾿ ἑαυτοῦ καὶ εἰσε ῆλθεν ἐπὶ τὴν Αιθιοπίαν καὶ εἰς ἄλλας χώρας. Μέλλων δὲ τελευτῶν ὁ αὐτὸς Αλέξανδρος διετά ξατο ὥστε πάντας τοὺς σὺν αὐτῷ ὑπερασπιστάς καὶ συμμάχους βασιλεύειν τῆς αὐτῆς χώρας όπου ἦν αὐτοὺς ἐάσας καὶ κρατεῖν τῶν ἐκεῖσε τόπων. Ἔζησε δὲ ὁ αὐτὸς ᾿Αλέξανδρος ἔτη λς' έβα σίλευσε [249] δὲ ὑποτάξας τὰ πάντα ἔτη ιζ', ὁ δὲ πόλεμος αὐτοῦ ἐκράτησεν ἔτη θ', ὑπέταξε δὲ βαρ βάρων ἔθνη κβ', Ἑλλήνων φυλὰς ιγ' (α), καὶ ἔκτισε πόλεις αὐτὸς καὶ οἱ μετ᾿ αὐτοῦ πολλάς, Ἔστιν οὖν ἀπὸ ᾿Αδάμ ἕως τῆς τελευτῆς ᾿Αλεξάν δρου τοῦ Μακεδόνος έτη εφηγ' καθώς συνεγρά ψατο Θεόφιλος ὁ χρονογράφος. Μετὰ οὖν τὴν τελευτὴν ᾿Αλεξάνδρου τοῦ Μακεδό νο; ἐμερίσθησαν εἰς τέσσαρας το παρχίας, ἤτοι βασι λείας, αἱ χώραι ἂν ὑπέταξεν ὁ αὐτὸς ᾿Αλέξανδρος ἅμα τοῖς συμμάχοις αὐτοῦ· καὶ ἐβασίλευσαν αὐτῶν οἱ Μακεδόνες οἱ συνασπισταὶ τοῦ αὐτοῦ ᾿Αλεξάνδρου καθώς διετάξατο, οὕτως· τῆς Μακεδονίας καὶ τῆς Ευρώπης πάσης κρατεῖν καὶ βασιλεύειν Φίλιππον τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ τὸν ἴδιον τὸν μείζονα. Καὶ ἐβασίλευσεν ὁ Φίλιππος, καὶ μετὰ Φίλιππον ἑκασί λευσε Κάσσανδρος, καὶ μετὰ Κάσσανδρον ἐβασίλευ σαν οἱ παῖδες τοῦ αὐτοῦ Κασσάνδρου ", και μετ' αὐτοὺς ἐβασίλευσε Δημήτριος, καὶ μετὰ Δημήτριον ἐβασίλευσεν ὁ Ἠπειρώτης Πύρρος, καὶ μετὰ Πύῤῥον τὸν Ηπειρώτην ἐβασίλευσε Μελέαγρος καὶ βασιλεῖς ἐξ ἐβασίλευσαν ἕως τῆς βασιλείας Περ σέως [250] τοῦ Ἠπειρώτου. Καὶ ἐκράτησεν ἡ βασιλεία αὐτῶν μετὰ τὴν τελευτὴν ᾿Αλεξάνδρου ἔττ ριζ. ἄλλοι σε ἀγάγομαι Οχ. σε οἱ παῖδες τοῦ αὐτοῦ ᾿Αλεξάνδρου. • Κασσάνδρου. "Ητις Κανδάκη ἀκούσασα. Ἔζησε δὲ ὁ αὐτὸς ᾿Αλέξανδρος ἔτη λς'. Επι Χρον. καν. 'Αλέξανδρος λβ' ἔτος ἄγων, ἀναιρεθεὶς φαρμάκῳ τελευτῇ ἐν Βαβυλώνι. Έτη εφξγ'. Φίλιππον, τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ. γε γονότα μὲν ἐκ γυναικὸς ἀδόξου καὶ κοινῆς, Αριδαῖος, ἀδελφὸς αὐτοῦ πρὸς πατρὸς, ἐκ Φιλίννης τῆς Θεσσαλῆς. Χρ. λόγ. α'. (α) ιγ'. ι6' res notas. Edocta vero eum depressioris esse sta turæ, dentes autem 195 magnos habere et promi nentes; oculum præterea unum habere cæsium, nigricantem alterum: has notas memoriæ mandat. Ingressum itaque ad Candacem, cum legatis suis, Alexandrum, regina statim ex indiciis agnovit, et comprehendens eum: Tu, inquit, rex Alexander, mundum universum; te vero mulier una cepit. Respondit ei Alexander: Ego vero te, ob hanc in genii tui sagacitatem, incolumem præstabo, una cum liberis terraque tua omni. Sed et in uxorem te accipio. Candace, his auditis, se ei obtulit. Alexander itaque, assumpta sibi Candace, inde in Æthiopiam terrasque alias profectus est. Moriturus autem Alexander, ducibus suis et commilitonibus edixit; omnibus eisdem uti impe rarent regionibus, quibus ipse eos præfecerat. Vixit autem Alexander annos xxxνι; regnavit vero, on nia in potestatem suam subigens, annos xvii: du rarunt bella ejus annos ix, subjugavit Barbarorum gentes xxii, Graecorum sit, urbes ipse sociique condiderunt quamplurimas. Ab Adamo igitur, ad mortem Alexandri Mace donis, anni lɔɔdxcını, sicut scriptum reliquit Theo philus Chronographus. Mortuo Alexandro Macedone, regiones quas ipse cum commilitonibus suis subjugaverat, in regna quatuor divisæ sunt omnes, quibus præerant Alexandri duces, uti ipse moriens statuerat, hoc modo: Macedoniam, 196 omnemque adeo Euro pam occupavit Philippus, Alexandri frater natu major. Philippo successit Cassander: hunc exce perunt Alexandri filii; post los regnavit Demetrius post Demetrium, Pyrrhus Epirota: Pyrrhum exce pit in regno Meleager; Meleagrum reges alii vi, usque ad regnum Pyrrhi Epirotæ. Duravit itaque eorum imperium, post mortem Alexandri, annos Scribendum, Cassandrum enimn in regno exceperunt Antigonus et Alexander, ejus filii. Vide Eusebium.» Ch. De Alexandri gestis enin annos xxxνι vixisse; annos xvii regnasse vide Arr anum, Q. Curtium, etc. Apud Arriana, de Candare, nihil omniuo. sebius Alexandrum annos xxxn tantum vixisse asserit Caeterum ab Eusebio in omnibus his unmeris dissentit auctor moster. Eusebius enim Alex. x tantum annos, Noster XVII, regnasse vult: Eusebius eum in Asia Belligerantem regnantemque introducit annos v, Noster annos 1x, ex quatuor scilicet vitae ejus annis superadditis orta differentia. Nicephorus pitriarcha computum ab his diversum instituit; Alexandrum (₹) Aș'. Hamart. 23′. 32 nimirum ante devictum Darium, aut vero postea, asserit in Chronographia sua. Nicephorus annos ab Adamo usque ad Alexandri obitum, enumerat 193CLXVII. Philippus hic, Aridæus dictus, Philippi ex pellice Gilius erat dicit Zonaras. Philinam vocat Dexippus, gente Thessa Iam Philippum autem eum mu cuparunt Macedones, Philippi regis, patris ejus in honorem: uti idem Dexippus testatur, apud Euseb. Hamart. 12.

ῥέθη αὐτῇ ὅτι ἐστὶ χθαμαλός, οδόντας ἔχων μεγάλους καὶ φαινομένους, ἔχων δὲ [218] ὀφθαλμον γλαυκόν ἕνα καὶ ἕνα μέλανα. Καὶ ἐσημειώσατο καθ' ἑαυτὴν ταῦτα· καὶ εἰσελθόντα πρὸς αὐτὴν ἅμα τοῖς πεμ φθεῖσι παρ' αὐτοῦ πρεσβευταῖς γνωρίσασα οὖν αὐτὸν ἐκ τῶν συσσημάτων, συνέσχεν αὐτὸν καὶ εἶπεν αὐτῷ, Αλέξανδρε βασιλεῦ, τὸν κόσμον ὅλον παρέλαβες καὶ γυνή σε μία παρέλαβεν.» Ο δὲ ᾿Αλέξανδρος εἶπεν αὐτῇ, ο Διὰ τὸ σπουδαῖον καὶ περίγοργον τῆς φρο νήσεώς σου ἀβλαβή σε φυλάξω καὶ τὴν σὴν γῆν καὶ τοὺς σοὺς υἱεῖς, ἄγομαι ει δέ σε εἰς γυναῖκα.» Ητις Κανδάκη ἀκούσασα δέδωκεν ἑαυτήν· ὁ δὲ ᾿Αλέ ξανδρος εὐθέως ἔλαβεν αὐτὴν μεθ᾿ ἑαυτοῦ καὶ εἰσε ῆλθεν ἐπὶ τὴν Αιθιοπίαν καὶ εἰς ἄλλας χώρας. Μέλλων δὲ τελευτῶν ὁ αὐτὸς Αλέξανδρος διετά ξατο ὥστε πάντας τοὺς σὺν αὐτῷ ὑπερασπιστάς καὶ συμμάχους βασιλεύειν τῆς αὐτῆς χώρας όπου ἦν αὐτοὺς ἐάσας καὶ κρατεῖν τῶν ἐκεῖσε τόπων. Ἔζησε δὲ ὁ αὐτὸς ᾿Αλέξανδρος ἔτη λς' έβα σίλευσε [249] δὲ ὑποτάξας τὰ πάντα ἔτη ιζ', ὁ δὲ πόλεμος αὐτοῦ ἐκράτησεν ἔτη θ', ὑπέταξε δὲ βαρ βάρων ἔθνη κβ', Ἑλλήνων φυλὰς ιγ' (α), καὶ ἔκτισε πόλεις αὐτὸς καὶ οἱ μετ᾿ αὐτοῦ πολλάς, Ἔστιν οὖν ἀπὸ ᾿Αδάμ ἕως τῆς τελευτῆς ᾿Αλεξάν δρου τοῦ Μακεδόνος έτη εφηγ' καθώς συνεγρά ψατο Θεόφιλος ὁ χρονογράφος. Μετὰ οὖν τὴν τελευτὴν ᾿Αλεξάνδρου τοῦ Μακεδό νο; ἐμερίσθησαν εἰς τέσσαρας το παρχίας, ἤτοι βασι λείας, αἱ χώραι ἂν ὑπέταξεν ὁ αὐτὸς ᾿Αλέξανδρος ἅμα τοῖς συμμάχοις αὐτοῦ· καὶ ἐβασίλευσαν αὐτῶν οἱ Μακεδόνες οἱ συνασπισταὶ τοῦ αὐτοῦ ᾿Αλεξάνδρου καθώς διετάξατο, οὕτως· τῆς Μακεδονίας καὶ τῆς Ευρώπης πάσης κρατεῖν καὶ βασιλεύειν Φίλιππον τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ τὸν ἴδιον τὸν μείζονα. Καὶ ἐβασίλευσεν ὁ Φίλιππος, καὶ μετὰ Φίλιππον ἑκασί λευσε Κάσσανδρος, καὶ μετὰ Κάσσανδρον ἐβασίλευ σαν οἱ παῖδες τοῦ αὐτοῦ Κασσάνδρου ", και μετ' αὐτοὺς ἐβασίλευσε Δημήτριος, καὶ μετὰ Δημήτριον ἐβασίλευσεν ὁ Ἠπειρώτης Πύρρος, καὶ μετὰ Πύῤῥον τὸν Ηπειρώτην ἐβασίλευσε Μελέαγρος καὶ βασιλεῖς ἐξ ἐβασίλευσαν ἕως τῆς βασιλείας Περ σέως [250] τοῦ Ἠπειρώτου. Καὶ ἐκράτησεν ἡ βασιλεία αὐτῶν μετὰ τὴν τελευτὴν ᾿Αλεξάνδρου ἔττ ριζ. ἄλλοι σε ἀγάγομαι Οχ. σε οἱ παῖδες τοῦ αὐτοῦ ᾿Αλεξάνδρου. • Κασσάνδρου. "Ητις Κανδάκη ἀκούσασα. Ἔζησε δὲ ὁ αὐτὸς ᾿Αλέξανδρος ἔτη λς'. Επι Χρον. καν. 'Αλέξανδρος λβ' ἔτος ἄγων, ἀναιρεθεὶς φαρμάκῳ τελευτῇ ἐν Βαβυλώνι. Έτη εφξγ'. Φίλιππον, τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ. γε γονότα μὲν ἐκ γυναικὸς ἀδόξου καὶ κοινῆς, Αριδαῖος, ἀδελφὸς αὐτοῦ πρὸς πατρὸς, ἐκ Φιλίννης τῆς Θεσσαλῆς. Χρ. λόγ. α'. (α) ιγ'. ι6' res notas. Edocta vero eum depressioris esse sta turæ, dentes autem 195 magnos habere et promi nentes; oculum præterea unum habere cæsium, nigricantem alterum: has notas memoriæ mandat. Ingressum itaque ad Candacem, cum legatis suis, Alexandrum, regina statim ex indiciis agnovit, et comprehendens eum: Tu, inquit, rex Alexander, mundum universum; te vero mulier una cepit. Respondit ei Alexander: Ego vero te, ob hanc in genii tui sagacitatem, incolumem præstabo, una cum liberis terraque tua omni. Sed et in uxorem te accipio. Candace, his auditis, se ei obtulit. Alexander itaque, assumpta sibi Candace, inde in Æthiopiam terrasque alias profectus est. Moriturus autem Alexander, ducibus suis et commilitonibus edixit; omnibus eisdem uti impe rarent regionibus, quibus ipse eos præfecerat. Vixit autem Alexander annos xxxνι; regnavit vero, on nia in potestatem suam subigens, annos xvii: du rarunt bella ejus annos ix, subjugavit Barbarorum gentes xxii, Graecorum sit, urbes ipse sociique condiderunt quamplurimas. Ab Adamo igitur, ad mortem Alexandri Mace donis, anni lɔɔdxcını, sicut scriptum reliquit Theo philus Chronographus. Mortuo Alexandro Macedone, regiones quas ipse cum commilitonibus suis subjugaverat, in regna quatuor divisæ sunt omnes, quibus præerant Alexandri duces, uti ipse moriens statuerat, hoc modo: Macedoniam, 196 omnemque adeo Euro pam occupavit Philippus, Alexandri frater natu major. Philippo successit Cassander: hunc exce perunt Alexandri filii; post los regnavit Demetrius post Demetrium, Pyrrhus Epirota: Pyrrhum exce pit in regno Meleager; Meleagrum reges alii vi, usque ad regnum Pyrrhi Epirotæ. Duravit itaque eorum imperium, post mortem Alexandri, annos Scribendum, Cassandrum enimn in regno exceperunt Antigonus et Alexander, ejus filii. Vide Eusebium.» Ch. De Alexandri gestis enin annos xxxνι vixisse; annos xvii regnasse vide Arr anum, Q. Curtium, etc. Apud Arriana, de Candare, nihil omniuo. sebius Alexandrum annos xxxn tantum vixisse asserit Caeterum ab Eusebio in omnibus his unmeris dissentit auctor moster. Eusebius enim Alex. x tantum annos, Noster XVII, regnasse vult: Eusebius eum in Asia Belligerantem regnantemque introducit annos v, Noster annos 1x, ex quatuor scilicet vitae ejus annis superadditis orta differentia. Nicephorus pitriarcha computum ab his diversum instituit; Alexandrum (₹) Aș'. Hamart. 23′. 32 nimirum ante devictum Darium, aut vero postea, asserit in Chronographia sua. Nicephorus annos ab Adamo usque ad Alexandri obitum, enumerat 193CLXVII. Philippus hic, Aridæus dictus, Philippi ex pellice Gilius erat dicit Zonaras. Philinam vocat Dexippus, gente Thessa Iam Philippum autem eum mu cuparunt Macedones, Philippi regis, patris ejus in honorem: uti idem Dexippus testatur, apud Euseb. Hamart. 12.

ῥέθη αὐτῇ ὅτι ἐστὶ χθαμαλός, οδόντας ἔχων μεγάλους καὶ φαινομένους, ἔχων δὲ [218] ὀφθαλμον γλαυκόν ἕνα καὶ ἕνα μέλανα. Καὶ ἐσημειώσατο καθ' ἑαυτὴν ταῦτα· καὶ εἰσελθόντα πρὸς αὐτὴν ἅμα τοῖς πεμ φθεῖσι παρ' αὐτοῦ πρεσβευταῖς γνωρίσασα οὖν αὐτὸν ἐκ τῶν συσσημάτων, συνέσχεν αὐτὸν καὶ εἶπεν αὐτῷ, Αλέξανδρε βασιλεῦ, τὸν κόσμον ὅλον παρέλαβες καὶ γυνή σε μία παρέλαβεν.» Ο δὲ ᾿Αλέξανδρος εἶπεν αὐτῇ, ο Διὰ τὸ σπουδαῖον καὶ περίγοργον τῆς φρο νήσεώς σου ἀβλαβή σε φυλάξω καὶ τὴν σὴν γῆν καὶ τοὺς σοὺς υἱεῖς, ἄγομαι ει δέ σε εἰς γυναῖκα.» Ητις Κανδάκη ἀκούσασα δέδωκεν ἑαυτήν· ὁ δὲ ᾿Αλέ ξανδρος εὐθέως ἔλαβεν αὐτὴν μεθ᾿ ἑαυτοῦ καὶ εἰσε ῆλθεν ἐπὶ τὴν Αιθιοπίαν καὶ εἰς ἄλλας χώρας. Μέλλων δὲ τελευτῶν ὁ αὐτὸς Αλέξανδρος διετά ξατο ὥστε πάντας τοὺς σὺν αὐτῷ ὑπερασπιστάς καὶ συμμάχους βασιλεύειν τῆς αὐτῆς χώρας όπου ἦν αὐτοὺς ἐάσας καὶ κρατεῖν τῶν ἐκεῖσε τόπων. Ἔζησε δὲ ὁ αὐτὸς ᾿Αλέξανδρος ἔτη λς' έβα σίλευσε [249] δὲ ὑποτάξας τὰ πάντα ἔτη ιζ', ὁ δὲ πόλεμος αὐτοῦ ἐκράτησεν ἔτη θ', ὑπέταξε δὲ βαρ βάρων ἔθνη κβ', Ἑλλήνων φυλὰς ιγ' (α), καὶ ἔκτισε πόλεις αὐτὸς καὶ οἱ μετ᾿ αὐτοῦ πολλάς, Ἔστιν οὖν ἀπὸ ᾿Αδάμ ἕως τῆς τελευτῆς ᾿Αλεξάν δρου τοῦ Μακεδόνος έτη εφηγ' καθώς συνεγρά ψατο Θεόφιλος ὁ χρονογράφος. Μετὰ οὖν τὴν τελευτὴν ᾿Αλεξάνδρου τοῦ Μακεδό νο; ἐμερίσθησαν εἰς τέσσαρας το παρχίας, ἤτοι βασι λείας, αἱ χώραι ἂν ὑπέταξεν ὁ αὐτὸς ᾿Αλέξανδρος ἅμα τοῖς συμμάχοις αὐτοῦ· καὶ ἐβασίλευσαν αὐτῶν οἱ Μακεδόνες οἱ συνασπισταὶ τοῦ αὐτοῦ ᾿Αλεξάνδρου καθώς διετάξατο, οὕτως· τῆς Μακεδονίας καὶ τῆς Ευρώπης πάσης κρατεῖν καὶ βασιλεύειν Φίλιππον τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ τὸν ἴδιον τὸν μείζονα. Καὶ ἐβασίλευσεν ὁ Φίλιππος, καὶ μετὰ Φίλιππον ἑκασί λευσε Κάσσανδρος, καὶ μετὰ Κάσσανδρον ἐβασίλευ σαν οἱ παῖδες τοῦ αὐτοῦ Κασσάνδρου ", και μετ' αὐτοὺς ἐβασίλευσε Δημήτριος, καὶ μετὰ Δημήτριον ἐβασίλευσεν ὁ Ἠπειρώτης Πύρρος, καὶ μετὰ Πύῤῥον τὸν Ηπειρώτην ἐβασίλευσε Μελέαγρος καὶ βασιλεῖς ἐξ ἐβασίλευσαν ἕως τῆς βασιλείας Περ σέως [250] τοῦ Ἠπειρώτου. Καὶ ἐκράτησεν ἡ βασιλεία αὐτῶν μετὰ τὴν τελευτὴν ᾿Αλεξάνδρου ἔττ ριζ. ἄλλοι σε ἀγάγομαι Οχ. σε οἱ παῖδες τοῦ αὐτοῦ ᾿Αλεξάνδρου. • Κασσάνδρου. "Ητις Κανδάκη ἀκούσασα. Ἔζησε δὲ ὁ αὐτὸς ᾿Αλέξανδρος ἔτη λς'. Επι Χρον. καν. 'Αλέξανδρος λβ' ἔτος ἄγων, ἀναιρεθεὶς φαρμάκῳ τελευτῇ ἐν Βαβυλώνι. Έτη εφξγ'. Φίλιππον, τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ. γε γονότα μὲν ἐκ γυναικὸς ἀδόξου καὶ κοινῆς, Αριδαῖος, ἀδελφὸς αὐτοῦ πρὸς πατρὸς, ἐκ Φιλίννης τῆς Θεσσαλῆς. Χρ. λόγ. α'. (α) ιγ'. ι6' res notas. Edocta vero eum depressioris esse sta turæ, dentes autem 195 magnos habere et promi nentes; oculum præterea unum habere cæsium, nigricantem alterum: has notas memoriæ mandat. Ingressum itaque ad Candacem, cum legatis suis, Alexandrum, regina statim ex indiciis agnovit, et comprehendens eum: Tu, inquit, rex Alexander, mundum universum; te vero mulier una cepit. Respondit ei Alexander: Ego vero te, ob hanc in genii tui sagacitatem, incolumem præstabo, una cum liberis terraque tua omni. Sed et in uxorem te accipio. Candace, his auditis, se ei obtulit. Alexander itaque, assumpta sibi Candace, inde in Æthiopiam terrasque alias profectus est. Moriturus autem Alexander, ducibus suis et commilitonibus edixit; omnibus eisdem uti impe rarent regionibus, quibus ipse eos præfecerat. Vixit autem Alexander annos xxxνι; regnavit vero, on nia in potestatem suam subigens, annos xvii: du rarunt bella ejus annos ix, subjugavit Barbarorum gentes xxii, Graecorum sit, urbes ipse sociique condiderunt quamplurimas. Ab Adamo igitur, ad mortem Alexandri Mace donis, anni lɔɔdxcını, sicut scriptum reliquit Theo philus Chronographus. Mortuo Alexandro Macedone, regiones quas ipse cum commilitonibus suis subjugaverat, in regna quatuor divisæ sunt omnes, quibus præerant Alexandri duces, uti ipse moriens statuerat, hoc modo: Macedoniam, 196 omnemque adeo Euro pam occupavit Philippus, Alexandri frater natu major. Philippo successit Cassander: hunc exce perunt Alexandri filii; post los regnavit Demetrius post Demetrium, Pyrrhus Epirota: Pyrrhum exce pit in regno Meleager; Meleagrum reges alii vi, usque ad regnum Pyrrhi Epirotæ. Duravit itaque eorum imperium, post mortem Alexandri, annos Scribendum, Cassandrum enimn in regno exceperunt Antigonus et Alexander, ejus filii. Vide Eusebium.» Ch. De Alexandri gestis enin annos xxxνι vixisse; annos xvii regnasse vide Arr anum, Q. Curtium, etc. Apud Arriana, de Candare, nihil omniuo. sebius Alexandrum annos xxxn tantum vixisse asserit Caeterum ab Eusebio in omnibus his unmeris dissentit auctor moster. Eusebius enim Alex. x tantum annos, Noster XVII, regnasse vult: Eusebius eum in Asia Belligerantem regnantemque introducit annos v, Noster annos 1x, ex quatuor scilicet vitae ejus annis superadditis orta differentia. Nicephorus pitriarcha computum ab his diversum instituit; Alexandrum (₹) Aș'. Hamart. 23′. 32 nimirum ante devictum Darium, aut vero postea, asserit in Chronographia sua. Nicephorus annos ab Adamo usque ad Alexandri obitum, enumerat 193CLXVII. Philippus hic, Aridæus dictus, Philippi ex pellice Gilius erat dicit Zonaras. Philinam vocat Dexippus, gente Thessa Iam Philippum autem eum mu cuparunt Macedones, Philippi regis, patris ejus in honorem: uti idem Dexippus testatur, apud Euseb. Hamart. 12.

ῥέθη αὐτῇ ὅτι ἐστὶ χθαμαλός, οδόντας ἔχων μεγάλους καὶ φαινομένους, ἔχων δὲ [218] ὀφθαλμον γλαυκόν ἕνα καὶ ἕνα μέλανα. Καὶ ἐσημειώσατο καθ' ἑαυτὴν ταῦτα· καὶ εἰσελθόντα πρὸς αὐτὴν ἅμα τοῖς πεμ φθεῖσι παρ' αὐτοῦ πρεσβευταῖς γνωρίσασα οὖν αὐτὸν ἐκ τῶν συσσημάτων, συνέσχεν αὐτὸν καὶ εἶπεν αὐτῷ, Αλέξανδρε βασιλεῦ, τὸν κόσμον ὅλον παρέλαβες καὶ γυνή σε μία παρέλαβεν.» Ο δὲ ᾿Αλέξανδρος εἶπεν αὐτῇ, ο Διὰ τὸ σπουδαῖον καὶ περίγοργον τῆς φρο νήσεώς σου ἀβλαβή σε φυλάξω καὶ τὴν σὴν γῆν καὶ τοὺς σοὺς υἱεῖς, ἄγομαι ει δέ σε εἰς γυναῖκα.» Ητις Κανδάκη ἀκούσασα δέδωκεν ἑαυτήν· ὁ δὲ ᾿Αλέ ξανδρος εὐθέως ἔλαβεν αὐτὴν μεθ᾿ ἑαυτοῦ καὶ εἰσε ῆλθεν ἐπὶ τὴν Αιθιοπίαν καὶ εἰς ἄλλας χώρας. Μέλλων δὲ τελευτῶν ὁ αὐτὸς Αλέξανδρος διετά ξατο ὥστε πάντας τοὺς σὺν αὐτῷ ὑπερασπιστάς καὶ συμμάχους βασιλεύειν τῆς αὐτῆς χώρας όπου ἦν αὐτοὺς ἐάσας καὶ κρατεῖν τῶν ἐκεῖσε τόπων. Ἔζησε δὲ ὁ αὐτὸς ᾿Αλέξανδρος ἔτη λς' έβα σίλευσε [249] δὲ ὑποτάξας τὰ πάντα ἔτη ιζ', ὁ δὲ πόλεμος αὐτοῦ ἐκράτησεν ἔτη θ', ὑπέταξε δὲ βαρ βάρων ἔθνη κβ', Ἑλλήνων φυλὰς ιγ' (α), καὶ ἔκτισε πόλεις αὐτὸς καὶ οἱ μετ᾿ αὐτοῦ πολλάς, Ἔστιν οὖν ἀπὸ ᾿Αδάμ ἕως τῆς τελευτῆς ᾿Αλεξάν δρου τοῦ Μακεδόνος έτη εφηγ' καθώς συνεγρά ψατο Θεόφιλος ὁ χρονογράφος. Μετὰ οὖν τὴν τελευτὴν ᾿Αλεξάνδρου τοῦ Μακεδό νο; ἐμερίσθησαν εἰς τέσσαρας το παρχίας, ἤτοι βασι λείας, αἱ χώραι ἂν ὑπέταξεν ὁ αὐτὸς ᾿Αλέξανδρος ἅμα τοῖς συμμάχοις αὐτοῦ· καὶ ἐβασίλευσαν αὐτῶν οἱ Μακεδόνες οἱ συνασπισταὶ τοῦ αὐτοῦ ᾿Αλεξάνδρου καθώς διετάξατο, οὕτως· τῆς Μακεδονίας καὶ τῆς Ευρώπης πάσης κρατεῖν καὶ βασιλεύειν Φίλιππον τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ τὸν ἴδιον τὸν μείζονα. Καὶ ἐβασίλευσεν ὁ Φίλιππος, καὶ μετὰ Φίλιππον ἑκασί λευσε Κάσσανδρος, καὶ μετὰ Κάσσανδρον ἐβασίλευ σαν οἱ παῖδες τοῦ αὐτοῦ Κασσάνδρου ", και μετ' αὐτοὺς ἐβασίλευσε Δημήτριος, καὶ μετὰ Δημήτριον ἐβασίλευσεν ὁ Ἠπειρώτης Πύρρος, καὶ μετὰ Πύῤῥον τὸν Ηπειρώτην ἐβασίλευσε Μελέαγρος καὶ βασιλεῖς ἐξ ἐβασίλευσαν ἕως τῆς βασιλείας Περ σέως [250] τοῦ Ἠπειρώτου. Καὶ ἐκράτησεν ἡ βασιλεία αὐτῶν μετὰ τὴν τελευτὴν ᾿Αλεξάνδρου ἔττ ριζ. ἄλλοι σε ἀγάγομαι Οχ. σε οἱ παῖδες τοῦ αὐτοῦ ᾿Αλεξάνδρου. • Κασσάνδρου. "Ητις Κανδάκη ἀκούσασα. Ἔζησε δὲ ὁ αὐτὸς ᾿Αλέξανδρος ἔτη λς'. Επι Χρον. καν. 'Αλέξανδρος λβ' ἔτος ἄγων, ἀναιρεθεὶς φαρμάκῳ τελευτῇ ἐν Βαβυλώνι. Έτη εφξγ'. Φίλιππον, τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ. γε γονότα μὲν ἐκ γυναικὸς ἀδόξου καὶ κοινῆς, Αριδαῖος, ἀδελφὸς αὐτοῦ πρὸς πατρὸς, ἐκ Φιλίννης τῆς Θεσσαλῆς. Χρ. λόγ. α'. (α) ιγ'. ι6' res notas. Edocta vero eum depressioris esse sta turæ, dentes autem 195 magnos habere et promi nentes; oculum præterea unum habere cæsium, nigricantem alterum: has notas memoriæ mandat. Ingressum itaque ad Candacem, cum legatis suis, Alexandrum, regina statim ex indiciis agnovit, et comprehendens eum: Tu, inquit, rex Alexander, mundum universum; te vero mulier una cepit. Respondit ei Alexander: Ego vero te, ob hanc in genii tui sagacitatem, incolumem præstabo, una cum liberis terraque tua omni. Sed et in uxorem te accipio. Candace, his auditis, se ei obtulit. Alexander itaque, assumpta sibi Candace, inde in Æthiopiam terrasque alias profectus est. Moriturus autem Alexander, ducibus suis et commilitonibus edixit; omnibus eisdem uti impe rarent regionibus, quibus ipse eos præfecerat. Vixit autem Alexander annos xxxνι; regnavit vero, on nia in potestatem suam subigens, annos xvii: du rarunt bella ejus annos ix, subjugavit Barbarorum gentes xxii, Graecorum sit, urbes ipse sociique condiderunt quamplurimas. Ab Adamo igitur, ad mortem Alexandri Mace donis, anni lɔɔdxcını, sicut scriptum reliquit Theo philus Chronographus. Mortuo Alexandro Macedone, regiones quas ipse cum commilitonibus suis subjugaverat, in regna quatuor divisæ sunt omnes, quibus præerant Alexandri duces, uti ipse moriens statuerat, hoc modo: Macedoniam, 196 omnemque adeo Euro pam occupavit Philippus, Alexandri frater natu major. Philippo successit Cassander: hunc exce perunt Alexandri filii; post los regnavit Demetrius post Demetrium, Pyrrhus Epirota: Pyrrhum exce pit in regno Meleager; Meleagrum reges alii vi, usque ad regnum Pyrrhi Epirotæ. Duravit itaque eorum imperium, post mortem Alexandri, annos Scribendum, Cassandrum enimn in regno exceperunt Antigonus et Alexander, ejus filii. Vide Eusebium.» Ch. De Alexandri gestis enin annos xxxνι vixisse; annos xvii regnasse vide Arr anum, Q. Curtium, etc. Apud Arriana, de Candare, nihil omniuo. sebius Alexandrum annos xxxn tantum vixisse asserit Caeterum ab Eusebio in omnibus his unmeris dissentit auctor moster. Eusebius enim Alex. x tantum annos, Noster XVII, regnasse vult: Eusebius eum in Asia Belligerantem regnantemque introducit annos v, Noster annos 1x, ex quatuor scilicet vitae ejus annis superadditis orta differentia. Nicephorus pitriarcha computum ab his diversum instituit; Alexandrum (₹) Aș'. Hamart. 23′. 32 nimirum ante devictum Darium, aut vero postea, asserit in Chronographia sua. Nicephorus annos ab Adamo usque ad Alexandri obitum, enumerat 193CLXVII. Philippus hic, Aridæus dictus, Philippi ex pellice Gilius erat dicit Zonaras. Philinam vocat Dexippus, gente Thessa Iam Philippum autem eum mu cuparunt Macedones, Philippi regis, patris ejus in honorem: uti idem Dexippus testatur, apud Euseb. Hamart. 12.

ῥέθη αὐτῇ ὅτι ἐστὶ χθαμαλός, οδόντας ἔχων μεγάλους καὶ φαινομένους, ἔχων δὲ [218] ὀφθαλμον γλαυκόν ἕνα καὶ ἕνα μέλανα. Καὶ ἐσημειώσατο καθ' ἑαυτὴν ταῦτα· καὶ εἰσελθόντα πρὸς αὐτὴν ἅμα τοῖς πεμ φθεῖσι παρ' αὐτοῦ πρεσβευταῖς γνωρίσασα οὖν αὐτὸν ἐκ τῶν συσσημάτων, συνέσχεν αὐτὸν καὶ εἶπεν αὐτῷ, Αλέξανδρε βασιλεῦ, τὸν κόσμον ὅλον παρέλαβες καὶ γυνή σε μία παρέλαβεν.» Ο δὲ ᾿Αλέξανδρος εἶπεν αὐτῇ, ο Διὰ τὸ σπουδαῖον καὶ περίγοργον τῆς φρο νήσεώς σου ἀβλαβή σε φυλάξω καὶ τὴν σὴν γῆν καὶ τοὺς σοὺς υἱεῖς, ἄγομαι ει δέ σε εἰς γυναῖκα.» Ητις Κανδάκη ἀκούσασα δέδωκεν ἑαυτήν· ὁ δὲ ᾿Αλέ ξανδρος εὐθέως ἔλαβεν αὐτὴν μεθ᾿ ἑαυτοῦ καὶ εἰσε ῆλθεν ἐπὶ τὴν Αιθιοπίαν καὶ εἰς ἄλλας χώρας. Μέλλων δὲ τελευτῶν ὁ αὐτὸς Αλέξανδρος διετά ξατο ὥστε πάντας τοὺς σὺν αὐτῷ ὑπερασπιστάς καὶ συμμάχους βασιλεύειν τῆς αὐτῆς χώρας όπου ἦν αὐτοὺς ἐάσας καὶ κρατεῖν τῶν ἐκεῖσε τόπων. Ἔζησε δὲ ὁ αὐτὸς ᾿Αλέξανδρος ἔτη λς' έβα σίλευσε [249] δὲ ὑποτάξας τὰ πάντα ἔτη ιζ', ὁ δὲ πόλεμος αὐτοῦ ἐκράτησεν ἔτη θ', ὑπέταξε δὲ βαρ βάρων ἔθνη κβ', Ἑλλήνων φυλὰς ιγ' (α), καὶ ἔκτισε πόλεις αὐτὸς καὶ οἱ μετ᾿ αὐτοῦ πολλάς, Ἔστιν οὖν ἀπὸ ᾿Αδάμ ἕως τῆς τελευτῆς ᾿Αλεξάν δρου τοῦ Μακεδόνος έτη εφηγ' καθώς συνεγρά ψατο Θεόφιλος ὁ χρονογράφος. Μετὰ οὖν τὴν τελευτὴν ᾿Αλεξάνδρου τοῦ Μακεδό νο; ἐμερίσθησαν εἰς τέσσαρας το παρχίας, ἤτοι βασι λείας, αἱ χώραι ἂν ὑπέταξεν ὁ αὐτὸς ᾿Αλέξανδρος ἅμα τοῖς συμμάχοις αὐτοῦ· καὶ ἐβασίλευσαν αὐτῶν οἱ Μακεδόνες οἱ συνασπισταὶ τοῦ αὐτοῦ ᾿Αλεξάνδρου καθώς διετάξατο, οὕτως· τῆς Μακεδονίας καὶ τῆς Ευρώπης πάσης κρατεῖν καὶ βασιλεύειν Φίλιππον τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ τὸν ἴδιον τὸν μείζονα. Καὶ ἐβασίλευσεν ὁ Φίλιππος, καὶ μετὰ Φίλιππον ἑκασί λευσε Κάσσανδρος, καὶ μετὰ Κάσσανδρον ἐβασίλευ σαν οἱ παῖδες τοῦ αὐτοῦ Κασσάνδρου ", και μετ' αὐτοὺς ἐβασίλευσε Δημήτριος, καὶ μετὰ Δημήτριον ἐβασίλευσεν ὁ Ἠπειρώτης Πύρρος, καὶ μετὰ Πύῤῥον τὸν Ηπειρώτην ἐβασίλευσε Μελέαγρος καὶ βασιλεῖς ἐξ ἐβασίλευσαν ἕως τῆς βασιλείας Περ σέως [250] τοῦ Ἠπειρώτου. Καὶ ἐκράτησεν ἡ βασιλεία αὐτῶν μετὰ τὴν τελευτὴν ᾿Αλεξάνδρου ἔττ ριζ. ἄλλοι σε ἀγάγομαι Οχ. σε οἱ παῖδες τοῦ αὐτοῦ ᾿Αλεξάνδρου. • Κασσάνδρου. "Ητις Κανδάκη ἀκούσασα. Ἔζησε δὲ ὁ αὐτὸς ᾿Αλέξανδρος ἔτη λς'. Επι Χρον. καν. 'Αλέξανδρος λβ' ἔτος ἄγων, ἀναιρεθεὶς φαρμάκῳ τελευτῇ ἐν Βαβυλώνι. Έτη εφξγ'. Φίλιππον, τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ. γε γονότα μὲν ἐκ γυναικὸς ἀδόξου καὶ κοινῆς, Αριδαῖος, ἀδελφὸς αὐτοῦ πρὸς πατρὸς, ἐκ Φιλίννης τῆς Θεσσαλῆς. Χρ. λόγ. α'. (α) ιγ'. ι6' res notas. Edocta vero eum depressioris esse sta turæ, dentes autem 195 magnos habere et promi nentes; oculum præterea unum habere cæsium, nigricantem alterum: has notas memoriæ mandat. Ingressum itaque ad Candacem, cum legatis suis, Alexandrum, regina statim ex indiciis agnovit, et comprehendens eum: Tu, inquit, rex Alexander, mundum universum; te vero mulier una cepit. Respondit ei Alexander: Ego vero te, ob hanc in genii tui sagacitatem, incolumem præstabo, una cum liberis terraque tua omni. Sed et in uxorem te accipio. Candace, his auditis, se ei obtulit. Alexander itaque, assumpta sibi Candace, inde in Æthiopiam terrasque alias profectus est. Moriturus autem Alexander, ducibus suis et commilitonibus edixit; omnibus eisdem uti impe rarent regionibus, quibus ipse eos præfecerat. Vixit autem Alexander annos xxxνι; regnavit vero, on nia in potestatem suam subigens, annos xvii: du rarunt bella ejus annos ix, subjugavit Barbarorum gentes xxii, Graecorum sit, urbes ipse sociique condiderunt quamplurimas. Ab Adamo igitur, ad mortem Alexandri Mace donis, anni lɔɔdxcını, sicut scriptum reliquit Theo philus Chronographus. Mortuo Alexandro Macedone, regiones quas ipse cum commilitonibus suis subjugaverat, in regna quatuor divisæ sunt omnes, quibus præerant Alexandri duces, uti ipse moriens statuerat, hoc modo: Macedoniam, 196 omnemque adeo Euro pam occupavit Philippus, Alexandri frater natu major. Philippo successit Cassander: hunc exce perunt Alexandri filii; post los regnavit Demetrius post Demetrium, Pyrrhus Epirota: Pyrrhum exce pit in regno Meleager; Meleagrum reges alii vi, usque ad regnum Pyrrhi Epirotæ. Duravit itaque eorum imperium, post mortem Alexandri, annos Scribendum, Cassandrum enimn in regno exceperunt Antigonus et Alexander, ejus filii. Vide Eusebium.» Ch. De Alexandri gestis enin annos xxxνι vixisse; annos xvii regnasse vide Arr anum, Q. Curtium, etc. Apud Arriana, de Candare, nihil omniuo. sebius Alexandrum annos xxxn tantum vixisse asserit Caeterum ab Eusebio in omnibus his unmeris dissentit auctor moster. Eusebius enim Alex. x tantum annos, Noster XVII, regnasse vult: Eusebius eum in Asia Belligerantem regnantemque introducit annos v, Noster annos 1x, ex quatuor scilicet vitae ejus annis superadditis orta differentia. Nicephorus pitriarcha computum ab his diversum instituit; Alexandrum (₹) Aș'. Hamart. 23′. 32 nimirum ante devictum Darium, aut vero postea, asserit in Chronographia sua. Nicephorus annos ab Adamo usque ad Alexandri obitum, enumerat 193CLXVII. Philippus hic, Aridæus dictus, Philippi ex pellice Gilius erat dicit Zonaras. Philinam vocat Dexippus, gente Thessa Iam Philippum autem eum mu cuparunt Macedones, Philippi regis, patris ejus in honorem: uti idem Dexippus testatur, apud Euseb. Hamart. 12.

Τῆς δὲ Αἰγύπτου πάσης καὶ τῆς Λιβύης ἦν διατα ξάμενος ὁ αὐτὸς Ἀνέξανδρος κρατεῖν καὶ βασιλεύειν Πτολεμαίον (δ) τὸν Λάγου τὸν ἀστρονόμον· ὃς ἐβασίλευσεν Αἰγυπτίων ἐν τῷ τῶν Μακεδόνων κράτει Στη μία Δεύτερος δὲ βασιλεὺς Πτολεμαῖος ὁ υἱὸς αὐτοῦ. Ἐπὶ δὲ τῆς αὐτοῦ βασιλείας τοῦ αὐτοῦ Πτολε μαίου τοῦ υἱοῦ Λάγου ἡρμηνεύθησαν αἱ βίβλοι τῶν Ἰουδαίων Ελληνιστί παρὰ τῶν οὐ' διδασκάλων δι' ἡμερῶν οβ'. "Ησαν γὰρ γεγραμμένας Εβραϊστί οἷα τοῦ αὐτοῦ Πτολεμαίου βουληθέντος ἀναγνῶναι δι᾽ Ἑλληνικῆς φράσεως τὴν δύναμιν τῶν Ἰουδαϊκῶν βιβλίων. καν ΧΧΙΧ. Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν αὐτοῦ ἐβασίλευσε τρίτος Πτολεμαῖος ὁ Φιλάδελφος ἔτη λζ', καὶ μετ' αυτ τὸν ἐβασίλευσε τέταρτος Πτολεμαῖος ὁ Εὐεργέτης ἔτη κεʹ, καὶ μετ' αὐτὸν ἐβασίλευσε εν Πτολεμαῖος ὁ Φιλοπάτωρ έτη ιζ', καὶ μετ' αὐτὸν ἐβασίλευσεν ς' [351] Πτολεμαῖος ὁ Ἐπιφανὴς, καὶ μετ' αὐτὸν ἐβασί λευσεν ζ' Πτολεμαῖος ὁ Φιλομήτωρ ἔτη ια'. Καὶ ἔτε ροι Πτολεμαίοι βασιλεῖς πέντε ἐβασίλευσαν ἔτη 16ʹ, δωδέκατος δὲ Πτολεμαῖος ἐβασίλευσεν ὀνόματι Διό ἔτη κθ', ὃς ἔσχε θυγατέρα ὀνόματι Κλεο πέτραν καὶ υἱὸν ὀνόματι Πτολεμαῖον. Καὶ λοιπὸν τρισκαιδεκάτη βασίλισσα τῶν Πτολεμαίων Κλεοπάτρα· ἐβασίλευσε δὲ ἡ αὐτὴ Κλεοπάτρα ἡ θυγάτηρ τοῦ αὐτοῦ Διονύσου ἔτη κ6'· Ἐβασίλευσαν οὖν οἱ ιγ' Πτολεμαῖοι οἱ Μακεδόνες τῆς Αἰγυπτιακής χώρας ἀπάσης ἀπὸ τοῦ Πτολεμαίου του Λάγου σε ἕως Κλεοπάτρας τῆς Διονύσου θυγατρός έτη τ' ἕως τοῦ ιε' ἔτους τῆς βασιλείας Αὐγούστου Καίσα ρος τοῦ καὶ Οκταβιανοῦ Σεβαστοῦ ἱμπεράτορος, τοῦ νικήσαντος τὸν ᾿Αντώνιον καὶ τὴν αὐτὴν Κλεο πάτραν, ἐν τῇ ἐπὶ χώρᾳ ναυμαχίᾳ εἰς τὸν Λευκάτην τόπον καὶ φονεύσαντος αὐτοὺς καὶ ὑποτάξαντος τὴν Αἴγυπτον πᾶσαν, καθὼς Εὐσέβιος ὁ Παμφίλου καὶ Παυσανίας οἱ σε χρονογράφοι συνεγρά ψαντο. Τῆς δὲ Ασίας διετάξατο κρατεῖν καὶ βασιλεύειν Ο Διόνυσος. Διονύσιος σε Λαγοῦ Ον. σε οἱ. καὶ Πτολεμαῖον τὸν Λάγου, τὸν ἀστρονόμον. Έτη μβ'. Τρίτος Πτολεμαῖος, ὁ φιλάδελφος. Το Τρισκαιδεκάτη βασίλισσα τῶν Πτολεμαίων. Έτη τ'. Μέχρι τοῦδε οἱ Λαγίδαι καὶ σύμπας ὁ Μακεδονικῆς ἡγεμονίας χρόνος μετὰ ἔτη τ' τῆς Περσῶν καθαιρέσεως δυοῖν δέοντα. Χρον. λόγ. α'. Πτολεμαῖον τὸν Λάγου, τὸν Ἀστρονόμον. Ægyp'i autem omnis, atque Lily.e regom consti tuerat Alexander Ptolomæum astronomum, Lagi filium: qui regnavit Ægyptiis, jure regni Mace donico, annos xLut. Huic in fegno successit Ptolo mæus secundus, ejus filius. Temporibus autem Ptolomari regis, Lagi filii, sa cras Judæorum Scripturas in Græcam linguam transtulerunt LXXII doctores, intra spatium die rum Lxxn. Lingua enim Hebræa scripta fuerunt Biblia illa: quorum vim prehendere cupiens Ptos Iomæus, in Græcain linguam ea transferri cu ravit. Post hujus mortem, tertius regnavit Ptolomæus Philadelphus, annos xxxvii: hunc excepit quartus Ptolomeus Evergetes, et regnavit annos 197 post hunc quintus Ptolomæus Philopator annos XVII. Excepit illum sextus Ptolomæus Epiphanes; post quem Ptolomæus septimus, cognomine Philome tor, regnavit annos xi. Post hunc Ptolomæi alii v re gnarunt, per annos xcit. Ptolomæus autem duode cimus, Dionysius vocatus, regnavit annos Habuit hic filium, nomine Ptolomæum; filiamque, Cleopatram dictam. Hæc, decima tertia in serie Ptolomæorum, regnavit annos xxi. Tredecim ita que Ptolomæi Macedones Ægypti universæ impe rium tenuerunt, a Ptolomæo scilicet, Lagi filio, usque ad Cleopatram, Dionysii filiam, per spatium annorum ccc: nempe ad annum decimum quintu:n inperatoris Augusti Caesaris Octaviani; qui Anto nium, atque ipsam etiam Cleopatram, navali prælio vicit, ad locum Leucadem dictum, et occisis eis Ægyptum omnetn subjugavit: uti scriptum reli querunt in Chronicis suis, Eusebius Pamphili et Pausanias. VUGOS c Asiæ vero dominum constituerat Alexander An Ox. sic et infra. Schurzfleischius Notit. Bibl. Vinar. p. 54. Ox. Malala in his peccata persequitur De hujus in astronomicis peritia apud alios mentio malla fistoricum quidem fuisse eum, videtur ex Arrian Præfat. Histor. Alex. qui eum Alexandri Magni res gestas scripsisse testatur; ex cujus præci pue, et Aristobuli scriptis, ipse suan se compilasse historiam, professus est. Ptolomæus ille astronomus insignis tempore Marci Aurelii imp. Doruit; uti asserit Suidas. Nec tamen Ægypti res erat; sed philosophus. Quadraginta tantum annos eum regnasse testantur Eusebius, Nicephor. Patriar. Ilistor. Syntag., Scaliger. aliique præter Nostrum omnes. se cundus hic erat Ptolomæus, idemque cum auctoris nostri Ptolomao secundo, Ptolomai Lagi filio; cujus etiam jussu Biblia sacra Hebraica in linguam Græ cam a LXXII interpretibus translata fuerunt. Huic autem regnanti annos tribuunt xxxvm Eusebius aliique, quos videsis. Noster enim regni annos in plurimis prætermittit; quos vero habet, numeri annorum, ut plurimum corrupti sunt. Cleopatra in serie Ptolomæorum duodecima est, secundum Eusebium, et Nicephor. Patriarch., Char. Alexandr. Νumerus hic Africani computum duobus tantum annis superat; a Macedonici scili cet imperii, Lagidarumque origine numerando, ad xy Augusti annum Africanus apud Euseb. confusum cum Claudio Ptolemno, astronomo: sic Arabes et alii cos solent confundere.

᾿Αντίγονον τὸν “ο λεγόμενον Πολιορκητήν σε έως τῆς Κιλικίας καὶ τοῦ [252] Δράκοντος ποταμοῦ τοῦ νυνὶ λεγομένου Ορόντου τοῦ διορίζοντας τὴν Κιλικίαν χώραν καὶ τὴν Συρίαν, ὅστις Τυφῶν καὶ Ὀφίτης και λεῖται. Τῆς δὲ Συρίας καὶ Βαβυλωνίας καὶ Παλαιστίνης διετάξατο κρατεῖν καὶ βασιλεύειν Σέλευκον τὸν Νε κάτορα ὅστις καὶ τῆς ᾿Ασίας ἐβασίλευσε το νεύσας τὸν ᾿Αντίγονον. Πόλεμον γὰρ συνέβαλε μετ' αὐτοῦ, διότι ἔκτισε πόλιν πλησίον τῆς λίμνης καὶ τοῦ ποταμοῦ τοῦ Δράκοντος, ἥντινα ἐκάλεσεν Αντι γονίαν. Καὶ νικήσας αὐτὸν ὁ Σέλευκος ἔλαβε καὶ τὴν Ασίαν πᾶσαν καὶ πάντα τὰ διαφέροντα τοῦ αὐτοῦ Αντιγόνου. Οστις Σέλευκος ἐπέτρεψε τῆς σατρα πείας τὴν φροντίδα πάσης τῆς ᾿Ασίας ἔχειν Νικομήδην καὶ Νικάνορα, τοὺς συγγενεῖς αὐτοῦ, υἱοὺς δὲ Διδυμέας, ἀδελφῆς τοῦ αὐτοῦ Σελεύκου. Ο δὲ αὐτὸς Σέλευκος ὁ Νικάτωρ ἔλαβε γυναῖκα ἐν τῷ πολέμῳ ἀπὸ Πάρθων ὀνόματι Απάμαν παρθένον ἥντινα ἐπῆρε ἀνελὼν τὸν πατέρα αὐτῆς Πιθαμέ νην 68, ὄντα στρατηγὸν Πάρθων [153] μέγαν. Αφ' ἧς Απάμας ἔσχεν ὁ αὐτὸς Σέλευκος θυγατέρας δύο, Απάμαν καὶ Λαοδίκην. Καὶ τελευτησάσης τῆς αὐτ τοῦ γυναικὸς Απάμας τῆς ἐκ Πάρθων, ἑωρακώς ἐφίλησεν ἄλλην Στρατονίκην ὀνόματι, κόρην εὐπρε πῆ πάνυ, θυγατέρα Δημητρίου, υἱοῦ ᾿Αντιγόνου τοῦ λεγομένου Πολιορκητοῦ τοῦ φονευθέντος ὑπ' αὐτοῦ, ἥντινα ηὗρεν ὁ Σέλευκος ἐν Ρώσῳ κρυπτομένην μετὰ Δημητρίου τοῦ πατρὸς αὐτῆς· τὴν δὲ Ῥῶσον πόλιν ἔκτισε Κίλιξ ὁ υἱὸς 'Αγήνορος. Ὁ δὲ Σέλευκος ἔσχε θυγατέρα ἐξ αὐτῆς τῆς Στρατονίκης ονόματι Φίλαν. Καὶ λοιπὸν ἐβασίλευσεν ὁ αὐτὸς Σέλευκος τῆς Συρίας καὶ τῆς ᾿Ασίας πάσης καὶ τῆς Βαβυλῶνος καὶ Παλαιστίνης ἔτη μγ' Ο δὲ Νικάτωρ Σέλευκος εὐθέως μετὰ τὴν νίκην ᾿Αντιγόνου τοῦ Πολιορκητοῦ, βουλόμενος κτίσαι πό λεις διαφόρους, ήρξατο κτίζειν πρῶτον εἰς τὴν πά ραλον τῆς Συρίας. Καὶ κατελθὼν παρὰ τὴν θάλας σαν εἶδεν ἐν τῷ ὄρει κειμένην πόλιν μικράν, ἥντινα Έκτισε Σύρος ὁ υἱὸς ᾿Αγήνορος. Τῇ δὲ κγ' του Ξαν θικοῦ μηνὸς ἦλθε θυσιάσαι εἰς τὸ ὄρος τὸ Κάτ στον Διὶ Κασίῳ· καὶ πληρώσας τὴν θυσίαν καὶ κόψας τὰ κρέα, ηὔξατο τοῦ χρὴ κτίσαι πόλιν. Καὶ ἐξαίφνης ήρπασεν ἀετὸς ἀπὸ τῆς θυσίας καὶ κατα ἤγαγεν ἐπὶ [204] τὴν παλαιὰν πόλιν· καὶ κατεδίωξεν σε τόν και Οχ. σε Πολιορκήτην 68 Πιθαμένην. Σπιθαμένην. Σέλευκον, την Νικάνορα Νικάτωρ, Νικάνωρ Νικάτωρ Σέ λευκος δὲ ἀναβὰς μέχρι Βαβυλώνος, καὶ κρατήσας τῶν Βαρβάρων, βασιλεύει ἔτη λβ'. Διὸ καὶ Νικάνωρ επεκλήθη. Νικάτωρ Γενο μένῳ δὲ αὐτῷ τὰ ἐς πολέμους ἐπιτυχεστάτῳ, Νικά τωρ ἐπώνυμον γίνεται. Ι. Σελεύκου Βασιλέως Νικάτορος Επιφανοῦς. ΝΕΙΣΙ, Τῆς σατραπίας τὴν φροντίδα σατρα πείας, σατράπης, Σατράπαι, ἀρχηγοί, στρατηλάται. Έτη μγ'. Εἰς τὸ ὄρος τὸ Κάσιον. Κάσος Κάσος μία τῶν Κυκλάδων • ἀπ κισται δὲ τῆς νήσου καὶ τὸ ἐν Συρίᾳ δρος Κάσιον, gonum, Poliorcetem dictum, usque ad Cilicia et Draconem luvium, qui Syriam a Cilicia diri meus, Orontes hodie, olim vero Typhon et Ophi tes dictus est. Syriæ vero Babyloniæ et Palæstinæ præfecit Se leucum Nicanorem; 198 qui', Antigono occiso, Asiæ etiam regnum occupavit. Bellum enim ei in tulit, eo quod prope stagnum et fluvium Draco nem urbem exstruxerat quam Antigoniam nomi navit. Devicto autem Antigono, totam invasit Asiam Seleucus, et bona Antigoni omnia diripuit. Præfe ctos autem totius Asiæ constituit Seleucus Nicome dem et Nicanorem, consanguineos suos, sororis suæ Didymæ filios. Seleucus autem Nicator uxorem sibi acceperat in bello virginem Parthicam, nomine & Apamen: quam inde occiso patre ejus, Pithaniene vocato, magni nominis inter Parthos duce, secum abduxit. Ex ea Seleucus duas habuit filias, Apa mam et Laodicen. Apama autem uxore, quam ex Parthis tulit, fatis defuncta, alterius statin puellae amore correptus est, nomine Stratonices, elegantis formæ virginis. Filia erat hæc Demetrii, Antigoni Poliorcetis, quem Seleucus interfecerat, filii. Vir ginem hanc invenerat Seleucus in urbe Rhoso, (quam condidit Cilis, Agenoris flius ) cum patre Demetrio latitantem. Habnit autem ex ea filiam Se leucus, nomine Philam. Cæterum Seleucus Syriæ imperavit, Asiæque omni, Babyloni et Paletin, annos XLIH. Seleucus autem Nicator, statim post victum An tigonum Poliorcetem, 199 urbes nonnullas con dere in animo habens, initium condendi sumpsit ab oris Syriæ maritimis. Itaque per mare déscen dens, urbem conspexit exiguam, in monte sitam, a Syro, Agcnoris filio, olim conditam. Aprilis itaque xxu die, Casium montem conscendit, Joyi Crsio sacra facturus: quibus rite peractis et carnibus in frustula concisis, precibus rogavit, ubinam loci condenda esset urbs. Derepente vero aquila, cx sacrificio carnis offulam subripiens, detulit eam Ox Sic et infra. Fort. Οx. In Seleuci hujus cognomine scribendo magna est inter auctores va rielas, aliis aliis scribentibus. deinceps auctori nostro ubique dictus est; quam scriptionem esse veriorem facillime crediderim, utpote Græco idiomati magis conso nam: ex victoriis enim suis hoc cognomen adeptus est Seleucus, teste Dexippo, apud Eusebium scribendum: ita enim ubique antea eum vocaverat. Hnius enim testem luculen tissin am habemus Appianum Alexandrin. De bel. Syr. ubi de Seleuco verba faciens, hæc habet. Atque hanc reclatn esse no minis hujus scripturam clarissime apparet ex nu mismate hoc, Seleuci Nicatoris nomine inscripo, apud J. Tristan. ad An. tom. quem vide, et Sca liger. in Euseb. p. 119. Οx. Scr. præfecius, dux, vox Persica est, teste Hesychio. Eusebius Seleucum annos xxxΙ tantum regnasse affirmat, una est ex Cy cladibus insulis: ex hinc vero deducta colonia montem hunc Syriæ inhabitavit, Casiumque ab in sula unde exierat, appellavit, uti asserit Stephanus de Urb. Et postea,

᾿Αντίγονον τὸν “ο λεγόμενον Πολιορκητήν σε έως τῆς Κιλικίας καὶ τοῦ [252] Δράκοντος ποταμοῦ τοῦ νυνὶ λεγομένου Ορόντου τοῦ διορίζοντας τὴν Κιλικίαν χώραν καὶ τὴν Συρίαν, ὅστις Τυφῶν καὶ Ὀφίτης και λεῖται. Τῆς δὲ Συρίας καὶ Βαβυλωνίας καὶ Παλαιστίνης διετάξατο κρατεῖν καὶ βασιλεύειν Σέλευκον τὸν Νε κάτορα ὅστις καὶ τῆς ᾿Ασίας ἐβασίλευσε το νεύσας τὸν ᾿Αντίγονον. Πόλεμον γὰρ συνέβαλε μετ' αὐτοῦ, διότι ἔκτισε πόλιν πλησίον τῆς λίμνης καὶ τοῦ ποταμοῦ τοῦ Δράκοντος, ἥντινα ἐκάλεσεν Αντι γονίαν. Καὶ νικήσας αὐτὸν ὁ Σέλευκος ἔλαβε καὶ τὴν Ασίαν πᾶσαν καὶ πάντα τὰ διαφέροντα τοῦ αὐτοῦ Αντιγόνου. Οστις Σέλευκος ἐπέτρεψε τῆς σατρα πείας τὴν φροντίδα πάσης τῆς ᾿Ασίας ἔχειν Νικομήδην καὶ Νικάνορα, τοὺς συγγενεῖς αὐτοῦ, υἱοὺς δὲ Διδυμέας, ἀδελφῆς τοῦ αὐτοῦ Σελεύκου. Ο δὲ αὐτὸς Σέλευκος ὁ Νικάτωρ ἔλαβε γυναῖκα ἐν τῷ πολέμῳ ἀπὸ Πάρθων ὀνόματι Απάμαν παρθένον ἥντινα ἐπῆρε ἀνελὼν τὸν πατέρα αὐτῆς Πιθαμέ νην 68, ὄντα στρατηγὸν Πάρθων [153] μέγαν. Αφ' ἧς Απάμας ἔσχεν ὁ αὐτὸς Σέλευκος θυγατέρας δύο, Απάμαν καὶ Λαοδίκην. Καὶ τελευτησάσης τῆς αὐτ τοῦ γυναικὸς Απάμας τῆς ἐκ Πάρθων, ἑωρακώς ἐφίλησεν ἄλλην Στρατονίκην ὀνόματι, κόρην εὐπρε πῆ πάνυ, θυγατέρα Δημητρίου, υἱοῦ ᾿Αντιγόνου τοῦ λεγομένου Πολιορκητοῦ τοῦ φονευθέντος ὑπ' αὐτοῦ, ἥντινα ηὗρεν ὁ Σέλευκος ἐν Ρώσῳ κρυπτομένην μετὰ Δημητρίου τοῦ πατρὸς αὐτῆς· τὴν δὲ Ῥῶσον πόλιν ἔκτισε Κίλιξ ὁ υἱὸς 'Αγήνορος. Ὁ δὲ Σέλευκος ἔσχε θυγατέρα ἐξ αὐτῆς τῆς Στρατονίκης ονόματι Φίλαν. Καὶ λοιπὸν ἐβασίλευσεν ὁ αὐτὸς Σέλευκος τῆς Συρίας καὶ τῆς ᾿Ασίας πάσης καὶ τῆς Βαβυλῶνος καὶ Παλαιστίνης ἔτη μγ' Ο δὲ Νικάτωρ Σέλευκος εὐθέως μετὰ τὴν νίκην ᾿Αντιγόνου τοῦ Πολιορκητοῦ, βουλόμενος κτίσαι πό λεις διαφόρους, ήρξατο κτίζειν πρῶτον εἰς τὴν πά ραλον τῆς Συρίας. Καὶ κατελθὼν παρὰ τὴν θάλας σαν εἶδεν ἐν τῷ ὄρει κειμένην πόλιν μικράν, ἥντινα Έκτισε Σύρος ὁ υἱὸς ᾿Αγήνορος. Τῇ δὲ κγ' του Ξαν θικοῦ μηνὸς ἦλθε θυσιάσαι εἰς τὸ ὄρος τὸ Κάτ στον Διὶ Κασίῳ· καὶ πληρώσας τὴν θυσίαν καὶ κόψας τὰ κρέα, ηὔξατο τοῦ χρὴ κτίσαι πόλιν. Καὶ ἐξαίφνης ήρπασεν ἀετὸς ἀπὸ τῆς θυσίας καὶ κατα ἤγαγεν ἐπὶ [204] τὴν παλαιὰν πόλιν· καὶ κατεδίωξεν σε τόν και Οχ. σε Πολιορκήτην 68 Πιθαμένην. Σπιθαμένην. Σέλευκον, την Νικάνορα Νικάτωρ, Νικάνωρ Νικάτωρ Σέ λευκος δὲ ἀναβὰς μέχρι Βαβυλώνος, καὶ κρατήσας τῶν Βαρβάρων, βασιλεύει ἔτη λβ'. Διὸ καὶ Νικάνωρ επεκλήθη. Νικάτωρ Γενο μένῳ δὲ αὐτῷ τὰ ἐς πολέμους ἐπιτυχεστάτῳ, Νικά τωρ ἐπώνυμον γίνεται. Ι. Σελεύκου Βασιλέως Νικάτορος Επιφανοῦς. ΝΕΙΣΙ, Τῆς σατραπίας τὴν φροντίδα σατρα πείας, σατράπης, Σατράπαι, ἀρχηγοί, στρατηλάται. Έτη μγ'. Εἰς τὸ ὄρος τὸ Κάσιον. Κάσος Κάσος μία τῶν Κυκλάδων • ἀπ κισται δὲ τῆς νήσου καὶ τὸ ἐν Συρίᾳ δρος Κάσιον, gonum, Poliorcetem dictum, usque ad Cilicia et Draconem luvium, qui Syriam a Cilicia diri meus, Orontes hodie, olim vero Typhon et Ophi tes dictus est. Syriæ vero Babyloniæ et Palæstinæ præfecit Se leucum Nicanorem; 198 qui', Antigono occiso, Asiæ etiam regnum occupavit. Bellum enim ei in tulit, eo quod prope stagnum et fluvium Draco nem urbem exstruxerat quam Antigoniam nomi navit. Devicto autem Antigono, totam invasit Asiam Seleucus, et bona Antigoni omnia diripuit. Præfe ctos autem totius Asiæ constituit Seleucus Nicome dem et Nicanorem, consanguineos suos, sororis suæ Didymæ filios. Seleucus autem Nicator uxorem sibi acceperat in bello virginem Parthicam, nomine & Apamen: quam inde occiso patre ejus, Pithaniene vocato, magni nominis inter Parthos duce, secum abduxit. Ex ea Seleucus duas habuit filias, Apa mam et Laodicen. Apama autem uxore, quam ex Parthis tulit, fatis defuncta, alterius statin puellae amore correptus est, nomine Stratonices, elegantis formæ virginis. Filia erat hæc Demetrii, Antigoni Poliorcetis, quem Seleucus interfecerat, filii. Vir ginem hanc invenerat Seleucus in urbe Rhoso, (quam condidit Cilis, Agenoris flius ) cum patre Demetrio latitantem. Habnit autem ex ea filiam Se leucus, nomine Philam. Cæterum Seleucus Syriæ imperavit, Asiæque omni, Babyloni et Paletin, annos XLIH. Seleucus autem Nicator, statim post victum An tigonum Poliorcetem, 199 urbes nonnullas con dere in animo habens, initium condendi sumpsit ab oris Syriæ maritimis. Itaque per mare déscen dens, urbem conspexit exiguam, in monte sitam, a Syro, Agcnoris filio, olim conditam. Aprilis itaque xxu die, Casium montem conscendit, Joyi Crsio sacra facturus: quibus rite peractis et carnibus in frustula concisis, precibus rogavit, ubinam loci condenda esset urbs. Derepente vero aquila, cx sacrificio carnis offulam subripiens, detulit eam Ox Sic et infra. Fort. Οx. In Seleuci hujus cognomine scribendo magna est inter auctores va rielas, aliis aliis scribentibus. deinceps auctori nostro ubique dictus est; quam scriptionem esse veriorem facillime crediderim, utpote Græco idiomati magis conso nam: ex victoriis enim suis hoc cognomen adeptus est Seleucus, teste Dexippo, apud Eusebium scribendum: ita enim ubique antea eum vocaverat. Hnius enim testem luculen tissin am habemus Appianum Alexandrin. De bel. Syr. ubi de Seleuco verba faciens, hæc habet. Atque hanc reclatn esse no minis hujus scripturam clarissime apparet ex nu mismate hoc, Seleuci Nicatoris nomine inscripo, apud J. Tristan. ad An. tom. quem vide, et Sca liger. in Euseb. p. 119. Οx. Scr. præfecius, dux, vox Persica est, teste Hesychio. Eusebius Seleucum annos xxxΙ tantum regnasse affirmat, una est ex Cy cladibus insulis: ex hinc vero deducta colonia montem hunc Syriæ inhabitavit, Casiumque ab in sula unde exierat, appellavit, uti asserit Stephanus de Urb. Et postea,

ηὗρε τὸ κρέας ῥιφὲν παρὰ θάλασσαν κάτω τῆς πα λαιᾶς πόλεως ἐν τῷ ' ἐμπορίῳ τῆς λεγομένης Πιε ρίας Καὶ περιχαράξας τὰ τείχη εὐθέως ἔβαλε θεμελίους, καλέσας αὐτὴν Σελεύκειαν πόλιν εἰς ἴδιον όνομα. Καὶ εὐχαριστῶν ἀνῆλθεν εἰς Ἰώπολιν καὶ μετὰ τρεῖς ἡμέρας ἐπετέλεσεν ἑορτὴν ἐκεῖ τῷ Κε ραυνίῳ Διὶ ἐν τῷ ἱερῷ τῷ κτισθέντι ὑπὸ Περσέως τοῦ υἱοῦ Πίκου τι καὶ Δανάης, τῷ ὄντι εἰς τὸ Σίλπιον δρος, ἔνθα κεῖται ἡ Ἰώπολις, ποιήσας τὴν θυσίαν τῇ πρώτη του Αρτεμισίου μηνός. Καὶ ἐν τῇ πόλει ἐλθὼν Αντιγονίᾳ τῇ κτισθείσῃ ὑπὸ Ἀντιγόνου τοῦ Πολιορ κητοῦ· ἀπὸ γὰρ τῆς λίμνης ἐξερχομένου ἄλλου που τα τοῦ ᾿Αρχευθᾶ τι' τοῦ καὶ Ἰάφθα, ἐμεσάζετο ἡ πόλις ᾿Αντιγονία καὶ ἐν ἀσφαλείᾳ ἐκαθέζετο· καὶ ποιήσας ἐκεῖ θυσίαν τῷ Διὶ εἰς τοὺς βωμοὺς τοὺς ἀπὸ Ἀντι γόνου κτισθέντας ἔκοψε τα κρέα· καὶ ηύξατο ἅμα τῷ ἱερεῖ ᾿Αμφίονι μαθεῖν διὰ διδομένου σημείου, εἰς τὴν αὐτὴν ὀφείλει οἰκῆσαι πόλιν ᾿Αντιγονίαν μετονομάζων αὐτὴν, ἢ οὐκ ὀφείλει αὐτὴν οἰκῆσαι, ἀλλὰ κτίσαι πόλιν ἄλλην ἐν ἄλλῳ τόπῳ. Καὶ ἐξαί φνης ἐκ τοῦ ἀέρος κατῆλθεν ἀετὸς μέγας, καὶ ἐπ ἦρεν ἐκ τοῦ βωμού [255] τοῦ πυρὸς τῆς ὁλοκαυτώ σεως κρέα, καὶ ἀπῆλθε παρὰ τὸ ὄρος τὸ Σίλπιον. Καὶ καταδιώξας ἅμα 18 τοῖς αὐτοῦ εὗρε τὸ κρέας τὸ ἱερατικὸν καὶ τὸν ἀετὸν ἐπάνω ἑστῶτα. Τοῦ δὲ ἱερέως καὶ τῶν ὀρνοσκόπων καὶ τοῦ αὐτοῦ Σελεύκου ἑωρακότων τὸ θαῦμα, εἶπον ὅτι Ἐνταῦθα δεῖ ἡμᾶς οἰκῆσαι, ἐν τῇ δὲ ᾿Αντιγονίᾳ οὐ δεῖ ἡμᾶς τὸ οἰκῆσαι, οὔτε δὲ γενέσθαι αὐτὴν πόλιν, ὅτι οὐ βούλονται τὰ θεία. Καὶ λοιπὸν ἐβουλεύετο ἅμα αὐτοῖς ἐν ποίῳ τόπῳ ἀσφαλῆ ποιήσει την πόλιν. Και φοβηθείς τὰς ῥύσεις τοῦ Σιλπίου ὄρους καὶ τοὺς κατερχομέ νους ἐξ αὐτοῦ χειμάρρους, ἐν τῇ πεδιάδι τοῦ αὐλῶ ως κατέναντι τοῦ ὄρους πλησίον τοῦ Δράκοντος που ταμοῦ τοῦ μεγάλου τοῦ μετακληθέντος Ορόντου, ὅπου ἦν ἡ κώμη ή καλουμένη Βωττία, ἄντικρυς τῆς Ἰωπόλεως, ἐκεῖ διεχάραξαν τα θεμέλια τοῦ τείχους, θυσιάσας δι' Αμφίωνος ἀρχιερέως καὶ τελεστοῦ κατ την παρθένον ὀνόματι Αἰμάθην, κατὰ μέσου τῆς πό λεως καὶ τοῦ ποταμοῦ μηνὶ Ἀρτεμισίῳ τῷ καὶ Μαΐο 46', ὥρᾳ ἡμερινῇ α', τοῦ ἡλίου ἀνατέλλοντος 18, και λέσας αὐτὴν Αντιόχειαν εἰς ὄνομα τοῦ ἰδίου αὐτοῦ υἱοῦ τοῦ λεγομένου Αντιόχου Σωτῆρος, κτίσας εὐ θέως καὶ ἱερὸν, ὃ ἐκάλεσε Βωττίου 76 Διός, ἀνεγεί ρας " καὶ [256] τὰ τείχη σπουδαίως φοβερά δια Ξεναίου ἀρχιτέκτονος, στήσας ἀνδριάντος στήλην χαλκὴν τῆς σφαγιασθείσης κόρης τύχην τῇ πόλει ὑπεράνω τοῦ ποταμοῦ, εὐθέως ποιήσας αὐτῇ τῇ τύχῃ θυσίαν. Καὶ ἀπελθὼν κατέστρεψε την Αντι γονίαν πόλιν πᾶσαν ἕως ἐδάφους, μετενεγκὼν καὶ ἐπίσω Σέλευκος καὶ οἱ μετ' αὐτοῦ ὀρνοσκόποι, καὶ ὀρνοσκόποι. ὀρνεοσκόποι. ν. τῷ. τὸ Οκ. τι Πήχου Οκ. τις Αρχευθα. Αρκεύθου ἅμα τοῖς αὐτῷ. • αὐτοῦ· σύν.» * ὑμᾶς Οχ. * ἀνατέλλοντος ἀνατέλοντος Οχ. * Βωττίου. Βοττιαίου 123. Βοττίου. 17 ἀνεγείρας ἀναγείρας (π. Λεγομένης Πιερίας. ἐν Πιερίᾳ, Τόπῳ ἀσφαλῆ. ἀσφαλεῖ. Paleopolim quam insecuti Seleucus, quique cum eo craut, auspices, project an invenerunt ofulam, ad emporium, Pieriæ vocatæ, prope mare, infra Pa læopolim. Designato itaque muro, urbi statim jecit. fundamenta; quam ex nomine suo, Seleuciam vo cavit. Inde Deo gratiis actis, Iopolim contendit, urbem in monte Silpio sitam, ubi fanum erat Perseo, Pici ex Danae filio, exstructum. Hic, post tres dies, festum Jovi Ceraunio celebravit, sacri ficium faciens, mensis Maii 1. Antigoniam deinde profectus, urbem ab Antigono Poliorcete conditam (quæ inter paludem, Arceuthamque fluvium (qui et Japhtha dictus,) ex ea emanantem, media inter jacens, situ gaudebat tulissino), sacra illic Jovi fe cit, super altaribus, quæ erexerat ibi Antigonus et excisis olulis, una cuin sacerdote Amphione, numen expravit, utt signo aliquo dato edisceret, utrum ibi in Antigonia, mutato loci nomine, sedem 200 poneret, necne; an potius alio in loco nova urbis fundamina jaceret. Repente igitur ex aero descendens aquila ingens, et arreptis ex ara igne scentibus victimæ carnibus, inde per aera fertur in montem Silpium. Hanc itaque Seleucus et qui cum illo fuerunt, insecuti, sacratam offulam in moute invenerunt, aquilamque ei incubantem. Sa cerdos autem atque auspices, ipse etiam Seleucus, portentum hoc videntes, dixerunt omnes: Hic se des nobis ponendæ sunt: Antigoniam vero nec incoli, nec in urbem fieri, fas est: quippe sit numini visum. Consilium itaque cum eis inibat Seleucus, quo tan dem in loco urbis fundamenta tuto ponerentur. Ca vens autem sibi ab effluviis montis Silpii, et ab aquis biberne tempore inde exundantibus; ſunda menta urbis molitur in planitie convallis, ex op posito montis, juxta Draconem fluvium magnum (qui postea Orontes vocatus est,) ubi et vicus fuit, nomine Bottia, e regione lopolis. Rem vero divi nam fecit, via inter urbem et flumen:edia; vi étimam immolante Amphione, sacerdote et mysta, virginem, nomine Amathen, mensis Maii die xxii, hora diei prima, sub ortum solis: urbem vero ab Antiocho Sotere, filio suo Antiochiam vocavit. Fa pum deinde exstruxit, Jovi Bottio sacrum; mœ niaque urbis excitavit, speciosa illa quidem et stu penda, Xenario usus architecto. Statuam praeterea immolatæ virginis 201 æream, urbis in Fortu nam, erexit: cui, juxta fluvium collocatæ, sacra statim peregit. Antigoniam deinde repetens, eam funditus evertit, utilemque ruinarum materiem flumine inde deportavit. Antigoniæ autem urbis Fortunæ statuam cream crexit, Amaltheæ cornu Fort. Relit p. seq. G. est. '* ɛl. xai Ox. 78 Scr. aut supplendumn, Cl. Ch., Wesselingius ad Herodoti vu, Poluerat lenius Ch., De Seleucia vide Tristan. tom. I, p. 428. Scr.

ηὗρε τὸ κρέας ῥιφὲν παρὰ θάλασσαν κάτω τῆς πα λαιᾶς πόλεως ἐν τῷ ' ἐμπορίῳ τῆς λεγομένης Πιε ρίας Καὶ περιχαράξας τὰ τείχη εὐθέως ἔβαλε θεμελίους, καλέσας αὐτὴν Σελεύκειαν πόλιν εἰς ἴδιον όνομα. Καὶ εὐχαριστῶν ἀνῆλθεν εἰς Ἰώπολιν καὶ μετὰ τρεῖς ἡμέρας ἐπετέλεσεν ἑορτὴν ἐκεῖ τῷ Κε ραυνίῳ Διὶ ἐν τῷ ἱερῷ τῷ κτισθέντι ὑπὸ Περσέως τοῦ υἱοῦ Πίκου τι καὶ Δανάης, τῷ ὄντι εἰς τὸ Σίλπιον δρος, ἔνθα κεῖται ἡ Ἰώπολις, ποιήσας τὴν θυσίαν τῇ πρώτη του Αρτεμισίου μηνός. Καὶ ἐν τῇ πόλει ἐλθὼν Αντιγονίᾳ τῇ κτισθείσῃ ὑπὸ Ἀντιγόνου τοῦ Πολιορ κητοῦ· ἀπὸ γὰρ τῆς λίμνης ἐξερχομένου ἄλλου που τα τοῦ ᾿Αρχευθᾶ τι' τοῦ καὶ Ἰάφθα, ἐμεσάζετο ἡ πόλις ᾿Αντιγονία καὶ ἐν ἀσφαλείᾳ ἐκαθέζετο· καὶ ποιήσας ἐκεῖ θυσίαν τῷ Διὶ εἰς τοὺς βωμοὺς τοὺς ἀπὸ Ἀντι γόνου κτισθέντας ἔκοψε τα κρέα· καὶ ηύξατο ἅμα τῷ ἱερεῖ ᾿Αμφίονι μαθεῖν διὰ διδομένου σημείου, εἰς τὴν αὐτὴν ὀφείλει οἰκῆσαι πόλιν ᾿Αντιγονίαν μετονομάζων αὐτὴν, ἢ οὐκ ὀφείλει αὐτὴν οἰκῆσαι, ἀλλὰ κτίσαι πόλιν ἄλλην ἐν ἄλλῳ τόπῳ. Καὶ ἐξαί φνης ἐκ τοῦ ἀέρος κατῆλθεν ἀετὸς μέγας, καὶ ἐπ ἦρεν ἐκ τοῦ βωμού [255] τοῦ πυρὸς τῆς ὁλοκαυτώ σεως κρέα, καὶ ἀπῆλθε παρὰ τὸ ὄρος τὸ Σίλπιον. Καὶ καταδιώξας ἅμα 18 τοῖς αὐτοῦ εὗρε τὸ κρέας τὸ ἱερατικὸν καὶ τὸν ἀετὸν ἐπάνω ἑστῶτα. Τοῦ δὲ ἱερέως καὶ τῶν ὀρνοσκόπων καὶ τοῦ αὐτοῦ Σελεύκου ἑωρακότων τὸ θαῦμα, εἶπον ὅτι Ἐνταῦθα δεῖ ἡμᾶς οἰκῆσαι, ἐν τῇ δὲ ᾿Αντιγονίᾳ οὐ δεῖ ἡμᾶς τὸ οἰκῆσαι, οὔτε δὲ γενέσθαι αὐτὴν πόλιν, ὅτι οὐ βούλονται τὰ θεία. Καὶ λοιπὸν ἐβουλεύετο ἅμα αὐτοῖς ἐν ποίῳ τόπῳ ἀσφαλῆ ποιήσει την πόλιν. Και φοβηθείς τὰς ῥύσεις τοῦ Σιλπίου ὄρους καὶ τοὺς κατερχομέ νους ἐξ αὐτοῦ χειμάρρους, ἐν τῇ πεδιάδι τοῦ αὐλῶ ως κατέναντι τοῦ ὄρους πλησίον τοῦ Δράκοντος που ταμοῦ τοῦ μεγάλου τοῦ μετακληθέντος Ορόντου, ὅπου ἦν ἡ κώμη ή καλουμένη Βωττία, ἄντικρυς τῆς Ἰωπόλεως, ἐκεῖ διεχάραξαν τα θεμέλια τοῦ τείχους, θυσιάσας δι' Αμφίωνος ἀρχιερέως καὶ τελεστοῦ κατ την παρθένον ὀνόματι Αἰμάθην, κατὰ μέσου τῆς πό λεως καὶ τοῦ ποταμοῦ μηνὶ Ἀρτεμισίῳ τῷ καὶ Μαΐο 46', ὥρᾳ ἡμερινῇ α', τοῦ ἡλίου ἀνατέλλοντος 18, και λέσας αὐτὴν Αντιόχειαν εἰς ὄνομα τοῦ ἰδίου αὐτοῦ υἱοῦ τοῦ λεγομένου Αντιόχου Σωτῆρος, κτίσας εὐ θέως καὶ ἱερὸν, ὃ ἐκάλεσε Βωττίου 76 Διός, ἀνεγεί ρας " καὶ [256] τὰ τείχη σπουδαίως φοβερά δια Ξεναίου ἀρχιτέκτονος, στήσας ἀνδριάντος στήλην χαλκὴν τῆς σφαγιασθείσης κόρης τύχην τῇ πόλει ὑπεράνω τοῦ ποταμοῦ, εὐθέως ποιήσας αὐτῇ τῇ τύχῃ θυσίαν. Καὶ ἀπελθὼν κατέστρεψε την Αντι γονίαν πόλιν πᾶσαν ἕως ἐδάφους, μετενεγκὼν καὶ ἐπίσω Σέλευκος καὶ οἱ μετ' αὐτοῦ ὀρνοσκόποι, καὶ ὀρνοσκόποι. ὀρνεοσκόποι. ν. τῷ. τὸ Οκ. τι Πήχου Οκ. τις Αρχευθα. Αρκεύθου ἅμα τοῖς αὐτῷ. • αὐτοῦ· σύν.» * ὑμᾶς Οχ. * ἀνατέλλοντος ἀνατέλοντος Οχ. * Βωττίου. Βοττιαίου 123. Βοττίου. 17 ἀνεγείρας ἀναγείρας (π. Λεγομένης Πιερίας. ἐν Πιερίᾳ, Τόπῳ ἀσφαλῆ. ἀσφαλεῖ. Paleopolim quam insecuti Seleucus, quique cum eo craut, auspices, project an invenerunt ofulam, ad emporium, Pieriæ vocatæ, prope mare, infra Pa læopolim. Designato itaque muro, urbi statim jecit. fundamenta; quam ex nomine suo, Seleuciam vo cavit. Inde Deo gratiis actis, Iopolim contendit, urbem in monte Silpio sitam, ubi fanum erat Perseo, Pici ex Danae filio, exstructum. Hic, post tres dies, festum Jovi Ceraunio celebravit, sacri ficium faciens, mensis Maii 1. Antigoniam deinde profectus, urbem ab Antigono Poliorcete conditam (quæ inter paludem, Arceuthamque fluvium (qui et Japhtha dictus,) ex ea emanantem, media inter jacens, situ gaudebat tulissino), sacra illic Jovi fe cit, super altaribus, quæ erexerat ibi Antigonus et excisis olulis, una cuin sacerdote Amphione, numen expravit, utt signo aliquo dato edisceret, utrum ibi in Antigonia, mutato loci nomine, sedem 200 poneret, necne; an potius alio in loco nova urbis fundamina jaceret. Repente igitur ex aero descendens aquila ingens, et arreptis ex ara igne scentibus victimæ carnibus, inde per aera fertur in montem Silpium. Hanc itaque Seleucus et qui cum illo fuerunt, insecuti, sacratam offulam in moute invenerunt, aquilamque ei incubantem. Sa cerdos autem atque auspices, ipse etiam Seleucus, portentum hoc videntes, dixerunt omnes: Hic se des nobis ponendæ sunt: Antigoniam vero nec incoli, nec in urbem fieri, fas est: quippe sit numini visum. Consilium itaque cum eis inibat Seleucus, quo tan dem in loco urbis fundamenta tuto ponerentur. Ca vens autem sibi ab effluviis montis Silpii, et ab aquis biberne tempore inde exundantibus; ſunda menta urbis molitur in planitie convallis, ex op posito montis, juxta Draconem fluvium magnum (qui postea Orontes vocatus est,) ubi et vicus fuit, nomine Bottia, e regione lopolis. Rem vero divi nam fecit, via inter urbem et flumen:edia; vi étimam immolante Amphione, sacerdote et mysta, virginem, nomine Amathen, mensis Maii die xxii, hora diei prima, sub ortum solis: urbem vero ab Antiocho Sotere, filio suo Antiochiam vocavit. Fa pum deinde exstruxit, Jovi Bottio sacrum; mœ niaque urbis excitavit, speciosa illa quidem et stu penda, Xenario usus architecto. Statuam praeterea immolatæ virginis 201 æream, urbis in Fortu nam, erexit: cui, juxta fluvium collocatæ, sacra statim peregit. Antigoniam deinde repetens, eam funditus evertit, utilemque ruinarum materiem flumine inde deportavit. Antigoniæ autem urbis Fortunæ statuam cream crexit, Amaltheæ cornu Fort. Relit p. seq. G. est. '* ɛl. xai Ox. 78 Scr. aut supplendumn, Cl. Ch., Wesselingius ad Herodoti vu, Poluerat lenius Ch., De Seleucia vide Tristan. tom. I, p. 428. Scr.

τὰς ύλας ἐκεῖθεν διὰ τοῦ ποταμοῦ, καὶ ποιήσας καὶ τῇ τύχῃ Αντιγονίᾳ ἀνδριάντα στήλης χαλκῆς ἐχούσ σης Αμαλθείας κέρας Εμπροσθεν αὐτῆς. Καὶ ποιή σας ἐκεῖ τετρακιόνιν ἐν ὕψει ἔστησεν αὐτὴν τὴν Τύχην, καταστήσας ἔμπροσθεν αὐτῆς βωμὸν ὑψηλόν· ἥντινα στήλην της Τύχης (α) μετὰ τελευ τὴν Σελεύκου, Δημήτριος ὁ υἱὸς ᾿Αντιγόνου τοῦ Πο λιορκητοῦ ἀπήγαγεν ἐν Ρώσῳ ἐν τῇ πόλει τῆς Κιλικίας. Ἡ δὲ αὐτὴ πόλις 'Ρώσος ἐκτίσθη ὑπὸ Κίλικος τοῦ υἱοῦ ᾿Αγήνορος. Ο δὲ Σέλευκος μετὰ τὸ καταστρέψαι την Αντιγο νίαν ἐποίησε μετοικῆσαι τοὺς ᾿Αθηναίους εἰς Αν ἔκτισε πόλιν 'Αντιόχειαν την μεγάλην τοὺς οἰκοῦν τας τὴν ᾿Αντιγονίαν· οὔστινας ἦν ἐκεῖ ἑάσας ᾿Αντί γονος μετὰ Δημητρίου, υἱοῦ αὐτοῦ, καὶ ἄλλους δὲ ἄνδρας Μακεδόνας, τοὺς πάντας ἄνδρας ετ', ποιή. σας ὁ αὐτὸς Σέλευκος ἐν ᾿Αντιοχείᾳ τῇ μεγάλῃ ἀν δριάντα χαλκοῦν φοβερὸν τῆς ᾿Αθήνης διὰ τοὺ; Αθηναίους, ὡς αὐτὴν σεβομένους. Κατήγαγε δὲ καὶ τοὺς Κρῆτας ἀπὸ τῆς ἀκροπόλεως, οὓς εἴασεν ὁ Κάσος ὁ υἱὸς Ινάχου ἄνω οἰκεῖν· οἵτινες μετα οικήσαντες εἰς τὴν αὐτὴν Αντιόχειαν μετά και τῶν Κυπρίων, ἐπειδὴ ὁ Κάσος βασιλεὺς ἡγάγετο Ἀμυκήν τὴν καὶ Κιτίαν θυγατέρα Σασαλαμί νου κι τοῦ Κυπρίων βασιλέως· καὶ ἦλθον μετ' αὐτ τῆς Κύπριοι καὶ ᾤκησαν τὴν ἀκρόπολιν· καὶ τελευ τῇ ἡ Ἀμυκὴ, καὶ ἐτάφη ἀπὸ σταδίων τῆς πόλεως ρ', δι' ἣν ἐκλήθη ἡ χώρα 'Αμυκή. Προετρέψατο δὲ ὁ αὐτὸς Σέλευκος καὶ τοὺς ᾿Αργείους Ιωνίτας, καὶ κατήγαγε καὶ αὐτοὺς ἐκ τῆς Ἰωπόλεως ἐν τῇ αὐτῇ Αντιοχείᾳ οἰκεῖν· οὔστινας ὡς ἱερατικοὺς καὶ εὐγε νεῖς πολιτευομένους ἐποίησεν. Ἔστησε δὲ ὁ αὐτὸς Σέλευκος καὶ πρὸ τῆς πόλεως ἄγαλμα λίθινον τῷ ἀετῷ. Εκέλευσε δὲ ὁ αὐτὸς καὶ τοὺς μῆνας της Συρίας κατὰ Μακεδόνας ὀνομάζεσθαι, διότι εὗρεν ἐν τῇ αὐτῇ χώρᾳ γίγαντας οἰκήσαντας· ἀπὸ γὰρ δύο μι λίων τῆς πόλεως ᾿Αντιοχείας ἐστὶ τόπος, ἔχων στ ματα ἀνθρώπων ἀπολιθωθέντων κατὰ 88 ἀγανάκτη σιν Θεοῦ, οὔστινας ἕως τῆς νῦν καλοῦσι γίγαντας ὡσαύτως δὲ καὶ Παγράν τινα οὕτω καλούμενον για γαντα ἐν τῇ αὐτῇ οἰκοῦντα γῇ κεραυνωθήναι ὑπὸ πυρὸς, ὡς δῆλον ὅτι οἱ ᾿Αντιοχεῖς τῆς Συρίας ἐν τῇ γῇ οἰκοῦσι τῶν γιγάντων Εποίησε δὲ ὁ αὐτ το φοβερόν, φοβεράν Οχ. το είασεν ἔασεν (κ. 80 Αμυχήν. Βαμβύκην Κιττίαν Ο. οι Σασαλαμίνου. Σαλαμίνου. 29 κατά. τῶν κατά Οκ. 88 οἰκοῦντα οἰκοῦντι Ποιήσας ἐκεῖ τετρακιόνιν. Τετρακιόνιν, τετρακιόνιον, οι στηθάριν, στηθάριον, Ού; ἔασεν ὁ Κάσος. είασεν. Οἵτινες μετοικήσαντες. οὔστινας μετώκισεν. Ἐν τῇ γῇ οἰκοῦσι τῶν γιγάντων. Ο μὲν Καισαρεύς Προκό πιος, τὴν Δαμασκόν φησι Διὸς τρόπαιον κατὰ γιγάν των. Τετρακιόνιν. Τετρακίον.ν. (α) Της τύχης. manu tenentem. Quin et in sublimi posuit Fortu nam illam, quatuor supra columnas collocatam; ara etiam excelsa coram illa exstructa. Hanc For tunæ urbis statuam, post Seleuci mortem, Deme trius, Antigoni Poliorcetis filius, devexit in Rho sum, Ciliciæ urbem a Cilice, Agenoris filio, condi (c) tam. Seleucus vero, post Antigoniam eversam, Athe nienses, qui eam incoluerunt, relictos ibi ab An tigono, cum Demetrio filio, præterea etiam et Macedonas (quorum omnium numerus fuit sccccc virorum), in Antiochiam maguam, a se conditam, transtulit, ubi statuam etiam æream plane stupen dam Minervæ posuit; propter Athenienses, qui eam coluerunt. Cretenses etiam deduxit Seleucus, quos arcem, summasque urbis partes habitare fecit olim Casus Inachi filius: et cum his Cyprios 18 etiam in eamdem Antiochiam traduxit. Casus enim [257] rex uxorem habuit Amycen, quæ et Cittia vocata est, Salamini, Cypriorum regis, filiam cum hac Cyprii 202 venientes, urbis summitates incolue- 80 80', runt. Amyce deinde mortua, centum ab urbe stadiis sepulta est; a qua regio ea Amyca dicta est. Ar givos etiam Ionitas hortatus est, uti lupoli relicta, in Antiochiam migrarent: quos, cum natalibus clari, sacrisque essent instituti, in urbis admini strationem designavit. Idem Seleucus lapideum si mulacrum aquile ante urbem posuit. Menses item Syrorum, Macedonum mensium nominibus vocari jussit. Syros autem Antiochenses in terra Gigantum habitare, manifestum inde est; quod, duobus ab Antiochia passuum millibus, locus est, ubi humana corpora inveniuntur: ira Dei in lapi des conversa, quos, in hunc usque diem, Gigantes vocant. Sed et Pagram quemdam gigantem, locí illius incolam, igne cœlesti consumptum, ibi per iisse ferunt. Ante urbem vero, ad ripam fluminis ulteriorem, Seleucus aliud etiam posuit simulacrum, * [258] capitis scilicet equini: juxtaque cassidem deaura tam; quibus hæc inscripta sunt: Huic (insidens) › Ch. Cl., Haec fortasse ad spectant. 80' • Vocabulumn suspectum: forte legendum. Cl., Os. pro etiam Caesariensis Damascum, Syriæ urben, dovis pro ele Scr. Ηi vero Casti montis, urbisque in eo posita incole, cen sendi sunt: quos tamen Stephanus a Caso, una ex Cycladibus, huc devenisse inquit, uti supra monui mus. Aliquid hic deesse videtur ad sensum explendum: forte legendum Procopius adversus gigantes tropæum fuisse asserit, apud Isac.Tzetzem in Lycophr. Ceterum ossa prodigiose magnitudinis in ipsis terræ visceribus, naturaliter quandoque pro ducta, se vidisse testatur Goropius Becanus: atque exhine Gigantum fabulam ortum ducere potuisse suspicatur doctissimus Jacobus Gaffarellus, Curio silez Inouyes, part. II. (c) apud Epiphanium Hagiopol. de locis SS. de Tycheo, delubro Fortuna seu genii publici civitatis Antioch. in Ecclesiam S. Ignatii ab imp. Theodosio mulato, meminit Evagrius Hist. Ecci. l. 1, c. 16.

τὰς ύλας ἐκεῖθεν διὰ τοῦ ποταμοῦ, καὶ ποιήσας καὶ τῇ τύχῃ Αντιγονίᾳ ἀνδριάντα στήλης χαλκῆς ἐχούσ σης Αμαλθείας κέρας Εμπροσθεν αὐτῆς. Καὶ ποιή σας ἐκεῖ τετρακιόνιν ἐν ὕψει ἔστησεν αὐτὴν τὴν Τύχην, καταστήσας ἔμπροσθεν αὐτῆς βωμὸν ὑψηλόν· ἥντινα στήλην της Τύχης (α) μετὰ τελευ τὴν Σελεύκου, Δημήτριος ὁ υἱὸς ᾿Αντιγόνου τοῦ Πο λιορκητοῦ ἀπήγαγεν ἐν Ρώσῳ ἐν τῇ πόλει τῆς Κιλικίας. Ἡ δὲ αὐτὴ πόλις 'Ρώσος ἐκτίσθη ὑπὸ Κίλικος τοῦ υἱοῦ ᾿Αγήνορος. Ο δὲ Σέλευκος μετὰ τὸ καταστρέψαι την Αντιγο νίαν ἐποίησε μετοικῆσαι τοὺς ᾿Αθηναίους εἰς Αν ἔκτισε πόλιν 'Αντιόχειαν την μεγάλην τοὺς οἰκοῦν τας τὴν ᾿Αντιγονίαν· οὔστινας ἦν ἐκεῖ ἑάσας ᾿Αντί γονος μετὰ Δημητρίου, υἱοῦ αὐτοῦ, καὶ ἄλλους δὲ ἄνδρας Μακεδόνας, τοὺς πάντας ἄνδρας ετ', ποιή. σας ὁ αὐτὸς Σέλευκος ἐν ᾿Αντιοχείᾳ τῇ μεγάλῃ ἀν δριάντα χαλκοῦν φοβερὸν τῆς ᾿Αθήνης διὰ τοὺ; Αθηναίους, ὡς αὐτὴν σεβομένους. Κατήγαγε δὲ καὶ τοὺς Κρῆτας ἀπὸ τῆς ἀκροπόλεως, οὓς εἴασεν ὁ Κάσος ὁ υἱὸς Ινάχου ἄνω οἰκεῖν· οἵτινες μετα οικήσαντες εἰς τὴν αὐτὴν Αντιόχειαν μετά και τῶν Κυπρίων, ἐπειδὴ ὁ Κάσος βασιλεὺς ἡγάγετο Ἀμυκήν τὴν καὶ Κιτίαν θυγατέρα Σασαλαμί νου κι τοῦ Κυπρίων βασιλέως· καὶ ἦλθον μετ' αὐτ τῆς Κύπριοι καὶ ᾤκησαν τὴν ἀκρόπολιν· καὶ τελευ τῇ ἡ Ἀμυκὴ, καὶ ἐτάφη ἀπὸ σταδίων τῆς πόλεως ρ', δι' ἣν ἐκλήθη ἡ χώρα 'Αμυκή. Προετρέψατο δὲ ὁ αὐτὸς Σέλευκος καὶ τοὺς ᾿Αργείους Ιωνίτας, καὶ κατήγαγε καὶ αὐτοὺς ἐκ τῆς Ἰωπόλεως ἐν τῇ αὐτῇ Αντιοχείᾳ οἰκεῖν· οὔστινας ὡς ἱερατικοὺς καὶ εὐγε νεῖς πολιτευομένους ἐποίησεν. Ἔστησε δὲ ὁ αὐτὸς Σέλευκος καὶ πρὸ τῆς πόλεως ἄγαλμα λίθινον τῷ ἀετῷ. Εκέλευσε δὲ ὁ αὐτὸς καὶ τοὺς μῆνας της Συρίας κατὰ Μακεδόνας ὀνομάζεσθαι, διότι εὗρεν ἐν τῇ αὐτῇ χώρᾳ γίγαντας οἰκήσαντας· ἀπὸ γὰρ δύο μι λίων τῆς πόλεως ᾿Αντιοχείας ἐστὶ τόπος, ἔχων στ ματα ἀνθρώπων ἀπολιθωθέντων κατὰ 88 ἀγανάκτη σιν Θεοῦ, οὔστινας ἕως τῆς νῦν καλοῦσι γίγαντας ὡσαύτως δὲ καὶ Παγράν τινα οὕτω καλούμενον για γαντα ἐν τῇ αὐτῇ οἰκοῦντα γῇ κεραυνωθήναι ὑπὸ πυρὸς, ὡς δῆλον ὅτι οἱ ᾿Αντιοχεῖς τῆς Συρίας ἐν τῇ γῇ οἰκοῦσι τῶν γιγάντων Εποίησε δὲ ὁ αὐτ το φοβερόν, φοβεράν Οχ. το είασεν ἔασεν (κ. 80 Αμυχήν. Βαμβύκην Κιττίαν Ο. οι Σασαλαμίνου. Σαλαμίνου. 29 κατά. τῶν κατά Οκ. 88 οἰκοῦντα οἰκοῦντι Ποιήσας ἐκεῖ τετρακιόνιν. Τετρακιόνιν, τετρακιόνιον, οι στηθάριν, στηθάριον, Ού; ἔασεν ὁ Κάσος. είασεν. Οἵτινες μετοικήσαντες. οὔστινας μετώκισεν. Ἐν τῇ γῇ οἰκοῦσι τῶν γιγάντων. Ο μὲν Καισαρεύς Προκό πιος, τὴν Δαμασκόν φησι Διὸς τρόπαιον κατὰ γιγάν των. Τετρακιόνιν. Τετρακίον.ν. (α) Της τύχης. manu tenentem. Quin et in sublimi posuit Fortu nam illam, quatuor supra columnas collocatam; ara etiam excelsa coram illa exstructa. Hanc For tunæ urbis statuam, post Seleuci mortem, Deme trius, Antigoni Poliorcetis filius, devexit in Rho sum, Ciliciæ urbem a Cilice, Agenoris filio, condi (c) tam. Seleucus vero, post Antigoniam eversam, Athe nienses, qui eam incoluerunt, relictos ibi ab An tigono, cum Demetrio filio, præterea etiam et Macedonas (quorum omnium numerus fuit sccccc virorum), in Antiochiam maguam, a se conditam, transtulit, ubi statuam etiam æream plane stupen dam Minervæ posuit; propter Athenienses, qui eam coluerunt. Cretenses etiam deduxit Seleucus, quos arcem, summasque urbis partes habitare fecit olim Casus Inachi filius: et cum his Cyprios 18 etiam in eamdem Antiochiam traduxit. Casus enim [257] rex uxorem habuit Amycen, quæ et Cittia vocata est, Salamini, Cypriorum regis, filiam cum hac Cyprii 202 venientes, urbis summitates incolue- 80 80', runt. Amyce deinde mortua, centum ab urbe stadiis sepulta est; a qua regio ea Amyca dicta est. Ar givos etiam Ionitas hortatus est, uti lupoli relicta, in Antiochiam migrarent: quos, cum natalibus clari, sacrisque essent instituti, in urbis admini strationem designavit. Idem Seleucus lapideum si mulacrum aquile ante urbem posuit. Menses item Syrorum, Macedonum mensium nominibus vocari jussit. Syros autem Antiochenses in terra Gigantum habitare, manifestum inde est; quod, duobus ab Antiochia passuum millibus, locus est, ubi humana corpora inveniuntur: ira Dei in lapi des conversa, quos, in hunc usque diem, Gigantes vocant. Sed et Pagram quemdam gigantem, locí illius incolam, igne cœlesti consumptum, ibi per iisse ferunt. Ante urbem vero, ad ripam fluminis ulteriorem, Seleucus aliud etiam posuit simulacrum, * [258] capitis scilicet equini: juxtaque cassidem deaura tam; quibus hæc inscripta sunt: Huic (insidens) › Ch. Cl., Haec fortasse ad spectant. 80' • Vocabulumn suspectum: forte legendum. Cl., Os. pro etiam Caesariensis Damascum, Syriæ urben, dovis pro ele Scr. Ηi vero Casti montis, urbisque in eo posita incole, cen sendi sunt: quos tamen Stephanus a Caso, una ex Cycladibus, huc devenisse inquit, uti supra monui mus. Aliquid hic deesse videtur ad sensum explendum: forte legendum Procopius adversus gigantes tropæum fuisse asserit, apud Isac.Tzetzem in Lycophr. Ceterum ossa prodigiose magnitudinis in ipsis terræ visceribus, naturaliter quandoque pro ducta, se vidisse testatur Goropius Becanus: atque exhine Gigantum fabulam ortum ducere potuisse suspicatur doctissimus Jacobus Gaffarellus, Curio silez Inouyes, part. II. (c) apud Epiphanium Hagiopol. de locis SS. de Tycheo, delubro Fortuna seu genii publici civitatis Antioch. in Ecclesiam S. Ignatii ab imp. Theodosio mulato, meminit Evagrius Hist. Ecci. l. 1, c. 16.

τὰς ύλας ἐκεῖθεν διὰ τοῦ ποταμοῦ, καὶ ποιήσας καὶ τῇ τύχῃ Αντιγονίᾳ ἀνδριάντα στήλης χαλκῆς ἐχούσ σης Αμαλθείας κέρας Εμπροσθεν αὐτῆς. Καὶ ποιή σας ἐκεῖ τετρακιόνιν ἐν ὕψει ἔστησεν αὐτὴν τὴν Τύχην, καταστήσας ἔμπροσθεν αὐτῆς βωμὸν ὑψηλόν· ἥντινα στήλην της Τύχης (α) μετὰ τελευ τὴν Σελεύκου, Δημήτριος ὁ υἱὸς ᾿Αντιγόνου τοῦ Πο λιορκητοῦ ἀπήγαγεν ἐν Ρώσῳ ἐν τῇ πόλει τῆς Κιλικίας. Ἡ δὲ αὐτὴ πόλις 'Ρώσος ἐκτίσθη ὑπὸ Κίλικος τοῦ υἱοῦ ᾿Αγήνορος. Ο δὲ Σέλευκος μετὰ τὸ καταστρέψαι την Αντιγο νίαν ἐποίησε μετοικῆσαι τοὺς ᾿Αθηναίους εἰς Αν ἔκτισε πόλιν 'Αντιόχειαν την μεγάλην τοὺς οἰκοῦν τας τὴν ᾿Αντιγονίαν· οὔστινας ἦν ἐκεῖ ἑάσας ᾿Αντί γονος μετὰ Δημητρίου, υἱοῦ αὐτοῦ, καὶ ἄλλους δὲ ἄνδρας Μακεδόνας, τοὺς πάντας ἄνδρας ετ', ποιή. σας ὁ αὐτὸς Σέλευκος ἐν ᾿Αντιοχείᾳ τῇ μεγάλῃ ἀν δριάντα χαλκοῦν φοβερὸν τῆς ᾿Αθήνης διὰ τοὺ; Αθηναίους, ὡς αὐτὴν σεβομένους. Κατήγαγε δὲ καὶ τοὺς Κρῆτας ἀπὸ τῆς ἀκροπόλεως, οὓς εἴασεν ὁ Κάσος ὁ υἱὸς Ινάχου ἄνω οἰκεῖν· οἵτινες μετα οικήσαντες εἰς τὴν αὐτὴν Αντιόχειαν μετά και τῶν Κυπρίων, ἐπειδὴ ὁ Κάσος βασιλεὺς ἡγάγετο Ἀμυκήν τὴν καὶ Κιτίαν θυγατέρα Σασαλαμί νου κι τοῦ Κυπρίων βασιλέως· καὶ ἦλθον μετ' αὐτ τῆς Κύπριοι καὶ ᾤκησαν τὴν ἀκρόπολιν· καὶ τελευ τῇ ἡ Ἀμυκὴ, καὶ ἐτάφη ἀπὸ σταδίων τῆς πόλεως ρ', δι' ἣν ἐκλήθη ἡ χώρα 'Αμυκή. Προετρέψατο δὲ ὁ αὐτὸς Σέλευκος καὶ τοὺς ᾿Αργείους Ιωνίτας, καὶ κατήγαγε καὶ αὐτοὺς ἐκ τῆς Ἰωπόλεως ἐν τῇ αὐτῇ Αντιοχείᾳ οἰκεῖν· οὔστινας ὡς ἱερατικοὺς καὶ εὐγε νεῖς πολιτευομένους ἐποίησεν. Ἔστησε δὲ ὁ αὐτὸς Σέλευκος καὶ πρὸ τῆς πόλεως ἄγαλμα λίθινον τῷ ἀετῷ. Εκέλευσε δὲ ὁ αὐτὸς καὶ τοὺς μῆνας της Συρίας κατὰ Μακεδόνας ὀνομάζεσθαι, διότι εὗρεν ἐν τῇ αὐτῇ χώρᾳ γίγαντας οἰκήσαντας· ἀπὸ γὰρ δύο μι λίων τῆς πόλεως ᾿Αντιοχείας ἐστὶ τόπος, ἔχων στ ματα ἀνθρώπων ἀπολιθωθέντων κατὰ 88 ἀγανάκτη σιν Θεοῦ, οὔστινας ἕως τῆς νῦν καλοῦσι γίγαντας ὡσαύτως δὲ καὶ Παγράν τινα οὕτω καλούμενον για γαντα ἐν τῇ αὐτῇ οἰκοῦντα γῇ κεραυνωθήναι ὑπὸ πυρὸς, ὡς δῆλον ὅτι οἱ ᾿Αντιοχεῖς τῆς Συρίας ἐν τῇ γῇ οἰκοῦσι τῶν γιγάντων Εποίησε δὲ ὁ αὐτ το φοβερόν, φοβεράν Οχ. το είασεν ἔασεν (κ. 80 Αμυχήν. Βαμβύκην Κιττίαν Ο. οι Σασαλαμίνου. Σαλαμίνου. 29 κατά. τῶν κατά Οκ. 88 οἰκοῦντα οἰκοῦντι Ποιήσας ἐκεῖ τετρακιόνιν. Τετρακιόνιν, τετρακιόνιον, οι στηθάριν, στηθάριον, Ού; ἔασεν ὁ Κάσος. είασεν. Οἵτινες μετοικήσαντες. οὔστινας μετώκισεν. Ἐν τῇ γῇ οἰκοῦσι τῶν γιγάντων. Ο μὲν Καισαρεύς Προκό πιος, τὴν Δαμασκόν φησι Διὸς τρόπαιον κατὰ γιγάν των. Τετρακιόνιν. Τετρακίον.ν. (α) Της τύχης. manu tenentem. Quin et in sublimi posuit Fortu nam illam, quatuor supra columnas collocatam; ara etiam excelsa coram illa exstructa. Hanc For tunæ urbis statuam, post Seleuci mortem, Deme trius, Antigoni Poliorcetis filius, devexit in Rho sum, Ciliciæ urbem a Cilice, Agenoris filio, condi (c) tam. Seleucus vero, post Antigoniam eversam, Athe nienses, qui eam incoluerunt, relictos ibi ab An tigono, cum Demetrio filio, præterea etiam et Macedonas (quorum omnium numerus fuit sccccc virorum), in Antiochiam maguam, a se conditam, transtulit, ubi statuam etiam æream plane stupen dam Minervæ posuit; propter Athenienses, qui eam coluerunt. Cretenses etiam deduxit Seleucus, quos arcem, summasque urbis partes habitare fecit olim Casus Inachi filius: et cum his Cyprios 18 etiam in eamdem Antiochiam traduxit. Casus enim [257] rex uxorem habuit Amycen, quæ et Cittia vocata est, Salamini, Cypriorum regis, filiam cum hac Cyprii 202 venientes, urbis summitates incolue- 80 80', runt. Amyce deinde mortua, centum ab urbe stadiis sepulta est; a qua regio ea Amyca dicta est. Ar givos etiam Ionitas hortatus est, uti lupoli relicta, in Antiochiam migrarent: quos, cum natalibus clari, sacrisque essent instituti, in urbis admini strationem designavit. Idem Seleucus lapideum si mulacrum aquile ante urbem posuit. Menses item Syrorum, Macedonum mensium nominibus vocari jussit. Syros autem Antiochenses in terra Gigantum habitare, manifestum inde est; quod, duobus ab Antiochia passuum millibus, locus est, ubi humana corpora inveniuntur: ira Dei in lapi des conversa, quos, in hunc usque diem, Gigantes vocant. Sed et Pagram quemdam gigantem, locí illius incolam, igne cœlesti consumptum, ibi per iisse ferunt. Ante urbem vero, ad ripam fluminis ulteriorem, Seleucus aliud etiam posuit simulacrum, * [258] capitis scilicet equini: juxtaque cassidem deaura tam; quibus hæc inscripta sunt: Huic (insidens) › Ch. Cl., Haec fortasse ad spectant. 80' • Vocabulumn suspectum: forte legendum. Cl., Os. pro etiam Caesariensis Damascum, Syriæ urben, dovis pro ele Scr. Ηi vero Casti montis, urbisque in eo posita incole, cen sendi sunt: quos tamen Stephanus a Caso, una ex Cycladibus, huc devenisse inquit, uti supra monui mus. Aliquid hic deesse videtur ad sensum explendum: forte legendum Procopius adversus gigantes tropæum fuisse asserit, apud Isac.Tzetzem in Lycophr. Ceterum ossa prodigiose magnitudinis in ipsis terræ visceribus, naturaliter quandoque pro ducta, se vidisse testatur Goropius Becanus: atque exhine Gigantum fabulam ortum ducere potuisse suspicatur doctissimus Jacobus Gaffarellus, Curio silez Inouyes, part. II. (c) apud Epiphanium Hagiopol. de locis SS. de Tycheo, delubro Fortuna seu genii publici civitatis Antioch. in Ecclesiam S. Ignatii ab imp. Theodosio mulato, meminit Evagrius Hist. Ecci. l. 1, c. 16.

καὶ της Σέλευκος πρὸ τῆς πόλεως πέραν τοῦ ποταμοῦ άλλο άγαλμα κεφαλῆς ἵππου καὶ κασσίδα κεχρυσω μένην πλησίον, ἐπιγράψας ἐν αὐτοῖς, Εφ' οὗ φυγὼν ὁ Σέλευκος τὸν Αντίγονor διεσώθη καὶ ὑποστρέψας ἐκεῖθεν ἀνεῖλεν αὐτόν. Ανήγειρε δὲ ὁ αὐτὸς Σέλευκος καὶ τῷ ᾿Αμφίονι στήλην μαρμαρίνην ἔσω ' τῆς λεγομένης Ρωμανησίας 203 πόρτας, ὀρνεοθυσίαν ποιοῦντι να ἅμα αὐτῷ. Έκτισε δὲ ὁ αὐτὸς Σέλευκος ὁ Νικάτωρ ἄλλην παραλίαν πόλιν ἐν τῇ Συρία ονόματι Λαο δίκειαν εἰς ὄνομα τῆς αὐτοῦ θυγατρὸς (πρώην οὖσαν κώμην ὀνόματι Μαζαβδην), ποιήσας κατὰ τὸ ἔθος θυσίαν τῷ Διὶ, καὶ αἰτησάμενος που κτίσει τὴν πόλιν, ἦλθεν ἀετὸς πάλιν καὶ ἤρπασεν ἀπὸ τῆς θυσίας· καὶ ἐν τῷ καταδιώκειν αὐτὸν ἀετὸν ὑπήντησεν αὐτῷ σύαγρος μέγας, ἐξελθὼν ἀπὸ και λαμῶνος, ἔντινα ἀνεῖλεν ᾧτινι κατεῖχε δόρατι· καὶ φονεύσας τὸν σύαγρον καὶ σύρας τὸ λείψανον αὐτοῦ, ἐκ τοῦ αἵματος αὐτοῦ διεχάραξε τὰ τείχη ἐάσας τὸν ἀετόν· καὶ οὕτως τὴν αὐτὴν πόλιν ἔκτισεν ἐπάνω τοῦ αἵματος τοῦ συάγρου, θυσιάσας κόρην ἀδαῆ ὀνο ματι Αγαύην 8, ποιήσας αὐτῇ στήλην χαλκήν εἰς τύχην τῆς πόλεως. Εκτισε δὲ ὁ αὐτὸς Σέλευκος ὁ Νικάτωρ καὶ ἄλλην πόλιν εἰς τὴν Συρίαν μεγάλην εἰς ὄνομα τῆς αὐτοῦ θυγατρός ᾿Απάμας εύρη χώς κώμην πρώτην λεγομένην Φαρνάκην· καὶ τει χίσας αὐτὴν ὁ αὐτὸς Σέλευκος ἐπωνόμασε πόλιν, καλέσας αὐτὴν ᾿Απάμειαν, θυσίαν ποιήσας· ἦν αὐτὸς μετεκάλεσεν ονόματι Πέλλαν διὰ τὸ ἔχειν τὴν τύχην τῆς αὐτῆς ᾿Απαμείας πόλεως τὸ ὄνομα τοῦτο ἦν γὰρ ὁ αὐτὸς Σέλευκος ἀπὸ Πέλλης τῆς πόλεως Μακεδονίας. Εποίησε δὲ θυσίαν ταῦρον καὶ τρά γον· καὶ ἐλθὼν πάλιν ὁ ἀετὸς ἐπῆρε τὰς κεφαλὰς του ταύρου καὶ τοῦ τράγου· καὶ περιεχάραξεν ἐκ 204 τοῦ αἵματος τὰ τείχη. Έκτισε δὲ καὶ ἄλλας διαφέ ρους πόλεις εἰς ἄλλας ἐπαρχίας καὶ εἰς τὰ Περσικά μέρη ὁ αὐτὸς Σέλευκος πολλὰς, ὧν ἀριθμός ἐστιν οε', καθὼς ὁ σοφὸς Παυσανίας ὁ χρονογράφος συνεγράψατο, ὧντινων πόλεων καὶ τὰ ὀνόματα ἐξο ἔθετο, εἰς ὄνομα ἴδιον καὶ τῶν αὐτοῦ τέκνων, ὡς ἔδοξεν αὐτῷ, ὁ Σέλευκος 'Ο δὲ σοφὸς Παυσανίας ἐξέθετο, εἰς ὄνομα τοῦ ἑαυτοῦ πατρὸς ἔθηκε τὸ ὄνομα της μεγάλης ᾿Αντιοχείας ὁ αὐτὸς Σέλευκος, ἐπειδὴ καὶ ὁ αὐτοῦ πατὴρ ᾿Αντίοχος ἐλέγετο. Οὐδεὶς δὲ χτίζων πόλιν εἰς ὄνομα τεθνηκότος αὐτὴν καλεῖ· ἔστι γὰρ λῆρος 30· ἀλλ᾽ εἰς ὄνομα ζῶντος καὶ ἑστῶ της καλεῖ. "Ηντινα πόλιν εἰς ὄνομα Αντιόχου τοῦ ἰδίου αὐτοῦ, ὡς προείρηται, ἐκάλεσε. Πολλὰ δὲ καὶ ἄλλα ὁ αὐτὸς σοφώτατος Παυσανίας ποιητικῶς συνεγράψατο. Η διεσώθη. ὁ διεσώθη Οχ. σε ποιοῦντι ποιοῦντα (κ. 16 Αγαυήν Οχ. οι Κρονογράφος Ολ. 48 ώς ἔδοξεν αὐτῷ, ὁ Σέλευκος. ὁ Σέλευκος, 89 λῆρον (π. Και κασσίδα κεχρυσωμένην. Κάσσις, κασσί- μένου. ίων, οι κασίδα, Εἰς ὄνομα τῆς αὐτοῦ θυγατρός. Λέγεται δὲ ἀπὸ Λαοδίκης, τῆς μητρὸς Σελεύκου τοῦ Νικάτορος; Καὶ αἰτησάμενο; ποῦ κτίσει. αίτησα Εἰς ὄνομα τῆς αὐτοῦ θυγατρός Απάμας. Μετεκάλεσεν ὀνόματι Πέλλαν. Απάμεια. Εκλήθη καὶ Χερρόνησος, ἀπὸ τῆς περιοχῆς τῶν ὑδάτων· καὶ Πέλλα, ἀπὸ τῆς ἐκ Μακεδονία. Seleucus, Antigonum fugiens, evasil: et deinde re. versus, eum e medio sustulit. Amphioni etiam sa cerdoti, quicum auspicia ipse captaverat, Seleucus columnam posuit marmoream, intra portam, Ro manesiam dictam. Seleucus etiam Nicator urbem etiam condidit in Syria maritimam, quam a filia sua Laodiceam nominavit (vicus hic antea fuit Mazabda vocatus); sacris autem Jovi, pro more peractis, numineque rogato ubi urbs condenda esset, advolans aquila, ut antea, offulam ex ara subripit quam dum rex insequitur, ecce ei in occursum, ex arundineto, aper ingens hunc Se leucus hasta, quam ferebat, interfecit: et occisi apri circumtrahens cadaver, missoque aquila au [259] gurio, sanguine ejus designatis manibus funda menta urbis in illo posuit: parata in victimam virgine intacta, nomine Agave; cui etiam statuam æærcam erexit, in Fortunam urbis. Idem Seleucus Nicator incidens in vicum quemdam Syriæ, Phar nacem dictum, mænibus eum cingit, urbemque fecit magnam; a filie suæ Apamæ nomine, Apa miam vocans. Quam etian Seleucus deinde, mu tato nomine, Pellam, ab urbis Fortunæ nomine (sic dictae, eo quod a Pella Macedonia urbe, ipse oriundus erat), appellavit. In sacrificium porro habuit taurum, et hircum: et aquila rursus advo lans, tauri hircique capita abripuit: quorum ex sanguine, mania urbis designavit. Sed et alias quamplurimas Seleucus urbes condidit, in aliis regionibus et in Persile etiam, numero LAXV, uli sapiens Pausanias, in Chronicis suis, memoriæ prodidit quas omnes, vel nomine suo, vel filio rum suorum, pro libitu, Seleucus insignisit. Sa piens autem Pausanias tradidit Seleucum Antiochiæ magnæ nomen dedisse, a patre suo Antiocho. Verum nemo urbis Conditor, eam in demortui nomen vocare solet; absurdum enim hoc [200] 67 esset sed viventis alicujus et superstitis nomen ei indit. Itaque et urbem hanc Seleucus, Antiochi filii sui nomine, Antiochiam vocavit: uti in prio 88. ribus dictum. Cæterum multa etiam alia, poetice scripta nobis reliquit sapientissimus Pausanias. Ch., redundat. Ch. pro casside, sive galea, apud Græ fos recentiores usurpantur. Vide Nec. Riqu!t. et Jo. Meurs. Glossar. Stephan. De arb. Laodiceam nomen accepisse dicit a Laodice, Seleuci Nicatoris non tilia, seul matre. Ramitham vero primo, deinde Leucam Acten, voca tam fuisse. Forte Hanc etiain urbem ab Apama, Selenici matre; no men accepisse vult Stephanus. Quot interim matres habebit Seleucus? Cæterum de istis, vide etiam Scaliger. in Euseb. p. 120, ubi a nostro longe dis sentit. Ita etiam Ste plan. in

Ο δὲ αὐτὸς Σέλευκος καὶ εἰς τὴν Ἡρακλεῖδα τήν ποτε πόλιν, νυνὶ δὲ λεγομένην Δάφνην, ἐφύτευσε τας κυπαρίσσους πλησίον τοῦ ἱεροῦ τοῦ ᾿Απόλλωνος, μετὰ τὰς φυτευθείσας κυπαρίστους ὑπὸ τοῦ Ηρα κλέο; ν τοῦ τελεστοῦ, τοῦ κτίσαντος τὴν Δάφνην εἰς ὄνομα ἑαυτοῦ καὶ καλέσαντος αὐτὴν Ηρακλεῖδα ο πόλιν. Αὕτη δὲ ἔξω [281] τοῦ ἄλσους ἦν κεκτισμέ νη ἐπὶ τὸν ναὸν τῆς ᾿Αθήνης· τὸ γὰρ τοῦ ᾿Απόλ λωνος ἱερὸν Δαφναίον ς ἐλέγετο, μέσον ὄντα τοῦ ἄλάου» "Οστις Ἡρακλῆς καὶ τὴν τῆς πάλης ἐξέθετο τέχνην πρῶτος. Καὶ λοιπὸν ἐτελεύτησεν ὁ αὐτὸς Σέλευκος ἐν τῇ Ἑλλησπόντῳ ὢν ἐνιαυτῶν οβ', καὶ ἐτάφη ἐν Σελευ κείᾳ τῆς Συρίας. Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Σελεύκου ἐβασίλευσεν ὁ υἱὸς αὐτοῦ ᾿Αντίοχος ὁ ἐπικληθεὶς Σωτὴρ ἔτη εξ κοσι· ὅστις 'Αντίοχος ἐφίλησε τὴν ἰδίαν με τρυιάν Στρατονίκην τὴν θυγατέρα Δημητρίου, καὶ ἔλαβεν αὐτὴν γυναῖκα· ἀφ᾿ ἧς εἶχεν υἱοὺς δύο, Σέ λευκον, ὅστις μικρὸς ἐτελεύτησε, καὶ ᾿Αντίοχον τὸν ἐπικληθέντα Θεοειδή Καὶ ἐτελεύτησεν ᾿Αντίο χος ὁ Σελεύκου καὶ ἐβασίλευσε μετ' αὐτὸν ᾿Αντίοχος ὁ Θεοειδὴς ἔτη ιε΄. Καὶ μετ᾿ αὐτὸν ἐβασίλευσεν ὁ υἱὸς αὐτοῦ ὁ ἐκ Βερνίκης Σέλευκος ὁ Καλλίνικος ἔτη κδ' καὶ ᾿Αλέξανδρος ὁ Νικάτωρ ἔτη λς', καὶ Σέλευκος ὁ Φιλοπάτωρ ἔτη δέκα, καὶ 'Αντίοχος ὁ Επιφανής έτη ιβ'. Ἐπὶ δὲ τῆς ἢ αὐτοῦ βασιλείας λοιμοῦ γενομένου καὶ πολλῶν διαφθαρέντων τῆς κα πόλεως, Λήιός τις τελεστής ἐκέλευσε [962] πέτραν ἐκ τοῦ ὄρους τοῦ ὑπεράνω τῆς πόλεως γλυφῆναι ἔχουσαν προσ ωπείον 98. μέγα πάνυ, εστεμμένον, προσέχοντα ἐπὶ τὴν πόλιν καὶ τὸν αὐλῶνα· καὶ γράψας ἐν αὐτῷ τινα ἔπαυσε τὴν λοιμικὴν θνῆσιν· ὅπερ προσωπεῖον καλοῦσιν ἕως τοῦ νῦν οἱ ᾿Αντιοχεῖς Χαρώνιον το Ηρακλέος. Ηρακλέως Οχ. οι Ἡρακλεῖδα. Ηράκλειαν. οι Δαφνέων Οχ. τα άλσους Οχ. ἐκ τῆς. τῶν τῆς. προσώπιον (π. τῆς. τῇ θε Προσέχοντα ἐπὶ τὴν πόλιν. προσέχον. Καλοῦσιν ἕως τῆς (') νῦν οἱ Ἀντιοχείς Χαρώ νιον. *Ην κεκτισμένη. ἐκτισμένη. κτάομαι, κέκτημαι κτάομαι κτείνω, τακα κτήμι, έκταμαι, ἐκταμένος, κτάμενος: κτενίζω, ἐκτένικα, έκτενισμένος, κτίζω, ἐκτισμένος, κτίμενος: κτιλόω, εκτιλωμένος Μέσον ὄντα τοῦ ἄλσους. Μέσον δν. Έτη είκοσι. ἱστοριῶν συναγ. Τὸν ἐπικληθέντα Θεοειδή. Θεός, Θεο ειδής, ῾Ο Καλλίνικος ἔτη κδ'. Ετη κ του, Λαίκες τις φιλόσοφος ἐν χρόνοις Αντιόχου, Καὶ τελεστὴς, καὶ μυστικός, καὶ τερατοεργάτης, Λιμοῦ τὴν Ἀντιόχειαν μεγάλου κατασχέντος, Ξέσας ἐν πέτρα πρόσωπον Χάρωνος, θείς τε πόλει, Τὴν νόσον ἐξωστράκησε μακρὰν Αντιοχέων. λιμού, λοιμοῦ, ἐξωστράκισε. Χαρώνεια Χαρνεία, Χαρωνείον, αρι Χαρώνιον, θύρα μία τοῦ νομοφυλακίου, δι' ἧς οἱ κατάδικοι τὴν ἐπὶ θανάτου θανάτῳ ἐξήγοντο. Idem Seleucus cupressos plantavit, ad urbem Heraclidem olim vocatam, quæ Daphne nunc appellatur, juxta fanum Apollinis; ubi ante euin cupressos etiam plantaverat Hercules mysla; qui Daphnem istam olim condidit, et a nomine suo Heraclidem vocavit. Urbs autem hæc extra lucum condita fuit, juxta Minervae templum: Apollinis enim fanum, quod Daphnæum dicebatur, mediam luci partem occupavit. Hercules autem is fuit, qui Palæstræ artem primus docuit. Post hæc mortuus est Seleucus in Hellesponto annos natus LXXI, et sepultus est in Seleucia Syriæ. Seleuco successit in regno filius Antiochus, co gnomine Soter; regnavit annos xx. Hic novercam suam, quam deperibat, Stratonicen, Demetrii 205 filiam, in uxorem sibi accepit: ex qua filios duos suscepit; Seleucumn, qui parvulus interiit; et An tiochum, cognomento Theoidem. Mortuo autem An tiocho, Seleuci filio, in regno successit Antiochus Theoides; regnavitque annos xv. Hunc excepit tilius ejus ex Bernice, Seleucus Callinicus: et re gnavit annos xxiv: deinde Alexander Nicator, qui regnavit annos xxxvi; post hunc Seleucus Phi lopator, annos x: deinde Antiochus Epiphanes, annos xi. Hujus sub imperio, peste grassante, plurimisque ex urbe pereuntibus, Leius quidam, qui myste riorum peritus fuit, lapidem ex monte urbi immi nente exsculpi jussit, in quo caput ingens, corona & cinctum, exarari curavit, urbi, convallique obver sum. Tum capiti quædam inscribens, pestem re pressit. Caput autem hoc Antiocheni, Charonium, usque adhuc vocant. Idem rex Antiochus, cogno Idem quod Reddenda hæc forma Syncello p. 257 b. Cum diæresi autem scribendum videtur. 98 Fort. leucum Philopatorem reges duos ponit, Seleucum Ceraunum, et Antiochum Magnum; cum Noster Alcxandrum Nicatorem tantum habeat. Sed nec in numero annorum conveniunt inter se. Scr. Charonis hanc faciem fuisse asserit Jo. Tzetz. chil. 2, Histor. 59. Scr. Atque hic obiter notandus est institutionis Græcæ Gramma ticæ nostra Westmonasteriensis auctor, Camdenus; qui in regulis suis de formatione præteriti perfecti, verba a x incipientia primain litteram thematis repetere asserens, verbi exemplo hoc confirmare nititur: cum verbum uni cum sit, quod hoc facit; reliquis omnibus a sim plici e incipientibus: unde a occido, Ex habemus, a occido, inusitato, et particip. post a pecto, unde partic. a condo, partic. pas. pro quo poetæ di cunt, a cicuro, et si qua sint alia hujusmodi,eamdem sequuntur formam, Eusebium, et Scaligeriana, XIX tantum annos enumerant Antio chi Soteris. hic non Eusebio, Zonara, aliisque dictus est. habet Euse bius qui etiam inter Seleucun Callinicum et Se (*) Sic ed. Οx., quæ in textu Narratiunculam banc ex nostro desumpsisse vi delur Tzetzes: interim versu tertio, pro legendum et versu ultimo etiam, sive sunt specus pestife rum halitum evomentes: Est et Polluc. lib. viu: Una carceris janua, per quam ad mortem ducebatur. De quo etiam Hesych. (Scr,

Ο δὲ αὐτὸς Σέλευκος καὶ εἰς τὴν Ἡρακλεῖδα τήν ποτε πόλιν, νυνὶ δὲ λεγομένην Δάφνην, ἐφύτευσε τας κυπαρίσσους πλησίον τοῦ ἱεροῦ τοῦ ᾿Απόλλωνος, μετὰ τὰς φυτευθείσας κυπαρίστους ὑπὸ τοῦ Ηρα κλέο; ν τοῦ τελεστοῦ, τοῦ κτίσαντος τὴν Δάφνην εἰς ὄνομα ἑαυτοῦ καὶ καλέσαντος αὐτὴν Ηρακλεῖδα ο πόλιν. Αὕτη δὲ ἔξω [281] τοῦ ἄλσους ἦν κεκτισμέ νη ἐπὶ τὸν ναὸν τῆς ᾿Αθήνης· τὸ γὰρ τοῦ ᾿Απόλ λωνος ἱερὸν Δαφναίον ς ἐλέγετο, μέσον ὄντα τοῦ ἄλάου» "Οστις Ἡρακλῆς καὶ τὴν τῆς πάλης ἐξέθετο τέχνην πρῶτος. Καὶ λοιπὸν ἐτελεύτησεν ὁ αὐτὸς Σέλευκος ἐν τῇ Ἑλλησπόντῳ ὢν ἐνιαυτῶν οβ', καὶ ἐτάφη ἐν Σελευ κείᾳ τῆς Συρίας. Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Σελεύκου ἐβασίλευσεν ὁ υἱὸς αὐτοῦ ᾿Αντίοχος ὁ ἐπικληθεὶς Σωτὴρ ἔτη εξ κοσι· ὅστις 'Αντίοχος ἐφίλησε τὴν ἰδίαν με τρυιάν Στρατονίκην τὴν θυγατέρα Δημητρίου, καὶ ἔλαβεν αὐτὴν γυναῖκα· ἀφ᾿ ἧς εἶχεν υἱοὺς δύο, Σέ λευκον, ὅστις μικρὸς ἐτελεύτησε, καὶ ᾿Αντίοχον τὸν ἐπικληθέντα Θεοειδή Καὶ ἐτελεύτησεν ᾿Αντίο χος ὁ Σελεύκου καὶ ἐβασίλευσε μετ' αὐτὸν ᾿Αντίοχος ὁ Θεοειδὴς ἔτη ιε΄. Καὶ μετ᾿ αὐτὸν ἐβασίλευσεν ὁ υἱὸς αὐτοῦ ὁ ἐκ Βερνίκης Σέλευκος ὁ Καλλίνικος ἔτη κδ' καὶ ᾿Αλέξανδρος ὁ Νικάτωρ ἔτη λς', καὶ Σέλευκος ὁ Φιλοπάτωρ ἔτη δέκα, καὶ 'Αντίοχος ὁ Επιφανής έτη ιβ'. Ἐπὶ δὲ τῆς ἢ αὐτοῦ βασιλείας λοιμοῦ γενομένου καὶ πολλῶν διαφθαρέντων τῆς κα πόλεως, Λήιός τις τελεστής ἐκέλευσε [962] πέτραν ἐκ τοῦ ὄρους τοῦ ὑπεράνω τῆς πόλεως γλυφῆναι ἔχουσαν προσ ωπείον 98. μέγα πάνυ, εστεμμένον, προσέχοντα ἐπὶ τὴν πόλιν καὶ τὸν αὐλῶνα· καὶ γράψας ἐν αὐτῷ τινα ἔπαυσε τὴν λοιμικὴν θνῆσιν· ὅπερ προσωπεῖον καλοῦσιν ἕως τοῦ νῦν οἱ ᾿Αντιοχεῖς Χαρώνιον το Ηρακλέος. Ηρακλέως Οχ. οι Ἡρακλεῖδα. Ηράκλειαν. οι Δαφνέων Οχ. τα άλσους Οχ. ἐκ τῆς. τῶν τῆς. προσώπιον (π. τῆς. τῇ θε Προσέχοντα ἐπὶ τὴν πόλιν. προσέχον. Καλοῦσιν ἕως τῆς (') νῦν οἱ Ἀντιοχείς Χαρώ νιον. *Ην κεκτισμένη. ἐκτισμένη. κτάομαι, κέκτημαι κτάομαι κτείνω, τακα κτήμι, έκταμαι, ἐκταμένος, κτάμενος: κτενίζω, ἐκτένικα, έκτενισμένος, κτίζω, ἐκτισμένος, κτίμενος: κτιλόω, εκτιλωμένος Μέσον ὄντα τοῦ ἄλσους. Μέσον δν. Έτη είκοσι. ἱστοριῶν συναγ. Τὸν ἐπικληθέντα Θεοειδή. Θεός, Θεο ειδής, ῾Ο Καλλίνικος ἔτη κδ'. Ετη κ του, Λαίκες τις φιλόσοφος ἐν χρόνοις Αντιόχου, Καὶ τελεστὴς, καὶ μυστικός, καὶ τερατοεργάτης, Λιμοῦ τὴν Ἀντιόχειαν μεγάλου κατασχέντος, Ξέσας ἐν πέτρα πρόσωπον Χάρωνος, θείς τε πόλει, Τὴν νόσον ἐξωστράκησε μακρὰν Αντιοχέων. λιμού, λοιμοῦ, ἐξωστράκισε. Χαρώνεια Χαρνεία, Χαρωνείον, αρι Χαρώνιον, θύρα μία τοῦ νομοφυλακίου, δι' ἧς οἱ κατάδικοι τὴν ἐπὶ θανάτου θανάτῳ ἐξήγοντο. Idem Seleucus cupressos plantavit, ad urbem Heraclidem olim vocatam, quæ Daphne nunc appellatur, juxta fanum Apollinis; ubi ante euin cupressos etiam plantaverat Hercules mysla; qui Daphnem istam olim condidit, et a nomine suo Heraclidem vocavit. Urbs autem hæc extra lucum condita fuit, juxta Minervae templum: Apollinis enim fanum, quod Daphnæum dicebatur, mediam luci partem occupavit. Hercules autem is fuit, qui Palæstræ artem primus docuit. Post hæc mortuus est Seleucus in Hellesponto annos natus LXXI, et sepultus est in Seleucia Syriæ. Seleuco successit in regno filius Antiochus, co gnomine Soter; regnavit annos xx. Hic novercam suam, quam deperibat, Stratonicen, Demetrii 205 filiam, in uxorem sibi accepit: ex qua filios duos suscepit; Seleucumn, qui parvulus interiit; et An tiochum, cognomento Theoidem. Mortuo autem An tiocho, Seleuci filio, in regno successit Antiochus Theoides; regnavitque annos xv. Hunc excepit tilius ejus ex Bernice, Seleucus Callinicus: et re gnavit annos xxiv: deinde Alexander Nicator, qui regnavit annos xxxvi; post hunc Seleucus Phi lopator, annos x: deinde Antiochus Epiphanes, annos xi. Hujus sub imperio, peste grassante, plurimisque ex urbe pereuntibus, Leius quidam, qui myste riorum peritus fuit, lapidem ex monte urbi immi nente exsculpi jussit, in quo caput ingens, corona & cinctum, exarari curavit, urbi, convallique obver sum. Tum capiti quædam inscribens, pestem re pressit. Caput autem hoc Antiocheni, Charonium, usque adhuc vocant. Idem rex Antiochus, cogno Idem quod Reddenda hæc forma Syncello p. 257 b. Cum diæresi autem scribendum videtur. 98 Fort. leucum Philopatorem reges duos ponit, Seleucum Ceraunum, et Antiochum Magnum; cum Noster Alcxandrum Nicatorem tantum habeat. Sed nec in numero annorum conveniunt inter se. Scr. Charonis hanc faciem fuisse asserit Jo. Tzetz. chil. 2, Histor. 59. Scr. Atque hic obiter notandus est institutionis Græcæ Gramma ticæ nostra Westmonasteriensis auctor, Camdenus; qui in regulis suis de formatione præteriti perfecti, verba a x incipientia primain litteram thematis repetere asserens, verbi exemplo hoc confirmare nititur: cum verbum uni cum sit, quod hoc facit; reliquis omnibus a sim plici e incipientibus: unde a occido, Ex habemus, a occido, inusitato, et particip. post a pecto, unde partic. a condo, partic. pas. pro quo poetæ di cunt, a cicuro, et si qua sint alia hujusmodi,eamdem sequuntur formam, Eusebium, et Scaligeriana, XIX tantum annos enumerant Antio chi Soteris. hic non Eusebio, Zonara, aliisque dictus est. habet Euse bius qui etiam inter Seleucun Callinicum et Se (*) Sic ed. Οx., quæ in textu Narratiunculam banc ex nostro desumpsisse vi delur Tzetzes: interim versu tertio, pro legendum et versu ultimo etiam, sive sunt specus pestife rum halitum evomentes: Est et Polluc. lib. viu: Una carceris janua, per quam ad mortem ducebatur. De quo etiam Hesych. (Scr,

Ὁ δὲ αὐτὸς βασιλεὺς ᾿Αντίοχος ο λεγόμενος Επιφα νὴς ἔκτισε πρῶτον ἐν Ἀντιοχείᾳ τῇ μεγάλῃ ἔξω τῆς πόλεως τὸ λεγόμενον βουλευτήριον εἰς τὸ ἐκεῖσε συν άγεσθαι πάντας τοὺς συγκλητικοὺς αὐτοῦ μετὰ τῶν πολιτευομένων καὶ τῆς πόλεως πάντων τῶν κτητό ρων, καὶ βουλεύεσθαι τί δεῖ γίνεσθαι περὶ τῶν ἀνα κυπτόντων, καὶ τότε ἀναφέρειν ἐπὶ αὐτὸν τὰ συμφέ ροντα. Έκτισε δὲ καὶ ἄλλα τινὰ ἔξω τῆς πόλεως, καλέσας τὰ αὐτὰ μέρη εἰς τὸ ἐπώνυμον αὐτοῦ Ἐπι φανίαν πόλιν, μὴ κτίσας αὐτῇ τεῖχος, ἀλλ' οὕτως ἦν ἡ οἴκησις αὐτῆς ἐπὶ τὸ ὄρος(70'). Ὁ δὲ αὐτὸς ᾿Αντίοχος ὁ Ἐπιφανής ἠγανάκτησε κατά [263] Πτολεμαίου, βασιλέως Αἰγύπτου, διότι τέλη ἀπῄτησε τοὺς ἐκ τῆς ὑπ' αὐτὸν ὄντας χώρας Ἰουδαίους. Τῶν γὰρ αὐτῶν Ἰουδαίων ἐκ τῆς Πα λαιστίνης ἐλθόντων ἐν ᾿Αντιοχείς καὶ αιτησάντων ἂν αὐτὸν ᾿Αντίοχον γράψαι Πτολεμαίῳ τῷ τῆς Αἰ γύπτου τοπάρχῃ καὶ βασιλεῖ μὴ ἀπαιτεῖν αὐτοὺς τέλος μετακομίζοντας σἶτον εἰς ἀποτροφὰς αὐτῶν, μεγάλου λιμού ο τότε γενομένου ἐν τῇ Παλαιστίνῃ ἀπὸ γὰρ τῆς Αἰγυπτιακῆς χώρας μετεκόμιζον σίτον οἱ Ἰουδαῖοι, ὅστις Πτολεμαῖος δεξάμενος τὰ γράμ ματα Αντιόχου πλέον αὐτοὺς ἐκέλευσεν ἀπαιτεῖσθαι. Καὶ λοιπὸν ᾿Αντίοχος ὁ Ἐπιφανὴς ἐπεστράτευσε κατὰ Πτολεμαίου, διότι οὐκ ἐπείσθη τοῖς γράμμασιν αὐτ τοῦ· καὶ συμβολῆς γενομένης μεταξὺ αὐτῶν ἔπεσε πλῆθος τοῦ αὐτοῦ ᾿Αντιόχου πολύ, καὶ φυγὼν ἀπῆλ θεν ἐπὶ τὸ λίμιτον "' Τοῦτο δὲ γνόντες οἱ τῆς Ἱερουσαλήμ Ἰουδαῖοι, ἐξάψεις ἐποίησαν πρὸς χάριν τοῦ Πτολεμαίου, νομίσαντες τεθνάναι τὸν ᾿Αντίοχον, ἑαυτοὺς παρατιθέμενοι. Ὁ δὲ ᾿Αντίοχος ὁ Ἐπιφανής συνάξας πλῆθος, ἐπέρριψε τῷ Πτολεμαίῳ καὶ ἐφό νευσεν αὐτὸν κόψας καὶ τὰ πλήθη αὐτοῦ. Καὶ γνούς περὶ τῶν Ἰουδαίων τῆς Ἱερουσαλήμ τὸ τί πέπραχαν κατ' αὐτοῦ, ὡς συγχαρέντες τῇ αὐτοῦ ἥττῃ ", ὡπλί σατο [164] κατὰ τῆς Ἱερουσαλήμ· καὶ πολιορκήσας αὐτὴν ἐπολέμησε, καὶ παρέλαβεν αὐτὴν, καὶ κατα έσφαξε πάντας· τὸν δὲ Ελεάζαρ τὸν ἀρχιερέα τῶν Ἰουδαίων καὶ τοὺς Μακκαβεῖς ἐν Ἀντιοχεία ἀγαγὼν κολάσας ἐφόνευσε. Καὶ καθεῖλε τὴν ἀρχιε. ρωσύνην τῆς Ἰουδαίας, καὶ τὸ ἱερὸν Σολομῶντος ὄντα τῶν Ἰουδαίων, ἐποίησε Διός Ολυμπίου 99 καὶ ᾿Αθηνᾶς, μιάνας τὸν οἶκον χοιρείοις κρέασι, καὶ ἑλληνίζειν αὐτοὺς ἐβιάζετο ἐπὶ ἔτη τρία. Καὶ τελευτᾷ ὁ αὐτὸς Αντίοχος, καὶ ἐβασίλευσεν καὶ ἐκώλυσε τοὺς Ἰουδαίους τῆς πατρῴας θρησκείας * λιμοῦ. λοιμοῦ Οχ. οι λιμιτόν Οχ. οι ήττα Οχ.» Ολυμπίου 193 Β. Ολύμπου Οι. χτι. τετράπολιν Καὶ φυγὼν ἀπῆλθε ἐπὶ τὸ λιμιτόν. Καὶ τοὺς Μακκαβείς. ἐφ᾽ οὗ καὶ οἱ Μακκαβαίο: ἐμαρτύρησαν. Η Σολομῶντος ὄντα, ν. CHRONOGRAPHIA - LIB. Vit. mine Epiphanes, Senaculuin primus Antiochens bus extra urbem exstruxit: uti in unum conveni rent viri senatorii, magistratus, primoresque ur bis omnes; atque ibi de reipublicæ necessitatibus consulentes, ad se tandem referrent. Quædam etiam alia extra urbem ædificia erexit; locumque deinde, a cognomine suo Epiphaniam vocavit quam tamén incolis, mœnibus nullis cinetam, reli quit. enim per Palæstinam fane maxima, Judæi ex Idem Antiochus Epiphanes infensus fuit Ptolo mæo, Ægyptiorum regi; 206 eo quod a Judæis, regno suo subjectis, tributa exigeret. Grassante Agypto frumentum emere coacti sunt. Antiochiam itaque profecti, Antiochum regem exoratum ha buerunt, uti Ptoloniæum, Ægypti regem, per litte ras hortaretur, uti vectigalia a Judæis non exigeret, qui non nisi in victum necessarium frumenta Ægypto exportabant. Ptolomæus autem, acceptis Antiochi litteris, tribula a Judais eo strictius exigebat. Itaque adversus eum arma movit Antio chus prælioque commisso, ingens ex Antiochi partibus cecidit multitudo; rex autem ipse fuga in fines suos evasit. Judæi interim Hierosolymitani; his auditis, Antiochum in prælio cecidisse rati Ptolomæo sese dederunt; pyrasque, illi congratu lantes, accenderunt. Antiochus autem Epiphanes, collecto iterum exercitu, Ptolomæum adoritur; eoque occiso, copias ejus profligavit. Audito vero, quid contra se fecissent Judai Hierosolymitani, cladem a Ptolomæo illatam gratulantes, in Hieroso Iymas arma inovit, easque obsidione cinxit; caplas deinde vastavit, Judæis internecioni datis omnibus. Eleazarum autem pontificem maximum, et Macha bæos, Antiochiam abductos, morte multavit. Sa cerdotium etiam Judæorum subvertit, templumque Salomonis Jovi Olympio 207 et Minerva dicavit. Sed et Dei domum porcinis carnibus conspurca vil; Judais etiam interdicta religione patria, Gra corum ritus per tres annos, eos observare coegit. Mortuus deinde est Antiochus; post quem re Clr., Cedrenus. p. (70') Strabo, lib. Antiochiam fuisse licet uni Jude, Mattathia Glio, cognomen fuerit, scribit, et in modum 4 urbium distinctarum ex structam: quarum l.) Nicatoris erat; II). multi tudinis habitatorum; III.) Seleuci Callinici; IV.) Antiocheni Epiphanis. Harum vero singulæ suo, et omnes communi muro circumdatæ erant. Hæc ali ter omnino narrantur, 1 Mach. 1. lla enim Cedrenus; Machalus auctores tamen promiscue quibuslibet ex Judæis, pro religione patria dira passis, idem tribuere visi sunt: ut adnotavit doctissim. Jos. Scaliger, in Euseb. Quos autem hic Machabæos vocat auctor noster, Eleazarus, septemque illi fratres qui una cum matre sua eodem die neci dati sunt, fuisse videntur. Vid. Mach. i et vi. Scr.

ὁ αὐτοῦ υἱὸς ᾿Αντίοχος ο Γλαυκός ὁ λεγόμενος Ιέραξ, έτη δύο. Καὶ μετ' αὐτὸν ἐβασίλευσεν ὁ Δημητριανός Σελεύκου ἔτη η' Καὶ ἐλθὼν ἐν Ἀντιοχεία τῇ μεγάλῃ Ἰούδας τις ονόματι, Ἰουδαῖος τῷ ἔθνει, ἐδυσώπησε Δημητριανὸν τὸν βασιλέα παρακαλέσα; αὐτὸν, καὶ παρέσχεν αὐτῷ τὸ ἱερὸν καὶ τὰ λείψανα τῶν Μακκαβαίων. Καὶ ἔθαψαν αὐτὰ ἐν ᾿Αντιοχεία τῇ μεγάλῃ ἐν τῷ λεγομένῳ Κερατέῳ· ἦν γὰρ συν αγωγὴ ἐκεῖ τῶν Ἰουδαίων· πρὸ μικροῦ γὰρ τῆς πόλεως ᾿Αντιοχείας ἐτιμωρήσατο αὐτοὺς [265] Αν τίοχος ἐν τῷ ἀεὶ κλαίοντι ὄρει κατέναντι τοῦ Κα σίου ' Διός· Τὸν δὲ ναὸν ἀγνεύσας ὁ Ἰούδας καὶ τὴν Ἱερουσαλὴμ κτίσας τὸ Πάσχα ἐτέλεσε τῷ Θεῷ, Αὕτη β' ἦν τῆς Ἱερουσαλήμ ἡ ἅλωσις, καθώ; Εὐσέ 6ιος ὁ Παμφίλου ἐχρονογράφησε 1. 1 Κασσίου Οχ. τὸν δὲ ναδι Μετὰ δὲ Δημητριανὸν ἐγένετο βασιλεύς Αντίοχος ὁ ἔκγονος τοῦ Γρύπου υἱὸς Λαοδίκης, θυγατρός Αριαράθου, βασιλέως Καππαδόκων, ἔτη Θ. Καὶ ἔπαθε τότε ὑπὸ θεομηνίας Αντιόχεια ἡ μεγάλη τῷ ὀγδόῳ ἔτει τῆς βασιλείας αὐτοῦ ἐπὶ τῶν αὐτῶν Μα κεδόνων, μετὰ τὸ ἐξ ἀρχῆς τεθῆναι θεμέλιον τείχους ὑπὸ Σελεύκου τοῦ Νικάτορος μετὰ ἄλλα ἔτη ρνβ' ὥραν ἡμερινὴν ι', μηνὶ Περιτίῳ 8 τῷ καὶ Φεβρουα ρίῳ κα'. Καὶ ἀνενεώθη πᾶσα, καθὼς Δόμνος 6 χρο νογράφος συνεγράψατο· μετὰ δὲ τὸ πληρωθῆναι τὰ τείχη καὶ τὴν πόλιν πᾶσαν μετὰ ρκβ' ἔτη ἔπαθε· καὶ βελτίων * ἐγένετο. Μετὰ δὲ ᾿Αντίοχον ἔκγονον τοῦ Γρύπου ἐβασίλευσεν ᾿Αντίοχος ὁ Εὐεργέτης ὅστις ἐτυραννήθη ὑπὸ Πάρθων καὶ ἐπεστράτευσε κατ' αὐτῶν μεγάλως. Καὶ μετὰ τὸ πολλοὺς ἀπολέσθαι Πάρθους [266] εἰς φιλίαν ἦλθον· καὶ ἔλαβε γυναῖκα Αντιόχῳ τῷ υἱῷ αὐτοῦ τῷ λεγομένῳ Κυζικηνῷ τὴν θυγατέρα 'Αρσά κους τοῦ Πάρθου τοῦ τυραννήσαντος αὐτὸν ὀνόματι Βριττάνην· καὶ ἐπαύθη ὁ πόλεμος. Μετὰ δὲ ᾿Αντίοχον τὸν Εὐεργέτην ἐβασίλευσαν ἐκ τοῦ γένους αὐτοῦ • ἄλλοι θ' βασιλεῖς ἕως τῆς βασι λείας ᾿Αντιόχου τοῦ Διονίκους τοῦ λεπροῦ τοῦ πατρὸς Κλεοπάτρας καὶ ᾿Αντιοχίδος. Ἐν δὲ τοῖς χρόνοις τῆς βασιλείας τῶν πρὸ Ἀντιό χου τοῦ Διονίκους τοῦ προειρημένου ἐτυράννησε Ῥωμαίους ὁ βασιλεὺς, ήτοι τοπάρχης, Πύρρος δ Ηπειρώτης, λαβὼν χρησμὸν ὅτι ὑπὸ γυναικὸς ἀπο θνήσκει. Καὶ συμβαλὼν αὐτῷ πόλεμον ὁ Κύριος ὕπατος Ῥωμαίων ἐνίκησεν αὐτόν· καὶ φυγὼν ὁ τ ἐχρονογράφησε ν. ἐπὶ ἔτη τρία 54 • Περιττίῳ Οχ. βελτίῳ Οχ. • αὐτοῦ αὐτῶν Οχ. • συμβάλλων Ο. "Αντίοχος ὁ Γλαυκός. Ο Δημητριανὸς ὁ Σελεύκου. Έτη η'. ἱστοριῶν συναγ. Αντίοχος ὁ ἔκγονος τοῦ Γρύπου. Αλέξανδρος· ἱστοριῶν συναγωγής Αλέξανδρος ὁ τοῦ Βαλᾶ, Μετὰ ἄλλα ἔτη ρνβ'. "Αλλα, ᾿Αντίοχος ὁ Εὐεργέτης. οι ἱστοριῶν συναγ. guavit filius ejus Antiochus Glaucus, Hieras voca tus, annis ut. Hunc excepit Demetrianus, Seleuci filius, qui re gnavit annos vill. Judaeus vero quidam, nomine Ju das, Antiochiam veniens, a Demetriano precibus suis obtinuit, ut templum sibi iterum et Machabæorum concederentur reliquiæ; quas Judas in Antiochia magna sepelivit, in loco qui dicitur Cerateum ubi etiam erat synagoga Judæorum. Hos enim prope ab urbe, e regione Jovis Cassii, neci dederat Antiochus, in monte semper lacrymanti. Judas autem repurgato templo, urbeque instaurata, Pas chain Deo celebravit. Erat hæc secunda Judæorum captivitas, uti in Chronicis tradidit Eusebius Pamphili. Demetriano successit in regno Antiochus, Grypi nepos, filius Laodices, Ariarathi Cappadocum re gis filiæ; et regnavit annos xi. Anno autem octavo imperii ejus Macedonici, terræ motum passa est Antiochia magna. Accidit hoc ad horam x dici xxı mensis Peritii, sive Februarii; anna post jacta a Seleuco Nicatore prima maenium fundamenta 208 CLI, post mœnia autem absoluta, ipsamque ur bem totam, annis cxxi. Tum vero de integro re stituta est, tota in melius redacta, sicuti Domnus chronographus scriptum reliquit, Antiocho Grypi successit in regno Antiochus Evergetes. Hic in Parthos rebellantes arma movit cumque Parthorum plurimi in bello cecidissent; in gratiam deinde cum eis rediens, filiam Arsacis Parthi, adversarii sui, nomine Brillanen, Antio cho Cyziceno filio suo in uxorem accepit: atque hic belli Ginis fuit. Post Antiochum vero Evergetem, regnarunt ex genere ejus reges alii 1x, usque ad Antiochum Dionicum Leprosum, Cleopatræ et Antiochidis pa tren. Temporibus autem eorum, qui Antiochum Dio 'nicum antecesserunt, Romanos invasit Epiri rex Pyrrhus; oraculo fretus, futurum esse, ut a muliere periret. Congressus itaque cum eo Curius, consul Romanus, bello superior evasit: Pyrrhus autem in fugam versus, urbem quamdam venit, 5 post ponit Schurzleischius Notit. Bibl. Vinar. p. male. Cl., Hic Antiochus Eupa tor, aliis auctoribus omnibus dictus est. Demetrium alii vocant. Anno xit, huic assignant Euseb. et Scaliger. Hinc Euse bio, auctori, dictus est. omnino redun dat: cæterum locus iste totus mendosus esse vide tur. primo Seleuci regis anno, ad bujus annum octavum, Eusebius CLXIX annos enumerat. Hic Demetrius, Eu sebio, dictus est: a quibus ma xime dissona sunt, quæ hic profert auctor noster. Quisnam vero sit Antiochus iste Dionicus, sive Dionicis filius, quem proxime producit auctor, falcor me nescire.

ὁ αὐτοῦ υἱὸς ᾿Αντίοχος ο Γλαυκός ὁ λεγόμενος Ιέραξ, έτη δύο. Καὶ μετ' αὐτὸν ἐβασίλευσεν ὁ Δημητριανός Σελεύκου ἔτη η' Καὶ ἐλθὼν ἐν Ἀντιοχεία τῇ μεγάλῃ Ἰούδας τις ονόματι, Ἰουδαῖος τῷ ἔθνει, ἐδυσώπησε Δημητριανὸν τὸν βασιλέα παρακαλέσα; αὐτὸν, καὶ παρέσχεν αὐτῷ τὸ ἱερὸν καὶ τὰ λείψανα τῶν Μακκαβαίων. Καὶ ἔθαψαν αὐτὰ ἐν ᾿Αντιοχεία τῇ μεγάλῃ ἐν τῷ λεγομένῳ Κερατέῳ· ἦν γὰρ συν αγωγὴ ἐκεῖ τῶν Ἰουδαίων· πρὸ μικροῦ γὰρ τῆς πόλεως ᾿Αντιοχείας ἐτιμωρήσατο αὐτοὺς [265] Αν τίοχος ἐν τῷ ἀεὶ κλαίοντι ὄρει κατέναντι τοῦ Κα σίου ' Διός· Τὸν δὲ ναὸν ἀγνεύσας ὁ Ἰούδας καὶ τὴν Ἱερουσαλὴμ κτίσας τὸ Πάσχα ἐτέλεσε τῷ Θεῷ, Αὕτη β' ἦν τῆς Ἱερουσαλήμ ἡ ἅλωσις, καθώ; Εὐσέ 6ιος ὁ Παμφίλου ἐχρονογράφησε 1. 1 Κασσίου Οχ. τὸν δὲ ναδι Μετὰ δὲ Δημητριανὸν ἐγένετο βασιλεύς Αντίοχος ὁ ἔκγονος τοῦ Γρύπου υἱὸς Λαοδίκης, θυγατρός Αριαράθου, βασιλέως Καππαδόκων, ἔτη Θ. Καὶ ἔπαθε τότε ὑπὸ θεομηνίας Αντιόχεια ἡ μεγάλη τῷ ὀγδόῳ ἔτει τῆς βασιλείας αὐτοῦ ἐπὶ τῶν αὐτῶν Μα κεδόνων, μετὰ τὸ ἐξ ἀρχῆς τεθῆναι θεμέλιον τείχους ὑπὸ Σελεύκου τοῦ Νικάτορος μετὰ ἄλλα ἔτη ρνβ' ὥραν ἡμερινὴν ι', μηνὶ Περιτίῳ 8 τῷ καὶ Φεβρουα ρίῳ κα'. Καὶ ἀνενεώθη πᾶσα, καθὼς Δόμνος 6 χρο νογράφος συνεγράψατο· μετὰ δὲ τὸ πληρωθῆναι τὰ τείχη καὶ τὴν πόλιν πᾶσαν μετὰ ρκβ' ἔτη ἔπαθε· καὶ βελτίων * ἐγένετο. Μετὰ δὲ ᾿Αντίοχον ἔκγονον τοῦ Γρύπου ἐβασίλευσεν ᾿Αντίοχος ὁ Εὐεργέτης ὅστις ἐτυραννήθη ὑπὸ Πάρθων καὶ ἐπεστράτευσε κατ' αὐτῶν μεγάλως. Καὶ μετὰ τὸ πολλοὺς ἀπολέσθαι Πάρθους [266] εἰς φιλίαν ἦλθον· καὶ ἔλαβε γυναῖκα Αντιόχῳ τῷ υἱῷ αὐτοῦ τῷ λεγομένῳ Κυζικηνῷ τὴν θυγατέρα 'Αρσά κους τοῦ Πάρθου τοῦ τυραννήσαντος αὐτὸν ὀνόματι Βριττάνην· καὶ ἐπαύθη ὁ πόλεμος. Μετὰ δὲ ᾿Αντίοχον τὸν Εὐεργέτην ἐβασίλευσαν ἐκ τοῦ γένους αὐτοῦ • ἄλλοι θ' βασιλεῖς ἕως τῆς βασι λείας ᾿Αντιόχου τοῦ Διονίκους τοῦ λεπροῦ τοῦ πατρὸς Κλεοπάτρας καὶ ᾿Αντιοχίδος. Ἐν δὲ τοῖς χρόνοις τῆς βασιλείας τῶν πρὸ Ἀντιό χου τοῦ Διονίκους τοῦ προειρημένου ἐτυράννησε Ῥωμαίους ὁ βασιλεὺς, ήτοι τοπάρχης, Πύρρος δ Ηπειρώτης, λαβὼν χρησμὸν ὅτι ὑπὸ γυναικὸς ἀπο θνήσκει. Καὶ συμβαλὼν αὐτῷ πόλεμον ὁ Κύριος ὕπατος Ῥωμαίων ἐνίκησεν αὐτόν· καὶ φυγὼν ὁ τ ἐχρονογράφησε ν. ἐπὶ ἔτη τρία 54 • Περιττίῳ Οχ. βελτίῳ Οχ. • αὐτοῦ αὐτῶν Οχ. • συμβάλλων Ο. "Αντίοχος ὁ Γλαυκός. Ο Δημητριανὸς ὁ Σελεύκου. Έτη η'. ἱστοριῶν συναγ. Αντίοχος ὁ ἔκγονος τοῦ Γρύπου. Αλέξανδρος· ἱστοριῶν συναγωγής Αλέξανδρος ὁ τοῦ Βαλᾶ, Μετὰ ἄλλα ἔτη ρνβ'. "Αλλα, ᾿Αντίοχος ὁ Εὐεργέτης. οι ἱστοριῶν συναγ. guavit filius ejus Antiochus Glaucus, Hieras voca tus, annis ut. Hunc excepit Demetrianus, Seleuci filius, qui re gnavit annos vill. Judaeus vero quidam, nomine Ju das, Antiochiam veniens, a Demetriano precibus suis obtinuit, ut templum sibi iterum et Machabæorum concederentur reliquiæ; quas Judas in Antiochia magna sepelivit, in loco qui dicitur Cerateum ubi etiam erat synagoga Judæorum. Hos enim prope ab urbe, e regione Jovis Cassii, neci dederat Antiochus, in monte semper lacrymanti. Judas autem repurgato templo, urbeque instaurata, Pas chain Deo celebravit. Erat hæc secunda Judæorum captivitas, uti in Chronicis tradidit Eusebius Pamphili. Demetriano successit in regno Antiochus, Grypi nepos, filius Laodices, Ariarathi Cappadocum re gis filiæ; et regnavit annos xi. Anno autem octavo imperii ejus Macedonici, terræ motum passa est Antiochia magna. Accidit hoc ad horam x dici xxı mensis Peritii, sive Februarii; anna post jacta a Seleuco Nicatore prima maenium fundamenta 208 CLI, post mœnia autem absoluta, ipsamque ur bem totam, annis cxxi. Tum vero de integro re stituta est, tota in melius redacta, sicuti Domnus chronographus scriptum reliquit, Antiocho Grypi successit in regno Antiochus Evergetes. Hic in Parthos rebellantes arma movit cumque Parthorum plurimi in bello cecidissent; in gratiam deinde cum eis rediens, filiam Arsacis Parthi, adversarii sui, nomine Brillanen, Antio cho Cyziceno filio suo in uxorem accepit: atque hic belli Ginis fuit. Post Antiochum vero Evergetem, regnarunt ex genere ejus reges alii 1x, usque ad Antiochum Dionicum Leprosum, Cleopatræ et Antiochidis pa tren. Temporibus autem eorum, qui Antiochum Dio 'nicum antecesserunt, Romanos invasit Epiri rex Pyrrhus; oraculo fretus, futurum esse, ut a muliere periret. Congressus itaque cum eo Curius, consul Romanus, bello superior evasit: Pyrrhus autem in fugam versus, urbem quamdam venit, 5 post ponit Schurzleischius Notit. Bibl. Vinar. p. male. Cl., Hic Antiochus Eupa tor, aliis auctoribus omnibus dictus est. Demetrium alii vocant. Anno xit, huic assignant Euseb. et Scaliger. Hinc Euse bio, auctori, dictus est. omnino redun dat: cæterum locus iste totus mendosus esse vide tur. primo Seleuci regis anno, ad bujus annum octavum, Eusebius CLXIX annos enumerat. Hic Demetrius, Eu sebio, dictus est: a quibus ma xime dissona sunt, quæ hic profert auctor noster. Quisnam vero sit Antiochus iste Dionicus, sive Dionicis filius, quem proxime producit auctor, falcor me nescire.

Κατ' ἐκεῖνον δὲ τὸν καιρὸν παρρησίαν λαβόντες ὑπὸ τοῦ ἐπισκόπου οι 'Αλεξανδρεῖς έκαυσαν φρυγά νοις αὐθεντήσαντες Υπατίαν * τὴν περιβόητον φ λότοφον περὶ ἧς μεγάλα εφέρετο· ἦν δὲ παλαιά γυνή. Ἐν δὲ τῇ αὐτοῦ βασιλείᾳ ἔπαθεν ὑπὸ θεομη νίας ἡ Κρήτη νῆσος, ἥτις εἶχεν ἐν μέσῳ θαλάσσης ὑπαρχούσας πόλεις ἑκατὸν καθώς περὶ τῆς Ο αὐτῆς νήσου ἐξέθετο ὁ σοφώτατος ** Ευριπίδης Επαθε δὲ καὶ πᾶσα ἡ περίχωρος αὐτῆς. Επεσε δὲ ἐν τῇ αὐτῇ Κρήτῃ τὸ δημόσιον τῆς μητροπόλεως Γορτύνης τὸ κτισθὲν ὑπὸ τοῦ Καίσαρος Ἰουλίου, έχον ἰδιάζοντα θόλα ιβ' καὶ ἐν ἑκάστῳ μηνὶ μία διοίκη τις θόλων παρείχεν "Ην δὲ τὸ δημόσιον τέλειον, ὑπὸ δὲ ἑνὸς καμινίου μόνου τα δώδεκα θέλα ὑπεκαίοντο. Καὶ ἦν ἰδεῖν ξένον θέαμα. Καὶ ἀνήγειρεν ἓξ αὐτῶν ὁ βασιλεὺς Θεοδόσιος, ὅ ἐστι δύο σχήματα τοῦ δημοσίου, θερινοῦ καὶ χειμερινοῦ, τῶν κτητόρων τῆς αὐτῆς πόλεως αἰτησάντων αὐτόν. Παρέσχε δὲ καὶ λόγῳ κτισμάτων ὑπὲρ τῆς πόλεως καὶ χώρας πολλά. Έκτισε δὲ καὶ ἐν ᾿Αντιοχείᾳ τῇ μεγάλη βασιλικήν διάφωτον μεγάλην, πάνυ εὐπρεπή, κατέναντι οὖσαν τῶν λεγομένων Αθλων, ἥντινα οἱ Ἀντιοχείς καλοῦσι τὴν ᾿Ανατολίου. Διότι ᾿Ανατόλιος στρατηλάτης ἐπ έστη τῷ κτίσματι, λαβὼν τὰ χρήματα ἀπὸ τοῦ βασι λέως, ὅτε ἐγένετο παρ' αὐτοῦ στρατηλάτης Ανατολής διὰ τοῦτο καὶ ὅτε ἐπλήρωσε τὸ αὐτὸ ἔργον τῆς βα σιλικῆς, ἐπέγραψεν ἐν αὐτῇ διὰ χρυσέου μουσαρίου ταῦτα· Εργον Θεοδοσίου βασιλέως [62]· ὥσπερ ἄξιον. Ἐπάνω δὲ ἦσαν βασιλεῖς δύο Θεοδόσιος καὶ ὁ συγγενὴς αὐτοῦ Βαλεντινιανὸς ὁ ἐν Ῥώμῃ βασιλεύων. Ὁ δὲ αὐτὸς Θεοδόσιος ἐχρύσωσε καὶ τῆς Δαφνητικῆς πόρτας δύο θύρας τὰς χαλκᾶς καθ' ομοιότητα ἧς έχρύσωσε πόρτας ἐν Κωνσταντινουπόλει, ἥτις και λεῖται ἕως ἄρτι ἡ Χρυσέα πόρτα· ὁμοίως δὲ καὶ ἐν Αντιοχείᾳ τῇ Μεγάλη καλεῖται ἕως τῆς νῦν ἡ Χρυσέα πόρτα, χρυσωθεῖσα διὰ Νυμφιδιανοῦ ὑπατικοῦ ἐν ᾧ χρόνῳ ἀπηγγέλθη ὁ θάνατος Βαλεντινιανού βασιλέως Ρώμης, σραγέντος ὑπὸ Μαξίμου συγκλητι κοῦ καὶ κρατήσαντος καὶ βασιλεύσαντος ἐν Ρώμη. * Υπατείαν Οχ. * Ευριπίδης. Κρήτης ἑκατομπολιέθρου λέγεται δὲ εἶναι Εκατόμπολις. β'. *Αλλοι θ' οἳ Κρήτην ἑκατόμπολιν ἀμφενέμοντο. Καθώς περὶ τῆς αὐτῆς νήσου ἐξέθετο ὁ σου φώτατος Εὐριπίδης. Ὑπατείαν, τὴν περιβόητον φιλόσοφον, εἰσὶ δὲ καὶ ἄλλαι πόλεις ἐν Κρήτῃ Υπα τία, ἡ Θέωνος θυγάτηρ τοῦ ᾿Αλεξανδρέως φιλοσόφου, καὶ αὐτὴ φιλόσοφος, διεσπάσθη ὑπὸ Ἀλεξανδρέων, καὶ τὸ σῶμα αὐτῆς ἐνυβρισθὲν καθ' ὅλης τῆς πόλεως διεσπάρη. Τοῦτο δὲ πέπονθε, διὰ τὴν ὑπερβάλλουσαν σοφίαν, καὶ μάλιστα εἰς τὰ περὶ ἀστρονομίας. Ητις εἶχεν ἐν μέσῳ θαλάσσης ὑπαρχούσας πόλεις ἑκατόν. κριού μέτω Ἔχον ἰδιάζοντα θόλα ιβ'. Τὸ θόλον, Θόλος, στρογγυλοειδής οἶκος, δι᾿ ὀστράκων εἰλημμένος. Μία διοίκησις θόλων παρείχεν. μίαν διοίκησιν, Ενὸς καμινίου μόνου. Κάμινος, καμίνη. εἰ καμίνιον, Ἐν ᾧ χρόνῳ ἀπηγγέλθη ὁ θάνατος Βε Circa eadem hæc tempora Alexandrini, episcopo suo freti, licentiam quidvis agendi sibi sumentes, Hypatiam, matronam grandævam, philosopham insignem, omniumque ore celebratissimam, vivam cremiis conbusserunt. Hujus etiam sub imperio divinam iram passa est Creta insula, quæ centum in medio mari positas urbes habuit; uti de hac - [61] olim insula cecinit sapientissimus Euripides. Sed el quodcunque ei in circuitu terrarum adjacebat, conquassatum est; corruente quoque eodem tem pore balneo publico, quod Cretensibus in Gortyna metropoli exstruxerat Julius Caesar. Balnei hujus, unicum licet esset ædificium, duodecim tamen tho los 360 distinctos, ad singulorum mensium usum destinatos singulos, unica tamen fornace (mirum spectatu) universos calefactos, intra se contine bat. Horum vero tholorum sex, in utriusque lava tionis, liybernae scilicet et aestiva usum, petenti bus civitatis ejusdem primoribus, reædicavit Theodosius imperator. Plurima etiam eidem urbi insulaeque resarciendæ ultro largitus est. Exstruxit etiam imperator Antiochiæ magnæ ba silicam, e regione loci Athlorum vocati, ingentem illam et splendidissimam prælucidamque: quam et Antiocheni Anatolii basilicam vocant. Anatolius cnim, magister militum Orientis ab imperatore constitutus, acceptis ab co pecuniis, ædificium boc urgebat operi præpositus: cui etiam ad exitum perducto, inscribi curavit (nec immerito) artificio musicario inaurato: Opus Theodosii imperatoris. Desuper autem collocabantur imperatores ambo, Theodosius et cognatus ejus Valentinianus, qui Romæ regnavit. Idem Theodosius Daphnetice portæ valvas areas auro superinduxit, ad instar ejus quæ Constantinopoli ab ipso deaurata, Aurea adhuc porta vocatur: quo nomine etiam appella tur hæc Antiochena, ad hunc usque diem, quam auro etiam obduxit, curante lioc ei Nymphidiano, viro consulari: quo tempore etiam nuntium alla tum fuit, Maximum senatorem, occiso rege Valen tiniano, Occidentis imperium invasisse. Cretensium fabula verba respicit. Quod notare poterat Bentleius p. 23, 43. Unde Homerus Hliad. Nil tale apparet apud Euri pidem quem habemus hodie. etc. enumeratis adulit Theonis Alexandri philosophi filia hæc fuit, quæ ob eximiæ suæ rerumi astronomicarum pertiæ invi diam, ab Alexandrinis discerpta est, uti testatur Hesychius illustris, De vir. clar. his verbis Sed vide etiam Socratem lib. vu, cap. 15, ubi plenior Hypatie hujus cædis narratio habetur. Pomponius Mela, De sit. orb. lib. n. cap. 7: Super eas jam in medio mari, ingens, et centum quondam urbibus habitata, Crete ad orientem premontorium Samonum ad occidentem zov immittit, te. Scylax etiam Caryandens. de hac insula vera habens, et quibusdam ejus urbibus neutrun, haud temere alibi invenies. Tholus vero ædificium est forma rotunda exstructum, et in acutum fasti gium desinens. Hesychius Caeterum de his plura tibi suppeditabit Lexicon Vitruvianum a Joanne de Laet recens editum. Locus men dorus; forte legendumn, etc. apud nostrum caminus est, sive fornar.

Κατ' ἐκεῖνον δὲ τὸν καιρὸν παρρησίαν λαβόντες ὑπὸ τοῦ ἐπισκόπου οι 'Αλεξανδρεῖς έκαυσαν φρυγά νοις αὐθεντήσαντες Υπατίαν * τὴν περιβόητον φ λότοφον περὶ ἧς μεγάλα εφέρετο· ἦν δὲ παλαιά γυνή. Ἐν δὲ τῇ αὐτοῦ βασιλείᾳ ἔπαθεν ὑπὸ θεομη νίας ἡ Κρήτη νῆσος, ἥτις εἶχεν ἐν μέσῳ θαλάσσης ὑπαρχούσας πόλεις ἑκατὸν καθώς περὶ τῆς Ο αὐτῆς νήσου ἐξέθετο ὁ σοφώτατος ** Ευριπίδης Επαθε δὲ καὶ πᾶσα ἡ περίχωρος αὐτῆς. Επεσε δὲ ἐν τῇ αὐτῇ Κρήτῃ τὸ δημόσιον τῆς μητροπόλεως Γορτύνης τὸ κτισθὲν ὑπὸ τοῦ Καίσαρος Ἰουλίου, έχον ἰδιάζοντα θόλα ιβ' καὶ ἐν ἑκάστῳ μηνὶ μία διοίκη τις θόλων παρείχεν "Ην δὲ τὸ δημόσιον τέλειον, ὑπὸ δὲ ἑνὸς καμινίου μόνου τα δώδεκα θέλα ὑπεκαίοντο. Καὶ ἦν ἰδεῖν ξένον θέαμα. Καὶ ἀνήγειρεν ἓξ αὐτῶν ὁ βασιλεὺς Θεοδόσιος, ὅ ἐστι δύο σχήματα τοῦ δημοσίου, θερινοῦ καὶ χειμερινοῦ, τῶν κτητόρων τῆς αὐτῆς πόλεως αἰτησάντων αὐτόν. Παρέσχε δὲ καὶ λόγῳ κτισμάτων ὑπὲρ τῆς πόλεως καὶ χώρας πολλά. Έκτισε δὲ καὶ ἐν ᾿Αντιοχείᾳ τῇ μεγάλη βασιλικήν διάφωτον μεγάλην, πάνυ εὐπρεπή, κατέναντι οὖσαν τῶν λεγομένων Αθλων, ἥντινα οἱ Ἀντιοχείς καλοῦσι τὴν ᾿Ανατολίου. Διότι ᾿Ανατόλιος στρατηλάτης ἐπ έστη τῷ κτίσματι, λαβὼν τὰ χρήματα ἀπὸ τοῦ βασι λέως, ὅτε ἐγένετο παρ' αὐτοῦ στρατηλάτης Ανατολής διὰ τοῦτο καὶ ὅτε ἐπλήρωσε τὸ αὐτὸ ἔργον τῆς βα σιλικῆς, ἐπέγραψεν ἐν αὐτῇ διὰ χρυσέου μουσαρίου ταῦτα· Εργον Θεοδοσίου βασιλέως [62]· ὥσπερ ἄξιον. Ἐπάνω δὲ ἦσαν βασιλεῖς δύο Θεοδόσιος καὶ ὁ συγγενὴς αὐτοῦ Βαλεντινιανὸς ὁ ἐν Ῥώμῃ βασιλεύων. Ὁ δὲ αὐτὸς Θεοδόσιος ἐχρύσωσε καὶ τῆς Δαφνητικῆς πόρτας δύο θύρας τὰς χαλκᾶς καθ' ομοιότητα ἧς έχρύσωσε πόρτας ἐν Κωνσταντινουπόλει, ἥτις και λεῖται ἕως ἄρτι ἡ Χρυσέα πόρτα· ὁμοίως δὲ καὶ ἐν Αντιοχείᾳ τῇ Μεγάλη καλεῖται ἕως τῆς νῦν ἡ Χρυσέα πόρτα, χρυσωθεῖσα διὰ Νυμφιδιανοῦ ὑπατικοῦ ἐν ᾧ χρόνῳ ἀπηγγέλθη ὁ θάνατος Βαλεντινιανού βασιλέως Ρώμης, σραγέντος ὑπὸ Μαξίμου συγκλητι κοῦ καὶ κρατήσαντος καὶ βασιλεύσαντος ἐν Ρώμη. * Υπατείαν Οχ. * Ευριπίδης. Κρήτης ἑκατομπολιέθρου λέγεται δὲ εἶναι Εκατόμπολις. β'. *Αλλοι θ' οἳ Κρήτην ἑκατόμπολιν ἀμφενέμοντο. Καθώς περὶ τῆς αὐτῆς νήσου ἐξέθετο ὁ σου φώτατος Εὐριπίδης. Ὑπατείαν, τὴν περιβόητον φιλόσοφον, εἰσὶ δὲ καὶ ἄλλαι πόλεις ἐν Κρήτῃ Υπα τία, ἡ Θέωνος θυγάτηρ τοῦ ᾿Αλεξανδρέως φιλοσόφου, καὶ αὐτὴ φιλόσοφος, διεσπάσθη ὑπὸ Ἀλεξανδρέων, καὶ τὸ σῶμα αὐτῆς ἐνυβρισθὲν καθ' ὅλης τῆς πόλεως διεσπάρη. Τοῦτο δὲ πέπονθε, διὰ τὴν ὑπερβάλλουσαν σοφίαν, καὶ μάλιστα εἰς τὰ περὶ ἀστρονομίας. Ητις εἶχεν ἐν μέσῳ θαλάσσης ὑπαρχούσας πόλεις ἑκατόν. κριού μέτω Ἔχον ἰδιάζοντα θόλα ιβ'. Τὸ θόλον, Θόλος, στρογγυλοειδής οἶκος, δι᾿ ὀστράκων εἰλημμένος. Μία διοίκησις θόλων παρείχεν. μίαν διοίκησιν, Ενὸς καμινίου μόνου. Κάμινος, καμίνη. εἰ καμίνιον, Ἐν ᾧ χρόνῳ ἀπηγγέλθη ὁ θάνατος Βε Circa eadem hæc tempora Alexandrini, episcopo suo freti, licentiam quidvis agendi sibi sumentes, Hypatiam, matronam grandævam, philosopham insignem, omniumque ore celebratissimam, vivam cremiis conbusserunt. Hujus etiam sub imperio divinam iram passa est Creta insula, quæ centum in medio mari positas urbes habuit; uti de hac - [61] olim insula cecinit sapientissimus Euripides. Sed el quodcunque ei in circuitu terrarum adjacebat, conquassatum est; corruente quoque eodem tem pore balneo publico, quod Cretensibus in Gortyna metropoli exstruxerat Julius Caesar. Balnei hujus, unicum licet esset ædificium, duodecim tamen tho los 360 distinctos, ad singulorum mensium usum destinatos singulos, unica tamen fornace (mirum spectatu) universos calefactos, intra se contine bat. Horum vero tholorum sex, in utriusque lava tionis, liybernae scilicet et aestiva usum, petenti bus civitatis ejusdem primoribus, reædicavit Theodosius imperator. Plurima etiam eidem urbi insulaeque resarciendæ ultro largitus est. Exstruxit etiam imperator Antiochiæ magnæ ba silicam, e regione loci Athlorum vocati, ingentem illam et splendidissimam prælucidamque: quam et Antiocheni Anatolii basilicam vocant. Anatolius cnim, magister militum Orientis ab imperatore constitutus, acceptis ab co pecuniis, ædificium boc urgebat operi præpositus: cui etiam ad exitum perducto, inscribi curavit (nec immerito) artificio musicario inaurato: Opus Theodosii imperatoris. Desuper autem collocabantur imperatores ambo, Theodosius et cognatus ejus Valentinianus, qui Romæ regnavit. Idem Theodosius Daphnetice portæ valvas areas auro superinduxit, ad instar ejus quæ Constantinopoli ab ipso deaurata, Aurea adhuc porta vocatur: quo nomine etiam appella tur hæc Antiochena, ad hunc usque diem, quam auro etiam obduxit, curante lioc ei Nymphidiano, viro consulari: quo tempore etiam nuntium alla tum fuit, Maximum senatorem, occiso rege Valen tiniano, Occidentis imperium invasisse. Cretensium fabula verba respicit. Quod notare poterat Bentleius p. 23, 43. Unde Homerus Hliad. Nil tale apparet apud Euri pidem quem habemus hodie. etc. enumeratis adulit Theonis Alexandri philosophi filia hæc fuit, quæ ob eximiæ suæ rerumi astronomicarum pertiæ invi diam, ab Alexandrinis discerpta est, uti testatur Hesychius illustris, De vir. clar. his verbis Sed vide etiam Socratem lib. vu, cap. 15, ubi plenior Hypatie hujus cædis narratio habetur. Pomponius Mela, De sit. orb. lib. n. cap. 7: Super eas jam in medio mari, ingens, et centum quondam urbibus habitata, Crete ad orientem premontorium Samonum ad occidentem zov immittit, te. Scylax etiam Caryandens. de hac insula vera habens, et quibusdam ejus urbibus neutrun, haud temere alibi invenies. Tholus vero ædificium est forma rotunda exstructum, et in acutum fasti gium desinens. Hesychius Caeterum de his plura tibi suppeditabit Lexicon Vitruvianum a Joanne de Laet recens editum. Locus men dorus; forte legendumn, etc. apud nostrum caminus est, sive fornar.

τῆς Ἀσίας· καὶ παρακαλεῖ αὐτὸν συμμαχῆσαι αὐτῷ Εἶχον δὲ ἀπὸ ᾿Αλεξάνδρου τοῦ Μακεδόνος οἱ Μακεδόνες συνωμοσίας " μετὰ τῶν Ρωμαίων φιλίας, ὅτι καὶ στρατὸν ἔδωκαν τῷ Ἀλεξάνδρῳ κατά 12 ρείου. Ο 'Αντίοχος ὁ τῆς Ἀσίας βασιλεὺς πεισθεὶς τὴ Αννιβάλ συνέμιξε, καὶ ἀπῆλθε μετ' αὐτοῦ κατὰ Ῥω μαίων, θαῤῥῶν τῷ ἰδίῳ στρατῷ, ἐκ τῆς Βιθυνίας ἐξορ μήσας. Καὶ ἀκούσαντες οἱ Ρώμης συγκλητικοὶ τοῦτο προεβάλοντο ὕπατον δυνατόν, τὸν δεύτερον Σκη πίονα, [209] τὸν ἀδελφὸν τοῦ πρώτου Σκηπιο νος καὶ ἔπεμψαν αὐτὸν κατὰ τῶν δύο, Αντιόχου του βα σιλέως Ασίας καὶ Ἀντιβαλ τοῦ ῥηγὸς τῆς Αφρι κῆς. Καὶ ἀπαντήσας αὐτοῖς συνέβαλε πόλεμον μέ γαν μετ' αὐτῶν· καὶ σφαγέντων πολλῶν, ἰδὼν ὁ ᾿Αννιβαλλ τὴν τοῦ Σκηπίονος δύναμιν καὶ ὅτι τὰς ἐπάνω φέρει, ἔφυγε· καὶ ἑαυτῷ παραχρησάμενος πιπίσας ἀπέθανε Καὶ ἑωρακώς ὁ ᾿Αντίοχος τὸν Αννιβάλ φυγόντα ἔδωκε νῶτα· καὶ κατεδίωξεν αὐτὸν ὁ Σκηπίων ἕως τοῦ ὄρους τῆς Ἰσαυρίας τοῦ λεγομένου Ταύρου· καὶ ἀνελθὼν ἐκεῖ ὁ ᾿Αντίοχος ἔπεμψε πρὸς αὐτὸν πρέσβεις 14, παρακαλῶν αὐτὸν, ὡς μηδεμίαν ἔχθραν ἔχων κατὰ Ῥωμαίων, ἀλλ᾽ ὑπὲρ ἄλλου πολεμῶν. Καὶ ἐδέξατο αὐτὸν ὁ Σκηπίων, καὶ ἐποίησεν αὐτὸν ὑπὸ Ῥωμαίους κατά γνώμην τῆς συγκλήτου Ῥώμης πρὸς τὸ παρέχειν αὐτὸν καθ' ἕκαστον ἔτος Ρωμαίοις χρυσοῦ τάλαντα τέσ σαρα [270] καὶ ἀργύρου καὶ ἄλλα τινὰ ἄχρι τῆς αὐτοῦ ζωῆς. Καὶ ποιήσας ἄριστον ὁ Σκηπίων ἐκά λεσεν αὐτὸν καὶ παρέσχεν αὐτῷ τὸν πρῶτον τόπον, τιμήσας αὐτὸν, ὡς βασιλέα. Καὶ μετὰ δόξης ἀνῆλ θεν ὁ Σπηπίων ἐν τῇ Ῥώμῃ, καθὼς ὁ σοφώτατο; Φλώρος ὑπεμνημάτισεν ἐκ τῶν Λιβίου συγγραμ μάτων. Τῷ δὲ πεντεκαιδεκάτῳ ἔτει τοῦ προειρημένου 'Αντιόχου τοῦ Διονίκους, βασιλέως τῆς Συρίας, του λεπρού, Τιγράνης τις, βασιλεὺς ᾿Αρμενίων, ἐλθὼν επολέμησε τῷ αὐτῷ ᾿Αντιόχῳ πόλεμον μέγαν. Καὶ νικήσας τὸν αὐτὸν ᾿Αντίοχον ὁ Τιγράνης βασιλεύς ᾿Αρμενίων παρέλαβε τὴν ᾿Αντιόχειαν τὴν μεγάλην συνομοσίας Οχ. 18 ἰδὼν δεν Η πρεσβεις Οχ. Εἶχον δὲ ἀπὸ ᾿Αλεξάνδρου, Τὸν ἀδελφὸν τοῦ πρώτου Σκηπίωνος. Εαυτῷ παραχρησάμενος, πιπίσας ἀπέθανε. Εαυτῷ παραχρήσασθαι ἀπεχρήσατο ἑαυτῇ ἀπεχρή σατο ἀγχόνῃ. 77; πιπίσας, φάρμακον. φάρμακον στάσας ἀποθνήσκει. πιπίσας πιπίζω, πιπίσκω, Πιπίζειν καταμίμησιν κατὰ μίμησιν) ἡ λέξις πεποίηται της τῶν ὀρνέων φωνῆς. Λέγουσι δὲ τὸ ποτίζειν, ἢ πιπί σχειν. Χρυσοῦ τάλαντα τέσσαρα καὶ ἀργύρου. Ρα lium Asiæ regem e quo auxilium adversus Roma nos petiit. Foedera autem amicitiæ cum Romanis habuerunt Macedones, inde ab Alexandri tempo ribus; eo quod exercitu Romano instructus fuis set Alexander, bello Darium aggressurus. Antio chus vero rex Asiæ, copiis suis confisus, adjungit se Annibali: atque exercitu ex Bithynia educto, contra Romanos cum eo profectus est. Senatus auten, Romanus, hoc audito, consulem designa vit Scipionem secundum, Scipionis prioris fratrem virum strenuum: qui missus a senatu contra duos illos, Antiochum Asiæ, et Annibalem Africæ re ges, obviam eis processit: prælioque utrinque acriter commisso, plurimi ceciderunt. Videns au tem Annibal quantæ essent Scipionis vires, et quod ubique superior evasisset, in fugam vertitur; et veneno lausto, mortem sibi consciscit. Antio chus autem ubi Annibalem fugientem vidit, et ipse Lerga dedit: quem Scipio insecutus est Isau riam usque, ad montem Taurum. Quo cum venis set Antiochus, Scipionem per legatos exoratum habuit, uti in gratiam se reciperet: ut qui partes tantum alienas egisset; contra Romanos autem nihil hostile cogitasset. Accepit igitur eum Scipio, et ex senatus-consulto Romanis tribularium fecit; ea scilicet conditione, ut quotannis, quandiu vi veret, auri talenta iv, argentique totidem, præter alia quædam, persolveret. Scipio autem convi vium exhibens, Antiochum vocavit: cui etiam, 211 tanquam regi superiorem locum concessit. Sic honoribus auctus Scipio, Romam reversus est: uti haec sapientissimus Florus, ex Livii mo umentis, memoriæ prodidit. Decimo quiuto autem anno Antiochi Dionici, Leprosi, Syria regis (de quo superius diximus); Tigranes quidam, Armeniæ rex, Antiocho eidem grave bellum intulit; et bello superior factus Tigranes, Armeniæ rex, Antiochiam magnain cepit, regnumque ejus, bona etiam quæ habuit Ch., Οr. etc. Eodem modo nugatur etiam libri hujus vur, initio, de Alexandro verba faciens, Romanis ditiones corum, ex Persa rum manibus extortas, reddente: cum Romani, nonnisi longo post Alexandrum Magnum tempore, post Italiam sero tandem totam subactam, exteros arma movere cœperint. in Ut Sci pio alter Africanus, ob Africam subactam, ita hic Asiaticus, ab Asiatico bello a se prospere gesto, cognominatus est, ut testatur Eutropius, lib. 17 Scipio Romam rediit, ingenti gloria triumphavit. Nomen et ipse, ad imitationem fratris, Asiatici ac cepit, quin Asiam viceral; sicut frater ipsius propter Africam domitam Africanus appellabatur. apud Nostrum, pro Manus sibi infert, usurpatur; supra eodent sensu usurpavit, in Cone, Paridis uxore priore, mortem laqueo sibi consciscente, lib. v, p. deinde sub audiend. Ita Eutrop. lib. 1. Εt cum tradendus esset Romanis, venenum bibit, elc., quod a Pamo, Eutropii Græco Metaphraste, redditur, Appianus tainen, De bel. Syr. Annibalem ait a Flaminio, legatione ob aliam causam fungente, apud Prusiam, Bithy niæ regem, veneno sublatum fuisse. vero, 2 quod aliquando dieitur, pro uti tradit Hesychius (lego disjunctim, cis conditiones, uti asserit Eutropius, lib. iv, hæ fuerunt, ut ex Europa et Asia (Antiochus) recede ret, atque intra Taurum se contineret; Annibalem concitatorem belli dederet. Livius tamen 5 millia talentum Romanos ab Antiochio exegisse scribit quem vide.

καὶ τὴν βασιλείαν αὐτοῦ, ἀφειλάμενος πάντα παρ' αὐτοῦ ἃ εἶχε, φυγόντος 10 τοῦ αὐτοῦ ᾿Αντιόχου βασ σιλέως ἐπὶ τὰ Περσικά μέρη τὸν αὐτὸν Τιγράνην. Κατελθόντος δὲ ἀπὸ τῆς Ῥώμης Πομπηίου τοῦ καὶ Μάγνου διὰ τὸν Καίσαρα καὶ ἐλθόντος κατά Κιλίκων τυραννησάντων τὸν αὐτὸν Πομπήιον, καὶ νικήσαντος αὐτοῦ τοὺς Κίλικας, ἐπολέμησε καὶ τῷ Τιγράνη, βασιλεῖ τῶν ᾿Αρμενίων, καὶ νικήσας αὐτὸν παρέλαβε καὶ τὴν ᾿Αρμενίαν καὶ τὴν Κιλικίαν καὶ τὴν Συρίαν, λύσας καὶ τὰς τοπαρχίας αὐτάς. Καὶ ἐξεδίκησε τοὺς ᾿Αντιοχεῖς, καὶ εἰσῆλθεν ἐν τῇ αὐτῇ Αντιοχέων πόλει, ποιήσας αὐτὴν ὑπὸ [271] Ρω μαίους, χαρισάμενος αὐτοῖς πολλὰ καὶ κτίσας τὸ βουλευτήριον· πεσόντα γὰρ ἦν ἐτίμησε δὲ αὐτούς, ὡς ἐκ γένους Αθηναίους 10 ὄντας. Βύβλος δέ τις στρατηγὸς δυνατός, ὃς καὶ ἐν τῇ παραλία Φοινίκη ηὗρε κώμην καὶ ἐποίησε πόλιν τει χίσας αὐτὴν, ἣν ἐκάλεσε Βύβλον εἰς ὄνομα αὐτοῦ οὗτος "' γὰρ τὸ ἄγαλμα τῆς ᾿Αθήνης τὸ παρὰ Σε λεύκου γενόμενον, φοβερὸν ὄντα καὶ τὸ ἄγαλμα τοῦ Κεραυνίου Διός, παρὰ τοῦ αὐτοῦ Σελεύκου γε νόμενον, καὶ αὐτὸ φοβερὸν, αίτησάμενος χάριν τοὺς ᾿Αντιοχεῖς ἐπῆρε καὶ ἐν Ῥώμῃ ἔπεμψεν εἰς τὸ Και πετώλιον, ὡς μεγάλης ὄντα θέας καὶ ὡς ὑποταγέντα Ρωμαίοις· ἅτινα ἀγάλματα ἕως τῆς νῦν εἰσι· καὶ ἐπιγράφει· Δῆμος Αντιοχείας τῆς μεγάλης ἐτί μησε 'Ρωμαίους ἀγάλματα εὐχαριστῶν. ᾿Αντίοχος δὲ ὁ Διονίκους βασιλεὺς ἀκούσας τὴν τοῦ Τιγράνου, ᾿Αρμενίων βασιλέως, ἀπώλειαν καὶ τὴν τοῦ Πομπηίου Μάγνου [272] κατ' αὐτοῦ νίκην, ἐλθὼν πρὸς τὸν Πομπήιον προσέπεσεν αὐτῷ, αυτή σας αὐτὸν ἀναδοῦναι αὐτῷ τὴν βασιλείαν αὐτοῦ. Οστις Πομπήιος παρακληθεὶς ἀνέδωκεν αὐτῷ πάλιν τὴν βασιλείαν τῆς Συρίας καὶ τὴν Κιλικίαν καὶ πάντα ὅσα κατεῖχε πρώην ὁ αὐτὸς ᾿Αντίοχος. Καὶ τῇ ιθ' τοῦ Δαισίου 18 μηνὸς ἐξῆλθεν ἐπὶ τὴν Αίγυπτον ἀπὸ Ἀντιοχείας ο Πομπήιος· καὶ ἐβασίλευσε Ἐν τοῖς αὐτοῖς οὖν χρόνοις ἦν ὁ Κικέρων καὶ ὁ Σαλλούστιος, οἱ σοφώτατοι Ρωμαίων ποιηταί πάλιν ὁ αὐτὸς 'Αντίοχος ὁ Μακεδὼν ὁ Διονίκους. φυγόντος φυγότος (π., πεσότα ναίων. 17 οὗτος οὕτως Οχ. 18 Δαισίου. Δεσίου (χ. 'Αθη Διὰ τὸν Καίσαρα. νίκης ἀρχαιοτάτη πασῶν, Κρόνου κτίσμα; Χαρισάμενος αὐτοῖς πολλά. Πεσότα γὰρ ἦν. πεσόντα πεσόν, ὄντα Εκάλεσε Βύβλον, εἰς ὄνομα αὐτοῦ. Βύβλος, πόλις Φοι ἐκ τοῦ πάσης ἀρχαίας βίβλου φυλακὴν ἀσινέα ἐν ταύ τῇ γενέσθαι, οὗ τοῦτο δὲ ἦν Βιβλίον Φοβερόν όντα. Πομπήϊος παρακληθεὶς ἀνέδωκεν αὐτῷ. Ετόλμησε μὲν γὰρ ᾿Αντίοχος ἀπαιτῆσαι αὐτὰς, οὐκ ἀπέλαβε δέ. Οἱ σοφώτατοι Ρωμαίων ποιηταί. omnia ei ademit; Antiocho ipso in regiones Persi cas fugiente. Pompeius autem Magnus, Roma propter Cæsarem relicta, contra Cilices, Romani imperii hostes, cum exercitu veniens, profligatis illis, in Tigrancm, Armeniorum regem, arma movit: quo deviclo, Armenian cepit; Ciliciam quoque, Syriamque, et dissolutis eorum regnis, Antiochenos vindicavit. Antiochiam vero ingres sus, illam Romano subjecit imperio. Multa etiam eis indulsit; reparato etiam, quod collapsum fuerat, foro judicii publico. Magno autem honore eos prosecutus est, eo quod ortum suum ab Athe niensibus ducebant. Byblus autem quidam, dux in bello strenuus (qui in maritimum Phæniciæ vicum incidens, mœnibus eum cinctum, urbem fecit, et a nomine 212 suo Byblum appellavit), hic, inquam, sta tuas illas mirandas, quas olim Seleucus Jovi Ceraunio et Minervæ posuerat, ab Antiochenis impetratas, Romam transmisit, ibi in Capitolio collocandas ut quæ spectatu admirandæ essent, Romanorumque victoriarum monumenta. Statua autem istæ usque adhuc Romæ visuntur, hunc in modum a Byblo inscripta: Romanis gratificans, statuis kisce eos donavit populus Antiochenus. Antiochus vero Dionicus, ubi inaudisset Tigra nem, Armeniorum regem, a Pompeio Magno profligatum fuisse, Pompeium adit; et procidens ei ad pedes, rogavit uti regnum sibi suum redde ret. Annuit votis ejus Pompeius: et concesso ei iterum Syriæ regno, Ciliciam etiam, suaque om nia ei restituit. Mensis igitur Junii xıx, disce dente ab Antiochia in Ægyptum Pompeio, rursus regnavit Antiochus Dionicus Macedo. Hisce temporibus floruerunt Cicero et Salustius, sapientissimi Romanorum poetæ. ts Ch., et v. 18. Ejusdemmodi forma redit p. 152 D. Ch., 16 Fort. Imo Tigranes a Ptolenzo Byblunque in deditionem acceptus, longe ante Pompeii et Cæsaris discordiam. Verum infinitum esset aucto ris rerum Romanarum imperitiam ubique no tare. Eutropius, lib. vi de Pompeio M. Et cum venisset in Syriam, Seleu cium vicinam Antiochiæ civitatem libertate donavit, quod regem Tigranem non recepisset. Antiochensibus obsides reddidit: aliquantum agrorum Daphnensibus dedit, quo locus ibi spatiosior fieret:delectatus amanitate loci, et aquarum abundantia. Puto auctorem scripsisse, itaque repono, lapsum enim pro by frequentissime hic occurrit. Byblum,an tiquissimam Phoeniciæ urbem, a Saturno conditam fuisse testatur Stephanus de Urb. dictam, vel a Bybli, Mileti Cretensis filia; aut, libros omnes antiquos ibidem tutis sime servatos: aut denique, quod Isis, Osirim defens diadema suum ibi deposuerit; hoc autem Biblion erat, a Byblo Ægy pli etc Scr, v. Imo Antiochus, licet rogandi habuit audaciam, repul sam tamen tulit Xiphilin. Epit. Dion. Vide et Appian. Alexandr. in Syriaciς. Jo. Grego rius, scriptores, vertit; hoc scilicet auctori in dulgens ego tamen vocabuli interpretationem genuinam retinere malui, nec enim tant est ut

10 αὐτοῦ αὐτῶν Οχ. 10 χώρων (π. Ὁ δὲ βασιλεὺς ᾿Αντίοχος ὁ Διονίκους μέλλων δεν λευτᾷν κατέλιπε πάντα τὰ ὑπ' αὐτὸν Ρωμαίοις μετά τῶν ὑπαρχόντων αὐτοῦ 18 [273] Μετὰ οὖν τὴν τελευτὴν ᾿Αντιόχου τοῦ βασιλέως γέγονεν ἡ ᾿Αν τιόχεια ἡ μεγάλη ὑπὸ Ῥωμαίους καὶ πᾶσα ἡ χώρα τῆς Συρίας καὶ Κιλικίας καὶ ὅσα κατεῖχον οἱ Μακε δόνες. Ἐβασίλευσαν οὖν ᾿Αντιοχείας τῆς μεγάλης ἤτοι τῆς Συρίας καὶ Κιλικίας καὶ ἄλλων χωρών οἱ Μακεδόνες ἀπὸ Σελεύκου τοῦ Νικάτορος ἕως οὗ ἐδόθη Ρωμαίοις ἡ βασιλεία, ἔτη σξγ' Μετὰ τῶν ὑπαρχόντων αὐτῶν. αὐτοῦ. ἱστοριῶν συναγωγής [276] ΛΟΓΟΣ ΕΝΑΤΟΣ ΧΡΟΝΩΝ ΥΠΑΤΩΝ ΡΩΜΗΣ. Τὰ οὖν Ῥωμαίων πράγματα πρώην διῳκεῖτο ὑπὸ τῶν ὑπάτων ἐπὶ ἔτη υξδ έως Καίσαρος Ιουλίου τοῦ δικτάτορος· ὃς οὐκ ἐγεννήθη, ἀλλὰ τῆς αὐτοῦ μητρὸς τελευτησάσης τῷ ἐνάτῳ μηνὶ ἀνέκειραν αὐτὴν καὶ ἐξέβαλον αὐτὸν " βρέφος· διὸ Καίσαρ ἐλέγετο [275] Καίσαρ γὰρ 39 λέγεται 'Ρω γετο δὲ Καίσαρ, ὡς τινες οἴονται, υἷα δὴ τάχα τῆς μητρὸς αὐτοῦ ἐν τῷ τίκτειν θανούσης, καὶ αὐτοῦ δι' ἀνατομής προαχθέντος εἰς φῶς· οὐκ ἀληθὲς δὲ Moriturus autem Antiochus Dionicus imperium Tacultatesque suas omnes Romanis legavit. Eo itaque demortuo, Romano imperio cessit Antio chia magna, omnisque Syria et Cilicia; insuper eliam quodcunque 213 Macedones possederunt. Macedones itaque Antiochiæ magnæ regnarunt, Syriam, Ciliciam, aliasque regiones sibi subjectas tenentes, a Seleuco Nicatore, usque ad hoc tem pus, quo Romanis traditum est imperium, per annos CCLXIII. Cl., ind in hoc auctoris famæ consulatur, in aliis majoris momenti tam graviter peccantis. Salustium autem poetam nemo unquam dixerit; de Cicerone vero froc.ei concedi fortasse poterit. Poetam enim eum fuisse, licet vix laurea dignum, testem habemus Juvenalem, sat. 10, ubi hunc ejus versiculum ci tal; O fortunatam natam me consule Romam! .Deinde addens Antoni gladios poluit contemnere, si sic Omnia dixisset. Ridenda poemata malo, etc. Certe Ciceronem poeticæ operam, juniorem, im pendisse negari non potest; sed et etiam carmina scripsit: ex quibus Limonem, poema ejus sic di ctum, citat Donatus, Pontium Glaucum aliud ita appellatum, Plutarchus; ipse etiam, de suis tem poribus tres libros carmine se scripsisse testatur. Sed et multa ex Græco transtulit; ut Arati Phæ nomena, cujus etiam nunc pars exstat, aliaque præterea. Attamen poetæ nomine an dignus cen sendus sit, dubitari potest. Tacitus enim Carmina Ciceronis forum redolere, potius quam Castaliam, asserit, Cassii etiam Severi apud Senecam poeseus Ciceroniane censura hæc est: Virgilium illa feli citas ingenii, oratione solută, reliquit; Ciceronem eloquentia sua in carminibus destituit. Vide Gregor. Gyraldum De poetar. bistor. dialog. Scr. Atque bic ignoti hujus Antiochi finis esto. "Een σgy'. Syriæ regnum Macedonium CCL tantum annos durasse, atque post Philippum, Antiochi Dionysii fratrem defecisse, testes habe mus Eusebium, et auclu rein. Respublica Romana a consulibus primum admi- c nistrata fuit, per annos cccclxiv, usque ad Ju lium Cæsarem dictatorem. Hic natus non erat, sed, matre ineuse nouo mortua, dissectaque, ex utero ejus exertus est: unde Cæsar dictus, quod Romanis Dissectio sonat. Adultus tandem, virque 10 Inscr. ENNATOS O. Sic et v. 3. 11 autóv. to Chron. Pasch. 'Eπì Étŋ v§o'. De consulatus duratione, a regibus scilicet expulsis ad C. J. Cæsarem dicta torem, magna est inter auctores opinionum diver sitas. Chr. Alex. auctor annos enumerat tantum CCCXCII; Eusebius, CCCCLXXm; Excerptiones chro nologicæ ad Floruin, an. DLXII, quod incidit in an. ab Urb. cond. DCCVI. Vid. Scal. De emend. temp. Aid Kaleap theyst. Ita etiam Cedrenus, Chr. Alexandr. Glycas, et Constantinus Manasses, qui tamen etiam alias nominis rationes profert. Zonaras vero vulgatam hanc nominis hujus ratio p. 186 C. * Addidi yap. nem falsam esse asserit, his verbis, tom II: EX Toutó tott. Deinde ad hoc confirmandum, matreni eum, ad virileın usque ætatem, babuisse affirmat rectissime. Ilujus rei testem habemus Suetonium, in J. Cæsare, cap. 26: Eodem temporis spalio matrem primo, deinde filiam, nec mullo post neptem amisit. Sed et ante J. Cæsarem multi etiam alii fuerunt Casares: quorum catalogum nobis extɩ Digized by Google

μαϊστὶ ἡ ἀνατομή. Ανατραφείς δὲ καὶ ἀνδρεῖος γενόμενος προεβλήθη τριομουράτωρ μετά Πομπηίου Μάγνου καὶ Κράσσου· ὑπὸ γὰρ τῶν τριῶν τούτων ἐδιῳκεῖτο τὰ Ῥωμαίων. Ὁ δὲ Καῖσαρ ὁ δικτάτωρ μετὰ τὸ φονευθῆναι τὸν Κράσσον, παραληφθέντα ὑπὸ Περσών πολέμῳ ἐν τοῖς Περσικοῖς μέρεσιν, ἔμεινε πολεμῶν μετὰ τοῦ πλήθους αὐτοῦ ἐν τοῖς μέ ρεσι τῆς δύσεως. Καὶ διαδεχθεὶς τῆς ὑπατείας, ήτοι τῆς τριομουρατορίας κατὰ δοκιμασίαν τινὰ τῆς συγκλήτου Ρώμης καὶ Πομπηίου Μάγνου τοῦ αὐτοῦ πενθεροῦ ὁ αὐτὸς Καῖσαρ Ιούλιος, λυπη θεὶς ἐτυράννησε Ῥωμαίους· καὶ προτρεψάμενος τοὺς κατά Ρωμαίων πολεμίους ἐπεστράτευσε κατά 18 τῆς συγκλήτου "Ρώμης [276] καὶ Πομπηίου Μάγνου. Καὶ παραγενόμενος ἐν 'Ρώμῃ παραλαμβάνει αὐτὴν, ἀνελών πάντας τοὺς συγκλητικούς Ο δὲ Πομ πήιος ἐξελθὼν κατ᾿ αὐτοῦ καὶ ἑωρακώς ἑαυτὸν μὴ δύνασθαι πολεμῆσαι αὐτῷ, καταλιπών τὰ δυτικὰ μέρη ἐπὶ τὴν ἀνατολὴν ἐξώρμησε, βουλόμενος διακρατῆσαι τὰ αὐτὰ μέρη. Ο οὖν Ἰούλιος Καίσαρ ὁ δικτάτωρ κατὰ αὐθεντίαν ἐγκρατής γενόμενος τῆς Ῥώμης καὶ πάντων τῶν δυτικῶν μερῶν, ἐπεστράτ τευσε κατὰ Πομπηίου Μάγνου· καὶ καταφθάσας αὐτὸν ἀνεῖλεν αὐτὸν εἰς τὴν Αἴγυπτον χώραν, καθώς περὶ αὐτοῦ ὁ σοφώτατος Λουκανός συνεγράψατο. Οὗτος οὖν ὁ Καῖσαρ πρῶτος καὶ μόνος ἐκρά τησε τῶν Ῥωμαίων μετὰ πολλοῦ φόβου καὶ πάντα ἐξεδίκησεν. Οἱ γὰρ Μακεδόνες οἱ μετὰ Σέλευκον τὸν Νικάτορα ἀδρανείς τ' ὄντες περιεφρόνησαν τῆς Βαβυλωνίας χώρας, συγχωρήσαντες τοῖς Πέρσαις ποιεῖν ἑαυτοῖς βασιλέα. Ὁμοίως δὲ καὶ τοῖς Ἰουδαίοις παρεχώρησαν λαβεῖν ἀπὸ τῆς συγκλήτου Ρώμης τετραχίας 28 βασι λείας. Ἐν τοῖς αὐτοῖς οὖν χρόνοις Λίβιος ὁ σοφὸς 'Ρω μαίων ὑπῆρχεν ἱστορικός, [277] δς ἐξέθετο πολλὰ περὶ Ῥωμαίων. Ὁ δὲ Καίσαρ Ιούλιος ὁ δικτάτωρ, ὅ ἐστι μονάρ χης, μετὰ ταῦτα τῶν πάντων ἐκράτησεν ἐν ὑπερ 38 κατὰ μετὰ Οχ. ο αδρανείς ἀνδρανείς Οχ. * τετραρχίας. τετράρχας Παραληφθέντα ὑπὸ Περσῶν. Πάρθων Διαδεχθεὶς τῆς ὑπατείας, ἤτοι τῆς τριομβ. Διαδέχομαι διάδοχον ἔχων "Η μόνον δὲ ἐβασίλευσεν, εὐθέως διεδέ ξατο τὸν αὐτὸν ἔπαρχον Σαλούστιον, 'Ο δὲ βασιλεὺς Ζήνων πεισθείς, διεδέ ξατο αὐτὸν ἐκ τῆς ἀρχῆς τοῦ μαγίστρου, καὶ ἐποίη σεν αὐτὸν στρατηλάτην Ανατολῆς. τριουμ βιράτωρ τριουμβιρατορία, τριομουρία. Τοῦ αὐτοῦ πενθεροῦ. γαμβρού 'Ανελών πάντας τοὺς συγκλητικούς. Ιπιο, 'Ανεῖλεν αὐτὸν εἰς τὴν Αἴγυπτον. triumvir creatus est. Post Crassum vero a Per sis captum occisumque, Cæsar dictator, cum copiis suis, in regionibus occidentalibus bellun prosecutus est: donec a senatu, Pompeioque Magno, genero suo, consulatu, sive triumvi ratu exutus, agre hoc ferens, in Romanos arma sumpsit. Ascitis itaque 215 Romanorum hosti bus, senatui, Pompeioque Magno bellum intulit Romaque occupata, senatores omnes e medio sustulit. Pompeius autem, cum Casari propul sando imparem se sensisset, relicta Italia, re giones orientales occupare in animo habuit. Di ctator itaque Julius Cæsar, Romæ ipsius, totius que Occidentis imperio potitus, adversus Pom strenuus factus, cum Pompeio Magno Crassoque peium arma movit: ipsumque in Ægypto com prehensum, interfecit: uti de eo sapientissimus Lucanus scriptum reliquit. Cæsar igitur iste soli larium in Romanos exercuit imperium, summo que omnium cum timore, supremam rerum po testatem sibi vindicavit. Macedones enim, qui Seleucum Nicatorem secuti sunt, viribús dimi nuti, Babylonica regionis curam neglexerunt; regem sibi eligendi copia Persis inde concessa. Judæis similiter, a senatu Romano tetrarchas, rempublicam administrantes, accipere permi serunt. Temporibus bisce floruit Livius historicus, qui rer gestas Romanorum pluribus conscripsit. Post hæc Julius Cæsar dictator, sive monarcha, per annos xvını imperiụm, summo cum fastu, Chron., Cl., Ch. bet Jo. Glandorpius, in Notitia familiæ Caii Julii Cæsaris, etc. J. Cæsar itaque Cæsareæ quidem dignitatis auctor fuit; nominis non item. Licet autein probabile satis sit primum Cæsarem ab istiusmodi casu nomen habuisse, nostro tamen hoc competere non posse manifestum est. Vide ls. Casaubon. in Sueton. Omnino scriben dum Crassus enim bello Parthico interiit. Hac vertit Chr. Alex. interpres: Consulatu, seu triumviratu donatus, male. enim. hic passive, improprie licet, pro, poni tur. Ita etiam infra frequentius, ut in Valenti niano imp. etc. In Zenone etiam imp. Atque huic inter pretationi suffragatur Florus, lib. 1v: "De successione Cesaris senatus, id est, Pompeius, agitabat, nec ille abuuebat, si ratio sui proximis comitiis haberetur. Consulatus absenti, quem decem tribuni plebis, ſa vente Pompeiv, nuper decreveranı, tum, dissimulante eosdem, negabatur. Veniret, et peteret more majo rum: ille contra flagitare decreta, ac, nisi in fide permanerent, non se remittere exercitum. Ergo ut in hostem decernitur. Apud Chr. Alex. vero scribitur, triumvir; et triumviralus, p. 438. Noster infra etiam habet, Reponendum Pompeius enim J. Casaris filiam, Juliam, uxorem habuit. Sed et Cæsar etiam Pompeii filiam in ma trimonium petierat. Vide Sueton. in Julio, c. 27. se natoribus fuga elapsis, urbem potius vacuam in venit. Ita Florus, lib. iv: Nec Pompeius ab Italia, quam senatus ab urbe, fugatur prior, quam pene vacuam metu Casar ingressus, consulem seipse facit. Pompeius a Cæsare devictus in Ægyptum fuga evasit, auxi lium a Ptolomæo rege petiturus; ubi a regis mi nistris Achilla, Pothino, aliisque, occisus est. Atque in hoc, cum historicis aliis omnibus, con cordat etiam Lucanus, a nostro citātus Pharsal. lib. vi. by Google i

μαϊστὶ ἡ ἀνατομή. Ανατραφείς δὲ καὶ ἀνδρεῖος γενόμενος προεβλήθη τριομουράτωρ μετά Πομπηίου Μάγνου καὶ Κράσσου· ὑπὸ γὰρ τῶν τριῶν τούτων ἐδιῳκεῖτο τὰ Ῥωμαίων. Ὁ δὲ Καῖσαρ ὁ δικτάτωρ μετὰ τὸ φονευθῆναι τὸν Κράσσον, παραληφθέντα ὑπὸ Περσών πολέμῳ ἐν τοῖς Περσικοῖς μέρεσιν, ἔμεινε πολεμῶν μετὰ τοῦ πλήθους αὐτοῦ ἐν τοῖς μέ ρεσι τῆς δύσεως. Καὶ διαδεχθεὶς τῆς ὑπατείας, ήτοι τῆς τριομουρατορίας κατὰ δοκιμασίαν τινὰ τῆς συγκλήτου Ρώμης καὶ Πομπηίου Μάγνου τοῦ αὐτοῦ πενθεροῦ ὁ αὐτὸς Καῖσαρ Ιούλιος, λυπη θεὶς ἐτυράννησε Ῥωμαίους· καὶ προτρεψάμενος τοὺς κατά Ρωμαίων πολεμίους ἐπεστράτευσε κατά 18 τῆς συγκλήτου "Ρώμης [276] καὶ Πομπηίου Μάγνου. Καὶ παραγενόμενος ἐν 'Ρώμῃ παραλαμβάνει αὐτὴν, ἀνελών πάντας τοὺς συγκλητικούς Ο δὲ Πομ πήιος ἐξελθὼν κατ᾿ αὐτοῦ καὶ ἑωρακώς ἑαυτὸν μὴ δύνασθαι πολεμῆσαι αὐτῷ, καταλιπών τὰ δυτικὰ μέρη ἐπὶ τὴν ἀνατολὴν ἐξώρμησε, βουλόμενος διακρατῆσαι τὰ αὐτὰ μέρη. Ο οὖν Ἰούλιος Καίσαρ ὁ δικτάτωρ κατὰ αὐθεντίαν ἐγκρατής γενόμενος τῆς Ῥώμης καὶ πάντων τῶν δυτικῶν μερῶν, ἐπεστράτ τευσε κατὰ Πομπηίου Μάγνου· καὶ καταφθάσας αὐτὸν ἀνεῖλεν αὐτὸν εἰς τὴν Αἴγυπτον χώραν, καθώς περὶ αὐτοῦ ὁ σοφώτατος Λουκανός συνεγράψατο. Οὗτος οὖν ὁ Καῖσαρ πρῶτος καὶ μόνος ἐκρά τησε τῶν Ῥωμαίων μετὰ πολλοῦ φόβου καὶ πάντα ἐξεδίκησεν. Οἱ γὰρ Μακεδόνες οἱ μετὰ Σέλευκον τὸν Νικάτορα ἀδρανείς τ' ὄντες περιεφρόνησαν τῆς Βαβυλωνίας χώρας, συγχωρήσαντες τοῖς Πέρσαις ποιεῖν ἑαυτοῖς βασιλέα. Ὁμοίως δὲ καὶ τοῖς Ἰουδαίοις παρεχώρησαν λαβεῖν ἀπὸ τῆς συγκλήτου Ρώμης τετραχίας 28 βασι λείας. Ἐν τοῖς αὐτοῖς οὖν χρόνοις Λίβιος ὁ σοφὸς 'Ρω μαίων ὑπῆρχεν ἱστορικός, [277] δς ἐξέθετο πολλὰ περὶ Ῥωμαίων. Ὁ δὲ Καίσαρ Ιούλιος ὁ δικτάτωρ, ὅ ἐστι μονάρ χης, μετὰ ταῦτα τῶν πάντων ἐκράτησεν ἐν ὑπερ 38 κατὰ μετὰ Οχ. ο αδρανείς ἀνδρανείς Οχ. * τετραρχίας. τετράρχας Παραληφθέντα ὑπὸ Περσῶν. Πάρθων Διαδεχθεὶς τῆς ὑπατείας, ἤτοι τῆς τριομβ. Διαδέχομαι διάδοχον ἔχων "Η μόνον δὲ ἐβασίλευσεν, εὐθέως διεδέ ξατο τὸν αὐτὸν ἔπαρχον Σαλούστιον, 'Ο δὲ βασιλεὺς Ζήνων πεισθείς, διεδέ ξατο αὐτὸν ἐκ τῆς ἀρχῆς τοῦ μαγίστρου, καὶ ἐποίη σεν αὐτὸν στρατηλάτην Ανατολῆς. τριουμ βιράτωρ τριουμβιρατορία, τριομουρία. Τοῦ αὐτοῦ πενθεροῦ. γαμβρού 'Ανελών πάντας τοὺς συγκλητικούς. Ιπιο, 'Ανεῖλεν αὐτὸν εἰς τὴν Αἴγυπτον. triumvir creatus est. Post Crassum vero a Per sis captum occisumque, Cæsar dictator, cum copiis suis, in regionibus occidentalibus bellun prosecutus est: donec a senatu, Pompeioque Magno, genero suo, consulatu, sive triumvi ratu exutus, agre hoc ferens, in Romanos arma sumpsit. Ascitis itaque 215 Romanorum hosti bus, senatui, Pompeioque Magno bellum intulit Romaque occupata, senatores omnes e medio sustulit. Pompeius autem, cum Casari propul sando imparem se sensisset, relicta Italia, re giones orientales occupare in animo habuit. Di ctator itaque Julius Cæsar, Romæ ipsius, totius que Occidentis imperio potitus, adversus Pom strenuus factus, cum Pompeio Magno Crassoque peium arma movit: ipsumque in Ægypto com prehensum, interfecit: uti de eo sapientissimus Lucanus scriptum reliquit. Cæsar igitur iste soli larium in Romanos exercuit imperium, summo que omnium cum timore, supremam rerum po testatem sibi vindicavit. Macedones enim, qui Seleucum Nicatorem secuti sunt, viribús dimi nuti, Babylonica regionis curam neglexerunt; regem sibi eligendi copia Persis inde concessa. Judæis similiter, a senatu Romano tetrarchas, rempublicam administrantes, accipere permi serunt. Temporibus bisce floruit Livius historicus, qui rer gestas Romanorum pluribus conscripsit. Post hæc Julius Cæsar dictator, sive monarcha, per annos xvını imperiụm, summo cum fastu, Chron., Cl., Ch. bet Jo. Glandorpius, in Notitia familiæ Caii Julii Cæsaris, etc. J. Cæsar itaque Cæsareæ quidem dignitatis auctor fuit; nominis non item. Licet autein probabile satis sit primum Cæsarem ab istiusmodi casu nomen habuisse, nostro tamen hoc competere non posse manifestum est. Vide ls. Casaubon. in Sueton. Omnino scriben dum Crassus enim bello Parthico interiit. Hac vertit Chr. Alex. interpres: Consulatu, seu triumviratu donatus, male. enim. hic passive, improprie licet, pro, poni tur. Ita etiam infra frequentius, ut in Valenti niano imp. etc. In Zenone etiam imp. Atque huic inter pretationi suffragatur Florus, lib. 1v: "De successione Cesaris senatus, id est, Pompeius, agitabat, nec ille abuuebat, si ratio sui proximis comitiis haberetur. Consulatus absenti, quem decem tribuni plebis, ſa vente Pompeiv, nuper decreveranı, tum, dissimulante eosdem, negabatur. Veniret, et peteret more majo rum: ille contra flagitare decreta, ac, nisi in fide permanerent, non se remittere exercitum. Ergo ut in hostem decernitur. Apud Chr. Alex. vero scribitur, triumvir; et triumviralus, p. 438. Noster infra etiam habet, Reponendum Pompeius enim J. Casaris filiam, Juliam, uxorem habuit. Sed et Cæsar etiam Pompeii filiam in ma trimonium petierat. Vide Sueton. in Julio, c. 27. se natoribus fuga elapsis, urbem potius vacuam in venit. Ita Florus, lib. iv: Nec Pompeius ab Italia, quam senatus ab urbe, fugatur prior, quam pene vacuam metu Casar ingressus, consulem seipse facit. Pompeius a Cæsare devictus in Ægyptum fuga evasit, auxi lium a Ptolomæo rege petiturus; ubi a regis mi nistris Achilla, Pothino, aliisque, occisus est. Atque in hoc, cum historicis aliis omnibus, con cordat etiam Lucanus, a nostro citātus Pharsal. lib. vi. by Google i

216: ηφανίᾳ καὶ τυραννίδι ἐπὶ ἔτη ιη' Οστις καὶ τὸ βίσεξτον ἐφηΰρε καὶ νόμους Ρωμαίοις ἔδωκε, καὶ ὑπάτους δὲ αὐτὸς προεβάλλετο 16 καθ᾿ ἕκαστον Ετος οὓς ἡβούλετο. Ἐν δὲ τῷ αὐτῷ καιρῷ Βεργίλλιος ὁ σοφὸς Ρω. μαίων ποιητής συνεγράψατο τὴν τοῦ Αἰνείου ἱπτο ρίαν καὶ τῆς Διδὼ τῆς ἐκ Φοινίκης καταγομένη; καὶ τὸν δούριον ἵππον καὶ τῆς Τροίης τὴν ἅλω σιν. Καὶ εὐθέως ἐμηνύθη εν ή παρουσία Ἰουλίου Καί σαρος δικτάτορος, ὅ ἐστι μονάρχου, τοῦ τυραννήσαν της καὶ παραλαβόντος τὴν Ῥώμην και φονεύσαντος τὴν σύγκλητον καὶ γενομένου μονάρχου. Καὶ κατο έφθασε τὸ πρόθεμα ἐν 'Αντιοχείᾳ τῇ πόλει τῇ ιβ' τοῦ Αρτεμισίου τοῦ καὶ Μαΐου μηνὸς τῆς μετὰ ταῦτα ἐπινε μήσεως [278] Καὶ προετέθη ἐν Ἀντιοχείᾳ ἡ ἐλευ θερία αὐτῆς, ὅτε ἐγένετο ὑπὸ Ῥωμαίους, τῇ εἰκάδι τοῦ Αρτεμισίου μηνός πεμφθεῖσα παρὰ τοῦ αὐτοῦ Καί σαρος Ἰουλίου. Τὸ οὖν ἥδικτον προετέθη περιέχον οὕτως· Εν Αντιοχείᾳ τῇ μητροπόλει ἱερᾷ καὶ ἀσύλῳ καὶ αὐτονόμῳ καὶ ἀρχούσῃ καὶ προκαθη μένῃ τῆς ἀνατολῆς Ἰούλιος Γάϊος Καῖσαρ καὶ τὰ λοιπά. Καὶ εἰσῆλθεν ὁ αὐτὸς Ιούλιος Καίσαρ ὁ δικτάτωρ ἐν ᾿Αντιοχεία τῇ κγ' τοῦ ᾿Αρτεμισίου μηνός· καὶ ἔκτισε βασιλικήν, ἣν ἐκάλεσε τὸ Καισά ριον, κατέναντι τοῦ ἱεροῦ τοῦ "Αρεως τοῦ μετακλη θέντος Μακέλλου, στήσας ἐκεῖ στήλην χαλκήν τῇ Τύχῃ Ῥώμης. Ἔκτισε δὲ ὡσαύτως καὶ ἄνω εἰς τὴν καλουμένην ἀκρόπολιν εἰς τὸ ὄρος τῆς αὐτῆς ᾿Αν τιοχείας τῆς μεγάλης δημόσιον λουτρὸν τοῖς αὐτοῖς ἀκροπολίταις, ἐνεγκὼν τὸ ὕδωρ ἀπὸ τῶν λεγομένων ὑδάτων τῆς Λαοδικηνῆς ὁδοῦ [279] διὰ τοῦ παρ' αὐτοῦ κτισθέντος ἀγωγοῦ. Ἔκτισε δὲ ἐκεῖ ἄνω καὶ μονομάχιον " καὶ θέατρον· ἀνενέωσε δὲ καὶ τὸ Πάνθεον, μέλλοντα συμπίπτειν ἀνεγείρας τὸν βωμόν. 10 προεβάλετο Οχ. ' ἐμηνεύθη Οκ. μονομάχιον μονάχιον 105. Β. Ἐπὶ ἔτη ιη'. Το βίσεκτον έφηύρε. με Τῆς μετὰ ταῦτα ἐπινεμήσεως. Χρηματίζει οὖν τῆς μεγάλης Αντιοχείας, εἰς τιμὴν αὐτῆς, ἔτος αʹ, καὶ πρῶτον ἔτος τῆς εʹ, καὶ δεκαετηρίδος τῶν Ἰνδίκτων, ἀπὸ πρώτου ἔτους Γαίου Ιουλίου Καίσαρος. Ἀπὸ πρώτου ἔτους τοῦ Γαΐου Ἰουλίου Καίσαρος, καὶ τῶν προκειμένων ὑπάτων, Λεπίδου καὶ Πλάγκου, ήγουν ιβ', καὶ αὐτῆς τοῦ ᾿Αρτεμησίου μηνός, Αντιο χεῖς τοὺς ἑαυτῶν χρόνους ἀριθμοῦσι· καὶ αἱ ἔνδικτος χρηματίζειν ήρξαντο ἀπὸ πρώτης καὶ αὐτῆς τοῦ Γορπιαίου μηνός. Καλεῖται δὲ Ἰνδικτιών, τουτ ἐστιν Ινακτιών, ἡ περὶ τὸ ᾿Ακτιον νίκη. Εἰσῆλθεν ὁ αὐτὸς Ιούλιος Καίσαρ ὁ δικτά τωρ ἐν ᾿Αντιοχείᾳ.: Καὶ ἐκλήθη ὁ αὐτὸς Καίσαρ Ιούλιος δικτάτωρ εν Αντιοχεία. ΕΣ εἰσῆλθεν Μέλλοντα συμπίπτειν. μέλλον. tenuit. Bisseffi bic Romanis auctor fuit quibus etiam et legcs dedit, mensiumque appel lationes novas: consules etiam ipsė, pro libitu suo, quotap.nis designavit. Hoc tempore Virgilius, sapiens Romanorum poeta, Æneæ et Didonis Phoenicia historiam, equum item ligneum, captamque Trojani ce cinil-¿ Romæ itaque a Julio Cæsare dictatore captæ, senatorumque e medio sublatorum, imperiique sibi arrepti fama statim percrebuit: mensis autem Artemisit, sive Maii xit, indictione, quæ deinceps prima vocabatur, Antiochiæ facta est ejusdem promulgatio. Die autem xx ejusdem mensis, An tiochiam urbem, cum Romanis subjecta esset, 3 Julius Caesar, misso edicto suo, liberan esse jus sit. Verba autem edicti sic se habent: In Antio chia metropoli, sacrosancta, inviolabili, libera prin cipe, Orientisque præside, Julius Caius Casar, etc. Maii autem xxm idem Julius Cæsar dictator An tiochiam venit: ubi basilicam exstruxit, quam a nomine suo Cæsarium vocavit; e regione tem pli Marlis, Macelli postea vocati, positam æreamque ibi statuam erexit, Fortunæ urbis Romæ. Condidit etiam ad Acropolim, quam vo cant, in eminentiore Antiochiæ magnæ parte si tam, balneum publicum, in ejusdem incolarum nsum; 217 aqua, a fontibus viæ Laodicena dictis, per aquæductum a se exstructum, illuc perducta. Condidit etiam ibidem gladiatorium & et theatrum; Pantheum item, ruinæ proximum, instauravit; ara etiam excitata. Clio, Ox. Conf. ad p. Ita enim Excerptorum Latino rum ex i lib. Chronolog. Eusebii, etc., auctor: Quo tempore Romanorum primus monarcha C. Jul. Čœ sar. Regnavit autem annos XVIII. Glycas x annos enumerat. J. Cæsar tamen quinto imperii anno oc cisus est. Suetonius in Jul. cap. 40: Conversus hinc ad ordinandum reip. slatum, fastos correxit, etc. Annumque ad cursum sotis accommodavit, CCCLXV dierum esset, et interca Tario mense sublato, unus dies quarto quoque anno intercalaretur. Dies autem hic quarto quoque inter calandus, Bissextus dictas est, eo quod ad xxıv Februarii, sive ad vi Kal. Martii, interponeretur; adeoque duplex esset sextus Kalendas Martii, xx1v scilicet, et xxv Februarii. primno Jul. Cæsaris anno, et æra Antiochena, et indictiones Antiochenæ, omnium antiquissimæ, initium suum habuerunt. Chr. Alex. Ara tanicn Antiochena, mensis Maii xit, indictiones vero a pri mo Septembris die numerabantur. Chr. Alexand. Cedrenus hac, Bissestique in ventum, ad it Angusti Crs. annum refert; falso apud quem etiam ridiculam habes indictionum nominis originem August!!! quidem bissextum reformavit, non tamen invenit. Vide Jos. Scaligeri Canon Isagog. lib. ut. Chr. Alex. legit his tamen, quæ in nostro sequuntur, retinendum videtur, licet Cæsarem Ægyptum prius, post victoriam Pharsalicam, Syriam deinde, adver sus Pharnacem Mithridatis filium, arma moventem petiisse constet. Sueton. in Jul. cap. 35: Ab Ale xandria in Syriam, et inde Pontum transiit, ur gentibus de Pharnace nuntiis. Sed nec eum, hisce difficultatibus positum, ædificationibus vacasse, probabile est. Verni Auctori nostro solemne est, neminem Antiochiam venientem, nisi aliquo ex structo, inde dimittere. Scr.

Καὶ ἐν Ἀλεξανδρείᾳ τῇ μεγάλῃ ἀπελθὼν ἔκτισεν ἐκεῖ ὁ αὐτὸς Καίσαρ εἰς ὄνομα τοῦ ἰδίου αὐτοῦ υἱοῦ οὗ ἔσχεν ἀπὸ Κλεοπάτρας, ἧς 10 ἐφίλησεν ὡς εὐτ πρεπῆ οὖσαν· ἥντινα ηὗρεν εἰς τὴν Θηβαΐδα δια εχθεῖσαν ὑπὸ τοῦ ἰδίου αὐτῆς ἀδελφοῦ Πτολεμαίου λυπηθέντος πρὸς αὐτήν. Ταύτην ὁ Καῖσαρ φθείρας ἔγκυον ἐποίησε· καὶ ἐγέννησεν υἱὸν, ὃν ἐκάλεσε Καισάριον Εἰς ὄνομα οὖν τοῦ ἰδίου υἱοῦ καὶ τὸ Καισάριον ἔκτισεν ὁ αὐτὸς Ιούλιος ὁ Καίσαρ ἐν Αλεξανδρείᾳ τῇ μεγάλη. Καὶ ἐκβαλὼν τὸν ἀδελφὸν αὐτῆς Πτολεμαῖον ἐκ τῆς βασιλείας τῶν Αἰγυπτίων ἔδωκεν αὐτῇ τὴν βασιλείαν Αἰγυπτίων, φονεύσας καὶ τοὺς δύο εὐνούχους τοὺς εἰσάξαντας τὸν Πτολε μαῖον εἰς Θηβαΐδα ἐξορίσαι τὴν Κλεοπάτραν. Ο δὲ ἐτελεύτα μικρός. Ἐν δὲ τῇ Ῥώμῃ ἐλθὼν ὁ αὐτὸς Καίσαρ ἐσφάγη ὑπὸ τοῦ δευτέρου Βρούτου καὶ ἄλλων μετ' αὐτοῦ συμποιησαμένων συγκλητικῶν ἐπὶ τῆς ὑπατείας Χρυσαυρίκου καὶ Ἀντωνίου ει τὸ [280] δεύτερον. χρηματίζει οὖν ἡ μεγάλη Αντιόχεια κατά τιμὴν ἔτος πρῶτον ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ Καίσαρος Γαίου Ἰου λίου. Μετὰ δὲ τὸν Καίσαρα Γάϊον Ιούλιον ἐπελέξατο ἡ σύγκλητος Ρώμης τὸν Αύγουστον Οκταβιανὸν τὸν συγγενῆ τοῦ Καίσαρος καὶ τὸν ᾿Αντώνιον τὸν τοῦ Αὐγούστου γαμβρόν ἐπ' ἀδελφῇ καὶ τὸν Λέπιδον, καὶ ἐγένοντο οἱ τρεῖς τριομουράτορες, καὶ αὐτοὶ διώκουν τὰ Ῥωμαίων πράγματα προβαλλόμενοι κατ' ἔτους ὑπάτους. Τῷ δὲ πεντεκαιδεκάτῳ (ε) έτει 33 της τριομβι ρίας (η τοῦ αὐτοῦ Αὐγούστου Οκταβιανού, τυραννη σάντων τῶν Αἰγυπτίων καὶ τῆς Κλεοπάτρας τῆς χτισάσης ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ τῇ μεγάλῃ 38 την Φά ρου εἰς τὴν [281] νῆσον τὴν λεγομένην Πρω τέως” καὶ οὖσαν κατέναντι ᾿Αλεξανδρείας υἱὸς τῆς Κλεοπάτρας καὶ τοῦ αὐτοῦ Καίσαρος το ής. Αν? 30 ὁ Καίσαρ. Καίσαρ. οι ἐπὶ τῆς ὑπατείας Χρυσαυρίκου και Αντωνίου. 31 Λεπί έτος. τῇ μεγάλῃ τὴν μεγάλην φαρόν, οι λεγομένην Καίουσαν Οχ., λεγομένην Πρωτέως καὶ οὖσαν "Ον ἐπεκάλεσε Καισάριον. Τὸν τοῦ Αυγούστου γαμβρὴν ἐπ' ἀδελφή. Γαμβρός ἐπ' ἀδελφή, Αύγουστος Οκταούτος Ρώμης κρατῶν τὰ σκῆ [πτρα, Ανεψιὸς ὢν Καίσαρος Γαίου Ἰουλίου. Τὴν ἀνταρσίαν οὐδαμῶς τῶν Αἰγυπτίων φέρων, Επ' ἀδελφῇ τῇ ἑαυτοῦ κλῆσιν Οκταουΐα, Εχων γαμβρὸν ᾿Αντώνιον, στέλλει κατ' Αίγυ Ιπτίων. Εν 'Αλεξανδρεία τὴν μεγάλην τὴν φαρόν. (ε) Πεντεκαιδεκάτῳ. δωδεκάτῳ. Τριομβρίας. Γ. Τριυμβιρατορίας. τῇ μεγάλῃ ἐπίθετον. Πόλις Ἐλέγετο δὲ κατ' ἐξοχὴν πόλις, καὶ πολῖται ἐξ αὐτῆς. "Άστυ, Τὴν λεγομένην Καίουσαν. Καίουσα Τυραννησάντων. Ο. τυραννισάντων. (*) Καλούσαν. Πρωτέως. Inde Alexandriam magnam profectus, Casa rium etiam, a nomine sui ex Cleopatra filii, ibidem exstruxit. Cum enim Thebaidi in Cleopa tram, a fratre suo Ptolomæo ira in eam accenso, expulsam, forte incidisset, amore ejus (forma enim erat venusta) correptus, compressit ipsam, filiumque ex ea habuit, quem Cæsarium appellavit. Ptolomæo deinde Cleopatra fratre, regno Ægyptiorum pulso, eunuchis etiam illis duobus, qui Ptolomæo Cleopatra Thebaidem re leganda auctores fuerant, interfectis, ei Ægy pliorum regnum concessit. Filius vero Casaris et Cleopatra parvulus interiit. (g) Cæterum Romam reversus Cæsar, a Bruto sc cundo, aliisque conjuratis ex senatoribus, occi sus est: Chrysaurico et Antonio iterum coss. In cipit igitur æra Antiochena, in illustrem urbis ejus memoriam, a C. Julii Caesaris anno 1. 218 C. Julio Caesare defuncto, senatus Romanus Augustum Octavianum, Cæsaris cognatum, et. Antonium, sororis Augusti maritum, et Lepidum delegit; qui triumviri creati, rempublicam Roma nam administrarunt, consulesque quotannis desi guarunt. Anno autem Augusti Octaviani triumviratus decimo quinto, Egyptii rebellare coeperunt. Cleo patra etiam, Alexandriæ pharo magna, in insula quam vocant Ardente, duobus milliaribus ab Alexandria distante, constructa, intercapedinem totam, opere Dexiphanis Cnidii mechanici, terra Imo Antonium quidem et Isauricum ponit coss. Chr. Alex. auctor; sed ad Jul. Cas. an. 11. 2 Ch. drov Ox., illud Chron. Pasch. p. 189 D. 33. Ιmo 33 Cl., Chron. p. 191 D, Os. Eadem restitui ex Chron. Cæsarionem hunc alii vocant: quem licet auctor noster parvulum interiisse asserat, Suetonius tamen eum ab Au puesto (post victoriam Actiacam, quo tempore 17 mininum annos natus fuit), retractum e fuga, sup plicio affectum fuisse testatur, in Octavio, c. 17. sororis marilus est: Antonius enim Octaviam, Augusti sororen, in uxorem du serat. Ita eliam eum vocat Jo. Tzetz. Chil. 9, list. 253 C. Scr. constans enim hoc, apud no strum, urbis hujus etiam, per ex cellentiam, dicta est, teste Stephano Sicut Athenæ etiam et Roma, Urbs, vocatæ sunt nisi quis secundum thy superfloum esse putaverit. Ceterum a quo, quove tempore Pharos insula con tinenti isthmo, ex ingentibus in altum molibus terre jactis facto, conjuncta fuerit, non convenit inter auctores. Ammianus Marcellinus, Chr. Alex. auctor, Jo. Tzetzes, cum nostro, Cleopatram hu jus operis auctorem statuunt, adeoque ipsius Plari turris, ab insulae nomine sic dictæ, condi tricem. Verum et Pharon turrim, isthmumque ante Cleopatræ tempora exstructa fuisse, ex J. Cæsaris et Strabonis testimoniis probare nititur Joseph. Scaliger, in Euseb. Chron. Animadversion. ad annum Eusebianum MDccxxxii, quem vide. Pharos (i. Digitizedy Google by

ἀπὸ μιλίων σε δύο και προσχωσάτης γήν καὶ λίθους εἰς τὴν θάλασσαν ἐπὶ τοσοῦτο διάστημα εἰς τὸ βαδίζεσθαι τὴν θάλασσαν ἕως τῆς νήσου αὐτῆς καὶ τῆς φάρου ὑπὸ ἀνθρώπων καὶ ἀλόγων· ὅπερ φοβερὸν ἐποίησεν ἔργον ἡ αὐτὴ Κλεοπάτρα διὰ Δεξιφάνους Κνιδίου μηχανικού, ός τὴν θάλασσαν ἐποίησε χθόνα. Τῆς δὲ τυραννίδος τῶν Αἰγυπτίων καὶ τῆς Κλεοπάτρας βασιλίσσης αὐτῶν γνωσθείσης Ρωμαίοις. ἐξῆλθεν ἀπὸ Ῥώμης Αντώνιος ὁπλισάμενος κατὰ τῆς Κλεοπάτρας καὶ τῶν Αἰγυπτίων καὶ ἐπὶ τὰ Περσικὰ μέρη, ὅτι ἐτάρασσον τὴν ἀνατολήν. Καὶ κατῆλθεν ἐπὶ τὴν Αἴγυπτον μετά πολλῆς δυνάμεως στρατευμάτων ὁ ᾿Αντώνιος· καὶ φθάσας Αλεξάνδρειαν τὴν μεγάλην περιεκάθητο πολιορκῶν αὐτήν, δηλώσας τῇ Κλεοπάτρα δοῦναι τὴν πόλιν· ᾔδει 26 γὰρ [282] αὐτὴν πρώην μετὰ τοῦ Καίσαρος Ἰουλίου ἐπὶ τὴν Αἴγυπτον ἐλθών. Ἡ δὲ Κλεοπάτρα ἀντεδήλωσεν αὐτῷ, ὑπονοθεύσασα αὐτ τὸν ὡς ἐρῶσα αὐτοῦ. Ὁ οὖν Αντώνιος ηπατήθη καὶ ἔρωτι βληθεὶς ἐφίλησεν αὐτὴν καὶ ὑπετάγη αὐτῇ. "Ην δὲ κονδοειδής ή Κλεοπάτρα, εὐπρεπὴς δὲ πάνυ καὶ μυστική Καὶ δεξαμένη τὸν ᾿Αντώνιον εκ δύο. δ' τέσσαρα μίλια 173. Β. * 8ς ὡς Οχ. ε ετάρασσον ετάρασον (π. 20 ᾔδει ήδη. Οπ. * ὑπονοθεύσασα. ὑπονοθούσασα Οχ. Φάρος· Ἔστι καὶ νῆσος, ἡ πρὸς τῇ ᾿Αλεξανδρείᾳ, ἐφ' ἡ ὁ Σωστράτου τοῦ Δεξιφάνους πύργος, ὁμωνύμως λεγόμενος Φάρος. ΦΑΝΟΥΣ. ΘΕΟΙΣ. ΣΟΤΗΡΣΙΝ. ΥΠΕΡ. ΤΩΝ. ΠΛΩΙ εἰς τὴν νῆσον τὴν λεγομένην Πρωτέως. δ'. ᾿Απὸ μιλίων δύο. ὡς ἀπὸ μιλίων δ', τετραστάδιον, νο Επταστάδιον Παραλαβών αὐτοὺς ὁ Δημήτριος, καὶ διελθὼν τὸ ἑπταστάδιον χῶμα τῆς θαλάσσης πρὸς τὴν νῆσον, καὶ διαβὰς τὴν Διὰ Δεξιφάνους Κνιδίου. Κνησίου ΣΩΣΤΡΑΤΟΣ. ΚΝΙΔΙΟΣ. ΔΕΞΙ ᾿Απὸ μιλίων δύο. ἀπὸ μιλίων δ' τετραστάδιον μί λιον Οδοιπο ρίαι ἀπὸ Ἐδὲμ τοῦ παραδείσου εἰς τὴν Ῥωμαίαν, 'Απὸ ᾿Αντιοχείας εἰς Κωνσταντινούπο λιν μοναὶ λβ'. 'Από Κονσταντινουπόλεως ἕως Ρώμης μοναὶ πς'. Ἀπὸ Ῥώμης εἰς Γαλλίαν μοναὶ κζ'. Η μονή έχει μίλια ξ'. νι, ρ. 277, π' καὶ η μία λια. Οπλισάμενος κατὰ τῆς Κλεοπάτρας. 2 Ὑπονοθούσασα αὐτόν. ὑπονοθεύουσα. Νοθεύει· ἀπαλλοτριοί, ἀπατᾷ, κολα χεύει. Καὶ μυστική. Μυστική δὲ τὸν Ερατοσθένην καὶ Στράβωνα γεωγράφους το μίλιον ἔχει σταδίους η', γ' 8 1,5 ήτοι όργυιάς ωλγ'. μία λιον 257, 1. 10 24, στάδιον ει μίλιον Μήλιον ζ ζ Αντώνιος. Αύγουστος. lapidibusque ingestis, siccavit; fecitque ut per (;) mare ipsum (stupendum plane opus!) ceu per continentem, hominibus jumentisque ad insulam usque liber pateret aditus. Caeterum, cum Cleopa» tram Ægyptiosque rebellionem moliri, Romani accepissent, Antonius, exercitu instructus, con tra Cleopatram et Ægyptios, orasque Persicas, eo quod Orientem perturbabant, missus est. Is itaque maximis cum copiis in Ægyptum descen dit; Alexandriaque obsidione cincta, urbis dedi tionem a 219 Cleopatra postulabat. Illa vero Antonio antea, cum Caesarem in Ægyptum comi tatus est, satis nota, litteris adulatoriis eurn sol licitavit, suique amore tandem captum, sibique subditum habuit. Erat autem Cleopatra statura curta, forma vero præcellente, ingenioque subtili. Antonium itaque, exercitumque ejus in urbem recipiens, ipsum sibi accepit conjugem; novique deinceps eam fecit Antonius imperii consortem; uxore priore, Augusti sorore, spreta repudiataque. Antonius deinde, coactis undique copiis quas po tuit maximis, Persis quoque in belli societatem, Chron., Cedrenus p. Chron., Cl., Cl., ZOMENON. Hujus etiam rei testem habemus Ste phanum de Urb. in forte dicta fuerit, a luminibus ibidem nocturno tempore, navigantium in directionem, accendi solitis. Chr. Alex. Protei insulam vocat; Ita eliam Ammianus Marcellin. lib. 22: Insula Pharos, ibi Protea cum Phocarum gregibus diversatum Homerus fabulatur inflatius, a civitatis littore mille passibus disparata. Vide Monier. Odyss. Chr. Alex. habet, uterque falso: non enim milliare inte grum a littore distabat. Jo. Tzetzes in eontrarium lapsus est errorem, spatium hoc cans. Caeterum dictum fuisse, appa ret ex Josepho, Antiq. Jud. lib. xit, cap. 2, ubi de LXX interpret. loquens, hæc halet elc. habet Chr. Alex., mendose. Opus tamen hoc, non Dexi phanis fuisse apparet, tùm ex Eusebii Chron. ad an. MDCCXXXIII, tum ex turris ipsius inscriptione, apud Strabonem Εx eo quid in C. legatur et a Jo. Tzetze spatium illud appel patur conficit Dufresnius per lioc loco designari non milliare, sed stadium. At hoc significatu nusquam alibi legitur vox ista, wisi forsan in quodam ms. cui titulus; his verbis Apud Strabonem lib. ubi dicitur Gaudum a Melite distare Xylander in Latina versione ponit 88 stadiis; interpretationem approbante doctiss. Casaubono male, ut liquet testimonio Juliani Architecti non dum editi, qui de ipso Strabone hoc scribit: Kari In Parthis repulsus, Ægyptum se tandem recepit, ubi Cleopatra se totum dedidit. Flor. lib. iv, cap. 11 Quippe post Parthos, cum exosus arma in otio nge ret, captus amore Cleopatre, quasi bene gestis rebus, in regio se sinu reficiebat. Nugæ itaque sunt quæ deinceps de Antonio et Cleopatra profert auctor loster. Forte, Hesychius hic verto, ingenio subtili, seu solerti; præter communem vocabuli usum: generosam vero ejus indolem et Jul. Caesar, et Augustus deinde, ille, ab exsilio, stragulo invo lutæ ad se introductæ; hic, triumphi sui spem maximam eludentis, admirati sunt. Vide Zonar. tom. II, Jo. Tzetz. chil. 9, Hist. 253. sive Apud Malalam nostrum p: 500, 1. 11, per stadium designari quis facile crediderit: sed p. et aperte dis tinguuntur. Scriptorum quamplurimorum testimo nia, de eo quod pídiov milliare seu multorum sta diorum mensuram significat, vide apud Dufresnii Gloss. Græco-barb. et clariss. Bernardi nostri opus pereruditum de Mens. et Pond.: habet stadia pedes 4500, pss digilos 16, ait incertus qui dam Græcus in cod. ms. Oxon. (;) Sic C., ubi male Dufresnius er Scaligeri auctoritate substituit Vide Præf. $33.

ἀπὸ μιλίων σε δύο και προσχωσάτης γήν καὶ λίθους εἰς τὴν θάλασσαν ἐπὶ τοσοῦτο διάστημα εἰς τὸ βαδίζεσθαι τὴν θάλασσαν ἕως τῆς νήσου αὐτῆς καὶ τῆς φάρου ὑπὸ ἀνθρώπων καὶ ἀλόγων· ὅπερ φοβερὸν ἐποίησεν ἔργον ἡ αὐτὴ Κλεοπάτρα διὰ Δεξιφάνους Κνιδίου μηχανικού, ός τὴν θάλασσαν ἐποίησε χθόνα. Τῆς δὲ τυραννίδος τῶν Αἰγυπτίων καὶ τῆς Κλεοπάτρας βασιλίσσης αὐτῶν γνωσθείσης Ρωμαίοις. ἐξῆλθεν ἀπὸ Ῥώμης Αντώνιος ὁπλισάμενος κατὰ τῆς Κλεοπάτρας καὶ τῶν Αἰγυπτίων καὶ ἐπὶ τὰ Περσικὰ μέρη, ὅτι ἐτάρασσον τὴν ἀνατολήν. Καὶ κατῆλθεν ἐπὶ τὴν Αἴγυπτον μετά πολλῆς δυνάμεως στρατευμάτων ὁ ᾿Αντώνιος· καὶ φθάσας Αλεξάνδρειαν τὴν μεγάλην περιεκάθητο πολιορκῶν αὐτήν, δηλώσας τῇ Κλεοπάτρα δοῦναι τὴν πόλιν· ᾔδει 26 γὰρ [282] αὐτὴν πρώην μετὰ τοῦ Καίσαρος Ἰουλίου ἐπὶ τὴν Αἴγυπτον ἐλθών. Ἡ δὲ Κλεοπάτρα ἀντεδήλωσεν αὐτῷ, ὑπονοθεύσασα αὐτ τὸν ὡς ἐρῶσα αὐτοῦ. Ὁ οὖν Αντώνιος ηπατήθη καὶ ἔρωτι βληθεὶς ἐφίλησεν αὐτὴν καὶ ὑπετάγη αὐτῇ. "Ην δὲ κονδοειδής ή Κλεοπάτρα, εὐπρεπὴς δὲ πάνυ καὶ μυστική Καὶ δεξαμένη τὸν ᾿Αντώνιον εκ δύο. δ' τέσσαρα μίλια 173. Β. * 8ς ὡς Οχ. ε ετάρασσον ετάρασον (π. 20 ᾔδει ήδη. Οπ. * ὑπονοθεύσασα. ὑπονοθούσασα Οχ. Φάρος· Ἔστι καὶ νῆσος, ἡ πρὸς τῇ ᾿Αλεξανδρείᾳ, ἐφ' ἡ ὁ Σωστράτου τοῦ Δεξιφάνους πύργος, ὁμωνύμως λεγόμενος Φάρος. ΦΑΝΟΥΣ. ΘΕΟΙΣ. ΣΟΤΗΡΣΙΝ. ΥΠΕΡ. ΤΩΝ. ΠΛΩΙ εἰς τὴν νῆσον τὴν λεγομένην Πρωτέως. δ'. ᾿Απὸ μιλίων δύο. ὡς ἀπὸ μιλίων δ', τετραστάδιον, νο Επταστάδιον Παραλαβών αὐτοὺς ὁ Δημήτριος, καὶ διελθὼν τὸ ἑπταστάδιον χῶμα τῆς θαλάσσης πρὸς τὴν νῆσον, καὶ διαβὰς τὴν Διὰ Δεξιφάνους Κνιδίου. Κνησίου ΣΩΣΤΡΑΤΟΣ. ΚΝΙΔΙΟΣ. ΔΕΞΙ ᾿Απὸ μιλίων δύο. ἀπὸ μιλίων δ' τετραστάδιον μί λιον Οδοιπο ρίαι ἀπὸ Ἐδὲμ τοῦ παραδείσου εἰς τὴν Ῥωμαίαν, 'Απὸ ᾿Αντιοχείας εἰς Κωνσταντινούπο λιν μοναὶ λβ'. 'Από Κονσταντινουπόλεως ἕως Ρώμης μοναὶ πς'. Ἀπὸ Ῥώμης εἰς Γαλλίαν μοναὶ κζ'. Η μονή έχει μίλια ξ'. νι, ρ. 277, π' καὶ η μία λια. Οπλισάμενος κατὰ τῆς Κλεοπάτρας. 2 Ὑπονοθούσασα αὐτόν. ὑπονοθεύουσα. Νοθεύει· ἀπαλλοτριοί, ἀπατᾷ, κολα χεύει. Καὶ μυστική. Μυστική δὲ τὸν Ερατοσθένην καὶ Στράβωνα γεωγράφους το μίλιον ἔχει σταδίους η', γ' 8 1,5 ήτοι όργυιάς ωλγ'. μία λιον 257, 1. 10 24, στάδιον ει μίλιον Μήλιον ζ ζ Αντώνιος. Αύγουστος. lapidibusque ingestis, siccavit; fecitque ut per (;) mare ipsum (stupendum plane opus!) ceu per continentem, hominibus jumentisque ad insulam usque liber pateret aditus. Caeterum, cum Cleopa» tram Ægyptiosque rebellionem moliri, Romani accepissent, Antonius, exercitu instructus, con tra Cleopatram et Ægyptios, orasque Persicas, eo quod Orientem perturbabant, missus est. Is itaque maximis cum copiis in Ægyptum descen dit; Alexandriaque obsidione cincta, urbis dedi tionem a 219 Cleopatra postulabat. Illa vero Antonio antea, cum Caesarem in Ægyptum comi tatus est, satis nota, litteris adulatoriis eurn sol licitavit, suique amore tandem captum, sibique subditum habuit. Erat autem Cleopatra statura curta, forma vero præcellente, ingenioque subtili. Antonium itaque, exercitumque ejus in urbem recipiens, ipsum sibi accepit conjugem; novique deinceps eam fecit Antonius imperii consortem; uxore priore, Augusti sorore, spreta repudiataque. Antonius deinde, coactis undique copiis quas po tuit maximis, Persis quoque in belli societatem, Chron., Cedrenus p. Chron., Cl., Cl., ZOMENON. Hujus etiam rei testem habemus Ste phanum de Urb. in forte dicta fuerit, a luminibus ibidem nocturno tempore, navigantium in directionem, accendi solitis. Chr. Alex. Protei insulam vocat; Ita eliam Ammianus Marcellin. lib. 22: Insula Pharos, ibi Protea cum Phocarum gregibus diversatum Homerus fabulatur inflatius, a civitatis littore mille passibus disparata. Vide Monier. Odyss. Chr. Alex. habet, uterque falso: non enim milliare inte grum a littore distabat. Jo. Tzetzes in eontrarium lapsus est errorem, spatium hoc cans. Caeterum dictum fuisse, appa ret ex Josepho, Antiq. Jud. lib. xit, cap. 2, ubi de LXX interpret. loquens, hæc halet elc. habet Chr. Alex., mendose. Opus tamen hoc, non Dexi phanis fuisse apparet, tùm ex Eusebii Chron. ad an. MDCCXXXIII, tum ex turris ipsius inscriptione, apud Strabonem Εx eo quid in C. legatur et a Jo. Tzetze spatium illud appel patur conficit Dufresnius per lioc loco designari non milliare, sed stadium. At hoc significatu nusquam alibi legitur vox ista, wisi forsan in quodam ms. cui titulus; his verbis Apud Strabonem lib. ubi dicitur Gaudum a Melite distare Xylander in Latina versione ponit 88 stadiis; interpretationem approbante doctiss. Casaubono male, ut liquet testimonio Juliani Architecti non dum editi, qui de ipso Strabone hoc scribit: Kari In Parthis repulsus, Ægyptum se tandem recepit, ubi Cleopatra se totum dedidit. Flor. lib. iv, cap. 11 Quippe post Parthos, cum exosus arma in otio nge ret, captus amore Cleopatre, quasi bene gestis rebus, in regio se sinu reficiebat. Nugæ itaque sunt quæ deinceps de Antonio et Cleopatra profert auctor loster. Forte, Hesychius hic verto, ingenio subtili, seu solerti; præter communem vocabuli usum: generosam vero ejus indolem et Jul. Caesar, et Augustus deinde, ille, ab exsilio, stragulo invo lutæ ad se introductæ; hic, triumphi sui spem maximam eludentis, admirati sunt. Vide Zonar. tom. II, Jo. Tzetz. chil. 9, Hist. 253. sive Apud Malalam nostrum p: 500, 1. 11, per stadium designari quis facile crediderit: sed p. et aperte dis tinguuntur. Scriptorum quamplurimorum testimo nia, de eo quod pídiov milliare seu multorum sta diorum mensuram significat, vide apud Dufresnii Gloss. Græco-barb. et clariss. Bernardi nostri opus pereruditum de Mens. et Pond.: habet stadia pedes 4500, pss digilos 16, ait incertus qui dam Græcus in cod. ms. Oxon. (;) Sic C., ubi male Dufresnius er Scaligeri auctoritate substituit Vide Præf. $33.

πολλῶν καταπλεύσα; ἀπὸ ᾿Αλεξανδρείας ὥρ ἐν τῇ πόλει καὶ τὰ πλήθη αὐτοῦ ἐγαμήθη" αὐτῷ. Καὶ ἡ λοιπὸν ὁ αὐτὸς ᾿Αντώνιος λαβὼν αὐτὴν γυναῖκα ἑτυράννησεν ἅμα αὐτῇ Ῥωμαίους. Καὶ καταφρονήσας καὶ ἀποταξάμενος τῇ αὐτοῦ γυναικί, τῇ ἀδελφῇ τοῦ Αὐγούστου Οκταβιανοῦ, καὶ συναγαγὼν ἄλλο πλῆθος πολύ, προτρεψάμενος δὲ καὶ Πέρσας καὶ πολλὰ αὐτοῖς συνταξάμενος, ποιήσας πλοῖα δρομώνων μησε κατὰ Ῥωμαίων μετὰ τῆς Κλεοπάτρας, παραλαβεῖν τὴν αὐτὴν Ῥώμην βουλόμενος, διὰ τῆς λεγομένης Ηπείρου χώρας, θέλων ἀνελθεῖν ἐν Ρώμῃ. Καὶ γνωσθείσης τῆς τοιαύτης τυραννίδος Αντωνίου καὶ τῆς Κλεοπάτρας ἐν τῇ Ῥώμῃ, εὐθέως ὁ αὐτὸς Οκταβιανός ὡπλίσατο σε κατ' αὐτῶν καὶ διὰ τὴν εὐτέλειαν τῆς αὐτοῦ ἀδελφῆς, ὅτι περιεφρόνησεν αὐτὴν ὁ αὐτὸς Ἀντώνιος. Καὶ ἔλαβεν ὁ αὐτὸς Αὐγου στις στρατηγὸν δυνατόν, ἐκ τῆς συγκλήτου ἐπιλε ξάμενο;, Μάρκον ᾿Αγρίππαν ὀνόματι, καὶ ἔζευξεν αὐτῷ τὴν ἑαυτοῦ ἀδελφὴν Οκταβίαν. Καὶ ὥρμησεν ἀπὸ τῆς Ῥώμης ἅμα τῷ αὐτῷ ᾿Αγρίππα στρατηγῷ καὶ στρατιωτικών δυνάμεων αὐτοῦ Καὶ φθά σας τὴν ἄπειρον χώραν εἰς τόπον λεγόμενον Λευ κάτην συνέκρουσε τῷ ᾿Αντωνίῳ καὶ τῇ Κλεοπάτρα πόλεμον ναυμαχίας μέγαν, καθώς Βεργίλλιος ὁ σοφὸς ἐν τῇ αὐτοῦ ἀσπιδοποιία συνεγράψατο εἰς τὸν ἔγδοον αὐτοῦ λόγον. Τὸ δὲ πλῆθος τῶν ἀμφοτέρων στρατευμάτων ἐσκέπασε τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν. Καὶ ἐσφάγη τοῦ ᾿Αντωνίου καὶ τῆς Κλεοπάτρας πλῆθος ἐν τῇ ναυμαχία, ὥστε τὰ ὕδατα τῆς θαλάσ σης αίμασι μιγέντα 48 κυμάτων καὶ μόνον φαίνεσθαι. Καὶ νικήσας ὁ Αύγουστος Οκταβιανός ἐφόνευσε τὸν ᾿Αντώνιον τὴν δὲ Κλεοπάτραν παραλαβὼν καὶ δήσας ἐθριάμβευσε, κελεύσας [284] αὐτὴν φυλαχθῆναι εἰς τὸ ἀνενεγκεῖν ἐν τῇ Ῥώμῃ, αἰχμάλωτον καὶ πομπεῦσαι. Ητις Κλεοπάτρα ἀπὸ εχρήσατο ἑαυτῇ, ἀπὸ ἀσπίδος κρουσθεῖσα ἐτελεύτα ἐβάσταζε γὰρ ἀσπίδας καὶ ἄλλα ἑρπετὰ εἰς τὰ πλοῖα διὰ τὸν πόλεμον· ὡς φυλάττεται οὖν ὑπὸ στρατιω τῶν, κρύφα δηχθεῖσα ὑπὸ ἀσπίδος τελευτᾷ διὰ τὸ μὴ ζῶσαν αὐτὴν ἀνενεχθῆναι ἐν τῇ 'Ρώμῃ. Μετὰ δὲ τὴν τελευτὴν αὐτῆς ἀπηνέχθη τὸ λείψανον αὐτῆς ἐν τῇ Ρώμῃ σμυρνιασθέντα πρὸς θεραπείαν τῆς ἀδελφῆς τοῦ αὐτοῦ Αὐγούστου Οκταβιανοῦ, καθὰ Θεόφιλος ὁ σοφὸς χρονογράφος συνεγράψατο. Οἱ δὲ “ἐγαμήθη Αγαμήθην Οχ. δρομόνων Ο. 4 ὁπλίσατο Οχ. μιγέντα μηγέντα Ολο ἀπὸ ἀσπίδος κρουσθείσα. γὰρ Καὶ Πτολεμαίου σύναιμος δέσποινα Κλεοπάτρα, Ούσα σοφή, καὶ εύγλωττος, πανεμορφοτάτη, Ποιήσας πλοῖα δρομόνων πολλῶν. Καὶ στρατιωτικών δυνάμεων αὐτοῦ. στρατιωτικαῖς δυνάμεσιν. Ὥστε τὰ ὕδατα τῆς θαλάσσης αίμασι μηγέντα. μιγέντα. Εφόνευσε τὸν ᾿Αντώνιον. Ἐν τῇ Ῥώμη σμυρνιασθέντα. σμυρ γιασθέν. σμυρνιάζω, ταριχεύω ῾Ο Καῖσαρ δ' 'Οκταούτος ἐκείνην ταριχεύσας, Τῇ ἀδελφὴ τῇ ἑαυτοῦ κατήγαγεν εἰς Ῥώμην. plurimis navibus, classem sibi adorat. Alexan dria vero, una cum Cleopatra, solvens, in Roma nas ditiones impetum fecit: urbisque ipsius po tiundæ spe fretus, per Epirum regionem cursum suum ducere instituit. liberis suis pollicitationibus adduelis, confectis Augustus autem cognito Antonii et Cleopatra consilio, et urbis conservandæ, sororisque, al Antonio spreta, viudicande causa, et ipse arma sumit. Delecto itaque sibi duce ex senatoribus M. Agrippa, viro strenuo, sororeque Octavia ei in uxorem dala, Roma relicta, cum exercitu con tra Antonium movit. Cumque Leucatem, Epiri promontorium, 220 appulisset, cum Antonio et Cleopatra navali prælio congressus est: sicuti Virgilius sapiens, in clypei descriptione, (Ænei dos) libro octavo tradidit. Ea vero erat utriusque exercitus militumn multitudo, ut terra mareque eisdem operirentur. Ex Antonii autem et Cleopa træ partibus tanta fuit strages, ut casorum sau guine ipsum mare cruentatum penitus videretur. Augustus vero victoria potitus, Antonium interſe cit: Cleopatram autem captivam habens, et in vincula conjiciens, in triumphum suum, Roma, celebrandum, asservari jussit. Caeterum illa, dum militum esset sub custodia, cavens sibi ne viva Roman deportaretur, aspidi (horum enim, alio rumque id genus serpentum copiam, in bellum profectura sibi comparaverat occulte sese mor dendam præbens, spontaneam sibi conscivit mor tem. Attamen corpus ejus mortuum, unguentis conditum, læsæ Octaviæ placandæ causa, Romam delatum est uti Theophilus sapiens chronogra phus litteris mandavit. Verum Alexandriuarum rerum scriptores Cleopatram in Ægypto relictam fuisse, nonnulla item alia, a Romanis historicis absona, tradiderunt. Ch., Cl., “• Locus mutilus: aut quid tale supplendum videtur.» Ch. etc. Dromoni. bus, seu Liburnis Antonio classem adornat auctor noster: Florus tamen navium ejus magnitudinem predical, lib. 17, his verbis: Nobis quadringente amplius naves; ducenta non minus hostium: sed numerum magnitudo pensabat. Quippe a senis in novenos remorum ordinibus, ad hoc turribus, atque tabulatis allevata, castellorum et urbium specie, non sine gemilu maris, et labore ventorum ferebantur. Ser. Ser. Ηac vero ex Eneæ clypei, Vulcani operis, descriptionc, Æn. lib. vn, desumpsit In medio classes æratas, Actia bella, Cernere erat, tolumque instructo Marte videres. Fervere Leucaten, auroque effulgere fluctus, etc. Et paulo post Stupea flamma manu, telisque volatile ferrum Spargitur: arva nova Neptunia cæde rubescunt. Iuno Antonius ab Augusto navali prælio devictus, in Ægyptum fuge evasit; ubi se ipsum interfecit. Scr. Aucioris nostri Jo. Tzetzes per reddit chil. 9, Hist. 253.

ἐκθέμενοι “τὰ πάτρια Αλεξανδρείας τῆς μεγάλης τὴν Κλεοπάτραν ἐν Αἰγύπτῳ εἶναι λειφθείσαν “ καὶ ἄλλα δὲ τινα μὴ συμφωνοῦντα τοῖς Ῥωμαίων συγγραφεῦσι. Μετὰ δὲ τὴν τοιαύτην νίκην ὁ αὐτὸς Αὐγουστο; Οκταβιανός ἅμα [285] 'Αγρίππα τῷ στρατηγῷ καὶ γαμβρῷ αὐτοῦ ἀπὸ τῆς κώμης Ηπείρου εξορμήσας καὶ “ἦλθεν ὑποτάξας τὴν Αἰγύπτιον χώ ραν καὶ θριαμβούσας τὴν ἑαυτοῦ νίκην. Καὶ κατιὼν μετὰ τοῦ πλήθους αὐτοῦ ὑπέταξε τὰς ἄλλας χώρας, καταλύων τὰς τοπαρχίας * αὐτῶν. *Ην δὲ ἐνιαυτῶν ιη', ὅτε τριομουράτωρ ἐγένετο. Ἐκράτησε δὲ ὁ τῆς Αἰγύπτου πόλεμος στη πολυ λά (*). Ὁ δὲ Αύγουστος Οκταβιανός παρελθὼν τὴν ρώπην πᾶσαν ἐπέρασεν ἀπὸ τοῦ Βυζαντίου ἐπὶ τὴν Χαλκηδόνα πόλιν τῆς Ασίας. Καὶ ἐποίησεν ευθέως ἄρχοντα ἂν ἠβουλήθη ἐν τῇ Βιθυνίᾳ ἐκ τῶν ἰδίων αὐτοῦ ἀνθρώπων ὀνόματι Λαῦσον, διαδεξάμενος τὸν ἰθύνοντα τὴν αὐτὴν χώραν Διήναρον τὸν προβλη θέντα ὑπὸ τοῦ Καίσαρος τοῦ θείου αὐτοῦ· ἦν γὰρ ήδη ή Βιθυνία ἔχουσα ἄρχοντα· ἐπειδὴ πρὸ αὐτοῦ ὁ Πομπήιος Μάγνος ἦν λαβὼν τὴν αὐτὴν Βιθυνίαν, τελευτήσαντος Νικομήδους το παρχοῦντος αὐτὴν, τοῦ ὄντος ἐκ τοῦ γένους τῶν Μακεδόνων· ὅστις τελευτῶν εἴασεν αὐτὴν Ῥωμαίοις. Τὴν δὲ Γαλατίαν ὑπέταξεν ὁ αὐτὸς Αύγουστος δ καὶ [286] Οκταβιανός, νικήσας Δημόταρον, τετράπο χην αὐτῆς καὶ -τειχίσας κώμην τὴν λεγομένη Αρσίνην ἐποίησε πόλιν, ἥντινα ἐκάλεσεν "Αγκ ραν διὰ τὸ μέσην αὐτὴν εἶναι δύο θαλασσών, ἐν ἐκθέμενοι. εἰσθέμενο: Οχι 44 λειφθεῖσαν ληφθεῖσαν Οχ. “και. 48 τοπαρχίας τοπαρχιήας Οχ. Μη συμφωνοῦντα ἱστοριῶν συναγωγής Οὗ ἦν εὐπρε πεστάτη ή πομπὴ ἐν ᾗ καὶ ἡ Κλεοπάτρα ἐπὶ κλίνης ἐν τῷ τοῦ θανάτου "μιμήματι, παρεκομίσθη, ὡς πομπείον. Ἐκ τῶν ἰδίων αὐτοῦ ἀνθρώπων. Ανθρα xνι: Καὶ ὥρμησεν εἰς τὸ πέραν, κατά Βιταλιανοῦ, καὶ τῶν ἀνθρώπων αὐτοῦ. Τετράρχην αὐτῆς. Τετράρχην βασι λέα,;: Τετράρχαι, οἱ βασιλεῖς; τετράρχαι. Τετράρχαι τετράδας, Πντινα ἐκάλεσεν ῎Αγκυραν, Καὶ γαμβρῷ αὐτοῦ. γαμβρὸν ἐπ' ἀδελφῇ, γαμβρός γαμβρῳ αὐτοῦ, Κτείναντα Δηϊέταυρον τετράρχην Γαλατίας. Τὴν 'Αγκυραν δ' ἂν ἔφημεν, τῆς Γαλατίας ενο ᾿Απὸ τῆς κώμης Ηπείρου. χώρας. Εκράτησε δὲ ὁ τῆς Αἰγύπτου πόλεμος ἔτη πολλά. Το Έτη πολλά. Κτίσαι τὸν Οκταούτον Καίσαρα τὸν Ρωμαίον, Οὐδ᾽ ἐξ ἀγκύρας σιδηρᾶς ἅρμα του Μίδου σχού [σης Κληθῆναι ταύτην 'Αγκυραν· ἀλλ' ὅτι μέση κεί [ται Ασιανῆς καὶ Ποντικῆς τῶν θαλασσῶν τῶν δύο. Post partam hanc victoriam, Augnstus Octavia nus, una cum duce 221 Agrippa, suo genero, Epiro solvens, Ægyptum perrexit: quam cum in potestatem suam redegisset, victoriam triumphro celebravit. Inde vero cum exercitu movens, aliis itidem regionibus subactis, principatus earum abrogavit¸ Annum autem agens decimnm octavum, triumvir designatus est; bellum vero Ægyptiacum per multos duravit annos. Augustus Octavianus inde Europam totam prætervectus, Byzantium venit: atque inde in Asiam trajiciens, Chalcedonem appulit: ubi Die naro, quem Caesar avunenius Bithyniæ præfece rat, submoto; ipse statim, e ducibus suis, Lau sum quemdam successorem constituit. Bithynia enim jampridem Romanæ erat ditionis; ex quo Nicomedes res, ex Macedonum, stirpe oriundus, ipsam moriturus Romanis legavit: quo demortuo, Pompeio Magno cessit ea provincia. Porro Augustus Octavianus, Galatiam quoque, devieto Dejotaro ejus regulo, in potestatem suam redegit vicumque Arsinem dictum mænibus cingens, urbem fecit, quam quod duobus mari bus, Pontico atque Asiano, interjaceret, Ancyram Ch., Dele Ch., etc. Quosnam tandem scriptores Romanos, ah Alexandrinis de Cleopatræ cadavere hac in re discrepantes, hic auctor noster intelligat, non video. Statuam quidem ejus, as pide brachio inhærente, lecto traductam fuisse ab Augusto triumphante, asserit Zonaras eliam auctor, in Augusto; Ipsam tamen eodem cum Antonio sepulcro conditam fuisse, testem habemus Sueto nium in Octavio, cap. 17: Ambobus communem sepulture honorem tribuit, ac tumulum ab ipsis inchoatum perfici jussit. Tot, pro militibus, apud nostrum frequenter usur patur. Ita lib. hic, pro ponit Hesychius scribendum tamen proprie sunt regni seu partem quartam adni nistrantes. Stephanus, er Apollonio in Caricis, Ancyram a Mithridate et Ariobarzane exstructam fuisse tradit. Alii a Mida conditam volunt: verum hoc, de altera illa Phry gie Ancyra forte intelligendum. Jo. Tzetzes chil. 1, cum nostro, Augustin Ancyræ Galate statuit conditorem (29. Supra Agrippam Octa viani sororis maritum, vocavit sororen enim ejus Octaviam, uxorem habuit. Quia tamen Augusti hoc leco vocatur simplici ter Agrippa, quæ vox generum ut plurimum sonat, ideo genero suo reddimus. Agrippa (por enim, reliet: tandem uxore Octavia, Augusti sorore, Juliam, ejus filiam in uxorem habuit, Augusto ipso eum in hoc cogente. Forte legend. uno praelio Aeliaco, et coeptuin et finitum est hoc bellum: deinceps enim Ægyptus tributaria facta est. Peccat Malala in excessu, in de feetu Chilmeadus; qui uno prælio Actiaco et cœ plum et finitum fuisse bellum inter Augustum et An tonium affirmat. Flagare cœpit hoc bellum Domi Ancyra tamen hæc, alterutro mari, longo satis distat intervallo. tio nobarlo et C. Sossio coss. Anno seq. coss. Augusto et Messalo, iv Nonas Sept. ad Actium pugnatum est, et anno proximo in Ægypto ab illis duo prælia commissa fuere.

τῆς τε Ποντικῆς καὶ τῆς Ἀσιανῆς θαλάσσης. Θυ σιάσας δὲ κόρην παρθένον ὀνόματι Γρηγορίαν εἰς ἀποκαθαρισμόν, ποιήσας αὐτὴν ἐπαρχίαν, ἐάσας ἐκεῖ Γάλλους στρατιώτας διὰ τὸ φυλάττειν τὴν χώραν καὶ. τὴν πόλιν, καλέσας εἰς ὄνομα αὐτῶν καὶ τὴν ἐπαρ- 222 ), χίαν καὶ τὸν ποταμὸν Γάλλον Ομοίως δὲ καὶ τὴν Λυδίαν καὶ Παμφυλίαν τὰς ἐπαρχίας ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ Δημοτάρου “ἐπαρχουμένας παρέλαβε καὶ ἐποίησεν ὑπὸ Ῥωμαίους, πέμψας Κουρίωνα ονόματι στρατηγὸν αὐτοῦ μετὰ βοηθείας πολλῆς. Φρυγίαν δὲ Πακατιανὴν ὑπὸ τὴν τετραρχίαν τοῦ αὐ τοῦ οὖσαν ὑπὸ Ῥωμαίους ἐποίησε, πέμψας μετὰ βοηθεία; Πακατιανὸν στρατηγὸν αὐτοῦ. Καὶ τὴν Λυκαονίαν δὲ παρέλαβε το παρχουμένην ὑπὸ Λυκάο νος, υἱοῦ τοῦ Κάπνος ὅστις προσέπεσε τῷ αὐτῷ Αὐγούστῳ. Καὶ προτρεψάμενος αὐτὸν ὁ Αὐγουστος, ὡς γενναῖον, ἔλαβεν αὐτὸν ἐπὶ τὴν Αἴγυπτον. Συρία δὲ καὶ Κιλικία πρώην ἐπὶ τοῦ Καίσαρος Ἰουλίου ἐγένετο ὑπὸ Ῥωμαίους. Καταλαβὼν δὲ ὁ Αύγουστος την Συρίαν εἰσῆλθεν ἐν ᾿Αντιοχείᾳ τῇ μεγάλῃ, θριαμβεῦσαι τὴν κατὰ Αντωνίου νίκην καὶ Κλεοπάτρας μετὰ τοῦ ἰδίου αὐτ του γαμβροῦ ᾿Αγρίππα. Ὅστις 'Αγρίππας τερφθείς τῆς τοποθεσίας τῆς πόλεως Αντιοχείας, κτίζει ἐκεῖ δημόσιον λουτρὸν ἔξω τῆς πόλεως παρὰ τὸ ὄρος, εύ ρὼν ἐκεῖ πηγήν, ὅπερ ἐκάλεσεν εἰς ὄνομα ἴδιον τὸ Αγριππιανὸν, τὸ νυνὶ λεγόμενον 'Αμπελινών λου τρόν. Κτίζει δὲ καὶ δίαιταν οἰκημάτων [283] καὶ βανιάριν τ καλέσας τὴν γειτνίαν ᾿Αγριππιτῶν. Προσέθηκε δὲ κτίσας ἐν τῷ θεάτρω Αντιοχείας ἄλ την ζώνην οι ἐπάνω τῆς πρώτης διὰ τὸν πολὺν δῆμον ὁ ᾿Αγρίππας. Ἐκεῖθεν δὲ ἐξελθὼν ὁ Αύγουστος κατέλαβε την Λαοδικέων πόλιν τῆς Συρίας· καὶ ἔκτισεν ἐν αὐτῇ τῇ πόλει θέατρον μέγα πάνυ, στήσας ἑαυτῷ ἐκεῖ στήλην μαρμαρίνην. Ἔκτισε δὲ ἐν αὐτῇ τῇ πόλει καὶ τὸ μέγα τετράπυλον, όντα μικρόν· καὶ κοσμήσας αὐτὸ κίοτι καὶ μαρμάροις ἀνοικοδομήσας καὶ μου αύτας ἐθριάμβευσεν ἐν αὐτῷ τὴν ἑαυτοῦ νίκην, στή τας ἐν τῷ αὐτῷ τετραπύλῳ στήλην χαλκήν μετὰ τεσσάρων ἵππων. Η Καὶ τὴν Φοινίκην δὲ ὑπέταξε· καὶ πέμψας στρα " Δημοτάρου Διηνιοτάρου Οτ. ζώνην ζωὴν 99 €. 69. Κάπνος. το βανιάριν. βαλνιάριν. Καὶ τὸν ποταμόν, Γάλλον. Φρυγίαν δὲ Πακατιανήν. Φρυγίαν Καπατα νῆς, Τὰ δὲ ἀπὸ τοῦ Κροινοῦ καὶ μέχρι τοῦ ᾿Αμωρίου, καλεῖται Φρύ για Κακατιανής. Υἱοῦ τοῦ Κάπνος, Κάπνους. Καὶ δίαιταν οἰκημάτων. γειτνίαν Δίαιται οἰκήματα Τῇ ἑξῆς ἐν ἑτέρα ἐγένοντο διαίτῃ, ἔνθα ξύλινοι κίονες ἦσάν τινες, ἐνδεδυμένοι χρυσῷ.: Κατὰ δὲ τὸ ἐμπρόσθιον τῆς διαίτης ἐπὶ πολὺ, παρετέταντο ἅμαξαι, ἐν οἷς πολύ τι χρῆμα ἀργύρου ἐπῆν, εἰς. Βανιάριν. Βανιάριν, βανάριον, βανιάριον Βαλνιάριον, Οντα μικρόν. ν. nominavit: puellaque virgine, nomine Gregoria, in loci lustrationem immolata, et regione in pro vinciæ formam redacta, milites ibi Gallos, regio nis urbisque in praesidium, collocat et a nomine illorum, provinciam ipsam (Galatiam fluviumque Gallum appellavit. Lydiam item, Pam phyliamque, Dejotaro subjectas, Curione duce, cum exercitu magno in eas misso, in Romanorum redegit potestatem. Quin et Phrygian Pacatia nam, eidem subditam, Pacatiani ducis illuc cum [287] exercitu missi ope, Romano adjecit imperio. Lycaoniam etiam, regemque ejus Lycaonem, Capnis filium, in deditione accepit: quem cum virum strenuum esse percepisset Augustus, eum 40 sibi comitem adjunxit. Syria vero et Cilicia jam olim, Julii Caesaris sub imperio, Romanæ fuerant ditionis. Syriam vero profectus Augustus, Antiochiam adit, de victoria sua adversus Antonium et Cieo patram, cum genero suo Agrippa, ibidem trium phaturus. Agrippa vero urbis Antiochiæ situ ca plus, extra urbem, ad montem, fonte ibi reperto, balneum publicum exstruxit: quod, a nomine são, Agrippianum ipse' nuncupavit: hodie vern, Ampelinam balneum vocatur. Condidit etiam ædi ficiorum seriem et balneum, vicum Agrippínum vocans. Sed et ob populi Antiocheni frequentiam, theatri priori circo secundum superaddidit. Inde vero discedens Augustus, Laodiceam, Syriæ urbem, contendit: 223 ubi theatro ma guifcq exstructo, statuam marmoream sibi err xit. Tetrapylum etiam in eadem urbe, parvulum quod erat, ubi amplum effecisset, columnisque marmoreis, et musivo adornasset, posita in eo dem ænea statua, cum quatuor equis, ibidem quoque de victoria sua triumphum egit. Et subegit Phæniciam, et inde Lucullo, et Pontio Ch., Ch., Οx. Conf. p. Handl dubie scribendum Imo Galatia provincia, Gallusque Ouvius, sive a Gallo quodam, sive a Gallis Celticis, qui relicta patria sedes ibi fixerunt, ali vult Stephanus de Urb., sic dicta fnerint, longe ante Augusti tempora sic appellata fuisse mani festum est. Phrygia Major in Salutarem et Pacatianam distributa est. Constan tin.Porphyr. de Themat Anatol. vocal, litterarum transpositione Caeterum hair Phrygiæ distri bationem Augusto longe posteriorem esse non est debitandam. forte legend. Verum unde hæc? Ista reddo, adificio rum scriem, sive vicum, infra enim vocal. vero pro frequentius usurpatum orcurrit: Menandri protector. Eclog. Legation. Εt paulo post pro hic scribi, nullus dubito. Sed quid tandem erit Suspicor legendum Balnearium, quod tamen vix alibi inter Græcos occurrit. Nullorum antem qram balneorum publicorum ædificatorum apud costrum, mentio frequentior. Scr.

τῆς τε Ποντικῆς καὶ τῆς Ἀσιανῆς θαλάσσης. Θυ σιάσας δὲ κόρην παρθένον ὀνόματι Γρηγορίαν εἰς ἀποκαθαρισμόν, ποιήσας αὐτὴν ἐπαρχίαν, ἐάσας ἐκεῖ Γάλλους στρατιώτας διὰ τὸ φυλάττειν τὴν χώραν καὶ. τὴν πόλιν, καλέσας εἰς ὄνομα αὐτῶν καὶ τὴν ἐπαρ- 222 ), χίαν καὶ τὸν ποταμὸν Γάλλον Ομοίως δὲ καὶ τὴν Λυδίαν καὶ Παμφυλίαν τὰς ἐπαρχίας ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ Δημοτάρου “ἐπαρχουμένας παρέλαβε καὶ ἐποίησεν ὑπὸ Ῥωμαίους, πέμψας Κουρίωνα ονόματι στρατηγὸν αὐτοῦ μετὰ βοηθείας πολλῆς. Φρυγίαν δὲ Πακατιανὴν ὑπὸ τὴν τετραρχίαν τοῦ αὐ τοῦ οὖσαν ὑπὸ Ῥωμαίους ἐποίησε, πέμψας μετὰ βοηθεία; Πακατιανὸν στρατηγὸν αὐτοῦ. Καὶ τὴν Λυκαονίαν δὲ παρέλαβε το παρχουμένην ὑπὸ Λυκάο νος, υἱοῦ τοῦ Κάπνος ὅστις προσέπεσε τῷ αὐτῷ Αὐγούστῳ. Καὶ προτρεψάμενος αὐτὸν ὁ Αὐγουστος, ὡς γενναῖον, ἔλαβεν αὐτὸν ἐπὶ τὴν Αἴγυπτον. Συρία δὲ καὶ Κιλικία πρώην ἐπὶ τοῦ Καίσαρος Ἰουλίου ἐγένετο ὑπὸ Ῥωμαίους. Καταλαβὼν δὲ ὁ Αύγουστος την Συρίαν εἰσῆλθεν ἐν ᾿Αντιοχείᾳ τῇ μεγάλῃ, θριαμβεῦσαι τὴν κατὰ Αντωνίου νίκην καὶ Κλεοπάτρας μετὰ τοῦ ἰδίου αὐτ του γαμβροῦ ᾿Αγρίππα. Ὅστις 'Αγρίππας τερφθείς τῆς τοποθεσίας τῆς πόλεως Αντιοχείας, κτίζει ἐκεῖ δημόσιον λουτρὸν ἔξω τῆς πόλεως παρὰ τὸ ὄρος, εύ ρὼν ἐκεῖ πηγήν, ὅπερ ἐκάλεσεν εἰς ὄνομα ἴδιον τὸ Αγριππιανὸν, τὸ νυνὶ λεγόμενον 'Αμπελινών λου τρόν. Κτίζει δὲ καὶ δίαιταν οἰκημάτων [283] καὶ βανιάριν τ καλέσας τὴν γειτνίαν ᾿Αγριππιτῶν. Προσέθηκε δὲ κτίσας ἐν τῷ θεάτρω Αντιοχείας ἄλ την ζώνην οι ἐπάνω τῆς πρώτης διὰ τὸν πολὺν δῆμον ὁ ᾿Αγρίππας. Ἐκεῖθεν δὲ ἐξελθὼν ὁ Αύγουστος κατέλαβε την Λαοδικέων πόλιν τῆς Συρίας· καὶ ἔκτισεν ἐν αὐτῇ τῇ πόλει θέατρον μέγα πάνυ, στήσας ἑαυτῷ ἐκεῖ στήλην μαρμαρίνην. Ἔκτισε δὲ ἐν αὐτῇ τῇ πόλει καὶ τὸ μέγα τετράπυλον, όντα μικρόν· καὶ κοσμήσας αὐτὸ κίοτι καὶ μαρμάροις ἀνοικοδομήσας καὶ μου αύτας ἐθριάμβευσεν ἐν αὐτῷ τὴν ἑαυτοῦ νίκην, στή τας ἐν τῷ αὐτῷ τετραπύλῳ στήλην χαλκήν μετὰ τεσσάρων ἵππων. Η Καὶ τὴν Φοινίκην δὲ ὑπέταξε· καὶ πέμψας στρα " Δημοτάρου Διηνιοτάρου Οτ. ζώνην ζωὴν 99 €. 69. Κάπνος. το βανιάριν. βαλνιάριν. Καὶ τὸν ποταμόν, Γάλλον. Φρυγίαν δὲ Πακατιανήν. Φρυγίαν Καπατα νῆς, Τὰ δὲ ἀπὸ τοῦ Κροινοῦ καὶ μέχρι τοῦ ᾿Αμωρίου, καλεῖται Φρύ για Κακατιανής. Υἱοῦ τοῦ Κάπνος, Κάπνους. Καὶ δίαιταν οἰκημάτων. γειτνίαν Δίαιται οἰκήματα Τῇ ἑξῆς ἐν ἑτέρα ἐγένοντο διαίτῃ, ἔνθα ξύλινοι κίονες ἦσάν τινες, ἐνδεδυμένοι χρυσῷ.: Κατὰ δὲ τὸ ἐμπρόσθιον τῆς διαίτης ἐπὶ πολὺ, παρετέταντο ἅμαξαι, ἐν οἷς πολύ τι χρῆμα ἀργύρου ἐπῆν, εἰς. Βανιάριν. Βανιάριν, βανάριον, βανιάριον Βαλνιάριον, Οντα μικρόν. ν. nominavit: puellaque virgine, nomine Gregoria, in loci lustrationem immolata, et regione in pro vinciæ formam redacta, milites ibi Gallos, regio nis urbisque in praesidium, collocat et a nomine illorum, provinciam ipsam (Galatiam fluviumque Gallum appellavit. Lydiam item, Pam phyliamque, Dejotaro subjectas, Curione duce, cum exercitu magno in eas misso, in Romanorum redegit potestatem. Quin et Phrygian Pacatia nam, eidem subditam, Pacatiani ducis illuc cum [287] exercitu missi ope, Romano adjecit imperio. Lycaoniam etiam, regemque ejus Lycaonem, Capnis filium, in deditione accepit: quem cum virum strenuum esse percepisset Augustus, eum 40 sibi comitem adjunxit. Syria vero et Cilicia jam olim, Julii Caesaris sub imperio, Romanæ fuerant ditionis. Syriam vero profectus Augustus, Antiochiam adit, de victoria sua adversus Antonium et Cieo patram, cum genero suo Agrippa, ibidem trium phaturus. Agrippa vero urbis Antiochiæ situ ca plus, extra urbem, ad montem, fonte ibi reperto, balneum publicum exstruxit: quod, a nomine são, Agrippianum ipse' nuncupavit: hodie vern, Ampelinam balneum vocatur. Condidit etiam ædi ficiorum seriem et balneum, vicum Agrippínum vocans. Sed et ob populi Antiocheni frequentiam, theatri priori circo secundum superaddidit. Inde vero discedens Augustus, Laodiceam, Syriæ urbem, contendit: 223 ubi theatro ma guifcq exstructo, statuam marmoream sibi err xit. Tetrapylum etiam in eadem urbe, parvulum quod erat, ubi amplum effecisset, columnisque marmoreis, et musivo adornasset, posita in eo dem ænea statua, cum quatuor equis, ibidem quoque de victoria sua triumphum egit. Et subegit Phæniciam, et inde Lucullo, et Pontio Ch., Ch., Οx. Conf. p. Handl dubie scribendum Imo Galatia provincia, Gallusque Ouvius, sive a Gallo quodam, sive a Gallis Celticis, qui relicta patria sedes ibi fixerunt, ali vult Stephanus de Urb., sic dicta fnerint, longe ante Augusti tempora sic appellata fuisse mani festum est. Phrygia Major in Salutarem et Pacatianam distributa est. Constan tin.Porphyr. de Themat Anatol. vocal, litterarum transpositione Caeterum hair Phrygiæ distri bationem Augusto longe posteriorem esse non est debitandam. forte legend. Verum unde hæc? Ista reddo, adificio rum scriem, sive vicum, infra enim vocal. vero pro frequentius usurpatum orcurrit: Menandri protector. Eclog. Legation. Εt paulo post pro hic scribi, nullus dubito. Sed quid tandem erit Suspicor legendum Balnearium, quod tamen vix alibi inter Græcos occurrit. Nullorum antem qram balneorum publicorum ædificatorum apud costrum, mentio frequentior. Scr.

τηγούς μετὰ βοηθείας Λούκουλλον καὶ Πόντιον, οι τινες ἐνίκησαν Τιγράνην. " το παρχοῦντα αὐτῆς καὶ ἐποίησεν αὐτὴν ἐπαρχίαν. Καὶ τὴν λεγομένην δὲ ᾿Αραβίαν ὑφ᾽ ἑαυτὸν, ἤτοι ὑπὸ Ῥωμαίους, ἐποί ησε κρατουμένην ὑπὸ "Αραβα, βασιλέως βαρβάρων Σαρακηνῶν, καὶ ετείχισε κώμην ἣν ἐκάλεσε Βόστρων εἰς ὄνομα Βόστρου τοῦ πεμφθέντος ὑπ' αὐτοῦ στρα τηγοῦ, καὶ τὰς λοιπὰς δὲ τοπαρχίας δίχα τῆς Καπ παδοκίας οι τῆς τοπαρχουμένης εν ὑπὸ ᾿Αρχελάου καὶ τῆς [284] τετραρχίας Ηρώδου τοῦ τετραρχούντος τῆς Ἰουδαίας χώρας, ἐπειδὴ προσήνεγκαν αὐτῷ ἀμφότεροι δῶρα μεγάλα. Ὁ δὲ Ἡρώδης βασιλεὺς τῆς Ἰουδαίας πρὸς τιμὴν αὐτοῦ ἐποίησε καὶ τὴν ὁδοστρωσίαν τὴν ἔξω τῆς πόλεως ᾿Αντιοχείας τῆς μεγάλης, ἦν γὰρ δύσβατος, στρώσας αὐτὴν λευκαῖς πλάκαις (42-43). Εκάλεσαν δὲ ἀμφότεροι τοπάρχαι τὰς μητροπόλεις αὐτῶν πρὸς τιμὴν αὐτοῦ εἰς ὄνομα τοῦ Καίσαρος ὁ μὲνου Ηρώ δης βασιλεὺς καὶ τοπάρχης εκάλεσε Καισάρειαν Παλαιστίνης ", την πρώην λεγομένην Στράτωνος πύργον, ὁ δὲ Αρχέλαος βασιλεὺς καὶ τοπάρχης ἐκάλεσε Καισάρειαν Καππαδοκίας τὴν πρώην λεγο μένην Μάζακαν [290] *Ην γὰρ ὁ Καῖσαρ θεῖος τοῦ αὐτοῦ Αὐγούστου τοῦ παρεσχηκότος αὐτοῖς ἔχειν τῆς τετραρχίας τὴν βασιλείαν ἐπὶ τῶν τῆς ζωῆς αὐτῶν χρόνων. Καὶ ἐξορμήσας ἐκ τῆς Παλαιστίνης παρέλαβε καὶ τὴν Αἴγυπτον· καὶ ὑποτάξας αὐτὴν εἰσῆλθεν ἐν 'Αλεξανδρείᾳ τῇ μεγάλῃ, καὶ ἐκεῖ ἐθριάμβευσε την ἰδίαν νίκην, ποιήσας καὶ τὴν Αἴγυπτον ὑπὸ Ρω μαίους. Καὶ ἔδωκεν ἄρχειν αὐτῶν τῶν Αἰγυπτίων ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ τῇ μεγάλῃ ἐν πρώτοις ἄρχοντα ἐκ τῶν ἰδίων αὐτοῦ ἀνθρώπων ὀνόματι Κορνήλιον Γάλ λον ᾧτινι ἔδωκεν ἀξίαν αὐγουσταλίου τοῦ ἰδίου ὀνόματος σήμαντρον. Καὶ ἐκ τῆς Αἰγύπτου περάσας ὁ αὐτὸς Αύγουστος 58 Τιγράνην Τιγράνων Οχ. Καπποδοκίας Οχ. και το παρχίας τῆς Καὶ τὰς λοιπὰς δὲ το παρχίας (κατέλυσε, ὑπὸ Ἀρχελάου δίχα τῆς. ὑπέταξε), δίχα τῆς Καππαδοκίας, τῆς τοπαρχουμένης ὑπὸ ᾿Αρχελάου, καὶ τῆς τετραρχίας Ηρώδου, » τι μὴν Οχ. σε Παλαιστίνης Παλαιστίνην Οχ. Οἵτινες ἐνίκησαν Τιγράνον, το παρχοῦντα αὐτῆς. Τιγράνην. ΙΙ. (12-43) Στρώσας αὐτὴν λευχαῖς πλάκαις. Πλάκαις πλάκη, πλαξίν. Την πρώην λεγομένην Μάζακαν. Καισάρεια, μητρόπολις τῆς Καππαδοκίας, ἡ πρὶν Εὐσέβεια, καὶ Μάζα, ὡς Στραβών. Μάζακα, Μά ζακα, πόλις Καππαδοκίας, ἡ νῦν Καισάρεια. Ην γὰρ Καίσαρ θείος τοῦ αὐτοῦ Αὐγού στου. Ονόματι Κορνήλιον Γάλλον. Αὐγουστάλιος cibus, adversus Tigrauem, Phoricia regem, cum exercitu missis, ipsum profligavit, regionemque ejus provinciam fecit. Arabiam etiam, quæ Arabi, barbarorum Saracenorum regi paruit, sibi, id est, Romano imperio subjugavit. Vicum etiam quem dam muro cingens, Bostram vocavit, in nomen Bo stri ducis, in Arabes a se missi. Similiter etiam et reliquis fecit principatibus, Cappadocia Archelai et Judæa Herodis regno exceptis: amplis enim il lum uterque muneribus donaverat. Herodes autem, Judææ rex, illius etiam in ho norem, viam publicam extra Antiochiam urbem transitu difficilem, albis lapidibus stravit. Uterque vero principem regni sui urbem, Casaris nomine, Augusti in honorem, nominavit. Herodes rex Stra fonis Turrini, antea dictam, Caesaream 224 Palz stinæ: Archelaus vero rex,.Mazaca quæ fuit, Cæsa ream Cappadocia vocavit. Augusti enim, qui utri que principatum suum durante eorum vita, con cessera., Cæsar avunculus fuit, Palæstina in Ægyptum progressus, eam sub jugavit: cumque in Romanam servitutem redegis set, Alexandriam ingressus, de victoria sua trium phavit. Civitati autem huic primus præfectum ex suis dedit, nomine Cornelium Gallum quem et Augustalis dignitate, nominis sui insigni, colone stavit. Augustus deinde Ægypto solvens, Romam rever Ch., Locus iste manifesto mendosus: itaque suspicor legendum; sive ele. Ch. Ch., Lego, Verum bella hæc a' fucul lo adversus Mithridatem et Tigranem, C:es. Au gusto vix adhuc nato, gesta sunt. Tigranes vero, Armeniæ rex, a Pompeio deinde devictus, se ei dedidit, ac diadema suum ad genua Pompeii pro cidens, in manus ejus tradidit: Quod ei Pompeius reposuit (inquit Eutropius, lib. vi), honorificeque eum habitum, regni tamen parte mulctavit, et grandi pecunia: adempta est et Syria, Phænice, Sophene. Zonaras tamen hæc illi a Lucullo adempta fuisse scribit, tom. Lanquam a pro Jornandes etiam de Regn. success. eam a Cappadocibus Cæsarean dictam fuisse scribit: Cappadoces quo que sub Epaphra rege constituti, primum per legatos suos Romanorum amicitias petierunt: dehinc Ario barzane rege succedente, et a Mithridate expulso, ultro se Romano servitio tradiderunt, magnamque civitatem suan Maxacan, in honorem Casaris, Cæsaream appellaverunt. Eutropius tamen, et ex eo etiam postea Jornan les ipse, Suidasque, nomen hoc Mazacæ urbi a Tiberio imp. post temporis impositum fuisse prodiderunt. Eutrop: lib. vn de Tiberio hæc habet: Quosdam reges per blanditias evocatos nunquam remisit; in quibus Archelaum Cappadocem. Cujus etiam regnum in provinciæ for mam redegit, et maximam civitatem appellari nomi ne suo jussit, quæ nunc Carsarea dicitur, cum Ma zaca antea vocaretur. Urbs hæc etiam Eusebeia antea dicta fuerat, teste Strabone apud Stephanum Scribendum, uti postea etiam halet Stephanus Augusti avunculus major erat J. Caesar. Sueton.: Postea G. Casaris, et deinde Augusti co. gnomen assumpsit: alterum, testamento majoris avunculi, etc. Parentes enim habuit Octaviam et Atiani, M. Atio Balbo et Julia, sorore C. Cæsaris, genitam, eodem Suetonio teste. Eutropius in Augusto: Egyptus per Octavianum Augustum im perio Rom. adjecta est, præpositusque Cn. Cornelius Gallus. Ilunc primum Ægyptus Romanum judicem habuit. autem Ægypti praefectus pe culiariter appellatur.

τηγούς μετὰ βοηθείας Λούκουλλον καὶ Πόντιον, οι τινες ἐνίκησαν Τιγράνην. " το παρχοῦντα αὐτῆς καὶ ἐποίησεν αὐτὴν ἐπαρχίαν. Καὶ τὴν λεγομένην δὲ ᾿Αραβίαν ὑφ᾽ ἑαυτὸν, ἤτοι ὑπὸ Ῥωμαίους, ἐποί ησε κρατουμένην ὑπὸ "Αραβα, βασιλέως βαρβάρων Σαρακηνῶν, καὶ ετείχισε κώμην ἣν ἐκάλεσε Βόστρων εἰς ὄνομα Βόστρου τοῦ πεμφθέντος ὑπ' αὐτοῦ στρα τηγοῦ, καὶ τὰς λοιπὰς δὲ τοπαρχίας δίχα τῆς Καπ παδοκίας οι τῆς τοπαρχουμένης εν ὑπὸ ᾿Αρχελάου καὶ τῆς [284] τετραρχίας Ηρώδου τοῦ τετραρχούντος τῆς Ἰουδαίας χώρας, ἐπειδὴ προσήνεγκαν αὐτῷ ἀμφότεροι δῶρα μεγάλα. Ὁ δὲ Ἡρώδης βασιλεὺς τῆς Ἰουδαίας πρὸς τιμὴν αὐτοῦ ἐποίησε καὶ τὴν ὁδοστρωσίαν τὴν ἔξω τῆς πόλεως ᾿Αντιοχείας τῆς μεγάλης, ἦν γὰρ δύσβατος, στρώσας αὐτὴν λευκαῖς πλάκαις (42-43). Εκάλεσαν δὲ ἀμφότεροι τοπάρχαι τὰς μητροπόλεις αὐτῶν πρὸς τιμὴν αὐτοῦ εἰς ὄνομα τοῦ Καίσαρος ὁ μὲνου Ηρώ δης βασιλεὺς καὶ τοπάρχης εκάλεσε Καισάρειαν Παλαιστίνης ", την πρώην λεγομένην Στράτωνος πύργον, ὁ δὲ Αρχέλαος βασιλεὺς καὶ τοπάρχης ἐκάλεσε Καισάρειαν Καππαδοκίας τὴν πρώην λεγο μένην Μάζακαν [290] *Ην γὰρ ὁ Καῖσαρ θεῖος τοῦ αὐτοῦ Αὐγούστου τοῦ παρεσχηκότος αὐτοῖς ἔχειν τῆς τετραρχίας τὴν βασιλείαν ἐπὶ τῶν τῆς ζωῆς αὐτῶν χρόνων. Καὶ ἐξορμήσας ἐκ τῆς Παλαιστίνης παρέλαβε καὶ τὴν Αἴγυπτον· καὶ ὑποτάξας αὐτὴν εἰσῆλθεν ἐν 'Αλεξανδρείᾳ τῇ μεγάλῃ, καὶ ἐκεῖ ἐθριάμβευσε την ἰδίαν νίκην, ποιήσας καὶ τὴν Αἴγυπτον ὑπὸ Ρω μαίους. Καὶ ἔδωκεν ἄρχειν αὐτῶν τῶν Αἰγυπτίων ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ τῇ μεγάλῃ ἐν πρώτοις ἄρχοντα ἐκ τῶν ἰδίων αὐτοῦ ἀνθρώπων ὀνόματι Κορνήλιον Γάλ λον ᾧτινι ἔδωκεν ἀξίαν αὐγουσταλίου τοῦ ἰδίου ὀνόματος σήμαντρον. Καὶ ἐκ τῆς Αἰγύπτου περάσας ὁ αὐτὸς Αύγουστος 58 Τιγράνην Τιγράνων Οχ. Καπποδοκίας Οχ. και το παρχίας τῆς Καὶ τὰς λοιπὰς δὲ το παρχίας (κατέλυσε, ὑπὸ Ἀρχελάου δίχα τῆς. ὑπέταξε), δίχα τῆς Καππαδοκίας, τῆς τοπαρχουμένης ὑπὸ ᾿Αρχελάου, καὶ τῆς τετραρχίας Ηρώδου, » τι μὴν Οχ. σε Παλαιστίνης Παλαιστίνην Οχ. Οἵτινες ἐνίκησαν Τιγράνον, το παρχοῦντα αὐτῆς. Τιγράνην. ΙΙ. (12-43) Στρώσας αὐτὴν λευχαῖς πλάκαις. Πλάκαις πλάκη, πλαξίν. Την πρώην λεγομένην Μάζακαν. Καισάρεια, μητρόπολις τῆς Καππαδοκίας, ἡ πρὶν Εὐσέβεια, καὶ Μάζα, ὡς Στραβών. Μάζακα, Μά ζακα, πόλις Καππαδοκίας, ἡ νῦν Καισάρεια. Ην γὰρ Καίσαρ θείος τοῦ αὐτοῦ Αὐγού στου. Ονόματι Κορνήλιον Γάλλον. Αὐγουστάλιος cibus, adversus Tigrauem, Phoricia regem, cum exercitu missis, ipsum profligavit, regionemque ejus provinciam fecit. Arabiam etiam, quæ Arabi, barbarorum Saracenorum regi paruit, sibi, id est, Romano imperio subjugavit. Vicum etiam quem dam muro cingens, Bostram vocavit, in nomen Bo stri ducis, in Arabes a se missi. Similiter etiam et reliquis fecit principatibus, Cappadocia Archelai et Judæa Herodis regno exceptis: amplis enim il lum uterque muneribus donaverat. Herodes autem, Judææ rex, illius etiam in ho norem, viam publicam extra Antiochiam urbem transitu difficilem, albis lapidibus stravit. Uterque vero principem regni sui urbem, Casaris nomine, Augusti in honorem, nominavit. Herodes rex Stra fonis Turrini, antea dictam, Caesaream 224 Palz stinæ: Archelaus vero rex,.Mazaca quæ fuit, Cæsa ream Cappadocia vocavit. Augusti enim, qui utri que principatum suum durante eorum vita, con cessera., Cæsar avunculus fuit, Palæstina in Ægyptum progressus, eam sub jugavit: cumque in Romanam servitutem redegis set, Alexandriam ingressus, de victoria sua trium phavit. Civitati autem huic primus præfectum ex suis dedit, nomine Cornelium Gallum quem et Augustalis dignitate, nominis sui insigni, colone stavit. Augustus deinde Ægypto solvens, Romam rever Ch., Locus iste manifesto mendosus: itaque suspicor legendum; sive ele. Ch. Ch., Lego, Verum bella hæc a' fucul lo adversus Mithridatem et Tigranem, C:es. Au gusto vix adhuc nato, gesta sunt. Tigranes vero, Armeniæ rex, a Pompeio deinde devictus, se ei dedidit, ac diadema suum ad genua Pompeii pro cidens, in manus ejus tradidit: Quod ei Pompeius reposuit (inquit Eutropius, lib. vi), honorificeque eum habitum, regni tamen parte mulctavit, et grandi pecunia: adempta est et Syria, Phænice, Sophene. Zonaras tamen hæc illi a Lucullo adempta fuisse scribit, tom. Lanquam a pro Jornandes etiam de Regn. success. eam a Cappadocibus Cæsarean dictam fuisse scribit: Cappadoces quo que sub Epaphra rege constituti, primum per legatos suos Romanorum amicitias petierunt: dehinc Ario barzane rege succedente, et a Mithridate expulso, ultro se Romano servitio tradiderunt, magnamque civitatem suan Maxacan, in honorem Casaris, Cæsaream appellaverunt. Eutropius tamen, et ex eo etiam postea Jornan les ipse, Suidasque, nomen hoc Mazacæ urbi a Tiberio imp. post temporis impositum fuisse prodiderunt. Eutrop: lib. vn de Tiberio hæc habet: Quosdam reges per blanditias evocatos nunquam remisit; in quibus Archelaum Cappadocem. Cujus etiam regnum in provinciæ for mam redegit, et maximam civitatem appellari nomi ne suo jussit, quæ nunc Carsarea dicitur, cum Ma zaca antea vocaretur. Urbs hæc etiam Eusebeia antea dicta fuerat, teste Strabone apud Stephanum Scribendum, uti postea etiam halet Stephanus Augusti avunculus major erat J. Caesar. Sueton.: Postea G. Casaris, et deinde Augusti co. gnomen assumpsit: alterum, testamento majoris avunculi, etc. Parentes enim habuit Octaviam et Atiani, M. Atio Balbo et Julia, sorore C. Cæsaris, genitam, eodem Suetonio teste. Eutropius in Augusto: Egyptus per Octavianum Augustum im perio Rom. adjecta est, præpositusque Cn. Cornelius Gallus. Ilunc primum Ægyptus Romanum judicem habuit. autem Ægypti praefectus pe culiariter appellatur.

; γετο κόμητα Ανατολῆς τὸν τε ἀπὸ κομμερκιαρίων Προκόπιον τον Αντιοχέα· όστις κατήνεγκε με ἑαυτοῦ ἀπὸ θείου τύπου νυκτέπαρχον Μηνί ονόματι, Βυζάντιον. Καὶ ταραχῆς γενομένης παρά τῶν τοῦ Πρασίνου μέρους, ἐβουλήθη ὁ αὐτὸς Μηνάς κατασχεῖν τινας τῶν ἀτάκτων· καὶ γνόντες ἐκεῖναι προσέφυγον εἰς τὸν ἅγιον Ἰωάννην ἔξω τῆς πό λεως [112]. Καὶ γνοὺς τοῦτο ὁ νυκτέπαρχος ἐν τῷ μεσημβρίῳ ἀπῆλθε μετὰ Γοτθικῆς βοηθείας εἰς τὸν ἅγιον Ιωάννην· καὶ ἐξαίφνης εἰσῆλθεν εἰς τὸν ἅγιον οἶκον, καὶ εὗρεν ἐκεῖ ὑποκάτω τῆς ἁγίας τραπέζης τοῦ θυσιαστηρίου τινὰ τῶν ἀτάκτων ὀνόματι Ελευ θέριον· καὶ κεντήσας αὐτὸν ξίφει ἐκεῖ, σύρας ἐκ τοῦ θυσιαστηρίου τὸ λείψανον αὐτοῦ, ἀπεκεφάλισεν· ὥστε τὸ ἅγιον θυσιαστήριον πληρωθῆναι αἵματος. Καὶ λα 6ὼν τὴν κεφαλὴν εἰσήρχετο ἐπὶ τὴν πόλιν Αντιόχειαν καὶ ἐλθὼν ἕως τῆς γεφύρης τοῦ Ὀρόντου ποταμού ἔρριψε τὴν κεφαλὴν εἰς τὸν ποταμόν. Καὶ εἰσῆλθεν έγγιστα Προκοπίου τοῦ κόμητος τῆς ἀνατολῆς, δια ηγούμενος αὐτῷ τὰ συμβάντα. Καὶ μετὰ τὸ μεσημε βρινὸν ἐγνώσθη τοῦτο τοῖς Πρασίνοις· καὶ ἐξελθόντες εἰς τὸν ἅγιον Ιωάννην εὗρον τὸν κορμὸν Ἐλευθερίου. Καὶ λαβόντες εἰς κραβαταρέαν τὸ λείψανον αὐτ τοῦ, εἰσήγαγον εἰς τὴν πόλιν βαστάζοντες αὐτό. Καὶ ὑπηντήθησαν κατέναντι τῆς λεγομένης "Ρουφίνου βασιλικῆς ἐπὶ τὸ λουτρὸν τὸ λεγόμενον τῶν Ὀλβίης καὶ συμβαλόντες εἰς τὴν ῥύμην τῶν θαλασσίων μετὰ τῆς βοηθείας καὶ τοῦ νυκτεπάρχου καὶ τῶν τοῦ Βε νέτου μέρους δημοτών μάχην, περιεγένετο ὁ δῆμος τοῦ Πρασίνου μέρους· καὶ παραλαβόντες τὴν Ρου φίνου βασιλικὴν καὶ τὴν λεγομένην Ζηνοδότου έβαλον πῦρ, καὶ ἐκαύθη πᾶσα ἡ Ῥουφίνου καὶ τὰ δύο τα τράπυλα τὰ ἐντεῦθεν κἀκεῖθεν καὶ τὸ πραιτώριον τοῦ κόμητος τῆς ᾿Ανατολῆς, και πάντα κατηνέχθη ὑπὸ τοῦ πυρὸς διαφθαρέντα. Καὶ ἔφυγεν [115] ὁ κό μης τῆς ᾿Ανατολῆς εἰς ᾿Αλεξάνδρειαν τήν το Καμβύ σου Καὶ πιάσαντες οἱ ἀπὸ τοῦ Πρασίνου μέρους τὸν νυκτέπαρχον Μηνᾶν καὶ ἀνακείραντες αὐτὸν, ἐξέβαλον τὰ συκότια αὐτοῦ Καὶ μετὰ τὸ σύραι τὸ λείψανον. αὐτοῦ ἐκρέμασαν αὐτὸ ἐν τῷ ἑστῶτι χαλκῷ ἀνδριάντι τῷ λεγομένῳ Κολονισίῳ τὸ μέσον τὸν τῶν Οχ. το Καμβύσου. Καβιώσαν. Τῶν ἀπὸ κομμερκιαρίων Προκόπιον. τὸν ἀπὸ κομμερκιαρίων. Κομμέρκιον, κομμερκιάριος, ᾿Απὸ θείου τύπου νυκτέπαρχον. Νυκτέπαρχος, Περιῃρέθη δὲ τῷ αὐτῷ χρόνῳ ἡ τοῦ νυκτεπάρχου ἀρχὴ, καὶ ἐγένετο ἀντ᾿ αὐτοῦ πραίτωρ. πραίτωρα του δήμου, Λαβόντες εἰς κραβαταρέαν. πνίι: Τὸν δὲ Ἀλέξανδρον καυλοτομήσας, ἐπόμπευ σεν εἰς κρασαταρίας κρασαταρία, κραβαταρία, κράβατος. Εἰς 'Αλεξάνδρειαν την Καμβύσου. Εξέβαλον τὰ συκότια αὐτοῦ. τὰ συκότια Τελευτήσαν τος δὲ Πολυύμνου, Διόνυσος θέλων πληρώσει την υπόσχεσιν, σύκινα αιδοία προσήψεν ἑαυτῷ, καὶ φαλα λοὺς δερματίνους ελάφων. enar chiensem qui et Byzantinum quemdam, nomine Menam, divino imperatoris ex edicto, Nyclepar chum sibi habuit. Tumultu autem a Prasinis in populo excitato, quosdam ex seditiosis compre hendere statuit Menas: quod ubi seditiosi isti in tellexissent, ad sancti Joannis ædem, extra urbem sitam, confugerunt. Nycteparchus autem de hoc certior factus, sumpto sibi Gothico præsidio, eo contendit tempore meridiano: templumque subito ingressus, ex seditiosis quemdam, nomine Eleu therium, sub sacra altaris mensa latitantem, ibi dem transfixit; truncoque inde extracto, caput ei amputavit: adeo ut sanctum 397 quoque allare exindle totum sanguine conspurcaretur. Arrepto deinde capite, in urbem Antiochiam reversus est, cumque ad Orontis pontem pervenisset, caput in Blumen projecit. Tum vero ad Procopium comitem ingressus, rem ei totam, sicut acciderat, ravit. Tempore autem pomeridiano, ubi bujus rei fama Prasinis innotuerat, sancti Joannis ædem adeuntes, Eleutherii truncum ibi invenerunt quem lecticæ impositum in urbem detulerunt. Balneo autem Olbio dicto appropinquantes, e re gione Rufini basilicæ, nycteparchus eos adortus est, copiis suis civibusque ex Veneta factione sti patus: pugnaque in Nauticorum vico commissa, Prasini superiores evaserunt. Rufini itaque et Zenodoti basilicis occupatis, ignes injecerunt unde Rufini basilica tota conflagravit, una cum duobus, quæ utrinque steterunt, tetrapylis, et prætorio comitis Orientis; quæ vastata incendiis amnia corruerunt. Comes interim Orientis in Alexandriam Cambysis fuga evasit: Menam vero nycteparchum Prasini prehendentes, caputque ei detondentes, testiculos ejus exsecarunt', ipsum que passim per urbem tractum, de ænea lan dem statua, Colonisia vocata, ex opposito medii fori sita, suspenderunt: cadaverque ejus extra 398 Antiochiam urbem projectum, creuiis com busserunt. Imperator autem Anastasius, ubi hæc audierat, Orientis comitem constituit Irenæum 78 Cl., Inepte pro De cujus nominis scriptura v. Wesseling. ad Itiner. Hierosol. p. 580, 581, et adnotationem nostram ad Chron. Pasch. p. 170 D. Lego, tandem terrarum sita erat hæc urbs? Alexandrias commercium, XII enumerat Chr. Alexandrini auctor, XVIII Ste tributumn inde commerciarius, qui phanus De urbibus; hujus tainen nostræ ibidem tributa colligit. præfectus erat Vigilum: hujus potestas postea Justiniano abrogata est, et pro eo prætor substitu tus; uti auctor infra, lib. xvii Nycteparchi momen Justinia nus reprobaus, cuin pratorem plebis vocari voluit. Vide Novell. Constitution. 13. Infra etiam, lib. sive lecticula est, a Ubinam mentio nulla. Vocabulum hoc nullibi mihi occurrit; ob eain tamen, quæ inter haec est, similitudinein, testiculos ver tere ausus sum. Certe Bacchum Ficulna pudenda, sive testiculos, et mentulam ex pelle cervina conl fectam sibimet applicasse testatur Isac. Tzetzes in Lycophron. de Baccho, Polyhymno cuidam sui co piam facere, post inventam matrem suam, promit lente, mnentionem faciens his verbis

έτους τῆς βασιλείας Αὐγούστου Καίσαρος ἔτη βιξζ', 228 ὡς συνάγεσθαι ἀπὸ Ἀδὰμ τοῦ πρωτοπλάστου ἕως τῆς κατὰ σάρκα γεννήσεως τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ μβ' ἔτους τῆς βασιλείας τοῦ αὐτοῦ Αὐγούστου Καίσαρος ἔτη εφ'. Ν. Καὶ λοιπὸν συνανεστράφη ἐπὶ τῆς γῆς τοῖς ἀνθρώ πως ὁ Κύριος ἡμῶν καὶ Θεὸς, ὡς ἐν ταῖς Γραφαῖς Εμφέρεται, ἔτη λγ', ὡς γίνεσθαι ἀπὸ Ἀδὰμ ἕως τῆς τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ κατὰ σάρκα γεν νήσεως καὶ σταυρώσεως έτη εφλγ'. Ο γὰρ Φαλέκ κατὰ τὴν προφητικὴν φωνὴν Μωσέως τὸ ἥμισυ λέγεται τοῦ χρόνου τῆς μελλούσης τοῦ Χριστοῦ παρουσίας. Ωσπερ γὰρ τὸν ἄνθρωπον τῇ ἕκτῃ ἡμέ (ἔπλασεν, ὡς Μωσῆς ἐξέθετο, συντάξας ἐν τοῖς ὑπομνήμασιν αὐτοῦ σ' καὶ τοῦτο, Καὶ ἔστιν ἡ μία ἡμέρα Κυρίου ὡσεὶ χίλια έτη, τῇ δὲ ἕκτῃ ἡμέρᾳ, ὡς προείπεν ἡ Γραφή, [295] ἔπλασεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, καὶ ὑπέπεσε τῇ ἁμαρτίᾳ ὁ ἄνθρωπος ὡς δῆλον εἶναι ὅτι οὕτω καὶ τῇ ἕκτῃ ἡμέρᾳ τῆς χιλιάδος ἐπὶ τῆς γῆς ἐφάνη ὁ Δεσπότης ἡμῶν Ἰη τοὺς ὁ Χριστὸς, καὶ ἔσωσε τὸν ἄνθρωπον διὰ τοῦ ˙ σταυροῦ καὶ τῆς ἀναστάσεως· ἅτινα συνεγράψατο Κλήμης, Θεόφιλος, καὶ Τιμόθεος, οἱ σοφοί χρονο γράφοι, ὁμοφωνήσαντες. Ὁ δὲ θεοφιλέστατος χρονο γράφος Ευσέβιος σε ὁ Παμφίλου ὁ γενόμενος ἐπίσκο της Καισαρείας Παλαιστίνης τῇ μὲν ^' ἕκτῃ χιλιάδι τῶν ἐνιαυτῶν λέγει καὶ αὐτὸς φανῆναι τὸν ὅλων Σωτῆρα καὶ Κύριον Ἰησοῦν Χριστὸν, κατὰ τὸν ἀριθμὸν τῶν ἐξ ἡμερῶν τῆς πλάσεως τοῦ ᾿Αδάμ πρὸ τοῦ δὲ πληρωθῆναι τὸ ἐξακισχιλιοστὸν ἔτος – εἶπεν ὅτι ἐφάνη ἐπὶ τῆς γῆς ὁ Κύριος ἡμῶν καὶ θεὸς Ἰησοῦς Χριστὸς ῥύσασθαι τὸ γένος τῶν ἀνθρώ των· καὶ ἐγεννήθη καὶ ἐνηνθρώπησε, φησί, τῷ Απ' έτει· ἔπαθε καὶ ἀνέστη ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς καὶ ἀνελήφθη τῷ ἔφλγ' ἔτει. Ἐν ἢ τῷ ἐξακισχιλιοστῷ ἔτει συμφωνοῦσιν ἅπαντες ανῆναι τὸν Κύριον· κἂν οὖν πλέον κἂν ἔλασσον, εἴ; τις 7 ἔτος εἶπαν φανῆναι κατὰ τὴν προφητικήν φωνὴν, καὶ τι μὴ ὁμοφωνοῦσιν ἐκθέμενοι περὶ τὸν τι ἀριθμὸν τῶν ἐνιαυτῶν, ἐν ἐσχάτοις καιροῖς ἐφάνη, ω; ή θεία Γραφή σημαίνει. Ἐπὶ δὲ τῆς βασιλείας τοῦ αὐτοῦ Αὐγούστου Καί Η συντάξας ἐν τοῖς ὑπομνήμασιν αὐτοῦ. “Εν δὲ τοῦτο μὴ λανθανέτω σε Ευσέ ὑμᾶς, ἀγαπητοί, ὅτι μία ἡμέρα παρὰ Κυρίῳ ὡς χίλια ἔτη, καὶ χίλια ἔτη ὡς μία ἡμέρα.» βιος. 22 Α. σε μέν. μὲν γὰρ Οχ. ἢ καὶ. κἂν τ τι τὸν τῶν Οχ. Καὶ ἐνανθρώπησε φησὶ τῷ εφ' Augusti Casaris regni annum xLu, anni sunt MMDCCCCLXVII': adeo ut ab Adamo, primo homine, ad Incarnationem D. Jesu Christi, id est, ad Augusti Cæsaris imperantis anuum xlii, anni efilu xerint MMMMMD. Conversationem suam denique habuit in terra cum hominibus per annos xxxII, sicut testantur sacra Scripturæ. Ab Adamo igitur ad D. N. Jesumm Christum in carne crucifixum, anni habentur MMMMMDXXXIII. Phalecus enim, secundum Mosis prophetian, dimidium dicitur temporis Christi futuri adventus. Quemadmodum enim hominem Deus die sexto formavit, uti Moses scriptis suis testatus est (qui etiam et hoc addit, apud Do minum, scilicet, unum diem esse, ac mille annos die vero sexto, ut antea diximus ex Scriptura, Deus hominem formavit; qui deinde in peccatum lapsus est): consentaneum omnino videtur ut sexto etiam die millenario in terris appareret D. N. Jesus Christus, passione et resurrectione sua hominem salvaturus. Hæc vero a sapientissimis chronographis Cleniente, Theophilo et Timotheo, inter se consentientibus, accepimus. Eusebius au tem Pamphili, Cæsareæ Palæstinæ episcopus, et ipse 229 omnium Dominum et Salvatorem, Jesuin Christum, sexto annorum millenario, secundum numerum diei quo factus est Adamus, apparuisse fatetur: ante impletum, inquiens, sextum mille narium annorum terris sese exhibuit D. N. Jesus Christus, uti genus humanum liberaret. Natum autem esse, et incarnatum anno mundi MHMMMD, esse etiam passum, et resurrexisse, inque colos assumptum anno MMMMMDXXXIII, affirmat idem. Ulcunque igitur inter scriptores haud convenit de numero adventus Domini, aliis plures, pau ciores aliis numerantibus, in hoc tamen sunt om nes, illum ætate mundi sexta, juxta dictum pro pheticum, apparuisse. Ultimis enim temporibus venisse testatur sacra Scriptura. Augusti Cæsaris sub imperio, iram divinam «Hæc Mosis verba habentur in hymno ejus, inter Psalmos Davidicos numero xc, quæ etiam repetuntur, Petri Epist. It, cap. ui, vers. 8. Ch. vid. ad p. Ch., .S. 5. Ux. (ed. Οx.) vult calculum suum institueret, ubi fuerit inter Ubinam tandem hoc dicit Eusebius? certe in illum et Theophilum aliosque memoratos discre Chronicis suis ab Adamo ad Christum natum an- pantia? Nos putat tantum 5199. Si autem ita ut auctor stam natum numerasse 5500? Non enim audiendus Chulmeadus, qui in Eusebiano esse mendum putavit. Nam constat aliunde, Eusebium istum quem desi gnal auctor (supposititium) ad Christum natum pesuisse annos 5500. Deinde si ad Phalecum nume rentur anni 2533, et ab co ad Christum natum sup putentur anni 2967, qui fuerit Phalecus, quod hic asseritur, temporis Christi faturi adventus dimu dium? Conferatur hic locus cum Hesychii fragmen to quod producitur cum variis lectionibus in Pro legomenis, sect. 24.

έτους τῆς βασιλείας Αὐγούστου Καίσαρος ἔτη βιξζ', 228 ὡς συνάγεσθαι ἀπὸ Ἀδὰμ τοῦ πρωτοπλάστου ἕως τῆς κατὰ σάρκα γεννήσεως τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ μβ' ἔτους τῆς βασιλείας τοῦ αὐτοῦ Αὐγούστου Καίσαρος ἔτη εφ'. Ν. Καὶ λοιπὸν συνανεστράφη ἐπὶ τῆς γῆς τοῖς ἀνθρώ πως ὁ Κύριος ἡμῶν καὶ Θεὸς, ὡς ἐν ταῖς Γραφαῖς Εμφέρεται, ἔτη λγ', ὡς γίνεσθαι ἀπὸ Ἀδὰμ ἕως τῆς τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ κατὰ σάρκα γεν νήσεως καὶ σταυρώσεως έτη εφλγ'. Ο γὰρ Φαλέκ κατὰ τὴν προφητικὴν φωνὴν Μωσέως τὸ ἥμισυ λέγεται τοῦ χρόνου τῆς μελλούσης τοῦ Χριστοῦ παρουσίας. Ωσπερ γὰρ τὸν ἄνθρωπον τῇ ἕκτῃ ἡμέ (ἔπλασεν, ὡς Μωσῆς ἐξέθετο, συντάξας ἐν τοῖς ὑπομνήμασιν αὐτοῦ σ' καὶ τοῦτο, Καὶ ἔστιν ἡ μία ἡμέρα Κυρίου ὡσεὶ χίλια έτη, τῇ δὲ ἕκτῃ ἡμέρᾳ, ὡς προείπεν ἡ Γραφή, [295] ἔπλασεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, καὶ ὑπέπεσε τῇ ἁμαρτίᾳ ὁ ἄνθρωπος ὡς δῆλον εἶναι ὅτι οὕτω καὶ τῇ ἕκτῃ ἡμέρᾳ τῆς χιλιάδος ἐπὶ τῆς γῆς ἐφάνη ὁ Δεσπότης ἡμῶν Ἰη τοὺς ὁ Χριστὸς, καὶ ἔσωσε τὸν ἄνθρωπον διὰ τοῦ ˙ σταυροῦ καὶ τῆς ἀναστάσεως· ἅτινα συνεγράψατο Κλήμης, Θεόφιλος, καὶ Τιμόθεος, οἱ σοφοί χρονο γράφοι, ὁμοφωνήσαντες. Ὁ δὲ θεοφιλέστατος χρονο γράφος Ευσέβιος σε ὁ Παμφίλου ὁ γενόμενος ἐπίσκο της Καισαρείας Παλαιστίνης τῇ μὲν ^' ἕκτῃ χιλιάδι τῶν ἐνιαυτῶν λέγει καὶ αὐτὸς φανῆναι τὸν ὅλων Σωτῆρα καὶ Κύριον Ἰησοῦν Χριστὸν, κατὰ τὸν ἀριθμὸν τῶν ἐξ ἡμερῶν τῆς πλάσεως τοῦ ᾿Αδάμ πρὸ τοῦ δὲ πληρωθῆναι τὸ ἐξακισχιλιοστὸν ἔτος – εἶπεν ὅτι ἐφάνη ἐπὶ τῆς γῆς ὁ Κύριος ἡμῶν καὶ θεὸς Ἰησοῦς Χριστὸς ῥύσασθαι τὸ γένος τῶν ἀνθρώ των· καὶ ἐγεννήθη καὶ ἐνηνθρώπησε, φησί, τῷ Απ' έτει· ἔπαθε καὶ ἀνέστη ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς καὶ ἀνελήφθη τῷ ἔφλγ' ἔτει. Ἐν ἢ τῷ ἐξακισχιλιοστῷ ἔτει συμφωνοῦσιν ἅπαντες ανῆναι τὸν Κύριον· κἂν οὖν πλέον κἂν ἔλασσον, εἴ; τις 7 ἔτος εἶπαν φανῆναι κατὰ τὴν προφητικήν φωνὴν, καὶ τι μὴ ὁμοφωνοῦσιν ἐκθέμενοι περὶ τὸν τι ἀριθμὸν τῶν ἐνιαυτῶν, ἐν ἐσχάτοις καιροῖς ἐφάνη, ω; ή θεία Γραφή σημαίνει. Ἐπὶ δὲ τῆς βασιλείας τοῦ αὐτοῦ Αὐγούστου Καί Η συντάξας ἐν τοῖς ὑπομνήμασιν αὐτοῦ. “Εν δὲ τοῦτο μὴ λανθανέτω σε Ευσέ ὑμᾶς, ἀγαπητοί, ὅτι μία ἡμέρα παρὰ Κυρίῳ ὡς χίλια ἔτη, καὶ χίλια ἔτη ὡς μία ἡμέρα.» βιος. 22 Α. σε μέν. μὲν γὰρ Οχ. ἢ καὶ. κἂν τ τι τὸν τῶν Οχ. Καὶ ἐνανθρώπησε φησὶ τῷ εφ' Augusti Casaris regni annum xLu, anni sunt MMDCCCCLXVII': adeo ut ab Adamo, primo homine, ad Incarnationem D. Jesu Christi, id est, ad Augusti Cæsaris imperantis anuum xlii, anni efilu xerint MMMMMD. Conversationem suam denique habuit in terra cum hominibus per annos xxxII, sicut testantur sacra Scripturæ. Ab Adamo igitur ad D. N. Jesumm Christum in carne crucifixum, anni habentur MMMMMDXXXIII. Phalecus enim, secundum Mosis prophetian, dimidium dicitur temporis Christi futuri adventus. Quemadmodum enim hominem Deus die sexto formavit, uti Moses scriptis suis testatus est (qui etiam et hoc addit, apud Do minum, scilicet, unum diem esse, ac mille annos die vero sexto, ut antea diximus ex Scriptura, Deus hominem formavit; qui deinde in peccatum lapsus est): consentaneum omnino videtur ut sexto etiam die millenario in terris appareret D. N. Jesus Christus, passione et resurrectione sua hominem salvaturus. Hæc vero a sapientissimis chronographis Cleniente, Theophilo et Timotheo, inter se consentientibus, accepimus. Eusebius au tem Pamphili, Cæsareæ Palæstinæ episcopus, et ipse 229 omnium Dominum et Salvatorem, Jesuin Christum, sexto annorum millenario, secundum numerum diei quo factus est Adamus, apparuisse fatetur: ante impletum, inquiens, sextum mille narium annorum terris sese exhibuit D. N. Jesus Christus, uti genus humanum liberaret. Natum autem esse, et incarnatum anno mundi MHMMMD, esse etiam passum, et resurrexisse, inque colos assumptum anno MMMMMDXXXIII, affirmat idem. Ulcunque igitur inter scriptores haud convenit de numero adventus Domini, aliis plures, pau ciores aliis numerantibus, in hoc tamen sunt om nes, illum ætate mundi sexta, juxta dictum pro pheticum, apparuisse. Ultimis enim temporibus venisse testatur sacra Scriptura. Augusti Cæsaris sub imperio, iram divinam «Hæc Mosis verba habentur in hymno ejus, inter Psalmos Davidicos numero xc, quæ etiam repetuntur, Petri Epist. It, cap. ui, vers. 8. Ch. vid. ad p. Ch., .S. 5. Ux. (ed. Οx.) vult calculum suum institueret, ubi fuerit inter Ubinam tandem hoc dicit Eusebius? certe in illum et Theophilum aliosque memoratos discre Chronicis suis ab Adamo ad Christum natum an- pantia? Nos putat tantum 5199. Si autem ita ut auctor stam natum numerasse 5500? Non enim audiendus Chulmeadus, qui in Eusebiano esse mendum putavit. Nam constat aliunde, Eusebium istum quem desi gnal auctor (supposititium) ad Christum natum pesuisse annos 5500. Deinde si ad Phalecum nume rentur anni 2533, et ab co ad Christum natum sup putentur anni 2967, qui fuerit Phalecus, quod hic asseritur, temporis Christi faturi adventus dimu dium? Conferatur hic locus cum Hesychii fragmen to quod producitur cum variis lectionibus in Pro legomenis, sect. 24.

έτους τῆς βασιλείας Αὐγούστου Καίσαρος ἔτη βιξζ', 228 ὡς συνάγεσθαι ἀπὸ Ἀδὰμ τοῦ πρωτοπλάστου ἕως τῆς κατὰ σάρκα γεννήσεως τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ μβ' ἔτους τῆς βασιλείας τοῦ αὐτοῦ Αὐγούστου Καίσαρος ἔτη εφ'. Ν. Καὶ λοιπὸν συνανεστράφη ἐπὶ τῆς γῆς τοῖς ἀνθρώ πως ὁ Κύριος ἡμῶν καὶ Θεὸς, ὡς ἐν ταῖς Γραφαῖς Εμφέρεται, ἔτη λγ', ὡς γίνεσθαι ἀπὸ Ἀδὰμ ἕως τῆς τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ κατὰ σάρκα γεν νήσεως καὶ σταυρώσεως έτη εφλγ'. Ο γὰρ Φαλέκ κατὰ τὴν προφητικὴν φωνὴν Μωσέως τὸ ἥμισυ λέγεται τοῦ χρόνου τῆς μελλούσης τοῦ Χριστοῦ παρουσίας. Ωσπερ γὰρ τὸν ἄνθρωπον τῇ ἕκτῃ ἡμέ (ἔπλασεν, ὡς Μωσῆς ἐξέθετο, συντάξας ἐν τοῖς ὑπομνήμασιν αὐτοῦ σ' καὶ τοῦτο, Καὶ ἔστιν ἡ μία ἡμέρα Κυρίου ὡσεὶ χίλια έτη, τῇ δὲ ἕκτῃ ἡμέρᾳ, ὡς προείπεν ἡ Γραφή, [295] ἔπλασεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, καὶ ὑπέπεσε τῇ ἁμαρτίᾳ ὁ ἄνθρωπος ὡς δῆλον εἶναι ὅτι οὕτω καὶ τῇ ἕκτῃ ἡμέρᾳ τῆς χιλιάδος ἐπὶ τῆς γῆς ἐφάνη ὁ Δεσπότης ἡμῶν Ἰη τοὺς ὁ Χριστὸς, καὶ ἔσωσε τὸν ἄνθρωπον διὰ τοῦ ˙ σταυροῦ καὶ τῆς ἀναστάσεως· ἅτινα συνεγράψατο Κλήμης, Θεόφιλος, καὶ Τιμόθεος, οἱ σοφοί χρονο γράφοι, ὁμοφωνήσαντες. Ὁ δὲ θεοφιλέστατος χρονο γράφος Ευσέβιος σε ὁ Παμφίλου ὁ γενόμενος ἐπίσκο της Καισαρείας Παλαιστίνης τῇ μὲν ^' ἕκτῃ χιλιάδι τῶν ἐνιαυτῶν λέγει καὶ αὐτὸς φανῆναι τὸν ὅλων Σωτῆρα καὶ Κύριον Ἰησοῦν Χριστὸν, κατὰ τὸν ἀριθμὸν τῶν ἐξ ἡμερῶν τῆς πλάσεως τοῦ ᾿Αδάμ πρὸ τοῦ δὲ πληρωθῆναι τὸ ἐξακισχιλιοστὸν ἔτος – εἶπεν ὅτι ἐφάνη ἐπὶ τῆς γῆς ὁ Κύριος ἡμῶν καὶ θεὸς Ἰησοῦς Χριστὸς ῥύσασθαι τὸ γένος τῶν ἀνθρώ των· καὶ ἐγεννήθη καὶ ἐνηνθρώπησε, φησί, τῷ Απ' έτει· ἔπαθε καὶ ἀνέστη ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς καὶ ἀνελήφθη τῷ ἔφλγ' ἔτει. Ἐν ἢ τῷ ἐξακισχιλιοστῷ ἔτει συμφωνοῦσιν ἅπαντες ανῆναι τὸν Κύριον· κἂν οὖν πλέον κἂν ἔλασσον, εἴ; τις 7 ἔτος εἶπαν φανῆναι κατὰ τὴν προφητικήν φωνὴν, καὶ τι μὴ ὁμοφωνοῦσιν ἐκθέμενοι περὶ τὸν τι ἀριθμὸν τῶν ἐνιαυτῶν, ἐν ἐσχάτοις καιροῖς ἐφάνη, ω; ή θεία Γραφή σημαίνει. Ἐπὶ δὲ τῆς βασιλείας τοῦ αὐτοῦ Αὐγούστου Καί Η συντάξας ἐν τοῖς ὑπομνήμασιν αὐτοῦ. “Εν δὲ τοῦτο μὴ λανθανέτω σε Ευσέ ὑμᾶς, ἀγαπητοί, ὅτι μία ἡμέρα παρὰ Κυρίῳ ὡς χίλια ἔτη, καὶ χίλια ἔτη ὡς μία ἡμέρα.» βιος. 22 Α. σε μέν. μὲν γὰρ Οχ. ἢ καὶ. κἂν τ τι τὸν τῶν Οχ. Καὶ ἐνανθρώπησε φησὶ τῷ εφ' Augusti Casaris regni annum xLu, anni sunt MMDCCCCLXVII': adeo ut ab Adamo, primo homine, ad Incarnationem D. Jesu Christi, id est, ad Augusti Cæsaris imperantis anuum xlii, anni efilu xerint MMMMMD. Conversationem suam denique habuit in terra cum hominibus per annos xxxII, sicut testantur sacra Scripturæ. Ab Adamo igitur ad D. N. Jesumm Christum in carne crucifixum, anni habentur MMMMMDXXXIII. Phalecus enim, secundum Mosis prophetian, dimidium dicitur temporis Christi futuri adventus. Quemadmodum enim hominem Deus die sexto formavit, uti Moses scriptis suis testatus est (qui etiam et hoc addit, apud Do minum, scilicet, unum diem esse, ac mille annos die vero sexto, ut antea diximus ex Scriptura, Deus hominem formavit; qui deinde in peccatum lapsus est): consentaneum omnino videtur ut sexto etiam die millenario in terris appareret D. N. Jesus Christus, passione et resurrectione sua hominem salvaturus. Hæc vero a sapientissimis chronographis Cleniente, Theophilo et Timotheo, inter se consentientibus, accepimus. Eusebius au tem Pamphili, Cæsareæ Palæstinæ episcopus, et ipse 229 omnium Dominum et Salvatorem, Jesuin Christum, sexto annorum millenario, secundum numerum diei quo factus est Adamus, apparuisse fatetur: ante impletum, inquiens, sextum mille narium annorum terris sese exhibuit D. N. Jesus Christus, uti genus humanum liberaret. Natum autem esse, et incarnatum anno mundi MHMMMD, esse etiam passum, et resurrexisse, inque colos assumptum anno MMMMMDXXXIII, affirmat idem. Ulcunque igitur inter scriptores haud convenit de numero adventus Domini, aliis plures, pau ciores aliis numerantibus, in hoc tamen sunt om nes, illum ætate mundi sexta, juxta dictum pro pheticum, apparuisse. Ultimis enim temporibus venisse testatur sacra Scriptura. Augusti Cæsaris sub imperio, iram divinam «Hæc Mosis verba habentur in hymno ejus, inter Psalmos Davidicos numero xc, quæ etiam repetuntur, Petri Epist. It, cap. ui, vers. 8. Ch. vid. ad p. Ch., .S. 5. Ux. (ed. Οx.) vult calculum suum institueret, ubi fuerit inter Ubinam tandem hoc dicit Eusebius? certe in illum et Theophilum aliosque memoratos discre Chronicis suis ab Adamo ad Christum natum an- pantia? Nos putat tantum 5199. Si autem ita ut auctor stam natum numerasse 5500? Non enim audiendus Chulmeadus, qui in Eusebiano esse mendum putavit. Nam constat aliunde, Eusebium istum quem desi gnal auctor (supposititium) ad Christum natum pesuisse annos 5500. Deinde si ad Phalecum nume rentur anni 2533, et ab co ad Christum natum sup putentur anni 2967, qui fuerit Phalecus, quod hic asseritur, temporis Christi faturi adventus dimu dium? Conferatur hic locus cum Hesychii fragmen to quod producitur cum variis lectionibus in Pro legomenis, sect. 24.

έτους τῆς βασιλείας Αὐγούστου Καίσαρος ἔτη βιξζ', 228 ὡς συνάγεσθαι ἀπὸ Ἀδὰμ τοῦ πρωτοπλάστου ἕως τῆς κατὰ σάρκα γεννήσεως τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ μβ' ἔτους τῆς βασιλείας τοῦ αὐτοῦ Αὐγούστου Καίσαρος ἔτη εφ'. Ν. Καὶ λοιπὸν συνανεστράφη ἐπὶ τῆς γῆς τοῖς ἀνθρώ πως ὁ Κύριος ἡμῶν καὶ Θεὸς, ὡς ἐν ταῖς Γραφαῖς Εμφέρεται, ἔτη λγ', ὡς γίνεσθαι ἀπὸ Ἀδὰμ ἕως τῆς τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ κατὰ σάρκα γεν νήσεως καὶ σταυρώσεως έτη εφλγ'. Ο γὰρ Φαλέκ κατὰ τὴν προφητικὴν φωνὴν Μωσέως τὸ ἥμισυ λέγεται τοῦ χρόνου τῆς μελλούσης τοῦ Χριστοῦ παρουσίας. Ωσπερ γὰρ τὸν ἄνθρωπον τῇ ἕκτῃ ἡμέ (ἔπλασεν, ὡς Μωσῆς ἐξέθετο, συντάξας ἐν τοῖς ὑπομνήμασιν αὐτοῦ σ' καὶ τοῦτο, Καὶ ἔστιν ἡ μία ἡμέρα Κυρίου ὡσεὶ χίλια έτη, τῇ δὲ ἕκτῃ ἡμέρᾳ, ὡς προείπεν ἡ Γραφή, [295] ἔπλασεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, καὶ ὑπέπεσε τῇ ἁμαρτίᾳ ὁ ἄνθρωπος ὡς δῆλον εἶναι ὅτι οὕτω καὶ τῇ ἕκτῃ ἡμέρᾳ τῆς χιλιάδος ἐπὶ τῆς γῆς ἐφάνη ὁ Δεσπότης ἡμῶν Ἰη τοὺς ὁ Χριστὸς, καὶ ἔσωσε τὸν ἄνθρωπον διὰ τοῦ ˙ σταυροῦ καὶ τῆς ἀναστάσεως· ἅτινα συνεγράψατο Κλήμης, Θεόφιλος, καὶ Τιμόθεος, οἱ σοφοί χρονο γράφοι, ὁμοφωνήσαντες. Ὁ δὲ θεοφιλέστατος χρονο γράφος Ευσέβιος σε ὁ Παμφίλου ὁ γενόμενος ἐπίσκο της Καισαρείας Παλαιστίνης τῇ μὲν ^' ἕκτῃ χιλιάδι τῶν ἐνιαυτῶν λέγει καὶ αὐτὸς φανῆναι τὸν ὅλων Σωτῆρα καὶ Κύριον Ἰησοῦν Χριστὸν, κατὰ τὸν ἀριθμὸν τῶν ἐξ ἡμερῶν τῆς πλάσεως τοῦ ᾿Αδάμ πρὸ τοῦ δὲ πληρωθῆναι τὸ ἐξακισχιλιοστὸν ἔτος – εἶπεν ὅτι ἐφάνη ἐπὶ τῆς γῆς ὁ Κύριος ἡμῶν καὶ θεὸς Ἰησοῦς Χριστὸς ῥύσασθαι τὸ γένος τῶν ἀνθρώ των· καὶ ἐγεννήθη καὶ ἐνηνθρώπησε, φησί, τῷ Απ' έτει· ἔπαθε καὶ ἀνέστη ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς καὶ ἀνελήφθη τῷ ἔφλγ' ἔτει. Ἐν ἢ τῷ ἐξακισχιλιοστῷ ἔτει συμφωνοῦσιν ἅπαντες ανῆναι τὸν Κύριον· κἂν οὖν πλέον κἂν ἔλασσον, εἴ; τις 7 ἔτος εἶπαν φανῆναι κατὰ τὴν προφητικήν φωνὴν, καὶ τι μὴ ὁμοφωνοῦσιν ἐκθέμενοι περὶ τὸν τι ἀριθμὸν τῶν ἐνιαυτῶν, ἐν ἐσχάτοις καιροῖς ἐφάνη, ω; ή θεία Γραφή σημαίνει. Ἐπὶ δὲ τῆς βασιλείας τοῦ αὐτοῦ Αὐγούστου Καί Η συντάξας ἐν τοῖς ὑπομνήμασιν αὐτοῦ. “Εν δὲ τοῦτο μὴ λανθανέτω σε Ευσέ ὑμᾶς, ἀγαπητοί, ὅτι μία ἡμέρα παρὰ Κυρίῳ ὡς χίλια ἔτη, καὶ χίλια ἔτη ὡς μία ἡμέρα.» βιος. 22 Α. σε μέν. μὲν γὰρ Οχ. ἢ καὶ. κἂν τ τι τὸν τῶν Οχ. Καὶ ἐνανθρώπησε φησὶ τῷ εφ' Augusti Casaris regni annum xLu, anni sunt MMDCCCCLXVII': adeo ut ab Adamo, primo homine, ad Incarnationem D. Jesu Christi, id est, ad Augusti Cæsaris imperantis anuum xlii, anni efilu xerint MMMMMD. Conversationem suam denique habuit in terra cum hominibus per annos xxxII, sicut testantur sacra Scripturæ. Ab Adamo igitur ad D. N. Jesumm Christum in carne crucifixum, anni habentur MMMMMDXXXIII. Phalecus enim, secundum Mosis prophetian, dimidium dicitur temporis Christi futuri adventus. Quemadmodum enim hominem Deus die sexto formavit, uti Moses scriptis suis testatus est (qui etiam et hoc addit, apud Do minum, scilicet, unum diem esse, ac mille annos die vero sexto, ut antea diximus ex Scriptura, Deus hominem formavit; qui deinde in peccatum lapsus est): consentaneum omnino videtur ut sexto etiam die millenario in terris appareret D. N. Jesus Christus, passione et resurrectione sua hominem salvaturus. Hæc vero a sapientissimis chronographis Cleniente, Theophilo et Timotheo, inter se consentientibus, accepimus. Eusebius au tem Pamphili, Cæsareæ Palæstinæ episcopus, et ipse 229 omnium Dominum et Salvatorem, Jesuin Christum, sexto annorum millenario, secundum numerum diei quo factus est Adamus, apparuisse fatetur: ante impletum, inquiens, sextum mille narium annorum terris sese exhibuit D. N. Jesus Christus, uti genus humanum liberaret. Natum autem esse, et incarnatum anno mundi MHMMMD, esse etiam passum, et resurrexisse, inque colos assumptum anno MMMMMDXXXIII, affirmat idem. Ulcunque igitur inter scriptores haud convenit de numero adventus Domini, aliis plures, pau ciores aliis numerantibus, in hoc tamen sunt om nes, illum ætate mundi sexta, juxta dictum pro pheticum, apparuisse. Ultimis enim temporibus venisse testatur sacra Scriptura. Augusti Cæsaris sub imperio, iram divinam «Hæc Mosis verba habentur in hymno ejus, inter Psalmos Davidicos numero xc, quæ etiam repetuntur, Petri Epist. It, cap. ui, vers. 8. Ch. vid. ad p. Ch., .S. 5. Ux. (ed. Οx.) vult calculum suum institueret, ubi fuerit inter Ubinam tandem hoc dicit Eusebius? certe in illum et Theophilum aliosque memoratos discre Chronicis suis ab Adamo ad Christum natum an- pantia? Nos putat tantum 5199. Si autem ita ut auctor stam natum numerasse 5500? Non enim audiendus Chulmeadus, qui in Eusebiano esse mendum putavit. Nam constat aliunde, Eusebium istum quem desi gnal auctor (supposititium) ad Christum natum pesuisse annos 5500. Deinde si ad Phalecum nume rentur anni 2533, et ab co ad Christum natum sup putentur anni 2967, qui fuerit Phalecus, quod hic asseritur, temporis Christi faturi adventus dimu dium? Conferatur hic locus cum Hesychii fragmen to quod producitur cum variis lectionibus in Pro legomenis, sect. 24.

σαρος [296] σεβαστοῦ, ἔπαθεν ὑπὸ θεομηνίας που τῆς Παλαιστίνης ὀνόματι Σαλαμίνη. Αντινα λιν ἐγείρας ὁ αὐτὸς Αὔγουστο; ἐπεκάλεσε Διὸς λιν. Ἡρώδης δὲ ὁ τοπάρχης, ήτοι βασιλεὺς τῆς Ἰου δαίας ἐν αὐτῷ τῷ χρόνῳ ἐδιδάχθη ότι κατάσχου μάγοι ἀπὸ Περσίδος εἰσῆλθον εἰς τὴν Ἰουδαί χώραν· καὶ ἐκέλευσεν αὐτοὺς συσχεθῆναι. Πλα γὰρ ἀπὸ τῆς Περσίδος μάγοι, γνόντες, ώς μυστική διὰ τοῦ φανέντος ἀστέρος τοῦ μηνύσαντος εἰς τὴ ἀνατολὴν τὴν τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ ἐνανθρώπησιν τ δῶρα φέροντες αὐτῷ, ὡς βασιλεῖ μεγάλῳ καὶ νικη τῇ. Οἵτινες εἰς τὴν ἀνατολὴν τ8 ἐλθόντες ἐπηρε των, Ποῦ ἐστιν ὁ τεχθεὶς βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων καὶ ἐθρυλλήθησαν τοῖς Ἰουδαίο.ς. Οἵτινες μάγε γνωσθέντες συνεσχέθησαν καὶ εἰσηνέχθησαν Ἡρώδη βασιλεῖ. Καὶ ἐπηρώτησεν αὐτοὺς, Διά τη ἐπὶ τὴν Ἰουδαίαν χώραν ἐγένεσθε κατάσκοποι; και ἀνήγαγον αὐτῷ οἱ μάγοι τὸ τοῦ ἀστέρος θαύμα, καὶ ὅτι μέγας βασιλεὺς ἐγεννήθη τῷ κόσμῳ, καὶ ὅτι δῶρα αὐτῷ ἐνεγκόντες παρεγενόμεθα, ὡς βασιλεῖ μεγάλῳ προσενέγκαι αὐτῷ ἃ ἐπιφερόμεθα δῶρα, ὡς Θεῷ. Εἴδομεν γὰρ αὐτοῦ τὸν ἀστέρα ἐν τῇ ἀνατείν καὶ ἤλθομεν προσκυνῆσαι αὐτῷ. Ο δὲ Ἡρώδης ἀκούσας ταῦτα ἔκθαμβος ἔμεινε λογιζόμενος ότι μετὰ Αύγουστον Καίσαρα ποίας ἐστὶ δυνάμεως ὁ γεννηθείς βασιλεύς. Ησαν οὖν ἐλθόντες οἱ μάγο ἐν Ἱεροσολύμοις ἐν ὑπατείᾳ Οὐῖνδικίου καὶ Οὐαλε ρίου Ηκριβώσατο οὖν παρ' αὐτῶν ὁ Ἡρώδης τὸν χρόνον τοῦ φανέντος ἀστέρος, καὶ εἶπεν αὐτοῖς (, τοῖς μάγοις, ὅτι Ἐὰν εὕρητε αὐτὸν, ἐλθόντες ἀπαγ γείλατέ μοι, ὅπως κἀγὼ ἐλθὼν προσκυνήσω αὐτῷ. Καὶ ἀπελθόντες οἱ μάγοι, οδηγούμενοι ὑπὸ τοῦ ἀστέρος, οὗ ἑωράκασιν ἐν τῇ ἀνατολῇ, ηὗρον τὸν Ἰησοῦν καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ ἐν Βηθλεὲμ τῇ πόλει. 231 Καὶ πεσόντες εἰς τὸ ἔδαφος τῆς γῆς προσεκύνησαν τῷ Σωτῆρι Χριστῷ· ἔλεγον γὰρ ἐν ἑαυτοῖς ὅτι Τὸν μείζονα αὐτοῦ Θεὸν ὑποδεικνύει ἡμῖν οὗτος ὁ ἀστὴρ, ἂν ἡμεῖς τιμῶμεν, ὡς Θεόν. Καὶ προσενέγκαντες αὐτῷ δῶρα ἅπερ ἐβάσταζον, ὡς Θεῷ, καὶ χρηματι σθέντες, δι' ἄλλης ὁδοῦ, τῆς τοῦ λημίτου, ἀνῆλθον εἰς τὰ Περσικὰ μέρη, καταφρονήσαντες τοῦ Ηρώδου βασιλέως. Καὶ ὡς παιχθεὶς ὁ αὐτὸς Ἡρώδης βασιλεὺς ὑπὸ τῶν μάγων. ". Καὶ περιεργασάμενος ἀπὸ τῶν ἀρχιε ρέων τῶν Ἰουδαίων ποῦ ὁ Χριστὸς γεννᾶται, ἔμαθε. Καὶ πέμψας τοὺς στρατιώτας ἔσφαξε πάντα τὰ νήσ πια ἐν Βηθλεὲμ τῇ πόλει τῆς Ἰουδαίας, καθὼς ἡ θεία λέγει " Γραφή. Καὶ ληφθεὶς εὐθέως δ' Ηρώδης πάθει ἀνιάτῳ σκωληκόβρωτος " ἐγένετο καὶ ἀπέθα νε, καὶ ἐγένετο [208] βασιλεύς, ήτοι τοπάρχης, τοῦ Ἰουδαϊκοῦ ἔθνους ᾿Αρχέλαος ὁ υἱὸς αὐτοῦ ἔτη θ, ἐν ὑπατείᾳ Λαμία καὶ Σερελλιανοῦ καθὼς ὁ σοφώ τατος Κλήμης ὁ χρονογράφος ἐξέθετο. 16 σχε * ἐνανθρώπησιν ενανθρωπήσεως Οκ. 1 εἰς τὴν ἀνατολήν. [πιο ἐκ τῆς ἀνατολῆς, Η εθυμώθη ἐθυμιώθη Ος. λέγει. ληκόβρωτος Οχ. Εἰς τὴν ἀνατολὴν ἐλθόντες. ἀπὸ ἀνατο λῶν, Ἐν ὑπατείς Οὐινδικίου καὶ Οὐαλερίου. Ἐν ὑπατείᾳ Λαμία καὶ Σερελλιανοῦ. eaperta est Salamine, Palæstinæ urbs. gustus refecit, et Diospolim vocavit. Hanc Au Sub hoc tempus Herodes, Judæorum rex, ma gos quosdam, Judæam explorandi causa advenisse edoctus, eos comprehendi jussit. Magi enim bi, mysteriorum haud ignari, cum ex stella in oriente visa, Christum in carne venisse intellexissent, dona secum ferentes, eum, tanquam 230 regem magnum et victorem, veneraturi advenerant. Orien tem itaque versus cursam suum dirigentes, ubi natus esset Judæorum rex sciscitati sunt. Fama autem eorum inter Judæos passim ferebatur;· do nec noti tandem comprehensique, ad Herodem regem perducerentur. fi vero, quamobrem Ju dæam explorandi causa advenerant, interroganti, responderunt, se stella mirabili in oriente visa monitos, Regem magnum inundo natum esse, do na ei ceu Regi magno oblaturos, illumque ut Deum veneraturos, advenisse. His auditis, Herodes ad mirabundus obstupuit, secum reputans, secundum Cæsarem quantæ potestatis esse potuerit rex iste. Magi autem isti Hierosolymas venerunt, Vindicio et Valerio Coss. Herodes vero tempus quo stella apparuit a Magis diligenter exquirens, dimisit eos, [997] dicens: Si inveniatis eum, mibi renuntietis vel lem, ut et ego adiens, illum venerer. Magi itaque abeuntes, et ipsam, quam in oriente viderant, stellam viæ ducem habentes, Jesum et matrem ejus in urbe Bethleem invenerunt. Inter se vero dicentes: Stella ista, quam nos pro Deo habemus, Deum certe se majoreun nobis exhibet; in terram proni cadentes, donaque, quæ attulerant, ei, ceu Deo, offerentes, Christum Salvatorem venerati sunt. Divinitus vero admoniti, Herode rege insuper habito, ad limites divertentes, per avia tandem ad Persidem evaserunt. Herodes ubi se a Magis delusum esse sensisset, ira cominotus est: curiosius itaque a pontificibus Judæorum inquirens ubi Christus nasceretur, et Bethleem Judææ locum esse edoctus, missis illuc militibus, infantes omnes neci dedit: sicuti sacræ testantur Scripturæ. Herodes vero morbo incura bili statim correptus, a vermibus exesus interiit. Hunc in regno Judæorum excepit Archelaus, ejus filius, Lamia et Serelliano coss., regnavitque annos Jx, sicuti Clemens, sapientissimus chronographus scriptum reliquit. Cl, nisi verba male repetita sunt. Cit., Matthæi n, 16, 78 Matth. 1. c. Imo ex regionibus orientalibus, advenisse Magos testatuli sacra Scriptura, Matth. Chr. Ales. hos vocat Indicium et Varium. Verum coss. hos ponit ad an. Augusti XLII, quo anno noster supra Angustum xiui et Silvanum coss. fecit. Lanian

σαρος [296] σεβαστοῦ, ἔπαθεν ὑπὸ θεομηνίας που τῆς Παλαιστίνης ὀνόματι Σαλαμίνη. Αντινα λιν ἐγείρας ὁ αὐτὸς Αὔγουστο; ἐπεκάλεσε Διὸς λιν. Ἡρώδης δὲ ὁ τοπάρχης, ήτοι βασιλεὺς τῆς Ἰου δαίας ἐν αὐτῷ τῷ χρόνῳ ἐδιδάχθη ότι κατάσχου μάγοι ἀπὸ Περσίδος εἰσῆλθον εἰς τὴν Ἰουδαί χώραν· καὶ ἐκέλευσεν αὐτοὺς συσχεθῆναι. Πλα γὰρ ἀπὸ τῆς Περσίδος μάγοι, γνόντες, ώς μυστική διὰ τοῦ φανέντος ἀστέρος τοῦ μηνύσαντος εἰς τὴ ἀνατολὴν τὴν τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ ἐνανθρώπησιν τ δῶρα φέροντες αὐτῷ, ὡς βασιλεῖ μεγάλῳ καὶ νικη τῇ. Οἵτινες εἰς τὴν ἀνατολὴν τ8 ἐλθόντες ἐπηρε των, Ποῦ ἐστιν ὁ τεχθεὶς βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων καὶ ἐθρυλλήθησαν τοῖς Ἰουδαίο.ς. Οἵτινες μάγε γνωσθέντες συνεσχέθησαν καὶ εἰσηνέχθησαν Ἡρώδη βασιλεῖ. Καὶ ἐπηρώτησεν αὐτοὺς, Διά τη ἐπὶ τὴν Ἰουδαίαν χώραν ἐγένεσθε κατάσκοποι; και ἀνήγαγον αὐτῷ οἱ μάγοι τὸ τοῦ ἀστέρος θαύμα, καὶ ὅτι μέγας βασιλεὺς ἐγεννήθη τῷ κόσμῳ, καὶ ὅτι δῶρα αὐτῷ ἐνεγκόντες παρεγενόμεθα, ὡς βασιλεῖ μεγάλῳ προσενέγκαι αὐτῷ ἃ ἐπιφερόμεθα δῶρα, ὡς Θεῷ. Εἴδομεν γὰρ αὐτοῦ τὸν ἀστέρα ἐν τῇ ἀνατείν καὶ ἤλθομεν προσκυνῆσαι αὐτῷ. Ο δὲ Ἡρώδης ἀκούσας ταῦτα ἔκθαμβος ἔμεινε λογιζόμενος ότι μετὰ Αύγουστον Καίσαρα ποίας ἐστὶ δυνάμεως ὁ γεννηθείς βασιλεύς. Ησαν οὖν ἐλθόντες οἱ μάγο ἐν Ἱεροσολύμοις ἐν ὑπατείᾳ Οὐῖνδικίου καὶ Οὐαλε ρίου Ηκριβώσατο οὖν παρ' αὐτῶν ὁ Ἡρώδης τὸν χρόνον τοῦ φανέντος ἀστέρος, καὶ εἶπεν αὐτοῖς (, τοῖς μάγοις, ὅτι Ἐὰν εὕρητε αὐτὸν, ἐλθόντες ἀπαγ γείλατέ μοι, ὅπως κἀγὼ ἐλθὼν προσκυνήσω αὐτῷ. Καὶ ἀπελθόντες οἱ μάγοι, οδηγούμενοι ὑπὸ τοῦ ἀστέρος, οὗ ἑωράκασιν ἐν τῇ ἀνατολῇ, ηὗρον τὸν Ἰησοῦν καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ ἐν Βηθλεὲμ τῇ πόλει. 231 Καὶ πεσόντες εἰς τὸ ἔδαφος τῆς γῆς προσεκύνησαν τῷ Σωτῆρι Χριστῷ· ἔλεγον γὰρ ἐν ἑαυτοῖς ὅτι Τὸν μείζονα αὐτοῦ Θεὸν ὑποδεικνύει ἡμῖν οὗτος ὁ ἀστὴρ, ἂν ἡμεῖς τιμῶμεν, ὡς Θεόν. Καὶ προσενέγκαντες αὐτῷ δῶρα ἅπερ ἐβάσταζον, ὡς Θεῷ, καὶ χρηματι σθέντες, δι' ἄλλης ὁδοῦ, τῆς τοῦ λημίτου, ἀνῆλθον εἰς τὰ Περσικὰ μέρη, καταφρονήσαντες τοῦ Ηρώδου βασιλέως. Καὶ ὡς παιχθεὶς ὁ αὐτὸς Ἡρώδης βασιλεὺς ὑπὸ τῶν μάγων. ". Καὶ περιεργασάμενος ἀπὸ τῶν ἀρχιε ρέων τῶν Ἰουδαίων ποῦ ὁ Χριστὸς γεννᾶται, ἔμαθε. Καὶ πέμψας τοὺς στρατιώτας ἔσφαξε πάντα τὰ νήσ πια ἐν Βηθλεὲμ τῇ πόλει τῆς Ἰουδαίας, καθὼς ἡ θεία λέγει " Γραφή. Καὶ ληφθεὶς εὐθέως δ' Ηρώδης πάθει ἀνιάτῳ σκωληκόβρωτος " ἐγένετο καὶ ἀπέθα νε, καὶ ἐγένετο [208] βασιλεύς, ήτοι τοπάρχης, τοῦ Ἰουδαϊκοῦ ἔθνους ᾿Αρχέλαος ὁ υἱὸς αὐτοῦ ἔτη θ, ἐν ὑπατείᾳ Λαμία καὶ Σερελλιανοῦ καθὼς ὁ σοφώ τατος Κλήμης ὁ χρονογράφος ἐξέθετο. 16 σχε * ἐνανθρώπησιν ενανθρωπήσεως Οκ. 1 εἰς τὴν ἀνατολήν. [πιο ἐκ τῆς ἀνατολῆς, Η εθυμώθη ἐθυμιώθη Ος. λέγει. ληκόβρωτος Οχ. Εἰς τὴν ἀνατολὴν ἐλθόντες. ἀπὸ ἀνατο λῶν, Ἐν ὑπατείς Οὐινδικίου καὶ Οὐαλερίου. Ἐν ὑπατείᾳ Λαμία καὶ Σερελλιανοῦ. eaperta est Salamine, Palæstinæ urbs. gustus refecit, et Diospolim vocavit. Hanc Au Sub hoc tempus Herodes, Judæorum rex, ma gos quosdam, Judæam explorandi causa advenisse edoctus, eos comprehendi jussit. Magi enim bi, mysteriorum haud ignari, cum ex stella in oriente visa, Christum in carne venisse intellexissent, dona secum ferentes, eum, tanquam 230 regem magnum et victorem, veneraturi advenerant. Orien tem itaque versus cursam suum dirigentes, ubi natus esset Judæorum rex sciscitati sunt. Fama autem eorum inter Judæos passim ferebatur;· do nec noti tandem comprehensique, ad Herodem regem perducerentur. fi vero, quamobrem Ju dæam explorandi causa advenerant, interroganti, responderunt, se stella mirabili in oriente visa monitos, Regem magnum inundo natum esse, do na ei ceu Regi magno oblaturos, illumque ut Deum veneraturos, advenisse. His auditis, Herodes ad mirabundus obstupuit, secum reputans, secundum Cæsarem quantæ potestatis esse potuerit rex iste. Magi autem isti Hierosolymas venerunt, Vindicio et Valerio Coss. Herodes vero tempus quo stella apparuit a Magis diligenter exquirens, dimisit eos, [997] dicens: Si inveniatis eum, mibi renuntietis vel lem, ut et ego adiens, illum venerer. Magi itaque abeuntes, et ipsam, quam in oriente viderant, stellam viæ ducem habentes, Jesum et matrem ejus in urbe Bethleem invenerunt. Inter se vero dicentes: Stella ista, quam nos pro Deo habemus, Deum certe se majoreun nobis exhibet; in terram proni cadentes, donaque, quæ attulerant, ei, ceu Deo, offerentes, Christum Salvatorem venerati sunt. Divinitus vero admoniti, Herode rege insuper habito, ad limites divertentes, per avia tandem ad Persidem evaserunt. Herodes ubi se a Magis delusum esse sensisset, ira cominotus est: curiosius itaque a pontificibus Judæorum inquirens ubi Christus nasceretur, et Bethleem Judææ locum esse edoctus, missis illuc militibus, infantes omnes neci dedit: sicuti sacræ testantur Scripturæ. Herodes vero morbo incura bili statim correptus, a vermibus exesus interiit. Hunc in regno Judæorum excepit Archelaus, ejus filius, Lamia et Serelliano coss., regnavitque annos Jx, sicuti Clemens, sapientissimus chronographus scriptum reliquit. Cl, nisi verba male repetita sunt. Cit., Matthæi n, 16, 78 Matth. 1. c. Imo ex regionibus orientalibus, advenisse Magos testatuli sacra Scriptura, Matth. Chr. Ales. hos vocat Indicium et Varium. Verum coss. hos ponit ad an. Augusti XLII, quo anno noster supra Angustum xiui et Silvanum coss. fecit. Lanian

Ὁ δὲ Αύγουστος Καίσαρ Οκταβιανὸς τῷ νε' ἔτει ἡ τῆς βασιλείας αὐτοῦ μηνὶ Οκτωβρίῳ τῷ καὶ Ὑπερ βερεταίῳ ἀπῆλθεν εἰς τὸ μαντείον· καὶ ποιήσας ἑκατόμβην θυσίαν ἐπηρώτησε, Τίς μετ' ἐμὲ βασιλεύ σει τῆς Ῥωμαϊκῆς πολιτείας; καὶ οὐκ ἐδόθη αὐτῷ ἀπόκρισις ἐκ τῆς Πυθίας. Καὶ πάλιν ἐποίησεν ἄλλην Θυσίαν, καὶ ἐπηρώτησε την Πυθίαν τὸ διὰ τί οὐκ ἐδόθη αὐτῷ ἀπόκρισις, ἀλλὰ σιγᾷ τὸ μαντείον. Καὶ ἐβρέθη αὐτῷ ἀπὸ τῆς Πυθίας ταῦτα Παῖς Εβραίος κέλεται με Θεὸς μακάρεσσιν ἀνάσσων Τόνδε δόμον προλιπεῖν καὶ ἄἶδος " αὖθις ἱκέ [σθαι Καὶ λοιπὸν ἄπιθι ἐκ πρόμων ἡμετέρων. Καὶ [299] ἐξελθὼν ἐκ τοῦ μαντείου ὁ Αύγουστος Καίσαρ, καὶ ἐλθὼν εἰς τὸ Καπετώλιον, ἔκτισεν ἐκεῖ βωμὸν μέγαν, ὑψηλὸν, ἐν ᾧ ἐπέγραψε 'Ρωμαϊκοῖς γράμμασιν, Ο βωμὸς οὗτός ἐστι του πρωτογό του Θεοῦ· ὅστις βωμός ἐστιν εἰς τὸ Καπετώλιον ἕως τῆς νῦν, καθὼς Τιμόθεος ὁ σοφὸς συνεγράψατο. Ὁ δὲ αὐτὸς Καίσαρ Οκταβιανός νόσῳ βληθεὶς ἐν τῇ Ῥώμη ἐτελεύτησε γέρων ὢν ἐτῶν σε, άπαις καὶ σωφρονήσας ἀπὸ σωματικῆς ἁμαρ τίας "Ην γὰρ μυστικὸς ἀρχιερεὺς καὶ βασι λεύ;. Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Αὐγούστου Καίσαρος ἐπὶ ὑπατείας Σέξτου καὶ Σεκτικιανοῦ ἐβασίλευσε Τιβέριος Καίσαρ έτη κβ' "Ην [300] δὲ διμοι ριαῖος γέρων, λεπτακινός εξόφθαλμος, μελάγχριος, κονδόθριξ, οὗλος 80, ὑπόσιμος, φιλοκτί στης. Οστις ἐπεστράτευσε κατὰ Περσῶν, καὶ μὴ πολεμήσας, ἀλλὰ παρακληθεὶς παρ' αὐτῶν πάντα εἰρήνης ἐποίησε. * θεός. θεοῖς Αύγουστος. ἄῖδος. ἀΐδην ἐδὲν 182 Γ.. το λοιπόν ἄπιθι σιγῶν ἐκ βωμῶν ἡμετέρων ἄπιθι λοιπὸν ἐκ δόμων ἡμετέρων 27 το αυλός Οχ. (60; Καὶ ἄἶδος αὖθις ἱκέσθαι. καὶ ὁδὸν αὖθις, ἐκ δόμων ἡμετέρων Παῖς 'Εβραῖος κέλεται με θεῖος μακάρεσσιν ἀνάστ σων, Τόνδε δόμον προλιπεῖν, καὶ ἀΐδην αὖθις ἱκέσθαι. Λοιπὸν ἄπιθι, σιγῶν ἐκ βωμῶν ἡμετέρων. ἡμετεράων. Ἐν τῇ 'Ρώμῃ ἐτελεύτησε. "Απαις. Καὶ σωφρονήσας ἀπὸ σωματικῆς ἁμαρ Σέξτου καὶ Σεκτικιανοῦ. Ἐβασίλευσε Τιβέριος Καίσαρ ἔτη κβ'. ΠΑ *Ην δὲ διμοιριαίος. Λεπτανικός. λεπτακικός Augustus vero Casar Octavianus, imperii su anno Lv, mense Hyperberetæo, sive Octobri, ora culum adit: factaque hecatombe, Pythiam roga vit, dicendo: Quis, post me, Romana tenebit sce plra? Vale vero nihil respondente, sacra iterum peregit, et secunda vice sciscitatus est: Quare, inquiens, oraculum silet, nec mibi dal responsum? Tum demum a Pythia accepit hæc Suidas v. Me puer Hebræus, summi moderator Olympi, Migrare hinc mandat, Stygiasque revertere ad umbras. 232 Vade igitur, nostrum neve ultra altare fatiges. Augustus itaque inde ex oraculo discedens, in Capitolium venit; ubi altari excelso erecto, ei litteris Latinis inscribi jussit: Hæc est ara Primo geniti Dei. Quæ ara adhuc usque visitur, in Capi tolio: uti sapiens Timotheus memoriæ prodidit. Cæsar autem Octavianus in morbum incidens, Romæ moritur, senex, annorum Lxxv, sine prole, et ab omni labe corporis liber; ut qui non rex solum, sed et pontifex maximus fuit, mysteriorum. que peritus. Post Cæsarem Augustum, imperator factus est Tiberius, Sexto et Sexticiano coss., et regnavit annos xxii. Erat vero statura mediocrem supe rante, ælate vergente, gracilis, oculis pulchris, niger, capillilio brevi, crispoque, subsimius, ædif cationi deditissimus. Hic contra Persas arma movebat: res vero ad pugnam non devenerunt; verum Cæsar oblatas ab eis pacis conditiones ac cepit. Suidas, Cedrenus p. Suidas, Cedrenus. Conf. supra p A. et Servitium coss. habent Eusebius, et Chr. Alex. auctor; ut hic, anno Augusti zLiv, ille, anno ejusdem XLVI; uterque tamen annum integrum po ait inter hos coss. et Herodis obitum. Cedrenus habet, etc., et versu sequente, uli habet etiam Eusebius. Habes vero hoc oraculum inter Oracula vetera a Jo. Obsopœo edita, ubi hoc modo legitur Ubi tamen versus ultimus claudicat: forte le gendam Hieronymus in versione sua Eusebiana Augustum Atellæ in Cam pania mortuum asserit: uterque falso. Nolæ enim diem suum obiit. Vide Suetonium, alios. An de prole mascula intelligendus est auctor? Filiam enim Juliam ex uxore Scribonia suscepisse eam, nemini non notum. tlag. Itane vero? Audiamus tamen Suetonium in Octavio, tit. 69: Adulteria quidem exercuisse, ne amıci quidem negant, etc. Et paulo post: L. Anto nius super festinatas Liviæ nuptias objecit; et ſemi nam consularem e triclinio viri coram in cubiculum abductam, rursus in convivium rubentibus auriculis, incomptiore capillo reductam. Quem paragraphum etiam petulantissima ejusdem epistola claudit Sne tonius quam videsis. Sed et uxorem etiam suam sibi habuit lenam, eodem Suetonio teste, tit. 71 Circa libidines hæsit; postea quoque, ut ferunt, ad vitiandas virgines promptior, quæ sibi undique etiam Dab uxore conquirerentur. Eusebius ad ulti mum Augusti annum habes Sext. Pompeiumi, et Sext. Apuleium coss. Chr. vero Alex. ad annum Augusti antepenultimum, id est, Liv (annos enim LVI tantum euin imperare facit): Sextum et Sextum coss. habet; auno vero sequenti, sive penultimo, Pompeium et Apuleium ponit, ac si diversi essent. etiam Chr. Alex. Eusebius tamen annos imperii xxur ei tribuit. Ita etiam Suetonius in Tiberio, tit. 68: Corpore fuit amplo atque robusto; slatura, quæ justam excederet. Reliquo tamen ejus characterismo parum cum Suetonio congruit auctor noster. Vocabulum hoc nusquam mihi occurrit: forte scribendum: cui tamen scriptionį adversatur characterismus Tiberii.

Καὶ ἀνιὼν ἐπὶ τὴν Ῥώμην ἦλθεν ἐν Ἀντιοχεία τῇ μεγάλῃ, καὶ ἔκτισεν ἔξω τῆς πόλεως ἐμβόλους δύο μεγάλους πρὸς τῷ ὄρει τῷ λεγομένῳ Σιλπίῳ, Έχοντας διαστήματα μιλίων δ' ὑποφόρους οι καὶ πανευπρεπείς. Καὶ κατὰ ῥύμην κτίσας τετράπουλα διὰ εἰλημάτων φιλοκαλήσας αὐτὰ μουσώσει καὶ μαρμάροις, καὶ τὴν πλατείαν δὲ χαλκουργήμασι καὶ ἀγάλμασι κοσμήσας καὶ τειχίσας τοὺς αὐτοὺς ἐμβόλους καὶ τὸ ὄρος ἀποκλείσας ἔσωθεν, προσεκέλ λησε τῷ αὐτῷ τείχει 8 τὸ νέον τῷ παλαιῷ τείχει τῆς πόλεως τῷ ὑπὸ Σελεύκου γενομένῳ, ἀποκλείσας διὰ τοῦ ἰδίου αὐτοῦ τείχους καὶ ἀκρόπολιν καὶ τὴν Ἰώ πολιν. Καὶ ἀνέστησε τῷ αὐτῷ Τιβερίω Καίσαρι η βουλὴ καὶ ὁ δῆμος τῶν ᾿Αντιοχέων στήλην χαλκήν υπεράνω μεγάλου κίονος Θηβαίου ἐν τῇ πλατείᾳ κατὰ τὸ μέσον τῶν ἐμβόλων τῶν ὑπ' αὐτοῦ κτισθέντων. Οστις τόπος κέκληται ὁ ὀμφαλὸς τῆς πόλεως, ἔχων [501] καὶ τύπον ἐγγεγλυμμένον ἐν λίθῳ ὀφθαλμοί. Ητις στήλη ίσταται ἕως τῆς νῦν. Ὁ δὲ αὐτὸς Τιβέριος Καίσαρ μαθὼν ὅτι ὁ Σέλευ κος ὁ βασιλεὺς φοβηθεὶς τὰς ῥύσεις τῶν ὑδάτων κατιόντων ἐκ τοῦ ὄρους χειμῶνος καὶ λιμναζόν των, ἀποφυγὼν τὸ ὄρος ἐν τῇ πεδιάδι τὴν πόλιν ἔκτισε, καὶ ἔθηκε τῇ αὐτοῦ στήλῃ κιβώτιον λίθινον, ἐν ᾧ ἐποίησε τέλεσμα δι' 'Αβλάκκωνος, τελεστοῦ καὶ ἱερέως, διὰ τὰς ῥύσεις τοῦ Παρμενίου χειμάρρου ποταμοῦ καὶ τῶν κατερχομένων ῥυάκων ἐκ τοῦ ὄρους πρὸς τὸ μὴ βλάπτεσθαι τὸ αὐτὸ μέρος τῆς πόλεως ἢ πορθεῖσθαι τοὺς ὑπ᾿ αὐτοῦ κνισθέντας δύο εμβό λους μεγάλους· ὅπερ κιβώτιον λίθινον λέγουσιν εἶναι οἱ ᾿Αντιοχείς πολῖται τὰ ὠνεωκὰ δὲ τῆς πόλεως αὐτῶν, διότι ἐξηγόρακε τὸ μέρος αὐτὸ τῆς πόλεως διὰ τῆς ἀσφαλείας τοῦ κτισθέντος παρ' αὐτοῦ τεί χους ἐκ τῆς τῶν βαρβάρων Σαρακηνῶν καὶ Περσῶν ἐπιδρομῆς καὶ ἁλώσεως. ᾀκεῖτο γὰρ δίχα τείχους πρώην τὸ παρὰ τὸ ὄρος μέρος τῆς πόλεως, κτισθέν ὑπὸ ᾿Αντιόχου τοῦ ἐπιφανεστάτου οι βασιλέως ὅτι καὶ τὸ βουλευτήριον 16ο ἔκτισε καὶ ἄλλα ἱερά. Ωσαύτως δὲ καὶ ᾿Αντίοχος ὁ βασιλεὺς πάλιν ὁ λεγό μενος [509] Φιλάδελφος έκτισεν ἔξω τῆς πόλεως πολλά· ὅστις καὶ ἐν Δάφνῃ ἔκτισεν ἐν τῷ ἄλσει ἱερὰ δύο, ᾿Απόλλωνος καὶ 'Αρτέμιδος, στήσας ἐν αὐτοῖς ἀγάλματα δύο χρυσά, παρασχών προνόμια τοῖς κατα φεύγουσιν ἐκεῖ πρὸς τὸ μὴ ἐκβάλλεσθαί τινα ἐκ τῶν αὐτῶν ἱερῶν 8. Ταῦτα ἔκτισαν, ὅτε τὰ Μακεδο νικὰ βασιλείς ὑπῆρχεν. 'Ο δὲ Τιβέριος Καίσαρ ἔκτισεν ἐν τῇ αὐτῇ ᾿Αν ὑπωρόφους. Ως φιλοκαλλήσας Οχ. 88 τῷ αὐτῷ τείχει. 86 ὠνεωκά. Ιπιο ὠνεακά, σε έπι φανεστάτου. Ἐπιφανοῦς τοῦ. επ' ὅτι καὶ τὸ βουλευτήριο». «ὅτε ὅστις. ο 86 ἱερῶν ἱερέων Οχ. Έχοντας διαστήματα μιλίων δ'. μιλίων, σταδίων Χαλκουργήμασι καὶ ἀγάλμασι κοσμήσας. Χαλκουργήματα χιν: Ην γὰρ ἐν αὐτῷ χαλκουργήματα δύο, ἅτινα καὶ αὐτὰ εἰσι τῶν θεαμάτων, ὁ Ικαρος, καὶ ὁ Δαίδαλος, Ὑπὸ ᾿Αντιόχου τοῦ ἐπιφανεστάτου βασιλέως. Ο λεγόμενος Φιλάδελφος. 472) Παρασχών προνόμια τοῖς καταφεύγουσι Προνόμια, τὰ ὀφειλόμενα τῷ ἀξιώματι, Inde Romam reversurus, Antiochiam magnam venit; ubi extra urbem juxta montem Silpium, porticus duas exstruxit magnificas, desuper conti gnatas, et splendide ornatas, quatuor milliarium intervallo distantes inter se. Tetrapyla etiam con tignata vicatim exstruxit, quæ et marmore et musivo adornavit: ipsam vero urbis plateam statuis et columnis æreis 233 splendidam fecit. Insuper etiam moenibus urbis olim a Seleuco fa ctis, nova adjecit, intra quæ, non solum porticus illas duas clausit, sed et montem etiam ipsum, Acropolim quoque et Jopolim. Senatus itaque populusque Antiochenus Tiberio Cæsari statuam æream posuit, supra columnam magnam Theba nam, in platea, inter porticus illas duas ab ipso exstructas mediam: qui quidem locus Umbilicus urbis vocatur: ubi et oculi effigiem lapidi inscul ptam, videre est. Statua autem illa ibi adhuc visi tur. Tiberius autem Cæsar, ubi intellexisset Seleu cum regem, caventem sibi a torrentibus aquarum, quæ per hybernum tempus e monte exundantes restagnabant, monte relicto, in planitie urbem condidisse; et ipse, opera usus Ablacconis cujus dam, sacerdotis et mystæ, juxta statuam strain, capsulam lapideam collocavit, mystice præpara tam: nempe ut Parmenii torrentis eluviones, et aquarum e monte cataractas, hoc fascino propel leret, ne pars illa urbis læderetur, aut porticus a se exstructa averterentur. Capsulam vero hanc lapideam Antiocheni dicunt esse Redemptorium urbis suæ: nimirum, quod hæc murum a Tiberio factum inexpugnabilem reddens, eam urbis par tem quasi redemit ab incursionibus et rapinis barbarorum Saracenorum et Persarum. Olim enim en 234 pars urbis, quae ad montemn sita, ab illu stri illo Antiocho condita est (senaculum nempe publicum, aliaque loca sacra), nequaquam niceni Bus cincta habitabatur. Similiter etiam Antiochus Philadelphus extrə urbem multa exstruxit: qui et ad Daphnen, in luco, fana duo condidit, Apollini unum, alterum Diauæ: in quibus etiam statuas duas aureas collocavit, asylorum eis jura conce dens; ut ne quis noxius, ad ea confugiens, inde extraheretur. læc vero exstructa sunt sub regibus Macedonicis. Exstruxit etiam Tiberius Cæsar, in eadem Antio st Malim Fort. Forte legendum, aut Ch. Ch., Longissimam hic plateain memorat; nisi forte error sit in nu mero. Quid si, pro legamus? ponit. pro statuis æreis. Ita infra lib. id est, Icari et Dædali statuæ ærez. Antiochum Epiphanem dicit, qui ædificia quædam a se extra urbem exstructa, a nomine suo Epipha niam vocavit, uti auetor supra, lib. vii. Antiochi hujus Philadelphi apud alios mentio nulla. Hesych.

Καὶ ἀνιὼν ἐπὶ τὴν Ῥώμην ἦλθεν ἐν Ἀντιοχεία τῇ μεγάλῃ, καὶ ἔκτισεν ἔξω τῆς πόλεως ἐμβόλους δύο μεγάλους πρὸς τῷ ὄρει τῷ λεγομένῳ Σιλπίῳ, Έχοντας διαστήματα μιλίων δ' ὑποφόρους οι καὶ πανευπρεπείς. Καὶ κατὰ ῥύμην κτίσας τετράπουλα διὰ εἰλημάτων φιλοκαλήσας αὐτὰ μουσώσει καὶ μαρμάροις, καὶ τὴν πλατείαν δὲ χαλκουργήμασι καὶ ἀγάλμασι κοσμήσας καὶ τειχίσας τοὺς αὐτοὺς ἐμβόλους καὶ τὸ ὄρος ἀποκλείσας ἔσωθεν, προσεκέλ λησε τῷ αὐτῷ τείχει 8 τὸ νέον τῷ παλαιῷ τείχει τῆς πόλεως τῷ ὑπὸ Σελεύκου γενομένῳ, ἀποκλείσας διὰ τοῦ ἰδίου αὐτοῦ τείχους καὶ ἀκρόπολιν καὶ τὴν Ἰώ πολιν. Καὶ ἀνέστησε τῷ αὐτῷ Τιβερίω Καίσαρι η βουλὴ καὶ ὁ δῆμος τῶν ᾿Αντιοχέων στήλην χαλκήν υπεράνω μεγάλου κίονος Θηβαίου ἐν τῇ πλατείᾳ κατὰ τὸ μέσον τῶν ἐμβόλων τῶν ὑπ' αὐτοῦ κτισθέντων. Οστις τόπος κέκληται ὁ ὀμφαλὸς τῆς πόλεως, ἔχων [501] καὶ τύπον ἐγγεγλυμμένον ἐν λίθῳ ὀφθαλμοί. Ητις στήλη ίσταται ἕως τῆς νῦν. Ὁ δὲ αὐτὸς Τιβέριος Καίσαρ μαθὼν ὅτι ὁ Σέλευ κος ὁ βασιλεὺς φοβηθεὶς τὰς ῥύσεις τῶν ὑδάτων κατιόντων ἐκ τοῦ ὄρους χειμῶνος καὶ λιμναζόν των, ἀποφυγὼν τὸ ὄρος ἐν τῇ πεδιάδι τὴν πόλιν ἔκτισε, καὶ ἔθηκε τῇ αὐτοῦ στήλῃ κιβώτιον λίθινον, ἐν ᾧ ἐποίησε τέλεσμα δι' 'Αβλάκκωνος, τελεστοῦ καὶ ἱερέως, διὰ τὰς ῥύσεις τοῦ Παρμενίου χειμάρρου ποταμοῦ καὶ τῶν κατερχομένων ῥυάκων ἐκ τοῦ ὄρους πρὸς τὸ μὴ βλάπτεσθαι τὸ αὐτὸ μέρος τῆς πόλεως ἢ πορθεῖσθαι τοὺς ὑπ᾿ αὐτοῦ κνισθέντας δύο εμβό λους μεγάλους· ὅπερ κιβώτιον λίθινον λέγουσιν εἶναι οἱ ᾿Αντιοχείς πολῖται τὰ ὠνεωκὰ δὲ τῆς πόλεως αὐτῶν, διότι ἐξηγόρακε τὸ μέρος αὐτὸ τῆς πόλεως διὰ τῆς ἀσφαλείας τοῦ κτισθέντος παρ' αὐτοῦ τεί χους ἐκ τῆς τῶν βαρβάρων Σαρακηνῶν καὶ Περσῶν ἐπιδρομῆς καὶ ἁλώσεως. ᾀκεῖτο γὰρ δίχα τείχους πρώην τὸ παρὰ τὸ ὄρος μέρος τῆς πόλεως, κτισθέν ὑπὸ ᾿Αντιόχου τοῦ ἐπιφανεστάτου οι βασιλέως ὅτι καὶ τὸ βουλευτήριον 16ο ἔκτισε καὶ ἄλλα ἱερά. Ωσαύτως δὲ καὶ ᾿Αντίοχος ὁ βασιλεὺς πάλιν ὁ λεγό μενος [509] Φιλάδελφος έκτισεν ἔξω τῆς πόλεως πολλά· ὅστις καὶ ἐν Δάφνῃ ἔκτισεν ἐν τῷ ἄλσει ἱερὰ δύο, ᾿Απόλλωνος καὶ 'Αρτέμιδος, στήσας ἐν αὐτοῖς ἀγάλματα δύο χρυσά, παρασχών προνόμια τοῖς κατα φεύγουσιν ἐκεῖ πρὸς τὸ μὴ ἐκβάλλεσθαί τινα ἐκ τῶν αὐτῶν ἱερῶν 8. Ταῦτα ἔκτισαν, ὅτε τὰ Μακεδο νικὰ βασιλείς ὑπῆρχεν. 'Ο δὲ Τιβέριος Καίσαρ ἔκτισεν ἐν τῇ αὐτῇ ᾿Αν ὑπωρόφους. Ως φιλοκαλλήσας Οχ. 88 τῷ αὐτῷ τείχει. 86 ὠνεωκά. Ιπιο ὠνεακά, σε έπι φανεστάτου. Ἐπιφανοῦς τοῦ. επ' ὅτι καὶ τὸ βουλευτήριο». «ὅτε ὅστις. ο 86 ἱερῶν ἱερέων Οχ. Έχοντας διαστήματα μιλίων δ'. μιλίων, σταδίων Χαλκουργήμασι καὶ ἀγάλμασι κοσμήσας. Χαλκουργήματα χιν: Ην γὰρ ἐν αὐτῷ χαλκουργήματα δύο, ἅτινα καὶ αὐτὰ εἰσι τῶν θεαμάτων, ὁ Ικαρος, καὶ ὁ Δαίδαλος, Ὑπὸ ᾿Αντιόχου τοῦ ἐπιφανεστάτου βασιλέως. Ο λεγόμενος Φιλάδελφος. 472) Παρασχών προνόμια τοῖς καταφεύγουσι Προνόμια, τὰ ὀφειλόμενα τῷ ἀξιώματι, Inde Romam reversurus, Antiochiam magnam venit; ubi extra urbem juxta montem Silpium, porticus duas exstruxit magnificas, desuper conti gnatas, et splendide ornatas, quatuor milliarium intervallo distantes inter se. Tetrapyla etiam con tignata vicatim exstruxit, quæ et marmore et musivo adornavit: ipsam vero urbis plateam statuis et columnis æreis 233 splendidam fecit. Insuper etiam moenibus urbis olim a Seleuco fa ctis, nova adjecit, intra quæ, non solum porticus illas duas clausit, sed et montem etiam ipsum, Acropolim quoque et Jopolim. Senatus itaque populusque Antiochenus Tiberio Cæsari statuam æream posuit, supra columnam magnam Theba nam, in platea, inter porticus illas duas ab ipso exstructas mediam: qui quidem locus Umbilicus urbis vocatur: ubi et oculi effigiem lapidi inscul ptam, videre est. Statua autem illa ibi adhuc visi tur. Tiberius autem Cæsar, ubi intellexisset Seleu cum regem, caventem sibi a torrentibus aquarum, quæ per hybernum tempus e monte exundantes restagnabant, monte relicto, in planitie urbem condidisse; et ipse, opera usus Ablacconis cujus dam, sacerdotis et mystæ, juxta statuam strain, capsulam lapideam collocavit, mystice præpara tam: nempe ut Parmenii torrentis eluviones, et aquarum e monte cataractas, hoc fascino propel leret, ne pars illa urbis læderetur, aut porticus a se exstructa averterentur. Capsulam vero hanc lapideam Antiocheni dicunt esse Redemptorium urbis suæ: nimirum, quod hæc murum a Tiberio factum inexpugnabilem reddens, eam urbis par tem quasi redemit ab incursionibus et rapinis barbarorum Saracenorum et Persarum. Olim enim en 234 pars urbis, quae ad montemn sita, ab illu stri illo Antiocho condita est (senaculum nempe publicum, aliaque loca sacra), nequaquam niceni Bus cincta habitabatur. Similiter etiam Antiochus Philadelphus extrə urbem multa exstruxit: qui et ad Daphnen, in luco, fana duo condidit, Apollini unum, alterum Diauæ: in quibus etiam statuas duas aureas collocavit, asylorum eis jura conce dens; ut ne quis noxius, ad ea confugiens, inde extraheretur. læc vero exstructa sunt sub regibus Macedonicis. Exstruxit etiam Tiberius Cæsar, in eadem Antio st Malim Fort. Forte legendum, aut Ch. Ch., Longissimam hic plateain memorat; nisi forte error sit in nu mero. Quid si, pro legamus? ponit. pro statuis æreis. Ita infra lib. id est, Icari et Dædali statuæ ærez. Antiochum Epiphanem dicit, qui ædificia quædam a se extra urbem exstructa, a nomine suo Epipha niam vocavit, uti auetor supra, lib. vii. Antiochi hujus Philadelphi apud alios mentio nulla. Hesych.

Χ. δοχείᾳ πόλς: ἱερὸν μέγα Διὸς Καπετωλίου. Ομοίως δὲ ἔκτισεν ὁ αὐτὸς βασιλεὺς καὶ δημόσιον λουτρών πλησίον τῆς Ὀλυμπιάδος πηγῆς τῆς κτισθείσης ὑπὸ Αλεξάνδρου τοῦ Μακεδόνος εἰς ὄνομα τῆς αὐτοῦ μητρός· ἔπιε γὰρ ἐκ τοῦ αὐτοῦ ὕδατος ᾿Αλέξανδρος ἐλθὼν ἐκεῖ καὶ εἶπεν, ὅτι Ἔπια γάλα τῆς ἐμῆς μη τρός. Κεῖται δὲ ἡ πηγή παρὰ τὸ ὄρος· ἥντινα ὁ αὐτ τὸς Τιβέριος ἔσω τοῦ τείχους ἀπέκλεισεν. Εκτισε δὲ καὶ ἱερὸν τῷ Διονύσῳ πρὸς τῷ ὄρει ὁ αὐτὸς Τιεέ. ριες βασιλεύς, στήσας δύο στήλας μεγάλας τῶν ἐξ Αντιόπης γεννηθέντων Διοσκούρων ἔξω τοῦ ναοῦ εἰς τιμὴν αὐτῶν, Αμφίονός τε καὶ Ζήθου. Ὁ αὐτὸς Τιβέριος καὶ τὸν ποταμὸν τῆς πόλεως τὸν πρώην λεγόμενον Δράκοντα μετεκάλεσεν Ορόντην τῇ Ρω μαϊκῇ λέξει όπερ ερμηνεύεται ᾿Ανατολι κός. Εκτισε δὲ καὶ τὸ θέατρον, προσθεὶς ἄλλην 235 ζώνην πρὸς τῷ ὄρει καὶ θυσιάσας κόρην παρθένον Αντιγόνην ὀνόματι· ὅθεν σ' θέατρον οὐκ ἐπλήρωσεν εἰς τέλειον. Έστησε δὲ ἐπάνω τῆς ᾿Ανατολικῆς πόρ τας, ἧς αὐτὸς ἔκτισε, στήλην λιθίνην τῇ λυκαίνῃ, τρεφούσῃ τὸν Ῥῶμον καὶ τὴν Ῥῆμον, σημαίνων Ρωμαίων εἶναι κτίσμα τοῦ προστεθέντος τείχους τῇ αὐτῇ ᾿Αντιόχου πόλει. Εκτισε δὲ καὶ ὄπισθεν τοῦ θεάτρου ἱερὸν τοῦ Πανός. Ταῦτα δὲ Δομνίνος ὁ σορός χρονογράφος ἐξέθετο. Ἔκτισε δὲ ὁ αὐτὸς Τιβέριος ἐν τῇ Ἰουδαία χώρα παρὰ τὴν λίμνην πόλιν, ἥντινα ἐκάλεσε Τιβεριάδα, εὑρηκὼς ἐν τῷ τόπῳ ὕδατα θερμά, κτίσας τῇ πόλει καὶ δημόσιον λουτρόν μὴ ὑποκαιόμενον, ἀλλ᾽ ἐξ αὐτῶν τῶν θερμῶν παρέχοντα τὴν χρῆσιν τῇ πάλει. Εποίησε δὲ καὶ τὴν Καππαδοκίαν ὑπὸ 'Ρω μαίους [304] μετὰ τὴν τελευτὴν Αρχελάου τοῦ τοπ άρχου αὐτῆς. Ἐν δὲ τοῖς χρόνοις τοῦ αὐτοῦ Τιβερίου ἐμπρησμός ἐγένετο ἐν 'Αντιοχείᾳ τῆς Συρίας τῷ ολ' ἔτει τῆς αὐτονομίας αὐτῆς ἐν νυχτ', ἀδήλως καύσας τὸ πλέον μέρος τῆς ἀγορᾶς καὶ τὸ βουλευτήριον καὶ τὸ ἱερὸν τῶν Μουσῶν τὸ κτισθὲν ὑπὸ ᾿Αντιόχου του Φιλοπά τορος ἐκ τῶν ἐαθέντων χρημάτων 58 κατὰ διαθήκας ὑπὸ Μάρωνος Αντιοχέως, μετοικήσαντος εἰς τὰς ᾿Αθήνας καὶ κελεύσαντος τότε ἐκ τῶν αὐτοῦ κτι Τι Η ἱερῶν ἱερέων Οχ. σ' όθεν. • περ. σε ἐκ τῶν ἐαθὲν χρημάτων. λαθέντων.» Μετεκάλεσεν Ορόντην τῇ Ρωμαϊκῇ λέξει. [ν νων ἀπὸ τῶν κατὰ τὸν Λίβανον καὶ τὸν ᾿Αντιλίβανο, Περιηγητού Τῆς δὲ πρὸς ἀντολίην κατασύρεται ὑγρὸς Θρόνο της, "Αλλοι δέ φασιν, ὅτι Καῖσαρ Τιβέριος ἐκ Δράκοντος αὐτὸν Ορόντην μετωνόμασεν, 8 σημαίνε: 'Ρωμαϊστὶ τὸν ᾿Ανατολικόν. "Οτι πᾶσα ἡ περὶ Ἀντιόχειαν χώρα λιπαρά τε καὶ εὔβοτος, καὶ ἀγαθὴ μῆλα τρέφειν, καὶ δένδρεσι καρπὸν αὔξειν. Ο δὲ και κούμενος Ορόντης ποταμὸς οὐ μακρὰν αὐτῆς ποιεῖ και τὰς ἐκβολάς· ὃς τὴν ἀρχὴν τοῦ ρεύματος λαμβά τόπων, καὶ διανύσας τὸ καλούμενον Αμύκης πεδίον ἐπ' αὐτὴν ἱκνεῖται τὴν Ἀντιόχειαν, σύγχρονος Παρέχοντα τὴν χρήσιν. παρέχον. Ηρώδης έκτισε Τιβεριάδα, εἰς ὄνομα Τιβερίου Καίσαρος. Τιβεριάς πόλις τῆς Ἰουδαίας, πρὸς τῇ Γεννεσί ριτίδι λίμνῃ· ἐκτίσθη δὲ ὑπὸ Ἡρώδου. LIB. chia, templum ingens Jovi Capitolino balneum quoque publicum exstruxit, prope fontem illum, quem olim condidit Alexander Macedo, nomenque ei dedit, a matre sua, Olympiadem. Alexander enim eo veniens, et aquas de scaturigine illa bi bens, Videor (inquit) mihi lac maternum hausiss". Fons autem iste juxta montem situs est; quem et intra urbis ambitum mænibus suis Tiberius inclu 86 serat. Idem etiam Baccho fanum exstruxit juxta montem; positis etiam exterius ad temp'um sta tuis duabus, Amphionis et Zethi, Dioscurorum ex Antiopa prognatorum in honorem. Fauvium ctiam, urbem alluentem, qui Draco olim vocabatur, Oron tem, quasi Orientalem, Romana lingua vocavit. [503] Theatrum quoque exstruxit, circumque alium priori, prope montem, adjecit; immolata etiam virgine, nomine Antigone: quod quidem opus ad exitum non perduxit. Portæ etiam Orien tali, a se exstructe, statuam superimposuit lapi deam Lupæ, Romuli et Remi nutricis; nempe sic nova illa urbis moenia Romanum opus fuisse significans. Præterea etiam Pani templum exstru xit, theatrum a tergo respiciens. Hæc vero Domni nus, sapiens chronographus, litteris prodidit. In Judæa etiam Tiberius urbem prope lacum, exstruxit, quam Tiberiadem vocavit. Aquas vero calidas ibi inveniens, balneum etiam publicum exstruit, quod natura sua thermarum usum urbi suppeditavit. Archelao autein fatis defuncto, berius Cappadociam, ejus regnum, Romano adjecit imperio. Tiberii hujus temporibus anno urbis sui juris factæ LXXII, incendium accidit Antiochiæ Syriæ, quod per silentium noctis majorem fori partem, et senaculum consumpsit. Conflagrarunt etiam eo tem pore Musarum ædes, quas exstruxerat Antiochus Philopator, ex pecuniis quas in hoc testamento suo legaverat Maro quidam Antiochenus: qui, mutatis sedibus, Athenas commigrans, ex faculta Ch., Lego Ch. «lla habet cod. ms.; vérum librarius, mentem habens in aliis occupatam, vocabulum hoc ultima· syllaba mutilavit: scribe Ch. Ita etiam Eustathius, ad Dionysii locum hunc nbi Scholiastes post aliam nominis rationem assi gnatam, hæc addit Cæterum meras ineptias esse has, apparet ex Poly Fio, lib. v, ubi Seleuciam et Antiochiam descri bens, Orontis etiam mentionem facit etc. Polybius vero diem suum obiit ante Tiberium imp., anno circiter cxxxvi, anno nempe xvit ante natum Cice ronem. Vide doctissim. J. Vossium De histor. Gr. Strabo etiam, qui Tiberii fuit, Πuvium hunc ab Oronte quodam, qui pontem ei induxit, nomen accepisse testatur. Vid. Strab. Scr. Verum, urbs hæc non a Tiberio, sed ab Herode tetrarcha, Tiberii imp. in honorem exstructa est. Audi Eu, sebium, Chron. lib.1 Stephanus etiam Dr urb.

Χ. δοχείᾳ πόλς: ἱερὸν μέγα Διὸς Καπετωλίου. Ομοίως δὲ ἔκτισεν ὁ αὐτὸς βασιλεὺς καὶ δημόσιον λουτρών πλησίον τῆς Ὀλυμπιάδος πηγῆς τῆς κτισθείσης ὑπὸ Αλεξάνδρου τοῦ Μακεδόνος εἰς ὄνομα τῆς αὐτοῦ μητρός· ἔπιε γὰρ ἐκ τοῦ αὐτοῦ ὕδατος ᾿Αλέξανδρος ἐλθὼν ἐκεῖ καὶ εἶπεν, ὅτι Ἔπια γάλα τῆς ἐμῆς μη τρός. Κεῖται δὲ ἡ πηγή παρὰ τὸ ὄρος· ἥντινα ὁ αὐτ τὸς Τιβέριος ἔσω τοῦ τείχους ἀπέκλεισεν. Εκτισε δὲ καὶ ἱερὸν τῷ Διονύσῳ πρὸς τῷ ὄρει ὁ αὐτὸς Τιεέ. ριες βασιλεύς, στήσας δύο στήλας μεγάλας τῶν ἐξ Αντιόπης γεννηθέντων Διοσκούρων ἔξω τοῦ ναοῦ εἰς τιμὴν αὐτῶν, Αμφίονός τε καὶ Ζήθου. Ὁ αὐτὸς Τιβέριος καὶ τὸν ποταμὸν τῆς πόλεως τὸν πρώην λεγόμενον Δράκοντα μετεκάλεσεν Ορόντην τῇ Ρω μαϊκῇ λέξει όπερ ερμηνεύεται ᾿Ανατολι κός. Εκτισε δὲ καὶ τὸ θέατρον, προσθεὶς ἄλλην 235 ζώνην πρὸς τῷ ὄρει καὶ θυσιάσας κόρην παρθένον Αντιγόνην ὀνόματι· ὅθεν σ' θέατρον οὐκ ἐπλήρωσεν εἰς τέλειον. Έστησε δὲ ἐπάνω τῆς ᾿Ανατολικῆς πόρ τας, ἧς αὐτὸς ἔκτισε, στήλην λιθίνην τῇ λυκαίνῃ, τρεφούσῃ τὸν Ῥῶμον καὶ τὴν Ῥῆμον, σημαίνων Ρωμαίων εἶναι κτίσμα τοῦ προστεθέντος τείχους τῇ αὐτῇ ᾿Αντιόχου πόλει. Εκτισε δὲ καὶ ὄπισθεν τοῦ θεάτρου ἱερὸν τοῦ Πανός. Ταῦτα δὲ Δομνίνος ὁ σορός χρονογράφος ἐξέθετο. Ἔκτισε δὲ ὁ αὐτὸς Τιβέριος ἐν τῇ Ἰουδαία χώρα παρὰ τὴν λίμνην πόλιν, ἥντινα ἐκάλεσε Τιβεριάδα, εὑρηκὼς ἐν τῷ τόπῳ ὕδατα θερμά, κτίσας τῇ πόλει καὶ δημόσιον λουτρόν μὴ ὑποκαιόμενον, ἀλλ᾽ ἐξ αὐτῶν τῶν θερμῶν παρέχοντα τὴν χρῆσιν τῇ πάλει. Εποίησε δὲ καὶ τὴν Καππαδοκίαν ὑπὸ 'Ρω μαίους [304] μετὰ τὴν τελευτὴν Αρχελάου τοῦ τοπ άρχου αὐτῆς. Ἐν δὲ τοῖς χρόνοις τοῦ αὐτοῦ Τιβερίου ἐμπρησμός ἐγένετο ἐν 'Αντιοχείᾳ τῆς Συρίας τῷ ολ' ἔτει τῆς αὐτονομίας αὐτῆς ἐν νυχτ', ἀδήλως καύσας τὸ πλέον μέρος τῆς ἀγορᾶς καὶ τὸ βουλευτήριον καὶ τὸ ἱερὸν τῶν Μουσῶν τὸ κτισθὲν ὑπὸ ᾿Αντιόχου του Φιλοπά τορος ἐκ τῶν ἐαθέντων χρημάτων 58 κατὰ διαθήκας ὑπὸ Μάρωνος Αντιοχέως, μετοικήσαντος εἰς τὰς ᾿Αθήνας καὶ κελεύσαντος τότε ἐκ τῶν αὐτοῦ κτι Τι Η ἱερῶν ἱερέων Οχ. σ' όθεν. • περ. σε ἐκ τῶν ἐαθὲν χρημάτων. λαθέντων.» Μετεκάλεσεν Ορόντην τῇ Ρωμαϊκῇ λέξει. [ν νων ἀπὸ τῶν κατὰ τὸν Λίβανον καὶ τὸν ᾿Αντιλίβανο, Περιηγητού Τῆς δὲ πρὸς ἀντολίην κατασύρεται ὑγρὸς Θρόνο της, "Αλλοι δέ φασιν, ὅτι Καῖσαρ Τιβέριος ἐκ Δράκοντος αὐτὸν Ορόντην μετωνόμασεν, 8 σημαίνε: 'Ρωμαϊστὶ τὸν ᾿Ανατολικόν. "Οτι πᾶσα ἡ περὶ Ἀντιόχειαν χώρα λιπαρά τε καὶ εὔβοτος, καὶ ἀγαθὴ μῆλα τρέφειν, καὶ δένδρεσι καρπὸν αὔξειν. Ο δὲ και κούμενος Ορόντης ποταμὸς οὐ μακρὰν αὐτῆς ποιεῖ και τὰς ἐκβολάς· ὃς τὴν ἀρχὴν τοῦ ρεύματος λαμβά τόπων, καὶ διανύσας τὸ καλούμενον Αμύκης πεδίον ἐπ' αὐτὴν ἱκνεῖται τὴν Ἀντιόχειαν, σύγχρονος Παρέχοντα τὴν χρήσιν. παρέχον. Ηρώδης έκτισε Τιβεριάδα, εἰς ὄνομα Τιβερίου Καίσαρος. Τιβεριάς πόλις τῆς Ἰουδαίας, πρὸς τῇ Γεννεσί ριτίδι λίμνῃ· ἐκτίσθη δὲ ὑπὸ Ἡρώδου. LIB. chia, templum ingens Jovi Capitolino balneum quoque publicum exstruxit, prope fontem illum, quem olim condidit Alexander Macedo, nomenque ei dedit, a matre sua, Olympiadem. Alexander enim eo veniens, et aquas de scaturigine illa bi bens, Videor (inquit) mihi lac maternum hausiss". Fons autem iste juxta montem situs est; quem et intra urbis ambitum mænibus suis Tiberius inclu 86 serat. Idem etiam Baccho fanum exstruxit juxta montem; positis etiam exterius ad temp'um sta tuis duabus, Amphionis et Zethi, Dioscurorum ex Antiopa prognatorum in honorem. Fauvium ctiam, urbem alluentem, qui Draco olim vocabatur, Oron tem, quasi Orientalem, Romana lingua vocavit. [503] Theatrum quoque exstruxit, circumque alium priori, prope montem, adjecit; immolata etiam virgine, nomine Antigone: quod quidem opus ad exitum non perduxit. Portæ etiam Orien tali, a se exstructe, statuam superimposuit lapi deam Lupæ, Romuli et Remi nutricis; nempe sic nova illa urbis moenia Romanum opus fuisse significans. Præterea etiam Pani templum exstru xit, theatrum a tergo respiciens. Hæc vero Domni nus, sapiens chronographus, litteris prodidit. In Judæa etiam Tiberius urbem prope lacum, exstruxit, quam Tiberiadem vocavit. Aquas vero calidas ibi inveniens, balneum etiam publicum exstruit, quod natura sua thermarum usum urbi suppeditavit. Archelao autein fatis defuncto, berius Cappadociam, ejus regnum, Romano adjecit imperio. Tiberii hujus temporibus anno urbis sui juris factæ LXXII, incendium accidit Antiochiæ Syriæ, quod per silentium noctis majorem fori partem, et senaculum consumpsit. Conflagrarunt etiam eo tem pore Musarum ædes, quas exstruxerat Antiochus Philopator, ex pecuniis quas in hoc testamento suo legaverat Maro quidam Antiochenus: qui, mutatis sedibus, Athenas commigrans, ex faculta Ch., Lego Ch. «lla habet cod. ms.; vérum librarius, mentem habens in aliis occupatam, vocabulum hoc ultima· syllaba mutilavit: scribe Ch. Ita etiam Eustathius, ad Dionysii locum hunc nbi Scholiastes post aliam nominis rationem assi gnatam, hæc addit Cæterum meras ineptias esse has, apparet ex Poly Fio, lib. v, ubi Seleuciam et Antiochiam descri bens, Orontis etiam mentionem facit etc. Polybius vero diem suum obiit ante Tiberium imp., anno circiter cxxxvi, anno nempe xvit ante natum Cice ronem. Vide doctissim. J. Vossium De histor. Gr. Strabo etiam, qui Tiberii fuit, Πuvium hunc ab Oronte quodam, qui pontem ei induxit, nomen accepisse testatur. Vid. Strab. Scr. Verum, urbs hæc non a Tiberio, sed ab Herode tetrarcha, Tiberii imp. in honorem exstructa est. Audi Eu, sebium, Chron. lib.1 Stephanus etiam Dr urb.

236 σθῆναι τὸ τῶν Μουσῶν ἱερὸν καὶ Βιβλιοθήκην. Εκτισε δὲ καὶ ὁ Τιβέριος πόλιν ἐν τῇ Θράκῃ ἄλλην, ἣν ἐκά λεσε Τιβερίαν. Ν. Τῷ δὲ ιε' ἔτει τῆς βασιλείας 88 αὐτοῦ ἐν ὑπα τείᾳ ᾿Αλουανοῦ καὶ Νερούα ήρξατο ὁ ἅγιος Ιωάννης ὁ Πρόδρομος κηρύσσειν βάπτισμα μετανοίας βαπτί ζειν κατὰ τὴν προφητικήν φωνήν· καὶ [305] ἀπῆλθε πρὸς αὐτὸν πᾶσα ἡ Ἰουδαία χώρα. Καὶ λοιπὸν ἀρχὴν ἐποιήσατο τοῦ Σωτηρίου ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χρισ στὸς, βαπτισθεὶς ὑπὸ τοῦ αὐτοῦ Ἰωάννου τοῦ Προ δρόμου, γενόμενος ἐνιαυτῶν περί του λ' καὶ θαυ ματουργών. Εβαπτίσθη δὲ ἐν τῷ Ἰορδάνῃ, ποταμῷ τῆς Παλαιστίνης, μηνὶ Αὐδηναίῳ θὰ τῷ καὶ Ἰανουα ρίῳ ἔκτῃ, ὥρᾳ νυκτερινῇ ι' ἐν ὑπατείᾳ Ρού φου καὶ Ῥουβελλίωνος. Από τότε ο καὶ ὁ Βαπτι στῆς Ἰωάννης δῆλος ἐγένετο τοῖς ἀνθρώποις· καὶ ἀπέτεμεν αὐτὸν Ἡρώδης κι ὁ βασιλεὺς 58 6 Φιλίπ που, ὁ το παρχῶν, ἤτοι βασιλεύων, τῆς Τραχωνίτιδος χώρας, ἐν Σεβαστῇ πόλει τῇ σὲ πρὸ η Καλανδων Ἰουνίων ἐν ὑπατείᾳ Φλάκκωνος οι καὶ Ρουφίνου διὰ Ηρωδιάδα τὴν γυναῖκα αὐτοῦ, ὅτι ἔλεγεν αὐτῷ ὁ Ἰωάννης, Οὐκ ἔξεστί σοι ἔχειν την για ναῖκα τοῦ ἀδελφοῦ σου, καθὼς ἐν ταῖς θείαι; ἐμφέρεται Γραφαῖς ταῦτα. Καὶ λυπούμενος ο δια τὸν Ἰωάννην ὁ αὐτὸς βασιλεὺς Ηρώδης ὁ δεύτερης ὁ Φιλίππου ἀνῆλθεν ἀπὸ τῆς πόλεως οι Σεβαστῆς ἐν Πανεάδι πόλει τῆς Ἰουδαίας. Καὶ προσῆλθεν αὐτῷ γυνή τις εὐπορωτάτη 5, οἰκοῦσα τὴν αὐτὴν Παν νεάδα πόλιν, ὀνόματι Βερονίκη " βουλομένη ὡς ἱαθεῖσα ὑπὸ τοῦ Ἰησοῦ στήλην αὐτῷ [306] ἀναστῆσαι. Καὶ μὴ τολμῶσα δίχα βασιλικῆς κελεύσεως τούτο ποιῆσαι δέησιν ἐπέδωκε τῷ αὐτῷ' 'Ηρώδη βασιλεί, αἰτοῦσα " ἀναστῆσαι στήλην τῷ Σωτῆρι Χριστῷ ἐν τῇ αὐτῇ πόλει. Ητις δέησις έχει ' οὕτως το βασιλείας ὑπατείας Οχ. 30 Αὐδηναίῳ. Αὐδυνές. Οχ. οι ἀπὸ τότε χώρας Ηρώδης ὁ βασιλεὺς ὁ Φιλίππου ὁ το παρχῶν, ἤτοι βασιλεύων τῆς Τραχωνίτιδος, «τοῦ τοπαρχοῦντος, ἤτοι βασιλεύοντος τῆς Τρα χωνίτιδος. καὶ ὁ βασιλεὺς βασιλεύων. ὁ τοπάρχης εἰς τὴ βασίλειον Τυλιπες. πόλει τῇ τῇ πόλει, με Φλάκκωνος Φλάκωνος Οχ, διὰ 1 λυπούμενος ϋς θείαις. 14. 96 καὶ λυπούμε νος, διὰ τοῦτο λυπούμενος ὁ Ἡρώδης ο βασιλεὺς ὁ Φ. πόλεως Ἰουδαίας. Ἰουδαίας 8 εὐπορωτάτη. εὔπορος * Βερονίκη. Βερνίκη ' ἐπέδωκε τῷ αὐτῷ. δέδωκε τῷ. 1. αιτοῦσα στήλην χρυσήν τῷ σ. Χ. ἐν τῇ ἑαυτῆς πόλει στῆσαι ἔχει. εἶχεν Ὥρα νυκτερινῇ ι'. ὥρᾳ τ' τῆς νυ κτός Τῷ δὲ ιε' ἔτει τῆς ὑπατείας αὐτοῦ. Ισ. βα σιλείας. τῷ δὲ ιδ' ἔτει, Ιε (η) Από τότε. (α) Ηρώδης ο βασιλεύς, Ηρώ Ονόματι Βερονίκη, Βερνίκη, δης ὁ τοπάρχης εἰς τὸ βασίλειον τῆς Τράχων, (γ) Διὰ Ηρωδιάδα. διὰ τοῦτο λυπούμενος ὁ Ἡρώδης ὁ βασιλεὺς ὁ Φιλίπ που ἀνῆλθεν ἀπὸ τῆς Ἰουδαίας, καὶ προσῆλθεν αὐτῷ, εἰς. tibus suis Musarum templum el Bibliothecam exstrui jusserat. Tiberius autem urbem quoque aliam in Thracia condidit, quam Tiberiam appel lavit. Anno autem xv imperantis Tiberii, Albano et Nerva coss., S. Joannes Præcursor baptismum resipiscentiæ prædicare cœpit et baptizare: ac a prophetis prædictum fuerat. Exibat autem ad euin omnis Judæa regio: tum demum primordia salu tis humana statuit D. Jesus Christus, ab eodem Joanne Præcursore baptizatus, cum annus ageret xxx, aut eo circiter, miracula tum primum faciens. Baptizatus autem fuit in Jordane, Palæstiuæ fluvio, mensis Audynæi sive Januarii vi, ad horam noctis x, Rufo et Rubellione coss. Ex eo tempore inno tescere hominibus capit Joannes Baptista; cui rex Herodes, frater Philippi, regis Trachonitidis, caput amputavit, in urbe Sebaste, vii Kal. Junias, Flac cone et Rufino coss., propter uxorem Herodiadem. Dixerat enim lerodi Joannes: Non licet tibi fra tris tui uxorem habere: uti haec in sacris 237 Litteris enarrantur. Herodes autem rex, ejus nomni nis secundus, Philippi frater, ob Joannem contri status, Sebaste relicta, Paneadem, Judae urbem, se recepit. Accessit autem ad eum ejusdem urbis incola, mulier quaedam opulenta, nomine Veronica. Huic in animo erat, statuam erigere Jesu in hono rem, qui eam a morbo liberaverat. At hoc non ausa facere, nisi prius impetrata regis venia, libellum supplicem Herodi obtulit, Christo Salva tori statuam in ea urbe erigendi licentiam petens. Libellus autem iste sic se habet (n) (p) Ch., 239, 17. attulit Joan ces Painascenus Oratione tertia de Imag. vol. 1, p. 363 ed. Lequien. 3 etc. Scr. Herodes enim Tetrarcha Galilæam, Philippus autem, frater ejus, Iluisam et Trachonit de regionem sibi subjectas habuerunt; uti apparet ex sacris Litteris, Luc. m, 4.» Ch. In sequentibus Malalam erroribus frustra liberare stu dent Ch. et Wesselingius ad Hieroclem p. 71. 28 Joannes. Joannes, p. seq. v. om. Joannes. Luce cap. etc. Joannes. Joannes. Joannes. Joannes semper. Joannes. ibid. Joannes. Joannes. Chr. Alex. quam tamen lectionen Raderus rejicit, libr riique vitio imputat: idque merito. Nec enim veri simile est, officium hoc Salvatori nostro a Baptista nocturno teinpore præstitum fuisse. Pastorum in coss. designandis errores ubique per Ad unum vero Tiberi sui cuss. invenio sequi, labor esset et intinitus et inutilis: manumi Silanum et Nervam, apud Chr. Atex. Eusebius ibi itaque de tabula. ponit A. Pisonem et M. Crassum; anuo autem sequente, Silanum et. Silium. Infra tamen auctor Christum baptizatum asserit, Rufo et Rubellione coss., recte: hos enim coss. proferunt ad an. Ti berii xv et Chr. Alex. et Eusebius. Numerus itaque sic assignatus, atque ejus loco, gendum: quo tempore Joannes baptismum suum, supradictis etiam sub coss. forte incepisset. Verum Αb hisce verbis incipit frag. pro ductum in Orat. 3 pro Imag. Jo. Damasceno ascri pla. De quo adisis Is. Casaubonum Exercit. ad Annal. Baronii xul, cap. 38. etc. Frag. Damasc. Jo. Daniasceno est. Vide Jo. Gregorii de Auctore Prolegomena. etc. Damasc. intermediis omissis

Σεβαστῷ Ηρώδη τοπάρχη και θεσμοδότῃ Ιου δαίων τε καὶ Ἑλλήνων, βασιλεῖ τῆς Τραχωνίτιδος χώρας" ἱκεσίας δεήσεις " παρὰ Βερονίκης, ἀξιω ματικῆς πόλεως Πανεάδος Δικαιοσύνη, καὶ φιλανθρωπία, καὶ αἱ λοιπαὶ· τῶν ἀρετῶν πασῶν περιστέφουσι τὴν ὑμετέραν θείαν και ρυφήν. "Οθεν κἀγὼ ταῦτα * εἰδυῖα ἦχον σὺν ἀγαθαῖς ταῖς ἐλπίσι πάντως τῶν αἰτουμένων τευξομένη. Τίς δὲ * ἡ τοῦ παρόντος προοιμίου κρηπὶς προϊὼν ὁ λόγος σε διδάξει. Εχ παιδόθεν * ληφθεῖσα πάθει αἱμοῤῥοίας ὀχετῶν εἰς ἱατρούς κατανάλωσά (κ) μου τὸν βίον καὶ τὸν πλοῦτον, καὶ ἴασιν οὐχ ηὗρον. Ακηκουῖα δὲ τοῦ θαυμαζομένου Χριστοῦ τὰ ἰάματα, δς ο νεκρούς ἐξανίστησι καὶ τυφλούς πάλιν εἰς φάος ἕλκων καὶ δαίμονας ἐκ βροτῶν ἀπελαύνων καὶ πάντας τοὺς ἐν νόσοις ο μαραινομένους [507] λόγῳ θεραπεύει πρὸς αὐτὸν οὖν κἀγὼ ὡς πρὸς Θεὸν ἕδραμον. Καὶ προσεσχηκυῖα τὸ περιέχον αὐτὸν πλῆθος 1 δειλιάσασα δὲ ἐξειπεῖν αὐτῷ καὶ τὴν ἀήττητόν μου νόσον, μή πως τὸν μολυσμὸν τοῦ πάθους ἀπο στρεφόμενος ὀργισθῇ κατ᾿ ἐμοῦ καὶ πλέον 11 μοι ἐπέλθῃ ἡ πληγὴ τῆς νόσου, κατ' ἐμαυτὴν ἐλογικά μὴν ὅτι εἰ 18 δυνηθείην άψασθαι τοῦ κρασπέδου του ἱματίου αὐτοῦ, πάντως (α) ιαθήσομαι· καὶ λάθρα εἰς τὸ περὶ αὐτὸν εἰσδύνασα πλῆθος ἐσύλησα την Ιασιν, τοῦ κρασπέδου αὐτοῦ ἁψαμένη· καὶ σταλεί σης 18 μου τῆς πηγῆς τοῦ αἵματος γέγονα παρα χρήμα ὑγιής. Αὐτὸς δὲ μᾶλλον, ὡς προγνοὺς τῆς ἐμῆς καρδίας τὸ βούλευμα 1, ανέκραξε· Τίς μου ἤγατο; δύναμις γὰρ ἐξῆλθεν 18 ἀπ' ἐμοῦ. Ἐγὼ δὲ ὠχριῶσα καὶ στένουσα, τὴν νόσον θρασυτέραν ὑποστρέφειν ἐπ' ἐμὲ λογιζομένη, προσπεσοῦσα αὐτῷ τὴν γῆν ἐπλήρωσα δακρύων, την τόλμαν ἐξειποῦσα. Ὁ 10 δὲ ὡς ἀγαθὸς σπλαγχνισθεὶς ἐπ' ἐμοὶ ἐπεσφρά * καὶ θεσμοδότῃ. θεσμοθέτη Ο τῆς εἰ χώρας " ἱκεσίας δεήσεις. δέησις καὶ ἱκεσία ἱκεσία καὶ δέησις. αἱ λοιπαί. τὰ λοιπά πασῶν.· ὑμετέραν ήμετέραν Οχ. σ' ταῦτα. τοῦτο * πάντως τῶν αιτουμένων. πάντων ήκον, τευξυμένη σοι γράφω. τίς δέ, ἥτις προϊών σε ὁ λόγος· ἐκ παιδόθεν, ἐκ παίδων ει; ιατρούς ἀναλώσασα ἴασιν οὐχ εὗρον. • ὅς. ὡς διανίστησι φῶς. νόσοις. νόσῳ θεραπεύων κἀγὼ πρὸς αὐτὸν τῷ περιέχοντι πλήθει δὲ – νόσον, μὴ τὴν ἐκ τοῦ πάθους μολυσμόν. 11 πλέον. πλείων 11' καθ' καθ' ἑαυτὴν καθ᾿ ἐμοῦ. " εἰ, ἐὰν αὐτοῦ, τωθήσομαι· οὗ καὶ ἀψαμένη. στα λείσης. σταθείσης τα τὰ βουλεύματα το δύναμις ἀπ᾿ ἐμοῦ ἐξῆλθεν, ἐγὼ οὖν ὠχριάσασα ἀποστρέφειν 16 δ. αὐτὸ; ἐπ' ἐμοὶ ἐπισφράγιζε μου ἐμέ. Παρά Βερονίκης, αξιωματικῆς πόλεως Πανεά- θει, δος. Αξιωματικής Αξιωματικοί Καὶ προσεσχηκυῖα τὸ περιέχον αὐτὸν πλῆθος. μεύει, τῷ περιέχοντι αὐτὸν πλή Καὶ σταλείσης μου τῆς πηγής. σταθήσης σταθείσης) Στέλλω τὰ στέλλοντα τὴν κοιλίαν, Θεσμοδότῃ. θεσμοθέτη. (*) Τῆς Τραχωνίτιδος χώρας, Τραχωνί είδος, δέησις καὶ ἱκεσία παρά. (ε) Ταύτα, τοῦτο εἰδυΐα, σὺν ἀγαθαῖς ταῖς ἐλπίσι πάντως τευξομένη σοι γράφω ἥτις ἡ τοῦ. Πάθει. πάθη. (*) Κατανάλωσα. ἀναλώσασα. Καὶ τυφλούς. (α) Θεραπεύει. θεραπεύων. Δε:λιάσασα, δειλ. μὴ τὸν ἐκ τοῦ πά θους μολυσμὸν ἀποστρ. Πλέον. πλείων. (α) Πάντως λαθ., σωθήσωμαι, τι καὶ ἁψαμένη καὶ σταθήσης μου. χριῶσα. ὠχριάσασα. (r), Augustissimum Herodem, Toparcham, Judais pariter et gentibus Legislatorein, Trachonitidis regem, Veronica, honorabilis urbis Pauealis in cola, humillime precatur. Justitia, et erga homines benignitas, et quodcun que est virtutum omnium, divinum caput vestrum, ceu corona cingunt. Quod ego neutiquam igno rails, ad te accedo; spem optimam concipiens vota mea omnino obtinendi. Quid vero sibi vult hæc praefatiuncula, sequens te docebit oratio Ego quidem ab aetate puerili fuxu sanguinis labo rans, facultates 238 meas omnes et fortunas in medicos profudi; remedium vero inveni nullum Ubi vero ad me pervenisset Christi illius fama, qui in miraculis tantus erat, ut mortuos resusci tare, visum cæcis restituere, dæmonas e morta lium corporibus ejicere, quoscunque denique mor bos verbo solo sanare potuerit; ipsa quoque ad illum, tanquam Numen, confugi. Turbain autem animadvertens circumstantem, verebar illi mor buin meum insanabilem enarrale; ne forte spur citiem mali aversatus, ira in me commoveretur, et morbus me inde sævior affligeret. Mecum igitur in animo reputans, quod si liceret vel Ambriam vestimenti attingere, statim convalescerem, c culte memet turbæ immiscebam, et fimbria ejus tacta, medelam suffurata sum; substitit enim san guinis mei durus, et protinus sanata fui: ille vero cordis mei consilia præsentiscens, elata vo ce, Quis, inquit, me tetigit? Virtus enim ex me (v) (z), (y) – prodiit. Ego vero pallore suffusa, ingemiscens, reverita, ne in me repetitis viribus grassaretur morbus', ad pedes ejus provoluta, et terram la crymis complens, audaciam meam proftebar. At Joannes. om. Jeannes. Jeannes, ut scribendum sit Joannes, omisso Ch., Joannes, Joannes. Joannes et, omisso et mox Juanes. Juanes et mox Joannes et Joannes. Joannes. Idem, omissis Joannes. Οx., Joan pes, qui paulo ante Joannes. Idem Joannes. Joannes. Juammes. Joammes. Correxi Ox. barbarum apud Nostrum frequenter occurrit. rectius caterum hoc ipsum loquendi genus ad Bernicem, non ad urbem re ferendum; uti Godefredus Tilmannus, Jo. Dama sceni interpres, sensisse videtur. sunt, qui in dignitate aliqua constituti sunt, et a plebe remoti. Jo. Damascenus Damascenus habet, (pro haud recte. hoc loco, reprimo, sive sislo, significat: unde babe mus apud Alexandr. Aphrodis. quæ alvum sistunt, sive astringunt. Dam. etc. Dam. etc. Dan. Dan. Dan. Dam. perperam desunt. Rectius Dam. etc. Dam. Dan. etc. Dam, Dan.

γισέ μοι τὴν ἴασιν, εἰρηκώς θάρσει, θίγατερ, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε· Πορεύου εἰς εἰρήνην. Οὕτως 17 καὶ ὑμεῖς, Σεβαστοί, τὴν δέησιν ὀξείαν [503] τῇ δεομένῃ παράσχετε. Ο δὲ βασιλεύς Ἡρώδης ἀκηκοώς ταῦτα διὰ τῆς δεήσεως ἐξεπλάγη διὰ 19 τὸ θαῦμα· καὶ φοβηθεὶς τὸ μυστήριον τῆς ἰάσεως εἶπεν, Αὕτη ἡ εἰς σὲ γενο μένη ἴασις, ὦ γύναι, μείζονος στήλης ἐστὶν ἀξία. Πορευθεῖσα τοίνυν οταν βούλει ανάστησον αὐτῷ στή λην, προθέσει (ε) δοξάζουσα τὸν ἰασάμενον. Καὶ εὐθέως ἡ αὐτὴ 20 Βερονίκη, ἡ πρώην αἱμόρ ρους ἐν μέσῳ τῆς ἰδίας αὐτῆς πόλεως Πανεάδο; ἀνέστησε τῷ Κυρίῳ ἡμῶν καὶ Θεῷ Ἰησοῦ Χριστῷ" στήλην χαλκὴν ἐκ χαλκοῦ θερμηλάτου 38 συμμί ξασα βραχύ τι μέρος χρυσοῦ καὶ ἀργύρου. Ητις στήλη μένει ἐν Πανεάδι πόλει 33 ἕως τῆς νῦν, πρὸ πολλού χρόνου μετενεχθεῖσα ἀφ' οὗ ἵστατο ἐν μέσῳ τῆς του λεως τόπου τι εἰς ἅγιον εὐκτήριον οἶκον. υπερ ὑπόμνημα ηὗρον 98 ἐν τῇ αὐτῇ Πανεάδι πόλει παρά Βάσσῳ τινὶ, γενομένῳ ἀπὸ Ἰουδαίων Χριστιανῷ. Ἐν οἷς 10 ὑπῆρχεν ὁ βίος " (Κ) πάντων τῶν βασιλέων τῶν βασιλευσάντων πρώην τῆς Ἰουδαϊκῆς χώρας. Ὁ δὲ αὐτὸς βασιλεὺς Ηρώδης ο Φιλίππου γενόμε νος ἐμπληθὴς ἐκρίνετο ἐπὶ μῆνας η'. Καὶ ἐσφάγη ἐν τῷ [309] κουβικλείῳ αὐτοῦ μετὰ τοὺς η' μῆνας συνειδυίας καὶ τῆς γυναικὸς αὐτοῦ, καθὼς ὁ σοφών τατος Κλήμης συνεγράψατο. Τῷ δὲ ὀκτωκαιδεκάτῳ ἔτει τῆς βασιλείας τοῦ αὐτοῦ Τιβερίου Καίσαρος καὶ μηνὶ τῷ δ, γενόμενος ἐνιαυτῶν περί που λγ' ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς, ὁ Θεὸς ἡμῶν, παρεδόθη ὑπὸ Ἰούδα Ισκαριώτου, μαθητού αὐτοῦ, ὁ αὐτὸς Κύριος καὶ Σωτὴρ ἡμῶν, μηνὶ Δύστρῳ τῷ καὶ Μαρτίῳ κγ', τῆς σελήνης ἐχούσης ἡμέραν ιγ' ἦν δὲ ἡμέρα πέμπτη, ώρα νυχτερινή πέμπτη. Καὶ ἀπηνέχθη πρὸς τὸν Καϊάφαν ἀρχιερέα, κἀκεῖθεν ἐξεδόθη Ποντίῳ Πιλάτῳ ἡγεμόνι· καὶ Οι τῷ 19 οὕτως. οὕτω τῇ δεομένῃ ἀξίαν 18 διὰ 19 αὕτη προς ἡ αὐτή, αὐτή αἱμορροούσα. Χριστῷ. τῷ Θεῷ καὶ Κυρίῳ μίξασα χρυσὸν καὶ ἄργυρον. * ἐκ χαλκοῦ θερμελάτου. • θερμηλάτου, υπ » 18 πόλει. τῇ πόλει ἕως νῦν οὐ πρὸ πολλοῦ. οι τόπου. οίκον. εἰς ἅγιον τόπον εἰς οἶκον εὐκτήριον 28 ηὗρον. εὑρέθη ἐν τῇ πόλει Πανεάδι βίος τῶν βασιλευσάντων πάντων τῆς, * ἐκρίνετο. ἐκλίνετο Ἐκρίνετο ἐπὶ μῆνας η'. ἐκλίνετο (*) Οξείαν. ἀξίαν. (α) Διὰ (ε) Προθέσει Αιμόρρους. αἱμορροῦσα. 30 οἷς. ᾧ Μαρτίῳ κγ', τῆς σελήνης ἐχούσης ἡμέ ραν κγ'. Θερμελάτου, θερμηλάτου, μίξασα χρυσὸν καὶ ἀργ. Πόλεως, πόλεως Πανεάδος εἰς ἅγιον τόπον, εἰς οἶκον εὐκτήριον. Ηὗρον. εὑρέθη Ἐν οἷς. ἐν ψ. (*) Ο βίος, ὁ βίος τῶν βασιλευσάντων πάντων τῆς Ἰουδ. Slle, pro benignitate sua mei misertus, prastitain mili valetudinem corroboravit, hoc dicto: Con fide filia, fides tua te salvam 239. fecit: vade in pace. Similiter et vos, Augustissimi, uti voto meo anuuatis, obnixe peto. Hæc ubi ex libello supplici intellexisset Hero des, ad famam miraculi attonitus stetit; myste rium curationis horrescens, petenti respondit Hæc in te, o mulier, facta sanatio, maximi sane digna est monumenti. Abi igitur, et statuam ei erige qualem vis, honorem optatum illi exhibens, qui te sanam reddidit. Statim itaque Veronica, quæ antehac hæ morrhousa fuerat, in media urbe sua Paneade, Do mino Deoque nostro Jesu Christo, statuam erexit, ex ære ductili coulatam, auri etiam aliquantu Juin et argenti admiscens. Quæ quidem statua ad buc visitur in urbe Paneade, jam olim, ab eo loco ubi stetit, urbis in meditullio, translata in san ctam ædem oratoriam. Monumentum vero hoc inveni in dicta urbe Paneade, apud Bassum quem dam, qui a Judaismo ad Christianismum trans ierat; qui in eodem etiam libro antiquorum Ju dææ regum ‘omnium res gestas conscriptas ha huit. Idem rex Herodes, Philippi frater, ex reple Lione grolans, decubuit, 240 per spatium vu mensium: quibus exactis, in cubiculo suo, con scia etiam uxore, occisus est: sicut sapientissimus Clemens scriptis prodidit. Auno autem xvili, et mense vil, imperantis Tiberii, Jesus Christus Deus et Servator noster, amos circiter xxxui natus, a Juda Iscariola, di scipulo suo, proditus est; Martii xxi, die lung, feria v, bora nocturna v. Abductus vero fuit ad Caiapham, pontificem maximum exinde autem Pontio Pilato præsidi traditus fuit. Procla vero Pilati uxor, misso statim nuntio, eum mo-> nuit ne quid tentaret adversus justum illum ho (c) (d) (h) (i) Joannes. Joannes. omisit Joannes. et mox Stori´oin. Joannes. Joannes et mox Joannes. Idem postea 'ser. habet Damascenus. Ch. Joannes et mox Joannes. Joannes. nes, sic pergens etc. Ch. Suspicor legendum aliter enim nullus sanus Sensus ex ver bis hisce elici poterit. Herodem vero istum in exși lio diem suum obiisse, quo tamen mortis genere. incertum, dubitandum non est; nec enim eum un quam inde revocatum legimus. Vide Joseph. Anti quit. lib. xvi. Dam. Dam. deest. Dam. deest. Dim. Joan Cedrenus, et Chr. Alexand. auctor, Sal vatorem nostrum Martii, xxt crucifixum, xxv vero resurrexisse, et ex consequentia xxn a Julia pro ditum, volunt; Noster tamen horum numero, diem alium in his omnibus addit: in lunæ tantum die cum eis conveniens. etc. etc. Dam. Dam. quod notatu dignum, inventum est. (j) Dam. etc. Dam.

γισέ μοι τὴν ἴασιν, εἰρηκώς θάρσει, θίγατερ, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε· Πορεύου εἰς εἰρήνην. Οὕτως 17 καὶ ὑμεῖς, Σεβαστοί, τὴν δέησιν ὀξείαν [503] τῇ δεομένῃ παράσχετε. Ο δὲ βασιλεύς Ἡρώδης ἀκηκοώς ταῦτα διὰ τῆς δεήσεως ἐξεπλάγη διὰ 19 τὸ θαῦμα· καὶ φοβηθεὶς τὸ μυστήριον τῆς ἰάσεως εἶπεν, Αὕτη ἡ εἰς σὲ γενο μένη ἴασις, ὦ γύναι, μείζονος στήλης ἐστὶν ἀξία. Πορευθεῖσα τοίνυν οταν βούλει ανάστησον αὐτῷ στή λην, προθέσει (ε) δοξάζουσα τὸν ἰασάμενον. Καὶ εὐθέως ἡ αὐτὴ 20 Βερονίκη, ἡ πρώην αἱμόρ ρους ἐν μέσῳ τῆς ἰδίας αὐτῆς πόλεως Πανεάδο; ἀνέστησε τῷ Κυρίῳ ἡμῶν καὶ Θεῷ Ἰησοῦ Χριστῷ" στήλην χαλκὴν ἐκ χαλκοῦ θερμηλάτου 38 συμμί ξασα βραχύ τι μέρος χρυσοῦ καὶ ἀργύρου. Ητις στήλη μένει ἐν Πανεάδι πόλει 33 ἕως τῆς νῦν, πρὸ πολλού χρόνου μετενεχθεῖσα ἀφ' οὗ ἵστατο ἐν μέσῳ τῆς του λεως τόπου τι εἰς ἅγιον εὐκτήριον οἶκον. υπερ ὑπόμνημα ηὗρον 98 ἐν τῇ αὐτῇ Πανεάδι πόλει παρά Βάσσῳ τινὶ, γενομένῳ ἀπὸ Ἰουδαίων Χριστιανῷ. Ἐν οἷς 10 ὑπῆρχεν ὁ βίος " (Κ) πάντων τῶν βασιλέων τῶν βασιλευσάντων πρώην τῆς Ἰουδαϊκῆς χώρας. Ὁ δὲ αὐτὸς βασιλεὺς Ηρώδης ο Φιλίππου γενόμε νος ἐμπληθὴς ἐκρίνετο ἐπὶ μῆνας η'. Καὶ ἐσφάγη ἐν τῷ [309] κουβικλείῳ αὐτοῦ μετὰ τοὺς η' μῆνας συνειδυίας καὶ τῆς γυναικὸς αὐτοῦ, καθὼς ὁ σοφών τατος Κλήμης συνεγράψατο. Τῷ δὲ ὀκτωκαιδεκάτῳ ἔτει τῆς βασιλείας τοῦ αὐτοῦ Τιβερίου Καίσαρος καὶ μηνὶ τῷ δ, γενόμενος ἐνιαυτῶν περί που λγ' ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς, ὁ Θεὸς ἡμῶν, παρεδόθη ὑπὸ Ἰούδα Ισκαριώτου, μαθητού αὐτοῦ, ὁ αὐτὸς Κύριος καὶ Σωτὴρ ἡμῶν, μηνὶ Δύστρῳ τῷ καὶ Μαρτίῳ κγ', τῆς σελήνης ἐχούσης ἡμέραν ιγ' ἦν δὲ ἡμέρα πέμπτη, ώρα νυχτερινή πέμπτη. Καὶ ἀπηνέχθη πρὸς τὸν Καϊάφαν ἀρχιερέα, κἀκεῖθεν ἐξεδόθη Ποντίῳ Πιλάτῳ ἡγεμόνι· καὶ Οι τῷ 19 οὕτως. οὕτω τῇ δεομένῃ ἀξίαν 18 διὰ 19 αὕτη προς ἡ αὐτή, αὐτή αἱμορροούσα. Χριστῷ. τῷ Θεῷ καὶ Κυρίῳ μίξασα χρυσὸν καὶ ἄργυρον. * ἐκ χαλκοῦ θερμελάτου. • θερμηλάτου, υπ » 18 πόλει. τῇ πόλει ἕως νῦν οὐ πρὸ πολλοῦ. οι τόπου. οίκον. εἰς ἅγιον τόπον εἰς οἶκον εὐκτήριον 28 ηὗρον. εὑρέθη ἐν τῇ πόλει Πανεάδι βίος τῶν βασιλευσάντων πάντων τῆς, * ἐκρίνετο. ἐκλίνετο Ἐκρίνετο ἐπὶ μῆνας η'. ἐκλίνετο (*) Οξείαν. ἀξίαν. (α) Διὰ (ε) Προθέσει Αιμόρρους. αἱμορροῦσα. 30 οἷς. ᾧ Μαρτίῳ κγ', τῆς σελήνης ἐχούσης ἡμέ ραν κγ'. Θερμελάτου, θερμηλάτου, μίξασα χρυσὸν καὶ ἀργ. Πόλεως, πόλεως Πανεάδος εἰς ἅγιον τόπον, εἰς οἶκον εὐκτήριον. Ηὗρον. εὑρέθη Ἐν οἷς. ἐν ψ. (*) Ο βίος, ὁ βίος τῶν βασιλευσάντων πάντων τῆς Ἰουδ. Slle, pro benignitate sua mei misertus, prastitain mili valetudinem corroboravit, hoc dicto: Con fide filia, fides tua te salvam 239. fecit: vade in pace. Similiter et vos, Augustissimi, uti voto meo anuuatis, obnixe peto. Hæc ubi ex libello supplici intellexisset Hero des, ad famam miraculi attonitus stetit; myste rium curationis horrescens, petenti respondit Hæc in te, o mulier, facta sanatio, maximi sane digna est monumenti. Abi igitur, et statuam ei erige qualem vis, honorem optatum illi exhibens, qui te sanam reddidit. Statim itaque Veronica, quæ antehac hæ morrhousa fuerat, in media urbe sua Paneade, Do mino Deoque nostro Jesu Christo, statuam erexit, ex ære ductili coulatam, auri etiam aliquantu Juin et argenti admiscens. Quæ quidem statua ad buc visitur in urbe Paneade, jam olim, ab eo loco ubi stetit, urbis in meditullio, translata in san ctam ædem oratoriam. Monumentum vero hoc inveni in dicta urbe Paneade, apud Bassum quem dam, qui a Judaismo ad Christianismum trans ierat; qui in eodem etiam libro antiquorum Ju dææ regum ‘omnium res gestas conscriptas ha huit. Idem rex Herodes, Philippi frater, ex reple Lione grolans, decubuit, 240 per spatium vu mensium: quibus exactis, in cubiculo suo, con scia etiam uxore, occisus est: sicut sapientissimus Clemens scriptis prodidit. Auno autem xvili, et mense vil, imperantis Tiberii, Jesus Christus Deus et Servator noster, amos circiter xxxui natus, a Juda Iscariola, di scipulo suo, proditus est; Martii xxi, die lung, feria v, bora nocturna v. Abductus vero fuit ad Caiapham, pontificem maximum exinde autem Pontio Pilato præsidi traditus fuit. Procla vero Pilati uxor, misso statim nuntio, eum mo-> nuit ne quid tentaret adversus justum illum ho (c) (d) (h) (i) Joannes. Joannes. omisit Joannes. et mox Stori´oin. Joannes. Joannes et mox Joannes. Idem postea 'ser. habet Damascenus. Ch. Joannes et mox Joannes. Joannes. nes, sic pergens etc. Ch. Suspicor legendum aliter enim nullus sanus Sensus ex ver bis hisce elici poterit. Herodem vero istum in exși lio diem suum obiisse, quo tamen mortis genere. incertum, dubitandum non est; nec enim eum un quam inde revocatum legimus. Vide Joseph. Anti quit. lib. xvi. Dam. Dam. deest. Dam. deest. Dim. Joan Cedrenus, et Chr. Alexand. auctor, Sal vatorem nostrum Martii, xxt crucifixum, xxv vero resurrexisse, et ex consequentia xxn a Julia pro ditum, volunt; Noster tamen horum numero, diem alium in his omnibus addit: in lunæ tantum die cum eis conveniens. etc. etc. Dam. Dam. quod notatu dignum, inventum est. (j) Dam. etc. Dam.

αιθέως ἡ γυνὴ τοῦ αὐτοῦ Πιλάτου Πρόκλα ἐδήλωσεν αὐτῷ, Μηδὲν σοὶ καὶ τῷ δικαίῳ τούτῳ. Πολλὰ γὰρ ἔπαθον σήμερον κατ᾿ ὄναρ δι᾽ αὐτόν. Καὶ γνόντες τοῦτο οἱ Ἰουδαῖοι, ἐστασίαζον κράζοντες· Αρον, ἄρον ἄρον), σταύ ρωσον αὐτόν. Καὶ ἐσταυρώθη Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς τῇ πρὸ η' Καλανδῶν Ἀπριλλίων μηνί Μαρτίῳ κδ', τῆς σελήνης ἐχούσης ἡμέραν ιδ' ἦν δὲ ἡμερινὴ ὥρα ἔκτη, τῆς ἡμέρας οὔσης Παρα σκευῆς. Καὶ ἐσκοτίσθη ὁ ἥλιος 18, καὶ ἦν εἰς τὸν κόσμον σκότος· περὶ οὗ σκότους συνεγράψατο δ σοφώτατος Φλέγων ὁ Ἀθηναῖος εἰς τὴν ἰδίαν αὐτοῦ συγγραφὴν ταῦτα. Τῷ ὀκτωκαιδεκάτω έτει της βασιλείας Τιβερίου Καίσαρος ἐγένετο έκλειψις ηλίου μεγίστη πλέον 80 τῶν ἐγνωσμένων πρότερον καὶ νὺξ ὑπῆρχεν ὥρᾳ ἕκτῃ τῆς ἡμέρας, ὥστε καὶ τοὺς ἀστέρας φαίνεσθαι. Ὁ δὲ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος, ἔδωκε τὸ πνεῦμα τῇ αὐτῇ Παρασκευῇ, ὥρα ἦν ὡς θ'. Καὶ εὐθέως ἐγένετο εἰς πάντα τὸν κόσμον σεισμός μέγας καὶ τάφοι ἀνεῴχθησαν καὶ πέτραι εσχίσθησαν καὶ νεκροὶ ἀνέστησαν, καθὰ ἐν ταῖς θείαις Γραφαῖς ἐμφέρεται πάντα μετὰ ἀληθείας ὥστε λέγειν τοὺς Ἰουδαίους, Αληθῶς Θεοῦ Υἱὸς ἦν οὗτος, ὃν ἐσταυρώσαμεν. Καὶ ἐτάφη ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ὥραν 10 δεκάτην 10 τῆς αὐτῆς Παρασκευῆς ἡμέρας, ἐν ὑπατείᾳ Σουλπι χίου καὶ Σωλα (85)", τοῦ ἑβδομηκοστοῦ ἐνάτου 8 ἔτους χρηματίζοντος κατά Αντιόχειαν τὴν μεγάλην, ἡγεμονεύοντος δὲ τότε τῆς Συρίας Κασσίου, τοῦ καὶ προαχθέντος ὑπὸ τοῦ αὐτοῦ Τιβερίου Καίσαρος. Ανέστη δὲ ὁ Κύριος ἡμῶν καὶ Θεὸς Ἰησοῦς μηνὶ [341] Δύστρῳ τῷ καὶ Μαρτίῳ κα', ὥρα νυκτε ρινῇ δεκάτῃ, ἐπιφωσκούσης ἡμέρας Κυριακῆς, τοῦ αὐτοῦ Μαρτίου μηνὸς ἔκτης εἰκάδος, ἐχούσης τῆς σελήνης ἡμέραν ἐξκαιδεκάτην 18, καὶ ἐφάνη τοῖς ἀποστόλοις καὶ ἄλλοις ἁγίοις πολλοῖς καὶ συναν εστράφη αὐτοῖς ἐπὶ τῆς γῆς μετὰ τὴν ἀνάστασιν ἡμέρας μ'. Καὶ ἀνελήφθη εἰς τοὺς οὐρανοὺς ὁ Κύριος ἡμῶν καὶ Θεὸς Ἰησοῦς Χριστὸς μηνὶ ᾿Αρτεμισίῳ δὴ καὶ Μαΐῳ δ', ὥρᾳ ἡμερινῇ β', ἡμέρᾳ εʹ, τῶν ἁγίων ἀποστόλων ὁρώντων καὶ πολλοῦ πλήθους ἄλλου πως ὑπὸ νεφελῶν ἀνελήφθη, καὶ τῶν ἁγίων ἀγγέλων λεγόντων· Τί ἀτενίζετε εἰς τοὺς οὐρανούς, Γαλιλαῖοι άνδρες; Οὗτός ἐστιν ὁ Ἰησοῦς, κ. τ.λ. ὥραν. ήλιος *λιος Οκ. πλέον πασῶν. ὥρα 300 δεκάτην. δεκάτῃ Ος. Ο Σουλα. Σύλλα. 85 εννάτου Οχ. 83 ἐξκαιδεκάτην εξκαιδε κάτη Ος. Τῇ πρὸ η Καλανδῶν ᾿Απριλλίων. τῇ πρὸ η Κα λανδῶν Ἀπριλλίων τῇ προ η Καλανδῶν Ἰανουαρίων, μηνὶ Δεκεμβρίῳ κει, Πλέον τῶν ἐγνωσμένων πρότερον πλέον Ὑπατεία Σουλπικίου καὶ Σῶλα. Σύλο passa sum propter eum. Judæi vero, hoc cognito, tumultuantes exclamarunt: Tolle, tolle; cruci fige eum. Crucifixus est itaque D. N. Jesus Chri stus vuli Kal. Apriles, Martii xxiv, die luna x1, hora die vi, cum esset Parasceve, sive dies Pra parationis. Sol vero lumine orbatus est, et lene bræ factæ sunt super terram universam. Harum autem tenebrarum in scriptis suis neminit sapien. tissimus Phlegon Atheniensis, hisce verbis ‹ Anno regni Tiberii Cæsaris decimo octavo, ecli psis solis erat maxima, qualem priora sæcula vi dere nullam. Hora enim diei sexta nox erat tanta, ut etiam stelle apparerent.» minem Mulla enim, inquit, hodie per somnium (alii quidam minus bene 241 Dominus vero noster Jesus Christus Filius Dei viventis circiter ejusdem Parasceves horam 1x animam ellavit. Protinus per totum orbem ter ræ motus ingens exortus est, sepulcra etiani aperta sunt, et rupes dissilierunt, mortuique resurrexe runt, adeo ut Judæi ipsi dicerent: Dei certe Filius erat, quem crucifiximus: uti hæc omnia in S. Scripturis verissime tradita habemus. Hora vero x ejusdem diei sepultus est Jesus Christus, Sulpitio et Sylla coss., anno seræ Antio chenæ Lxxix, Syriam tum procurante Cassio, quem Tiberius Cæsar regioni ei præfecerat. Resurrexit vero Dominus Deus noster Jesus Dystri, sive Martii meusis xxv, hora noctis x, illucescente ejusdem Martii xxvi, qui dies erat Dominicus; die vero lunæ xvi apostolis etian suis aliisque sanctis pluribus visus est; cum qui bus etiam conversatus est, post resurrectionem suam, per dies xL. Artemisii vero, sive Maii men sis tv, hora diei ut, feria v, in culum assumptus est Dominus Deus noster Jesus Christus, sanctis apostolis, turbaque alia magna, una videntibus illum per nubes in cœlos receptum; sanctis an gelis interim dicentibus: Viri Galilei, quid in tentos oculos in cœlum habetis! Iste Jesus est, etc. 50 Ch., 19 omn. Chron. Pasch. p. 219 C, Syncellus p. 525 A. Fort. Ch. Scribe Cl., Hic non producit auctor noster; quæ tamen habes apul sibi constat auctor: vin enim Kalendas Apriles incidit, non in Martii xxiv, seul xxv. Quod enim Romani computantes, vi Kalendas (subaudi ante) Apriles dicunt, Græci recentiores, efferunt. Ita etiam auctor nos ster supra, Christi nativitatem assignans, Kal. Januarias, il est Decembris xxv, cam ponit, recte. hoc loco redundat. Cæterum ipsa Philegontis verba non Eusebium Chronic. lib. 1; cum tamen alii Phle gontein hunc Trallianum appellent. Unde Nostro Atheniensis dictus est; Phlegontem enim illum, qui Adriani libertus erat, qui Olympionica et Chronica scripsit, hoc loco intelligere cum, non est quod dubitemus. Scr. 295. Sulpicium Gallum, et Syllam coss. habent et Chr. Alex. et Eusebius; sed ad annum xix Tibe rii, auno scil, Christi passionem sequente.

αιθέως ἡ γυνὴ τοῦ αὐτοῦ Πιλάτου Πρόκλα ἐδήλωσεν αὐτῷ, Μηδὲν σοὶ καὶ τῷ δικαίῳ τούτῳ. Πολλὰ γὰρ ἔπαθον σήμερον κατ᾿ ὄναρ δι᾽ αὐτόν. Καὶ γνόντες τοῦτο οἱ Ἰουδαῖοι, ἐστασίαζον κράζοντες· Αρον, ἄρον ἄρον), σταύ ρωσον αὐτόν. Καὶ ἐσταυρώθη Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς τῇ πρὸ η' Καλανδῶν Ἀπριλλίων μηνί Μαρτίῳ κδ', τῆς σελήνης ἐχούσης ἡμέραν ιδ' ἦν δὲ ἡμερινὴ ὥρα ἔκτη, τῆς ἡμέρας οὔσης Παρα σκευῆς. Καὶ ἐσκοτίσθη ὁ ἥλιος 18, καὶ ἦν εἰς τὸν κόσμον σκότος· περὶ οὗ σκότους συνεγράψατο δ σοφώτατος Φλέγων ὁ Ἀθηναῖος εἰς τὴν ἰδίαν αὐτοῦ συγγραφὴν ταῦτα. Τῷ ὀκτωκαιδεκάτω έτει της βασιλείας Τιβερίου Καίσαρος ἐγένετο έκλειψις ηλίου μεγίστη πλέον 80 τῶν ἐγνωσμένων πρότερον καὶ νὺξ ὑπῆρχεν ὥρᾳ ἕκτῃ τῆς ἡμέρας, ὥστε καὶ τοὺς ἀστέρας φαίνεσθαι. Ὁ δὲ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος, ἔδωκε τὸ πνεῦμα τῇ αὐτῇ Παρασκευῇ, ὥρα ἦν ὡς θ'. Καὶ εὐθέως ἐγένετο εἰς πάντα τὸν κόσμον σεισμός μέγας καὶ τάφοι ἀνεῴχθησαν καὶ πέτραι εσχίσθησαν καὶ νεκροὶ ἀνέστησαν, καθὰ ἐν ταῖς θείαις Γραφαῖς ἐμφέρεται πάντα μετὰ ἀληθείας ὥστε λέγειν τοὺς Ἰουδαίους, Αληθῶς Θεοῦ Υἱὸς ἦν οὗτος, ὃν ἐσταυρώσαμεν. Καὶ ἐτάφη ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ὥραν 10 δεκάτην 10 τῆς αὐτῆς Παρασκευῆς ἡμέρας, ἐν ὑπατείᾳ Σουλπι χίου καὶ Σωλα (85)", τοῦ ἑβδομηκοστοῦ ἐνάτου 8 ἔτους χρηματίζοντος κατά Αντιόχειαν τὴν μεγάλην, ἡγεμονεύοντος δὲ τότε τῆς Συρίας Κασσίου, τοῦ καὶ προαχθέντος ὑπὸ τοῦ αὐτοῦ Τιβερίου Καίσαρος. Ανέστη δὲ ὁ Κύριος ἡμῶν καὶ Θεὸς Ἰησοῦς μηνὶ [341] Δύστρῳ τῷ καὶ Μαρτίῳ κα', ὥρα νυκτε ρινῇ δεκάτῃ, ἐπιφωσκούσης ἡμέρας Κυριακῆς, τοῦ αὐτοῦ Μαρτίου μηνὸς ἔκτης εἰκάδος, ἐχούσης τῆς σελήνης ἡμέραν ἐξκαιδεκάτην 18, καὶ ἐφάνη τοῖς ἀποστόλοις καὶ ἄλλοις ἁγίοις πολλοῖς καὶ συναν εστράφη αὐτοῖς ἐπὶ τῆς γῆς μετὰ τὴν ἀνάστασιν ἡμέρας μ'. Καὶ ἀνελήφθη εἰς τοὺς οὐρανοὺς ὁ Κύριος ἡμῶν καὶ Θεὸς Ἰησοῦς Χριστὸς μηνὶ ᾿Αρτεμισίῳ δὴ καὶ Μαΐῳ δ', ὥρᾳ ἡμερινῇ β', ἡμέρᾳ εʹ, τῶν ἁγίων ἀποστόλων ὁρώντων καὶ πολλοῦ πλήθους ἄλλου πως ὑπὸ νεφελῶν ἀνελήφθη, καὶ τῶν ἁγίων ἀγγέλων λεγόντων· Τί ἀτενίζετε εἰς τοὺς οὐρανούς, Γαλιλαῖοι άνδρες; Οὗτός ἐστιν ὁ Ἰησοῦς, κ. τ.λ. ὥραν. ήλιος *λιος Οκ. πλέον πασῶν. ὥρα 300 δεκάτην. δεκάτῃ Ος. Ο Σουλα. Σύλλα. 85 εννάτου Οχ. 83 ἐξκαιδεκάτην εξκαιδε κάτη Ος. Τῇ πρὸ η Καλανδῶν ᾿Απριλλίων. τῇ πρὸ η Κα λανδῶν Ἀπριλλίων τῇ προ η Καλανδῶν Ἰανουαρίων, μηνὶ Δεκεμβρίῳ κει, Πλέον τῶν ἐγνωσμένων πρότερον πλέον Ὑπατεία Σουλπικίου καὶ Σῶλα. Σύλο passa sum propter eum. Judæi vero, hoc cognito, tumultuantes exclamarunt: Tolle, tolle; cruci fige eum. Crucifixus est itaque D. N. Jesus Chri stus vuli Kal. Apriles, Martii xxiv, die luna x1, hora die vi, cum esset Parasceve, sive dies Pra parationis. Sol vero lumine orbatus est, et lene bræ factæ sunt super terram universam. Harum autem tenebrarum in scriptis suis neminit sapien. tissimus Phlegon Atheniensis, hisce verbis ‹ Anno regni Tiberii Cæsaris decimo octavo, ecli psis solis erat maxima, qualem priora sæcula vi dere nullam. Hora enim diei sexta nox erat tanta, ut etiam stelle apparerent.» minem Mulla enim, inquit, hodie per somnium (alii quidam minus bene 241 Dominus vero noster Jesus Christus Filius Dei viventis circiter ejusdem Parasceves horam 1x animam ellavit. Protinus per totum orbem ter ræ motus ingens exortus est, sepulcra etiani aperta sunt, et rupes dissilierunt, mortuique resurrexe runt, adeo ut Judæi ipsi dicerent: Dei certe Filius erat, quem crucifiximus: uti hæc omnia in S. Scripturis verissime tradita habemus. Hora vero x ejusdem diei sepultus est Jesus Christus, Sulpitio et Sylla coss., anno seræ Antio chenæ Lxxix, Syriam tum procurante Cassio, quem Tiberius Cæsar regioni ei præfecerat. Resurrexit vero Dominus Deus noster Jesus Dystri, sive Martii meusis xxv, hora noctis x, illucescente ejusdem Martii xxvi, qui dies erat Dominicus; die vero lunæ xvi apostolis etian suis aliisque sanctis pluribus visus est; cum qui bus etiam conversatus est, post resurrectionem suam, per dies xL. Artemisii vero, sive Maii men sis tv, hora diei ut, feria v, in culum assumptus est Dominus Deus noster Jesus Christus, sanctis apostolis, turbaque alia magna, una videntibus illum per nubes in cœlos receptum; sanctis an gelis interim dicentibus: Viri Galilei, quid in tentos oculos in cœlum habetis! Iste Jesus est, etc. 50 Ch., 19 omn. Chron. Pasch. p. 219 C, Syncellus p. 525 A. Fort. Ch. Scribe Cl., Hic non producit auctor noster; quæ tamen habes apul sibi constat auctor: vin enim Kalendas Apriles incidit, non in Martii xxiv, seul xxv. Quod enim Romani computantes, vi Kalendas (subaudi ante) Apriles dicunt, Græci recentiores, efferunt. Ita etiam auctor nos ster supra, Christi nativitatem assignans, Kal. Januarias, il est Decembris xxv, cam ponit, recte. hoc loco redundat. Cæterum ipsa Philegontis verba non Eusebium Chronic. lib. 1; cum tamen alii Phle gontein hunc Trallianum appellent. Unde Nostro Atheniensis dictus est; Phlegontem enim illum, qui Adriani libertus erat, qui Olympionica et Chronica scripsit, hoc loco intelligere cum, non est quod dubitemus. Scr. 295. Sulpicium Gallum, et Syllam coss. habent et Chr. Alex. et Eusebius; sed ad annum xix Tibe rii, auno scil, Christi passionem sequente.

αιθέως ἡ γυνὴ τοῦ αὐτοῦ Πιλάτου Πρόκλα ἐδήλωσεν αὐτῷ, Μηδὲν σοὶ καὶ τῷ δικαίῳ τούτῳ. Πολλὰ γὰρ ἔπαθον σήμερον κατ᾿ ὄναρ δι᾽ αὐτόν. Καὶ γνόντες τοῦτο οἱ Ἰουδαῖοι, ἐστασίαζον κράζοντες· Αρον, ἄρον ἄρον), σταύ ρωσον αὐτόν. Καὶ ἐσταυρώθη Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς τῇ πρὸ η' Καλανδῶν Ἀπριλλίων μηνί Μαρτίῳ κδ', τῆς σελήνης ἐχούσης ἡμέραν ιδ' ἦν δὲ ἡμερινὴ ὥρα ἔκτη, τῆς ἡμέρας οὔσης Παρα σκευῆς. Καὶ ἐσκοτίσθη ὁ ἥλιος 18, καὶ ἦν εἰς τὸν κόσμον σκότος· περὶ οὗ σκότους συνεγράψατο δ σοφώτατος Φλέγων ὁ Ἀθηναῖος εἰς τὴν ἰδίαν αὐτοῦ συγγραφὴν ταῦτα. Τῷ ὀκτωκαιδεκάτω έτει της βασιλείας Τιβερίου Καίσαρος ἐγένετο έκλειψις ηλίου μεγίστη πλέον 80 τῶν ἐγνωσμένων πρότερον καὶ νὺξ ὑπῆρχεν ὥρᾳ ἕκτῃ τῆς ἡμέρας, ὥστε καὶ τοὺς ἀστέρας φαίνεσθαι. Ὁ δὲ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος, ἔδωκε τὸ πνεῦμα τῇ αὐτῇ Παρασκευῇ, ὥρα ἦν ὡς θ'. Καὶ εὐθέως ἐγένετο εἰς πάντα τὸν κόσμον σεισμός μέγας καὶ τάφοι ἀνεῴχθησαν καὶ πέτραι εσχίσθησαν καὶ νεκροὶ ἀνέστησαν, καθὰ ἐν ταῖς θείαις Γραφαῖς ἐμφέρεται πάντα μετὰ ἀληθείας ὥστε λέγειν τοὺς Ἰουδαίους, Αληθῶς Θεοῦ Υἱὸς ἦν οὗτος, ὃν ἐσταυρώσαμεν. Καὶ ἐτάφη ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ὥραν 10 δεκάτην 10 τῆς αὐτῆς Παρασκευῆς ἡμέρας, ἐν ὑπατείᾳ Σουλπι χίου καὶ Σωλα (85)", τοῦ ἑβδομηκοστοῦ ἐνάτου 8 ἔτους χρηματίζοντος κατά Αντιόχειαν τὴν μεγάλην, ἡγεμονεύοντος δὲ τότε τῆς Συρίας Κασσίου, τοῦ καὶ προαχθέντος ὑπὸ τοῦ αὐτοῦ Τιβερίου Καίσαρος. Ανέστη δὲ ὁ Κύριος ἡμῶν καὶ Θεὸς Ἰησοῦς μηνὶ [341] Δύστρῳ τῷ καὶ Μαρτίῳ κα', ὥρα νυκτε ρινῇ δεκάτῃ, ἐπιφωσκούσης ἡμέρας Κυριακῆς, τοῦ αὐτοῦ Μαρτίου μηνὸς ἔκτης εἰκάδος, ἐχούσης τῆς σελήνης ἡμέραν ἐξκαιδεκάτην 18, καὶ ἐφάνη τοῖς ἀποστόλοις καὶ ἄλλοις ἁγίοις πολλοῖς καὶ συναν εστράφη αὐτοῖς ἐπὶ τῆς γῆς μετὰ τὴν ἀνάστασιν ἡμέρας μ'. Καὶ ἀνελήφθη εἰς τοὺς οὐρανοὺς ὁ Κύριος ἡμῶν καὶ Θεὸς Ἰησοῦς Χριστὸς μηνὶ ᾿Αρτεμισίῳ δὴ καὶ Μαΐῳ δ', ὥρᾳ ἡμερινῇ β', ἡμέρᾳ εʹ, τῶν ἁγίων ἀποστόλων ὁρώντων καὶ πολλοῦ πλήθους ἄλλου πως ὑπὸ νεφελῶν ἀνελήφθη, καὶ τῶν ἁγίων ἀγγέλων λεγόντων· Τί ἀτενίζετε εἰς τοὺς οὐρανούς, Γαλιλαῖοι άνδρες; Οὗτός ἐστιν ὁ Ἰησοῦς, κ. τ.λ. ὥραν. ήλιος *λιος Οκ. πλέον πασῶν. ὥρα 300 δεκάτην. δεκάτῃ Ος. Ο Σουλα. Σύλλα. 85 εννάτου Οχ. 83 ἐξκαιδεκάτην εξκαιδε κάτη Ος. Τῇ πρὸ η Καλανδῶν ᾿Απριλλίων. τῇ πρὸ η Κα λανδῶν Ἀπριλλίων τῇ προ η Καλανδῶν Ἰανουαρίων, μηνὶ Δεκεμβρίῳ κει, Πλέον τῶν ἐγνωσμένων πρότερον πλέον Ὑπατεία Σουλπικίου καὶ Σῶλα. Σύλο passa sum propter eum. Judæi vero, hoc cognito, tumultuantes exclamarunt: Tolle, tolle; cruci fige eum. Crucifixus est itaque D. N. Jesus Chri stus vuli Kal. Apriles, Martii xxiv, die luna x1, hora die vi, cum esset Parasceve, sive dies Pra parationis. Sol vero lumine orbatus est, et lene bræ factæ sunt super terram universam. Harum autem tenebrarum in scriptis suis neminit sapien. tissimus Phlegon Atheniensis, hisce verbis ‹ Anno regni Tiberii Cæsaris decimo octavo, ecli psis solis erat maxima, qualem priora sæcula vi dere nullam. Hora enim diei sexta nox erat tanta, ut etiam stelle apparerent.» minem Mulla enim, inquit, hodie per somnium (alii quidam minus bene 241 Dominus vero noster Jesus Christus Filius Dei viventis circiter ejusdem Parasceves horam 1x animam ellavit. Protinus per totum orbem ter ræ motus ingens exortus est, sepulcra etiani aperta sunt, et rupes dissilierunt, mortuique resurrexe runt, adeo ut Judæi ipsi dicerent: Dei certe Filius erat, quem crucifiximus: uti hæc omnia in S. Scripturis verissime tradita habemus. Hora vero x ejusdem diei sepultus est Jesus Christus, Sulpitio et Sylla coss., anno seræ Antio chenæ Lxxix, Syriam tum procurante Cassio, quem Tiberius Cæsar regioni ei præfecerat. Resurrexit vero Dominus Deus noster Jesus Dystri, sive Martii meusis xxv, hora noctis x, illucescente ejusdem Martii xxvi, qui dies erat Dominicus; die vero lunæ xvi apostolis etian suis aliisque sanctis pluribus visus est; cum qui bus etiam conversatus est, post resurrectionem suam, per dies xL. Artemisii vero, sive Maii men sis tv, hora diei ut, feria v, in culum assumptus est Dominus Deus noster Jesus Christus, sanctis apostolis, turbaque alia magna, una videntibus illum per nubes in cœlos receptum; sanctis an gelis interim dicentibus: Viri Galilei, quid in tentos oculos in cœlum habetis! Iste Jesus est, etc. 50 Ch., 19 omn. Chron. Pasch. p. 219 C, Syncellus p. 525 A. Fort. Ch. Scribe Cl., Hic non producit auctor noster; quæ tamen habes apul sibi constat auctor: vin enim Kalendas Apriles incidit, non in Martii xxiv, seul xxv. Quod enim Romani computantes, vi Kalendas (subaudi ante) Apriles dicunt, Græci recentiores, efferunt. Ita etiam auctor nos ster supra, Christi nativitatem assignans, Kal. Januarias, il est Decembris xxv, cam ponit, recte. hoc loco redundat. Cæterum ipsa Philegontis verba non Eusebium Chronic. lib. 1; cum tamen alii Phle gontein hunc Trallianum appellent. Unde Nostro Atheniensis dictus est; Phlegontem enim illum, qui Adriani libertus erat, qui Olympionica et Chronica scripsit, hoc loco intelligere cum, non est quod dubitemus. Scr. 295. Sulpicium Gallum, et Syllam coss. habent et Chr. Alex. et Eusebius; sed ad annum xix Tibe rii, auno scil, Christi passionem sequente.

Καὶ κατῆλθε τὸ ἅγιον καὶ ζωοποιόν Πνεῦμα εἰς τοὺς ἁγίους αὐτοῦ ἀποστόλους μηνί Αρτεμισίῳ τῷ καὶ Μαΐῳ ιδ', ἡμέρᾳ Κυριακῇ, ὥραν γ' ἡμερινὴν, ήγεμονεύοντος τῆς Ἰουδαίας τοῦ αὐτοῦ Ποντίου Πιλάτου· ὅστις προεβλήθη ἄρχειν τοῦ ἔθνους ὑπὸ τοῦ αὐτοῦ Τιβερίου Καίσαρος, τοῦ καταλύσαντος τὴν βασιλείαν τῶν Ἰουδαίων καὶ προχειρισαμένου κ αὐτοῖς ἄρχοντα ἂν ἠβουλήθη αὐτός, ἀρχιερευόντων δὲ τοῦ Ἰουδαϊκοῦ ἔθνους ῎Αννα καὶ Καϊάφα. Μετὰ δὲ ἔτη τέσσαρα τῆς ἀναστάσεως καὶ ἀναλή ψεως τοῦ Σωτῆρος [12] ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐπὶ τῆς βασιλείας τοῦ αὐτοῦ Τιβερίου Καίσαρος, μετά τὸ ἐξελθεῖν τὸν ἅγιον Παῦλον ἀπὸ ᾿Αντιοχείας τῆς μεγάλης, κηρύξαντα ἐκεῖ πρῶτον τὸν λόγον ἐν τῇ ῥύμῃ τῇ πλησίον τοῦ Πανθέου τῇ καλουμένῃ τῶν Σίγγωνος 88 ἅμα Βαρνάβᾳ 8, καὶ ἐπὶ τὴν Κιλικίαν ἐξελθεῖν, ὁ Πέτρος ἀπὸ Ἱερουσολύμων ἐν τῇ αὐτῇ Αντιοχείᾳ παρεγένετο καὶ τὸν λόγον ἐδίδασκε. Καὶ ἐκεῖ αὐτὸν ἐνθρονίσας, πεισθεὶς τοῖς ἀπὸ Ἰουδαίων γενομένοις Χριστιανοῖς, τοὺς ἐξ ἐθνῶν πιστοὺς οὐκ ἐδέξατο οὔτε ἠγάπα. ἀλλ' οὕτως ἐάσας αὐτοὺς ἐξῆλ θεν ἐκεῖθεν. Ὁ δὲ ἅγιος Παῦλος μετὰ ταῦτα ἐλθὼν ἐν ᾿Αντιοχείᾳ τῇ μεγάλῃ, καὶ μαθὼν ταῦτα περὶ τοῦ ἁγίου Πέτρου, πανταχοῦ τὸ σκάνδαλον περιείλε καὶ πάντας ἴσως ο ἐδέξατο καὶ ἠγάπα, προτρεπόμενος ἅπαντας, καθώς συνεγράψαντο ταῦτα οἱ σοφώτατοι Κλήμης και Τατιανὸς οἱ χρονογράφοι. Ὁ δὲ Τιβέριος βασιλεὺς τελευτῇ ἰδίῳ θανάτῳ ἐν Ο τῷ παλατίῳ ὢν ἐνιαυτῶν ση' Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Τιβερίου Καίσαρος ἐβασί λευσεν Ηλιος Γάτος ὁ καὶ Καλιγουλας 8, 28, &ς ἔσχε φόδον πολὺν πρὸς ἅπαντα τὰ τῶν βαρβάρων ἔθνη πρὸ τοῦ βασιλεῦσαι· καὶ διὰ τοῦτο ἡ σύγκλη της βασιλέα ἀνηγόρευσεν αὐτόν. [313] Εβασίλευσε δὲ ἐπὶ τῆς ὑπατείας Γάλλου καὶ Νοννιανοῦ καὶ ἐκράτησεν ἡ βασιλεία αὐτοῦ ἔτη δ' καὶ μῆνας ἑπτά *Ην δὲ εὐμήκης 8, εύθετος, λεπτοχαρακτηρος, εν χρους ἀρχιγένειος, ἁπλόθριξ, μικρόφθαλμος, περίγοργος, ὀργίλος, μεγαλόψυχος. Ἐν δὲ τῷ πρώτο ἔτει τῆς βασιλείας αὐτοῦ ἔπαθεν ὑπὸ θεομηνίας Αντιόχεια ἡ μεγάλη μηνὶ Δύστρῳ τῷ καὶ Μαρ τίῳ κγ' περὶ τὸ αἶγος τὸ δεύτερον αὐτῆς πάθος τοῦτο τὸ μετὰ τοὺς Μακεδόνας, Στους χρηματίζοντος τε κατὰ τοὺς Ἀντιοχείς. Επαθε δὲ καὶ μέρος Δάφνης καὶ πολλὰ χρήματα παρέσχεν ὁ βασιλεὺς Γάϊος τῇ αὐτῇ πόλει καὶ τοῖς ζήσατι πολίταις. Καὶ ἔκτισεν οι προχειρισαμένου προχειρισάμενον (π. 88 Σίνγωνο; Οι. 1ο Βαρνάβα Οκ. 8 ίσως εἴσως Οχ. το Καλλιγουλάς Οχ. ν εὐμάχης Οχ. Ἐν τῷ παλατίῳ. ἂν ἐνιαυτῶν ση'. Εβασίλευσεν Ηλίος Γάϊος. Ἐπὶ τῆς ὑπατείας Γάλλου καὶ Νουνιανού. Ἐκράτησεν ἡ βασιλεία αὐτοῦ ἔτη δ' καὶ μῆνας ἑπτά. Εὔχρους. 242 Mensis autem Artemisii, sive Maji xtv, de Doninio, hora diei III, Spiritus sanctus et vivificus, in sanctos ejus apostolos descendit; Ju deam tum procurante dicto Pontio Pilato; qui, post dissolutum a Tiberio Cæsare Judæorum re grun, ab eodem, præsides pro arbitratu ubique constituente, buic genti præfectus fuerat; sub pontificatu vero Annæ et Caipha. Eodem autem regnante Tiberio Cæsare, qua tuor post annis quim Salvator noster Jesus Chri stus, surrectus a mortuis, in cœlum assumptus fuerat (quo etiam tempore Paulus in Ciliciam transmigraverat, relicta Antiochia magna, ubi verbum Dei primus cum Barnaba prædicasset, prope Pantheum, in vico Singonio): eo, inquam, " tempore Petrus ab Hierosolymis discedens, An tiochiam venit: ubi promulgato Evangelio, epi scopi munus suscepit. Christianorum vero, qui ex Judais facti fuerant, persuasionibus adductus, qui ex ethnicis erant fideles, non recepit; sed eorum nulla ratione habita, inde discessit. Divus autem Paulus Antiochiam Magnam reversus, et de his certior factus, scandalum hoc ubique de medio sustulit, omnesque sine discrimine amplexus, ad salutem perducere conatus est: uti hæc Clemens et Tatianus sapientissimi chronographi litteris pro diderunt. 243 Tiberius autem naturæ cedens, diem summ obiit in palatio, annos natus LXXVIII. Tiberium in imperio excepit Ælius Caius Cali gula. Hic privatus adhuc, barbaris gentibus ter rori fuit maxino: itaque et senatus eum iinpe ratorem designavit, Gallo et Nonniano coss.; im peravit vero annos tv et menses vi. Erat autem procerus, membris bene compositis, facie tenui, colore pulchro, lanuginem primam emittens, ca pillitio molli et demisso, oculis parvis, ingenio acri, iracundus et magnanimus. Hujus imperan tis anno primo Antiochia Magna, una cum parte aliqua suburbii Daphnæi, divinam iram secundo post tempora Macedonum, passa est, mensis Dy stri, sive Martii xxit, matutino tempore, are Antiochenæ anno Lxxxv. Itaque ingentes pecunia rum largitiones in urbem incolasque superstites Caius imperator erogavit. Balneum quoque publi cum exstruxit, prope montem C. Cæsaris; a Roma Ch., Ch., Ox. Inio in villa Luculliana mortem obiit, teste Suetonio. Ita etiam Suetonius. Cor rigendum itaque Chr. Alex. ubi hæc ipsa ex nostro, corrupte licet, desumpta babes. Helium, sive ☛lium, dictum Caligulam nullibi invenio. Callum et Nonianum quidem coss. invenio apud Chr. Alex. et Eusebium etiam: sed ad annun Tiberii xx. biennio scilicet ante Caligulam imp. Imperavit Caius Caligula triennio et x mensibus, diebusque viui, uti testatur Suelo nius, cit. 59. Pallido colore fuisse ait Suete nius: qui etiam characterem a Nostro longe di versum ei tribuit.

Χ. ἐκεῖ δημόσιον λουτρόν, πλησίον τοῦ ὄρους Γαΐου Καίσαρος πέμψας ἀπὸ Ρώμης ἐν αὐτῇ ᾿Αντιο χείᾳ, ένα κτίσῃ τὸ δημόσιον λουτρόν, Σαλιανὸν ἔπαρχον· ὅστις καὶ ἀγωγὸν ἐποίησε μέγαν ἀπὸ Δάφνης γλύψας τὸ ὄρος καὶ ἀγαγὼν τὰ ὕδατα ἐν τῷ κτισθένει παρ' αὐτοῦ δημοσίῳ λουτρῷ. Εκτισε δὲ καὶ ἱερά. Απέστειλε δὲ ὁ αὐτὸς Γάϊος Καίσαρ καὶ [314] δύο συγκλητικοὺς ἄλλους πάλιν ἀπὸ Ρώμης πλουσιωτά τους, ώντινων τὰ ὀνόματα ταῦτα, Πόντοος καὶ Οὐά ριος, ἐπὶ τὸ καὶ φυλάττειν τὴν πόλιν καὶ κτίσαι αὐτὴν ἐκ τῶν φιλοτιμηθέντων ὑπὸ τοῦ αὐτοῦ βασι λέως, ὡσαύτως δὲ καὶ ἐκ τῶν ἰδίων αὐτῶν παρα σχεῖν τῇ αὐτῇ πόλει καὶ οἰκεῖν ἐν αὐτῇ. Οἵτινες πολλὰ πάνυ οἰκήματα ἐκ τῶν ἰδίων ἔκτισαν· πρὸς δὲ τοῖς οἰκήμασι καὶ ἄλλα πάλιν ἔκτισαν οἱ αὐτοὶ συγκλητικοὶ ἐν τῇ αὐτῇ Αντιόχου πόλει ἐκ τῶν ἰδίων αὐτῶν χρημάτων δημόσιον Λουτρόν μέγα τὸ λεγόμενον Ουάριον κάτω παρὰ τὸ τεῖχος πλησίον τοῦ ποταμοῦ, ἔνθα καὶ τὰ οἰκήματα αὐτῶν ἔκτισαν πλησίον τοῦ δημοσίου, καὶ Τρίνυμφον εὐπρεπέστα τον πάνυ, κοσμήσαντες αὐτὸ ἀγάλμασιν εἰς τὸ γαμοστολεῖσθαι τὰς πολίτιδας παρθένους πάσας. Καὶ ἐκ τῶνδε φιλοτιμηθέντων ἀνήγειραν πολλὰ κτίσματα ἐν αὐτῇ τῶν ᾿Αντιοχέων πόλει· καὶ ἔμειναν οἰκοῦν τις ἐν αὐτῇ τῇ πόλει οἱ αὐτοὶ συγκλητικοί. Καὶ τοὺς ὑπολειφθέντας δὲ κτήτορας ἀξίαις ἐτίμησεν ὁ αὐτὸς Γάϊος Καίσαρ. Ἀπὸ δὲ τοῦ πρώτου έτους Γαίου Καίσαρος παρ ῥησίαν λαβὼν παρ' αὐτοῦ. [315] τὸ Πράσινον μέρος – ἐδημοκράτησεν ἐν τῇ Ῥώμῃ καὶ κατὰ πόλιν ἐπὶ ἔτη " γ' ἄχρι τῆς βασιλείας αὐτοῦ· ἔχαιρε γὰρ αὐτοῖς. Τῷ Η τρίτῳ ἔτει τῆς βασιλείας αὐτοῦ ἔκραξαν ἐν ᾿Αντ τωχείᾳ τῆς Συρίας οἱ ἐκ Βενέτου μέρους τῆς αὐτῆς πόλεω; τοῖς αὐτόθι Πρασίνοις ἐν τῷ θεάτρω, Καιρός ἀνάγει καὶ κατάγει, Πράσινοι μάχη, θεωροῦντος τότε τοῦ Προνοίου, ἄρχοντος ὑπατικοῦ. Καὶ ἐγένετο δημοτική αταξία μεγάλη και συμφορὰ τῇ πόλει συνέβη· οἱ γὰρ Ἀντιοχείς Ελληνες μετὰ τῶν αὐτόθι Ἰουδαίων συμβαλόντες δημοτικήν μάχην ἐφόνευσαν πολλοὺς Ἰουδαίους, καὶ τὰς συναγωγάς αὐτῶν ἔκαυσαν. Καὶ ἀκούσας ἐν Παλαιστίνῃ ὁ ἱερεὺς τῶν αὐτῶν Ἰουδαίων ὀνόματι Φινεές, συναθροίσας πλῆθος Ἰουδαίων καὶ Γαλιλαίων, πολιτῶν ὄντων, ὡς λ' χιλιάδας ἔχων μεθ' ἑαυτοῦ ἦλθεν ἐξαίφνης ἐν τῇ αὐτῇ Αντιόχου πόλει ἀπὸ Τιβεριάδος πόλεως· καὶ ἐφόνευσεν τὸ πολλοὺς, ὡς ἅπαξ αἰφνίδιον εἰσελθὼν μετὰ ὑπλισμένων ἀνδρῶν· καὶ ἐάσας πάλιν ἀπῆλθεν ἐν Τιβεριάδι ὁ αὐτὸς Φινεές. Καὶ ταῦτα μαθὼν ὁ βασιλεὺς Γάτος ἠγανάκτησε κατὰ τῶν συγκλητικῶν * ἐφόνευσαν Οχ. Πλησίον τοῦ ὄρους Γαίου Καίσαρος. Ριωρα Καὶ Τρίνυμφον εὐπρεπέστατον. νυμφαγωγίαν οι νυμφαίον, Καὶ τὸ νυμφαίον, τὸ τοῦδε τοῦ οἴκου κεί μενον ἀντικρύ, ἐν ᾧπερ οι γάμοι ἐγένοντο τῶν οὐκ ἐχόντων οἴκους. CHRONOGRAPHIA. - LIB. Antiochiam misso, qui opus hoc effectum daret, Saliano praefecto: qui, nonte abscisso, magnum ibi aquæductum condidit, per quem aquas ex Daphne in balneum hoc novum introduxit. Tem pla etiam quædam exstruxit. Misit præterea Caius Cæsar duos etiam alios se natores Romanos prædivites, Pontoum et Varium, qui Antiochia prospicerent, et non solum 244 ex iis quæ imperator Antiochenis abunde largitus est, sed ex propriis etiam sumptibus urbem in staurarent, instauratamque incolerent. Duo itaque senatores hi quamplurima per urbem domicilia, propriis ex sumptibus, ædificarunt: insuper etiamn inferius ad urbis moenia, juxta luvium, Balneum ingens publicum, Varium vocatum, exstruxerunt; proxime quod ædes etiam privatas suas exstructas habuerunt. Trinymphum quoque, statuis hinc inde splendidissime ornatum, condiderunt; uti virgini bus Antiochenis quibuscunque, nuptialia sua ce lebrantibus, inserviret. Sed et alia etiam per ur bem plurima ædificia, imperatoriis ex sumptibus, erexerunt dicti duo senatores, urbemque ita instau ratam incoluerunt: cives vero superstites Caius Cæsar etiam honoribus auxit. Favebat autem Caius Cæsar factioni Prasinæ itaque ea, licentiam inde sibi sumens, a prime imperii ejus anno, per totum triennium, Roug omuibusque aliis urbibus, dominabatur. Terio autem imperii ejus anno Antiochiæ Syriæ in thea tro, spectante etiam tum Indos Pronco præferto, qui ex Veneta erant factione, alla voce Prasinis exclamarunt: Tempus extollit, et deorsum agil jam Prasinæ pugna. Et courta est in populo con turbatio ingens; cujus eventus urbi cossis in incommodum. Græci enim Antiocheni cum Ju dæis, qui ibi habitarunt, ad pugnam popularera pervenientes, ex Judais plurimos interfecerunt, et 245 synagogus eorum incendio devastarunt. Cu jus rei famam cum in Palæstina Judæorum ibi sa cerdos, nomine Phineas accepisset; collecta Judæo rum et Galilæorum copiosa multitudine, nempe triginta circiter millibus, ab urbe Tiberiade exer citum hunc ducens, Antiochiam subito adoritur cujus incolas inopinatos opprimens, quampluri mos eorum internecioni dedit, strageque finita, Tiberiadem statim repetit. Hæc ubi audisset montem C. Cesaris; id est juxta eau moutis par tem ubi J. Cæsar Balneum publicum, Gladiato rium, Theatrum, aliaque Antionensibus ulim exstruxerat; de quibus auctor supra lib. ix. Trinymphum hic rocat, quod postea sepius nuptiis quibuscunque celebranlis desti matum ædilicium, ut ipse vult: Cedrenus launch pauperibus solum virginibus, quæque domibus propriis carebant, eorum tribuit usum, in Leone Magno f

Χ. ἐκεῖ δημόσιον λουτρόν, πλησίον τοῦ ὄρους Γαΐου Καίσαρος πέμψας ἀπὸ Ρώμης ἐν αὐτῇ ᾿Αντιο χείᾳ, ένα κτίσῃ τὸ δημόσιον λουτρόν, Σαλιανὸν ἔπαρχον· ὅστις καὶ ἀγωγὸν ἐποίησε μέγαν ἀπὸ Δάφνης γλύψας τὸ ὄρος καὶ ἀγαγὼν τὰ ὕδατα ἐν τῷ κτισθένει παρ' αὐτοῦ δημοσίῳ λουτρῷ. Εκτισε δὲ καὶ ἱερά. Απέστειλε δὲ ὁ αὐτὸς Γάϊος Καίσαρ καὶ [314] δύο συγκλητικοὺς ἄλλους πάλιν ἀπὸ Ρώμης πλουσιωτά τους, ώντινων τὰ ὀνόματα ταῦτα, Πόντοος καὶ Οὐά ριος, ἐπὶ τὸ καὶ φυλάττειν τὴν πόλιν καὶ κτίσαι αὐτὴν ἐκ τῶν φιλοτιμηθέντων ὑπὸ τοῦ αὐτοῦ βασι λέως, ὡσαύτως δὲ καὶ ἐκ τῶν ἰδίων αὐτῶν παρα σχεῖν τῇ αὐτῇ πόλει καὶ οἰκεῖν ἐν αὐτῇ. Οἵτινες πολλὰ πάνυ οἰκήματα ἐκ τῶν ἰδίων ἔκτισαν· πρὸς δὲ τοῖς οἰκήμασι καὶ ἄλλα πάλιν ἔκτισαν οἱ αὐτοὶ συγκλητικοὶ ἐν τῇ αὐτῇ Αντιόχου πόλει ἐκ τῶν ἰδίων αὐτῶν χρημάτων δημόσιον Λουτρόν μέγα τὸ λεγόμενον Ουάριον κάτω παρὰ τὸ τεῖχος πλησίον τοῦ ποταμοῦ, ἔνθα καὶ τὰ οἰκήματα αὐτῶν ἔκτισαν πλησίον τοῦ δημοσίου, καὶ Τρίνυμφον εὐπρεπέστα τον πάνυ, κοσμήσαντες αὐτὸ ἀγάλμασιν εἰς τὸ γαμοστολεῖσθαι τὰς πολίτιδας παρθένους πάσας. Καὶ ἐκ τῶνδε φιλοτιμηθέντων ἀνήγειραν πολλὰ κτίσματα ἐν αὐτῇ τῶν ᾿Αντιοχέων πόλει· καὶ ἔμειναν οἰκοῦν τις ἐν αὐτῇ τῇ πόλει οἱ αὐτοὶ συγκλητικοί. Καὶ τοὺς ὑπολειφθέντας δὲ κτήτορας ἀξίαις ἐτίμησεν ὁ αὐτὸς Γάϊος Καίσαρ. Ἀπὸ δὲ τοῦ πρώτου έτους Γαίου Καίσαρος παρ ῥησίαν λαβὼν παρ' αὐτοῦ. [315] τὸ Πράσινον μέρος – ἐδημοκράτησεν ἐν τῇ Ῥώμῃ καὶ κατὰ πόλιν ἐπὶ ἔτη " γ' ἄχρι τῆς βασιλείας αὐτοῦ· ἔχαιρε γὰρ αὐτοῖς. Τῷ Η τρίτῳ ἔτει τῆς βασιλείας αὐτοῦ ἔκραξαν ἐν ᾿Αντ τωχείᾳ τῆς Συρίας οἱ ἐκ Βενέτου μέρους τῆς αὐτῆς πόλεω; τοῖς αὐτόθι Πρασίνοις ἐν τῷ θεάτρω, Καιρός ἀνάγει καὶ κατάγει, Πράσινοι μάχη, θεωροῦντος τότε τοῦ Προνοίου, ἄρχοντος ὑπατικοῦ. Καὶ ἐγένετο δημοτική αταξία μεγάλη και συμφορὰ τῇ πόλει συνέβη· οἱ γὰρ Ἀντιοχείς Ελληνες μετὰ τῶν αὐτόθι Ἰουδαίων συμβαλόντες δημοτικήν μάχην ἐφόνευσαν πολλοὺς Ἰουδαίους, καὶ τὰς συναγωγάς αὐτῶν ἔκαυσαν. Καὶ ἀκούσας ἐν Παλαιστίνῃ ὁ ἱερεὺς τῶν αὐτῶν Ἰουδαίων ὀνόματι Φινεές, συναθροίσας πλῆθος Ἰουδαίων καὶ Γαλιλαίων, πολιτῶν ὄντων, ὡς λ' χιλιάδας ἔχων μεθ' ἑαυτοῦ ἦλθεν ἐξαίφνης ἐν τῇ αὐτῇ Αντιόχου πόλει ἀπὸ Τιβεριάδος πόλεως· καὶ ἐφόνευσεν τὸ πολλοὺς, ὡς ἅπαξ αἰφνίδιον εἰσελθὼν μετὰ ὑπλισμένων ἀνδρῶν· καὶ ἐάσας πάλιν ἀπῆλθεν ἐν Τιβεριάδι ὁ αὐτὸς Φινεές. Καὶ ταῦτα μαθὼν ὁ βασιλεὺς Γάτος ἠγανάκτησε κατὰ τῶν συγκλητικῶν * ἐφόνευσαν Οχ. Πλησίον τοῦ ὄρους Γαίου Καίσαρος. Ριωρα Καὶ Τρίνυμφον εὐπρεπέστατον. νυμφαγωγίαν οι νυμφαίον, Καὶ τὸ νυμφαίον, τὸ τοῦδε τοῦ οἴκου κεί μενον ἀντικρύ, ἐν ᾧπερ οι γάμοι ἐγένοντο τῶν οὐκ ἐχόντων οἴκους. CHRONOGRAPHIA. - LIB. Antiochiam misso, qui opus hoc effectum daret, Saliano praefecto: qui, nonte abscisso, magnum ibi aquæductum condidit, per quem aquas ex Daphne in balneum hoc novum introduxit. Tem pla etiam quædam exstruxit. Misit præterea Caius Cæsar duos etiam alios se natores Romanos prædivites, Pontoum et Varium, qui Antiochia prospicerent, et non solum 244 ex iis quæ imperator Antiochenis abunde largitus est, sed ex propriis etiam sumptibus urbem in staurarent, instauratamque incolerent. Duo itaque senatores hi quamplurima per urbem domicilia, propriis ex sumptibus, ædificarunt: insuper etiamn inferius ad urbis moenia, juxta luvium, Balneum ingens publicum, Varium vocatum, exstruxerunt; proxime quod ædes etiam privatas suas exstructas habuerunt. Trinymphum quoque, statuis hinc inde splendidissime ornatum, condiderunt; uti virgini bus Antiochenis quibuscunque, nuptialia sua ce lebrantibus, inserviret. Sed et alia etiam per ur bem plurima ædificia, imperatoriis ex sumptibus, erexerunt dicti duo senatores, urbemque ita instau ratam incoluerunt: cives vero superstites Caius Cæsar etiam honoribus auxit. Favebat autem Caius Cæsar factioni Prasinæ itaque ea, licentiam inde sibi sumens, a prime imperii ejus anno, per totum triennium, Roug omuibusque aliis urbibus, dominabatur. Terio autem imperii ejus anno Antiochiæ Syriæ in thea tro, spectante etiam tum Indos Pronco præferto, qui ex Veneta erant factione, alla voce Prasinis exclamarunt: Tempus extollit, et deorsum agil jam Prasinæ pugna. Et courta est in populo con turbatio ingens; cujus eventus urbi cossis in incommodum. Græci enim Antiocheni cum Ju dæis, qui ibi habitarunt, ad pugnam popularera pervenientes, ex Judais plurimos interfecerunt, et 245 synagogus eorum incendio devastarunt. Cu jus rei famam cum in Palæstina Judæorum ibi sa cerdos, nomine Phineas accepisset; collecta Judæo rum et Galilæorum copiosa multitudine, nempe triginta circiter millibus, ab urbe Tiberiade exer citum hunc ducens, Antiochiam subito adoritur cujus incolas inopinatos opprimens, quampluri mos eorum internecioni dedit, strageque finita, Tiberiadem statim repetit. Hæc ubi audisset montem C. Cesaris; id est juxta eau moutis par tem ubi J. Cæsar Balneum publicum, Gladiato rium, Theatrum, aliaque Antionensibus ulim exstruxerat; de quibus auctor supra lib. ix. Trinymphum hic rocat, quod postea sepius nuptiis quibuscunque celebranlis desti matum ædilicium, ut ipse vult: Cedrenus launch pauperibus solum virginibus, quæque domibus propriis carebant, eorum tribuit usum, in Leone Magno f

τῶν ὄντων ἐν τῇ αὐτῇ Ἀντιοχείς πόλει Ποντίου καὶ 41 πορθοῦντι πορθούντα Οχ. οι Ηρακλέως Οχ. “ὑπωρόρων. Οὐαρίου, καὶ πέμψας ἐδήμευσεν αὐτοὺς ἐπαίρων πᾶσαν τὴν περιουσίαν αὐτῶν καὶ τοὺς διαφέροντας αὐτοῖς ἐν Ἀντιοχείᾳ οἴκους ἐτίτλωσεν [316] άτινα οἰκήματα ἐκλήθη τὰ βασιλικὰ ἐξ ἐκείνου ἐν τῇ αὐτῇ Αντιοχείᾳ τῆς Συρίας, ἀγαγὼν καὶ αὐτοὺς σιδηρο δεσμίους, διότι οὔτε τὴν ταραχὴν τῆς πόλεως ἔπαυσαν οὔτε τῷ ἱερεῖ Φινεές πορθοῦντι οι τὴν πόλιν ἀντέστησαν. Ἔπεμψε δὲ καὶ ἐν Τιβεριάδι πόλει τῆς Παλαιστί νης, καὶ παρέλαβε τὸν αὐτὸν Φινεές, ἱερέα τῶν Ἰουδαίων, καὶ ἀπεκεφάλισεν αὐτὸν ὡς τύραννον, καὶ πολλοὺς Ἰουδαίους καὶ Γαλιλαίους ἀπώλεσε. Καὶ τὴν κεφαλὴν δὲ τοῦ ἱερέως Φινεὶς ἐκόντευσεν ἔξω τῆς πόλεως Αντιοχείας πέραν τοῦ Ὀρέντου 4 ποταμοῦ, καὶ τὰ καυθέντα ἐν τῇ πόλει ἀνενέωσε πέμψας χρήματα. Καὶ ἐν αὐτῷ τῷ ἔτει ἐσφάγη ὁ αὐτὸς Γάϊος βασι λεὺς ἔσω ἐν τῷ παλατίῳ ὑπὸ τῶν ἰδίων σπαθαρίων τῶν κουβικουλαρίων ευνούχων, κατὰ γνώμην τῆς συγκλήτου, ὧν ἐτῶν λθ'. Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Γαΐου Καίσαρος ἐβασίλευσε Κλαύδιος [517] Καισαρό Γερμανικὸς ἐπὶ τῆς ὑπατείας Κασίου καὶ Σόλωνος Εβασίλευσε δὲ ὁ αὐτὸς Κλαύδιος Καίσαρ ἔτη ιδ' καὶ μῆνας θ' "Ην δε κονδοειδής, εξογκος, γλαυκόφθαλμος, μιξοπόλιος, λευκός, μάκροψις, γαληνότατος. Εκτισε δὲ πόλιν. ἣν ἐκάλεσεν εἰς ἴδιον ὄνομα Κλαυδιούπολιν. Εκτισε δὲ καὶ Βρεττανίαν πόλιν πλησίον τοῦ Ὠκεανοῦ. Ο δὲ αὐτὸς Κλαύδιος βασιλεὺς καὶ τῇ δημοκρατία τῶν Πρασίνων κατάστασιν ἔδωκεν. Ἐπὶ δὲ τῆς αὐτοῦ βασιλείας ἔπαθεν ὑπὸ θεομηνίας ἡ Ἔφεσος καὶ ἡ Σμύρνα καὶ πολλαὶ ἄλλαι πόλεις τῆς Ἀσίας, αἷστι σιν ἐχαρίσατο πολλὰ εἰς ἀνανέωσιν. Εσείσθη δὲ τότε καὶ ἡ μεγάλη Αντιόχεια πόλις, καὶ διεξάγη ὁ νας τῆς ᾿Αρτέμιδος καὶ τοῦ "Αρεως καὶ τοῦ Ήρα κλέος * καὶ οἴκοι φανεροὶ ἔπεσαν. Ὁ δὲ αὐτὸς βασι λεὺς Κλαύδιος ἐκούφισεν ἀπὸ τῶν συνεργιών, ήτοι συστημάτων, τῆς ᾿Αντιοχέων πόλεως τῆς Συρίας τὴν λειτουργίαν [518] ἣν παρεῖχον ὑπὲρ καπνοῦ εἰς ἀνανέωσιν τῶν ὑπορόφων ἐμβόλων αὐτῆς τῶν κτισθέντων ὑπὸ Τιβερίου Καίσαρος. Ορέντου. Ορόντου Α. Οίκους ἐτίτλωσεν. σανίδας Τὸ δὲ μάλιστα ἐπὶ τοῦ Πόντου πλημμελούμενον φυλάξει, το μηδενὶ δοῦναι παῤῥης σίαν ἢ τίτλους ἐπιτιθέναι χωρίοις. ἢ οἰκήμασιν ἀλλοτρίοις· μόνον γὰρ ἴδιον τοῦτο τοῦ τε δημοσίου, τῶν τε βασιλικῶν οἴκων ἐστί, τῶν τε ἡμετέρων, τῶν τε τῆς εὐσεβεστάτης Αὐγούστης. Εἰ δὲ εἰς ἑτέρου τινὸς εὔροι προσηγορίας σανίδας ἀνατεθείσας, αὐτὰς εὐθὺς καθαιρήσει, ἀνιχνεύσει δὲ τὸν ταύτας κατα πήξαντα. Πορθοῦντα τὴν πόλιν. Πορθούντι. Ενέντευσεν ἔξω τῆς πόλεως. Κόντος 23 τάριον, κοντεύς.», Ἐπὶ τῆς ὑπατείας Κατίου καὶ Σόλωνος. Εβασίλευσε δὲ ὁ αὐτὸς Κλαύδιος Καίσαρ ἔτη ιων καὶ μῆνας θ'. Ἔκτισε δὲ καὶ Βρεττανίαν πόλιν. Ἥν παρεῖχον ὑπὲρ καπνού. καπνικών Caius imperator, in Pomtoum et Varium sena tores, qui Antiochiæ habitabant, ira commotus est. Missis itaque qui bona eorum publicarent, domos que eorum omnes fisco addicerent (quæ proinde ab Antiochenis Basilica, i. e. domus regiæ vocantur), ipsos etiain ferreis compedibus vinctos adduci jassit; eo quod neque Antiochenos tumultuantes compescuissent, nec Phineæ sacerdoti urbem va stanti, obviam ivissent. Misit etiam Tiberiadem Palæstinæ, qui Phineam sacerdotem comprehensum, tanquam rebellionis reum, capite multarent. Multos etiam Judæos et Galilæos neci dedit. Phineæ autem sacerdotis caput, in Orontis fluvii ripa opposita, extra urbem Antiochiam, conto affixum erigebatur. Quæ vero in urbe ignibus absumpta fuerant, missis pecuniis ipse instauravit. Eodem vero anno Caius imperator a cubiculariis eunuchis, satellitibus 246 suis, senatu factuum approbante, cum annum ageret xxxix, occisus est. Caio successit in imperio Claudius Cæsar Ger manicus, Cassio et Solone coss. et regnavit annos Xiv cl menses 1x. Erat hic statura curta, corpore crasso, oculis cæsiis, subcanus, colore candido, facie oblonga, ingenio mitissimo. Urbem hic condi dit, quam a nomine suo Claudiopolim vocavit. Brettaniam quoque urbem condidit, non procul ab Oceano. Claudius autem imperator Prasinis dominatio nem suam confirmavit. Ilujus autem sub imperio Ephesus et Smyrna, cum plurimis aliis Asia ur bibus, iram divinam expertæ sunt: quibus instan randis imperator plurima suppeditavit. - Eodem concussa est etiam Antiochia magna, templaque Dianæ, Martis, atque Herculis per medium diru pla sunt; desque plurimæ corruerunt. Itaque Claudius imperator tributum fumarium, a sodali tiis Antiochenis sibi pendi solitum, in porticuum contignatarum, a Tiberio Cæsare exstructarum instaurationem remisit. Ch., Mali C. Vide dicenda ab nobis ad p. 113 Il est regio fisco addi xit Titulorum tabellis, quaς vocat Aga thias lib. v, eisdem pro more aflixis. Hoc vero privato nemini licitum, uti ex Justiniani Novella xxvii, videre est Ser. Finle vero historiolan haue petierit auctor non habeo dicere. et Contus: inde conto adligere. Coss. hi nusquam apparent. Claudium annos xiv et menses 15 imperasse ait, a vero non procul: nono enim Ka lendas Februarii, id est Januarii xxtv, Caligula occiso, Claudius imperare cœpit; qui etiam xiv imperii ammo, ut Idus Oetobris, sive mense supra autum sit octavo, diem suum obiit: teste Suetonio. Ubinam tandem terrarum? Britanniam quidem nostram, ralli post Jul. Cesarem tentatam, Claudium imp. armis suis petiisse, deque ea deinceps triumphum egisse maxiinum legimus: de Bretanuia vero urbe maritima, ab eodem exstructa, nihil omnino acce pinus. Tribulum hoc aliis dicitur, quod pro numero fumario

τῶν ὄντων ἐν τῇ αὐτῇ Ἀντιοχείς πόλει Ποντίου καὶ 41 πορθοῦντι πορθούντα Οχ. οι Ηρακλέως Οχ. “ὑπωρόρων. Οὐαρίου, καὶ πέμψας ἐδήμευσεν αὐτοὺς ἐπαίρων πᾶσαν τὴν περιουσίαν αὐτῶν καὶ τοὺς διαφέροντας αὐτοῖς ἐν Ἀντιοχείᾳ οἴκους ἐτίτλωσεν [316] άτινα οἰκήματα ἐκλήθη τὰ βασιλικὰ ἐξ ἐκείνου ἐν τῇ αὐτῇ Αντιοχείᾳ τῆς Συρίας, ἀγαγὼν καὶ αὐτοὺς σιδηρο δεσμίους, διότι οὔτε τὴν ταραχὴν τῆς πόλεως ἔπαυσαν οὔτε τῷ ἱερεῖ Φινεές πορθοῦντι οι τὴν πόλιν ἀντέστησαν. Ἔπεμψε δὲ καὶ ἐν Τιβεριάδι πόλει τῆς Παλαιστί νης, καὶ παρέλαβε τὸν αὐτὸν Φινεές, ἱερέα τῶν Ἰουδαίων, καὶ ἀπεκεφάλισεν αὐτὸν ὡς τύραννον, καὶ πολλοὺς Ἰουδαίους καὶ Γαλιλαίους ἀπώλεσε. Καὶ τὴν κεφαλὴν δὲ τοῦ ἱερέως Φινεὶς ἐκόντευσεν ἔξω τῆς πόλεως Αντιοχείας πέραν τοῦ Ὀρέντου 4 ποταμοῦ, καὶ τὰ καυθέντα ἐν τῇ πόλει ἀνενέωσε πέμψας χρήματα. Καὶ ἐν αὐτῷ τῷ ἔτει ἐσφάγη ὁ αὐτὸς Γάϊος βασι λεὺς ἔσω ἐν τῷ παλατίῳ ὑπὸ τῶν ἰδίων σπαθαρίων τῶν κουβικουλαρίων ευνούχων, κατὰ γνώμην τῆς συγκλήτου, ὧν ἐτῶν λθ'. Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Γαΐου Καίσαρος ἐβασίλευσε Κλαύδιος [517] Καισαρό Γερμανικὸς ἐπὶ τῆς ὑπατείας Κασίου καὶ Σόλωνος Εβασίλευσε δὲ ὁ αὐτὸς Κλαύδιος Καίσαρ ἔτη ιδ' καὶ μῆνας θ' "Ην δε κονδοειδής, εξογκος, γλαυκόφθαλμος, μιξοπόλιος, λευκός, μάκροψις, γαληνότατος. Εκτισε δὲ πόλιν. ἣν ἐκάλεσεν εἰς ἴδιον ὄνομα Κλαυδιούπολιν. Εκτισε δὲ καὶ Βρεττανίαν πόλιν πλησίον τοῦ Ὠκεανοῦ. Ο δὲ αὐτὸς Κλαύδιος βασιλεὺς καὶ τῇ δημοκρατία τῶν Πρασίνων κατάστασιν ἔδωκεν. Ἐπὶ δὲ τῆς αὐτοῦ βασιλείας ἔπαθεν ὑπὸ θεομηνίας ἡ Ἔφεσος καὶ ἡ Σμύρνα καὶ πολλαὶ ἄλλαι πόλεις τῆς Ἀσίας, αἷστι σιν ἐχαρίσατο πολλὰ εἰς ἀνανέωσιν. Εσείσθη δὲ τότε καὶ ἡ μεγάλη Αντιόχεια πόλις, καὶ διεξάγη ὁ νας τῆς ᾿Αρτέμιδος καὶ τοῦ "Αρεως καὶ τοῦ Ήρα κλέος * καὶ οἴκοι φανεροὶ ἔπεσαν. Ὁ δὲ αὐτὸς βασι λεὺς Κλαύδιος ἐκούφισεν ἀπὸ τῶν συνεργιών, ήτοι συστημάτων, τῆς ᾿Αντιοχέων πόλεως τῆς Συρίας τὴν λειτουργίαν [518] ἣν παρεῖχον ὑπὲρ καπνοῦ εἰς ἀνανέωσιν τῶν ὑπορόφων ἐμβόλων αὐτῆς τῶν κτισθέντων ὑπὸ Τιβερίου Καίσαρος. Ορέντου. Ορόντου Α. Οίκους ἐτίτλωσεν. σανίδας Τὸ δὲ μάλιστα ἐπὶ τοῦ Πόντου πλημμελούμενον φυλάξει, το μηδενὶ δοῦναι παῤῥης σίαν ἢ τίτλους ἐπιτιθέναι χωρίοις. ἢ οἰκήμασιν ἀλλοτρίοις· μόνον γὰρ ἴδιον τοῦτο τοῦ τε δημοσίου, τῶν τε βασιλικῶν οἴκων ἐστί, τῶν τε ἡμετέρων, τῶν τε τῆς εὐσεβεστάτης Αὐγούστης. Εἰ δὲ εἰς ἑτέρου τινὸς εὔροι προσηγορίας σανίδας ἀνατεθείσας, αὐτὰς εὐθὺς καθαιρήσει, ἀνιχνεύσει δὲ τὸν ταύτας κατα πήξαντα. Πορθοῦντα τὴν πόλιν. Πορθούντι. Ενέντευσεν ἔξω τῆς πόλεως. Κόντος 23 τάριον, κοντεύς.», Ἐπὶ τῆς ὑπατείας Κατίου καὶ Σόλωνος. Εβασίλευσε δὲ ὁ αὐτὸς Κλαύδιος Καίσαρ ἔτη ιων καὶ μῆνας θ'. Ἔκτισε δὲ καὶ Βρεττανίαν πόλιν. Ἥν παρεῖχον ὑπὲρ καπνού. καπνικών Caius imperator, in Pomtoum et Varium sena tores, qui Antiochiæ habitabant, ira commotus est. Missis itaque qui bona eorum publicarent, domos que eorum omnes fisco addicerent (quæ proinde ab Antiochenis Basilica, i. e. domus regiæ vocantur), ipsos etiain ferreis compedibus vinctos adduci jassit; eo quod neque Antiochenos tumultuantes compescuissent, nec Phineæ sacerdoti urbem va stanti, obviam ivissent. Misit etiam Tiberiadem Palæstinæ, qui Phineam sacerdotem comprehensum, tanquam rebellionis reum, capite multarent. Multos etiam Judæos et Galilæos neci dedit. Phineæ autem sacerdotis caput, in Orontis fluvii ripa opposita, extra urbem Antiochiam, conto affixum erigebatur. Quæ vero in urbe ignibus absumpta fuerant, missis pecuniis ipse instauravit. Eodem vero anno Caius imperator a cubiculariis eunuchis, satellitibus 246 suis, senatu factuum approbante, cum annum ageret xxxix, occisus est. Caio successit in imperio Claudius Cæsar Ger manicus, Cassio et Solone coss. et regnavit annos Xiv cl menses 1x. Erat hic statura curta, corpore crasso, oculis cæsiis, subcanus, colore candido, facie oblonga, ingenio mitissimo. Urbem hic condi dit, quam a nomine suo Claudiopolim vocavit. Brettaniam quoque urbem condidit, non procul ab Oceano. Claudius autem imperator Prasinis dominatio nem suam confirmavit. Ilujus autem sub imperio Ephesus et Smyrna, cum plurimis aliis Asia ur bibus, iram divinam expertæ sunt: quibus instan randis imperator plurima suppeditavit. - Eodem concussa est etiam Antiochia magna, templaque Dianæ, Martis, atque Herculis per medium diru pla sunt; desque plurimæ corruerunt. Itaque Claudius imperator tributum fumarium, a sodali tiis Antiochenis sibi pendi solitum, in porticuum contignatarum, a Tiberio Cæsare exstructarum instaurationem remisit. Ch., Mali C. Vide dicenda ab nobis ad p. 113 Il est regio fisco addi xit Titulorum tabellis, quaς vocat Aga thias lib. v, eisdem pro more aflixis. Hoc vero privato nemini licitum, uti ex Justiniani Novella xxvii, videre est Ser. Finle vero historiolan haue petierit auctor non habeo dicere. et Contus: inde conto adligere. Coss. hi nusquam apparent. Claudium annos xiv et menses 15 imperasse ait, a vero non procul: nono enim Ka lendas Februarii, id est Januarii xxtv, Caligula occiso, Claudius imperare cœpit; qui etiam xiv imperii ammo, ut Idus Oetobris, sive mense supra autum sit octavo, diem suum obiit: teste Suetonio. Ubinam tandem terrarum? Britanniam quidem nostram, ralli post Jul. Cesarem tentatam, Claudium imp. armis suis petiisse, deque ea deinceps triumphum egisse maxiinum legimus: de Bretanuia vero urbe maritima, ab eodem exstructa, nihil omnino acce pinus. Tribulum hoc aliis dicitur, quod pro numero fumario

Ἐν δὲ ταῖς ἀρχαῖς τῆς βασιλείας τοῦ αὐτοῦ Κλαυ δίου Καίσαρος μετὰ τὸ ἀναληφθῆναι τὸν Κύριον ἡμῶν καὶ Θεὸν Ἰησοῦν Χριστὸν μετὰ ἔτη δέκα πρῶτος μετὰ τὸν ἅγιον Πέτρον τὸν ἀπόστολον τὴν χειροτο νίαν τῆς ἐπισκοπῆς τῆς Ἀντιοχέων μεγάλης πόλεως τῆς Συρίας ἔλαβεν Εὔοδος ως γενόμενος πα τριάρχης. Καὶ ἐπὶ αὐτοῦ Χριστιανοὶ ὠνομάσθησαν τοῦ αὐτοῦ ἐπισκόπου Εὐόδου προσομιλήσαντος αὐτοῖς καὶ ἐπιθήσαντος αὐτοῖς τὸ ὄνομα τοῦτο. Πρώην γὰρ Ναζωραίοι [ ἐκαλοῦντο ] καὶ Γαλιλαῖοι ἐκαι λοῦντο σε οἱ Χριστιανοί. Τῷ δὲ ὀγδόῳ ἔτει τῆς βασιλείας τοῦ αὐτοῦ Κλαυ δίου Καίσαρος διωγμὸν μέγαν ἐποίησαν οἱ Ἰου δαῖοι κατὰ τῶν ἀποστόλων καὶ τῶν μαθητῶν αὐτῶν καὶ τυραγνίδα κατά Ῥωμαίων ἐμελέτουν. "Οθεν πρῶτος ἐπέμφθη κατ' αὐτῶν χιλίαρχος ὀνόματι φη στος καὶ ἐξ ἐκείνου ὄλεθρος αὐτοῖς ἐγένετο. Καὶ ἄρχοντα γὰρ προεχειρίσατο “' αὐτοῖς ὁ αὐτὸς Κλαύδιος βασιλεύς 48 Φήλικα [319] ὀνόματι, ταράσ σοντα αὐτούς. Μετὰ δὲ ιη' ἔτη τοῦ ἀναληφθῆναι ἐν τοῖς οὐρανοῖς τὸν Κύριον ἡμῶν καὶ Θεὸν Ἰησοῦν Χριστὸν, ἐν τῇ ἑορτῇ τῆς Πεντηκοστῆς τῶν αὐτῶν Ἰουδαίων, οἱ ἱερεῖς ἐν τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ἤκουσαν φωνῆς ἀνθρωπίνης λεγούσης ἀπὸ τοῦ ἐσωτέρου ἱεροῦ τοῦ λεγομένου, Αγιον τῶν ἁγίων, Μελιστάμεθα 50 ἐντεῦθεν Τὴν δὲ φωνὴν ταύτην τρίτον ῥηθεῖσαν ἤκουσαν, ὡς θυσιάζουσιν, οἱ αὐτοὶ ἱερεῖς, καὶ ἐγνώσθη τοῦτο παντὶ τῷ ἔθνει. Καὶ ἐξ ἐκείνου ὄλεθρος ἤρξατο τοῖς Ἰουδαίοις, καθὼς Ιώσηπος δ' ὁ Εβραίων φιλόσοφος ταῦτα συνεγράψατο, εἰρηκὼς καὶ τοῦτο, ὅτι ἐξότε Ἰουδαῖοι ἐσταύρωσαν Ἰησοῦν, ὃς ἦν ἄνθρωπος ἀγα θὰς καὶ δίκαιος, εἴπερ ἄρα τὸν τοιοῦτον ἄνθρωπον δεῖ λέγειν καὶ μὴ Θεόν, οὐκ ἐξέλειψεν σε οδύνη ἐκ τῆς Ἰουδαίας χώρας. Ταῦτα ἐν τοῖς Ἰουδαϊκοῖς Συγγράμμασιν αὐτοῦ ἐξέθετο ὁ αὐτὸς Ιώσηπος Ἰουδαίοις κα Φίλικα Η Εύοδος. Ευόδιος 4 έκαλούντο. 47 προεχειρίσατο προεχειρίσαντο Οκ. Οχ. 63 Ἰουσουν ως. μεθιστάμεθα. μεθιστώμεθα μεταβαίνωμεν 5, 5. ΟΙ Ἰώσ πος. 5, 3. δε ἐξέλειψεν ἐξέλιψεν Οχ. 68 Ἰουδαίοις. Ἰουδαῖος Τούτου καὶ ἡ τοῦ καπνικοῦ ἐπίθεσις, ἐννόημα κάκι στον, ἐπαχθέντος τοῖς τῶν ἐκκλησιῶν, καὶ πτωχείων προκομείων τε, καὶ μοναστηρίων παροίκοις, καὶ παντὶ μετὰ γῆν ἔχοντι, μήτε τέλος. Προσομιλήσαντος αὐτοῖς. Ὁμιλία Ονόματι Φήστος. Μεθιστάμεθα ἐντεῦθεν. μεθιστώμεθα. Μεταβαίνωμεν ἐντεῦθεν. Ιστοριῶν συναγωγής Sub initiis autem imperantis Claudii Caesaris, decem post annis quam Dominus Deus noster Jesus Christus in cœlum assumptus fuit, primus post sanctum Petrum apostolum Autiochiæ magnæ, quæ in Syria est, episcopus 247 factus est Evodius sub quo, qui Nazorai antea et Gulilæi vocita bantur, Christianorum nomen acceperunt; impo nente hoc illis, simul et inter illos Evangelium prædicante, Evodio ipso episcopo. Anno autem Claudii Casaris vin, Judæi aposto los atque eorum discipulos insectari cœperunt quin et rebellionem adversus Romanos medita bantur. Tum primum itaque contra eos missus est Festus chiliarchus; exinde vero exitium Judais imi minere visum est. Præfecerat enim illis Claudius imperator Felicem quendam, qui magnas in Ju dea tragœdias excitabat. Anno vero xvin post Dominum ac Deum nostrum Jesum Christum in cœlos assumptum, ipso Judæo rum festi Pentecostes die, sacerdotibus ab inte riore templi adyto, quod Sanctum sanctorum di ctum est, humana vox subito audita est, hisce ver bis Migremus hinc. Vox autem hæc tertia vice repetita, sacerdo:ibus audita fuit, shcra tum per agentibus: cujus rei firma toti Judæorum genti in notuit. Hinc fatalia Judæorum tempora initium ha buerunt: uti scriptis suis testatus est Josephus, Hebræorum philosophus, qui et ista insuper tradi dit: Judaeos nunquam a calamitatibus suis respi rasse quidem, ex quo cruci Jesum fixerunt, homi nem 248 illum bonum ac justum: si modo homi nein (inquit) illum fus sit dicere, et non Deum potius, qui talis fuerit. Hæc Josephus ille Judæus in libris suis De Judæorum Antiquitatibus scripta reliquit. Ch. Seclusi Ch., Ch., Josephius Bell. Jud. vi, Conf. Arch. Jud. xvi, Cl., Ch. rum pendebatur. Quo tempore vero primum po pulo impositum fuit hand temere dixero: longe tamen post Claudium institutum fuisse, non est dubitandum. Tributi hujas inventum pessimum Nicephoro Logothete tribuit Zonaras, tom. Ill Imperatore ta men hoc antiquius esse inde manifestum est, eo quod ab auctore nostro memoratur, quem Nice phorum hunc 200 ad minimum annis præcessisse, Bos alibi proba uros non dubitamus. hoc loco accipio codem sensu quo scriptores ecclesiastici, pro concione, sive oratione in cætu fidelium ha bita. Cæterum Christianos dictos fuisse ante Clau dium imp., dum S. Petrus adhuc Antiochiae versa retur, ex Aetur. st manifesto apparet. Festus in Judzam procura for missus est, non a Claudio, sed a Nerone imperii sui anno u. Vide Josephum, lib. 20, cap. 7. Forte, Verba apud Josephum, De bell. Jud. l. vit, sunt ista Corrigendus interim Scaligerianæ auctor, qui ipso Dominicæ Passionis die prodigium hoc acci disse asserit, deque hoc Josephum appellat testem; qui tamen Pentecostes festo accidisse hoc clare testatur. Suspicor ştiam mendosum esse numerum nostro post Ascensione: Domini, a positum, quo hoc accidisse scribit. Licet enim annum ipsum Josephus non ponit expresse, mani festum tamen est non longo temporis spatio templi devastationem hoc antececisse. Hierosolyma autem capta est anno u Vespasiani imp., anno scilicet XXXIX post Ascensionem Domini, uti Eusebius auctor est. Scaliger hoc accidisse vult anno Chri sti LXV, sexennio scilicet ante Jerosolymas captas, triginta duobus vero annis post Domini Ascensio nein. Scalig. in Euseb. Chron. p 171.

Ει Ἐπὶ [520] δὲ τῆς βασιλείας τοῦ αὐτοῦ Κλαυδίου οἱ αὐτοὶ ᾿Αντιοχείς κτήτορες καὶ πολῖται ἀναφορὰν ἔπεμψαν, δεόμενοι ώστε παρασχεθῆναι αὐτοῖς ἀπὸ θείας αὐτοῦ κελεύσεως ἀγορασθῆναι τὰ Ὀλύμπια ἀπὸ τῶν " Πισαίων τῆς Ἑλλάδος χώρας ἀπὸ τῶν ἐτησίων προσόδων τῶν ἐαθέντων χρημάτων παρὰ Σωσιβίου τινὸς συγκλητικού, συμπολίτου αὐτῶν. Καὶ παρέσχεν αὐτοῖς κι ἀγοράσαι τὰ Ὀλύμπια δ αὐτὸς Κλαύδιος βασιλεύς, ἔτους χρηματίζοντος κατά τοὺς ᾿Αντιοχείς Σύρους Ιβ'. Τοῦτο δὲ ἐποίησαν οἱ αὐτοὶ 'Αντιοχεῖς λυπηθέντες πρὸς τοὺς πολιτευομέν νους τῆς αὐτῆς πόλεως διὰ τὰς προσόδους τὰς προ ειρημένας, παρὰ Σωσιβίου ἐαθείσας τῇ πόλει αὐτῶν περὶ οὗ Σωσιβίου ὁ σοφὸς χρονογράφος Παυσανίας ἐξέθετο ὅτι εἴασε τελευτῶν κατὰ διαθήκας τῇ τῶν Αντιοχέων μεγάλη πόλει Σωσίβιός τις έτησίαν πρόσοδον χρυσίου τάλαντα δεκαπέντε· ἅτινα ἐν τοῖς ἀνωτέρω χρόνοις τοῦ Αὐγούστου Οκταβιανοῦ προγέ γραπται ". Τὰ δὲ τῆς προσέδου ἐἰάθη εἰς τὸ ἐπιτε λεῖσθαι τοῖς αὐτοῖς συμπολίταις κατὰ πενταετῆ χρόν τον πολύτροπον θέαν ἐπὶ ἡμέρας λ' μηνὶ Υπερβε ρεταίῳ τῷ καὶ Ὀκτωβρίῳ σκηνικών, θυμελικών καὶ τραγικῶν καὶ ἀθλητῶν ἀγῶνα καὶ ἱππικῶν καὶ μονομάχων ". Καὶ τὰς μὲν ἀρχὰς ἐπετέλεσαν οἱ αὐτοὶ [321] πολιτευόμενοι, μετὰ δὲ ταῦτα ὑπερετί θεντο τὰς προσόδους ἀποκερδαίνοντες, ἀπὸ τὰ θείας κελεύσεως οἱ αὐτοὶ πολιτευόμενοι Αντιοχείας μετὰ καὶ τῶν κτητόρων ἡγόρασαν τὰ Ὀλύμπια ἀπὸ τῶν Πισαίων. Καὶ ᾔτησαν οἱ αὐτοὶ βουλευταὶ τοὺς τῆς πόλεως πάντας, ὡς ἂν ἕτοιμοι ὄντες ἐνδοῦναι αὐτοῖς ἐν τῷ τέως τὴν τῶν Ὀλυμπίων ἑορτὴν ἐπι τελεῖσθαι αὐτοῖς. Καὶ πεισθέντων τῶν κτητόρων καὶ τοῦ δήμου παντὸς καὶ τῶν ἱερέων, ἐνεδόθη αὐτοῖς καὶ ἐπετέλεσαν οἱ αὐτοὶ πολιτευόμενοι κατὰ τὸ πρώην ἔθος πάλιν τὸν * τῶν σκηνικῶν καὶ ἀθλητῶν, θυμε λικῶν καὶ τραγικῶν καὶ ἱππικῶν ἀγῶνα, καὶ λοιπὸν τὰς λ' ἡμέρας ἀπὸ τῆς νεομηνίας τοῦ Ὑπερβερεταίου μηνὸς κατὰ πέντε έτη ἕως τοῦ καιροῦ τοῦ πενταετούς φθάσαντος. Καὶ πάλιν εὑρίσκοντες ἀφορμὴν εὔλογον οἱ αὐτοὶ πολιτευόμενοι, διαφόρων πολέμων κινηθέντων ἐν τῇ Ανατολῇ, οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ τῆς αὐτῆς πόλεως Αν τιοχείας ληφθείσης ὑπὸ ἐναντίων, ὡσαύτως δὲ καὶ θεομηνίας γενομένης καὶ διαφόρων σεισμών και εμπρησμῶν, ἀνεβάλοντο καὶ τὴν «κατὰ πενταετή χρόνον πάλιν ἐπιτελεῖν αὐτοῖς πολύτροπον ἀγῶνας θέαν, ἀλλ᾽ ἐπετέλεσαν άλλας διαφόρους περιόδους ἐξ τὴν αὐτὴν προειρημένην πανήγυριν [329] δι' ἐνιαυτῶν τε' ἢ καὶ κ', ὡς ἐὰν αὐτοῖς ἔδοξε μετά τὸ τὴν πόλιν τῶν ᾿Αντιοχέων τῶν κακῶν ἀπαλλαγῆναι καὶ ἐν εἰρήνῃ διάγειν. * Πισαίων Πισέων 5. 88 αὐτούς. • αὐτοῖς.» τα προγέγραπται.. και μονομάχων των μοναχών 91 τ' ἀπό. ἕως.· ' τὸν της Οχ. τὸν ᾿Απὸ τῶν Πισέων Πισαίων Πισαιέων Πίσα Πισάτης, Πισαιεύς. Οἱ αὐτοὶ πολιτευόμενοι, πολιτευόμενοι Ὡς ἐὰν αὐτοῖς ἔδοξε. Ὡς ἐάν, ὡς ἄν Eodem imperante Claudio, primores et populus Antiochenus ad imperatorem referebant, ab eo pe tentes, uti divino cjus ex edicto, facultatem sibi haberent Olyınpia Pisæls redimendi ex annuis illis redlitibus, urbi suæ, a Sosibio quodam, cive et senatore Antiocheno, olim legatis. Facultateın ¡¡taque Olympia redimendi concessit eis Claudius imperator, anno æræ Antiochenæ xcit. Factum nempe hoc ab Antiochenis, quod ægre ferrent in magistratibus suis ea quæ de supradictis Sosibii reditibus factitata essent. Sosibius enim, uti scri ptum reliquit in Chronographia sua sapiens Pausa nias, Antiochiæ Magnae legavit moriens xv auri talenta, annuatim urbi solvenda; sicuti superius in Augusti Octaviani temporibus memoratum est. Reditum vero hunc annuum Sosibius Antiochenis legaverat, ut haberent unde sumptus facerent in varium illud spectaculum, scenicorum, thymelico rum, tragicorum, athleticorum ludoruin, gladiato rum quoque et certaminum equestrium; quod quinto quoque anno, Hyperberetæo, sive Octobri mense, per xxx dies celebrari 249 solebat. primitus quidem ludos bosce gymnasiarchæ rite celebrabant: deinceps vero, lucellum captantes, celebrationem hanc penitus omittebant; donec tandem, divino imperatoris edicto, primoribusque urbis postulantibus, ad id coacti, Olympia a Pissis redimelant. Tum vero cives universos monelant, se solemnia Olympica (quæ antea fuerant) illis exhi bre paratos esse; quibus eos se accingere horta bantur. Aunuentibus itaque urbis primoribus, cum sacerdotibus omique populo, ludi illi scenici, athletici, thymelici,tragici, equestriaque certamina, sicut olim, per xxx dies celebrata sunt: facto ini tio a novilunio mensis Octobris singulis lustris, recurrentibus. Rursus autem variis hellorum motibus in Oriente excitatis, cum Antiochia et ipsa vel ab hostibus occupata, aut etiam iram divinaın passa, crebris terræmotibus et incendiis labefactata fuisset; oblata inde apta occasione, iidem magistratus om srigenum illud spectaculum quinquennale interunit- " debant; nec deinceps statis, ut antea, temporibus, sed xv puta, aut etiam xx quoque anno, pro arbi trio suo (idque sexies tantumu), celebrabant; tunc quoque, cum Antiochia urbs, malis illis defuncta, pace sua pristina gauderet. Ch., Ox. Sic et p. seq. v. Lego Ch. Οr. Couf. ad p. D. Excidisse videtur Cl., Ser. secundum Stephanum tamen seriberetur,: a enim gentile facit, et licet Magistratus generatim significet, hoc loco tamen per Gymnasiarchas reddimus, Magistratus nem pe eos dicentes, quibus ludos hosce curare com mittebatur. pro

Ει Ἐπὶ [520] δὲ τῆς βασιλείας τοῦ αὐτοῦ Κλαυδίου οἱ αὐτοὶ ᾿Αντιοχείς κτήτορες καὶ πολῖται ἀναφορὰν ἔπεμψαν, δεόμενοι ώστε παρασχεθῆναι αὐτοῖς ἀπὸ θείας αὐτοῦ κελεύσεως ἀγορασθῆναι τὰ Ὀλύμπια ἀπὸ τῶν " Πισαίων τῆς Ἑλλάδος χώρας ἀπὸ τῶν ἐτησίων προσόδων τῶν ἐαθέντων χρημάτων παρὰ Σωσιβίου τινὸς συγκλητικού, συμπολίτου αὐτῶν. Καὶ παρέσχεν αὐτοῖς κι ἀγοράσαι τὰ Ὀλύμπια δ αὐτὸς Κλαύδιος βασιλεύς, ἔτους χρηματίζοντος κατά τοὺς ᾿Αντιοχείς Σύρους Ιβ'. Τοῦτο δὲ ἐποίησαν οἱ αὐτοὶ 'Αντιοχεῖς λυπηθέντες πρὸς τοὺς πολιτευομέν νους τῆς αὐτῆς πόλεως διὰ τὰς προσόδους τὰς προ ειρημένας, παρὰ Σωσιβίου ἐαθείσας τῇ πόλει αὐτῶν περὶ οὗ Σωσιβίου ὁ σοφὸς χρονογράφος Παυσανίας ἐξέθετο ὅτι εἴασε τελευτῶν κατὰ διαθήκας τῇ τῶν Αντιοχέων μεγάλη πόλει Σωσίβιός τις έτησίαν πρόσοδον χρυσίου τάλαντα δεκαπέντε· ἅτινα ἐν τοῖς ἀνωτέρω χρόνοις τοῦ Αὐγούστου Οκταβιανοῦ προγέ γραπται ". Τὰ δὲ τῆς προσέδου ἐἰάθη εἰς τὸ ἐπιτε λεῖσθαι τοῖς αὐτοῖς συμπολίταις κατὰ πενταετῆ χρόν τον πολύτροπον θέαν ἐπὶ ἡμέρας λ' μηνὶ Υπερβε ρεταίῳ τῷ καὶ Ὀκτωβρίῳ σκηνικών, θυμελικών καὶ τραγικῶν καὶ ἀθλητῶν ἀγῶνα καὶ ἱππικῶν καὶ μονομάχων ". Καὶ τὰς μὲν ἀρχὰς ἐπετέλεσαν οἱ αὐτοὶ [321] πολιτευόμενοι, μετὰ δὲ ταῦτα ὑπερετί θεντο τὰς προσόδους ἀποκερδαίνοντες, ἀπὸ τὰ θείας κελεύσεως οἱ αὐτοὶ πολιτευόμενοι Αντιοχείας μετὰ καὶ τῶν κτητόρων ἡγόρασαν τὰ Ὀλύμπια ἀπὸ τῶν Πισαίων. Καὶ ᾔτησαν οἱ αὐτοὶ βουλευταὶ τοὺς τῆς πόλεως πάντας, ὡς ἂν ἕτοιμοι ὄντες ἐνδοῦναι αὐτοῖς ἐν τῷ τέως τὴν τῶν Ὀλυμπίων ἑορτὴν ἐπι τελεῖσθαι αὐτοῖς. Καὶ πεισθέντων τῶν κτητόρων καὶ τοῦ δήμου παντὸς καὶ τῶν ἱερέων, ἐνεδόθη αὐτοῖς καὶ ἐπετέλεσαν οἱ αὐτοὶ πολιτευόμενοι κατὰ τὸ πρώην ἔθος πάλιν τὸν * τῶν σκηνικῶν καὶ ἀθλητῶν, θυμε λικῶν καὶ τραγικῶν καὶ ἱππικῶν ἀγῶνα, καὶ λοιπὸν τὰς λ' ἡμέρας ἀπὸ τῆς νεομηνίας τοῦ Ὑπερβερεταίου μηνὸς κατὰ πέντε έτη ἕως τοῦ καιροῦ τοῦ πενταετούς φθάσαντος. Καὶ πάλιν εὑρίσκοντες ἀφορμὴν εὔλογον οἱ αὐτοὶ πολιτευόμενοι, διαφόρων πολέμων κινηθέντων ἐν τῇ Ανατολῇ, οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ τῆς αὐτῆς πόλεως Αν τιοχείας ληφθείσης ὑπὸ ἐναντίων, ὡσαύτως δὲ καὶ θεομηνίας γενομένης καὶ διαφόρων σεισμών και εμπρησμῶν, ἀνεβάλοντο καὶ τὴν «κατὰ πενταετή χρόνον πάλιν ἐπιτελεῖν αὐτοῖς πολύτροπον ἀγῶνας θέαν, ἀλλ᾽ ἐπετέλεσαν άλλας διαφόρους περιόδους ἐξ τὴν αὐτὴν προειρημένην πανήγυριν [329] δι' ἐνιαυτῶν τε' ἢ καὶ κ', ὡς ἐὰν αὐτοῖς ἔδοξε μετά τὸ τὴν πόλιν τῶν ᾿Αντιοχέων τῶν κακῶν ἀπαλλαγῆναι καὶ ἐν εἰρήνῃ διάγειν. * Πισαίων Πισέων 5. 88 αὐτούς. • αὐτοῖς.» τα προγέγραπται.. και μονομάχων των μοναχών 91 τ' ἀπό. ἕως.· ' τὸν της Οχ. τὸν ᾿Απὸ τῶν Πισέων Πισαίων Πισαιέων Πίσα Πισάτης, Πισαιεύς. Οἱ αὐτοὶ πολιτευόμενοι, πολιτευόμενοι Ὡς ἐὰν αὐτοῖς ἔδοξε. Ὡς ἐάν, ὡς ἄν Eodem imperante Claudio, primores et populus Antiochenus ad imperatorem referebant, ab eo pe tentes, uti divino cjus ex edicto, facultatem sibi haberent Olyınpia Pisæls redimendi ex annuis illis redlitibus, urbi suæ, a Sosibio quodam, cive et senatore Antiocheno, olim legatis. Facultateın ¡¡taque Olympia redimendi concessit eis Claudius imperator, anno æræ Antiochenæ xcit. Factum nempe hoc ab Antiochenis, quod ægre ferrent in magistratibus suis ea quæ de supradictis Sosibii reditibus factitata essent. Sosibius enim, uti scri ptum reliquit in Chronographia sua sapiens Pausa nias, Antiochiæ Magnae legavit moriens xv auri talenta, annuatim urbi solvenda; sicuti superius in Augusti Octaviani temporibus memoratum est. Reditum vero hunc annuum Sosibius Antiochenis legaverat, ut haberent unde sumptus facerent in varium illud spectaculum, scenicorum, thymelico rum, tragicorum, athleticorum ludoruin, gladiato rum quoque et certaminum equestrium; quod quinto quoque anno, Hyperberetæo, sive Octobri mense, per xxx dies celebrari 249 solebat. primitus quidem ludos bosce gymnasiarchæ rite celebrabant: deinceps vero, lucellum captantes, celebrationem hanc penitus omittebant; donec tandem, divino imperatoris edicto, primoribusque urbis postulantibus, ad id coacti, Olympia a Pissis redimelant. Tum vero cives universos monelant, se solemnia Olympica (quæ antea fuerant) illis exhi bre paratos esse; quibus eos se accingere horta bantur. Aunuentibus itaque urbis primoribus, cum sacerdotibus omique populo, ludi illi scenici, athletici, thymelici,tragici, equestriaque certamina, sicut olim, per xxx dies celebrata sunt: facto ini tio a novilunio mensis Octobris singulis lustris, recurrentibus. Rursus autem variis hellorum motibus in Oriente excitatis, cum Antiochia et ipsa vel ab hostibus occupata, aut etiam iram divinaın passa, crebris terræmotibus et incendiis labefactata fuisset; oblata inde apta occasione, iidem magistratus om srigenum illud spectaculum quinquennale interunit- " debant; nec deinceps statis, ut antea, temporibus, sed xv puta, aut etiam xx quoque anno, pro arbi trio suo (idque sexies tantumu), celebrabant; tunc quoque, cum Antiochia urbs, malis illis defuncta, pace sua pristina gauderet. Ch., Ox. Sic et p. seq. v. Lego Ch. Οr. Couf. ad p. D. Excidisse videtur Cl., Ser. secundum Stephanum tamen seriberetur,: a enim gentile facit, et licet Magistratus generatim significet, hoc loco tamen per Gymnasiarchas reddimus, Magistratus nem pe eos dicentes, quibus ludos hosce curare com mittebatur. pro

Ει Ἐπὶ [520] δὲ τῆς βασιλείας τοῦ αὐτοῦ Κλαυδίου οἱ αὐτοὶ ᾿Αντιοχείς κτήτορες καὶ πολῖται ἀναφορὰν ἔπεμψαν, δεόμενοι ώστε παρασχεθῆναι αὐτοῖς ἀπὸ θείας αὐτοῦ κελεύσεως ἀγορασθῆναι τὰ Ὀλύμπια ἀπὸ τῶν " Πισαίων τῆς Ἑλλάδος χώρας ἀπὸ τῶν ἐτησίων προσόδων τῶν ἐαθέντων χρημάτων παρὰ Σωσιβίου τινὸς συγκλητικού, συμπολίτου αὐτῶν. Καὶ παρέσχεν αὐτοῖς κι ἀγοράσαι τὰ Ὀλύμπια δ αὐτὸς Κλαύδιος βασιλεύς, ἔτους χρηματίζοντος κατά τοὺς ᾿Αντιοχείς Σύρους Ιβ'. Τοῦτο δὲ ἐποίησαν οἱ αὐτοὶ 'Αντιοχεῖς λυπηθέντες πρὸς τοὺς πολιτευομέν νους τῆς αὐτῆς πόλεως διὰ τὰς προσόδους τὰς προ ειρημένας, παρὰ Σωσιβίου ἐαθείσας τῇ πόλει αὐτῶν περὶ οὗ Σωσιβίου ὁ σοφὸς χρονογράφος Παυσανίας ἐξέθετο ὅτι εἴασε τελευτῶν κατὰ διαθήκας τῇ τῶν Αντιοχέων μεγάλη πόλει Σωσίβιός τις έτησίαν πρόσοδον χρυσίου τάλαντα δεκαπέντε· ἅτινα ἐν τοῖς ἀνωτέρω χρόνοις τοῦ Αὐγούστου Οκταβιανοῦ προγέ γραπται ". Τὰ δὲ τῆς προσέδου ἐἰάθη εἰς τὸ ἐπιτε λεῖσθαι τοῖς αὐτοῖς συμπολίταις κατὰ πενταετῆ χρόν τον πολύτροπον θέαν ἐπὶ ἡμέρας λ' μηνὶ Υπερβε ρεταίῳ τῷ καὶ Ὀκτωβρίῳ σκηνικών, θυμελικών καὶ τραγικῶν καὶ ἀθλητῶν ἀγῶνα καὶ ἱππικῶν καὶ μονομάχων ". Καὶ τὰς μὲν ἀρχὰς ἐπετέλεσαν οἱ αὐτοὶ [321] πολιτευόμενοι, μετὰ δὲ ταῦτα ὑπερετί θεντο τὰς προσόδους ἀποκερδαίνοντες, ἀπὸ τὰ θείας κελεύσεως οἱ αὐτοὶ πολιτευόμενοι Αντιοχείας μετὰ καὶ τῶν κτητόρων ἡγόρασαν τὰ Ὀλύμπια ἀπὸ τῶν Πισαίων. Καὶ ᾔτησαν οἱ αὐτοὶ βουλευταὶ τοὺς τῆς πόλεως πάντας, ὡς ἂν ἕτοιμοι ὄντες ἐνδοῦναι αὐτοῖς ἐν τῷ τέως τὴν τῶν Ὀλυμπίων ἑορτὴν ἐπι τελεῖσθαι αὐτοῖς. Καὶ πεισθέντων τῶν κτητόρων καὶ τοῦ δήμου παντὸς καὶ τῶν ἱερέων, ἐνεδόθη αὐτοῖς καὶ ἐπετέλεσαν οἱ αὐτοὶ πολιτευόμενοι κατὰ τὸ πρώην ἔθος πάλιν τὸν * τῶν σκηνικῶν καὶ ἀθλητῶν, θυμε λικῶν καὶ τραγικῶν καὶ ἱππικῶν ἀγῶνα, καὶ λοιπὸν τὰς λ' ἡμέρας ἀπὸ τῆς νεομηνίας τοῦ Ὑπερβερεταίου μηνὸς κατὰ πέντε έτη ἕως τοῦ καιροῦ τοῦ πενταετούς φθάσαντος. Καὶ πάλιν εὑρίσκοντες ἀφορμὴν εὔλογον οἱ αὐτοὶ πολιτευόμενοι, διαφόρων πολέμων κινηθέντων ἐν τῇ Ανατολῇ, οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ τῆς αὐτῆς πόλεως Αν τιοχείας ληφθείσης ὑπὸ ἐναντίων, ὡσαύτως δὲ καὶ θεομηνίας γενομένης καὶ διαφόρων σεισμών και εμπρησμῶν, ἀνεβάλοντο καὶ τὴν «κατὰ πενταετή χρόνον πάλιν ἐπιτελεῖν αὐτοῖς πολύτροπον ἀγῶνας θέαν, ἀλλ᾽ ἐπετέλεσαν άλλας διαφόρους περιόδους ἐξ τὴν αὐτὴν προειρημένην πανήγυριν [329] δι' ἐνιαυτῶν τε' ἢ καὶ κ', ὡς ἐὰν αὐτοῖς ἔδοξε μετά τὸ τὴν πόλιν τῶν ᾿Αντιοχέων τῶν κακῶν ἀπαλλαγῆναι καὶ ἐν εἰρήνῃ διάγειν. * Πισαίων Πισέων 5. 88 αὐτούς. • αὐτοῖς.» τα προγέγραπται.. και μονομάχων των μοναχών 91 τ' ἀπό. ἕως.· ' τὸν της Οχ. τὸν ᾿Απὸ τῶν Πισέων Πισαίων Πισαιέων Πίσα Πισάτης, Πισαιεύς. Οἱ αὐτοὶ πολιτευόμενοι, πολιτευόμενοι Ὡς ἐὰν αὐτοῖς ἔδοξε. Ὡς ἐάν, ὡς ἄν Eodem imperante Claudio, primores et populus Antiochenus ad imperatorem referebant, ab eo pe tentes, uti divino cjus ex edicto, facultatem sibi haberent Olyınpia Pisæls redimendi ex annuis illis redlitibus, urbi suæ, a Sosibio quodam, cive et senatore Antiocheno, olim legatis. Facultateın ¡¡taque Olympia redimendi concessit eis Claudius imperator, anno æræ Antiochenæ xcit. Factum nempe hoc ab Antiochenis, quod ægre ferrent in magistratibus suis ea quæ de supradictis Sosibii reditibus factitata essent. Sosibius enim, uti scri ptum reliquit in Chronographia sua sapiens Pausa nias, Antiochiæ Magnae legavit moriens xv auri talenta, annuatim urbi solvenda; sicuti superius in Augusti Octaviani temporibus memoratum est. Reditum vero hunc annuum Sosibius Antiochenis legaverat, ut haberent unde sumptus facerent in varium illud spectaculum, scenicorum, thymelico rum, tragicorum, athleticorum ludoruin, gladiato rum quoque et certaminum equestrium; quod quinto quoque anno, Hyperberetæo, sive Octobri mense, per xxx dies celebrari 249 solebat. primitus quidem ludos bosce gymnasiarchæ rite celebrabant: deinceps vero, lucellum captantes, celebrationem hanc penitus omittebant; donec tandem, divino imperatoris edicto, primoribusque urbis postulantibus, ad id coacti, Olympia a Pissis redimelant. Tum vero cives universos monelant, se solemnia Olympica (quæ antea fuerant) illis exhi bre paratos esse; quibus eos se accingere horta bantur. Aunuentibus itaque urbis primoribus, cum sacerdotibus omique populo, ludi illi scenici, athletici, thymelici,tragici, equestriaque certamina, sicut olim, per xxx dies celebrata sunt: facto ini tio a novilunio mensis Octobris singulis lustris, recurrentibus. Rursus autem variis hellorum motibus in Oriente excitatis, cum Antiochia et ipsa vel ab hostibus occupata, aut etiam iram divinaın passa, crebris terræmotibus et incendiis labefactata fuisset; oblata inde apta occasione, iidem magistratus om srigenum illud spectaculum quinquennale interunit- " debant; nec deinceps statis, ut antea, temporibus, sed xv puta, aut etiam xx quoque anno, pro arbi trio suo (idque sexies tantumu), celebrabant; tunc quoque, cum Antiochia urbs, malis illis defuncta, pace sua pristina gauderet. Ch., Ox. Sic et p. seq. v. Lego Ch. Οr. Couf. ad p. D. Excidisse videtur Cl., Ser. secundum Stephanum tamen seriberetur,: a enim gentile facit, et licet Magistratus generatim significet, hoc loco tamen per Gymnasiarchas reddimus, Magistratus nem pe eos dicentes, quibus ludos hosce curare com mittebatur. pro

Ε. Τῷ δὲ ιγ' ἔτει τῆς βασιλείας τοῦ αὐτοῦ Κλαυδίου Καίσαρος ἔπαθεν ὑπὸ θεομηνίας ή Κρήτη νῆσος εἶσα· ἐν οἷς χρόνοις ηὑρέθη ἐν τῷ μνήματι τοῦ Δίκτυος ἐν κασσιτερίνῳ κιβωτίῳ σε ἡ ἔκθεσις τοῦ Τρωϊκού πολέμου μετὰ ἀληθείας παρ' αὐτοῦ συγγραφείσα πᾶσα. Εκειτο δὲ προσκέφαλα τοῦ λειψάνου τοῦ Δίκτυος· καὶ νομίσαντες τὸ αὐτὸ κιβώ των θησαυρὸν εἶναι, προσήνεγκαν αὐτὸ τῷ βασιλεῖ Κλαυδίῳ· καὶ ἐκέλευσε μετὰ τὸ ἀνοίξαι καὶ γνῶναι τί ἐστι μεταγραφῆναι αὐτὰ καὶ ἐν τῇ δημοσίᾳ Βι Ελιοθήκῃ ἀποτεθῆναι αὐτά. Καὶ ἐτελεύτα ὁ Κλαύδιος πολλὰ ἐν τῇ Κρήτῃ χαρι σάμενος εἰς ἐπανόρθωσιν. Ετελεύτησεν 68 οὖν ὁ αὐτ της Κλαύδιος ἰδίῳ θανάτῳ ἐν τῷ παλατίῳ, ἀῤῥωστή σας ἡμέρας δύο ὧν ἐνιαυτῶν ξε'. Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Κλαυδίου Καίσαρος ἐβασί λευσε Νέρων [525] ὁ υἱὸς αὐτοῦ ἐπὶ τῆς ὑπα τείας Σιλουανοῦ καὶ ᾿Αντωνίνου ὅστις ἐβασί λευσεν ἔτη ιγ' καὶ μῆνας δύο. "Ην δὲ μακρός, λεπτός, εύμορφος, εύρινος, ἀνθηροπρόσωπος, μεγαλόφθαλμος, ἀπλύθριξ, ὁλοπόλιος δασυπώγων, εὔτακτος. Η μόνον δὲ ἐβασίλευσε ἐξεζήτησε τὰ περὶ τοῦ Ἰησοῦ καὶ ἀγνοήσας ὅτι ἐσταυρώθη εζήτησεν αὐτὸν ἀνενέγκα: ἐν 'Ρώμῃ, ὡς φιλόσοφον μέγαν καὶ θαύ ματα ποιοῦντα· ἤκουσε γὰρ πρὸ τοῦ βασιλεῦσαι περί αὐτοῦ τοιαῦτα. Θέλων δὲ ἐπερωτῆσαι αὐτόν τινα ἐζήτει αναγάγει αὐτόν. "Ην γὰρ ὁ αὐτὸς Νέρων βασιλεὺς τοῦ δόγματος τῶν λεγομένων Επικου ρείων 60, ὅ ἐστι τῶν αὐτοματιστῶν τῶν λεγόντων ἀπρονόητα εἶναι τὰ πάντα. Καὶ μαθὼν ὁ αὐτὸς βασιλεὺς Νέρων ὅτι πρὸ πολλοῦ χρόνου ἐσταύρωσαν – αὐτὸν οἱ Ἰουδαῖοι ζήλῳ φερόμενοι καὶ μόνον ἐν μηδενὶ μεμφθέντα, ήγανάκτησε· καὶ ἐκέλευσε, καὶ ἀνηνέχθησαν ἐν τῇ Ρώμῃ διὰ Μαξίμου ὅ τε Αννας καὶ Καϊάφας. Καὶ Πιλᾶτον δὲ οἰκοῦντα τὴν Παλαιστίνην μετὰ διαδοχὰς τῆς ἀρχῆς αὐτοῦ ἀνήγαγε διὰ Μάξιμον Πολλὰ δὲ εἰπόντες περὶ τοῦ Πιλά κι ἐν κασσιτερίνῳ κιβωτείψ. «6 κιβώτειον; κιβωτίῳ εἰ κιβώτιον.» Ο ετελεύτησεν. ἐτέλευσεν Οχ. * Επικουρίων Οχ. οι δι' Αξιμον Οχ., διὰ Μαξίμου Ἡ ἔκθεσις τοῦ Τρωϊκοῦ πολέμου. Αφρωστήσας ἡμέρας δύο. Νέρων, ὁ υἱὸς αὐτοῦ. Ἐπὶ τῆς ὑπατείας Σιλουανοῦ καὶ ᾿Αντωνί Ολοπόλιος. δασυπώγωνα Ανδρια νὸς γὰρ πρῶτος γενειάν κατέδειξε. ἀνθηροπρόσω ωπον Αγνοήσας ὅτι ἐσταυρώθη. χρον. καν. Πιλάτου Τιβερίῳ τὰ κατὰ τὸν Σωτῆρα ἀναγαγόντος, καὶ τοῦ Χριστιανῶν δόγματος, Τιβέριος πρὸς τὴν σύγκλητον εκοινολο γήσατο περὶ τῆς εἰς Χριστὸν πίστεως. Ανήγαγε δι' Αξιμον. διὰ Μαξίμου, 250 Anno autem sui imperantis Claudii, Cre insula, divinam iram passa, tola terrae motibus agi tata est. Eodem tempore Dictys Cretensis in tu malo reperta est, pyxide stannea inclusa, Trojani belli bistoria, ab codem Dicty secundum reruin gestarum veritatem exposita. Pyxidem banc, quæ ad sepulti caput jacebat, thesaurum rati qui illac trausibant, ad imperatorem Claudium deferunt qui, pyxide aperta, reque cognita, historiam hanc describendam dedit; descriptamque in Bibliotheca publica reponendam curavit. Claudius autem Cretensibus plurima, in ruina rum instaurationem, largitus est: morboque deinde correptus, post biduum in palatio diem suum obiit, annum agens Lxv. Claudium Carsarein in imperio excepit filius ejus Nero, Silvano et Antonino coss., qui regna vit anuos suit et meuses 11. Erat hic procerus, gracilis, decorus, naso eleganti, vultu forido, oculis grandioribus, capillo lento et porrecto, ca nus, barba hispida, moribus compositis. Quam primum vero regnare cœpit, de Jesu percontatus est; de quo, privatus adhuc, acceperat magnum eum esse pbilosophum et virum mirificum. Ne scius itaque eum jam crucifixum fuisse, Romanı adduci eum voluit, de quibusdam illum interroga turus. Nero enim imperator Epicureorum doginati favebat; qui omnia 251 fortuito fieri, nulla in terveniente Providentia, afirmarunt. Certior autem factus imperator Nero, eum, inculpatum licet, a Judæis, invidia sola impulsis, cruci jampridem fuisse affixum, ira commotus est. Misso itaque in Judæam Maximo, jussit Romam adduci Annam et Caipham; Pontium quoque Pilatum, qui, præfe ctura sua defunctus, in Palæstina tum degebat. Cumque Pilatum Annas et Caiphas multorum non recte factorum postularent, insuper et hoc addi Ita et infra scribendum Cl. Cl., recte. Septimius, qui vitam Dictys Cretensis scripsit, hos belli Tro jaui anuales xm Neronis anno repertos asse ril. Veneno exstinctus est Claudius, teste Suetonio, tit. 44. Et veneno quidem occisum_convenit: ubi autem, et per quem aalo discreput. Diem vero supremum obiit, Leiv alatis anno, eodem referente. Nero Alius fuit Domitii Agrippinæ Germanici, Claudii fratris, filiæ: quem Claudius, matre ejus Agrippina in uxorem accepta, li tum adoptione designavit, 1. Silanum et Antoninum coss. invenio apud Eusebium; sed biennio ante Neronem imperatorem hempe ad an. við Clauſlii imp. Nero suflavo erat capillo, teste Suetonio: auno enim ætatis su.e secundo et tri cesimo mortuus est. Quis vero eum fuisse crediderit, cumi nondum moris erat barba u alere? Adrianus enim imp. Romanorum primus barbasn aluit, ut Dio testatur, in Trajano Neque hoc ore natus causa, sed ut faciem maculosam dissi mularet; referente Æl. Spartiano, in Adriano ♥ Statura fuit procerus, elc. promissa barba, ut vul nera, quæ in facie naturalia erant, legeret. Verum characterem Neronis hic profert auctor a Sucto nii penitus diversum; nisi quod eum facit, uti et Suetonius, tit. 251, vultu pulchro magis quam venusto. Ineptia quomodo enim Christum neci traditmi ignorare potuerit, cum jam olim Pilatus ad Tiberium, Tiberius vero ad senatum de Christianorum dogmate, nimirum ut inter cætera sacra reciperetur, retulissent? ut testatur Eusebius, Ita habuit Cod. ms. forte legendum, uti supra. Verum bæ nugæ sunt: Pilatus enim, Caligula adhuc imperante, sibi mortem consciverat. Helvic. ex Josephio: quem vide.

του κακὰ οἱ περὶ τὸν Ανναν καὶ Κατάραν ἐδίδασκον καὶ τοῦτο, ὅτι Ἡμεῖς τοῖς νόμοις αὐτὸν παρεδώκα μεν. Καὶ πολλοῖς παρασχόντες χρήματα οἱ περὶ τὸν *Ανναν καὶ Καϊάφαν κατορθώσαντες ἀπελύθησαν. Ἐν δὲ τοῖς χρόνοις τῆς βασιλείας τοῦ αὐτοῦ Νέ φωρος ὁ ἅγιος Παῦλος ἀπῆλθεν ἐν ᾿Αθήναις τῇ πόλει τῆς Ἑλλάδος· καὶ ηὗρεν ἐκεῖ φιλόσοφον ὀνό ματι Διονύσιον τὸν ᾿Αρεοπαγίτην «τὸν ᾿Αθηναίον, ἐξέθετο περὶ τοῦ ἡλίου ὅτι ἀπὸ τῆς ἀποῤῥοίας "' τοῦ τὸν περιβόητον, βρύοντα φιλοσοφίας διδάγματα· ὃς δημιουργήματος. Όντινα έωρακὼς ὁ ἅγιος Παῦλος φωτὸς τοῦ Θεοῦ ἐστι, καὶ ἄλλα τινὰ εἰπὼν περὶ τοῦ προσηγόρευσε, καὶ ἐπηρώτα τὸν ἅγιον Παῦλον ὁ Διονύσιος, Τίνα κηρύσσεις Θεόν, σπερμολόγε; καὶ ἀκούσας τοῦ ἁγίου Παύλου ὁ αὐτὸς Διονύσιος διδά σθῆναι καὶ γενέσθαι Χριστιανόν. Καὶ βαπτίσας αὐτὸν σκοντος αὐτὸν προσέπεσεν αὐτῷ, αἰτῶν αὐτὸν φωτι ὁ ἅγιος Παῦλος ἐποίησε Χριστιανόν. Καὶ [395] έωρα κὼς ὁ ἅγιος Παῦλος τὸ θερμὸν τῆς πίστεως τοῦ αὐτοῦ Διονυσίου ἐποίησεν αὐτὸν ἐπίσκοπον ἐν τῇ χώρα ἐκείνῃ· ὅστις Διονύσιος ὁ ἀπὸ φιλοσόφων καὶ βίβλους καθ' Ελλήνων ἐξέθετο. Ὁ δὲ ἅγιος Παύλος ὑπέστρεψεν εἰς Ἱεροσόλυμα. Ἐπὶ δὲ τῆς βασιλείας τοῦ αὐτοῦ Νέρωνος ἀνῆλθεν ἐν Ρώμῃ Σίμων τις ὀνόματι Αἰγύπτιος μάγος, που ῶν διὰ γοητείας φαντασίας τινὰς καὶ λέγων ἑαυτὸν Χριστόν. Ακούσας δὲ ὁ ἅγιος Πέτρος ὁ ἀπόστολος περὶ αὐτοῦ ἀνήρχετο ἐν τῇ Ῥώμῃ Ἐν τῷ δὲ ἀνιέναι αὐτὸν ἐν τῇ 'Ρώμῃ διερχομένου αὐτοῦ δι' Αντιοχείας τῆς μεγάλης συνέβη τελευτῆσαι Εξοδον “ τὸν ἐπίσκοπον καὶ πατριάρχην 'Αντιοχείας· καὶ ἔλαβε τὸ σχῆμα τῆς ἐπισκοπῆς ᾿Αντιοχείας της με γάλης Ἰγνάτιος, τοῦ ἁγίου Πέτρου τοῦ ἀποστόλου χειροτονήσαντος. Συνέβη δὲ ἐν τοῖς αὐτοῖς χρόνοις τε τῇ μεγάλῃ, ἐπίσκοπον ὄντα ἐκεῖ καὶ πατριάρχην. Καὶ παρέλαβε τὴν ἐπισκοπὴν παρ' αὐτοῦ ᾿Ανιανός, λευτῆσαι καὶ Μάρκον τὸν ἀπόστολον ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ μαθητὴς αὐτοῦ, καθὼς ὁ σοφὸς Θεόφιλος ὁ χρονογράφος συνεγράψατο. [326] Καταφθάσαντος δὲ τοῦ ἁγίου Πέτρου τοῦ ἀποστόλου τὴν Ῥώμην καὶ μαθόντος που μένει Σί μων ὁ μάγος, ἀπῆλθε πρὸς αὐτὸν ἔνθα κατέμεινε καὶ ηὗρεν ἐκεῖ κύνα μέγαν ἐν τῷ πυλεῶνι ποιμενι κέν, ὅπου κατέμεινε Σίμων ὁ μάγος, ἀλύσεσι δεδε μένον, ὅντινα ὁ Σίμων διὰ τὸν Πέτρον καὶ τοὺς θέλοντας ἀνιέναι πρὸς αὐτὸν ἐδέσμησεν εἰς τὸ μη κυνὶ καὶ συγχωρεῖν τὸν κύνα παριέναι, οὓς το ηθού δένα ὡς ἔτυχεν δίχα τοῦ τὸν Σίμωνα κελεύειν τῷ λετο ὁ Σίμων. Καὶ τοῦτο ἦν πρώην θαῦμα τῷ μέλο λεντι ἀνιέναι πρὸς τὸν αὐτὸν Σίμωνα. Ο δὲ Πέτρος ὡς ἐδίδασκον ἐδίδασκαν Οχ. 66 Αρεω παγείτην Οε. Εξόδιον το πλην οὓς οὓς μή. σε ἀπορροίας ἀποῤῥύα; Οκ. Ὁ ἀπὸ φιλοσόφων. ὁ ἀπὸ ὑπάτων, εἰ ὁ ἀπὸ νοταρίων, ἀπὸ εὐπόρων 68 Εξοδον. ὁ ἀπὸ ὀμμάτων, Τούτῳ τῷ ἔτει Δί δυμός τις, ελλόγιμος ἀνὴρ, ἀπὸ ὀμμάτων, ἐγνωρί ζετο. ᾿Ανήρχετο ἐν τῇ Ρώμῃ. (17, Εὔοδον τὸν ἐπίσκοπον. derunt, se quidem legibus Jesum judicandum tra didisse. Datis itaque ubi interfuit pecuniis, Annas et Caiplas, rebus suis prospere actis, dimissi sunt. Eodem imperante Nerone, Athenas, Græciæ ur bem, venit divus Paulus: ubi incidit in philosophum Atheniensem celeberrimum Dionysium Areopagi tam, philosophiæ dogmata ibi paudentem. Amfirma vit hic solem ex divinæ lucis effluvio enanasse alia item nonnulla, de rerum fabrica, philosophatus est. Hunc Paulus videns, allocutus est. Cui Dio nysius: Qualem, inquit, tu Deum prædicas, garrulet At vero ubi divi Pauli doctrinam attentius percepis set, ei al pedes procidens, ut baptismi lavacro im mersus, Christianus ipse fieret rogavit. Paulus ita que eum baptizans, Christianum fecit: perspecto que fidei ejus fervore, episcopumn regionis 252 ejus constituit Dionysium. Et hic quidem Dionysius, qui ex philosophorum numero fuerat, adversus Græcos libros scripsit. Paulus vero Ilierosolymas reversus est. Temporibus etiam Neronis Romam venit magus quidam Ægyptius, nomine Simon, qui præstigiis quibusdam magicis usus, Christum se esse vendi lavit. Divus Petrus, hoc audito, Romam contendit dumque per Antiochiam Magnam iter faceret, con tigit Evodium mori, episcopum et patriarcham Antiochensem: cujus in locum D. Petrus apostolus Ignatium surrogavit. Eodem tempore mori etiam contigit Marcum apostolum et patriarcham Alexan drie magnæ. Moriturus autem, discipulum suum Anianum suffecit sibi sicut sapiens Theophilus chronographus scriptum reliquit. Petrus autem apostolus Romam veniens, edo ctusque ubi Simon magus commorabatur, ad eum profectus est. Simon autem, ne injussu sui Petro vel cuivis alii ad se pateret aditus, pro foribus canem pastoralem prægrandem, catena vinctum habuit: qui nisi signo a Simone prius dato, adve nientibus quibuscunque ingressum prohibebat. At que hoc omnibus, 253 magum adeuntibus, mi raculum antehac habebatur. Caterum Petrus, viso Gl., Cl. Fort. νel cane illo pregrandi et efferato, præmonitus etiam ab eis qui extra fores astabant, non posse illum Ch., Qui philosophus fuerat eodem modo dicitur, apud recen tiores, de viro consulari; infra apud nostrum, lib. xvını codem etiam libro de Eulalio quodam, qui ex divite pauper factus fne rat. auctor verba habens, eum vocat. Simili etiam locutionis genere apud Gedrenum Didymnus cæcuts, dictus est in Constantio et Constante imipp. Sub Claudio.mp. Rom mam venisse Petrum asserunt Eusebius et Zonaras. lta etiam supra cun

του κακὰ οἱ περὶ τὸν Ανναν καὶ Κατάραν ἐδίδασκον καὶ τοῦτο, ὅτι Ἡμεῖς τοῖς νόμοις αὐτὸν παρεδώκα μεν. Καὶ πολλοῖς παρασχόντες χρήματα οἱ περὶ τὸν *Ανναν καὶ Καϊάφαν κατορθώσαντες ἀπελύθησαν. Ἐν δὲ τοῖς χρόνοις τῆς βασιλείας τοῦ αὐτοῦ Νέ φωρος ὁ ἅγιος Παῦλος ἀπῆλθεν ἐν ᾿Αθήναις τῇ πόλει τῆς Ἑλλάδος· καὶ ηὗρεν ἐκεῖ φιλόσοφον ὀνό ματι Διονύσιον τὸν ᾿Αρεοπαγίτην «τὸν ᾿Αθηναίον, ἐξέθετο περὶ τοῦ ἡλίου ὅτι ἀπὸ τῆς ἀποῤῥοίας "' τοῦ τὸν περιβόητον, βρύοντα φιλοσοφίας διδάγματα· ὃς δημιουργήματος. Όντινα έωρακὼς ὁ ἅγιος Παῦλος φωτὸς τοῦ Θεοῦ ἐστι, καὶ ἄλλα τινὰ εἰπὼν περὶ τοῦ προσηγόρευσε, καὶ ἐπηρώτα τὸν ἅγιον Παῦλον ὁ Διονύσιος, Τίνα κηρύσσεις Θεόν, σπερμολόγε; καὶ ἀκούσας τοῦ ἁγίου Παύλου ὁ αὐτὸς Διονύσιος διδά σθῆναι καὶ γενέσθαι Χριστιανόν. Καὶ βαπτίσας αὐτὸν σκοντος αὐτὸν προσέπεσεν αὐτῷ, αἰτῶν αὐτὸν φωτι ὁ ἅγιος Παῦλος ἐποίησε Χριστιανόν. Καὶ [395] έωρα κὼς ὁ ἅγιος Παῦλος τὸ θερμὸν τῆς πίστεως τοῦ αὐτοῦ Διονυσίου ἐποίησεν αὐτὸν ἐπίσκοπον ἐν τῇ χώρα ἐκείνῃ· ὅστις Διονύσιος ὁ ἀπὸ φιλοσόφων καὶ βίβλους καθ' Ελλήνων ἐξέθετο. Ὁ δὲ ἅγιος Παύλος ὑπέστρεψεν εἰς Ἱεροσόλυμα. Ἐπὶ δὲ τῆς βασιλείας τοῦ αὐτοῦ Νέρωνος ἀνῆλθεν ἐν Ρώμῃ Σίμων τις ὀνόματι Αἰγύπτιος μάγος, που ῶν διὰ γοητείας φαντασίας τινὰς καὶ λέγων ἑαυτὸν Χριστόν. Ακούσας δὲ ὁ ἅγιος Πέτρος ὁ ἀπόστολος περὶ αὐτοῦ ἀνήρχετο ἐν τῇ Ῥώμῃ Ἐν τῷ δὲ ἀνιέναι αὐτὸν ἐν τῇ 'Ρώμῃ διερχομένου αὐτοῦ δι' Αντιοχείας τῆς μεγάλης συνέβη τελευτῆσαι Εξοδον “ τὸν ἐπίσκοπον καὶ πατριάρχην 'Αντιοχείας· καὶ ἔλαβε τὸ σχῆμα τῆς ἐπισκοπῆς ᾿Αντιοχείας της με γάλης Ἰγνάτιος, τοῦ ἁγίου Πέτρου τοῦ ἀποστόλου χειροτονήσαντος. Συνέβη δὲ ἐν τοῖς αὐτοῖς χρόνοις τε τῇ μεγάλῃ, ἐπίσκοπον ὄντα ἐκεῖ καὶ πατριάρχην. Καὶ παρέλαβε τὴν ἐπισκοπὴν παρ' αὐτοῦ ᾿Ανιανός, λευτῆσαι καὶ Μάρκον τὸν ἀπόστολον ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ μαθητὴς αὐτοῦ, καθὼς ὁ σοφὸς Θεόφιλος ὁ χρονογράφος συνεγράψατο. [326] Καταφθάσαντος δὲ τοῦ ἁγίου Πέτρου τοῦ ἀποστόλου τὴν Ῥώμην καὶ μαθόντος που μένει Σί μων ὁ μάγος, ἀπῆλθε πρὸς αὐτὸν ἔνθα κατέμεινε καὶ ηὗρεν ἐκεῖ κύνα μέγαν ἐν τῷ πυλεῶνι ποιμενι κέν, ὅπου κατέμεινε Σίμων ὁ μάγος, ἀλύσεσι δεδε μένον, ὅντινα ὁ Σίμων διὰ τὸν Πέτρον καὶ τοὺς θέλοντας ἀνιέναι πρὸς αὐτὸν ἐδέσμησεν εἰς τὸ μη κυνὶ καὶ συγχωρεῖν τὸν κύνα παριέναι, οὓς το ηθού δένα ὡς ἔτυχεν δίχα τοῦ τὸν Σίμωνα κελεύειν τῷ λετο ὁ Σίμων. Καὶ τοῦτο ἦν πρώην θαῦμα τῷ μέλο λεντι ἀνιέναι πρὸς τὸν αὐτὸν Σίμωνα. Ο δὲ Πέτρος ὡς ἐδίδασκον ἐδίδασκαν Οχ. 66 Αρεω παγείτην Οε. Εξόδιον το πλην οὓς οὓς μή. σε ἀπορροίας ἀποῤῥύα; Οκ. Ὁ ἀπὸ φιλοσόφων. ὁ ἀπὸ ὑπάτων, εἰ ὁ ἀπὸ νοταρίων, ἀπὸ εὐπόρων 68 Εξοδον. ὁ ἀπὸ ὀμμάτων, Τούτῳ τῷ ἔτει Δί δυμός τις, ελλόγιμος ἀνὴρ, ἀπὸ ὀμμάτων, ἐγνωρί ζετο. ᾿Ανήρχετο ἐν τῇ Ρώμῃ. (17, Εὔοδον τὸν ἐπίσκοπον. derunt, se quidem legibus Jesum judicandum tra didisse. Datis itaque ubi interfuit pecuniis, Annas et Caiplas, rebus suis prospere actis, dimissi sunt. Eodem imperante Nerone, Athenas, Græciæ ur bem, venit divus Paulus: ubi incidit in philosophum Atheniensem celeberrimum Dionysium Areopagi tam, philosophiæ dogmata ibi paudentem. Amfirma vit hic solem ex divinæ lucis effluvio enanasse alia item nonnulla, de rerum fabrica, philosophatus est. Hunc Paulus videns, allocutus est. Cui Dio nysius: Qualem, inquit, tu Deum prædicas, garrulet At vero ubi divi Pauli doctrinam attentius percepis set, ei al pedes procidens, ut baptismi lavacro im mersus, Christianus ipse fieret rogavit. Paulus ita que eum baptizans, Christianum fecit: perspecto que fidei ejus fervore, episcopumn regionis 252 ejus constituit Dionysium. Et hic quidem Dionysius, qui ex philosophorum numero fuerat, adversus Græcos libros scripsit. Paulus vero Ilierosolymas reversus est. Temporibus etiam Neronis Romam venit magus quidam Ægyptius, nomine Simon, qui præstigiis quibusdam magicis usus, Christum se esse vendi lavit. Divus Petrus, hoc audito, Romam contendit dumque per Antiochiam Magnam iter faceret, con tigit Evodium mori, episcopum et patriarcham Antiochensem: cujus in locum D. Petrus apostolus Ignatium surrogavit. Eodem tempore mori etiam contigit Marcum apostolum et patriarcham Alexan drie magnæ. Moriturus autem, discipulum suum Anianum suffecit sibi sicut sapiens Theophilus chronographus scriptum reliquit. Petrus autem apostolus Romam veniens, edo ctusque ubi Simon magus commorabatur, ad eum profectus est. Simon autem, ne injussu sui Petro vel cuivis alii ad se pateret aditus, pro foribus canem pastoralem prægrandem, catena vinctum habuit: qui nisi signo a Simone prius dato, adve nientibus quibuscunque ingressum prohibebat. At que hoc omnibus, 253 magum adeuntibus, mi raculum antehac habebatur. Caterum Petrus, viso Gl., Cl. Fort. νel cane illo pregrandi et efferato, præmonitus etiam ab eis qui extra fores astabant, non posse illum Ch., Qui philosophus fuerat eodem modo dicitur, apud recen tiores, de viro consulari; infra apud nostrum, lib. xvını codem etiam libro de Eulalio quodam, qui ex divite pauper factus fne rat. auctor verba habens, eum vocat. Simili etiam locutionis genere apud Gedrenum Didymnus cæcuts, dictus est in Constantio et Constante imipp. Sub Claudio.mp. Rom mam venisse Petrum asserunt Eusebius et Zonaras. lta etiam supra cun

θωρακὼς τὸν κύνα οὕτω μέγαν καὶ φοβερὸν, καὶ; εί μαθὼν παρὰ τῶν ἑστηκότων ἔξω τοῦ αὐτοῦ πυλῶνος ὅτι εἰ μὴ κελεύσει ὁ Σίμων τῷ κυνί, οὐ συγχωρεί ὁ αὐτὸς κύων τινὰ ἀνελθεῖν, ἀλλ' ἐπερχόμενος φονεύει τὸν πλησιάζοντα αὐτῷ· κρατήσας οὖν ὁ Πέτρος τὴν ἄλυσιν τοῦ κυνός, ἔλυσεν αὐτὸν καὶ εἶπεν αὐτῷ, Ανελθε προς Σίμωνα, καὶ εἰπὲ τὸ αὐτῷ ἀν θρωπίνη φωνή, Πέτρος ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψ στου ἀνελθεῖν θέλει. Ὁ δὲ αὐτὸς κύων ἀνῆλθεν εὐτ θέως δρομαίως το καὶ ἐν τῷ ἐκεῖνον διδάσκειν τινὰ μαγικά πλανήματα ἔστη ἐν μέσῳ ὁ κύων καὶ ἀνθρω πίνη φωνῇ λέγει τῷ Σίμωνι, Πέτρος ὁ δοῦλος του Θεοῦ τοῦ ὑψίστου ἀνελθεῖν θέλει πρὸς σέ. Οἱ” δὲ ἀκούσαντες τοῦ κυνός λαλοῦντος ἀνθρωπίνῃ φωνή, ἐθαύμασαν [327] λέγοντες· Τίς ἐστι Πέτρος, ἢ ἡ δύο ναμις αὐτοῦ Πέτρου οὗ εἶπεν ὁ κύων, ὅτι ἐποίησε τὸν κύνα ἀνθρωπιστὶ λαλῆσαι καὶ ποιῆσαι αὐτῷ τὴν ἀπόκρισιν Καὶ λέγει ὁ Σίμων τοῖς ἐστῶσι καὶ θαυμάζουσι τὸν Πέτρον τοῖς τὰ ἀνθρώποις. Τοῦτο ἡμᾶς μὴ ξενίσῃ· ἰδοὺ γὰρ κἀγὼ λέγω αὐτῷ τῷ κυνι τῇ αὐτῇ ἀνθρωπίνῃ φωνῇ ἀπόκρισιν αὐτῷ κατενέγ και. Καὶ λέγει ὁ Σίμων τῷ κυνί, Κελεύω σοι ἀπελε θεῖν καὶ εἰπεῖν τῷ Πέτρῳ ἀνθρωπίνῃ φωνῇ, ὅτι εἶπεν ὁ Σίμων, Ανελθε. Καὶ ἀνῆλθε πρὸς τὸν Σίμωνα δ Πέτρος, καὶ συνέβαλε μετὰ Σίμωνος τοῦ Αἰγυπτίου, τὴν μάγον ποιῶν ἰάσεις. Καὶ ἐπίστευσαν τῷ Πέτρῳ Καὶ ἦν ἐν τῇ Ῥώμη ταραχή μεγάλη καὶ θρύλλος ἕνεκεν τοῦ Σίμωνος καὶ τοῦ Πέτρου, ὅτι κατέναντι ἀλλήλων ἐποίουν θαύματα. Καὶ ἀκούσας τὴν ταρα τὴν ᾿Αγρίππας ὁ ἔπαρχος, ἀνήγαγε τῷ βασιλεῖ Νέ μωνι ὅτι εἰσί τινες ἐν ταύτῃ τῇ βασιλευούσῃ πόλει θαύματα ποιοῦντες κατέναντι ἀλλήλων, καὶ ὁ μὲν εἷς λέγει αὐτὸν Χριστὸν, ὁ δὲ ἕτερος λέγει· Οὐκ ἔστιν αὐτὸς, ἀλλὰ μάγος ἐστίν· [328] ἐγὼ γὰρ τοῦ Χριστοῦ μαθητής εἰμι. Καὶ ἐκέλευσεν ὁ βασιλεὺς Νέρων εἰσαχθῆναι πρὸς αὐτὸν τὸν Σίμωνα καὶ τὸν Πέτρον, καὶ τὸν Πιλᾶτον δὲ ἀχθῆναι ἀπὸ τοῦ δεσμω τηρίου. Καὶ εἰσηνέχθησαν πρὸς τὸν βασιλέα· καὶ ἐπηρώτησε τὸν Σίμωνα & Νέρων, λέγων· Σὺ εἶ ὂν λέγουσιν οἱ ἄνθρωποι είναι Χριστόν; Ὁ δὲ εἶπε, Ναί. Καὶ ἐπηρώτησε καὶ τὸν Πέτρον ὁ Νέρων λέ γων· ᾿Ακριβῶς οὗτός ἐστιν ὁ Χριστός; 'Ο δὲ Πέτρος ἔφη· Οὐκ ἔστιν αὐτός· ἐγὼ γὰρ ἐκείνου μαθητής εἰμι, καὶ ἐπ' ἐμοῦ εἰς τοὺς οὐρανοὺς ἀνελήφθη. Καὶ καλέσας τὸν Πιλᾶτον εἶπεν αὐτῷ περὶ τοῦ Σίμωνος, ότι Οὗτός ἐστιν δν ἐξέδωκας εἰς τὸ σταυρωθῆναι; Καὶ προσεσχηκὼς αὐτῷ ὁ Πιλᾶτος εἶπεν· Οὐκ ἔστιν αὐτός· οὗτος γὰρ καὶ καρηκομόων * ἐστὶ καὶ περιπληθής. Περὶ δὲ τοῦ Πέτρου ἐπηρώτησεν αὐτόν. Τοῦτον δὲ μαθητὴν αὐτοῦ οἶδας; Ὁ δὲ εἶπε· Ναί. * εἶπε εἰπὲ Οχ. κομώων ΟΣ. ποιῶν καὶ αὐτὸς θαυμάσια· καὶ ἐνίκησε τον Σίμωνα πολλοὶ καὶ ἐφωτίσθησαν. δρομαίως δρομέως 0. 7ª ¿ * τοῖς χαρη Ευόδιον Καὶ ποιῆσαι αὐτῷ τὴν ἀποκρισιν. Απόκρι ας, ἀποκρισιάριος, Καρηκομώων ἐστί. καρηκομάων. introire utpote in quem canis, nisi contrariumα Simon significaret, more suo irruens, protinus d laceraret, intrepide accessit; solutaque calena, canem ingredi ad Simonem jussit, eique humana voce significare Petrum, servum Dei Altissimi, in troire velle. Canis adhave propere accurrens, Simo nem de præstigiis quibusdam magicis disserentem coram omnibus humana voce alloquitur, ei dicens Petrus servus Dei Altissimi te conventum vult. Au dientes autem qui aderant, canem humana voce loquentem, attoniti dixerunt: Quisnam Petrus iste? aut qualis Petri hujus, de quo cauis loquitur vis tanta, quæ efficere potuit, ut canis humana voce locutus nuntium ei ferret? Stupentibus au tem ad id, quod a Petro factum fuerat omnibus, B' dixit Simon Ne hoc vos adeo red lat attonitos pro ecce enim ego quoque efficiam, ut canis humana voce responsum Petro referat. Cani deinde dixit Simon Jubeo ut egressus Petro voce humana di cas, Simonem velle eum ingredi. Petrus igitur in travit, et cum Simone Ægyptio congressus, mira cula et ipse edidit, morbosque sanavit, Simo nem magum in omnibus superans. Unde Petro plurimi fidem habuerunt et ab eo baptizati sunt. 254 Magnus autem Ronæ erat tumultus in pow pulo, ob Simonem et Petrum inter se de miraculis edendis certantes. Hoc cognito Agrippa, urbis praefectus, Neroni rem detulit: Sunt, inquiens, in urbe hac imperatrice, qui de miraculis faciundis inter se certant: quorum alter Christum se esse venditat; alter vero, non Christum, sed magum esse eum, dicit: se enim Christi discipulum fuisse asserit. Jubet itaque Nero imperator, coram se ad duci Simonem et Petrum: Pontium etiam Pilatum e carcere accersit. Hi itaque coram imperatore sistebantur. Nero autem Simoni, Tune, inquit, es que Christum vocant homines? Imo, respondit ille. Tum Nero Petrum interrogavit: Esine, in quiens, hic revera Christus? respondit Petrus: Non est: ego enim Christi ex discipulis fui; atque oculis bisce in cœlos assumptum eum vidi. Tum Nero Pilatum interrogans: Hiccine, inquit, est, quem tu cruci alligendum tradidisti? Pilatus, in tentis in eum oculis, Nequaquam, respondit; co matus enim hic est, atque obesus. De Petro autein eum interrogans Nero, Ast bune, inquit, Christi discipulum agnovisti? Maxime, respondit Pilatus in prætorium enim introductum eum, tanquam p Ch., ol. Ox. rectius abest. vocavit: scribendum tamen,· uli ex Eu sebio, et Nicephoro Patriarcha apparet. ut plurimum, responsum, hoc tamen loco nan Om significat; uti et alibi etiam apud nostrum hine apud recentiores, pro legato. Ecclesie primum hi, postea vero etiam) privatorum ministri sic dicti, quibus negotiorum. quorumcu que tractandorum cura commissa fuit. Scr. Digized by Google

θωρακὼς τὸν κύνα οὕτω μέγαν καὶ φοβερὸν, καὶ; εί μαθὼν παρὰ τῶν ἑστηκότων ἔξω τοῦ αὐτοῦ πυλῶνος ὅτι εἰ μὴ κελεύσει ὁ Σίμων τῷ κυνί, οὐ συγχωρεί ὁ αὐτὸς κύων τινὰ ἀνελθεῖν, ἀλλ' ἐπερχόμενος φονεύει τὸν πλησιάζοντα αὐτῷ· κρατήσας οὖν ὁ Πέτρος τὴν ἄλυσιν τοῦ κυνός, ἔλυσεν αὐτὸν καὶ εἶπεν αὐτῷ, Ανελθε προς Σίμωνα, καὶ εἰπὲ τὸ αὐτῷ ἀν θρωπίνη φωνή, Πέτρος ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψ στου ἀνελθεῖν θέλει. Ὁ δὲ αὐτὸς κύων ἀνῆλθεν εὐτ θέως δρομαίως το καὶ ἐν τῷ ἐκεῖνον διδάσκειν τινὰ μαγικά πλανήματα ἔστη ἐν μέσῳ ὁ κύων καὶ ἀνθρω πίνη φωνῇ λέγει τῷ Σίμωνι, Πέτρος ὁ δοῦλος του Θεοῦ τοῦ ὑψίστου ἀνελθεῖν θέλει πρὸς σέ. Οἱ” δὲ ἀκούσαντες τοῦ κυνός λαλοῦντος ἀνθρωπίνῃ φωνή, ἐθαύμασαν [327] λέγοντες· Τίς ἐστι Πέτρος, ἢ ἡ δύο ναμις αὐτοῦ Πέτρου οὗ εἶπεν ὁ κύων, ὅτι ἐποίησε τὸν κύνα ἀνθρωπιστὶ λαλῆσαι καὶ ποιῆσαι αὐτῷ τὴν ἀπόκρισιν Καὶ λέγει ὁ Σίμων τοῖς ἐστῶσι καὶ θαυμάζουσι τὸν Πέτρον τοῖς τὰ ἀνθρώποις. Τοῦτο ἡμᾶς μὴ ξενίσῃ· ἰδοὺ γὰρ κἀγὼ λέγω αὐτῷ τῷ κυνι τῇ αὐτῇ ἀνθρωπίνῃ φωνῇ ἀπόκρισιν αὐτῷ κατενέγ και. Καὶ λέγει ὁ Σίμων τῷ κυνί, Κελεύω σοι ἀπελε θεῖν καὶ εἰπεῖν τῷ Πέτρῳ ἀνθρωπίνῃ φωνῇ, ὅτι εἶπεν ὁ Σίμων, Ανελθε. Καὶ ἀνῆλθε πρὸς τὸν Σίμωνα δ Πέτρος, καὶ συνέβαλε μετὰ Σίμωνος τοῦ Αἰγυπτίου, τὴν μάγον ποιῶν ἰάσεις. Καὶ ἐπίστευσαν τῷ Πέτρῳ Καὶ ἦν ἐν τῇ Ῥώμη ταραχή μεγάλη καὶ θρύλλος ἕνεκεν τοῦ Σίμωνος καὶ τοῦ Πέτρου, ὅτι κατέναντι ἀλλήλων ἐποίουν θαύματα. Καὶ ἀκούσας τὴν ταρα τὴν ᾿Αγρίππας ὁ ἔπαρχος, ἀνήγαγε τῷ βασιλεῖ Νέ μωνι ὅτι εἰσί τινες ἐν ταύτῃ τῇ βασιλευούσῃ πόλει θαύματα ποιοῦντες κατέναντι ἀλλήλων, καὶ ὁ μὲν εἷς λέγει αὐτὸν Χριστὸν, ὁ δὲ ἕτερος λέγει· Οὐκ ἔστιν αὐτὸς, ἀλλὰ μάγος ἐστίν· [328] ἐγὼ γὰρ τοῦ Χριστοῦ μαθητής εἰμι. Καὶ ἐκέλευσεν ὁ βασιλεὺς Νέρων εἰσαχθῆναι πρὸς αὐτὸν τὸν Σίμωνα καὶ τὸν Πέτρον, καὶ τὸν Πιλᾶτον δὲ ἀχθῆναι ἀπὸ τοῦ δεσμω τηρίου. Καὶ εἰσηνέχθησαν πρὸς τὸν βασιλέα· καὶ ἐπηρώτησε τὸν Σίμωνα & Νέρων, λέγων· Σὺ εἶ ὂν λέγουσιν οἱ ἄνθρωποι είναι Χριστόν; Ὁ δὲ εἶπε, Ναί. Καὶ ἐπηρώτησε καὶ τὸν Πέτρον ὁ Νέρων λέ γων· ᾿Ακριβῶς οὗτός ἐστιν ὁ Χριστός; 'Ο δὲ Πέτρος ἔφη· Οὐκ ἔστιν αὐτός· ἐγὼ γὰρ ἐκείνου μαθητής εἰμι, καὶ ἐπ' ἐμοῦ εἰς τοὺς οὐρανοὺς ἀνελήφθη. Καὶ καλέσας τὸν Πιλᾶτον εἶπεν αὐτῷ περὶ τοῦ Σίμωνος, ότι Οὗτός ἐστιν δν ἐξέδωκας εἰς τὸ σταυρωθῆναι; Καὶ προσεσχηκὼς αὐτῷ ὁ Πιλᾶτος εἶπεν· Οὐκ ἔστιν αὐτός· οὗτος γὰρ καὶ καρηκομόων * ἐστὶ καὶ περιπληθής. Περὶ δὲ τοῦ Πέτρου ἐπηρώτησεν αὐτόν. Τοῦτον δὲ μαθητὴν αὐτοῦ οἶδας; Ὁ δὲ εἶπε· Ναί. * εἶπε εἰπὲ Οχ. κομώων ΟΣ. ποιῶν καὶ αὐτὸς θαυμάσια· καὶ ἐνίκησε τον Σίμωνα πολλοὶ καὶ ἐφωτίσθησαν. δρομαίως δρομέως 0. 7ª ¿ * τοῖς χαρη Ευόδιον Καὶ ποιῆσαι αὐτῷ τὴν ἀποκρισιν. Απόκρι ας, ἀποκρισιάριος, Καρηκομώων ἐστί. καρηκομάων. introire utpote in quem canis, nisi contrariumα Simon significaret, more suo irruens, protinus d laceraret, intrepide accessit; solutaque calena, canem ingredi ad Simonem jussit, eique humana voce significare Petrum, servum Dei Altissimi, in troire velle. Canis adhave propere accurrens, Simo nem de præstigiis quibusdam magicis disserentem coram omnibus humana voce alloquitur, ei dicens Petrus servus Dei Altissimi te conventum vult. Au dientes autem qui aderant, canem humana voce loquentem, attoniti dixerunt: Quisnam Petrus iste? aut qualis Petri hujus, de quo cauis loquitur vis tanta, quæ efficere potuit, ut canis humana voce locutus nuntium ei ferret? Stupentibus au tem ad id, quod a Petro factum fuerat omnibus, B' dixit Simon Ne hoc vos adeo red lat attonitos pro ecce enim ego quoque efficiam, ut canis humana voce responsum Petro referat. Cani deinde dixit Simon Jubeo ut egressus Petro voce humana di cas, Simonem velle eum ingredi. Petrus igitur in travit, et cum Simone Ægyptio congressus, mira cula et ipse edidit, morbosque sanavit, Simo nem magum in omnibus superans. Unde Petro plurimi fidem habuerunt et ab eo baptizati sunt. 254 Magnus autem Ronæ erat tumultus in pow pulo, ob Simonem et Petrum inter se de miraculis edendis certantes. Hoc cognito Agrippa, urbis praefectus, Neroni rem detulit: Sunt, inquiens, in urbe hac imperatrice, qui de miraculis faciundis inter se certant: quorum alter Christum se esse venditat; alter vero, non Christum, sed magum esse eum, dicit: se enim Christi discipulum fuisse asserit. Jubet itaque Nero imperator, coram se ad duci Simonem et Petrum: Pontium etiam Pilatum e carcere accersit. Hi itaque coram imperatore sistebantur. Nero autem Simoni, Tune, inquit, es que Christum vocant homines? Imo, respondit ille. Tum Nero Petrum interrogavit: Esine, in quiens, hic revera Christus? respondit Petrus: Non est: ego enim Christi ex discipulis fui; atque oculis bisce in cœlos assumptum eum vidi. Tum Nero Pilatum interrogans: Hiccine, inquit, est, quem tu cruci alligendum tradidisti? Pilatus, in tentis in eum oculis, Nequaquam, respondit; co matus enim hic est, atque obesus. De Petro autein eum interrogans Nero, Ast bune, inquit, Christi discipulum agnovisti? Maxime, respondit Pilatus in prætorium enim introductum eum, tanquam p Ch., ol. Ox. rectius abest. vocavit: scribendum tamen,· uli ex Eu sebio, et Nicephoro Patriarcha apparet. ut plurimum, responsum, hoc tamen loco nan Om significat; uti et alibi etiam apud nostrum hine apud recentiores, pro legato. Ecclesie primum hi, postea vero etiam) privatorum ministri sic dicti, quibus negotiorum. quorumcu que tractandorum cura commissa fuit. Scr. Digized by Google

ἐπηρώτησα αὐτὸν, καὶ ἡρνήσατο λέγων μὴ εἶναι αὐτοῦ μαθητής· καὶ ἀπέλυσα αὐτόν. Καὶ λοιπόν Νέρων, ώ; ψευσαμένου τοῦ Σίμωνος καὶ εἰπόντος " ἑαυτὸν Χριστὸν, ὅπερ οὐκ ἦν, καὶ τοῦ Πέτρου πάλιν Εἰσήγαγον γάρ μοι αὐτὸν, ὡς μαθητὴν αὐτοῦ, καὶ ἐλεγχθέντος * ὑπὸ τοῦ Πιλάτου καὶ ἀρνησαμένου τὸν Χριστὸν, ἐκέλευσε, καὶ ἐξεβλήθησαν ἀμφότερο: ἐκ τοῦ παλατίου 7. Και διῆγον ἐν τῇ Ῥώμῃ ποιοῦντες θαύματα ἀπέν αντι [329] ἀλλήλων· καὶ ὁ μὲν Σίμων ὁ μάγος έχε θέντος ταύρου μεγάλου εἶπεν εἰς τὸ ὠτίον αὐτοῦ λό γον, καὶ εὐθέως ὁ ταῦρος ἀπέθανε, καὶ ἐθαυμάζετο ὁ Σίμων. Ο δὲ Πέτρος εὐθέως εὐξάμενος ἐπὶ πάντων ἐποίησεν ἀναζῆσαι τὸν ταῦρον· καὶ ἀπεδόθη τῷ ἰδίῳ δεσπότῃ ὁ αὐτὸς ταῦρος. Καὶ πάντες ἐπήκουν τὸν Πέτρον, λέγοντες ὅτι τὸ ποιῆσαι τεθνεῶτα ζήσει μεῖζόν ἐστι θαῦμα. Καὶ ἄλλα δὲ πολλὰ ἐποίησαν ση μεῖα κατέναντι ἀλλήλων, ἅτινα ἐν ταῖς Πράξεσι τῶν ἁγίων ἀποστόλων συγγέγραπται. Ὁ δὲ ἀπόστο λος Πέτρος δι' εὐχῆς αὐτοῦ ἐφόνευσε τὸν Σίμωνα τὸν μάγον θελήσαντα ἀναληφθῆναι. Εἶπε γὰρ ὁ Σίμων τῷ Πέτρῳ, ὅτι εἶπεν ', ὅτι Χριστὸς ὁ Θεός σου ἀν ελήφθη ἰδοὺ κἀγὼ ἀναλαμβάνομαι. Καὶ εἶδεν αὐτὸν ὁ Πέτρος κουφιζόμενον διὰ τῆς μαγεία; εἰς τὸν ἀέρα ἐν μέσῳ τῆς πόλεως Ῥώμης· καὶ ηύξατο ὁ Πέτρος καὶ κατηνέχθη Σίμων ὁ μάγος ἐκ τοῦ ἀέρος εἰς τὴν γῆν ἐπὶ τὴν πλατείαν τ8 καὶ ἐφόρησε. Καὶ τὸ λείψανον αὐτοῦ κεῖται ἐκεῖ ἕως ἄρτι ὅπου ἔπεσε, καὶ ἔχει πέριξ κάγκελλον λίθινον· καὶ ἀκούει ὁ τά ή πος ἐκεῖνος ἔκτοτε το Σιμώνιον. Ακούσας δὲ Νέρων ὁ βασιλεὺς ὅτι ἐφονεύθη ὑπὸ τοῦ [350] Πέτρου ὁ Σίμων, ἡγανάκτησε· καὶ ἐκέ λευσεν αὐτὸν συσχεθέντα ἀποθανεῖν. Καὶ ἡ μόνον έκρατήθη ὁ ἅγιος Πέτρος, ἐπέδωκε τὸ ἔνδυμα τῆς ἐπισκοπῆς Ῥώμης Λίνῳ τα ονόματι, μαθητῇ αὐτοῦ ήκολούθει γὰρ αὐτῷ ὅτε ἐκρατήθη. Ὁ δὲ αὐτὸς ἅγιος Πέτρος γέρων ὑπῆρχε τῇ ἡλικίᾳ διμοιριαῖος, ἀναφάλας "ι, κονδόθριξ, ὁλοπόλιος τὴν κάραν καὶ τὸ γένειον, λευκός, υπόχλωρος, οινοπαὴς τοὺς ὀφθαλ μούς, εὐπώγων, μακρόρινος, σύνοφρυς, ἀνακαθ ήμενος, φρόνιμος, ἐξύχολος, εὐμετάβλητος, δειλός, φθεγγόμενος ὑπὸ Πνεύματος ἁγίου καὶ θαυματ τουργών. Καὶ ἐγένετο μετὰ τὸν ἅγιον Πέτρον τὸν ἐπίσκο, πον, ἤτοι πατριάρχην, Ρώμης, ονόματι Λίνος καθὼς ὁ σοφὸς Εὐσέβιος δε ὁ Παμφίλου ἐχρονογρά φησεν. δ ῾Ο δὲ ἅγιος Πέτρος ὁ ἀπόστολος ἐμαρτύρησε σταν θωρείς κατακέφαλα τοῦ αὐτοῦ ἀποστόλου όρ 10 πλατεία» πλατίαν πλατείαν Οχ. 80 98 εἰπόντος εἰπόντα Οχ. τα ελεχθέντος Οπ. Η παλαιτίου Οχ. 78 εἶπεν. εἶπες. Εφης Λένῳ. Λίνῳ, οι ἀναφαλλὰς Οκ. Λίνος Οχ. Ευσέβιος. ρ. Ἐν ταῖς Πράξεσι τῶν ἁγίων Αποστόλων. Ὅτι εἶπεν, ὅτι Χριστὸς ὁ Θεός σου ἀνελήφθη. Έφης, ὅτι Χριστός, Σταυρωθείς κατακέφαλα. [ κατακέφαλα κατὰ τῆς κεφαλῆς. κατὰ τῆς κεφαλῆς ἀπῆλθε, μη ἔκειτο δὲ προσκέφαλα του λειψάνου τοῦ Διο Christi assectatorem, cum de hoc a me interroga tus, omnino negaret, dimisi protinus. Nero itaque vtrumque, 255 tum Simonem, Christum sese falso venditantem, tum Petrum, qui a Pilato Christi ab negati convictus fuerat, ex palatio ejici jussit. Deinceps itaque Rome commorati sunt, de mi raculis edendis invicem certantes. Et quidem Si inon magus, tauro magno in medium adducto, cum ei in aurem aliquid immiussitasset, exspiravit statim taurus; admirantibus Simonem omnibus. Petrus vero, Deum precatus, taurum, in vitam revocatum, domino restituit. Petro itaque primas dederunt omnes dicentes, mortuum vitæ restituere majus esse miraculum. Sed et plurima etiam alia miracula ediderunt, invicem certantes; quæ qui dem scripta sunt in Actis sanctorum apostolorum. Cæterum Simon magus, in cœlos ascensurum se venditans, Petri apostoli precibus occubuit. Di xerat enim Petro Simon: Tu dicis, Christum Deum tuum in cœlos assumptum fuisse: ecce me quoque in cœlos assumptum. Petrus itaque, cum in medio in bis Romæ magicis artibus sublimem eum in aerem efferri videret, Deum ipse precatus est, et re pente Simon, magno cum sonitu in plateam decidens [interiit ]. Reliquiæ autem ejus, eodem quo decidit loco, recondebantur; qui cancellis lapideis undique seplus, exinde Simonium adhuc usque appellatur. Nero autem imperator, audito Simonem a Petro interfectum esse, ira commotus, Petrum quoque comprehensum occidi jussit. Petrus autem 256 quamprimum comprehensus esset, successorem in episcopatu Romano designavit Lioum quemdam, ex discipulis suis: quem tum quoque cum prehensus fuit, sectatorem babuit. Erat autem divus Petrns ætate provectior, statura quæ mediocrem exce deret, recalvaster, crine curto, capite et mento eanus, colore pallente, oculis vini colorem refe rentibus, barbatus, nasutus, junctis superciliis, proclivis, prudens, ad iram pronus, mutabilis, meticulosus, a Spiritu sancto loquens et miracula edens. Linum vero post S. Petrum, Romanæ sedis epi scopum, sive patriarcham fuisse, Eusebius Pam phili in Chronicis suis scriptum reliquit. Sanctus autém Petrus apostolus martyrium pas sus est, in crucem actus, capite ad terram verso p. 211 A. Cl., cod., Ch., Fort. Cedrenus 4 Scr. ex Eusebio et Nicephoro patriarcha; uti et auctor ipse infra habet. › Ch. 88 8 375. Acta apostolorum dicit ea, quæ sub Clementis no mine prodeunt. Lego, etc. uti habet Cedrenus. est, capite deor sum verso: lioc idem est, ac Lucian. ceps abiit. Hujusmodi vero compositionibus gan det auctor noster. Ita supra, Dictys de belli Tro jani bistoria, in tumulo ejus reperta, verka fa ciens,

ἐπηρώτησα αὐτὸν, καὶ ἡρνήσατο λέγων μὴ εἶναι αὐτοῦ μαθητής· καὶ ἀπέλυσα αὐτόν. Καὶ λοιπόν Νέρων, ώ; ψευσαμένου τοῦ Σίμωνος καὶ εἰπόντος " ἑαυτὸν Χριστὸν, ὅπερ οὐκ ἦν, καὶ τοῦ Πέτρου πάλιν Εἰσήγαγον γάρ μοι αὐτὸν, ὡς μαθητὴν αὐτοῦ, καὶ ἐλεγχθέντος * ὑπὸ τοῦ Πιλάτου καὶ ἀρνησαμένου τὸν Χριστὸν, ἐκέλευσε, καὶ ἐξεβλήθησαν ἀμφότερο: ἐκ τοῦ παλατίου 7. Και διῆγον ἐν τῇ Ῥώμῃ ποιοῦντες θαύματα ἀπέν αντι [329] ἀλλήλων· καὶ ὁ μὲν Σίμων ὁ μάγος έχε θέντος ταύρου μεγάλου εἶπεν εἰς τὸ ὠτίον αὐτοῦ λό γον, καὶ εὐθέως ὁ ταῦρος ἀπέθανε, καὶ ἐθαυμάζετο ὁ Σίμων. Ο δὲ Πέτρος εὐθέως εὐξάμενος ἐπὶ πάντων ἐποίησεν ἀναζῆσαι τὸν ταῦρον· καὶ ἀπεδόθη τῷ ἰδίῳ δεσπότῃ ὁ αὐτὸς ταῦρος. Καὶ πάντες ἐπήκουν τὸν Πέτρον, λέγοντες ὅτι τὸ ποιῆσαι τεθνεῶτα ζήσει μεῖζόν ἐστι θαῦμα. Καὶ ἄλλα δὲ πολλὰ ἐποίησαν ση μεῖα κατέναντι ἀλλήλων, ἅτινα ἐν ταῖς Πράξεσι τῶν ἁγίων ἀποστόλων συγγέγραπται. Ὁ δὲ ἀπόστο λος Πέτρος δι' εὐχῆς αὐτοῦ ἐφόνευσε τὸν Σίμωνα τὸν μάγον θελήσαντα ἀναληφθῆναι. Εἶπε γὰρ ὁ Σίμων τῷ Πέτρῳ, ὅτι εἶπεν ', ὅτι Χριστὸς ὁ Θεός σου ἀν ελήφθη ἰδοὺ κἀγὼ ἀναλαμβάνομαι. Καὶ εἶδεν αὐτὸν ὁ Πέτρος κουφιζόμενον διὰ τῆς μαγεία; εἰς τὸν ἀέρα ἐν μέσῳ τῆς πόλεως Ῥώμης· καὶ ηύξατο ὁ Πέτρος καὶ κατηνέχθη Σίμων ὁ μάγος ἐκ τοῦ ἀέρος εἰς τὴν γῆν ἐπὶ τὴν πλατείαν τ8 καὶ ἐφόρησε. Καὶ τὸ λείψανον αὐτοῦ κεῖται ἐκεῖ ἕως ἄρτι ὅπου ἔπεσε, καὶ ἔχει πέριξ κάγκελλον λίθινον· καὶ ἀκούει ὁ τά ή πος ἐκεῖνος ἔκτοτε το Σιμώνιον. Ακούσας δὲ Νέρων ὁ βασιλεὺς ὅτι ἐφονεύθη ὑπὸ τοῦ [350] Πέτρου ὁ Σίμων, ἡγανάκτησε· καὶ ἐκέ λευσεν αὐτὸν συσχεθέντα ἀποθανεῖν. Καὶ ἡ μόνον έκρατήθη ὁ ἅγιος Πέτρος, ἐπέδωκε τὸ ἔνδυμα τῆς ἐπισκοπῆς Ῥώμης Λίνῳ τα ονόματι, μαθητῇ αὐτοῦ ήκολούθει γὰρ αὐτῷ ὅτε ἐκρατήθη. Ὁ δὲ αὐτὸς ἅγιος Πέτρος γέρων ὑπῆρχε τῇ ἡλικίᾳ διμοιριαῖος, ἀναφάλας "ι, κονδόθριξ, ὁλοπόλιος τὴν κάραν καὶ τὸ γένειον, λευκός, υπόχλωρος, οινοπαὴς τοὺς ὀφθαλ μούς, εὐπώγων, μακρόρινος, σύνοφρυς, ἀνακαθ ήμενος, φρόνιμος, ἐξύχολος, εὐμετάβλητος, δειλός, φθεγγόμενος ὑπὸ Πνεύματος ἁγίου καὶ θαυματ τουργών. Καὶ ἐγένετο μετὰ τὸν ἅγιον Πέτρον τὸν ἐπίσκο, πον, ἤτοι πατριάρχην, Ρώμης, ονόματι Λίνος καθὼς ὁ σοφὸς Εὐσέβιος δε ὁ Παμφίλου ἐχρονογρά φησεν. δ ῾Ο δὲ ἅγιος Πέτρος ὁ ἀπόστολος ἐμαρτύρησε σταν θωρείς κατακέφαλα τοῦ αὐτοῦ ἀποστόλου όρ 10 πλατεία» πλατίαν πλατείαν Οχ. 80 98 εἰπόντος εἰπόντα Οχ. τα ελεχθέντος Οπ. Η παλαιτίου Οχ. 78 εἶπεν. εἶπες. Εφης Λένῳ. Λίνῳ, οι ἀναφαλλὰς Οκ. Λίνος Οχ. Ευσέβιος. ρ. Ἐν ταῖς Πράξεσι τῶν ἁγίων Αποστόλων. Ὅτι εἶπεν, ὅτι Χριστὸς ὁ Θεός σου ἀνελήφθη. Έφης, ὅτι Χριστός, Σταυρωθείς κατακέφαλα. [ κατακέφαλα κατὰ τῆς κεφαλῆς. κατὰ τῆς κεφαλῆς ἀπῆλθε, μη ἔκειτο δὲ προσκέφαλα του λειψάνου τοῦ Διο Christi assectatorem, cum de hoc a me interroga tus, omnino negaret, dimisi protinus. Nero itaque vtrumque, 255 tum Simonem, Christum sese falso venditantem, tum Petrum, qui a Pilato Christi ab negati convictus fuerat, ex palatio ejici jussit. Deinceps itaque Rome commorati sunt, de mi raculis edendis invicem certantes. Et quidem Si inon magus, tauro magno in medium adducto, cum ei in aurem aliquid immiussitasset, exspiravit statim taurus; admirantibus Simonem omnibus. Petrus vero, Deum precatus, taurum, in vitam revocatum, domino restituit. Petro itaque primas dederunt omnes dicentes, mortuum vitæ restituere majus esse miraculum. Sed et plurima etiam alia miracula ediderunt, invicem certantes; quæ qui dem scripta sunt in Actis sanctorum apostolorum. Cæterum Simon magus, in cœlos ascensurum se venditans, Petri apostoli precibus occubuit. Di xerat enim Petro Simon: Tu dicis, Christum Deum tuum in cœlos assumptum fuisse: ecce me quoque in cœlos assumptum. Petrus itaque, cum in medio in bis Romæ magicis artibus sublimem eum in aerem efferri videret, Deum ipse precatus est, et re pente Simon, magno cum sonitu in plateam decidens [interiit ]. Reliquiæ autem ejus, eodem quo decidit loco, recondebantur; qui cancellis lapideis undique seplus, exinde Simonium adhuc usque appellatur. Nero autem imperator, audito Simonem a Petro interfectum esse, ira commotus, Petrum quoque comprehensum occidi jussit. Petrus autem 256 quamprimum comprehensus esset, successorem in episcopatu Romano designavit Lioum quemdam, ex discipulis suis: quem tum quoque cum prehensus fuit, sectatorem babuit. Erat autem divus Petrns ætate provectior, statura quæ mediocrem exce deret, recalvaster, crine curto, capite et mento eanus, colore pallente, oculis vini colorem refe rentibus, barbatus, nasutus, junctis superciliis, proclivis, prudens, ad iram pronus, mutabilis, meticulosus, a Spiritu sancto loquens et miracula edens. Linum vero post S. Petrum, Romanæ sedis epi scopum, sive patriarcham fuisse, Eusebius Pam phili in Chronicis suis scriptum reliquit. Sanctus autém Petrus apostolus martyrium pas sus est, in crucem actus, capite ad terram verso p. 211 A. Cl., cod., Ch., Fort. Cedrenus 4 Scr. ex Eusebio et Nicephoro patriarcha; uti et auctor ipse infra habet. › Ch. 88 8 375. Acta apostolorum dicit ea, quæ sub Clementis no mine prodeunt. Lego, etc. uti habet Cedrenus. est, capite deor sum verso: lioc idem est, ac Lucian. ceps abiit. Hujusmodi vero compositionibus gan det auctor noster. Ita supra, Dictys de belli Tro jani bistoria, in tumulo ejus reperta, verka fa ciens,

Χ. χώσαντος τοῦτο τὸν ἔπαρχον, ὅτι Μὴ ὡς ὁ Κύ ρός μου σταυρωθῶ. Καὶ ἐτελειώθη ὁ ἅγιος Πέτρος ἐπὶ τῆς ὑπατείας Αρωνιανοῦ καὶ Καπίτωνος Ομοίως δὲ καὶ κατὰ τοῦ Πιλάτου Αγανάκτησεν ὁ αὐτὸς βασιλεὺς Νέρων, καὶ ἐκέλευσεν αὐτὸν ἀποκε φαλισθῆναι λέγων· Διὰ τί ἐξέδωκε τὸν Δεσπότην Χριστὸν τοῖς Ἰουδαίοις, ἄνδρα ἄμεμπτον καὶ δυνά μεις ποιοῦντα; Εἰ γὰρ ὁ αὐτοῦ μαθητής τοιαῦτα θαυμάσια εποίει, ὁποῖος ὑπῆρχεν ἐκεῖνος δυνατός; Ἐπὶ δὲ τῆς αὐτοῦ βασιλείας κατέφθασεν εὐθέως ἐν τῇ Ῥώμη καὶ ὁ ἅγιος Παύλος πεμφθεὶς ἀπὸ τῆς Ἰουδαίας χώρας παραστάσιμος· καὶ ἐμαρτύρησε καὶ αὐτὸς ἀποτμηθεὶς τὴν κεφαλὴν τῇ πρὸ γ' και λανδῶν Ἰουλίων ἐπὶ τῆς ὑπατείας Νέρωνος καὶ Λεντούλου 80. Καὶ ἐκέλευσεν ὁ βασιλεὺς Νέρων τὰ σώματα τῶν ἁγίων ἀποστόλων ταφῇ μὴ παραδοθῆναι ἀλλ᾽ ἄταρα μεῖναι. Ὑπῆρχε δὲ ὁ Παῦλος ἔτι περιὼν τη ηλικία κονδοειδής, φαλακρός σε, [332] μιξοπόλιος τὴν κάραν καὶ τὸ γένειον, εὔρινος, ὑπόγλαυκος, σύνο αφους, λευκόχρους ", ἀνθηροπρόσωπος, εὐπώγων, ὑπογελώντα ἔχων τὸν χαρακτήρα, φρόνιμος, ἠθικὸς, εξόμιλος, γλυκύς, ὑπὸ Πνεύματος ἁγίου ἐνθουσια ζόμενος καὶ ἰώμενος. Έπεμψε δὲ κατὰ τῆς Ἰουδαίας καὶ τῆς Ἱερουσα λὴμ ὁ αὐτὸς βασιλεὺς Νέρων, καὶ πᾶσι κακῶς ἐχρή σατο, πολλούς φονεύσας στρατιωτική συμβολῇ, ὅτι τυραννίδι φερόμενοι ἐξεφώνησαν ὑβριστικὰς φωνὰς κατὰ τοῦ Νέρωνος, διότι ἀπεκεφάλισε τὸν Πιλάτον ὡς εἰς ἐκδίκησιν Χριστοῦ· καὶ ἦλθεν εἰς αὐτὸν οὐ μὴν ἀλλὰ ὅτι καὶ αὐθεντήσαντες τὸν ἡγεμόνα ἐσταύρωσαν τὸν Χριστόν· καὶ διὰ τοῦτο ἡγανάκτει κατ' αὐτῶν ὡς τυράννων, καὶ ἐσφάγησαν τότε ὑπὸ στρατιωτῶν ἐν τῇ συμβολῇ ὅ τε 'Αννας καὶ ὁ Καϊάφας. Παρέλαβε δὲ ὁ αὐτὸς Νέρων ἐν τῷ βασιλεύειν αὐτ τὸν χώραν ἄλλην σ' ἐν τῇ Πόντῳ πέμψας Πολέ * Λεντούλλου Οχ. σε φαρακλός (π. σε λευκόχρους λευκόχλους Οχ. σ' ἄλλην άλην Οχ. χτύος, προσκέφαλα προσκεφάλαιον, Ἐπὶ τῆς ὑπατείας Απρωνιανοῦ καὶ Καπίτωνος. Εκέλευσεν αὐτὸν ἀποκεφαλισθῆναι. Τῇ πρὸ γ' Καλανδῶν Ἰουλίων. Διότι ἀπεκεφάλισε τὸν Πιλάτον, Χώραν ὅλην ἐν τῇ Πόντῳ. αλλην. Χώραν άλλην CHRONOGRAPHIA.· LIB. Pilato quoque iratus imperator Nero, caput ei amputari jussit: eo quod Dominum Christum, virum inculpatum et mirificum, Judæis tradidisset. Si enim, inquit, discipulus talia potuerit, quam potens tandem fuerit ipse! [351] præfectum enim juramento astriuxerat, ne coden quo Dominus modo crucifigeretur. Factum vero hoc, Aproniano et Capitone coss. Ejusdem subimperio sanctus Paulus etiam ex Judea Romam mittitur, ibi causam dicturus: martyrium vero et ipse passus est, capite multates, 257 mt Kal. Julias, Nerone et Lentulo cuss. Corpora autem sanctorum apostolorum insepulta projici mandawit Nero imperator. Paulus vero, dum in vivis esset, statura erat curta, calvus, sulcanus capite mentoque, naso decore, subcæsius, super ciliis junctis, cute candida, vultu florido, barba tus, aspectu ridibundo, prudens, moribus probis, afabilis, blandus, Spiritu sancto allatus, morbos que sarandi potentia donatus. Nero autem in perator, exercitu adversus Ju dæos et Hierosolymam misso, pessime iftos tra clavit; plurimos etiam neci dedit: ad hoc iuri tatus, quod rebelles ipsum opprobriis lacessissent, ob Pilatum, Christi¸ in vindictam, capite multa tum: sed et pro certo etiam acceperat, præfectumN, Judæorum ipsorum importunitate impulsum, Chri stum cruci affixisse. Hac Judæorum strage peris runt Annas et Caiphas. Idem imperator Nero, misso ex ducibus suis Polemnone, aliam Ponti regionem captam, in pro Ch., Ch., inquit: ubi poni videtur pro cervical seu pulvinar; quod forte officium cadaveri præstat volumen hoc. Apronianum et Capitonem coss. sub Nerone nou in venio: apud Eusebium quidem ad an. Neronis sill Capitonem et Rufum coss. habemus; verum perse cutionem Christianorum idem rejicit in annum se quentem, id est Neronis ultimum. Jos. Scaliger ante quinquennium accidisse contendit; nempe ad Ne ronis annum is, Memmio et Virginio coss.; quem vide, ad numerum Eusebianum MMLXXX¡Y. Ita etiam Chr. Alex. p. 580. Giyras etiam, Annal. part. uii, qui tamen Pilatum non a Nerone, sed a Tiberio imp. capitis damnatum vilt. Cedrenus et Zonaras, et ante eos Eusebius (qui etiam se hoc ex Roma norum historicis accepisse asserit), eum multis circumseptum calamitatibus manus sibi intulisse, testantur; idque sub C. Caligula imp. Eodem nempe ipso die quo D. Petrns cruci affixus est: quæ Constans ubique est traditio. Quidam vero Petrum et Paulum eodem die et anno martyrio coronatos aiunt; e quibus etiam est Eusebius, qui Diony sium, Corinthiorum episcopum, hujus rei testeni appellat. Euseb. Ecclesiast. hist. lib. n, cap. 21. Alii tamen eodem quidem hoc die, anno vero di verso, factum volunt: e quorum numero aucior noster esse videtur; obi diversos etiam profert coss. Neronem et Lentulum, qui consulatum sci licet una gesserunt Neronis imp. an. vi, secundum Belvicum. etc. Ridi cula omnia: Judais rebellionis ausam praebuit Cestii sive Gessii Flori, Judae praefecti, avaritia, vide Joseph. Antiquit. Judaic. lib. xx, et Corn. Taci tum, Hist. v. Forte legendum Due provincia a Nerone imperio Romano adjectæ memorantur ab Eutropio et Suetonio Pontus et Alpes Contiæ: prior, concedente rege Polemone; non a Polemone nescio quo Neronis duci subjugata, Lit. 18: Augendi propagandique imperii, neque voluntate ulla, neque spe motus un quam, etc. Ponti modo regnum concedente Polemone, item Alpium, defuncto Cottio, in provinciæ formam rederit. vero forsan vocal, respectu habito ad Judæam, quæ etiam a Vespasiano, in illam a Nerone misso, tandem penitus subacta est.

Χ. χώσαντος τοῦτο τὸν ἔπαρχον, ὅτι Μὴ ὡς ὁ Κύ ρός μου σταυρωθῶ. Καὶ ἐτελειώθη ὁ ἅγιος Πέτρος ἐπὶ τῆς ὑπατείας Αρωνιανοῦ καὶ Καπίτωνος Ομοίως δὲ καὶ κατὰ τοῦ Πιλάτου Αγανάκτησεν ὁ αὐτὸς βασιλεὺς Νέρων, καὶ ἐκέλευσεν αὐτὸν ἀποκε φαλισθῆναι λέγων· Διὰ τί ἐξέδωκε τὸν Δεσπότην Χριστὸν τοῖς Ἰουδαίοις, ἄνδρα ἄμεμπτον καὶ δυνά μεις ποιοῦντα; Εἰ γὰρ ὁ αὐτοῦ μαθητής τοιαῦτα θαυμάσια εποίει, ὁποῖος ὑπῆρχεν ἐκεῖνος δυνατός; Ἐπὶ δὲ τῆς αὐτοῦ βασιλείας κατέφθασεν εὐθέως ἐν τῇ Ῥώμη καὶ ὁ ἅγιος Παύλος πεμφθεὶς ἀπὸ τῆς Ἰουδαίας χώρας παραστάσιμος· καὶ ἐμαρτύρησε καὶ αὐτὸς ἀποτμηθεὶς τὴν κεφαλὴν τῇ πρὸ γ' και λανδῶν Ἰουλίων ἐπὶ τῆς ὑπατείας Νέρωνος καὶ Λεντούλου 80. Καὶ ἐκέλευσεν ὁ βασιλεὺς Νέρων τὰ σώματα τῶν ἁγίων ἀποστόλων ταφῇ μὴ παραδοθῆναι ἀλλ᾽ ἄταρα μεῖναι. Ὑπῆρχε δὲ ὁ Παῦλος ἔτι περιὼν τη ηλικία κονδοειδής, φαλακρός σε, [332] μιξοπόλιος τὴν κάραν καὶ τὸ γένειον, εὔρινος, ὑπόγλαυκος, σύνο αφους, λευκόχρους ", ἀνθηροπρόσωπος, εὐπώγων, ὑπογελώντα ἔχων τὸν χαρακτήρα, φρόνιμος, ἠθικὸς, εξόμιλος, γλυκύς, ὑπὸ Πνεύματος ἁγίου ἐνθουσια ζόμενος καὶ ἰώμενος. Έπεμψε δὲ κατὰ τῆς Ἰουδαίας καὶ τῆς Ἱερουσα λὴμ ὁ αὐτὸς βασιλεὺς Νέρων, καὶ πᾶσι κακῶς ἐχρή σατο, πολλούς φονεύσας στρατιωτική συμβολῇ, ὅτι τυραννίδι φερόμενοι ἐξεφώνησαν ὑβριστικὰς φωνὰς κατὰ τοῦ Νέρωνος, διότι ἀπεκεφάλισε τὸν Πιλάτον ὡς εἰς ἐκδίκησιν Χριστοῦ· καὶ ἦλθεν εἰς αὐτὸν οὐ μὴν ἀλλὰ ὅτι καὶ αὐθεντήσαντες τὸν ἡγεμόνα ἐσταύρωσαν τὸν Χριστόν· καὶ διὰ τοῦτο ἡγανάκτει κατ' αὐτῶν ὡς τυράννων, καὶ ἐσφάγησαν τότε ὑπὸ στρατιωτῶν ἐν τῇ συμβολῇ ὅ τε 'Αννας καὶ ὁ Καϊάφας. Παρέλαβε δὲ ὁ αὐτὸς Νέρων ἐν τῷ βασιλεύειν αὐτ τὸν χώραν ἄλλην σ' ἐν τῇ Πόντῳ πέμψας Πολέ * Λεντούλλου Οχ. σε φαρακλός (π. σε λευκόχρους λευκόχλους Οχ. σ' ἄλλην άλην Οχ. χτύος, προσκέφαλα προσκεφάλαιον, Ἐπὶ τῆς ὑπατείας Απρωνιανοῦ καὶ Καπίτωνος. Εκέλευσεν αὐτὸν ἀποκεφαλισθῆναι. Τῇ πρὸ γ' Καλανδῶν Ἰουλίων. Διότι ἀπεκεφάλισε τὸν Πιλάτον, Χώραν ὅλην ἐν τῇ Πόντῳ. αλλην. Χώραν άλλην CHRONOGRAPHIA.· LIB. Pilato quoque iratus imperator Nero, caput ei amputari jussit: eo quod Dominum Christum, virum inculpatum et mirificum, Judæis tradidisset. Si enim, inquit, discipulus talia potuerit, quam potens tandem fuerit ipse! [351] præfectum enim juramento astriuxerat, ne coden quo Dominus modo crucifigeretur. Factum vero hoc, Aproniano et Capitone coss. Ejusdem subimperio sanctus Paulus etiam ex Judea Romam mittitur, ibi causam dicturus: martyrium vero et ipse passus est, capite multates, 257 mt Kal. Julias, Nerone et Lentulo cuss. Corpora autem sanctorum apostolorum insepulta projici mandawit Nero imperator. Paulus vero, dum in vivis esset, statura erat curta, calvus, sulcanus capite mentoque, naso decore, subcæsius, super ciliis junctis, cute candida, vultu florido, barba tus, aspectu ridibundo, prudens, moribus probis, afabilis, blandus, Spiritu sancto allatus, morbos que sarandi potentia donatus. Nero autem in perator, exercitu adversus Ju dæos et Hierosolymam misso, pessime iftos tra clavit; plurimos etiam neci dedit: ad hoc iuri tatus, quod rebelles ipsum opprobriis lacessissent, ob Pilatum, Christi¸ in vindictam, capite multa tum: sed et pro certo etiam acceperat, præfectumN, Judæorum ipsorum importunitate impulsum, Chri stum cruci affixisse. Hac Judæorum strage peris runt Annas et Caiphas. Idem imperator Nero, misso ex ducibus suis Polemnone, aliam Ponti regionem captam, in pro Ch., Ch., inquit: ubi poni videtur pro cervical seu pulvinar; quod forte officium cadaveri præstat volumen hoc. Apronianum et Capitonem coss. sub Nerone nou in venio: apud Eusebium quidem ad an. Neronis sill Capitonem et Rufum coss. habemus; verum perse cutionem Christianorum idem rejicit in annum se quentem, id est Neronis ultimum. Jos. Scaliger ante quinquennium accidisse contendit; nempe ad Ne ronis annum is, Memmio et Virginio coss.; quem vide, ad numerum Eusebianum MMLXXX¡Y. Ita etiam Chr. Alex. p. 580. Giyras etiam, Annal. part. uii, qui tamen Pilatum non a Nerone, sed a Tiberio imp. capitis damnatum vilt. Cedrenus et Zonaras, et ante eos Eusebius (qui etiam se hoc ex Roma norum historicis accepisse asserit), eum multis circumseptum calamitatibus manus sibi intulisse, testantur; idque sub C. Caligula imp. Eodem nempe ipso die quo D. Petrns cruci affixus est: quæ Constans ubique est traditio. Quidam vero Petrum et Paulum eodem die et anno martyrio coronatos aiunt; e quibus etiam est Eusebius, qui Diony sium, Corinthiorum episcopum, hujus rei testeni appellat. Euseb. Ecclesiast. hist. lib. n, cap. 21. Alii tamen eodem quidem hoc die, anno vero di verso, factum volunt: e quorum numero aucior noster esse videtur; obi diversos etiam profert coss. Neronem et Lentulum, qui consulatum sci licet una gesserunt Neronis imp. an. vi, secundum Belvicum. etc. Ridi cula omnia: Judais rebellionis ausam praebuit Cestii sive Gessii Flori, Judae praefecti, avaritia, vide Joseph. Antiquit. Judaic. lib. xx, et Corn. Taci tum, Hist. v. Forte legendum Due provincia a Nerone imperio Romano adjectæ memorantur ab Eutropio et Suetonio Pontus et Alpes Contiæ: prior, concedente rege Polemone; non a Polemone nescio quo Neronis duci subjugata, Lit. 18: Augendi propagandique imperii, neque voluntate ulla, neque spe motus un quam, etc. Ponti modo regnum concedente Polemone, item Alpium, defuncto Cottio, in provinciæ formam rederit. vero forsan vocal, respectu habito ad Judæam, quæ etiam a Vespasiano, in illam a Nerone misso, tandem penitus subacta est.

μωνα στρατηγὸν αὐτοῦ· καὶ ἐποίησεν αὐτὴν ἐπὶ αρχίαν, καλέσας αὐτὴν Πόντον ** Πολεμωνιακόν 'Ο δὲ αὐτὸς [355] Νέρων ἔχαιρε τῷ Βενέτῳ μέρει πολύ. Ἐπὶ δὲ τῶν χρόνων τῆς βασιλείας αὐτοῦ Λουκανός ὁ σοφώτατος ἦν παρὰ Ῥωμαίοις το μέγας καὶ ἐπει νούμενος. Ἐπὶ δὲ τῆς ὑπατείας Ιτορικοῦ καὶ Τολπιλο λιανοῦ τοῦ καὶ Τροχέλου το ἀφανὴς ἐγένετο Νέρων δ βασιλεὺς καὶ ἐτελεύτα, τῶν ἱερέων τῶν Ἑλλήνων κατασκευασάντων αὐτῷ διὰ πότου δόσεως, έντος του δόγματος τῶν Επικουρείων οι τοῦ μετ' αὐτὸν λαβόντος παρὰ τῶν ἱερέων σύνταξιν τῆς βασιλείας καὶ εἰσελθόντος ἰδεῖν αὐτὸν, ὡς ἄγνωστον, καὶ κε\ τίσαντος αὐτὸν ἐν τῷ παλατίῳ. Καὶ τελευτᾷ ὁ αὐτὸς Νέρων, ὧν ἐνιαυτῶν 50' Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Νέρωνος ἐβασίλευσε Γαλ ο Αύγουστος μήνας ζ'. "Ην δὲ μακρός, γενναίος, λευκόχρους, υποστραβος, γρυπόρυγχος με ξυπόλιος, μανικός. Ἐπὶ δὲ τῆς βασιλείας του αὐτοῦ Γαλβα ταφῇ παρεδόθησαν τὰ σώματα των ἁγίων ἀποστόλων κατὰ κέλευσιν τοῦ αὐτοῦ βασιλέω ἐν ὁράματι γὰρ ἐκελεύσθη δοῦναι τα σώματα των ἁγίων ἀποστόλων εἰς ταφήν. Καὶ τελευτῇ ὁ Γαλά ἰδίῳ θανάτῳ ἐξαίφνης φλεβοτομηθείς ὧν (35 ἐνιαυτῶν μθ'. Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Γαλ63 ἐβασίλευσε Λούκιος Οθων μῆνας γ'. 'Ην δὲ κονδοειδής, πλατύς, γενναίος, ἀπλύθριξ, μικρόφθαλμος, υπόσιμος ", ψελλός. Έν δὲ τῇ αὐτῇ βασιλείᾳ ὁ ἅγιος Ἰάκωβος ὁ ἀπόστολος, δ ἐπίσκοπος Ἱεροσολύμων και πατριάρχης, ὃν ἐν εθρόνισεν ὁ ἅγιος Πέτρος ἀντὶ ἑαυτοῦ ἀνιὼν ἐπὶ Ρώμην έτελεύτησε· καὶ παρέλαβε τὸ σχῆμα το Πολεμωνιακός Πολεμονιακόν Οχ. οι Ρωμαίοις. Ρωμαίους Οχ. το Ιτορικοῦ καὶ Τοίπιλο 89 (π. λιανοῦ, τοῦ καὶ Τροχέλου. • Ιταλικοῦ καὶ Τραχάνου. Ιταλικοῦ καὶ Τυρπιλλιανού, του καὶ Τραχάλου.» Επικουρίων (χ. οι Γαλβάς Οκ. να ὑπόσιμος, ψελλός υπόσημος, ψελάς Οχ. οι Πόντον Πολεμονιακών. Πολεμωνιακόν. Πόντος, ἔστι καὶ Πόντος Πολεμωνιακός ἐπαρχία. Ἔχαιρε τῷ Βενέτῳ μέρει. Τῶν ἱερέων τῶν Ἑλλήνων κατασκευασάντων αὐτῷ. Ταφῇ παρεδόθησαν τὰ σώματα. Ιδίῳ θανάτῳ ἐξαίφνης φλεβοτομηθείς. Ρημ ἂν ἐνιαυτῶν μθ'. ἂν ἐνιαυτῶν ξθ'. Γρυπόρυγχος. γρυπώνυχος; γρυπόροιο ᾿Ανιὼν ἐπὶ Ρώμην. ἀνιὼν ἐπὶ Ῥώμην, Γρυπόρυγχος γρυπώνυχος νει γρυπόῤῥινος γρυπόμεινος, ρύγχος, vincie formam redegit, et Pontum Polemoniacum appellavit. Nero autem factioni Venetæ multum favebat. Temporibus autem Neronis imperantis floruit sapientissimus Lucanus, poeta magni nominis apud Romanos. Caterum, Morico et Tolpilliano, 258 sive Trochelo coss. Nero imperatur, e medio sublatus, interiit: conjurationem adversus eum agitantibus, ex haustu veneni, Grecorum sacer dotibus. Is enim, quem in regno successorem sacerdotes designaverant, dogmatis erat Epicurea rum; qui palatium ingressus, tanquam visurus imperatorem ægrotantem, eum confodit. Nero ita que diem supremum obiit, annos natus LXIX. Excepit Neronem Galba, qui regnavit menses vii. Erat autem procerus, generosus, colore can dillo, substrabus, ungues habens aduncos, subea nus, ad insaniam pronus. Hujus autem sub impe rio, sanctorum apostolorum corpora, jussu ipsius imperatoris sepulturæ tradita sunt: per insomnium enim, ut hoc faceret, monitus est. Galba autem anum agens xLIX, ex veue sectione. subito mor tuus est. Galbam excepit Lucius Otho; qui imperavit menses iii. Erat hic statura brevi, lato corpore, fortis, crine molli et porrecto, oculis parvis, sub simus, balbus. Ηujus sub imperio divus Jacobus apo stolus, Hierosolymarum episcopus et patriarcha, a Beato Petro, cum Romam abiit, sui in 259 locum substitutus, interiit: Hierosolymarum vero episcopa Gς Ch., Chr. Alex. label, Nero e medio sublatus est Galerio Trachialo Turpilano et C. Silio Italico coss. Scribendum itaque, Ch. Ch., Str. Stephanus, in Contrarium ex Suetonio colligi posse videtur, tit. 22. Imo nihil minus: vide Suetonium. etc. floc a Vespasiano imp. tactum vult Chr. Alex, auctor ciso scilicet a militibus juguio andi Suetonium in Galba vit. 20. Plures autem prodiderunt, obtulisse ultro jugulum, et ut hoc agerent, ac ferirent, quando ita videretur, hortatum. Numeris mendosus: Gallia perjit tertio et septuagesimo anno: teste Sue lla etiam Chr. Alex.; ve rum numerus in utroque mendosus: anuo enim alatis suae xxx: e vivis excessit Nero, teste Sue- tonio. tonio. Vocabulum novum! forte auctor scripserit, itaque reddili, un ques habens aduncos: si quis tamen vo; legere malit, Suetonium sibi habebit asupulan tem, qui eum adunco naso fuisse scribit. Alias etiam idem eum acrem, vehementem, et in coercendis de lictis vel immodicum, fuisse idem perhibet: atque ob hoc forsan Noster eum pavizdy vocat. Chr. Locus iste, quem Alex. auctor er Nostro descripsit, vitiosa inter punctione in Latinis lahorat: interpres enim verba lec, quae ad Petrum referend sunt, Jacobum respicere facit; male, penitusque contra mentem auctoris, Jacobus vero iste, lapi dibus a Judæis obrutus, interiit anno Neronis septimo; septem scilicet annis ante Othonem imp Vid. Euseb. Joseph. Nihil mutandum; licet voluerit Chilmeadus ungues habens aduncos, aduncum habens nasum scribendun esse. Isto enim vocabulo denotatur a voce quæ proprie rostrum porci signif. cat, uti tradit Schol. Aristoph. Acharn. p. 407, et Aribus P. 559, ad vultum seu nasum hominis trans lata: id quod etiam fit in Græc. Evigr.

τῆς ἐπισκοπῆς Ἱεροσολύμων Συμεὼν ὁ καὶ Σίμων καὶ ἐγένετο πατριάρχης. Τελευτᾷ δὲ ὁ αὐτὸς Όθων ἐτῶν νγ' ἁγίων στήσας. Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Όθωνος ἐβασίλευσε Βιτέλ λιος Αύγουστος ἔτη θ' καὶ μῆνας η' "Ην δὲ διμοι ριαῖος, εύστηθος, [335] γλαυκός, πυῤῥάκης, δασυπώ γων, εξόφθαλμος, δειλός. Ἐπὶ δὲ τῆς βασιλείας εὐθέως ἔπαθεν ὑπὸ θεομηνίας Νικομήδεια, πόλις μεγάλη, τῆς Βιθυνίας μητρόπολις. Καὶ πολλὰ αὐτοῖς τοῖς περισωθεῖσιν ἐχαρίσατο καὶ τῇ πόλει εἰς ἀνανέωσιν ὁ αὐτὸς βασιλεύς· ἦν γὰρ καὶ πρώην παθοῦσα ὑπὸ θεομηνίας καὶ ἐστραμμένη· καὶ ἀνήγειρεν αὐτήν. Ἐπὶ δὲ τῆς βασιλείας τοῦ αὐτοῦ Βιτελλίου Καί σαρος ἐτυράννησαν οἱ Ἰουδαῖοι καὶ ἐφόνευσαν Κυ ρήνιον 9 τὸν ἄρχοντα αὐτῶν λιθοβολήσαντες αὐτόν. Τῷ δὲ λε' ἔτει μετὰ τὴν τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν καὶ Θεοῦ ἀνάληψιν ἐπεστράτευσε κατ' αὐτῶν ὁ Βι τέλλιος βασιλεὺς, πέμψας στρατηγὸν ἑαυτοῦ Οὐε σπασιανός καὶ Τίτον υἱὸν αὐτοῦ. Καὶ ἐπέστησαν τῇ Ἰουδαίᾳ χώρα, πολεμοῦντες αὐτὴν καὶ τὴν Ἱερουσαλήμ. Καὶ ἐν τῷ πολεμεῖν αὐτὸν ἀπέθανεν ἐν τῇ Ῥώμῃ ὁ Βιτέλλιος βασιλεύς νέσῳ βληθείς, ὢν ἐνιαυτών μηʹ Καὶ μετ᾿ αὐτὸν ἀνηγορεύθη βασιλεὺς ὁ θειότατος [350] Ουεσπασιανὸς, καὶ ἔστεψεν αὐτὸν ὁ στρατός, ἐπὶ τῆς ὑπατείας Ρούφου καὶ Καπιτιανοῦ Η δὲ κονδοειδής, φαλακρός, προγάστωρ, πολιός, πυρ ῥάκης, ἔχων οἰνοπαεῖς ὀφθαλμούς, πλάτοψης, ὀργί λος. Καὶ ἐάσας Τίτον τὸν ἑαυτοῦ υἱὸν πολεμεῖν τὴν Ἰουδαίαν χώραν ἦλθεν ἐπὶ τὴν Ῥώμην, καὶ ἐβασίλευ σεν ἔτη θ' καὶ μῆνας ι'. Ἐπὶ δὲ τῆς αὐτοῦ ἐκ βασι λείας ἐγένετο διωγμὸς μέγας τῶν Χριστιανῶν ἐπὶ τῆς ὑπατείας Δεκίου καὶ Ῥουστικίου Τῷ δὲ λη Έκει μετὰ τὸ ἀναληφθῆναι τὸν Σωτήρα Χριστὸν 6ο Τίτος τὴν Ἰουδαίαν παρέλαβε καὶ τὴν Ἱερουσα λὴμ ἐπὶ τῆς ὑπατείας Κομμόδου καὶ Ρούου οι * Κυρήνιον. 246 Κυρηναίον Οχ. ὡς αὐτοῦ ἑαυτοῦ Οκ. * 6. ¿ ¿≥ οι Ῥούου. Ρούφου Ετῶν νγ', ἀρρωστήσας. Βιτέλλιος Αύγουστος ἔτη θ' καὶ μῆνας η'. Στη θ', Εφόνευσαν Κυρηναίον.? Μέμψας στρατηγὸν ἑαυτοῦ Ουεσπασιανόν. Νόσῳ βληθεὶς, ὧν ἐνιαυτῶν μη'. Ἐπὶ τῆς ὑπατείας Ρούφου καὶ Καπιτιανού. Ἐπὶ τῆς ὑπατείας Δεκίου καὶ Ῥουστικίου. Ἐπὶ τῆς ὑπατείας Κομμόδου καὶ Ρούου. Ρούφου tum suscepit Symeon, qui et Simon, ibique sedit patriarcha. Otho vero morbo correptus, interiit; annes natus huit. Othoni successit in imperio Vitellius Augustus qui regnavit annos ix et menses viii. Erat vera statura mediocrem superante, pectore firmo, ocu lis casiis et pulchris, rufus, barba hirsuta, meticu losus. Hujus imperii sub initio divinam iram rur sus experta est Nicomedia, urbs magna et Bithyniæ metropolis: cum prius terræ motibus concussa, fere eversa funditus fuisset. Imperator autem in colis superstitibus et urbi de novo instaurand:e pecuniam plurimam largitus est. Vitellio autem imperante, Jud:ri novis rebus studentes, præfectum Cyrenæum, lapidibus obre tum, neci dederunt. Imperator itaque anno xxxv post Deuin et Salvatorem nostrum in cœlos assumi plui contra eos arma movit, missis Vespasiano et filio ejus Tito ducibus; qui terram Judæam et llierosolymas hostiliter invadentes devastarunt. Vitellius interim, post bellum hoc cœp'um morbo correptus, Romæ moritur, annum agens xLvIII. Post hunc imperator ab exercitu salutatus est divinissimus Vespasianus; Rufo et Capitiano coss. Erat hic statura curta, calvus, ventriosus, canus, colore ruľo, oculis vini colorem referentibuş, vulta patulo, iracundus. 260 Belli autem Judaici cura Tito filio commissa, ipse Romam profectus est ubi imperavit annos x et menses x. Hujus sub imperio, Christiani persecutionem gravem perpessi sunt, Decio et Rusticio coss. Anno autem xxxvIIt post Christum Salvatorem in cœlos assumptum, Commodo et Rufo coss. imperatoris Vespasiani filius Titus, Judæam, Ilierosolymas, totamque adeo Palaestinam occupatam vastavit; urbeque Chron. p. C, Ch., Ox. Ch. Otho xxxvm ælatis ercarnificatus atque confectus est, et in«le unco anno, et xcv imperii die, mortem sibi conscivit. Vide Suetonium. Imo vi tantum mensibus imperium tenuit: Th igitur auctori nostro reponimus. (ris Cyrenaus iste Si Cyrenium, sive Quirinium illum intelligit, qui ad descriptionem faciendam in Judæam ab Augusto missus est, tolo cœlo errat: namque post hujus Romam reditum, ante belli Judaici initium, multi missi sunt prefecti, usque ad Gessium Florum; cujus oppressionibus, Judæi tandem irritati, arma in Romanos sumpserunt, uti supra monuimus. Vespasianus, non a Vitellio, sed Nerone, in Ju dæos missus est. Vitellius, re ligatis post terga manibus, injecto cervicibus la queo, veste discissa, seminudus in forum tractus est; tandem apud Gemonias minutissimis ictibus Tractus in Tiberim, ætatis anno Lvit, Vide Sueton. in Vitel. Rufum et Capitonem habenius coss. apud Lu sebium, sed ad annum Neronis xi, qui ad an. Vespasiani I, Galbam Aug. u. et Vininum punt; uți´et Fasti Capitolini. Chr. Alex, hoc anno habet Galbam et Tituin Rufinum coss. Consules hi nusquam apparent: persecutionem autem secundam Domitiani iuup. an. xii factal esse tradunt alii. Ser. • Commodum enim, et Rufum consu les invenio apud Cassiodorum; sed ad Vespasiani annum vi quadriennio scilicet post captas Ilieroso lymas. Anno enim Vespasiani capta est hæc urbs; quo ammo Eusebius ponit Vespasianum Aug. ut et Titum coss. Chron. Alex. Vespasigm solum.

ἐνῆλθεν ἐπὶ τὴν Ῥώμην, ὑπτιωθεὶς καὶ ἀπονενοημέ ναι, ὡς ὑποτάξας τὸν κόσμον· καὶ τυραννήσας τὴν σύγκλητον ἐβασίλευσεν ἀφ' ἑαυτοῦ ἐν ὑπερηφανία οι ῶν, ἀνελὼν καὶ τὸν Βροῦτον τὸν φονεύσαντα τὸν Καίσαρα τὸν αὐτοῦ θεῖον. Οντινα Βροῦτον φυλάτ τοντα τὴν Θεσσαλίαν μετὰ βοηθείας πέμψας ἀπεκε φάλισεν ἐπὶ τῆς ὑπατείας Καλβισιανοῦ καὶ Πολλίω νας καθώς Λουκανὸς ὁ σοφὸς 'Ρωμαίων ποιητής συνεγράψατο. ἂν δὲ τοῖς χρόνοις τούτοις Σωσίβιός τις 'Αν τιοχεύς συγκλητικός [291] ἀνελθὼν μετὰ τοῦ Αὐ γούστου ἐν τῇ Ῥώμῃ· καὶ τελευτᾷ καταλιπών την πρόσοδον αὐτοῦ τῇ ἰδίᾳ πόλει εἰς τὸ ἐπιτελεῖσθαι ἐν αὐτῇ κατὰ πενταετηρίδα τριάκοντα ἡμέρας του Υπερδε ρεταίου μηνός ἀγῶνας ἀκροαμάτων καὶ θυμελικῶν, σκηνικών, πάντων τε καὶ ἀθλητῶν καὶ ἱππκὸν ἀγῶνα. Καὶ κατέφθασεν ἐν Ἀντιοχείᾳ ἐν τῇ δευτέρα παρουσίᾳ αὐτοῦ ὁ γαμβρὸς τοῦ αὐτοῦ Αὐγούστου Αγρίππας, καὶ ἐξεχόῖσε τοῦ παλαιοῦ Ιππικοῦ τὰ χώματα ἅπερ εἶχεν ἐκ τῶν πρώην φόβων καὶ ἐθεώρησε την πολύτροπον θέαν ὁ αὐτός· καὶ θαυμά σας ἐξῆλθεν ἐκεῖθεν. Ἔκτισε δὲ πρώην τὸ αὐτὸ καλαιὸν ἱππικόν καὶ τὸ παλαιὸν παλάτιον ἐκ τῶν Ιδίων Κεῖντος [δὲ] Μαρκιανός ῥῆς Ῥωμαίων ", κατελθὼν ἐν Ἀντιοχείᾳ τῆς Συρίας πρὸς Φίλιππον τὸν Βαρύπουν τὸν Μακεδόνα τὸν βασιλεύοντα ἐν 'Αν τοχείᾳ τυπῶται φόρους διδόναι αὐτὸν Ῥωμαίοις. Ἐγένετο βασιλεύς Ρωμαίων πρῶτος καὶ μόνος καὶ ὀργιοφάντης ὁ αὐτὸς θειότατος Αὔγουστος· καὶ ἐχρημάτιζεν ἑαυτὸν οὕτως, Αὔγουστος Καίσαρ Οκταβιανός, τροπαιούχος [292] σεβαστός κρα ταις, ἱμπεράτωρ, ὅπερ ἐστὶν αὐτοκράτωρ. Και ἐβασίλευσεν ὁ αὐτὸς Αὔγουστος τὰ πάντα ἔτη νς'. Τῇ δὲ θέα ὑπῆρχε κονδοειδής λεπτός, ἁπλόθριξ, εξόφθαλμος, εύρινος. Ἐν δὲ αὐτοῦ το βασιλείᾳ ἔκτισε τὸ ἱερὸν τοῦ Διὸς ἐν τῇ Ῥώμῃ, ἀνανεώσας καὶ τὸ Καπετώλιον, ποιή ὡς τὰ ἀμφότερα φοβερά κτίσματα. Τῷ δὲ λθ' ἔτει καὶ μηνὶ τῷ δεκάτῳ τῆς βα αὐτοκράτωρ. Η ὑπερηφανεία Οχ. πάντων τραγικών. ἱππικών. 5ο Κοῖντος δὲ Μαρκιανός ῥῆς Ῥωμαίων. «: δὲ παρέλκειν "Ρωμαίων ῥής αὐτοῦ. τῇ αὐτοῦ Ἐπὶ τῆς ὑπατείας Καλβισιανοῦ καὶ Πολ Τοῦ Ὑπερβερεταίου μηνός. Υπερβερεταίου, Περιτίου Σωσίβιός τις. Λέγει Σωσίβιόν τινα, Ἐκ τῶν πρώην φόβων. Φόβος, Ὑπῆρχε κονδοειδής. Τῷ δὲ λθ᾽ ἔτει. Ἀπογραφὴ Σωσίβιος, sus est; sunma fretus, ob orbem domitum, et fe ducia et securitate. Senatum vero sibi habens in omnibus obedientem, pro arbitratu suo omnia dis posuit; Brutum etiam, Caesaris avunculi percusso rem, qui Thessaliam armis sumptis occupaverat, comprehensum, capite multavit, Calvisiano et Pollione coss., uti Lucanus, sapiens Romanorum poeta, memoriæ prodidit. Hac tempestaté Sosibius quidam, senator Antio chensis, Romam cum Augusto veniens, diem suum obiit testamento vero facultates omnes urbi suæ addixerat; uti singulis lustris, mense Octobri, per dies totos xxx 225 ludi omnifarii, Thymelici, Scenici, Athletici et Equestres, populo exhiberen tur. Agrippa vero, Augusti gener, Antiochiam secundo visens, circum veterem, a ruderibus ruinarum prioribus terræ motibus factarum, repurgari cura vit: ubi cum ludos hosce varios summa cum ad miratione spectasset, exinde discessit. Circum au tem hunc veterem olim condidit Quintus Marcianus, dux Romanus, cum Antiochiam Syriæ, vectigal Romanis pendendum Philippo Barypo, Macedoni, ad Antiochiam regnanti indicendi causa advenis sel. Idem divinissimus Augustus, Romanorum impera tor et monarcha primus, sacrorumque antistes erat. Cognomenta autem ista sibi arrogavit. Augustus Casar Octavianus, victor augustus, invictus, impera tor, quod (Græcis) somat Imperavit autem Augustus in universum annos Lvi. Erat vero statura curta, gracilis, capillitio leuto ac porrecto, pulchris oculis, naso cleganti. Eo imperante Jovis fanum exstructum est, Ca piloliumque instauratum: utrunque adificium plane stupendum. 226 Anno autem regni xxxix, mense x, Agrip " omisit Chron, Pasch. p. 192 B. Comparatis p. 105 B, C, legendum puto Ibidem est Locus mendosus mihi omnino videtur. Quinam vero sint, quos hic memorat, Quintus Murcianus et Philippus Bary pes, doctioribus inquirendum permitto. Forte redundat, et cognomen est. Certe Marcin Regem habemus cos. in Fastis Siculis, ad finem olympiadis clxxvi. › Ch. 60 cd. Ve neta. Novo;. Consules hi nusquam apparent per totum Aug. imperium, nec apud Eusebium, nec fastus Siculos. Ad nostrum cor rigendum est Giir. Alex.. ubi pro habemus. Vides autein nunc, lector, unde Chron. illius compilator, auctoris sui nomen licet ubique supprimat, narrationem hanc de Sosibio, uti et plurima alia, desumpserit. C. omisso auctoris nomine, quicunque is fuerit, etc. Ubi vidit Raderus deesse auctoris citati nomen, Du pro terra motu, calamitaleve alia lali, frequenter apud no strum sumitur. De Augusti statura, vide Sueton. in Oclavio, tit. 79. læc farla est xcis Augusti imp. anno, Augusto sui et M. Piau tio coss., teste Eusebio. Quos vero hic auctor consules nominat, nusquam apparet. fresnius perperam corrigit id nomen au ctoris fuisse existimans.

βασιλεύοντος τοῦ πατρὸς αὐτοῦ 18 Ουεσπασιανοῦ· καὶ επόρθησε τὴν Ἱερουσαλήμ καὶ πᾶσαν τὴν Παλα στίνην καὶ τὸ ἱερὸν τῶν Ἰουδαίων κατέστρεψεν ἐν τῇ αὐτῇ τῆς ἑορτῆς ἡμέρᾳ, ὅτε παρέλαβε τὴν πόλιν, καὶ ἀπώλεσε ψυχῶν μυριάδας ρι, ξίφεσιν αὐτοὺς [357] κατακόψας ἄλλας δὲ μυριάδας με διαπέπρακεν αἰχμαλώτων νεανίσκων καὶ παίδων ἀῤῥενικῶν καὶ παρθένων κορασίων, καθώς και Ἰώσηπος κι ὁ σοφώτατος συνεγράψατο Εβραίο; γὰρ ὑπῆρχε καὶ παρὴν τῷ πολέμῳ. Καὶ πάσας τὰς ἐπαρχίας τῆς Ἰουδαίας ἀπώλεσεν ὁ Τίτος. Ο δ σοφὸς Εὐσέβιος ὁ Παμφίλου συνεγράψατο οὕτως, ὅτι ἐν τῇ ἑορτῇ αὐτῶν τὸν Χριστὸν ἐσταύρωσαν οἱ Ἰουδαῖοι καὶ ἐν τῇ αὐτῇ ἑορτῇ πάντες ἀπώλοντο, τοῦ Σωτῆρος ἐκδεδωκότος αὐτούς. Τρεῖς δὲ μετά ταύτης πορθήσεις εἰσὶ τῆς Ἱερουσαλήμ, καθὼς ὁ σοφώτατος Εὐσέβιος συνεγράψατο. Ὁ δὲ Τίτος θριαμβεύσας τὴν νίκην ἀπῆλθεν ἐπὶ τὴν Ῥώμην· Ουεσπασιανὸς δὲ ἐκ τῆς Ἰουδαϊκῆς πραίδας ἔκτισεν ἐν τῇ ᾿Αντιοχείᾳ τῇ μεγάλῃ τὰ λεγόμενα Χερουβίμ πρὸ τῆς πύλης τῆς πόλεως. Ἐκεῖ γάρ ἔπηξε τὰ Χερουβὶμ τὰ χαλκᾶ & εὗρε Τίτος ὁ αὐτοῦ υἱὸς ἐν τῷ ναῷ Σολομῶντος πεπηγμένα, καὶ ὅτε τὸν ναὸν ἔστρεψεν, ἀφείλατο αὐτὰ ἐκεῖθεν καὶ ἐν ᾿Αν τιοχείᾳ αὐτὰ ἤνεγκε σὺν τοῖς Σεραφίμ, θριαμβεύων τὴν κατὰ Ἰουδαίων γενομένην νίκην ἐπὶ τῆς αὐτοῦ βασιλείας [στήσας άνω στήλην χαλκήν], εἰς τιμήν τῇ σελήνῃ [558] μετὰ τεσσάρων ταύρων προσεχόντων ἐπὶ τὴν Ἱερουσαλήμ· νυκτὸς γὰρ αὐτὴν παρέλαβε λαμπούσης τῆς σελήνης. Εκτισε δὲ καὶ τὸ θέατρον Δά φνης ἐπιγράψας ἐν αὐτῷ· Ἐξ πραίδα Ιουδαία *Ην δὲ πρώην ὁ τοῦ αὐτοῦ θεάτρου τόπος συναγωγή τῶν Ἰουδαίων· καὶ πρὸς ὕβριν αὐτῶν τὴν συναγωγὴν αὐτῶν λύσας ἐποίησε θέατρον, στήσας ἑαυτῷ ἄγαλμα μαρμάρινον ἐκεῖ, ὅπερ ἕως τῆς νῦν ἔσταται. Εκτισε δὲ καὶ ἐν Καισαρείᾳ τῆς Παλαιστίνης ἐκ τῆς αὐτῆς Ἰουδαϊκῆς πραίδας ὁ αὐτὸς Ουεσπασιανός ᾠδεῖον μέγα πάνυ, θεάτρου ἔχον • διάστημα μέγα, ὄντος καὶ αὐτοῦ τοῦ τόπου πρώην συναγωγῆς τῶν Ἰουδαίων, Εποίησε δὲ καὶ ἐπαρχίαν Μακεδονίαν δευτέραν, ἀπὸ τῆς πρώτης αὐτὴν ἀπομερίσας. Ἐπὶ δὲ τῆς αὐτοῦ βασιλείας ἔπαθεν ὑπὸ θεομη νίας ἡ Κόρινθος, μητρόπολις τῆς Ἑλλάδος, μηνὶ 3 τρεῖς αὐτοῦ. ἑαυτοῦ Οκ. 5ο Ιώσηπος. – πορθήσεις εἰσί 56, τρὶς — πορθηθείσης Οι.· εἰς τιμὴν τῇ σελήνη. • στήσας άνω στήλην χαλκήν, εἰς τιμήν της σελήνης.» ἔχοντος. ἔχον. Ξίφεσιν αὐτοὺς κατακόψας. ταύτης Φησὶ δὲ Ιώσηππος, λιμῷ καὶ μαχαίρα οι μυριάδας ἀπολέσθαι, καὶ ἄλλας τρεῖς μυριάδας διαπεπράσθαι αἰχμαλώτων. Λιμῷ τε μυριάδας αἰχμαλώτων, Μετά ταύτης πορθηθείσης. ταύτης, πορθήσεως, Εξ πραίδα Ἰουδαία. Εκ τῆς πραΐδης τῶν Ἰουδαίων. (η) Εντῇ αὐτῇ τῆς ἑορτῆς ἡμέρᾳ ὅτε. ἦν δὲ ἡ Κέρα τῆς ἑορτῆς ὅτε. Τῆς πύλης. ταῖς πύλαις τῇ πύλη Soh Ipso festi die capta, Judzorum templum evertit andecies autem centena millia Judzorum gladio interfecit; centum vero et quinquaginta millia ju viorum utriusque sexus hasta subjecit; Judex. quoque præfecturas omnes sustulit: uti testatur sapientissimus Josephus Judeus, qui et ipse huic bello interfuit. Sed et memoriæ prodidit etiam sa piens Eusebius Pamphili, Judros omnes, eodem ipso festo, exitio datos fuisse, quo Christum cruci affixerant, Salvatore nostro illos in manus hostium suorum tradente. Tertia vero hæc est Hierosoly marum devastatio; uti idem sapientissimus Euse bius memoriæ prodidit. (m) Titus autem, triumpho de Judaeis celebrato, Romam reversus est. Vespasianus autem, ex praeda Judaica, ante Antiochiae magnae portam, 261 fabricam illam, quæ Cherubim appellatur, erexit. Ibi enim posuit Cherubinos illos æreos, quos una cum Seraphinis, everso Salomonis tem plo, Titus filius inde avexerat et ad Antiochiam, de Judaeis devictis triumphum ibi acturis depor laverat: sed et columnam etiam æream luuæ po suit, cum tauris quatuor Hierosolymam respicien tibus eo quod urbem internoctu cepisset, iuna illucescente. Daphnes etiam theatrum condidit, cum hac inscriptione: Er prala Judaa. Quo vero loco teatrum condidit, olim stetit Synagoga Ju dæorum; qua eversa, theatrum ibidem per contu meliam excitavit; statua etiam sna eodem loco ex marmore erecta; quæ ad hunc usque diem ibi visitur. Idem Vespasianus in Cæsarea quoque Palæstinæ Odeum plane amplum et theatri instar, ex Judæo sun spoliis, eodem «tiam loco, quo Judæorum antea steterat Synagoga, exstruxit. Macedoniam vero secundam, a prima separans, in provinciam fecit. Ejusdem sub imperio, divinam iram Corinthus, Helladis metropolis, Desii, passa est sive Junii (n) 98 Conf. Bel. Jud. vi, 9, et Mai. ad Euseb. p. 376. Schurzleisch. Notit. Bibl. Vinar. p. Supplendum ex Chr. Alex. Ch. v. Chron. p. 247°C. «Forte scr.» Ch. Ita etiam Chr. cabulo conveniat. Devastationes enim tres, Als. Verba Josephi apud Eusebium Chr. lib. 1, quas auctor memorat, sunt, l) sub Nabuchodo. haec sunt itaque apud no strum desideratur: deinde cum noster Captivorum ct millia habet, Jose phus xxx tantum millia numerat. Post subaudi aut aliquid tale, quod cum vο sore, il) sub Antiocho Epiphane, temporibus Chabarorum, ut vero atque ultima hic, sub Ve spasiano, et Tito ejus flio. Hæc ipsa Latina inscri ptio fuisse videtur, Romanis characteribus sic se lubens: EX PRÆDA JUDEA: quod apud Chr. Ales. ita Grece dicatur G. rectius (») Ita C. ubi tamen Dufresnius sive reponendum censet.

ρισεν αὐτὸν εἰς Πάτμον. Πολλοὺς δὲ ἄλλους Χρι στιανούς ἐτιμωρήσατο, ὥστε φυγεῖν ἐξ αὐτῶν πλῆθος ἐπὶ τὸν Πόντον, καθὼς Βώττιος ὁ σοφὸς χρονογράφος συνεγράψατο κατ' αὐτῶν. [341] Ὁ δὲ αὐτὸς βασιλεὺς Δομετιανὸς ἐφίλει τὸν όρχηστὴν τοῦ Πρασίνου μέρους τῆς Ῥώμης τὸν λεγόμενον Πάριδα. Περὶ οὗ καὶ ἐλοιδορεῖτο ἀπὸ τῆς συγκλήτου Ῥώμης καὶ Ἰουβεναλίου τοῦ ποιητοῦ τοῦ Ρωμαίου, ὡς χαίρων εἰς τὸ Πράσινον. Οστις βασι λεὺς ἐξώρισε τὸν αὐτὸν Ἰουβενάλιον τὸν ποιητὴν ἐν Πενταπόλει ἐπὶ τὴν Λιβύην, τὸν δὲ ὀρχηστὴν πλουτίσας " έπεμψεν εν Αντιοχείᾳ τῇ μεγάλῃ ἐπὶ τὸ ἐκεῖ αὐτὸν οἰκεῖν ἔξω τῆς πόλεως. Οστις Πάρις ὀρχηστὴς ἐκεῖ ἀπελθὼν ᾤχει ἔξω τῆς αὐτῆς πόλεως, χτίσας ἑαυτῷ οἶκον προάστειον καὶ λουτρόν, ὅπερ ἐστὶν ἕως τῆς νῦν, τὸ λεγόμενον Παράδεισος * καὶ ὁ Οἶκος· κἀκεῖ τελευτήσας κεῖται ἐν σορῷ ὄπισθεν τοῦ οἴκου ἐν τοῖς κήποις αὐτοῦ. Ὁ δὲ αὐτὸς Δομετιανὸς ἔκτισεν ἐν ᾿Αντιοχείᾳ τη μεγάλη δημόσιον λουτρὸν τὸ λεγόμενον τῆς Μηδείας, διότι ἄγαλμα ἔστησεν ἐν αὐτῷ θαυμαστὸν τῇ Μη δείᾳ· καὶ οὕτως αὐτὸ τὸ [349] δημόσιον λουτρών ἐκάλουν οἱ πολῖται καὶ οὐκέτι τὸ Δομετιανόν· τὸ δὲ αὐτὸ δημόσιον ἦν κεκτισμένον παρὰ τὸ ὄρος πλησίον τοῦ μονομαχίου καὶ τοῦ ἱεροῦ τῆς ᾿Αφροδί της. Εκτισε δὲ ἐκεῖ ὁ αὐτὸς βασιλεὺς καὶ ἱερὸν τοῦ Ασκληπιού ". *Ην δὲ τοῖς χρόνοις τῆς βασιλείας τοῦ αὐτοῦ Δομε τιανοῦ ὁ σοφώτατος Απολλώνιος ο Τυανεύς· καὶ ήκμαζε 19 περιπολεύων καὶ πανταχοῦ ποιῶν τελέ σματα εἰς τὰς πόλεις καὶ εἰς τὰς χώρας. Οστις ἀπὸ τῆς Ῥώμης ἐξελθὼν κατέλαβε τὸ Βυζάντιον καὶ εἰσελθὼν εἰς Βυζούπολιν, τὴν νῦν λεγομένην εὐτυχῶς Κωνσταντινούπολιν, ἐποίησε καὶ ἐκεῖ πολλὰ τελέσματα παρακληθεὶς ὑπὸ τῶν Βυζαντίων, τὸ τῶν πελαργών " καὶ τὸ τοῦ Λύκου ποταμοῦ τοῦ κατὰ μέσου τῆς πόλεως παρερχομένου καὶ τὸ " τῆς * πλουτίσας Ιουβενάλιος, πλουτήσας Οχ. Παράδεισος. Παρίδειον Πάριδος) ὡς ο Ασκληπίου Οχ. έκμαζε Οπ. πελάργων Οχ. 19 κατὰ μέσου. κατὰ μέσον Β. το τοῦ Εφίλει τὸν ὀρχηστήν. Ὅστις βασιλεὺς ἐξώρισε τὸ αὐτὸν Ἰουβενά λιον. *Ην κεκτισμένον. ἐκτισμένον. Πανταχού ποιῶν τελέσματα. τελέσματα Εἰς Βυζούπολιν. Βυζοῦ πόλιν hoc aulem exprobratus, in Palmum eum relegavil. Sed et alios etiam ex Christianis quamplurimos suppliciis affecit: itaque fuga sibi consulentes, in Pontum se receperunt: sicut hæc a Bottio sa piente chronographo litteris tradita sunt. Imperator autem Domitianus summe charum sibi habuit Pariden quemdam, 263 Prasinæ fa ctionis saltatorem: cumque ob hoc a senatu, ipso que etiam Juvenale poeta probris lacessitus esset, Juvenalem in Pentapolim Libyæ relegavit; salta Loren vero muneribus onustum, Antiochiam babitare magnanı adire, ibique extra urbem jussit. Paris itaque saltator Antiochiam pro fectus est, extraque urbem exstructis sibi sub urbicanis ædibus balneoque, ibi habitavit. Ædes autem ha usque adhuc visuntur: Paradisus et Do mus, vocatæ. Ibi etiam in hortis, ædes illas a tergo respicientibus, mortuus Paris tumulo jacet con dilus. Idem Domitianus Antiochiæ magnæ publicum exstruxit balneum, Medea, dictum: eo quod slu pendum ibi Medeæ simulacrum in medio collocas set. Ilujus itaque a nomine Antiochenses, non au tem Domitianum appellitarunt. Balneum autem hoc juxta Monomachium, Venerisque templum po situm est. Exstruxit etiam imperator idem Antio chia templum Asculapio. Domitiani sub imperio floruit sapientissimus ille Apollonius Tyanensis; qui peragratis omnibus fere regionibus atque urbibus, Telesmata ubique Tecit. Hic Roma relicta, Byzantium pervenit: et ingressus illam olim Byzi urbem, nunc vero ma jori sua Fortuna, Constantinopolimn, civium 264 rogatu, Telesmata ibi plurima confecit; nempe adversus ciconias et Lycum fluvium, qui urbem secal mediam, testudines item et equos | ferocicn tes]: alia etiam mirabilia operatus est. Byzantio Suidas v. (pra'stal Franc kius Quaest. altera de Juvenalis Vita, p. 25, 26. Chrun. Pasch. D. 250 B. Conf. supra p. 84 E, infra 122 18 Ch. Chron., Οs. Uxori quidem ejus Domitia percharus fuisse perhibetur Paris iste histrio: hoc itaque occiso, eam repudiavit Domi tianus, teste Dione, et Zonara. Noster tamen de Paride a Domitiano muneribus aucto, et ad Antio chiam incolendam ab eodem misso, ubi tandem mortuus et sepultus est, suavissimam statim pro fert narratiunculam. Paridem tamen istum panto mimum, et Palatio, et urbi universæ olim gratissi mum, Romæ sepultum jacere, testem habemus locupletem Martialem; in hoc in eumdem Epi grammale Quisquis Flaminiam teris viator, Neli nobile præterire marmor. Urbis delicia, salesque Nili, Ars, et gratia, lusus, et voluptas, Romani decus, et dolor theairi Atque omnes veneres, cupidinesque, Hoc sunt condita, quo Paris, sepulcro. histrio Ipsissima hac habes apud Suidam, de Juve nale, in Pentapolim Libyæ, vel ut alii, in Oasi Egypti, ob Paridem, relegato. Unde eum, nis exsulem, vocat Sidonius Apollinar. carm. 9 Nec qui consimili deinde casu, Ad vulgi tenuem strepentis auram, Irati fuit histrionis exsul. Scr. Locum hunc ex nostro descripsit Chr. Alex. auctor; cujus inter pres reddit Kectigalia, ridicule. De Apollonio vero hoc Telesta plurima etiam habes apu«l Jo. Tzetzem, centur. 2. hist. 60. De Te lesmatum vero conficiendorum modo, eorumque viribus, vide doctissimi Jac. Gaffarelli Curiositates inauditas, ab ipso Gallice scriptas. Chr. Ales. legit disjunctim Cedrenus etiam urbem hanc a Byzo rege conditam vult; male: Byzan tem enim, non Byzum, habuit conditorem.

ρισεν αὐτὸν εἰς Πάτμον. Πολλοὺς δὲ ἄλλους Χρι στιανούς ἐτιμωρήσατο, ὥστε φυγεῖν ἐξ αὐτῶν πλῆθος ἐπὶ τὸν Πόντον, καθὼς Βώττιος ὁ σοφὸς χρονογράφος συνεγράψατο κατ' αὐτῶν. [341] Ὁ δὲ αὐτὸς βασιλεὺς Δομετιανὸς ἐφίλει τὸν όρχηστὴν τοῦ Πρασίνου μέρους τῆς Ῥώμης τὸν λεγόμενον Πάριδα. Περὶ οὗ καὶ ἐλοιδορεῖτο ἀπὸ τῆς συγκλήτου Ῥώμης καὶ Ἰουβεναλίου τοῦ ποιητοῦ τοῦ Ρωμαίου, ὡς χαίρων εἰς τὸ Πράσινον. Οστις βασι λεὺς ἐξώρισε τὸν αὐτὸν Ἰουβενάλιον τὸν ποιητὴν ἐν Πενταπόλει ἐπὶ τὴν Λιβύην, τὸν δὲ ὀρχηστὴν πλουτίσας " έπεμψεν εν Αντιοχείᾳ τῇ μεγάλῃ ἐπὶ τὸ ἐκεῖ αὐτὸν οἰκεῖν ἔξω τῆς πόλεως. Οστις Πάρις ὀρχηστὴς ἐκεῖ ἀπελθὼν ᾤχει ἔξω τῆς αὐτῆς πόλεως, χτίσας ἑαυτῷ οἶκον προάστειον καὶ λουτρόν, ὅπερ ἐστὶν ἕως τῆς νῦν, τὸ λεγόμενον Παράδεισος * καὶ ὁ Οἶκος· κἀκεῖ τελευτήσας κεῖται ἐν σορῷ ὄπισθεν τοῦ οἴκου ἐν τοῖς κήποις αὐτοῦ. Ὁ δὲ αὐτὸς Δομετιανὸς ἔκτισεν ἐν ᾿Αντιοχείᾳ τη μεγάλη δημόσιον λουτρὸν τὸ λεγόμενον τῆς Μηδείας, διότι ἄγαλμα ἔστησεν ἐν αὐτῷ θαυμαστὸν τῇ Μη δείᾳ· καὶ οὕτως αὐτὸ τὸ [349] δημόσιον λουτρών ἐκάλουν οἱ πολῖται καὶ οὐκέτι τὸ Δομετιανόν· τὸ δὲ αὐτὸ δημόσιον ἦν κεκτισμένον παρὰ τὸ ὄρος πλησίον τοῦ μονομαχίου καὶ τοῦ ἱεροῦ τῆς ᾿Αφροδί της. Εκτισε δὲ ἐκεῖ ὁ αὐτὸς βασιλεὺς καὶ ἱερὸν τοῦ Ασκληπιού ". *Ην δὲ τοῖς χρόνοις τῆς βασιλείας τοῦ αὐτοῦ Δομε τιανοῦ ὁ σοφώτατος Απολλώνιος ο Τυανεύς· καὶ ήκμαζε 19 περιπολεύων καὶ πανταχοῦ ποιῶν τελέ σματα εἰς τὰς πόλεις καὶ εἰς τὰς χώρας. Οστις ἀπὸ τῆς Ῥώμης ἐξελθὼν κατέλαβε τὸ Βυζάντιον καὶ εἰσελθὼν εἰς Βυζούπολιν, τὴν νῦν λεγομένην εὐτυχῶς Κωνσταντινούπολιν, ἐποίησε καὶ ἐκεῖ πολλὰ τελέσματα παρακληθεὶς ὑπὸ τῶν Βυζαντίων, τὸ τῶν πελαργών " καὶ τὸ τοῦ Λύκου ποταμοῦ τοῦ κατὰ μέσου τῆς πόλεως παρερχομένου καὶ τὸ " τῆς * πλουτίσας Ιουβενάλιος, πλουτήσας Οχ. Παράδεισος. Παρίδειον Πάριδος) ὡς ο Ασκληπίου Οχ. έκμαζε Οπ. πελάργων Οχ. 19 κατὰ μέσου. κατὰ μέσον Β. το τοῦ Εφίλει τὸν ὀρχηστήν. Ὅστις βασιλεὺς ἐξώρισε τὸ αὐτὸν Ἰουβενά λιον. *Ην κεκτισμένον. ἐκτισμένον. Πανταχού ποιῶν τελέσματα. τελέσματα Εἰς Βυζούπολιν. Βυζοῦ πόλιν hoc aulem exprobratus, in Palmum eum relegavil. Sed et alios etiam ex Christianis quamplurimos suppliciis affecit: itaque fuga sibi consulentes, in Pontum se receperunt: sicut hæc a Bottio sa piente chronographo litteris tradita sunt. Imperator autem Domitianus summe charum sibi habuit Pariden quemdam, 263 Prasinæ fa ctionis saltatorem: cumque ob hoc a senatu, ipso que etiam Juvenale poeta probris lacessitus esset, Juvenalem in Pentapolim Libyæ relegavit; salta Loren vero muneribus onustum, Antiochiam babitare magnanı adire, ibique extra urbem jussit. Paris itaque saltator Antiochiam pro fectus est, extraque urbem exstructis sibi sub urbicanis ædibus balneoque, ibi habitavit. Ædes autem ha usque adhuc visuntur: Paradisus et Do mus, vocatæ. Ibi etiam in hortis, ædes illas a tergo respicientibus, mortuus Paris tumulo jacet con dilus. Idem Domitianus Antiochiæ magnæ publicum exstruxit balneum, Medea, dictum: eo quod slu pendum ibi Medeæ simulacrum in medio collocas set. Ilujus itaque a nomine Antiochenses, non au tem Domitianum appellitarunt. Balneum autem hoc juxta Monomachium, Venerisque templum po situm est. Exstruxit etiam imperator idem Antio chia templum Asculapio. Domitiani sub imperio floruit sapientissimus ille Apollonius Tyanensis; qui peragratis omnibus fere regionibus atque urbibus, Telesmata ubique Tecit. Hic Roma relicta, Byzantium pervenit: et ingressus illam olim Byzi urbem, nunc vero ma jori sua Fortuna, Constantinopolimn, civium 264 rogatu, Telesmata ibi plurima confecit; nempe adversus ciconias et Lycum fluvium, qui urbem secal mediam, testudines item et equos | ferocicn tes]: alia etiam mirabilia operatus est. Byzantio Suidas v. (pra'stal Franc kius Quaest. altera de Juvenalis Vita, p. 25, 26. Chrun. Pasch. D. 250 B. Conf. supra p. 84 E, infra 122 18 Ch. Chron., Οs. Uxori quidem ejus Domitia percharus fuisse perhibetur Paris iste histrio: hoc itaque occiso, eam repudiavit Domi tianus, teste Dione, et Zonara. Noster tamen de Paride a Domitiano muneribus aucto, et ad Antio chiam incolendam ab eodem misso, ubi tandem mortuus et sepultus est, suavissimam statim pro fert narratiunculam. Paridem tamen istum panto mimum, et Palatio, et urbi universæ olim gratissi mum, Romæ sepultum jacere, testem habemus locupletem Martialem; in hoc in eumdem Epi grammale Quisquis Flaminiam teris viator, Neli nobile præterire marmor. Urbis delicia, salesque Nili, Ars, et gratia, lusus, et voluptas, Romani decus, et dolor theairi Atque omnes veneres, cupidinesque, Hoc sunt condita, quo Paris, sepulcro. histrio Ipsissima hac habes apud Suidam, de Juve nale, in Pentapolim Libyæ, vel ut alii, in Oasi Egypti, ob Paridem, relegato. Unde eum, nis exsulem, vocat Sidonius Apollinar. carm. 9 Nec qui consimili deinde casu, Ad vulgi tenuem strepentis auram, Irati fuit histrionis exsul. Scr. Locum hunc ex nostro descripsit Chr. Alex. auctor; cujus inter pres reddit Kectigalia, ridicule. De Apollonio vero hoc Telesta plurima etiam habes apu«l Jo. Tzetzem, centur. 2. hist. 60. De Te lesmatum vero conficiendorum modo, eorumque viribus, vide doctissimi Jac. Gaffarelli Curiositates inauditas, ab ipso Gallice scriptas. Chr. Ales. legit disjunctim Cedrenus etiam urbem hanc a Byzo rege conditam vult; male: Byzan tem enim, non Byzum, habuit conditorem.

Χ. χελώνης καὶ τὸ τῶν ἵππων καὶ ἄλλα τινα θαυ μαστά· καὶ λοιπὸν ἀπὸ τοῦ Βυζαντίου ἐξελθὼν ἐποίει εἰς τὰς πόλεις ὁ αὐτὸς Απολλώνιος [345] τε λέσματα. Καὶ ἦλθεν ἐπὶ τὴν Συρίαν ἀπὸ Τυάνων, καὶ εἰσῆλθεν ἐν ᾿Αντιοχείᾳ τῇ μεγάλῃ· καὶ ᾔτησαν αὐτὸν οἱ ᾿Αντιοχείς κτήτορες ποιῆσαι κἀκεῖ τελέ σματα περὶ ὧν ἐδέοντο. Καὶ ἐποίησεν εἰς τὸν βορ σαν το ἄνεμον, θήσας τὸ αὐτὸ τέλεσμα κατὰ τὴν ανατολικὴν πόρταν. Ομοίως δὲ ἐποίησε τέλεσμα ἐν αὐτῇ τῇ πόλει καὶ διὰ τοὺς σκορπίους, πρὸς τὸ μὴ τολμῶν αὐτοὺς πλησιάζειν τῇ χώρᾳ· καὶ ἔθηκε τὸ αὐτὸ τέλεσμα ἐν μέσῳ τῆς πόλεως, ποιήσας χαλκοῦν σκορπίον καὶ χώρας αὐτόν, πήξας ἐπάνω κίονα μια κρόν. Καὶ ἐγένοντο ἀφανεῖς οἱ σκορπίοι ἐκ τῆς ἐν ορίας Αντιοχείας πάσης. Εποίησε δὲ καὶ ἄλλα πολλὰ ἐκεῖ. Ἤτησαν δὲ αὐτὸν οἱ πολῖται ἵνα ποιήσῃ τέ. λεσμα πρὸς τοὺς κώνωπας, εἰς τὸ μὴ ἔχειν κώνωπα; τὴν αὐτὴν πόλιν ᾿Αντιόχειαν. Καὶ ἐποίησε, κελεύσας αὐτοῖς ἵνα τῇ ἑβδόμῃ τοῦ Δαισίου τοῦ καὶ Ἰουνίου μηνὸς ἐπιτελῆται ἐν αὐτῇ ᾿Αντιοχείᾳ τῆς Συρίας τὸ Ιππικὸν τὸ ἀπὸ Γράστης τοῦ αὐτοῦ Δαισίου 18 μηνός ἀλλὰ τῇ νεομηνία τοῦ Δαισίου μηνός θήσας τὸ τέ λεσμα, τῇ ἑβδόμῃ τοῦ αὐτοῦ μηνὸς ἐπιτρέψας ἵνα πάντες ἐν τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ τοῦ ἱπποδρομίου τῆς Γρά στης βαστάζουσιν ἐπάνω καλάμων ὁλόσφυρον στη θάριν μολιβοῦν, ἔχοντα λεμὶν τοῦ "Αρεως καὶ ὑποκάτω τοῦ καλάμου σκουτάριον [344] κρεμάμε 10 ἀπὸ δέρματος ῥουσίου ἐντεῦθεν, κἀκεῖθεν δὲ παραμῆριν ἀπὸ καλαμίνου κρεμάμενον 1 ώσαύ της, λινῷ γράμματι δεδεμένα 18, εἰρηκὼς αὐτοῖς κράζειν εἰσελαύνοντας καὶ λέγειν, Ακώνωπα τῇ πόλει, καὶ μετὰ τὸ ἀπολῦσαι τὸ ἱπποδρόμιον ἕκαστον ἀποτίθεσθαι αὐτὸ εἰς τὸν ἴδιον οἶκον. Καὶ οὐκέτι ἐφάνη ἐν 'Αντιοχείᾳ τῇ μεγάλῃ κώνωψ. Ἐν τῷ δὲ περιέρχεσθαι τὸν αὐτὸν ᾿Απολλώνιον τὸν Τυανέα καὶ ἱστορεῖν τὴν αὐτὴν ᾿Αντιόχειαν 9 μετὰ τῶν κτητόρων τῆς πόλεως τοποθεσίαν, εἶδεν ἐν μέσῳ τῆς αὐτῆς πόλεως κίονα ἑστῶτα πορφυροῦν καὶ μὴ ἔχοντα ἐπάνω τί ποτε, ἀλλὰ καὶ αὐτὸν τὸν κίονα ὑπὸ Τυφωνικοῦ πυρὸς φλογισθέντα. Καὶ ἐπερωτήσας περὶ αὐτοῦ, τί ἐστι τοῦτο, ἔμαθε παρ' αὐτῶν ὅτι μετὰ τὸ πάθος τῆς πόλεως τὸ ἐπὶ Γαΐου Καίσαρος Δε666 ριός τις φιλόσοφος τελεστής ἐποίησε τὸ τέλεσμα τοῦτο ὥστε δονουμένην τὴν πόλιν ὑπὸ σεισμοῦ μὴ πίπτειν, στήσας τὸν κίονα καὶ ὑπεράνω αὐτοῦ στηθάριν μαρ μάρινον, καὶ ἐν τῷ στήθει αὐτοῦ ἔγραφεν, "Ασειστα, * Βορράν Οχ. 10 Δεσίου Οχ. 16 κρεμάμενον κρεμμώμενον Οχ. 17 1 κρεμάμενον κρεμμάτ μένου Οχ. τα δεδεμένα δεδεμμένα Οχ. 10 καὶ ἱστορεῖν 'Αντιόχειαν, Καὶ τὸ τῶν ἵππων. λεμός λε των τὴν ἀταξίαν χαλινώσας, ἐν ταῖς συνελεύσεσι τῶν ἀρχόντων. Στηθάριν μολιβοῦν, ἔχοντα λεμὶν τοῦ ᾿Αρεως. Στηθάριον μολυβοῦν, ἔχων λεμίον τοῦ ᾿Αρεως. Λεμός λαιμός, Λεμός, λάρυξ, φάρυγξ,; λαιμός ὁ φάρυγξ, δ τράχηλος, ὁ λάρυγξ, ο βρόγχος. Λεμίον μίν· στηθάριον, στήθαριν. Λεμός 4. "Ομηρος μέντοι τὸν στόμαχον, καὶ λαιμόν, και λαυκανίαν καλεί. Παραμήριν ἀπὸ καλαμίου κρεμάμενον. κρεμώμενον, κρέμαμαι. Παραμήριν παραμήριον LIB. deinde discedens, aliis etiam in urbibus Telesu confecit. Tyana vero Syriam profectus, Antiochiam Magnam pervenit, ubi a primoribus urbis rogatus est, uti illic etiani Telesmata contra quædam ur bis incommoda conficeret. Unum itaque adversus ventum aquilonarem paravit; quod ad portam ur bis orientalem collocavit. Telesma etiam aliud eadem urbe adversus scorpios effecit, ad eosdem a regione illa propellendos. Fuso enim scorpio æreo, et urbe media sub terra recondito, colum nam ei parvam superimposuit; quo facto evanue runt scorpii, nec urbem partesve vicinas ultra infestaruut. Plurima item alia ibidem confecit. Ro gatus vero a civibus Antiochenis, uti Telesma adversus culices, urbem suam infestantes, confi ceret, votis eorum annuit. Telesmate itaque, ipso novilunii die mensis Junii confecto, uti mensis ejusdem die septimno, equestre certamen, Grastense dictum, menseque Junio agitari solitum, celebrare tur ad hunc modum. Dicto solemnitatis Grasten sis die, mandavit, 265 ut unusquisque civium plumbeam imagunculam solidam, Martis vultus re ferentem, calamo affixam gestaret; hinc vero scu turn a calamo demissum, pelli russeæ alligatum; illinc gladiolum, filo lineo similiter annexum ha bere ad hunc autem modum instructi omnes, in ter equitandum inclamarent: Vacet urbs culicibus peracta vero celebritate, domi apud se imagun culam reponeret unusquisque. Hoc factum est; nec deinceps Antiochiæ culex apparuit unquam. Apollonius autern Tyanensis, dum primoribus comitatus, Antiochian urbem perlustrare, ejus situm observaturus, in columnam incidit porphy relicam, urbis in medio positam vidensque nihil ei impositum esse, sed et ipsam quoque colum nam Typhonicis ignibus tactam fuisse, quid hoc sibi vellet, ab eis interrogavit. Responderunt illi Debborium quemdam, philosophum et telestam, post urbem Caii Cæsaris sub imperio terræ mo tibus concussam, columnam eam ibi statuisse, simulacro marmoreo ei superimposito; cujus pectori haec inscripsit: Immota, Inconcussa. Hoc Ch., Ch., Ch., post ponenda sunt. Ferocientes, hoc loco nutivum, a • uude corrupla scriptione supplevimus, ex Glyca, et Cedreno. Glycas Annal. part. ut, de Apollonio Telesta: Et quos indomitos franis coercuit. Cedrenus de eodem: Kal tŵv in Mendose hæc ominia; quæ ita restituenda viden tur. enim, idem quod apud Hesychium et supra vero dimni ut a vero, licet guttur proprie significet, pro stomacho tamen ab Homero usurpatum tradit Jul. Pollux, lib. 11, cap. Hoc vero in loco vultum, seu efi giem, sonare videtur. Scr. iterum, a vero, pro quo vocabulo Græci recentiores, gladiolum designant; co quod a femore pendeat.

Χ. χελώνης καὶ τὸ τῶν ἵππων καὶ ἄλλα τινα θαυ μαστά· καὶ λοιπὸν ἀπὸ τοῦ Βυζαντίου ἐξελθὼν ἐποίει εἰς τὰς πόλεις ὁ αὐτὸς Απολλώνιος [345] τε λέσματα. Καὶ ἦλθεν ἐπὶ τὴν Συρίαν ἀπὸ Τυάνων, καὶ εἰσῆλθεν ἐν ᾿Αντιοχείᾳ τῇ μεγάλῃ· καὶ ᾔτησαν αὐτὸν οἱ ᾿Αντιοχείς κτήτορες ποιῆσαι κἀκεῖ τελέ σματα περὶ ὧν ἐδέοντο. Καὶ ἐποίησεν εἰς τὸν βορ σαν το ἄνεμον, θήσας τὸ αὐτὸ τέλεσμα κατὰ τὴν ανατολικὴν πόρταν. Ομοίως δὲ ἐποίησε τέλεσμα ἐν αὐτῇ τῇ πόλει καὶ διὰ τοὺς σκορπίους, πρὸς τὸ μὴ τολμῶν αὐτοὺς πλησιάζειν τῇ χώρᾳ· καὶ ἔθηκε τὸ αὐτὸ τέλεσμα ἐν μέσῳ τῆς πόλεως, ποιήσας χαλκοῦν σκορπίον καὶ χώρας αὐτόν, πήξας ἐπάνω κίονα μια κρόν. Καὶ ἐγένοντο ἀφανεῖς οἱ σκορπίοι ἐκ τῆς ἐν ορίας Αντιοχείας πάσης. Εποίησε δὲ καὶ ἄλλα πολλὰ ἐκεῖ. Ἤτησαν δὲ αὐτὸν οἱ πολῖται ἵνα ποιήσῃ τέ. λεσμα πρὸς τοὺς κώνωπας, εἰς τὸ μὴ ἔχειν κώνωπα; τὴν αὐτὴν πόλιν ᾿Αντιόχειαν. Καὶ ἐποίησε, κελεύσας αὐτοῖς ἵνα τῇ ἑβδόμῃ τοῦ Δαισίου τοῦ καὶ Ἰουνίου μηνὸς ἐπιτελῆται ἐν αὐτῇ ᾿Αντιοχείᾳ τῆς Συρίας τὸ Ιππικὸν τὸ ἀπὸ Γράστης τοῦ αὐτοῦ Δαισίου 18 μηνός ἀλλὰ τῇ νεομηνία τοῦ Δαισίου μηνός θήσας τὸ τέ λεσμα, τῇ ἑβδόμῃ τοῦ αὐτοῦ μηνὸς ἐπιτρέψας ἵνα πάντες ἐν τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ τοῦ ἱπποδρομίου τῆς Γρά στης βαστάζουσιν ἐπάνω καλάμων ὁλόσφυρον στη θάριν μολιβοῦν, ἔχοντα λεμὶν τοῦ "Αρεως καὶ ὑποκάτω τοῦ καλάμου σκουτάριον [344] κρεμάμε 10 ἀπὸ δέρματος ῥουσίου ἐντεῦθεν, κἀκεῖθεν δὲ παραμῆριν ἀπὸ καλαμίνου κρεμάμενον 1 ώσαύ της, λινῷ γράμματι δεδεμένα 18, εἰρηκὼς αὐτοῖς κράζειν εἰσελαύνοντας καὶ λέγειν, Ακώνωπα τῇ πόλει, καὶ μετὰ τὸ ἀπολῦσαι τὸ ἱπποδρόμιον ἕκαστον ἀποτίθεσθαι αὐτὸ εἰς τὸν ἴδιον οἶκον. Καὶ οὐκέτι ἐφάνη ἐν 'Αντιοχείᾳ τῇ μεγάλῃ κώνωψ. Ἐν τῷ δὲ περιέρχεσθαι τὸν αὐτὸν ᾿Απολλώνιον τὸν Τυανέα καὶ ἱστορεῖν τὴν αὐτὴν ᾿Αντιόχειαν 9 μετὰ τῶν κτητόρων τῆς πόλεως τοποθεσίαν, εἶδεν ἐν μέσῳ τῆς αὐτῆς πόλεως κίονα ἑστῶτα πορφυροῦν καὶ μὴ ἔχοντα ἐπάνω τί ποτε, ἀλλὰ καὶ αὐτὸν τὸν κίονα ὑπὸ Τυφωνικοῦ πυρὸς φλογισθέντα. Καὶ ἐπερωτήσας περὶ αὐτοῦ, τί ἐστι τοῦτο, ἔμαθε παρ' αὐτῶν ὅτι μετὰ τὸ πάθος τῆς πόλεως τὸ ἐπὶ Γαΐου Καίσαρος Δε666 ριός τις φιλόσοφος τελεστής ἐποίησε τὸ τέλεσμα τοῦτο ὥστε δονουμένην τὴν πόλιν ὑπὸ σεισμοῦ μὴ πίπτειν, στήσας τὸν κίονα καὶ ὑπεράνω αὐτοῦ στηθάριν μαρ μάρινον, καὶ ἐν τῷ στήθει αὐτοῦ ἔγραφεν, "Ασειστα, * Βορράν Οχ. 10 Δεσίου Οχ. 16 κρεμάμενον κρεμμώμενον Οχ. 17 1 κρεμάμενον κρεμμάτ μένου Οχ. τα δεδεμένα δεδεμμένα Οχ. 10 καὶ ἱστορεῖν 'Αντιόχειαν, Καὶ τὸ τῶν ἵππων. λεμός λε των τὴν ἀταξίαν χαλινώσας, ἐν ταῖς συνελεύσεσι τῶν ἀρχόντων. Στηθάριν μολιβοῦν, ἔχοντα λεμὶν τοῦ ᾿Αρεως. Στηθάριον μολυβοῦν, ἔχων λεμίον τοῦ ᾿Αρεως. Λεμός λαιμός, Λεμός, λάρυξ, φάρυγξ,; λαιμός ὁ φάρυγξ, δ τράχηλος, ὁ λάρυγξ, ο βρόγχος. Λεμίον μίν· στηθάριον, στήθαριν. Λεμός 4. "Ομηρος μέντοι τὸν στόμαχον, καὶ λαιμόν, και λαυκανίαν καλεί. Παραμήριν ἀπὸ καλαμίου κρεμάμενον. κρεμώμενον, κρέμαμαι. Παραμήριν παραμήριον LIB. deinde discedens, aliis etiam in urbibus Telesu confecit. Tyana vero Syriam profectus, Antiochiam Magnam pervenit, ubi a primoribus urbis rogatus est, uti illic etiani Telesmata contra quædam ur bis incommoda conficeret. Unum itaque adversus ventum aquilonarem paravit; quod ad portam ur bis orientalem collocavit. Telesma etiam aliud eadem urbe adversus scorpios effecit, ad eosdem a regione illa propellendos. Fuso enim scorpio æreo, et urbe media sub terra recondito, colum nam ei parvam superimposuit; quo facto evanue runt scorpii, nec urbem partesve vicinas ultra infestaruut. Plurima item alia ibidem confecit. Ro gatus vero a civibus Antiochenis, uti Telesma adversus culices, urbem suam infestantes, confi ceret, votis eorum annuit. Telesmate itaque, ipso novilunii die mensis Junii confecto, uti mensis ejusdem die septimno, equestre certamen, Grastense dictum, menseque Junio agitari solitum, celebrare tur ad hunc modum. Dicto solemnitatis Grasten sis die, mandavit, 265 ut unusquisque civium plumbeam imagunculam solidam, Martis vultus re ferentem, calamo affixam gestaret; hinc vero scu turn a calamo demissum, pelli russeæ alligatum; illinc gladiolum, filo lineo similiter annexum ha bere ad hunc autem modum instructi omnes, in ter equitandum inclamarent: Vacet urbs culicibus peracta vero celebritate, domi apud se imagun culam reponeret unusquisque. Hoc factum est; nec deinceps Antiochiæ culex apparuit unquam. Apollonius autern Tyanensis, dum primoribus comitatus, Antiochian urbem perlustrare, ejus situm observaturus, in columnam incidit porphy relicam, urbis in medio positam vidensque nihil ei impositum esse, sed et ipsam quoque colum nam Typhonicis ignibus tactam fuisse, quid hoc sibi vellet, ab eis interrogavit. Responderunt illi Debborium quemdam, philosophum et telestam, post urbem Caii Cæsaris sub imperio terræ mo tibus concussam, columnam eam ibi statuisse, simulacro marmoreo ei superimposito; cujus pectori haec inscripsit: Immota, Inconcussa. Hoc Ch., Ch., Ch., post ponenda sunt. Ferocientes, hoc loco nutivum, a • uude corrupla scriptione supplevimus, ex Glyca, et Cedreno. Glycas Annal. part. ut, de Apollonio Telesta: Et quos indomitos franis coercuit. Cedrenus de eodem: Kal tŵv in Mendose hæc ominia; quæ ita restituenda viden tur. enim, idem quod apud Hesychium et supra vero dimni ut a vero, licet guttur proprie significet, pro stomacho tamen ab Homero usurpatum tradit Jul. Pollux, lib. 11, cap. Hoc vero in loco vultum, seu efi giem, sonare videtur. Scr. iterum, a vero, pro quo vocabulo Græci recentiores, gladiolum designant; co quod a femore pendeat.

λείας καὶ ποιῆσαι ἀντ᾿ αὐτοῦ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ· καὶ γνοὺς ταῦτα ὁ βασιλεὺς Περσῶν, τὸν μὲν ἀδελφὸν αὐτοῦ ἀπεκεφάλισε, συγκλητικοὺς δὲ καὶ μάγων, φονεύσας γράφει τῷ βασιλεῖ Ρωμαίων ἐπιστολὴν περιέχουσαν τριῶν μηνῶν ἔνδοσιν πολέμου. Καὶ ἀντ έγραψεν [213] ὁ Ῥωμαίων βασιλεὺς τῷ μαγίστρῳ τοῦ δέξασθαι τὴν τῶν τριῶν μηνῶν ἔνδοσιν καὶ δοῦναι ὁμήρους καὶ λαβεῖν ἀπὸ Περσῶν, κελεύσας Στρατη γίῳ καὶ Ρουφίνῳ τοῖς πρεσβευταῖς ἀνελθεῖν ἐν Βυ ζαντίῳ. Καὶ αὐτῷ τῷ χρόνῳ Ούννοι Σάβηρες περάσει τες διὰ τῶν Κασπίων πυλῶν ἀνεφάνησαν ἐν τοῖς Ῥωμαϊκοῖς μέρεσι, πραιδεύοντες ἐπὶ τὴν ᾿Αρμενίων χώραν· καὶ ἁπλώσαντες ἑαυτοὺς κατέσχον ἕως τῆς Εὐφρατησίας καὶ τῆς δευτέρας Κιλικίας καὶ τῶν Κυρηστικών Και γνούς τοῦτο ὁ βασιλεὺς Ρωμαίων, μεταστειλάμενος τὸν πατρίκιον Ρουφίνου ἐκέλευσεν αὐτῷ ἐξελθεῖν ἐπὶ τὰ ᾿Ανατολικά μέρη καὶ μαθεῖν εἰ ἀπὸ τοῦ βασιλέως Περσῶν ἦλθον κατὰ Ρωμαίων. Καὶ ἐξελθὼν Ρουφίνος καὶ μηνύσας τῷ βασιλεῖ Περσῶν, εὗρεν ὅτι οὐ κατὰ γνώμην του βα σιλέως Περσῶν οἱ αὐτοὶ Ούννοι παρῆλθον· καὶ γρά μας Δωροθέῳ τῷ στρατηλάτῃ ᾿Αρμενίας ὁπλίσασθαι κατὰ τῶν αὐτῶν Ούννων, καὶ ἀκούσαντες οἱ Οὖννα, λαβόντες τὴν πραῖδαν πᾶσαν ὑπέστρεψαν δι' ὧν ἐπε ανῆλθον τόπων. Καὶ καταδιώξας αὐτοὺς ὁ στρατηλά της Δωρόθεος ἀφείλατο παρ' αὐτῶν οὐκ ὀλίγην τραί δαν. Ἐν αὐτῷ δὲ τῷ χρόνῳ τῆς δεκάτης Ινδικτιώνος συνέβη ὑπό τινων αλαστόρων δαιμόνων πρόφασιν γενέσθαι ταραχῆς ἐν Βυζαντίῳ, [214] Εὐδαίμονος επάρχου πόλεως ὄντος καὶ ἔχοντος ἀτάκτους ἐν φρον ρᾷ ἐξ ἀμφοτέρων τῶν μερῶν, καὶ ἐξετάσαντος" διάφορα πρόσωπα εὗρεν ἐξ αὐτῶν ὀνόματα ἑπτὰ αἰ τίους φόνων· καὶ ψηφισάμενος τῶν μὲν τεσσάρων καρατόμησιν, τῶν δὲ τριῶν ἀνασκολοπισμόν. Καὶ περιβωμισθέντων δ' αὐτῶν ἀνὰ πᾶσαν τὴν πόλιν καὶ περασάντων αὐτῶν, καὶ τῶν μὲν κρεμασθέντων, ἐξέπεσαν δύο τῶν ξύλων ῥαγέντων, ἑνὸς μὲν Βενέτου, καὶ ἑτέρου Πρασίνου. Καὶ ἑωρακὼς ὁ περιεστὼς λαὸς τὸ συμβὴν εὐφήμησαν τ8 τὸν βασιλέα. Ακηκού τες δὲ οἱ πλησίον τοῦ ἁγίου Κόνωνος μοναχοὶ καὶ ἐπελθόντες, εὗρον ἐκ τῶν κρεμασθέντων δύο ζῶντα; κειμένους εἰς τὸ ἔδαφος. Καὶ καταγαγόντες αὐτοὺς πλησίον θαλάσσης, καὶ ἐμβαλόντες ἐν πλοίῳ, ἐπεμ ψαν αὐτοὺς ἐν τῷ ἁγίῳ Λαυρεντίῳ ἐν ἀσύλοις " τό ποις. Καὶ γνοὺς ταῦτα ὁ τῆς πόλεως ἔπαρχος, πέμ ψας στρατιωτικὴν βοήθειαν ἐφύλαττεν αὐτοὺς ἐκεῖσε ὄντας. Καὶ μετὰ τρεῖς ἡμέρας ἤχθη τὸ ἱπποδρόμιον τὸ ὀνομαζόμενον τῶν εἰδῶν· εἰδοὶ δὲ ὀνομάζονται, διότι πάντας τοὺς προκόπτοντας ἐν ταῖς στρα σε Κηρυστικών Οχ. * ἐξαιτάσαντες (π. περισωμισθέντων. 450 41. 85 ἐφημήσαν Οχ. 80 ἀσύλοις ἀεύλοις Οχ. Ούννοι Σεβηρες. Σάβειροι πευθέντων, Καὶ τῶν Κυρηστικών. Κυρά στικών, Καὶ περισωμισθέντων αὐτῶν, περιπομο Είδος δὲ ὀνομάζονται, διότι, cienti hoc ubi intellexisset Persarum rex, fratri suo caput amputavit; et magis etiam, quique sce teris conscii fuerunt proceribus neci traditis, in ducias per tres reuses imperatori Romano per litteras ultra concessit. Iniperatur vero magistro rescribens jussit, obsidibus invicem datis acceptis que, trium mensium inducias acciperent. Quin Megalos quoque, Strategium et Rufinum, Byzan tium revocavit. lisdem temporibus Hunni Sabiri, portis Caspiis trajectis, in ditiones Romanas irruperunt, regiones undique, Armeniam usque deprædantes. Quin et lon ge lateque excurrentes, per Euphratesiam quoque, Ciliciam secundam et Cyrresticam grassati sunt. Quo audito, imperator Romanus Rufinum patricium in Orientem expedivit exploratum an a Persarum rege adversus Romanos missi fuerant, necne. Profe clus itaque Rufinus, cumque Persarum rege per litteras de his agens, omnino hujus præter 473 consilium advenisse lunnos, compertum habuit. Protinus igitur Dorotheo, militum in Armenia magistro, per litteras innuit, Ilunnos aggrederetur quod Hunni ubi intellexissent, abducta secum præda omni, per quam ingressi sunt, eadem via revertuntur. Cæterum insectitus eos Dorotheus magister militum, detractum illis præde non mi nimum reportavil. Contigit autem per id tempus, indict. x, tumul tumn Constantinopoli perniciosis nescio quibus daemoniis eum promoventibus), concitari. Euda anon enim, urbis præfectus, factionis utriusque seditiosos quosdam incarceratos babuit; multis que examini subjectis, septem præcipue eorum cædium patratarum rei deprensi sunt. quibus quatuor capite plecti, tres vero patibulo amigi decrevit. Per urbem itaque omnem ubi in pompa circumducti fuissent, sinu trajecto, in ulteriore ripa morti traduntur. Quorum qui suspendio ad judicati sunt duo, effractis patibulis, in terram delapsi sunt; ex quibus unus Venetæ, alter Pra sinæ fuerat factionis. Quo viso, circumfusa Lure ba imperatori protinus omnia fausla precari. Escuntes autem, qui de his acceperant, prope sanctum Cononem degentes monachi, eorum qui patibulo destinati sunt duos vivos adhuc, humi jacentes invenerunt. Hos monachi, ad mare inde deductos, navigioque impositos Sancti Laurentii ad asylum deportarunt. Certior autem de his factus præfectus, armatam eo manum expedivit quæ sontes ibi arcte custodiret. Tertio autem post die p V. Ch. adnot. ad p. ed. Bonn. Cil., Procopio, Aga- uti de hoc vocabulo supra mouli thize, aliis vocantur. Scribendum uti supra monuimus ad lib. xut. Ser. mus. etc. Quam suia viter hic ineptit auctor. Quin et socios hac in re habet Jo. Tzetzen, Græculum illum nugacissimum

λείας καὶ ποιῆσαι ἀντ᾿ αὐτοῦ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ· καὶ γνοὺς ταῦτα ὁ βασιλεὺς Περσῶν, τὸν μὲν ἀδελφὸν αὐτοῦ ἀπεκεφάλισε, συγκλητικοὺς δὲ καὶ μάγων, φονεύσας γράφει τῷ βασιλεῖ Ρωμαίων ἐπιστολὴν περιέχουσαν τριῶν μηνῶν ἔνδοσιν πολέμου. Καὶ ἀντ έγραψεν [213] ὁ Ῥωμαίων βασιλεὺς τῷ μαγίστρῳ τοῦ δέξασθαι τὴν τῶν τριῶν μηνῶν ἔνδοσιν καὶ δοῦναι ὁμήρους καὶ λαβεῖν ἀπὸ Περσῶν, κελεύσας Στρατη γίῳ καὶ Ρουφίνῳ τοῖς πρεσβευταῖς ἀνελθεῖν ἐν Βυ ζαντίῳ. Καὶ αὐτῷ τῷ χρόνῳ Ούννοι Σάβηρες περάσει τες διὰ τῶν Κασπίων πυλῶν ἀνεφάνησαν ἐν τοῖς Ῥωμαϊκοῖς μέρεσι, πραιδεύοντες ἐπὶ τὴν ᾿Αρμενίων χώραν· καὶ ἁπλώσαντες ἑαυτοὺς κατέσχον ἕως τῆς Εὐφρατησίας καὶ τῆς δευτέρας Κιλικίας καὶ τῶν Κυρηστικών Και γνούς τοῦτο ὁ βασιλεὺς Ρωμαίων, μεταστειλάμενος τὸν πατρίκιον Ρουφίνου ἐκέλευσεν αὐτῷ ἐξελθεῖν ἐπὶ τὰ ᾿Ανατολικά μέρη καὶ μαθεῖν εἰ ἀπὸ τοῦ βασιλέως Περσῶν ἦλθον κατὰ Ρωμαίων. Καὶ ἐξελθὼν Ρουφίνος καὶ μηνύσας τῷ βασιλεῖ Περσῶν, εὗρεν ὅτι οὐ κατὰ γνώμην του βα σιλέως Περσῶν οἱ αὐτοὶ Ούννοι παρῆλθον· καὶ γρά μας Δωροθέῳ τῷ στρατηλάτῃ ᾿Αρμενίας ὁπλίσασθαι κατὰ τῶν αὐτῶν Ούννων, καὶ ἀκούσαντες οἱ Οὖννα, λαβόντες τὴν πραῖδαν πᾶσαν ὑπέστρεψαν δι' ὧν ἐπε ανῆλθον τόπων. Καὶ καταδιώξας αὐτοὺς ὁ στρατηλά της Δωρόθεος ἀφείλατο παρ' αὐτῶν οὐκ ὀλίγην τραί δαν. Ἐν αὐτῷ δὲ τῷ χρόνῳ τῆς δεκάτης Ινδικτιώνος συνέβη ὑπό τινων αλαστόρων δαιμόνων πρόφασιν γενέσθαι ταραχῆς ἐν Βυζαντίῳ, [214] Εὐδαίμονος επάρχου πόλεως ὄντος καὶ ἔχοντος ἀτάκτους ἐν φρον ρᾷ ἐξ ἀμφοτέρων τῶν μερῶν, καὶ ἐξετάσαντος" διάφορα πρόσωπα εὗρεν ἐξ αὐτῶν ὀνόματα ἑπτὰ αἰ τίους φόνων· καὶ ψηφισάμενος τῶν μὲν τεσσάρων καρατόμησιν, τῶν δὲ τριῶν ἀνασκολοπισμόν. Καὶ περιβωμισθέντων δ' αὐτῶν ἀνὰ πᾶσαν τὴν πόλιν καὶ περασάντων αὐτῶν, καὶ τῶν μὲν κρεμασθέντων, ἐξέπεσαν δύο τῶν ξύλων ῥαγέντων, ἑνὸς μὲν Βενέτου, καὶ ἑτέρου Πρασίνου. Καὶ ἑωρακὼς ὁ περιεστὼς λαὸς τὸ συμβὴν εὐφήμησαν τ8 τὸν βασιλέα. Ακηκού τες δὲ οἱ πλησίον τοῦ ἁγίου Κόνωνος μοναχοὶ καὶ ἐπελθόντες, εὗρον ἐκ τῶν κρεμασθέντων δύο ζῶντα; κειμένους εἰς τὸ ἔδαφος. Καὶ καταγαγόντες αὐτοὺς πλησίον θαλάσσης, καὶ ἐμβαλόντες ἐν πλοίῳ, ἐπεμ ψαν αὐτοὺς ἐν τῷ ἁγίῳ Λαυρεντίῳ ἐν ἀσύλοις " τό ποις. Καὶ γνοὺς ταῦτα ὁ τῆς πόλεως ἔπαρχος, πέμ ψας στρατιωτικὴν βοήθειαν ἐφύλαττεν αὐτοὺς ἐκεῖσε ὄντας. Καὶ μετὰ τρεῖς ἡμέρας ἤχθη τὸ ἱπποδρόμιον τὸ ὀνομαζόμενον τῶν εἰδῶν· εἰδοὶ δὲ ὀνομάζονται, διότι πάντας τοὺς προκόπτοντας ἐν ταῖς στρα σε Κηρυστικών Οχ. * ἐξαιτάσαντες (π. περισωμισθέντων. 450 41. 85 ἐφημήσαν Οχ. 80 ἀσύλοις ἀεύλοις Οχ. Ούννοι Σεβηρες. Σάβειροι πευθέντων, Καὶ τῶν Κυρηστικών. Κυρά στικών, Καὶ περισωμισθέντων αὐτῶν, περιπομο Είδος δὲ ὀνομάζονται, διότι, cienti hoc ubi intellexisset Persarum rex, fratri suo caput amputavit; et magis etiam, quique sce teris conscii fuerunt proceribus neci traditis, in ducias per tres reuses imperatori Romano per litteras ultra concessit. Iniperatur vero magistro rescribens jussit, obsidibus invicem datis acceptis que, trium mensium inducias acciperent. Quin Megalos quoque, Strategium et Rufinum, Byzan tium revocavit. lisdem temporibus Hunni Sabiri, portis Caspiis trajectis, in ditiones Romanas irruperunt, regiones undique, Armeniam usque deprædantes. Quin et lon ge lateque excurrentes, per Euphratesiam quoque, Ciliciam secundam et Cyrresticam grassati sunt. Quo audito, imperator Romanus Rufinum patricium in Orientem expedivit exploratum an a Persarum rege adversus Romanos missi fuerant, necne. Profe clus itaque Rufinus, cumque Persarum rege per litteras de his agens, omnino hujus præter 473 consilium advenisse lunnos, compertum habuit. Protinus igitur Dorotheo, militum in Armenia magistro, per litteras innuit, Ilunnos aggrederetur quod Hunni ubi intellexissent, abducta secum præda omni, per quam ingressi sunt, eadem via revertuntur. Cæterum insectitus eos Dorotheus magister militum, detractum illis præde non mi nimum reportavil. Contigit autem per id tempus, indict. x, tumul tumn Constantinopoli perniciosis nescio quibus daemoniis eum promoventibus), concitari. Euda anon enim, urbis præfectus, factionis utriusque seditiosos quosdam incarceratos babuit; multis que examini subjectis, septem præcipue eorum cædium patratarum rei deprensi sunt. quibus quatuor capite plecti, tres vero patibulo amigi decrevit. Per urbem itaque omnem ubi in pompa circumducti fuissent, sinu trajecto, in ulteriore ripa morti traduntur. Quorum qui suspendio ad judicati sunt duo, effractis patibulis, in terram delapsi sunt; ex quibus unus Venetæ, alter Pra sinæ fuerat factionis. Quo viso, circumfusa Lure ba imperatori protinus omnia fausla precari. Escuntes autem, qui de his acceperant, prope sanctum Cononem degentes monachi, eorum qui patibulo destinati sunt duos vivos adhuc, humi jacentes invenerunt. Hos monachi, ad mare inde deductos, navigioque impositos Sancti Laurentii ad asylum deportarunt. Certior autem de his factus præfectus, armatam eo manum expedivit quæ sontes ibi arcte custodiret. Tertio autem post die p V. Ch. adnot. ad p. ed. Bonn. Cil., Procopio, Aga- uti de hoc vocabulo supra mouli thize, aliis vocantur. Scribendum uti supra monuimus ad lib. xut. Ser. mus. etc. Quam suia viter hic ineptit auctor. Quin et socios hac in re habet Jo. Tzetzen, Græculum illum nugacissimum

νομίζοντες ὅτι ἐπήρθη εἰς τὸν ἀέρα. ἐγνώσθη δὲ μετὰ ταῦτα ὅτι ἐσφάγη· [37] καὶ ἐγένετο ταραχή μεγάλη, διότι εἰς τὸ ἱερὸν ἐσφάγη. Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Δομετιανοῦ ἐβασίλευσε Νερδας Αύγουστος ἔτος α' καὶ μῆνα α'. "Ην δὲ δι μοιριαίος, γέρων, εξόφθαλμος, μακρύρινος, εύσωμος; μιξοπόλιος, μελάγχροος, οὗλος", δασυπώγων, ἀγαθός. Ἐπὶ δὲ τῆς αὐτοῦ βασιλείας ἔπαθεν ὑπὸ θεομηνίας τὸ τρίτον αὐτῆς πάθος Διοκαισάρεια, πόλις τῆς Κιλικίας, καὶ Νικούπολις 15 καὶ ἡ χώρα αὐτῆς. Καὶ εὐθέως ἔπεμψέ τινα ἐκεῖ ὁ αὐτὸς βασιλεὺς συγκλη τικόν Ῥωμαῖον ονόματι Ζάρκον εἰς τὸ κτίσα: αύτ την, παρασχών αὐτῷ ὀκτὼ κεντηνάρια Καὶ καταλαβὼν τὴν Κιλικίαν ὁ αὐτὸς Ζάρδος 16 ὁ συγκλη τικές, καὶ ἑωρακὼς τὰ πεπτωκότα, πολλήν σπουδήν θέμενος ἀνενέωσε την [348] πόλιν, βελτίω αὐτὴν ποιήσας. Ὅθεν καὶ εἰς τὸ αὐτοῦ ὄνομα ἐκλήθη ή πόλις, τῶν πολιτῶν εὐχαριστούντων αὐτῷ. Ο γὰρ συγκλητικός εἰς ὄνομα τοῦ βασιλέως Νερβα ἐκάλε σεν αὐτὴν πόλιν Νερβάν. Συνέβη δὲ τελευτῆσαι τὸν βασιλέα πρὸ τοῦ πλη μωθῆναι αὐτήν· καὶ μετεκάλεσαν 37 αὐτὴν Ανά Καρδην ἐπιτρέψαντες τοῖς συμβολαιογράφοις οὕτως αὐτὴν χρηματίζειν. Ελέγετο γὰρ ἐξ ἀρχῆς ἡ αὐτὴ πόλις Κυΐδα 28· καὶ ἔπαθε πρῶτον πάθος ἐπὶ τῶν ὑπάτων Ῥώμης, καὶ ἀνενεώθη καὶ μετεκλήθη Κίσκος πόλις. Καὶ πάλιν ἔπαθεν ἐπὶ τοῦ Καί σαρος Ἰουλίου τὸ β' αὐτῆς πάθος· καὶ ἀνενεώθη καὶ μετεκλήθη Διοκαισάρεια· καὶ παθοῦσα ὡς προείρη ται ἐπὶ Νερά βασιλέως μετωνομάσθη Ανάξαρβος. Ποιήσας δὲ θυσίαν κόρην ὁ Ζάρδος ὀνόματι Κηπάραν χωρικήν, ἐποίησεν αὐτῇ στήλην χαλκὴν εἰς τύχην τῆς πόλεως. Ἐμήνυσε δὲ τῷ αὐτῷ βασιλεῖ ὁ Ζάρδος περὶ τῶν πολιτῶν καὶ τοῖς σωθεῖσι 3 πολίταις ἐχαρί σεν, ὡς φιλότιμος, πολλὰ ὁ αὐτὸς βασιλεύς. Οστις Νερβᾶς [349] ἀνεκαλέσατο τὸν ἀπόστολον τὸν ἅγιον α 25 αυλός Οχ. 25 Νικούπολις. Νικόπολις, 127 16 Σάρβος Οχ. Η μετεκάλεσαν μετεκά λεσεν Οχ. Κυΐνδα. Σκύντα ν. 'Ανάκαρδος. 29 σωσθεῖσι Παρασχών αὐτῷ ὀκτὼ κεντητάρια. Κεντηνάριον, να μισμάτων ποσότης. Ελκει λίτρας τὸ κεντηνάριον ἑκατὸν, ἀφ' οὗ δὴ καὶ ὠνόμα σται. Κεντὸν γὰρ τὰ ἑκατὸν καλοῦσι Ῥωμαῖο:. Ει Καὶ μετεκάλεσεν αὐτήν. μετεκάλεσαν επιστρέψαντες Ανάξαρβον, 'Αναζαρβά, πόλις Κιλικίας κέν κληται ἀπὸ τοῦ προκειμένου, ἢ ἀπὸ Αζάρβα του κτίσαντος. que templum ingressi, decepti sunt, existimantes eum coelos sublatum. Ubi vero innotuit tandem occisum fuisse, ingens in urbe erat tumultus; nempe quod in templo interfectus esset. Domitianum in imperio excepit Nerva Augustus, qui regnavit annum et mensem 1. Erat hic statura justam excedente, senes, oculis pulchris, nasutus, corpore bene composito, subcanus, cule nigra, crispus, barba hirsuta, moribus probis. Hujus sub imperio divinam iram passa est vice tertia Diocesarea, Cilicia urbs; Nicopolis etiam, regio que circumvicina. Itaque eo misit imperator virum senatorium, nomine Zarbum; traditis ei, in urbis instaurationem, vult cen'enariis. Zarbus itaque in Ci liciam veniens, ubi urbis ruinas inspexisset, summa qua potuit cura, cam instauravit et in melius refecit. Itaque etiam cives, gratias ei rependentes ab ejus nomine urbem appellari voluerunt. Sena tor enim eam antea ab imperatoris nomine, Ner vam denominaveral. 268 Celerum imperatore e vivis excedente, prius quam absoluta esset urbs; mutato nomine, Ana zarbum vocarunt; tabulariis etiam cura commissa, in Acta publica eam sub eodem nomine referendi. Primitus enim urbs hæc, Seynta vocata est: de cœlo autem tacta primum sub consulibus Ronia nis, de integro instaurata est et Ciscus vocata, Rursus etiam Julio Ces. imperante, terræ notilus eversa, nova iterumn facta est et Diocaesarea no minata. Sub Nerva vero imperatore denuo passa, uti dictum est, Anazarbus appellata est. Zarbus autem, parata in victimam virgine indigena, nom mine Cepara, statuam ei æneam erexit, urbis in Fortunam. Imperator autem, per Zarbi litteras, de incolarum calamitatibus certior factus, plurima eis, qui a ruinis erant superstites, honorifice sup Imo ut p. C. Cl., 18 (s. Conf. Wesselingius ad Diodorum xvi, 62, p. 303, 69. Conf. Suidas Ch. Sed ita Ox. Μolus Minor, de quo Procopius, qui centum libras con iste per centenaria numerandi ubique apud Græcos tinet: et major ille, a Glyca positus, qui Minoris recentiores occurrit; quantum vero centenarium sit, in incerto relinquit Suidas Procopius, De bel. Pers. 1. 1, Centenarium, centum libras continere ait a centum quidem, vocabulo Romano, nomen tra xisse manifestum est: centum tamen Pondo præ eise non valuisse, ex Glyca apparet, Annal. p. it, pag. 256. Libi de Athiopum regina Salomoni mut nera offerente verba faciens, hac habet: Simul ei largila cxx auri talenta cum aromatibus, etc., ad Suns est reversa. Talentum vero libras cxxv conti net. De quo colligi potest eum a regina centenarios uuri nostros centum accepisse. Si ergo cxx talentis sequipollent c centenarii; talentum vero cxxv libras continet; ex hinc apparet centenarium libras CL continere, adeoque centenarium Procopiamuan se misse superare. Anne igitur centenarius duplex sesquialter est, librasque habet cL, secundum ita que hunc computum, imperator in urbis hujus instaurationem, si de minore centenario, coque aureo (aliter enim pecuniarum summa condende urbi longe impar videbitur:) intelligatur, monet nostræ Anglicanæ, quam sterling vulgo dicimus. 33,600 libras: si secundum Glyc vero centenarium numeremus, 50,400 libras, largitus est: posito sci licet, argenti unciam v solidos valere; aurufi vero ita se habere ad argentum, sicut L ad xiv, qualis hodie est monetæ nostræ valor. Scr. ut ad cives referatur, et cuin co gruat. Anazarban vocat Stephanus. qui ab Azarba conditore eam sic dictain innuit. Stephanus, De urb.

Ιωάννην· καὶ ἦλθεν ἐν Ἐφέσῳ πάλιν ἀπὸ Πάτ μων 30. Ἐπὶ δὲ τῆς αὐτοῦ βασιλείας ἀνεφάνη Μάνης δυγ ματίζων καὶ διδάσκων ὀχλαγωγών. Ωσαύτως δὲ ἐπὶ τῆς αὐτοῦ βασιλείας ἐκωλύθησαν οἱ μονομάχοι καὶ αἱ θέαι αὐτῶν· καὶ ἐπενοήθη εἰ ἀντ᾿ αὐτῶν τῶν κυνη γίων ἡ θέα 'Ο δὲ αὐτὸς βασιλεὺς νοσήσας καὶ φθαρείς το λευτᾷ, ὧν ἐνιαυτῶν κα'. 80 Πάτμων. Πάτμου 251 111 οι ἐπενοήθη. ὑπενοήθη ἐπ ενοήθησαν Ος. Καὶ ἐπενοήθησαν ἀντ᾿ αὐτῶν, τῶν κυνηγίων θέα. [350] ΛΟΓΟΣ ΙΑ΄ ΧΡΟΝΩΝ ΤΡΑΙΑΝΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΘΟΥΣ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ ΤΡΙΤΟΥ. Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Νερδᾶ ἐβασίλευσεν ὁ θειό. τατος Τραϊανὸς ἔτη ιθ' καὶ μῆνας ἔξ. Ην δὲ μας κρὸς, ξηρὸς τῷ σώματι, μελάγχρους, λεπτοχαρά κτήρος κονδόθριξ, πολιός, βαθεῖς ἔχων ὀφθαλμούς. Ἕως δὲ τοῦ δευτέρου έτους τῆς βασιλείας αὐτοῦ ἦν φαινόμενος καὶ διδάσκων ἐν Ἐφέσῳ, ἐπίσκοπος καὶ πατριάρχης ὢν, ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ ἀπόστολος καὶ Θεολόγος. Καὶ ἀφανῆ [351] ἑαυτὸν ποιήσας οὐκ ἐτι ὤφθη τινὶ, καὶ οὐδεὶς ἔγνω τί ἐγένετο ἕως τῆς νῦν, καθὼς ᾿Αφρικανός καὶ Εἰρηναῖος οἱ σοφώτατοι συνεγράψαντο. Ἐπὶ δὲ τῆς βασιλείας τοῦ αὐτοῦ Τραϊανοῦ διωγμὸς μέγας τῶν Χριστιανῶν ἐγένετο καὶ πολλοὶ ἐτιμωρήσ θησαν ". Ἐν ᾧ χρόνῳ ἐπιστρατεύσας ἀνῆλθε πολε μῶν 20 μετὰ δυνάμεως πολλῆς κατὰ 'Ρωμανίας ἐκ γένους Πάρθων 3 βασιλεὺς Περσῶν, ὁ ἀδελφὸς Οσδρέου, βασιλέως ᾿Αρμενίων. Καὶ παρέλαβε πόλεις καὶ ἐπραίδευσε χώρας πολλὰς, ἔχων μεθ' ἑαυτοῦ καὶ τὸν ἴδιον αὐτοῦ υἱὸν Σανατρούκιον. Καὶ ὡς πραιδεύει ὁ Μεερδότης βασιλεὺς τὴν Εὐφρατησίων 38 χώραν, ἐλαύνων κατηνέχθη ἀπὸ τοῦ ἵππου καὶ ἐκλάσθη και σε ἐτιμωρήθησαν ἐτιμορήθησαν Οχ. 83 πολεμῶν πόλεμον Ο. * Παρθῶν Οχ. Μετρ εύτης Έφρατ. Αφανή ἑαυτὸν ποιήσας. peditavit. Idem Nerva divum Joannem apostolum ab exsilio revocavit: qui ex Patmo Ephesum rediens, ibidem degebat. Hujus sub imperio Manes cœpit dogmata sua spargere; populumque ad se allectare. Hoc etiam imperante, ludi gladiatorii populo interdicti sunt in quorum locum substituta sunt spectacula Cyne gelica. Nerva vero imperator in morbum incidens, na turæ debitum exsolvit, annos natus Lxxi. Chron. Pasch. p. B, ut ipse p. D. Chron., [ stituisse dicitur Nerva; spectacula jam olim po 4 Ludis quidem gladiatoriis interdixit Nerva. pulo exhiberi solita. Cynegetica tamen absurde in eorum locum sub DE TEMPORIBUS TRAJANI IMPERATORIS ET ANTIOCHENSI PASSIONE TERTIA. 269 Nervæ in imperio successit divinissimus Trajanus imperavit hic annos xix et menses VI. Erat autem procerus, corpore tenui, colore nigro, facie parva, capillitio curto canoque, oculos habens subsidentes. Ad secundum vero usque Trajani imperatoris annum, palam exhibebat se Ecclesiæ Ephesina doctorem, ubi episcopus fuit et patriar. cha, divus Joannes, apostolus et Theologus. Postea vero subtrahens sese, disparuit: neque adhuc constat, quid de eo factum est: sicuti scriptis tradiderunt Africanus et Irenæus, sapientissimi chronographi. Eodem imperante Trajano, Christianorum gra vis persecutio facta est et plurimi supplicio affecti sunt. Circa idem tempus contra Romanos arma 270 movelat Persarum rex Meerdotes, genere Parthus, Osdrois, Armeniorum regis, frater: qui maximis instructus copiis, filium quoque Sanatru cium secum habens plurimas tum urbes, tum re giones captas, spoliavit. Dumque regionem Eu phratesiam deprædatur, cursum præcipitans ex equo dejicitur, casuque graviter confractus, diem Cl., Ch., Malim addi. Οx. Correxit Ch. Opinionem hanc irridet Cedrenus, pag. 218 clition. Paris. quem ridosis.

κῶς καὶ ἐτελεύτησεν ἰδίῳ θανάτῳ. Ἐν τῷ δὲ μέλλειν αὐτὴν τελευτῶν ἐποίησε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν Σανα τρούκιον 'Αρσάκης ὅ ἐστι βασιλέα, ἀντ᾿ αὐ του. [152] Περσιστὶ δὲ Τορκὶμ βασιλεὺς ἑρμηνεύεται. Καὶ ἐπέμεινεν ὁ αὐτὸς Σανατρούκιος βασιλεύς Περ. σῶν λυμαινόμενος τὴν Ῥωμανίαν· ὁ δὲ ὑσδρόης, βασιλεὺς ᾿Αρμενίων, ὁ τοῦ Μεερδότου ἀδελφὸς, ἀκούσας τὸν αὐτοῦ θάνατον, ἔπεμψε καὶ αὐτὸς εὐθέως τὸν ἴδιον αὐτοῦ υἱὸν ἀπ' αὐτῆς τῆς ᾿Αρμε νέας μετά πολλοῦ στρατοῦ τὸν Παρθεμασπάτην 30 πρὸς βοήθειαν τοῦ ἑαυτοῦ ἐξαδέλφου Σανατρουκίου, βασιλέως Περσῶν, κατὰ 'Ρωμαίων. Καὶ ταῦτα ἀκούσας ὁ θειότατος Τραϊανός βασιλεὺς, εὐθέως ἐπεστράτευσε τῷ ιβ' ἔτει τῆς βασιλείας αὐτοῦ ἐξελθὼν κατ' αὐτῶν μηνὶ Οκτωβρίῳ τῷ καὶ Ὑπερ βερεταίῳ ἀπὸ 'Ρώμης· καὶ φθασάντων πρῶτον κατα ἔπλευσεν ἐπὶ τὴν ᾿Ανατολήν. ὁρμήσας μετὰ δυνάμεως πολλῆς στρατοῦ καὶ συγκλητικῶν· ἐν οἷς ἦν καὶ Αδριανὸς ὁ γαμβρὸς αὐτοῦ ἐπὶ ἀδελφῇ δ' Καὶ κατα έφθασεν ἐν Σελευκείᾳ τῆς Συρίας μηνί στ' Απελλαίῳ τῷ καὶ Δεκεμβρίῳ εἰς δρόμωνα 87 ἀπὸ τοῦ λεγο μένου Βυτυλλίου [353] ὁρμητηρίου, ὄντος αὐτοφυοῦς λιμένος πλησίον Σελευκείας τῆς Συρίας. Οἱ δὲ Πέρσαι ἦσαν παραλαβόντες Αντιόχειαν τὴν μεγάλην δίχα μέντοι πολέμου κατὰ σύνταξιν φιλικὴν καὶ πάντα ἐκάθηντο ἐν αὐτῇ κρατοῦντες αὐτὴν καὶ φυλάττον τες τῷ βασιλεῖ Περσῶν Σανατρουκίῳ, τῶν ᾿Αντιο χέων ἀξιωματικῶν κατὰ ἰδίαν προαίρεσιν πάντα εἰρήνης καὶ ὑποταγής στησάντων διὰ πρεσβείας αύτ τῶν πρὸς τὸν βασιλέα Περσῶν. Ὁ δὲ αὐτὸς βασιλεὺς Περσῶν πεισθεὶς ἔπεμψε δύο Βαρζαμαράτος εν τινῶν τὰ ὀνόματά ἐστι ταῦτα, Φούρτων καὶ Γάργα ρις, μετὰ βοηθείας πολλής Περσικῆς, χιλιάδων γ'. Ὁ δὲ βασιλεὺς Τραϊανὸς ἢ μόνον κατέφθασε τῷ δρό * Παραθεμασπάτην. Παρθεμασπάτην 146 σ' ἀδελφῆ, ἀδελφιδῇ στ' Απηλ λαίῳ Απριλλέω Οχ. 870 δρόμωνα δρόμον Οκ. το βαρζαμαράτας. Ο βαρσαμαντας 'Αρτάκην, ὅ ἐστι βασιλέα. "Αρ. σαχες, οἱ βασιλεῖς Περσῶν. ίπιρ. Σαββουραράκης, Σάτωρ Αρτάκη; Περσών Πάρθων. Εἰσὶ μὲν ἡμῶν πολλοί Αρτακίδαι, ὦ δέσποτα, ἐκείνου Αρσά του ἀπόγονοι· δς δὴ οὔτε τῆς Πάρθων βασιλείας ἀλλότριος ἐτύγχανεν ῶν, ἡνίκα ὑπὸ Πάρθοις ἔκειτο τὰ Περσῶν πράγματα. Τορκίμ ι Τον Παραθεμασπάτην. Παρθαμασίρη Παρθαμασπάτην Τῷ ιβ' ἔτει τῆς βασιλείας. Ο γαμβρός αὐτοῦ ἐπ' ἀδελφῇ. ἀδελ Π Αδριανὸς δὲ ὑπὸ μὲν Τραϊανοῦ οὐκ ἐσ εποιήθη· ἦν μὲν γὰρ πολίτης αὐτοῦ, καὶ ἐπιτροπεύθη ὑπ' αὐτοῦ, γένους θ' οἱ ἐκοινώνει καὶ ἀδελφιδήν αὐτοῦ ἐγεγαμήκει. Εἰς δρόμον. εἰς δρό μωνα, δρό μωνα δρομωνάριοι, suum obiit. Moriturus autem, Sanatrucium filium, Arsacem, id est, regem, sui in locum substituit; Persice autem, Torci, regem sonat. Sanatrucius autem, Persarum rex factus, bellum Romanum persequitur: interim Osdroes, rex Armenia, audita Meerdotis fratris morte, filium suum Parathemas phatem, patruelis sui Sanatrucii, Persarum regis in auxilium, magno exercitu instructum, contra Romanos protinus emisit. Imperator autem divi nissimus Trajanus de his certior factus, sine mora bellum parat; et ingenti iustructus exercitu, sena toribus etiam stipatus, inter quos quoque erat Adrianus, neptis maritus, anno imperii sui xit, mense Hyperberetæo, sive Octobri, cum suis Roma solvit, Persas bello aggressurus. Ad partes vero orientales appulsus, mense Apellæo, sive Decem bri, ad Seleuciam Syriæ, a statiris Bylyllii dictis (qui portus est nativus prope Seleuciam ), ipse, celoci 271 vectus, maturavit iter suum. Persæ antem Antiochiam magnam tum occupantes, eam regi suo asseruerunt, domini ejus facti, non armis, sed mutuo et amico fœdere intercedente. Primo res enim Antiochiæ, sponte sna Sanatrucio Per sarum regi sese dedentes, per legatos, pacis con ditiones postulaverunt. Quibus rex Persarum annuens, misit eo Barzamanatas duos, Phurtununı et Gargarim, tribus millibus militum Persicorum instructos. Trajanus autem imperator, quampri mum celocis ope Seleuciam Syriæ appulisset, nun tium Antiochiam clam expedivit, qui primoribus ci vibusque omnibus adventum ejus notum faceret quibus etiam et ista scripsit. Novimus vos præter milites vestros Stationarios, ex civibus etiain fre quentein numerare populum, quorum præ multi infra p. C, quod reposui. Ch. Clio, Ch., infra vocal duces hos Persicos.» Ch. Hesychius. Inde est quod habemus infra, in Juliano quod dis junctim scriberetur, Sapor rex. Pro tamen, apud Hesychium, suspicor legendum Parthici enim reges, Arsacida dicti sunt. Procop. De bell. Pers. lib. ut Persis vero rex, sonat, ut ex nostro discimus. Dio coin primo, deinde vocat; uti et noster etiam infra. Hieronymus apud Eusebium, bella hac orientalia a Trajano gesla, ad annum ejusdem v, refert. Scr. giðƒ. Consobrinæ. Trajano et sangnine et affinitate junctus erat Adrianus, teste Æl. Spartiano, in Adrian. Adriano paler Alius Adrianus, cogno mento Afer, fuit, consobrinus Trajani imp. Et pau!ο post: Denique suffragante Sura, ad amicitiam Tra jani pleniorem rediit, neple per sororem Trajani uxore accepta. Eadem fere habes apud Dionem in Adriano Omnino legendum, ut ex sequentibus apparet. Cursum autem publicum et equis, vehiculisque, et navigiis etiam stetisse, apparet ex Sidonio Apollin. Epistol. lib. I, ep. 5. Tricini cursoriam (sic navigio nomen) ascen di; qua in Eridanum brevi delutus, etc. Ubi Sidoning cursoriam subaudi navem, quam Graeci vocant. Harum vero Remiges Latinis etiam Dromonarii dicti: quibus Theodo rici scripta epistola exstat, apud Cassiodorum, Variar. lib. i, ex qua paucula haec, ad propo situm nostrum spectantia, proferre non gravabor. Et ideo comiti sacrarum largitionum nostra' præ cepit auctoritas, us in hostilienst loco constitui de beatis; quatenus fiscali humanitale recreati, excur sus cum veredariis per alveum Padi more solito faciatis, ut diviso labore, equis publicis debeat sub veniri, etc. Hujusmodi autem navigio, relicia post se classe reliqua, celeritatis causa hic usum fuisse Trajanum, muuit auctor

κῶς καὶ ἐτελεύτησεν ἰδίῳ θανάτῳ. Ἐν τῷ δὲ μέλλειν αὐτὴν τελευτῶν ἐποίησε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν Σανα τρούκιον 'Αρσάκης ὅ ἐστι βασιλέα, ἀντ᾿ αὐ του. [152] Περσιστὶ δὲ Τορκὶμ βασιλεὺς ἑρμηνεύεται. Καὶ ἐπέμεινεν ὁ αὐτὸς Σανατρούκιος βασιλεύς Περ. σῶν λυμαινόμενος τὴν Ῥωμανίαν· ὁ δὲ ὑσδρόης, βασιλεὺς ᾿Αρμενίων, ὁ τοῦ Μεερδότου ἀδελφὸς, ἀκούσας τὸν αὐτοῦ θάνατον, ἔπεμψε καὶ αὐτὸς εὐθέως τὸν ἴδιον αὐτοῦ υἱὸν ἀπ' αὐτῆς τῆς ᾿Αρμε νέας μετά πολλοῦ στρατοῦ τὸν Παρθεμασπάτην 30 πρὸς βοήθειαν τοῦ ἑαυτοῦ ἐξαδέλφου Σανατρουκίου, βασιλέως Περσῶν, κατὰ 'Ρωμαίων. Καὶ ταῦτα ἀκούσας ὁ θειότατος Τραϊανός βασιλεὺς, εὐθέως ἐπεστράτευσε τῷ ιβ' ἔτει τῆς βασιλείας αὐτοῦ ἐξελθὼν κατ' αὐτῶν μηνὶ Οκτωβρίῳ τῷ καὶ Ὑπερ βερεταίῳ ἀπὸ 'Ρώμης· καὶ φθασάντων πρῶτον κατα ἔπλευσεν ἐπὶ τὴν ᾿Ανατολήν. ὁρμήσας μετὰ δυνάμεως πολλῆς στρατοῦ καὶ συγκλητικῶν· ἐν οἷς ἦν καὶ Αδριανὸς ὁ γαμβρὸς αὐτοῦ ἐπὶ ἀδελφῇ δ' Καὶ κατα έφθασεν ἐν Σελευκείᾳ τῆς Συρίας μηνί στ' Απελλαίῳ τῷ καὶ Δεκεμβρίῳ εἰς δρόμωνα 87 ἀπὸ τοῦ λεγο μένου Βυτυλλίου [353] ὁρμητηρίου, ὄντος αὐτοφυοῦς λιμένος πλησίον Σελευκείας τῆς Συρίας. Οἱ δὲ Πέρσαι ἦσαν παραλαβόντες Αντιόχειαν τὴν μεγάλην δίχα μέντοι πολέμου κατὰ σύνταξιν φιλικὴν καὶ πάντα ἐκάθηντο ἐν αὐτῇ κρατοῦντες αὐτὴν καὶ φυλάττον τες τῷ βασιλεῖ Περσῶν Σανατρουκίῳ, τῶν ᾿Αντιο χέων ἀξιωματικῶν κατὰ ἰδίαν προαίρεσιν πάντα εἰρήνης καὶ ὑποταγής στησάντων διὰ πρεσβείας αύτ τῶν πρὸς τὸν βασιλέα Περσῶν. Ὁ δὲ αὐτὸς βασιλεὺς Περσῶν πεισθεὶς ἔπεμψε δύο Βαρζαμαράτος εν τινῶν τὰ ὀνόματά ἐστι ταῦτα, Φούρτων καὶ Γάργα ρις, μετὰ βοηθείας πολλής Περσικῆς, χιλιάδων γ'. Ὁ δὲ βασιλεὺς Τραϊανὸς ἢ μόνον κατέφθασε τῷ δρό * Παραθεμασπάτην. Παρθεμασπάτην 146 σ' ἀδελφῆ, ἀδελφιδῇ στ' Απηλ λαίῳ Απριλλέω Οχ. 870 δρόμωνα δρόμον Οκ. το βαρζαμαράτας. Ο βαρσαμαντας 'Αρτάκην, ὅ ἐστι βασιλέα. "Αρ. σαχες, οἱ βασιλεῖς Περσῶν. ίπιρ. Σαββουραράκης, Σάτωρ Αρτάκη; Περσών Πάρθων. Εἰσὶ μὲν ἡμῶν πολλοί Αρτακίδαι, ὦ δέσποτα, ἐκείνου Αρσά του ἀπόγονοι· δς δὴ οὔτε τῆς Πάρθων βασιλείας ἀλλότριος ἐτύγχανεν ῶν, ἡνίκα ὑπὸ Πάρθοις ἔκειτο τὰ Περσῶν πράγματα. Τορκίμ ι Τον Παραθεμασπάτην. Παρθαμασίρη Παρθαμασπάτην Τῷ ιβ' ἔτει τῆς βασιλείας. Ο γαμβρός αὐτοῦ ἐπ' ἀδελφῇ. ἀδελ Π Αδριανὸς δὲ ὑπὸ μὲν Τραϊανοῦ οὐκ ἐσ εποιήθη· ἦν μὲν γὰρ πολίτης αὐτοῦ, καὶ ἐπιτροπεύθη ὑπ' αὐτοῦ, γένους θ' οἱ ἐκοινώνει καὶ ἀδελφιδήν αὐτοῦ ἐγεγαμήκει. Εἰς δρόμον. εἰς δρό μωνα, δρό μωνα δρομωνάριοι, suum obiit. Moriturus autem, Sanatrucium filium, Arsacem, id est, regem, sui in locum substituit; Persice autem, Torci, regem sonat. Sanatrucius autem, Persarum rex factus, bellum Romanum persequitur: interim Osdroes, rex Armenia, audita Meerdotis fratris morte, filium suum Parathemas phatem, patruelis sui Sanatrucii, Persarum regis in auxilium, magno exercitu instructum, contra Romanos protinus emisit. Imperator autem divi nissimus Trajanus de his certior factus, sine mora bellum parat; et ingenti iustructus exercitu, sena toribus etiam stipatus, inter quos quoque erat Adrianus, neptis maritus, anno imperii sui xit, mense Hyperberetæo, sive Octobri, cum suis Roma solvit, Persas bello aggressurus. Ad partes vero orientales appulsus, mense Apellæo, sive Decem bri, ad Seleuciam Syriæ, a statiris Bylyllii dictis (qui portus est nativus prope Seleuciam ), ipse, celoci 271 vectus, maturavit iter suum. Persæ antem Antiochiam magnam tum occupantes, eam regi suo asseruerunt, domini ejus facti, non armis, sed mutuo et amico fœdere intercedente. Primo res enim Antiochiæ, sponte sna Sanatrucio Per sarum regi sese dedentes, per legatos, pacis con ditiones postulaverunt. Quibus rex Persarum annuens, misit eo Barzamanatas duos, Phurtununı et Gargarim, tribus millibus militum Persicorum instructos. Trajanus autem imperator, quampri mum celocis ope Seleuciam Syriæ appulisset, nun tium Antiochiam clam expedivit, qui primoribus ci vibusque omnibus adventum ejus notum faceret quibus etiam et ista scripsit. Novimus vos præter milites vestros Stationarios, ex civibus etiain fre quentein numerare populum, quorum præ multi infra p. C, quod reposui. Ch. Clio, Ch., infra vocal duces hos Persicos.» Ch. Hesychius. Inde est quod habemus infra, in Juliano quod dis junctim scriberetur, Sapor rex. Pro tamen, apud Hesychium, suspicor legendum Parthici enim reges, Arsacida dicti sunt. Procop. De bell. Pers. lib. ut Persis vero rex, sonat, ut ex nostro discimus. Dio coin primo, deinde vocat; uti et noster etiam infra. Hieronymus apud Eusebium, bella hac orientalia a Trajano gesla, ad annum ejusdem v, refert. Scr. giðƒ. Consobrinæ. Trajano et sangnine et affinitate junctus erat Adrianus, teste Æl. Spartiano, in Adrian. Adriano paler Alius Adrianus, cogno mento Afer, fuit, consobrinus Trajani imp. Et pau!ο post: Denique suffragante Sura, ad amicitiam Tra jani pleniorem rediit, neple per sororem Trajani uxore accepta. Eadem fere habes apud Dionem in Adriano Omnino legendum, ut ex sequentibus apparet. Cursum autem publicum et equis, vehiculisque, et navigiis etiam stetisse, apparet ex Sidonio Apollin. Epistol. lib. I, ep. 5. Tricini cursoriam (sic navigio nomen) ascen di; qua in Eridanum brevi delutus, etc. Ubi Sidoning cursoriam subaudi navem, quam Graeci vocant. Harum vero Remiges Latinis etiam Dromonarii dicti: quibus Theodo rici scripta epistola exstat, apud Cassiodorum, Variar. lib. i, ex qua paucula haec, ad propo situm nostrum spectantia, proferre non gravabor. Et ideo comiti sacrarum largitionum nostra' præ cepit auctoritas, us in hostilienst loco constitui de beatis; quatenus fiscali humanitale recreati, excur sus cum veredariis per alveum Padi more solito faciatis, ut diviso labore, equis publicis debeat sub veniri, etc. Hujusmodi autem navigio, relicia post se classe reliqua, celeritatis causa hic usum fuisse Trajanum, muuit auctor

μωνι τὴν Σελευκέων πόλιν τῆς Συρίας, έγραφε λάθρα τοῖς Αντιοχεῦσιν ἀξιωματικοῖς καὶ τοῖς που λίταις πᾶσι, σημαίνων τὴν ἑαυτοῦ παρουσίαν καὶ ταῦτα, ὅτι Ἐγνώκαμεν τὴν ὑμετέραν πόλιν ἔχειν ἴδιον πλῆθος ἀνδρῶν πολὺ δίχα τῶν ἱδρυμένων απ τόλι στρατιωτικῶν ἀριθμῶν. Οἱ δὲ πολέμιοι Πέρσαι οἱ ἐν ὑμετέρᾳ πόλει ὄντες ὀλίγοι ὑπάρχουσι πρὸς τὸ ὑμέτερον πλῆθος. ᾿Αναιρεῖ οὖν ἔκαστος οὓς ἔχει Πέρσας εἰς ἴδιον αὐτοῦ [34] οἶκον, θαῤῥῶν εἰς τὴν ἡμετέραν παρουσίαν, διότι ἐληλύθαμεν ἐκδικοῦντες τὰ Ῥωμαίων. Καὶ ταῦτα γνόντες οἱ αὐτοὶ ᾿Αντιοχείς νυκτός ὥρμησαν κατὰ τῶν ὄντων ἐν τῇ αὐτῶν πόλει Περ σῶν, καὶ ἀγρυπνήσαντες ἀνεῖλον πάντας. Καὶ συλλα βόμενοι τοὺς δύο στρατηγούς Περσῶν τοὺς λεγομέν νους Βαρσαμανάτας καὶ φονεύσαντες καὶ αὐτοὺς ἔσυραν καὶ τὰ λείψανα αὐτῶν κατὰ πᾶσαν τὴν πόλιν Φουρτούνου καὶ Γάργαρι φωνήν κράζοντες περί αὐτῶν ταύτην· Εἰς τὴν νίκην Τραϊανοῦ τοῦ δεσπό του ἵδε σύρονται Φουρτούνος καὶ Γάργαρις· άγε, άγε, Γάργαρι 3, Φουρτούνε. Οἱ δὲ δυνηθέντες Πέρσαι ἐξειλῆσαι ἐν τῷ σύρεσθαι ἐκείνους ὑπὸ τοῦ πλήθους ἐξερχόμενοι καὶ φεύγοντες, ἔβαλον πύρ τη αὐτῇ νυκτὶ καὶ ἔκαυσαν μέρος μικρὸν τῆς πόλεως ἐπὶ τὴν λεγομένην Σκεπινὴν γειτονίαν. Ο δὲ βασι λεὺ; Τραϊανὸς ἀκούσας ταῦτα ἐπήνεσε τὸ ἀνδρεῖον τῶν ᾿Αντιοχέων πολιτῶν· καὶ τῶν πλοίων δὲ τοῦ στρατοῦ αὐτοῦ καταφθασάντων ἀπὸ Σελευκείας, ἀνῆλθον ἐπὶ τὴν ἱερὰν Δάφνην εὔξασθαι καὶ θυσιά σαι εἰς τὸ ἱερὸν τοῦ ᾿Απόλλωνος. Καὶ ἐδήλωσε τοῖς Αντιοχεῦσιν ἀπὸ Δάφνης κελεύσας ἐπαρθῆναι ἀπὸ τῆς πόλεως τὰ λείψανα τῶν φονευθέντων Περσῶν καὶ ἀπὸ διαστήματος τῆς αὐτῆς πόλεως ἐκβληθέντα και θῆναι, ἀγνισθῆναι δὲ καὶ τὴν πόλιν πᾶσαν [555] καὶ γενέσθαι πυράς κατὰ τόπον καὶ πυλῶνα τῆς αὐτῆς πόλεως δαφνίνων δένδρων, καὶ βάλλεσθαι ἐν τῷ πυρὶ τῶν φυλλοδαφνῶν λίβανον πολὺ καὶ κατὰ πᾶν σαν τὴν πόλιν ταυρέας ἐκτυπεῖν 40 πρὸς τὸ ἀποδιωχθῆναι τὰ πνεύματα τὰ ἄδικα τῶν σφαγέντων Περσῶν· καὶ ἐγένετο οὕτως. Καὶ κατῆλθεν ὁ αὐτὸς βασιλεὺς Τραϊανὸς ἀπὸ Δάφνης καὶ εἰσῆλθεν ἐν Αντιοχείᾳ τῆς Συρίας διὰ τῆς χρυσέας τῆς λεγομέ 30 Γάργαρη, Γάργαρι Γαργάρη, Σαπώρη 127 Α, Κουζτίνη 11, ἐν ἐκτυπεῖν. ᾿Αναιρεῖ οὖν ἔκαστος. ἀναιρείτω, τος, ψόφους ἐργαζόμενος τῇ ταυρέα. ταυρέα ἀναιρα. Φουρτούνου και Γαργάρη. Γαργάριος, Ταυρέας ἐκτυπεῖν. Ταυρείη, ταυρη δορά), ταυρέα. 12: Παραγίνεται ὁ δαίμων ἐν νυκτί, ταυρέαν κατέχων ὥσπερ οἱ δῆμοι, σχήμα έχουν στρατιώτου φακοδοτούν. οι σχῆμα ἔχων στρατιώτου Έπιπαταγοῦντες δὲ κώδωνί τινι, καὶ τυμπάνῳ ὕπερθεν του φόρτου, το ριέφερον τὸ φυλλώδες του λιβάνου τῇ φλογί λακικό μενον· καὶ ἅμα γινόμενοι μανιώδεις, καὶ ἐμπρι μούμενοι, τὰ πονηρὰ ἀπελαύνειν ἐδόκουν. Οὕτω γὰρ ἀποτρόπαιοί τινες εἶναι καὶ ἀλεξίκακοι ἐδέκουν. tudine, Persa isti, civitatem vestram tenentes, pauci existimandi sunt. Quisque igitur vestrum, nostra fretus præsentia, quos apud se Persas habet e medio tollat. Advenimus enim Romanis injurias illatas ulturi. Antiochenses igitur, super hoc admoniti, per silentium noctis persas omnes, insomnes ipsi, exciderunt. Persarum autem duces illos duos. Barsamanalas dictos, Phurtumum et Gargarim, comprehensos interfecerunt: et cadavera 272 per totam urbem raptantes, exclamarunt: Ecce, Domini Trajani in victoriam, Phurtunum et Gar garim tractos! age, age Plurtune et Gargari. lute rim vero, dum hi a popuļo distrahebantur, qui ex Persis evadere potuerunt, stragi sese eripientes, ignem urbi per noctem injecerunt: pars itaque ejus, licet non magna, ad Scepinum vicum, conda gravit. His auditis, imperator Trajanus intrepidos Antiochensium animos summe prædicavit; classe que a Seleucia solvente, ad sacram Daphnem cum exercitu ducens iter, sacra ibi in Apollinis templo peregit. Per nuntios autem a Daphne missos Antio chenses monuit, uti occisorum Persarum cadavera ex urbe ejicerentur, et procul inde exportata con cremarentur. Jussit etiam lustrari urbem pyris hine inde et ad portas, ex ramusculis laureis ac censis, et ilure ignibus largiter injecto; Tympana – quoque ubique per urbem pulsari, ad abigendos Persarum interfectorum noxios spiritus: quod etiam factum est. Mensis autem Audynei, sive Ja nuarii vu, feria v, hora diei iv, Trajanus imperator per portain Auream, sive Daphneticam, ex Daphne veniens, Antiochiam Syriæ ingressus est, coronam capite gestans, ex ramusculis oleaginis contextamn. Tympana 273 etiam pulsari jussit, singulis nocti bus, per xxx dies: idem etiam mense hoc quotannis Aut scribendum aut cui similia p. vol. Vid. Steph. Τhes. p. 9722 ed. Lond. p. 42 D. Scr. sive Quo in loco Εx Græcorum feruatione nominum, scribendum essel: sed nec vocalis longa in ultima, accentum in antepenultima hoc loco pati potest. seu (subaudi, pellis est taurina: sumiturque pro quovis ex ea facto scutica, clypeo, casside, etc. Hoc vero loco, tympanum quod ex pelle etiam taurina factum, signare videtur: quo etiam sensu habes apud Leonem imp. constitut. 7. et Mauri cium Strategic. lib. 1. Vide Nic. litigalii, et Jo. Meur sii Gloss uria in Non itaque assentiri pos sum Reimesio, Var. Lect. lib. u, ubi animadvertit in Palladi Hist. Laus, interpretem Gent. Hervetum eo quod tavplav nonscuticam, sed taurinam pellem ver tit. Palladii verba hæc sunt, c. de Nathanaele abba manifeste ponitur pro tympano, uti apparet ex istis, " quid enim miliui cum scuti cis et flagellis, lictoris armis? cui tympano suo, præ sertim terrorem alicui incussuro nihil convenientius. Aeris autem purgandi virtutem pulsatis tympanis, campanis, et hujusmodi sonoris inesse, jam olim ine valuit opinie. Hujus rei exemplum habemus, apud Menandrum protector. Excerpt. De legationib. de Turcis Zemarchum, Justini minoris legatum, exci pientibus, verba habentem: haud multum buc facien tibus praemissis, deinde addit Vide etiam Pomponatium De incantat. cap. 12; Hieron. Magium Miscellaneor.lib. iv, cap. 14, et Angel. Roccham de Campanis.

μωνι τὴν Σελευκέων πόλιν τῆς Συρίας, έγραφε λάθρα τοῖς Αντιοχεῦσιν ἀξιωματικοῖς καὶ τοῖς που λίταις πᾶσι, σημαίνων τὴν ἑαυτοῦ παρουσίαν καὶ ταῦτα, ὅτι Ἐγνώκαμεν τὴν ὑμετέραν πόλιν ἔχειν ἴδιον πλῆθος ἀνδρῶν πολὺ δίχα τῶν ἱδρυμένων απ τόλι στρατιωτικῶν ἀριθμῶν. Οἱ δὲ πολέμιοι Πέρσαι οἱ ἐν ὑμετέρᾳ πόλει ὄντες ὀλίγοι ὑπάρχουσι πρὸς τὸ ὑμέτερον πλῆθος. ᾿Αναιρεῖ οὖν ἔκαστος οὓς ἔχει Πέρσας εἰς ἴδιον αὐτοῦ [34] οἶκον, θαῤῥῶν εἰς τὴν ἡμετέραν παρουσίαν, διότι ἐληλύθαμεν ἐκδικοῦντες τὰ Ῥωμαίων. Καὶ ταῦτα γνόντες οἱ αὐτοὶ ᾿Αντιοχείς νυκτός ὥρμησαν κατὰ τῶν ὄντων ἐν τῇ αὐτῶν πόλει Περ σῶν, καὶ ἀγρυπνήσαντες ἀνεῖλον πάντας. Καὶ συλλα βόμενοι τοὺς δύο στρατηγούς Περσῶν τοὺς λεγομέν νους Βαρσαμανάτας καὶ φονεύσαντες καὶ αὐτοὺς ἔσυραν καὶ τὰ λείψανα αὐτῶν κατὰ πᾶσαν τὴν πόλιν Φουρτούνου καὶ Γάργαρι φωνήν κράζοντες περί αὐτῶν ταύτην· Εἰς τὴν νίκην Τραϊανοῦ τοῦ δεσπό του ἵδε σύρονται Φουρτούνος καὶ Γάργαρις· άγε, άγε, Γάργαρι 3, Φουρτούνε. Οἱ δὲ δυνηθέντες Πέρσαι ἐξειλῆσαι ἐν τῷ σύρεσθαι ἐκείνους ὑπὸ τοῦ πλήθους ἐξερχόμενοι καὶ φεύγοντες, ἔβαλον πύρ τη αὐτῇ νυκτὶ καὶ ἔκαυσαν μέρος μικρὸν τῆς πόλεως ἐπὶ τὴν λεγομένην Σκεπινὴν γειτονίαν. Ο δὲ βασι λεὺ; Τραϊανὸς ἀκούσας ταῦτα ἐπήνεσε τὸ ἀνδρεῖον τῶν ᾿Αντιοχέων πολιτῶν· καὶ τῶν πλοίων δὲ τοῦ στρατοῦ αὐτοῦ καταφθασάντων ἀπὸ Σελευκείας, ἀνῆλθον ἐπὶ τὴν ἱερὰν Δάφνην εὔξασθαι καὶ θυσιά σαι εἰς τὸ ἱερὸν τοῦ ᾿Απόλλωνος. Καὶ ἐδήλωσε τοῖς Αντιοχεῦσιν ἀπὸ Δάφνης κελεύσας ἐπαρθῆναι ἀπὸ τῆς πόλεως τὰ λείψανα τῶν φονευθέντων Περσῶν καὶ ἀπὸ διαστήματος τῆς αὐτῆς πόλεως ἐκβληθέντα και θῆναι, ἀγνισθῆναι δὲ καὶ τὴν πόλιν πᾶσαν [555] καὶ γενέσθαι πυράς κατὰ τόπον καὶ πυλῶνα τῆς αὐτῆς πόλεως δαφνίνων δένδρων, καὶ βάλλεσθαι ἐν τῷ πυρὶ τῶν φυλλοδαφνῶν λίβανον πολὺ καὶ κατὰ πᾶν σαν τὴν πόλιν ταυρέας ἐκτυπεῖν 40 πρὸς τὸ ἀποδιωχθῆναι τὰ πνεύματα τὰ ἄδικα τῶν σφαγέντων Περσῶν· καὶ ἐγένετο οὕτως. Καὶ κατῆλθεν ὁ αὐτὸς βασιλεὺς Τραϊανὸς ἀπὸ Δάφνης καὶ εἰσῆλθεν ἐν Αντιοχείᾳ τῆς Συρίας διὰ τῆς χρυσέας τῆς λεγομέ 30 Γάργαρη, Γάργαρι Γαργάρη, Σαπώρη 127 Α, Κουζτίνη 11, ἐν ἐκτυπεῖν. ᾿Αναιρεῖ οὖν ἔκαστος. ἀναιρείτω, τος, ψόφους ἐργαζόμενος τῇ ταυρέα. ταυρέα ἀναιρα. Φουρτούνου και Γαργάρη. Γαργάριος, Ταυρέας ἐκτυπεῖν. Ταυρείη, ταυρη δορά), ταυρέα. 12: Παραγίνεται ὁ δαίμων ἐν νυκτί, ταυρέαν κατέχων ὥσπερ οἱ δῆμοι, σχήμα έχουν στρατιώτου φακοδοτούν. οι σχῆμα ἔχων στρατιώτου Έπιπαταγοῦντες δὲ κώδωνί τινι, καὶ τυμπάνῳ ὕπερθεν του φόρτου, το ριέφερον τὸ φυλλώδες του λιβάνου τῇ φλογί λακικό μενον· καὶ ἅμα γινόμενοι μανιώδεις, καὶ ἐμπρι μούμενοι, τὰ πονηρὰ ἀπελαύνειν ἐδόκουν. Οὕτω γὰρ ἀποτρόπαιοί τινες εἶναι καὶ ἀλεξίκακοι ἐδέκουν. tudine, Persa isti, civitatem vestram tenentes, pauci existimandi sunt. Quisque igitur vestrum, nostra fretus præsentia, quos apud se Persas habet e medio tollat. Advenimus enim Romanis injurias illatas ulturi. Antiochenses igitur, super hoc admoniti, per silentium noctis persas omnes, insomnes ipsi, exciderunt. Persarum autem duces illos duos. Barsamanalas dictos, Phurtumum et Gargarim, comprehensos interfecerunt: et cadavera 272 per totam urbem raptantes, exclamarunt: Ecce, Domini Trajani in victoriam, Phurtunum et Gar garim tractos! age, age Plurtune et Gargari. lute rim vero, dum hi a popuļo distrahebantur, qui ex Persis evadere potuerunt, stragi sese eripientes, ignem urbi per noctem injecerunt: pars itaque ejus, licet non magna, ad Scepinum vicum, conda gravit. His auditis, imperator Trajanus intrepidos Antiochensium animos summe prædicavit; classe que a Seleucia solvente, ad sacram Daphnem cum exercitu ducens iter, sacra ibi in Apollinis templo peregit. Per nuntios autem a Daphne missos Antio chenses monuit, uti occisorum Persarum cadavera ex urbe ejicerentur, et procul inde exportata con cremarentur. Jussit etiam lustrari urbem pyris hine inde et ad portas, ex ramusculis laureis ac censis, et ilure ignibus largiter injecto; Tympana – quoque ubique per urbem pulsari, ad abigendos Persarum interfectorum noxios spiritus: quod etiam factum est. Mensis autem Audynei, sive Ja nuarii vu, feria v, hora diei iv, Trajanus imperator per portain Auream, sive Daphneticam, ex Daphne veniens, Antiochiam Syriæ ingressus est, coronam capite gestans, ex ramusculis oleaginis contextamn. Tympana 273 etiam pulsari jussit, singulis nocti bus, per xxx dies: idem etiam mense hoc quotannis Aut scribendum aut cui similia p. vol. Vid. Steph. Τhes. p. 9722 ed. Lond. p. 42 D. Scr. sive Quo in loco Εx Græcorum feruatione nominum, scribendum essel: sed nec vocalis longa in ultima, accentum in antepenultima hoc loco pati potest. seu (subaudi, pellis est taurina: sumiturque pro quovis ex ea facto scutica, clypeo, casside, etc. Hoc vero loco, tympanum quod ex pelle etiam taurina factum, signare videtur: quo etiam sensu habes apud Leonem imp. constitut. 7. et Mauri cium Strategic. lib. 1. Vide Nic. litigalii, et Jo. Meur sii Gloss uria in Non itaque assentiri pos sum Reimesio, Var. Lect. lib. u, ubi animadvertit in Palladi Hist. Laus, interpretem Gent. Hervetum eo quod tavplav nonscuticam, sed taurinam pellem ver tit. Palladii verba hæc sunt, c. de Nathanaele abba manifeste ponitur pro tympano, uti apparet ex istis, " quid enim miliui cum scuti cis et flagellis, lictoris armis? cui tympano suo, præ sertim terrorem alicui incussuro nihil convenientius. Aeris autem purgandi virtutem pulsatis tympanis, campanis, et hujusmodi sonoris inesse, jam olim ine valuit opinie. Hujus rei exemplum habemus, apud Menandrum protector. Excerpt. De legationib. de Turcis Zemarchum, Justini minoris legatum, exci pientibus, verba habentem: haud multum buc facien tibus praemissis, deinde addit Vide etiam Pomponatium De incantat. cap. 12; Hieron. Magium Miscellaneor.lib. iv, cap. 14, et Angel. Roccham de Campanis.

της τοῦτ' ἔστι τῆς Δαφνητικῆς, φορῶν ἐν τῇ αὐτοῦ κεφαλῇ στέφανον ἀπὸ ἐλαιοκλάδων, μεν Αιδηναίῳ δὲ τῷ καὶ Ἰανουαρίῳ ἑβδόμῃ, ἡμέρᾳ ε', ὥρᾳ ἡμερινῇ δ'. Τὰς δὲ ταυρέας ἐκέλευσε βάλλε σθαι τε ἄχρι ἡμερῶν λ' καθ᾿ ἑκάστην νύκτα, κελεύσας καὶ τοῦτο, ὥστε κατ᾽ ἔτος τῷ αὐτῷ χρόνῳ για νεσθαι μνήμης χάριν τῆς τῶν Περσῶν ἀπωλείας. Ατινα Δομνίνος ὁ χρονογράφος συνεγρά ψατο. Ἐν τῷ δὲ διατρίβειν τὸν αὐτὸν Τραϊανὸν βασιλέα ἐν Ἀντιοχείᾳ τῆς Συρίας βουλευόμενον τὰ περὶ τοῦ πολέμου ἐμήνυσεν αὐτὸν Τιβεριανός, ἡγεμὼν τοῦ πρώτου Παλαιστινῶν ἔθνους, ταῦτα· Αὐτοκρά τερι (γ) νικητῇ Καίσαρι θειοτάτῳ Τραϊανῷ. Απο έκαμον τιμωρούμενος καὶ φονεύων τοὺς Γαλιλαίους τοὺς τοῦ δόγματος τῶν λεγομένων Χριστιανῶν κατὰ τὰ ὑμέτερα θεσπίσματα· καὶ οὐ παύονται ἑαυτοὺς μηνύοντες εἰς τὸ ἀναιρεῖσθαι. "Οθεν εκοπίασα τού τοῖς παραινῶν καὶ ἀπειλῶν μὴ τολμαν αὐτοὺς μη νύειν μοι ὑπάρχοντας ἐκ τοῦ προειρημένου δόγματος καὶ ἀποδιωκόμενοι οὐ παύονται. Θεσπίσαι μοι οὖν καταξιώσατε τὰ παριστάμενα τῷ ὑμετέρῳ κράτει τροπαιούχων 45 (8.4). Καὶ ἐκέλευσεν αὐτῷ ὁ αὐτὸς Τραῖα νὰς παύσασθαι τοῦ φονεύειν τους Χριστιανούς. Ομοίως δὲ καὶ τοῖς πανταχοῦ ἄρχουσι τοῦτο ἐκέλευσε, μὴ [557] φονεύειν τοῦ λοιποῦ τους λεγομέ τους Χριστιανούς· καὶ ἐγένετο ἐνδοσις μικρὰ τοῖς Χριστιανούς. Καὶ ἐξῆλθεν ἀπὸ ᾿Αντιοχείας τῆς μεγάλης πόλε μον κατά Περσῶν κινήσας ὁ αὐτὸς Τραϊανός· καὶ ἐνίκησεν αὐτοὺς κατὰ κράτος τῷ τρόπῳ τούτῳ. Μα θὼν ὅτι διαφθανεῖται τῷ Σανατρουκίῳ, βασιλεῖ Περ τῶν, ὁ ἴδιος αὐτοῦ ἐξάδελφος Παρθεμασπάτης, πέμ μας πρὸς αὐτὸν ὑπενόθευσεν αὐτὸν Τραϊανός βασι λεύς, ταξάμενος δοῦναι αὐτῷ τὴν βασιλείαν Περσῶν, ἐὰν συμμαχήσῃ αὐτῷ. Καὶ ὑπονοθευθεὶς ἦλθε προς αὐτὴν νυκτός· καὶ λαβὼν αὐτὸν εἰς τὸ ἴδιον αὐτοῦ μέρος μετὰ τοῦ πλήθους αὐτοῦ ὁ αὐτὸς θειότα της Τραϊανός ὥρμησε κατὰ τοῦ Σανατροχίου, βα σιλέως Περσῶν· καὶ πολλῶν Περσῶν πεσόντων συν ελάβετο την Σανατρούκιον, βασιλέα Περσών, φεύ γοντα· καὶ ἐφόνευσεν αὐτόν. Καὶ ἐποίησεν ἀντ᾿ αὐτ τοῦ βασιλέα Περσῶν τοῖς ὑπολειφθεῖσι καὶ προσπε φοῦσιν αὐτῷ Πέρσαις ὁ αὐτὸς Τραϊανὸς κατὰ τὰς συντάξεις ονόματι Παρθεμασπάτην, υἱὸν Ασδρέου, Η Ανδυνές Οχ. σε βάλεσθαι. ο βάλλεσθαι·» το τροπαιούχων τρο παιούχοι Οχ. νύω ἐμήνυσεν αὐτῷ. Τῷ ὑμετέρω κράτει τροπαιούχοι. τροπαιούχω, κράτει Διὰ τῆς χρυσέας τῆς λεγομένης. μη πόρτας Ὁ δὲ αὐτὸς Θεοδόσιος ἐχρύσωσε Δαφνητικής πόρτας δύο θύρας τὰς χαλκᾶς, καθ' ὁμοιότητα ἧς ἐχρύσωσε πόρτας ἐν Κωνσταντινουπόλει, ήτις καλεί καὶ ἕως ἄρτι, ἡ Χρυσέα πόρτα. Ἐμήνυσεν αὐτὸν ταῦτα. Μετὰ τοῦ πλήθους αὐτοῦ. Πλῆθος, καὶ κατιών μετὰ τοῦ πλήθους αὐτοῦ, ὑπέταξε τὰς ἄλλας χώ ρας. Αυτοκράτορι, Geri maudans, Persarum occisorum in memoriam. [556] Hæc autem Domninuschronographus litteris prodidit. Interim vero, dum Trajanus Antiochiæ Syriæ commorabatur, de rebus belli consilium agitans, a Tiberiano, Palæstinæ primæ præfecto, litteras accepit, hisce verbis scriptas. Imperatori invicto, Caesari, divinissimo Trajano. Mandatum vestrum, de puniendis Galilæis, qui nobis veniunt sub no mine Christianorum, quantum in me est, effectum dedi. At hi sese ultro suppliciis et morti dedunt et multus licet fuerim hortationibus et minis, il lud agens, ut a se mihi prodendo eos deterrerem, frustra tamen hactenus fui. Vos itaque juxta ac Majestati V. invictissimæ visum fuerit, de his re bus decernatis. Edixit autem Trajanus Tiberiano cæterisque præfectis, uti in posterum a Christia norum cædibus abstinerent: exinde itaque ali quantum temporis a calamitatibus suis respira runt Christiani, Trajanus autem Antiochia discedens, contra Persas arma movit; quos tali commento penitus prolligavit. Graves intercedebant inimicitiæ inter Sanatrucium, Persarum regem, et patruelem ejus Parthemaspatem. Trajanus 274 itaque imperator, ubi hoc rescierat, in partes suas Parthemaspatem sollicitavit; pollicitus se ei, si se belli socium adjungeret, Persarum regnum daturum. Accept conditionem Parthemaspates, noctuque cum suis ad Trajanum accessit. Hunc itaque sibi adjungens, Sanatrucium, Persarum regem, adoritur: Persis que plurimis in prælio cadentibus, Sanatrucius rex ſugam capessit, captusque tandem interficitur. Huic itaque in regno Persarum imperator Parthe maspatem, Osdrois filium, ex pacto regem suffe cit; Persis, qui supererant, ad pedes ei prociden tibus. Senatum vero Romanum de his certiorem Scr. feriri, sive pulsari. Ch. Cll., apud nostrum frequenter usurpatur. Mallem tamen, Forte le gendum, ut referatur ad licet principes plurali numero frequentissime compel latos vel pueri norunt. Subaudii, his monuit; vel litteras has ei misit: quo sensu uti infra habet in Theodosio Sun. Pro chronismo autem hic utitur auctor noster, porta hanc nomine quod nondum habuit appellans: a Theodosio enim prædicto, auro tandem obducta porta ærea Daphnetica, Aurea deinceps dicta fuit uti nos docet auctor noster in Theodosio Min. his verbis Cum per litteras de pro exer citu, supra habuimus, in August. imp. (P) etc. Epistola spuria, u:i probat doctiss. Dodwellus Dissert. Cyprian. x1, § 25, 21.

γράψας τῇ συγκλήτῳ τῇ ἐν Ῥώμη ότι τοσαύτην καὶ ἄπειρον γῆν καὶ ἄμετρα διαστήματα άφεστη κότα οι τῆς Ῥώμης διοικεῖν οὐκ ἀντεχόμεθα, ἀλλὰ παράσχωμεν αὐτοῖς [358] βασιλέα ὑποτεταγμένον τῷ τῶν Ῥωμαίων κράτει. Καὶ ἀντέγραψεν αὐτῷ ἡ σύγκλητος ἀπὸ Ῥώμης ἅπαντα ποιῆσαι ὡς δ' ἂν βούλητα: καὶ αὐτὸς συνίδῃ σε συμφέρειν τῇ Ῥωμα νία. Καὶ ἐβασίλευσε Περσῶν ὁ Παρθεμασπάτης Τὸν δὲ πόλεμον καὶ τὴν κατὰ Περσῶν νίκην τοῦ θειοτάτου Τραϊανοῦ ὁ σοφώτατος Ἀρειανὸς ὁ χρονο γράφος ἐξέθετο, ἱστορήσας καὶ συγγραψάμενος πάν τα ἀκριβῶς. Ὁ δὲ αὐτὸς βασιλεὺς ἐποίησε καὶ τὴν ᾿Αμιλαν μητρόπολιν, καλέσας ἐπαρχίαν Μεσοποταμίαν, ἀπομερίτας αὐτὴν ἀπὸ Οσδροηνῆς σ', δοὺς καὶ ἄρ χοντα αὐτῇ καὶ δίκαιον μητροπόλεως. Εποίησε δὲ καὶ ἄλλην ἐπαρχίαν εἰς τὸν Δάνυσιν ποτα μὲν ἣν ἐκάλεσε Δακίαν παραποταμίαν. Ἐπὶ δὲ τῆς βασιλείας τοῦ αὐτοῦ θειοτάτου Τραΐζο νοῦ ἔπαθεν ᾿Αντιόχεια ἡ μεγάλη ἡ πρὸς Δάφνην τὸ τρίτον αὐτῆς πάθος μηνὶ Ἀπελλαίῳ ἐν τῷ καὶ Δεν κεμβρίῳ ιγ', ἡμέρᾳ α', μετὰ ἀλεκτρυόνα, ἔτους χρηματίζοντος ρεδ κατὰ τοὺς αὐτοὺς ᾿Αντιο χεῖς, μετὰ [359] δὲ β' ἔτη τῆς παρουσίας τοῦ θειοτάτου βασιλέως Τραϊανοῦ τῆς ἐπὶ τὴν Ἀνατολήν. Οἱ δὲ 'Αντιοχεῖς οἱ ἀπομείναντες καὶ ζήσαντες τότε ἱερὸν ἔκτισαν «ἐν Δάφνῃ, ἐν ᾧ ἐπέγραψαν· Οἱ σω θέντες ἀνέστησαν Διὶ σωτῆρι. Ἐν δὲ τῇ αὐτῇ νυκτὶ ὅτε ἔπαθεν ἡ αὐτὴ Ἀντιόχεια ο ή μεγάλη ἔπαθε τότε καὶ ἡ Ῥόδος πόλις νῆσος, οὖσα τῆς Εξοπόλεως ὑπὸ θεομηνίας τὸ δεύτερον αὐτῆς πάθος. Ὁ δὲ αὐτὸς εὐσεβέστατος Τραϊανός κι ἀφεστηκότα ο ἀρεστηκυίαν.» 45 συνίδη, συνείδοι Οτ. 46 Παθεμασπάτης Ο. ** Οσδραΐνης Οχ. 4 Δάνυσιν. Δάνουσιν Δανυσίου 118 Β. ο 'Απριλ λέῳ Ο., Απηλλέῳ Απηλλαίῳ και έκτισαν έκτησαν Οχ. Εἰς τὸν Δάνουσιν ποταμόν. Δάνουσιν ριο Δανούσιον. Έτους χρηματίζοντος ρξδ'. ὧν εἷς ὁ Πέδων ὁ ὕπατος ἐγέ νετο· Μ. Πόδω Πέδωνος Εννατον καὶ πεντηκοστὸν καὶ ἑκατοστών ἀγούσης τῆς πόλεως ἔτος τῆς αὐτονομίας. αυτονομίας Η Ρόδος πόλις νῆσος οὖσα τῆς Εξαπή λεως. Ὁ δὲ γεωγράφος φησὶ καὶ ὅτι πλεύσαν τες οἱ Ρόδιοι μέχρις Ιβηρίας ἔκτισαν ἐκεῖ πόλιν Ρόδο». νῆσος οὖσα, Έπαθε τότε καὶ ἡ Ῥόδος, πόλις Ρόδου νήσου οὖσα τῆς Εξαπόλεως. ἔπαθε τότε καὶ ἡ Ρόδος, Εξάπολιν τρίπολις Ρόδος κατὰ τοῦτο νῆσος τρίπολις ἀρχαία πόλις· καὶ ἐν αὐτῇ πόλεις αἶδε, Ιάλυσος, Λίνδος, Κάμειρος faciens: llas, inquit, regiones, tantæ cum sint, tantoque a Roma intervallo dissitæ, tenere non possumus: Regem itaque potius eis constituamus, imperio Romano subjectum. Rescripsit ei senatus imperatori integrun esse, pro arbitrio suo de rebus omnibus decernere, juxtaque ac ipse Ro maniæ utile fore judicaverit. Sic itaque Parthe maspates Persarum rex factus est. Hæc autem de bello Persico, et divinissimi Trajani victoria, conscripta reliquit sapientissimus Arianus chro nographus; qui ista omnia accurate exposuit. lem imperator Amidam in Metropolim fecit; et Mesopotamiam, ab Osdroina sejunctam, in provinciae formam redegit, præfecto jureque 275 metropolitico ei concessis. Provinciam etiam aliam fecit, ad Danubiutn flumen; quam Daciam Parapo Lamiam nominavit. xu, Eodem divinissimo Trajano imperante, divinam iram passa est, vice tertia, Antiochia magna, quæ ad Daphnem sita est, Apellei, sive Decembris XIII, feria prima, post gallicinium, ære Antiochenæ anno CLXIV, post Trajani divinissimi in partes orientales adventum annis 11. Qui autem ex An tiochensibus superstites manserunt, templum in Daphne coudebant, cumn hac inscriptione: Jov servatori sacrarunt sospiles. Eadem vero nocte, qua Antiochia magna, divi nam quoque iram secundo passa est Rhodus insula, sex habens urbes. At vero pientissimus impera tor Trajanus, Antiochiam magnam instauraturus, Forte scribendum Cl. praefixum annotationi Ch., est infra p. vel Ch. Cl., Eutropius, lib. vult in Trajano: Daciam Decebalo victo subegit, provincia trans Danubium facta, m his agris quos nunc Taiphali tenent, et Victophati, et Theruingi habent. Ea provincia decies centena millia passuum in circuitu tenuit. Terrae motus iste Antiochensis contigit Trajani imp. anno XVIII, nempe ad numerum Eusebianum sexxxi, ut appa ret ex Dione, de eis qui hac clade perierunt men tionem faciente, ex quorum numero erat Pedo consul. tem Valerius Messala, et C. Popillius Caro Pedo coss. fuerunt ad anou Trajani, imp. penultimam, nempe Fastis Capitolin, xvii, Eusebio vero, et Chr. Alex. auctori xvi, qui obiter corrigendus vos enim habet, pro Hec cum ita sint, manifestum est hæc contigisse ad annum æræ Antiochenæ cLxit, adeoque anno post Trajani in Antiochiam adventum vi; si modo, uti vult auctor moster, imperii sui anno xu Antiochiam venerit Trajanus; et non, ut ipse ait, auuo post ejus adventum it. Unus itaque anni metachronismus est. Evagrius etiam falsus est, Hist. Eccl. lib. 11, cap. 12, ubi cladem hanc Antiochensem conti Kisse asserit, Urlis anno cLis, totius quadriennai prochro nismo peccans. Locus procul dubio mendosus: Rliodus qui dem urbs est Iberie, sive lispaniæ, a Rhodiis condita, teste Eustathio in Dionys. Perieg. ex Sirahone Est etiam Rhodopolis, urbs Lazica, de qua Procopius, De bell. Pers. lib. ut et Goth. lib. nr. Verum haec verba, de Rhodo insula loqui auctorem, clare docent. In Rhodo vero urbem etiam ejusdem nominis fuisse discimus er Pomponio Mela, De situ orbis, lib. 11. Locus itaque iste auctoris nostri hoc modo fortasse restituen dus Eodem tempore passa est etiamn Rhodus, urbs Rhodi insulæ sex urbibus insignis, vel forte sic: sed quare vocat Rhodum, cum, ut ex Scylace Ca ryandensi habemus, in Periplo, tan!!!!! fuerit? idem etiam testatur Eustath. in Dionys. loc. citat. Pomponius etiam Mela, lib. n, ubi post enumeratas maris Mediterranei insulas, deinde addit: In Lycia Rhodos, in illis singulæ iisdem nominibus urbes. In Rhodo tres quondam eraul, Lindos, Camiros, Jalysos. Quæ et Rhodus dicta est, teste Plinio Ilist. Nat. lib. v. De liuc vileaut cruditi.

γράψας τῇ συγκλήτῳ τῇ ἐν Ῥώμη ότι τοσαύτην καὶ ἄπειρον γῆν καὶ ἄμετρα διαστήματα άφεστη κότα οι τῆς Ῥώμης διοικεῖν οὐκ ἀντεχόμεθα, ἀλλὰ παράσχωμεν αὐτοῖς [358] βασιλέα ὑποτεταγμένον τῷ τῶν Ῥωμαίων κράτει. Καὶ ἀντέγραψεν αὐτῷ ἡ σύγκλητος ἀπὸ Ῥώμης ἅπαντα ποιῆσαι ὡς δ' ἂν βούλητα: καὶ αὐτὸς συνίδῃ σε συμφέρειν τῇ Ῥωμα νία. Καὶ ἐβασίλευσε Περσῶν ὁ Παρθεμασπάτης Τὸν δὲ πόλεμον καὶ τὴν κατὰ Περσῶν νίκην τοῦ θειοτάτου Τραϊανοῦ ὁ σοφώτατος Ἀρειανὸς ὁ χρονο γράφος ἐξέθετο, ἱστορήσας καὶ συγγραψάμενος πάν τα ἀκριβῶς. Ὁ δὲ αὐτὸς βασιλεὺς ἐποίησε καὶ τὴν ᾿Αμιλαν μητρόπολιν, καλέσας ἐπαρχίαν Μεσοποταμίαν, ἀπομερίτας αὐτὴν ἀπὸ Οσδροηνῆς σ', δοὺς καὶ ἄρ χοντα αὐτῇ καὶ δίκαιον μητροπόλεως. Εποίησε δὲ καὶ ἄλλην ἐπαρχίαν εἰς τὸν Δάνυσιν ποτα μὲν ἣν ἐκάλεσε Δακίαν παραποταμίαν. Ἐπὶ δὲ τῆς βασιλείας τοῦ αὐτοῦ θειοτάτου Τραΐζο νοῦ ἔπαθεν ᾿Αντιόχεια ἡ μεγάλη ἡ πρὸς Δάφνην τὸ τρίτον αὐτῆς πάθος μηνὶ Ἀπελλαίῳ ἐν τῷ καὶ Δεν κεμβρίῳ ιγ', ἡμέρᾳ α', μετὰ ἀλεκτρυόνα, ἔτους χρηματίζοντος ρεδ κατὰ τοὺς αὐτοὺς ᾿Αντιο χεῖς, μετὰ [359] δὲ β' ἔτη τῆς παρουσίας τοῦ θειοτάτου βασιλέως Τραϊανοῦ τῆς ἐπὶ τὴν Ἀνατολήν. Οἱ δὲ 'Αντιοχεῖς οἱ ἀπομείναντες καὶ ζήσαντες τότε ἱερὸν ἔκτισαν «ἐν Δάφνῃ, ἐν ᾧ ἐπέγραψαν· Οἱ σω θέντες ἀνέστησαν Διὶ σωτῆρι. Ἐν δὲ τῇ αὐτῇ νυκτὶ ὅτε ἔπαθεν ἡ αὐτὴ Ἀντιόχεια ο ή μεγάλη ἔπαθε τότε καὶ ἡ Ῥόδος πόλις νῆσος, οὖσα τῆς Εξοπόλεως ὑπὸ θεομηνίας τὸ δεύτερον αὐτῆς πάθος. Ὁ δὲ αὐτὸς εὐσεβέστατος Τραϊανός κι ἀφεστηκότα ο ἀρεστηκυίαν.» 45 συνίδη, συνείδοι Οτ. 46 Παθεμασπάτης Ο. ** Οσδραΐνης Οχ. 4 Δάνυσιν. Δάνουσιν Δανυσίου 118 Β. ο 'Απριλ λέῳ Ο., Απηλλέῳ Απηλλαίῳ και έκτισαν έκτησαν Οχ. Εἰς τὸν Δάνουσιν ποταμόν. Δάνουσιν ριο Δανούσιον. Έτους χρηματίζοντος ρξδ'. ὧν εἷς ὁ Πέδων ὁ ὕπατος ἐγέ νετο· Μ. Πόδω Πέδωνος Εννατον καὶ πεντηκοστὸν καὶ ἑκατοστών ἀγούσης τῆς πόλεως ἔτος τῆς αὐτονομίας. αυτονομίας Η Ρόδος πόλις νῆσος οὖσα τῆς Εξαπή λεως. Ὁ δὲ γεωγράφος φησὶ καὶ ὅτι πλεύσαν τες οἱ Ρόδιοι μέχρις Ιβηρίας ἔκτισαν ἐκεῖ πόλιν Ρόδο». νῆσος οὖσα, Έπαθε τότε καὶ ἡ Ῥόδος, πόλις Ρόδου νήσου οὖσα τῆς Εξαπόλεως. ἔπαθε τότε καὶ ἡ Ρόδος, Εξάπολιν τρίπολις Ρόδος κατὰ τοῦτο νῆσος τρίπολις ἀρχαία πόλις· καὶ ἐν αὐτῇ πόλεις αἶδε, Ιάλυσος, Λίνδος, Κάμειρος faciens: llas, inquit, regiones, tantæ cum sint, tantoque a Roma intervallo dissitæ, tenere non possumus: Regem itaque potius eis constituamus, imperio Romano subjectum. Rescripsit ei senatus imperatori integrun esse, pro arbitrio suo de rebus omnibus decernere, juxtaque ac ipse Ro maniæ utile fore judicaverit. Sic itaque Parthe maspates Persarum rex factus est. Hæc autem de bello Persico, et divinissimi Trajani victoria, conscripta reliquit sapientissimus Arianus chro nographus; qui ista omnia accurate exposuit. lem imperator Amidam in Metropolim fecit; et Mesopotamiam, ab Osdroina sejunctam, in provinciae formam redegit, præfecto jureque 275 metropolitico ei concessis. Provinciam etiam aliam fecit, ad Danubiutn flumen; quam Daciam Parapo Lamiam nominavit. xu, Eodem divinissimo Trajano imperante, divinam iram passa est, vice tertia, Antiochia magna, quæ ad Daphnem sita est, Apellei, sive Decembris XIII, feria prima, post gallicinium, ære Antiochenæ anno CLXIV, post Trajani divinissimi in partes orientales adventum annis 11. Qui autem ex An tiochensibus superstites manserunt, templum in Daphne coudebant, cumn hac inscriptione: Jov servatori sacrarunt sospiles. Eadem vero nocte, qua Antiochia magna, divi nam quoque iram secundo passa est Rhodus insula, sex habens urbes. At vero pientissimus impera tor Trajanus, Antiochiam magnam instauraturus, Forte scribendum Cl. praefixum annotationi Ch., est infra p. vel Ch. Cl., Eutropius, lib. vult in Trajano: Daciam Decebalo victo subegit, provincia trans Danubium facta, m his agris quos nunc Taiphali tenent, et Victophati, et Theruingi habent. Ea provincia decies centena millia passuum in circuitu tenuit. Terrae motus iste Antiochensis contigit Trajani imp. anno XVIII, nempe ad numerum Eusebianum sexxxi, ut appa ret ex Dione, de eis qui hac clade perierunt men tionem faciente, ex quorum numero erat Pedo consul. tem Valerius Messala, et C. Popillius Caro Pedo coss. fuerunt ad anou Trajani, imp. penultimam, nempe Fastis Capitolin, xvii, Eusebio vero, et Chr. Alex. auctori xvi, qui obiter corrigendus vos enim habet, pro Hec cum ita sint, manifestum est hæc contigisse ad annum æræ Antiochenæ cLxit, adeoque anno post Trajani in Antiochiam adventum vi; si modo, uti vult auctor moster, imperii sui anno xu Antiochiam venerit Trajanus; et non, ut ipse ait, auuo post ejus adventum it. Unus itaque anni metachronismus est. Evagrius etiam falsus est, Hist. Eccl. lib. 11, cap. 12, ubi cladem hanc Antiochensem conti Kisse asserit, Urlis anno cLis, totius quadriennai prochro nismo peccans. Locus procul dubio mendosus: Rliodus qui dem urbs est Iberie, sive lispaniæ, a Rhodiis condita, teste Eustathio in Dionys. Perieg. ex Sirahone Est etiam Rhodopolis, urbs Lazica, de qua Procopius, De bell. Pers. lib. ut et Goth. lib. nr. Verum haec verba, de Rhodo insula loqui auctorem, clare docent. In Rhodo vero urbem etiam ejusdem nominis fuisse discimus er Pomponio Mela, De situ orbis, lib. 11. Locus itaque iste auctoris nostri hoc modo fortasse restituen dus Eodem tempore passa est etiamn Rhodus, urbs Rhodi insulæ sex urbibus insignis, vel forte sic: sed quare vocat Rhodum, cum, ut ex Scylace Ca ryandensi habemus, in Periplo, tan!!!!! fuerit? idem etiam testatur Eustath. in Dionys. loc. citat. Pomponius etiam Mela, lib. n, ubi post enumeratas maris Mediterranei insulas, deinde addit: In Lycia Rhodos, in illis singulæ iisdem nominibus urbes. In Rhodo tres quondam eraul, Lindos, Camiros, Jalysos. Quæ et Rhodus dicta est, teste Plinio Ilist. Nat. lib. v. De liuc vileaut cruditi.

ΕΕ χτίσεν ἐν ᾿Αντιοχείᾳ τῇ μεγάλῃ ἀρξάμενος πρῶτον πετίσμα τὴν λεγομένην Μέσην πύλην πλησίον τοῦ Σπρού του Αρεως, ὅπου ὁ Παρμένιος ὁ χείμαρρος πατέρχεται, έγγιστα τοῦ νυνὶ [360] λεγομένου Μα πέλλου, γλύψας ἄνω ἄγαλμα λυκαίνης τρεφούσης στὸν Ῥῶμον καὶ τὸν Τῆμον, διὰ τὸ γινώσκεσθαι ὅτι Ρωμαῖόν ἐστι τὸ κτίσμα, θυσιάσας ἐκεῖ παρθένον κόρην εὐπρεπῆ πολίτιδα ὀνόματι Καλλιόπην ὑπὲρ λύτρου καὶ ἀποκαθαρισμοῦ τῆς πόλεως, νυμφαγω γίαν αὐτῇ ποιήσας Καὶ εὐθέως ἀνήγειρε τοὺς δύο ἐμβόλους τους μεγάλους, καὶ ἄλλα δὲ πολλὰ ἔκτισεν ἐν τῇ αὐτῇ Αντιόχου πόλει καὶ δημόσιον καὶ ἀγωγόν, ἀποστρέψας τὸ ὕδωρ τὸ ἀπὸ τῶν πη γῶν Δάφνης ἐκχεόμενον εἰς τὰς λεγομένας Αγρίας, ἐπιθήσας καὶ τῷ δημοσίῳ καὶ τῷ ἀγωγῷ εἰς τὸ ἴδιον όνομα. Καὶ τὸ θέατρον δὲ τῆς αὐτῆς ᾿Αντιο γείας ἀνεπλήρωσεν ἀτελὲς ἐν στήσας ἐν αὐτῷ ὑπεράνω τεσσάρων κιόνων ἐν μέσῳ τοῦ νυμφαίου τοῦ προσκηνίου τῆς σφαγιασθείσης ὑπ' αὐτοῦ πόρης στήλην χαλκήν κεχρυσωμένην, καθημένην ἐπάνω τοῦ ὑρόντου ποταμοῦ, εἰς λόγον τύχης τῆς αὐτῆς πόλεως, στεφομένην ὑπὸ Σελεύκου καὶ ᾿Αντιόχου βασιλέων. Ὁ δὲ αὐτὸς βασιλεὺς Τραϊανός ἐν τῇ αὐτῇ πόλει διῆγεν ὅτι ἡ θεομηνία ἐγένετο. Εμαρτύρησε δὲ ἐπὶ αὐτοῦ τότε ὁ ἅγιος [564] Ιγνά τος ὁ ἐπίσκοπος τῆς πόλεως 'Αντιοχείας Αγανάκτησε γὰρ κατ' αὐτοῦ, ὅτι ἐλοιδόρει αὐτόν. Συνέσχε δὲ τότε καὶ πέντε ὀνόματα Χριστιανών γυναικῶν ᾿Αντιοχισσῶν 50 καὶ ἐξήτασεν δι αὐτὰς λέ γων - Τίς ἐστιν ἡ ἐλπὶς ὑμῶν, ὅτι οὕτως ἐκδίδοτε ἑαυτὰς εἰς θάνατον; Αἱ δὲ ἀπεκρίθησαν λέγουσαι, ὅτι Φονευομένας ἡμᾶς παρ' ὑμῶν ἀνίστασθαι ἡμᾶς πάλιν ὡς ἔχομεν σώματι εἰς αἰωνίαν ζωήν. Καὶ ἐκέλευσεν αὐτὰς πυρικαύστους γενέσθαι, καὶ τὸν δε χοῦν τῶν ὀστέων αὐτῶν συνέμιξε χαλκῷ, καὶ ἐποίησε τὸν χαλκὸν εἰς ὃ ἐποίησε δημόσιον χαλκία τοῦ θερ μοῦ. Καὶ ὅτε ήρξατο παρέχειν τὸ δημόσιον, εἴ τις ἐὰν ἑλούετο εἰς αὐτὸ τὸ δημόσιον, ἐσκοτοῦτο καὶ ἔπιπτε καὶ ἐξήρχετο βασταγμῷ Καὶ μαθὼν ὁ βασιλεὺς Τραϊανός τοῦτο ήλλαξε τὰ αὐτὰ χαλκία καὶ ἐποίησεν ἄλλα ἀπὸ καθαρού χαλκοῦ, λέγων ὅτι Καλῶς ἐποίησα χοῦν σωμάτων συμμίξας αὐτοῖς καὶ κοινώσας τὰ θερμὰ ὕδατα. Ταῦτα δὲ ἔλεγεν, ἐπειδὴ οἱ Χριστιανοὶ ὑπέξιζον τ8 τοῖς Ἕλλησι καυχώμε να. Τὰ δὲ πρῶτα [369] χαλκία ἀναχώσας ἐποίησε Αντιοχεισσῶν Οχ. οι ἐξήτασεν ἐξαίτασεν Οχ. σε τὸν τῶν Οχ. σε ὑπέξιζον Νυμφαγωγίαν αὐτῇ ποιήσας. Νυμφαγωγίαν Νυμφαίον 'Ατελὲς δν. Ἐν μέσῳ τοῦ νυμφαίου τοῦ προσκηνίου. Τοῦ Νυμφαίου παρέλκειν Ἐμαρτύρησε δὲ ἐπὶ αὐτοῦ τότε ὁ ἅγιος Ιγνά τος. Εξήρχετο βασταγμῷ. Υπέξιζον τοῖς Ἕλλησι. ὑπώριζον. Portan Mediam dictam in primis exstruxit, prope Martis ædem, ad Parmenium fluentum, non procul a Macello hodie appellato. Superius autem inscul psit effigiem Lupæ, Romuli et Remi nutricis: uti scirent posteri, Romanorum hoc esse opus. Virgi nem etiam Antiochenam, formosam, nomine Cal liopem, immolavit, in expiationem et lustrationem urbis; cujus etiam in honorem Nymphæum exstru xit. Porticus etiam duas ingentes deinde excita vit: inter 276 alia vero plurima, quæ Antiochia exstruxit, balneum etiam publicum et aquædu-` ctum condidit, aquam e fontibus Daphnicis ema nantem, in Agrias diducens: operi vero utrique nomen suum imposuit. Theatrum quoque Antio chense, imperfectum antea, ad exitum perduxit cujus etiam Proscenii in medio, urbis scilicet in fortunam, Virginis a se immolatæ statuam æneam deauratam, Oronti fluvio insidentem, et a Seleuco et Antiocho regibus corona redimitam, quatuor co lumnis erectam collocavit. Quo tempore autem ter ræ motus Antiochiæ accidit, imperatore ibi etiam adhuc commorante, martyrio coronatus est S. Igna tius, episcopus Antiochensis; cui Trajanus irasce batur ab eo increpatus. Eodem tempore imperator comprehensis quinque Christianis mulieribus An tiochenis, interrogavit eas: Qua tandem, inquiens, spe fretæ, sic vosmet morti objicitis? Respondent niulieres: Nos equidem, a vobis neci traditæ, iterum, atque hisdem corporibus, in æternam vi tam resurgemus. Tum vero imperator eas ignibus comburi jussit, ossiumque combustorum cineres æri commisceri: ex hoc vero vasa ahenea in usum lavacri fabricavit. Quamprimum autem populo balneum exhibuit, si quis lavatum ingrederetur, vertigine statim correptus cecidit, nec nisi ab aliis sustentatus exire inde potuit. Trajanus vero im perator, de his certior factus, vasa illa ahenea 277 transmutavit, aliaque ex ære puro conflari jus sit dicens: Male equidem a me factum, qui corpo rum cineres vasis immiscens, balneum contaminavi. Hoc autem ideo dicebat, eo quod Christiani super hoc gloriantes, Græcos subinde lacesserunt, Vasa autem priora ahenea refundens, statuas inde quin que mulieribus prædictis erexit, dicens: Ecce ego eas, non autem Deus eorum (uti dixerunt ipsa'), Ox. Ch., Cl., corruptum est. certiora hujus rei testimonia, quam quæ adhuc hic, quod alibi vocat ædificium, virgi sum pauperiorum nuptiis celebrandis destinatum oti supra monuimus. Opus hoc a Tiberio ineptum ait Auctor supra, in Tiberio imp. omnnino videntur. Ignatium, episcopum Antiochenum, ex Syria Romam missum, ibique bestiis prædam projectum frisse constans scriptorum est traditio. Doctissi mus tamen Josephus Scaliger in Eusebii Chron. babentur, desiderat: atque equidem bic Auctoris nostri contrarium astruere videtur. Sed nec de Ignatii martyrii tempore convenit inter Nostrum et Eusebium hic enimi ponit ad annum Trajani in p. x, septem nempe annis, ante dictum terræ motum Antiochensem; quo tempore noster Ignatium mar tyrio coronatum asserit. Tanquam onus a pur tatoribus, sublatus exiit. Torte legendum,

ΕΕ χτίσεν ἐν ᾿Αντιοχείᾳ τῇ μεγάλῃ ἀρξάμενος πρῶτον πετίσμα τὴν λεγομένην Μέσην πύλην πλησίον τοῦ Σπρού του Αρεως, ὅπου ὁ Παρμένιος ὁ χείμαρρος πατέρχεται, έγγιστα τοῦ νυνὶ [360] λεγομένου Μα πέλλου, γλύψας ἄνω ἄγαλμα λυκαίνης τρεφούσης στὸν Ῥῶμον καὶ τὸν Τῆμον, διὰ τὸ γινώσκεσθαι ὅτι Ρωμαῖόν ἐστι τὸ κτίσμα, θυσιάσας ἐκεῖ παρθένον κόρην εὐπρεπῆ πολίτιδα ὀνόματι Καλλιόπην ὑπὲρ λύτρου καὶ ἀποκαθαρισμοῦ τῆς πόλεως, νυμφαγω γίαν αὐτῇ ποιήσας Καὶ εὐθέως ἀνήγειρε τοὺς δύο ἐμβόλους τους μεγάλους, καὶ ἄλλα δὲ πολλὰ ἔκτισεν ἐν τῇ αὐτῇ Αντιόχου πόλει καὶ δημόσιον καὶ ἀγωγόν, ἀποστρέψας τὸ ὕδωρ τὸ ἀπὸ τῶν πη γῶν Δάφνης ἐκχεόμενον εἰς τὰς λεγομένας Αγρίας, ἐπιθήσας καὶ τῷ δημοσίῳ καὶ τῷ ἀγωγῷ εἰς τὸ ἴδιον όνομα. Καὶ τὸ θέατρον δὲ τῆς αὐτῆς ᾿Αντιο γείας ἀνεπλήρωσεν ἀτελὲς ἐν στήσας ἐν αὐτῷ ὑπεράνω τεσσάρων κιόνων ἐν μέσῳ τοῦ νυμφαίου τοῦ προσκηνίου τῆς σφαγιασθείσης ὑπ' αὐτοῦ πόρης στήλην χαλκήν κεχρυσωμένην, καθημένην ἐπάνω τοῦ ὑρόντου ποταμοῦ, εἰς λόγον τύχης τῆς αὐτῆς πόλεως, στεφομένην ὑπὸ Σελεύκου καὶ ᾿Αντιόχου βασιλέων. Ὁ δὲ αὐτὸς βασιλεὺς Τραϊανός ἐν τῇ αὐτῇ πόλει διῆγεν ὅτι ἡ θεομηνία ἐγένετο. Εμαρτύρησε δὲ ἐπὶ αὐτοῦ τότε ὁ ἅγιος [564] Ιγνά τος ὁ ἐπίσκοπος τῆς πόλεως 'Αντιοχείας Αγανάκτησε γὰρ κατ' αὐτοῦ, ὅτι ἐλοιδόρει αὐτόν. Συνέσχε δὲ τότε καὶ πέντε ὀνόματα Χριστιανών γυναικῶν ᾿Αντιοχισσῶν 50 καὶ ἐξήτασεν δι αὐτὰς λέ γων - Τίς ἐστιν ἡ ἐλπὶς ὑμῶν, ὅτι οὕτως ἐκδίδοτε ἑαυτὰς εἰς θάνατον; Αἱ δὲ ἀπεκρίθησαν λέγουσαι, ὅτι Φονευομένας ἡμᾶς παρ' ὑμῶν ἀνίστασθαι ἡμᾶς πάλιν ὡς ἔχομεν σώματι εἰς αἰωνίαν ζωήν. Καὶ ἐκέλευσεν αὐτὰς πυρικαύστους γενέσθαι, καὶ τὸν δε χοῦν τῶν ὀστέων αὐτῶν συνέμιξε χαλκῷ, καὶ ἐποίησε τὸν χαλκὸν εἰς ὃ ἐποίησε δημόσιον χαλκία τοῦ θερ μοῦ. Καὶ ὅτε ήρξατο παρέχειν τὸ δημόσιον, εἴ τις ἐὰν ἑλούετο εἰς αὐτὸ τὸ δημόσιον, ἐσκοτοῦτο καὶ ἔπιπτε καὶ ἐξήρχετο βασταγμῷ Καὶ μαθὼν ὁ βασιλεὺς Τραϊανός τοῦτο ήλλαξε τὰ αὐτὰ χαλκία καὶ ἐποίησεν ἄλλα ἀπὸ καθαρού χαλκοῦ, λέγων ὅτι Καλῶς ἐποίησα χοῦν σωμάτων συμμίξας αὐτοῖς καὶ κοινώσας τὰ θερμὰ ὕδατα. Ταῦτα δὲ ἔλεγεν, ἐπειδὴ οἱ Χριστιανοὶ ὑπέξιζον τ8 τοῖς Ἕλλησι καυχώμε να. Τὰ δὲ πρῶτα [369] χαλκία ἀναχώσας ἐποίησε Αντιοχεισσῶν Οχ. οι ἐξήτασεν ἐξαίτασεν Οχ. σε τὸν τῶν Οχ. σε ὑπέξιζον Νυμφαγωγίαν αὐτῇ ποιήσας. Νυμφαγωγίαν Νυμφαίον 'Ατελὲς δν. Ἐν μέσῳ τοῦ νυμφαίου τοῦ προσκηνίου. Τοῦ Νυμφαίου παρέλκειν Ἐμαρτύρησε δὲ ἐπὶ αὐτοῦ τότε ὁ ἅγιος Ιγνά τος. Εξήρχετο βασταγμῷ. Υπέξιζον τοῖς Ἕλλησι. ὑπώριζον. Portan Mediam dictam in primis exstruxit, prope Martis ædem, ad Parmenium fluentum, non procul a Macello hodie appellato. Superius autem inscul psit effigiem Lupæ, Romuli et Remi nutricis: uti scirent posteri, Romanorum hoc esse opus. Virgi nem etiam Antiochenam, formosam, nomine Cal liopem, immolavit, in expiationem et lustrationem urbis; cujus etiam in honorem Nymphæum exstru xit. Porticus etiam duas ingentes deinde excita vit: inter 276 alia vero plurima, quæ Antiochia exstruxit, balneum etiam publicum et aquædu-` ctum condidit, aquam e fontibus Daphnicis ema nantem, in Agrias diducens: operi vero utrique nomen suum imposuit. Theatrum quoque Antio chense, imperfectum antea, ad exitum perduxit cujus etiam Proscenii in medio, urbis scilicet in fortunam, Virginis a se immolatæ statuam æneam deauratam, Oronti fluvio insidentem, et a Seleuco et Antiocho regibus corona redimitam, quatuor co lumnis erectam collocavit. Quo tempore autem ter ræ motus Antiochiæ accidit, imperatore ibi etiam adhuc commorante, martyrio coronatus est S. Igna tius, episcopus Antiochensis; cui Trajanus irasce batur ab eo increpatus. Eodem tempore imperator comprehensis quinque Christianis mulieribus An tiochenis, interrogavit eas: Qua tandem, inquiens, spe fretæ, sic vosmet morti objicitis? Respondent niulieres: Nos equidem, a vobis neci traditæ, iterum, atque hisdem corporibus, in æternam vi tam resurgemus. Tum vero imperator eas ignibus comburi jussit, ossiumque combustorum cineres æri commisceri: ex hoc vero vasa ahenea in usum lavacri fabricavit. Quamprimum autem populo balneum exhibuit, si quis lavatum ingrederetur, vertigine statim correptus cecidit, nec nisi ab aliis sustentatus exire inde potuit. Trajanus vero im perator, de his certior factus, vasa illa ahenea 277 transmutavit, aliaque ex ære puro conflari jus sit dicens: Male equidem a me factum, qui corpo rum cineres vasis immiscens, balneum contaminavi. Hoc autem ideo dicebat, eo quod Christiani super hoc gloriantes, Græcos subinde lacesserunt, Vasa autem priora ahenea refundens, statuas inde quin que mulieribus prædictis erexit, dicens: Ecce ego eas, non autem Deus eorum (uti dixerunt ipsa'), Ox. Ch., Cl., corruptum est. certiora hujus rei testimonia, quam quæ adhuc hic, quod alibi vocat ædificium, virgi sum pauperiorum nuptiis celebrandis destinatum oti supra monuimus. Opus hoc a Tiberio ineptum ait Auctor supra, in Tiberio imp. omnnino videntur. Ignatium, episcopum Antiochenum, ex Syria Romam missum, ibique bestiis prædam projectum frisse constans scriptorum est traditio. Doctissi mus tamen Josephus Scaliger in Eusebii Chron. babentur, desiderat: atque equidem bic Auctoris nostri contrarium astruere videtur. Sed nec de Ignatii martyrii tempore convenit inter Nostrum et Eusebium hic enimi ponit ad annum Trajani in p. x, septem nempe annis, ante dictum terræ motum Antiochensem; quo tempore noster Ignatium mar tyrio coronatum asserit. Tanquam onus a pur tatoribus, sublatus exiit. Torte legendum,

στήλας χαλκᾶς πέντε ταῖς αὐταῖς γυναιξὶ λέγων, ὅτι Ἰδοὺ ἐγὼ αὐτὰς ἀνέστησα καθὼς εἶπον, καὶ οὐχὶ ἡ Θεὸς αὐτῶν. Αἴτινες στῆλαι εἰς αὐτὸ τὸ δημόσιον λουτρὸν ἵστανται ἕως ἄρτι. Εποίησε δὲ καὶ κάμινον πυρὸς, καὶ ἐκέλευσε τους βουλομένους Χριστιανούς βάλλειν ἑαυτοὺς ἐν προθέσει. Καὶ πολλοὶ ἔβαλλον ἑαυτοὺς καὶ ἐμαρτύρησαν. Ἐμαρτύρησε δὲ τότε ἡ ἁγία Δροσινὴ καὶ ἄλλαι παρθένοι πολλαί. Έκτισε δὲ ἐν Δάφνη ἱερὸν ᾿Αρτέμιδος ἐν μέσῳ τοῦ ἄλσους. Ἐποίησε δὲ ὁ αὐτὸς βασιλεὺς καὶ πέραν τοῦ Δανυσίου ποταμοῦ ἐπὶ τὰ δυτικὰ μέρη ἐπαρχίας δύο. "Αστίνας ἐκάλεσε Δακίαν πρώτην καὶ δευτέραν. Καὶ εὐθέως νόσῳ βληθεὶς ἐτελεύτα, ὢν ἐνιαυ τῶν ἐς' Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Τραϊανοῦ ἐβασίλευσεν Ήλιος Αδριανὸς δὲ ἐπὶ τῆς ὑπατείας 8 Απρώνια νοῦ και Νίγρου. Ἐβασίλευσε [353] δὲ ἔτη κα καὶ μῆνας εν Ην δέ διμοιριαῖος, εξογκος, λευκόχροος δε, μιξοπόλιος, εὐειδής, δασυπώγων, γλαυκόφθαλμος, ήσυχος, ἐλλόγιμος, ἱερατικό;. Ἔκτισε δὲ ἐν Ἀντιοχείᾳ τῇ μεγάλῃ καὶ αὐτός δημό στον λουτρόν καὶ ἀγωγὸν ἐπ᾿ ὄνομα αὐτοῦ, καὶ τὸ θέατρον τῶν πηγῶν Δάφνης αὐτὸς ἐποίησε καὶ τὰ ἐκχεόμενα ὕδατα ἐν ταῖς Ἀγρίαις ταῖς λεγομένα:; φάραγξιν ὑπέστρεψε, ποιήσας πίλας καὶ οἰκο δομήσας στερεάς καὶ πολυδαπανήτους πρὸς τὸ νική σαι τὰς ὁρμᾶς τῶν ὑδάτων καὶ διὰ τοῦ γενομένου παρ' αὐτοῦ ἀγωγοῦ ἀχθῆναι εἰς τὴν αὐτὴν Αντιόχου πόλιν εἰς ἀφνίαν τῆς πόλεως. Εκτισε δὲ καὶ τὸν ναὸν τῶν αὐτῶν πηγῶν, ὅθεν ἐξέρχονται τὰ ῥεῖθρα ἐν τῇ αὐτῇ Δάφνῃ, ἐγείρας ἐν τῷ αὐτῷ ναῷ τῶν Νυμφῶν ἄγαλμα μέγα καθήμενον καὶ κρατοῦν τῶν λον τοῦ Διὸς εἰς τιμὴν τῶν Ναϊάδων, ὅτι ἐτελείωσε τὸ τοιοῦτο φοβερὸν ἔργον, ὑπὲρ εὐχαριστίας. Εποίη σε δὲ καὶ τὸ βλύζον ὕδωρ τῆς λεγομένης Σαραμάν νας πηγῆς δι' όλκοῦ ἐξιέναι καὶ ἐγχεῖσθαι εἰς αὐτὸν τὸν τῆς πηγῆς ὀλκὸν ἐν τῷ Θεατριδίῳ τὸ ἐκ τοῦ ναοῦ ἐξιὸν ἐν διαφόροις χεύμασι ε', ἅπερ ἐκάλεσενό αὐτὸς πενταμόδιον, τετραμόδιον, τρι μόδιον, διμίδιον, μύδιον. Καὶ ἐπετέλεσεν ὁ αὐτὸς ᾿Αδριανὸς ἑορτὴν τῶν πηγῶν μηνὶ Δαισίῳ τῷ καὶ Ἰουνίῳ κγ'. Καὶ τὰς θυσίας δὲ ὡσαύτως γίνεσθαι. Τὴν δὲ πηγὴν τὴν εἰς τὰς ᾿Αγρίας τὴν λεγομένην Παλλάδος σε ἀπολλυ μένην περισφίγξας ἐποίησεν ἀγωγὴν εἰς μετά ληψιν τοῖς οἰκοῦσι τὴν ἱερὰν Δάφνην. σε Ίλιος Αδριανός, ο "Ηλιον Ἥλιον Αντωνίνον Πῖον Αίλιος ᾿Απρωνιανού Μπρονιανού Οχ. 14 λευκόχροος λευκόχλοος 6τ Δεσίῳ Οχ. 88 Παλλάδος Παλάδος Οχ. ἂν ἐνιαυτῶν ξς'. ἐτῶν ξε', Ἐπὶ τῆς ὑπατείας Απρονιανού. "Απρω γιανού, Ἐβασίλευσε δὲ ἔτη κβ', καὶ μῆνας ε'. Γη Ποιήσας πίλας. Πίλα,; excitavi. Statum vero uæ, balneo eodem publico positæ, etiam adhuc visuntur. Fornacem quoque ignitum paravit; jussitque ut Christiani, quibus cunque sic visum esset, in flanımas ultro se inji cerent. Multi itaque sese injicientes, martyrium subierunt: cujus numeri fuerunt S. Drosina vir ginesque aliæ complures. Exstruxit autem imperator idem Dianæ templum in Daphne, in luco medio positum. Provincias etiam duas ultra Danubium fumen, in partibus occidentalibus, constituit, quas Daciam primam el secundam vocavit. Morbo deinde correptus, diem obiit annos na tus LXVI. Trajanum excepit Elius Adrianus, Aproniano el Nigro coss. qui regnavit annos xxII el menses v. Erat autem statura justam excedente, corpore crasso, candidus, subcanus, pulcher, barba hispida, oculis casiis, quietus, eloquens, sacrorumque pe ritus. Exstruxit etiam iste Antiochie 278 magne balneum publicum et aquæductum; a nomine suo vocatum utrumque. Theatrum quoque Daphnes ad fontes erexit; et aquas inde per Agrias quas vocant Pharanges defluentes divertit, pilis in terram defixis, eisque firmiter impactis et sumptuosiori opere agge stis; uti aquarum decurrentium vim repellerent et afluentem aquarum copiam per aquæductum, urbis in usum diducerent. Fontium etiam fanum in Daphne, unde aquæ scaturiunt, exstruxit: quo eodem Nympharum fano simulacrum ingens, se. dens et Jovis alitem manu tenens, collocavit; Naia dum nempe in honorem, gratesque persolvens, ob stupendum hoc opus ad exitum perductum. Sca turiginem quoque fontis Saramanni per canalein in Theatridium transire fecit; quo et aquas, ex fano dimanantes, per meatus v diversos, deduxit, quibus nomina dedit, Pentamodium, Tetramodium, Trimodium, Dimodium, Modium. Adrianus eliam fontibus festum quoque diem instituit, Desii sive Junii xxmı, sacrificiis rite celebrandum. Fontem vero qui in Agriis est, Palladis dictum, ruinosum fanum, septo muniens, aquæductum fecit, in usuni sacram Daphnem incolentium. Alii nomen Græci frequenter reddunt; sicut infra noster, in Alin Ano tonino Pio; quem vocat,· frequentius tamen occurrit, quomodo cla infra Elium Adrianum scriptum habemus. Ch. Ita scripsi. 58 Ch., Cl., Οx. Ch., Annos hic plus justo tres addidit: non totos enim uxu vixit Trajanus; teste Eutropio, lib. vin: Obiit autem ætatis anno LX11, mense ix, el die quarto; nisi forte error sit in numero. Hieronymus enim, apud Eusebium, qui ista ex Eutropio descripsisse videtur, babet; anno LXIII, mense ix, die iv. Eusebii tamen Græca ha bent, uti et Chron. Alex. Cælerum de hujus imp. ætate nullo modo inter auctores con venit: Sext. Aurel. Victor. enim Trojanum LSIV annos vixisse alirinal; Dion. tamen tri an. mens. vi, dies xv tantum ej attribuit. Scr. uti habent Eusebius, et Chr. Alex. tropius cum regnasse inquit annos xxi, menses x, dies xxis. Eusebius et Chr. Alex. 211. xxi, Zonaras buie numero mensem adamit. vocabulum Latrum Pila.

Ὁ δὲ αὐτὸς Αδριανός βασιλεύς πρὸ τοῦ βασιλεῦ και ἦν μετὰ Τραϊανοῦ τοῦ βασιλέως, ὡς γαμβρός αὐτοῦ ὅτε ἔπαθεν ἡ αὐτή Αντιόχου πόλις ή μεγάλη ὑπὸ τῆς θεομηνίας, τότε συγκλητικὸς ὑπ ἄρχων. Ησαν δὲ καὶ πολλοὶ συγκλητικοὶ ἀπὸ Ρώ μης ὄντες ἐν τῇ αὐτῇ πόλει ᾿Αντιοχείᾳ· οἵτινες καὶ ἐκελεύσθησαν παρ' αὐτοῦ καὶ ἔκτισαν ἐν Ἀντιοχεία οἴκους πολλοὺς καὶ λουτρά. Ἐπὶ δὲ τῆς βασιλείας τοῦ αὐτοῦ θειοτάτου Αδριανοῦ ἔπαθεν ὑπὸ θεομηνίας σεισμού ή Κύζικος, ἥτις ἐστὶ μητρόπολις μεγάλη τῆς Ἑλλησπόντου επαρχίας, μηνὶ Νοεμβρίῳ ι νυ χτές. Καὶ πολλὰ τῇ αὐτῇ πόλει ἐχαρίσατο καὶ ἀν ήγειρεν αὐτήν. Καὶ τοῖς ὑπολειφθεῖσι πολίταις ἐχα ρίσατο χρήματα καὶ ἀξίας. Ἔκτισε δὲ ὁ αὐτὸς Αδριανὸς ἐν τῇ αὐτῇ Κυζίκῳ ναόν μέγαν πάνω ἔνα το ὄντα τῶν θαυμάτων (Ι), στήσας ἑαυτῷ στήλην [565] μαρμαρίνην στηθαρίου μεγάλου πάνυ ἐκεῖ εἰς τὴν ὀροφὴν τοῦ ναοῦ, ἐν ᾧ ἐπιγράφει, Θείου Ἀδριανοῦ· ὅπερ ἐστὶν ἕως τῆς νῦν. Ὁ δὲ αὐτὸς 'Αδριανὸς ὀργισθεὶς κατὰ Ἰουδαίων ἐκέλευσεν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ οἰκεῖν Ελληνας, μετα ονομάσας αὐτὴν πόλιν Αἰλίαν. Ἐν δὲ τῇ αὐτοῦ βα σιλείᾳ ὁ αὐτὸς 'Αδριανός ἀνήγειρε καὶ τὸν κολοστόν Ρόδου, πεσόντα ὑπὸ σεισμοῦ θεομηνίας ὅτε καὶ ἡ πόλις Ῥόδος νῆσος ἔπαθεν ἐν τοῖς πρώην χρό νοις, κείμενον χαμαὶ ἔτη τις' μὴ ἀπολομένου ἐξ αὐτοῦ τινος, ἀναλώσας εἰς τὸ ἀναστῆσαι καὶ στῆσαι εἰς τὸν ἴδιον τόπον εἰς μηχανάς και το σχολ να και τεχνίτας κεντητάρια γ', ὡς ὑποκάτω ἔγραψε τὸν χρόνον καὶ τὰ δαπανήματα. Ἐπὶ δὲ τῆς βασιλείας τοῦ αὐτοῦ ᾿Αδριανού Μαρ χων τις ονόματι τὸ Μανιχαϊκόν [366] μυσερόν δόγμα “(5) ἐπλάτυνε, λέγων ἐκ τοῦ πονηροῦτινος τὴν γηΐνην κτίσιν γεγενῆσθαι. Καὶ πολλοὺς ἀνατρέψας Ελληνας καὶ Ἰουδαίους καὶ Χριστιανοὺς εἰς ἑαυ 16 το σχοίνα, σχοινία ει δόγμα δόγματα Ὡς γαμβρός αὐτοῦ. Ένα όντα τῶν θαυμάτων. Η πόλις Τόμος νῆσος ἔπαθε. πόλις, νῆσος, Κείμενον χαμαὶ ἔτη τιβ'. Ἐπὶ τούτων τῶν ὑπάτων ἐν Ῥόδῳ ὁ Κολοσσός ἀνεστάθη, μῆκος ἔχων ποδῶν ρζ'. Μὴ ἀπολομένου ἐξ αὐτοῦ. Κεῖται δὲ νῦν ὑπὸ σεισμοῦ πεσὼν περικλασθεὶς ἀπὸ τῶν γονάτων. Μανιχαϊκὸν μυσερὸν δόγματα. μυσαρόν δόγμα. (9)Σχοίνα. Σχοινία Σχοινή * Eva. Conf. p. seq. v. 13, vol. 11, p. Adrianus autem imperator, dum privatus adhue esset et senator, cum Trajano imperatore (cujus nempe gener erat) Antiochiæ magnæ commorabatur, quo tempore urbs iram divinam passa est. Quin et ex senatoribus Romanis alii etiam plurimi eodem tempore affuerunt; qui, 279 jussu imperatoris, plurima Antiochiæ ædificia et balnea construxerunt. Imperante vero eodem divinissimo Adriano, men sis Novembris x, divinam iram experta est Cyzi cus, Hellesponti Metropolis inclyta, tempore no cturno tremoribus agitata. Imperator autem urbi instaurandæ plurimum suppeditavit, incolasque superstites pecuniis et dignitatibus domavit. Εx struxit etiam Adrianus, in eadem urbe Cyzico, templum plane ingens, et mundi miraculis annu merandum, eujus in summo, statuam sibi marmo ream ingentem posuit; quæ usque adbuc ibi visi tur, hanc habens inscriptionem, Divi Adriani. Idem Adrianus Judæis infensus, Hierosolymo ruin nomine in Æliam mutato, Græcos ibi habitare jussit. Colossum quoque Rhodium, qui, insula terræmotibus olim concussa, in terram collapsus, per annos cccxi, undequaque tamen integer, humi jacuisset, idem imperator in locum suum pristi num excitavit. Insumpsit autem in hoc, machinis, funibus et artificibus parandis, centenaria II, uti inferius ad basim legere erat; ubi tempus sump tusque operis inscribi curavit. Ejusdem Adriani sub imperio, Marcion quidam Manichæorum dogma impium disseminavit, dicens terrestrem hanc fabricam ab auctore quodam malo ortum suum habuisse. Multas itaque ex Græcis, Judais et 280 Christianis, perversos ad se al D. Ch. Ch., Οx. Generum Trajani eum Tocat, quod neptem ejus uxorem habuit, Orbis spectacula vulgo septem numerantur; verum ex horum nu mero non est Cyzicenum hoc Adriani templum, De miraculis hisce scripsit Philo Byzantius: apud quem ista sunt: Horti pensiles, Pyramides Agy plia. Joris Olympii simulacrum, Colossus Rhodius, Mari Babylonici, Diana Ephesia templum, et Mau soli sepulcrum. Ali alia his annumerant; de qui bus vile Leons Allatii Not. in Philon. Byzant. Ita etiam supra scribit auctor: verum aut uti mo nuimus redundare videtur. Colossus Rhodius ruit, Antiochi Mag. Syr. regis auno i, nempe ad annum Eusebianum MDCCXCIV. Olymp. cccXXXIX, asserente Eusebio. Si itaque post cccx} annos tandem erectus fuerit, hoc factum fuisset non ab Hadriano, sed Domitiani imp. anno x. Chron. Alex. auctor. Colossum Rhodium excitatum fuisse scri bit, Vespasiant imp. an. vi, Vespasiano v, et Tito uit coss. Euse bius hoc factum ait eodem Vespasiani imperat. anno vi, Titi i consulatu. Ad hunc vero Vespa siani imperat. annum ab Olympiadis cxxxix, 'anno 11. quo corruit Colossus, ammi sunt ccxcil. Jos. Scaliger eum a Nerone erectum vult, capite suo eidem imposito; a Vespasiano vero refectum, dempto Neronis rapite, olique dicatum. Jus. Sca lig. Aunot. ad Chron. Eusebian. ad aunum wMACI Chron. Alex. auctor Colossum Rhod. Adriani sub imperio primum motum esse scribit. Strabo aliter Ad eumidem eliam sensum Plinius lib. xxxiv, cap. 7. Vasi specus hiant, defraclas membris, etc. Scr. Manichæorum tamen nomen nondum ditum est. scribendum monet Annotator. Dubito: nam et apud alios occurrit.

Ὁ δὲ αὐτὸς Αδριανός βασιλεύς πρὸ τοῦ βασιλεῦ και ἦν μετὰ Τραϊανοῦ τοῦ βασιλέως, ὡς γαμβρός αὐτοῦ ὅτε ἔπαθεν ἡ αὐτή Αντιόχου πόλις ή μεγάλη ὑπὸ τῆς θεομηνίας, τότε συγκλητικὸς ὑπ ἄρχων. Ησαν δὲ καὶ πολλοὶ συγκλητικοὶ ἀπὸ Ρώ μης ὄντες ἐν τῇ αὐτῇ πόλει ᾿Αντιοχείᾳ· οἵτινες καὶ ἐκελεύσθησαν παρ' αὐτοῦ καὶ ἔκτισαν ἐν Ἀντιοχεία οἴκους πολλοὺς καὶ λουτρά. Ἐπὶ δὲ τῆς βασιλείας τοῦ αὐτοῦ θειοτάτου Αδριανοῦ ἔπαθεν ὑπὸ θεομηνίας σεισμού ή Κύζικος, ἥτις ἐστὶ μητρόπολις μεγάλη τῆς Ἑλλησπόντου επαρχίας, μηνὶ Νοεμβρίῳ ι νυ χτές. Καὶ πολλὰ τῇ αὐτῇ πόλει ἐχαρίσατο καὶ ἀν ήγειρεν αὐτήν. Καὶ τοῖς ὑπολειφθεῖσι πολίταις ἐχα ρίσατο χρήματα καὶ ἀξίας. Ἔκτισε δὲ ὁ αὐτὸς Αδριανὸς ἐν τῇ αὐτῇ Κυζίκῳ ναόν μέγαν πάνω ἔνα το ὄντα τῶν θαυμάτων (Ι), στήσας ἑαυτῷ στήλην [565] μαρμαρίνην στηθαρίου μεγάλου πάνυ ἐκεῖ εἰς τὴν ὀροφὴν τοῦ ναοῦ, ἐν ᾧ ἐπιγράφει, Θείου Ἀδριανοῦ· ὅπερ ἐστὶν ἕως τῆς νῦν. Ὁ δὲ αὐτὸς 'Αδριανὸς ὀργισθεὶς κατὰ Ἰουδαίων ἐκέλευσεν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ οἰκεῖν Ελληνας, μετα ονομάσας αὐτὴν πόλιν Αἰλίαν. Ἐν δὲ τῇ αὐτοῦ βα σιλείᾳ ὁ αὐτὸς 'Αδριανός ἀνήγειρε καὶ τὸν κολοστόν Ρόδου, πεσόντα ὑπὸ σεισμοῦ θεομηνίας ὅτε καὶ ἡ πόλις Ῥόδος νῆσος ἔπαθεν ἐν τοῖς πρώην χρό νοις, κείμενον χαμαὶ ἔτη τις' μὴ ἀπολομένου ἐξ αὐτοῦ τινος, ἀναλώσας εἰς τὸ ἀναστῆσαι καὶ στῆσαι εἰς τὸν ἴδιον τόπον εἰς μηχανάς και το σχολ να και τεχνίτας κεντητάρια γ', ὡς ὑποκάτω ἔγραψε τὸν χρόνον καὶ τὰ δαπανήματα. Ἐπὶ δὲ τῆς βασιλείας τοῦ αὐτοῦ ᾿Αδριανού Μαρ χων τις ονόματι τὸ Μανιχαϊκόν [366] μυσερόν δόγμα “(5) ἐπλάτυνε, λέγων ἐκ τοῦ πονηροῦτινος τὴν γηΐνην κτίσιν γεγενῆσθαι. Καὶ πολλοὺς ἀνατρέψας Ελληνας καὶ Ἰουδαίους καὶ Χριστιανοὺς εἰς ἑαυ 16 το σχοίνα, σχοινία ει δόγμα δόγματα Ὡς γαμβρός αὐτοῦ. Ένα όντα τῶν θαυμάτων. Η πόλις Τόμος νῆσος ἔπαθε. πόλις, νῆσος, Κείμενον χαμαὶ ἔτη τιβ'. Ἐπὶ τούτων τῶν ὑπάτων ἐν Ῥόδῳ ὁ Κολοσσός ἀνεστάθη, μῆκος ἔχων ποδῶν ρζ'. Μὴ ἀπολομένου ἐξ αὐτοῦ. Κεῖται δὲ νῦν ὑπὸ σεισμοῦ πεσὼν περικλασθεὶς ἀπὸ τῶν γονάτων. Μανιχαϊκὸν μυσερὸν δόγματα. μυσαρόν δόγμα. (9)Σχοίνα. Σχοινία Σχοινή * Eva. Conf. p. seq. v. 13, vol. 11, p. Adrianus autem imperator, dum privatus adhue esset et senator, cum Trajano imperatore (cujus nempe gener erat) Antiochiæ magnæ commorabatur, quo tempore urbs iram divinam passa est. Quin et ex senatoribus Romanis alii etiam plurimi eodem tempore affuerunt; qui, 279 jussu imperatoris, plurima Antiochiæ ædificia et balnea construxerunt. Imperante vero eodem divinissimo Adriano, men sis Novembris x, divinam iram experta est Cyzi cus, Hellesponti Metropolis inclyta, tempore no cturno tremoribus agitata. Imperator autem urbi instaurandæ plurimum suppeditavit, incolasque superstites pecuniis et dignitatibus domavit. Εx struxit etiam Adrianus, in eadem urbe Cyzico, templum plane ingens, et mundi miraculis annu merandum, eujus in summo, statuam sibi marmo ream ingentem posuit; quæ usque adbuc ibi visi tur, hanc habens inscriptionem, Divi Adriani. Idem Adrianus Judæis infensus, Hierosolymo ruin nomine in Æliam mutato, Græcos ibi habitare jussit. Colossum quoque Rhodium, qui, insula terræmotibus olim concussa, in terram collapsus, per annos cccxi, undequaque tamen integer, humi jacuisset, idem imperator in locum suum pristi num excitavit. Insumpsit autem in hoc, machinis, funibus et artificibus parandis, centenaria II, uti inferius ad basim legere erat; ubi tempus sump tusque operis inscribi curavit. Ejusdem Adriani sub imperio, Marcion quidam Manichæorum dogma impium disseminavit, dicens terrestrem hanc fabricam ab auctore quodam malo ortum suum habuisse. Multas itaque ex Græcis, Judais et 280 Christianis, perversos ad se al D. Ch. Ch., Οx. Generum Trajani eum Tocat, quod neptem ejus uxorem habuit, Orbis spectacula vulgo septem numerantur; verum ex horum nu mero non est Cyzicenum hoc Adriani templum, De miraculis hisce scripsit Philo Byzantius: apud quem ista sunt: Horti pensiles, Pyramides Agy plia. Joris Olympii simulacrum, Colossus Rhodius, Mari Babylonici, Diana Ephesia templum, et Mau soli sepulcrum. Ali alia his annumerant; de qui bus vile Leons Allatii Not. in Philon. Byzant. Ita etiam supra scribit auctor: verum aut uti mo nuimus redundare videtur. Colossus Rhodius ruit, Antiochi Mag. Syr. regis auno i, nempe ad annum Eusebianum MDCCXCIV. Olymp. cccXXXIX, asserente Eusebio. Si itaque post cccx} annos tandem erectus fuerit, hoc factum fuisset non ab Hadriano, sed Domitiani imp. anno x. Chron. Alex. auctor. Colossum Rhodium excitatum fuisse scri bit, Vespasiant imp. an. vi, Vespasiano v, et Tito uit coss. Euse bius hoc factum ait eodem Vespasiani imperat. anno vi, Titi i consulatu. Ad hunc vero Vespa siani imperat. annum ab Olympiadis cxxxix, 'anno 11. quo corruit Colossus, ammi sunt ccxcil. Jos. Scaliger eum a Nerone erectum vult, capite suo eidem imposito; a Vespasiano vero refectum, dempto Neronis rapite, olique dicatum. Jus. Sca lig. Aunot. ad Chron. Eusebian. ad aunum wMACI Chron. Alex. auctor Colossum Rhod. Adriani sub imperio primum motum esse scribit. Strabo aliter Ad eumidem eliam sensum Plinius lib. xxxiv, cap. 7. Vasi specus hiant, defraclas membris, etc. Scr. Manichæorum tamen nomen nondum ditum est. scribendum monet Annotator. Dubito: nam et apud alios occurrit.

τὸν προσελάβετο, καθὼς ὁ σοφώτατος Κλήμης ἐξ έθετο. Ὁ δὲ αὐτὸς 'Αδριανός ἔκτισε πόλιν ἐν τῇ Θράκη, ἣν ἐπεκάλεσεν Αδριανούπολιν· καὶ ἄλλην δὲ ἔκτισε πόλιν, ἣν ἐκάλεσεν ᾿Αδριανού Θήρας Έκτισε δὲ πόλιν ἐν τῇ Αἰγύπτῳ,ἣν ἐκάλεσεν 'Αντίνω Υδρωπιάσας οἱ δὲ ὁ αὐτὸς Αδριανός τελευτα ἐν 68 Βαΐαις ὢν ἐνιαυτῶν ξε'. Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Αδριανοῦ ἐβασίλευσεν Ηλιος Αντωνίνος Πίος εὐσεβὴς ἔτη κγ'. Ην εὐῆλιξ, εύστολος, λευκός, πολιὸς καὶ τὴν κάραν καὶ το γένειον, εὔρινος, πλάτοψις, οινοπαὴς τοὺς ὀφθαλ μους, πυριακής, ὑπογελῶν ἀεὶ, μεγαλόψυχος πάνω. [367] Οστις έκτισεν ἐν Ηλιουπόλει τῆς Φοινίκης τοῦ Λιβάνου ναὸν τῷ Διὶ μέγαν, δἕνα καὶ αὐτὸν ὄντα β τῶν θεαμάτων. Ἔκτισε δὲ καὶ ἐν Λαοδικείᾳ τῆς Συρίας τὸν φόρον, μέγα σε θέαμα, καὶ τὸ Αντω νινιανὸν σε δημόσιον λουτρόν. Επεστράτευσε δὲ κατὰ Αἰγυπτίων τυραννησάντων καὶ φονευσάντων τὸν αὐγουστάλιον Δείναρχον ". Και μετὰ τὴν ἐκδίκησιν καὶ τὴν νίκην ἔκτισεν ἐν ᾿Αλεξ ανδρείᾳ τῇ μεγάλῃ κατελθὼν τὴν Ηλιακὴν πύλην καὶ τὴν Σεληνιακὴν καὶ τὸν δρόμον. Ἐλθὼν δὲ καὶ ἐν ᾿Αντιοχείᾳ τῇ μεγάλῃ ἐποίησε τὴν πλάκωσιν τῆς πλατείας τῶν μεγάλων ἐμβόλων τῶν ὑπὸ Τιβερίου κτισθέντων, καὶ πάσης δὲ τῆς πόλεως, στρώσας τὴν διὰ μυλίτου λίθου ἐκ τῶν ἰδίων ἀγαθῶν λίθους ἀπὸ Θηβαΐδος· καὶ τὰ δὲ λοιπὰ ἀναλώματα ἐκ τῶν ἰδίων φιλοτιμησάμενος, καθὼς καὶ ἐν λιθίνῃ πλακὶ γράψας ταύτην τὴν φιλο τιμίαν, ἔστησεν αὐτὴν ἐν τῇ πύλῃ τῇ λεγομένῃ τῶν Χερουβίμ· ἐκεῖθεν γὰρ ἤρξατο. "Ητις στήλη ἐστ τὴν ἕως τῆς νῦν ἐκεῖ, ὡς μεγάλης ούσης τῆς φιλοτι μίας. Ἔκτισε δὲ καὶ ἐν Καισαρείᾳ τῆς Παλαιστίνης λουτρόν, καὶ ἐν Νικομηδείᾳ τῆς Βιθυνίας [368) καὶ ἐν Ἐφέσῳ τῆς ᾿Ασίας· άπερ δημόσια λουτρά εἰς τὸ ἴδιον ἐπεκάλεσεν όνομα. Καὶ ἀνελθὼν ἐπὶ Ρώμην ἔκτισεν ἐν τῇ Ῥώμῃ σε υδρωπιάσας υδροπιάσας Οχ. σε Βαΐαις Βάταις Οχ. ο πυῤῥάκης πυρακης Ο. 65 9. μέγα μέγαν Οχ. 67 Αντωνιανόν. Αντωνιανόν Ος. * Δείναρχον. Δίναρχον Οχ. 6ο τήν. αὐτὴν τελευτῇ ἐν Βαΐαις τῆς Ἰταλίας. Αδριανού Θήρας. ἐν Βαΐαις, Αδριανός ύδρωπι Αδριανοῦ Θῆρα: ἐν τοῖς μιτάτοις. Οὗτος ἐν Μυσία θηράσας, ᾠκοδό μησε πόλιν, καὶ μετωνόμασεν αὐτὴν, Αδριανού Θήρας ἐν τοῖς μιτάτοις. Ην εκάλεσεν ᾿Αντίνο. Αντινόεια Αντινότια, πόλις Αι γύπτου, Αντινόου παιδός. Εκλήθη ἡ πόλις καὶ ᾿Αδριανούπολις. Υδροπιάσας δέ. ὑδρωπιάσας. ὑδρωπιάω, ὑδρωπιῶ, Τελευτῇ ἐν Βάται;. Στρώσας τὴν διὰ μυλίτου λίθου. στρώσας αυτήν. Με Ἐν Ἐφέσῳ τῆς ᾿Ασίας. traxit: sicut sapientissimus Clemensmemoriæ man davil. Idem Adrianus urbem in Thracia condidit, quam Adrianopolim vocavit: aliam quoque urbem con didit, et, Adriani Venationes nominavit. In Ægypio etiam urbem exstruxit, nomine Antinoen. Aqua autem intercute laborans Adrianus, Baiis mortuns est, ætatis LAV anno. Adrianum excepit religiosissimus imperator Ælius Antoninus Pius, qui regnâvit annos xxIII. Erat autem statura justa, decorus, candidus, ca nus capite, mentoque, naso eleganti, facie lala, oculis rubentibus, rubicundus, vultu ridibundo, valdeque magnanimus. Exstruxit hic Heliopoli, quæ urbs est Phoenicia Libani, templum Jovi ma gnum; inter mundi miracula et hoc numerandum. Exstruxit etiam Laodicea Syriæ forum, opus magnum et spectabile: balneum eliam publicum, Antonianum dictum. Contra Ægyptios vero, qui in Dinarchum Ægypti augustalem insurgentes, eum neci dederant, arma movit: quos ubi ultus fuerat, victor Alexandriam magnam venit: ubi Solis et Lunæ portas, cursum etiam exstruxit. Antiochiam quoque magnam veniens, plateain inter porticus illas ingentes, a Tiberio exstructas; urbem etiam totam lapide molari ex Thebaide ex portato, 281 sumptibus propriis stratuminavit uti constat ex tabula lapidea, quam, titulo magnifi centiæ hujus inscriptam, ad Cherubinorum portam, unde incepit opus, crexit: quod quidem monu mentum etiam adhuc ibi visitur, in tanti operis memoriam. Idem etiam Cæsareæ Palæstina balneum publi cum exstruxit: Nicomediæ etiam Bithynia, aliud; etiam aliud Ephesi in Asia; omnia in nomen suum vocitata. Romam autem reversus magnum ibi aquædu Ch., Cl., Cl. Eva. Vid. ad p. antecedentem v. Cl., Ch. Mysiæ urbs hæc est; et a ex Euseb. Chr. Can. Cedreno, Celre nus in Adriano Stephano est, ab Autinoi, pueri Adriano in deliciis, nomine sic dicta. Stephan. de urb. Hiero aymus apud Euseb. Chr. lib. n. Antinous puer re gius eximia pulchritudinis in Ægypto moritur quem Adrianus vehementer deperiens (nam in deli ciis habuerat), in deus refert: ex cujus nomine elam urbs appellata est. Scr. Participium aor. 1, ab Hydrope laboro. Ita cod. ms. rescribo, Forte lege dum, porticubus vero istis De vide supra in Tiberio. Asiam hic intelligit proprie sic dictam, quæ pars est Asiæ Minoris, Europa proxime opposita, quo sensu etiam, Eu ropa nomine, Græciam frequenter indigital. Troadem autem, partesque vicinas, ab Asio quo dam philosopho Asiæ nomen accepisse, supra lib. v ostendit: ubi etiam regnum Trojanum, et Ephesinum, idem esse statuit. Plinius, ex Agrippa, Asiam proprie dictam in duas partes dividit, qua rum prima Paphlagonia a septentrione, Phrygia et Lycaonia ab oriente, mari ab occidente, a me ridie vero mari Ægyptio terminatur. Plin. Nat. Hist. lib. vi.

προσκυρώσῃ τῷ δημοσίῳ τὸς προσόδους ἃς εἴασε τῇ τῶν Ἀντιοχέων πόλει Σωσίβιο; ὁ προειρημένος το λόγες θεωριῶν πολυτρόπων καὶ διαφόρων ἀγώνων ἐπιτελουμένων τῇ αὐτῇ πόλει, καὶ ἵνα μὴ πορίζων ται τὰς προσόδους οι πολιτευόμενοι, ἀλλὰ τὸ δημό στον καὶ αὐτὸ χορηγεί λόγῳ τῶν ἐπιτελουμένων πρὸς τέρψιν τῆς πόλεως Ολυμπίων καὶ ἄλλων τινῶν θεωριῶν ἐν τῇ αὐτῇ πόλει τῶν Ἀντιοχέων. Καὶ εὐθέως ὁ αὐτὸς βασιλεὺς Κόμμοδος διὰ θείας αὐτοῦ κελεύσεως προσεκύρωσε τῷ δημοσίῳ τὰς προσόδους, θεσπίσας τὰ Ὀλύμπια ἐπιτελεῖσθαι καὶ ἀφορίσας ἐκ τοῦ δημοσίου παρέχεσθαι εἰς λόγον ἀναλωμάτων τῶν ὑπουργούντων τῇ τῶν Ὀλυμπίων ἱερᾷ καὶ καθο σμικῇ ἑορτῇ φανερά χρήματα, νομοθετήσας κατά τε τραετή χρόνον ἐπιτελεῖσθαι ἀμέμπτως ἐν ταῖς ἑορταῖς τῶν ἀναθημάτων, ἤτοι θυσιῶν, τῶν ἐξ ἔθους, τοῦτ' ἔστι τῷ Πανέμῳ ἤτοι Ἰουλίῳ μηνὶ καὶ τῷ Λώῳ τῷ λεγομένῳ Αὐγούστῳ μηνὶ ἐπὶ ἡμέρας με' εἰς ἑορτὴν τοῦ Ὀλυμπίου Διός, ὡσαύτως ἀφορίσας καὶ εἰς λόγων Ιπποδρομίου αμέμπτως ἐπιτελουμένου κατὰ τὴν Ἡλίου ἡμέραν, τοῦτ' ἔστι κατὰ Κυριακήν, ἄλλην ἐξ αὐτῶν φανεράν χρυσίου ποσότητα. Ομοίως δὲ καὶ εἰς λόγον σκηνικῆς ἑορτῆς νυκτερινῆς ἐπιτελουμένης κατὰ ἔτη γ', τῶν λεγομένων Οργίων, ὅπερ ἐστι μυστηρίων Διονύσου καὶ ᾿Αφροδίτης, τοῦτ' ἔστι τοῦ λεγομένου Μαϊουμά διὰ τὸ ἐν τῷ Μαΐῳ τῷ καὶ Αρτεμισίῳ μηνὶ ἐπιτελεῖσθαι τὴν αὐτὴν ἑορτήν, ἀφώρισε φανερὰν χρυσίου ποσότητα λόγῳ λαμπάδων καὶ κανδήλων το καὶ τῶν ἄλλων τῶν προχωρούν των " ἐπὶ τὴν πανήγυριν τῶν λ' ἡμερῶν τ8 τερπνών – παννυχίδων. Περὶ ἧς νυχτερινῆς ἑορτῆς μέμνηται Βεργίλλιος ὁ σοφώτατος Ῥωμαίων ποιητὴς ἐν τῷ δ' το αὐτοῦ λόγῳ, τῇ 'Ρωμαϊκή γλώσσῃ ἐκθέμενος ταύτα. ..... Τριετηρικά Βάκχω Οργα τουτούργους κουὲ βι και κλάμωνε το Κι [θαιρών το προειρημένος. Ρ. 95 Β. * χορηγεί. χορηγῇ 112 128 1, 29 43 Ε. ο λώῳ. λαῷ (κ. Το κανδήλων. κανδίλων 145 €. * προχωρούντων προχορούντων Οχ. το λ' ημε ρών. τριακον ημέρων. το δ'. 502. 80 Βάκχω όργια νοκτούρνους κουὲ βοκάτ κλάμωρε. Βακχετειχῷ ὀργίαν ὀκτούρνους κους βωσκαν κλαμορε Οχ. Μαϊου μᾶς πανήγυρις ἐγένετο ἐν τῇ Ῥώμῃ, κατὰ τὸν Μάϊον μήνα. παν ήγυρις τῶν δ' ἡμερῶν τερπνῶν παννυχίδων, Θεσπίσας τα Ολύμπια ἐπιτελεῖσθαι. χρόνος τετρα τὸν καιρὸν τὸν πενταετή Τοῦ λεγομένου Μαΐουμε. Τριετηρικά Βακχετε όργίαν ὀκτούρνους κούς βοσκαν κλαμπρε Κιθαιρών. Τριετηρικά Βάκχω *Οργια, νυκτουργούς κε βοκάτ κλαμπρε Κιθαιρών. diochiae legaverat, in ludos agonisticos et cujus que generis spectacula ibidem celebranda; sup plices eum rogantes, uti edicto suo divino care ret, ne in posterum magistratus reditus hosce in proprium usum converterent; sed, ut ærariu " publico asserti, ludorum Olympiorum aliorumque, qui ad Antiochensem populum oblectandum exhi bendi essent, sumptibus faciendis inservirent. Commodus itaque imperator, reditibus istis, di vino suo edicto, ærario publico vendicatis, Jovis [173] Olympii in honorem, ludos Olympicos indixit quarto quoque auuo, per xLv dies continuos, rite celebrandos, in festis Anathematum, sive Sacrificiorum; quæ ex consuetudine peragi sole bant, Panemo, sive Julio, et Loo, sive Augusto mensibus: separata in hoc, ex ærario publico, pecuniarum summa satis ampla, in ministros, officium suum in Olympiorum sacra universaligine celebritate præstantes eroganda. Similiter etiam eisdem reditibus auri satis amplam seposuit quantitatem, in certamina equestria, singulis Solis, id est, Doninicis diebus rite peragenda. Præterea eliam in usum festi illius triennalis, nocturno tempore tentoriis celebrari soliti, auri portionem sufficientem assignavit, ad lampades candelasque parandias, quæque 385 aliae res ne cessariæ essent ad solemnitateni illam, qua per spatium xxx dierum, tolis noctibus Genio indul gebaut. Sunt autem haec Orgia vocata; nempe mysteria Veneris et Bacchi in honorem agitata que, quod mense Maio celebrări ça mos erat, Μajumæ nomen habuerunt. Festivitatis autem ejus nocturnæ meminit sapientissimus Romano rum poeta Virg. 1. IV, ubi ista Latina lingua hisce prodidit verbis. Trieterica Baccho Orgia: nocturnusque vocat clamore Citheron. Cl. V. p. D, C, vol. p. D. Ox. v. p. Cl., Malim Αn. v. .rem. Mense etiam eodem licet agitatæ fuerint, Suid. Μaiuma tamen, de quo ille loquitur, Diuma celebratio, eaque Maii Kalend. celebranda fuisse videtur: Nostri vero nocturna erat, eι per tolas xxx nocles continuas agitanda. Reditus Dilla Mais, Nostri vero, Bacchi et Veneris in hono hi a Sosibio Antiochensibus dati sunt, in ludos omnifarios, quinto quoque anno mense Octobri ce lebrandos: uti ex auctgre discimus, lib. ex ad fi nem. Hinc vero Commpdus imper, eos in sumptus ad Olympicorum celebrationeni, Julio et Angústo mensibus faciendos decernit: mutato scilicet anni tempore, servata tamen eadem celebrationum re currentium periodo. Auctoris enim nig intelligendus est de ludorum post quartum an num expletum, quinto vero ineunte, celebratione quod spatium etiam Supra. in Claudio imp. vocal quo modo etiam Olympica celebrari solita erant. Maiunæ festum, Suida memoratum, de quo Jo. Meursius, Glossar. Græcobar. a Nostri diversum fuisse videtur. Suidæ enim annuum erat; Nostri triennale. Diversorum diam in honorem celebratæ sunt hæ solemnitates. Locus iste Virgi lii, ab imperitis librariis Græculis, ob.lingua La tinæ ut videtur ignorantiam, pessime habitus, ab auctore nostro hoc modo fortasse Græcis chara cteribus fuerit expressus. Quæ apud Virgilium ita leguntur Æneid. lib. vi. Trieterica Baccho Orgia; nocturnusque vocat clamore Citharen,

Τῷ τριετηρικῷ ἔτει, Ο ἐστι τῇ Ἑλληνίδι γλώσσῃ, Τῷ τριετηρικῷ ἔτε ὅτε ὁ Διόνυσος 80' ἐν νυκτὶ τῇ φωνῇ τὴν ἑορτὴν τῶν Οργίων ἐν τῷ Κιθαιρωνίω βρει. Ὁ δὲ αὐτὸς βασιλεὺς ἀφώρισε φανερά χρήματα καὶ εἰς λόγον κυνηγίων ὀφειλόντων ἐπιτελεῖσθαι ἐπὶ ἔτη δ' οὕτως ει· ἄγεσθαι μὲν ἐπὶ μῆνας λβ' κι ἐκ τῆς ἀποσταγής ἀργεῖν δὲ τοὺς ὑπολοίπ μῆνας δ' εἰς τὴν συλλογὴν τῶν θηρίων εἰς ἑορτὴν θεραπείας "Αρεως καὶ 'Αρτέμιδος. Καὶ εὐθέως τότε ώνομάσθη Συριάρχης πρώτης Αρταβάνιος πολιτευόμενος, προβληθεὶς ἀπὸ τῶν κτητόρων [375] καὶ τοῦ δήμου παντός. ᾿Αφώρισε δὲ καὶ τὰ λοιπὰ χρήματα εἰς λόγον μία μων καὶ ὀρχηστικῶν καὶ τῶν λοιπῶν τέρψεων των ἐν Πανδήμοις ἐπιτελουμένων. Καὶ ἔκτοτε παρεσχέθη τῇ αὐτῇ τῶν Ἀντιοχέων πόλει παρὰ τοῦ δημοσίου ἀμέμπτως τὰ χορηγούμενα λόγῳ τῶν προειρημένων θεωριῶν πάντα. Καὶ ἀνέστησαν τῷ βασιλεῖ Κομμένα οἱ ᾿Αντιοχεῖς στήλην χαλκήν κατὰ μέσου τῆς πόλεως αὐτῶν. Ἐπὶ οὖν τῆς αὐτοῦ βασιλείας πρώτοις ἐπετε λέσθη δε τὰ Ολύμπια τοῖς ᾿Αντιοχεῦσι Σύροις ἀπὸ θείας αὐτοῦ, ὡς προείρηται, κελεύσεως ἔτους σε χρηματίζοντος κατὰ τοὺς αὐτοὺς ᾿Αντιοχεί; * Σύν ρους ἐν τῷ παρ' αὐτοῦ κτισθέντι Συστῷ. Ἡγόρασα δὲ τὰ αὐτὰ Ολύμπια οἱ 'Αντιοχείς παρὰ τῶν Πισαίων τῆς Ἑλλάδος ἐπ᾿ ἐνενήκοντα σε περιόδ ἀγῶνος Ολυμπίων, ὡς εἶναι ἐπὶ ἔτη τέ, ἀγράφο πάκτῳ. Καὶ ἐγένετο ἐν αὐτῇ ᾿Αντιοχείᾳ σε αλυτάρχης ἐν τῇ αὐτῇ θείᾳ κελεύσει ὀνομασθεὶς [376] πρώτη; Αφρόνιος "' ὁ ἀπὸ ἐπάρχων, πολίτης Αντιοχείς. Οστις φορέσας τὸ σχῆμα τοῦ ἁλυτάρχου τὰς μὲν ἡμέρας ἐτιμᾶτο καὶ προσεκυνεῖτο ὡς αὐτὸς ὁ Ζεύ, μὴ ἀνιὼν δὲ εἰς οἶκον τὰς αὐτὰς ἡμέρας μήτε εξ κλίνην ἀναπίπτων, ἀλλ᾽ εἰς ἐξάερον καθεύδων (151 εἰς ἔδαφος ὑπεράνω λίθων καὶ καθαρῶν στρωμάτων καὶ θρυΐνης ψιάθου. Ἐφέρει δὲ στολὴν διά φύσιν ὅτε ὁ Διόνυσ. ὁ Διόνυσος. οὕτως σε λβ'. μβ', υίνι ἐπιτελέσθη Οχ. οι ἔτους στʹ χρηματίζον τοῦ κατὰ τοὺς αὐτοὺς Ἀντιοχείς. ἐνενήκοντα. μ' ἁλιτάρχης ει Αφρόνιος. Αφράνιος 1, 49 ἕως τῆς ἀποσφαγῆς. Αποσφαγή ἀπό κρεως, Ωνομάσθη Συριάρχης πρῶτος Αρταβά νιος. Ασιάρχαι 'Ασιάρ της Τὸ δὲ νῦν κα λούμενον τῶν Θρακησίων θέμα, πάλαι μὲν, καὶ κατ ἀρχὰς, Ασία μικρὰ ὠνομάζετο· καὶ ὁ ταύτης κρα τῶν ἀνθύπατος, Ασιάρχης ἐλέγετο. Ηγόρασαν δὲ τὰ αὐτὰ Ὀλύμπιν. 'Αλιτάρχης. Αλυτάρχης, ᾿Αλυτάρχης, ὁ τῆς ἐν τῷ Ὀλυμπιακῷ ἀγῶν ευκοσμίας ἄρχων. Αλυτάρχην Αλύτα Ηλεῖοι δὲ, τοὺς ῥαβδοφόρους, ἢ μαστιγορό ρους, παρὰ τοῖς ἄλλοις καλουμένους, ἀλύτας καλούσι καὶ τὸν τούτων ἄρχοντα, αλυτάρχην. Αλυτάρχης. ᾿Αλλ' εἰς ἐξάερον καθεύδων. Εξάερον υπαίθρον Quod Græco idiomate sonat etc. Cum Bacchus in nocte, voce, festum Or giorum in Cithæronio monte. Imperator etiam pecunias satis amplas Cyne giis destinavit: quæ quidem in quatuor annos, ex vetusto ritu, celebrari solita, ipse xxxi menei bus tantum agitari voluit: nempe ut vi mensibus aliis a venatione abstinendo, ferarum collectio fieret, in diem festum Diana et Marti sacrum. Tum primum Syriarcha a primoribus populo que constitutus est Artabanius, magistratus An tiochensis. Pecuniarum vero quod reliquum fuit, in mi mos et saltatriculos erogavit; 286 cæteraque id genus ludicra, populo exhiberi solita. Quæcunque igitur ad ludos illos antediclos necessaria erant, ea omnia in posterum Antiochenis, ex ærario publico, rite suppeditata sunt. Antiochenses ita que imperatori Commodo statuam æream, urbis in medio, erexerunt. Anno autem aera Antio chene CCLT, divino imperatoris ex edicto, uti superius dictum, ludi Olympici Antiochiæ in Aysto, a Commodo exstructo, primum celebrata sunt. Ludos vero hosce Olympicos Antiochenses a Pisæis pretio dato, ex pacto non scripto, ha buerunt sibi per xc Olympiades celebrandos, hoc est, in annos CCCLX. Eodem ex edicto imperatorio, alitarcha, tum primum designatus est Aphronius, expræfectus, civis Antiochenus: cui, quandiu babitum alitar chæ gestaret, honores divini ab omnibus defere bantur, tanquam Jovi ipsi. At neque, per totum illud tempus, domum aliquam subiit, neque lecto sese reclinavit: sed humi, sub dio dormiens. substralis ei stragulis mundis et storea juncea, super lapidibus recumbebat. Gestavit autem sto 80· «Forte legendum, Periodus vero hæc mutila apparet, ex verbi alicujus delecta. Ch. 81 Ante interpungit Ox.. Omnino legendum, mensium reliquorum adjectione expleantur menses xLvuli, sive ammi iv.» Ch. 88 Error manifestus est in numero: ccLx cnim græ Antiochenæ annus respondet Caracallæ imper. anno 11, ut Eusebius putat; annorum scilicet ad minimum xx facto meta chronismo.. Ch. 08 Οx. Ox. bis. vol. p. C. lioc loco non sensu vocabuli proprio, sed eodem quo usurpari videtur; nempe pro tempore quo a mactatione abstinetur. Hujus munus erat, populo ludos theatrales edere, nempe Syriarcba, Antiochiæ Syriæ: ut etiam dicti sunt, qui eodem munere Ephesi, Asiæ urbis, fungebantur: quorum mentio occurrit, Actor. xix, 51. siæ etiam praefectus olim dictus est, uti testatur Constantin. Por phyrog. De Themat. lib. 1. cap. 3 Facultatem hane Olympicos ludos a Pisæis režimendi a Clau dio imp. Antiochensibus concessam legimus supra lib. x in Claudio. sonare licio Infra scribitur, in Diocletiano, rectius. Est autem alitarcha in ludi Olympicis decori moderator; uti ex Phavorino di scimus. Ita etiam Etymologici magni all ctor; qui praeterea addit, rum principem: enim Eleis, lictores, di cuntur. Etymolog. Mag. in dicit, quod aliter locus subdialis, sive aeri es positus.

Ἐπὶ δὲ τῆς τοῦ αὐτοῦ Κομμόδου βασιλείας Επα ήταν ὑπὸ θεομηνίας Νικομήδεια, μητρόπολις τῆς Βι θωνίας, τὸ τρίτον αὐτῆς πάθος ἕως τῆς Μουδου πό λεως καὶ τοῦ ποταμοῦ τοῦ Σαγάρεως τὰ πέριξ με ηνὶ Μαΐῳ τῷ καὶ [381] Αρτεμισίῳ γ' εἰς τὸ αὖγος. Καὶ πολλὰ ἐχαρίσατο ὁ βασιλεὺς τῇ αὐτῇ πόλει, καὶ ἀνήγειρεν αὐτήν. Ἐπὶ δὲ τοῦ αὐτοῦ Κομμόδου κτήτωρ τις καὶ που λιτευόμενος Αντιοχείας τῆς μεγάλης ονόματι Αρο ταβάνης, αλυτάρχης ", μετὰ τὸ πληρῶσαι τὸ στα φάνιον τῶν Ὀλυμπίων ἐν Δάφνῃ ἐφιλοτιμήσατο ρίψας ἐν τῇ ἱερᾷ Δάφνῃ τῷ δήμῳ καλαμίων οι συντ τόμια πολλὰ ἄρτων διαιωνιζόντων καλέσας τοὺς αὐτοὺς ἄρτους πολιτικοὺς διὰ τὸ τῇ ἰδίᾳ αὐτοῦ πόλει τούτους χαρίσασθαι, ἀφορίσας ἐκ τῶν ἰδίων χωρίων πρόσοδον ἀναλογουμένην " εἰς λόγον τῶν αὐτῶν ἄρτων. Καὶ ἀνήγειραν αὐτῷ οἱ ᾿Αντιοχείς στήλην ἐν Δάνη μαρμαρίνην, ἐπιγράψαντες, 'Αρταβάνης αἰωνία μνήμη Ο δὲ αὐτὸς Κόμμοδος βασιλεὺς ἀπελθὼν εἰς τὸν οἶκον Φαυστίνου, συγγενούς αὐτοῦ, ἀπὸ αἱματικοῦ χυμοῦ ἀθρόως ἐτελεύτησε Μετὰ [58] δὲ τὴν βασιλείαν Κομμόδου ἐβασί λευσε Περτίναξ ὁ καὶ Λούκιος Αύγουστος μή. νας β' καὶ ἡμέρας ιη'. Ην δε μακρός, εὐθώραξ, ἐπέρινος ἁπλόθριξ, μεγαλόφθαλμος, γέρων, όλος πόλιος. Τελευτᾷ δὲ σφαγεὶς ὑπὸ τῶν στρατιωτῶν, ὡς ἐξήρχετο ἐκ τοῦ παλατίου εἰς τὸν Μάρτιον, ὧν τῶν ο. Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Περτίνακος ἐβασίλευσε Δίδιος Ἰουλιανὸς ὁ καὶ Σίλβιος μῆνας ζ'. "Ην Η αλυτάρχης Οχ., Συριάρχης. καὶ εὐθέως τότε ὠνομάσθη Συριάρχης πρῶτος Αρταβάνιος, πολιτευόμενος, 'Αρταβάνιος Αρταβάνης, Αρτά Η καλαμίων. καλάμια Ε. σε άνη λογουμένην. «ἀναλογουμένην. ἀναλογούσαν.»» Αρταβάνης αιωνία μνήμη. Αρταβάνους.: Αρταβάνει ή μνήμη αἰωνία. ο Αρταβάνη. Ε. Ἕως τῆς Μουδουπόλεως, καὶ τοῦ ποταμοῦ τοῦ Σαγάρεως. Μιδουπό λεως, Μιδάτον, Μιδάειον ει Μιδαι Σαγάρεως Σαγγαρίου. Σαγγά ριος ποταμός της κάτω Φρυγίας. Πανίum: "Ος δὴ Σαγγάριος καὶ ναυσίπορός ἐστι, καὶ μέγιστος τῶν ἐν Βιθυνίᾳ ποταμῶν Σαγγάριν Σάγγαρις Σαγγάριος Σαγγά ρέως, κι πόλις πόλεως Καλαμίων συντόμια πολλὰ ἄρτων διαιω νιζόντων. Καλάμια συντόμια δι αιωνιζόντων Από αἱματικού χυμού αθρόως ἐτελεύτησε. Ο καὶ Λούκιος Αύγουστος. 'Ρωμαίων ις' ἐβασίλευσε Λούκιος Περτίναξ Επίρινος. ἐπίῤῥινος, Δίδιος Ἰουλιανὸς, ὁ καὶ Σίλβιος. Σάλβιος. Ejusdem Commodi sub imperio, divinam Iran tertium passa est Nicomedia, Bithyniæ metropolis; grassante etiam ulterius terræ motu, Mydopolim usque et Sangarim fluvium, locaque vicina, Maii iii, sub ortum solis. Multa autem imperator in ur bis instaurationem largitus est. Eodem imperante Commodo, Artabanes quidam. ex civibus et magistratibus Antiochiæ magnæ, Syriarcha, post coronationem Olympicam in . Daphne finitam, magnificentiam suam populo pre stiturus, sparsit in eum, ad sacram Daphnem, tes seras “quamplurimas panis perpetui: destinatis etiam ex prædiis suis, ad congiarii hujus sumptus faciendos, redilibus annuis proportionalibus. Pa nes vero istos, civicos, vocavit, quod civitatem 200 suam eis donasset. Huic itaque Antiochenses statuam marmoream ad Daphnem posuerunt cum hac inscriptione: Artabanis memoria sempiterna. Commodus autem imperator, dum apud Fausti num, consanguineum suum, commorabatur, san guinis fluxu subito correptus, interiit. Defuncto Commodo, imperium obtinuit Lucius Pertinax Augustus, menses it et dies xvii. Eral autem procerus, pectore firmo, naso adunco, ca pillitio plano, oculis grandibus, senex, totusque canus. militibus autem occisus est, dum ex pa latio in Campum Martium procedit, ætatis suæ anno LXX. Post hunc, imperavit Didius Julianus, qui et Sil " vius, menses vil, Erat autem procerus, subeanus, ad quod Ch. Imo Ita enim supra libri hujus initio eum vocat etc. Alytarcha enim eodem tempore designatus est Aphronius, uti ex loco citato videre est. Artabani vero hujus nominis scriptione magnam varietatem observare licet: Nostro enim et Chr. Alex. auctori 6avo; etiam dictus est. › Chron. Pasch. p. 263 A. Conf. vol. I, p. 5 Lego, Chr. Alex. legit, Ch. Forte legendum, Chr. Alex. habet Ch., Fort. Vid. ad p. 115 Mydopolis, sive Mudopolis urbs nullibi, quod sciam, occurrit: forte legendum auctorque intelligat urbem illam, quæ Stra honi Stephano dicta, Phrygia, Mide olim regni, urbs erat. Pro vero, legerem Stephan. De urb. Eustathius in Dio nys. Perieget. Sangarium maximum vocat Bithyniæ uterque recie: utramque enim regionem irrigans, in Eu sinam effunditur. Procopius tamen de Justinian. Edifc. fumen hoc, vocat: ita que genitivum format, et attice 2 quomodo Noster fortasse scripserit. Jul. Solinus, Sagarin, habet: uti et Ovidius, de Ponto Hue lycus, huc Sagaris, Peniusque Hyparisque, [Cratesque. Chr Alex. habet, meudose: ex nostro restituendus locus iste. Nihil minus: Ælius Lamprid. Quintus Ælius Letus præfectus, et Martia concubina ejus imerant conjurationem at occideudum eum. Primum ei vene num dederunt: quod cum minus operaretur, per athletum, cum quo exerceri solebat, eum strangulare runt. Athleta iste, Narcissus dictus fuit, ut ex Dione discimus, in Commodo. Ita etiam Chr. Alex. uterque de nomine falso: Eusebius in Chronic. Helvium Pertinacem vocat: recte: uti ex ejusdem aurei nummi inscriptione apparet, ubi hæc legun tur. IMP. CAS. P. HELV. PERTIN. AUG. il est: Impe rator Cæsar Publius Helvius Pertinax Augu stus. Suis frequenter vocabulis utitur auctor noster: e quorum numero hoc esse su spicor. Forte itaque scripserit, quo na sum aduncum signare voluerit. Legendum, Εutropius lib. vu: Pest eum fertina cem) Salvius Julianus remp. invasit, etc.

δὲ μακρύς, μιξοπόλιος, εὐλόθριξ, σύνορους, ὑπό στραβός, λεπτοχαρακτηρος, μελίχρους. Εχτισε δὲ ἐν ᾿Αντιοχείᾳ τῇ μεγάλῃ τὸ λεγόμενον Πλεθρίν ἐπειδὴ εἰς τὸ θέατρον ἐπετέλουν τις πάλας ἐν τοῖ; Ολυμπίας. Καὶ διὰ μηνύσεως των τῆς πόλεως Αντιοχείας κτητόρων δεηθέντων' παρ ἔσχεν αὐτοῖς χρήματα εἰς τὸ κτίσαι τὸ αὐτὸ Πλε θρίν· καὶ ἔκτισαν αὐτὸ πλησίου τοῦ Καισαρίου, ἀγο ράσαντες τὴν οἰκίαν Αταβίνου [387] πολιτευομένου, Ἰουδαίου τὴν θρησκείαν, πλησίον τοῦ Ξυστοῦ καὶ τοῦ Κομμοδίου δημοσίου. Εσφάγη δὲ ὁ αὐτὸς Ἰου λιανὸς Δίδιος ὑπὸ κουβικουλαρίου εἰς τὴν πηγὴν τοῦ παλατίου Ρώμης Επω, ὡς προσέχει τους ἐχθύσι, κατά συσκευὴν τοῦ μετ' αὐτόν Πν ενιαυτῶν ξ'. Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Διδίου Ιουλιανοῦ ἐβασί λευσεν ὁ θειότατος Σίδηρος ὁ καὶ Σεπτίμιος, ὑπὸ τῆς συγκλήτου Ῥώμη; ψηφισθείς, ἐπὶ τῆς ὑπατείας Φλάκωνος καὶ Κλάρου 1. Ἐβασίλευσε δὲ ἔτη ιζ' καὶ μῆνας θ' Ην δε διμοιριαῖος τῇ ἡλικίᾳ, λεπτός, εὔστηθος, μακρύρινος, εξόφθαλμος, μελάγχρους, οὐλόθριξ, ὁλοπόλιος, μεγαλοπώγων, τους πόδας σου φόμενος μεγαλόψυχος, ὀργίλου. Ἐπὶ δὲ τῆς αὐτοῦ βασιλείας [584] ἐτυράννησεν ᾿Αλβίνος ὁ συγκλητικός· ἔντινα ὁ στρατός, ὡς που λεμεῖ τοῖς • Γήπεσι πεμφθεὶς παρὰ τοῦ πρὶ αὐτοῦ βασιλέως Διδίου, ἀνηγόρευσε βασιλέα αυθεν τήσας τὴν σύγκλητον Καὶ κατεδίωξεν αὐτὸν ὁ Σέβηρος ἐν τῇ Θράκη καὶ παραλαβὼν αὐτὸν ἐφόνευσεν. 1 δεηθέντων θεηθέντων Ος. • Φλάκωνος καὶ Κλάρου. Φλάκκου και Κλάρου Γι Φλάκωνος. Για πα Φάλκωνος Γήπεσι Γίπεσι Το λεγόμενον Πλεθρίν. Πλεθρίν Πλεθρίον, οι Στηθάριν, στηθάριον πλέ ύρον, Πελέ θρισμα, τὸ ὁρίμημα. Πέλεθρον πλέθρον πελέθρισμα, μια πλέθρισμα. Ὑπὸ κουβικουλαρίου. εἷς τῶν χιλιαρχούν των Α. Κατὰ συσκευὴν τοῦ μετ' αὐτόν. τῶν μετ' αὐτοῦ. Ἔτη ιζ', καὶ μῆνας θ'. (52)Πόδας στυφόμενος. στύφω στυφόμενον τους πόδας, τους ταρσούς ὑποτετμηκὼς "Ην δὲ τὸ σῶμα βραδὺς μὲν, ἰσχυρὸς δὲ, καίπερ ἀσθενέστατος ὑπὸ τῆς ποδάγρας γενόμενος. Ως πολεμεί τοῖς Γιπέτι. Γή αιτι, Γήπεσι, Γοτθικὰ ἔθνη πολλὰ μὲν καὶ ἄλλα πρότερόν τε ἦν, καὶ τανῦν ἔστι τὰ δὲ δὴ πάντων μέγιστά τε καὶ ἀξιολογώτατα, Γότθοι τέ εἰσι, καὶ Βανδίλοι, Ουϊσιγότθοι. καὶ Γή παιδες. οὗτος ὁ λεως Ὑπὲρ ποταμὸν Ἴστρον ἐκ παλαιοῦ ᾤκουν. Επειτα Γήπαιδες μὲν τὰ ἀμφὶ Σιγγηδόνα τε καὶ Σίρμιον χωρία ἔσχον, ἐν τός τε καὶ ἐκτὸς ποταμοῦ Ἴστρου. Ενθα δὴ καὶ εἰς ἐμὲ ἴδρυνται. 25: Οἱ μὲν Γήπεδες, ἐξ ὧν ὕστερον δια ᾑρέθησαν Λογγίβαρδοι, καὶ ᾿Αβάρεις, τὰ περὶ Σιγγι δῶνα καὶ Σερμίων χωρία ᾤκησαν. (54: Αυθεντήσας τὴν σύγκλητον. Αὐθεντεῖν. Αι οι αυθεντείν τινα Κατεδίωξεν αὐτὸν ὁ Σέβηρος ἐν τῇ Θράκῃ. capillitio crispo, junctis superciliis, substrabus, facie tenui, colore flavo. Exstruxit hic Antiochiæ magnæ Plethrum quod vocant. Cum enim antea, quæ in ludis Olympicis fieri solebant, palæstræ in theatro agitatæ fuissent; Didius, rogatu civium urbis Antiochia, pecunias populo largitus est, ad Plethrum conficiendum. Quod et factum est, non procul a Caesario; pretio comparatis in id adibus Asabini, Judai profes sione, qui etiam ex urbis magistratibus fuit, prope Xystum et balneum Commodianum sitis. Didius auten Julianus, dum ad fontem intra 291 pala tium piscibus intendit, a cubiculario, suo, a suc cessore ad id subornato, occisus est, apoun geus Lr. Didium Judianum excepit divinissimus Severus, qui et Septimius, a senatu Romano imperator salu talus, Flaccone et Claro coss: et regnavit annos xvII et menses novem. Erat vero statura medio erem superante, gracilis, pectore firmo, nasutus, oculis venustis, niger, crispus, canus, barbatus, arger pedibus, magnanimus et ad iram pronus. Hujus sub imperio novis rebus studebat Albi nus, senator; quem cum Gepidibus (in quos a Didio missus fuerat bella gerentem, exercitus, sprela senatus auctoritate, imperatorem salutaverat. Hunc autem insecutus Severus, in Thracia comprehen sun, neci dedit, Cl., Chr. Alex. legit, sebius ad an. Severi 1 coss. puni Falconem et Clarum: uti et Fasti Capitolini, pro apud nostrum, legendumn facili litterarum transpositione.» Ch. • Ch., (8. Conf. vol. ll. p. 22 C, 64 (. pro & ferri jussit. Quod vero Spartianus, pedibus ger, pro dimimutivum a jugerum. Locus fuisse videtur palestr destinatus; forte etiam et cursui. Hesych. autem more poetico dicitur, pro adeoque Julianus ab omnibus derelictus, a tribuno quodam, Herodiano dicitur, a senatu ad id misso, int palatio occisus est: teste Herodiano, lib. 1. ¡¡us tamen Spartianus cum per militem gregarium a senatur missum, interfectum tradit. Chr. Alex. habet Eutropius: Victus est a Severo apud Milvium pontem, interfectus in pala tis. Eusebius Severo in peranti annos tribuit solidos xvm, uti et Herodia nus: Eutropius tantum xvi et menses iv. Chr. Alex. an. XIX; Zonaras, an. IVI, mens. viii, p dies m, cui computo proxime accedit auctor no. ster. Quænam hæc pedum sit alectio, non calis video; enim astringe proprie sonat, diciturque de rebus adstringendi vim habentibus. Itaque pedibus agrum, sensu licet liberiore, reddimus. Atque Severum pedum infirmitate laborasse tes tem habemus Al. Spartianum in Severo: Ident cum pedibus ager bellum moraretur, idque milites anxie ferrent, ejusque filium Bassianum, qui una eral, Augustum fecissent, tulli se etque in tribuat Dio dicit, articulis pe dum pracisis. Idem tamen alibi morbum ejus Pod. agram distinctim vocat, his verbis Scr. vel Gmpedes vero gens Gothica erat, sive Ge tica, juxta Danubium sedes babens, ut ex Proco pio habemus, De bell. Vandal. lib. 1 Εt paulo post: (dict nempe gentes Gothicae, quas nomine tantum inter se dif ferre, ipse loco citato, testatur) Εx Gepidibus vero istis Longobardi, aique Avares deinde ortum suum duxerunt tradit Constantinus Porphyrogen. De administrand. imp cap. clori nostro signal, potestate sive auctoritate sun aliquid agere; de eo dicitur, qui alium in suam cogit sententiam. Hujus locutionis exempla adeo frequenter hic occurrunt, ut ulla corum huc adducendi opus non est. Imo in Gallia; ubi etiam Albinus interfectus est.

δὲ μακρύς, μιξοπόλιος, εὐλόθριξ, σύνορους, ὑπό στραβός, λεπτοχαρακτηρος, μελίχρους. Εχτισε δὲ ἐν ᾿Αντιοχείᾳ τῇ μεγάλῃ τὸ λεγόμενον Πλεθρίν ἐπειδὴ εἰς τὸ θέατρον ἐπετέλουν τις πάλας ἐν τοῖ; Ολυμπίας. Καὶ διὰ μηνύσεως των τῆς πόλεως Αντιοχείας κτητόρων δεηθέντων' παρ ἔσχεν αὐτοῖς χρήματα εἰς τὸ κτίσαι τὸ αὐτὸ Πλε θρίν· καὶ ἔκτισαν αὐτὸ πλησίου τοῦ Καισαρίου, ἀγο ράσαντες τὴν οἰκίαν Αταβίνου [387] πολιτευομένου, Ἰουδαίου τὴν θρησκείαν, πλησίον τοῦ Ξυστοῦ καὶ τοῦ Κομμοδίου δημοσίου. Εσφάγη δὲ ὁ αὐτὸς Ἰου λιανὸς Δίδιος ὑπὸ κουβικουλαρίου εἰς τὴν πηγὴν τοῦ παλατίου Ρώμης Επω, ὡς προσέχει τους ἐχθύσι, κατά συσκευὴν τοῦ μετ' αὐτόν Πν ενιαυτῶν ξ'. Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Διδίου Ιουλιανοῦ ἐβασί λευσεν ὁ θειότατος Σίδηρος ὁ καὶ Σεπτίμιος, ὑπὸ τῆς συγκλήτου Ῥώμη; ψηφισθείς, ἐπὶ τῆς ὑπατείας Φλάκωνος καὶ Κλάρου 1. Ἐβασίλευσε δὲ ἔτη ιζ' καὶ μῆνας θ' Ην δε διμοιριαῖος τῇ ἡλικίᾳ, λεπτός, εὔστηθος, μακρύρινος, εξόφθαλμος, μελάγχρους, οὐλόθριξ, ὁλοπόλιος, μεγαλοπώγων, τους πόδας σου φόμενος μεγαλόψυχος, ὀργίλου. Ἐπὶ δὲ τῆς αὐτοῦ βασιλείας [584] ἐτυράννησεν ᾿Αλβίνος ὁ συγκλητικός· ἔντινα ὁ στρατός, ὡς που λεμεῖ τοῖς • Γήπεσι πεμφθεὶς παρὰ τοῦ πρὶ αὐτοῦ βασιλέως Διδίου, ἀνηγόρευσε βασιλέα αυθεν τήσας τὴν σύγκλητον Καὶ κατεδίωξεν αὐτὸν ὁ Σέβηρος ἐν τῇ Θράκη καὶ παραλαβὼν αὐτὸν ἐφόνευσεν. 1 δεηθέντων θεηθέντων Ος. • Φλάκωνος καὶ Κλάρου. Φλάκκου και Κλάρου Γι Φλάκωνος. Για πα Φάλκωνος Γήπεσι Γίπεσι Το λεγόμενον Πλεθρίν. Πλεθρίν Πλεθρίον, οι Στηθάριν, στηθάριον πλέ ύρον, Πελέ θρισμα, τὸ ὁρίμημα. Πέλεθρον πλέθρον πελέθρισμα, μια πλέθρισμα. Ὑπὸ κουβικουλαρίου. εἷς τῶν χιλιαρχούν των Α. Κατὰ συσκευὴν τοῦ μετ' αὐτόν. τῶν μετ' αὐτοῦ. Ἔτη ιζ', καὶ μῆνας θ'. (52)Πόδας στυφόμενος. στύφω στυφόμενον τους πόδας, τους ταρσούς ὑποτετμηκὼς "Ην δὲ τὸ σῶμα βραδὺς μὲν, ἰσχυρὸς δὲ, καίπερ ἀσθενέστατος ὑπὸ τῆς ποδάγρας γενόμενος. Ως πολεμεί τοῖς Γιπέτι. Γή αιτι, Γήπεσι, Γοτθικὰ ἔθνη πολλὰ μὲν καὶ ἄλλα πρότερόν τε ἦν, καὶ τανῦν ἔστι τὰ δὲ δὴ πάντων μέγιστά τε καὶ ἀξιολογώτατα, Γότθοι τέ εἰσι, καὶ Βανδίλοι, Ουϊσιγότθοι. καὶ Γή παιδες. οὗτος ὁ λεως Ὑπὲρ ποταμὸν Ἴστρον ἐκ παλαιοῦ ᾤκουν. Επειτα Γήπαιδες μὲν τὰ ἀμφὶ Σιγγηδόνα τε καὶ Σίρμιον χωρία ἔσχον, ἐν τός τε καὶ ἐκτὸς ποταμοῦ Ἴστρου. Ενθα δὴ καὶ εἰς ἐμὲ ἴδρυνται. 25: Οἱ μὲν Γήπεδες, ἐξ ὧν ὕστερον δια ᾑρέθησαν Λογγίβαρδοι, καὶ ᾿Αβάρεις, τὰ περὶ Σιγγι δῶνα καὶ Σερμίων χωρία ᾤκησαν. (54: Αυθεντήσας τὴν σύγκλητον. Αὐθεντεῖν. Αι οι αυθεντείν τινα Κατεδίωξεν αὐτὸν ὁ Σέβηρος ἐν τῇ Θράκῃ. capillitio crispo, junctis superciliis, substrabus, facie tenui, colore flavo. Exstruxit hic Antiochiæ magnæ Plethrum quod vocant. Cum enim antea, quæ in ludis Olympicis fieri solebant, palæstræ in theatro agitatæ fuissent; Didius, rogatu civium urbis Antiochia, pecunias populo largitus est, ad Plethrum conficiendum. Quod et factum est, non procul a Caesario; pretio comparatis in id adibus Asabini, Judai profes sione, qui etiam ex urbis magistratibus fuit, prope Xystum et balneum Commodianum sitis. Didius auten Julianus, dum ad fontem intra 291 pala tium piscibus intendit, a cubiculario, suo, a suc cessore ad id subornato, occisus est, apoun geus Lr. Didium Judianum excepit divinissimus Severus, qui et Septimius, a senatu Romano imperator salu talus, Flaccone et Claro coss: et regnavit annos xvII et menses novem. Erat vero statura medio erem superante, gracilis, pectore firmo, nasutus, oculis venustis, niger, crispus, canus, barbatus, arger pedibus, magnanimus et ad iram pronus. Hujus sub imperio novis rebus studebat Albi nus, senator; quem cum Gepidibus (in quos a Didio missus fuerat bella gerentem, exercitus, sprela senatus auctoritate, imperatorem salutaverat. Hunc autem insecutus Severus, in Thracia comprehen sun, neci dedit, Cl., Chr. Alex. legit, sebius ad an. Severi 1 coss. puni Falconem et Clarum: uti et Fasti Capitolini, pro apud nostrum, legendumn facili litterarum transpositione.» Ch. • Ch., (8. Conf. vol. ll. p. 22 C, 64 (. pro & ferri jussit. Quod vero Spartianus, pedibus ger, pro dimimutivum a jugerum. Locus fuisse videtur palestr destinatus; forte etiam et cursui. Hesych. autem more poetico dicitur, pro adeoque Julianus ab omnibus derelictus, a tribuno quodam, Herodiano dicitur, a senatu ad id misso, int palatio occisus est: teste Herodiano, lib. 1. ¡¡us tamen Spartianus cum per militem gregarium a senatur missum, interfectum tradit. Chr. Alex. habet Eutropius: Victus est a Severo apud Milvium pontem, interfectus in pala tis. Eusebius Severo in peranti annos tribuit solidos xvm, uti et Herodia nus: Eutropius tantum xvi et menses iv. Chr. Alex. an. XIX; Zonaras, an. IVI, mens. viii, p dies m, cui computo proxime accedit auctor no. ster. Quænam hæc pedum sit alectio, non calis video; enim astringe proprie sonat, diciturque de rebus adstringendi vim habentibus. Itaque pedibus agrum, sensu licet liberiore, reddimus. Atque Severum pedum infirmitate laborasse tes tem habemus Al. Spartianum in Severo: Ident cum pedibus ager bellum moraretur, idque milites anxie ferrent, ejusque filium Bassianum, qui una eral, Augustum fecissent, tulli se etque in tribuat Dio dicit, articulis pe dum pracisis. Idem tamen alibi morbum ejus Pod. agram distinctim vocat, his verbis Scr. vel Gmpedes vero gens Gothica erat, sive Ge tica, juxta Danubium sedes babens, ut ex Proco pio habemus, De bell. Vandal. lib. 1 Εt paulo post: (dict nempe gentes Gothicae, quas nomine tantum inter se dif ferre, ipse loco citato, testatur) Εx Gepidibus vero istis Longobardi, aique Avares deinde ortum suum duxerunt tradit Constantinus Porphyrogen. De administrand. imp cap. clori nostro signal, potestate sive auctoritate sun aliquid agere; de eo dicitur, qui alium in suam cogit sententiam. Hujus locutionis exempla adeo frequenter hic occurrunt, ut ulla corum huc adducendi opus non est. Imo in Gallia; ubi etiam Albinus interfectus est.

ΧΙΙ. Ελθὼν δὲ ὁ Σέβηρος ἐπὶ τὸ Βυζάντιον, καὶ ἑωρα τὰς τὴν τοποθεσίαν τῆς πόλεως καλὴν ἀνήγειρε τὴν Βυζούπολιν, καὶ ἔκτισε δημόσιον λουτρὸν τὸ λε γόμενον Ζεύξιππον διότι ἐκεῖ ἵστατο ἐν μέσῳ τοῦ Τετραστίου στήλη χαλκή του Ηλίου, καὶ ὑποκάτω αὐτῆς ἔγραψε τὸ μυστικὸν ὄνομα τοῦ Ἡλίου, Ζευξίππῳ θεῷ. Οἱ [385] γὰρ Θράκες οὕτως ἔλεγον τὸν ἥλιον Οἱ δὲ τῆς πόλεως Βύζης οὕτως ἀνόμαζον τὸ αὐτὸ δημότιον Ζεύξιππον κατὰ τὸ ὄνομα ἅπερ εἶχε τὸ πρότερον ὁ τόπος, καὶ οὐκέτι, ὡς εἶπεν ὁ βασιλεὺς, εἰς τὸ ἴδιον αὐτοῦ ὄνομα ἐκάλουν αὐτὸ Σενάριον. Ο δὲ βασιλεὺς Σέβηρος τὸ Τετράστῳον, οὗπερ ἐν μέσῳ ἵστατο ἡ στήλη του Ηλίου, προσ έθηκε τη δημόσιον ἢ ἔκτισεν αὐτὸς, ἀντ᾿ αὐτοῦ κτίσας ἐν τῇ ἀκροπόλει τῆς αὐτῆς Βυζουπόλεως ναόν, στοι ἱερὸν, τῷ Ἡλίῳ, πλησίον τῶν ὄντων ἐκεῖ ἄλλων δύο ἱερῶν τῶν κτισθέντων πρώην ὑπὸ μὲν Βύ ζου τῇ ᾿Αρτέμιτι σὺν τῇ ἐλάτῳ ὑπὸ δὲ Φιδαλίας 6 Αφροδίτῃ· καὶ ἀναγαγὼν ἐκ τοῦ Τετραστῴου ὁ Σέ βήρος τὸ ἄγαλμα του Ηλίου ἔστησεν ἄνωθεν τοῦ ἱεροῦ, καὶ κτίσας ὁ αὐτὸς βασιλεὺς καὶ κατέναντι τοῦ ἱεροῦ τῆς Ἀρτέμιδος κυνήγιον μέγα πάνυ, καὶ κατέναντι τοῦ ἱεροῦ τῆς ᾿Αφροδίτης θέατρον. Τὸ δὲ Ἱππικὸν [586] ἔστησεν εἰς τὸ αὐτὸ Βυζάντιον ὁ αὐτ της θειότατος Σέβηρος ἀγοράσας οἰκήματα, καὶ τὸν κατον τὸν ὄντα ἐκδενδρώσας ἐποίησε τὸ Ἱππικὸν ούπερ ὅπερ ὅπου Σεβήρος, ο ἀκροπόλει ἀκροπόλεως Οκ. • Φιδαλίας. Φιλαλείας. Φειθαλείας Ὑποκάτω αὐτῆς ἔγραψε. έγραφε ἐγράφη Οἱ γὰρ Θράκες οὕτως ἔλεγον τὸν ἥλιον. Φασὶ ταύτας ἀνθρω παράγους εἶναι· ἄγρια: δὲ ἦσαν νομάδες· οὐ δυνα Εωρακώς την τοποθεσίαν τῆς πόλεως καλήν. Οφθαλμὸς ἄρα τῆς οἰκουμένης ἐστὶ τὸ Βυζάντιον, καὶ οὐκ ἄν τις οὕτω τοῦτο γνοίη, εἰ μὴ πέριξ διαδρά μα τὴν οἰκουμένην: παραλλάττει γὰρ εὐθὺς τούτῳ ἑκάστη τῶν ὡ ὧν ἀὴρ, ἐπειδὰν βραχύ τι τῶν ὁρίων προέλθει τῆς μητροπόλεως, οὐκ ἐπὶ τὸ κρεῖττον, ἀλλ' ἐπὶ τὸ χεῖρον μεταβαλλόμενος. "Ωσπερ γάρ ἐστί τις μεσαίτατος τόπος τῆς γῆς (τοῦτο δὲ οὐδεὶς τῶν πάντων ἠκρίβωσιν, ἀλλὰ ψεύδονται οἱ τοῦ Διὸς ἀετοί, καὶ οἱ Δελφοὶ μάτην αὐλοῦσιν ἐπὶ τῷ πλάσματι, οὔτ ἕως ἐστί τις καὶ κάλλιστος οἷον ἐξηρμένος τέμενος τῷ Θεῷ· ἐσπείσαντο γοῦν τῇ πόλει, καὶ αἱ τῶν ἀνέ μένου δέ τινος αὐτὰς ὑφ᾽ ἅρμα ζεύξαι, ὁ Ἡρακλῆς Εζευξεν. Ζεύξιππος Οἱ δὲ τῆς πόλεως Βύζης. Βυζάν των Βύζαντος Ὅπερ ἐν μέσῳ ἵστατο. οὗπερ ἐν μέσῳ, ριο, προσέθηκε το δημόσιον, προσέθηκε τῷ δημοσίῳ. Πλησίον τῶν ὄντων ἐκεῖ δύο ἱερῶν. καὶ ἀντὶ τῶν ἄλλων δύο ἱερῶν κατέναντι τῶν ἄλλων δ. δ. ἡ μων φοραί, αιγιαλοί τε, καὶ θάλαττα· καὶ ὁ ἀὴρ ταῖς ἀλύποις τῶν ὡρῶν ποιότησε συγκραθείς προσηνῶς αὐτῇ περικέχυται. Ἔστι δὲ καὶ μίμημα τοῦ παντός ἀνατολαί τε γὰρ καὶ δύσεις, καὶ ἄρκτοι καὶ νότος, οἱ ἀφ' ἑκάστων κλιμάτων, θαυμασίως ἐν ταύτῃ συνδς δραμήκασι, ἢ μᾶλλον ἕκαστον τῶν μερῶν τῷ οἰκείῳ καὶ ἀκριβεῖ πρὸς ταύτην συμπεπρεσβεύκασιν. Ἡ δὲ βασιλὶς οἷα τὴν δορυφορίαν ήρερ μαπροσίεται, ηρέμα πρ.) καὶ ἡ μὲν θάλασσα δεχομένη τὸν ᾿Αλφειόν οὐ νοθεύει τῷ ἁλμυρῷ κύματι τὴν τούτου κρᾶσιν. [ δὲ καλλίους τοὺς ἀποστόλους τῶν πρεσβειῶν παρὰ τὴν ἑαυτῆς φύσιν ἐργάζεται. Τῇ Αρτέμιδι σὺν τῇ ἐλάφῳ. (. Αρτεμιδίου ἐλάφῳ, 'Αρτέμιδος Ελαφιαίας CHRONOGRAPHIA.--LIB. Severus autem Byzantium veniens, cum situmı cjus amoenum observasset, urben iustauravit. Ba' neo etiam publico ibidem exstructo, cui Zenxippus nomen; ex eo quad ibi olim steterat, in Tetrastoi meditullio, ærea Solis statua; cujus ad Basim solis nomen mysticum inscribebatur, his verbis: Deo Zeuxippo, vocabulo enim hoc Thraces solem indi gitant. Balneumn itaque hoc Byzantini, non ut in perator id vocari voluit, Severianum, sed a loci nomine antiquo Zeuxippum vocitabant. Imperator 292 autem Severus Tetrastoum hoc, cujus in medio sita fuerat Solis statua, balneo publico a se exstructo adjecit: cujus in locum, in ipsa urbis summitate, templum quoque Soli erexit, cujus in summo Solis statuam, ex Tetrastoo detractam col locavit) in propinquo duobus illis, quæ olim ibi erecta fuerant, hoc quide:n a Byzɔ, Dianæ Cervinæ sacrum, illud a Phidalia, Veneris in honoremn. F regione autem Dianæ templi, Cynegium plano magnum, Veneris autem ſani ex opposito theatrum condidit. Idem divinissimus Severus, ædibus coem plis, hortoque adjacente arboribus denudato, Hip podromum ibi Byzantinis exstruxit: quem tamen ad exitum non perduxit. Strategium quoque Seve ras instauravit, ab Alexandro Macedone olim, cum adversus Darium arma movit, exstructum: hoc Ch., Οx., Chron. Pasch. p. 265 C. Conferendus cum his et sequentibus Suidas v. Clirou., Scribendum Couf. epigramma apuj llesychium illustremn p 79 Or. scriptum apud Cedrenum p. 323 C. Eutropius in Severo lib. vi. Sub eo etiam Clo dius Albinus, qui in occidendo Pertinace socius fuc rit Juliano, Cæsarem se in Gallia fecit, victusque apud Lugdunum, est interfectus. Ch. Alex. habet, forte legendum in utroque, in scriptionem enim hane primitus habuisse statuam istam, manifestum est. He sychius Illustris, patr. Constant. Zeuxippi nomen balneo huic inditum fuisse asserit, non a sole, sed ab Hercule, ob Diomedis equos ab eo ibi domi los: Heraclitus, De incredibil. cap. 31 de Diome dis equis lo quens, haec habet De urbis Byzantii situs præstantia et amœnitate qui sis scriptorem anonymum nondum editum, cujus exstant Epistole non inelegantes num. 21 in cod. ms. Baroc. 131. Epistola 7 sic se label Unde dictus est, Chr. Alex. rectius dixisset, Byzantium enimn Byzantem, non Byzum, aut Byzem, conditorem habuit. Vide Scaliger in Euseb. Chron. p. 75. Locus iste mendosis simus habetur apud Cur. Alex. Sed nec adeo us qite quaque sanus in Nostro apparet: itaque re ponendum censeo, etc. Et deinde, lego, Chr. Alex. pro his habet, leg. (lege ubi substitui placet Dufresnio. Vide ejus GP. Christ. scel. 14.

τοῖς Βυζαντίοις· ὅπερ οὐκ ἔφθασε πληρώσαι. Και τὸ δὲ λεγόμενον Στρατήγιον ἀνενέωσεν ὁ αὐτὸς Σε ἄπρος· πρώην γὰρ ἦν κτισθὲν ὑπὸ ᾿Αλεξάνδρου τοῦ Μακεδόνος, ὅτε κατὰ Δαρείου ἐπεστράτευσεν, ὃς καὶ ἐκάλεσε τὸν τόπον Στρατήγιον· ἐκεῖ γὰρ στρατηγήσας τὰ τοῦ πολέμου ὥρμησεν εἰς τὸ πέραν κατά Περσῶν. Ἐπὶ δὲ τῆς βασιλείας τοῦ αὐτοῦ Σεβήρου ἐτυ ράννησε καὶ ἄλλος συγκλητικός Νίγερ τις ονόματι, κατελθὼν κατὰ Περσῶν· καὶ μετὰ τὸ ποιῆσαι πάντα εἰρήνης πρὸς Πέρσας, ἀκούσας ὁ στρατὸς ὅτι τινὲς τῆς συγκλήτου Ῥώμης αὐτὸν ὠνόμασαν βασιλέα, ἀνηγόρευσαν τὸν αὐτὸν Νίγερτα βασιλέα Καὶ παρέλαβε πᾶσαν τὴν Ἀνατολὴν ἕως τῆς Αἰγύπτου ὅντινα οὐκ ἐδέξαντο οἱ Λαοδικεῖς Σύροι, ἀλλ' ἀντο έστησαν αὐτῷ. Καὶ φοσατεύσας παρέλαβε Λαο δίκειαν, καὶ ἔστρεψεν αὐτὴν καὶ κατέσφαξε πάντας. Καὶ ἐπεστράτευσε κατ' αὐτοῦ ὁ αὐτὸς Σέβηρος, καὶ καταδιώξας ἔφθασεν αὐτὸν ἐν Θηβαΐδι της Αἰγύπτου· ὅντινα [387] πολέμῳ συλλαμβανό μενος ἐφόνευσεν. Καὶ ὑποστρέψας ἀπὸ τῆς Θηβαί δος μετὰ τὴν νίκην ηγανάκτει κατὰ τῶν ᾿Αλεξαν δρέων, διότι ἐδέξαντο τὸν Νίγερτον τύραννον καὶ ἐπέγραψαν εἰς τὰς πόρτας αὐτῶν, τοῦ κυροῦ Νί γερος ἡ πόλις. Καὶ ἀπαντήσαντες τῷ αὐτῷ βασιλεῖ Σεβήρῳ οἱ δῆμοι τῆς αὐτῆς ᾿Αλεξανδρέων μεγάλης πόλεως ἔκραζον ταῦτα, Οίδαμεν, εἰρήκα μεν, Τοῦ κυροῦ Νίγερος ἡ πόλις· σὺ ἦσθα δ χωρις αὐτοῦ. Καὶ δεξάμενος τὸ ἕτοιμον τῆς ἀπολο γίας συνεχώρησεν αὐτοῖς τὸ πταίσμα καὶ ἐνδουλ γεντίας αὐτοῖς παρασχὼν ἐδέξατο αὐτούς. Καὶ ἔχει σεν αὐτοῖς δημόσιον λουτρόν, ὃ ἐπεκάλεσε Σεβήριον ἔκτισε δὲ καὶ ἱερὸν τῆς Ῥέας. Ἐν τῷ δὲ μέλλειν αὐτὸν ἐξιέναι συνέσχε θερμόν τινα ὀνόματι, ὅστις ὑπῆρχε τῶν πρώτων ἀξιωματικῶν ᾿Αλεξανδρείας τῆς μεγάλης καὶ ἀγαπώμενος ἀπὸ τῶν πολιτῶν· ἔστις Θερμὸς ἦν κτίσας ἐν τῇ πόλει ἐκ τῶν ἰδίων δημό στον λουτρόν, ὃ ἐπεκάλεσε Θέρμα εἰς ὄνομα ἑαυτοῦ. Οντινα Θερμὸν ἐδήμευσεν Σέβηρος, ὡς φίλον τοῦ Νίγερος. Ἀπὸ δὲ ᾿Αλεξανδρείας ἐξελθὼν ἦλθεν ἐν Λαοδικείᾳ τῆς Συρίας, καὶ ἐπήνεσε τοὺς ὑπου λειφθέντας Λαοδικεῖς, καὶ πολλὰ αὐτοῖς ἐχαρίσατο καὶ δίκαιον μητροπόλεως παρέσχε τῇ αὐτῇ πόλει τὸν χρόνον [388] τῆς βασιλείας αὐτοῦ καὶ μόνον, καὶ Σεπτιμίους ἐκέλευσεν αὐτοὺς χρηματίζειν εἰς τὸ ἴδιον αὐτοῦ ἐπώνυμον, καὶ ἀξίας συγκλητικών παρ ἔσχε τοῖς περισωθεῖσιν ἀξιωματικοῖς τῆς αὐτῶν Λαοδικέων πόλεως, διότι οὐκ ἐδέξαντο τὸν τύραννον Νίγερα, ἀλλ᾽ ἐπολέμησαν αὐτῷ. Καὶ παρέσχεν αὐτοῖς καὶ σιτωνικά χρήματα πολλὰ καὶ πολιτικά χρήματα πολλά, ἐτήσια θεσπίτας ἔχειν αὐτοὺς εἰς ἐπανόρ Νίγερτα βασιλέα. Νίγερτον Νίγερα, Νίγερ, Νίγερος, Καὶ φωτατεύσας Φοστατεύω, φοσσεύω, φυσσατεύω κι οι φοστάτου, Εν Θηβαΐδι τῆς Αἰγύπτου. Τοῦ κυροῦ Νίγερος. Κυροῦ, κυρίου - 118 κύρις, κύριος nonine eidem indito, et quod exhinc, ubi in bellum & Persicum sese parasset, trajecit exercitumn. Ejusdem Severi temporibus, imperium sibi arri puit senator alius, nomine Niger, in Persas exer citum ducens: quibuscum pacis conditionibus ini ti³, exercitus, audito eum a quibusdam ex senatu Romano imperatorem 293 nominatum fuisse, Ni grum imperatorem dicebat. Hic itaque Orientem omnem ad Ægyptum usque occupavit: quem tamen Laodicenses Syri nequaquam recipiebant, sed ei etiam resistebant. Laodiceam itaque obsidione cinxit; captamque funditus evertit, incolis etiamn internecioni datis. Hunc itaque bello petens Severus, in Thebaide Ægypti adoritur tandemque bello captum inter fecit. Victoria autem potitus imperator, a Thebaide Alexandriam contendit. Alexandrinis autem infen sus erat, quod 'Nigrum rebellantem admittentes, portis etiam suis inscripserant: Domini Nigri est hac urbs. Populus itaque Alexandrinus Severo im peratori procedens obviam, alta voce exclamavit, Fatemur dixisse nos, Urbis hujus Dominus Niger. est In autem Nigri dominus eras. Imperator autem, subita hac Alexandrinorum apologia captus, con dlonavit hoc eis; dalisque indulgentiis, in gratiam cum illis rediit. Exstruxit etiam ibi balneum publi cum, cui nomen dedit Severianum. Magna Matri & etiam ædem sacravit. Inde vero discessurus, Ther mum quemdam, quod Nigri studiosus fuerat, con prehendi jussit, bonaque ejus publicari. Erat hie Thermus ex primariis Alexandriæ optimatibus, et civibus suis summe charus; ut qui propriis sump tibus balneum publicum exstruxerat, quod a no mine suo Therma vocavit. Inde autem discedens inperator, Laodiceam Syriae 294 venit, ubi lau datis qui supererant Laodicensibus, plurima eis largitus est; jure etiam metropolitico urbi, duαι imperator ipse viveret, concesso. Sed et a no mine etiam suo Laodicenses Septimios appellari voluit; urbisque Laodicenæ cives superstites se natoria dignitate cohonestavit: nempe quod Ni grum rebellem rejicientes, etiam armis impetive. rant. Pecunias etiam illis frumentarias plena manu dledit; civicas quoque, quas in urbis instauratio annuatim solvendas edicto decrevit. Nigr euim urbem captam funditus evertit, incendioque vastavit; civibus etiam omnibus, se et opponenti nem [ufra etiam 11a Int barbare satis: scribendl. accusat. a quam vocabuli hujus forniationem esse, ex sequentibus apparet. (sic ed. Ur.). et apud nostrum Fossa munio, vel obsi dione cingo: plerumque scribitur cum duplici o Castra fossa munita, exercitus. Niger, uti tradit Zonaras, apud Issum Ciliciæ; ut Eutropius vero, apud Cyzicum, Propontidis urbem, a Severo in terfectus est. Eutropius in Severo: Pescens m Nigrum, qui in Egypto et Syria rebellaverat, apud Cyzicum interfecil. pro paulo post, pro • recentiorum Grz corum scribendi forma usitatissima,

τοῖς Βυζαντίοις· ὅπερ οὐκ ἔφθασε πληρώσαι. Και τὸ δὲ λεγόμενον Στρατήγιον ἀνενέωσεν ὁ αὐτὸς Σε ἄπρος· πρώην γὰρ ἦν κτισθὲν ὑπὸ ᾿Αλεξάνδρου τοῦ Μακεδόνος, ὅτε κατὰ Δαρείου ἐπεστράτευσεν, ὃς καὶ ἐκάλεσε τὸν τόπον Στρατήγιον· ἐκεῖ γὰρ στρατηγήσας τὰ τοῦ πολέμου ὥρμησεν εἰς τὸ πέραν κατά Περσῶν. Ἐπὶ δὲ τῆς βασιλείας τοῦ αὐτοῦ Σεβήρου ἐτυ ράννησε καὶ ἄλλος συγκλητικός Νίγερ τις ονόματι, κατελθὼν κατὰ Περσῶν· καὶ μετὰ τὸ ποιῆσαι πάντα εἰρήνης πρὸς Πέρσας, ἀκούσας ὁ στρατὸς ὅτι τινὲς τῆς συγκλήτου Ῥώμης αὐτὸν ὠνόμασαν βασιλέα, ἀνηγόρευσαν τὸν αὐτὸν Νίγερτα βασιλέα Καὶ παρέλαβε πᾶσαν τὴν Ἀνατολὴν ἕως τῆς Αἰγύπτου ὅντινα οὐκ ἐδέξαντο οἱ Λαοδικεῖς Σύροι, ἀλλ' ἀντο έστησαν αὐτῷ. Καὶ φοσατεύσας παρέλαβε Λαο δίκειαν, καὶ ἔστρεψεν αὐτὴν καὶ κατέσφαξε πάντας. Καὶ ἐπεστράτευσε κατ' αὐτοῦ ὁ αὐτὸς Σέβηρος, καὶ καταδιώξας ἔφθασεν αὐτὸν ἐν Θηβαΐδι της Αἰγύπτου· ὅντινα [387] πολέμῳ συλλαμβανό μενος ἐφόνευσεν. Καὶ ὑποστρέψας ἀπὸ τῆς Θηβαί δος μετὰ τὴν νίκην ηγανάκτει κατὰ τῶν ᾿Αλεξαν δρέων, διότι ἐδέξαντο τὸν Νίγερτον τύραννον καὶ ἐπέγραψαν εἰς τὰς πόρτας αὐτῶν, τοῦ κυροῦ Νί γερος ἡ πόλις. Καὶ ἀπαντήσαντες τῷ αὐτῷ βασιλεῖ Σεβήρῳ οἱ δῆμοι τῆς αὐτῆς ᾿Αλεξανδρέων μεγάλης πόλεως ἔκραζον ταῦτα, Οίδαμεν, εἰρήκα μεν, Τοῦ κυροῦ Νίγερος ἡ πόλις· σὺ ἦσθα δ χωρις αὐτοῦ. Καὶ δεξάμενος τὸ ἕτοιμον τῆς ἀπολο γίας συνεχώρησεν αὐτοῖς τὸ πταίσμα καὶ ἐνδουλ γεντίας αὐτοῖς παρασχὼν ἐδέξατο αὐτούς. Καὶ ἔχει σεν αὐτοῖς δημόσιον λουτρόν, ὃ ἐπεκάλεσε Σεβήριον ἔκτισε δὲ καὶ ἱερὸν τῆς Ῥέας. Ἐν τῷ δὲ μέλλειν αὐτὸν ἐξιέναι συνέσχε θερμόν τινα ὀνόματι, ὅστις ὑπῆρχε τῶν πρώτων ἀξιωματικῶν ᾿Αλεξανδρείας τῆς μεγάλης καὶ ἀγαπώμενος ἀπὸ τῶν πολιτῶν· ἔστις Θερμὸς ἦν κτίσας ἐν τῇ πόλει ἐκ τῶν ἰδίων δημό στον λουτρόν, ὃ ἐπεκάλεσε Θέρμα εἰς ὄνομα ἑαυτοῦ. Οντινα Θερμὸν ἐδήμευσεν Σέβηρος, ὡς φίλον τοῦ Νίγερος. Ἀπὸ δὲ ᾿Αλεξανδρείας ἐξελθὼν ἦλθεν ἐν Λαοδικείᾳ τῆς Συρίας, καὶ ἐπήνεσε τοὺς ὑπου λειφθέντας Λαοδικεῖς, καὶ πολλὰ αὐτοῖς ἐχαρίσατο καὶ δίκαιον μητροπόλεως παρέσχε τῇ αὐτῇ πόλει τὸν χρόνον [388] τῆς βασιλείας αὐτοῦ καὶ μόνον, καὶ Σεπτιμίους ἐκέλευσεν αὐτοὺς χρηματίζειν εἰς τὸ ἴδιον αὐτοῦ ἐπώνυμον, καὶ ἀξίας συγκλητικών παρ ἔσχε τοῖς περισωθεῖσιν ἀξιωματικοῖς τῆς αὐτῶν Λαοδικέων πόλεως, διότι οὐκ ἐδέξαντο τὸν τύραννον Νίγερα, ἀλλ᾽ ἐπολέμησαν αὐτῷ. Καὶ παρέσχεν αὐτοῖς καὶ σιτωνικά χρήματα πολλὰ καὶ πολιτικά χρήματα πολλά, ἐτήσια θεσπίτας ἔχειν αὐτοὺς εἰς ἐπανόρ Νίγερτα βασιλέα. Νίγερτον Νίγερα, Νίγερ, Νίγερος, Καὶ φωτατεύσας Φοστατεύω, φοσσεύω, φυσσατεύω κι οι φοστάτου, Εν Θηβαΐδι τῆς Αἰγύπτου. Τοῦ κυροῦ Νίγερος. Κυροῦ, κυρίου - 118 κύρις, κύριος nonine eidem indito, et quod exhinc, ubi in bellum & Persicum sese parasset, trajecit exercitumn. Ejusdem Severi temporibus, imperium sibi arri puit senator alius, nomine Niger, in Persas exer citum ducens: quibuscum pacis conditionibus ini ti³, exercitus, audito eum a quibusdam ex senatu Romano imperatorem 293 nominatum fuisse, Ni grum imperatorem dicebat. Hic itaque Orientem omnem ad Ægyptum usque occupavit: quem tamen Laodicenses Syri nequaquam recipiebant, sed ei etiam resistebant. Laodiceam itaque obsidione cinxit; captamque funditus evertit, incolis etiamn internecioni datis. Hunc itaque bello petens Severus, in Thebaide Ægypti adoritur tandemque bello captum inter fecit. Victoria autem potitus imperator, a Thebaide Alexandriam contendit. Alexandrinis autem infen sus erat, quod 'Nigrum rebellantem admittentes, portis etiam suis inscripserant: Domini Nigri est hac urbs. Populus itaque Alexandrinus Severo im peratori procedens obviam, alta voce exclamavit, Fatemur dixisse nos, Urbis hujus Dominus Niger. est In autem Nigri dominus eras. Imperator autem, subita hac Alexandrinorum apologia captus, con dlonavit hoc eis; dalisque indulgentiis, in gratiam cum illis rediit. Exstruxit etiam ibi balneum publi cum, cui nomen dedit Severianum. Magna Matri & etiam ædem sacravit. Inde vero discessurus, Ther mum quemdam, quod Nigri studiosus fuerat, con prehendi jussit, bonaque ejus publicari. Erat hie Thermus ex primariis Alexandriæ optimatibus, et civibus suis summe charus; ut qui propriis sump tibus balneum publicum exstruxerat, quod a no mine suo Therma vocavit. Inde autem discedens inperator, Laodiceam Syriae 294 venit, ubi lau datis qui supererant Laodicensibus, plurima eis largitus est; jure etiam metropolitico urbi, duαι imperator ipse viveret, concesso. Sed et a no mine etiam suo Laodicenses Septimios appellari voluit; urbisque Laodicenæ cives superstites se natoria dignitate cohonestavit: nempe quod Ni grum rebellem rejicientes, etiam armis impetive. rant. Pecunias etiam illis frumentarias plena manu dledit; civicas quoque, quas in urbis instauratio annuatim solvendas edicto decrevit. Nigr euim urbem captam funditus evertit, incendioque vastavit; civibus etiam omnibus, se et opponenti nem [ufra etiam 11a Int barbare satis: scribendl. accusat. a quam vocabuli hujus forniationem esse, ex sequentibus apparet. (sic ed. Ur.). et apud nostrum Fossa munio, vel obsi dione cingo: plerumque scribitur cum duplici o Castra fossa munita, exercitus. Niger, uti tradit Zonaras, apud Issum Ciliciæ; ut Eutropius vero, apud Cyzicum, Propontidis urbem, a Severo in terfectus est. Eutropius in Severo: Pescens m Nigrum, qui in Egypto et Syria rebellaverat, apud Cyzicum interfecil. pro paulo post, pro • recentiorum Grz corum scribendi forma usitatissima,

ΧΙΙ. Ιωσιν τῆς πόλεως αὐτῶν, ὅτι ὅτε ἦν παραλαβών αὐτὴν ὁ Νίγερ, έκαυσε καὶ ἔστρεψε, καὶ πάντας κατέσφαξε τοὺς ἀντισταθέντας καὶ πολεμήσαντας αὐτῷ. Έκτισε δὲ τοῖς αὐτοῖς Λαοδικεῦσιν' ὁ Σέβη ρος καὶ Ἱππικὸν, καὶ Κυνήγιον, καὶ δημόσιον του τον πλησίον κάτω του λιμένος, εὑρηκὼς ἐν εἴ πη γήν. Ἔκτισε δὲ ἐκεῖ καὶ τὸ λεγόμενον Εξάστιον. Ελθὼν δὲ καὶ ἐν ᾿Αντιοχείᾳ τῇ μεγάλῃ πολλὰ καὶ αὐτοῖς ἐχαρίσατο· κληδόνα γὰρ νίκης ἔδωκαν αὐτῷ κράζοντες, ἐξιόντι εἰς Αἴγυπτον κατὰ Νίγερος. Εκτισε δὲ τοῖς αὐτοῖ; Αντιοχεύει δημό στον λουτρόν μέγα παρὰ τὸ ὄρος, ὃ ἐπεκάλεσεν εἰς ὄνομα αὐτοῦ Σεβηριανόν. Εκέλευσε δὲ τοῖς αὐτόθι πολιτευομένοις ἐκ τῆς περισσείας • [389] τῶν ἀπο μεινάντων εγκαυστικῶν χρημάτων ἐκ τῶν δημοσ σίων τῶν πεσόντων κτίσαι τῇ πόλει δημόσιον λου τρὸν ἄλλο· εἶτινες πολιτευόμενοι ἀγοράσαντες τὴν οἰκίαν πάσαν τῆς Λιδίας τῆς πολιτίσσης καὶ τὸ λουτρὸν αὐτῆς καὶ τὸν κῆπον ἔκτισαν ἐκεῖ δημόσιον λουτρὸν εἰς τὴν πεδιάδα τῆς πόλεως. "Οπερ δημό στον πληρώσαντες ἐπωνόμασαν διαφθονούμενοι ἀλλή λοις Λιβιανὸν εἰς ὄνομα τῆς πωλησάσης τὸν τόπον. Ο δὲ αὐτὸς Σέβηρος ἐξελθὼν εἰς ἄλλον πόλεμον ἐτελεύτησεν εἰς τὸ βαρβαρικόν ἐπὶ τὴν δύσιν, ὧν ἐνιαυτῶν ξε'. Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Σεβήρου έβασίλευσεν Αν τωνίνος Γέτας ἔτος α'. 'Ην δὲ κονδοειδής, πλάτος 44, σιμός, ὑποφαλακρος, μιξοπόλιος, προγάστωρ, μεγαλόστομος, λευκό ρους, μικρόφθαλμος. ᾿Ανείλεν δὲ αὐτὸν ὁ στρατὸς, καὶ τελευτᾷ ὢν ἐνιαυτῶν να' Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν 'Αντωνίνου Γέτα ἐβασί λευσεν Αντωνίνος ο Καράκαλλος, υἱὸς Σεβήρου ἔτη ς' καὶ ἡμέρας κβ'. "Ην δὲ εὐμήκης καὶ εὐσθενής, εύχροος, στρεβλόρινος, δασυπώγων, μιξοπόλιος, ούτ λόθριξ. Ἐφιλεῖτο δὲ ὑπὸ τοῦ δήμου [390] 'Ρώμης παντός· ἔχαιρε δὲ εἰς τὸ Πράσινον μέρος. Ἐσφάγη δὲ ἐν τῷ παλατίῳ ὡς ἐξήρχετο εἰς τὸ ἱερὸν, ὧν ἐνιαυτῶν μζ' Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Αντωνίνου Καρακάλλου ἐβασίλευσε Βαλεριανός ἔτη ς' "Ην δὲ κονδοει * Λαοδικεῦσιν Λαδοικεῖς Οχ. $ περισσείας περσείας (κ. Κληδόνα γὰρ νίκης ἔδωκαν αὐτῷ. Κληδών, κληίζω Εἰς τὸ βαρβαρικόν. Εβασίλευσεν Αντωνίνος Γέτας. ὧν ἐνιαυτῶν να'. ἐνιαυτῶν κα' Εσφάγη δὲ ἐν τῷ παλατίῳ.; ἂν ἐνιαυτῶν μζ'. Εβασίλευσε Βαλεριανὸς ἔτη ς'. CHRONOGRAPHIA.-- LIB. bus, internecioni datis. Severus auten Hippodro mum et Cynegium Laodicensibus condidit; fonte que inferius, prope urbis portam reperto, balneum quoque publicum exstruxit. Hexastoon etiam, quod vocant, ibidem excitavit. Antiochiam magnam deinde veniens, plurima etiam civibus dedit; ut qui exeunti ei adversus Nigrum in Ægyptum, elalis vocibus, victoriam ominati fuerant. Exstruxit autem ibi ad nontem balneum publicum, quod a nomine suo Severia num vocavit: mandato etiam magistratibus Antio chenis dato, uti ex materie encaustica, ex balneo rum collapsorum ruinis residua, balneum aliud publicum exstruerent. Domo itaque Liviæ cujusdam, civis Antiochenæ, balneo item hortoque ejus, pre tio coemptis, 295 urbis in planitie balneum aliud publicum erexerunt iidem magistratus. Quod uli ad exitum perduxissent, nominis imponendi lone rem sibi mutuo invidentibus, Livianum, a dominæ prioris nomine, appellatum est. Severus autem in gentes barbaras occidentales bello alio suscepto, ibidem mortuus est, annum agens LXV. Post Severum imperavit Antoninus Geta an… num unicum. Erat hic statira curta, vultu lato, simus, subcalvus, capillitio canescente, ventriosus, ore patulo, cute alba, oculis parvis. Ab exercitu autem sublatus periit, annos natus Ll. Hunc excepit Antoninus Caracalla, Severi filius; qui regnavit annos sex et dies xxii. Erat hic pro cerus, robustus, colore florido, naso obtorto, barba hirsuta, crine canescente crispoque. Populo hic Romano universo charus erat; factioni autem Prasinæ studebat. palatio autem ad templum procedens, occisus est anno ætatis xLv]. Post Antoninum Caracallam imperavit Valeria mus annos vi. Statura erat curta, gracilis, crine Ch. Ch., a Omen, generaliter significat: ut plurimum Lamen, Omen faustum. Glycas vero ex aliorum quorumdam sententia, Geniorum per excantationes cerlas attractionem, et e sublimi deductionem, 30 male vult: Annal. par. II, p. 273 atque hoc sensu, a verbo xiw quod idem sit cum xaléw, significa lionem evocandi habente, deductam volunt vocem. Novissimo bello in Bri laminia nostra susceplo. Eboraci mortuus est Seve fus: teste Eutropio. Antoninus Caracalla et frater Geta, hand longe post impe riu» susceptum, ac fratre in ipso matris sinu oc ciso, Antonius Caracalla dominationem sibi so Lam arripuit. Maximus hic in numero error: forte auctor scripserit, sin cuim vero propius accederet: annos enim XXII, Malum mensesque ux, natus, Gela occisus est, lesio Lunara, Nihil minus Edessa enim Syria, Carras proficiscens, a milite quodam, a tribunis in id misso, cum ventris exo nerandi causa equo, ut quidam volunt descendis set, occisus est. Alii XLII annos ei tri buunt, Chr: Alex. Lx. Dio tamen, qui eodem tem pore vixit, et post eum Zonaras, xxix, tantum annis eum vixisse tradunt. Miror, unde tot imperatores auctori nostro excidissent! ab Antonino enini Caracalla usque ad Valerianum imp. alii vm minimum intercesserunt. Quod autem Valerianum an. vi, Gallienum vero ejus succes sorem, an xiv, regnare facit auctor, notandum est annos hos non separatim computandos esse. Valerianus enim, Gallienum filium collegam ha bens, a Persis captivus vi imperii anno abductus est; Gallieno interim annum xiv, sive ut alii, xv, explente.

σματι, και πληρώσα; τὰ τείχη ἐν ὀλίγῳ πάνυ χρόνῳ, ἐποίησε θείαν αὐτοῦ κέλευσιν ἵνα ἐξ ἐκείνου τοῦ χρόνου οἱ τῆς πόλεως πάσης ἐρω γαστηριακοί Αὐρηλιανοὶ χρηματίζουσι 18, τοῦ βασι λικοῦ ὀνόματος λαβόντες τὴν ἀξίαν ὑπὲρ τιμῆς καὶ κόπων. Ὁ δὲ αὐτὸς Αὐρηλιανός δεξάμενος μήνυσιν, Επεστράτευσε κατὰ Ζηνοβίας, βασιλίσσης Σαρακηνών, εἰς τὴν ἀνατολὴν ἀπελθών. Ἐμηνύθη γὰρ περὶ αὐτῆς ὅτι ἐπραίδευσε καὶ ἔκαυσε τὰ ἀνατολικά μέρη έως τῶν ὁρίων Αντιοχείας τῆς μεγάλης, πλησίον τοῦ Ορόντου ποταμοῦ κατασκηνώσασα. Η μόνον δὲ κατέφθασεν ὁ αὐτὸς βασιλεὺς Αυρηλιανός Αντιό χειαν, εὐθέως ώρμησεν, ὡς ἔχει, κατ' αὐτῆς ἐξ ελθών· καὶ συγκρούσας κατέκοψε τὰ πλήθη αὐτῆς πάντα. Παραλαβὼν δὲ αὐτὴν Ζηνοβίαν, ἐκάθισεν εἰς δρομωναρίαν τ8 κάμηλον· καὶ πομπεύσας αὐτὴν εἰς τὰς ἀνατολικὰς χώρας πάσας εἰσήγαγεν αὐτὴν καὶ εἰς ᾿Αντιόχειαν τὴν μεγάλην. Καὶ θεωρήσας ἐκεῖ Ιπποδρόμιον εισήγαγεν αὐτὴν εἰς δρομωναρίαν κάτ μηλον. Καὶ κτίσας ἐν αὐτῇ ᾿Αντιοχείς τόπον, ἔστη. σεν αὐτὴν άνω δεδεμένην ἐπὶ ἡμέρας τρεῖς· ὅντινα τόπον κτίσας ἐκάλεσε θρίαμβον. Κακείθεν κατενεγκών αὐτὴν ἀπήγαγεν [393] ἐν τῇ Ῥώμῃ, ὡς βασίλισσαν βαρβάρων Σαρακηνῶν· καὶ θριαμβεύσας αὐτὴν ἐν Η Ρώμη τῷ πρώην σχήματι ἀπεκεφάλισεν αὐ τήν Ὁ δὲ αὐτὸς βασιλεὺς Αυρηλιανὸς καὶ τὴν Αραβίαν, κατεχομένην ὑπὸ βαρβάρων Σαρακηνών, συγγενών Ενάθου Σαρακηνού, φονεύσας πάντας ἐποίησεν αὐτὴν ὑπὸ Ῥωμαίους εἶναι ἐπαρχίαν. Ἐν δὲ τῷ μέλλειν αὐτὸν ἐξιέναι ἀπὸ Ἀντιοχείας τῆς μεγάλης έστασίασαν οἱ λεγόμενοι Μονητάριοι Αντιοχείας ἐπὶ αὐτοῦ, κράζοντες διὰ συνηθείας τινάς. Καὶ ἀγανακτήσας κατ' αὐτῶν ἐτιμωρήσατο αυτούς. Ὁ δὲ αὐτὸς Αὐρηλιανός και Δακίαν ἐποίησεν ἐπαρχίαν τὴν παραποταμίαν, πλησίον οὖσαν τοῦ Δανουβίου ποταμοῦ. Συνέβαλε δὲ ὁ αὐτὸς Αὐρηλιανός ἄλλον πόλεμον· καὶ [399] ὑπὸ τοῦ ἰδίου στρατοῦ Η πληρώσας πληρώσαι (π. ρίαν (π. 10 Μονιτάριοι (8. " χρηματίζουσι. χρηματίζωσι 121 Β. 10 δρομονα Καὶ πληρῶσαι τὰ τείχη. καὶ πληρώ σας τ. τ. Απεκεφάλισεν αὐτήν. Μανιτάριοι Αντιοχείας. Μονήτα οι Μονίτα, Νοπεία Mονητάριος, Μιγιτάριος, Δακίαν ἐποίησεν ἐπαρχίαν. " litia, in structura lac operam suam navare 300 So Ch., coegit. Muro˚itaque exiguo temporis spatio au exitum perducto, edicto suo imperatorio decrevit, ut quotquot Romæ erant operariorum in mechani cis bisce sodalitiis, ab imperatorio nomine Aure Jiani exinde vocarentur: nempe mercedem hane, pro exantiatis laboribus, reportantes. Aurelianus vero per litteras edoctus Zenobiam, Saracenorum reginam, partes orientales incendiis vaslare, di reptis omnibus, ad usque Antiochiæ magnæ fines; et Orontem prope fluvium castra sua posuisse; iu Orientem contra ipsam cum exercitu profectus est. Quamprimum autem Antiocham appulsus fuerat, educto exercitu, sine mora reginam adortus est; prælioque commisso, et copiis ejus omnibus profi gatis, ipsam quoque captivam habuit; et camelo dromadi superimpositam, per Orientem omnem iu triumpho diduxit. Antiochiam vero perducian, dum spectabat ipse circensia, in circunt eam in troduci jussit, dromadi insidentem. Pegmate quo que erecto, quod ob hoc Triumphum vocavit, in co devinctam per triduum eam collocari jussit. Ro nam vero inde deportatam, ceu reginam barbaro rum Saracenorum, ubi eadem qua Antiochiæ pompa triumphandam ibi dedisset, caput ei am putavil. Porro imperator Aurelianus, illis Enathi cogna tis interfectis, Arabiam, ab illis occupatam, Ro mno imperio rursus asseruit. 301 Imperatore autem ab Antiochia magna.dis cessuro, Monetarii Antiochenses, qui dicuntur, tu multuantes, veteres quasdam consuetudines rc poscebant sibi. His vero infensus Aurelianus, pœnis eos compescuit. Idem Aurelianus Daciam quoque Parapotamiam, Danubio fluvio adjacentem, in provinciæ formam redegit. Aurelianus eliam in aliud bellum exivil ubi per insidias a suis interfectus (loco, quod Ch. Conf. ad p. plena, et quam nonnisi post septem suorum mil lia cæsa Aurelianus compescere potuit; uti ipse fatetur in Epistola sua ad Ulpium patrem, apud Flav. Vopiscum. Lego, Monetariis faelaest, gravis illa quidem, et periculi Αuno vero imperii sui ut, Tacito et Pisci diano coss. Aurelianum hanc murorum Romano rum instaurationem aggressum esse testatur Chr. Alex. auctor: non autem, uti Noster, ipsis impe rii initiis. Eusebius tamen hoc ab Aureliano factum asserit, sub dictis quidem coss. anno tamen se quente, nempe imperii ejus u1. Hoc nemo alius un quam dixit. Zosimus quidem eam itinere mortuam tradit, falsissitne; Et Romam enim perducta est, et ibidem etiam çum liberis, Romañaruni more natronarum, vitain agens, summo honere conse nuit: cujus rei testes habemus Trebellium Pelio pem, Eutropiumn, aliosque. unde et apud Nostrum etiam Monetarius. Insurrectio etiam Romæ a Provinciam po tius transtulit, quaur fecit. Vopiscus, in Aureliano Cum vastatum Illyricum, ac Mesiam deperditans videret, provinciam Irans Danubium Daciam a Trajano constitutam, sublato exercitu el provincia libus, reliquit, desperans eam posse relineri; at ductosque ex ea populos in Masia collocavit, ap. pellavitque suam Daciam: quæ nunc duas Marias dividit. Ita enim Eutropius, lib. x, in Aureliano Provinciam Daciam, quam Trajanus ultra Dann bium fecerat, intermisit, vastato omni Illyrico, e' in Masia collocavit; et est in dextera Danubio in mare fuenti, cum antea fuerit in lava.

καὶ εἰσελθόντε, πρὸς αὐτὸν μετὰ λαμπάδων βασιλι κῶν· καὶ προσεσχηκώς Ἰουλιανὸς ὁ βασιλεὺς ἑαυτὸν σφαγέντα κατὰ τῆς μασχάλης ἐπηρώτησεν αὐτοὺς, Πῶς λέγεται ἡ κώμη ὅπου ἐστὶν ὁ παπυλεών μου; καὶ εἶπον αὐτῷ ὅτι Ασία λέγεται. Καὶ εὐθέως ἔκρα ξεν· Ο ήλιε, ἀπώλεσας Ἰουλιανόν! Καὶ ἐκχυ θεὶς τὸ αἷμα παρέδωκε τὴν ψυχὴν ὥραν νυκτερινὴν πέμπτην, ἔτους κατὰ ᾿Αντιόχειαν τὴν μεγάλην χρη ματίζοντος υια Καὶ εὐθέως ὁ στρατὸς πρὸ τοῦ γνῶναι τοὺς που λεμίους Πέρσας ἀπῆλθον [23] εἰς τὸν παπυλεῶνα Ἰοδιανοῦ, κόμητος τῶν δομεστίκων καὶ στρατη λάτου τὴν ἀξίαν ἔχοντος· καὶ ἀγνοοῦντα ἤγαγον αὐτὸν εἰς τὸν βασιλικὴν παπυλεῶνα, ὡς δῆθεν τοῦ βασιλέως Ἰουλιανοῦ ζητήσαντος αὐτόν. Καὶ ὅτε εἰσῆλθεν εἰς τὸν παπυλεῶνα, συσχόντες αὐτὸν ἀνη γόρευσαν βασιλέα τῇ καὶ τοῦ Δαισίου 8 τοῦ καὶ Ιουνίου μηνός, πρὸ τοῦ διαφαῦσαι * Τὸ δὲ πλῆ θος τοῦ στρατοῦ τὸ ἐπὶ Κτησιφῶντα καὶ τὸ ἀπὸ πολλοῦ διαστήματος ἀπληκενον οὐκ ἔγνω τὰ συμβάντα ἕως ἀνατολῆς ἡλίου, ὡς ἀπὸ διαστήματος ὄντες. Ετελεύτα οὖν ὁ αὐτὸς Ἰουλιανός βασιλεὺς ὧν ἐνιαυτῶν λγ' ΧΧΧΙΙ. Ἐν αὐτῇ δὲ τῇ νυκτὶ εἶδεν ἐν δράματι καὶ ὁ ὁσιών τατος ἐπίσκοπος Βασίλειος ὁ Καισαρείας Καππαδο κίας τοὺς οὐρανοὺς ἡνεωγμένους καὶ τὸν Σωτῆρα Χριστὴν ἐπὶ θρόνου καθήμενον καὶ εἰπόντα κραυγῇ, Μερκούριο, ἀπελθὼν φόνευσον Ἰουλιανὸν τὸν βασιλέα τὸν κατὰ τῶν Χριστιανῶν. Ὁ δὲ ἅγιος Μερκούριος ἑστὼς ἔμπροσθεν τοῦ Κυρίου ἐφόρες θώρακα σιδηροῦν ἀποστίλβοντα· καὶ [24] ἀκούσας " 334 τὴν κέλευσιν ἀφανὴς ἐγένετο. Καὶ πάλιν εὑρέθη ἑστὼς ἔμπροσθεν τοῦ Κυρίου καὶ ἔκραξεν, Ιουλια τὸς ὁ βασιλεὺς σφαγεὶς ἀπέθανεν, ὡς ἐκέλευ σας, Κύριε. Καὶ πτοηθεὶς ἐκ τῆς κραυγῆς ὁ ἐπίσ σκοπος Βασίλειος διυπνίσθη τεταραγμένος. * επερώτησεν Οχ. * Δεσίου Οχ. διαφαῦσαι διαφαύσει Οχ. Ο Ηλιε, ἀπώλεσας Ἰουλιανόν. νίκηκας, Γαλιλαῖς Έτους κατὰ ᾿Αντιόχειαν την μεγάλην χρημα τίζοντος υια'. Κόμητος τῶν δομεστίκων. Δομέστικοι, Δομέ στικοί, οἱ τῶν Ῥωμαίων ἱππεῖς· οἱ κατὰ Ῥωμαίους οἰκειακοὶ στρατιώται. "Αλλοι δὲ κόμητα δομεστί κων αὐτὸν γενέσθαι φασί· δομεστίκους δέ τινὲς τοὺς Ιππέας νομίζουσιν, Πρὸ τοῦ διαφαύσει. διαφοῦσαι. διαταφῶσαι, Τὸ ἀπὸ πολλοῦ διαστήματος ἀπληκεύον. Απλη κεύειν, άπληκτα, ὧν ἐνιαυτῶν λγ'. λα'. ὢν ἐτῶν λς'. Ηνεωγμένους. ανεωγμένους. ῾Ο ἐπίσκοπος Βασίλειος διυπνίσθη. Τῇ κζ' τοῦ Δεσίου. πρὸ ς' Καλανδῶν Ἰουλίων imperator, ubi animadvertisset se sub axilla lethale (c) vulnus accepisse, de vici nomine, ubi positum erat tentorium, sciscitatus est. Asiam vero vocari, respondentibus eis; elata statim voce, exclamavit O sol, Julianum perdidisti! Et effuso sanguine cjus omni, animam ellavit, hora noctis v, anno are Antiochene ccccxl. Exercitus itaque absque inora, priusquam id ho stes rescirent, tentorium Joviani, comitis dome sticorum et tribuni militum, adeuntes, ipsum, nil tale cogitantem, regis ad tentorium, tanquam a Juliano accersitum, deduxerunt: statimque ut in gressus est, tenentes eum, imperatorem salutarunt, Desii sive Junii xxvii, tempore antelucano. Reli quus autem exercitus, qui ad Ctesiphontem castra posuerat, quique longo aberat intervallo, de his quæ acciderant, usque ad ortum solis, nihil co gnovit. Mortuus est itaque Julianus imperator æta tis sum anno Porro eadem ipsa nocte sanctissimus Basilius, Cæsariensis in Cappadocia episcopus, per somnuni vidit coelos apertos, Christumque Salvatorem solio insidentem, magnoque clamore dicentem Mercy ri! egressus, Julianum imperatorem, Christianorum hostem, interfice. Aderat curam Domino sanctus Mercurius, thorace ferreo coruscante armatus acceptoque mandato, disparuit protinus. Rursus autem coram Domino comparere visus, exclamavit: Occisus est imperator Julianus, uli imperasti, Domine. Clamore tanto perterritus Ba silius episcopus, e somno excitatus est. Colebat enim eum Julianus imperator, ut eruditum.et stu * Cl. et Ducangius ad Cliron. p. 998 C, Alii eum bla sphemam animam bisce tradunt evomuisse: Nɛ Vicisti, Galilee. Αnnus æræ Antiochenæ ccccxi, 9110 Christi vulgari ccclxit respondet, id est anno Chri sti Eusebiano CCCLXIV: quo etiam anno Ilierony mus Juliani ponit obitumn. præter alias multas significationes, etiam cohortem signi ficat, imperatoris custodiæ destinatam, ex equiti bus ut plurimum constantem, unde Suidas Zonaras etiam Annal. tom. ll de Diocletiani patre adeo ut Jovianus, imperatorii satellitii præfectus fuisse videatur. Hieronymus Primicerium domesticorum, vocat. Lego, Chr. Alex. mendose. applicare, castra metari: et (03 sala, castra: vocabula hæc a Latino applico for mata, hoc sensu passiin occurrunt apul recentio res. Legendum Eutropius, lib. x, testatur Julianum interfectum esse, anno @lalis allero et trigesimo. Chr. Alex. interim cor rigendum, quod habet, Hieronymus tamen longissime omnium a vero abest, annos XL ei tribuens. Scr. Narratiun culam hanc habes etiam apud Chron. Alex. Verum futilia sunt hæc omnia: Basilius enim, Juliano superstite, presbyter tantum erat; sub Valente vero episcopus tandem factus est; cujus rei testes habemus locupletes Niceph. Ilist. eccles. lib. xt, cap. 17 et 18: Sozomen., lib. vi, cap. 15; Socrat. lib. iv, cap. 21. (c) G.

δολοφονήθη ἐν τόπῳ καλουμένῳ Καινω Φρουρίῳ, ὡς κακῶς στρατηγήσας τὸν στρατόν. Καὶ τελευτῇ ὢν ἐνιαυτῶν ξα'. Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Αὐρηλιανοῦ ἐβασίλευσε Τάκιτος 13 Αύγουστος μήνας ζ' "Ην δὲ διμα ριαῖος, λεπτός, ὑποφάλακρος, ἐλλόγιμος, κοντόθριξ, ὁλοπόλιος, λεπτόρινος, φρόνιμος. Ἐν δὲ τῇ αὐτοῦ βασιλείᾳ ἀνεφάνη Μανιχαϊός τις ονόματι 13 Κέρα δων δογματίζων, καὶ διδάσκων, καὶ συνάγων ὄχλους. Ἐπὶ δὲ τῆς βασιλείας τοῦ αὐτοῦ Τακίτου ἐγένετο πόλεμος ἐν τῇ Πεντικῇ· καὶ κατῆλθεν ὁ αὐτὸς βασιλεὺς πολεμῶν, καὶ ἐσφάγη ἐν Ζταννικ τῆς Πόντου ὢν ἐνιαυτῶν σε'. Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Τακίτου ἐβασίλευσε Φλιν ριανός Αύγουστος μήνας β'. "Ην δὲ κοιδοειδή, παχύς, ἀναφάλας, λευκός, οἰνοπαής τοὺς ὀφθαλμούς, ὑπόσιμος, μιξοπόλιος τὴν κάραν [400] καὶ τὸ γέ νειον, πάνυ δὲ δριμύτατος. Επεστράτευσε δὲ κατὰ Περσῶν, καὶ ὡς κατέρχεται ἐν Ταρτῷ, ἐσφάγη ὑπὸ τῶν ἰδίων, ὢν ἐνιαυτῶν ξε'. Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Φλωριανοῦ ἐβασίλευσεν Ήλιος Πρόδος ἔτη γ' καὶ μῆνας γ' 'Ην δὲ διμοιριαῖος, προγάστωρ, ἁπλόθριξ, ἀστόκουρος, δασυπώγων, μελάγχρους, πυριακής, εὐξήθαλμος, σοφὸς πάνυ· ἐφίλει δὲ τὸ Πράσινον μέρος. Ἐν δὲ τῇ αὐτοῦ βασιλείᾳ ἐπεκόσμησεν ἐν Ἀντιοχείᾳ τῇ με γάλῃ τὸ λεγόμενον Μουσεῖον καὶ τὸ ἐν αὐτῷ Νυμφαίον τὸ σιγματοειδές ", γράψας ἐν αὐτῷ διὰ μουσαρίου τὸν Ωκεανόν. Ὁ δὲ αὐτὸς 3 βασιλεὺς καὶ τὰς σιτήσεις τῆς αὐτῆς πόλεως Αντιοχείας ἐκ τοῦ δημοσίου ἔταξεν, ἵνα δωρεὰν παιδεύωσι διὰ θεία; αὐτοῦ προστάξεως θεσπίσας. Ὁ δὲ αὐτὸς βασιλεὺς Πρόβος ἐπολέμησε τοῖς Γότθοις ἐν τῷ Σιρμίῳ· καὶ ἐν τῷ πολεμεῖν αὐτὸν ἐγένετο λιμός κοσμικὸς μέγας, καὶ μὴ εὑρεθέντων Καινῷ 23 Κερδών (π. ** Μουσεῖον Μουσίον (π. 23 σιγματοειδή; υπ. Ὑπὸ τοῦ ἰδίου στρατοῦ ἐδολοφονεύθη ἐν τόπῳ καλουμένῳ Κενῷ Φρουρίω. καινῷ φρουρίῳ, Κε νοφλώριον Μήνας ζ'. Μανιχαϊός τις, ὀνόματι Κερδών. 29 Β. Κενῷ Ο.. 88 Τακῖτος Ολ. 10 αὐτὸ θα Ήλιος Πρόδος, Ἔτη γ' καὶ μῆνας γ'. ἔτη Γ', καὶ μῆνας γι. Castrum Novum appellatur, ob ducis officium 2 male praestitum; diem suum cbhit, annos na tus LXI. Post Aurelianum imperavit Tacitus Augustus menses v. Erat hic statura justam superante, corpore tenui, subcalvus, eloquens, crine curto, canus, naso tenuiore, prudens. Hujus sub im perio exstitit Cerdo quidam nomine, Manichæus; qui factis conciliabulis, dogmata sua in vnigus disseminavit. Sub eodem Tacito, bellum in re gione Pontica gestum est; in quod imperator ipse profectus, occisus est in Ztannica Ponti, anuum agens l.xxv. Hunc excepit Florianus Augustus, qui regnavit menses u. Erat autem statura curta, crassus, recalvaster, colore candido, lippus, subsimus, capillitio mentoque canescentibus, ingenii acu tissimi. Persis hic bellum 302 intulit: per Tar sum vero iter faciens, a suis interficitur, annos natus LXV. Post Florianum imperavit Ælius Probus annos 11. Erat nic statura justam superante, ventrio sus, crine plano detonsoque, barba hirsuta, cute nigra, rufus, oculis pulchris, summe prudens. Factioni autem Prasinæ studebat. Hic Museum, quod vocant, Antiochiæ magnæ, et Nymphæum, sigmatis forma exstructum, adornavit; cælato ibi Oceano, opere musivo. Insuper etiam edito imperatorio jussit, uti ex ærario publico Antio chensi, stipendia annua, pro juventute urbis, Jitteris gratis instituenda, ex biberentur. Idem imperator Probus bellum adversus Go thos in Sirnio habuit: quo tempore fames ingens per totum orbem grassata est. Annona autein 11 Ch. Eusebius p. 393, Syncellus p. 585 C, Cedrenus p. Ch., (sic ed. Ox.). Mnesthei, servi sui fraude, libellum Cæsaris manuscriptum fingentis, quo multa neci destina torum nomina continebantur, occisus est, uti rem habes copiosius narratam apud Vopiscum. Ita etiam Eutropius lib. 1: Interfectus est in itineris medio quod inter Constantinopolim et Heracleum est, stratæ veteris locus Cenophrurium appellatur libi tamen scribendum, Cænophrurium: et apul Nostrum, ut habet Eusebius et Cedrenus; qui etiam Castellum hoc ab incolis, vocari testatur. Ιmo intra sextum imperii sui men. sem, militari tumultu oppressus, interiit. Vide Eutrop. Ita enim Chr. Alex. auctor. Verum quot Cerdones nobis pro erunt scriptores isti? Supra enim habuimus Marcionem hæreticum, sub Adriano imperat. Marcion autem iste Cerdonis illius unici, quem producunt histo rici, nominis bæresiarchæ discipulis erat. Mani chæus itaque, quem hic Noster indigitat, forte est Mancs ipse, Manichæorum choregus, nominisque auctor: quem circa hac tempora, impia sua de gmata disseminasse, ex scriptoribus ecclesiasticis constat. Vide Eusebium, Ilist eccles. I. viii, cap. 25; Cedren. Glycam, Aunal. part. ut; Zonar. tom. f; Socrat. Scholast. list. eccles. lib. 1. cap. 17 aliosque, Cur, tamen Alex. auctor, unicus quod sciami, Manetem hæresiarchami sub Nerva imp. ponit. Probum imp. Helium, sive Elim dictum nullibi invenio. Sed nec nomen hoe agnoscunt imp: hujus nummi, qui ita inscribuntur IMP. C. M. AUR. PROBUS. P. F. AUG. Imperator Ca sar. Marcus Aurelius Probus, Pius, Felix, Augu stus. Antonius Piso, in tractatu suo De numm's antiq. Gallice scripto, imperatorem hunc, Mar cum Aurelium Valerianum Probum appellat. Cadrerus et Ciycas Probo imperanti annos n' et hienses v tantum tribuunt; Eutropius tamen, et post cum Jormandes, Viannos et iv imenses eum imperasse testantur cui numero Eusebius mensem alicum adimit. lla que apud Nostrum scribendum videtur,

νων τοῦ βασιλέως ἵνα Ιάσωνται αὐτόν. Καὶ εἰσ ηνέχθησαν οἱ ἅγιοι τῷ βασιλεῖ ἐν νυκτὶ καὶ αὐτοὶ Ιάσαντο αὐτὸν διὰ τῆς ἰδίας προσευχῆς. Καὶ ἐπίστευ σεν αὐτοῖς, λέγων ὅτι οὗτοι οἱ ἄνθρωποι δοῦλοι τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου εἰσί. Καὶ ὑγιάνας καὶ ἀποκα τασταθεὶς ὡς ἦν τὸ πρώην εἶχεν αὐτοὺς ἐν τιμῇ καὶ πάντες οἱ μεγιστάνες αὐτοῦ. Παρακληθεὶς δὲ παρ' αὐτῶν τῶν ἁγίων, ἐποίησεν εὐθέως θείαν αὐτοῦ διά ταξιν εἰς πᾶσαν τὴν Ῥωμαϊκὴν πολιτείαν, ὥστε κόν, μήτε δὲ κωλύεσθαι θρησκεύειν ὡς βούλονται. μηδένα των λεγομένων Χριστιανῶν ὑπομεῖναι τι και Ὁ δὲ ἐπιστάτης αὐτῶν εἰσαχθεὶς ἀπὸ τῶν ἄλλων ἀξιωματικῶν ἰατρῶν τῶν ἀκολουθούντων τῷ αὐτῷ βασιλεῖ, καὶ ἑωρακὼς τὴν πρὸς τοὺς ἁγίους ἀγά πην, ἣν εἶχεν ὁ βασιλεὺς πρὸς αὐτοὺς, φθονῶν αὐτοῖς ἐκαρτέρησε. Καὶ μετὰ τὸ ἐξελθεῖν τὸν αὐτὸν βασιλέα Καρίνον ἐκ τῶν Κυρηστικῶν εἰς τὰ Περσικά δόλα ὁ ἐπιστάτης τῶν ἁγίων Κοσμᾶ καὶ Δαμιανοῦ λαβὼν αὐτοὺς μετά των ἰδίων αὐτοῦ ἀνθρώπων ἐν τοῖς ὄρεσιν ἐκρήμνισεν & αὐτούς, ὡς ὄντας ἐκ τοῦ δόγ ματος τῶν Χριστιανῶν, καὶ οὕτως οἱ δίκαιοι έτε λειώθησαν. Ἐν [406] δὲ τῷ μέσῳ χρόνῳ τοῦ πολέμου ὁ αὐτὸς Καρίνος τελευτῇ ἰδίῳ θανάτῳ ὢν ἐνιαυτῶν ΑΘ. Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Καρίνου ἐβασίλευσε Δια κλητιανὸς ἔτη κ' καὶ μῆνας θ'. Εν δὲ μακρός, λε πτός, ξήροψις, ὁλοπόλιος τὴν κάραν καὶ τὸ γένειον, λευκὸς τῷ σώματι, γλαυκός, παχύρινος, υπόκυρτος μεγαλόψυχος πάνυ καὶ φιλοκτίστης. Ανηγορεύθη δὲ βασιλεὺς ἐπὶ τῆς ὑπατείας Βάσσου καὶ Κυντια Ἐπὶ δὲ τῆς αὐτοῦ βασιλείας ἐγένετο σκότος μέσ γα πᾶσαν τὴν ἡμέραν· μετὰ δὲ τρία ἔτη τῆς βασιλείας αὐτοῦ ἐποίησε Καίσαρα τὸν υἱὸν αὐτοῦ Μαξιμιανόν τὸν καὶ Ἑρκουλλιανόν …. Τῶν δὲ Περσῶν κινησάντων ὁπλισάμενος ὁ Διοκλητιανός ἐπεστράτευσεν ἅμα τῷ Μαξιμιανῷ. Καὶ φθασάντων τῶν αὐτῶν ᾿Αντιόχειαν την μεγάλην, ἔπεμψεν ὁ αὐτ της Διοκλητιανός Μαξιμιανὸν τὸν Καίσαρα κατὰ Περσῶν καὶ ἔμεινεν ὁ αὐτὸς Διοκλητιανὸς ἐν ᾿Αντιο χείᾳ. Καὶ ἔκτισεν ἐκεῖ παλάτιον μέγα, εὑρὼν θεμε λίους τεθέντας πρώην μὲν ὑπὸ Γαλλιηνοῦ τοῦ καὶ Λικινιανού. Εκτισε δὲ ὁ αὐτὸς Διοκλητιανός καὶ δημόσιον λουτρὸν εἰς τὴν πεδιάδα, [407] πλησίον τοῦ παλαιοῦ ἱππικοῦ, ὅπερ ἐκάλεσε τὸ Διοκλητιανόν. Έκτισε δὲ καὶ ὡρεία λόγῳ ἐν ἀποθέτων σίτου καὶ μέτρα δὲ σίτου πᾶσιν ἔδωκε καὶ τῶν πιπρασκο μένων ἄλλων πάντων διὰ τὸ μὴ ἐπηρεάζεσθαί τινα τῶν οι 3 δάλῳ δόλου (π. 10 ἐκρήμνισεν ἐκρέμνισεν (χ. τὸν καὶ Ἐρκουλλιανόν. «Ερκούλιος θετών Οχ. Καρίνος τελευτῷ τῷ Οπ.) ἰδίῳ θα νάτῳ. Τῆς ὑπατείας Βάσσου καὶ Κυντιανοῦ. 88 ἀποτ 'Εγένετο σκότος μέγα. Τὸν υἱὸν αὐτοῦ Μαξιμιανόν. Λόγῳ ἀποθετῶν, ἀποθη κων. tissimi. Imperator itaque, pristinæ sanitati re stitutus, sanctos hosce et ipse, et optimates ejus in honore habuerunt. Quin et rogatu eorum di vino suo edicto per totum imperium Romanumı protinus promulgato, cavebat ne quis deinceps Christianos, quos vocant, violaret, aut a cultu suo prohiberet. habens, dicebat: Homines isti servi sunt Dei al Cæterum corum dominus, ubi intellexerat quanto sanctos hosce amore prosequebatur impe rator, a primariis medicis imperatoris in id addu clu3, 306 summe eos invisos habuit: qua: pri mum vero imperator ex Cyrrestica regione in 2 Persidem discesserat, servis suis stipatus, per you dolum sanctos illos ad montes abductos, tanquam Christiani dogmatis sectatores, præcipites dedit. Talem itaque vitæ exitum justi hi habuerunt. Imperator autem Carinus, medio belli tempore naturæ concessit, aunos natus xxxii. Carinum excepit Diocletianus; qui imperavit annos xx, et menses ix. Erat hic procerus, gra cilis, facie macilenta, capite barbaque canus, colore corporis pallente, oculis casiis, naso crasso, subcurvus, summe magnanimus, edif candique studiosissimus. Imperator vere designa tus est, Basso et Quintiano coss. Hoc imperante, tenebræ profunde per diena integrum orbi incubuerunt. Tertio autem imperii anno exacto, Maximianum filium, qui et Herculia nus, Cæsarem creavit. Persis autem arma sumen tibus, Diocletianus, cum Maximiamo, in eos profectus est. Per Antiochiam vero magnam facto itinere, Diocletianus, Maximiano contra Persas miss», ibidem commoratus est: ubi etiam pala tium ingens exstruxit, inventis ibi jactis olim a Gallieno Licinuiano fundamentis. Balneum etiam publicum urbis in planitie exstruxit, prope cir cum veterem; quod Diocletianum 307 vocavit. Horrea quoque, pro frumentis condendis, ex struxit: nensuris etiam frumenti, aliorumque venalium omnium publice constitutis: ne, qui mercaturam exercerent, a milite damno aliquo afficerentur. Stadium quoque, quod vocant, in Ch., Ch., aliis omnibus, tam Græcis quam Latinis, atque etiam Nostro infra dictus est. Ch. V. p. 153 C. (sic. ed. Imo a Diocletiano multis præliis tentatus, b eodem tandem victus interficitur, teste Fl. Vopisco. Bassum el Quintianum_coss. Eusebius ad Diocletiani imp. annunɩ tv ponit;. Chr. Alex. auctor, ad ejusdem annum v. De tenebris hisce apu alios altum silentium. Diocletiani gener, non filius erat Maximianus. Vide Cedrenum. forte scribendum,

νων τοῦ βασιλέως ἵνα Ιάσωνται αὐτόν. Καὶ εἰσ ηνέχθησαν οἱ ἅγιοι τῷ βασιλεῖ ἐν νυκτὶ καὶ αὐτοὶ Ιάσαντο αὐτὸν διὰ τῆς ἰδίας προσευχῆς. Καὶ ἐπίστευ σεν αὐτοῖς, λέγων ὅτι οὗτοι οἱ ἄνθρωποι δοῦλοι τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου εἰσί. Καὶ ὑγιάνας καὶ ἀποκα τασταθεὶς ὡς ἦν τὸ πρώην εἶχεν αὐτοὺς ἐν τιμῇ καὶ πάντες οἱ μεγιστάνες αὐτοῦ. Παρακληθεὶς δὲ παρ' αὐτῶν τῶν ἁγίων, ἐποίησεν εὐθέως θείαν αὐτοῦ διά ταξιν εἰς πᾶσαν τὴν Ῥωμαϊκὴν πολιτείαν, ὥστε κόν, μήτε δὲ κωλύεσθαι θρησκεύειν ὡς βούλονται. μηδένα των λεγομένων Χριστιανῶν ὑπομεῖναι τι και Ὁ δὲ ἐπιστάτης αὐτῶν εἰσαχθεὶς ἀπὸ τῶν ἄλλων ἀξιωματικῶν ἰατρῶν τῶν ἀκολουθούντων τῷ αὐτῷ βασιλεῖ, καὶ ἑωρακὼς τὴν πρὸς τοὺς ἁγίους ἀγά πην, ἣν εἶχεν ὁ βασιλεὺς πρὸς αὐτοὺς, φθονῶν αὐτοῖς ἐκαρτέρησε. Καὶ μετὰ τὸ ἐξελθεῖν τὸν αὐτὸν βασιλέα Καρίνον ἐκ τῶν Κυρηστικῶν εἰς τὰ Περσικά δόλα ὁ ἐπιστάτης τῶν ἁγίων Κοσμᾶ καὶ Δαμιανοῦ λαβὼν αὐτοὺς μετά των ἰδίων αὐτοῦ ἀνθρώπων ἐν τοῖς ὄρεσιν ἐκρήμνισεν & αὐτούς, ὡς ὄντας ἐκ τοῦ δόγ ματος τῶν Χριστιανῶν, καὶ οὕτως οἱ δίκαιοι έτε λειώθησαν. Ἐν [406] δὲ τῷ μέσῳ χρόνῳ τοῦ πολέμου ὁ αὐτὸς Καρίνος τελευτῇ ἰδίῳ θανάτῳ ὢν ἐνιαυτῶν ΑΘ. Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Καρίνου ἐβασίλευσε Δια κλητιανὸς ἔτη κ' καὶ μῆνας θ'. Εν δὲ μακρός, λε πτός, ξήροψις, ὁλοπόλιος τὴν κάραν καὶ τὸ γένειον, λευκὸς τῷ σώματι, γλαυκός, παχύρινος, υπόκυρτος μεγαλόψυχος πάνυ καὶ φιλοκτίστης. Ανηγορεύθη δὲ βασιλεὺς ἐπὶ τῆς ὑπατείας Βάσσου καὶ Κυντια Ἐπὶ δὲ τῆς αὐτοῦ βασιλείας ἐγένετο σκότος μέσ γα πᾶσαν τὴν ἡμέραν· μετὰ δὲ τρία ἔτη τῆς βασιλείας αὐτοῦ ἐποίησε Καίσαρα τὸν υἱὸν αὐτοῦ Μαξιμιανόν τὸν καὶ Ἑρκουλλιανόν …. Τῶν δὲ Περσῶν κινησάντων ὁπλισάμενος ὁ Διοκλητιανός ἐπεστράτευσεν ἅμα τῷ Μαξιμιανῷ. Καὶ φθασάντων τῶν αὐτῶν ᾿Αντιόχειαν την μεγάλην, ἔπεμψεν ὁ αὐτ της Διοκλητιανός Μαξιμιανὸν τὸν Καίσαρα κατὰ Περσῶν καὶ ἔμεινεν ὁ αὐτὸς Διοκλητιανὸς ἐν ᾿Αντιο χείᾳ. Καὶ ἔκτισεν ἐκεῖ παλάτιον μέγα, εὑρὼν θεμε λίους τεθέντας πρώην μὲν ὑπὸ Γαλλιηνοῦ τοῦ καὶ Λικινιανού. Εκτισε δὲ ὁ αὐτὸς Διοκλητιανός καὶ δημόσιον λουτρὸν εἰς τὴν πεδιάδα, [407] πλησίον τοῦ παλαιοῦ ἱππικοῦ, ὅπερ ἐκάλεσε τὸ Διοκλητιανόν. Έκτισε δὲ καὶ ὡρεία λόγῳ ἐν ἀποθέτων σίτου καὶ μέτρα δὲ σίτου πᾶσιν ἔδωκε καὶ τῶν πιπρασκο μένων ἄλλων πάντων διὰ τὸ μὴ ἐπηρεάζεσθαί τινα τῶν οι 3 δάλῳ δόλου (π. 10 ἐκρήμνισεν ἐκρέμνισεν (χ. τὸν καὶ Ἐρκουλλιανόν. «Ερκούλιος θετών Οχ. Καρίνος τελευτῷ τῷ Οπ.) ἰδίῳ θα νάτῳ. Τῆς ὑπατείας Βάσσου καὶ Κυντιανοῦ. 88 ἀποτ 'Εγένετο σκότος μέγα. Τὸν υἱὸν αὐτοῦ Μαξιμιανόν. Λόγῳ ἀποθετῶν, ἀποθη κων. tissimi. Imperator itaque, pristinæ sanitati re stitutus, sanctos hosce et ipse, et optimates ejus in honore habuerunt. Quin et rogatu eorum di vino suo edicto per totum imperium Romanumı protinus promulgato, cavebat ne quis deinceps Christianos, quos vocant, violaret, aut a cultu suo prohiberet. habens, dicebat: Homines isti servi sunt Dei al Cæterum corum dominus, ubi intellexerat quanto sanctos hosce amore prosequebatur impe rator, a primariis medicis imperatoris in id addu clu3, 306 summe eos invisos habuit: qua: pri mum vero imperator ex Cyrrestica regione in 2 Persidem discesserat, servis suis stipatus, per you dolum sanctos illos ad montes abductos, tanquam Christiani dogmatis sectatores, præcipites dedit. Talem itaque vitæ exitum justi hi habuerunt. Imperator autem Carinus, medio belli tempore naturæ concessit, aunos natus xxxii. Carinum excepit Diocletianus; qui imperavit annos xx, et menses ix. Erat hic procerus, gra cilis, facie macilenta, capite barbaque canus, colore corporis pallente, oculis casiis, naso crasso, subcurvus, summe magnanimus, edif candique studiosissimus. Imperator vere designa tus est, Basso et Quintiano coss. Hoc imperante, tenebræ profunde per diena integrum orbi incubuerunt. Tertio autem imperii anno exacto, Maximianum filium, qui et Herculia nus, Cæsarem creavit. Persis autem arma sumen tibus, Diocletianus, cum Maximiamo, in eos profectus est. Per Antiochiam vero magnam facto itinere, Diocletianus, Maximiano contra Persas miss», ibidem commoratus est: ubi etiam pala tium ingens exstruxit, inventis ibi jactis olim a Gallieno Licinuiano fundamentis. Balneum etiam publicum urbis in planitie exstruxit, prope cir cum veterem; quod Diocletianum 307 vocavit. Horrea quoque, pro frumentis condendis, ex struxit: nensuris etiam frumenti, aliorumque venalium omnium publice constitutis: ne, qui mercaturam exercerent, a milite damno aliquo afficerentur. Stadium quoque, quod vocant, in Ch., Ch., aliis omnibus, tam Græcis quam Latinis, atque etiam Nostro infra dictus est. Ch. V. p. 153 C. (sic. ed. Imo a Diocletiano multis præliis tentatus, b eodem tandem victus interficitur, teste Fl. Vopisco. Bassum el Quintianum_coss. Eusebius ad Diocletiani imp. annunɩ tv ponit;. Chr. Alex. auctor, ad ejusdem annum v. De tenebris hisce apu alios altum silentium. Diocletiani gener, non filius erat Maximianus. Vide Cedrenum. forte scribendum,

22. Γέγραπται γὰρ ὅτι ᾽Αβραὰμ δύο υἱοὺς ἔσχεν ἕνα ἐκ τῆς παιδίσκης, καὶ ἕνα ἐκ τῆς ἐλευθε ρας. 25. 'Αλλ' ὁ μὲν ἐκ τῆς παιδίσκης, κατὰ σάρκα γεγέννηται· ὁ δὲ ἐκ τῆς ἐλευθέρας, διὰ τῆς ἐπαγγε λίας. 24. Ατινά ἐστιν αλληγορούμενα· αὗτα: γάρ εἰσιν αἱ δύο διαθῆκαι· μία μὲν ἀπὸ ὄρους Σινά, εἰς δουλείαν γεννῶσα, ἥτις ἐστὶν Αγαρ. 25. Το γάρ Αγαρ Σινᾶ ὅρος ἐστὶν ἐν τῇ ᾿Αραβίᾳ, συστοιχεῖ δὲ τῇ νῦν Ἱερουσαλήμ, δουλεύει δὲ μετὰ τῶν τέκνων αὐτῆς. 26. 'Η δὲ ἄνω Ἱερουσαλὴμ ελευθέρα ἐστὶν, ἥτις ἐστὶ ἀσύμβολος παρεμβεβλημένα, Lycas faciunt neæ, Pythagoræ, Lycæ. Quando nostra ratione nomina, quæ genitivo in exeunt, nominativo finiuntur; ut Catilinæ Catilina. Sed hæc Græca sunt, ideo in nominativo S litteram re tinent. Quædaın tamen perdunt S litteram in no minativo, ut Nicæa, Nedaa. Ergo in his nomina tīvis consuetudo servanda est. Ubi legendum est, Nicia et Demea. Vide Epist. pag. 83. tuum Testamentum, jam fere ad umbilicum usque perductum: quo in opere, nisi vererer coram in os te laudare, dicerem quam longo intervallo alio rum omnium in eo genere labores post te relique ris. Ea typorum elegantia est et magnificentia; ea in adnotationibus eruditio elucet, in variis lectioni bus industria: quippe etenim ad eam copiam com parandam omnia 8. Patrum scripta, oinnes anti quas versiones, et infinitam vim codd. mss. cn riose excussisti. Enimvero mibi stomachum sub inde movent imperiti quidam homines et nullo usu bonarum þitterarum præditi, qui omnem operam, quæ in variis lectionibus colligendis impenditur, aut inutilem esse existimant aut Ecclesiæ periculo sam. Eorum ego sermones, quanquam indigni sunt Ep. p. 75, v. 35. Sed nusquain alibi tam frequens earum vocalium [95] inter se permutatio est, quam in 2 codd. mss. longe antiquissimis, Alexandrino uno in bibliotheca Regia, qui integra exhibet Biblia et Epistolas S. Clementis ad Corinthios: Canta brigiensi autem altero, mutilo quidem et decur tato; quippe qui Acta duntaxat habeat et evange‐ listas; verum idem e regione ostentat interpreta- quorum ulla ratio habeatur, uno in præsentia tionem veterem Latinam ad verbum de Græco ex pressam, dignissimam sane quæ ex oblivione atque tenebris tandem aliquando in lucem edatur. Ser vantur etiam Oxonii Acta apostolorum, vetustate quidem pari, sed versione multum diversa; et in Gallia denique Epistolæ sancti Pauli, qui codex et antiquitate et Latina versione atque adeo Scriptu ræ et voluminis forma Cantabrigiensi nostro simil limus est et germanissimus. Atque hæc quidem talia exemplaria, cum aliis omnibus ubivis gentium, quod sciamus, longe longeque et dignitate et tem pore antecedant, neque quidquam hodie supersit simile aut secundum, cum tineis (prob dolor!) atque muribus luctantur, et utut iis incendia pepercerint, ipso senio intra annos paucos non dubie peritura sunt. Tu vero, Milli doctissime, qui omnium mor talium maxime in eo studio versatus es, non pa tieris bane laudem tibi præripi, sed maturabis ve meranda illa pignora et monumenta vetustatis a situ et interitu vindicare. Scimus enim te borum omnium editionem instituere, quæ una pagina et in uno conspectu codicem Alex. qui familiam du cet, et Cantabrigiensem cum versione sua, atque ubi hic deficit, Oxoniensem deinceps atque Galli cum repræsentet: quæ singulas litteras atque api ces exemplarium, etiam ubi a librariis peccatuın est, accurate et religiose subsequatur. Nihil illi pur puræ assuetur discolor aut diversum; nullæ inter punctiones, nullæ notæ accentuum, quorum omnis hodie ratio præpostera est atque perversa: adeo ut qui tuam editionem sibi comparaverit, ipsa illa propemodum archetypa versare manibus atque oculis usurpare videatur. Ea res olim, ut certum est augurium, et Britanniæ nostræ splendori erit, et Ecclesiæ præsidio: tuos vero utique labores amplissimis præmiis [96] atque immortali gloria compensabit. Macte ista pietate et diligentia esto. In te omnes ora atque oculos convertimus, te unum in hoc curriculum vocamus: ipsi codices celeren tuam opem implorant et flagitant: quid cessas per medias laudes et faventium plausus secundo rumore ingredi? Tu vero, ut polliceri de te pos sum, facies id sedulo; simul atque exibit Novum exemplo retundam: quo perspicnum erit minuta quædam et prima utique specie levissima posse magnas difficultates expedire. Locus est cap. Iv in Epist. ad Galatas, qui ab ineunte fere Christiani smo usque ad hanc memoriam doctissimos viros exercuit phene másw hpwv. Memini equidem, Milli, me non ita pridem a te rogatum, ut de perdifficili koc loco judicium meum interponerem, vehementer approbasse sententiam tuam, quam in illa tua edi tione posuisti. Neque enim eumdem montem et Agarem vocatum esse et Sinai, neque vero ullum usquam gentium eo nomine notatum esse, neque porro Agarem servam (si de serva malit [97] quis piam, quam de monte accipere) in eadem allegoria et monti respondere posse, et legi quæ ex monte promulgata est: atque his de causis in diversa con silia itum esse ab antiquis, quorum alii Lɩvā, sed plures To yàp "Ayap e libris sustulerunt: quæ au tein nostra et Patrum memoria viri magni commen tati sunt, tantum abesse ut locum faciant explica tiorem, ut novis etiam obscuritatibus involvant. Qua quidem occasione, ne omnino sem, conjecturam, ut scis, extemporalem in me dium attuli, quæ etiam tum visa est ad veritatem proxime accedere. Scilicet e regione verbi vi adnotasse olim quempiam enarrationis causa, Σivi öpoç kotiv ¿v tỷ 'Apabią, Sina iste, quem memoral Apostolus, mons Arabiæ est; ea autem verba non multo post, ut sæpe usu venit, de libri margine in orationem ipsam irrepsisse: nam Apostuli quidem ea non esse, sed ex ipso statim vultu et colore totiusque adeo corporis filo cognosci posse et proinde me paratum esse 666

22. Γέγραπται γὰρ ὅτι ᾽Αβραὰμ δύο υἱοὺς ἔσχεν ἕνα ἐκ τῆς παιδίσκης, καὶ ἕνα ἐκ τῆς ἐλευθε ρας. 25. 'Αλλ' ὁ μὲν ἐκ τῆς παιδίσκης, κατὰ σάρκα γεγέννηται· ὁ δὲ ἐκ τῆς ἐλευθέρας, διὰ τῆς ἐπαγγε λίας. 24. Ατινά ἐστιν αλληγορούμενα· αὗτα: γάρ εἰσιν αἱ δύο διαθῆκαι· μία μὲν ἀπὸ ὄρους Σινά, εἰς δουλείαν γεννῶσα, ἥτις ἐστὶν Αγαρ. 25. Το γάρ Αγαρ Σινᾶ ὅρος ἐστὶν ἐν τῇ ᾿Αραβίᾳ, συστοιχεῖ δὲ τῇ νῦν Ἱερουσαλήμ, δουλεύει δὲ μετὰ τῶν τέκνων αὐτῆς. 26. 'Η δὲ ἄνω Ἱερουσαλὴμ ελευθέρα ἐστὶν, ἥτις ἐστὶ ἀσύμβολος παρεμβεβλημένα, Lycas faciunt neæ, Pythagoræ, Lycæ. Quando nostra ratione nomina, quæ genitivo in exeunt, nominativo finiuntur; ut Catilinæ Catilina. Sed hæc Græca sunt, ideo in nominativo S litteram re tinent. Quædaın tamen perdunt S litteram in no minativo, ut Nicæa, Nedaa. Ergo in his nomina tīvis consuetudo servanda est. Ubi legendum est, Nicia et Demea. Vide Epist. pag. 83. tuum Testamentum, jam fere ad umbilicum usque perductum: quo in opere, nisi vererer coram in os te laudare, dicerem quam longo intervallo alio rum omnium in eo genere labores post te relique ris. Ea typorum elegantia est et magnificentia; ea in adnotationibus eruditio elucet, in variis lectioni bus industria: quippe etenim ad eam copiam com parandam omnia 8. Patrum scripta, oinnes anti quas versiones, et infinitam vim codd. mss. cn riose excussisti. Enimvero mibi stomachum sub inde movent imperiti quidam homines et nullo usu bonarum þitterarum præditi, qui omnem operam, quæ in variis lectionibus colligendis impenditur, aut inutilem esse existimant aut Ecclesiæ periculo sam. Eorum ego sermones, quanquam indigni sunt Ep. p. 75, v. 35. Sed nusquain alibi tam frequens earum vocalium [95] inter se permutatio est, quam in 2 codd. mss. longe antiquissimis, Alexandrino uno in bibliotheca Regia, qui integra exhibet Biblia et Epistolas S. Clementis ad Corinthios: Canta brigiensi autem altero, mutilo quidem et decur tato; quippe qui Acta duntaxat habeat et evange‐ listas; verum idem e regione ostentat interpreta- quorum ulla ratio habeatur, uno in præsentia tionem veterem Latinam ad verbum de Græco ex pressam, dignissimam sane quæ ex oblivione atque tenebris tandem aliquando in lucem edatur. Ser vantur etiam Oxonii Acta apostolorum, vetustate quidem pari, sed versione multum diversa; et in Gallia denique Epistolæ sancti Pauli, qui codex et antiquitate et Latina versione atque adeo Scriptu ræ et voluminis forma Cantabrigiensi nostro simil limus est et germanissimus. Atque hæc quidem talia exemplaria, cum aliis omnibus ubivis gentium, quod sciamus, longe longeque et dignitate et tem pore antecedant, neque quidquam hodie supersit simile aut secundum, cum tineis (prob dolor!) atque muribus luctantur, et utut iis incendia pepercerint, ipso senio intra annos paucos non dubie peritura sunt. Tu vero, Milli doctissime, qui omnium mor talium maxime in eo studio versatus es, non pa tieris bane laudem tibi præripi, sed maturabis ve meranda illa pignora et monumenta vetustatis a situ et interitu vindicare. Scimus enim te borum omnium editionem instituere, quæ una pagina et in uno conspectu codicem Alex. qui familiam du cet, et Cantabrigiensem cum versione sua, atque ubi hic deficit, Oxoniensem deinceps atque Galli cum repræsentet: quæ singulas litteras atque api ces exemplarium, etiam ubi a librariis peccatuın est, accurate et religiose subsequatur. Nihil illi pur puræ assuetur discolor aut diversum; nullæ inter punctiones, nullæ notæ accentuum, quorum omnis hodie ratio præpostera est atque perversa: adeo ut qui tuam editionem sibi comparaverit, ipsa illa propemodum archetypa versare manibus atque oculis usurpare videatur. Ea res olim, ut certum est augurium, et Britanniæ nostræ splendori erit, et Ecclesiæ præsidio: tuos vero utique labores amplissimis præmiis [96] atque immortali gloria compensabit. Macte ista pietate et diligentia esto. In te omnes ora atque oculos convertimus, te unum in hoc curriculum vocamus: ipsi codices celeren tuam opem implorant et flagitant: quid cessas per medias laudes et faventium plausus secundo rumore ingredi? Tu vero, ut polliceri de te pos sum, facies id sedulo; simul atque exibit Novum exemplo retundam: quo perspicnum erit minuta quædam et prima utique specie levissima posse magnas difficultates expedire. Locus est cap. Iv in Epist. ad Galatas, qui ab ineunte fere Christiani smo usque ad hanc memoriam doctissimos viros exercuit phene másw hpwv. Memini equidem, Milli, me non ita pridem a te rogatum, ut de perdifficili koc loco judicium meum interponerem, vehementer approbasse sententiam tuam, quam in illa tua edi tione posuisti. Neque enim eumdem montem et Agarem vocatum esse et Sinai, neque vero ullum usquam gentium eo nomine notatum esse, neque porro Agarem servam (si de serva malit [97] quis piam, quam de monte accipere) in eadem allegoria et monti respondere posse, et legi quæ ex monte promulgata est: atque his de causis in diversa con silia itum esse ab antiquis, quorum alii Lɩvā, sed plures To yàp "Ayap e libris sustulerunt: quæ au tein nostra et Patrum memoria viri magni commen tati sunt, tantum abesse ut locum faciant explica tiorem, ut novis etiam obscuritatibus involvant. Qua quidem occasione, ne omnino sem, conjecturam, ut scis, extemporalem in me dium attuli, quæ etiam tum visa est ad veritatem proxime accedere. Scilicet e regione verbi vi adnotasse olim quempiam enarrationis causa, Σivi öpoç kotiv ¿v tỷ 'Apabią, Sina iste, quem memoral Apostolus, mons Arabiæ est; ea autem verba non multo post, ut sæpe usu venit, de libri margine in orationem ipsam irrepsisse: nam Apostuli quidem ea non esse, sed ex ipso statim vultu et colore totiusque adeo corporis filo cognosci posse et proinde me paratum esse 666

τῶν κάστρων καθέζεσθαι μετὰ πολλῆς βοηθείας προς παραφυλακήν. Καὶ ἀνήνεγκαν τῷ βασιλεῖ καὶ τῷ Καίσαρι στήλας ἐν τῷ λιμίτῳ τῆς Συρίας. Ἐν αὐτῷ δὲ τῷ χρόνῳ ἐτυράννησαν οἱ Αἰγύπτιοι καὶ ἐφόνευσαν τοὺς ἄρχοντας αὐτῶν. Καὶ ἐπεστρά τευσε κατ' αὐτῶν ὁ αὐτὸς Διοκλητιανὸς, καὶ ἐπολέ μησεν ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ τῇ μεγάλῃ, πολιορκήσας αυτ τὴν καὶ ποιήσας φοσάτα, κόψας τὸν ἀγωγὸν καὶ στρέψας αὐτὸν ἀπὸ τοῦ λεγομένου Κανώπου καὶ παρέχοντα χρῆσιν τῇ πόλει. Παραλαβὼν δὲ ᾿Αλεξάν δρειαν ἐνέπρησεν αὐτήν· εἰσῆλθε δὲ ἐν αὐτῇ ἔφιππος, τοῦ ἵππου αὐτοῦ περιπατοῦντος ἐπάνω τῶν λειψά νων. Ην δὲ κελεύσας τῷ ἐξπεδίτῳ μὴ φείσασθαι τοῦ φονεύειν, ἕως οὗ ἀνέλθῃ τὰ αἵματα τῶν [110] σφαζομένων ἕως τὸ γόνυ τοῦ ἵππου οὗ ἐκάθητο. Συνέβη δὲ κατὰ κέλευσιν Θεοῦ πλησίον τῆς πόρτας εἰσελθόντος “αὐτοῦ τὸν ἵππον ἐν ᾧ ἐκάθητο ὁ βα σιλεὺς πατῆσαι λείψανον ἀνθρώπου καὶ κονδάψαντα εἰς αὐτὸ γονατίσαι καὶ αἱματωθῆναι τὸ γόνυ τοῦ ἵππου· καὶ προσεσχηκώς ἔδωκεν ἐνδουλεντίας 49, καὶ ἐπαύσαντο οἱ στρατιῶται κόπτοντες τοὺς πολίτας ᾿Αλεξανδρείας. Καὶ ἀνέστησαν οἱ αὐτοὶ ᾿Αλεξανδρεῖς στήλην χαλκήν τῷ ἵππῳ ὑπὲρ εὐχαριστίας· ὅστις τύπος οὕτως ὀνομάζεται ἕως τῆς σήμερον ὁ Ιππος Διοκλητιανοῦ. Καὶ ἔκτοτε έχρημάτισεν ὀνομάζεσθα πρῶτον ἔτος ᾿Αλεξανδρείας. Ἔστιν οὖν ἐξ ἐκείνου τοῦ χρόνου ὁ χρηματισμὸς τῆς πρὸς Αἴγυπτον ᾿Αλεξανδρείας. Ἐπὶ δὲ τῆς βασιλείας αὐτοῦ ἀνεφάνη τις Μανι χαῖος ἐν Ῥώμῃ τῇ πόλει ὀνόματι Βοῦνδος· ὅστις ἀπέσχισεν ἐκ τοῦ δόγματος τῶν Μανιχαίων, παρεισ αγαγὼν ἴδιον δόγμα καὶ διδάσκων ὅτι ὁ ἀγαθὸς θεὸς ἐπολέμησε τῷ πονηρῷ καὶ ἐνίκησεν αὐτὸν, καὶ δεῖ τὸν 48 νικητὴν τιμᾷν. Απῆλθε δὲ καὶ ἐν Περσίδι διδάσκων. "Οπερ δόγμα Μανιχαϊκὸν παρὰ Πέρσαις καλεῖται κατὰ τὴν αὐτῶν γλῶσσαν τὸ τῶν Δαρισθε τῶν, ὁ ἑρμηνεύεται τὸ τοῦ Ἀγαθοῦ. Ὁ δὲ [411] αὐτὸς Διοκλητιανός βασιλεὺς ἐποίησε διωγμὸν Χριστιανῶν· καὶ ἐτιμωρήθησαν πολλοὶ μαρτυρήσαντες, ἐν οἷς ἐμαρτύρησε καὶ ὁ ἅγιος Μη να;. Καὶ αἱ ἐκκλησίαι δὲ καθηρέθησαν, καὶ ἀπειλαὶ δὲ καὶ φόβος ἦν πολύς. Ἐν δὲ τῷ χρόνῳ τῶν Ὀλυμπίων κατέφθασεν ἐν Αντιοχείᾳ ὁ αὐτὸς βασιλεὺς Διοκλητιανός, ἐλθὼν ἐξ Αἰγύπτου. Καὶ τοῦ Ὀλυμπικοῦ ἀγῶνος μέλλοντος ἐπιτελεῖσθαι, ἐφόρεσε τὸ σχῆμα τὸ τοῦ ἀλυτάρχου ὁ βασιλεὺς Διοκλητιανός. Τὴν δὲ στολὴν ὁ ἀλύταρ χος ἄσπρον ὁλοσηρικὸν ἐφέρει· ὁ δὲ βασιλεὺς ἀντὶ τοῦ ἄσπρου ἐφόρεσε πορφυροῦν, τὰ δὲ ἄλλα πάντα ὡς ἦν ἔθος τῷ ἀλυτάρχῃ φορεῖν, κρατῶν τὴν ἱερὰν ῥάβδον καὶ προσκυνῶν τὸν δῆμον, ἐθεώρησε τὸν Ολυμπικὸν ἀγῶνα τὰς νενομισμένας πάσας ἡμέρας. * εἰσελθότος Οκ., εἰσελθόντος σε Ινδουλγεντίας Ινδουλπεντίας Οχ. “τὸν τὴν Ἕως τὸ γόνυ τοῦ ἵππου. Ἕως, Καὶ κονδάψαντα εἰς αὐτό. mala manu insidentes, loca custodirent. Iispera tori itaque et Cæsari stativas ubique per confinia Syriæ posuerunt. Sub hoc tempus Ægyptii in præfectos suos in surgentes, eos interfecerunt. Imperator itaque in cos arma movit, Alexandriamque 309 magnam obsidione cinxit: et fossa egesta, rescissoque qui ibi urbis in usum erat, aquæductv, cursuque aqua rum per aliam a Canopo viam diverso, urbem, tandem cepit, captamque incendiis vastavit. Im perator autem, equo insidens, urbem ingressus est; equo interim occisorum cadavera calcante. Exercitui vero in mandata dederat uti non prius a cædibus abstinerent, quam ad equi cui inside bat genua sanguis occisorum pertingeret. Conti git autem (Deo ita volente), imperatore urbem ingrediente, a Portis ipsis non procul, equumi ejus, dum per cadavera incedit, trunco hominis impingere; equique, ex casu illo labascentis, genu sanguine tinctum esse. Quo viso, imperator militem repressit, et venia data non ulterius in Alexandrinos sævire permisit. Alexandrini itaque statuam æream equo grati posuerunt; locumque cum, Diocletiani Equum, usque adhuc appellant. Insuper etiam Alexandrini annum suum primum exinde numerabant. Hoc itaque initium est æræ Alexandrinorum in Ægypto. Hujus sub imperio, prodiit Romæ Manichæus c quidam, nomine Bundus qui neglectis Mani chæorum placitis, dogmata sua, invexit. Docebat hic bonum Deum cum malo bellum habuisse; malumque a bono superatum; honorem proinde Victori tribuendum. In Persidem 310 quoque profectus, ibi etiam dogmata sua disseminavit. Manichæorum vero dogma hoc Persæ, idiomate suo, Daristhenorum vocant: quasi dicas, Dei boni dogma. Idem Diocletianus imperator Christianos perse cutus est; quorum multi martyrio coronati sunt inter quos fuit sanctus Menas. Quin et templa eorum a fundamentis eversa sunt: graves insuper minæ, terroresque Christianis incussi. Olympicis autem appropinquantibus, imperator Diocletianus ex Ægypto Antiochiam venit Iu disque celebratis, ipse alytarchæ habitum susce pit. Moris autem erat ut alytarcha stolam albam, holoscricam gestaret: imperator vero, pro alla, purpuream sibi sumpsit; in cæteris habitum aly tarchæ per omnia referebat, sacramque manu ferens virgam, et populum pro more veneratus, per dies constitutos omnes, Olympica certamina spectabat. Itaque ex optimatibus etiam ejus non Ch. Cl., Οx. accusativo junctum, alibi haud temere invenies. Novum piang mihique inauditum hoc vocabulum.

τῶν κάστρων καθέζεσθαι μετὰ πολλῆς βοηθείας προς παραφυλακήν. Καὶ ἀνήνεγκαν τῷ βασιλεῖ καὶ τῷ Καίσαρι στήλας ἐν τῷ λιμίτῳ τῆς Συρίας. Ἐν αὐτῷ δὲ τῷ χρόνῳ ἐτυράννησαν οἱ Αἰγύπτιοι καὶ ἐφόνευσαν τοὺς ἄρχοντας αὐτῶν. Καὶ ἐπεστρά τευσε κατ' αὐτῶν ὁ αὐτὸς Διοκλητιανὸς, καὶ ἐπολέ μησεν ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ τῇ μεγάλῃ, πολιορκήσας αυτ τὴν καὶ ποιήσας φοσάτα, κόψας τὸν ἀγωγὸν καὶ στρέψας αὐτὸν ἀπὸ τοῦ λεγομένου Κανώπου καὶ παρέχοντα χρῆσιν τῇ πόλει. Παραλαβὼν δὲ ᾿Αλεξάν δρειαν ἐνέπρησεν αὐτήν· εἰσῆλθε δὲ ἐν αὐτῇ ἔφιππος, τοῦ ἵππου αὐτοῦ περιπατοῦντος ἐπάνω τῶν λειψά νων. Ην δὲ κελεύσας τῷ ἐξπεδίτῳ μὴ φείσασθαι τοῦ φονεύειν, ἕως οὗ ἀνέλθῃ τὰ αἵματα τῶν [110] σφαζομένων ἕως τὸ γόνυ τοῦ ἵππου οὗ ἐκάθητο. Συνέβη δὲ κατὰ κέλευσιν Θεοῦ πλησίον τῆς πόρτας εἰσελθόντος “αὐτοῦ τὸν ἵππον ἐν ᾧ ἐκάθητο ὁ βα σιλεὺς πατῆσαι λείψανον ἀνθρώπου καὶ κονδάψαντα εἰς αὐτὸ γονατίσαι καὶ αἱματωθῆναι τὸ γόνυ τοῦ ἵππου· καὶ προσεσχηκώς ἔδωκεν ἐνδουλεντίας 49, καὶ ἐπαύσαντο οἱ στρατιῶται κόπτοντες τοὺς πολίτας ᾿Αλεξανδρείας. Καὶ ἀνέστησαν οἱ αὐτοὶ ᾿Αλεξανδρεῖς στήλην χαλκήν τῷ ἵππῳ ὑπὲρ εὐχαριστίας· ὅστις τύπος οὕτως ὀνομάζεται ἕως τῆς σήμερον ὁ Ιππος Διοκλητιανοῦ. Καὶ ἔκτοτε έχρημάτισεν ὀνομάζεσθα πρῶτον ἔτος ᾿Αλεξανδρείας. Ἔστιν οὖν ἐξ ἐκείνου τοῦ χρόνου ὁ χρηματισμὸς τῆς πρὸς Αἴγυπτον ᾿Αλεξανδρείας. Ἐπὶ δὲ τῆς βασιλείας αὐτοῦ ἀνεφάνη τις Μανι χαῖος ἐν Ῥώμῃ τῇ πόλει ὀνόματι Βοῦνδος· ὅστις ἀπέσχισεν ἐκ τοῦ δόγματος τῶν Μανιχαίων, παρεισ αγαγὼν ἴδιον δόγμα καὶ διδάσκων ὅτι ὁ ἀγαθὸς θεὸς ἐπολέμησε τῷ πονηρῷ καὶ ἐνίκησεν αὐτὸν, καὶ δεῖ τὸν 48 νικητὴν τιμᾷν. Απῆλθε δὲ καὶ ἐν Περσίδι διδάσκων. "Οπερ δόγμα Μανιχαϊκὸν παρὰ Πέρσαις καλεῖται κατὰ τὴν αὐτῶν γλῶσσαν τὸ τῶν Δαρισθε τῶν, ὁ ἑρμηνεύεται τὸ τοῦ Ἀγαθοῦ. Ὁ δὲ [411] αὐτὸς Διοκλητιανός βασιλεὺς ἐποίησε διωγμὸν Χριστιανῶν· καὶ ἐτιμωρήθησαν πολλοὶ μαρτυρήσαντες, ἐν οἷς ἐμαρτύρησε καὶ ὁ ἅγιος Μη να;. Καὶ αἱ ἐκκλησίαι δὲ καθηρέθησαν, καὶ ἀπειλαὶ δὲ καὶ φόβος ἦν πολύς. Ἐν δὲ τῷ χρόνῳ τῶν Ὀλυμπίων κατέφθασεν ἐν Αντιοχείᾳ ὁ αὐτὸς βασιλεὺς Διοκλητιανός, ἐλθὼν ἐξ Αἰγύπτου. Καὶ τοῦ Ὀλυμπικοῦ ἀγῶνος μέλλοντος ἐπιτελεῖσθαι, ἐφόρεσε τὸ σχῆμα τὸ τοῦ ἀλυτάρχου ὁ βασιλεὺς Διοκλητιανός. Τὴν δὲ στολὴν ὁ ἀλύταρ χος ἄσπρον ὁλοσηρικὸν ἐφέρει· ὁ δὲ βασιλεὺς ἀντὶ τοῦ ἄσπρου ἐφόρεσε πορφυροῦν, τὰ δὲ ἄλλα πάντα ὡς ἦν ἔθος τῷ ἀλυτάρχῃ φορεῖν, κρατῶν τὴν ἱερὰν ῥάβδον καὶ προσκυνῶν τὸν δῆμον, ἐθεώρησε τὸν Ολυμπικὸν ἀγῶνα τὰς νενομισμένας πάσας ἡμέρας. * εἰσελθότος Οκ., εἰσελθόντος σε Ινδουλγεντίας Ινδουλπεντίας Οχ. “τὸν τὴν Ἕως τὸ γόνυ τοῦ ἵππου. Ἕως, Καὶ κονδάψαντα εἰς αὐτό. mala manu insidentes, loca custodirent. Iispera tori itaque et Cæsari stativas ubique per confinia Syriæ posuerunt. Sub hoc tempus Ægyptii in præfectos suos in surgentes, eos interfecerunt. Imperator itaque in cos arma movit, Alexandriamque 309 magnam obsidione cinxit: et fossa egesta, rescissoque qui ibi urbis in usum erat, aquæductv, cursuque aqua rum per aliam a Canopo viam diverso, urbem, tandem cepit, captamque incendiis vastavit. Im perator autem, equo insidens, urbem ingressus est; equo interim occisorum cadavera calcante. Exercitui vero in mandata dederat uti non prius a cædibus abstinerent, quam ad equi cui inside bat genua sanguis occisorum pertingeret. Conti git autem (Deo ita volente), imperatore urbem ingrediente, a Portis ipsis non procul, equumi ejus, dum per cadavera incedit, trunco hominis impingere; equique, ex casu illo labascentis, genu sanguine tinctum esse. Quo viso, imperator militem repressit, et venia data non ulterius in Alexandrinos sævire permisit. Alexandrini itaque statuam æream equo grati posuerunt; locumque cum, Diocletiani Equum, usque adhuc appellant. Insuper etiam Alexandrini annum suum primum exinde numerabant. Hoc itaque initium est æræ Alexandrinorum in Ægypto. Hujus sub imperio, prodiit Romæ Manichæus c quidam, nomine Bundus qui neglectis Mani chæorum placitis, dogmata sua, invexit. Docebat hic bonum Deum cum malo bellum habuisse; malumque a bono superatum; honorem proinde Victori tribuendum. In Persidem 310 quoque profectus, ibi etiam dogmata sua disseminavit. Manichæorum vero dogma hoc Persæ, idiomate suo, Daristhenorum vocant: quasi dicas, Dei boni dogma. Idem Diocletianus imperator Christianos perse cutus est; quorum multi martyrio coronati sunt inter quos fuit sanctus Menas. Quin et templa eorum a fundamentis eversa sunt: graves insuper minæ, terroresque Christianis incussi. Olympicis autem appropinquantibus, imperator Diocletianus ex Ægypto Antiochiam venit Iu disque celebratis, ipse alytarchæ habitum susce pit. Moris autem erat ut alytarcha stolam albam, holoscricam gestaret: imperator vero, pro alla, purpuream sibi sumpsit; in cæteris habitum aly tarchæ per omnia referebat, sacramque manu ferens virgam, et populum pro more veneratus, per dies constitutos omnes, Olympica certamina spectabat. Itaque ex optimatibus etiam ejus non Ch. Cl., Οx. accusativo junctum, alibi haud temere invenies. Novum piang mihique inauditum hoc vocabulum.

τῶν κάστρων καθέζεσθαι μετὰ πολλῆς βοηθείας προς παραφυλακήν. Καὶ ἀνήνεγκαν τῷ βασιλεῖ καὶ τῷ Καίσαρι στήλας ἐν τῷ λιμίτῳ τῆς Συρίας. Ἐν αὐτῷ δὲ τῷ χρόνῳ ἐτυράννησαν οἱ Αἰγύπτιοι καὶ ἐφόνευσαν τοὺς ἄρχοντας αὐτῶν. Καὶ ἐπεστρά τευσε κατ' αὐτῶν ὁ αὐτὸς Διοκλητιανὸς, καὶ ἐπολέ μησεν ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ τῇ μεγάλῃ, πολιορκήσας αυτ τὴν καὶ ποιήσας φοσάτα, κόψας τὸν ἀγωγὸν καὶ στρέψας αὐτὸν ἀπὸ τοῦ λεγομένου Κανώπου καὶ παρέχοντα χρῆσιν τῇ πόλει. Παραλαβὼν δὲ ᾿Αλεξάν δρειαν ἐνέπρησεν αὐτήν· εἰσῆλθε δὲ ἐν αὐτῇ ἔφιππος, τοῦ ἵππου αὐτοῦ περιπατοῦντος ἐπάνω τῶν λειψά νων. Ην δὲ κελεύσας τῷ ἐξπεδίτῳ μὴ φείσασθαι τοῦ φονεύειν, ἕως οὗ ἀνέλθῃ τὰ αἵματα τῶν [110] σφαζομένων ἕως τὸ γόνυ τοῦ ἵππου οὗ ἐκάθητο. Συνέβη δὲ κατὰ κέλευσιν Θεοῦ πλησίον τῆς πόρτας εἰσελθόντος “αὐτοῦ τὸν ἵππον ἐν ᾧ ἐκάθητο ὁ βα σιλεὺς πατῆσαι λείψανον ἀνθρώπου καὶ κονδάψαντα εἰς αὐτὸ γονατίσαι καὶ αἱματωθῆναι τὸ γόνυ τοῦ ἵππου· καὶ προσεσχηκώς ἔδωκεν ἐνδουλεντίας 49, καὶ ἐπαύσαντο οἱ στρατιῶται κόπτοντες τοὺς πολίτας ᾿Αλεξανδρείας. Καὶ ἀνέστησαν οἱ αὐτοὶ ᾿Αλεξανδρεῖς στήλην χαλκήν τῷ ἵππῳ ὑπὲρ εὐχαριστίας· ὅστις τύπος οὕτως ὀνομάζεται ἕως τῆς σήμερον ὁ Ιππος Διοκλητιανοῦ. Καὶ ἔκτοτε έχρημάτισεν ὀνομάζεσθα πρῶτον ἔτος ᾿Αλεξανδρείας. Ἔστιν οὖν ἐξ ἐκείνου τοῦ χρόνου ὁ χρηματισμὸς τῆς πρὸς Αἴγυπτον ᾿Αλεξανδρείας. Ἐπὶ δὲ τῆς βασιλείας αὐτοῦ ἀνεφάνη τις Μανι χαῖος ἐν Ῥώμῃ τῇ πόλει ὀνόματι Βοῦνδος· ὅστις ἀπέσχισεν ἐκ τοῦ δόγματος τῶν Μανιχαίων, παρεισ αγαγὼν ἴδιον δόγμα καὶ διδάσκων ὅτι ὁ ἀγαθὸς θεὸς ἐπολέμησε τῷ πονηρῷ καὶ ἐνίκησεν αὐτὸν, καὶ δεῖ τὸν 48 νικητὴν τιμᾷν. Απῆλθε δὲ καὶ ἐν Περσίδι διδάσκων. "Οπερ δόγμα Μανιχαϊκὸν παρὰ Πέρσαις καλεῖται κατὰ τὴν αὐτῶν γλῶσσαν τὸ τῶν Δαρισθε τῶν, ὁ ἑρμηνεύεται τὸ τοῦ Ἀγαθοῦ. Ὁ δὲ [411] αὐτὸς Διοκλητιανός βασιλεὺς ἐποίησε διωγμὸν Χριστιανῶν· καὶ ἐτιμωρήθησαν πολλοὶ μαρτυρήσαντες, ἐν οἷς ἐμαρτύρησε καὶ ὁ ἅγιος Μη να;. Καὶ αἱ ἐκκλησίαι δὲ καθηρέθησαν, καὶ ἀπειλαὶ δὲ καὶ φόβος ἦν πολύς. Ἐν δὲ τῷ χρόνῳ τῶν Ὀλυμπίων κατέφθασεν ἐν Αντιοχείᾳ ὁ αὐτὸς βασιλεὺς Διοκλητιανός, ἐλθὼν ἐξ Αἰγύπτου. Καὶ τοῦ Ὀλυμπικοῦ ἀγῶνος μέλλοντος ἐπιτελεῖσθαι, ἐφόρεσε τὸ σχῆμα τὸ τοῦ ἀλυτάρχου ὁ βασιλεὺς Διοκλητιανός. Τὴν δὲ στολὴν ὁ ἀλύταρ χος ἄσπρον ὁλοσηρικὸν ἐφέρει· ὁ δὲ βασιλεὺς ἀντὶ τοῦ ἄσπρου ἐφόρεσε πορφυροῦν, τὰ δὲ ἄλλα πάντα ὡς ἦν ἔθος τῷ ἀλυτάρχῃ φορεῖν, κρατῶν τὴν ἱερὰν ῥάβδον καὶ προσκυνῶν τὸν δῆμον, ἐθεώρησε τὸν Ολυμπικὸν ἀγῶνα τὰς νενομισμένας πάσας ἡμέρας. * εἰσελθότος Οκ., εἰσελθόντος σε Ινδουλγεντίας Ινδουλπεντίας Οχ. “τὸν τὴν Ἕως τὸ γόνυ τοῦ ἵππου. Ἕως, Καὶ κονδάψαντα εἰς αὐτό. mala manu insidentes, loca custodirent. Iispera tori itaque et Cæsari stativas ubique per confinia Syriæ posuerunt. Sub hoc tempus Ægyptii in præfectos suos in surgentes, eos interfecerunt. Imperator itaque in cos arma movit, Alexandriamque 309 magnam obsidione cinxit: et fossa egesta, rescissoque qui ibi urbis in usum erat, aquæductv, cursuque aqua rum per aliam a Canopo viam diverso, urbem, tandem cepit, captamque incendiis vastavit. Im perator autem, equo insidens, urbem ingressus est; equo interim occisorum cadavera calcante. Exercitui vero in mandata dederat uti non prius a cædibus abstinerent, quam ad equi cui inside bat genua sanguis occisorum pertingeret. Conti git autem (Deo ita volente), imperatore urbem ingrediente, a Portis ipsis non procul, equumi ejus, dum per cadavera incedit, trunco hominis impingere; equique, ex casu illo labascentis, genu sanguine tinctum esse. Quo viso, imperator militem repressit, et venia data non ulterius in Alexandrinos sævire permisit. Alexandrini itaque statuam æream equo grati posuerunt; locumque cum, Diocletiani Equum, usque adhuc appellant. Insuper etiam Alexandrini annum suum primum exinde numerabant. Hoc itaque initium est æræ Alexandrinorum in Ægypto. Hujus sub imperio, prodiit Romæ Manichæus c quidam, nomine Bundus qui neglectis Mani chæorum placitis, dogmata sua, invexit. Docebat hic bonum Deum cum malo bellum habuisse; malumque a bono superatum; honorem proinde Victori tribuendum. In Persidem 310 quoque profectus, ibi etiam dogmata sua disseminavit. Manichæorum vero dogma hoc Persæ, idiomate suo, Daristhenorum vocant: quasi dicas, Dei boni dogma. Idem Diocletianus imperator Christianos perse cutus est; quorum multi martyrio coronati sunt inter quos fuit sanctus Menas. Quin et templa eorum a fundamentis eversa sunt: graves insuper minæ, terroresque Christianis incussi. Olympicis autem appropinquantibus, imperator Diocletianus ex Ægypto Antiochiam venit Iu disque celebratis, ipse alytarchæ habitum susce pit. Moris autem erat ut alytarcha stolam albam, holoscricam gestaret: imperator vero, pro alla, purpuream sibi sumpsit; in cæteris habitum aly tarchæ per omnia referebat, sacramque manu ferens virgam, et populum pro more veneratus, per dies constitutos omnes, Olympica certamina spectabat. Itaque ex optimatibus etiam ejus non Ch. Cl., Οx. accusativo junctum, alibi haud temere invenies. Novum piang mihique inauditum hoc vocabulum.

Καὶ ἐκ τῶν ἀξιωματικῶν αὐτοῦ κατέρχοντό τινες ἐν τοῖς Ὀλυμπικοῖς ἀγῶσιν ἐπιδεικνύμενοι ἀρετῆς χάριν· καὶ οἱ μὲν ἐπάλαιον, οἱ δὲ ἐπύκτευον, οἱ δὲ έπαγκρατίαζον, οἱ δὲ ἔτρεχον· καὶ τοῖς νικῶσι πα ρεῖχε σάκρας καὶ πᾶσι πολλὰ ἐφιλοτιμήσατο καθὼς Δομετιανός (κ) [412] ὁ σοφώτατος συν εγράψατο. Καὶ ἀλυτάρχης “ἐν Ἀντιοχείᾳ ὁ αὐτὸς Διοκλητιανὸς καὶ ἀποθέμενος τὸ βασιλικών σχήμα καὶ μετὰ τὸ πληρῶσαι τὰ Ὀλύμπια οὐχ είλετο βασί λεῦσαι, λέγων ὅτι ᾿Απεθέμην τὴν βασιλείαν καὶ εφόρεσα σχῆμα τοῦ ἀθανάτου Διός. Καὶ ἔκτοτε ἔμεινεν οὕτως· τελευτᾷ δὲ ἰδίῳ θανάτῳ, ὧν ἐνιαυ τῶν ο'. Μετὰ δὲ τὸ ἀποθέσθαι τὸν Διοκλητιανὸν τὴν βασι λείαν ἐβασίλευσε Μαξιμιανὸς ὁ καὶ ἐπίκλην Ερκού λιος ἔτη εθ'. Καὶ ἀνελθὼν ἐν Ῥώμῃ ἐθριάμ βευσε τὴν κατὰ Περσῶν καὶ Αἰγυπτίων νίκην. Ην δὲ μακρός, εὐσθενής, μιξοπόλιος την κάραν, ἁπλό θριξ, τελειοπώγων, μελάγχρους, εύρινος, εξόφθαλ μος, Ελλόγιμος. Ἡγωνίσατο δὲ καὶ αὐτὸς κατὰ Χρι στιανῶν καὶ ἐτιμωρήσατο πολλοὺς ἁγίους· ἐν οἷς ἐμαρτύρησεν ὁ ἅγιος Πανταλέων καὶ ὁ ἅγιος Ησύ χιο; καὶ ὁ ἅγιος Ερμιππος καὶ ὁ ἅγιος Ερμόλαος καὶ ὁ ἅγιος Ερμοκράτης. Καὶ πάλιν Ολυμπίων ἀγομένων ἐν τῇ αὐτοῦ βα σιλείᾳ, ἐλθόντος αὐτοῦ ἐν τῇ ᾿Ανατολῇ κατὰ 'Αρμε νέων τυραννησάντων Ρωμαίους, νικήσας αὐτοὺς κατὰ κράτος καὶ ὑποτάξας αὐτοὺς, μαθὼν δὲ τὴν καιρὸν τῶν Ὀλυμπίων ὑπάρχειν, παρεγένετο ἐν Αν τιοχείᾳ διὰ τὰς ἐπισήμους ἡμέρας τοῦ ἀγῶνας. Καὶ φορέσας (415] καὶ αὐτὸς τὸ σχῆμα τοῦ ἀλυτάρ χου αλυτάρχησε 45· καὶ ἡγωνίσαντο καὶ ἐπὶ αὐτοῦ ἐκ τοῦ δήμου τέκνα συγκλητικῶν καὶ συγκλητικοί νεώτεροι· καὶ οἱ μὲν ἐπάλαιον, οἱ δὲ ἔτρεχον, οἱ δὲ ἐπαγκρατίαζον, οἱ δὲ ἡνιόχουν, οἱ δὲ ἐπύκτευον, οἱ δὲ ἐφωνάσκουν 4· καὶ οἱ νικῶντες ἐλάμβανον μείζους ἀξίας, οἱ δὲ προέκοπτον ἐν ταῖς στρατείαις δ' δίχα τῶν διδομένων αὐτοῖς φιλοτιμιών. Απέθετο δὲ καὶ αὐτὸς Μαξιμιανὸς τὴν βασιλείαν καὶ τὴν πορφύραν καὶ πᾶσαν τὴν βασιλικὴν φορεσίαν, καὶ ἐφόρεσε τὰ αλυταρχικά. Καὶ μετὰ τὸ πληρωθῆναι τὰς ἡμέρας τῶν Ὀλυμπίων οὐχ εἵλετο οὐδὲ αὐτὸς βασιλεῦται, ἀλλ' ἐπανελθὼν ἐν τῇ Ῥώμῃ ἀπετάξατο τῆς βα σιλείας καὶ ἔμεινεν οὕτως ἕως θανάτου. Καὶ * αλυταρχήσας, σε αλυτάρχησε. Αλυτάρχησε 1, 49 * ἐφωνάσκων. «ἐφωνά σκουν, στρατείας Οχ. Τοῖς νικῶσι παρείχε σάκρας. Σάκραι Καθὼς Δομετιανὸς ὁ σοφώτατος. Δομνίνος δ. σ. Ἐβασίλευσε Μαξιμιανός, ὁ καὶ ἐπίκλην Ερκούλιος, ἔτη ιθ'. (α) Δομετιανός. Δομνίνος, nulli eo ad certamina convenerunt, virtutis suæ specimina exhibituri: quorum hi palæstra, illi pugilatu, alii pancratio, cursu vero alii decerta bant. Victoribus autem sacras dedit, omnibusque munera affatim dispertivit, uti sapientissimus Dometianus hæc scripta reliquit. Diocletianus autem alylarcha Antiochiæ factus, imperatorium habitum deposuit: nec amplius, fuitis Olympicis, imperatorio fungi munere voluit, dicens: Impe rio memet 311 abdicavi, Jotisque immortalis ha bitum gestari. Hunc itaque vitæ statum deinceps amplexus est, naturæque tandem cessit, annos natus LXXII. Post depositum vero a Diocletiano imperium, a Maximiano Herculeo susceptum est, qui impera vit annos xix. Hic Romam reversus, de Persis et Egyptiis devictis triumphum egit. Erat autem procerus, robustus, capite canescente, criue plano, barbatus, colore nigro, naso eleganti, oculis pulchris, cloquens. Infensus et hic quoque Christianis fuit: plurimosque sanctos neci dedit, ex quibus fuerunt sanctus Pantaleo, sanctus He sychius, sanctus Hermippus, sanctus Hermolaus ct sanctus Hermocrates, martyres. Accidit autem etiam hujus sub imperio, Olym pica celebrari, quo tempore Armenios, adversus Romanum imperium rebellantes, exercitu în Orientem ducto, penitus subegerat. Certior autem factus, Olympicorum celeberrimam jam instare panegyrin, Antiochiam venit: ubi et ipse, alytar chæ habitum gestans, munia ejus exsecutus est. Qui autem ibi convenerant senatorum filii, senatores etiam juniores ipsi, coram eo decerta bant; hi quidem palæstra, illi cursu, alii pancra tio, aurigatione alii, alii pugilatu, nonnulli ctiam voce certantes. Victorum autem (præter munera quæ eis largitus est), hos quidem majoribus auxit honoribus, illos vero ad militares provexit dignitates. Maximianus autem ipse, posito impe rio, 312 purpura regioque ornatu omni exue bat sese; habitumque alylarchæ gestans, peractis Olympicorum diebus, non amplius imperatorio fungi munere dignatus est: sed Romam reversus regno sese abdicavit, privatam deinceps vitam Fort. Ch. V. vol. p. C. uti etiam supra habet, in Commodo.» Chi. 47 rescri- pisse supra fatetur, lib. xn, ubi de Commodo agitur. pta sunt, sive litteræ imperatoriæ: hoc vero loco diplomata imperatoria, sive litteras quas vocant patentes, victoribus honores quosdam, sive digni tates confirmantes, intelligi puto. Forte legen duin. De ludis enim hisce Olympicis Antiochiæ celebratis, quidquid profert auctor noster, Domnino chronographo id omne se acce Diocletianus et Maximianus collegæ imperium una tenuerunt, unoque deinceps die, imperio abdicato, habitum privatum sampše runt. Eutropius lib. x, ad finem: Uterque uno die privato habitu imperii insigne mutavit, Nicomedia Diocletianus, Herculeus Mediolani, etc. Scriptor hactenus ignotus; sed cumdem citatum legimus in alio quodam ms. Oxon. Non itaque corrigendum qui arrisit Chilmeado.

μετά το χρόνον τελευτῇ ἰδίῳ θανάτῳ, ὢν ἐνιαυ τῶν να. Καὶ μετὰ τὸ ἀποθέσθαι τὴν βασιλείαν Μαξιμια νὸν ἐβασίλευσε Μαξέντιος ὁ καὶ Γαλέριος ἔτη γ'. Ην κονδοειδής, πλατύς, οὐλόθριξ, [414] λευκός, εὐω πύγων, ὑπόστραβος, σιμὸς, ὀργίλος. Ἐφίλει δὲ τὸ Βένετον μέρος. Ἐπὶ δὲ τῆς αὐτοῦ βασιλείας Ιάμβλιχος 49 ὁ φιλό σοφος ἐδίδασκεν οἰκῶν ἐν Δάφνῃ ἕως τῆς τε λευτῆς αὐτοῦ. Ἐν δὲ τῷ αὐτῷ χρόνῳ οι Πέρσαι συμμαχοῦντες Αρμενίας πολεμηθεῖσιν ἅμα αὐτοῖς ἐπελθόντες ἐν τοῖς Ῥωμαϊκοῖς ἐπραίδευσαν χώρας. Καὶ ἐπεστρά τευσε κατ' αὐτῶν ὁ αὐτὸς Μαξέντιος καὶ ἐπου λέμησε Πέρσαις, καὶ ἀνήλωσεν αὐτοὺς διὰ τῆς ᾿Αρ μενίας κατελθὼν κατ' αὐτῶν, καὶ ἀπέσπασε χώρας ἐκ τῶν Περσαρμενίων καὶ ἐποίησεν ὑπὸ 'Ρω μαίους· ἥντινα ἐκάλεσε πρώτην καὶ δευτέραν Αρμε νίαν Ρωμαίων. Ἐν τῷ δὲ εἶναι τὸν αὐτὸν Μαξέν τιον εἰς Περσαρμονίαν ἐπέρριψαν οἱ Πέρσαι εἰς τὴν Οσδροηνήν σὺ καὶ παρέλαβον πόλιν καὶ ἔκαυσαν καὶ ἔστρεψαν, καὶ λαβόντες πολλὴν πραῖδαν ἐξαίφνης ἀνεχώρησαν· ἐλέγετο δὲ ἡ παραληφθεῖσα ὑπ' αὐτ τῶν πόλις Μαξιμιανούπολις. Ο ει δὲ αὐτὸς βασιλεὺς Μαξέντιος ἀνήγειρεν αὐτὴν κτίσας καὶ [413] τὰ τείχη, καὶ πολλὰ φιλοτιμησάμενος τοῖς ζήσασιν ἐκούφισεν αὐτοὺς τῆς συντελείας ἐπὶ ἔτη γ'. Καὶ ἐπανελθὼν ἐν τῇ 'Ρώμῃ ἀνηρέθη ὢν ἐνιαυτῶν νγ'. Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Μαξεντίου ἐβασίλευ σε Κωνστάντιος ὁ Χλωρὸς ἔτη ιγ'. 'Ην δὲ μακρός, λεπτός, μιξοπόλιος, εὔχροος τὸ σῶμα καὶ τοὺς ὀφθαλμούς, εὔρινος, σπανός, ἥσυχος, μεγαλόψυ χος. Ἐν δὲ τῇ αὐτοῦ βασιλείᾳ ἔπαθεν ὑπὸ θεομηνίας Σαλαμιάς πόλις τῆς Κύπρου ὑπὸ σεισμοῦ κατα * καὶ μετὰ κατὰ μετὰ (χ. * Ιάμβλιχος Οχ. το Οσροΐνην ΟΣ. Εβασίλευσε Μαξέντιος, ὁ καὶ Γαλέριος, Μαξιμιανὸς, ὁ καὶ Γαλέριος Ιάμβλιχος ὁ φιλόσοφος ἐδίδασκε. ἀπὸ δούλων, Ιάμβλιχος οὗτος, ὡς φασιν, ἀπὸ δούλων ἦν. Επεστράτευσε κατ' αὐτῶν ὁ αὐτὸς Μαξέντιος. Ἐκ τῶν Περσαρμενίων. Ἐπανελθὼν ἐν τῇ Ῥώμῃ ἀνηρέθη. Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Μαξεντίου, Σαλαμιάς, πόλις Κύπρου. Σαλαμίς. agens. Non longe autem post, annum agens Lvul, falis concessit. Imperium a Maximiano positum suscepit Ma xentius, qui ct Galerius: regnavitque annos 1:1. Erat vero curius, corpore lato, crispus, caudi dus, barbatus, substrabus, simus, iracundus factioni autein Venetæ studebat. Hujus sub imperio floruit Jamblichus philoso phus, qui in Daphne vitam suam transegit. Eodem tempore Persæ, junctis cum Armenia viribus, Romanas ditiones invaserunt, easque deprædarunt. Maxentius itaque, per Armeniam iter ducens, Persas bello petit; quibus debellatis, regiones etiam ibi Persarmeniis abreptas, Ro mano addidit imperio; quas in Armeniam pri mam et secundam Romanorum distribuit. Interim vero, duin Persarmeniæ Maxentius commoraba tur, Persæ Osdroinam invadentes, urbem ibi captam, et incendiis vastatam, funditus cverte runt; spoliisque ingentibus onusti, absque mora recesserunt: nomen autem urbi ab eis captæ, Maximianopolis. Urbem hanc imperator Maxen Lius, manibus excitatis, de integro 313 instau ravit; civesque superstites multis donavit, triba tis etiam illis in triennium remissis. Romani deinde reversus, e medio sublatus est, ætatis anno Lill. Maxentium excepit Constantins Chlorus, qui imperavit annos sui. Erat hic procerus, gracilis, subcanus, colore corporis oculorumque pulchro,. naso eleganti, parcus, quietus, magnanimus. Ilujus sub imperio, Salamias, urbs Cypri, di vinam iram passa est: maxima enim ejus pars Cl., Ser. Maxentius enim Ga lerii cognomentum non habuit. Diocletianus au tem, et Maximianus Herculius imp.,posito imperio, hic quidem sibi successorem designat Constantium Chlorum, imperii parte occidentali ei commissa Diocletianus vero Maximianum Galerium Orienta libus regionibus, sui in locum, præfecit. Maxen tium tamen Maximiani Herculei filium Romani, sua auctoritate, Cæsarem crearunt: contra quem Constantinus M. Constantii Chlori ex Helena filius, v imperii sui anno arma movit, tandemque penitus devicit, ad Milvium pontem, teste Eutropio, lib. x. Cæterum tempora hæc, in se perplexa "salis, im plicatissima reddit auctor noster. Jamblichi duo fuerunt: alter libertus; ita enim, apud Suidam, vertere possimus. Suid. Floruit hic sub Antonino Pio, uti inquit Vossius: scripsit vero Babylonica, sive Rhodiis et Sinonidis Amores, Hb. xxxix, teste Suida. Jamblichum alterum Chal cidense, philosophum, Porphyrii auditorem, de quo hoc loco Noster, Suidas sub Constantino imp., 51 oi Ox. ali aliquanto sequius ponunt, Valentiniano et Valente impp. Bellum hoc in Persas a Galerio Maximiano, Dioclet. pimp. anno xvii gestum est. Vid. Euseb. Chron. Persarmenii dicti sunt, qui Armeniam majorem incolunt; Romano imperio olim subditam, a Philippo vero, qui Gor diano successit, Sapori Persarum regi proditam uti testatur Evagrius, Eccles. Ilist. l. v, cap. 7. Mortis genus hoc Galerio non convenit. etc. Con stantius, et Galerius Maximianus, quem hic auctor intelligit, eodem tempore Cæsares creati sunt, et in Reip. administrationem assumpti, a Diocletiano, et Maximiano Herculio: uti supra dictum: solique, deinceps post purpuram ab his positam, simul in perarunt; Constantius quidem Galliis Britanniisque contentus, reliquo imperio omni Galerio concesso. Forte, Pomponius Mela, De situ orb. 1. It, cap. 7, de Cypro insula, cjusque magnitudine verba habens, hæc addit; ut quæ aliquando novem vegna ceperit, et

μετά το χρόνον τελευτῇ ἰδίῳ θανάτῳ, ὢν ἐνιαυ τῶν να. Καὶ μετὰ τὸ ἀποθέσθαι τὴν βασιλείαν Μαξιμια νὸν ἐβασίλευσε Μαξέντιος ὁ καὶ Γαλέριος ἔτη γ'. Ην κονδοειδής, πλατύς, οὐλόθριξ, [414] λευκός, εὐω πύγων, ὑπόστραβος, σιμὸς, ὀργίλος. Ἐφίλει δὲ τὸ Βένετον μέρος. Ἐπὶ δὲ τῆς αὐτοῦ βασιλείας Ιάμβλιχος 49 ὁ φιλό σοφος ἐδίδασκεν οἰκῶν ἐν Δάφνῃ ἕως τῆς τε λευτῆς αὐτοῦ. Ἐν δὲ τῷ αὐτῷ χρόνῳ οι Πέρσαι συμμαχοῦντες Αρμενίας πολεμηθεῖσιν ἅμα αὐτοῖς ἐπελθόντες ἐν τοῖς Ῥωμαϊκοῖς ἐπραίδευσαν χώρας. Καὶ ἐπεστρά τευσε κατ' αὐτῶν ὁ αὐτὸς Μαξέντιος καὶ ἐπου λέμησε Πέρσαις, καὶ ἀνήλωσεν αὐτοὺς διὰ τῆς ᾿Αρ μενίας κατελθὼν κατ' αὐτῶν, καὶ ἀπέσπασε χώρας ἐκ τῶν Περσαρμενίων καὶ ἐποίησεν ὑπὸ 'Ρω μαίους· ἥντινα ἐκάλεσε πρώτην καὶ δευτέραν Αρμε νίαν Ρωμαίων. Ἐν τῷ δὲ εἶναι τὸν αὐτὸν Μαξέν τιον εἰς Περσαρμονίαν ἐπέρριψαν οἱ Πέρσαι εἰς τὴν Οσδροηνήν σὺ καὶ παρέλαβον πόλιν καὶ ἔκαυσαν καὶ ἔστρεψαν, καὶ λαβόντες πολλὴν πραῖδαν ἐξαίφνης ἀνεχώρησαν· ἐλέγετο δὲ ἡ παραληφθεῖσα ὑπ' αὐτ τῶν πόλις Μαξιμιανούπολις. Ο ει δὲ αὐτὸς βασιλεὺς Μαξέντιος ἀνήγειρεν αὐτὴν κτίσας καὶ [413] τὰ τείχη, καὶ πολλὰ φιλοτιμησάμενος τοῖς ζήσασιν ἐκούφισεν αὐτοὺς τῆς συντελείας ἐπὶ ἔτη γ'. Καὶ ἐπανελθὼν ἐν τῇ 'Ρώμῃ ἀνηρέθη ὢν ἐνιαυτῶν νγ'. Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Μαξεντίου ἐβασίλευ σε Κωνστάντιος ὁ Χλωρὸς ἔτη ιγ'. 'Ην δὲ μακρός, λεπτός, μιξοπόλιος, εὔχροος τὸ σῶμα καὶ τοὺς ὀφθαλμούς, εὔρινος, σπανός, ἥσυχος, μεγαλόψυ χος. Ἐν δὲ τῇ αὐτοῦ βασιλείᾳ ἔπαθεν ὑπὸ θεομηνίας Σαλαμιάς πόλις τῆς Κύπρου ὑπὸ σεισμοῦ κατα * καὶ μετὰ κατὰ μετὰ (χ. * Ιάμβλιχος Οχ. το Οσροΐνην ΟΣ. Εβασίλευσε Μαξέντιος, ὁ καὶ Γαλέριος, Μαξιμιανὸς, ὁ καὶ Γαλέριος Ιάμβλιχος ὁ φιλόσοφος ἐδίδασκε. ἀπὸ δούλων, Ιάμβλιχος οὗτος, ὡς φασιν, ἀπὸ δούλων ἦν. Επεστράτευσε κατ' αὐτῶν ὁ αὐτὸς Μαξέντιος. Ἐκ τῶν Περσαρμενίων. Ἐπανελθὼν ἐν τῇ Ῥώμῃ ἀνηρέθη. Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Μαξεντίου, Σαλαμιάς, πόλις Κύπρου. Σαλαμίς. agens. Non longe autem post, annum agens Lvul, falis concessit. Imperium a Maximiano positum suscepit Ma xentius, qui ct Galerius: regnavitque annos 1:1. Erat vero curius, corpore lato, crispus, caudi dus, barbatus, substrabus, simus, iracundus factioni autein Venetæ studebat. Hujus sub imperio floruit Jamblichus philoso phus, qui in Daphne vitam suam transegit. Eodem tempore Persæ, junctis cum Armenia viribus, Romanas ditiones invaserunt, easque deprædarunt. Maxentius itaque, per Armeniam iter ducens, Persas bello petit; quibus debellatis, regiones etiam ibi Persarmeniis abreptas, Ro mano addidit imperio; quas in Armeniam pri mam et secundam Romanorum distribuit. Interim vero, duin Persarmeniæ Maxentius commoraba tur, Persæ Osdroinam invadentes, urbem ibi captam, et incendiis vastatam, funditus cverte runt; spoliisque ingentibus onusti, absque mora recesserunt: nomen autem urbi ab eis captæ, Maximianopolis. Urbem hanc imperator Maxen Lius, manibus excitatis, de integro 313 instau ravit; civesque superstites multis donavit, triba tis etiam illis in triennium remissis. Romani deinde reversus, e medio sublatus est, ætatis anno Lill. Maxentium excepit Constantins Chlorus, qui imperavit annos sui. Erat hic procerus, gracilis, subcanus, colore corporis oculorumque pulchro,. naso eleganti, parcus, quietus, magnanimus. Ilujus sub imperio, Salamias, urbs Cypri, di vinam iram passa est: maxima enim ejus pars Cl., Ser. Maxentius enim Ga lerii cognomentum non habuit. Diocletianus au tem, et Maximianus Herculius imp.,posito imperio, hic quidem sibi successorem designat Constantium Chlorum, imperii parte occidentali ei commissa Diocletianus vero Maximianum Galerium Orienta libus regionibus, sui in locum, præfecit. Maxen tium tamen Maximiani Herculei filium Romani, sua auctoritate, Cæsarem crearunt: contra quem Constantinus M. Constantii Chlori ex Helena filius, v imperii sui anno arma movit, tandemque penitus devicit, ad Milvium pontem, teste Eutropio, lib. x. Cæterum tempora hæc, in se perplexa "salis, im plicatissima reddit auctor noster. Jamblichi duo fuerunt: alter libertus; ita enim, apud Suidam, vertere possimus. Suid. Floruit hic sub Antonino Pio, uti inquit Vossius: scripsit vero Babylonica, sive Rhodiis et Sinonidis Amores, Hb. xxxix, teste Suida. Jamblichum alterum Chal cidense, philosophum, Porphyrii auditorem, de quo hoc loco Noster, Suidas sub Constantino imp., 51 oi Ox. ali aliquanto sequius ponunt, Valentiniano et Valente impp. Bellum hoc in Persas a Galerio Maximiano, Dioclet. pimp. anno xvii gestum est. Vid. Euseb. Chron. Persarmenii dicti sunt, qui Armeniam majorem incolunt; Romano imperio olim subditam, a Philippo vero, qui Gor diano successit, Sapori Persarum regi proditam uti testatur Evagrius, Eccles. Ilist. l. v, cap. 7. Mortis genus hoc Galerio non convenit. etc. Con stantius, et Galerius Maximianus, quem hic auctor intelligit, eodem tempore Cæsares creati sunt, et in Reip. administrationem assumpti, a Diocletiano, et Maximiano Herculio: uti supra dictum: solique, deinceps post purpuram ab his positam, simul in perarunt; Constantius quidem Galliis Britanniisque contentus, reliquo imperio omni Galerio concesso. Forte, Pomponius Mela, De situ orb. 1. It, cap. 7, de Cypro insula, cjusque magnitudine verba habens, hæc addit; ut quæ aliquando novem vegna ceperit, et

ποντισθεῖσα εἰς τὴν θάλασσαν τὸ πολὺ αὐτῆς μέρος τὸ δὲ λοιπὸν ἕως ἐδάφους ἔπεσεν. "Ηντινα ἀνεγείρας ὁ αὐτὸς Κωνστάντιος καὶ πολλὰ πάνυ φιλοτιμή σάμενος καὶ κτίσας καὶ τοῖς ζήσασι πολίταις συγ χωρήσας συντελείας ἐπὶ ἔτη τέσσαρα, καὶ κτίσας διαφόροις κτίσμασι τὴν πρώην μὲν λεγομένην Σαλαμιάδα, ἐξ ἐκείνου δὲ μετακληθεῖσαν Κων ἥτις ἐστὶ νῦν μητρόπολις τῆς Κα σταντίαν πρου. Ἐν δὲ τῇ αὐτοῦ βασιλείᾳ ἀπέστειλε Μάξι μον τὸν καὶ Λικινιανόν σε μετὰ πολλοῦ στρατοῦ ἐπὶ τὸ φυλάττειν τὰ μέρη τῆς ᾿Ανατολής διὰ τοὺς Πέρσας καὶ τὰς ἐπιδρομὰς τῶν Σαρακηνῶν· ἐτάρας σον γὰρ πρώην τὴν ᾿Ανατολὴν ἕως Αἰγύπτου. Συν ἐδη δὲ ἐν αὐτῷ τῷ χρόνῳ τὴν βασιλέα Κωνστάντιον αρωστήσαντα ἡμέρας μ' τελευτῆσαι· ἦν δὲ ἐνιαυ τῶν ἑξήκοντα. έβασίλευσεν ἔτη ζ'. *Ην δὲ εὔστηθος, μελάθριξ, Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Κωνσταντίου ἀνηγόρευσεν ὁ στρατὸς ἐν τῇ ᾿Ανατολῇ Μάξιμον Λικινιανὸν αὐτο κράτορα 55. Καὶ ἐάσας ἐν αὐτῇ τῇ ᾿Ανατολῇ Φεστια νὸν ἔξαρχον μετὰ βοηθείας εἰς τὸ φυλάττειν τὴν ᾿Ανα τολὴν ἀπῆλθεν ἐν Ῥώμῃ. Ἐν τῷ δὲ μέλλειν αὐτὸν ἐξιέναι ἀπὸ ᾿Αντιοχείας εθεώρησεν ἱπποδρόμιον καὶ ὕβρισαν αὐτὸν οἱ δῆμοι τῆς πόλεως, ὅτι οὐδὲν εφιλοτιμήσατο τῇ πόλει ἐκεῖ ἀναγορευθεὶς βασιλεύς. Καὶ ἀγανακτήσας ἐκέλευσεν ἅρμα [417] κατ' αὐτῶν ἐξελθεῖν καὶ ἐτόξευσαν αὐτοὺς οἱ στρατιῶται ἐν τῷ ἱπποδρομίῳ, καὶ ἀπώλοντο χιλιάδες δύο. Ὁ δὲ αὐτὸς βασιλεύς Μάξιμος ἐλθὼν ἐν τῇ Ῥώμη εὔθετος, δασυπώγων, εξόφθαλμος, καμπυλό ρινος, φιλοστρατιώτης, ὀργίλος, τρακταϊστής Ἐν δὲ τῇ αὐτοῦ βασιλείᾳ ἐχαρίσατο ἐλευθερίαν τοῖς Χριστιανοῖς εἰς τὸ μὴ κρύπτεσθαι αὐτοὺς ἀλλὰ δημοσιεύειν. Συνέβη δὲ ἐν τῷ χρόνῳ τῆς αὐτοῦ βασιλείας ἐν Ηλιουπόλει τῆς Φοινίκης μαρτυρῆσαι τὸν ἅγιον Γελάσινον· ἦν γὰρ μῖμος δεύτερος καὶ σε καὶ Λικινιανόν Καλλικιανὸν Οχ. σ' αὐτοκράτωρα αὐτοκράτορα» Θε. ἑκάσας Οχ. Κωνστάντεια, ἡ ἐν Κύπρῳ Σαλαμίς. Απέστειλε Μάξιμον τὸν Καλλικιανόν. τὸν καὶ Λικινιανόν,; Λικίνιον Κ. ΟΥΑΛ. ΛΙΚΙΝΙΑΝ. ΛΙΚΙΑ ΝΟΣ. ΣΕΒ. Αὐτοκράτωρ Καίσαρ Ουαλέριος Λικι νανιός Λικίνιος Σεβαστός, Εκέλευσεν ἅρμα κατ' αὐτῶν ἐξελθεῖν. "Αρ μα, ἅρματα, Τρακταϊστής. τρακταϊστέα. σκο πιστέα, ἐξεταστέα"· τρακταΐζω, τρακτεύειν εἰ τρακτευ τής, Ἐχαρίσατο ἐλευθερίαν τοῖς Χριστιανοῖς. "Ην γάρ μίμος δεύτερος. Μίμον δεύτερον πρωταγωνιστής, δευτέρα γωνιστής, ἀγὼν Αγωνισταί, οἱ ὑποκριταί, terremotu in mare disjuncta est reliquum vero urbis soļo adæquatum corruit. flanc itaque Con stantius excitavit, et pecuniarum plurimum civi bus superstitibus largitus, tributa etiam illis in quadriennium remisit. Urbem vero hanc, que antea Salamias vocata fuit, variis ædificiis a se orratam, Constantiam, a suo nomine nuncupari voluit quæ etiam Cypri metropolis est, in hunc usque diem, Eodem imperante missus est, ingenti cum [416] exercitu, Maximus Licinianus, ad partes Orienta les vindicandas ab incursionibus Persarum et Saracenorum, qui antehac Orientem, ad Ægy plum usque perturbaverant. Accidit autem eodem tempore imperatorem Constantium in morbum incidere; ex quo, quadragesimo post die, interiit, " ætatis anno sexagesimo. Constantio fatis defuncto, Maximus Licinianus ab exercitu in Oriente 314 imperator salutatus est. Phestiano itaque exarcho, ibi cum copiis re licto, qui Orientem custodiret, ipse Romam pro ficiscitur. Antequam vero ex Antiochia discederet, Circensia spectare voluit, ubi populus Antiochen sis dicteriis eum lacessebant, quod urbem nullis largitionibus donasset, cum tamen ibidem impe rator primum renuntiatus fuisset. Imperator ita que super his indignatus, milites armatos adver sus eos exire jussit populum itaque sagittis in Circo petebant, millibus duobus excidio datis. Maximus autem imperator, Ronam veniens, ibi dem imperavit annos vi. Erat hic pectore firmo, capillitio nigro, membris compositis, barba hir suta, oculis pulchris, naso adunco, militum stu diosus, iracundus, negotiis tractandis idoneus. Sub hoc imperatore, Christianis indultum est uti non amplius latitantes, in publicum prodirent. Contigit autem hujus sub imperio martyrium sub ire sanctum Gelasinum, Heliopoli Phœnicum. Erat hic minus secundi ordinis, qui, spectante populo Ch., pro scribit Ch. Sed ila ja nunc aliquot urbes ferat; quarum clarissima, Sala mis, et Paphos, etc. Stephanus etiam De urb. Ser. uti infra sive utroque enim nomine appellatus est: Maximum tamen hunc dictum, nusquam reperio. Nummi ejus Græce ita inscribuntur Αr. etc., et Latine IMP. C. VAL. LIGIN. LICINIUS P. F. AUG. Imperator Cæsar Valerius Licinianus Licinius Pius Felix Au gustus. Eicinius vero non a Constantio, sed a Ga Ierio imperator factus, ideoque probabiliter in bella ista orientalia missus est. Eutropius lib. x: Per hoc tempus Licinius a Galerio imperator est factus, Dacia oriundus, notus ei antiqua consuetudine, et in bello, quod adversum Narseum gesserat; strenuus laboribus, et officiis acceptus. singul. num. et plural. pro armis, frequenter occurrunt apud recentiores: hoc tamen loco pro exercitu, sive armatis, poni videlur. Cyrilli Lex. a verbo tracto. In fra eliam lib. xvi, habemus ab eodem fonte. Vide Euseb. Eccles. Hist. l. x, cap. 5. vocal, quem Cicero, actorem secundarum partium. Cic. in Verr.: Ut in actoribus Græcis fieri videmus, sape illum qui est secundarum aut tertiarum partium, cumpossit aliquanto clarius dicere, quam ipse primarum mul tum submittere, ut ille princeps quam maxime excel lat, etc. Primarum nimirum partium actori, præ cipuum fabulæ recitandæ onus incubuit. Histriones trium horum ordinum, Græcis dicti sunt: enim etiam actio, nem fabulæ in scena significat: unde apud Hesychium, id est, mimi, sive histriones.

εἰσῆλθεν εἰς τὸ παγνίδιον πανδήμου ἀγομένου. Καὶ πλήθους θεωροῦντος ἔβαλον αὐτὸν εἰς βοῦττιν μετ γάλην βαλανείου γέμουσαν ὕδατος χλιαροῦ, και ταγελώντες τοῦ Χριστιανικού δόγματος καὶ τοῦ Αγίου βαπτίσματος. Ὁ δὲ αὐτὸς Γελάσινος δὲ ὁ με μας βαπτισθείς [418] καὶ ἀνελθὼν ἐκ τοῦ βοττίου καὶ φορέσας ἱμάτια λευκὰ οὐκέτι ἠνέσχετο θεατρί σας, λέγων ἐπὶ τοῦ δήμου ὅτι Χριστιανός είμι εἶδον γὰρ δύναμιν Θεοῦ φοβερὰν ἐν τῷ βαπτίζε σθαί με ἐν τῷ βουττίῳ καὶ Χριστιανὸς ἀποθνή σκω. Καὶ ἀκούσας ταῦτα ὁ δῆμος ὅλος ὁ θεωρῶν ἐν τῷ θεάτρῳ τῆς πόλεως ἐμάνη σφόδρα· καὶ ὁρμή παντες ἐκ τῶν βάθρων εἰς τὴν θυμέλην ἐκράτησαν αὐτὸν καὶ σύραντες αὐτὸν ἔξω τοῦ θεάτρου, ὡς φορεῖ τὰ λευκὰ ἱμάτια αὐτοῦ, λιθοβολήσαντες οι εφό νευσαν αὐτὸν, καὶ οὕτως ἐτελειώθη ὁ δίκαιος. Καὶ λαβόντες τὸ λείψανον αὐτοῦ ἀπήγαγον αὐτὸ εἰς την κώμην την λεγομένην Μαριάμμην, ὅθεν ὑπῆρχεν, ἔξω οὖσαν Δαμασκοῦ τῆς πόλεως ἀπὸ ἑνὸς ἡμίσεος 5 μιλίου. Καὶ ἐκτίσθη αὐτῷ εὐκ τριος οίκος. Ὁ δὲ βασιλεὺς Λικίννιανός Μάξιμος χειρουργη θεὶς τελευτῇ ὢν ἐνιαυτῶν με. * Γαλάσινος Ο. σε λιθοβολήσαντες 276 Λ, λιθοβολίσαντες (π. το ἑνὸς ἡμίσεις. Εἰς βούττιν μεγάλην βαλανείου. Βοῦττις, ο Βουττίου, βουτζίον, εἰ βουτζή, Εξω οὖσαν Δαμασκοῦ τῆς πόλεως. έξω 'Ηλίου πόλεως, Μαριαμμία, πόλις Φοινίκων. Χειρουργηθεὶς τελευτᾷ. 316 ΛΟΓΟΣ ΙΓ ΧΡΟΝΩΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ. Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Μαξίμου Λικινίου βασί λευσεν ὁ θειότατος καὶ πιστότατος, ὁ υἱὸς Κωνσταν τίου του Χλωρού, Κωνσταντῖνος ὁ μέγας τῇ πρὸ ὀκτὼ Καλανδῶν Αὐγούστων ἐπὶ τῆς ὑπατείας Σεβή ρου καὶ Μαξιμιανοῦ καὶ ἔμεινε βασιλεύων ἔτη λ. "Ην δὲ μακρός, πυῤῥός ", μεγαλόψυχος, ήσυ χος, θεοφιλής. 17 πυρρός πυρός Οχ. Ἐπὶ τῆς ὑπατείας Σεβήρου και Μαξιμιανοῦ. magnum, aquis tepentibus plenum, injectus est; nempe Christianæ religionis, et sancti baptisma tis in ludibrium. Gelasinus autem iste mimus, ubi baptizatus ex labro, vestibus albis indutus, egrederetur, mimum agere amplius detrectavit; populumque allocutus universum: Ego, inquit, Christianus sum; vidi enim in lavacro tremendam Dei majestatem, 315 et Christianus moriar. Hæc ubi audierat omnis qui in theatro spectabat populus, furore summo commotus est: confestim itaque omnes ex gradibus in scenam irruentes, compre bensum Gelasinum et theatro extractum, in albo quem ferebat amictu, lapidibus obrutum interfe cerunt. Atque hic justi viri exitus fuit. Reliquias vero ejus, qui genere ei conjuncti erant, in vi cum unde ipse oriundus erat, Mariammen dictum, milliarii dimidia parte a Damasco urbe remotum, deportarunt. Huic etiam oratoriam domum ex universo, theatrun ingressus, in solum baluci struxerunt. Imperator autem Maximus Licinnianus, a chir urgorum sectionibus interiit, annos natus XLVI. Cl., Chron. Pascl. p. L. e. 1 1/2. όπla, dolium hic pro labro ponitur. Chr. Alex. habet, verisimilius: Mariamme enim vicus uti et Heliopolis, Phoenicia; Damascus vero, Syriae urbs est. Mariammia Stephano dicitur Licinius, a Con stantino multis præliis tentatus, ab eodem tandem penitus devictus, sese dedidit: deinde vero, ut Eutropius testatur, religione sacramenti, Thessa lonica privatus occisus est. Ch., Maximum Licinium excepit in imperio Con stantinus Magnus, Constantii Chlori filius, impera tor fidelissimus et pientissimus: qui reguare cœ pit vul Kal. Augusti, Severo et Maximiano coss., et regnavit annos xxxII. Erat autem procerus, rufus, magnanimus, ingenii sedati et Deo charus. Chr. Alex. ad Constantini annum 1 Constantium C:es. et Maximianum Jovium v coss. ponit; Euse bius yero nullos.

εἰσῆλθεν εἰς τὸ παγνίδιον πανδήμου ἀγομένου. Καὶ πλήθους θεωροῦντος ἔβαλον αὐτὸν εἰς βοῦττιν μετ γάλην βαλανείου γέμουσαν ὕδατος χλιαροῦ, και ταγελώντες τοῦ Χριστιανικού δόγματος καὶ τοῦ Αγίου βαπτίσματος. Ὁ δὲ αὐτὸς Γελάσινος δὲ ὁ με μας βαπτισθείς [418] καὶ ἀνελθὼν ἐκ τοῦ βοττίου καὶ φορέσας ἱμάτια λευκὰ οὐκέτι ἠνέσχετο θεατρί σας, λέγων ἐπὶ τοῦ δήμου ὅτι Χριστιανός είμι εἶδον γὰρ δύναμιν Θεοῦ φοβερὰν ἐν τῷ βαπτίζε σθαί με ἐν τῷ βουττίῳ καὶ Χριστιανὸς ἀποθνή σκω. Καὶ ἀκούσας ταῦτα ὁ δῆμος ὅλος ὁ θεωρῶν ἐν τῷ θεάτρῳ τῆς πόλεως ἐμάνη σφόδρα· καὶ ὁρμή παντες ἐκ τῶν βάθρων εἰς τὴν θυμέλην ἐκράτησαν αὐτὸν καὶ σύραντες αὐτὸν ἔξω τοῦ θεάτρου, ὡς φορεῖ τὰ λευκὰ ἱμάτια αὐτοῦ, λιθοβολήσαντες οι εφό νευσαν αὐτὸν, καὶ οὕτως ἐτελειώθη ὁ δίκαιος. Καὶ λαβόντες τὸ λείψανον αὐτοῦ ἀπήγαγον αὐτὸ εἰς την κώμην την λεγομένην Μαριάμμην, ὅθεν ὑπῆρχεν, ἔξω οὖσαν Δαμασκοῦ τῆς πόλεως ἀπὸ ἑνὸς ἡμίσεος 5 μιλίου. Καὶ ἐκτίσθη αὐτῷ εὐκ τριος οίκος. Ὁ δὲ βασιλεὺς Λικίννιανός Μάξιμος χειρουργη θεὶς τελευτῇ ὢν ἐνιαυτῶν με. * Γαλάσινος Ο. σε λιθοβολήσαντες 276 Λ, λιθοβολίσαντες (π. το ἑνὸς ἡμίσεις. Εἰς βούττιν μεγάλην βαλανείου. Βοῦττις, ο Βουττίου, βουτζίον, εἰ βουτζή, Εξω οὖσαν Δαμασκοῦ τῆς πόλεως. έξω 'Ηλίου πόλεως, Μαριαμμία, πόλις Φοινίκων. Χειρουργηθεὶς τελευτᾷ. 316 ΛΟΓΟΣ ΙΓ ΧΡΟΝΩΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ. Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Μαξίμου Λικινίου βασί λευσεν ὁ θειότατος καὶ πιστότατος, ὁ υἱὸς Κωνσταν τίου του Χλωρού, Κωνσταντῖνος ὁ μέγας τῇ πρὸ ὀκτὼ Καλανδῶν Αὐγούστων ἐπὶ τῆς ὑπατείας Σεβή ρου καὶ Μαξιμιανοῦ καὶ ἔμεινε βασιλεύων ἔτη λ. "Ην δὲ μακρός, πυῤῥός ", μεγαλόψυχος, ήσυ χος, θεοφιλής. 17 πυρρός πυρός Οχ. Ἐπὶ τῆς ὑπατείας Σεβήρου και Μαξιμιανοῦ. magnum, aquis tepentibus plenum, injectus est; nempe Christianæ religionis, et sancti baptisma tis in ludibrium. Gelasinus autem iste mimus, ubi baptizatus ex labro, vestibus albis indutus, egrederetur, mimum agere amplius detrectavit; populumque allocutus universum: Ego, inquit, Christianus sum; vidi enim in lavacro tremendam Dei majestatem, 315 et Christianus moriar. Hæc ubi audierat omnis qui in theatro spectabat populus, furore summo commotus est: confestim itaque omnes ex gradibus in scenam irruentes, compre bensum Gelasinum et theatro extractum, in albo quem ferebat amictu, lapidibus obrutum interfe cerunt. Atque hic justi viri exitus fuit. Reliquias vero ejus, qui genere ei conjuncti erant, in vi cum unde ipse oriundus erat, Mariammen dictum, milliarii dimidia parte a Damasco urbe remotum, deportarunt. Huic etiam oratoriam domum ex universo, theatrun ingressus, in solum baluci struxerunt. Imperator autem Maximus Licinnianus, a chir urgorum sectionibus interiit, annos natus XLVI. Cl., Chron. Pascl. p. L. e. 1 1/2. όπla, dolium hic pro labro ponitur. Chr. Alex. habet, verisimilius: Mariamme enim vicus uti et Heliopolis, Phoenicia; Damascus vero, Syriae urbs est. Mariammia Stephano dicitur Licinius, a Con stantino multis præliis tentatus, ab eodem tandem penitus devictus, sese dedidit: deinde vero, ut Eutropius testatur, religione sacramenti, Thessa lonica privatus occisus est. Ch., Maximum Licinium excepit in imperio Con stantinus Magnus, Constantii Chlori filius, impera tor fidelissimus et pientissimus: qui reguare cœ pit vul Kal. Augusti, Severo et Maximiano coss., et regnavit annos xxxII. Erat autem procerus, rufus, magnanimus, ingenii sedati et Deo charus. Chr. Alex. ad Constantini annum 1 Constantium C:es. et Maximianum Jovium v coss. ponit; Euse bius yero nullos.

Ἐν δὲ τοῖς χρόνοις τῆς βασιλείας αὐτοῦ πόλεμο; ἐγένετο ἐν τῇ Δύσει μέγας· καὶ ἐξῆλθε κατ' αυτή ὁ θειότατος Κωνσταντίνος, καὶ ἡττηθεὶς ἐφοσσεύετα ὑπὸ τῶν Βαρβάρων Και θλιβόμενος [3] ἐν τῷ μέλλειν αὐτὸν καθεύδειν ηύχετο ῥυσθῆναι ἀπ' αὐ τῶν· καὶ ἑλκυσθεὶς εἰς ὕπνον εἶδε κατ' ὄναρ ἐν τῷ οὐρανῷ σταυρόν, ἐν ᾧ ἐπεγέγραπτο· Ἐν τούτῳ νίκα. Καὶ ἀναγνοὺς τὸ ἐπιγεγραμμένον ἐν τῷ σταυρῷ διυπείσθη· καὶ ἀναστὰς ἐποίησε σίγου σταυροῦ, ὡς εἶδεν ἐν τῷ οὐρανῷ, καὶ προηγείτο αυτ τοῦ. Καὶ προτρεψάμενος τὸν ἴδιον στρατόν, λέγειν ὅτι Νικῶμεν, καὶ ὁρμήσας καὶ συμβαλὼν τοῖς Βαρ βάροις, ἐνίκησε τὸν πόλεμον κατὰ κράτος, ὥστε μην δένα τῶν Βαρβάρων σωθῆναι ἀλλὰ πάντας ἀπολέ σθαι. Καὶ ἐπανῆλθεν ἐν τῇ Ῥώμη μετὰ νίκης καὶ χαρᾶς μεγάλης, ἔχων ἔμπροσθεν αὐτοῦ τὸν σίγνον τοῦ σταυροῦ. Ἐξηγεῖτο δὲ πᾶσι τὴν τοῦ δράματος καὶ τοῦ σίγνου τοῦ σταυροῦ δύναμιν, λέγων ότι Τοῦτο τὸ σημεῖον ἐστι τοῦ Θεοῦ τῶν Γαλιλαίων των λεγομένων Χριστιανῶν. Καὶ εὐθέως τὰ ἱερὰ καὶ πάντας τοὺς ναοὺς τῶν Ἑλλήνων κατέστρεψε καὶ τὰς ἐκκλησίας τῶν Χριστιανῶν ἀνέωξε, παντα χοῦ σάκρας καταπέμψας ὥστε τὰς ἐκκλησίας τῶν Χριστιανῶν ἀνοιχθῆναι. Καὶ νηστεύσας καὶ κατηχη θεὶς ἐβαπτίσθη ὑπὸ Σιλβέστρου, ἐπισκόπου Ρώμης, αὐτὸς καὶ ἡ μήτηρ αὐτοῦ Ελένη καὶ πάντες οἱ συγ γενεῖς αὐτοῦ καὶ οἱ φίλοι αὐτοῦ καὶ πλῆθος ἄλλων πολλῶν Ῥωμαίων. Καὶ ἐγένετο Χριστιανὸς ὁ αὐτὸς Κωνσταντίνος βασιλεύς. Καὶ ἐπεστράτευσε κατὰ Περσῶν καὶ ἐνίκησεν καὶ ἐποίησε πάντα εἰρήνης [3] μετά Σαραβάρου ", βασ σιλέως Περσῶν, τοῦ Πέρσου αἰτήσαντος εἰρήνην ἔχειν μετὰ Ῥωμαίων. Ὁ δὲ αὐτὸς Κωνσταντίνο; βασιλεὺς καὶ τὴν Εὐφρατησίαν ἐποίησεν ἐπαρχίαν, ἀπὸ Συρίας καὶ Οσροηνῆς 8 μερίσας καὶ δοὺς δίκαιον μητροπόλεως ἐν Ἱεραπόλει. Καὶ ὑποστρέψας ἦλθεν ἐν ᾿Αντιοχείᾳ τῇ μεγάλη· καὶ ἔκτισεν ἐκεῖ τὴν Μεγά την Εκκλησίαν, μέγιστον κτίσμα, λύσας τὸ λεγόμενον Φιλίππου βασιλέως δημόσιον· λουτρὸν γὰρ παλαιὸν ἦν καὶ τῷ χρόνῳ φθαρὲν καὶ μὴ λοῦον. Εκτισε δὲ καὶ ξενῶνα πλησίον· ὁμοίως δὲ ἔκτισε καὶ τὴν λεγο μένην Ρουφίνου βασιλικήν· ἦν γὰρ τοῦτο ἱερὸν τοῦ Ἑρμοῦ, καὶ ἔλυσεν αὐτὸ Ρουφίνος ὁ ἔπαρχος τῶν ἱερῶν πραιτωρίων. Απελθὼν δὲ μετὰ τοῦ βασιλέως ἐν τῷ πολέμῳ ἐκελεύσθη ὑπ' αὐτοῦ περιμεῖναι ἐν Αντιοχείᾳ τῇ μεγάλῃ· καὶ ἐπλήρωσε τὴν αὐτὴν βασιλικὴν, επανερχομένου τοῦ αὐτοῦ βασιλέως ἐπὶ Σαραβάρου. Σαραδάρου Σαπώρου. Ο Σαραβάρου Β, Σαβουραρσάκης, το Οσροηνῆς. Οσροϊνης Οχ. Καὶ ἡττηθεὶς ἐφοσσεύετο ὑπὸ τῶν Βαρβάρων. Hujus sub imperio, bellum grave in Occidente exortum est; ad quod reprimendum divinissimus Constantinus cum exercitu profectus est: cæterum devictus imperator, a Barbaris undique cingeba tur. His itaque positus in angustiis, ad somnum decubiturus, a Deo precibus expetivit his malis liberari. Somno deinde correptus, per quietem vidit crucem in cœlo, cui inseriptum erat: In hoe vince. Perlecla autem iuscriptione, e somno ex pergefactus est. Surgens itaque, et elela crucis, quam in cœlo vidit, 317 effigie, eam in pugnam præferri jussit: simul etiam exercitui suo addens animos, victoriam eis pollicitus est. Tum vero egressus, pralioque cum Barbaris commisso, il los eo usque profligavit, ut ad unum omnes per ierint. Victor deinde Romam repetit cum trium. pho magno, crucis signum prælatum habens cujus quoque vim simul et visionem suam omni. bus aperuit, testatus: lloc signum esse Dei Gali læorum qui Christiani vocantur. Absque mora igi tur gentilium templa atque fana funditus evertit missisque ubique per imperium litteris suis im peratoriis, Christianorum ecclesias aperiri jussit. Tum vero, ubi jejunasset, et rudimentis Christia næ religionis imbutus fuisset, baptizatus est ipse, cum matre Helena, a Silvestro episcopo Romano baptizati etiam sunt propinqui ejus omnes et amici, Romanorumque insuper aliorum multitudo ingens. Sic itaque imperator Constantinus Chri stianus factus est. Posthæc vero contra Persas arma movens, bello superior evasit, datis etiam Persis pacis condi tionibus, flagitante hoc ab eo Sarabaro, Persarum rege. Idem Constantinus imperator Euphratesiam a Syria et 318 Osdroina sejungens, provinciam fecit; jure etiam metropolitico Hierapoli concesso. In re dit vero Antiochiam veniens, Ecclesia Magnan, opus plane magnificum, ibidem condidit, dissoluto Philippi regis balneo publico: quod, pervetustum cum essel et tempore collapsum, inutile prorsus fuit. Prope ecclesiam quoque hospitium exstruxit Rufini etiam basilicam condidit. Fuerat hæc olim Mercurii fanum; quod Rufinus, prætoriorum sa crorum præfectus, demolitus fuerat; eodem in loco inchoata ante bellum basilica, quam postea, a bello redux, imperatoris jussu, Romam repetentis, Antiochiæ relictus, ad exitum perduxit. Constan tinus autem imperator ab Antiochia discellens, Sy. 58 • Constantinus adversus Parthos, ut Eutropius, vel Persas, ut Hieronymus, qui jasm Mesopotamiam fatigabant, ultimo vitæ anno bellum moliens, Achyrone, Nicomedia suburbio. fatis oncessit. Quo tempore Sapor, sive Sapores, Persarum erat rex: qui etiam, anno sequente, Nisibim olisedit, vastala Mesopotamia. Sed et Cedrenus testatur anno xxi Constantini imp. pacem inter Supe rem, Persarum regem, et Romanos ruptam fuisse. Itaque pro hoc loco legendum Ch. alia forma videtur ejus quod est p. 7 8 D, et 9 nisi id ipsum re stituendum est. Alil omnino aliter ista narrant. Vide Euseb. De vit. Constant. lib. I, qui haec Cons'antino, Maxentiumn Romæ imperantem armis petenti, accidisse testa tur: cujus etiam rei narrationem se ab imperatore ipso posthac accepisse, loco citato profitetur.

Τα μην. Ἐν τῷ δὲ μέλλειν ἐξέρχεσθαι τὸν βασιλέα Καταντίνον ἀπὸ τῆς αὐτῆς Ἀντιοχείας, ἐποίησε πρώτος αὐτὸς ἄρχοντα Αντιοχείας της Συρίας Πλού πέχον ὀνόματι Χριστιανόν· ὅστις καὶ εἰς τὸ κτίσμα της ἐκκλησίας καὶ τῆς βασιλικῆς ἐκελεύσθη έργο Ξεεωχτείν. Ὁ δὲ αὐτὸς Πλούταρχος ἐν τῷ κτίζειν τὸν ξενώνα εύρη κὼς τὸ χαλκούργημα τοῦ Ποσειδῶνος τὸ Η πώς τετελεσμένον [4] ἔνεκεν τοῦ μὴ πάσχειν πεισμένην τὴν πόλιν, ἐπάρας τοῦτο ἐχώνευσε καὶ ποίησεν αὐτὸ στήλην τῷ αὐτῷ. Κωνσταντίνῳ τῷ Βασιλεί, στήσας αὐτὴν ἔξω τοῦ πραιτωρίου αὐτοῦ, τράτας ὑποκάτω αὐτῆς, Βίνω Κωνσταντίνω 60. Ητις στήλη χαλκή ίσταται ἕως τῆς νῦν. Προηγάγετο δὲ ὁ αὐτὸς βασιλεὺς ἐν τῇ αὐτῇ μετ γάλη πόλει των Αντιοχέων πρώτοις κόμητα Ανατο τῆς ἐπὶ τῆς ὑπατείας Ιλλου καὶ ᾿Αλβίνου, ποιήσας αὐτῷ πραιτώριον τὸ ἱερὸν τῶν Μουσῶν, πληροῦντα τὸν τόπον ἐν τῇ ᾿Ανατολῇ τοῦ ἐπάρχου τῶν πραιτω ρίων, ὀνόματι Φηλικιανόν οι Χριστιανόν, χαρισάμενος τῇ αὐτῇ πόλει τῶν ᾿Αντιοχέων διὰ θείου αὐτοῦ τύπου δικαιώματα ἀξίας δευτέρου κομετάτου, τοῦ τπγ' ἔτους χρηματίζοντος κατὰ τὴν μεγάλην τῶν ᾿Αντιοχέων πόλιν. Οὐκ ἦν γὰρ πρώην ἐν τῇ αὐτῇ μεγάλῃ 'Αν τιοχεία κόμης ᾿Ανατολῆς ἐγκάθετος ἀλλὰ κατὰ πόλεμον κινούμενον δηληγάτωρ ἐκάθητο ἐν Αντιοχεία της Συρίας, καὶ ὅτε ἐπαύθη ὁ πόλεμος, ἐκουφίζετο ὁ δηληγάτωρ. Ὁ δὲ βασιλεύς Κωνσταν τῖνος ἐξῆλθεν ἀπὸ ᾿Αντιοχείας, εάσας Ρουφῖνον τὸν ἔπαρχον· ὅστις Ρουφίνος σπουδάσας ἀνεπλήρωσε τὴν βασιλικήν· καὶ διὰ τοῦτο ἐκλήθη ἡ 'Ρουφίνου. ή Ὁ δὲ βασιλεὺς [5] Κωνσταντίνος ἔπεμψε την ἑαυτοῦ μητέρα τὴν κυρὰν Ελένην εἰς Ἱεροσό λυμα εἰς ἀναζήτησιν τοῦ τιμίου σταυροῦ· ἥτις καὶ εὑροῦσα ἀνήγαγε τὸν αὐτὸν τίμιον σταυρὸν μετὰ τῶν πέντε ἥλων· καὶ ηὐξήθη ἐξ ἐκείνου τὰ τῶν Χριστια νῶν πάντα. Ὁ δὲ αὐτὸς βασιλεὺς καὶ τρίτην Παλαιστίνην ἐποίησεν ἐπαρχίαν. Καὶ ἐπὶ τῆς αὐτοῦ βασιλείας ἐνεκαινίσθη σε τό ποτε Βυζάντιον ἐπὶ τῆς ὑπατείας Γαλλιτικού 6 καὶ Συμμάχου τοῦ αὐτοῦ δὲ βα * Βίνα Κωνσταντίνῳ Ος. Οι Φιλικιανὸν 274. σε ενεκαινίσθη ἀνεκαινίσθη Οχ. 63 Γαλλιανού. Γαλλικανού Εστώ;. ἑστός. Τοῦ τπγ' ἔτους χρηματίζοντος. ἄνευ υπάτων Εγκάθετος. ἐγκάθητος. Δηληγάτωρ ἐκάθητο. Δηληγάτωρ, δηληγατίων, δηληγατιῶν, ἀφορίζων, Κύραν Ελένην. Κύρα, κυρία, 152) Ανεκαινίσθη τὸ ποτέ Βυζάντιον ἐπὶ τῆς Ο υπατείας Γαλλιανοῦ καὶ Συμμάχου. ένεκαι νίσθη. rise prafectam Christi. num primus constituit, Plutarchum uomine: cujus eliam cura, in eccle sia et basilica exstruendis, usus est. Plutarchus vero iste, inter condendum hospitium, reperta ibi dem Neptuni statua area, telesmatice præparala, adversus terræmotus, ne deinceps ab his urbs pa teretur, eam extractam inde refundit, statuamque ex ea effictam, Constantino imperatori erexit quam et extra prætorium suum excitavit, cum hac inscriptione: Bono Constantino. Quæ quidem sta tua ibi usque adhuc visitur. Idem imperator Antiochiæ magnæ primus comitem Orientis, qui 319 præfecti praetorio locum leueret, eliam, in prætorium ei ut esset, Musarum fanum assignavit. Factum hoc illo et Albino coss., concessis etiam Antiochensibus, divino imperatoris ex edicto, dignitate ac jure comitatus secundi, anno æræ An tiochenæ CCCLXXXII, cum ante illud tempus Orien tis comes Antiochiæ magnæ sedem suam non ha buerit: sed moto aliquo bello, delegatus ibi pro tempore sedebat; quo finito, desiit et ejus delegatio. Constantinus autem imperator, Antiochia discedens, Rufinum ibi præfectum reliquit: qui, sedulo ope ram suam impendens, basilicam absolvit. Ob hanc itaque causam, Rufini basilica vocala est. constituit Christianum, nomine Felicianum cui Idem Constantinus imperator matrem suam, do minam Helenam, Hierosolymas misit, ad exquiren dam crucem venerabilem: quam una cum quin que clavis repertam, Helena inde reportavit. Εx Ex eo tempore res Christianoruin melius se in dies babuere. Idem imperator tertiam quoque Palæstinam pro vinciam fecit. Hujus etiam sub imperio Byzantium instaurata est, Galliano et Symmacho coss. Cum eninı imperator, processu ad longum tempus sug Οr., Pullus p. Ch., Ch. Scr. Are Antic chenæ annus CCCLXXXIII respondet anno Christi Eusebiano cccxxxvi, sive Dionysiano vulgari CCCXxxv, qui Constantini imp., secundum eumdem Eusebium, annus erat xxix, qui quidem annus in Chr. Alex. a Radero edito deest: idem tamen Chr. a Scaligero editum, ad hunc Constantini au num, Constantium Cæs. vi et Albinum coss. exhi bel, anno sequente relicto. Eodeut eliam anno dictos coss. ponunt Fasti Capitolini. Ser. delegatus; uti et delegatio apud Suidam. Hesy chius etiam, qui causis determinandis præest. pro Domina, apud recentiores frequenter. Mallem Urbs enim hæc licet annis ante aliquot, su! aliis coss. exædificari cœpta fuerit, sub his tamen ad exitum tandem perducta est, atque dedicata, uti etiam testatur Chr. Alex. auctor: qui coss. hos ponit ad annum Constantini M. xxv, quo anno Hesychius Illustris in Patr. Constant. urbem des dicatam tradit: annus vero hic erat Christi vul gari cccxxxi, æræ vero Antiochenæ annus CCCLXXIX. Auctor tamen noster infra urbis hujus dedicationem confert in ejusdem æræ annum CCCLXXVIII, id est in annum Christi vulgarem cccxxx, qui Constan tini imp. est XXIV. Hieronymus etiam in supple mento suo ad Chr. Euseb. Encania hæc ponit ad Constantini annum xxiv, quo anno Fasti Capitolini Gallicanum et Symmachum habent coss. Verum do hac urbis Constantinopolitana encæniorum epo cha, vide Jos. Scaliger De emend. temp. lib. v, et ejusdem Can. isagog, l. 111.

Τα μην. Ἐν τῷ δὲ μέλλειν ἐξέρχεσθαι τὸν βασιλέα Καταντίνον ἀπὸ τῆς αὐτῆς Ἀντιοχείας, ἐποίησε πρώτος αὐτὸς ἄρχοντα Αντιοχείας της Συρίας Πλού πέχον ὀνόματι Χριστιανόν· ὅστις καὶ εἰς τὸ κτίσμα της ἐκκλησίας καὶ τῆς βασιλικῆς ἐκελεύσθη έργο Ξεεωχτείν. Ὁ δὲ αὐτὸς Πλούταρχος ἐν τῷ κτίζειν τὸν ξενώνα εύρη κὼς τὸ χαλκούργημα τοῦ Ποσειδῶνος τὸ Η πώς τετελεσμένον [4] ἔνεκεν τοῦ μὴ πάσχειν πεισμένην τὴν πόλιν, ἐπάρας τοῦτο ἐχώνευσε καὶ ποίησεν αὐτὸ στήλην τῷ αὐτῷ. Κωνσταντίνῳ τῷ Βασιλεί, στήσας αὐτὴν ἔξω τοῦ πραιτωρίου αὐτοῦ, τράτας ὑποκάτω αὐτῆς, Βίνω Κωνσταντίνω 60. Ητις στήλη χαλκή ίσταται ἕως τῆς νῦν. Προηγάγετο δὲ ὁ αὐτὸς βασιλεὺς ἐν τῇ αὐτῇ μετ γάλη πόλει των Αντιοχέων πρώτοις κόμητα Ανατο τῆς ἐπὶ τῆς ὑπατείας Ιλλου καὶ ᾿Αλβίνου, ποιήσας αὐτῷ πραιτώριον τὸ ἱερὸν τῶν Μουσῶν, πληροῦντα τὸν τόπον ἐν τῇ ᾿Ανατολῇ τοῦ ἐπάρχου τῶν πραιτω ρίων, ὀνόματι Φηλικιανόν οι Χριστιανόν, χαρισάμενος τῇ αὐτῇ πόλει τῶν ᾿Αντιοχέων διὰ θείου αὐτοῦ τύπου δικαιώματα ἀξίας δευτέρου κομετάτου, τοῦ τπγ' ἔτους χρηματίζοντος κατὰ τὴν μεγάλην τῶν ᾿Αντιοχέων πόλιν. Οὐκ ἦν γὰρ πρώην ἐν τῇ αὐτῇ μεγάλῃ 'Αν τιοχεία κόμης ᾿Ανατολῆς ἐγκάθετος ἀλλὰ κατὰ πόλεμον κινούμενον δηληγάτωρ ἐκάθητο ἐν Αντιοχεία της Συρίας, καὶ ὅτε ἐπαύθη ὁ πόλεμος, ἐκουφίζετο ὁ δηληγάτωρ. Ὁ δὲ βασιλεύς Κωνσταν τῖνος ἐξῆλθεν ἀπὸ ᾿Αντιοχείας, εάσας Ρουφῖνον τὸν ἔπαρχον· ὅστις Ρουφίνος σπουδάσας ἀνεπλήρωσε τὴν βασιλικήν· καὶ διὰ τοῦτο ἐκλήθη ἡ 'Ρουφίνου. ή Ὁ δὲ βασιλεὺς [5] Κωνσταντίνος ἔπεμψε την ἑαυτοῦ μητέρα τὴν κυρὰν Ελένην εἰς Ἱεροσό λυμα εἰς ἀναζήτησιν τοῦ τιμίου σταυροῦ· ἥτις καὶ εὑροῦσα ἀνήγαγε τὸν αὐτὸν τίμιον σταυρὸν μετὰ τῶν πέντε ἥλων· καὶ ηὐξήθη ἐξ ἐκείνου τὰ τῶν Χριστια νῶν πάντα. Ὁ δὲ αὐτὸς βασιλεὺς καὶ τρίτην Παλαιστίνην ἐποίησεν ἐπαρχίαν. Καὶ ἐπὶ τῆς αὐτοῦ βασιλείας ἐνεκαινίσθη σε τό ποτε Βυζάντιον ἐπὶ τῆς ὑπατείας Γαλλιτικού 6 καὶ Συμμάχου τοῦ αὐτοῦ δὲ βα * Βίνα Κωνσταντίνῳ Ος. Οι Φιλικιανὸν 274. σε ενεκαινίσθη ἀνεκαινίσθη Οχ. 63 Γαλλιανού. Γαλλικανού Εστώ;. ἑστός. Τοῦ τπγ' ἔτους χρηματίζοντος. ἄνευ υπάτων Εγκάθετος. ἐγκάθητος. Δηληγάτωρ ἐκάθητο. Δηληγάτωρ, δηληγατίων, δηληγατιῶν, ἀφορίζων, Κύραν Ελένην. Κύρα, κυρία, 152) Ανεκαινίσθη τὸ ποτέ Βυζάντιον ἐπὶ τῆς Ο υπατείας Γαλλιανοῦ καὶ Συμμάχου. ένεκαι νίσθη. rise prafectam Christi. num primus constituit, Plutarchum uomine: cujus eliam cura, in eccle sia et basilica exstruendis, usus est. Plutarchus vero iste, inter condendum hospitium, reperta ibi dem Neptuni statua area, telesmatice præparala, adversus terræmotus, ne deinceps ab his urbs pa teretur, eam extractam inde refundit, statuamque ex ea effictam, Constantino imperatori erexit quam et extra prætorium suum excitavit, cum hac inscriptione: Bono Constantino. Quæ quidem sta tua ibi usque adhuc visitur. Idem imperator Antiochiæ magnæ primus comitem Orientis, qui 319 præfecti praetorio locum leueret, eliam, in prætorium ei ut esset, Musarum fanum assignavit. Factum hoc illo et Albino coss., concessis etiam Antiochensibus, divino imperatoris ex edicto, dignitate ac jure comitatus secundi, anno æræ An tiochenæ CCCLXXXII, cum ante illud tempus Orien tis comes Antiochiæ magnæ sedem suam non ha buerit: sed moto aliquo bello, delegatus ibi pro tempore sedebat; quo finito, desiit et ejus delegatio. Constantinus autem imperator, Antiochia discedens, Rufinum ibi præfectum reliquit: qui, sedulo ope ram suam impendens, basilicam absolvit. Ob hanc itaque causam, Rufini basilica vocala est. constituit Christianum, nomine Felicianum cui Idem Constantinus imperator matrem suam, do minam Helenam, Hierosolymas misit, ad exquiren dam crucem venerabilem: quam una cum quin que clavis repertam, Helena inde reportavit. Εx Ex eo tempore res Christianoruin melius se in dies babuere. Idem imperator tertiam quoque Palæstinam pro vinciam fecit. Hujus etiam sub imperio Byzantium instaurata est, Galliano et Symmacho coss. Cum eninı imperator, processu ad longum tempus sug Οr., Pullus p. Ch., Ch. Scr. Are Antic chenæ annus CCCLXXXIII respondet anno Christi Eusebiano cccxxxvi, sive Dionysiano vulgari CCCXxxv, qui Constantini imp., secundum eumdem Eusebium, annus erat xxix, qui quidem annus in Chr. Alex. a Radero edito deest: idem tamen Chr. a Scaligero editum, ad hunc Constantini au num, Constantium Cæs. vi et Albinum coss. exhi bel, anno sequente relicto. Eodeut eliam anno dictos coss. ponunt Fasti Capitolini. Ser. delegatus; uti et delegatio apud Suidam. Hesy chius etiam, qui causis determinandis præest. pro Domina, apud recentiores frequenter. Mallem Urbs enim hæc licet annis ante aliquot, su! aliis coss. exædificari cœpta fuerit, sub his tamen ad exitum tandem perducta est, atque dedicata, uti etiam testatur Chr. Alex. auctor: qui coss. hos ponit ad annum Constantini M. xxv, quo anno Hesychius Illustris in Patr. Constant. urbem des dicatam tradit: annus vero hic erat Christi vul gari cccxxxi, æræ vero Antiochenæ annus CCCLXXIX. Auctor tamen noster infra urbis hujus dedicationem confert in ejusdem æræ annum CCCLXXVIII, id est in annum Christi vulgarem cccxxx, qui Constan tini imp. est XXIV. Hieronymus etiam in supple mento suo ad Chr. Euseb. Encania hæc ponit ad Constantini annum xxiv, quo anno Fasti Capitolini Gallicanum et Symmachum habent coss. Verum do hac urbis Constantinopolitana encæniorum epo cha, vide Jos. Scaliger De emend. temp. lib. v, et ejusdem Can. isagog, l. 111.

τευσε κατ' αὐτῶν ποιήσας Καίσαρα Ἰουλιανὸν συγ γενέα αὐτοῦ. Καὶ γενόμενος ἐν Ἀντιοχείᾳ τῇ μεγάλῃ ἐπλή. ρωσε την μεγάλην ἐκκλησίαν ἐπιγράψας ταῦτα Χριστῷ Κωνστάντιος επέραστον ἐν οἶκον έτευξεν, 86 έχετ Ουρανίαις ἀψῖσι πανείκελα 85, παμφανόωντα Κωνσταντίου ἄνακτος ὑποδρήσσοντος μιας Γοργόνιος δὲ κόμης 1 θαλαμηπόλον Εργα ύγανε. Καὶ κατελθὼν ἐπὶ τὰ Περσικὰ ἐποίησε πάντα εἰρή νης μετὰ Περσῶν ἐπὶ φανερὸν χρόνον, πολλῶν τε σόντων ἐξ ἀμφοτέρων ἐν τῇ συμβολῃ. Καὶ ὑποστρέ ψας ἐποίησε τὰ ἐγκαίνια τῆς αὐτῆς Μεγάλης Εκκλη σίας ἐν ᾿Αντιοχεία. Καὶ ἐξελθὼν ὁ αὐτὸς Κωνστάν τιος ἀπὸ ᾿Αντιοχείας, ἀνιὼν ἐπὶ Κωνσταντινούπολιν, ἔφθασε τὴν Κιλικίαν [14]· καὶ ἔκτισεν ἐκεῖ τὴν γέ φυραν τοῦ Πυράμου ποταμοῦ ἔργον μέγιστον. Καὶ εἰσελθὼν ἐν 88 Μαμψουεστίᾳ πόλει της Κιλικίας, ἀρρωστήσας τελευτῇ ἐκεῖ, ὧν ἐνιαν τῶν μ' Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Κωνσταντίου ἐβασίλευσεν Ἰουλιανὸς, ὁ Παραβάτης ὁ πρώην γενόμενος Καίσαρ, ὁ συγγενείς τοῦ αὐτοῦ Κωνσταντίου, ἐπὶ ὑπατείας Μαρμεντίου 80 καὶ Νεβήτα· ὅστις ἐβασί λευσεν ἔτη β΄ *Ην δὲ ἐλλόγιμος· ὅστις ἐκλήθη Παραβάτης, διότι αρνησάμενος τὸ δόγμα τῶν αὐτοῦ προγόνων, τὸ τῶν Χριστιανῶν, γέγονεν "Ελλην. Ην δὲ φίλος καὶ ὁμόχρονος Λιβανίου τοῦ περιβοήτου σοφιστοῦ ᾿Αντιοχείας. Ἐπὶ δὲ τῆς αὐτοῦ βασιλείας ἐμαρτύρησεν ὁ ἅγιος Δομέτιος. Επεστράτευσε γὰρ κατὰ Περσῶν δυνατὴν στρατείαν, καὶ κατελθὼν κατέλαβεν [15] Αντιόχειαν καὶ ἀνελθὼν ἐν τῷ ὄρει τῷ λεγομένῳ Κασίῳ ἐποίη σεν ἐκεῖ θυσίαν ἑκατόμβην τῷ Διὶ Κασίῳ· καὶ κατελ θὼν ἐκεῖθεν καὶ ἐλθὼν εἰς Δάφνην ἐποίησε κἀκεῖ θύ σίαν τῷ ᾿Απόλλωνι. Καὶ παρακοιμηθεὶς εἶδεν ἐν νὰ ἐπέρχιστον. ἐπήρατον Κωνσταντίνος Κωνσταντίνου 88 παμφανόωντα πανφανόεντα Οχ. 86 ὑποδρήσσοντος ὑποδρήσοντος (π. 87 θαλαμηπόλον θαλάμη πόλον Οπ Μαμψουεστία.Μαμψουχρήναις Μαρμεντίου καὶ Νεβήτα, ο Μαμερτίνου και Νεβήττα Κωνστάντιος ἐπέρα στον οἶκον. ἐπήρα Κωνσταντίνος, Κων σταντίνου, Πανφανόεντα. παμφανόωντα. Αρματα δ' ἔκλιναν πρὸς ἐνώπια παμφανόωντα. Θαλάμη πόλον. θαλαμηπόλος. θαλαμη πόλος, Του Πυράμου ποταμοῦ. Πύραμος, ποταμὸς ἐν Μάλλῳ τῆς Κιλικίας. Ἐκαλεῖτο δὲ πρότερον Λευ κάπυρος. Εἰσελθὼν ἐν Μαμψουεστίχ. Μοψουεστία. Μέψου ἑστίᾳ, Κιλικίας ἐπὶ τῷ Πυράμῳ ποταμῷ, ἀπὸ Μόψου τοῦ μάντεως. Μόψου χρῆναι Καὶ ἐλθὼν ἐν Μόψου κρήναις, τελευτᾷ μηνὶ Νοεμ βρίῳ γ'. ἂν ἐνιαυτῶν μ'. με', Ἰουλιανὸς, ὁ Παραβάτης. παραβάτης, Όστις ἐβασίλευσεν ἔτη β'. corum ducti. Imperator itaque, Juliano cognato suo Cæsare creato, in eps arma movit. Magnam antem Antiochiam veniens, ecclesiam ibi magnam absolvit, cui ista inscripsit 326 Exstruxit sacras Christo Constantius ades, Coelo consimiles, summo splendore nitentes Sic Constantini regis pia jussa secutus. . Gorgonio comiti structuræ cura relicta est. In Persidem deinde profectus est, prælioque cum eis inito, multisque utrinque cæsis, induciæ ad tempus satis longum factæ sunt. Imperator ttaque Antiochiam reversus, Magna Ecclesiæ dedi cationem celebravit. Hinc vero Constantinopolim profecturus, per Ciliciam iter ducit: ubi Pyrami fluvii pontern, opus magnificum, exstruxit. Ab in de vero Mopsuestiam, Ciliciæ urbem veniens, ex morbo ibi interiit, annum agens quadragesimum. JULIANUS IMPERATOR.· Constantium in imperio excepit Julianus, Apostala, consanguineus ejus, que ipse Cæsarem antea creaverat; Marmentio et Neveta coss., et imperavit annos 11. Erat hic cloquentia celebris: Apostata autem 327 dictus est, quod majorum suorum fide Christiana renun tiata, in paganismum transisset. Amicum autem et coævum habuit Libanium, celeberrimum sophi stam Antiochensem. Hujus sub imperio sanctus Domitius martyrium passus est. Julianus enim, copiis ingentibus col lectis, in Persas arina movit. Itinere vero per An tiochiam facto, ad montem Casium profectus est, ubi Jovi Casio hecatombem fecit: inde in Daph nem descendens, Apollini quoque sacra peregit ubi cum ad somnum recumberet, per quietem vi Ch. Idem et suspicatur. Ch., Ch., Cl., 23 scribi debebat,notante Wesselingio ad Antonin. p. 580. 89 Chr. Alex. habet; rectius: hoc anno enim Fasti Capitolini Fl. Mamertinum et Fl. Nevittam coss. habent. › Ch. Scr. Toy. Cæterum versus hi haud sani sunt. Forte le gendum, ut et versu tertio uti metri ratio postulare videtur. Con stantinus enim Magnus ecclesiam hanc inchoavit, maximamque ejus partem absolvit: cui tandem sub Constantio F. ad exitum perductæ, ista inscripta sunt. Lego, Hom. Lego, qui circa cubiculum versatur, Cubicularius. Leucosyrus olim dictus est, teste Stephano Scr. Stephanus Urbs haec etiam dicta est. Cedren. in Constantio Hieronymus etiam: Constantius Mopsocre nis, inter Ciliciam Cappadociamque moritur, anno @latis sua xLV. Scribend. ætatis enim XLV mortem obiit, teste Eutropio: quem etiam se quitur Hieronymus. Julianus iste Græcis scriptor. id est, transgressor, passi vocatur: quod tamen nos, epitheto æque freque ter Juliano a Latinis imposito, Apostatam, reddi mus. Julianus post Constantii mortem, imperium solus tenuit anno Uno, et mensibus viri, uti Hieronymus, et post eum Jornandes. Eutropius tamen; eum imperii sui anno vn mortem obiisse testatur: nempe annos illos v, quibus a Constantio Casar renuntiatus, 12 imperii consortium ascitus est, annumerans.

δράματι παῖδα ξανθόν λέγοντα αὐτῷ, Εν ᾿Ασίᾳ δεῖ σε τεθνάναι. Εισερχόμενος δὲ ἀπὸ Δάφνης ἐν Αντιοχείς υπηντήθη ὑπὸ τῶν συγκλητικῶν αὐτοῦ καὶ τῶν ἀξιωματικῶν αὐτοῦ καὶ τοῦ δήμου. Καὶ ἔκραξαν αὐτῷ οἱ δημόται Αντιοχείας ὑβριστικάς φωνάς, ὡς Χριστιανοί θερμοὶ ὄντες, δεδωκότες αὐτῷ ἐν ταῖς αὐτῶν φωναῖς κληδόνα μὴ ὑποστρέψαι. ᾿Απὸ δὲ τῶν πλησίον αὐτοῦ δύο κανδιδάτοι Χριστια νοι, ὧν τὰ ὀνόματά ἐστι ταῦτα, Ιουβεντίνος καὶ Μα ξιμιανός, ἀποσχίσαντες συνέμιξαν τοῖς ὑβρίζουσιν αὐτὸν ὄχλοις, πλέον ἀνεγείροντες τὸν δῆμον εἰς ὕβρεις. Καὶ ἑωρακὼς αὐτοὺς Ἰουλιανὸς ὁ βασιλεὺς, ἐκέλευ σεν αὐτοὺς συσχεθῆναι· καὶ εὐθέως αὐτοὺς ἀπεχε φάλισεν ἐν ᾿Αντιοχείᾳ, καὶ ἐτέθησαν τὰ λείψανα αὐ τῶν ἐν τῷ μαρτυρίῳ τῷ λεγομένῳ Κοιμητηρίῳ οὔστινας καλοῦσιν οἱ Ἀντιοχείς Γεντιλίους. Καὶ ἀγανακτήσας κατὰ τῶν ᾿Αντιοχέων ἠπείλει αὐτοῖς, λέγων ὑποστρέφειν καὶ τιμωρεῖσθαι αὐτούς, ὡς μή Έχοντας κληδόνα, εἰπὼν περὶ τῶν αὐτῶν ᾿Αντιοχέων λόγου διαβάλλων αὐτοὺς ὡς τυράννους. Καὶ προέθηκε ο τὸν κατ' αὐτῶν ῥηθέντα παρ' αὐτοῦ λό γον ἔξω τοῦ παλατίου τῆς αὐτῆς πόλεως εἰς [16] τὸ λεγόμενον Τετράπυλον τῶν ἐλεφάντων, πλησίον τῆς Ῥηγίας. Καὶ ἐξελθὼν διὰ τῶν οι Κυρηστικῶν ἀπῆλθε κατὰ Περσῶν· παρερχόμενος δὲ διὰ Κύρου τῆς πό λεως ἐν τῇ χώρα εἶδεν ὄχλον ἑστῶτα ἐν τῷ σπη λαίῳ τοῦ ἁγίου Δομετίου καὶ ἰώμενον παρ' αὐτοῦ. Καὶ ἐρωτᾷ τινας τίς ἐστιν ἐκεῖνος ὁ συναγόμενος ἔχλος; Καὶ ἔμαθεν ὅτι ἐν τῷ σπηλαίῳ τοῦ ὄρους ἐστὶ μοναχὸς καὶ πρὸς αὐτὸν συνάγεται ὁ ἑστὼς ὄχλος, θέλων ἰαθῆναι καὶ εὐλογηθῆναι παρ' αὐτοῦ. Καὶ ἐδήλωσε τῷ ἁγίῳ Δομετίῳ ὁ βασιλεὺς Ἰουλιανὸς για ρεφερενδαρίου Χριστιανοῦ ταῦτα· Διὰ τὸ ἀρέσαι τῷ Θεῷ σου εἰς τὸ σπήλαιον εἰσῆλθες ἀνθρώποις μὴ θέλε ἀρέσκειν, ἀλλὰ ἰδίαζε. Καὶ ἀντεδήλωσεν αὐτῷ ὁ ἅγιος Δομέτιος ὅτι, ὡς τῷ Θεῷ” ἐκδόσαντός μου τὴν ψυχὴν καὶ τὸ σῶμα ἐκ πολλοῦ χρόνου ἐν τῷ σπηλαίῳ τούτῳ ἐμαυτὸν ἀπέκλεισα· τὸν δὲ πρός με ἐρχόμενον ὄχλον ἐν πίστει ἀποδιώκειν οὐ δύναμαι. Καὶ ἐκέλευσεν ὁ βασιλεὺς Ἰουλιανὸς ἀναφραγῆναι τὸ σπήλαιον λίθοις μεγάλοις καὶ εἶναι αὐτὸν τὸν δίκαιον ἔσω. Καὶ ἐκ τούτου ἐτελειώθη ὁ ἅγιος Δομέτιος. * προσέθηκε Οχ. οι Κρυστικών Οχ. ο Διά. Εἰ διὰ 297 * τῷ Θεῷ τοῦ Θεοῦ Θς. Εἰπὼν περὶ τῶν αὐτῶν ᾿Αντιοχέων λόγον. Λόγος Μισο πώγων Διὰ Κύρου τῆς πόλεως. Κύρρου. Η Διὰ ῥεφερενδαρίου Χριστιανοῦ. Ρεφερενδά ριος, ραιφερενδάριος, άνα φορεύς, 'Αναφραγήναι τὸ σπήλαιον. ἀναφράσσω ἀναφράξαντες ἀναφράξαντες) ἀναπτύξαντες, ἀναπετάσαντες. ἀπογραφῆναι. Κηριστικών. Κυριστικών dit puerulum quemdana flavum, qui dicebat ei: Int Asia moriturus es. Ex Daphine autem Antiochiam adventanti, procedebant ei obviam primores ejus et consiliarii, cum populo. Populus auten Antio chenus, qui Christianismi zelo fervebat, imperato rem contumeliosis dicteriis excepit; a Persico etiam bello eum non reversurum ominatus. Inter hos duo etiam erant ex familiaribus ejus, Chri stianismi candidati; quorum nomina, Juventinus el Maximianus; qui ex comitatu imperatorio dis cedentes, immiscuerunt sese convicianti populo; multoque magis eos ad opprobria concitarunt. Ilos videns imperator Julianus, absque mora compre hensos capite multavit Antiochiæ: ubi etiam re liquiæ eorum in martyrio, quod Camelerium vo cant, recondebantur: hos vero Antiochenses Gentiles appellant. Julianus autem Antiochenis infensus, interminatus est illis, dicens se rodeun tem 328 ponas ab illis exacturum, eo quod ad versa sibi ominati essent. Quin et orationem con tra Antiochenses condidit; in qua rebellionis eos reos peragit: quam quidem orationem extra pala tium Antiochenum, ad elephantorum Telrapylum, quod prope Regiam est, palam appendi jussit. Tum vero contra Persas arma movens, per Cyr rhesticam ducit iter. Cyrrhum autem, regionis illius urbem, praeteriens turbantconspexit ad Sun eti Domitii cellam astantium, qui ab eo morborum sanationem petebant. Interrogatis autem quibus damn, quid sibi vellet iste populi concursus, re sponsum tulit monachum montis in spelunca de gerc, ad Auleni turba ista congregata est, uti mor borum suorum medelam, et benedictionem ab illo accipiant. Julianus itaque imperator, per referen darium Christianum, sanctum Domitium monuit, verbis hisce Speluncam intrasti, ut Deo tuo plc ceres: ne igitur de hominibus placendo sis sollici lus; sed solitariam agas vitam. Respondens ei san clus Domitius: Ego, inquit, Deo, qui corpus mili animumque dedit, in hac spelunca memet includen. do jampridem consecravi; populum vero, ex fide ad me venientem, arcere non possum. Cæterum Julianus imperator, spelunca os, aggestis lapidibus ingentibus, occludi jussit, viro justo intus incluso. Atque hunc vitæ finem habuit sanctus Domitius. Chron. Pasch. p. D. Chron., iste a Juliano iu Antiochenos scriptus, inscribitur. Scr. Cyr rbo enim urbe, Cyrrhestica regio dicta est; uti supra monuimus. sive a Suida exponitur relator. Vide Jo. Meurs. Glossar. et Jo. Vossium, De vit. serm. lla etiam Chr. Alex.; tamen, aperio, significat, sensu plane opposito. Hesychius: (leg. Forte itaque legendum Scr. ut habet C. nti

τευσε κατ' αὐτῶν ποιήσας Καίσαρα Ἰουλιανὸν συγ γενέα αὐτοῦ. Καὶ γενόμενος ἐν Ἀντιοχείᾳ τῇ μεγάλῃ ἐπλή. ρωσε την μεγάλην ἐκκλησίαν ἐπιγράψας ταῦτα Χριστῷ Κωνστάντιος επέραστον ἐν οἶκον έτευξεν, 86 έχετ Ουρανίαις ἀψῖσι πανείκελα 85, παμφανόωντα Κωνσταντίου ἄνακτος ὑποδρήσσοντος μιας Γοργόνιος δὲ κόμης 1 θαλαμηπόλον Εργα ύγανε. Καὶ κατελθὼν ἐπὶ τὰ Περσικὰ ἐποίησε πάντα εἰρή νης μετὰ Περσῶν ἐπὶ φανερὸν χρόνον, πολλῶν τε σόντων ἐξ ἀμφοτέρων ἐν τῇ συμβολῃ. Καὶ ὑποστρέ ψας ἐποίησε τὰ ἐγκαίνια τῆς αὐτῆς Μεγάλης Εκκλη σίας ἐν ᾿Αντιοχεία. Καὶ ἐξελθὼν ὁ αὐτὸς Κωνστάν τιος ἀπὸ ᾿Αντιοχείας, ἀνιὼν ἐπὶ Κωνσταντινούπολιν, ἔφθασε τὴν Κιλικίαν [14]· καὶ ἔκτισεν ἐκεῖ τὴν γέ φυραν τοῦ Πυράμου ποταμοῦ ἔργον μέγιστον. Καὶ εἰσελθὼν ἐν 88 Μαμψουεστίᾳ πόλει της Κιλικίας, ἀρρωστήσας τελευτῇ ἐκεῖ, ὧν ἐνιαν τῶν μ' Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Κωνσταντίου ἐβασίλευσεν Ἰουλιανὸς, ὁ Παραβάτης ὁ πρώην γενόμενος Καίσαρ, ὁ συγγενείς τοῦ αὐτοῦ Κωνσταντίου, ἐπὶ ὑπατείας Μαρμεντίου 80 καὶ Νεβήτα· ὅστις ἐβασί λευσεν ἔτη β΄ *Ην δὲ ἐλλόγιμος· ὅστις ἐκλήθη Παραβάτης, διότι αρνησάμενος τὸ δόγμα τῶν αὐτοῦ προγόνων, τὸ τῶν Χριστιανῶν, γέγονεν "Ελλην. Ην δὲ φίλος καὶ ὁμόχρονος Λιβανίου τοῦ περιβοήτου σοφιστοῦ ᾿Αντιοχείας. Ἐπὶ δὲ τῆς αὐτοῦ βασιλείας ἐμαρτύρησεν ὁ ἅγιος Δομέτιος. Επεστράτευσε γὰρ κατὰ Περσῶν δυνατὴν στρατείαν, καὶ κατελθὼν κατέλαβεν [15] Αντιόχειαν καὶ ἀνελθὼν ἐν τῷ ὄρει τῷ λεγομένῳ Κασίῳ ἐποίη σεν ἐκεῖ θυσίαν ἑκατόμβην τῷ Διὶ Κασίῳ· καὶ κατελ θὼν ἐκεῖθεν καὶ ἐλθὼν εἰς Δάφνην ἐποίησε κἀκεῖ θύ σίαν τῷ ᾿Απόλλωνι. Καὶ παρακοιμηθεὶς εἶδεν ἐν νὰ ἐπέρχιστον. ἐπήρατον Κωνσταντίνος Κωνσταντίνου 88 παμφανόωντα πανφανόεντα Οχ. 86 ὑποδρήσσοντος ὑποδρήσοντος (π. 87 θαλαμηπόλον θαλάμη πόλον Οπ Μαμψουεστία.Μαμψουχρήναις Μαρμεντίου καὶ Νεβήτα, ο Μαμερτίνου και Νεβήττα Κωνστάντιος ἐπέρα στον οἶκον. ἐπήρα Κωνσταντίνος, Κων σταντίνου, Πανφανόεντα. παμφανόωντα. Αρματα δ' ἔκλιναν πρὸς ἐνώπια παμφανόωντα. Θαλάμη πόλον. θαλαμηπόλος. θαλαμη πόλος, Του Πυράμου ποταμοῦ. Πύραμος, ποταμὸς ἐν Μάλλῳ τῆς Κιλικίας. Ἐκαλεῖτο δὲ πρότερον Λευ κάπυρος. Εἰσελθὼν ἐν Μαμψουεστίχ. Μοψουεστία. Μέψου ἑστίᾳ, Κιλικίας ἐπὶ τῷ Πυράμῳ ποταμῷ, ἀπὸ Μόψου τοῦ μάντεως. Μόψου χρῆναι Καὶ ἐλθὼν ἐν Μόψου κρήναις, τελευτᾷ μηνὶ Νοεμ βρίῳ γ'. ἂν ἐνιαυτῶν μ'. με', Ἰουλιανὸς, ὁ Παραβάτης. παραβάτης, Όστις ἐβασίλευσεν ἔτη β'. corum ducti. Imperator itaque, Juliano cognato suo Cæsare creato, in eps arma movit. Magnam antem Antiochiam veniens, ecclesiam ibi magnam absolvit, cui ista inscripsit 326 Exstruxit sacras Christo Constantius ades, Coelo consimiles, summo splendore nitentes Sic Constantini regis pia jussa secutus. . Gorgonio comiti structuræ cura relicta est. In Persidem deinde profectus est, prælioque cum eis inito, multisque utrinque cæsis, induciæ ad tempus satis longum factæ sunt. Imperator ttaque Antiochiam reversus, Magna Ecclesiæ dedi cationem celebravit. Hinc vero Constantinopolim profecturus, per Ciliciam iter ducit: ubi Pyrami fluvii pontern, opus magnificum, exstruxit. Ab in de vero Mopsuestiam, Ciliciæ urbem veniens, ex morbo ibi interiit, annum agens quadragesimum. JULIANUS IMPERATOR.· Constantium in imperio excepit Julianus, Apostala, consanguineus ejus, que ipse Cæsarem antea creaverat; Marmentio et Neveta coss., et imperavit annos 11. Erat hic cloquentia celebris: Apostata autem 327 dictus est, quod majorum suorum fide Christiana renun tiata, in paganismum transisset. Amicum autem et coævum habuit Libanium, celeberrimum sophi stam Antiochensem. Hujus sub imperio sanctus Domitius martyrium passus est. Julianus enim, copiis ingentibus col lectis, in Persas arina movit. Itinere vero per An tiochiam facto, ad montem Casium profectus est, ubi Jovi Casio hecatombem fecit: inde in Daph nem descendens, Apollini quoque sacra peregit ubi cum ad somnum recumberet, per quietem vi Ch. Idem et suspicatur. Ch., Ch., Cl., 23 scribi debebat,notante Wesselingio ad Antonin. p. 580. 89 Chr. Alex. habet; rectius: hoc anno enim Fasti Capitolini Fl. Mamertinum et Fl. Nevittam coss. habent. › Ch. Scr. Toy. Cæterum versus hi haud sani sunt. Forte le gendum, ut et versu tertio uti metri ratio postulare videtur. Con stantinus enim Magnus ecclesiam hanc inchoavit, maximamque ejus partem absolvit: cui tandem sub Constantio F. ad exitum perductæ, ista inscripta sunt. Lego, Hom. Lego, qui circa cubiculum versatur, Cubicularius. Leucosyrus olim dictus est, teste Stephano Scr. Stephanus Urbs haec etiam dicta est. Cedren. in Constantio Hieronymus etiam: Constantius Mopsocre nis, inter Ciliciam Cappadociamque moritur, anno @latis sua xLV. Scribend. ætatis enim XLV mortem obiit, teste Eutropio: quem etiam se quitur Hieronymus. Julianus iste Græcis scriptor. id est, transgressor, passi vocatur: quod tamen nos, epitheto æque freque ter Juliano a Latinis imposito, Apostatam, reddi mus. Julianus post Constantii mortem, imperium solus tenuit anno Uno, et mensibus viri, uti Hieronymus, et post eum Jornandes. Eutropius tamen; eum imperii sui anno vn mortem obiisse testatur: nempe annos illos v, quibus a Constantio Casar renuntiatus, 12 imperii consortium ascitus est, annumerans.

Καὶ [17] κατιὼν ὁ αὐτὸς βασιλεὺς Ἰουλιανὸς κατά Σαββουραρσάκου, βασιλέως Περσών, κατέφθασεν ἐν Ἱεραπόλει· καὶ πέμψας κατεσκεύασε πλοῖα ἐν Σπο μοσάτοις, πόλει " τῆς Εὐφρατησίας, τὰ μὲν διὰ ξύ λων, τὰ δὲ διὰ βυρσῶν, ὡς ὁ σοφώτατος Μάγνος δ χρονογράφος ὁ Καρηνός δ συνὼν αὐτῷ Ἰουλια νῷ βασιλεῖ, συνεγράψατο. ᾿Απὸ δὲ Ἱεραπόλεως ἐξελο θὼν ἦλθεν ἐν Κάραις τῇ πόλει· κἀκεῖθεν εὗρε δύο ὁδοὺς, μίαν ἀπάγουσαν εἰς τὴν Νίσιβιν πόλιν, ουσάν ποτε Ῥωμαίων, καὶ ἄλλην ἐπὶ τὸ Ῥωμαϊκὸν κάστρον τὸ λεγόμενον Κιρκήσιον κείμενον εἰς τὸ μέσον τῶν δύο ποταμῶν τοῦ Εὐφράτου καὶ τοῦ ᾿Αβ βορᾶ· ὅπερ ἔκτισε Διοκλητιανός, βασιλεὺς Ρω μαίων. Καὶ μερίσας τὸν στρατὸν ὁ αὐτὸς βασιλεύς πέμπει ἐπὶ τὴν Νίσιβιν ὁπλίτας ἄνδρας μυρίους εξακισχιλίους μετὰ δύο ἐξάρχων Σεβαστιανοῦ καὶ Προκοπίου. Καὶ κατέφθασεν ὁ αὐτὸς Ἰουλιανὸς τὸ Κιρκήσιον ο κάστρον· καὶ ἐάσας καὶ ἐν τῷ Κιρκη σίῳ κάστρῳ ὅσους εὗρεν ἐγκαθέτους στρατιώτας εξακισχιλίους, προσθεὶς αὐτοῖς καὶ ἄλλους ὁπλίτας άνδρας τετρακισχιλίους μετὰ ἐξάρχων δύο 'Ακκα μέου καὶ Μαύρου. Καὶ ἐξῆλθεν ἐκεῖθεν καὶ παρ ἦλθε τὸν ᾿Α66ορὰν ποταμὸν διὰ τῆς "' γεφύρης τῶν πλοίων φθασάντων εἰς τὸν Εὐφράτην ποταμόν ὧντινων πλοίων ὑπῆρχεν ὁ ἀριθμὸς χιλίων [18] δια κοσίων πεντήκοντα. Καὶ συναθροίσας τὸν ἴδιον αὐτ τοῦ στρατὸν, ἔχων μεθ' ἑαυτοῦ ᾿Ανατόλιον μάγιστρον καὶ Σαλούστιον ἔπαρχον πραιτωρίων καὶ τοὺς στρα τηλάτας αὐτοῦ, ἀνελθὼν ἐν ὑψηλῷ βήματι δι' ἑαυτοῦ προσεφώνησε τῷ στρατῷ, ἐπαινῶν αὐτοὺς καὶ προ τρεπόμενος προθύμως καὶ σωφρόνως ἀγωνίσασθαι κατὰ Περσῶν. Καὶ εὐθέως ἐμβαίνειν εἰς τὰ πλεία επέτρεψεν, εἰσελθὼν καὶ αὐτὸς ὁ βασιλεὺς εἰς τὸ εὐ τρεπισθὲν αὐτῷ πλοῖον, καὶ προηγεῖσθαι αὐτῶν προσκουλκάτορας " (α) προσέταξεν ἄνδρας γενναίους ἐκ τοῦ ἀριθμοῦ τῶν λαγκιαρίων καὶ ματτιαρίων χιλίους πεντακοσίους, κελεύσας βαστάζεσθαι καὶ τὰ οι πόλεως Οχ. οι Κιρκήσιον Κιρκίσιον Οχ. 90 Ακκαμέου. Μαχαμαίον οι γεφύρης. γεφύρας να προσκουλκάτορας πρὸς κουλκάτορας Οχ. Ο Καρηνός. Καῤῥηνός. Κάρβας, πόλις Μεσοποταμίας, τὸ ἐθνικὸν, Καρο ῥηνός. Ριο Κάραι Κάρλας. Το λεγόμενον Κιρκίσιον. Καὶ τοῦ ᾿Αββορα. βόμβας Γεφύρης. γεφύρας. Προηγεῖσθαι αὐτῶν πρὸς κουλκάτορας. προσκουλκάτορας, Προσκουλκεύειν, ἐξκουλκεύειν, προς κουλκάτορες, οι εξκουλκάτορες, Σκούλται, Σκουλτάτωρες Τῶν λαγκαρίων, καὶ ματτιαρίων. Λαγκιά Imperator autem Julianus, in Sabbur.rsacem, Persarum regen, exercitum ducens, Hierapolim venit; missis in Samosatam, Euphratesiæ ur ben, 329 qui navigia fabricarent, lignea quæ dam, quaedam vero coriacea; uti habet sapientis simus Magnus Carrensis, chronographus, qui hoc bello sub Juliano militavit. Hierapoli autem dis cedens imperator, Carras venit; unde via sese in partes duas findit, quarum una in Nisibim adducit, urbem Romanis olim subjectam; altera in Circe sium tendit, castrum Romanum, quod Euphratem inter et Abboram fluvios medium, a Diocletiano imperatore exstructum est. Julianus itaque diviso exercitu, armatorum xvi millia Nisibim versus expedivit, sub Sebastiani et Procopii ductu: Ipse auten ad Circesium castrum ducit iter. Ubi mili tum stationariorum vi millibus, quos ibi invenit, ipse ¡v millia militum alia adjecit, Accameo et Mauro ducibus constitutis. Inde autem discedens, ipse, cum Anatolio magistro, Salustio, præfecto prætorio, caeterisque ducibus, Abbore fuminis ponte trajecto, classem suam, MCCL naves numero habentem, per Euphratem adventantem, prasto latus est. Tum vero coactis in unum copiis, locum editiorem conscendit ipse, unde exercitum allocu tus est et cujusque fortia facta deprædicans, uti paratissimo opsimoque animo contra Persas in aciem descenderent hortatus est. Posthæc navigia conscendere 330 jussis omnibus, ipse quoque in paratam sibi navem ingressus est; præmissis, qui exploratores essent, wo ex numero lanceariorum et mattiariorum, fortissimis viris. Vexillum etiam suum sibi præferri jussit: Lucianum vero comni tem, virum bellicosissimum, imperator secum la buit: qui plurima Persarum castra, Euphrati confinia, et quæ, medias inter aquas, in -insulis etiam sita erant, vastavit, Persis eorum custodi Ch., Μachamaum et Maurum fratres meme ral Ammianus xxv, 1, 2: ex orthographia monachorum, Zosimus 111, 26 8. Ch. Ch., Lego Stephanus etc. etiam, uti Noster semper label, scribendum De Castello hoc vide Procopiuin, Pers. lib. 11. tur fluvius iste. Procopio voca Scr. Ser. conjunctiin. et excubias agere, explorare: iude excubitores, explo ratores. Vide J. Vossium De vit. serm. et Jo. Weurs. Glossar. His adde Nic. Rigalt. Glossar, in et licet enim voces ha diversam agnoscant originem, eandem tamen rem signare videntur. piot sunt lancearii: verum quinam sint mattiarii hi, non adeo facile est dictu. Vocabulum occurrit aliquoties apud Ammianum Marcellinum, et Zosi mum: quod tamen non explicant interpretes. Certe mattiarios cum lanceariis ubique juncios in venimus < mater aulem, sive materis, aut malaris, teli quoddam genus erat, cujus meminerunt inter antiquos J. Cæsar et Livius; quod etiam lancea longioris genus fuisse, conjicit doctissimus J. Vos sius, De vit. serm. An igitur matari armatus fuerit mattiarius noster, aliis inquirendum propono. Mili tum vero genus hoc explorationibus idoneum fuis se etiam ex Ammiano Marcellino colligere licet qui lib. xxi De Constantino imp. hæc habet: Qua gratia in lætitiam imperator versus, ex melu, con cione mox absoluta, Arbelionem ante ulios faustum ad intestina bella sedanda ex anteactis jam sciens, iler suum præire cum lanceariis et malliariis, el ca tervis expeditorum præcepit..

σίγνα αὐτοῦ καὶ τὸν κόμητα Λουκιανόν ", ἄνδρα του λεμικώτατον, εἶναι σὺν αὐτῷ. Ὅστις καὶ πολλὰ κάστρα Περσικά παρὰ τὸν Εὐφράτην κείμενα καὶ ἐν μέσῳ τῶν ὑδάτων ἐν νήσοις ὄντα ἐπόρθησε καὶ τοὺς ἐν αὐτοῖς ὄντας Πέρσας ἀνεῖλε. Βίκτορα δὲ καὶ Δα γαλάτρου κατέταξεν ὄπισθεν τῶν λοιπῶν πλοίων εἶναι 1 καὶ φυλάττειν τὰ πλήθη. Καὶ κατῆλθεν ὁ βασιλεὺς μετὰ [19] τοῦ στρατοῦ παντὸς διὰ τῆς μεγάλης διώ ζυγος ' τοῦ Εὐφράτου τῆς μισούσης τῷ Τίγρητι ποταμῷ· καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸν αὐτὸν Τίγρητα 3 που ταμόν όπου μίγνυνται οἱ δύο ποταμοὶ καὶ ἀπο τελοῦσι λίμνην μεγάλην. Καὶ παρέβαλεν εἰς τὰ Περσικὰ ἐν τῇ χώρᾳ τῶν λεγομένων Μαυζανιτών, πλησίον Κτησιφῶντος πόλεως, ἔνθα ὑπῆρχε τὸ Περσι πὸν βασίλειον· καὶ ἐπικρατὴς γενόμενος Ἰουλιανὸς ὁ βασιλεὺς ἐσκήνωσεν ἐν τῇ πεδιάδι τῆς αὐτῆς πότ λεως Κτησιφῶντος, βουλόμενος μετὰ τῆς ἰδίας συγκλήτου καὶ ἕως Βαβυλῶνος εἰσελθεῖν καὶ παραλαβεῖν τὰ ἐκεῖσε. Ὁ δὲ βασιλεὺς Σαββουραρσάκιος υπονοήσας ὅτι διὰ τῆς Νισίσεως ήρχετο ὁ βασιλεὺς Ῥωμαίων Ιου λιανός, ὥρμησε κατ' αὐτοῦ μετὰ τοῦ πλήθους αὐτοῦ παντός. Απαγγελθέντος δὲ αὐτῷ ὅτι ἔπισθεν αὐτοῦ ἐστιν ὁ βασιλεὺς Ῥωμαίων Ἰουλιανὸς παραλαβών τα Περσικά μέρη, καὶ ὅτι ἔμπροσθεν αὐτῷ ἁπαντῶ σιν οἱ στρατηγοὶ τῶν Ῥωμαίων καὶ πλήθη πολλά, καὶ γνοὺς ὅτι ἐμεσάσθη, φεύγει ἐπὶ τὴν Περσαρμε νίαν, δόλῳ πέμψας δύο συγκλητικοὺς αὐτοῦ καὶ αὐ τοὺς κατὰ ἰδίαν βούλησιν ῥινοτομήσας πρὸς Ἰουλια νὰν τὸν βασιλέα Ρωμαίων, ἵνα πλανήσωσιν αὐτὸν, πρὸς τὸ μὴ καταδιωχθέντα αὐτὸν φθασθῆναι θἱ δὲ ῥινοτομηθέντες Πέρσες * ἦλθον πρὸς τὸν βασι να Ῥωμαίων προδοῦναι, φησὶ θέλοντες τὸν βα σιλέα Περσῶν [20] ώς τιμωρησάμενον αὐτούς. Απα τηθεὶς δὲ παρ' αὐτῶν ἐπομνυμένων ὁ αὐτὸς βασι λεὺς Ἰουλιανὸς ἠκολούθησεν αὐτοῖς μετὰ τοῦ ἰδίου στρατεύματος· καὶ ἀπήγαγον αὐτὸν εἰς τὴν ἔρημον καὶ ἄνυδρον ἐπὶ μίλια (ν', πλανήσαντες αὐτοὺς, τῇ εἰκάδι πέμπτῃ τοῦ Δαισίου * τοῦ καὶ Ἰουνίου μηνός. Καὶ εὑρὼν ἐκεῖ τείχη παλαιὰ πεπτωκότα πόλεως λεγομένης Βουδίων, καὶ ἄλλο δὲ χωρίον, ἑστώτων μὲν τῶν οἰκημάτων, ἔρημον δὲ ἦν, ὅπερ ελέγετο Ασία· ἔνθα ἐλθὼν ὁ βασιλεὺς Ἰουλιανὸς καὶ ὁ πᾶς στρατὸς τῶν Ρωμαίων ἐκεῖ ἐσκήνωσεν. Ἐν αὐτοῖς δὲ τοῖς τόποις γενόμενοι ἐλίποντο τροφῶν καὶ οὐδὲ τοῖς ἀλόγοις ὑπῆρχε βοτάνη· ἦν γὰρ ἐρημία· καὶ γνοὺς ὁ πᾶς στρατὸς Ρωμαίων ὅτι ἀπατηθεὶς ὁ βα σιλεὺς ἐπλάνησεν αὐτοὺς καὶ εἰς ἐρήμους ἤγαγε τόσ τους, εἰς πολλὴν ἀταξίαν ἐτράπησαν. Τῇ δὲ ἑξῆς ἡμέρα, μηνὶ Ἰουνίῳ κς', ἀγαγὼν τοὺς πλανήσαντας αὐτὸν Πέρσας ἐξήτασεν αὐτούς· καὶ ὡμολόγησαν λέ γοντες ὅτι, Υπέρ πατρίδος καὶ τοῦ βασιλέως ἡμῶν, Λουκιανόν. Λουκιλλιανόν. 1 είναι καί. εἶναι Οτ. * Πένσες. Πέρσαι • Δεσίου Οχ. διώρυγος. διώρυγος Οχ. • Τίγρητα Τίγρηντα (π. * παρέλαβεν Οχ. Εἰς τὸν αὐτὸν Τίγρηντα ποταμόν. Τί χρήτα, ο Τίγρης, Τίγρητος 105) Αὐτὸν φθασθῆναι. Φθασθῆναι, 1 φθάζω Φησίν. φασίν. Victori et Dagalaipho demandavit. Solvens autem cum exercitu omni imperator, cupias suas per cum locum trajecit, ubi Tigris et Euphrates con currentes, ingentem alveum efficiunt. Exinde per Tigrim vectus, in Persidis regionem perrexit, quæ Manzanitarum vocatur, a Clesiphonte non procul, ubi reges Persarum sedes suas habuerunt. Fige bat autem tentoria sua victoriosus imperator Ju lianus in ipsa Ctesiphontis planitie; in animo etiam habens, ad Babylonem usque cum primori bus suis penetrare, ipsamque subjugare. bus deletis omnibus. Extremæ vero classis curan Persarum vero rex Sabborarsacius, existimaus imperatorem Romanum per Nisibim iter suum instituisse, copiis suis omnibus instructus, adver sus eum proficiscitur. Certior autem factus Julia num sibi a tergo esse, 331 regiones Persicas occupantem, a fronte autem Romanos duces, cum exercitu magno se adorturos instare; mediis se hostibus inclusum sentiens, in Persarmeniam fu gil. Cavensque sibi ne ab hostibus prehenderetur, ex primoribus suis duos, naribus proprio illorum ex consensu abscissis, dolose mittit, qui Julianum in avia abducerent. Duo itaque hi imperatorem Romanum adeuntes, Persarum ei regem, ob illatas sibi injurias, se prodituros esse dicebant. Cumque juramento sese in hoc obstrinxissent, imperator dolis eorum delusus, ipse cum exercitu hos itineris duces secutus est. Mensis autem Desii sive Junii diea eral xxv, cum a transfugis hisce in locum deser tum et aquis carentem, per milliaria CL per erro rem ducti, invenerunt ibi mœnia quædam antiqua et collapsa urbis, olim Bubionis; villam etiam aliam, quæ domicilia quædam adhuc stantia ha Deus, deserta tamen fuit, nomine Asiam. Impera tor hic cum exercitu considens, castra posuit sed nec militi cibum, nec jumentis pabulum in ta: deserto loco invenire potuit. Exercitus itaque tolus, percepto demum ab imperatore transfuga rum dolis deluso se in loca illa horrida et inculta adductum esse, tumultus statim ciebat maximos, Die autem sequente, nempe Junii xxvı, imperator deceptores illos coram adduci jussit: qui interro Bati, fatebantur: Se quidem, ob regem patriamque suam servandos, 332 fraudem illis fecisse; ecce * Scribendum Idem vitium in Zosimo 111, 13, 6, notavit Heynius ad {{1, Ch. Cl., Scr. de qua vocis hujus formatione, vide Eustatiuum in Dionys. Periegesi. aur. pass. infinit. modi, a inusitato: quem tamen vo cem passive usurpatam, alibi haud temere inve nies Scr.

σίγνα αὐτοῦ καὶ τὸν κόμητα Λουκιανόν ", ἄνδρα του λεμικώτατον, εἶναι σὺν αὐτῷ. Ὅστις καὶ πολλὰ κάστρα Περσικά παρὰ τὸν Εὐφράτην κείμενα καὶ ἐν μέσῳ τῶν ὑδάτων ἐν νήσοις ὄντα ἐπόρθησε καὶ τοὺς ἐν αὐτοῖς ὄντας Πέρσας ἀνεῖλε. Βίκτορα δὲ καὶ Δα γαλάτρου κατέταξεν ὄπισθεν τῶν λοιπῶν πλοίων εἶναι 1 καὶ φυλάττειν τὰ πλήθη. Καὶ κατῆλθεν ὁ βασιλεὺς μετὰ [19] τοῦ στρατοῦ παντὸς διὰ τῆς μεγάλης διώ ζυγος ' τοῦ Εὐφράτου τῆς μισούσης τῷ Τίγρητι ποταμῷ· καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸν αὐτὸν Τίγρητα 3 που ταμόν όπου μίγνυνται οἱ δύο ποταμοὶ καὶ ἀπο τελοῦσι λίμνην μεγάλην. Καὶ παρέβαλεν εἰς τὰ Περσικὰ ἐν τῇ χώρᾳ τῶν λεγομένων Μαυζανιτών, πλησίον Κτησιφῶντος πόλεως, ἔνθα ὑπῆρχε τὸ Περσι πὸν βασίλειον· καὶ ἐπικρατὴς γενόμενος Ἰουλιανὸς ὁ βασιλεὺς ἐσκήνωσεν ἐν τῇ πεδιάδι τῆς αὐτῆς πότ λεως Κτησιφῶντος, βουλόμενος μετὰ τῆς ἰδίας συγκλήτου καὶ ἕως Βαβυλῶνος εἰσελθεῖν καὶ παραλαβεῖν τὰ ἐκεῖσε. Ὁ δὲ βασιλεὺς Σαββουραρσάκιος υπονοήσας ὅτι διὰ τῆς Νισίσεως ήρχετο ὁ βασιλεὺς Ῥωμαίων Ιου λιανός, ὥρμησε κατ' αὐτοῦ μετὰ τοῦ πλήθους αὐτοῦ παντός. Απαγγελθέντος δὲ αὐτῷ ὅτι ἔπισθεν αὐτοῦ ἐστιν ὁ βασιλεὺς Ῥωμαίων Ἰουλιανὸς παραλαβών τα Περσικά μέρη, καὶ ὅτι ἔμπροσθεν αὐτῷ ἁπαντῶ σιν οἱ στρατηγοὶ τῶν Ῥωμαίων καὶ πλήθη πολλά, καὶ γνοὺς ὅτι ἐμεσάσθη, φεύγει ἐπὶ τὴν Περσαρμε νίαν, δόλῳ πέμψας δύο συγκλητικοὺς αὐτοῦ καὶ αὐ τοὺς κατὰ ἰδίαν βούλησιν ῥινοτομήσας πρὸς Ἰουλια νὰν τὸν βασιλέα Ρωμαίων, ἵνα πλανήσωσιν αὐτὸν, πρὸς τὸ μὴ καταδιωχθέντα αὐτὸν φθασθῆναι θἱ δὲ ῥινοτομηθέντες Πέρσες * ἦλθον πρὸς τὸν βασι να Ῥωμαίων προδοῦναι, φησὶ θέλοντες τὸν βα σιλέα Περσῶν [20] ώς τιμωρησάμενον αὐτούς. Απα τηθεὶς δὲ παρ' αὐτῶν ἐπομνυμένων ὁ αὐτὸς βασι λεὺς Ἰουλιανὸς ἠκολούθησεν αὐτοῖς μετὰ τοῦ ἰδίου στρατεύματος· καὶ ἀπήγαγον αὐτὸν εἰς τὴν ἔρημον καὶ ἄνυδρον ἐπὶ μίλια (ν', πλανήσαντες αὐτοὺς, τῇ εἰκάδι πέμπτῃ τοῦ Δαισίου * τοῦ καὶ Ἰουνίου μηνός. Καὶ εὑρὼν ἐκεῖ τείχη παλαιὰ πεπτωκότα πόλεως λεγομένης Βουδίων, καὶ ἄλλο δὲ χωρίον, ἑστώτων μὲν τῶν οἰκημάτων, ἔρημον δὲ ἦν, ὅπερ ελέγετο Ασία· ἔνθα ἐλθὼν ὁ βασιλεὺς Ἰουλιανὸς καὶ ὁ πᾶς στρατὸς τῶν Ρωμαίων ἐκεῖ ἐσκήνωσεν. Ἐν αὐτοῖς δὲ τοῖς τόποις γενόμενοι ἐλίποντο τροφῶν καὶ οὐδὲ τοῖς ἀλόγοις ὑπῆρχε βοτάνη· ἦν γὰρ ἐρημία· καὶ γνοὺς ὁ πᾶς στρατὸς Ρωμαίων ὅτι ἀπατηθεὶς ὁ βα σιλεὺς ἐπλάνησεν αὐτοὺς καὶ εἰς ἐρήμους ἤγαγε τόσ τους, εἰς πολλὴν ἀταξίαν ἐτράπησαν. Τῇ δὲ ἑξῆς ἡμέρα, μηνὶ Ἰουνίῳ κς', ἀγαγὼν τοὺς πλανήσαντας αὐτὸν Πέρσας ἐξήτασεν αὐτούς· καὶ ὡμολόγησαν λέ γοντες ὅτι, Υπέρ πατρίδος καὶ τοῦ βασιλέως ἡμῶν, Λουκιανόν. Λουκιλλιανόν. 1 είναι καί. εἶναι Οτ. * Πένσες. Πέρσαι • Δεσίου Οχ. διώρυγος. διώρυγος Οχ. • Τίγρητα Τίγρηντα (π. * παρέλαβεν Οχ. Εἰς τὸν αὐτὸν Τίγρηντα ποταμόν. Τί χρήτα, ο Τίγρης, Τίγρητος 105) Αὐτὸν φθασθῆναι. Φθασθῆναι, 1 φθάζω Φησίν. φασίν. Victori et Dagalaipho demandavit. Solvens autem cum exercitu omni imperator, cupias suas per cum locum trajecit, ubi Tigris et Euphrates con currentes, ingentem alveum efficiunt. Exinde per Tigrim vectus, in Persidis regionem perrexit, quæ Manzanitarum vocatur, a Clesiphonte non procul, ubi reges Persarum sedes suas habuerunt. Fige bat autem tentoria sua victoriosus imperator Ju lianus in ipsa Ctesiphontis planitie; in animo etiam habens, ad Babylonem usque cum primori bus suis penetrare, ipsamque subjugare. bus deletis omnibus. Extremæ vero classis curan Persarum vero rex Sabborarsacius, existimaus imperatorem Romanum per Nisibim iter suum instituisse, copiis suis omnibus instructus, adver sus eum proficiscitur. Certior autem factus Julia num sibi a tergo esse, 331 regiones Persicas occupantem, a fronte autem Romanos duces, cum exercitu magno se adorturos instare; mediis se hostibus inclusum sentiens, in Persarmeniam fu gil. Cavensque sibi ne ab hostibus prehenderetur, ex primoribus suis duos, naribus proprio illorum ex consensu abscissis, dolose mittit, qui Julianum in avia abducerent. Duo itaque hi imperatorem Romanum adeuntes, Persarum ei regem, ob illatas sibi injurias, se prodituros esse dicebant. Cumque juramento sese in hoc obstrinxissent, imperator dolis eorum delusus, ipse cum exercitu hos itineris duces secutus est. Mensis autem Desii sive Junii diea eral xxv, cum a transfugis hisce in locum deser tum et aquis carentem, per milliaria CL per erro rem ducti, invenerunt ibi mœnia quædam antiqua et collapsa urbis, olim Bubionis; villam etiam aliam, quæ domicilia quædam adhuc stantia ha Deus, deserta tamen fuit, nomine Asiam. Impera tor hic cum exercitu considens, castra posuit sed nec militi cibum, nec jumentis pabulum in ta: deserto loco invenire potuit. Exercitus itaque tolus, percepto demum ab imperatore transfuga rum dolis deluso se in loca illa horrida et inculta adductum esse, tumultus statim ciebat maximos, Die autem sequente, nempe Junii xxvı, imperator deceptores illos coram adduci jussit: qui interro Bati, fatebantur: Se quidem, ob regem patriamque suam servandos, 332 fraudem illis fecisse; ecce * Scribendum Idem vitium in Zosimo 111, 13, 6, notavit Heynius ad {{1, Ch. Cl., Scr. de qua vocis hujus formatione, vide Eustatiuum in Dionys. Periegesi. aur. pass. infinit. modi, a inusitato: quem tamen vo cem passive usurpatam, alibi haud temere inve nies Scr.

σίγνα αὐτοῦ καὶ τὸν κόμητα Λουκιανόν ", ἄνδρα του λεμικώτατον, εἶναι σὺν αὐτῷ. Ὅστις καὶ πολλὰ κάστρα Περσικά παρὰ τὸν Εὐφράτην κείμενα καὶ ἐν μέσῳ τῶν ὑδάτων ἐν νήσοις ὄντα ἐπόρθησε καὶ τοὺς ἐν αὐτοῖς ὄντας Πέρσας ἀνεῖλε. Βίκτορα δὲ καὶ Δα γαλάτρου κατέταξεν ὄπισθεν τῶν λοιπῶν πλοίων εἶναι 1 καὶ φυλάττειν τὰ πλήθη. Καὶ κατῆλθεν ὁ βασιλεὺς μετὰ [19] τοῦ στρατοῦ παντὸς διὰ τῆς μεγάλης διώ ζυγος ' τοῦ Εὐφράτου τῆς μισούσης τῷ Τίγρητι ποταμῷ· καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸν αὐτὸν Τίγρητα 3 που ταμόν όπου μίγνυνται οἱ δύο ποταμοὶ καὶ ἀπο τελοῦσι λίμνην μεγάλην. Καὶ παρέβαλεν εἰς τὰ Περσικὰ ἐν τῇ χώρᾳ τῶν λεγομένων Μαυζανιτών, πλησίον Κτησιφῶντος πόλεως, ἔνθα ὑπῆρχε τὸ Περσι πὸν βασίλειον· καὶ ἐπικρατὴς γενόμενος Ἰουλιανὸς ὁ βασιλεὺς ἐσκήνωσεν ἐν τῇ πεδιάδι τῆς αὐτῆς πότ λεως Κτησιφῶντος, βουλόμενος μετὰ τῆς ἰδίας συγκλήτου καὶ ἕως Βαβυλῶνος εἰσελθεῖν καὶ παραλαβεῖν τὰ ἐκεῖσε. Ὁ δὲ βασιλεὺς Σαββουραρσάκιος υπονοήσας ὅτι διὰ τῆς Νισίσεως ήρχετο ὁ βασιλεὺς Ῥωμαίων Ιου λιανός, ὥρμησε κατ' αὐτοῦ μετὰ τοῦ πλήθους αὐτοῦ παντός. Απαγγελθέντος δὲ αὐτῷ ὅτι ἔπισθεν αὐτοῦ ἐστιν ὁ βασιλεὺς Ῥωμαίων Ἰουλιανὸς παραλαβών τα Περσικά μέρη, καὶ ὅτι ἔμπροσθεν αὐτῷ ἁπαντῶ σιν οἱ στρατηγοὶ τῶν Ῥωμαίων καὶ πλήθη πολλά, καὶ γνοὺς ὅτι ἐμεσάσθη, φεύγει ἐπὶ τὴν Περσαρμε νίαν, δόλῳ πέμψας δύο συγκλητικοὺς αὐτοῦ καὶ αὐ τοὺς κατὰ ἰδίαν βούλησιν ῥινοτομήσας πρὸς Ἰουλια νὰν τὸν βασιλέα Ρωμαίων, ἵνα πλανήσωσιν αὐτὸν, πρὸς τὸ μὴ καταδιωχθέντα αὐτὸν φθασθῆναι θἱ δὲ ῥινοτομηθέντες Πέρσες * ἦλθον πρὸς τὸν βασι να Ῥωμαίων προδοῦναι, φησὶ θέλοντες τὸν βα σιλέα Περσῶν [20] ώς τιμωρησάμενον αὐτούς. Απα τηθεὶς δὲ παρ' αὐτῶν ἐπομνυμένων ὁ αὐτὸς βασι λεὺς Ἰουλιανὸς ἠκολούθησεν αὐτοῖς μετὰ τοῦ ἰδίου στρατεύματος· καὶ ἀπήγαγον αὐτὸν εἰς τὴν ἔρημον καὶ ἄνυδρον ἐπὶ μίλια (ν', πλανήσαντες αὐτοὺς, τῇ εἰκάδι πέμπτῃ τοῦ Δαισίου * τοῦ καὶ Ἰουνίου μηνός. Καὶ εὑρὼν ἐκεῖ τείχη παλαιὰ πεπτωκότα πόλεως λεγομένης Βουδίων, καὶ ἄλλο δὲ χωρίον, ἑστώτων μὲν τῶν οἰκημάτων, ἔρημον δὲ ἦν, ὅπερ ελέγετο Ασία· ἔνθα ἐλθὼν ὁ βασιλεὺς Ἰουλιανὸς καὶ ὁ πᾶς στρατὸς τῶν Ρωμαίων ἐκεῖ ἐσκήνωσεν. Ἐν αὐτοῖς δὲ τοῖς τόποις γενόμενοι ἐλίποντο τροφῶν καὶ οὐδὲ τοῖς ἀλόγοις ὑπῆρχε βοτάνη· ἦν γὰρ ἐρημία· καὶ γνοὺς ὁ πᾶς στρατὸς Ρωμαίων ὅτι ἀπατηθεὶς ὁ βα σιλεὺς ἐπλάνησεν αὐτοὺς καὶ εἰς ἐρήμους ἤγαγε τόσ τους, εἰς πολλὴν ἀταξίαν ἐτράπησαν. Τῇ δὲ ἑξῆς ἡμέρα, μηνὶ Ἰουνίῳ κς', ἀγαγὼν τοὺς πλανήσαντας αὐτὸν Πέρσας ἐξήτασεν αὐτούς· καὶ ὡμολόγησαν λέ γοντες ὅτι, Υπέρ πατρίδος καὶ τοῦ βασιλέως ἡμῶν, Λουκιανόν. Λουκιλλιανόν. 1 είναι καί. εἶναι Οτ. * Πένσες. Πέρσαι • Δεσίου Οχ. διώρυγος. διώρυγος Οχ. • Τίγρητα Τίγρηντα (π. * παρέλαβεν Οχ. Εἰς τὸν αὐτὸν Τίγρηντα ποταμόν. Τί χρήτα, ο Τίγρης, Τίγρητος 105) Αὐτὸν φθασθῆναι. Φθασθῆναι, 1 φθάζω Φησίν. φασίν. Victori et Dagalaipho demandavit. Solvens autem cum exercitu omni imperator, cupias suas per cum locum trajecit, ubi Tigris et Euphrates con currentes, ingentem alveum efficiunt. Exinde per Tigrim vectus, in Persidis regionem perrexit, quæ Manzanitarum vocatur, a Clesiphonte non procul, ubi reges Persarum sedes suas habuerunt. Fige bat autem tentoria sua victoriosus imperator Ju lianus in ipsa Ctesiphontis planitie; in animo etiam habens, ad Babylonem usque cum primori bus suis penetrare, ipsamque subjugare. bus deletis omnibus. Extremæ vero classis curan Persarum vero rex Sabborarsacius, existimaus imperatorem Romanum per Nisibim iter suum instituisse, copiis suis omnibus instructus, adver sus eum proficiscitur. Certior autem factus Julia num sibi a tergo esse, 331 regiones Persicas occupantem, a fronte autem Romanos duces, cum exercitu magno se adorturos instare; mediis se hostibus inclusum sentiens, in Persarmeniam fu gil. Cavensque sibi ne ab hostibus prehenderetur, ex primoribus suis duos, naribus proprio illorum ex consensu abscissis, dolose mittit, qui Julianum in avia abducerent. Duo itaque hi imperatorem Romanum adeuntes, Persarum ei regem, ob illatas sibi injurias, se prodituros esse dicebant. Cumque juramento sese in hoc obstrinxissent, imperator dolis eorum delusus, ipse cum exercitu hos itineris duces secutus est. Mensis autem Desii sive Junii diea eral xxv, cum a transfugis hisce in locum deser tum et aquis carentem, per milliaria CL per erro rem ducti, invenerunt ibi mœnia quædam antiqua et collapsa urbis, olim Bubionis; villam etiam aliam, quæ domicilia quædam adhuc stantia ha Deus, deserta tamen fuit, nomine Asiam. Impera tor hic cum exercitu considens, castra posuit sed nec militi cibum, nec jumentis pabulum in ta: deserto loco invenire potuit. Exercitus itaque tolus, percepto demum ab imperatore transfuga rum dolis deluso se in loca illa horrida et inculta adductum esse, tumultus statim ciebat maximos, Die autem sequente, nempe Junii xxvı, imperator deceptores illos coram adduci jussit: qui interro Bati, fatebantur: Se quidem, ob regem patriamque suam servandos, 332 fraudem illis fecisse; ecce * Scribendum Idem vitium in Zosimo 111, 13, 6, notavit Heynius ad {{1, Ch. Cl., Scr. de qua vocis hujus formatione, vide Eustatiuum in Dionys. Periegesi. aur. pass. infinit. modi, a inusitato: quem tamen vo cem passive usurpatam, alibi haud temere inve nies Scr.

ἵνα σωθῇ, ἐδώκαμεν ἡμᾶς ἑαυτοὺς εἰς θάνατον καὶ ἐπλανήσαμεν ὑμᾶς· ἰδοὺ οἱ δοῦλοί σου άπε θάνομεν. Καὶ ἀπεδέξατο αὐτούς, μη φονεύσας αὐτ τοὺς, ἀλλὰ δοὺς λόγον αὐτοῖς ἵνα ἐκβάλωσι τον στρατὸν ἐκ τῆς ἐρήμου χώρας. Καὶ περὶ ὥραν δευτέραν τῆς αὐτῆς ἡμέρας δ βασιλεὺς Ἰουλιανός [21] παρεὼν τὸ στράτευμα καὶ δυσωπῶν αὐτοὺς μὴ ἀτάκτως φέρεσθαι, ἐτρώθη ἀδή λως· καὶ εἰσελθὼν εἰς τὸν ἴδιον ταπυλεῶνα διὰ τῆς νυκτὸς τελευτᾷ, ὡς ὁ προγεγραμμένος Μάγνος ἐξε θετο· Ευτυχιανὸς δὲ ὁ χρονογράφος ὁ Καππάδοξ, στρατιώτης ὢν καὶ βικάριος τοῦ ἰδίου ἀριθμοῦ τῶν Πριμοαρμενιακῶν, παρὼν καὶ αὐτὸς ἐν τῷ που λέμῳ συνεγράψατο ὅτι κατελθὼν ὁ αὐτὸς βασιλεύς Ἰουλιανὸς μονὰς ιε' ἐπὶ τὰ Περσικὰ μέρη διὰ τοῦ Εὐφράτου εἰσῆλθε καὶ ἐπικρατὴς γενόμενος καὶ νι κήσας πάντας παρέλαβεν έως πόλεως λεγομένης Κτησιφῶντος, ἔνθα ὁ βασιλεὺς Περσῶν [22] ἐκάθητο, ἐκείνου φυγόντος ἐπὶ τὰ μέρη τῶν Περσαρμενίων, καὶ βουλομένου μετὰ τῆς ἰδίας συγκλήτου καὶ τοῦ στρατοῦ αὐτοῦ ἄχρι τῆς Βαβυλῶνος τῇ ἑξῆς ὁρμῆς σαι καὶ ταύτην παραλαβεῖν διὰ τῆς νυκτός. Καὶ ὡς καθεύδει, εἶδεν ἐν δράματί τινα τέλειον ἄνδρα ἐνδε δυμένον ζάβαν καὶ εἰσελθόντα πρὸς αὐτὸν εἰς τὸν πάπυλεῶνα αὐτοῦ πλησίον τῆς πόλεως Κτησι φῶντος ἐν πόλει λεγομένη Ασία καὶ κρούσ σαντα αὐτὸν λόγχῃ· καὶ πτοηθεὶς ἐξυπνίσθη κράξας καὶ ἐξανέστησαν οἱ κουβικουλάριοι εὐνοῦχοι καὶ σπαθάριοι καὶ ὁ στρατὸς ὁ φυλάττων τὸν παπυλεῶνα, Δοὺς λόγον αὐτοῖς. Λόγος Ένεγκεν αὐτοὺς ἐκ τῆς πόλεως ᾿Αθηνῶν, ὑπὸ λόγον, ἐν Κωνσταντινου πόλει·: Καὶ ἐκβαλὼν αὐτὸν, καὶ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ, καὶ τὰ τέκνα αὐτοῦ, ὑπὸ λόγον ὅτι οὔτε ἀποκεφαλίζονται, οὔτε σφαγιάζον ται, Βικάριος τοῦ ἰδίου ἀριθμοῦ. ἀριθμός, νούμερον Νούμερα, σπείραι, πλήθη στρατευμάτων, φάλαγγες, νούμερα, λεγεών. ἀριθμούς τέσσαρας χιλιάδας τέσσαρας, Βικάριος βικάριος ἀριθμοῦ, Μονας ις' ἐπὶ τὰ Περσικὰ μέρη. χvιμ, αἰχμαλωτίσαντες ἐπὶ μονας δέκα. Μονή, "Ωστε ἀπὸ δ' μονῶν τῆς θαλάσσης τὸν Γελίμερα αὐλίζεσθαι, μονάς, ἀπὸ δ' μονῶν ἡμερῶν τεττάρων ὁδῷ. Καὶ διὰ ταῦτα Γελίμερα πολέμιον, οὐδὲν ἐννοοῦνται, Καρχηδόνος τε καὶ τῶν ἄλλων ἀπάντων ὠλιγωρηκότα τῶν ἐπὶ θα λάσσῃ χωρίων, ἐν Ερμιόνῃ διατριβὴν ἔχειν, ἡ ἐστιν ἐν Βυζακίῳ, ἡμερῶν τεττάρων ὁδῷ τῆς ἡϊόνος δια έχουσα· ὥστε πάρεστιν αὐτοῖς πλεῖν οὐδὲν δειμαί νουσι δύσκολον, καὶ προσορμίζεσθαι ἔνθα ἂν αὐτοὺς τὸ πνεῦμα καλοίη. δ' μονα! μοναὶ ιε', στα θμοί, Ενδεδυμένον ζάσαν. ένδε δυμένον ὑπάτου σχῆμα. Ζάβα ρεῖον. Ζαβαρείον, ἐν ᾧαὶ ζάσαι, αἱ εἰσιν ὅπλα πολε μικά, ἀπόκεινται· ζάβα γὰρ τὸ λωρίκιον. Κωλύομεν γὰρ τοὺς ἰδιώτας ἐργάζεσθαι καὶ ὠνεῖσθαι τόξα καὶ βέλη, σπάθας τε καὶ ξίφη, (ἅπερ καλεῖν ειώθασι παραμήρια), καὶ τὰς λεγομένας ζάδας, ήτοι λωρίκια, Εν πόλει λεγομένη 'Ασίᾳ. ἐν χώμῃ λεγομένῃ Ραδίᾳ. Ασίᾳ. Ραδίᾳ. Ρασσίᾳ, Φρυγία. etam, dicentes, ad mortem parali servi tui. Accepit eos imperator, salvosque fore fide data promisit, modo cerent, exercitum suum ex deserto illo dedu Circa horam vero diei secundam Julianus inte rim dumn lustrato exercitu militem se continere hortaretur, ab incerta manu vulneratus est: et in tentorium suum se recipiens, eadem nocte mortuus est: uti scriptis prodidit Magnus supradictus. Eutychianus autem chronographus, Cappadox, qui et miles, et vicarius, cohortem suam Primoar meniorum bello hoc duxit, scriptum reliquit impe ratorem Julianum, emenso xv dierum itinere, in regiones Persicas per Euphratem penetrasse: ubi bello superior factus, et ulique victor, omnia subegit, ad usque Ctesiphontem urbem, regui Per sici sedem regiam; rege ipso in Persameniam fuga elapso. Sequente autem die, primoribus et exercitu stipatus, Babylonem usque penetrare destinaverat, urbem eam de nocte aggressurus. Inter dormien dum vero, per somnum vidit virum quemdam adultum, lorica indutum, qui tentorium regium in Asia, urbe Ctesiphonti vicina, erectum ingressus, liasta eum percussit. Ipse autem, horrore experge factus, exclamitare: confestim itaque consurgentes cubicularii eunuchi et spatharii, quique ad tentorium regis excubias agebant milites, cum lampadibus regiis 333 ad eum ingressi sunt. Julianus autem loc loco, indemni tatis cautionem significat: quo sensu aliquoties etiam infra occurrit; ut lib. xiv de Endocia impe ratrice fratres suos aererente et lib. xv in Zenone etc. Quod Nostro aliis recentiorum est; Numerus, cohors scilicet: Suidas, Nume rus vero quantus fuit, ex Cedreno, cum Nostro col lato, colligere licet. Ubi enim Noster, de Tzitta, a Justiniano in Armeniam misso præfecto, habet, Cedrenus hæc reddit, vero, vicarius, qui duplex erat, politicus et militaris: vicarius cohortis, quemn Galli, lieutenant, appellant. Ita eliam infra lil. mansio sive siatio est. Vocabulum hoc sensu usurpatum occurrit etiam apud Theophanem, in Justiniano quo loco Anastas. Bibliothe car. mansiones vertit. Εt asseverabat omnem securitatem habere illos, et haud metuere quemquam illorum, quod adversus se moveretur exercitus, ita ut a quatuor mansionibus malis (1. maris) Gelimer moraretur. Quod vero Theophani, Anastasio a quatuor mansionibus, est, apud Proco pίum scribitur, Lib. enim i De Bell. Vandal. unde hæc ipsa nobis protulit Theophanes, de Belisarii in Gelimerem expeditione verba faciens Procopius, hæc habet laque Theophanis et Anastasii quatuor mansiones sunt quatuor dierum itinera; et Nostri idcirco sunt, quod nos Anglice diceremus, fifteen dais march, sive spa. tium illud quod exercitus diebus xv emetiri solet. In cursibus etiam publicis veredariorum erant id est stationes, sive mansiones, ubi iter fa cientes veredos sibi paratos habuerunt. Quæ Persis etiam parasangæ erant, a Lazis àváravlat, sive mansiones vocatæ sunt: uti nos docet Agathias lib. 1. Harum tainen mansionum neutra ad nostrum propositum facere videtur. Chr. Alex. habet, tamen indumentum est militare, quod loricam reddit Suidas, in Zaбa Justinianus elia Novell. Lxxαν etc. Chr. Alex, habet, C. Ita hoc loco praefert Cod. Vat.; at infra ad quam lectionem propius accedit Noster. Zonaras habet

τὸν βασιλέα Ιοβιανόν 15 τυπῶσαι εὐθὺς καὶ παρα- ή χρῆμα εἰρήνης πάντα. Καὶ ἀφορίσας συγκλητικών αὐτοῦ τὸν πατρίκιον ᾿Αρίνθεον 16 δέδωκεν αὐτῷ τὸ ταν, συνταξάμενος ἐμμένειν τοῖς παρ' αὐτοῦ δοκι μαζομένοις, ήτοι τυπουμένοις, οἷα τοῦ βασιλέως αυτ τοῦ ὑπερηφανοῦντος, μετὰ τοῦ συγκλητικοῦ, ἤτοι πρεσβευτού Περσῶν, ποιῆσαι εἰρήνης πάντα, καὶ παρασχόντος Ενδοσιν τοῦ πολέμου ἡμέρας τρεῖς ἐν τῇ περὶ τῆς εἰρήνης βουλῇ. Καὶ ἐτυπώθη μεταξύ τοῦ πατρικίου Η Αρινθέου τοῦ Ῥωμαίου καὶ Σουῤῥαεινά, συγκλητικοῦ καὶ πρεσβευτού Περσῶν, δοῦναι Ῥωμαίους Πέρσαις 18 πᾶσαν τὴν ἐπαρχίαν τὴν λεγομένην Μυγδονίαν 10 καὶ τὴν μητρόπολιν αὐτῆς [37] τὴν λεγομένην Νιζτίδιος γυμνήν συν τείχεσι μόνοις ἄνευ ἀνδρῶν τῶν οἰκούντων αὐτ τήν. Καὶ τούτου στηριχθέντος καὶ εἰρήνης ἐγγράφου γενομένης, έλαβε μεθ᾿ ἑαυτοῦ ὁ βασιλεὺς Ἰοβιανός ἕνα τῶν σατραπῶν Πέρσην ὄντα μετὰ τοῦ πρε σβευτού ὀνόματι Ἰούνιον εἰς τὸ διασῶσαι αὐτὸν καὶ τὰ ἐξπέδιτα αὐτοῦ ἐκ τῆς Περσικῆς χώρας καὶ παραλαβεῖν τὴν ἐπαρχίαν καὶ τὴν μητρόπολιν αὐτ τῆς. Καὶ καταφθάσας ὁ βασιλεὺς Ἰοδιανὸς τὸ Νιζτίδιος πολιν οὐκ εἰσῆλθεν ἐν αὐτῇ, ἀλλ᾽ ἔξω τῶν τει χέων κατεσκήνωσεν. Ο δὲ Ἰούνιος ὁ τῶν Περσῶν σατράπης εἰσελθὼν εἰς τὴν πόλιν κατὰ κέλευσιν τοῦ βασιλέως, εἰς ἕνα τῶν πύργων σημείον Περσικὸν ἔθηκε, τοῦ το βασιλέως Ρωμαίων κελεύσαντος τοὺς πολίτας πάντας σὺν πᾶσι τοῖς διαφέρουσιν αὐτοῖς Εως ἑνὸς ἐξελθεῖν. Καὶ ἐξελθὼν πρὸς αὐτὸν Σιλουα νὸς κόμης τῇ ἀξίᾳ καὶ πολιτευόμενος τῆς αὐτῆς πόλεως προσέπεσεν αὐτῷ τῷ βασιλεῖ δεόμενος αὐτ τοῦ μὴ προδοῦναι τὴν πόλιν Πέρσαις· καὶ οὐκ ἔπει σεν αὐτόν. Όμωμοκέναι γάρ, φησίν, ἔφασκε καὶ, μὴ βούλεσθαι δόξαν ἐπίορκον οι παρὰ πᾶσιν ἔχειν. Καὶ τειχίσας πόλιν ἔξω τοῦ τείχους τῆς πόλεως ᾿Αμίδης, καλέσας τὴν κώμην Νισίβεως, ἐκεῖ πάντας τοὺς ἐκ τῆς Μυγδονίας χώρας οἰκεῖν ἐποίησε καὶ Σιλουανὸν τὸν πολιτευόμενον. Καὶ περάσας [28] ἐπὶ τὴν Μεσοποταμίαν εὐθέως πάντα τὰ Χριστιανῶν ἀνήγειρε καὶ Χριστιανοῖς ένε χείριζε τὰ πράγματα καὶ ἄρχοντας Χριστια νοὺς εἰς τὴν ἀνατολὴν πᾶσαν προηγάγετο καὶ ἐξάρ τους. Καὶ ἀπολιπὼν τὴν ἀνατολὴν ὁ αὐτὸς βασιλεὺς ήτησε τὸν βασιλέα Ιοβιανόν.: Ακούσας δὲ τοῦτο Σουρένας πρεσβευτής Περσῶν, ήτησε ρις. Β, Ε, Αρίνθεον. 'Αρινθαῖος Αρινθέτου Οχ. Η δοῦναι Ῥωμαῖοι Πέρσαις. • δοῦναι Ρωμαίους,» 19 Μυγδωνίαν * τοῦ δὲ Οχ., του οι δόξαν ἐπίορκον. 4 ἐπιόρκου,» Πατρικίου 'Αρινθέτου. 'Αρινθέου, Νησιδέων. Αρινθαίου, Την λεγομένην Νιζτίβιος. Νίζτιδις, σιβις Νί σιβις, ην 'Αντιόχειαν Μυγδονίας τινὲς ὀνομάζουσιν, ἐν μεθορίῳ κεῖται τῶν Περσῶν καὶ Ῥωμαίων ἡγεμο νίας. Νιζτίδιος, Καὶ καταφθάσας ὁ βασιλεὺς Ἰουδιανὸς τὸ Νιζτίβιος πόλιν. τήν Ν. πόλιν Χριστιανοῖς ἐνεχείριζε τὰ πράγματα. ένεχείρησε, CHRONOGRAPΙΗΤΑ. Quod ubi audierat Surenas, Persarum legatus, Jovianum imperatorem rogavit uti absque mora ulla pacis fœdera ferirentur. Jovianus itaque, in fra dignitatem suam esse existimans, si imperator cum senatorio viro, Persarum, nempe legato, ipse de pacis conditionibus ageret; designavit ad hoc munus obeundum Arintheum patricîum, ex consi liariis suis; interposita fide de Armandis eis ou nibus de quibus ipsi cum Persarum legato con veniret concessis insuper trium dierum induciis, quibus de pace consilia agilarenur. Pactum est itaque inter Arintheum patricium Romanum et 336 Surenam senatorem et legatum Persarum, uti Persis Romani totam Mygdoniam provinciam, Ni sibimque, ejus metropolim, cum solis manibus, incolis vero denudatam, concederent. Quo con firmato, paceque tabulis consignata, Jovianus imperator sibi assumpsit ex Persarum satrapis Junium quemdam, qui cum legato veneral, quu ipsum exercitumque ex Persarum finibus educe ret; et provinciam ejusque urbem principem ac ciperet. Imperator autem Jovianus Nisibim veniens, urbem non ingressus est; sed tentoriis extra mœ nia defixis, Junium, Persarum satrapam, ingredi jussit. Hic itaque ingressus, turrim conscendit; a cujus summitate, signum Persicum extulit; im. peratore, incolas urbis ad unum omnes, cum bo bis suis, excedere jubente. Egressus autem Sil vanus comes et præfectus urbis, procidens impe ratori ad pedes, deditionem urbis deprecatus est. Renuit imperator, causatus fidem se suam inter posuisse, nec perjurii de se opinionem apud om nes excitare velle. Itaque extra mœnia urbis Anidae, vicum quemdam muro cingens, vicum Nisi benum vocavit;337 Mygdoniosque omnes, ipsum que Silvanum præfectumn, ibidem habitare jussit. Tum vero per Mesopotamiam instituto itinere, templa Christianorum excitavit, rerumque gerenda rum curam eis commisit; Christianis etiam ubique præfectis et exarchis per Orientem omnem consti tutis. Imperator autem Jovianus, pace cum Persis Locus mutilus supple ex Chr. Alex. » Ch. Ejusdemmodi lacunas explevimus vol. 1, p. 61 vol. II. p. 4. 45 D, Chilmeadus infra p. 37 B. 16 Verum nomen habet Cliron. 17 Chr. Alex. rectius. Ch. Ox. Sic et infra. Chiron. Forte scrib. uti Chr. Alex. habet. Ch. Scr. sive ui habet Chr. Ales. pro Ni ; corrupta recentiorum scriptura. Nisibis vero a quibusdam, Antiochia Mygdoniæ dicta est; asse rente Theodorito Hist. eccles. lib. ut, cap. 30. Pro Nostri vero Cbr. Alex. habet Scr. ista vero sup. plenda sunt apud Chr. Alex. Chr. Alex. habet, mendose. Verum ista, q ibi depravatissime leguntur, ex Nostro restituenda sunt.

γὰρ πραιπόσιτος αὐτοῦ Ῥοδανὸς ἤρπασεν οὐσίαν ἀπό τινος χήρας γυναικός καλουμένης Βερονίκης, πλέξας αὐτῇ ὡς ἐν δυνάμει ων· καὶ προσῆλθεν ἐκείνη τῷ αὐτῷ Βαλεντινιανῷ βασιλεῖ. Η μόνον δὲ ἐβασίλευσε, κατ' αὐτοῦ ἔδωκεν αὐτοῖς δικαστὴν τὸν πατρίκιον Σαλούστιον· ὅστις κατέκρινε τὸν αὐτὸν πραιπόσιτον Ροδανόν. Καὶ μαθὼν ὁ αὐτὸς βασιλεὺς τὸν ὅρον παρὰ τοῦ πατρικίου Σαλουστίου, ἐκέλευσε τῷ αὐτῷ πραιποσίτῳ ἀναδοῦναι τῇ χήρα ἅπερ ήρπασε παρ' αὐτῆς. Καὶ οὐκ ἐπείσθη ὁ αὐτὸς Ροδα νὸς καὶ ἀνέδωκεν αὐτῇ, ἀλλ᾽ ἐξεκαλέσατο τὸν πα τρίκιον Σαλούστιον. Καὶ ἀγανακτήσας ὁ αὐτὸς βασι λεὺς ἐκέλευσε τῇ αὐτῇ γυναικὶ προσελθεῖν αὐτῷ ὡς θεωρεῖ τὸ ἱππικόν· καὶ προσῆλθεν αὐτῷ ἡ γυνή τῷ πέμπτῳ βαΐῳ πρωίας Καὶ ὡς ἱσταται ἔγγιστα αὐτοῦ εἰς τὰ δεξιὰ ὁ αὐτὸς Ροδανός πρα πόσιτος, ἐκέλευσεν ὁ αὐτὸς βασιλεύς [33], καὶ κατ εσχέθη ἀπὸ τοῦ καθίσματος, ἐπὶ πάσης τῆς πόλεως, καὶ ἀπηνέχθη εἰς τὴν σφενδόνην τοῦ Ἱππικοῦ καὶ εκαύθη. Καὶ ἐχαρίσατο τῇ αὐτῇ χήρα γυναικὶ ὁ αὐ τὸς βασιλεὺς Βαλεντινιανὸς πᾶσαν τὴν περιουσίαν τοῦ αὐτοῦ πραιποσίτου Ροδανοῦ· καὶ εὐφημίσθη καὶ ἡ δικαιοσύνη ἐκράτει,. ὑπὸ τοῦ δήμου παντὸς καὶ τῆς συγκλήτου, ὡς δίκαιος καὶ ἀπότομος· καὶ ἐγένετο φόβος πολὺς εἰς τοὺς κακοπράγμονας καὶ εἰς τοὺς ἁρπάζοντας τὰ ἀλλότρια, Ομοίως δὲ καὶ τὴν δέσποιναν. Μαριανὴν τὴν ἑαυ τοῦ γυναῖκα ἀγοράσασαν προάστειον ἔχον πρόσο οδον καὶ δοῦσαν τα παρ' ὅ ἦν τὸ προάστειον ἄξιον [34] καὶ τιμηθεῖσαν ὡς Αὔγουσταν, ἀκούσας ἔπεμψε καὶ διετιμήσατο τὸ αὐτὸ προάστειον, ὁρκώσας τοὺς δια 26 δοῦσαν δοῦσα Αὐγούσταν. Πλέξας αὐτῇ.: Πλέκει, μηχανα ται. Καὶ κατεσκευάσθη λοιπὸν, καὶ ἐπλάκη ὡς Ἕλλην ὁ αὐτὸς Κύρος, Καὶ προσῆλθεν ἐκείνῃ τῷ αὐτῷ Βαλεντινιανῷ βασιλεῖ· ἢ μόνον δὲ ἐβασίλευσε, κατ᾿ αὐτοῦ ἔδωκεν αὐτοῖς, Καὶ προσῆλθεν εκείνη τῷ αὐτῷ Βα λεντινιανῷ βασιλεῖ, κατ' αὐτοῦ τοῦ πραιποσίτου καὶ ἔδωκεν αὐτοῖς, ᾿Αγανακτήσας ὁ αὐτὸς βασιλεὺς, ἐκέλευσε τῇ αὐτῇ γυναικὶ προσελθεῖν αὐτῷ. Καὶ ἀγανακτήσας ὁ Σαλούστιος, ἐκέλευσε τῇ γυναικὶ προσελθεῖν τῷ βασιλεί, Τῷ πέμπτω βαΐῳ πρωΐας. τῷ βαίῳ πρωΐ πέμπτῳ, ἔπαθλα, βραβεία, βαΐου βραβείον, βαΐον τοῦ πρώτου βαΐου, τῷ πέμπτῳ βαίῳ "Εως τοῦ εἰκοστοῦ δευτέρου βαΐου Καὶ τὸ πρῶτον βαῖον ἐνίκησε Νικέας τίς, ἡνίοχος χριστια γός:: Καὶ ἐλθὼν πρὸς τὸν τύραννον, ὀφείλων τιμηθήναι.. εὐθέως πέμψας ἀπέχει φάλισε τὸν ἡνίοχον ἐν τῷ ἱπποδρομίῳ. Μαριανήν, τὴν ἑαυτοῦ γυναίκα. Πέμπτῳ Βαίῳ πρωΐας. τῷ Βαίῳ πρωΐ, προ πρώτῳ, cuidam, Veronica nomine, dolo velut a potentiore vircumventæ, bona sua eripuerat. Mulier Valenti mianum imperatorem de his appellat qui statim ilitis arbitrum illis dedit Salustium patricium: qui etiam Rhodanum praepositum reum peregit. Inpe rator, ùt Salustii sententiam intellexit, præposito edixit uti ablata viduæ restitueret: quod tamen adduci non potuit ut faceret Rhodanus; sed ab Sa Justio patricio provocavit. Imperator super his in dignatus, mulieri præcepit, uti ad se accederet, dum circensia spectaret. Mulier itaque imperatorem accessit, ad certamen quintum matutinum fini tum]; cum Rhodanus præpositus illi a dextra astaret quem tamen comprehensum, et a sella in circi fundam deturbatum, spectante populo uni- (g). verso, concremavit. Imperator porro Valentinianus Rhodani præpositi bona viduæ addixit omnia senatu interim, populoque universo eum acclama tionibus celebrantibus, ceu judicem justuni el se verum. Terror itaque inde ingens injurios homines et aliena diripientes invasit omines, justitia inter rim invalescente. 341 Pari exemplo imperator, audito imperatri cem Marianam, conjugem suam, prædium subur banum pretio, sed viliori quam erat, coemnisse, (nempe, quod aestimatio ei, tanquam August, facta fuerat): mittit qui juramento obstricti bona Cl., Ox. Ealem Hesychius Infra etiam lib. xiv, de Cyro praefecio etc. etc. Locus mutilus: qui ex Chr. Alex. ita restituendus etc, Chr. Alex. habet etc. Chr. Alex. habet, ubi interpres, βαΐον,solum, vertit qua tamen ratione ductus, non video. Quomodo eim inperator, dum circensia spectaret, solus esse diceretur? itaque supplendum, ex Nostro. Βata vero munera erant, non ab impera tore, aut patriarcha, septimana ante diem tantum Palmarum quotaunis distributa; quod Jo. Meursio visum est; unde et nomen sumpsisse putat: sed eliam munera sive præmnia que cunque victoribus data. Bats enim, sive pato», palmæ ramus palma autem victores olim coro natos fuisse, omnibus notum. Hinc pro dono, sive munere quocunque, vocabulum deinceps usurpa tum. Male itaque Landulphum corrigit J. Meur sius. Notis suis in Constantin. Porphyrog. De add ministr. imp. pag. 21, ubi in his verbis, usque ad solutionem primi bravii calcavit: pro brarii, bait, reponendum contendit. Brabium enim hoc loco, wi Cedreni sensum optime exprimit: utrumque enim, tum tum præmium victori datum, sensu primo: metaphorice vero, id tempus, quo, certamine finito, prænium victori deferendum erat, significat. Atque hic vocabuli kujus sensus ubique est apud Nostrum. Certamen vero quod libet ubi finiebatur, victori bravium statim datum erat: unde habemus, apud Cedrenumn, apud Nostrum hoc loco, et infra, lib. suit id est, usque ad vicesimum secundum cer iamen finitum. Præmnia vero hæc a principe victo res petere solitos fuisse apparet ex Nostro infra, lib. xvur, ubi de Juliano Samarita, tyranno, cir censia spectante verba faciens, læc habet et paulo post Valentinia nus imp. duas simul uxores Babuit, priorein hanc, quam Chr. Alex. Marinam, Jornandes et Zonaras, Severam vocant: ex qua, privatus adhuc, Gratia mum filium habuit: alteram deinde, uxore sua eu ad id incitante, sibi sumpsit, nomine Justinam uti testatur Paulus Diaconus: Valentinianus, du dum laudante uxore sua pulchritudinem Justinæ, sibi eam sociavit in matrimonio In C. ubi legitur Dufresnius ex conjectura pro el reposuit et vertit circa tsmpus primi Brazil, Vide ejus Gloss. Gra-barb.

τιμησαμένους· καὶ μαθὼν ὅτι πλείονος τιμῆς πολὺ αξιόν ἐστι τῆς ἀγορασίας, ἡγανάκτησε κατὰ τῆς βα σιλίσσης καὶ ἐξώρισεν αὐτὴν τῆς πόλεως, ἀναδούς τῇ πωλησάτῃ γυναικὶ τὸ προάστειον. Ο δὲ αὐτὸς βασιλεὺς ἀνηγόρευσε βασιλέα Γρατια νὸν, τὸν υἱὸν αὐτοῦ· τὴν δὲ αὐτὴν δέσποιναν Μα ρανὴν ἀνεκαλέσατο ὁ υἱὸς αὐτῆς "' Βαλεριανός μετὰ τὸ γενέσθαι αὐτὸν βασιλέα ἐν τῇ Ρώμῃ παρὰ τοῦ αὐτοῦ πατρός. Ὁ δὲ θειότατος Βαλεντινιανός νήσῳ βληθείς μετά χρόνον ἐτελεύτα ἐν καστελλίῳ Βιργιτίνων 18 ὧν ἐνιαυτῶν νε'. Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Βαλεντινιανοῦ τοῦ Με γάλου τοῦ ἀποτόμου εποίησεν ὁ στρατός βασιλέα αυθεντήσας τὴν σύγκλητον Εὐγένιον ὀνόματι καὶ ἐβασίλευσεν ἡμέρας εἴκοσι δύο καὶ ἐσφάγη ευτ θέως. Καὶ [35] ἐβασίλευσεν ὁ θειότατος Βάλης ὁ ἀδελφὸς Βαλεντινιανοῦ τοῦ ἀποτόμου, ὁ γενναῖος ἐν πολέ μοις, ὑπὸ τῆς συγκλήτου Κωνσταντινουπόλεως ἀνα γορευθεὶ;, ἔτους της κατὰ ᾿Αντιόχεια, 4. "Οτε γὰρ Ετελεύτα Βαλεντινιανὸς ὁ αὐτοῦ ἀδελφὸς, οὐκ ἦν ἐν Κωνσταντινουπόλει ὁ Βάλης, ἀλλ᾽ ἦν πέμψας αὐτὸν ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ ἐν τῇ ζωῇ αὐτοῦ πολεμῆσαι εἰς τὸ Σίρμιον πρὸς τοὺς Γότθους. Οστινας νικήσας κατά κράτος ὑπέστρεψε· καὶ στεφθεὶς ἐβασίλευσεν ἔτη ιγ'. Ην δὲ τῷ δόγματι Εξακιονίτης, πολεμιστής, καὶ μεγαλόψυχος καὶ φιλοκτίστης. Η μόνον δὲ ἐβασίλευσεν, ἔδωκε τοῖς ᾿Αρειανοῖς τὴν Μεγάλην ἐκκλησίαν ἐν Κωνσταντινουπόλει, καὶ εἰς τὰς ἄλλας πόλεις τὸ αὐτὸ πεποιηκώς. Καὶ πάνω εκάκωσε τους Χριστιανοὺς ἐν τῇ βασιλείᾳ αὐτοῦ. * Βαλεριανός. 15 ** Βιογιτίνων Οχ., Βεργιτινῶνι 505 ἐν τῷ λεγομένῳ Αύγου. στεών ἔτους της κατά Αντιόχειαν. ο υκς'. ἀσύστατα Βαλεριανός. Γρατιανός. Ἐν καστελλίῳ Βιργιτίνων. απόπληξις Βιργιτίνων. Βεργιτινῶν. (ἢ Βαλεντινιανοῦ τοῦ μεγάλου. γάλα Επίησεν ὁ στρατός βασιλέα..... Εὐγέ νιον. τοὺς μικρούς. fide prædiuin aestimarent. Cumque intellexisset (i) illud multo pluris esse quam quod Angusta solve rat, indignatus adversus imperatricem, eam pro scripsit; prædiumque suburbanum mulieri, quæ vendiderat, restituit. Imperator autem Gratianum filium Augustum creavit. Gratianus vero, a patre suo Romanorum imperator constitutus, Marianam matrem ab exsilio revocavit. At vero livinissimus Valentinianus, morbo cor reptus, non longo post tempore mortuus est in castro Birgitinorum, annum agens Lv. EUGENIUS IMP. — Mortuo Valentiniano Magno, Severo dicto, exercitus, spreta senatus auctoritate, Eugenium quemdam imperatorem salutavit: qui cum in perasset dies XXII, statim interfectus est. 342 VALENS IMP. - Imperiunt deinde suscepit divinissimus Valens, frater Valentiniani Severi, vir in bello strenuus, a senatu Constantinopolitano imperator renuntiatus, anno æræ Antiochen:e cccxxvi. Valens enim Constantinopoli aberat, quo tempore Valentinianus mortuus est: sed Sirmiis, quo frater dum in vivis esset eum miserat, cuin Gothis bellum gerebat: quibus penitus devictis, reversus est; diademateque suscepto, regnavit an nos xu. Erat hic dogmate Exocionita, vir in bello strenuus, magnanimus et ædificiis exstruendis de ditissimus. Quamprimum vero imperare cepit, ecclesiam Magnam Constantinopolitanam Arianis concessit quod et aliis etiam in urbibus ab eo factum est Christiani vero per imperium ejus ubique pessime habiti. Conf. p. C. Chron. p. B. Sic p. 78 D. 39 Numerus mendosus: forte scribendum, Sed nec sic historiæ veritati congruit. Annus enim æræ Antiochen.e ccccxxv: respondet anno Valentis imp. ultimo, sive Christi anno Dionysiaco vulgari ccclxxviii, qui annus erat ab exitu Valentiniani imp. Ineptit autem auctor, dum Valentem post fratrem tandem mortuum imperium suscipientem introducit nisi forte intelligendus sit de triennio illo, quo, post fratrem Valentinianum mortuum, ipse Orientis imperium solus administravit. Ubi vero statim a ldit, Valutem xuli annis imperasse, de toto illo teu pore, quo cum fratre imperavit, loqui eum putanalu: est. Verum hic omnia: vide Amia num Marcellinum, lib. xxvı. › Ch. Scr. Locum hunc Brigionem vocat Paulus Diacon. qui etiam Qua dorum oppidum fuisse asserit. Dum apud Brigio em, oppidum Quadorum, legationi responderel, anno ætatis quinto et quinquagesimo, subita effu sione sanguinis, quæ Græce vocatur, voce amissa, sensu integer, exspiravit. Eadem habemus apud Hieronymum; qui tamen locum hunc, Brigi C. Val. Magno ponit Interpres. Ego potius vertissem Seniore. Neque placet sane vulgaris consuetudo, qua Theodosius, Leo, Justinianus, etc. Seniores, Magnorum titulo solent donari: cum enim a Græcis antiquioribus pe appellantur, designatur tantum illorum senio tionem vocat; Sext. Aurel. Victor, Bergentionem. Eugenias anno tandem xvi, post Valentinia nui mortium, Valentiniani minoris scil. an.10 xit, imperium sibimet usurpavit; quod ad ejus dem usque an. xvn tenuit: quo tempore a Theo dosio imp. vietus et interemptus est; uti testatur Prosper Aquitanus. Vide etiam Marcellinum co mitem. ritas, respectu habito ad illorum nominum Junio res impp. Neque aliter quidem quam ex hujusmodi errore videtur apud Latinos et Græ cos recentiores invaluisse mos iste Constantinum Seniorem cognomine Magni honorandi. Quod et monitum alicubi a clariss. Dodwello.

Ὁ δὲ αὐτὸς Βάλης, καὶ τὴν δευτέραν Καππαδο κίαν ἐποίησεν ἐπαρχίαν, ἀπομερίσας αὐτὴν ἀπὸ τῆς πρώτης. Ἐπὶ [36] δὲ τῆς βασιλείας αὐτοῦ ἔπαθεν ὑπό θεομηνίας Νίκαια πόλις τῆς Βιθυνίας, μην Σεπτεμβρίῳ, ινδικτιῶνος ια'· ἐτελεύτησε δὲ ὁ αὐτὸς Βάλης ποιήσας πρόκενσον εἰς Αδριανούπολιν τῆς Θράκης, ἀπελθὼν κτίσαι φαβρίκα ἐκεῖ οἶκον πρὸ τῆς πόλεως ἐν ἀγρῷ ἑτέρῳ, τοῦ οἰκήματος κ τοῦ ἀγροῦ ἀδήλως ἀναφθέντος καὶ ἀναφθέντων τῶν σκαλῶν νυκτός, ἀπώλετο μετὰ τῶν κουβικουλαρίων καὶ σπαθαρίων αὐτοῦ, ὢν ἐνιαυτῶν μθ'. Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Βάλεντος ἐβασίλευσεν ὁ εὐσεβέστατος Γρατιανὸς ὁ υἱὸς Βαλεντινιανοῦ ὁ μεί ζων ἐπὶ τῆς ὑπατείας Αὐσονιανοῦ καὶ [37] Ερμο γένους οι Εβασίλευσε δὲ ἔτη ιζ΄ ἦν δὲ ἥσυχος καὶ τιμητικός. Ἐπὶ δὲ τῆς βασιλείας αὐτοῦ θέων ὁ σοφώτατος φιλόσοφος ἐδίδασκε καὶ ἡρμήνευε τὰ ἀστρονο μικὰ καὶ τὰ Ἑρμοῦ τοῦ Τρισμεγίστου συγγράμματα καὶ τὰ Ὀρφέως. Τῷ δὲ ἔκτῳ ἔτει τῆς βασιλείας τοῦ αὐτοῦ Γρατια νοῦ ἀνηγορεύθη ὑπ' αὐτοῦ βασιλεὺς Θεοδόσιος ὁ Σπα νὸς γαμήσας Πλακιδίαν, ἀδελφὴν Γρατιανού. Πρὸ δὲ τῆς βασιλείας Γρατιανοῦ ἐτελεύτησε Βαλε ριανός βασιλεύς Ρώμης, ὁ υἱὸς Βαλεντινιανού, ὁ ἀδελφὸς Γρατιανοῦ ὁ μείζων, βασιλεύσας της Ρώμης ἔτη ὀλίγα πάνυ· καὶ ἐγένετο ἀντ᾽ αὐτοῦ βασιλεὺς ἐν τῇ Ρώμῃ ὁ συγγενὴς αὐτοῦ Βαλεντι νιανός τοῦ οἰκήματος τοῦ δέ. οι Αυσονιανοῦ καὶ Ἑρμογέ νους. Αυσωνίου καὶ Ἑρμογενιανού Επαθεν ὑπὸ θεομηνίας Νίκαια. μηνὶ Γορ πιέῳ, πρὸ εἰ ἰδῶν Ὀκτωβρίων Σεπτεμ βρίων), Απελθὼν κτίσαι φαβρίκα ἐκεῖ οἶκον. Ἐπὶ τῆς ὑπατείας Αὐσονιανοῦ καὶ Ἑρμογέ νους. Λύσωνίου καὶ Ἑρμογενιανοῦ. Έτη ιζ'. Θέων ὁ σοφώτατος φιλόσοφος. Μαθηματικά Αριθμητικά· Περὶ σημείων, καὶ σκοπῆς ὀρνέων, καὶ τῆς τῶν κοράκων φωνῆς Περὶ τῆς κυνὸς ἐπιτολῆς· Περὶ τῆς τοῦ Νείλου ἀνα βάσεως· Εἰς τὸν Πτολεμαῖον πρόχειρον κανόνα, καὶ εἰς τὸν μικρὸν ἀστρόλαβον. Θεοδόσιος ὁ Σπανός. Ισπανός. Ετελεύτησε Βαλεριανός. ὁ υἱὸς Βαλεντινιανού ὁ μείζων Ο συγγενὴς αὐτοῦ Βαλεντινιανός. Idem Valens, Cappadociam secundam a prima dirimens, provinciam fecit. Hujus sub imperio, divinam iram experta est Nicæa, Bithyniæ urbs; 343 mense Septembri, Indictionis xi. Valens autem, ad Adrianopolim, Thraciæ urbem itinere suscepto, uti fabricam ibi exstrueret, ipso in itinere sublatus est. In agro con sederat, ædificiorum vacuo; qui ex causa ince gnita conflagravit; unde et scalis per noctem ac censis, imperator, cum cubiculariis et spathariis suis, absumptus est, annos natus xLix. GRATIANUS IMP. Post Valentem, imperium sus cepit pientissimus Gratianus, Valentiniani filius natu major, Ausoniano et Hermogeno coss., et regnavit per annos xvi. Erat autem ingenii sedati et hono rum largitor facilis. Hujus sub imperio Theon, sapientissimus philo sophus, astronomiam docuit; Mercurii etiam Tris megisti atque Orphei scripta exposuit. THEODOSIUS IMP.-Gratianus autem imperator, im perii sui anno vι, Theodosium Hispanum, qui Fla cidiam sororem in uxorem habuit, imperii socium sibi accepit. 344 Ante imperium vero a Gratiano susceptum e vivis excesserat Valerianus, qui Romæ imperavit, Valentiniani filius, et frater Gratiani natu major, qui paucis admodum annis imperium tenuit: cui successit in regno Romano consanguineus ejus, Valentinianus. 80 præcedentibus jungit Ox. Sed scribendum videtur Cl. Accidit terre motus iste tremendus (quo, ut Hieronymus ait, Nicæa, quæ sæpe corruerat, terræ molu funditus eversa), Valentiniani et Valentis impp. anno IV, an. Christi vulgari cccLxvit, indictione xi, ut Noster recle, Valentiniano Aug. u, et Valente Aug. " coss. Testem habemus Chr. Alexandrini auctorem, qui terrae motum hunc accidisse asserit, (repono, v Idus Septembres sive Septembris die ix. Nuge! Valens, commisso cum Gothis bello illo in Thracia, quod Paulus Diaconus, Hieronymus, aliique lacry mabile nuncupant, penitus debellatus, in vilissi ɔṇam quamdam casulam, vulnere accepto, a suis deportatus est: ubi deinde, Gothis supervenien tibus, igneque supposito concrematus est. Vide Ammianum Marcellinum, lib. xxxi, Hieronymum, et Paulum Diacon. lib. xi Supplem. ad Eutrop. Histor. Cæterum auctoris nostri locus iste aliter etiam satis perplexus est, nec adeo facilis ex plicatu. Ser. Ad annum enim Valentis ultimum, Fasti Capitolini D. Auso nium Magnum Pænium Gallum, et Q. Claudium Hermogenianum coss. habent. Gir. Alex. Gratiaui imp. anno primo, post patruum scil. Valentem mortuum, Ausonium et Olybrium habet coss., uti et Socrates etiam Hist. eccles. lib, v. cap. 2; et Prosper Aquitan. in Supplement. ad Euseb. Chron. Ab anno scil. patris Valentiniani 11t, quo in imperii consortium ab eo assumptus fuit. De septem, quos Suidas enumerat, Theonibus, unum sub Theo dosio M. ponit: cujus etiam scripta enumeral ista Theonem itaque hunc, Nostrum esse, suspicor. Ser. Hispanus enim gente erat Theodosius, uti ct Noster infa habet atque a Gratiano imperator renuntiatus, non ut Noster, imperii sui anno vi, sed (post Va. lentem patruum mortuum) primo, uti Prosper vult Cedrenus tamen Gratianum tres annos solum im perasse, deinde Theodosium sibi iusperii socium ascivisse asserit. Quemnam tandem hic habemus Valerianum, Gratiani fratrem natu majorem? Supra enim ab ipso auctore nostro Gra tianus, vocatur, uli revera erat: sed nec filium ullum, Valerianum vocatum, habuit Valentinianus imp. Valenti nianus iste Gratiani frater consanguineus eral; vt qui ex eodem patre natus fuit.

Ὁ δὲ [38] βασιλεὺς Γρατιανός νόσῳ περιπεσών τὸν σπλήνα ἔμεινεν ἐπὶ πολὺν χρόνον νοσῶν· καὶ ἐν τῷ ἀνιέναι αὐτὸν ἐν τῷ Ἱππικῷ Κωνσταντινουπό λεως θεωρήσαι διὰ τοῦ Κοχλίου κατὰ τὴν θύραν τοῦ λεγομένου Δεκίμου, ἐσφάγη καὶ τελευτᾷ ὧν ἐνιαυτῶν κη'. ἐκκλησίας, καὶ ηὐξήθη τὰ τῶν Χριστιανῶν πλέον ἐπὶ Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Γρατιανοῦ ἡ σύγκλητος Κωνσταντινουπόλεως ἀνηγόρευσε βασιλέα Θεοδόσιον, ὡς ἐκ τοῦ γένους 35 αὐτῶν ὄντα ἐκ τῆς Ἱσπα νίας χώρας. Καὶ ἀναγορευθεὶς ὑπὸ τῆς συγκλήτου ἐβασίλευσεν ὁ θειότατος Θεοδόσιος ὁ Σπανός, ὁ μέσ γας γαμβρός Γρατιανοῦ ἔτη ιζ' "Ην δὲ Χριστιανὸς καὶ φρόνιμος καὶ εὐσεβὴς καὶ ἐνδρανής. Η μόνον δὲ ἐβασίλευσεν, εὐθέως ἀνέδωκε τὰς ἐκκλη σίας τοῖς ὀρθοδόξοις, πανταχοῦ ποιήσας σάκρας καὶ διώξας τοὺς ᾿Αρειανούς. Ο δὲ αὐτὸς βασιλεύς έστεψε τους δύο αὐτοῦ υἱοὺς, οὓς ἔσχεν ἀπὸ τῆς προ τέρας αὐτοῦ " γυναικός Γάλλης καὶ [39] τὸν μὲν ᾿Αρκάδιον ἐποίησε βασιλέα ἐν Κωνσταντινουπό λει, τὸν δὲ Ονώριον ἐν Ῥώμῃ. Τοὺς δὲ ναοὺς τῶν Ελλήνων πάντας κατέστρεψεν ἕως ἐδάφους ὁ αὐτὸς Θεοδόσιος βασιλεύς. Κατέλυσε δὲ καὶ ἱερὸν τὸ Ήλιου πόλεως τὸ μέγα καὶ περιβόητον τὸ λεγόμενον Τρίλι θον καὶ ἐποίησεν αὐτὸ ἐκκλησίαν Χριστιανοῖς. Ομοίως δὲ καὶ τὸ ἱερὸν Δαμασκοῦ ἐποίησεν ἐκκλη στην Χριστιανῶν· καὶ ἄλλα δὲ πολλὰ ἱερὰ ἐποίησεν τῆς βασιλείας αὐτοῦ. Ὁ δὲ αὐτὸς βασιλεὺς ἀπεμέρισε καὶ τὴν Φοινί την * Λιδακησίαν ἀπὸ τῆς παράλου καὶ ἐποίη σεν ἐπαρχίαν, δοὺς δίκαια μητροπόλεως καὶ ἄρχοντα * αὐτῶν. αὐτοῦ " αὐτοῦ αὐτοὺς (χ. οι Λιβανησίαν. Λιβανισίαν Οχ. Ἐσφάγη, καὶ τελευτᾷ. ὓς ἐκ τοῦ γένους αὐτῶν. αὐτοῦ, Γαμβρός Γρατιανοῦ. Γαμβροι, ἐκ τοῦ γήμαντος ακίας, Γαμβρός ὁ ἀνὴρ τῆς θυγατρός. γαμβρός ἐπ' ἀδελφή, Έτη ιζ'. Πανταχοῦ ποιήσας σάρκας. Σάκραι ᾿Απὸ τῆς προτέρας αὐτοῦ γυναικὸς Γάλλης. Τὸ ἱερὸν 'Ηλιουπόλεως τὸ μέγα καὶ περίβλη τον, τὸ λεγόμενον Τρίλιθον. 15,: Εισέτι δὲ κατὰ πόλεις τις νὰς προθύμως ὑπερεμάχοντο τῶν ναῶν οἱ Ἑλληνι σταί, παρὰ μὲν ᾿Αραβίοις Πετραῖοι, καὶ Αεροπο λῖται· παρὰ δὲ Παλαιστινοῖς Ραφιῶται και Γα ζαῖοι· παρὰ δὲ Φοίνιξιν, οἱ τὴν Ἡλίου πόλιν ο κοῦντες, Οὗτος ὁ Θεόδοσιος καὶ κατέλυσεν καὶ τὰ ἱερὸν Ηλιουπόλεως, τὸ τοῦ Βαλανίου τὸ μέγα καὶ περιβόητον, καὶ τὸ Τρίλιθον, καὶ ἐποίησεν αὐτὸ ἐκε κλησίαν χριστιανῶν. Φοινίκην Λιβανισίαν. Λιβανουσία, Εμισα, πόλις Φοινίκης Λιβαναυσίας Εμεσα, Εμέτζη, Imperator autem Gratianus, splenis doloribus correptus, diu ægrotavit: quo in Hippodromum ascendente per Cochleam Constantinopoli, ludos spectandi causa, ad portam Decimi dictam, inter fectus est, annum agens xxvVIII. Gratiano successorem in regno senatus Con stantinopolitanus Theodosium renuntiavit (ut qui genere ei junctus fuit), ex Hispania oriundum; sa cratissimus itaque Theodosius Magnus, Hispanus, Gratiani sororis maritus, senatusconsulto ad im perium evectus, regnavit annos xvII. Christianus hic erat, vir prudens et pius, rebusque agendis aptissimus. Quamprimum vero regnare capit, lit teris suis per imperium missis, ecclesias ubique orthodoxis reddidit, ejectis Arianis. Idem duos quos ex uxore priore Galla susceperat filios, dia demate insignitos, Arcadium Constantinopoli, Hom norium Romæ imperare fecit. At vero ethnicorum templa funditus evertit omnia. Quod vero Helio poli erat, Trilithum vocatum, ingens illud et ce lebratissimum; templum quoque Damascenum, aliaque 345 plurima, in ecclesias conversa, Chri stianis donavit: unde et res Christianorum, hu. jus sub imperio, plurimum aucta sunt. Idem imperator Phoeniciam Libanesiam a ma ritimo dirinens, provinciam fecit; jure metro politico et praefecto ordinario Emessa urbi conces Ch. Ch., Eodem modo periisse Gratianum etiam tradit Chr. Alex. auctor, falso alerque: a Maxime enim tyranno, Andragathium ad id mittente, in Galliis interfectus est. Vide Zosimum, Prosperum, Paulum Diaconum, Zona ram, Cedrenum, alios. Forte scribendum ut ad affinitatem inter Gratiamum et Thee, dosium, ex Gallæ Gratiani sorore, a Theodosio in sorem acceptæ, contractam respicere putetur auctor. Quomodo enim Theodosius senatui toti Constantinopolitano genere junctus diceretur. secundum Jai. Pollucen, lib. ut, sunt oἱ qui ex spousi sunt familia. Hesychius ad generum vocabulum restringit Hoc loco, pro sororis marito poni tur; qui etiam Nostro, aliisque aliter, dicitur. Theodosius in imperii consortium a Gratiano imp. assumptus, una cum eo, et Valen tiniano fratre ejus, xin deinceps annis imperavit; quo utroque defuncto, cum filiis suis Arcadio et Honorio in annis amplius regnat. Vide Prosper. Aquitan. et Marcellin. Comitem. Eadem habemus apud Chr. Alex. quæ Raderus ita vertit: Impera for reddidit templa Catholicis ubique repurgata male. Quænam sunt, omnibus jam satis notum. Gallam quidem, Valentiniani majoris et Justinæ filiam, uxore priore defuncta, conjugem habuit Theodosius Arcadium tamen et Honorium filios. ex Flacilla, ut Paulo Diacono, sive Flaccilla, uti in nummis dicitur, ex uxore priore, susceperat. Hane Placillam vocant Zonaras et Cedrenus,. male: ad quorum etiam mentem Chr. Alexandrini interpres auctorem suum pervertit, pag. 709, in margine. Heliopoleis multas enumerat Stephanus, inter quas Phoenicia una est atque hujus templum hoc loco ab auctore indigi tari ut credam inducor ex Sozomeni lib. vi. cap. ubi hæc habet etc. Balanii templum loc vocatur apud Chr. Alex. Stephano, dicta est ubi Emessæ nominis variantem scriptionem obser vare est: quandoque enim etiam eodem teste, scribitur. Verum uti hoc loco ha bemus, recentiorum sapit barbariem.

Ὁ δὲ [38] βασιλεὺς Γρατιανός νόσῳ περιπεσών τὸν σπλήνα ἔμεινεν ἐπὶ πολὺν χρόνον νοσῶν· καὶ ἐν τῷ ἀνιέναι αὐτὸν ἐν τῷ Ἱππικῷ Κωνσταντινουπό λεως θεωρήσαι διὰ τοῦ Κοχλίου κατὰ τὴν θύραν τοῦ λεγομένου Δεκίμου, ἐσφάγη καὶ τελευτᾷ ὧν ἐνιαυτῶν κη'. ἐκκλησίας, καὶ ηὐξήθη τὰ τῶν Χριστιανῶν πλέον ἐπὶ Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Γρατιανοῦ ἡ σύγκλητος Κωνσταντινουπόλεως ἀνηγόρευσε βασιλέα Θεοδόσιον, ὡς ἐκ τοῦ γένους 35 αὐτῶν ὄντα ἐκ τῆς Ἱσπα νίας χώρας. Καὶ ἀναγορευθεὶς ὑπὸ τῆς συγκλήτου ἐβασίλευσεν ὁ θειότατος Θεοδόσιος ὁ Σπανός, ὁ μέσ γας γαμβρός Γρατιανοῦ ἔτη ιζ' "Ην δὲ Χριστιανὸς καὶ φρόνιμος καὶ εὐσεβὴς καὶ ἐνδρανής. Η μόνον δὲ ἐβασίλευσεν, εὐθέως ἀνέδωκε τὰς ἐκκλη σίας τοῖς ὀρθοδόξοις, πανταχοῦ ποιήσας σάκρας καὶ διώξας τοὺς ᾿Αρειανούς. Ο δὲ αὐτὸς βασιλεύς έστεψε τους δύο αὐτοῦ υἱοὺς, οὓς ἔσχεν ἀπὸ τῆς προ τέρας αὐτοῦ " γυναικός Γάλλης καὶ [39] τὸν μὲν ᾿Αρκάδιον ἐποίησε βασιλέα ἐν Κωνσταντινουπό λει, τὸν δὲ Ονώριον ἐν Ῥώμῃ. Τοὺς δὲ ναοὺς τῶν Ελλήνων πάντας κατέστρεψεν ἕως ἐδάφους ὁ αὐτὸς Θεοδόσιος βασιλεύς. Κατέλυσε δὲ καὶ ἱερὸν τὸ Ήλιου πόλεως τὸ μέγα καὶ περιβόητον τὸ λεγόμενον Τρίλι θον καὶ ἐποίησεν αὐτὸ ἐκκλησίαν Χριστιανοῖς. Ομοίως δὲ καὶ τὸ ἱερὸν Δαμασκοῦ ἐποίησεν ἐκκλη στην Χριστιανῶν· καὶ ἄλλα δὲ πολλὰ ἱερὰ ἐποίησεν τῆς βασιλείας αὐτοῦ. Ὁ δὲ αὐτὸς βασιλεὺς ἀπεμέρισε καὶ τὴν Φοινί την * Λιδακησίαν ἀπὸ τῆς παράλου καὶ ἐποίη σεν ἐπαρχίαν, δοὺς δίκαια μητροπόλεως καὶ ἄρχοντα * αὐτῶν. αὐτοῦ " αὐτοῦ αὐτοὺς (χ. οι Λιβανησίαν. Λιβανισίαν Οχ. Ἐσφάγη, καὶ τελευτᾷ. ὓς ἐκ τοῦ γένους αὐτῶν. αὐτοῦ, Γαμβρός Γρατιανοῦ. Γαμβροι, ἐκ τοῦ γήμαντος ακίας, Γαμβρός ὁ ἀνὴρ τῆς θυγατρός. γαμβρός ἐπ' ἀδελφή, Έτη ιζ'. Πανταχοῦ ποιήσας σάρκας. Σάκραι ᾿Απὸ τῆς προτέρας αὐτοῦ γυναικὸς Γάλλης. Τὸ ἱερὸν 'Ηλιουπόλεως τὸ μέγα καὶ περίβλη τον, τὸ λεγόμενον Τρίλιθον. 15,: Εισέτι δὲ κατὰ πόλεις τις νὰς προθύμως ὑπερεμάχοντο τῶν ναῶν οἱ Ἑλληνι σταί, παρὰ μὲν ᾿Αραβίοις Πετραῖοι, καὶ Αεροπο λῖται· παρὰ δὲ Παλαιστινοῖς Ραφιῶται και Γα ζαῖοι· παρὰ δὲ Φοίνιξιν, οἱ τὴν Ἡλίου πόλιν ο κοῦντες, Οὗτος ὁ Θεόδοσιος καὶ κατέλυσεν καὶ τὰ ἱερὸν Ηλιουπόλεως, τὸ τοῦ Βαλανίου τὸ μέγα καὶ περιβόητον, καὶ τὸ Τρίλιθον, καὶ ἐποίησεν αὐτὸ ἐκε κλησίαν χριστιανῶν. Φοινίκην Λιβανισίαν. Λιβανουσία, Εμισα, πόλις Φοινίκης Λιβαναυσίας Εμεσα, Εμέτζη, Imperator autem Gratianus, splenis doloribus correptus, diu ægrotavit: quo in Hippodromum ascendente per Cochleam Constantinopoli, ludos spectandi causa, ad portam Decimi dictam, inter fectus est, annum agens xxvVIII. Gratiano successorem in regno senatus Con stantinopolitanus Theodosium renuntiavit (ut qui genere ei junctus fuit), ex Hispania oriundum; sa cratissimus itaque Theodosius Magnus, Hispanus, Gratiani sororis maritus, senatusconsulto ad im perium evectus, regnavit annos xvII. Christianus hic erat, vir prudens et pius, rebusque agendis aptissimus. Quamprimum vero regnare capit, lit teris suis per imperium missis, ecclesias ubique orthodoxis reddidit, ejectis Arianis. Idem duos quos ex uxore priore Galla susceperat filios, dia demate insignitos, Arcadium Constantinopoli, Hom norium Romæ imperare fecit. At vero ethnicorum templa funditus evertit omnia. Quod vero Helio poli erat, Trilithum vocatum, ingens illud et ce lebratissimum; templum quoque Damascenum, aliaque 345 plurima, in ecclesias conversa, Chri stianis donavit: unde et res Christianorum, hu. jus sub imperio, plurimum aucta sunt. Idem imperator Phoeniciam Libanesiam a ma ritimo dirinens, provinciam fecit; jure metro politico et praefecto ordinario Emessa urbi conces Ch. Ch., Eodem modo periisse Gratianum etiam tradit Chr. Alex. auctor, falso alerque: a Maxime enim tyranno, Andragathium ad id mittente, in Galliis interfectus est. Vide Zosimum, Prosperum, Paulum Diaconum, Zona ram, Cedrenum, alios. Forte scribendum ut ad affinitatem inter Gratiamum et Thee, dosium, ex Gallæ Gratiani sorore, a Theodosio in sorem acceptæ, contractam respicere putetur auctor. Quomodo enim Theodosius senatui toti Constantinopolitano genere junctus diceretur. secundum Jai. Pollucen, lib. ut, sunt oἱ qui ex spousi sunt familia. Hesychius ad generum vocabulum restringit Hoc loco, pro sororis marito poni tur; qui etiam Nostro, aliisque aliter, dicitur. Theodosius in imperii consortium a Gratiano imp. assumptus, una cum eo, et Valen tiniano fratre ejus, xin deinceps annis imperavit; quo utroque defuncto, cum filiis suis Arcadio et Honorio in annis amplius regnat. Vide Prosper. Aquitan. et Marcellin. Comitem. Eadem habemus apud Chr. Alex. quæ Raderus ita vertit: Impera for reddidit templa Catholicis ubique repurgata male. Quænam sunt, omnibus jam satis notum. Gallam quidem, Valentiniani majoris et Justinæ filiam, uxore priore defuncta, conjugem habuit Theodosius Arcadium tamen et Honorium filios. ex Flacilla, ut Paulo Diacono, sive Flaccilla, uti in nummis dicitur, ex uxore priore, susceperat. Hane Placillam vocant Zonaras et Cedrenus,. male: ad quorum etiam mentem Chr. Alexandrini interpres auctorem suum pervertit, pag. 709, in margine. Heliopoleis multas enumerat Stephanus, inter quas Phoenicia una est atque hujus templum hoc loco ab auctore indigi tari ut credam inducor ex Sozomeni lib. vi. cap. ubi hæc habet etc. Balanii templum loc vocatur apud Chr. Alex. Stephano, dicta est ubi Emessæ nominis variantem scriptionem obser vare est: quandoque enim etiam eodem teste, scribitur. Verum uti hoc loco ha bemus, recentiorum sapit barbariem.

ὀρδινάριον Ἐμέζτῃ τῇ πόλει. Ὁ αὐτὸς δὲ βασιλεὺς καὶ τὸν Πόντον μερίσας εποίησεν ἐπαρχίαν, ἥντινα ἐκάλεσεν 88 Αἰμίμοντον Ἐπὶ δὲ [40] τῆς αὐτοῦ βασιλείας ἐτυράννησε Βαλ Εῖνος ὁ Ἴσαυρος, καὶ ἔστρεψεν 'Ανάξαρβον τὴν τήν δ λιν καὶ Εἰρηνούπολιν " καὶ Κατάβαλαν, της Καλι κίας πόλεις. Καὶ συλληφθεὶς ὑπὸ Ρούφου στρατηλά του ἀνῃρέθη. Ὁ δὲ αὐτὸς βασιλεὺς Θεοδόσιος ἐν τῷ αὐτῷ χρόνῳ τοὺς τρεῖς ναοὺς τοὺς ὄντας ἐν Κωνσταντινουπάλει εἰς τὴν πρώην λεγομένην Ακρόπολιν καταλύσεις, ἐποίησε τὸν τοῦ Ἡλίου ναὖν αὐλὴν οἰκημάτων, καὶ ἐδωρήσατο αὐτὴν τῇ Μεγάλῃ ἐκκλησία Κωνσταντινου πόλεως· ἦτις αὐλὴ κέκληται ἕως τοῦ νῦν τοῦ Ηλίου τὸν δὲ τῆς Ἀρτέμιδος ναὸν ἐποίησε τα λοπαρόχισε τοῖς κοττίζουσιν· ὅστις τόπος κέκληται ἕως τῆς νῦν ὁ ναός· ἡ δὲ πλησίον ρύμη τὸ Ἐλάφιν (551. Τὸν δὲ τῆς Ἀφροδίτης ναόν ἐποίησε καρουχα ρεῖον τοῦ ἐπάρχου τῶν πραιτωρίων, κτίσας πέριξ ὁσπήτια καὶ κελεύσας δωρεὰν μένειν ἐν αὐτοῖς τὰς πάνυ πενιχράς πόρνας. Εποίησε δὲ ὁ αὐτὸς Θεοδόσιος καὶ τὴν λεγομένην πρώην κώμην Ροφαεινᾶνε πόλιν [41]· ἥτις μετεκλήθη Θεοδοσιού πολις, λαβοῦσα ἔκτοτε ἡ αὐτὴ κώμη καὶ δίκαιον πόλεως ἕως τῆς νῦν, ἐπὶ τῆς ὑπατείας Μηροδανδου καὶ Σατουρνίνου ῾Ο δὲ αὐτὸς Θεοδόσιος ἐπὶ τῆς ἑαυτοῦ βασιλείας ἐποίησε τὴν σύνοδον τῶν ρν ἐπισκόπων τῶν ἐν Κωνσταντινουπόλει ἔνεκεν τοῦ ὁμοουσίου τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Ωσαύτως δὲ ὁ αὐτὸς Θεοδόσιος βασιλεύς προήγαγε τὸν ἔπαρχον πραιτωρίων ᾿Αντίοχον τὸν ἐπίκλην Χούζωνα τον μέγαν, καταγόμενον ἀπὸ Αντιοχείας 38 της μεγάλης. "Η μόνον δὲ προήχθη ἔπαρχος, ἀνήγαγε τῷ αὐτῷ Θεοδοσίῳ βασιλεῖ ὅτι ἐπλατύνθη καὶ ηυξήθη ἡ αὐτὴ Μεγάλη πόλις 'Αντι χεια τῆς Συρίας καὶ ἔχει πολλὰ οἰκήματα ἔξω τει χέων ἐπὶ μίλιον 89 ἕνα Καὶ ἐκέλευσεν ὁ αὐτὸς βασιλεὺς Θεοδόσιος περιτειχισθῆναι καὶ τὰ ἔξω τῆς πόλεως ὄντα οἰκήματα· καὶ ἐγένετο τεῖχος ἀπὸ τῆς πόρτας τοῦ λεγομένου φίλον αὐτοῦ το ἕως τοῦ λεγο 88 Αἰμίμοντον Εμίμοντον Οκ. " Εἰρηνούπολιν. 6 7 Ροφαεινᾶν. " Ανα τιοχείας (χ. 80 Ένα. 1, 119 Α. τοῦ λεγομένου φίλον αὐτοῦ. « φιλοναύτου. Εποίησε καρουχαρεῖον. Καρούχα, Αρμα, Όχημα, καρούχα, δίφρος· χαρουχάριος,: χαρούχα ρεῖον, Πντινα ἐκάλεσεν Εμίμοντον. Αιμίμον τον. Ταῦτα μὲν οὖν Ἰουστινιανῷ τῇδε πεποίηται· καὶ ὅσα δὲ αὐτῷ ὀχυρώματα εἰργασται ἀμφί τε τὴν ἄλλην Θρά κην, καὶ τὴν νῦν καλουμένην Αἱμίμοντον, ἐγὼ δη λώσω. Αἷμος Εποίησε τα βλοπαρόχιον τοῖς κοττίζουσιν. Ταυλοπάροχος τα βιοπαρόχιον, Κόττος κύβος, κοττίζειν, Το Ελάφιν. Ελάφιν, Ελάφιον Έλαφος, Κτίσας πέριξ οσπήτια. Οσπήτιον, ει δσπί τον Ἐπὶ τῆς ὑπατείας Μηροβαύδου καὶ Σατουρ νίνου. Μηρωσάνδου Ἐπὶ μίλιον ένα. ἐν μίλιον, μιλιά sis. Idem etiam Pontum dividens, provinciam fe cit, quam llæmimontum vocavit. Hujus sub imperio, dominium sibi capessens Albinus quidam, Isaurus, Anazarbum, Irenopolim et Castabalam, Ciliciae urbes, vastavit: qui a Rufo, militum magistro, comprehensus, interfectus est. Eodem tempore Theodosius imperator tria quæ Constantinopoli fuerunt templa, ad Acropolim olim dictam sita, dissolvit; quorum Solis quod fuit, in contubernium conversum Magnæ ecclesiæ Constantinopolitanæ concessit: qui quidem locus usque adhuc a sole nomen habet: Dianæ vero fa num, in Tabloparochium, aleatoribus assignavit verum locus iste Templum vicusque vicinus Cer vinus usque adhuc vocantur. Veneris autem fanum in carrucarium fecit præfecto prætorio; constru ctisque in circuitu hospitiis, pauperculas ibi me retrices gratis commorari jussit. Idem Theodosius vicum, Rophinam prius dictum, in urbem exædi ficavit, quam 346 a nomine suo Theodosiopolim _vocavit; addito etiam, quod et adhuc retinet, me tropolis jure; Merobaudo et Saturnino coss. Idem Theodosius imperator synodum Constan tinopoli convocavit CL episcoporum: in qua de consubstantialitate Spiritus sancti agebatur. Porro Theodosius imperator prætorio præfectun constituit Antiochum Magnum, cognomento Chu zonem, ex Antiochia oriundum. Hic vero statim a munere suscepto, ad imperatorem Theodosium retulit, de Antiochia Magna Syriæ; ad molem nempe tantam crevisse eam, ut ab ipsis urbis mœ nibus, ad distantiam milliarii unius, in suburbia excurreret. Imperator itaque jussit uti ædificia etiam quæ extra urbem posita erant muro cinge rentur: murus itaque factus est, a Philonauta quam vocant Portam Rhodionem usque dictum lo cum; ita ut murus iste novus montem includeret, usque ad murum veterem, a Tiberio Cæsare ex structum. Murum vero novum perduxerunt etiam Ch., V. ad p. C. Resainam dicit. V. ad vol. p. Ita habuit cod. ms. Forte tamen legendum» Ch. currus est, sive carruca: Hesychius, inde carruclarius carrucharium, sive locus carrucis recipien dis destinatus. Scr. propria erat. Procopius De Justiniani ædifle. lib. v vero mons Thraciæ est; qui eam a Moesia disterminans, ad Pontum usque Euxinum protenditur. monte itaque isto provincia conter mina, Mamimontus dicta videtur. est, qui tabulam lusoribus exhibet inde aleatorium, sive locus aleato riæ exercendi destinatus: vero recentio ribus, idem quod alea: unde aleam ludere. pro dimi nutivum hoc est cerva; quæ bestia Diana quandoque legitur; a Latino, hospitium. Ad Theodosii imp. auum v cuss. hasce nobis exhibent Prosper Aquitan., Marcellin. Coul. et Chr. Alex. Hujus tamen posterioris codices im pressi, habent, perperam. Scr. et prov dicunt Græci recentiores, quod Latinis milliae, rium est, sive spatium mille passuum.

μένου Ροδίωνος· καὶ περιέλαβε τὸ ὄρος τὸ νέον τεῖχος ἕως τοῦ παλαιοῦ τείχους τοῦ κτισθέντος ὑπὸ Τσερίου Καίσαρος, καὶ προσεκόλλησε τὸ νέον τεῖχος ἕως τοῦ ῥύακος τοῦ λεγομένου Φιρμίνου τοῦ κατερ χομένου ἐκ τῆς διασφαγῆς τοῦ ὄρους, ἐνεγκών τους λίθους ἐκ τοῦ μονομαχείου τοῦ παλαιοῦ τοῦ ὄντος εἰς τὴν ἀκρόπολιν [42] ἄνω, λύσας καὶ τὸν ἀγωγὸν τὸν ἐρχόμενον εἰς τὴν αὐτὴν ἀκρόπολιν ἀπὸ τῶν λε γομένων ὑδάτων ἐκ τῆς Λαοδικηνῆς ὁδοῦ· ὅντινα ἀγωγὸν ἐποίησεν Ἰούλιος ὁ Καίσαρ “, κτίσας τὸ δημόσιον ἄνω εἰς τὸ ὄρος τοῖς λεγομένοις ἀκροπολί στις τοῖς ἀπομείνασι καὶ οἰκήσασιν ἄνω μεθ' οὓς κατήγαγε Σέλευκος ὁ Μακεδὼν ὁ Νικάτωρ ἐν τῇ πόλει τῇ κτισθείσῃ ὑπ' αὐτοῦ ἐν τῷ λεγομένῳ αὐτ λῶν· οὔστινας καὶ παρεκάλεσεν οἰκεῖν ἅμα αὐτῷ τὴν κάτω πόλιν Αντιόχειαν τὴν μεγάλην. Ἐν ἐκείνῳ δὲ τῷ καιρῷ ἔλαβε τεῖχος καὶ Γίνδαρος καὶ τὸ Λύταργον καὶ ἄλλαι πολλαὶ κωμοπόλεις τῆς Συρίας. Ἐπὶ δὲ τῆς αὐτοῦ βασιλείας οἱ Τζάννοι περάσαν τες ἦλθον εἰς τὴν Καππαδοκίαν καὶ Κιλικίαν καὶ Συρίαν· καὶ ἐπαίδευσαν καὶ ἀπῆλθον. Ο δὲ αὐτὸς βασιλεὺς Θεοδόσιος ἐμέρισε τὴν νέαν Ηπειρον ἀπὸ τῆς παλαιᾶς, καὶ ἐποίησεν ἐπαρχίαν, δοὺς δίκαιον πόλεως [μητροπόλεως καὶ ἄρχοντα Διῤῥαχίῳ 18 πόλει ὁμοίως δὲ καὶ δευ τέραν Παλαιστίνην ἐμέρισεν ἀπὸ τῆς πρώτης, καὶ ἐποίησεν ἄρχοντα 4, δοὺς δίκαιον μητροπόλεως καὶ ἄρχοντα τῇ λεγομένη Σκυθών πόλει. Ὁ δὲ αὐτὸς Θεοδόσιος βασιλεὺς ἀπὸ Κωνσταντι νουπόλεως ἐξελθὼν ἐπὶ Ῥώμην εἰσῆλθεν ἐν Θεσσα λονίκη πόλει· καὶ τοῦ ὄντος [43] μετ' αὐτοῦ στρα τιωτικοῦ πλήθους διὰ μιτάτα (;) ταράξαντος την πάλιν εστασίασαν καὶ ὕβρισαν τον βασιλέα οι Θεσσαλονικεῖς. Καὶ θεωρήσας ἱππικὸν ἐν τῇ αὐτῇ πίλει γέμοντος τοῦ Ἱππικοῦ ἐκέλευσε τοξευθῆναι καὶ ἀπώλετο πλῆθος χιλιάδων δεκαπέντε Κα! διὰ τοῦτο ἀγανακτήσας κατ' αὐτοῦ Ἀμβρόσιος ὁ ἐπί σκοπος ἐποίησεν αὐτὸν ὑπὸ κώλυμα “· καὶ ἔμεινεν ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας μὴ εἰσερχόμενος εἰς τὴν ἐκκλη σίαν ἕως οὗ παρακληθεὶς ὁ ἐπίσκοπος εἰς τὰ Ἰουλιανὸς ὁ Κ. «Ιούλιος ὁ Κ. 68 επαρχίαν. σε ὑποκώλυμα Οχ. Δοῤῥακίῳ. Δοῤῥακεία Οχ. ἄρχοντα. Οἱ Τζάννος περάσαντες. Σάννους Τζάνους Δοβραχίας πόλει. Δοβράχιον περὶ ὁ κεῖται καὶ ἡ τῆς νέας Ηπείρου μητρόπολις ἡ ποτὲ καλουμένη Επίδαμνος, ἤτοι τὸ Δυρράχιον. Δυσράχιον Διὰ μιτάτα ταράξαντος την πόλιν. τῶν δὲ στρατιωτῶν αὐτοῦ ταραξάντων τὴν πόλιν διὰ μιτάτα, ἐστασίασαν οἱ Θεσσαλονικεῖς. διὰ τὰ μιτᾶτα τοῦ στρατού. Μιτάτα, μετατα,; () Μιτάτα. μετατα. Απώλετο πλῆθος χιλιάδων δεκαπέντε. Κατέκτανε χιλιάδας ἑπτὰ, ὡς δέ τινες, πεντεκαίδεκα. Ἔμεινεν ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας μὴ εἰσερχόμενος εἰς τὴν ἐκκλησίαν. ad Phurninum, quod vocant, fluentum, ex montis cavernis emanans;.comportatis eo lapidibus ex monomachio veteri, quod superius ad Acropolit stelit. Dirutus est etiam, quem Julius Caesar ex struxerat, aquæductus, aquas ex via Laodicena ad Acropolim deferens, ad balneum aquis supplen dum, quod ad montem exstruxerat, in 347 usum Acropolitarum, qui sedes ibi olim posuerant, re liquique fuerunt ex eis, quos Nicator Seleucus, in planitiem deductos, adhortatus est, uti sedes, ubi et ipse ponentes, urbem a se conditam, An tiochiam Magnam incolerent. Eodem tempore Gindarus, Lylargus, plurimaque alia Syria op pida rusticana monibus cincta fuerunt. rectius] Hujus sub imperio Tzanni trajicientes, Cappa dociam, Ciliciam Syriamque diripuerunt; præda que arrepta, regiones suas repetierunt. Idem Theodosius imperator, novam a veteri di rimens Epirum, provinciam fecit, jure metropo litico et præfecto urbi Dyrrhachio concessis. Si militer etiam Palæstinam secundam a prima se jungens, provinciam fecit; metropolis jure et præfecto Scythopoli datis. Theodosius autem imperator Constantinopoli Romam proficiscens, per Thessalonicam fecit iter ubi militibus ob metationes tumultum cien tibus, populus Thessalonicensis, concitata sedi tione, imperatorem conviciis impetebat. Impera tor autem, qui tum circensia spectabat, ad quæ frequens multitudo convenerat, militem sagittis populum petere jussit: unde et quindecim millia capitum ceciderunt. Ob hoc indignatus Ambrosius episcopus, imperatori ecclesia interdixit, neque ingredi eum passus est per 343 dies plurimos; donec exoratus tandem recepit eum, in festo Theo Scr. vide supra lib. ix. Cl. «Lego Ch. Pontica gens hi sunt, vero hujus mentionem etiam faciunt Theodoritus Marciones olim dicti; uti asserit Eustathius in Dionys. Perieg., qui etiam, et eos vocari jussit. aliis dicitur Eustath. in Dionys. Alexander apud Stephan. De urb. eam vocat. Ila etiam Cedrenus et Theodosio Theophanes etiam motum hunc Thessalonicae ortum scribit, sive melationes sunt il est loca, et hospitia exercitui excipiendo desi grata. Nos Anglice quarters dicimus. Tumultus Nonnullis lib. v, cap. 17, et Zonaras, tom. III, qui tamen de causa silent. Sozomenus eliam, lib. vit, cap. 24, alium tamen hic a Nostro ejus profert originem quem vide. Ita etiam Zonaras: De numero tamen Thessalonicen simma Theodosio neci datorum non convenit inter scriptores Theodoritus et Glycas vn tantum hominum millia hac clade cecidisse asserit: Ce drenus utrumque numerum exhibet Totos menses vui a catu Chri stianorum publico secretum fuisse testantur Gly cas et Zonaras.

μένου Ροδίωνος· καὶ περιέλαβε τὸ ὄρος τὸ νέον τεῖχος ἕως τοῦ παλαιοῦ τείχους τοῦ κτισθέντος ὑπὸ Τσερίου Καίσαρος, καὶ προσεκόλλησε τὸ νέον τεῖχος ἕως τοῦ ῥύακος τοῦ λεγομένου Φιρμίνου τοῦ κατερ χομένου ἐκ τῆς διασφαγῆς τοῦ ὄρους, ἐνεγκών τους λίθους ἐκ τοῦ μονομαχείου τοῦ παλαιοῦ τοῦ ὄντος εἰς τὴν ἀκρόπολιν [42] ἄνω, λύσας καὶ τὸν ἀγωγὸν τὸν ἐρχόμενον εἰς τὴν αὐτὴν ἀκρόπολιν ἀπὸ τῶν λε γομένων ὑδάτων ἐκ τῆς Λαοδικηνῆς ὁδοῦ· ὅντινα ἀγωγὸν ἐποίησεν Ἰούλιος ὁ Καίσαρ “, κτίσας τὸ δημόσιον ἄνω εἰς τὸ ὄρος τοῖς λεγομένοις ἀκροπολί στις τοῖς ἀπομείνασι καὶ οἰκήσασιν ἄνω μεθ' οὓς κατήγαγε Σέλευκος ὁ Μακεδὼν ὁ Νικάτωρ ἐν τῇ πόλει τῇ κτισθείσῃ ὑπ' αὐτοῦ ἐν τῷ λεγομένῳ αὐτ λῶν· οὔστινας καὶ παρεκάλεσεν οἰκεῖν ἅμα αὐτῷ τὴν κάτω πόλιν Αντιόχειαν τὴν μεγάλην. Ἐν ἐκείνῳ δὲ τῷ καιρῷ ἔλαβε τεῖχος καὶ Γίνδαρος καὶ τὸ Λύταργον καὶ ἄλλαι πολλαὶ κωμοπόλεις τῆς Συρίας. Ἐπὶ δὲ τῆς αὐτοῦ βασιλείας οἱ Τζάννοι περάσαν τες ἦλθον εἰς τὴν Καππαδοκίαν καὶ Κιλικίαν καὶ Συρίαν· καὶ ἐπαίδευσαν καὶ ἀπῆλθον. Ο δὲ αὐτὸς βασιλεὺς Θεοδόσιος ἐμέρισε τὴν νέαν Ηπειρον ἀπὸ τῆς παλαιᾶς, καὶ ἐποίησεν ἐπαρχίαν, δοὺς δίκαιον πόλεως [μητροπόλεως καὶ ἄρχοντα Διῤῥαχίῳ 18 πόλει ὁμοίως δὲ καὶ δευ τέραν Παλαιστίνην ἐμέρισεν ἀπὸ τῆς πρώτης, καὶ ἐποίησεν ἄρχοντα 4, δοὺς δίκαιον μητροπόλεως καὶ ἄρχοντα τῇ λεγομένη Σκυθών πόλει. Ὁ δὲ αὐτὸς Θεοδόσιος βασιλεὺς ἀπὸ Κωνσταντι νουπόλεως ἐξελθὼν ἐπὶ Ῥώμην εἰσῆλθεν ἐν Θεσσα λονίκη πόλει· καὶ τοῦ ὄντος [43] μετ' αὐτοῦ στρα τιωτικοῦ πλήθους διὰ μιτάτα (;) ταράξαντος την πάλιν εστασίασαν καὶ ὕβρισαν τον βασιλέα οι Θεσσαλονικεῖς. Καὶ θεωρήσας ἱππικὸν ἐν τῇ αὐτῇ πίλει γέμοντος τοῦ Ἱππικοῦ ἐκέλευσε τοξευθῆναι καὶ ἀπώλετο πλῆθος χιλιάδων δεκαπέντε Κα! διὰ τοῦτο ἀγανακτήσας κατ' αὐτοῦ Ἀμβρόσιος ὁ ἐπί σκοπος ἐποίησεν αὐτὸν ὑπὸ κώλυμα “· καὶ ἔμεινεν ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας μὴ εἰσερχόμενος εἰς τὴν ἐκκλη σίαν ἕως οὗ παρακληθεὶς ὁ ἐπίσκοπος εἰς τὰ Ἰουλιανὸς ὁ Κ. «Ιούλιος ὁ Κ. 68 επαρχίαν. σε ὑποκώλυμα Οχ. Δοῤῥακίῳ. Δοῤῥακεία Οχ. ἄρχοντα. Οἱ Τζάννος περάσαντες. Σάννους Τζάνους Δοβραχίας πόλει. Δοβράχιον περὶ ὁ κεῖται καὶ ἡ τῆς νέας Ηπείρου μητρόπολις ἡ ποτὲ καλουμένη Επίδαμνος, ἤτοι τὸ Δυρράχιον. Δυσράχιον Διὰ μιτάτα ταράξαντος την πόλιν. τῶν δὲ στρατιωτῶν αὐτοῦ ταραξάντων τὴν πόλιν διὰ μιτάτα, ἐστασίασαν οἱ Θεσσαλονικεῖς. διὰ τὰ μιτᾶτα τοῦ στρατού. Μιτάτα, μετατα,; () Μιτάτα. μετατα. Απώλετο πλῆθος χιλιάδων δεκαπέντε. Κατέκτανε χιλιάδας ἑπτὰ, ὡς δέ τινες, πεντεκαίδεκα. Ἔμεινεν ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας μὴ εἰσερχόμενος εἰς τὴν ἐκκλησίαν. ad Phurninum, quod vocant, fluentum, ex montis cavernis emanans;.comportatis eo lapidibus ex monomachio veteri, quod superius ad Acropolit stelit. Dirutus est etiam, quem Julius Caesar ex struxerat, aquæductus, aquas ex via Laodicena ad Acropolim deferens, ad balneum aquis supplen dum, quod ad montem exstruxerat, in 347 usum Acropolitarum, qui sedes ibi olim posuerant, re liquique fuerunt ex eis, quos Nicator Seleucus, in planitiem deductos, adhortatus est, uti sedes, ubi et ipse ponentes, urbem a se conditam, An tiochiam Magnam incolerent. Eodem tempore Gindarus, Lylargus, plurimaque alia Syria op pida rusticana monibus cincta fuerunt. rectius] Hujus sub imperio Tzanni trajicientes, Cappa dociam, Ciliciam Syriamque diripuerunt; præda que arrepta, regiones suas repetierunt. Idem Theodosius imperator, novam a veteri di rimens Epirum, provinciam fecit, jure metropo litico et præfecto urbi Dyrrhachio concessis. Si militer etiam Palæstinam secundam a prima se jungens, provinciam fecit; metropolis jure et præfecto Scythopoli datis. Theodosius autem imperator Constantinopoli Romam proficiscens, per Thessalonicam fecit iter ubi militibus ob metationes tumultum cien tibus, populus Thessalonicensis, concitata sedi tione, imperatorem conviciis impetebat. Impera tor autem, qui tum circensia spectabat, ad quæ frequens multitudo convenerat, militem sagittis populum petere jussit: unde et quindecim millia capitum ceciderunt. Ob hoc indignatus Ambrosius episcopus, imperatori ecclesia interdixit, neque ingredi eum passus est per 343 dies plurimos; donec exoratus tandem recepit eum, in festo Theo Scr. vide supra lib. ix. Cl. «Lego Ch. Pontica gens hi sunt, vero hujus mentionem etiam faciunt Theodoritus Marciones olim dicti; uti asserit Eustathius in Dionys. Perieg., qui etiam, et eos vocari jussit. aliis dicitur Eustath. in Dionys. Alexander apud Stephan. De urb. eam vocat. Ila etiam Cedrenus et Theodosio Theophanes etiam motum hunc Thessalonicae ortum scribit, sive melationes sunt il est loca, et hospitia exercitui excipiendo desi grata. Nos Anglice quarters dicimus. Tumultus Nonnullis lib. v, cap. 17, et Zonaras, tom. III, qui tamen de causa silent. Sozomenus eliam, lib. vit, cap. 24, alium tamen hic a Nostro ejus profert originem quem vide. Ita etiam Zonaras: De numero tamen Thessalonicen simma Theodosio neci datorum non convenit inter scriptores Theodoritus et Glycas vn tantum hominum millia hac clade cecidisse asserit: Ce drenus utrumque numerum exhibet Totos menses vui a catu Chri stianorum publico secretum fuisse testantur Gly cas et Zonaras.

; ἅγια γενέθλια ἐδέξατο αὐτόν. Οὐκ ἄλλως δὲ ἐδέξατο αὐτὸν, ἕως οὗ ἐποίησε Σάκραν, ἵνα οιασδήποτε ΧΧΧΙ. οι πόλεως. μητροπόλεως. Ο ἀγανακτήσεως παρὰ βασιλέως γινομένης ἔνδοσιν δί δοσθαι ἀπὸ τῶν ἐπιτρεπομένων τριάκοντα ἡμερῶν καὶ εἶθ' οὕτως γενέσθαι τὸ προσταχθέν. Ὁ δὲ αὐτὸς βασιλεὺς καὶ τὴν δευτέραν Γαλατίαν ἀπὸ τῆς πρώτης μερίσας, ἐποίησεν ἐπαρχίαν, τοὺς δίκαιον 45 πόλεως [μητροπόλεως]· καὶ ἄρχοντα Πι σινοῦντι τῇ πόλει Ὁ δὲ [44] αὐτὸς Θεοδόσιος βασιλεὺς ποιήσας πρόσ κενσον. ἀπιὼν ἐπὶ πόλεμον, ἐν Μιζουλάνῳ ἡρώ στησε καὶ τελευτῇ ἐκεῖ ἐν Μιζουλάνῳ, ὢν ἐνιαυτῶν ξε' καὶ ἠνέχθη τὸ λείψανον αὐτοῦ ἐν Κωνσταντινουπόλει. Οτε δὲ ἔμελλε τελευτήν Θεοδό σιος, μαθὼν ὅτι εἰς Ῥώμην ἦλθεν ὁ ᾿Αρκάδιος προς Ονώριον τὸν αὐτοῦ ἀδελφὸν ἀῤῥωστήσαντα, ἔγραψεν αὐτῷ ὑποστρέψαι εἰς Κωνσταντινούπολιν διὰ τὴν ᾿Ανατολήν. Καὶ διατρίψαντος ἐν Ῥώμη του αὐτοῦ βασιλέως Αρκαδίου πρὸς τὸν αὐτοῦ ἀδελφὸν βασιλέα Ονώριον, ὡσαύτως δὲ καὶ κατὰ τὴν ὁδὸν διασύραντος, ἐν ὅσῳ ἔρχεται ὁ ᾿Αρκάδιος ἐν Κων σταντινουπόλει, Γαϊνὰς ἐτυράννησεν ὁ συγκλητικός, θέλων βασιλεῦσαι. Καὶ κατέφθασεν ὁ ᾿Αρκάδιος ἐν Κωνσταντινουπόλει, καὶ ἐφόνευσε τὸν τύραννον Γαϊνάν. Μετὰ [45] οὖν τὴν βασιλείαν Θεοδοσίου τοῦ Μεγά λου τοῦ Σπανοῦ ἐβασίλευσεν ὁ υἱὸς αὐτοῦ Δρο κάδιος ἐν Κωνσταντινουπόλει ἐλθὼν ἀπὸ Ῥώμης τὰ πάντα ἔτη εἰκοσιτρία ἐάσας ἐν Ῥώμῃ Ονώ ριον τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ τὸν μικρότερον. "Ην δὲ τε ρίγοργος καὶ ἐνδρανής. Καὶ εὐθέως ἐλθὼν ἐποίησε βασιλέα τὸν υἱὸν αὐτοῦ Θεοδόσιον τὸν μικρὸν ἐν Κωνσταντινουπόλει. Ὁ δὲ αὐτὸς Ἀρκάδιος ἐποίησε καὶ ἴδιον ἀριθμὸν, οὕς ἐκάλεσεν Αρκαδιανούς Αρρωστήσας δὲ ἐξαίφνης τελευτᾷ, ὢν ἐνιαυτῶν λα'. Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Αρκαδίου ἐβασίλευσεν ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ Ονώριος ἐν 'Ρώμῃ ἔτη λα' "Ην δὲ ὀργίλος καὶ σώφρων. Πισινοῦντι τῇ πόλει. Πεσσινούς, Πεσσινοῦς, πόλις Γαλατίας. Εν Μιζουλάνῳ, ἠρρώστησε. Μεδιόλανον ἂν ἐνιαυτῶν ξε'. Οτι εἰς Ρώμην ἦλθεν ὁ ᾿Αρκάδιος πρὸς Ονώριον, 767) Τοῦ Σπανοῦ. Ισπανοῦ, Τὰ πάντα ἔτη εἰκοσιτρία. Οὓς ἐκάλεσεν Αρκαδιακούς. Ποιεῖ δὲ καὶ ἴδιον ἀριθμὸν ἐν Κωνσταν τινουπόλει, οὓς ἐκάλεσεν ᾿Αρκαδικούς. Εβασίλευσεν ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ Ονώριος ἐν Ρώμῃ ἔτη λα'. planiorum ea tamen conditione, si per Sacram imperatoriam ediceret, ut qualiscunque incideret occasio, quæ imperatorem commotum redderet, judicum sententiæ, non nisi interposito xxx die rum spatio, ratæ essent. Idem Theodosius Galatiam quoque secundam a prima dirimens, provinciam fecit; metropolis jure et præfecto Pessinunti concessis. Porro Theodosius imperator, expeditione qua dam suscepta, Mediolani in morbum incidens, fato ibi succubuit, annos natus Lxv; reliquiis ejus inde Constantinopolim deportatis. Moriens autem Theodosius, Arcadium (quem Romam venisṣe re scierat, ut Honorium fratrem viseret, tunc tempo ris ex morbo decumbentem) per litteras hortatus est uti Constantinopolim repetens, Orienti pro spiceret. Arcadio autem Romæ cum fratre Hono rio longius commorante, quin et per viam quo que moras trahente, citius Constantinopolim attingere non potuit, quam Gainas quidam ex se natoribus imperium invasisset. Tandem vero Ar cadius, Constantinopolim veniens, Gainam istum rebellem e medio sustulit. ARCADIUS IMP. Magnum itaque Theodosium Hispanum excepit in imperio filius ejus Arcadius, Roma Constantinopolim veniens: ubi regnavit annos XXIII, Honorio 349 fratre suo_natu mi more Romæ relicto. Erat autem [Arcadius] vir ingenii acerrimi, et rebus agendis idoneus: qui quamprimum Constantinopolim reversus fuerat, filium suum, Theodosium juniorem, imperii so cium sibi accepit. Idem Arcadius agmen quoque proprium insti tuit; quod et Arcadiacum vocavit. In morbum incidens, subito mortuus est, aetatis anno HONORIUS IMP. Post Arcadium mortuum Ro mæ imperavit Honorius annos xxxı. Iracundiæ hic deditus erat, sed vir sanæ mentis. Imo Stephano atque imperii Occidentalis curam ei commendasse. scribitur. Pro copio, Stephano, aliisque dicta est hæc urbs. Expe ditio autem læc, de qua auctor noster, in Euge nium tyrannum a Theodosio suscepta est: post quem devictum, Mediolanum se recipiens impera for ibidem haud longe post diem suum obiit. Vide Sozomenum l. vii, cap. 28; Theodoritum, lib. v, cap. 25; et Socratem lib. v, cap. 24 et 25. De numero annorum qui bus vixit Theodosius, discrepant auctores: Chr. Alex. cum Nostro, annos Liv ei tribuit: Socrates, Sozomenus et Cedrenus, LX; Paulus Diaconus L Lantum. etc. Αlii hæc aliter omnino narrant; Theo dosium nempe, morti proximum jam se sentientem, Honorium filium Constantinopoli accersivisse, Vide Socratem lib. v, cap. 25, et Sozonen. lib. vil, cap. 28. Legendum uti supra monuimus. Annos nempe sit cum Theodosio patre, annosque XIII, post ejus excessum. Vide Prosper Aquitan. el Jornandem. Numeri hujus infra etiam mentio, lib. xv, apud Cedrenum item in Arcadio Post Arcadium fratrem mortuum annos tantum xv imperavit Honorius: auctor ita que hoc loco de toto annorum numero, quibus una cum patre Theodosio, et Arcadio fratre, imperium tenuit, intelligendus est.

[48] Ὁ δὲ αὐτὸς βασιλεὺς ἔκλεισε τὸ ἱερὸν τοῦ Σεράπιδος Ηλίου (*) τοῦ ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ τῇ μεγάλη. Ἐπὶ δὲ τῆς αὐτοῦ βασιλείας ταραχής γενομένης Δημοτικῆς ἐν τῇ Ῥώμῃ μεγάλης, ἀγανακτήσας ἀπῆλθεν εἰς Ράβενναν πόλιν· καὶ πέμψας ἤγαγεν *Αλάριχον στρατηλάτην ἀπὸ τῶν * Γαλλιών μετά πλήθους, ἵνα παιδεύσῃ τὴν Ῥώμην. Καὶ ἐλθὼν ὁ 'Αλάριχος ἐν τῇ πόλει παρέθετο αὐτὸν 47 τῇ πόλει καὶ τοῖς συγκλητικοῖς τοῖς ἐχθροῖς Ονωρίου, καί τινα τῶν τῆς πόλεως οὐκ ἔβλαψεν, ἀλλὰ ὁρμή. σας εἰς τὸ παλάτιον ἐπῆρε πάντα τὰ τοῦ παλατίου χρήματα καὶ τὴν ἀδελφὴν Ονωρίου ἀπὸ πατρὸς Πλακιδίαν μικρὰν οὖσαν παρθένον· καὶ πάλιν ἀπῆλθεν αὐτὸς εἰς τὰς Γαλλίας 48 τυραννήσας. Κων στάντιος δὲ ἔτι κώμης ὢν μετὰ ᾿Αλαρίχου, πιστευ. θεὶς παρ' αὐτοῦ τὴν κόρην Πλακιδίαν, δυνηθεὶς ἔλα δεν αὐτήν· καὶ φυγὼν τὸν ᾿Αλάριχον ἤγαγεν αὐτὴν πρὸς τὴν βασιλέα Ονώριον. Καὶ εὐχαριστῶν αὐτῷ. Ο Ονώριος εποίησεν αὐτὸν συγκλητικὸν, καὶ ἐξέδω κεν [47] αὐτῷ τὴν Πλακιδίαν εἰς γυναῖκα, καὶ ἐποίησεν αὐτὸν βασιλέα ἐν Ῥώμῃ· ἐξ ἧς ἔσχεν υἱὸν ὁ αὐτὸς Κωνστάντιος, ὃν ἐκάλεσε Βαλεντινιανόν. Καὶ ἅμα Κωνσταντίῳ γενόμενος ὁ Ονώριος ἐπὶ τῆς αὐτ τοῦ βασιλείας ἀνελε τοὺς τέσσαρας τυράννους "Α ταλον καὶ Σεβαστιανὸν καὶ Μάξιμον καὶ Κώνσταν τοὺς συγκλητικούς, οἵτινες ἀντῆραν αὐτῷ ὑπονο θεύσαντες τὸν δῆμον. Μετὰ δὲ τὸ φονευθῆναι αὐτοὺς καὶ τὰς οὐσίας αὐτῶν δημευθῆναι ἐάσας τὸν Κων στάντιον ἐν τῇ Ρώμῃ βασιλεύειν ηλθεν ὁ αὐτὸς Ονώριος ἐν Κωνσταντινουπόλει βασιλεύων μετὰ Θεοδοσίου τοῦ μικροῦ. Ὁ δὲ Κωνστάντιος, βασιλεύς Ρώμης, τελευτα ἰδίῳ θανάτῳ ἐπὶ τῆς βασιλείας καὶ ζωῆς Ονωρίου καὶ τυραννήσας συγκλητικός τις ονόματι Ιωάννης, Γαλλίων Γαλίων Γαλλιῶν Γαλλίας, 30 Α. Εκλεισε τὸ ἱερὸν τοῦ Σεράπιδος Ηλίου. Καὶ πέμψας ήγαγεν 'Αλάριχον. ᾿Απὸ τῶν Γαλιών. Γαλλίων, Γαλλία, Γαλλίαι, Γάλλοι, Τὴν ἀδελφὴν Ονωρίου ἀπὸ πατρός, Πλακι δίαν. (β) Εκλεισε τὸ ἱερὸν τοῦ Σεράπιδος Ηλίου. σ' αὐτὸν Οκ. 68 Γαλλίους κιν. Καὶ Κώνσταν. Κώνσταντα. Ηλθεν ὁ αὐτὸς Ονώριος ἐν Κωνσταντινουπόλει. Ilic fanum Serapidis Solis, quod Alexandriæ magnæ fuit, occludi jussit. Romæ vero magna seditione coorta, imperator in Ravennam urbem indignabundus secessit; ac cersito ex Gallia Alaricho duce, cui copiis ejus, ad Romam deprædandam. Alarichus autem Ro mam veniens, civibus et senatoribus, Honorii lo stibus, sese adjunxit, et omnino nihil in Roma nos hostile perpetraus, imperatoris ipsius in pala tium irrumpit; universoque thesauro regio, im peratoris etiam a patre sorore, 350 Placidia, Virguncula, secum abreptis, in Galliam reversus est, tyrannidem usque agitans. Constantius autem quidam comes, qui Alurichum secutus, Placidia virginem sibi coucreditam habuit; arrepta occae sione, Alarichum effugit, eamque flomosio impe ratori reducem dedit. Cujus facti in gratiam, llo norius Constantium ad senatoriam dignitatem provesit: quin et Placidia ei in uxorem data, in imperii etiam consortium eum admisit, Constantio ex Placidia natus est filius, nomine Valentinianus. flonorius itaque, Constantio in regni societatem ascito, quatuor rebelles illos senatores, Attalum, Sebastianum, Maximum et Constantem, qui, ple bem in partes suas allicientes, imperatori nego tium facesserunt, e medio sustulit, bonis eorum publicatis. Honorius autem, imperio Occidentis Constantio tradito, ipse Constantinopolim conten dens, Theodosio Juniori sese imperii socium ad junxit. Contigit autem, vivente adhuc et regnante Ho norio, Constantium Romanum imperatorem e vivís excedere:: post quem, Joannes quidam senator, Ch., Οx. Scripsi et mox ut p. Ten pluin hoc a Theodosio M. eversum fuisse testan tur Socrates, Sozomenus, alii; falso itaque hic ab Henorio clausum tantum fuisse dicitur. Eadem habet eliam Zonǝras; qui tamen historicorum hac in re dissensionem recte notat. Vide Paulum Diacon. lib. x111; Socratem, lib. vit, cap. 10; Sozomenum, lib. ix, cap. 6,7,8 et 9; et Jornandem, De regn. socsces. Ser. cum duplicia, uti ipse infra habet: Stephano tamen, et Procopio, sive Gallia est; et Galli. Es uxoribus enim diversis eos suscepit Theo dosius; nempe ex Flaccilla, uxore priore, Arcadium e Honorium; ex Galla vero posteriore, Valenti niani M. Alia, Placidiam. Caterum Placidiam hanc, post Alarichum jam mortuuin, Athaulfus, affinis Fal litur oninino Chilmeadus, cum aliis qui ex Socra tis, Sozomeni et aliorum auctoritate, templum hoc a Theodosio Seniore funditus eversum fuisse con (x, ejns, Gothorum rex constitutus, capta iterum Roma, inde abduxit, sibique connubio copulavit quæ postea Honorio fratri, post mariti obitum, Constantio id exigente, a Wallia Gothorum rege reddita est. Vide Paul. Diacon, lib. Mallem Constans iste Constantini cujusdam filius erat: qui ex in fima militia cum esset, ob solam speciem nominis in Britannia tyrannus exortus est: indeque in Galliam transiens, Constantem bunc filium suum ex monacho Cæsarem fecit. Quomodo ergo inter senatorii ordinis viros eum auctor enumerat? Vide Paul. Diacon. et Prosper. Aquitam. Nihil minus Occidentis enim imperium ad vitæ suæ exitum tenuit. Falso etiam Honorio superstite imperium sibi arripuisse infra dicitur Joannes ¡y rannus. Vide Jornandem, Paul. Diacon. et Marcel linum Comitem. tendit. Lege Evagr. Hist. eccles. 1. 11, c. 5, cui adjungi et alii complures possint. Sed id erit al terius loci.

[48] Ὁ δὲ αὐτὸς βασιλεὺς ἔκλεισε τὸ ἱερὸν τοῦ Σεράπιδος Ηλίου (*) τοῦ ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ τῇ μεγάλη. Ἐπὶ δὲ τῆς αὐτοῦ βασιλείας ταραχής γενομένης Δημοτικῆς ἐν τῇ Ῥώμῃ μεγάλης, ἀγανακτήσας ἀπῆλθεν εἰς Ράβενναν πόλιν· καὶ πέμψας ἤγαγεν *Αλάριχον στρατηλάτην ἀπὸ τῶν * Γαλλιών μετά πλήθους, ἵνα παιδεύσῃ τὴν Ῥώμην. Καὶ ἐλθὼν ὁ 'Αλάριχος ἐν τῇ πόλει παρέθετο αὐτὸν 47 τῇ πόλει καὶ τοῖς συγκλητικοῖς τοῖς ἐχθροῖς Ονωρίου, καί τινα τῶν τῆς πόλεως οὐκ ἔβλαψεν, ἀλλὰ ὁρμή. σας εἰς τὸ παλάτιον ἐπῆρε πάντα τὰ τοῦ παλατίου χρήματα καὶ τὴν ἀδελφὴν Ονωρίου ἀπὸ πατρὸς Πλακιδίαν μικρὰν οὖσαν παρθένον· καὶ πάλιν ἀπῆλθεν αὐτὸς εἰς τὰς Γαλλίας 48 τυραννήσας. Κων στάντιος δὲ ἔτι κώμης ὢν μετὰ ᾿Αλαρίχου, πιστευ. θεὶς παρ' αὐτοῦ τὴν κόρην Πλακιδίαν, δυνηθεὶς ἔλα δεν αὐτήν· καὶ φυγὼν τὸν ᾿Αλάριχον ἤγαγεν αὐτὴν πρὸς τὴν βασιλέα Ονώριον. Καὶ εὐχαριστῶν αὐτῷ. Ο Ονώριος εποίησεν αὐτὸν συγκλητικὸν, καὶ ἐξέδω κεν [47] αὐτῷ τὴν Πλακιδίαν εἰς γυναῖκα, καὶ ἐποίησεν αὐτὸν βασιλέα ἐν Ῥώμῃ· ἐξ ἧς ἔσχεν υἱὸν ὁ αὐτὸς Κωνστάντιος, ὃν ἐκάλεσε Βαλεντινιανόν. Καὶ ἅμα Κωνσταντίῳ γενόμενος ὁ Ονώριος ἐπὶ τῆς αὐτ τοῦ βασιλείας ἀνελε τοὺς τέσσαρας τυράννους "Α ταλον καὶ Σεβαστιανὸν καὶ Μάξιμον καὶ Κώνσταν τοὺς συγκλητικούς, οἵτινες ἀντῆραν αὐτῷ ὑπονο θεύσαντες τὸν δῆμον. Μετὰ δὲ τὸ φονευθῆναι αὐτοὺς καὶ τὰς οὐσίας αὐτῶν δημευθῆναι ἐάσας τὸν Κων στάντιον ἐν τῇ Ρώμῃ βασιλεύειν ηλθεν ὁ αὐτὸς Ονώριος ἐν Κωνσταντινουπόλει βασιλεύων μετὰ Θεοδοσίου τοῦ μικροῦ. Ὁ δὲ Κωνστάντιος, βασιλεύς Ρώμης, τελευτα ἰδίῳ θανάτῳ ἐπὶ τῆς βασιλείας καὶ ζωῆς Ονωρίου καὶ τυραννήσας συγκλητικός τις ονόματι Ιωάννης, Γαλλίων Γαλίων Γαλλιῶν Γαλλίας, 30 Α. Εκλεισε τὸ ἱερὸν τοῦ Σεράπιδος Ηλίου. Καὶ πέμψας ήγαγεν 'Αλάριχον. ᾿Απὸ τῶν Γαλιών. Γαλλίων, Γαλλία, Γαλλίαι, Γάλλοι, Τὴν ἀδελφὴν Ονωρίου ἀπὸ πατρός, Πλακι δίαν. (β) Εκλεισε τὸ ἱερὸν τοῦ Σεράπιδος Ηλίου. σ' αὐτὸν Οκ. 68 Γαλλίους κιν. Καὶ Κώνσταν. Κώνσταντα. Ηλθεν ὁ αὐτὸς Ονώριος ἐν Κωνσταντινουπόλει. Ilic fanum Serapidis Solis, quod Alexandriæ magnæ fuit, occludi jussit. Romæ vero magna seditione coorta, imperator in Ravennam urbem indignabundus secessit; ac cersito ex Gallia Alaricho duce, cui copiis ejus, ad Romam deprædandam. Alarichus autem Ro mam veniens, civibus et senatoribus, Honorii lo stibus, sese adjunxit, et omnino nihil in Roma nos hostile perpetraus, imperatoris ipsius in pala tium irrumpit; universoque thesauro regio, im peratoris etiam a patre sorore, 350 Placidia, Virguncula, secum abreptis, in Galliam reversus est, tyrannidem usque agitans. Constantius autem quidam comes, qui Alurichum secutus, Placidia virginem sibi coucreditam habuit; arrepta occae sione, Alarichum effugit, eamque flomosio impe ratori reducem dedit. Cujus facti in gratiam, llo norius Constantium ad senatoriam dignitatem provesit: quin et Placidia ei in uxorem data, in imperii etiam consortium eum admisit, Constantio ex Placidia natus est filius, nomine Valentinianus. flonorius itaque, Constantio in regni societatem ascito, quatuor rebelles illos senatores, Attalum, Sebastianum, Maximum et Constantem, qui, ple bem in partes suas allicientes, imperatori nego tium facesserunt, e medio sustulit, bonis eorum publicatis. Honorius autem, imperio Occidentis Constantio tradito, ipse Constantinopolim conten dens, Theodosio Juniori sese imperii socium ad junxit. Contigit autem, vivente adhuc et regnante Ho norio, Constantium Romanum imperatorem e vivís excedere:: post quem, Joannes quidam senator, Ch., Οx. Scripsi et mox ut p. Ten pluin hoc a Theodosio M. eversum fuisse testan tur Socrates, Sozomenus, alii; falso itaque hic ab Henorio clausum tantum fuisse dicitur. Eadem habet eliam Zonǝras; qui tamen historicorum hac in re dissensionem recte notat. Vide Paulum Diacon. lib. x111; Socratem, lib. vit, cap. 10; Sozomenum, lib. ix, cap. 6,7,8 et 9; et Jornandem, De regn. socsces. Ser. cum duplicia, uti ipse infra habet: Stephano tamen, et Procopio, sive Gallia est; et Galli. Es uxoribus enim diversis eos suscepit Theo dosius; nempe ex Flaccilla, uxore priore, Arcadium e Honorium; ex Galla vero posteriore, Valenti niani M. Alia, Placidiam. Caterum Placidiam hanc, post Alarichum jam mortuuin, Athaulfus, affinis Fal litur oninino Chilmeadus, cum aliis qui ex Socra tis, Sozomeni et aliorum auctoritate, templum hoc a Theodosio Seniore funditus eversum fuisse con (x, ejns, Gothorum rex constitutus, capta iterum Roma, inde abduxit, sibique connubio copulavit quæ postea Honorio fratri, post mariti obitum, Constantio id exigente, a Wallia Gothorum rege reddita est. Vide Paul. Diacon, lib. Mallem Constans iste Constantini cujusdam filius erat: qui ex in fima militia cum esset, ob solam speciem nominis in Britannia tyrannus exortus est: indeque in Galliam transiens, Constantem bunc filium suum ex monacho Cæsarem fecit. Quomodo ergo inter senatorii ordinis viros eum auctor enumerat? Vide Paul. Diacon. et Prosper. Aquitam. Nihil minus Occidentis enim imperium ad vitæ suæ exitum tenuit. Falso etiam Honorio superstite imperium sibi arripuisse infra dicitur Joannes ¡y rannus. Vide Jornandem, Paul. Diacon. et Marcel linum Comitem. tendit. Lege Evagr. Hist. eccles. 1. 11, c. 5, cui adjungi et alii complures possint. Sed id erit al terius loci.

τῶν ἄλλων συγκλητικών συμποιησαμένων μετ' αυτ το υδροπιάσας Οχ., υδρωπιάσας του, βασιλεύει ἐν τῇ Ῥώμῃ. Καὶ γνοὺς τοῦτο ἐ Ονώριος [48] ἐμάνη· καὶ νόσῳ βληθεὶς ὑδρο πιάσας “τελευτῇ, ὢν ἐνιαυτῶν μβ' Καὶ γνοὺς τοῦτο ὁ 'Ονώριος, ἐμάνη. πιν ἂν ἐνιαυτῶν μβ'. ὑδέρῳ δὲ περιπεπτωκὼς ὁ Ονώριος, θνήσκει, ζήσα; μὲν ἐνιαυτούς τεσσαρά κοντα. ΛΟΓΟΣ ΙΔ' ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ ΝΕΩΤΕΡΟΥ ΕΩΣ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΛΕΟΝΤΟΣ * ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΥ. 351 Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Ονωρίου ἐβασίλευσε μέσ νος ὁ θειότατος Θεοδόσιος ὁ Νέος, ὁ υἱὸς Αρκαδίου βασιλέως, ἀδελφοῦ Ονωρίου, ἐπὶ τῆς ὑπατείας Στε λίχωνος και οι Αβριλιανοῦ ὑπὸ τοῦ ἰδίου πα τρὸς στεφθείς [50]· ἐβασίλευσε δὲ τὰ πάντα ἔτην καὶ μῆνας ζ'. Οστις ἔχαιρε τῷ Πρασίνῳ μέρει καὶ ἀντεποιεῖτο αὐτῶν κατὰ πόλιν. Ἐν δὲ Κωνσταντι νουπόλει μετήγαγεν αὐτοὺς, θεωροῦντας πρώην εἰς τὰ δεξιὰ αὐτοῦ μέρη, καὶ ἐποίησεν αὐτοὺς θεωρεῖν εἰς τὰ ἀριστερὰ βάθρα· καὶ τοὺς τῆς περατού ρας στρατιώτας τοὺς κατέναντι τοῦ καθ το Λέοντος Οχ, οι Αβριλιανού Οχ., Αὐρηλιανοῦ 306 Ἐπὶ τῆς ὑπατείας Στελίχωνος καὶ ᾿Αβριλια τοῦ. Τέλος δὲ ἔσχεν οὗτος ὁ πόλεμος ἐν τῇ ὑπατείᾳ Στελίχωνος καὶ Αὐρηλιανοῦ· τὴν δὲ ἑξῆς ὑπατείαν ἐδίδου Φραύῖτος, Γότθος μὲν αὐτὸς τῷ γένει, μεγάλῃ δὲ εὐνοίᾳ τῇ πρὸς Ρωμαίους χρησά μενος, μεγάλα δὲ καὶ ἐν τῷδε τῷ πολέμῳ ἀγωνισά μενος· διὸ καὶ τῆς τοῦ ὑπάτου ἀξίας μετέσχεν, καθ' ἣν τίκτεται τῷ βασιλεῖ ᾿Αρκαδίῳ υἱὸς, ὁ ἀγαθὸς Θεο δόσιος, τῇ δεκάτῃ τοῦ ᾿Απριλλίου μηνός. Τοὺς τῆς περατούρας στρατ. Τὰ πάντα ἔτη Τοὺς τῆς περατούρας στρατιώτας. δατούρα Πεδα τοῦραι, tyrannidem arripiens, senatorum reliquorum ope fretus, imperium Occidentis invasit. Quo audito, Honorius in furorem actus est; et ex aqua inter cute laborans, mortuus est ætatis anno XLII. Ch. Ineptia audi Paulum Diaconum, lib.: Honorius vero postquam cum minore, de quo præmissum est, Theodosio, Arcadii germani sui filio annus xv im perasset; cum jam antea cum fratre x111 annis, ac sub patre x regnasset: remp. ut cupierat pacatam relinquens, apud urbem Romam vila exemptus. Vide Prosper Aquitan. et Jornandem. Alii annos xL tantum eum vixisse scribunt Zonar. Vide ctiam Marcellin. Comit. et Prosp. Aquit. DE TEMPORIBUS THEODOSII JUNIORIS USQUE AD IMPERIUM LEONIS JUNIORIS. Post Honorium imperavit solus divinissiīnus Theodosius Junior; qui a patre Arcadio, Hono rii fratre, imperator renuntiatus fuerat, Stilicone et Aureliano coss. Imperium vero tenuit annos L el menses vii. Factioni hic Prasinæ studebat; ujus etiam partes egit ubique per imperium. Constantinopoli vero Prasinos, qui a dextra ejus sedentes antea spectabant ludos, gradus a sini stra deinceps occupare jussit: militesque pedatu ræ, qui ex adverso sellæ imperatoriæ spectabant, ad Venetam partem transtulit. Prasinis autem Chron., p. D. Imo nondum natus erat Theodosius Jun. Sui liconem enim et Aurelianum coss. habemus ad Ar cadii an. v, ut Prosper, et Marcellinus Comes, vel ad an. vi, secundum Chr. Alex. Theodosius vero anno sequente, Vincentio et Fravita coss., uti auctores dicti testantur, Arcadio natus est. Hujus etiam rei testem locupletem habemus Socratem, lib. vi, cap. 6, ubi de Gainæ Gothi rebellione verba faciens, haec addit Marcellinus tamen, et Chr. Alex. eum, non Aprilis x, sed iv Vim vocis peda turæ non intellexit interpres. Sunt vero Pedaturæ milites, cohortes illæ quibus assignabatur castrum Idus mensis ejusdem, sive Aprilis die ix, natum volunt. Anno vero sequente, id est, ætatis suæ secundo, Theodosius ab Arcadio patre Augustus creatus est, Arcadio Aug. V et Honorio Aug. Vcoss., uti Marcellin. Com. et Chr. Alex. testantur. Dien nii ita hic prochronismus est. v. id est, vini cum patre Are cadio, et air post ejus exitum. Vide Marcellin. Comit. Quid es hoc loco signet, baud temere dixero: Yo cabulum hoc, plurali licet numero, profert ex Hau ricio Strateg. xi, cap. 3, et Leone, constitut. 1, Nic. Rigaltius in Glossario suo, ex el eo J. Meursius, Gloss. Græcobarb.; nec tamen vocis vim explicant. Gloss. vett. apud Rigaltium Pedatura, Podisimi. Galerum videsis locos ex dictis auctoribus ab eisdem citatos. ad aut alius locus, ubi considerent; et sunt pedatura certa quædam loca seu locorum spatia, quæ custodiam militibus assignari solebant.

ΧΙΥ. 15 τρακτος θεωροῦντας μετέστησεν ἐπὶ τὸ Βένετον μέ-; ρας· καὶ τὰ βάθρα ἔδωκε τοῖς τοῦ Πρασίνου μέρους, έχοντα μεσόστυλα ἐξ εἰρηκώς τῷ ἐπάρχω Κύρῳ, ὅτι ούς φιλῶ κατέναντί μου θέλω θεωρεῖν. Καὶ ἔκραξαν ἐν Κωνσταντινουπόλει οἱ ἐκ τοῦ Πρασί. του μέρους τῷ αὐτῷ βασιλεῖ· Τὰ ἴδια τοῖς ἰδίοις. Παὶ ἔπεμψεν αὐτοῖς μανδάτα διὰ τοῦ πρωτο Σκούρσαρος, λέγων, ὅτι Εγώ ὡς τιμῶν ὑμᾶς εἰς τὰ ἀριστερὰ τοῦ καθίσματος, ἔνθα θεωρώ, μετέστησα ὑμᾶς· καὶ εὐφήμησαν αὐτόν. Καὶ ἐκέλευσε, κατὰ [51] πόλιν εἰς τὰ ἀριστερὰ τῶν ἀρχόντων θεω ρεῖν τοὺς Πρασίνους. Ἐβασίλευσε δὲ παιδίον· ὅτε δὲ προέκοψε τη ηλι είᾳ ὁ αὐτὸς Θεοδόσιος βασιλεύς, ἀνεγίνωσκεν ἔσω εἰς τὸ παλάτιον ἐν τῇ ζωῇ τοῦ αὐτοῦ πατρὸς Ἀρκα δίου. Καὶ μετὰ τὴν τελευτὴν τοῦ πατρὸς αὐτοῦ συν ανεγίνωσκεν αὐτῷ ἄλλος νεώτερος εὐφυέστατος ὀνό ματι Παυλίνος, υἱὸς κόμητος δομεστίκων. Μετὰ δὲ τὴν τελευτὴν τοῦ αὐτοῦ πατρὸς ἀνδρωθεὶς Θεοδόσιος ὁ βασιλεὺς ἐζήτει λαβεῖν γυναῖκα εἰς γάμον· καὶ ἔχλεια τῇ αὐτοῦ ἀδελφῇ Πουλχερίᾳ τῇ δεσποίνη. οὔση παρθένῳ, ἥτις ὡς φιλοῦσα τὸν ἴδιον αὐτῆς ἀδελφὸν οὐχ οι εἷλατο γαμηθήναί τινι· καὶ δὴ περιεργασαμένη περὶ παρθένων πολλῶν κορασίων, θυγατέρων πατρικίων ἢ ἐξ αἵματος βασιλικού, εἶπε " τῷ αὐτῷ Θεοδοσίῳ βασιλεῖ, ἀδελφῷ αὐτῆς, συνδιάγωσα αὐτῷ ἐν τῷ παλατίῳ Καὶ εἶπεν αὐτῇ ὁ αὐτὸς βασιλεὺς Θεοδόσιος, ὅτι Εγώ θέλω, εἰ εὕρης σε μοι νεωτέραν εύμορφον πάνυ, ἵνα τοιοῦτον κάλλος μὴ ἔχῃ γυνὴ εἰς Κωνσταντινούπολιν, εἴτε ἐξ αἱματός ἐστι βασιλικοῦ, εἴτε ἐξ αἵματός ἐστι συγ κλητικοῦ πρώτου. Εἰ δὲ μή ἐστι καλὴ εἰς ὑπερβολὴν, τὸ χρείαν ἔχω, οὔτε ἀξιωματικὴν οὔτε ἐκ βα σιλικοῦ αἵματος, οὔτε πλοῦτον, ἀλλὰ [52] καὶ εἴ τι νος δή ποτέ ἐστι θυγάτηρ, μόνον παρθένον καὶ εὐπρεπεστάτην πάνυ ταύτην λαμβάνω. Καὶ ἀκηκοῶτα ταῦτα ἡ δέσποινα Πουλχερία παντα τοῦ ἔπεμψε περιεργαζομένη· καὶ Παυλίνος δὲ πει ριέτρεχεν, ἀρέσαι αὐτῷ. Ἐν δὲ τῷ μεταξὺ συνέβη ἐλθεῖν ἐν Κωνσταντι νουπόλει μετὰ τῶν ἰδίων συγγενῶν κόρην εὐπρεπῆ, Ελλόγιμον, Ελλαδικὴν, ονόματι, Αθηναΐδα, τὴν καὶ κ οὐχ Οχ. σε εἶπεν. εἰπὼν 311 Α. εὕρῃς. εὕρεις Οχ., Εγώ θέλω εὑρεῖν Ἔχοντα μεσόστυλα εξ. μεσοστύλιο. Μεσστύλιον, Επεμψεν αὐτοῖς μανδάτα διὰ τοῦ πρωτοκούρο σορος. Μανδάτον, πρώτος, Ελατο. είλετο. Συνδιάγουσα αὐτῷ ἐν τῷ παλατίω. Οὐ χρείαν ἔχω, οὔτε ἀξιωματικήν, οὐ χρείαν ἔχω ούτε βασιλικοῦ αἵματος, οὔτε πλουσίας, ἀλλὰ καὶ εἴτι νος, οὐ χρείαν ἔχω οὔτε ἀξιω ματικοῦ οὔτε βασιλικοῦ αἵματος, οὔτε πλούτου. Μόνον παρθένον, καὶ εὐπρεπεστάτην πάνυ. μόνον παρθένος, καὶ εὐπρεπεστάτη πάνυ. μόνον εὐπρεπής πάνυ. 'Ακηκοώσα. ἀκηκοντα. Μεσόστυλα. μεσοστύλια, i CHRONOGRAPHIA. - LIB. gradus dedit, sex habentes Mesostylia Cyru præ (m) fecto subindicans vello se, quos charos sibi ha buit, e regione 352 sui eos spectare. Tum vero qui Prasinee factionis erant Constantinopolitani im peratori inclamabant: Suum cuique. Theodosius autem, misso protocursore, eos monuit se, in honorem eorum, ad sinistram sellæ suæ, unde spectabat ipse, transtulisse eos. Tum vero fau stis acclamationibus eum celebrarunt. Edixit etiam imperator, ubique per imperium, uti Prasini ad sinistram præſectoruin sedentes, Indos spectarent. Imperator autem renuntiatus est, dum puer ad modum erat: adolescentior autem factus, in pa latio litteris imhutus est, patre Arcadio adhuc vi vente. Patris autem post obitum, in litteris per cipiendis socius ei adjunctus est juvenis quidam nobilis, nomine Paulinus, comitis domesticorum Alius. Theodosius autem imperator, cum jain in virum adole visset, uxorem ducere in animo ba buit: atque eo nomine Pulcheriam Augustam, soro rem suam, saepiuscule interpellaverat; que, virgo Licet esset, fratrem suum adeo charum sibi habuit, ut a nuptiis ipsa abstinuerit. Pulcheria itaque inquirendis quaecunque ex regio vel patricio sanguine prognata essent, virginibus sedula navans operain, ad Theodosium imperatorem fratrem suum, qui cum in palatio convixit, de illis referebat. Cui Theodosius, Τu modo, inquit, si conciliare mihi possis teneram virginem, for maque talem, qualem Constantinopolis præterea nullam datura est, 353 regiis illam vel patriciis claram natalibus, hanc volo. At si forma non sit absolutissima, regio licet sit, an patricio progna ta sanguine, divesque, non moror ista. Quinimo, quacunque tandem stirpe edita sit, virgo modo sit, omnibusque pulchritudinis palmam præripiat, illam expeto. His aulem Pulcheria, emissis ubi que nuntiis, bujusmodi virginem sollicite anqui sivit. Paulinus etiam, uti ei lac ex parte gratifi caretur, undique cursitabat. Contigit interim Constantinopolim cum cogna tis suis advenire virginem quamdam Græcanicam, forma singulari et doctrina præstantem, cui no Οr. Male læc contraxit Chron. Pasch. p. male Chron.. Scr. hæc habentur apud Chr. Alex. auctorem, qui totam intercolumnium est, sive spatium in ter duas columnas. mandaism: hoc loco nuntium so nat: ut sensus verborum sit: Per protocursorem eis nuntium misit, sive, eis notum fecit, etc. Proto cursor vero, cursorum praefectus est: voce hybrida, ex Greco et Latino cursor, confcta. Ser. Corrupla hanc historiam ex nostro descripsit. etc. Locus mendosus: Chr. Alex. habet, etc. Forte legendum, Legerem, Chr. Alex. habet tantum, Scr. (m) Sic alii scribunt: non itaque reponendum quod placet Chilneado.

Εὐδοκίαν μετακληθεῖσαν, θυγατέρα γενομένην Λεον το ἴδιον ὑμῶν. κοινὸν ἡμῶν α τίου τοῦ φιλοσόφου 'Αθηναίου εὐπορωτάτου· τή Αθηναῖς ἡ καὶ Εὐδοκία ηναγκάσθη καταλαβεῖν τὴν βασιλεύουσαν πόλιν πρὸς τὴν ἰδίαν αὐτῆς θείαν δια τὴν αἰτίαν ταύτην· Ο φιλόσοφος Λεόντιος ὁ αὐτῆς πατὴρ ἔχων υἱοὺς τελείους δύο, μέλλων τελευταν δι ἔθετο, τάξας ἐν τῇ ἑαυτοῦ διαθήκῃ τοὺς δύο αὐτοῦ υἱούς κληρονόμους πάσης τῆς ὑπ' αὐτοῦ καταλιμπανομένης περιουσίας Ουαλέριον καὶ Γέσιον εἰρηκὼς ἐν τῇ αὑτοῦ διαθήκῃ· 'Αθηναΐδι τῇ ποθεινοτάτῃ μου γνη σία θυγατρὶ δοθῆναι βούλομαι νομίσματα ἑκατὸν καὶ μόνον· ἀρκεῖ γὰρ αὐτῇ ἡ αὐτῆς τύχη ἡ ὑπερ έχουσα [53] πᾶσαν γυναικείαν τύχην. Καὶ ἐτελεύτη σεν ὁ αὐτὸς Λεόντιος ὁ φιλόσοφος ἐν ᾿Αθήναις. Μετὰ οὖν τὴν αὐτοῦ ἀποβίωσιν εδυσώπει ἡ αὐτή 'Αθηναΐς ἡ καὶ Εὐδοκία τοὺς ἰδίους ἀδελφοὺς, ὡς μείζονας, προσπίπτουσα αὐτοῖς καὶ αἰτοῦσα μὴ προ σχεῖν τῇ αὐτῇ διαθήκῃ, ἀλλὰ κατὰ τὸ τρίτον μέρος μερίσασθαι μετ' αὐτῶν τὰ πατρῷα, λέγουσα μηδὲν ἡμαρτηκέναι, ὡς καὶ ὑμεῖς οἴδατε, πρὸς τὸν ἴδιον ὑμῶν πατέρα· καὶ οὐκ οἶδα διὰ τί ἀπορών με κατέλιπε μέλλων τελευτῶν καὶ σὲ εὐπορίας τύχην μετὰ τὴν αὑτοῦ νέκρωσιν ἐχαρίσατο. Οἱ δὲ αὐτῆς ἀδελφοὶ ἔμειναν ἀπειθεῖς, καὶ ὀργισθέντες ἐδίωξαν αὐτὴν καὶ ἐκ τοῦ πατρῴου αὐτῆς οἴκου, ἔνθα συν έμενεν αὐτοῖς. Καὶ ἐδέξατο αὐτὴν ἡ ἀδελφὴ τῆς για νομένης αὐτῆς μητρός, ὡς ὀρφανὴν, καὶ ὡς παρθέν νον ἐφύλαξεν αὐτήν. Πντινα λαβοῦσα ἀνῆλθεν ἐν Κωνσταντινουπόλει πρὸς τὴν ἄλλην ἀδελφὴν τοῦ αὐτῆς πατρὸς καὶ θείαν αὐτῆς. Καὶ λαβοῦσαι αὐτ τὴν [54] ποιῆσαι ἀξίωσιν κατὰ τῶν αὐτῆς ἀδελ φῶν παρεσκεύασαν αὐτὴν προσελθεῖν τῇ εὐσεβε στάτη δεσποίνῃ Πουλχερίᾳ, ἀδελφῇ Θεοδοσίου βασι λέως. Καὶ δὴ προσελθοῦσα ἐδίδαξεν ὡς βιαζομένη παρὰ τῶν ἰδίων αὐτῆς ἀδελφῶν, διαλεγομένη ελλο γίμως. Καὶ ἑωρακυῖα αὐτὴν ἡ αὐτὴ Πουλχερία εὐπρεπῆ καὶ ἐλλόγιμον, ἐπηρώτησε τὰς αὐτῆς θείας εἰ ἔστι παρθένος. Καὶ ἐδιδάχθη παρ' αὐτῶν ὅτι παρ θένος ἐστὶν ἁγνὴ φυλαχθεῖσα ὑπὸ τοῦ αὐτῆς πατρὸς, σε εὐπορίας τύχην. καὶ εὐπορίας τυχεῖν Θυγατέρα γενομένην Λεοντίου τοῦ φιλοσό- 1 του. Δευτέρην καὶ τήνδε Θεοῦ θέμιδος κάμε βίβλον Εὐδοκίη βασίλεια Λεοντιὰς εὐπατέρεια. Ουαλέριον καὶ Γέσιον. Ὑμῶν. ἡμῶν, Ευπορίας τύχην. καὶ εὐπορ. τύχ. εκ εὐπορίας τυχεῖν Λαβοῦσαι αὐτὴν ποιῆσαι ἀξίωσιν. Ποιῆσαι ἀξίωσιν κατὰ τῶν αὐτῆς ἀδελφῶν ποιεῖν ἀξίωσιν 'Αξιόω Αξιών, παρακαλῶν· ἀξίωσις, Αξιοῦμαι Διά πολύ λῶν χρόνων ἠξιώθην μετὰ τοῦ βασιλέως Ρωμαίων κτήσασθαι φιλίαν· ἠξιώθην, 22, Αξιοῦμεν δὲ παρὰ σοῦ ἀκοῦσαι ἃ φρονεῖς, ἀξίωσις, δέησις nen Athenais (quæ et postea Eudocia vocata est), Leontii, philosophi Atheniensis, viri ditissimi, fi liam. Hæc imperatricem urbem petere, amitæ suæ visenda gratia coacta est, lac ex causa. Leontius philosophus, ejus pater, filios duos adultos habuit, Valerium et Gesium. Hos moriturus testamento instituit ex asse hæredes: Athenaidi autem [in testamento scripsit ]: Filiæ meæ desideratissimæ c numismata tantum dari volo: sufficit enim illi fortuna sua, qua universum sexum suum antecel lit. Atque ita Leontius philosophus Athenis de cessit; post cujus obitum Athenais, quæ ct Eudo cia, fratres suos, utpote natu majores, pedibus illorum provoluta, supplex rogavit uti, testamenti illius rationem non adeo habentes, paternæ hære ditatis partem tertiam sibi assignarent. 354 Ego enim, inquit, in communem nostrum parentem nibil commisi, uti vos probe mostis: nec satis scio qua tandem causa adductus, moriturus pater, nulla mibi vobiscum concessa patrimonii sorte, pro spera me mea frui fortuna, post se mortuum juberet. At fratres in sententia perstiterunt; italique ctiam ex ædibus paternis, ubi cum eis convixerat, ejecerunt. Itaque accepit illam sibi matertera ejus; atque, ceu parentibus orbam et virginem, tutata cat. Constantinopolim deinde adduxit, ad cogna tam aliam, virginis amitam patris ejus sororein. Hæ vero, causa illius suscepta, ad Pulcheriam Augustam, Theodosii imperatoris sororem pientis simam, fratres suos de bonis paternis ] postula turaun, adduci curaverunt. Illa vero ad Pulcle riam adducta, oratione disertissima exposuit quo pacto a fratribus suis injuriose habita fuerit. Vi dens autem Pulcheria Athenaidem, forma tali et cruditione præditam, cognalas ejus interrogavit, virgo esset, necne? Dicebant hæ virginem esse intactam, a patre suo philosopho Græco custodi tam, et philosophiæ præceptis abunde satis imbu ţam. Cognatis itaque ejus, una cum virgine, cubi Chron. Chron. Ita dictus est philosophus iste ab omnibus scriptoribus, præter unum Chr. Alexandrini aucto rem, qui lleraclitum eum vocat. Cæterum lectio hæc nostra stabiliri potest ex Photio, Biblioth. num. 183, ubi de imperatricis Eudociæ Octateuchi metaphrasi metrica verba habens, distichon hoc exinde profert Fratres hosce Zona ras Valerium et Genesium. vocat; Chr. Alex. Va lerianum et Gesium. Leg. uti habet Chr. Alex. Supple, Chr. Alex., ubi etiam legitur; furte rectius. Interim interpres, in sequentibus particu Jam oux desiderari frustra suspicatur; absque hac enim expostulatio virginis multo est elegan tior. Fraires ejus postulare, sive, Contra fratres ejus actio nem intendere, cum Kadero vertimus: forte tamen lioc loco, petitionem, sive, libellum supplicem exhibere, rectius interpretare mur. enim, oro, peto: Hesychius. unde petitio, libellus suppler eliam infra sensu baud multum absimili usurpatur, lib. xvult, ubi de Indorum Ausonitarum rege Romanorum legatum excipiente narratione facta, verba haec a rege prolata dicuntur quo loco periri, sive desideravi, sonare videtur. Actorum etiam cap. 28, vers. Caterum quod hoc loco infra et apud Nostrum et Chr. Alex. etiam, dicitur: adeo ut non sit amplius hac de re dubitandi locus.

φιλοσόφου γενομένου ἐν Ἑλλάδι, καὶ διὰ λόγων πολλῶν φιλοσοφίας ἀναχθεῖσα Καὶ κελεύσασα 07 αὐτὴν ἅμα ταῖς αὐταῖς στὸ θείαις διὰ κουβικουλαρίων φυλαχθῆναι καὶ περιμεῖναι, λαβοῦσα; φησί, τὴν δέησιν παρ' αὐτῆς εἰσῆλθε πρὸς τὸν ἴδιον αὐτῆς ἀδελφὸν τὸν βασιλέα Θεοδόσιον, καὶ εἶπεν αὐτῷ, ὅτι Πώρον νεωτέραν πάνυ εύμορφον, καθαρίαν, εὔστο λον, ἐλλόγιμον, Ἑλλαδικὴν, παρθένον, θυγατέρα φιλοσόφου. Ὁ δὲ ἀκούσας, ὡς νεώτερος, ἀνήφθη καὶ μεταστειλάμενος τὸν συμπράκτορα αὐτοῦ καὶ φίλου Παυλίνον, ᾔτησε τὴν ἑαυτοῦ ἀδελφὴν ὡς ἐπ' ἄλλῳ τινὶ εἰσαγαγεῖν τὴν ᾿Αθηναΐδα τὴν καὶ Εὐδο κίαν ἐν τῷ αὐτῆς κουβικλείῳ ἵνα διὰ [53] τοῦ βίλου θεάσεται αὐτὴν ἅμα Παυλίνῳ. Καὶ εἰσήχθη καὶ ἑωρακὼς αὐτὴν ἠράστη αὐτῆς, καὶ Παυλίνου δὲ θαυμάσαντος αὐτήν. Καὶ κρατήσας αὐτὴν καὶ Χριστιανήν ποιήσας, (ἦν γὰρ Ελλην), καὶ μετονομά σας αὐτὴν Εὐδοκίαν, ἔλαβεν αὐτὴν εἰς γυναίκα, ποιήσας αὐτῇ βασιλικούς γάμους. Καὶ ἔσχεν ἐξ αὐτ τῆς θυγατέρα ὀνόματι Εὐδοξίαν. Ακούσαντες δὲ οἱ τῆς Αὐγούστας 1 Εὐδοκίας ἀδελφοὶ ὅτι βασιλεύει, προσέφυγον ἐν τῇ Ἑλλάδι φοβηθέντες· καὶ πέμψασα ἤνεγκεν αὐτοὺς ἐκ τῆς πόλεως ᾿Αθηνῶν ὑπὸ λόγον ἐν Κωνσταντινουπό λει, καὶ ἐποίησεν αὐτοὺς ἀξιωματικούς, προαγαγόν τος αὐτοὺς τοῦ βασιλέως τὸν μὲν λεγόμενον Γέσιον ἔπαρχον πραιτωρίων τοῦ Ἰλλυριῶν τὸ ἔθνους, τὸν δὲ Ουαλέριον μάγιστρον εἰρηκυίας αὐτοῖς τῆς αὐ τῆς βασιλίσσης Εὐδοκίας, ἀδελφῆς αὐτῶν, ὅτι Εἰ μὴ ὑμεῖς κακῶς ἐχρήσασθέ μοι, οὐκ ἠναγκαζόμην ἐλθεῖν καὶ βασιλεῦσαι. Τὴν οὖν ἐκ τῆς γενέσεώς μου βα σιλείαν ὑμεῖς μοι ἐχαρίσασθε [56]· ἡ γὰρ ἐμὴ ἀγαθὴ τύχη ἐποίησεν ὑμᾶς " ἀτυχεῖς εἰς ἐμὲ, οὐχὶ ἡ ὑμετέρα πρὸς ἐμὲ γνώμη. Ὁ δὲ βασιλεὺς Θεοδόσιος καὶ Παυλίνων, ὡς φίλον αὐτοῦ καὶ μεσάσαντα τῷ γάμῳ καὶ συναριστούντα αὐτοῖς, ἐποίησε διὰ πάσης ἀξίας ἐλθεῖν· καὶ μετά ταῦτα προηγάγετο αὐτὸν μάγιστρον· καὶ ηυξήθη, ὓς ἔχων δὲ παρρησίαν πρὸς τὸν βασιλέα Θεοδόσιον. Η κελεύσασα κελεύσας Οχ. δι' αὐταῖς αὐτῆς 65 10 Αὐγούστης. οι Ιλλυρίων Οχ. ἀτυχεῖς, ἀπειθεῖ; Γεναμένου. γενομένου. Διὰ λόγων πολλῶν φιλοσοφίας ἀναχθεῖσα. Ἐν τῷ αὐτῆς κουβικλείω. Κουζικλείων, κουβουκλείον, κουβούκλιον, κουβικούλιον, υπόε κουβικουλάριος, κουβικλα ρέα, Ὑπὸ λόγον. υπολόγον, Ἔπαρχον πραιτωρίων τοῦ Ἰλλυρίων ἔθνους, τὸν δὲ Ουαλέριον μάγιστρον. Τὴν οὖν ἐκ τῆς γενέσεώς μου βασιλείαν. Εκ, εκτός ἐκ τῆς γενέσεώς μου, Ατυχείς. ἀπιθεῖς, culariorum sub cura ibidem manere jussis, Pal cheria acceptum ab ea libellum supplicem ad Theo dosium fratrem deferebat; cui etiam dixit: In veni tibi virginem Græcanicam, philosophi cujusdam filiam, teneram et formosissimam, 355 intactam, egrégie ornatam et eruditione præstantem. Quo audito, imperator, uti juvenis, exarsit; accersito itaque socio suo et amico Paulino, Pulcheriam so rorem rogavit uti per speciem alicujus negotii, Athenaidem in suum ipsius cubiculum introduce ret, unde ipse cam, cum Paulino, per velum ctaret. Introductam itaque virginem, Paulino qui dem eam admirante, imperator anxie deperibat Christianam itaque eam ubi fecisset [pagana enim fuerat ], nomine in Eudociam mutato, in uxorem spe celebratis. Filiam vero ex ea suscepit, nomine Eudoxiam. habuit; nuptiis etiam regiis, illius in honorem, At vero fratres Eudociæ imperatricis, ubi soro rem suai regnare intellexissent, metu perculsi, in Helladem profugerunt; quo Eudocia, cautione in demnitatis data, Constantinopolim ex Athenis ac cersitos, summos ibi ad honores provexit. Gesium enim imperator præfectum prætorio gentis Illy ricæ, Valerium vero magistrum constituit; dicente fratribus suis Eudocia imperatrice: Quod nisi vos male me tractassetis, ego non Constantinopolim petere, indeque imperatrix fieri coacta fuissem. Regnum itaque, quod extra nascendi sortem mihi æquiores stetistis, illud non malo vestro in me obtigit, vos dedistis: quod enim votis meis non animo, sed bonæ meæ fortunæ acceptum refero. Imperator autem Theodosius Paulinum, convi ctorem et 356 nuptiarum conciliatorem, per omn nes bonorum gradus ad dignitates evexit; deinde ctiam magistri dignitate insignivit. Sic honoribus auctus est Paulinus; qui cum plurimum potuerit Ch., Chron. Chron V. p. antecedentem v. 4. Scr. Imperatricis hujus eruditionis testimonia haben tur plurima: quorum nonnulla exstant Gr. et Lat. in Bibliotheca Patr. tom. Vill. Photius etiam Eudo cia imp. Metaphrasin Octateuchi metricam laudat, et ejusdem etiam Zachariæ et Danielis propheta ram Metaphrasin. De Christo etiam Ilomerocen tones, a patricio quodam inchoati, sed non ad exi tum perducti, uti Zonaras testatur, ab eadem deinde absoluti, digestique, in omnium manibus sunt. et sive vel, ut apud Chr. Alex. scribitur, cubiculum est cubicularius, et cubicularia, apud Graecos recentiores. Chr. Alex. a Radero editum, habet conjunctim, mendose: sert nec vo cabuli sensum assecutus est interpres. De hoc au ctoris loquendi genere vide quæ nos supra nota – vimas lib. xil, in Juliano imp. Quaenam fuerint digni tates istæ, in Glossariis, doctorumque virorum in auctores adnotatis, copiose satis dictum est; ad quæ lectorem mittere potius quam toties dicta hic inculcare malo. pro hoc loco poni putamus; itaque extra nascendi sortem, vertimus Chr. Alexandrini tamen interpres ista reddit, ab ipso natali meo: quam quidem interpretationem omnino improbare haud ausim; rem itaque in m dio relinquo. Chr. Alex. habet, rectius.

φιλοσόφου γενομένου ἐν Ἑλλάδι, καὶ διὰ λόγων πολλῶν φιλοσοφίας ἀναχθεῖσα Καὶ κελεύσασα 07 αὐτὴν ἅμα ταῖς αὐταῖς στὸ θείαις διὰ κουβικουλαρίων φυλαχθῆναι καὶ περιμεῖναι, λαβοῦσα; φησί, τὴν δέησιν παρ' αὐτῆς εἰσῆλθε πρὸς τὸν ἴδιον αὐτῆς ἀδελφὸν τὸν βασιλέα Θεοδόσιον, καὶ εἶπεν αὐτῷ, ὅτι Πώρον νεωτέραν πάνυ εύμορφον, καθαρίαν, εὔστο λον, ἐλλόγιμον, Ἑλλαδικὴν, παρθένον, θυγατέρα φιλοσόφου. Ὁ δὲ ἀκούσας, ὡς νεώτερος, ἀνήφθη καὶ μεταστειλάμενος τὸν συμπράκτορα αὐτοῦ καὶ φίλου Παυλίνον, ᾔτησε τὴν ἑαυτοῦ ἀδελφὴν ὡς ἐπ' ἄλλῳ τινὶ εἰσαγαγεῖν τὴν ᾿Αθηναΐδα τὴν καὶ Εὐδο κίαν ἐν τῷ αὐτῆς κουβικλείῳ ἵνα διὰ [53] τοῦ βίλου θεάσεται αὐτὴν ἅμα Παυλίνῳ. Καὶ εἰσήχθη καὶ ἑωρακὼς αὐτὴν ἠράστη αὐτῆς, καὶ Παυλίνου δὲ θαυμάσαντος αὐτήν. Καὶ κρατήσας αὐτὴν καὶ Χριστιανήν ποιήσας, (ἦν γὰρ Ελλην), καὶ μετονομά σας αὐτὴν Εὐδοκίαν, ἔλαβεν αὐτὴν εἰς γυναίκα, ποιήσας αὐτῇ βασιλικούς γάμους. Καὶ ἔσχεν ἐξ αὐτ τῆς θυγατέρα ὀνόματι Εὐδοξίαν. Ακούσαντες δὲ οἱ τῆς Αὐγούστας 1 Εὐδοκίας ἀδελφοὶ ὅτι βασιλεύει, προσέφυγον ἐν τῇ Ἑλλάδι φοβηθέντες· καὶ πέμψασα ἤνεγκεν αὐτοὺς ἐκ τῆς πόλεως ᾿Αθηνῶν ὑπὸ λόγον ἐν Κωνσταντινουπό λει, καὶ ἐποίησεν αὐτοὺς ἀξιωματικούς, προαγαγόν τος αὐτοὺς τοῦ βασιλέως τὸν μὲν λεγόμενον Γέσιον ἔπαρχον πραιτωρίων τοῦ Ἰλλυριῶν τὸ ἔθνους, τὸν δὲ Ουαλέριον μάγιστρον εἰρηκυίας αὐτοῖς τῆς αὐ τῆς βασιλίσσης Εὐδοκίας, ἀδελφῆς αὐτῶν, ὅτι Εἰ μὴ ὑμεῖς κακῶς ἐχρήσασθέ μοι, οὐκ ἠναγκαζόμην ἐλθεῖν καὶ βασιλεῦσαι. Τὴν οὖν ἐκ τῆς γενέσεώς μου βα σιλείαν ὑμεῖς μοι ἐχαρίσασθε [56]· ἡ γὰρ ἐμὴ ἀγαθὴ τύχη ἐποίησεν ὑμᾶς " ἀτυχεῖς εἰς ἐμὲ, οὐχὶ ἡ ὑμετέρα πρὸς ἐμὲ γνώμη. Ὁ δὲ βασιλεὺς Θεοδόσιος καὶ Παυλίνων, ὡς φίλον αὐτοῦ καὶ μεσάσαντα τῷ γάμῳ καὶ συναριστούντα αὐτοῖς, ἐποίησε διὰ πάσης ἀξίας ἐλθεῖν· καὶ μετά ταῦτα προηγάγετο αὐτὸν μάγιστρον· καὶ ηυξήθη, ὓς ἔχων δὲ παρρησίαν πρὸς τὸν βασιλέα Θεοδόσιον. Η κελεύσασα κελεύσας Οχ. δι' αὐταῖς αὐτῆς 65 10 Αὐγούστης. οι Ιλλυρίων Οχ. ἀτυχεῖς, ἀπειθεῖ; Γεναμένου. γενομένου. Διὰ λόγων πολλῶν φιλοσοφίας ἀναχθεῖσα. Ἐν τῷ αὐτῆς κουβικλείω. Κουζικλείων, κουβουκλείον, κουβούκλιον, κουβικούλιον, υπόε κουβικουλάριος, κουβικλα ρέα, Ὑπὸ λόγον. υπολόγον, Ἔπαρχον πραιτωρίων τοῦ Ἰλλυρίων ἔθνους, τὸν δὲ Ουαλέριον μάγιστρον. Τὴν οὖν ἐκ τῆς γενέσεώς μου βασιλείαν. Εκ, εκτός ἐκ τῆς γενέσεώς μου, Ατυχείς. ἀπιθεῖς, culariorum sub cura ibidem manere jussis, Pal cheria acceptum ab ea libellum supplicem ad Theo dosium fratrem deferebat; cui etiam dixit: In veni tibi virginem Græcanicam, philosophi cujusdam filiam, teneram et formosissimam, 355 intactam, egrégie ornatam et eruditione præstantem. Quo audito, imperator, uti juvenis, exarsit; accersito itaque socio suo et amico Paulino, Pulcheriam so rorem rogavit uti per speciem alicujus negotii, Athenaidem in suum ipsius cubiculum introduce ret, unde ipse cam, cum Paulino, per velum ctaret. Introductam itaque virginem, Paulino qui dem eam admirante, imperator anxie deperibat Christianam itaque eam ubi fecisset [pagana enim fuerat ], nomine in Eudociam mutato, in uxorem spe celebratis. Filiam vero ex ea suscepit, nomine Eudoxiam. habuit; nuptiis etiam regiis, illius in honorem, At vero fratres Eudociæ imperatricis, ubi soro rem suai regnare intellexissent, metu perculsi, in Helladem profugerunt; quo Eudocia, cautione in demnitatis data, Constantinopolim ex Athenis ac cersitos, summos ibi ad honores provexit. Gesium enim imperator præfectum prætorio gentis Illy ricæ, Valerium vero magistrum constituit; dicente fratribus suis Eudocia imperatrice: Quod nisi vos male me tractassetis, ego non Constantinopolim petere, indeque imperatrix fieri coacta fuissem. Regnum itaque, quod extra nascendi sortem mihi æquiores stetistis, illud non malo vestro in me obtigit, vos dedistis: quod enim votis meis non animo, sed bonæ meæ fortunæ acceptum refero. Imperator autem Theodosius Paulinum, convi ctorem et 356 nuptiarum conciliatorem, per omn nes bonorum gradus ad dignitates evexit; deinde ctiam magistri dignitate insignivit. Sic honoribus auctus est Paulinus; qui cum plurimum potuerit Ch., Chron. Chron V. p. antecedentem v. 4. Scr. Imperatricis hujus eruditionis testimonia haben tur plurima: quorum nonnulla exstant Gr. et Lat. in Bibliotheca Patr. tom. Vill. Photius etiam Eudo cia imp. Metaphrasin Octateuchi metricam laudat, et ejusdem etiam Zachariæ et Danielis propheta ram Metaphrasin. De Christo etiam Ilomerocen tones, a patricio quodam inchoati, sed non ad exi tum perducti, uti Zonaras testatur, ab eadem deinde absoluti, digestique, in omnium manibus sunt. et sive vel, ut apud Chr. Alex. scribitur, cubiculum est cubicularius, et cubicularia, apud Graecos recentiores. Chr. Alex. a Radero editum, habet conjunctim, mendose: sert nec vo cabuli sensum assecutus est interpres. De hoc au ctoris loquendi genere vide quæ nos supra nota – vimas lib. xil, in Juliano imp. Quaenam fuerint digni tates istæ, in Glossariis, doctorumque virorum in auctores adnotatis, copiose satis dictum est; ad quæ lectorem mittere potius quam toties dicta hic inculcare malo. pro hoc loco poni putamus; itaque extra nascendi sortem, vertimus Chr. Alexandrini tamen interpres ista reddit, ab ipso natali meo: quam quidem interpretationem omnino improbare haud ausim; rem itaque in m dio relinquo. Chr. Alex. habet, rectius.

φιλοσόφου γενομένου ἐν Ἑλλάδι, καὶ διὰ λόγων πολλῶν φιλοσοφίας ἀναχθεῖσα Καὶ κελεύσασα 07 αὐτὴν ἅμα ταῖς αὐταῖς στὸ θείαις διὰ κουβικουλαρίων φυλαχθῆναι καὶ περιμεῖναι, λαβοῦσα; φησί, τὴν δέησιν παρ' αὐτῆς εἰσῆλθε πρὸς τὸν ἴδιον αὐτῆς ἀδελφὸν τὸν βασιλέα Θεοδόσιον, καὶ εἶπεν αὐτῷ, ὅτι Πώρον νεωτέραν πάνυ εύμορφον, καθαρίαν, εὔστο λον, ἐλλόγιμον, Ἑλλαδικὴν, παρθένον, θυγατέρα φιλοσόφου. Ὁ δὲ ἀκούσας, ὡς νεώτερος, ἀνήφθη καὶ μεταστειλάμενος τὸν συμπράκτορα αὐτοῦ καὶ φίλου Παυλίνον, ᾔτησε τὴν ἑαυτοῦ ἀδελφὴν ὡς ἐπ' ἄλλῳ τινὶ εἰσαγαγεῖν τὴν ᾿Αθηναΐδα τὴν καὶ Εὐδο κίαν ἐν τῷ αὐτῆς κουβικλείῳ ἵνα διὰ [53] τοῦ βίλου θεάσεται αὐτὴν ἅμα Παυλίνῳ. Καὶ εἰσήχθη καὶ ἑωρακὼς αὐτὴν ἠράστη αὐτῆς, καὶ Παυλίνου δὲ θαυμάσαντος αὐτήν. Καὶ κρατήσας αὐτὴν καὶ Χριστιανήν ποιήσας, (ἦν γὰρ Ελλην), καὶ μετονομά σας αὐτὴν Εὐδοκίαν, ἔλαβεν αὐτὴν εἰς γυναίκα, ποιήσας αὐτῇ βασιλικούς γάμους. Καὶ ἔσχεν ἐξ αὐτ τῆς θυγατέρα ὀνόματι Εὐδοξίαν. Ακούσαντες δὲ οἱ τῆς Αὐγούστας 1 Εὐδοκίας ἀδελφοὶ ὅτι βασιλεύει, προσέφυγον ἐν τῇ Ἑλλάδι φοβηθέντες· καὶ πέμψασα ἤνεγκεν αὐτοὺς ἐκ τῆς πόλεως ᾿Αθηνῶν ὑπὸ λόγον ἐν Κωνσταντινουπό λει, καὶ ἐποίησεν αὐτοὺς ἀξιωματικούς, προαγαγόν τος αὐτοὺς τοῦ βασιλέως τὸν μὲν λεγόμενον Γέσιον ἔπαρχον πραιτωρίων τοῦ Ἰλλυριῶν τὸ ἔθνους, τὸν δὲ Ουαλέριον μάγιστρον εἰρηκυίας αὐτοῖς τῆς αὐ τῆς βασιλίσσης Εὐδοκίας, ἀδελφῆς αὐτῶν, ὅτι Εἰ μὴ ὑμεῖς κακῶς ἐχρήσασθέ μοι, οὐκ ἠναγκαζόμην ἐλθεῖν καὶ βασιλεῦσαι. Τὴν οὖν ἐκ τῆς γενέσεώς μου βα σιλείαν ὑμεῖς μοι ἐχαρίσασθε [56]· ἡ γὰρ ἐμὴ ἀγαθὴ τύχη ἐποίησεν ὑμᾶς " ἀτυχεῖς εἰς ἐμὲ, οὐχὶ ἡ ὑμετέρα πρὸς ἐμὲ γνώμη. Ὁ δὲ βασιλεὺς Θεοδόσιος καὶ Παυλίνων, ὡς φίλον αὐτοῦ καὶ μεσάσαντα τῷ γάμῳ καὶ συναριστούντα αὐτοῖς, ἐποίησε διὰ πάσης ἀξίας ἐλθεῖν· καὶ μετά ταῦτα προηγάγετο αὐτὸν μάγιστρον· καὶ ηυξήθη, ὓς ἔχων δὲ παρρησίαν πρὸς τὸν βασιλέα Θεοδόσιον. Η κελεύσασα κελεύσας Οχ. δι' αὐταῖς αὐτῆς 65 10 Αὐγούστης. οι Ιλλυρίων Οχ. ἀτυχεῖς, ἀπειθεῖ; Γεναμένου. γενομένου. Διὰ λόγων πολλῶν φιλοσοφίας ἀναχθεῖσα. Ἐν τῷ αὐτῆς κουβικλείω. Κουζικλείων, κουβουκλείον, κουβούκλιον, κουβικούλιον, υπόε κουβικουλάριος, κουβικλα ρέα, Ὑπὸ λόγον. υπολόγον, Ἔπαρχον πραιτωρίων τοῦ Ἰλλυρίων ἔθνους, τὸν δὲ Ουαλέριον μάγιστρον. Τὴν οὖν ἐκ τῆς γενέσεώς μου βασιλείαν. Εκ, εκτός ἐκ τῆς γενέσεώς μου, Ατυχείς. ἀπιθεῖς, culariorum sub cura ibidem manere jussis, Pal cheria acceptum ab ea libellum supplicem ad Theo dosium fratrem deferebat; cui etiam dixit: In veni tibi virginem Græcanicam, philosophi cujusdam filiam, teneram et formosissimam, 355 intactam, egrégie ornatam et eruditione præstantem. Quo audito, imperator, uti juvenis, exarsit; accersito itaque socio suo et amico Paulino, Pulcheriam so rorem rogavit uti per speciem alicujus negotii, Athenaidem in suum ipsius cubiculum introduce ret, unde ipse cam, cum Paulino, per velum ctaret. Introductam itaque virginem, Paulino qui dem eam admirante, imperator anxie deperibat Christianam itaque eam ubi fecisset [pagana enim fuerat ], nomine in Eudociam mutato, in uxorem spe celebratis. Filiam vero ex ea suscepit, nomine Eudoxiam. habuit; nuptiis etiam regiis, illius in honorem, At vero fratres Eudociæ imperatricis, ubi soro rem suai regnare intellexissent, metu perculsi, in Helladem profugerunt; quo Eudocia, cautione in demnitatis data, Constantinopolim ex Athenis ac cersitos, summos ibi ad honores provexit. Gesium enim imperator præfectum prætorio gentis Illy ricæ, Valerium vero magistrum constituit; dicente fratribus suis Eudocia imperatrice: Quod nisi vos male me tractassetis, ego non Constantinopolim petere, indeque imperatrix fieri coacta fuissem. Regnum itaque, quod extra nascendi sortem mihi æquiores stetistis, illud non malo vestro in me obtigit, vos dedistis: quod enim votis meis non animo, sed bonæ meæ fortunæ acceptum refero. Imperator autem Theodosius Paulinum, convi ctorem et 356 nuptiarum conciliatorem, per omn nes bonorum gradus ad dignitates evexit; deinde ctiam magistri dignitate insignivit. Sic honoribus auctus est Paulinus; qui cum plurimum potuerit Ch., Chron. Chron V. p. antecedentem v. 4. Scr. Imperatricis hujus eruditionis testimonia haben tur plurima: quorum nonnulla exstant Gr. et Lat. in Bibliotheca Patr. tom. Vill. Photius etiam Eudo cia imp. Metaphrasin Octateuchi metricam laudat, et ejusdem etiam Zachariæ et Danielis propheta ram Metaphrasin. De Christo etiam Ilomerocen tones, a patricio quodam inchoati, sed non ad exi tum perducti, uti Zonaras testatur, ab eadem deinde absoluti, digestique, in omnium manibus sunt. et sive vel, ut apud Chr. Alex. scribitur, cubiculum est cubicularius, et cubicularia, apud Graecos recentiores. Chr. Alex. a Radero editum, habet conjunctim, mendose: sert nec vo cabuli sensum assecutus est interpres. De hoc au ctoris loquendi genere vide quæ nos supra nota – vimas lib. xil, in Juliano imp. Quaenam fuerint digni tates istæ, in Glossariis, doctorumque virorum in auctores adnotatis, copiose satis dictum est; ad quæ lectorem mittere potius quam toties dicta hic inculcare malo. pro hoc loco poni putamus; itaque extra nascendi sortem, vertimus Chr. Alexandrini tamen interpres ista reddit, ab ipso natali meo: quam quidem interpretationem omnino improbare haud ausim; rem itaque in m dio relinquo. Chr. Alex. habet, rectius.

ώς παράνυμφος, καὶ πρὸς τὴν Αύγουστονι Εὐδοκίαν «Αὐγούσταν (κ. Παυλίνῳ τοῦ αὐτοῦ Παυλίνου εἰσῄει συχνῶς ὁ αὐτὸς Παυλίνος, ὡς μάγιστρος. Ὁ δὲ αὐτὸς Θεοδόσιος βασιλεὺς ἔπεμψεν ἐν τῇ Ρώμη "Ασπαρα τὸν πατρίκιον μετὰ δυνάμεως πολύ τῆς στρατοῦ κατὰ Ἰωάννου τοῦ τυράννου. Καὶ ἐνl κησε τὸν αὐτὸν Ἰωάννην ὁ ῞Ασπαρ, καὶ ἐξέβαλεν αὐτὸν τῆς βασιλείας Ρώμης, καὶ ἐφόνευσεν αὐτόν. Καὶ ἐποίησεν ὁ βασιλεὺς Θεοδόσιος βασιλέα ἐν τῇ Ρώμῃ Βαλεντινιανὸν τὸν Μικρὸν, τὸν υἱὸν Πλακιδίας τῆς μεγάλης καὶ Κωνσταντίου βασιλέως, τὸν ἴδιον αὐτοῦ συγγενέα. Καὶ ἐκδίδωσιν αὐτῷ τὴν ἑαυτο θυγατέρα, ἣν εἶχεν ἀπὸ Εὐδοκίας Αὐγούστας, θυγα τρὸς τοῦ φιλοσόφου, ὀνόματι Εὐδοξίαν· ἀφ' ἧς ἔσχεν ὁ αὐτὸς Βαλεντινιανός θυγατέρας δύο, Εὐδοκίαν καὶ Πλακιδίαν. Συνέβη δὲ μετὰ χρόνον ἐν τῷ προϊέναι τὸν βασιλέα Θεοδόσιον εἰς τὴν ἐκκλησίαν ἐν τοῖς ἁγίοις θεοφα νίοις τὸν μάγιστρον Παυλίνον, [57] ἀηδεσθέντα ἐκ τοῦ ποδὸς ἀπρόϊτον μεῖναι καὶ ἐκκουσσεῦσαι Προς ήνεγκε δὲ τῷ αὐτῷ Θεοδοσίῳ βασιλεῖ πένης τις μη λεν Φρυγιατικὸν παμμέγεθες σ πολὺ εἰς πᾶσαν ὑπερβολήν. Καὶ ἐξενίσθη ὁ βασιλεὺς καὶ πᾶσα ἡ σύγκλητος αὐτοῦ· καὶ εὐθέως ὁ βασιλεὺς, δεδωκώς τῷ προσαγαγόντι τὸ μῆλον νομίσματα ἑκατὸν πεν τήκοντα, ἔπεμψεν αὐτὸ τῇ Αὐγούστῃ Εὐδοκία· καὶ ἡ Αύγουστα ἔπεμψεν αὐτὸ Παυλίνῳ μαγίστρῳ, ὡς φίλω τοῦ βασιλέως· ὁ δὲ μάγιστρος Παυλίνος, ἀγνοῶν ὅτι ὁ βασιλεὺς ἔπεμψεν αὐτὸ τῇ Αὐγούστῃ, λαβὼν ἔπεμψεν αὐτὸ σὲ τῷ βασιλεῖ Θεοδοσίῳ, ὡς εἰσέρχεται εἰς τὸ παλά τιον. Καὶ δεξάμενος αὐτὸ ὁ βασιλεὺς ἐγνώρισεν αὐτό, καὶ ἀπέκρυψεν αὐτό· καὶ καλέσας τὴν Αὔγουσταν ἐπε ηρώτησεν αὐτὴν, λέγων· Ποῦ ἐστι τὸ μῆλον δἔπεμψά σοι; Ἡ δὲ εἶπεν, ὅτι ἔφαγον αὐτό. Καὶ ὤρκωσεν αὐτ τὴν κατὰ τῆς αὐτοῦ σωτηρίας εἰ ἔφαγεν αὐτὸ ἢ τινι αὐτὸ ἔπεμψε. Καὶ ἐπωμόσατο, ὅτι οὐδενὶ αὐτὸ ἔπεμ ψα ἀλλ' ὅτι αὐτὴ αὐτὸ ἔφαγε. Καὶ ἐκέλευσεν ὁ βασιλεὺς ἐνεχθῆναι τὸ μῆλον, καὶ ἔδειξεν αὐτῇ αὐτό. Καὶ ἠγανάκτησε κατ᾿ αὐτῆς, ὑπονοήσεις ὅτι ὡς ἐρῶσα τῷ αὐτῷ Παυλίνῳ “ἔπεμψεν αὐτῷ τὸ μῆλον καὶ ἡρνήσατο. Καὶ διὰ τοῦτο ἀνεῖλε τὸν αὐτὸν Παυ λίνον ὁ βασιλεὺς Θεοδόσιος· καὶ λυπηθεῖσα ἡ Αύ γουστα Εὐδοκία, ὡς ὑβρισθεῖσα· ἐγνώσθη [58] γὰρ πανταχοῦ, ὅτι δι' αὐτὴν ἐσφάγη ὁ Παυλίνος· ἦν γὰρ πάνυ εὔμορφος νεώτερος· ᾐτήσατο δὲ ἐν ἡ Αύγουστα τὸν βασιλέα Θεοδόσιον τοῦ κατελθεῖν εἰς τοὺς ἁγίους τόπους εἰς εὐχήν· καὶ παρέσχεν αὐτῇ. Καὶ κατῆλθεν ἀπὸ Κωνσταντινουπόλεως ἐπὶ Ἱεροσόλυμα εύξασθαι καὶ ἔκτισεν ἐν Ἱεροσολύμοις πολλὰ, καὶ τὸ τεῖχος ἀνενέωσε τῆς Ἱερουσαλήμ, εἰποῦσα, ὅτι Δι' ἐμὲ εἶπε Δαβίδ “ὁ προφήτης, ὅτι καὶ Ἐν τῇ εὐδοκίᾳ σου οι σε παμμεγεθές (π. σε αὐτὸ αὐτῷ “τῷ αὐτῷ δὲ σε Δαβίδ. Καὶ ἐκκούσσεῦσαι, καὶ ἐξκουσσεῦσαι, να έξκουστεύειν εἰ ἐξκουσσατεύειν, "Οτι οὐδενὶ αὐτὸ ἔπεμψα. έπεμψεν, ἔφαγον. apud imperatorem, ut qui parangir plus ejus fue rit, sæpiuscule eliam, ut qui magister erat, ad imperatricem Eudociam intromissus est. Imperator autem Theodosius Asparem quemdam, virum patricium, cum exercitu magno Romam ver sus emisit, contra Joannem illum robellem. Hunc itaque Aspar bello superavit, regnoque Romano deturbatum, neci tradidit. Romanus vero impera tor a Theodosio renuntiatus est Valentinianus Ju nior, consanguineus ejus, Constantii imperatoris et Placidiæ magnæ filius: cui etiam in uxorem dedit filiam Eudoxiam, quam ex Eudocia Augusta, philosophi tilia, susceperat. Ex ea vero flias duas babuit Valentinianus, Eudociam et Placidiam. Accidit autem post temporis, cum imperator Theo dosius in sanctis Theophaniis ad ecclesiam exiret, Paulinum magistrum domi manere; æger enim ex pede decumbens, morbum excusavit. Obtulit in terim pauper quidam Theodosio pomum Phrygium, prægrande illud et inusitate magnitudinis; im peratore ipso proceribusque ejus omnibus magnitu dine illius stupescentibus. Imperator autem, datis ei qui obtulerat ct numnis, 357 pomuni Eudociæ Augusta dono misit: quo eodem ipsa Paulinum magistrum, ceu imperatoris amicum, donavit. Pau linus vero magister, ignorans illud imperatorem jam antea Augustæ dedisse, imperatori Theodosio, cum palatium intraret, remisit. Acceptum vero munus imperator agnoscit, et secreto apud se servat vocatamque deinde Augustam interrogat: Ubi est pomum, inquiens, quod tibi misi? Comedi; inquit illa. Adjuravit illam Theodosius per salutem suam uti diceret an malum illud edisset ipsa, an vero alteri dono misisset. Juravit illa comedisse se, nec illud alicui dedisse. Tum vero imperator pomum afferri jussit, allatumque Augustæ osten dit; simulque ei irascitur, suspicatus eam Paulino, ceu amasio suo, pomum misisse, ideoque factum negasse. Paulinum itaque imperator de medio sus tulit: quod factum imperatoris, tanquam in se injuriosum, indigne tulit Augusta Eudocia cujus ob causam Paulinum periisse (juvenis enim erat formosus) in omnium erat ore. Augusta itaque Theodosium imperatorem exaratum habuit uti sibi ficeret loca sancta adire, orationis ergo: faculta Leque impetrata, Eudocia iude ex Constantinopoli Ilierosolymam perrexit, orandi causa; ubi quam plurimis exstructis ædificiis, mœnia quoque urbis instauravit. Dicebat enim hoc voluisse Davidem Sic et p. seq. Ch. Ch., Chron. Οs. < redundat; nec habetur in Chr. Alex. Ch. Psalm. Chronicon Alexandrinum label, scriptione Latino cabulo magis conveniente: enim, excusare, dicunt recentiores. Vel hoc loco scribendum, vel in sequcntibas,

ώς παράνυμφος, καὶ πρὸς τὴν Αύγουστονι Εὐδοκίαν «Αὐγούσταν (κ. Παυλίνῳ τοῦ αὐτοῦ Παυλίνου εἰσῄει συχνῶς ὁ αὐτὸς Παυλίνος, ὡς μάγιστρος. Ὁ δὲ αὐτὸς Θεοδόσιος βασιλεὺς ἔπεμψεν ἐν τῇ Ρώμη "Ασπαρα τὸν πατρίκιον μετὰ δυνάμεως πολύ τῆς στρατοῦ κατὰ Ἰωάννου τοῦ τυράννου. Καὶ ἐνl κησε τὸν αὐτὸν Ἰωάννην ὁ ῞Ασπαρ, καὶ ἐξέβαλεν αὐτὸν τῆς βασιλείας Ρώμης, καὶ ἐφόνευσεν αὐτόν. Καὶ ἐποίησεν ὁ βασιλεὺς Θεοδόσιος βασιλέα ἐν τῇ Ρώμῃ Βαλεντινιανὸν τὸν Μικρὸν, τὸν υἱὸν Πλακιδίας τῆς μεγάλης καὶ Κωνσταντίου βασιλέως, τὸν ἴδιον αὐτοῦ συγγενέα. Καὶ ἐκδίδωσιν αὐτῷ τὴν ἑαυτο θυγατέρα, ἣν εἶχεν ἀπὸ Εὐδοκίας Αὐγούστας, θυγα τρὸς τοῦ φιλοσόφου, ὀνόματι Εὐδοξίαν· ἀφ' ἧς ἔσχεν ὁ αὐτὸς Βαλεντινιανός θυγατέρας δύο, Εὐδοκίαν καὶ Πλακιδίαν. Συνέβη δὲ μετὰ χρόνον ἐν τῷ προϊέναι τὸν βασιλέα Θεοδόσιον εἰς τὴν ἐκκλησίαν ἐν τοῖς ἁγίοις θεοφα νίοις τὸν μάγιστρον Παυλίνον, [57] ἀηδεσθέντα ἐκ τοῦ ποδὸς ἀπρόϊτον μεῖναι καὶ ἐκκουσσεῦσαι Προς ήνεγκε δὲ τῷ αὐτῷ Θεοδοσίῳ βασιλεῖ πένης τις μη λεν Φρυγιατικὸν παμμέγεθες σ πολὺ εἰς πᾶσαν ὑπερβολήν. Καὶ ἐξενίσθη ὁ βασιλεὺς καὶ πᾶσα ἡ σύγκλητος αὐτοῦ· καὶ εὐθέως ὁ βασιλεὺς, δεδωκώς τῷ προσαγαγόντι τὸ μῆλον νομίσματα ἑκατὸν πεν τήκοντα, ἔπεμψεν αὐτὸ τῇ Αὐγούστῃ Εὐδοκία· καὶ ἡ Αύγουστα ἔπεμψεν αὐτὸ Παυλίνῳ μαγίστρῳ, ὡς φίλω τοῦ βασιλέως· ὁ δὲ μάγιστρος Παυλίνος, ἀγνοῶν ὅτι ὁ βασιλεὺς ἔπεμψεν αὐτὸ τῇ Αὐγούστῃ, λαβὼν ἔπεμψεν αὐτὸ σὲ τῷ βασιλεῖ Θεοδοσίῳ, ὡς εἰσέρχεται εἰς τὸ παλά τιον. Καὶ δεξάμενος αὐτὸ ὁ βασιλεὺς ἐγνώρισεν αὐτό, καὶ ἀπέκρυψεν αὐτό· καὶ καλέσας τὴν Αὔγουσταν ἐπε ηρώτησεν αὐτὴν, λέγων· Ποῦ ἐστι τὸ μῆλον δἔπεμψά σοι; Ἡ δὲ εἶπεν, ὅτι ἔφαγον αὐτό. Καὶ ὤρκωσεν αὐτ τὴν κατὰ τῆς αὐτοῦ σωτηρίας εἰ ἔφαγεν αὐτὸ ἢ τινι αὐτὸ ἔπεμψε. Καὶ ἐπωμόσατο, ὅτι οὐδενὶ αὐτὸ ἔπεμ ψα ἀλλ' ὅτι αὐτὴ αὐτὸ ἔφαγε. Καὶ ἐκέλευσεν ὁ βασιλεὺς ἐνεχθῆναι τὸ μῆλον, καὶ ἔδειξεν αὐτῇ αὐτό. Καὶ ἠγανάκτησε κατ᾿ αὐτῆς, ὑπονοήσεις ὅτι ὡς ἐρῶσα τῷ αὐτῷ Παυλίνῳ “ἔπεμψεν αὐτῷ τὸ μῆλον καὶ ἡρνήσατο. Καὶ διὰ τοῦτο ἀνεῖλε τὸν αὐτὸν Παυ λίνον ὁ βασιλεὺς Θεοδόσιος· καὶ λυπηθεῖσα ἡ Αύ γουστα Εὐδοκία, ὡς ὑβρισθεῖσα· ἐγνώσθη [58] γὰρ πανταχοῦ, ὅτι δι' αὐτὴν ἐσφάγη ὁ Παυλίνος· ἦν γὰρ πάνυ εὔμορφος νεώτερος· ᾐτήσατο δὲ ἐν ἡ Αύγουστα τὸν βασιλέα Θεοδόσιον τοῦ κατελθεῖν εἰς τοὺς ἁγίους τόπους εἰς εὐχήν· καὶ παρέσχεν αὐτῇ. Καὶ κατῆλθεν ἀπὸ Κωνσταντινουπόλεως ἐπὶ Ἱεροσόλυμα εύξασθαι καὶ ἔκτισεν ἐν Ἱεροσολύμοις πολλὰ, καὶ τὸ τεῖχος ἀνενέωσε τῆς Ἱερουσαλήμ, εἰποῦσα, ὅτι Δι' ἐμὲ εἶπε Δαβίδ “ὁ προφήτης, ὅτι καὶ Ἐν τῇ εὐδοκίᾳ σου οι σε παμμεγεθές (π. σε αὐτὸ αὐτῷ “τῷ αὐτῷ δὲ σε Δαβίδ. Καὶ ἐκκούσσεῦσαι, καὶ ἐξκουσσεῦσαι, να έξκουστεύειν εἰ ἐξκουσσατεύειν, "Οτι οὐδενὶ αὐτὸ ἔπεμψα. έπεμψεν, ἔφαγον. apud imperatorem, ut qui parangir plus ejus fue rit, sæpiuscule eliam, ut qui magister erat, ad imperatricem Eudociam intromissus est. Imperator autem Theodosius Asparem quemdam, virum patricium, cum exercitu magno Romam ver sus emisit, contra Joannem illum robellem. Hunc itaque Aspar bello superavit, regnoque Romano deturbatum, neci tradidit. Romanus vero impera tor a Theodosio renuntiatus est Valentinianus Ju nior, consanguineus ejus, Constantii imperatoris et Placidiæ magnæ filius: cui etiam in uxorem dedit filiam Eudoxiam, quam ex Eudocia Augusta, philosophi tilia, susceperat. Ex ea vero flias duas babuit Valentinianus, Eudociam et Placidiam. Accidit autem post temporis, cum imperator Theo dosius in sanctis Theophaniis ad ecclesiam exiret, Paulinum magistrum domi manere; æger enim ex pede decumbens, morbum excusavit. Obtulit in terim pauper quidam Theodosio pomum Phrygium, prægrande illud et inusitate magnitudinis; im peratore ipso proceribusque ejus omnibus magnitu dine illius stupescentibus. Imperator autem, datis ei qui obtulerat ct numnis, 357 pomuni Eudociæ Augusta dono misit: quo eodem ipsa Paulinum magistrum, ceu imperatoris amicum, donavit. Pau linus vero magister, ignorans illud imperatorem jam antea Augustæ dedisse, imperatori Theodosio, cum palatium intraret, remisit. Acceptum vero munus imperator agnoscit, et secreto apud se servat vocatamque deinde Augustam interrogat: Ubi est pomum, inquiens, quod tibi misi? Comedi; inquit illa. Adjuravit illam Theodosius per salutem suam uti diceret an malum illud edisset ipsa, an vero alteri dono misisset. Juravit illa comedisse se, nec illud alicui dedisse. Tum vero imperator pomum afferri jussit, allatumque Augustæ osten dit; simulque ei irascitur, suspicatus eam Paulino, ceu amasio suo, pomum misisse, ideoque factum negasse. Paulinum itaque imperator de medio sus tulit: quod factum imperatoris, tanquam in se injuriosum, indigne tulit Augusta Eudocia cujus ob causam Paulinum periisse (juvenis enim erat formosus) in omnium erat ore. Augusta itaque Theodosium imperatorem exaratum habuit uti sibi ficeret loca sancta adire, orationis ergo: faculta Leque impetrata, Eudocia iude ex Constantinopoli Ilierosolymam perrexit, orandi causa; ubi quam plurimis exstructis ædificiis, mœnia quoque urbis instauravit. Dicebat enim hoc voluisse Davidem Sic et p. seq. Ch. Ch., Chron. Οs. < redundat; nec habetur in Chr. Alex. Ch. Psalm. Chronicon Alexandrinum label, scriptione Latino cabulo magis conveniente: enim, excusare, dicunt recentiores. Vel hoc loco scribendum, vel in sequcntibas,

κοδομηθήσεται τὰ τείχη Ιερουσαλήμ, Κύριε. Καὶ μείνασα ἐκεῖ καὶ κτίσασα ἑαυτῇ μνῆμα βασιλι- 358 κὶν ἐτελεύτησε, καὶ ἐτέθη ἐν Ἱεροσολύμοις. Ἐν δὲ τῷ μέλλειν αὐτὴν τελευτἂν ἐπωμόσατο μὴ συνειδέναι τῇ κατηγορίᾳ τῆς ἕνεκεν Παυλίνου 67. Ο δὲ βασιλεὺς Θεοδόσιος ἦν ἐλλόγιμος, παρὰ παν τὸς τοῦ δήμου φιλούμενος καὶ τῆς συγκλήτου. Ἐπὶ δὲ τῆς βασιλείας αὐτοῦ καὶ Βαλεντινιανοῦ ἐπεστρά. τευσε κατά Ρώμης καὶ κατὰ Κωνσταντινουπόλεως Αττιλᾶς, ἐκ τοῦ γένους τῶν Γηπέδων 18, πλῆθος ἔχων μυριάδων πολλῶν, δηλώσας διὰ Γότθου ἑνὸς πρεσβευτοῦ τῷ Βαλεντινιανῷ βασιλεῖ Ρώμης, Εκέλευσέ σοι δι' ἐμοῦ [59] ὁ δεσπότης μου καὶ δεσπότης σου Αττιλᾶς, ἵνα εὐτρεπίσῃς αὐτῷ τὸ παλάτιόν σου. Ομοίως δὲ καὶ Θεοδοσίῳ βασιλεῖ τὰ αὐτὰ ἐν Κωνσταντινουπόλει ἐδήλωσε δι᾿ ἑνὸς Γότθου πρεσβευτοῦ. Καὶ ἀκηκοώς Αέτιος ὁ πρῶτος συγκλητικός Ρώμης τὴν ὑπερβάλλουσαν τόλμαν τῆς ἀπονενοημένης ἀποκρίσεως Αττιλᾶ, ἀπῆλθε πρὸς 'Αλάριχον πρὸς τοὺς Γάλλους, ὄντα ἐχθρὸν 'Ρω μαίων (β), καὶ προετρέψατο αὐτὸν καὶ ἤνεγκεν αὐτὸν ἅμα αὐτῷ κατὰ Αττιλᾶ· ἐπολέμησε γὰρ πόλεις πολλὰς τῆς Ῥώμης. Καὶ ἐξαίφνης ἐπιρρίψαντες αὐτῷ, ὡς ἔστιν ἀπληκεύων πλησίον τοῦ Δανουβίου. ποταμοῦ, ἔκοψαν αὐτῶν * χιλιάδας πολλάς. Εἰς δὲ τὴν συμβολὴν πληγὴν λαβὼν ὁ ᾿Αλάριχος ἀπὸ σαγίτας ἐτελεύτησεν. Ὡσαύτως δὲ καὶ ὁ Αττι λᾶς ἐτελεύτησε καταφορᾷ αἴματος διὰ τῶν ῥινῶν το ἐνεχθείσῃ νυκτός, μετὰ Οὖννας παλλακίδος αὐτ τοῦ καθεύδων· [60] τις κόρη καὶ ὑπενοήθη ὅτι αὐτὴ αὐτὸν ἀνεῖλε. Περὶ οὗ πολέμου συνεγράψατο ὁ σου φώτατος Πρίσκος ὁ Θράξ. "Ετερος δὲ συνεγράψαντο δει Αέτιος ὁ πατρίκιος τὸν σπαθάριον αὐτοῦ ὑπενό θευσε, καὶ αὐτὸς κεντήσας ἀνεῖλεν αὐτόν· καὶ ὑπὸ έπρεψεν ἐν Ῥώμῃ ὁ πατρίκιος Αέτιος νικήσας. Ὁ δὲ βασιλεὺς Θεοδόσιος ἐν τοῖς αὐτοῖς χρόνοις ἔχτισε τὴν μεγάλην ἐκκλησίαν ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ· ἥτις λέγεται ἕως τοῦ νῦν ἡ Θεοδοσίου· ἐφίλει γὰρ Κύριλ λον τὸν ἐπίσκοπον Αλεξανδρείας. μὴ συνειδέναι τῇ κατηγορίᾳ τῆς ἔνεκεν Παυλίνου. «: τῇ αὐτῆς τῇ γενομένῃ κατ' αὐτῆς ἕνεκεν Παυλίνου, παίδων. σε αὐτῶν. αὐτοῦ 518 Α.· ενεχθείσῃ ενεχθεῖσα Οχ. Ἐν τῇ εὐδοκίᾳ σου οικοδομηθήσεται, διὰ Ονώ Ἵνα εὐτρεπίσῃς αὐτῷ. ἐν τρεπήσης Απῆλθε πρός ᾿Αλάριχον, πρὸς τοὺς Γάλλους, ἵνα ἐχθρὸν Ρωμαίων. ριον. Ἐπολέμησε. ἀπώλεσε, Εἰς δὲ τὴν συμβολήν. ᾿Απὸ σαγίτας. Σαγίτα, οι συγίττα, σαΐτα, Διὰ τῶν ῥινῶν ἐνεχθεῖσα. ἐνεχθείσῃ καταφορᾶς αἵματος διὰ τῶν ῥινῶν ἐνεχθείσης. καταφορά απ ματος διὰ τῶν ῥινῶν ἐνεχθείς. prophetam, in istis: Iu bona voluntate tua, Domine, adificatuntur muri Jerusalem. lli autem seul posita, mausoleum sibi regium exstruxit: et natur:r cedens, ibidem sepulta est. Moritura autem jura vit se extra crimen esse, de quo Paulini causa accusata fuerat. Erat autem Theodosius imperator doctrina insi gniter instructus, populoque suò universo senatui que summe charus. Eo autem et Valentiniano im perantibus, Attilas quidam, Gepidum ex gencre oriundus, contra Romam et Constantinopolim etiam, exercitum myriadum multarum secum duxit. Hic, per legatum suum Gothum, Valentiniano, Romæ imperanti, edixit: Imperat tibi per me dominus meus et dominus tuus Attilas, uti palatium tuum sibi paratum efficias. Eadem plane verba Theodosio etiam imperatori, Constantinopoli denuntianda, legato cuidam Gotho demandavit. Caeterum Aelius, princeps senatus Romani, ubi hanc tam insani mandati Attilæ audaciam intolerandam audisset, profectus in Galliam, ad Alarichum, Romanorum hostem, in belli societatem adversus Attilam, qui plurimas Romani imperii ubes vastaverat, hore Laudo adduxit. Hi itaque, junctis copiis, Attilam ex improviso, ad Danubium castra ponentem, adorti, millia multa de exercitu ejus exciderunt. Alaricbus autem, 359 in congressu ipso, ictu sagittæ vulneratus interiit. Similiter quoque Atli las, cum unna pellice concumbens, sanguinis fluxu, ex naribus per noctem prorumpente, mor tuus est, a pellice ista, uti vulgo credebatur, e medio sublatus. De hoc bello scripsit sapientissi mus Priscus Thrax. Alii autem tradiderunt Attilæ spatharium, ab Aetio patricio corruptum, domi num suum confodisse; atque ita Actium, victoria potitum, Romam reliisse. lisdem temporibus Theodosius ecclesiam ma gram Alexandriae exstruxit; quæ Theodosii usque adhuc vocatur ecclesia: Cyrillum enim, episcopum Alexandrinum, summo prosecutus est amore. 68 Fr... Locus mutilus forte legendum vel?ut etiam supplendum, ut ista leguntur in Chr. Alex.» Ch. Per s scripsi, ut vol. 1, 124; 11, 64 G Chron. Pascl. p. Ch., etc. Alexandrini auctorem, qui etiam addit, Optime! si modo Græce Davidus prophetatus fuis set, prætextum speciosiorem ista fingendi habuis sent Græculi hi. Chr. Alex. habet, mendose. Caterum legationis hujusmodi apud Priscum rhetorem (quem eumdem fuisse cum Prisco illo Thrace, qui bella has inter Attilam et Komanos descripsisse ab auctore infra dicitur, probabile est), mentio exstat nulla, in Legation. Ex cerpt. Theodosium quidem de transfugis, et tribu tis postulandi ansam frequentissime eum arripuisse, ibidem testatur Priscus: a Valentiniano vero im peratore, sororem ejus Honoriam in uxorem regnumque Occidentale, vel saltem dimidiam ejus parten, dolis nonine, sibi poposcisse. Eadem habes ap. Chron. Ceterum haec a vero aliena sunt: Alarichus enim, Honorio adhuc superstite, fatis defunctus est. Forte itaque de Theoderico, Gothorum rege, ista intelligenda sunt: hunc enim Aetius in Roma norum adversus Attilam societatem legatis suis adduxit. Vide Pauw. Diacon. et ldacii Chron. Chr. Alex. habet re clius. Raderus ista vertit, alque ad fidem faciendam; male omnino. et tempori bus etiam sequioribus sagitta dicta est. Scr. nisi quis legere mallet, Chr. Ales. habet, Ceterum de Atule mortis genere non convenit inter scriptores.

Κατ' ἐκεῖνον δὲ τὸν καιρὸν παρρησίαν λαβόντες ὑπὸ τοῦ ἐπισκόπου οι 'Αλεξανδρεῖς έκαυσαν φρυγά νοις αὐθεντήσαντες Υπατίαν * τὴν περιβόητον φ λότοφον περὶ ἧς μεγάλα εφέρετο· ἦν δὲ παλαιά γυνή. Ἐν δὲ τῇ αὐτοῦ βασιλείᾳ ἔπαθεν ὑπὸ θεομη νίας ἡ Κρήτη νῆσος, ἥτις εἶχεν ἐν μέσῳ θαλάσσης ὑπαρχούσας πόλεις ἑκατὸν καθώς περὶ τῆς Ο αὐτῆς νήσου ἐξέθετο ὁ σοφώτατος ** Ευριπίδης Επαθε δὲ καὶ πᾶσα ἡ περίχωρος αὐτῆς. Επεσε δὲ ἐν τῇ αὐτῇ Κρήτῃ τὸ δημόσιον τῆς μητροπόλεως Γορτύνης τὸ κτισθὲν ὑπὸ τοῦ Καίσαρος Ἰουλίου, έχον ἰδιάζοντα θόλα ιβ' καὶ ἐν ἑκάστῳ μηνὶ μία διοίκη τις θόλων παρείχεν "Ην δὲ τὸ δημόσιον τέλειον, ὑπὸ δὲ ἑνὸς καμινίου μόνου τα δώδεκα θέλα ὑπεκαίοντο. Καὶ ἦν ἰδεῖν ξένον θέαμα. Καὶ ἀνήγειρεν ἓξ αὐτῶν ὁ βασιλεὺς Θεοδόσιος, ὅ ἐστι δύο σχήματα τοῦ δημοσίου, θερινοῦ καὶ χειμερινοῦ, τῶν κτητόρων τῆς αὐτῆς πόλεως αἰτησάντων αὐτόν. Παρέσχε δὲ καὶ λόγῳ κτισμάτων ὑπὲρ τῆς πόλεως καὶ χώρας πολλά. Έκτισε δὲ καὶ ἐν ᾿Αντιοχείᾳ τῇ μεγάλη βασιλικήν διάφωτον μεγάλην, πάνυ εὐπρεπή, κατέναντι οὖσαν τῶν λεγομένων Αθλων, ἥντινα οἱ Ἀντιοχείς καλοῦσι τὴν ᾿Ανατολίου. Διότι ᾿Ανατόλιος στρατηλάτης ἐπ έστη τῷ κτίσματι, λαβὼν τὰ χρήματα ἀπὸ τοῦ βασι λέως, ὅτε ἐγένετο παρ' αὐτοῦ στρατηλάτης Ανατολής διὰ τοῦτο καὶ ὅτε ἐπλήρωσε τὸ αὐτὸ ἔργον τῆς βα σιλικῆς, ἐπέγραψεν ἐν αὐτῇ διὰ χρυσέου μουσαρίου ταῦτα· Εργον Θεοδοσίου βασιλέως [62]· ὥσπερ ἄξιον. Ἐπάνω δὲ ἦσαν βασιλεῖς δύο Θεοδόσιος καὶ ὁ συγγενὴς αὐτοῦ Βαλεντινιανὸς ὁ ἐν Ῥώμῃ βασιλεύων. Ὁ δὲ αὐτὸς Θεοδόσιος ἐχρύσωσε καὶ τῆς Δαφνητικῆς πόρτας δύο θύρας τὰς χαλκᾶς καθ' ομοιότητα ἧς έχρύσωσε πόρτας ἐν Κωνσταντινουπόλει, ἥτις και λεῖται ἕως ἄρτι ἡ Χρυσέα πόρτα· ὁμοίως δὲ καὶ ἐν Αντιοχείᾳ τῇ Μεγάλη καλεῖται ἕως τῆς νῦν ἡ Χρυσέα πόρτα, χρυσωθεῖσα διὰ Νυμφιδιανοῦ ὑπατικοῦ ἐν ᾧ χρόνῳ ἀπηγγέλθη ὁ θάνατος Βαλεντινιανού βασιλέως Ρώμης, σραγέντος ὑπὸ Μαξίμου συγκλητι κοῦ καὶ κρατήσαντος καὶ βασιλεύσαντος ἐν Ρώμη. * Υπατείαν Οχ. * Ευριπίδης. Κρήτης ἑκατομπολιέθρου λέγεται δὲ εἶναι Εκατόμπολις. β'. *Αλλοι θ' οἳ Κρήτην ἑκατόμπολιν ἀμφενέμοντο. Καθώς περὶ τῆς αὐτῆς νήσου ἐξέθετο ὁ σου φώτατος Εὐριπίδης. Ὑπατείαν, τὴν περιβόητον φιλόσοφον, εἰσὶ δὲ καὶ ἄλλαι πόλεις ἐν Κρήτῃ Υπα τία, ἡ Θέωνος θυγάτηρ τοῦ ᾿Αλεξανδρέως φιλοσόφου, καὶ αὐτὴ φιλόσοφος, διεσπάσθη ὑπὸ Ἀλεξανδρέων, καὶ τὸ σῶμα αὐτῆς ἐνυβρισθὲν καθ' ὅλης τῆς πόλεως διεσπάρη. Τοῦτο δὲ πέπονθε, διὰ τὴν ὑπερβάλλουσαν σοφίαν, καὶ μάλιστα εἰς τὰ περὶ ἀστρονομίας. Ητις εἶχεν ἐν μέσῳ θαλάσσης ὑπαρχούσας πόλεις ἑκατόν. κριού μέτω Ἔχον ἰδιάζοντα θόλα ιβ'. Τὸ θόλον, Θόλος, στρογγυλοειδής οἶκος, δι᾿ ὀστράκων εἰλημμένος. Μία διοίκησις θόλων παρείχεν. μίαν διοίκησιν, Ενὸς καμινίου μόνου. Κάμινος, καμίνη. εἰ καμίνιον, Ἐν ᾧ χρόνῳ ἀπηγγέλθη ὁ θάνατος Βε Circa eadem hæc tempora Alexandrini, episcopo suo freti, licentiam quidvis agendi sibi sumentes, Hypatiam, matronam grandævam, philosopham insignem, omniumque ore celebratissimam, vivam cremiis conbusserunt. Hujus etiam sub imperio divinam iram passa est Creta insula, quæ centum in medio mari positas urbes habuit; uti de hac - [61] olim insula cecinit sapientissimus Euripides. Sed el quodcunque ei in circuitu terrarum adjacebat, conquassatum est; corruente quoque eodem tem pore balneo publico, quod Cretensibus in Gortyna metropoli exstruxerat Julius Caesar. Balnei hujus, unicum licet esset ædificium, duodecim tamen tho los 360 distinctos, ad singulorum mensium usum destinatos singulos, unica tamen fornace (mirum spectatu) universos calefactos, intra se contine bat. Horum vero tholorum sex, in utriusque lava tionis, liybernae scilicet et aestiva usum, petenti bus civitatis ejusdem primoribus, reædicavit Theodosius imperator. Plurima etiam eidem urbi insulaeque resarciendæ ultro largitus est. Exstruxit etiam imperator Antiochiæ magnæ ba silicam, e regione loci Athlorum vocati, ingentem illam et splendidissimam prælucidamque: quam et Antiocheni Anatolii basilicam vocant. Anatolius cnim, magister militum Orientis ab imperatore constitutus, acceptis ab co pecuniis, ædificium boc urgebat operi præpositus: cui etiam ad exitum perducto, inscribi curavit (nec immerito) artificio musicario inaurato: Opus Theodosii imperatoris. Desuper autem collocabantur imperatores ambo, Theodosius et cognatus ejus Valentinianus, qui Romæ regnavit. Idem Theodosius Daphnetice portæ valvas areas auro superinduxit, ad instar ejus quæ Constantinopoli ab ipso deaurata, Aurea adhuc porta vocatur: quo nomine etiam appella tur hæc Antiochena, ad hunc usque diem, quam auro etiam obduxit, curante lioc ei Nymphidiano, viro consulari: quo tempore etiam nuntium alla tum fuit, Maximum senatorem, occiso rege Valen tiniano, Occidentis imperium invasisse. Cretensium fabula verba respicit. Quod notare poterat Bentleius p. 23, 43. Unde Homerus Hliad. Nil tale apparet apud Euri pidem quem habemus hodie. etc. enumeratis adulit Theonis Alexandri philosophi filia hæc fuit, quæ ob eximiæ suæ rerumi astronomicarum pertiæ invi diam, ab Alexandrinis discerpta est, uti testatur Hesychius illustris, De vir. clar. his verbis Sed vide etiam Socratem lib. vu, cap. 15, ubi plenior Hypatie hujus cædis narratio habetur. Pomponius Mela, De sit. orb. lib. n. cap. 7: Super eas jam in medio mari, ingens, et centum quondam urbibus habitata, Crete ad orientem premontorium Samonum ad occidentem zov immittit, te. Scylax etiam Caryandens. de hac insula vera habens, et quibusdam ejus urbibus neutrun, haud temere alibi invenies. Tholus vero ædificium est forma rotunda exstructum, et in acutum fasti gium desinens. Hesychius Caeterum de his plura tibi suppeditabit Lexicon Vitruvianum a Joanne de Laet recens editum. Locus men dorus; forte legendumn, etc. apud nostrum caminus est, sive fornar.

Κατ' ἐκεῖνον δὲ τὸν καιρὸν παρρησίαν λαβόντες ὑπὸ τοῦ ἐπισκόπου οι 'Αλεξανδρεῖς έκαυσαν φρυγά νοις αὐθεντήσαντες Υπατίαν * τὴν περιβόητον φ λότοφον περὶ ἧς μεγάλα εφέρετο· ἦν δὲ παλαιά γυνή. Ἐν δὲ τῇ αὐτοῦ βασιλείᾳ ἔπαθεν ὑπὸ θεομη νίας ἡ Κρήτη νῆσος, ἥτις εἶχεν ἐν μέσῳ θαλάσσης ὑπαρχούσας πόλεις ἑκατὸν καθώς περὶ τῆς Ο αὐτῆς νήσου ἐξέθετο ὁ σοφώτατος ** Ευριπίδης Επαθε δὲ καὶ πᾶσα ἡ περίχωρος αὐτῆς. Επεσε δὲ ἐν τῇ αὐτῇ Κρήτῃ τὸ δημόσιον τῆς μητροπόλεως Γορτύνης τὸ κτισθὲν ὑπὸ τοῦ Καίσαρος Ἰουλίου, έχον ἰδιάζοντα θόλα ιβ' καὶ ἐν ἑκάστῳ μηνὶ μία διοίκη τις θόλων παρείχεν "Ην δὲ τὸ δημόσιον τέλειον, ὑπὸ δὲ ἑνὸς καμινίου μόνου τα δώδεκα θέλα ὑπεκαίοντο. Καὶ ἦν ἰδεῖν ξένον θέαμα. Καὶ ἀνήγειρεν ἓξ αὐτῶν ὁ βασιλεὺς Θεοδόσιος, ὅ ἐστι δύο σχήματα τοῦ δημοσίου, θερινοῦ καὶ χειμερινοῦ, τῶν κτητόρων τῆς αὐτῆς πόλεως αἰτησάντων αὐτόν. Παρέσχε δὲ καὶ λόγῳ κτισμάτων ὑπὲρ τῆς πόλεως καὶ χώρας πολλά. Έκτισε δὲ καὶ ἐν ᾿Αντιοχείᾳ τῇ μεγάλη βασιλικήν διάφωτον μεγάλην, πάνυ εὐπρεπή, κατέναντι οὖσαν τῶν λεγομένων Αθλων, ἥντινα οἱ Ἀντιοχείς καλοῦσι τὴν ᾿Ανατολίου. Διότι ᾿Ανατόλιος στρατηλάτης ἐπ έστη τῷ κτίσματι, λαβὼν τὰ χρήματα ἀπὸ τοῦ βασι λέως, ὅτε ἐγένετο παρ' αὐτοῦ στρατηλάτης Ανατολής διὰ τοῦτο καὶ ὅτε ἐπλήρωσε τὸ αὐτὸ ἔργον τῆς βα σιλικῆς, ἐπέγραψεν ἐν αὐτῇ διὰ χρυσέου μουσαρίου ταῦτα· Εργον Θεοδοσίου βασιλέως [62]· ὥσπερ ἄξιον. Ἐπάνω δὲ ἦσαν βασιλεῖς δύο Θεοδόσιος καὶ ὁ συγγενὴς αὐτοῦ Βαλεντινιανὸς ὁ ἐν Ῥώμῃ βασιλεύων. Ὁ δὲ αὐτὸς Θεοδόσιος ἐχρύσωσε καὶ τῆς Δαφνητικῆς πόρτας δύο θύρας τὰς χαλκᾶς καθ' ομοιότητα ἧς έχρύσωσε πόρτας ἐν Κωνσταντινουπόλει, ἥτις και λεῖται ἕως ἄρτι ἡ Χρυσέα πόρτα· ὁμοίως δὲ καὶ ἐν Αντιοχείᾳ τῇ Μεγάλη καλεῖται ἕως τῆς νῦν ἡ Χρυσέα πόρτα, χρυσωθεῖσα διὰ Νυμφιδιανοῦ ὑπατικοῦ ἐν ᾧ χρόνῳ ἀπηγγέλθη ὁ θάνατος Βαλεντινιανού βασιλέως Ρώμης, σραγέντος ὑπὸ Μαξίμου συγκλητι κοῦ καὶ κρατήσαντος καὶ βασιλεύσαντος ἐν Ρώμη. * Υπατείαν Οχ. * Ευριπίδης. Κρήτης ἑκατομπολιέθρου λέγεται δὲ εἶναι Εκατόμπολις. β'. *Αλλοι θ' οἳ Κρήτην ἑκατόμπολιν ἀμφενέμοντο. Καθώς περὶ τῆς αὐτῆς νήσου ἐξέθετο ὁ σου φώτατος Εὐριπίδης. Ὑπατείαν, τὴν περιβόητον φιλόσοφον, εἰσὶ δὲ καὶ ἄλλαι πόλεις ἐν Κρήτῃ Υπα τία, ἡ Θέωνος θυγάτηρ τοῦ ᾿Αλεξανδρέως φιλοσόφου, καὶ αὐτὴ φιλόσοφος, διεσπάσθη ὑπὸ Ἀλεξανδρέων, καὶ τὸ σῶμα αὐτῆς ἐνυβρισθὲν καθ' ὅλης τῆς πόλεως διεσπάρη. Τοῦτο δὲ πέπονθε, διὰ τὴν ὑπερβάλλουσαν σοφίαν, καὶ μάλιστα εἰς τὰ περὶ ἀστρονομίας. Ητις εἶχεν ἐν μέσῳ θαλάσσης ὑπαρχούσας πόλεις ἑκατόν. κριού μέτω Ἔχον ἰδιάζοντα θόλα ιβ'. Τὸ θόλον, Θόλος, στρογγυλοειδής οἶκος, δι᾿ ὀστράκων εἰλημμένος. Μία διοίκησις θόλων παρείχεν. μίαν διοίκησιν, Ενὸς καμινίου μόνου. Κάμινος, καμίνη. εἰ καμίνιον, Ἐν ᾧ χρόνῳ ἀπηγγέλθη ὁ θάνατος Βε Circa eadem hæc tempora Alexandrini, episcopo suo freti, licentiam quidvis agendi sibi sumentes, Hypatiam, matronam grandævam, philosopham insignem, omniumque ore celebratissimam, vivam cremiis conbusserunt. Hujus etiam sub imperio divinam iram passa est Creta insula, quæ centum in medio mari positas urbes habuit; uti de hac - [61] olim insula cecinit sapientissimus Euripides. Sed el quodcunque ei in circuitu terrarum adjacebat, conquassatum est; corruente quoque eodem tem pore balneo publico, quod Cretensibus in Gortyna metropoli exstruxerat Julius Caesar. Balnei hujus, unicum licet esset ædificium, duodecim tamen tho los 360 distinctos, ad singulorum mensium usum destinatos singulos, unica tamen fornace (mirum spectatu) universos calefactos, intra se contine bat. Horum vero tholorum sex, in utriusque lava tionis, liybernae scilicet et aestiva usum, petenti bus civitatis ejusdem primoribus, reædicavit Theodosius imperator. Plurima etiam eidem urbi insulaeque resarciendæ ultro largitus est. Exstruxit etiam imperator Antiochiæ magnæ ba silicam, e regione loci Athlorum vocati, ingentem illam et splendidissimam prælucidamque: quam et Antiocheni Anatolii basilicam vocant. Anatolius cnim, magister militum Orientis ab imperatore constitutus, acceptis ab co pecuniis, ædificium boc urgebat operi præpositus: cui etiam ad exitum perducto, inscribi curavit (nec immerito) artificio musicario inaurato: Opus Theodosii imperatoris. Desuper autem collocabantur imperatores ambo, Theodosius et cognatus ejus Valentinianus, qui Romæ regnavit. Idem Theodosius Daphnetice portæ valvas areas auro superinduxit, ad instar ejus quæ Constantinopoli ab ipso deaurata, Aurea adhuc porta vocatur: quo nomine etiam appella tur hæc Antiochena, ad hunc usque diem, quam auro etiam obduxit, curante lioc ei Nymphidiano, viro consulari: quo tempore etiam nuntium alla tum fuit, Maximum senatorem, occiso rege Valen tiniano, Occidentis imperium invasisse. Cretensium fabula verba respicit. Quod notare poterat Bentleius p. 23, 43. Unde Homerus Hliad. Nil tale apparet apud Euri pidem quem habemus hodie. etc. enumeratis adulit Theonis Alexandri philosophi filia hæc fuit, quæ ob eximiæ suæ rerumi astronomicarum pertiæ invi diam, ab Alexandrinis discerpta est, uti testatur Hesychius illustris, De vir. clar. his verbis Sed vide etiam Socratem lib. vu, cap. 15, ubi plenior Hypatie hujus cædis narratio habetur. Pomponius Mela, De sit. orb. lib. n. cap. 7: Super eas jam in medio mari, ingens, et centum quondam urbibus habitata, Crete ad orientem premontorium Samonum ad occidentem zov immittit, te. Scylax etiam Caryandens. de hac insula vera habens, et quibusdam ejus urbibus neutrun, haud temere alibi invenies. Tholus vero ædificium est forma rotunda exstructum, et in acutum fasti gium desinens. Hesychius Caeterum de his plura tibi suppeditabit Lexicon Vitruvianum a Joanne de Laet recens editum. Locus men dorus; forte legendumn, etc. apud nostrum caminus est, sive fornar.

Κοτυαεί; " πολίται φονεύσαντες ἐπισκόπους τέσ31 ρας· τὸ δὲ Κοτυάειον πόλις ἐστὶ τῆς Φρυγίας ἐπαρ χίας Σαλουταρίας Καὶ κατέλαβε τὴν Κοτυαίων πόλιν ἐπίσκοπος ὧν ὁ αὐτὸς Κῦρος πρὸ τῶν ἁγίων Γενεθλίων. Γνόντες δὲ οἱ τῆς πόλεως κληρικοὶ καὶ πολίται, ὅτι ὡς Έλληνα ἔπεμψεν αὐτὸν ὁ βασιλεὺς, ἵνα ἀποθάνῃ, ἐν τοῖς ἁγίοις Γενεθλίοις ἐξαίφνης οὖν ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ ἔκραξαν αὐτῷ προσομιλῆσαι Καὶ ἀναγκασθεὶς ἀνῆλθεν ὁμιλῆσαι· καὶ μετὰ τοῦ τ8 δεύ και [65] εἰρήνην προσωμίλησεν οὕτως· 'Αδελφοί, ἡ Γέννησις τοῦ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ σιωπῇ τιμάσθω, ὅτι ἀκοῇ μόνῃ συνελή φθη ἐν τῇ ἁγίᾳ Παρθένῳ λόγῳ 1. Αὐτῷ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν. Καὶ εὐφημηθεὶς κατήλθε, καὶ ἔμεινεν ἐκεῖ ἕως θανάτου. Καὶ προηγάγετο Επαρ χον Αντίοχον τὸν Χούζωνα, τὸν ἔγγονον ᾿Αντιόχου τοῦ Χούζωνος τοῦ μεγάλου, ὃς παρέσχεν ἐν ᾿Αντιο χείᾳ τῇ μεγάλη προσθήκην χρημάτων εἰς τὸ Ἱππι κὸν καὶ τὰ Ὀλύμπια καὶ τὸν Μαϊουμάν. Καὶ μετ' αὐτὸν προήχθη ἔπαρχος Ρουφίνος ὁ συγγενὴς τοῦ αὐτοῦ βασιλέως· καὶ ἐφονεύθη, ὡς μελετήσεις το ραννίδα τὸ λεγόμενον Κοτυάειον Ησαν γὰρ οἱ αὐτοὶ Ὁ δὲ αὐτὸς βασιλεὺς Θεοδόσιος ἐφίλει ἔρωτι Χρυ σάφιον τὸν κουβικουλάριον, τὸν λεγόμενον Ζτομ μᾶν ὡς πάνυ εὐπρεπῆ ὄντα· καὶ παρεῖχεν αὐτ τῷ πολλὰ ὅσα ἂν ᾐτήσατο αὐτὸν, καὶ εἶχε παῤῥησίαν πρὸς αὐτὸν, καὶ κατῆρχε πάντων τῶν πραγμάτων καὶ ἤρπαζε πάντα. "Ην γὰρ πάτρων καὶ προστάτης τῶν Πρασίνων. Ἐπὶ δὲ τῆς αὐτοῦ βασιλείας ἔπαθεν ὑπὸ θεομηνίας Νικομήδεια, μητρόπολις [66] τῆς Βιθυνίας, τὸ πέμ πτον αὐτῆς πάθος ἑσπέρας βαθείας, καὶ ἀπώλετο εἰς γῆν καὶ εἰς θάλασσαν καταποντισθεῖσα. Καὶ πολλά ἔκτισεν ἐκεῖ καὶ τὰ δημόσια καὶ τοὺς ἐμβόλους καὶ τὸν λιμένα καὶ τὰ θεώρια καὶ τὸ μαρτύριον τοῦ ἁγίου Ανθίμου καὶ πάσας τὰς ἐκκλησίας αὐτῆς. το Κοτιαείς Οπ. τι τοῦ. το 518 το συνελήφθη ἐν τῇ ἁγίᾳ παρθένῳ λόγῳ. • λόγος ὁ λόγος. συνελήφθη ε. τ. ά. παρθένῳ λόγος γὰρ ἦν αὐτῷ ἡ δόξα,» Επίσκοπος γενάμενος εἰς τὸ λεγόμενον 'Αξανοί τέ εἰσι, καὶ Νακόλεια, καὶ Κοτυάκιον, τυάειον. γενόμενος. Τὸ δὲ Κοτυάειον πόλις ἐστὶ τῆς Φρυγίας ἐπ αρχίας Σαλουταρίας. Καττυεύειον, Επικτήτου, καὶ τρίτη, η λεγομένη Ἐπίκτητος, ἐν ᾗ τὸ Καττυεύειον, καὶ τὸ Δορύλαιον ὡς ὁ γεωγράφος ἱστορεῖ. ευάειον: Κοτυάειον, πόλις τῆς Ἐπικτήτου Φρυ γίας· Στράβων ιβ'. Κοτυάξιον 1. Τῆς δι' Επικτήτου Φρυγίας Έκραξαν αὐτῷ προσομιλῆσαι. προσομιλεῖν, εἰ ὁμιλεῖν, Καὶ ἐφονεύθη, ὡς μελετήσας τυραννίδα, ὁ τῆς Ανατολῆς ὕπαρχος, Τὸν λεγόμενον Ζτομμᾶν. Ζουμ Καὶ τὰ θεώρια. θεώρια ipsum asylum petentem comprehendit, clericum que fieri coegit. In Phrygiam deinde episcopus, ad Cotyeum, Phrygia Salutaris urbem, missus est cujus urbis incolæ quatuor jamjam episcopos suos e medio sustulerant. Instabaut tumn sancti Na. tales, cum Cyrus episcopus Cotyæum advenit. Cle rus autem populusque Cotyæensis, probe scientes Cyrum episcopum eo ab imperatore missum ideo uti tanquam Græcus homo interficeretur, ipso Ge nethliorum die derepente omnes in ecclesia voce alta exclamantes, concionem ab eo fieri petiverunt. Coactus itaque ab eis, in concionem ascendit: et pacem prius populo precatus, hujusmodi ad eos concionem habuit. Fratres, Natales Dei et Salva toris nostri Jesu Christi, par est uti silentio reco lantur, eo quod, auditu solo, in sancta Virgine con ceptum est Verbum. Cui sit gloria in sæcula sæcu Lorum, Amen. Omnium deinde plausibus acceptus, descendit, ibique ad mortem usque remansit. Prae fectus autem constitutus est Antiochus Chuzon, magni Antiochi Chuzonis, qui Antiochenis in au ctarium pecunias dedit, sumptibus in Circensia, Olympia el Majume 363 festum faciendis, nepos. Post Lunc imperator præfectum constituit Rufinum, tans, interfectus est. Adamavit autem Theodosius Chrysaphium quem dam, cubicularium, cognomento Zorumam: egre gia enim forma praditus erat. Huic plurima largi tus est, nihilque ei non indulsit: tantumque apud imperatorem potuit, ut cujusque bona _arri piens sibi, pro arbitrio suo omnia agitaret. Prasinæ quoque factionis patrocinium susceperat. Hujus sub imperio Nicomedia, Bithyniæ metro polis, quintam cœlestis iræ vicissitudineu: perpessa est nocte intempesta, eversa funditus et mari obruta. Plurima itaque ibi exstruxit, balnea, pore ticus, portum, theoria; sancti item Anthimi martyrium cæterasque ecclesias omnes denuo ex citavit. cognatum suum: qui imperium sibi arripere ten Chron. p. C. Lego, sive potius, Chr. Alex. habet, etc. Cn. Ko-D etc Scr. Alii vero Cyrum hunc, mon Cotyæensibus, sed Smyrnensibus episcopum datum volunt. Vide Zonar., Cedren. et Chron. Alex. urbs hæc Eusta thio in Dionys. Perieget. dicta est: qui etiam Phrygiæ tertia, vocalæ eam facit. Phrygia enim antiquis triplex erat: Phrygia. Major, ubi Midas regnavit; Phrygia Minor, Hellesponto contermina; Stephanus tamen, qui etiam ex Strabone urbis hujus nomen profert, Ko vocat Itaque apud Eusta thium omnino reponendum: uti hodie legitur apud Strabon. ipsumn, su recentioribus concionem habere, sonat unde, homilia, etiam Latinis concio est. Quemnam hic memorat Rufinum auctor noster? Rufinus quidem præfectus prætorio, ut Chr. Alesan drini auctori, sive præfectus Orientis, uti Evagrio dictus est Arcadi imperii sub initio, ob affectate tyrannidis suspi cionem, a militibus occisus est: uti legimus apud Marcellinum Comitem, Prosper. Aquilan., Paul. Diacon, et Evagrium: nec Rufinum illum alium, res novas sub Theodosio minore molientem, profe runt nobis historiei. Cedrenus vay eum cognominatum vult. Per intelligo loca ludis spectandis destinata, sive theatra, circos,

Ἐπὶ δὲ τῆς βασιλείας αὐτοῦ ἀκμήν Νεστόριος Τκμαζεν· ὅστις ἐπίσκοπος μετὰ ταῦτα [70] ἐγένετο Κωνσταντινουπόλεως· καὶ ταραχής γενομένης ἐν τῷ ὁμιλεῖν αὐτὸν, ἠναγκάσθη ὁ αὐτὸς Θεοδόσιος προσκα λέσασθαι τὴν σύνοδον τῶν τμ' ἐπισκόπων ἐν Εφέ σῳ κατὰ τοῦ αὐτοῦ Νεστορίου, καὶ καθελεῖν αὐτ τὸν ἀπὸ τῆς ἐπισκοπῆς. Ἡγεῖτο δὲ τῆς συνόδου Κύ ριλλος ὁ ἐπίσκοπος ᾿Αλεξανδρείας τῆς μεγάλης. Ἐν αὐτῷ δὲ τῷ καιρῷ ἐν τῇ Ρώμη διάγουσα ἡ δέσποινα Εὐδοξία, γενομένη χήρα, γυνή Βαλεντινια τοῦ βασιλέως, θυγάτηρ δὲ Θεοδοσίου βασιλέως καὶ Εὐδοκίας, λυπουμένη σε κατὰ Μαξίμου τοῦ τυράννου τοῦ φονεύσαντος τὸν ἄνδρα αὐτῆς καὶ βασιλεύσαντο;, προετρέψατο δὲ 88, Ζινζίριχον τὸν Οἰάνδαλον, τὸν ῥῆγα τῆς Ἀφρικῆς, ἐλθεῖν κατὰ Μαξίμου, βασι λέως τῆς Ῥώμης. Οστις ἐξαίφνης ἦλθεν ἐν τῇ Ρώμῃ πόλει μετά πλήθους καὶ παρέλαβε τὴν Ρώσ μην, καὶ ἐφόνευσε τὸν Μάξιμον βασιλέα καὶ πάντας ἀπώλεσε, πραιδεύσας πάντα τὰ τοῦ παλατίου ἕως τῶν [71] χαλκουργημάτων λαθών αἰχμαλώτους τοὺς περιλειφθέντας συγκλητικούς καὶ τὰς γυο ναῖκας αὐτῶν, ἐν οἷς ἔλαβε καὶ τὴν προτρεψαμένην αὐτὸν τὴν δέσποιναν Εὐδοξίαν καὶ τὴν θυγατέρα αὐ τῆς Πλακιδίαν τὴν γυναῖκα τοῦ πατρικίου Ολυβρίου, αὐτοῦ διάγοντος ἐν Κωνσταντινουπόλει, καὶ Εὐδοκίαν δὲ τὴν παρθένον αἰχμαλώτους· καὶ ἀπήγαγε πάντας ἐν τῇ ᾿Αφρικῇ, ἐν Καρταγένῃ δὲ πόλει. "Οστις Ζινζί ριχος εὐθέως εξέδωκε τῷ ἰδίῳ αὐτοῦ υἱῷ 'Ονωρίχῳ θα την θυγατέρα Εὐδοξίας τῆς δεσποίνης τὴν παρθένον Ευδοκίαν τὴν μικράν καὶ εἶχεν αὐτὰς ἐν τιμῇ μεθ᾿ ἑαυτοῦ. Ὁ δὲ βασιλεὺς Θεοδόσιος, μαθὼν ὅτι κατά γνώμην Εὐδοξίας τῆς αὐτοῦ θυγατρός προεδόθη ἡ Ῥώμη, ἐλυπήθη πρὸς αὐτὴν καὶ εἴασεν αὐτὴν ἐν τῇ Αφρικῇ παρὰ Ζινζιρίχω μηδὲν αὐτῷ δηλώσας, ἀλλὰ ποιήσας πρόκεισον ἐξῆλθεν ἀπὸ Κωνσταντινουπόλεως εἰς Εφε σον, πόλιν τῆς Ἀσίας· καὶ ηὔξατο εἰς τὸν ἅγιον Ἰωάννην τὸν Θεολόγον, αἰτῶν αὐτὸν τίς ἄρα μετ' αὐτὸν βασιλεύει· Καὶ ἐν δράματι ἔμαθε· καὶ ἦλθεν σε λυπουμένη λυπουμένης Οχ. 6. δὲ ι Χαρταγέννη Οπ., * Ονορίχῳ Οχ. Την σύνοδον τῶν σμ' ἐπισκόπων ἐν Ἐφέσῳ. Προετρέψατο δὲ Ζινζίριχον. Γιζέριχος Εως τῶν χαλκουργημάτων. Χαλκουργήματα 1: Οΰτε χαλκοῦ, οὔτε ἄλλου ἱτοιοῦν, ἐν τοῖς βασιλείοις φεισάμενος· ἐσύλησε δὲ καὶ τὸν τοῦ Διὸς τοῦ Καπιτωλίου νεών, καὶ τοῦ τέγους τὴν ἡμίσειαν ἀφείλετο μοῖραν. Τοῦτο δὲ τὸ τέγος χαλκοῦ μὲν τοῦ ἀρίστου ετύγχανεν ἄν· χρυσοῦ δὲ αὐτῷ ὑπερχυθέντος ἀδρου, ὡς μάλιστα μεγαλοπρε πές τε καὶ θαύματος πολλοῦ ἄξιον διεφαίνετο. Τῶν δὲ μετὰ Γιζερίχου νεῶν μίαν μὲν ἢ τὰς εἰκόνας ἔφερε, φασὶν ἀπολέσθαι, Λαβών αἰχμαλώτους τους περιλειφθέντας συγκλητικούς. Εὐδοκίαν την μικράν. Θεοδόσιος μαθὼν ὅτι κατά γνώμην Εὐδοξίας, Hujus sub imperio Nestorius feruit. Erat bic Ecclesiæ Constantinopolitanæ posthaec episcopus in quem concionantem cum tumultus a populo cierentur, imperator Ephesinam contra eum syno dum CCXL episcoporum convocare coactus est, eumque episcopatu deturbare. Synodo huic præ fuit Cyrillus, Alexandriæ magnæ episcopus. Circa id tempus Eudoxia Augusta, Valentiniani regis vidua, et Theodosii imperatoris ex Eudocia filia, Romæ degens mæsta, et Maximo tyranno, ob conjugis sui cadem, infensa, Zinzerichumn Vanda Ium, Africa regen, adversus Maximum, Roma imperantem, incitavit: qui derepente 366 cum copiis suis Romam veniens, eam cepit, Maximo Βile cum copiis ejus omnibus deleto, cuncta ex palatio usque ad æneas statuas diripuit. Senatores etiam superstites, cum uxoribus, captivos adduxit inter quas et Eudoxiam quoque Augustam, quæ illum accersiverat, filiamque ejus Placidiam, Oly brii patricii (qui tum Constantinopoli commora batur) uxorem et Eudociam etiam, virginem, in Africam ad Carthaginen captivas duxit. Reversus itaque Zinzerichus, Fudociam minorem, virginem, Eudoxiæ Augustæ filiam, filio suo Honorichoin uxo rem dedit: utrisque, et matre et filia, apud se in honore habitis. G Imperator autem Theodosius, ubi rescivisset filiam suam Eudoxiam Romæ proditæ auctorem fuisse, ei infensus erat; captivamque eam in Africa apud Zinzerichum, nec verbo de ea ullo apud eum labito, manere sivit. Ipse vero processu facto, ex Constantinopoli in Ephesum, Asiæ urbem, devenit ubi Sancti Joannis Theologi ædem ingressus, fu sis precibus, rogavit eum quisnam post se impe Cili., omnino redundat. Ch. De numero episcoporum in hac synodo congrega torum, non convenit. inter scriptores: Cedrenus Ccsss enumerat; Noster ccxL: alii tamen, licet omnes plus ducentorum hanc synodum faciant, numeruin tamen in incerto relinquunt. Codex con ciliorum a Biuio editus, cui tantum nomina hodie exhibet. aliis Græcorum dictus est; et Latinis etiam Geizerichus, Gizerichus, et Genserichus. Vide Procopium De bell. Vandal. lib. 1, Cedrenum, Glycam, Jornan den, Paul. Diacon., Prosper. Aquitan., eic. hoc loco, æneas statuas vertimus; quo sensu etiam vocabulo hoc infra utitur auctor noster. Vox tamen etiam opus aliud quodcunque æneum significat sed nec ab his abstinuit prædo iste, teste Procopio, De bell. Vandal. l. etc. Captivorum quidem multa millia inde abduxisse Gensericum, memorant scriptores; mobiles tamen omnes effugisse, testem habemus Paul. Diacon. I. xv: Percussis itaque Romanis tam terribili nuntio, nobilibusque simul, aut popularibus ex urbe fugientibus, urbem omni præsidio vacuam Gensericus obtinuit. Εudocia minor lac dicta est. respectu habito ad Eudociam impera tricem, Theodosii minoris uxorem, hujus vero aviam Eudocia enim Valentiniani filia erat natu major. Imo quinto tandem post Theodosium mortuum auno accidit hæc Rome direptio. Vide Marcellin. Comit, et Chr. Alex.

ἐν Κωνσταντινουπόλει. Μετὰ δὲ ὀλίγον καιρὸν ἐξῆλθεν ἱππασθῆναι· καὶ ἐν τῷ ἱππάζεσθαι αὐτὸν συνέπεσεν ἐκ τοῦ ἵππου· καὶ πληγεὶς τὸν σφόνδυλον αὐτοῦ εἰς ἦλθε σε λεκτικίῳ Καὶ καλέσας τὴν ἀδελφὴν αὐτοῦ τὴν δέσποιναν Πουλχερίαν, εἶπεν αὐτῇ διὰ Μαρ κιανὸν τὸν ἔχοντα μετ' αὐτὸν βασιλεῦσαι. Καὶ μετα. 367 στειλάμενος Μαρκιανὸν τὸν ἀπὸ τριβούνων, εἶπεν αὐτῷ ἐπὶ Ασπαρος καὶ τῶν συγκλητικῶν πάντων, ότ' Ἐφάνη μοι, ὅτι σὲ δεῖ γενέσθαι βασιλέα μετ' ἐμέ Καὶ μεθ' ἡμέρας δύο τελευτᾷ ὁ αὐτὸς Θεοδόσιος, ὡς ἐνιαυτῶν να'. Μετὰ δὲ [75] τὴν βασιλείαν τοῦ αὐτοῦ Θεοδοσία ἐβασίλευσεν ἀπὸ τῆς συγκλήτου στεφθεὶς ὁ θειότατος Μαρκιανός· ἦν δὲ μακρός, ἁπλόθριξ, πολιός, στο φόμενος τοὺς πόδας ἔτους κατὰ ᾿Αντιόχειαν υήθ', ινδικτιῶνος δ'. Η μόνον δὲ ἐβασίλευσεν, ἐγά μησε τὴν ἀδελφὴν Θεοδοσίου τοῦ βασιλέως την δέσποιναν Πουλχερίαν, οὖσαν παρθένον ἐνιαυτῶν νδ'. Ἐβασίλευσε δὲ ἔτη ς' καὶ μῆνας ε'. Ἐπὶ δὲ τῆς αὐτοῦ βασιλείας ἔπαθεν ὑπὸ θεομη νίας ἡ λεγομένη Τρίπολις τῆς Φοινίκης παρόλου μηνὶ Γορπιαίῳ ἐν νυκτί. Καὶ ἀνήγειρε τὸ δημόσιον τὸ θερινὸν πεσόντα τὸ λεγόμενον ὁ Ικαρος. Ην γὰρ ἐν αὐτῷ χαλκουργήματα δύο, ἅτινα καὶ αὐτὰ εἰσι τῶν θεαμάτων, ὁ Ικαρος καὶ Δαίδαλος καὶ ὁ Βελλεροφὼν καὶ ὁ Πήγασος ἵππος. Καὶ τὸ Φα κίδιον δὲ ἀνενέωσε καὶ ἄλλα φανερὰ τῆς πόλεως αὐτῆς σὺν τῷ ἀγωγῷ. Ἐπὶ δὲ τῆς αὐτοῦ βασιλείας προσεκαλέσατο τὴν σύνοδον Χαλκηδόνος τῶν χλ' ἐπισκόπων. Ἐπὶ δὲ τῆς αὐτοῦ βασιλείας ἀνεδόθησαν δ' αἱ δέσποιναι Εὐδοξία καὶ [74] Πλακιδία, καὶ ἦλθον ἐν Κωνσταντινουπόλει· καὶ ἔλαβεν Ολύβριος την γυ ναῖκα αὐτοῦ Πλακιδίαν· καὶ ἔτεκεν Ιουλιάναν * εἰς τὸ Βυζάντιον. Ὁ δὲ αὐτὸς βασιλεὺς καὶ Χρυσάφιον τὸν Στουμ μὲν τὸν κουβικουλάριον ἀπεκεφάλισε καὶ ἐδήμευσε, τὸν φιλούμενον παρὰ τοῦ πρὸ αὐτοῦ βασιλέως, ὡς πολλοὺς ἐπηρεάσαντα προσελθόντας κατ' αὐτοῦ καὶ ὡς προστάτην και πάτρωνα 40 τῶν Πρασίνων. Ο δὲ αὐτὸς Μαρκιανὸς ἔδωκε τὴν θυγατέρα αὐτοῦ τὴν ἀπὸ προτέρας γαμετῆς ᾿Ανθιμίῳ· καὶ ἐποίησεν αὐτὸν βασιλέα ἐν τῇ Ῥώμη· ἐξ ἧς ἔσχε θυγα 8 λεκτικίῳ 343 λεκτικτίῳ Οχ. σ' ἀνεδόθησαν. ἀνεδόθη Οτ. σα Ιουλιά αν πάτρωνα. πάτρονα Οχ. Εἰσῆλθε λεκτικτίῳ. λεκτικίῳ, λεκτίκιον, Στυφόμενος τους πόδας. Πεσόντα. πεσόν. Καὶ ἔτεκεν Ἰουλιανόν. Ἰουλιάναν, Ἰουλιάνα Καὶ ἐποίησεν αὐτὸν βασιλέα ἐν τῇ Ῥώμη. rium suscepturus esset? Quod ubi per somnium edoctus fuisset, Constantinopolim repetiit. Non multo autem post temporis equitatum egressus, inter equitandum equo excussus est; luxataque ex casu spinæ vertebra, in palatium lectica dela tus est. Tum vero vocata ad se sorore Pulcheria Augusta, de Marciano, qui sibi in imperio successurus erat, cum ea sermones habuit. Ac cersito eliam Marciano, qui ex tribunis fuerat, di xit ei, praesentibus Aspare senatuque omni: Divi nitus mihi ostensum est, te post me imperaturum. Secundo autem post die Theodosius e vivis exces sit, annum agens LI. MARCIANUS IMP. Theodosio demortuo, im perium habuit sacratissimus Marcianus, a senatu diademate insignitus. Annus erat græ Antiochenæ ccccxcis, indictionis ir. Erat autem hic procerus, crine lento, cauus, pedibus infirmis. Statim vero a suscepto imperio, in uxorem sibi sumpsit Pulche riam Augustam, Theodosii imperatoris sororem; quæ virgo erat annorum Liv. Imperavit vero Mar cianus annos vi et menses v. Sub hujus autem imperio Tripolis, Phoenicia ma ritimæ urbs, divinam iram passa est, mense Septembri, tempore nocturno: cujus balneum æstivum, terramotibus collapsum, imperator in stauravit. Nomen huic Icarium erat, a statuis nempe æreis, quæ. ibi positæ erant, Icari atque Dædali (quas inter mundi miracula connumeres), et præterea etiam Bellerophontis et Pegasi equi. Placidium etiam ad Aqueductum aliaque plurima ejusdem urbis ædificia, instauravit. Imperator etiam istis synodum Chalcedonensem Dcxxx episcoporum convocavit. 368 Ejusdem sub imperio Eudoxia et Placidia Augustæ, ad suos remissæ, Constantinopolim redierunt; suamque rursus uxorem sibi habuit Placidiam Olybrius: ex qua Julianam Constantino poli suscepit. Idem imperator Chrysaphium cubicularium, cognomine Zummam, quem Theodosius imperator adeo charum sibi habuit, capite multavit, bonis ejus publicalis: ut qui a multis, ab eo læsis, ac cusatus fuisset, et factionis etiam Prasinæ partes et patrocinium suscepisset. Porro autem Marcianus filiam, ex priore uxore sibi natam, Anthimio in uxorem dedit; tradito eliam ei Romano imperio. Ex hac Anthimius Ox. Ch. cum Chron., Cedrenus p. D, vav Ch., 'Iouliavòy Or. Conf. p. 41 B. Ser. uti habet Chr. Alexandrin. lectica est. Vide quæ supra no tavimus ad haec verba, l. xit, in Severo. Scr. Julianam quidem, Olybrio filiam ex Placidia Constantinopoli natam, memorat Chr. Alex. Forte itaque etiam apud Nostrum legendum. Imo hoc, Marciano imp. jam defuncto, a Leone M. successore ejus factum est. Vide Evagr. lib. 11, cap. 16.

τέρα ᾿Ανθίμιος ἣν ἐξέδωκε τῷ στρατηλάτη Ρεχί μερ. Ὁ δὲ αὐτὸς Μαρκιανός ἔχαιρε τῷ Βενέτῳ μέρει κατὰ πόλιν ὅστις καὶ διάταξιν αὐτοῦ θείαν ἐξεφώνησε, ταραχής γενομένης παρὰ τοῦ Πρασίνου μέρους, μὴ πολιτεύεσθαι Πρασίνους ο ἐκέλευσε μήτε στρα τεύεσθαι ἐπὶ ἔτη τρία. Καὶ ὀργισθείς διὰ τὴν ταρα χὴν ἐστύφθη τοὺς πόδας αὐτοῦ· καὶ ἐξ αὐτοῦ ἀῤῥω στήσας ἐπὶ μῆνας [75] πέντε καὶ σαπεὶς ἐτελεύτα ὧν ἐνιαυτῶν ξε'. Πουλχερία δὲ ἡ δέσποινα ἐτελεύτα πρὸ αὐτοῦ πρὸ ἐνιαυτῶν δύο. Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Μαρκιανοῦ ἐστέφθη ὑπὸ τῆς συγκλήτου ὁ θειότατος Λέων ὁ μέγας ὁ Βέσε σας έτη ις' καὶ μῆνας ια'. Ἐπὶ δὲ τῆς αὐτοῦ βασιλείας ἐβασίλευσεν ἐν Ῥώμῃ Ανθέμιος ὁ ὑπὸ Μαρκιανοῦ στεφθείς Ἐν δὲ τῇ βασιλείᾳ Λέοντος ἔπαθεν ὑπὸ θεομηνίας Αντιόχεια ἡ μεγάλη τὸ τέταρτον αὐτῆς πάθος μηνὶ Σεπτεμβρίῳ ιγ' διαφούσης Κυριακῆς ἔτους κατὰ τὴν αὐτὴν ᾿Αντιόχειαν χρηματίζοντος φς', ἐπὶ τῆς υπατείας Πατρικίου· καὶ ἐχαρίσατο τοῖ; 'Αντιοχεύσι καὶ τῇ πόλει λόγον οι κτισμάτων ὁ αὐτὸς βασιλεύς πολλά. Ἐπὶ δὲ τῆς αὐτοῦ βασιλείας ἐτελεύτα ὁ ἅγιος Συμεὼν ὁ στυλίτης όντος τότε Αρδαβουρίου τοῦ πατρικίου, τοῦ υἱοῦ Ασπαρος, στρατηλάτου ᾿Ανατολής [76]. Καὶ κραξάντων τῶν ᾿Αντιοχέων καὶ αἰτησάντων τὸ σῶμα τοῦ δικαίου, ἔπεμψεν ὁ αὐτὸς Αρδαβούριος Γοτθικὴν βοήθειαν καὶ ἤνεγκε τὸ λείψανον τοῦ ἁγίου Συμεῶνος ἐν ᾿Αντιοχείᾳ τῇ μετ γάλῃ· καὶ ἐκτίσθη αὐτῷ μαρτύριον οἶκος μέγας καὶ ἐτέθη ἐν αὐτῷ εἰς σορόν. Ἐν δὲ τῇ τοῦ αὐτοῦ βασιλείς Λέοντος κατερρή θηκε Ἰσοκάκιος ὁ κοιαστώριος ὁ φιλόσοφος ὡς οι * ἐκέλευσε 320 " λόγον. λόγῳ οι κατηῤῥέθη Οπ., κατηγορήθη 322 Μὴ πολιτεύεσθαι Πρασίνους έκελευσε. μή πολ. Πρ. κελεύσας 200 καὶ μὴ πολ. Πρ. ἐκέλευσε, μήτε στρ., Καὶ ἐξ αὐτοῦ ἀρρωστήσας. Μαρκιανός δὲ θνήσκει ἐξ βασιλεύσας ἔτη καὶ μῆνας τινας, ὡς μέν τινες λέγουσι, νοσήσας· ὡς δέ τινες, φαρμαχθεὶς νεύσει τοῦ πατρικίου "Ασπαρος. Λέων ὁ Μέγας, ὁ Βέσσος. ὃς ἐβασίλευσε, Ὑπὸ Μαρκιανοῦ στεφθείς. Συμεὼν ὁ Στυλίτης. Κατηῤῥέθη Ἰσοκάσιος ὁ Κοιαιστώριος. κατερήθη, ο κατερέομαι, κατερέω Ο κατηγορήθη, κοιαιστώριος κυεστόριος, ἐπειδὴ Κοιαίστωρος εἶχεν ἀξίας, είχεν, έχει ἀλλὰ δίκῃ καθαρᾷ δίκασον ἐπ' ἐμοὶ, ὡς ἐδί καζες σὺν ἐμοί. Κοιαίστωρα, πάρεδρον, 1: Φ:ξέλιόν τε πέμψαντες, ἄνδρα ἐκ Μεδιολάνων ὁρμώμενον, ἢ ἐν Λιβούροις quoque aliam habuit, quam Recimero, militum magistro locavit. Marcianus autem, ubique per imperium, factio nis Venetæ partes egit: itaque etiam cum a Pra sinis tumultus excitatus fuerat, odicto suo impe ratorio cavit ne quis ex factione Prasina magi stratu vel militia intra triennium fungeretur. Ob excitatum vero tumultum plus justo iratus, solita inde pedum infirmitate correptus est: ex qua cum per menses ♥ decubuisset, putredine demum con tracta, diem suum obiit, annos nalus Lxv, duobus post annis quam Pulcheria Augusta e vivis ex cesserat. 369 LEO MAGNUS INP. Hunc excepit in imperio sacratissimus Leo Magnus, Bessus natione; a SC natu diademate insignitus. Regnavit autem annos Ivi et menses xl. Hoc imperium tenente, Romæ regnavit Anthe mius, quem ad hanc dignitatem Marcianus evexerat. Imperante autem Leone, quartam cœlestis iræ vicissitudinem passa est Antiochia magna, Se ptembris sui, sub primam lucem: dies erat Do minicus, anuus autem æræ Antiochenæ Dvi, Pa tricii sub consulatu. Imperator autem civibus atque urbi instaurandæ multa largitus est. Eodem imperante, sanctus Symeon Stylita e vivis excessit; quo tempore magister militum Orientis erat Ardaburius patricius, Asparis Glius. Antiochensibus autem clamitantibus, et justi illius reliquias sibi petentibus, Ardaburius, missa Gotho rum armata manu, sancti Symeonis corpus Autio chiam magnam deportavit. Antiochenses itaque martyrium ei magnum exstruxerunt, ubi sanctum ille jacet, capulo reconditus. Leonis hujus sub imperio, Isorasius, vir qum storius, philosophus, ex Ægis in Cilicia oriundus, om. Chron. p. C. Ch. Chron. p. A. Locus mendosus: forte legendum, etc. Morbone aliquo, an ex veneno Asparis nutu ei dato, interierit Marcianus, dubium relinquit Zonaras Ita etiam Jornan des, De regnor. success.: Leo Bessica orlus progenie, Asparis patricii potentia ex tribuno militum facius est imperator. Bessi autem Thraciæ populus: vide Solinum, cap. 16. Strabo Bessos Illyrico adjudicat, Emique montis partem maximam eos occupare scribit. lib. vi. Deinde vero, aut quid tale deesse videtur. Hoc falsum esse supra notavimus. De Symeone hoc Stylita, ride Evagrium lib. 1. cap. 13 et 14. Forte scripserit auctor, passive sumpto: enim est, accuso. Mallem tamen uti habet Chr. Alex. vero, sive, ut habet Chr. Alex. non quastor est, uti vertit Raderus; sed vir quæstorius, id est, qui quæstoris munere aliquando fuuctus est. Isocasium vero munere hoc defunctum fuisse ap paret ex paulo infra sequentibus, ubi Jacobus Archiatrus ab imperatore petit uti Isocasius Con stantinopoli, coram senatu, et præfecto prætorio, non autem provinciæ præfecto, causam diceret, quoniam munere quæstorio functus fuerat. Si enim hoc tempore quæstor fuisset, non sed potius scripsis set auctor. Confirmantur hæc ex ipsius etiam verbis hisce Ex quibus verbis apparet Isocasium Pusæi sive id est assess0 rem, aliquando fuisse. Quæstor enim iste principis, vel etiain magistratuum minorum assessor erat. Procopius, Goth. lib.

τέρα ᾿Ανθίμιος ἣν ἐξέδωκε τῷ στρατηλάτη Ρεχί μερ. Ὁ δὲ αὐτὸς Μαρκιανός ἔχαιρε τῷ Βενέτῳ μέρει κατὰ πόλιν ὅστις καὶ διάταξιν αὐτοῦ θείαν ἐξεφώνησε, ταραχής γενομένης παρὰ τοῦ Πρασίνου μέρους, μὴ πολιτεύεσθαι Πρασίνους ο ἐκέλευσε μήτε στρα τεύεσθαι ἐπὶ ἔτη τρία. Καὶ ὀργισθείς διὰ τὴν ταρα χὴν ἐστύφθη τοὺς πόδας αὐτοῦ· καὶ ἐξ αὐτοῦ ἀῤῥω στήσας ἐπὶ μῆνας [75] πέντε καὶ σαπεὶς ἐτελεύτα ὧν ἐνιαυτῶν ξε'. Πουλχερία δὲ ἡ δέσποινα ἐτελεύτα πρὸ αὐτοῦ πρὸ ἐνιαυτῶν δύο. Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Μαρκιανοῦ ἐστέφθη ὑπὸ τῆς συγκλήτου ὁ θειότατος Λέων ὁ μέγας ὁ Βέσε σας έτη ις' καὶ μῆνας ια'. Ἐπὶ δὲ τῆς αὐτοῦ βασιλείας ἐβασίλευσεν ἐν Ῥώμῃ Ανθέμιος ὁ ὑπὸ Μαρκιανοῦ στεφθείς Ἐν δὲ τῇ βασιλείᾳ Λέοντος ἔπαθεν ὑπὸ θεομηνίας Αντιόχεια ἡ μεγάλη τὸ τέταρτον αὐτῆς πάθος μηνὶ Σεπτεμβρίῳ ιγ' διαφούσης Κυριακῆς ἔτους κατὰ τὴν αὐτὴν ᾿Αντιόχειαν χρηματίζοντος φς', ἐπὶ τῆς υπατείας Πατρικίου· καὶ ἐχαρίσατο τοῖ; 'Αντιοχεύσι καὶ τῇ πόλει λόγον οι κτισμάτων ὁ αὐτὸς βασιλεύς πολλά. Ἐπὶ δὲ τῆς αὐτοῦ βασιλείας ἐτελεύτα ὁ ἅγιος Συμεὼν ὁ στυλίτης όντος τότε Αρδαβουρίου τοῦ πατρικίου, τοῦ υἱοῦ Ασπαρος, στρατηλάτου ᾿Ανατολής [76]. Καὶ κραξάντων τῶν ᾿Αντιοχέων καὶ αἰτησάντων τὸ σῶμα τοῦ δικαίου, ἔπεμψεν ὁ αὐτὸς Αρδαβούριος Γοτθικὴν βοήθειαν καὶ ἤνεγκε τὸ λείψανον τοῦ ἁγίου Συμεῶνος ἐν ᾿Αντιοχείᾳ τῇ μετ γάλῃ· καὶ ἐκτίσθη αὐτῷ μαρτύριον οἶκος μέγας καὶ ἐτέθη ἐν αὐτῷ εἰς σορόν. Ἐν δὲ τῇ τοῦ αὐτοῦ βασιλείς Λέοντος κατερρή θηκε Ἰσοκάκιος ὁ κοιαστώριος ὁ φιλόσοφος ὡς οι * ἐκέλευσε 320 " λόγον. λόγῳ οι κατηῤῥέθη Οπ., κατηγορήθη 322 Μὴ πολιτεύεσθαι Πρασίνους έκελευσε. μή πολ. Πρ. κελεύσας 200 καὶ μὴ πολ. Πρ. ἐκέλευσε, μήτε στρ., Καὶ ἐξ αὐτοῦ ἀρρωστήσας. Μαρκιανός δὲ θνήσκει ἐξ βασιλεύσας ἔτη καὶ μῆνας τινας, ὡς μέν τινες λέγουσι, νοσήσας· ὡς δέ τινες, φαρμαχθεὶς νεύσει τοῦ πατρικίου "Ασπαρος. Λέων ὁ Μέγας, ὁ Βέσσος. ὃς ἐβασίλευσε, Ὑπὸ Μαρκιανοῦ στεφθείς. Συμεὼν ὁ Στυλίτης. Κατηῤῥέθη Ἰσοκάσιος ὁ Κοιαιστώριος. κατερήθη, ο κατερέομαι, κατερέω Ο κατηγορήθη, κοιαιστώριος κυεστόριος, ἐπειδὴ Κοιαίστωρος εἶχεν ἀξίας, είχεν, έχει ἀλλὰ δίκῃ καθαρᾷ δίκασον ἐπ' ἐμοὶ, ὡς ἐδί καζες σὺν ἐμοί. Κοιαίστωρα, πάρεδρον, 1: Φ:ξέλιόν τε πέμψαντες, ἄνδρα ἐκ Μεδιολάνων ὁρμώμενον, ἢ ἐν Λιβούροις quoque aliam habuit, quam Recimero, militum magistro locavit. Marcianus autem, ubique per imperium, factio nis Venetæ partes egit: itaque etiam cum a Pra sinis tumultus excitatus fuerat, odicto suo impe ratorio cavit ne quis ex factione Prasina magi stratu vel militia intra triennium fungeretur. Ob excitatum vero tumultum plus justo iratus, solita inde pedum infirmitate correptus est: ex qua cum per menses ♥ decubuisset, putredine demum con tracta, diem suum obiit, annos nalus Lxv, duobus post annis quam Pulcheria Augusta e vivis ex cesserat. 369 LEO MAGNUS INP. Hunc excepit in imperio sacratissimus Leo Magnus, Bessus natione; a SC natu diademate insignitus. Regnavit autem annos Ivi et menses xl. Hoc imperium tenente, Romæ regnavit Anthe mius, quem ad hanc dignitatem Marcianus evexerat. Imperante autem Leone, quartam cœlestis iræ vicissitudinem passa est Antiochia magna, Se ptembris sui, sub primam lucem: dies erat Do minicus, anuus autem æræ Antiochenæ Dvi, Pa tricii sub consulatu. Imperator autem civibus atque urbi instaurandæ multa largitus est. Eodem imperante, sanctus Symeon Stylita e vivis excessit; quo tempore magister militum Orientis erat Ardaburius patricius, Asparis Glius. Antiochensibus autem clamitantibus, et justi illius reliquias sibi petentibus, Ardaburius, missa Gotho rum armata manu, sancti Symeonis corpus Autio chiam magnam deportavit. Antiochenses itaque martyrium ei magnum exstruxerunt, ubi sanctum ille jacet, capulo reconditus. Leonis hujus sub imperio, Isorasius, vir qum storius, philosophus, ex Ægis in Cilicia oriundus, om. Chron. p. C. Ch. Chron. p. A. Locus mendosus: forte legendum, etc. Morbone aliquo, an ex veneno Asparis nutu ei dato, interierit Marcianus, dubium relinquit Zonaras Ita etiam Jornan des, De regnor. success.: Leo Bessica orlus progenie, Asparis patricii potentia ex tribuno militum facius est imperator. Bessi autem Thraciæ populus: vide Solinum, cap. 16. Strabo Bessos Illyrico adjudicat, Emique montis partem maximam eos occupare scribit. lib. vi. Deinde vero, aut quid tale deesse videtur. Hoc falsum esse supra notavimus. De Symeone hoc Stylita, ride Evagrium lib. 1. cap. 13 et 14. Forte scripserit auctor, passive sumpto: enim est, accuso. Mallem tamen uti habet Chr. Alex. vero, sive, ut habet Chr. Alex. non quastor est, uti vertit Raderus; sed vir quæstorius, id est, qui quæstoris munere aliquando fuuctus est. Isocasium vero munere hoc defunctum fuisse ap paret ex paulo infra sequentibus, ubi Jacobus Archiatrus ab imperatore petit uti Isocasius Con stantinopoli, coram senatu, et præfecto prætorio, non autem provinciæ præfecto, causam diceret, quoniam munere quæstorio functus fuerat. Si enim hoc tempore quæstor fuisset, non sed potius scripsis set auctor. Confirmantur hæc ex ipsius etiam verbis hisce Ex quibus verbis apparet Isocasium Pusæi sive id est assess0 rem, aliquando fuisse. Quæstor enim iste principis, vel etiain magistratuum minorum assessor erat. Procopius, Goth. lib.

Ελλην· ὅστις κατήγετο ἐκ γένους Λίγες της (ο) τῆς Κιλικίας· ἦν δὲ κτήτωρ 'Αντιοχείας τῆς μεγάλης, ὅστις διήνυσεν ἀρχὰς πολλὰς μετὰ δόξης· ἦν γὰρ σφόδρα λογικός· καὶ συσχεθείς κατὰ κέλευσιν τοῦ βασιλέως, διάγων τότε ἐν Κωνσταντι νουπόλει καὶ ἀποζωσθεὶς τῆς ἀξίας αὐτοῦ παρεπέμ φθη ἐν Χαλκηδόνι ἀπὸ Κωνσταντινουπόλεως τῷ ἄρχοντι Βιθυνίας Θεοφίλῳ [77], ὅστις καὶ τὰς φω νὰς αὐτοῦ ἔλαβεν Ἰακώβου δὲ τοῦ κόμητος καὶ ἀρχιατροῦ τοῦ λεγομένου ψυχρίστου να παραχα λέσαντος τὸν βασιλέα· ἐφίλει γὰρ ὁ βασιλεὺς τὸν αὐτὸν Ἰάκωβον καὶ πᾶσα δὲ ἡ σύγκλητος καὶ ἡ πό λις, ὡς ἄριστον ἰατρὸν καὶ φιλόσοφον· ᾧτινι καὶ ἡ σύγκλητος εἰκόνα συνεστήσατο ἐν τῷ Ζευξίππῳ ὅστις Ἰάκωβος ἐδυσώπησε τὸν βασιλέα, αἰτῶν αὐ τὸν οἱ ἐν Κωνσταντινουπόλει (α) ἐξετασθῆναι τὸν αὐτὸν Ἰσοκάσιον παρὰ ἄρχοντι επαρχίας, ἐπειδὴ κοιαίστωρος εἶχεν ἀξίας”. Καὶ πεισθεὶς ὁ βασιλεὺς Λέων ἐκέλευσεν ἐνεχθῆναι ἀπὸ Χαλκηδόνος τὸν αὐτὸν Ἰσοκάσιον· καὶ ἐνεχθεὶς εἰς τὸν Ζεύξιππον ἐξητάζετο παρὰ τοῦ ἐπάρχου των πραιτωρίων Πουσαίου· καὶ ἐλάλησεν ὁ αὐτὸς Πουσαῖος κατὰ αὐτοῦ Ἰσοκασίου εἰσελθόντος πρὸ βήματος γυμνοῦ καὶ δεδεμέν νου 8 ὀπισθάγκωνα· Ορᾶς σαυτόν, Ἰσοκάσιε, ἐν ποίῳ σχήματι καθέστηκας; Αποκριθεὶς ὁ Ἰσοκάσιος εἶπεν· ὁρῶ καὶ οὐ ξενίζομαι· "Ανθρωπος γὰρ ἐν ἀνθρωπίναις περιέπεσα συμφοραῖς. ᾿Αλλὰ δίκῃ καθαρᾷ δίκασον ἐπ' ἐμοὶ, ὡς ἐδίκαζες σὺν ἐμοί. Καὶ ἀκούσας τοῦ Ἰσοκασίου ὁ δῆμος τῶν Βυζαντίων ὁ Ο ἑστὼς καὶ θεωρῶν, εὐφήμησε τὸν βασιλέα Λέοντα πολλά· καὶ ἀποσπάσαντες [78] αὐτὸν ἀπήγαγον ἀπὸ τοῦ Ζευξίππου εἰς τὴν Μεγάλην Εκκλησίαν. Καὶ δοὺς τὸ ὄνομα αὐτοῦ κατηχήθη καὶ ἐφωτίσθη· καὶ ἐπέμφθη εἰς τὴν χώραν αὐτοῦ. Ο δὲ αὐτὸς θειότατος Λέων βασιλεὺς τὰς Κυρια κὰς ἀπράκτους εἶναι ἐκέλευσεν, ἐκφωνήσας περὶ τούτου θεῖον αὐτοῦ νόμον, ἵνα μήτε αὐλός " ή κιθάρα ἢ ἄλλο τι μουσικὸν λέγειν ἐν Κυριακῇ, ἀλλὰ πάντας ἀργεῖν· καὶ πᾶς ἄνθρωπος ἠνέσχετο. ψυχίστρου Οχ., ψυχριστοῦ ψυχρίστου Ιάκωβος. 91 αὐτῷ Οχ., αὐτὸν ὃς ἐξετασθῆναι ἐξαιτασθῆναι Οχ. τι ἀξίας. ἀξίαν οι ἐξητάζετο ἐξαιτάζετο Οχ. δεδεμένου δέδεμένα Οχ. το αὐτός ή κιθάρα αὐλῶσι κιθάρα Οχ. Λιγούροις), κεῖται, ὃς δὴ Ἀταλαρίχῳ παρήδρευε πρότερον (Κοιαίστωρα δὲ τὴν ἀρχὴν ταύτην καλοῦσι Ρωμαίοι), Βελισάριον εἰς Ῥώμην ἐκάλουν, Αἰγεώτης. Αιγεάτης, (ο) Αιγιώτης. Αιγεά της. Αι γεάτης, Αιγιώτης. Τὰς φωνὰς αὐτοῦ ἔλαβεν. Αἰτῶν αὐτῷ ἐν Κωνσταντινουπόλει ἐξαιτα σθῆναι. αἰτῶν αὐτὸν ἐν Κ. ἐξετασθῆναι. Εἰσελθόντος πρὸ βήματος γυμνοῦ. εἰς προδήλου γυμνού. Τὰς Κυριακὰς ἀπράκτους εἶναι. Κτήτωρ. κοιάστωρ. (α) Εξαιτασθῆναι. εξετασθῆναι. ᾿Αλλὰ δίκη. νυχ δίκη. apud imperatorem delatus, paganismi postulatus est. Erat hic civis Antiochiæ magnæ, qui multos magistratus cum 370 laude gesserat: summæ enim erat prudentia. Gæterum jussu imperatoris comprehensus et exauctoratus, a Constantinopoli, ubi tum degebat, Chalcedonem missus est, ad Theophilum, Bithyniæ præfectum; qui et exani nationem ejus accepit. Jacobus autem erat quidam cognomine Psychistrus, comes et archiatrus, imperatori ipsi senatuique, totique adeo populo percharus cui etiam, tanquam philosopho et medico eximio, senatus in Zeuxippo statuam po suerat. Jacobus hic imperatorem rogavit uli Constantinopoli, coram senatu et praefecto prwto rio, non autem provinciæ præfecto, causam dice ret Isocasius, ob dignitatem quam habuerat quæ storiam. Exoratus imperator, Isocasium Chalce done reduci jussit: qui in Zeuxippum deductus, Pusæi, præfecti prætorio, examini subjectus est. Cumque nudus et post terga revinctis lacertis, pro tribunali accederet, exprobrans eum Pusæus Videsne, inquit, Isocasi, quo habitu astes? Cui Isocasius: Video, inquit, nec demiror. Homo enim cum sim, in humanas incidi calamitates. Tu vero ita de me judica, uti mecum de aliis judicasti.Hæc ubi ab Isocasio audivit populus Byzan tinus, 371 qui eventum exspectans circumstitit, imperatorem Leonem faustis acclamationibus repe titis celebrabat; et abstractum inde Isocasium, a Zeuxippo ad Magnam Ecclesiam deduxerunt: ubi in Christianorum album relatus et elementa fidei edoctus, sacroque fonte lustratus, in regionem suam remissus est. Idem divinissimus Leo imperator diebus Domi micis ab omni opere cessari jussit; promulgato super hoc edicto imperatorio, ne quis die Doni nico tibia caneret, aliudve instrumentum musicum tractaret, sed quibuscunque negotiis abstinerent. Deinceps itaque ab omni opere feriatum est. (p) * Chron., Suidas v. Vid. Scburzleisch. Notit. Biblioth. Viuar. p. s. Ch., Chren. Ch., Chron. Clio, Ch. cum Chron., Chron., (lego, etc. Misso itaque Fidelio, ex Mediolano, quæ Liguria urbs est, oriundo, hic vtero Alalarichi olim assessor fuerat (quam dignitatem Romani quæstorem vocant), Beli sarium ad Romam vocant. Belisarii vero assessor erat Procopius iste, ex quo ista protulimus. Cedre mus tamen Isocasium bunc Antiochiæ quæstorem facit. Scr. ex Stephano. Male corrigit adnotator Quamvis enim apud Stephanum et alios scribatur, apud alios tamen, præter Mala lam, legitur Raderus vertit. accusationem ejus accepit: ego potius, exanima tionem, vertendum, judicavi. Scr. De Jacobo vero hoc medico, vide Marcellinum, Leone. in Corrige Chr. Alex., ubi scribitur, Eadem habes apud Glycam, part. iv, in Leone L imp. (p) Sic C., ubi male Holstenius C. rerte (*) Sic scribendum in C. ubi deest

Ελλην· ὅστις κατήγετο ἐκ γένους Λίγες της (ο) τῆς Κιλικίας· ἦν δὲ κτήτωρ 'Αντιοχείας τῆς μεγάλης, ὅστις διήνυσεν ἀρχὰς πολλὰς μετὰ δόξης· ἦν γὰρ σφόδρα λογικός· καὶ συσχεθείς κατὰ κέλευσιν τοῦ βασιλέως, διάγων τότε ἐν Κωνσταντι νουπόλει καὶ ἀποζωσθεὶς τῆς ἀξίας αὐτοῦ παρεπέμ φθη ἐν Χαλκηδόνι ἀπὸ Κωνσταντινουπόλεως τῷ ἄρχοντι Βιθυνίας Θεοφίλῳ [77], ὅστις καὶ τὰς φω νὰς αὐτοῦ ἔλαβεν Ἰακώβου δὲ τοῦ κόμητος καὶ ἀρχιατροῦ τοῦ λεγομένου ψυχρίστου να παραχα λέσαντος τὸν βασιλέα· ἐφίλει γὰρ ὁ βασιλεὺς τὸν αὐτὸν Ἰάκωβον καὶ πᾶσα δὲ ἡ σύγκλητος καὶ ἡ πό λις, ὡς ἄριστον ἰατρὸν καὶ φιλόσοφον· ᾧτινι καὶ ἡ σύγκλητος εἰκόνα συνεστήσατο ἐν τῷ Ζευξίππῳ ὅστις Ἰάκωβος ἐδυσώπησε τὸν βασιλέα, αἰτῶν αὐ τὸν οἱ ἐν Κωνσταντινουπόλει (α) ἐξετασθῆναι τὸν αὐτὸν Ἰσοκάσιον παρὰ ἄρχοντι επαρχίας, ἐπειδὴ κοιαίστωρος εἶχεν ἀξίας”. Καὶ πεισθεὶς ὁ βασιλεὺς Λέων ἐκέλευσεν ἐνεχθῆναι ἀπὸ Χαλκηδόνος τὸν αὐτὸν Ἰσοκάσιον· καὶ ἐνεχθεὶς εἰς τὸν Ζεύξιππον ἐξητάζετο παρὰ τοῦ ἐπάρχου των πραιτωρίων Πουσαίου· καὶ ἐλάλησεν ὁ αὐτὸς Πουσαῖος κατὰ αὐτοῦ Ἰσοκασίου εἰσελθόντος πρὸ βήματος γυμνοῦ καὶ δεδεμέν νου 8 ὀπισθάγκωνα· Ορᾶς σαυτόν, Ἰσοκάσιε, ἐν ποίῳ σχήματι καθέστηκας; Αποκριθεὶς ὁ Ἰσοκάσιος εἶπεν· ὁρῶ καὶ οὐ ξενίζομαι· "Ανθρωπος γὰρ ἐν ἀνθρωπίναις περιέπεσα συμφοραῖς. ᾿Αλλὰ δίκῃ καθαρᾷ δίκασον ἐπ' ἐμοὶ, ὡς ἐδίκαζες σὺν ἐμοί. Καὶ ἀκούσας τοῦ Ἰσοκασίου ὁ δῆμος τῶν Βυζαντίων ὁ Ο ἑστὼς καὶ θεωρῶν, εὐφήμησε τὸν βασιλέα Λέοντα πολλά· καὶ ἀποσπάσαντες [78] αὐτὸν ἀπήγαγον ἀπὸ τοῦ Ζευξίππου εἰς τὴν Μεγάλην Εκκλησίαν. Καὶ δοὺς τὸ ὄνομα αὐτοῦ κατηχήθη καὶ ἐφωτίσθη· καὶ ἐπέμφθη εἰς τὴν χώραν αὐτοῦ. Ο δὲ αὐτὸς θειότατος Λέων βασιλεὺς τὰς Κυρια κὰς ἀπράκτους εἶναι ἐκέλευσεν, ἐκφωνήσας περὶ τούτου θεῖον αὐτοῦ νόμον, ἵνα μήτε αὐλός " ή κιθάρα ἢ ἄλλο τι μουσικὸν λέγειν ἐν Κυριακῇ, ἀλλὰ πάντας ἀργεῖν· καὶ πᾶς ἄνθρωπος ἠνέσχετο. ψυχίστρου Οχ., ψυχριστοῦ ψυχρίστου Ιάκωβος. 91 αὐτῷ Οχ., αὐτὸν ὃς ἐξετασθῆναι ἐξαιτασθῆναι Οχ. τι ἀξίας. ἀξίαν οι ἐξητάζετο ἐξαιτάζετο Οχ. δεδεμένου δέδεμένα Οχ. το αὐτός ή κιθάρα αὐλῶσι κιθάρα Οχ. Λιγούροις), κεῖται, ὃς δὴ Ἀταλαρίχῳ παρήδρευε πρότερον (Κοιαίστωρα δὲ τὴν ἀρχὴν ταύτην καλοῦσι Ρωμαίοι), Βελισάριον εἰς Ῥώμην ἐκάλουν, Αἰγεώτης. Αιγεάτης, (ο) Αιγιώτης. Αιγεά της. Αι γεάτης, Αιγιώτης. Τὰς φωνὰς αὐτοῦ ἔλαβεν. Αἰτῶν αὐτῷ ἐν Κωνσταντινουπόλει ἐξαιτα σθῆναι. αἰτῶν αὐτὸν ἐν Κ. ἐξετασθῆναι. Εἰσελθόντος πρὸ βήματος γυμνοῦ. εἰς προδήλου γυμνού. Τὰς Κυριακὰς ἀπράκτους εἶναι. Κτήτωρ. κοιάστωρ. (α) Εξαιτασθῆναι. εξετασθῆναι. ᾿Αλλὰ δίκη. νυχ δίκη. apud imperatorem delatus, paganismi postulatus est. Erat hic civis Antiochiæ magnæ, qui multos magistratus cum 370 laude gesserat: summæ enim erat prudentia. Gæterum jussu imperatoris comprehensus et exauctoratus, a Constantinopoli, ubi tum degebat, Chalcedonem missus est, ad Theophilum, Bithyniæ præfectum; qui et exani nationem ejus accepit. Jacobus autem erat quidam cognomine Psychistrus, comes et archiatrus, imperatori ipsi senatuique, totique adeo populo percharus cui etiam, tanquam philosopho et medico eximio, senatus in Zeuxippo statuam po suerat. Jacobus hic imperatorem rogavit uli Constantinopoli, coram senatu et praefecto prwto rio, non autem provinciæ præfecto, causam dice ret Isocasius, ob dignitatem quam habuerat quæ storiam. Exoratus imperator, Isocasium Chalce done reduci jussit: qui in Zeuxippum deductus, Pusæi, præfecti prætorio, examini subjectus est. Cumque nudus et post terga revinctis lacertis, pro tribunali accederet, exprobrans eum Pusæus Videsne, inquit, Isocasi, quo habitu astes? Cui Isocasius: Video, inquit, nec demiror. Homo enim cum sim, in humanas incidi calamitates. Tu vero ita de me judica, uti mecum de aliis judicasti.Hæc ubi ab Isocasio audivit populus Byzan tinus, 371 qui eventum exspectans circumstitit, imperatorem Leonem faustis acclamationibus repe titis celebrabat; et abstractum inde Isocasium, a Zeuxippo ad Magnam Ecclesiam deduxerunt: ubi in Christianorum album relatus et elementa fidei edoctus, sacroque fonte lustratus, in regionem suam remissus est. Idem divinissimus Leo imperator diebus Domi micis ab omni opere cessari jussit; promulgato super hoc edicto imperatorio, ne quis die Doni nico tibia caneret, aliudve instrumentum musicum tractaret, sed quibuscunque negotiis abstinerent. Deinceps itaque ab omni opere feriatum est. (p) * Chron., Suidas v. Vid. Scburzleisch. Notit. Biblioth. Viuar. p. s. Ch., Chren. Ch., Chron. Clio, Ch. cum Chron., Chron., (lego, etc. Misso itaque Fidelio, ex Mediolano, quæ Liguria urbs est, oriundo, hic vtero Alalarichi olim assessor fuerat (quam dignitatem Romani quæstorem vocant), Beli sarium ad Romam vocant. Belisarii vero assessor erat Procopius iste, ex quo ista protulimus. Cedre mus tamen Isocasium bunc Antiochiæ quæstorem facit. Scr. ex Stephano. Male corrigit adnotator Quamvis enim apud Stephanum et alios scribatur, apud alios tamen, præter Mala lam, legitur Raderus vertit. accusationem ejus accepit: ego potius, exanima tionem, vertendum, judicavi. Scr. De Jacobo vero hoc medico, vide Marcellinum, Leone. in Corrige Chr. Alex., ubi scribitur, Eadem habes apud Glycam, part. iv, in Leone L imp. (p) Sic C., ubi male Holstenius C. rerte (*) Sic scribendum in C. ubi deest

Πάτερ Βασίλειε, δεδιδάγμεθα γράφοντε· Ἡ γὰρ τιμὴ τῆς εἰκόνος ἐπὶ τὸ πρωτότυπον διαβαίνει. Οὕτω δὲ ὀρθοδοξοῦντες, ἐθνῶν φόβον ἀποδράσομεν, καὶ νῆσοι λύτρωσιν εἰσδέξονται αἱ τῆς Ἐκκλησίας, διὰ λοιμῶν ἀνδρῶν ἀκοσμίαν ἀφαιρέσεις εἰκόνων πι θοῦσαι, ὑπὸ ᾿Αγαρηνῶν συγκινδυνεύσασαι. Είπερ νῆσοι Ἐκκλησίας τύπον ἐπέγουσι, ὥς φησιν Ησαΐας Ανακαινίζεσθε, νῆσοι, πρὸς Θεόν.» Οτι αὐτῷ τῷ Χριστῷ τῷ Θεῷ ἡμῶν πρέπει τιμή, δόξα, προσεύ νησις, σὺν τῷ παναγάθῳ Πατρὶ, καὶ τῷ παναγίῳ καὶ ζωοποιῷ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ, καὶ εἰς τοὺς ἀτελε τήτους αἰῶνας τῶν αἰώνων. Αμήν. χετύπῳ ἡ δόξα προσάγεται, ὡς παρὰ σοί, θειότατε ΛΟΓΟΣ Ζ'. Εἰς τὴν μεταμόρφωσιν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Χριστοῦ. Οσοι τῇ κενώσει τοῦ Λόγου, τῆς ἀλογίας περια ρεθέντες τὸ κάλυμμα, τήν τε διάνοιαν ἀπὸ γῆς ἦρ θητε, καὶ τὰ ἄνω φρονεῖν ἐδιδάχθητε, δεῦρο δὴ πει σθέντες ἐμοὶ, τὴν πνευματικὴν τῶν λόγων ὑμῖν εἰ ωχίαν προτείναντι, καὶ ἀνιόντι τῷ λόγῳ σήμερον, ἐπὶ τὸ ὑψηλὸν τῆς μεταμορφώσεως συνανέλθωμεν ὄρος τὸν μὲν ὑλώδη καὶ σκοτεινὸν ἐκδυσάμενοι βίον, «τὴν δὲ ἄνωθεν ὑφανθεῖσαν δι᾿ ὅλου στολήν, ο καὶ ταῖς ἀκτῖσι τῶν ἀρετῶν λογικῶν ἐφωραϊζομένην πάντοθεν ἐνδυσάμενοι, Λευχειμονοῦντας γὰρ ἤδη καὶ βίῳ καὶ λόγῳ, καὶ ταῖς ἀκηράτοις ἐννοίαις ἀνα πτερουμένους τοῦ πνεύματος, καὶ Χριστὸς αὐτὸς, ἡ καθαρὰ τελετὴ, ὁ ὑπερούσιος τοῦ Γεννήτορος Λόγος, ὁ δι' ἡμᾶς κατελθὼν ἄνωθεν, καὶ τὴν ἡμετέραν σάρκα πτωχεύσας διὰ φιλανθρωπίαν, βούλοιτ' ἂν ἡμᾶς ταύτην σὺν αὐτῷ ποιεῖσθαι τὴν ἄνοδον. Καὶ τοῦτο δῆλον, ἐξ ὧν τοὺς ἐγκρίτους, τῶν ἀποστόλων, ὡς ἐγγυτέρους ἤδη τῇ πρὸς αὐτὸν οἰκειότητι συμπα ραλαμβάνων, ἐπὶ τὸ ὄρος ἀνάγει τὸ ὑψηλόν. Τι ποιήσων, ἢ τί διδάξων; Τὴν ὑπεραστράπτουσαν απο δείξων τῆς οἰκείας θεότητος δόξαν τε καὶ λαμπρότ ΧΙΙΙ, λόγος, τό, λόγος, e: spiritu, adoremus. Quem ipsiue theologi pro prii, smetique omnes similiter nobis in omnibus communicantem figuris exprimant. Quippe exhi bita talibus adoratione, honor exemplari defertur, quemadmodum nos ipse, admirabilissime Pater Basili, docuisti hæc verba scrilens (*): «llunor enim imaginis ad prototypum transit: Sic recti in fide, effugerimus gentium timorem, atque insulae redem ptionem susceperint; insulz, inquam, ille Eccle sia, ablatis (*) abolitisque per pestes quasdam imaginibus, deturpata parique ab Agaremis periculo jactata. Siquidem insulae typum præfe runt Ecclesie, Isaia dicente: Innovamini ad Deum, insulæ d.» Ipsum enim Christumn Deuin nostrum decet honor, gloria, adoratio, cum Patre perquam optimo, optimoque pariter et vivifico Spiritu, nunc et semper, et per infiuita sæculo um sæcula. Amen. In Domini nostri transfigurationem (***). (Interprete Combelis:o.) Quotquot vos Verbi exinanitione alienum a ratione velamen excussistis, mentemque a terra sustulistis, ác ea ‹ quæ sursum sunt sapere • › docti estis, suadente me, atque spiritale verborum con vivium prætendente, adeste, Verboque sublimem transfigurationis montem conscendente, pariter ascendamus: ac crassam quidem et tenebrosam exuamus vitæ rationem, ‹ stolam autem desuper contextam per totum, ac virtutem radiis cum ratione conspicuam, splendideque ornatam undi que induamus. Plane enim voluerit Christus ipse, manda illa initiatio, Verbum illud Genitoris quod substantiam superat: is, inquam, qui propter nos descendit de coclo, impensiorique in genus buma num studio, carnis humanæ paupertatem assum psit; ut jam vita sermoneque et ratione, albis induti, intemeratisque Spiritus cogitationibus ceu alis subverti, huncce ei comites conficiamus ascensum. Id vero inde liquet, quod assumens secum præcipuos apostolos, ut jam necessitudine ad ipsum propinquiores, in montem excelsum du d Isa. xLi, 1 sec. LXX. • Coloss. 111, 2. (*) Lib. De Spiritu sancto. (*) Consule vi synodi act. 1, et epistolan Symeonis Stylida, apud Baronium ad annum 574. ("") GALLAND., Vet. Pair. t. 114. gines grassati sint. Quare merito vir sanctus ambas lues conjungit, ac utraque, Basili san clorumque reliquorum precibus, Ecclesiam liberari petit. Ablatis abolitisque per pestes quasdam ima- pro hæreticorum more, novumque in sacras ima ginibus, deturpata. Nihil hæc offuerint, ut videatur furjus encomii auctor junior Andrea, quique post Leonem et alios Iconoclastas vixerit, quibus ma xime spoliatæ sunt ecclesiæ suo illo ornatu, Jam enim antea et sub Justino Juniore desævierant Sanaritæ in imagines, in partibus Orientis, adver sus quos exstat expostulatoria epistola B. Symco nis Stylitæ ad eumdem imperatorem, quæ refertur in vn syn. act. 1, et quam Baron. recitat ad an. 574. Porro videtur verosimile, ut toties repressi hære ici, Agarenis Syriam invadentibus ac suæ ditioni subjicientibus, quo tempore Andreas scripsit vixit. que, iisdem socii accesserint vexandis orthodoxis, Ubique_forens Andreas noster, hoc cum primis loco, florenti encomio florens coronat fidei sacramentum, totus in floribus ipso exordio, ubi mire ludit in voce et conjugatis: sed war cescunt flosculi illi, et plurimum leporem amittunt transvecti in Latinum, nulla satis ampla Latinis voce, ut ederat quidquid Græcis aut ca venustate.

Πάτερ Βασίλειε, δεδιδάγμεθα γράφοντε· Ἡ γὰρ τιμὴ τῆς εἰκόνος ἐπὶ τὸ πρωτότυπον διαβαίνει. Οὕτω δὲ ὀρθοδοξοῦντες, ἐθνῶν φόβον ἀποδράσομεν, καὶ νῆσοι λύτρωσιν εἰσδέξονται αἱ τῆς Ἐκκλησίας, διὰ λοιμῶν ἀνδρῶν ἀκοσμίαν ἀφαιρέσεις εἰκόνων πι θοῦσαι, ὑπὸ ᾿Αγαρηνῶν συγκινδυνεύσασαι. Είπερ νῆσοι Ἐκκλησίας τύπον ἐπέγουσι, ὥς φησιν Ησαΐας Ανακαινίζεσθε, νῆσοι, πρὸς Θεόν.» Οτι αὐτῷ τῷ Χριστῷ τῷ Θεῷ ἡμῶν πρέπει τιμή, δόξα, προσεύ νησις, σὺν τῷ παναγάθῳ Πατρὶ, καὶ τῷ παναγίῳ καὶ ζωοποιῷ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ, καὶ εἰς τοὺς ἀτελε τήτους αἰῶνας τῶν αἰώνων. Αμήν. χετύπῳ ἡ δόξα προσάγεται, ὡς παρὰ σοί, θειότατε ΛΟΓΟΣ Ζ'. Εἰς τὴν μεταμόρφωσιν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Χριστοῦ. Οσοι τῇ κενώσει τοῦ Λόγου, τῆς ἀλογίας περια ρεθέντες τὸ κάλυμμα, τήν τε διάνοιαν ἀπὸ γῆς ἦρ θητε, καὶ τὰ ἄνω φρονεῖν ἐδιδάχθητε, δεῦρο δὴ πει σθέντες ἐμοὶ, τὴν πνευματικὴν τῶν λόγων ὑμῖν εἰ ωχίαν προτείναντι, καὶ ἀνιόντι τῷ λόγῳ σήμερον, ἐπὶ τὸ ὑψηλὸν τῆς μεταμορφώσεως συνανέλθωμεν ὄρος τὸν μὲν ὑλώδη καὶ σκοτεινὸν ἐκδυσάμενοι βίον, «τὴν δὲ ἄνωθεν ὑφανθεῖσαν δι᾿ ὅλου στολήν, ο καὶ ταῖς ἀκτῖσι τῶν ἀρετῶν λογικῶν ἐφωραϊζομένην πάντοθεν ἐνδυσάμενοι, Λευχειμονοῦντας γὰρ ἤδη καὶ βίῳ καὶ λόγῳ, καὶ ταῖς ἀκηράτοις ἐννοίαις ἀνα πτερουμένους τοῦ πνεύματος, καὶ Χριστὸς αὐτὸς, ἡ καθαρὰ τελετὴ, ὁ ὑπερούσιος τοῦ Γεννήτορος Λόγος, ὁ δι' ἡμᾶς κατελθὼν ἄνωθεν, καὶ τὴν ἡμετέραν σάρκα πτωχεύσας διὰ φιλανθρωπίαν, βούλοιτ' ἂν ἡμᾶς ταύτην σὺν αὐτῷ ποιεῖσθαι τὴν ἄνοδον. Καὶ τοῦτο δῆλον, ἐξ ὧν τοὺς ἐγκρίτους, τῶν ἀποστόλων, ὡς ἐγγυτέρους ἤδη τῇ πρὸς αὐτὸν οἰκειότητι συμπα ραλαμβάνων, ἐπὶ τὸ ὄρος ἀνάγει τὸ ὑψηλόν. Τι ποιήσων, ἢ τί διδάξων; Τὴν ὑπεραστράπτουσαν απο δείξων τῆς οἰκείας θεότητος δόξαν τε καὶ λαμπρότ ΧΙΙΙ, λόγος, τό, λόγος, e: spiritu, adoremus. Quem ipsiue theologi pro prii, smetique omnes similiter nobis in omnibus communicantem figuris exprimant. Quippe exhi bita talibus adoratione, honor exemplari defertur, quemadmodum nos ipse, admirabilissime Pater Basili, docuisti hæc verba scrilens (*): «llunor enim imaginis ad prototypum transit: Sic recti in fide, effugerimus gentium timorem, atque insulae redem ptionem susceperint; insulz, inquam, ille Eccle sia, ablatis (*) abolitisque per pestes quasdam imaginibus, deturpata parique ab Agaremis periculo jactata. Siquidem insulae typum præfe runt Ecclesie, Isaia dicente: Innovamini ad Deum, insulæ d.» Ipsum enim Christumn Deuin nostrum decet honor, gloria, adoratio, cum Patre perquam optimo, optimoque pariter et vivifico Spiritu, nunc et semper, et per infiuita sæculo um sæcula. Amen. In Domini nostri transfigurationem (***). (Interprete Combelis:o.) Quotquot vos Verbi exinanitione alienum a ratione velamen excussistis, mentemque a terra sustulistis, ác ea ‹ quæ sursum sunt sapere • › docti estis, suadente me, atque spiritale verborum con vivium prætendente, adeste, Verboque sublimem transfigurationis montem conscendente, pariter ascendamus: ac crassam quidem et tenebrosam exuamus vitæ rationem, ‹ stolam autem desuper contextam per totum, ac virtutem radiis cum ratione conspicuam, splendideque ornatam undi que induamus. Plane enim voluerit Christus ipse, manda illa initiatio, Verbum illud Genitoris quod substantiam superat: is, inquam, qui propter nos descendit de coclo, impensiorique in genus buma num studio, carnis humanæ paupertatem assum psit; ut jam vita sermoneque et ratione, albis induti, intemeratisque Spiritus cogitationibus ceu alis subverti, huncce ei comites conficiamus ascensum. Id vero inde liquet, quod assumens secum præcipuos apostolos, ut jam necessitudine ad ipsum propinquiores, in montem excelsum du d Isa. xLi, 1 sec. LXX. • Coloss. 111, 2. (*) Lib. De Spiritu sancto. (*) Consule vi synodi act. 1, et epistolan Symeonis Stylida, apud Baronium ad annum 574. ("") GALLAND., Vet. Pair. t. 114. gines grassati sint. Quare merito vir sanctus ambas lues conjungit, ac utraque, Basili san clorumque reliquorum precibus, Ecclesiam liberari petit. Ablatis abolitisque per pestes quasdam ima- pro hæreticorum more, novumque in sacras ima ginibus, deturpata. Nihil hæc offuerint, ut videatur furjus encomii auctor junior Andrea, quique post Leonem et alios Iconoclastas vixerit, quibus ma xime spoliatæ sunt ecclesiæ suo illo ornatu, Jam enim antea et sub Justino Juniore desævierant Sanaritæ in imagines, in partibus Orientis, adver sus quos exstat expostulatoria epistola B. Symco nis Stylitæ ad eumdem imperatorem, quæ refertur in vn syn. act. 1, et quam Baron. recitat ad an. 574. Porro videtur verosimile, ut toties repressi hære ici, Agarenis Syriam invadentibus ac suæ ditioni subjicientibus, quo tempore Andreas scripsit vixit. que, iisdem socii accesserint vexandis orthodoxis, Ubique_forens Andreas noster, hoc cum primis loco, florenti encomio florens coronat fidei sacramentum, totus in floribus ipso exordio, ubi mire ludit in voce et conjugatis: sed war cescunt flosculi illi, et plurimum leporem amittunt transvecti in Latinum, nulla satis ampla Latinis voce, ut ederat quidquid Græcis aut ca venustate.

προκέσσῳ· καὶ ἔκτισεν ἐκεῖ λιμενάριον καὶ ἔμε λον, ὅνπερ ἐκάλεσε Νέον Εμβολον ὅστις οὕτω καλεῖται ἕως τῆς νῦν. Επεστράτευσε δὲ ὁ αὐτὸς Λέων ἐν τοῖς χρόνοις τῆς αὐτοῦ βασιλείας κατὰ Σινζηρίχου (α) Ουανδή λου, ῥηγὸς τῶν "Αφρων πόλεμον ναυμαχίας φοβερόν· καὶ ἔπεμψε στόλον μέγαν καὶ Βασιλίσκον τὸν πατρίκιον, τὸν ἀδελφὸν Βηρίνης τῆς Αὐγούστας, τῆς γυναικὸς τοῦ αὐτοῦ Λέοντος. Οστις Βασιλίσκος λαβὼν χρήματα παρὰ Ζινζηρίχου, ῥηγὸς τῶν Οὐαν δάλων καὶ προέδωκε τὰ πλοῖα καὶ τοὺς ἐξάρχους καὶ τοὺς κόμητας καὶ τὸν στρατὸν πάντα, καὶ μόνος μετά τοῦ ἰδίου πλοίου, ήτοι λιβέρνου πρῶτος ἔφυγε τὰ δ᾽ ἄλλα πλοῖα πάντα καὶ ὁ στρατὸς ἀπώλετο ἐν τῇ θαλάσσῃ βυθισθέντα. Ἐν οἷς καὶ Δαμονικὸς ὁ ἀπὸ δουκῶν, γενόμενος στρατηλάτης ἐξπεδίτου, κατα γόμενος ἐκ τῆς ᾿Αντιοχέων μεγάλης πόλεως, ἀνδρο αγαθήσας κατὰ τῶν ῎Αφρων καὶ μονασθεὶς ἐμε σάσθη καὶ συνελήφθη καὶ ἐβδίφη εἰς τὸν βυθὸν ἔνοπλος. Καὶ ὑπέστρεψεν ὁ Βασιλίσκος ἐν Κωνσταντινουπόλει ἡττηθείς. Ἐπὶ δὲ τῆς βασιλείας [81] τοῦ αὐτοῦ Λέοντας ἐσφάγη Ανθέμιος ὁ βασιλεὺς ἐν Ῥώμῃ· ἐν ἔχθρα γὰρ γενόμενος τοῦ ἰδίου αὐτοῦ υἱοῦ γαμβροῦ Ῥεκί μὲρ τοῦ στρατηλάτου, φοβηθεὶς αὐτὸν ὡς Γότθον, ἀπῆλθεν εἰς τὸν ῞Αγιον Πέτρον προσφεύγων ὁ βασιλεὺς Ανθίμιος, φησίν, ὡς ἄῤῥωστος. Και γνοὺς Λέων δ βασιλεὺς ἔπεμψεν ἐν Ῥώμῃ τὸν πατρίκιον Ὀλύβριαν τὴν Ῥωμαῖον * μετὰ τὴν ὑπατείαν αὐτοῦ, ἣν δέδω κεν ἅμα Ρουστικίῳ εἰς τὸ, φησί, ποιῆσαι φί λους τὸν βασιλέα Ανθίμιον καὶ τὸν γαμβρὸν αὐτοῦ Ρεκίμερ, ὡς ὄντας ἐκ τῆς συγκλήτου Ῥώμης· καὶ κελεύτας αὐτῷ, ὅτι Μετὰ τὸ γενέσθαι Ανθίμιον καὶ Ρεκίμερ φίλους ἐκ τῆς Ῥώμης, ἔξελθε καὶ ἀπελθε πρὸς Ζινζήριχον Οὐάνδαλον, τὸν ῥῆγα τῆς Ἀφρικῆς, ὡς ἔχων παῤῥησίαν πρὸς αὐτὸν, διότι τὴν ἀδελφὴν τῆς σῆς γαμετῆς • Πλακιδίας έχει νύμφην τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ, καὶ πεῖσον αὐτὸν φίλον μου γενέσθαι. Υπο ελάμβανε δὲ ὁ αὐτὸς βασιλεὺς Λέων τὸν αὐτὸν Ὀλύ βριον, ὅτι ἀντείχετο Ζινζηρίχου καὶ ὅτι τοῦ μέρους αὐτοῦ ὑπῆρχε, καὶ παρεφυλάττετο αὐτὸν ὁ Λέων, μὴ ἐὰν κινήσῃ τὸ κατὰ Λέοντος Ζινζήριχος πόλεμον, δνπερ ὅπερ Οχ. * Οὐανδάλου, ἐηγός Οὐανδαλούργος Οχ. 8 τῶν Ῥωμαίων. τὸν Ῥωμαῖον. τὴν γαμετὴν τῆς σῆς ἀδελφῆς. ἀταξίαν: τὴν ἀδελφὴν τῆς σῆς γαμετής Πλακιδίας. κινήσῃ. νικήσῃ Οκ. "Οπερ ἐκάλεσε Νέον Εμβολον. Κατά Σινζηρίχου Ουανδαλούργος τῶν Αφρων. Οὐανδάλου, ῥηγὸς τῶν "Αφρων. "Ητοι λιβέρνου. Λίβερνον λίβυρνου 10) Σινζηρίχου. Ο Δινζίριχος Μετὰ τὴν ὑπατείαν αὐτοῦ, ἣν δέδωκεν ἅμα Ρουστικίῳ. Υπατεία Mamantem se contulit ubi per sex menses in pro cessu commorabatur, exstructís iņterim ibi por tu et porticu, quam Porticum Novam appellavit; quo nomine usque adhuc vocatur. Idem imperator Leo navali prælio formidabili Sinzerichum Vandalum, Afrorum regem, impete bat, misso in eum cum classe ingenti Basilisco patricio, Verina Auguste, Leonis uxoris, fratre. Hic vero, pecuniis a Zinzericho Vandalorum rege acceptis, classem, cum exarchis et comitibus 373 exercituque omni prodidit; solusque ipse, cum li burna sua, fugam primus capessens evasit; cæteris navibus omnibus cum exercitu mari submersis. Inter quos Damonicus dux ſuit, Antiochia Magna oriundus; qui et exercitum ducebat, et ipse strenue contra Afros pugnabat: solus autem in mediis ho stibus cum esset, correptus et armatus sicut erat, in mare disjectus. Basiliscus interim, bello supe ratus, Constantinopolim reversus est. Eodem imperante Leone, Anthemius, rex Roma nus, e medio sublatus est. Huic intercesserunt cum genero suo Recinere graves inimicitiæ; a quo tanquam Gotho, metuebat sibi. Itaque, templum D. Petri asylum quærens, sed valetudinem præ tendens, Anthemius se recepit. Hæc ubi audivisset Leo imperator, Olybrium, patricium Romanum, post munera consularia ab eo et Rusticio, in po pulum sparsa, Romam misit; uti, quæ inter An themium et generum ejus Recimerem, senatoreni utrumque Romanum, intercesserant,, inimicitias consopiret. Insuper etiam ei in mandato dedit, postquam Anthemium et Recimerem conciliasset, uti, Roma discedens, Zinzerichum Vandalum, Africa regem, adliret (apud quem, quod uxoris ejus Placidiæ sororem filio suo desponsatam habe vet, plurimum 374 eum posse non dubitavit) illumque in gratiam secum redire suaderet. Sus picatus quippe est Leo imperator, Olybrium pro Zenzericho stare et partes ejus secreto agere. Ca vebat itaque sibi ab eo, ne si forte Zinzerichus in Ch. Ch., Cli. Forte scribendum Manifestam vo cabulorum hic habemus legendumn, Placidia enim, Valentiniani imp. filiam alteram, uxorem habuit Olybrius; alteram vero, nomine Eudociam, Gen serichus filio suo Honorifico matrimonio junxerat.· Ch. De incendio hoc, vide Zon. et Cedren. Lego, De praelio vero hoc navali inter Gizerichum (ita enim aliis dictus est) et Basiliscum, vile Procopium, De bello Vandal. lib. VIII. sive uti aliis scribitur, liburna est.. nummus dicitur, a magistra tibus in populum sparsus, uti supra dictum est. Verum hæc dissona sunt ab aliis historicis: Oly brius enim et Rusticus consulatum gesserunt, Leo nis imp. anno vi; cumn tamen Anthemius a Leone Romanus imperator non constitutus fuerit ante imperii sui annum x. Vide Marcellinum comit, et Chr. Alex.

προδώσει ὁ αὐτὸς Ολύβριος Κωνσταντινούπολιν τῷ Ζινζηρίχῳ, ὡς συγγενής, καὶ ὅτι βασιλεύει ὁ αὐτὸς Ολύβριος ἐν Κωνσταντινουπόλει. Καὶ μετὰ τὸ ὁδεῦσαι Ολύβριον ἐπὶ τὴν Ῥώμην ἑάσαντα τὴν ἑαυ τοῦ γυναῖκα Πλακιδίαν καὶ τὴν θυγατέρα αὐτοῦ ἐν Κωνσταντινουπόλει ἔγραψεν ὁ θειότατος [θεῖος] βα σιλεύς " Λέων διὰ μαγιστριανοῦ Ανθεμίῳ, βασιλεῖ τῆς Ῥώμης ταῦτα, ὅτι Ἐγὼ ἐφόνευσα Ασπαρα καὶ 'Αρδαβούριον, ίνα μηδείς μοι ἐναντιοῦ ται κελεύοντι· ἀλλὰ καὶ σὺ φόνευσον τὸν γαμ βρόν σου Πεκίμερ, ἵνα μὴ ἐπάνω σου κελεύῃ. Ἰδοὺ ἀπέστειλά σοι καὶ Ὀλύδριον τὸν πατρίκιον· φόνευσαν καὶ αὐτὸν καὶ βασίλευσον κελεύων καὶ μὴ κελευόμε νος. Ην δὲ ἀφορίσας ὁ Ρεκίμερ εἰς ἑκάστην πόρταν Ρώμης καὶ εἰς τὸν λιμένα βοήθειαν Γοτθικὴν· καὶ εἴ τις εἰσήρχετο ἐν Ῥώμῃ, ἐρευνᾶτο τί ἐπεφέρετο. Καὶ ἀπελθόντος τοῦ μαγιστριανοῦ Μοδέστου 11 τοῦ πεμφθέντος ἀπὸ Λέοντος προς Ανθίμιον βασιλέα καὶ ἐρευνηθέντος, ἐπήρθησαν αἱ σάκραι Λέοντος αἱ πρὸς ᾿Ανθίμιον καὶ εἰσηνέχθησαν [83] τῷ Ρεκίμερ και ἔδειξεν αὐτὰς Ολυβρίῳ. Καὶ λοιπὸν ἔπεμψεν ὁ Ρε κίμερ πρὸς Γουνδαβάριον τὸν υἱὸν τῆς ἀδελφῆς αὐτ τοῦ καὶ ἤνεγκεν αὐτὸν ἀπὸ τῶν Γαλλιῶν· ἐκεῖ γὰρ Εν στρατηλάτης. Οστις ἐλθὼν ἐφόνευσε τὸν ᾿Ανθί μιον βασιλέα, ὡς 18 ἔστιν εἰς τὸν ἅγιον οἶκον τοῦ Αποστόλου Πέτρου· καὶ εὐθέως ἀπῆλθεν εἰς τὰς Γαλ λίας ὁ αὐτὸς Γουνδαβάριος. Καὶ ἔστεψεν ὁ Ρεχίμερ βασιλέα Ολύδριον μετὰ γνώμης τῆς συγκλήτου Ῥώμης· καὶ ἐβασίλευσεν ὁ αὐτὸς Ολύβριος τῆς Ῥώμης μῆνας ὀλίγους· καὶ ἀῤῥωστήσας ἐτελεύτα. Καὶ ἐποίησε πάλιν ἄλλον βασιλέα ὁ Ρεκίμερ ἀπὸ τῆς συγκλήτου τῆς αὐτῆς Ῥώμης Μαιουρῖνον καὶ ἐφόνευσαν καὶ αὐτὸν, ὡς φιλήσαντα Ζινζήριχον ῥῆγα τῶν Αφρων. Καὶ ἐποίησεν ἀντ᾿ αὐτοῦ πάλιν ἄλλον βασιλέα ἐν τῇ Ῥώμῃ ἀπὸ τῆς συγκλήτου ὀνόματι Νέπον ὁ αὐτὸς Ῥεκίμερ· καὶ τελευτᾷ ὁ Ρεκίμερ. Ὁ δὲ αὐτὸς Λέων βασιλεὺς ἔλαβε γαμβρους δύο ταῖς θυγατράσιν αὐτοῦ, Λεοντίᾳ τῇ μείζονι Μαρκια νὸν τὸν πατρίκιον, τὸν υἱὸν γενόμενον " Ανθιμίου, βασιλέως (π) Ρώμης, καὶ ᾿Αριάδνῃ Ζήνωνα τὸν ὁ θειότατος θεῖος βασιλεύς. Ανουμοδέστου. • τοῦ μαγιστριανοῦ Μοδέστου.» γενομένου Οχ. Βασιλεύει. βασιλεύσει. Διὰ μαγιστριανοῦ. Μαγιστριανός. Οτε δὲ ἀν ηγορεύθη βασιλεὺς Περσῶν Χοσδρόης, ἐδήλωσε τοῖς πρεσβευταῖς Ῥωμαίων, διὰ Πέρσου μαγιστριανού, εἰσελθεῖν ἐν τοῖς Περσικοῖς, Εναντιοῦται. ἐναντιώται. Εποίησε πάλιν ἄλλον βασιλέα ὁ Ρεκίμερ ἀπὸ τῆς συγκλήτου τῆς αὐτῆς Ῥώμης Μαιουρίνον. ΠΟΡΗ κ τοῦ μαγίστρου 18 ὡς ὃς Οχ. γενόμενο. Νέπον Νέπος, Νέπου xνι ΝΟΤΑ. (α) Βασιλέω:. [82] se bella moveret, Olyurius, ut qui ei aluitate jun c ctus esset, Constantinopolim Zinzericho proderet; imperiumque inde sibi comparaturus esset. Post itaque quam Olybrius Romam versus abierat, re lictis Constantinopoli Glia sua uxoreque Placidia, sacratissimus imperator Leo magistriano litteras Anthemio, Romanorum regi deferendas dedit, in hac verba: Ego, inquit, Asparem, atque Ardlabu rium e medio sustuli; ne quis superesset, qui mihi imperanti adversaretur. Sed et tu quoque Recime rem generum tuum occidito; ne sit, qui tibi im peritet. Quin et Olybrium quoque patricium ad te misi; ipsum etiam occidas velim: nempe ut re gues, aliis imperans, non subserviens. Collocaverat autem Recimer ad portum portasque Romæ singu las præsidium Gothicum: nec prius cuiquam pa tebat aditus, quam quid haberet apud se aperuis set. Modestus itaque magistrianus, qui a Leone missus fuerat, ad Anthemium, ubi Romam venit, exploratione statim facta, littera imperatoris, a Leone ad Anthemium missæ, ei ablatæ sunt: quas Recimeri traditas, ipse Olybrio communicavit. Statim itaque Recimer Gundabarium, sororis filium, 375 ex Galliis, ubi magister militumn erat, accer sil. Gundabarius itaque Romam venit, et, Anthemio rege in ipso templo Sancti apostoli Petri, quo sɛ receperat, occiso, Gallias deinceps repetivit. Tuin vero Recimer Olybrium, senatu approbante, Romæ regem constituit: qui, ubi mensibus paucis re gnasset, in morbum incidens, fato succubuit. Cui Recimer Majorinum quemdam, ex senatoribus Romanis, successorem designavit. Hic vero, tan quam Zinzerichi Afrorum regis studiosus, e medin sublatus est: senatore etiam alio, Nepole vocato, ad Occidentis imperium a Recimere provecto. Tandem vero Recimer diem suum obiit. Cæterum Leo imperator filiæ utrique virum comparavit, natu majori Leontiæ Marcianum pa tricium, Anthemii Romani regis filium; Ariadna. vero Zenonem Isaurum, Codisseum: quorum 11. Epithetorum horum alterum omnino redundat.» Ch. Ita cod. ms. Lego, Cl. Ch. Forte scribend. Magistria ni dicti sunt officiales magistri officiorum. Vide doctissimi Fabroti Glossar. ad Cedrenum. Apud Nostrum tamen sensu latiore pro legato quolibet, sive nuntio regio, accipi videtur: ita infra lib. xvii, Persis officiales hujusmodi attribuit etc. Chosroes vero, Per sarum rex factus, Romanorum legatos per magistria num Persam monet, uti in Persidem venirent, etc. Scr. Omnia hic pessime confundit auctor noster: Majo Ch., ranus enim, sive Majorinus (ut Noster, Græcique alii cum vocant), ante Olybrium Occidentale ha buit imperium; inter hos etiam duobus aliis inter venientibus. Regum horum Romanorum series hæc est, ex Marcellino et Jornande: Majoranus, a Mar ciano imp, rex factus; Severus; Anthemius, a Leone Romam missus imperator: Olybrius; Glycerius; Nepos; qui Glycerium, a regno dejectum, episco pum fecit. Hunc infra vocat auctor, ເຄ quam a • eumque a Recimere regem creatum asserit, falsissime: Recimer enim aut Olybrium, fatis concessit, teste Paulo Diacono, lib. Pos: mensem tertium (occisi Anthemii) excru ciatus languoribus et ipse (Recimer) interit. Mortuo Recimere, Olimbrius imperator Gundibarum, ejus nepotem, patricium effecit. Regis in Lat. vers. Magis apposite, imperatoris.

προδώσει ὁ αὐτὸς Ολύβριος Κωνσταντινούπολιν τῷ Ζινζηρίχῳ, ὡς συγγενής, καὶ ὅτι βασιλεύει ὁ αὐτὸς Ολύβριος ἐν Κωνσταντινουπόλει. Καὶ μετὰ τὸ ὁδεῦσαι Ολύβριον ἐπὶ τὴν Ῥώμην ἑάσαντα τὴν ἑαυ τοῦ γυναῖκα Πλακιδίαν καὶ τὴν θυγατέρα αὐτοῦ ἐν Κωνσταντινουπόλει ἔγραψεν ὁ θειότατος [θεῖος] βα σιλεύς " Λέων διὰ μαγιστριανοῦ Ανθεμίῳ, βασιλεῖ τῆς Ῥώμης ταῦτα, ὅτι Ἐγὼ ἐφόνευσα Ασπαρα καὶ 'Αρδαβούριον, ίνα μηδείς μοι ἐναντιοῦ ται κελεύοντι· ἀλλὰ καὶ σὺ φόνευσον τὸν γαμ βρόν σου Πεκίμερ, ἵνα μὴ ἐπάνω σου κελεύῃ. Ἰδοὺ ἀπέστειλά σοι καὶ Ὀλύδριον τὸν πατρίκιον· φόνευσαν καὶ αὐτὸν καὶ βασίλευσον κελεύων καὶ μὴ κελευόμε νος. Ην δὲ ἀφορίσας ὁ Ρεκίμερ εἰς ἑκάστην πόρταν Ρώμης καὶ εἰς τὸν λιμένα βοήθειαν Γοτθικὴν· καὶ εἴ τις εἰσήρχετο ἐν Ῥώμῃ, ἐρευνᾶτο τί ἐπεφέρετο. Καὶ ἀπελθόντος τοῦ μαγιστριανοῦ Μοδέστου 11 τοῦ πεμφθέντος ἀπὸ Λέοντος προς Ανθίμιον βασιλέα καὶ ἐρευνηθέντος, ἐπήρθησαν αἱ σάκραι Λέοντος αἱ πρὸς ᾿Ανθίμιον καὶ εἰσηνέχθησαν [83] τῷ Ρεκίμερ και ἔδειξεν αὐτὰς Ολυβρίῳ. Καὶ λοιπὸν ἔπεμψεν ὁ Ρε κίμερ πρὸς Γουνδαβάριον τὸν υἱὸν τῆς ἀδελφῆς αὐτ τοῦ καὶ ἤνεγκεν αὐτὸν ἀπὸ τῶν Γαλλιῶν· ἐκεῖ γὰρ Εν στρατηλάτης. Οστις ἐλθὼν ἐφόνευσε τὸν ᾿Ανθί μιον βασιλέα, ὡς 18 ἔστιν εἰς τὸν ἅγιον οἶκον τοῦ Αποστόλου Πέτρου· καὶ εὐθέως ἀπῆλθεν εἰς τὰς Γαλ λίας ὁ αὐτὸς Γουνδαβάριος. Καὶ ἔστεψεν ὁ Ρεχίμερ βασιλέα Ολύδριον μετὰ γνώμης τῆς συγκλήτου Ῥώμης· καὶ ἐβασίλευσεν ὁ αὐτὸς Ολύβριος τῆς Ῥώμης μῆνας ὀλίγους· καὶ ἀῤῥωστήσας ἐτελεύτα. Καὶ ἐποίησε πάλιν ἄλλον βασιλέα ὁ Ρεκίμερ ἀπὸ τῆς συγκλήτου τῆς αὐτῆς Ῥώμης Μαιουρῖνον καὶ ἐφόνευσαν καὶ αὐτὸν, ὡς φιλήσαντα Ζινζήριχον ῥῆγα τῶν Αφρων. Καὶ ἐποίησεν ἀντ᾿ αὐτοῦ πάλιν ἄλλον βασιλέα ἐν τῇ Ῥώμῃ ἀπὸ τῆς συγκλήτου ὀνόματι Νέπον ὁ αὐτὸς Ῥεκίμερ· καὶ τελευτᾷ ὁ Ρεκίμερ. Ὁ δὲ αὐτὸς Λέων βασιλεὺς ἔλαβε γαμβρους δύο ταῖς θυγατράσιν αὐτοῦ, Λεοντίᾳ τῇ μείζονι Μαρκια νὸν τὸν πατρίκιον, τὸν υἱὸν γενόμενον " Ανθιμίου, βασιλέως (π) Ρώμης, καὶ ᾿Αριάδνῃ Ζήνωνα τὸν ὁ θειότατος θεῖος βασιλεύς. Ανουμοδέστου. • τοῦ μαγιστριανοῦ Μοδέστου.» γενομένου Οχ. Βασιλεύει. βασιλεύσει. Διὰ μαγιστριανοῦ. Μαγιστριανός. Οτε δὲ ἀν ηγορεύθη βασιλεὺς Περσῶν Χοσδρόης, ἐδήλωσε τοῖς πρεσβευταῖς Ῥωμαίων, διὰ Πέρσου μαγιστριανού, εἰσελθεῖν ἐν τοῖς Περσικοῖς, Εναντιοῦται. ἐναντιώται. Εποίησε πάλιν ἄλλον βασιλέα ὁ Ρεκίμερ ἀπὸ τῆς συγκλήτου τῆς αὐτῆς Ῥώμης Μαιουρίνον. ΠΟΡΗ κ τοῦ μαγίστρου 18 ὡς ὃς Οχ. γενόμενο. Νέπον Νέπος, Νέπου xνι ΝΟΤΑ. (α) Βασιλέω:. [82] se bella moveret, Olyurius, ut qui ei aluitate jun c ctus esset, Constantinopolim Zinzericho proderet; imperiumque inde sibi comparaturus esset. Post itaque quam Olybrius Romam versus abierat, re lictis Constantinopoli Glia sua uxoreque Placidia, sacratissimus imperator Leo magistriano litteras Anthemio, Romanorum regi deferendas dedit, in hac verba: Ego, inquit, Asparem, atque Ardlabu rium e medio sustuli; ne quis superesset, qui mihi imperanti adversaretur. Sed et tu quoque Recime rem generum tuum occidito; ne sit, qui tibi im peritet. Quin et Olybrium quoque patricium ad te misi; ipsum etiam occidas velim: nempe ut re gues, aliis imperans, non subserviens. Collocaverat autem Recimer ad portum portasque Romæ singu las præsidium Gothicum: nec prius cuiquam pa tebat aditus, quam quid haberet apud se aperuis set. Modestus itaque magistrianus, qui a Leone missus fuerat, ad Anthemium, ubi Romam venit, exploratione statim facta, littera imperatoris, a Leone ad Anthemium missæ, ei ablatæ sunt: quas Recimeri traditas, ipse Olybrio communicavit. Statim itaque Recimer Gundabarium, sororis filium, 375 ex Galliis, ubi magister militumn erat, accer sil. Gundabarius itaque Romam venit, et, Anthemio rege in ipso templo Sancti apostoli Petri, quo sɛ receperat, occiso, Gallias deinceps repetivit. Tuin vero Recimer Olybrium, senatu approbante, Romæ regem constituit: qui, ubi mensibus paucis re gnasset, in morbum incidens, fato succubuit. Cui Recimer Majorinum quemdam, ex senatoribus Romanis, successorem designavit. Hic vero, tan quam Zinzerichi Afrorum regis studiosus, e medin sublatus est: senatore etiam alio, Nepole vocato, ad Occidentis imperium a Recimere provecto. Tandem vero Recimer diem suum obiit. Cæterum Leo imperator filiæ utrique virum comparavit, natu majori Leontiæ Marcianum pa tricium, Anthemii Romani regis filium; Ariadna. vero Zenonem Isaurum, Codisseum: quorum 11. Epithetorum horum alterum omnino redundat.» Ch. Ita cod. ms. Lego, Cl. Ch. Forte scribend. Magistria ni dicti sunt officiales magistri officiorum. Vide doctissimi Fabroti Glossar. ad Cedrenum. Apud Nostrum tamen sensu latiore pro legato quolibet, sive nuntio regio, accipi videtur: ita infra lib. xvii, Persis officiales hujusmodi attribuit etc. Chosroes vero, Per sarum rex factus, Romanorum legatos per magistria num Persam monet, uti in Persidem venirent, etc. Scr. Omnia hic pessime confundit auctor noster: Majo Ch., ranus enim, sive Majorinus (ut Noster, Græcique alii cum vocant), ante Olybrium Occidentale ha buit imperium; inter hos etiam duobus aliis inter venientibus. Regum horum Romanorum series hæc est, ex Marcellino et Jornande: Majoranus, a Mar ciano imp, rex factus; Severus; Anthemius, a Leone Romam missus imperator: Olybrius; Glycerius; Nepos; qui Glycerium, a regno dejectum, episco pum fecit. Hunc infra vocat auctor, ເຄ quam a • eumque a Recimere regem creatum asserit, falsissime: Recimer enim aut Olybrium, fatis concessit, teste Paulo Diacono, lib. Pos: mensem tertium (occisi Anthemii) excru ciatus languoribus et ipse (Recimer) interit. Mortuo Recimere, Olimbrius imperator Gundibarum, ejus nepotem, patricium effecit. Regis in Lat. vers. Magis apposite, imperatoris.

Ισαυρον τον Κοδισσέον καὶ ἐποίησεν ἀμ φοτέρους στρατηλάτας πραϊσέντου καὶ πατρικίους. Ἔτεκε δὲ ἡ περιφανεστάτη Αριάδνη πρωτότοκον ἄῤῥενα, ὃν ἐπεκάλεσε Λέοντα· ἡ γὰρ Λεοντία ἡ ἐμε φανεστάτη θηλείας ἔσχε μόνον. 'Ο δὲ βασιλεὺς Λέων ἔστεψεν ἐν Κωνσταντινουπό λε: Λέοντα τὸν Μικρὸν τὸν ἔγγονον αὐτοῦ, υἱὸν δὲ Ζήνωνος, ποιήσας αὐτὸν βασιλέα ἅμα αὐτῷ. Καὶ προῆλθεν ὕπατος ὁ αὐτὸς Καίσαρ Λέων ὁ Μικρὸς τῷ Ἰανουαρίῳ 36 μηνὶ τῆς δωδεκάτης επινεμήσεως τοῦ φαρ' ἔτους κατά Αντιόχειαν. Τῷ δὲ μετ᾿ αὐτὸν Φε βρουαρίῳ μηνὶ γ' νόσῳ βληθεὶς ὁ βασιλεὺς Λέων ὁ Μέγας τη δυσεντερίας τελευτᾷ ὢν ἐνιαυτῶν οΥ. Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Λέοντος τοῦ Μεγάλου έβα σίλευσε Λέων ὁ Μικρὸς ἔτος α' καὶ ἡμέρας είκοσι τρεῖς· ἦν δὲ παιδίον μικρόν. Υπεβλήθη δὲ ὑπὸ τὸ ιδίας αὐτοῦ μητρὸς τῆς ἐπιφανεστάτης Αριάδνης καὶ ὡς προσκυνεῖ αὐτὸν ὡς βασιλέα Ζήνων ὁ στρατ ηλάτης, ὁ πατρίκιος, ὁ αὐτοῦ πατὴρ ἐπέθηκε στέφανον βασιλικὸν ἐπὶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ, τῇ ἐνάτῃ 18 τοῦ Περιτίου μηνὸς τῆς δωδεκάτης ἐπινεμήσεως· καὶ ἐβασίλευσαν ἅμα. Εβασίλευσε [85] δὲ ὁ αὐτὸς βασιλεὺς Ζήνων ὁ Κο δισσέος ὁ Ισαυρος μετὰ τοῦ ἰδίου αὐτοῦ υἱοῦ Λέοντος ὀλίγον χρόνον. Καὶ προῆλθεν ὕπατος ὁ θειότα τος Λέων ὁ Μικρὸς ἔτους κατὰ Ἀντιόχειαν φαβ', ίνα δικτιῶνος δωδεκάτης· καὶ τῷ ἑνδεκάτῳ μηνὶ τῆς αὐτοῦ ὑπατείας ἡρρώστησε καὶ τελευτᾷ ὁ θειότατος Λέων ὁ Μικρὸς μηνὶ Νοεμβρίῳ ἐνδικτιῶνος ιγ', ἔτους χρηματίζοντος κατὰ Αντιόχειαν φαγ', ὧν ἐνιαυ τῶν ζ' καθώς συνεγράψατο Νεστοριανὸς ὁ σοφώ τατος χρονογράφος έως Λέοντος τοῦ Μικροῦ. 18 Κοδισσαίον 16 Ιαννουαρίῳ Οχ. Οχ. 17 δυσεντερίας δυσεντερίας Οχ. Δυσεντερίας. δυσεντερίας. Ὁ αὐτοῦ πατήρ. ὁ αὐτοῦ πάππος, Περιτίου. Περιττίου. ἂν ἐνιαυτῶν ζ'. 18 ἐγνάτῃ Τελευτήσαντος δὲ καὶ Λέοντος ἐν Βυζαντίω, παρέλαβε τὴν βασιλείαν Λέων ὁ Ζήνωνός τε καὶ ᾿Αριάδνης τῆς Λέοντος θυγα τρὸς, ἐς ἡμερῶν ἔτι ὀλίγων που ἡλικίαν ήχων. Αυ παιδίον μικρὸν (γ) Καδισσέος. Κοδισσεύς, Κουκουσεὺς utrumque patricia dignitate et præsentis militiæ & 18 [84] præfectura honestavit. Masculum vero primogeni tum edidit illustrissima Ariadna, quam Leonem vocavit: clarissima enim Leontia feminas tantum produxit. LEO JUNIOR IMP. Leo autem imperator nepo tem suum, Leonem Juniorem, Zenonis filium, in imperii consortium assumpsit, quem et Constan tinopoli diademate 376 insignivit. Cæsar itaque factus Leo Minor, consulatum inibat, inense Ja nuario indietionis XII, æræ Antiochenæ anno DXXII. Sequentis autem Februarii die in Leo Magnus ex dysenteria mortuus est, ætatis anno LXXIII. Leone Magno demortuo, imperium tenuit Leo Junior annum 1 et dies xxIII. Hic, cum puer esset tenellus, matris suæ illustrissimæ Ariadnæ monitu, patris sui Zenonis, militum magistri et patricii (dum ipsum, ceu imperatorem veneraretur), capiti regium diadema imposuit, Februarii ix, indict. xii; simulque deinceps regnarunt. ZENO IMP. — Imperator itaque Zeno Isaurus, Co disseus, cum filio suo Leone, ad breve licet tem pus, imperavit. Sacratissimus enim Leo Junior, cum consulatum suum inivisset anno æræ Antio chenæ DIXI, indict. xij, consulatus sui mense x1, in morbum incidens, e vivis excessit, mense No vembri, indict. XIII, anno æræ Antiochenæ DXXIII, annum agens septimum; sicuti scriptum reliquit Nestorianus, sapientissimus chronographus; qui G Historiam suam ad Leonem usque Juniorem per duxit. Ιmo hic et infra. Ch., Scr. De hoc vero Leonis morbo stupendo, vide quæ Cedrenus habet. Chr. Alex. habet, mendose: non enim avus, sed pater Leo nis erat Zeno, Scr. Quomodo hoc esse potuit, haud video: Chr. Alexand. tamen annos Ivi eum vixisse asserit: uterque procul dubio falso; uterque tamen Nestorianum eumdem auctorem habet. Pro copius enim eum, haud multos dies natum, impe ratorem salutatum fuisse, scribit cior etiam noster supra, eum fuisse testatur; imperium vero tenuit non ɔnno toto uno Procop. De Dell. Vandal. lib. 1. Sic paulo ante p. 375, 45 C. ubi corrigit Holstenius, quo modo ab aliis appellatur.

[86] ΛΟΓΟΣ ΙΕ. ΧΡΟΝΩΝ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΖΗΝΩΝΟΣ ΕΩΣ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ. Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Λέοντος τοῦ Μικροῦ ἐβα σίλευσεν ὁ θειότατος Ζήνων έτη ιε'. Καὶ τῷ μηνὶ τῷ ὀγδό τῆς αὐτοῦ βασιλείας εποίησεν ἐπίσκοπον πα τριάρχην ἐν Ἀντιοχείᾳ τῇ Μεγάλῃ Πέτρον, τὸν παραμονάριον τῆς Ἁγίας Εὐφημίας τῆς ἐν Χαλ κηδόνι· καὶ ἔπεμψεν αὐτὸν ἐν Ἀντιοχείᾳ. Μετὰ δὲ δύο ἔτη καὶ μῆνας δέκα τῆς [87] βασιλείας αὐτοῦ ἐν λύπῃ γενόμενος διὰ πρᾶγμα αιτηθὲν παρὰ τῆς αὐτοῦ πενθερᾶς Βηρίνης 18 καὶ μὴ παρασχεθὲν αὐτῇ παρ' αὐτοῦ, κατεσκευάσθη παρὰ τῆς δεσποίνης Βη ρίνης τῆς αὐτοῦ πενθερᾶς. Καὶ φοβηθεὶς μὴ σφαγῇ ὑπό τινος τῶν τοῦ παλατίου, ὡς συνοικούσης τῆς πεν θερᾶς αὐτοῦ ἐν τῷ παλατίῳ, ποιήσας πρόκεσσον ἐν Χαλκηδόνι ἔφυγεν ἐκεῖθεν βερέδοις καὶ ἀπῆλθεν εἰς τὴν Ἰσαυρίαν ὡς ἔστι βασιλεύς (α). "Οντινα κατέλαβε φυγοῦσα τὴν ἰδίαν αὐτῆς μητέρα λάθρα καὶ β ἡ βασίλισσα Αριάδνη εἰς τὴν Ισαυρίαν· καὶ διῆγεν ἅμα τῷ ἰδίῳ αὐτῆς ἀνδρί. Καὶ μετὰ τὸ φυγεῖν Ζήνωνα τὸν βασιλέα καὶ ᾿Αριά ἔνην εὐθέως προεχειρίσατο ἡ αὐτὴ δέσποινα Βηρῖνα βασιλέα, στέψασα Βασιλίσκον τὸν ἴδιον αὐτῆς ἀδελ φόν· καὶ ἐβασίλευσεν ὁ αὐτὸς Βασιλίσκος ὁ ἀδελφὸς Βηρίνης τῆς πενθερᾶς Ζήνωνος ἔτη β'. Ἡ δὲ αὐτὴ Βηρίνα ὅτι αὐτὸν βασιλέα ὠνόμασε καὶ ὕπατον μετὰ Αρμάτου προαχθέντος παρὰ Βασιλίσκου στρατηλα του τοῦ μεγάλου [88] πραιτέντου, καὶ ὑπάτευσαν οἱ Είνα Ὁ δὲ αὐτὸς Βασιλίσκος ἢ μόνον ἐβασίλευσεν, ἔστεψε τὸν υἱὸν αὐτοῦ βασιλέα ὀνόματι Μάρκον· καὶ ἐβασίλευσαν οἱ δύο. Ἐπὶ δὲ τῆς αὐτοῦ βασιλείας Βασιλίσκου καὶ Μάρ κου τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ ἔπαθεν ὑπὸ θεομηνίας πόλις τῆς Τον παραμονάριον τῆς ἁγίας Εὐφημίας. Μονή παρα μονάριος, νο Καφέα, (α) Βερίνης. Βηρίνης Ε. 'Ω, ἐστι βασιλεύς. μικροψυχίας ἵπποις ταχυδρόμοις, (α) ὓς ἔστι βασιλεύς. Ο ὡς ἦν βασ. ἀφ' ἧς, εἰς Ἰσαυρίαν ἀφ᾿ ἧς δὴ ὡρμᾶτο διαφυγόντος, CHRONOGRAPHIA, - LIB. ΧV. DE TEMPORIBUS ZENONIS IMPERATORIS ADUSQUE ANASTASI IMPERIUM. Bepivne Ox. Sic et 8 p. seq. v. 6, 7. Post mortuum autem Leonem Juniorem, impe rium tenuit sacratissimus Zenɔ per annos xv. Mense autem imperii sui octavo, Petrum, S. Euphe miæ Chalcedonensis paramonarium, episcopum, sive patriarcham Antiochensem constitutum, Antio chiam misit. Post vero quam duobus annis et de cem mensibus regnasset, cum Verina Augusta, socrus ejus, ob negatam sibi quam ab co postu laverat rem quampiam, insidias ei struxisset; su per his anxius animi, veritusque ne ab aliquo pa latinorum interficeretur (socrus enim in palatio cum genero suo simul habitabat), Chalcedonem se contulit: inde vero veredis (imperator licet esset), in Isauriam 378 fugit. Quem imperatrix quoque Ariadna, matrem suam clam fugiens, in Isauriam secuta est: ubi etiam cum viro suo degit. BASILISCUS IMP. Statim vero post Zenonis et Ariadnæ fugam, Verina Augusta Basiliscum, fra trem suum, diademate insignitum, imperatorem renuntiavit. Imperium autem tenuit Basiliscus, Verinæ Zenonis socrus frater, annis 11. Consulem quoque eodem, quo imperatorem, tempore desi guavit Verina, una cum Armato, quem Basiliscus ipse magni præsentis militiæ magistrum consti tuerat: duo itaque hi consulatum una gesserunt. Basiliscus vero simul ac imperare capit, Mar cum filium suum imperatorem renuntiavit; ambo que simul regnarunt. Imperantibus autem Basilisco et Marco filio,' divinam iram passa est Syriæ Primæ urbs, no G recentioribus idem quod monasterium; inde monasterii minister; mansionarium, cal Anastasius. Petrum vero hunc, cognomento sive Fullonem, non Euphemia, sed S. Bassa presbyterum fuisse; nec a Zenone imp. epi scopum creatum), sed Leonis 1 anno septimo epi scopatum Antiochenum sibi abripuisse testatur Cedrenus. Chr. Alexandrini interpres ita vertit: Atque inde veredis, velut imperator, pro peravit in Isauriam: ac si imperatorium fuisset, nec exercitu, nec satellitio stipatum eum veredis fugere. Imo summæ potius Zenonis argumentum hoc ponit auctor, eo quod, imperator licet esset, ad laboriosum hunc vilemque cursum descenderet, atque sive vere dis, a socrus sue insidiis etiam se subduceret. ubi Du fresnio videtur legendum ut est apud Pro copium lib. i Vandal. cap. 7, i. e. unde ortus fuerat, uit scribit Victor Tun.

Πρώτης Συρίας ονόματι Γάβαλα μηνί Γορπιαίῳ εἰς τὸ αὔγος· καὶ ἐχαρίσατο τῇ αὐτῇ πόλει ὁ βασιλεὺς Βασιλίσκος εἰς ἀνανέωσιν χρυσίου λίτρας ν. Καὶ ἐπανῆλθε Ζήνων ὁ βασιλεὺς μετὰ πλήθους πολλοῦ ἐκ τῆς Ἰσαυρίας ἐπὶ Κωνσταντινούπολιν, πέμψας εἰς Ἀντιόχειαν την Μεγάλην παραφύλακας Ἰσαύρους καὶ στρατηλάτην Τροκόνδην. 'Ακούσας οὖν Πέτρος ὁ πατριάρχης ὁ ὑπ' αὐτοῦ δεξάμενος τῆς ἐπισκοπῆς τὴν χειροτονίαν ὑπὲρ τοῦ μέρους Βασι λίσκου ἐποίει. Ὁ δὲ Βασιλίσκος μαθὼν τὴν τοῦ βασι λέως Ζήνωνος ἐπάνοδον, ἔπεμψεν Αρμᾶτον τὸν στρατο ηλάτην τοῦ πραισέντου μετὰ πάσης ἧς εἶχε βοηθείας στρατοῦ ἐν Θράκῃ καὶ ἐν Κωνσταντινουπόλει καὶ εἰς τὸ παλάτιον [89] ορκώσας αὐτὸν εἰς ἅγιον βά πτισμα νεοφωτίστου 40 μὴ προδοῦναι. Καὶ λαβὼν τὸ πλῆθος τοῦ στρατοῦ ὁ ᾿Αρμᾶτος ἑπέρασε· καὶ τοῦτο προμαθών Ζήνων ὁ βασιλεὺς ἔπεμψε πρὸς τὸν αὐτὸν Αρμάτιον ἐπαγγειλάμενος αὐτῷ πολλὰ καὶ τὴν στρατηλασίαν τῆς αὐτοῦ ζωῆς εἰ καὶ τὸν υἱὸν αὐτοῦ ποιεῖν Καίσαρα. Καὶ προτραπεὶς ὁ αὐτὸς Ἀρμᾶτος ὑπὸ Ζήνωνος βασιλέως προέδωκεν, εὑρεθεὶς εἰς τὸ μέρος Ζήνωνος τοῦ βασιλέως· καὶ οὐκέτι ὑπήντησε Ζήνωνι ἐρχομένῳ ὁ αὐτὸς ᾿Αρμᾶτος, ἀλλὰ δι' άλλης ἔδοξεν ἐπιέναι ὁδοῦ τῆς Ἰσαυρίας. Εξορμήσας δὲ Ζήνων ἐπέρασεν ἀπὸ τῶν λεγομέ νων Πυλῶν καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸ παλάτιον μετὰ τῶν ἰδίων ὁπλιτῶν ἐνδικτιῶνι ιδ'· καὶ ἐδέχθη ὑπὸ τῶν στρατευμάτων καὶ τῆς συγκλήτου. Εθάρρει δὲ εἰς τὸ Πράσινον μέρος, ὅτι ἐφιλεῖτο παρ' αὐτῶν· ἔχαιρε γὰρ καὶ αὐτὸς Ζήνων ὁ βασιλεὺς εἰς τὸ Πράσινων μέρος. Ακούσας δὲ ἐξαίφνης Βασιλίσκος ὅτι Ζήνων έ βα σιλεὺς εἰς τὸ παλάτιον ώρμησε καὶ εἰσῆλθε καὶ ὅτι ἐδέξαντο αὐτὸν πάντες καὶ Βηρῖνα ἡ δέσποινα, ή πενθερὰ αὐτοῦ, λαβὼν οὖν Βασιλίσκος τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ τὰ τέκνα ἔφυγεν εἰς τὴν Μεγάλην Εκκλη σίαν Κωνσταντινουπόλεως [90], εἰς τὸ μέγα φωτιστή ριον, προδοθεὶς ὑπὸ Ἀρμάτου, ἐπὶ τῆς ὑπατείας Θευδερίχου Ὁ δὲ θειότατος Ζήνων βασιλεὺς παρασχὼν τὸ βῆ λον τοῦ ἱππικοῦ εὐθέως ἐλθὼν ἐθεώρησε· καὶ ἐδέχθη ἀπὸ πάσης τῆς πόλεως. Καὶ μετὰ τὸ δεχθῆναι, ἐν ὅσῳ θεωρεῖ, ἔπεμψεν εἰς τὴν Μεγάλην Εκκλησίαν καὶ ἐπῆρε παρὰ Βασιλίσκου καὶ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ καὶ τῆς γυναικὸς αὐτοῦ τὸ σχῆμα τῆς βασιλείας· καὶ ἐκδα λὼν αὐτὸν καὶ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ τὰ τέκνα αὐτ τοῦ ὑπὸ λόγον ὅτι οὔτε ἀποκεφαλίζονται οὔτε σφα γιάζονται ἔπεμψεν αὐτὸν καὶ τοὺς αὐτοῦ εἰς Δία 30 νεοφωτίστου νεωφωτίστου Οχ. αὐτοῦ ζωῆς, τὴν στρατηλασίαν τῆς αὐτοῦ ζωῆς. «ἕως τῆς Καὶ εἰς τὸ παλάτιον. εἰς, Τὸν αὐτὸν ᾿Αρμάτιον. Ἐπὶ τῆς ὑπατείας Θευδερίχου. mine Gabala, mense Septembri, sub ortum solis rui de novo instaurandæ, Basiliscus imperator libras auri Llargitus est. ZENO IMP. Inter hæc Zeno imperator, nu meroso milite stipatus, ex Isauria Constantinopo lim rediit; missis Antiochiam Magnam militibus praesidiariis, 379 sub Troconde duce. Petrus all tem patriarcha, qui episcopus a Zenone creatus fuerat, ubi de his accepisset, Basilisci tamen par tibus adhæsit. Basiliscus vero, audito Zenonis imperatoris adventu, misit Arnatum, præsentis militiæ magistrum, omnibus, quas habuit in Thra ria, Constantinopoli et palatio, copiis instructum quem etiam adjuraverat per sanctum baptismum, ujus lavacro recenter intinctus fuerat, ne se Zenoni proderet. Armaius itaque copiis acceptis " Trajecit; quod ubi imperator Zeno intellexit, mis so ad Armatum legato, multa ei pollicitus est, præsentis mititiæ præfecturam perpetuam, filium que ejus Cæsarem futurum. Armatus itaque, pro missis hisce Zenonis allectus, Basiliscumn] prodi dit, in Zenonis partes discedens: nec Zenoni ve nienti cum exercitu occurrit, sed via alia Isau riam petere statuit. Zeno autem cum exercitu suo, per Pylas, quas vocant, trajecit; palatiumque cum militibus suis ingressus, ab exercitibus et senatu receptus est indictione xiv. De Prasinis vero satis securus crat: quippe hi Zenonem, ut qui partibus eorum faveret, percharum sibi habuerunt. Basiliscus interim ubi audivisset imperatorem Zenonem venisse, palatiumque occupasse, ab om nibus, ipsa etian Verina Augusta, socru ejus, 380 receptum; ipse, proditum se ab Armato vi dens, arreptis secum liberis et uxore sua, ad ma gnum protinus baptisterium ecclesiæ Magnæ Constantinopolitanæ se recepit, Theudericho tum consulatum gerente. Sacratissimus autem imperator Zeno, velo in usum circi exhibito, statim ascendit, ludosque spectavit, urbe tota reditum ei gratulante. Sic iraque receptus a suis, inter ipsa circensia, Ma guam ad ecclesiam misit et a Basilisco et uxore ejus alioque insignia imperatoria abstulit: extra etumque inde eum, cum uxore liberisque, data cautione nec capitibus multatum, nec neci eos traditum iri, amandavit eum cum suis in Limnas, Ch., rectius.» Cli. Chr. Alex. habet, Verba hæc, et præce dentia a Radero pessime vertuntur, cui in mentem non venit, cum accusativo, hoc loco ut et alibi frequentissime pro ¿v poni. Armatus iste, et llar matius, a scriptoribus varie dictus est. Nihil minus Zeno enim ad Constantinopolim reversus est, vel Basilisco et Armato coss., vel anno sequente, quo vel nulli erant consules, ut Marcellinus comes, vel Armatus solus consulatum gessit, ut Victor vult; cum Theodoricus non ante septimum post hæc, vel octavum annum ad consulatum proveclus fuerit. Vide Chr. Alex., Victorem, et Marcelli num.

Πρώτης Συρίας ονόματι Γάβαλα μηνί Γορπιαίῳ εἰς τὸ αὔγος· καὶ ἐχαρίσατο τῇ αὐτῇ πόλει ὁ βασιλεὺς Βασιλίσκος εἰς ἀνανέωσιν χρυσίου λίτρας ν. Καὶ ἐπανῆλθε Ζήνων ὁ βασιλεὺς μετὰ πλήθους πολλοῦ ἐκ τῆς Ἰσαυρίας ἐπὶ Κωνσταντινούπολιν, πέμψας εἰς Ἀντιόχειαν την Μεγάλην παραφύλακας Ἰσαύρους καὶ στρατηλάτην Τροκόνδην. 'Ακούσας οὖν Πέτρος ὁ πατριάρχης ὁ ὑπ' αὐτοῦ δεξάμενος τῆς ἐπισκοπῆς τὴν χειροτονίαν ὑπὲρ τοῦ μέρους Βασι λίσκου ἐποίει. Ὁ δὲ Βασιλίσκος μαθὼν τὴν τοῦ βασι λέως Ζήνωνος ἐπάνοδον, ἔπεμψεν Αρμᾶτον τὸν στρατο ηλάτην τοῦ πραισέντου μετὰ πάσης ἧς εἶχε βοηθείας στρατοῦ ἐν Θράκῃ καὶ ἐν Κωνσταντινουπόλει καὶ εἰς τὸ παλάτιον [89] ορκώσας αὐτὸν εἰς ἅγιον βά πτισμα νεοφωτίστου 40 μὴ προδοῦναι. Καὶ λαβὼν τὸ πλῆθος τοῦ στρατοῦ ὁ ᾿Αρμᾶτος ἑπέρασε· καὶ τοῦτο προμαθών Ζήνων ὁ βασιλεὺς ἔπεμψε πρὸς τὸν αὐτὸν Αρμάτιον ἐπαγγειλάμενος αὐτῷ πολλὰ καὶ τὴν στρατηλασίαν τῆς αὐτοῦ ζωῆς εἰ καὶ τὸν υἱὸν αὐτοῦ ποιεῖν Καίσαρα. Καὶ προτραπεὶς ὁ αὐτὸς Ἀρμᾶτος ὑπὸ Ζήνωνος βασιλέως προέδωκεν, εὑρεθεὶς εἰς τὸ μέρος Ζήνωνος τοῦ βασιλέως· καὶ οὐκέτι ὑπήντησε Ζήνωνι ἐρχομένῳ ὁ αὐτὸς ᾿Αρμᾶτος, ἀλλὰ δι' άλλης ἔδοξεν ἐπιέναι ὁδοῦ τῆς Ἰσαυρίας. Εξορμήσας δὲ Ζήνων ἐπέρασεν ἀπὸ τῶν λεγομέ νων Πυλῶν καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸ παλάτιον μετὰ τῶν ἰδίων ὁπλιτῶν ἐνδικτιῶνι ιδ'· καὶ ἐδέχθη ὑπὸ τῶν στρατευμάτων καὶ τῆς συγκλήτου. Εθάρρει δὲ εἰς τὸ Πράσινον μέρος, ὅτι ἐφιλεῖτο παρ' αὐτῶν· ἔχαιρε γὰρ καὶ αὐτὸς Ζήνων ὁ βασιλεὺς εἰς τὸ Πράσινων μέρος. Ακούσας δὲ ἐξαίφνης Βασιλίσκος ὅτι Ζήνων έ βα σιλεὺς εἰς τὸ παλάτιον ώρμησε καὶ εἰσῆλθε καὶ ὅτι ἐδέξαντο αὐτὸν πάντες καὶ Βηρῖνα ἡ δέσποινα, ή πενθερὰ αὐτοῦ, λαβὼν οὖν Βασιλίσκος τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ τὰ τέκνα ἔφυγεν εἰς τὴν Μεγάλην Εκκλη σίαν Κωνσταντινουπόλεως [90], εἰς τὸ μέγα φωτιστή ριον, προδοθεὶς ὑπὸ Ἀρμάτου, ἐπὶ τῆς ὑπατείας Θευδερίχου Ὁ δὲ θειότατος Ζήνων βασιλεὺς παρασχὼν τὸ βῆ λον τοῦ ἱππικοῦ εὐθέως ἐλθὼν ἐθεώρησε· καὶ ἐδέχθη ἀπὸ πάσης τῆς πόλεως. Καὶ μετὰ τὸ δεχθῆναι, ἐν ὅσῳ θεωρεῖ, ἔπεμψεν εἰς τὴν Μεγάλην Εκκλησίαν καὶ ἐπῆρε παρὰ Βασιλίσκου καὶ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ καὶ τῆς γυναικὸς αὐτοῦ τὸ σχῆμα τῆς βασιλείας· καὶ ἐκδα λὼν αὐτὸν καὶ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ τὰ τέκνα αὐτ τοῦ ὑπὸ λόγον ὅτι οὔτε ἀποκεφαλίζονται οὔτε σφα γιάζονται ἔπεμψεν αὐτὸν καὶ τοὺς αὐτοῦ εἰς Δία 30 νεοφωτίστου νεωφωτίστου Οχ. αὐτοῦ ζωῆς, τὴν στρατηλασίαν τῆς αὐτοῦ ζωῆς. «ἕως τῆς Καὶ εἰς τὸ παλάτιον. εἰς, Τὸν αὐτὸν ᾿Αρμάτιον. Ἐπὶ τῆς ὑπατείας Θευδερίχου. mine Gabala, mense Septembri, sub ortum solis rui de novo instaurandæ, Basiliscus imperator libras auri Llargitus est. ZENO IMP. Inter hæc Zeno imperator, nu meroso milite stipatus, ex Isauria Constantinopo lim rediit; missis Antiochiam Magnam militibus praesidiariis, 379 sub Troconde duce. Petrus all tem patriarcha, qui episcopus a Zenone creatus fuerat, ubi de his accepisset, Basilisci tamen par tibus adhæsit. Basiliscus vero, audito Zenonis imperatoris adventu, misit Arnatum, præsentis militiæ magistrum, omnibus, quas habuit in Thra ria, Constantinopoli et palatio, copiis instructum quem etiam adjuraverat per sanctum baptismum, ujus lavacro recenter intinctus fuerat, ne se Zenoni proderet. Armaius itaque copiis acceptis " Trajecit; quod ubi imperator Zeno intellexit, mis so ad Armatum legato, multa ei pollicitus est, præsentis mititiæ præfecturam perpetuam, filium que ejus Cæsarem futurum. Armatus itaque, pro missis hisce Zenonis allectus, Basiliscumn] prodi dit, in Zenonis partes discedens: nec Zenoni ve nienti cum exercitu occurrit, sed via alia Isau riam petere statuit. Zeno autem cum exercitu suo, per Pylas, quas vocant, trajecit; palatiumque cum militibus suis ingressus, ab exercitibus et senatu receptus est indictione xiv. De Prasinis vero satis securus crat: quippe hi Zenonem, ut qui partibus eorum faveret, percharum sibi habuerunt. Basiliscus interim ubi audivisset imperatorem Zenonem venisse, palatiumque occupasse, ab om nibus, ipsa etian Verina Augusta, socru ejus, 380 receptum; ipse, proditum se ab Armato vi dens, arreptis secum liberis et uxore sua, ad ma gnum protinus baptisterium ecclesiæ Magnæ Constantinopolitanæ se recepit, Theudericho tum consulatum gerente. Sacratissimus autem imperator Zeno, velo in usum circi exhibito, statim ascendit, ludosque spectavit, urbe tota reditum ei gratulante. Sic iraque receptus a suis, inter ipsa circensia, Ma guam ad ecclesiam misit et a Basilisco et uxore ejus alioque insignia imperatoria abstulit: extra etumque inde eum, cum uxore liberisque, data cautione nec capitibus multatum, nec neci eos traditum iri, amandavit eum cum suis in Limnas, Ch., rectius.» Cli. Chr. Alex. habet, Verba hæc, et præce dentia a Radero pessime vertuntur, cui in mentem non venit, cum accusativo, hoc loco ut et alibi frequentissime pro ¿v poni. Armatus iste, et llar matius, a scriptoribus varie dictus est. Nihil minus Zeno enim ad Constantinopolim reversus est, vel Basilisco et Armato coss., vel anno sequente, quo vel nulli erant consules, ut Marcellinus comes, vel Armatus solus consulatum gessit, ut Victor vult; cum Theodoricus non ante septimum post hæc, vel octavum annum ad consulatum proveclus fuerit. Vide Chr. Alex., Victorem, et Marcelli num.

μιας κάστρον ἐν Καππαδοκία. Καὶ ἐβλήθησαν εἰς ἡ ἕνα πύργον τοῦ κάστρου καὶ ἀνεχρίτη (ε) ή θύρα καὶ ἐφύλαττον τὸν πύργον καὶ τὸ κάστρον Λίμνας πλῆθος στρατιωτῶν Ἰσαύρων πολύ, ἕως λιμοκτονα θεὶς ὁ αὐτὸς Βασιλίσκος καὶ ἡ γινὴ αὐτοῦ καὶ τὰ τέχνα αὐτοῦ ἀπέδωκαν τας ψυχάς· καὶ ἐτάφησαν ἐκεῖ εἰς τὸν αὐτὸν πύργον ἐν Καππαδοκία. Καὶ ἐβασίλευσε Ζήνων μετὰ τὴν ἐπάνοδον αὐτοῦ ἄλλα ἔτη ιβ', τοῦτ᾽ ἔστι τὰ πάντα έτη εβασίλευσε ιε καὶ μῆνας δύο· τινὲς δὲ καὶ τὰ δύο ἔτη Βασιλίσκου εἰς τὴν αὐτοῦ τάσσουσι βασιλείαν. Ὁ δὲ [91] αὐτὸς Ζήνων βασιλεὺς ἐπανελθὼν εὐθέως καθεῖλε Πέτρον τὸν ἐπίσκοπον καὶ πατριάρχην Αντιοχείας τῆς Μεγά λης, ὡς φίλον Βασιλίσκου, καὶ ἐξώρισεν αὐτὸν εἰς Εὐχαῖτα εἰς τὴν Ποντικὴν καὶ ἐποίησεν ἀντ᾽ αὑ τοῦ Στέφανον ἐπίσκοπον Αντιοχείας. Εδωκε δὲ ὑπὲρ 381 τῆς ἐπανόδου αὐτοῦ ὁ αὐτὸς βασιλεὺς Ζήνων δωρεάς πᾶσι τοῖς ὑποτελέσιν αὐτοῦ. Ἐν δὲ τῇ αὐτοῦ βασιλείᾳ ἐσφάγη ὁ ἐπίσκοπος Στέφανος Αντιοχείας εἰς καλάμια ὀξυνθέντα 88 ὑπὸ τοῦ κλήρου τοῦ ἰδίου, ἔξω τῆς αὐτῆς πόλεως εἰσελθὼν εἰς τὴν σύναξιν τῶν Ἁγίων Τεσσαράκοντα, εἰς τὰ λεγόμενα Βαρλαή, ὡς Νεστο ριανός· καὶ ἐῤῥίφη τὸ λείψανον αὐτοῦ εἰς τὸν Ὀρόν την ποταμόν. Καὶ μαθὼν Ζήνων ὁ βασιλεὺς ἐποίησεν ἐπίσκοπον καὶ πατριάρχην ἄλλον ὀνόματι Καλαν δίωνα 21 ἐν τῇ αὐτῇ ᾿Αντιοχέων πόλει τῆς Συρίας καὶ ἐξωρίσθη καὶ αὐτὸς, ὡς Νεστοριανός· καὶ ἀντ εκλήθη ὑπὸ τοῦ αὐτοῦ Ζήνωνος βασιλέως ὁ ἐπίσκοπος Πέτρος ἐκ τῆς ἐξορίας, τοῦ δήμου τῶν ᾿Αντιοχέων αίτησάντων καὶ τοῦ κλήρου· καὶ ἐλθὼν ἀπὸ Εὐχαῖτων ἐγένετο πάλιν πατριάρχης καὶ ἀπέθανεν εἰς τὸν ἴδιον αὐτοῦ θρόνον ἐν Ἀντιοχεία. [93] Ἐπὶ δὲ τῆς τοῦ Ζήνωνος βασιλείας προέχει ρίσθη παρ' αὐτοῦ κατὰ συντάξεις καὶ ἐγένετο Καί σὰρ ὁ υἱὸς ᾿Αρμάτου τοῦ στρατηλάτου πραϊσέντου ὀνόματι Βασιλίσκος· καὶ συνεκάθητο τῷ αὐτῷ Ζή νωνι Βασιλίσκος εἰς τὸ ἱππικὸν θεωροῦντι, καὶ ἐτίμα τοὺς ἡνιόχους ὁ βασιλεὺς καὶ ὁ Καῖσαρ. Ὁ δὲ Ζήνων λογισάμενος κι ὅτι ἐπιώρκησεν 18 ᾿Αρμᾶτος ὁ στρατο ηλάτης τοῦ πραισέντου, ὁ πατὴρ τοῦ Καίσαρος, ἐπ ομισάμενος εἰς τὸ ἅγιον βάπτισμα Βασιλίσκῳ τῷ βασιλεῖ μὴ προδοῦναι αὐτὸν, καὶ προτραπείς παρ' ὀξυθέντα Οχ. Καλανδίονα λογισά μένος λογησάμενος Οχ. ἐπιόρκησεν Οχ. 10 αὐτὸν αὐτῷ Οχ. Καὶ ἀνεχρίσθη ή θ. 'Αναχρίω πα ραχρίω Μόνον δὲ ταύτας παρελθεῖν φασι τὸν Ὀδυσσέα, Κηρῷ μὲν παραγρίσαντα τὰ τῶν ἑταίρων ὦτα. Εἰς Εὐχαῖτα εἰς τὴν Ποντικήν. τὰ Εὐχαῖτα, ἡ Εὐχαῖτα, εἰ Εὐχάνια (Φ)Λίμνας. Εσφάγη ὁ ἐπίσκοπος Στέφανος. παῖδες Αντιοχέων, (α) Απχρίση. Ο. ἀνγκοδομήθη. Cappadociae castellum: in cujus turrim quamdam conjectus, porta ejus muro obstructa, castelloque a præsidio militari Isaurico custodito, ipse tandem, cum uxore liberisque faine necatus interiit, turrim hanc pro sepulcro consecutus. Zeno autem imperator post reditum suum an nos xi: regnavit: in universum itaque complevit annos xv et menses: quibus etiam nonnulli duos illos, quibus Basiliscus imperavit, annos an numerant. Cæterum Zeno imperator, statim a reditu suo, Petrum episcopum et patriarcham An tiochiæ Magnæ, tanquam qui Basilisci partibus adhaserat, episcopatu ejectum, in Euchaita, Ponti urbem, relegavit; Stephano in locum ejus suffecto. Tributariís autem suis omnibus, ob re ditum suum felicem, munera largitus est Zeno imperator. Eodem imperante Zenone, clerus An tiochensis Stephanum, episcopum suuni, quod Nestorii esset sectator, extra urbem, Quadraginta Sanctorum ad Synaxim, quæ Barlais (uti vocant) labebatur, ingredientem, calamis præacutis confe cerunt; corpusque ejus mortuum in Orontem flu vium projecerunt. Imperator autem Zeno, de his certior factus, Calandionem quemdam, episcopum et patriarcham Antiochiæ Syriæ constituit: verum hic quoque, quod Nestorianus esset, exterminatus est. Tum vero imperator, clero populoque Antio chensi hoc ab eo flagitantibus, Petrum episcopum ab exsilio revocavit. Hic itaque ab Euchaitis revoca tus, et in patriarchatum restitutus, in sede sua Antiochensi finivit vitam.. Cæterum imperator Zeno Basiliscum, Armati præsentis militiæ magistri filjum, ex pacto Cæ sarem renuntiavit. Zenoni itaque circensia spe ctanti, Basiliscus etiam assidebat; Cæsarque si mul, cum inperatore, aurigantibus præmnia exhi buit. At vero imperator, Armati, praesentis militiae agistri, Casaris patris, perjurium animo suo recogitans; et quod per sacrum baptismum Basi lisco juraverit se eunt non proditurum esse Hortalu tamen meo, inquit, adductus, prodidit 28 18 Οx. Conf. Candidum, Photii cod. 79, Cedrenum, p. 553 D. Ch., Ch., hic novo plane sensu accipitur, pro, obturo: quo etiam modo fere usurpatur a Jo. Tzetze, chil. 1, hist. 14. Urbs free varie dicta est, ut hoc loco, et apud Cedrenum: etiam legitur apud Zonarain. Theodoropolis autem alio nomine deinceps vocata est, uti idem testatur tom. II in Sic C, ubi vide Dufresn. Joanne Zimisca. Cæterum Cedrenus Petrum Fullo nam a Zenone in Pilyos relegatum, ad S. Theo dorum vero in Euchaitis clam confugisse asserit. Eadem re fert Evagrius, et ex eo Nicephorus; nisi quod, ubi Noster a clero, illi a populo Antiocheno Stephanum occisum esse tradunt. Ubi obiter notandum, Ni cephori interpretem qua voce Nicephorus cum Evagrio usus est, Antiocheni oueri, inepte reddidisse.

382 ἐμοῦ προέδωκεν αὐτὸν καὶ ἀπέθανεν. Πῶς τῇ ἐμῇ, φησί, βασιλεία πιστὰ φυλάξει; μικρὸν γὰρ, ἐὰν ἀνδρωθῇ εἰ ὁ υἱὸς αὐτοῦ ὁ Καῖσαρ, πάντως καὶ ἐμὲ παραβαίνει. Ἐγὼ δὲ οὐ παρέβην αὐτὸν, ἀλλὰ καὶ αὐτ τὸν ἐποίησα ἐπὶ τόπῳ πατρίκιον καὶ στρατηλάτην καὶ τὸν υἱὸν αὐτοῦ Καίσαρα· ἐκέλευσεν οὖν σφαγή. ναι τὸν ᾿Αρμᾶτον, ὡς ἐπίορκον, καὶ ἐσφάγη, ὡς ἀν έρχετα: κατὰ τὸ Δέκιμον εἰς τὸ ἱππικὸν θεω ρῆσαι. Καὶ μετὰ τὸ φονευθῆναι ᾿Αρμᾶτον τὸν υἱν αὐτοῦ Βασιλίσκον τὸν Καίσαρα [93] παιδίον εν 2 έχειροτόνησεν ἐπίσκοπον ἐν Κυζίκῳ τῇ μητροπόλει τῆς Ἑλλησπόντου. Ἐπὶ δὲ τῆς αὐτοῦ βασιλείας τυραννήσαντες οἱ Σι μαρεῖται ἐν Παλαιστίνῃ ἔστεψαν λήσταρχον ὀνόματι Ἰουστασὰν Σαμαρείτην· καὶ εἰσῆλθεν ἐν Καισα ρείᾳ καὶ ἐθεώρησεν ἱππικὸν καὶ ἐφόνευσε πολλούς Χριστιανούς ἡγεμονεύοντος της πρώτης Παλαιστίνης Πορφυρίου. Ο δὲ αὐτὸς Ἰουστασὰς ἔκαυσε τὸν ᾿Αγιον Προκόπιον (γ) ἐπὶ Τιμοθέου ἐπισκόπου Καισαρείας. Καὶ ἐλθὼν ὁ δοὺξ Παλαιστίνης Ασκληπιάδης μετά τῆς αὐτοῦ βοηθείας καὶ ὁ λῃστοδιώκτης Ῥήγης, ὁ ἀξιωματικὸς Καισαρείας, μετὰ τῶν ᾿Αρκαδια κῶν ὁρμήσαντες κατ' αὐτοῦ συνέβαλον αὐτῷ καὶ παρέλαβον αὐτόν· καὶ ἀπεκεφάλισαν τὸν αὐτὸν Ἰουστασάν, καὶ ἐπέμφθη ἡ κεφαλὴ αὐτοῦ μετὰ τοῦ διαδήματος τῷ βασιλεῖ Ζήνωνι. Καὶ εὐθέως ὁ βασι λεὺς Ζήνων ἐποίησε τὴν συναγωγὴν αὐτῶν τὴν οὐ σαν εἰς τὸ Γαργαζί 30 ὄρος εὐκτήριον οἶκον τῆς Αγίας Θεοτόκου Μαρίας, ἀνανεώσας [94] καὶ τὸν "Αγιον Προκόπιον, ποιήσας διάταξιν μὴ στρατεύεσθαι Σαμαρείτην δημεύσας καὶ τοὺς εὐπόρους από τῶν· καὶ ἐγένετο κατάστασις. φυλάξας Οτ. 17 πώς φυλάξει ὡς * ἀνδριωθῇ Ο.» Καισαρείας Καισαρίας Οχ. 1 Γαργαζί. Γαριζιν Ὡς τῇ ἐμῇ βασιλείᾳ, φησί, πιστὰ φυλάξας. πῶς τῇ ἐμῇ βασ. πιστὰ φυλά Κατὰ τὸ Δέκιμον. κατὰ τὸ δόκιμον, τὸ Δέκιμον Καὶ ἱππικοῦ ἀγομένου, ὡς ἀνέρχεται διὰ τῶν πουλπιτῶν ἐπὶ τὸ Δέκιμον, ἔκρουσεν αὐτὸν ὁ προτραπείς σχολάριος, Εἰς τὸ Γαγαζί δρος. εἰς τὸ καλούμενου Γαργαρίδην. τὸ Γαριζὶν ἄρος. (α) Δέκμον. (ε) Ἰουστασάν. Ο Ἰουστουσάν. Ιου στασαν Ούιστασ Ἰουστασᾶν. (γ) Τον "Αγιος Προκόπιον. Ο τὴν ἐκκλησίαν τοῦ Αγίου Πρόβου, Μη στρατεύεσθαι Σαμαρείτην. ανανεώσας καὶ τὸν οἶκον τοῦ ἁγίου Προκοπίου. (α) Ο λῃστοδιώκτης. Ο. ὡς λῃστ. και λῃστ. ὡς καὶ ληστ. (Η Αρκαδιανών. Ο Αρκαδιανών. eum et mortis ei auctor fuit, imperio meo (uti ait ipse) se præstans fidelem. Quin et ubi primum adqleverit Cæsar filius ejus, omnino et fidem suam erga me violabit. At ego illi fidem meam liberavi, ipsum patricium protinus, mili tiæque præfectum constituendo; filium etiam ejus Cæsarem renuntiando. Imperator itaque Armatum, tanquam perjurum, occidi jussit: quod et factum est interim dum, Decimum pertransiens, circum ingrederetur ludos spectaturus. Post-cædem Armati, Basiliscum flium ejus, adolescentulum, Cyzici, quæ Hellesponti metropolis est, episcopum desi gnavit. (d), (e) (g) flujus sub imperio Samaritani, Palæstinam in colentes, tyrannidem capessentes, Justasain quemdam, Samaritanum, latronum principem, diademate cinxerunt. Hic itaque, Casaream ingres ss, circensia spectavit; multosque Christianos interfecit, Porphyrio tunc temporis Syriæ Primæ præfecturam tenente. Quin et S. Procopii quoque templum concremavit, Timotheo tum sedem Cæ sariensem occupante. Supervenientes autem ei Palæstinæ dux Asclepiades cum copiis suis et Rheges, latronum insectator, Casariensis axio maticus cum Arcadiacis, Justasam adorti sunt prælioque commisso, comprehensum tyrannum capite multarunt, caputque ejus regiumque dia denia Zenoni imperatori miserunt. Zeno itaque synagogam 383 Samariticam, quam in monte Gargazi habuerunt; in oratoriam ædem convertit, sanctæ Deiparæ Mariæ sacratam; instaurato etiam Sancti Procopii templo. Quinetiam et Samaritarum potentiorum bonis publicatis, edicto cavit, ne quis ex Samaritis deinceps militaret. Sic itaque res ad pacem redacta est. Chron. Pasch. p. 326 C, et Malala codex ab sec. manu, Cli, Ch. et Ducangius in Chron. V. ad p. 62 E. Chr. Alex. habet, at ad quam lectionem codicem etiam nostrum ms. recenti manu correctum inveni. Cæterum ubi sensus aliquis inde elici poterit, lectionein veterein retinere satius est. Chr. Alex. habet, corrupte: quod a Radero redditur, in spe cien, etc. Caeterum loci cujusdam circo vicini nomen fuisse videtur. Occurrit iterum infra, ubi de Illo ab imperatrice insidiis petito mentio facta est etc. Chr. Alex. legit, Suspicor legendum Mons enim Garizin Savariæ immi net; in quo celeberrimum erat templum illud a De Decimo vide Dufresn. in CP. Christ., lib. 1, sect. 1, n. 5. Editio Seal. semel ac iterum praefert. Mox in corrupte, et statim mendose, ut patet ex seq., ubi Nostro Samaritanis sacrificii et orationis causa frequen tatum, atque causa tali exstructum. Tenipore Alexandri Macedonis Manasses, Jaddi pontificis Judæorum frater, eo quod alienigenam duxisset uxorem, Nicasam nempe, Sanabelletis Samariæ ducis filiam, ab altari pulsus est. Socero Manasses rem defert, qui ei pollicetur, si filiam suam reti neret, se ei et sacerdotium conservaturum, atque etiam pontificem, et ducem eorum locorum quibus ipse imperaret, euin creaturum. Annuit Manasses exstructo itaque in Garizino monte templo, Sana bellet generum suum pontificem ibidem constituit, cui exinde adhæsit populus Samaritanus. Vide Josephi Antiquit. Judaic. lib. xi, cap. 8. Ad hunc montem respexit Samaritana, Joan., cap. iv, di cendo: Patres nostri in hoc monte adorarunt, etc. Poenae littus, qua criminalibus aliquando civili, quandoque mi convenienter ubi legi placet Dufresnio vel De hoc ma gistratu vide eumdem in Gloss. Med. Grecit. Sed cod. Vat. cum Nostro concinit.

382 ἐμοῦ προέδωκεν αὐτὸν καὶ ἀπέθανεν. Πῶς τῇ ἐμῇ, φησί, βασιλεία πιστὰ φυλάξει; μικρὸν γὰρ, ἐὰν ἀνδρωθῇ εἰ ὁ υἱὸς αὐτοῦ ὁ Καῖσαρ, πάντως καὶ ἐμὲ παραβαίνει. Ἐγὼ δὲ οὐ παρέβην αὐτὸν, ἀλλὰ καὶ αὐτ τὸν ἐποίησα ἐπὶ τόπῳ πατρίκιον καὶ στρατηλάτην καὶ τὸν υἱὸν αὐτοῦ Καίσαρα· ἐκέλευσεν οὖν σφαγή. ναι τὸν ᾿Αρμᾶτον, ὡς ἐπίορκον, καὶ ἐσφάγη, ὡς ἀν έρχετα: κατὰ τὸ Δέκιμον εἰς τὸ ἱππικὸν θεω ρῆσαι. Καὶ μετὰ τὸ φονευθῆναι ᾿Αρμᾶτον τὸν υἱν αὐτοῦ Βασιλίσκον τὸν Καίσαρα [93] παιδίον εν 2 έχειροτόνησεν ἐπίσκοπον ἐν Κυζίκῳ τῇ μητροπόλει τῆς Ἑλλησπόντου. Ἐπὶ δὲ τῆς αὐτοῦ βασιλείας τυραννήσαντες οἱ Σι μαρεῖται ἐν Παλαιστίνῃ ἔστεψαν λήσταρχον ὀνόματι Ἰουστασὰν Σαμαρείτην· καὶ εἰσῆλθεν ἐν Καισα ρείᾳ καὶ ἐθεώρησεν ἱππικὸν καὶ ἐφόνευσε πολλούς Χριστιανούς ἡγεμονεύοντος της πρώτης Παλαιστίνης Πορφυρίου. Ο δὲ αὐτὸς Ἰουστασὰς ἔκαυσε τὸν ᾿Αγιον Προκόπιον (γ) ἐπὶ Τιμοθέου ἐπισκόπου Καισαρείας. Καὶ ἐλθὼν ὁ δοὺξ Παλαιστίνης Ασκληπιάδης μετά τῆς αὐτοῦ βοηθείας καὶ ὁ λῃστοδιώκτης Ῥήγης, ὁ ἀξιωματικὸς Καισαρείας, μετὰ τῶν ᾿Αρκαδια κῶν ὁρμήσαντες κατ' αὐτοῦ συνέβαλον αὐτῷ καὶ παρέλαβον αὐτόν· καὶ ἀπεκεφάλισαν τὸν αὐτὸν Ἰουστασάν, καὶ ἐπέμφθη ἡ κεφαλὴ αὐτοῦ μετὰ τοῦ διαδήματος τῷ βασιλεῖ Ζήνωνι. Καὶ εὐθέως ὁ βασι λεὺς Ζήνων ἐποίησε τὴν συναγωγὴν αὐτῶν τὴν οὐ σαν εἰς τὸ Γαργαζί 30 ὄρος εὐκτήριον οἶκον τῆς Αγίας Θεοτόκου Μαρίας, ἀνανεώσας [94] καὶ τὸν "Αγιον Προκόπιον, ποιήσας διάταξιν μὴ στρατεύεσθαι Σαμαρείτην δημεύσας καὶ τοὺς εὐπόρους από τῶν· καὶ ἐγένετο κατάστασις. φυλάξας Οτ. 17 πώς φυλάξει ὡς * ἀνδριωθῇ Ο.» Καισαρείας Καισαρίας Οχ. 1 Γαργαζί. Γαριζιν Ὡς τῇ ἐμῇ βασιλείᾳ, φησί, πιστὰ φυλάξας. πῶς τῇ ἐμῇ βασ. πιστὰ φυλά Κατὰ τὸ Δέκιμον. κατὰ τὸ δόκιμον, τὸ Δέκιμον Καὶ ἱππικοῦ ἀγομένου, ὡς ἀνέρχεται διὰ τῶν πουλπιτῶν ἐπὶ τὸ Δέκιμον, ἔκρουσεν αὐτὸν ὁ προτραπείς σχολάριος, Εἰς τὸ Γαγαζί δρος. εἰς τὸ καλούμενου Γαργαρίδην. τὸ Γαριζὶν ἄρος. (α) Δέκμον. (ε) Ἰουστασάν. Ο Ἰουστουσάν. Ιου στασαν Ούιστασ Ἰουστασᾶν. (γ) Τον "Αγιος Προκόπιον. Ο τὴν ἐκκλησίαν τοῦ Αγίου Πρόβου, Μη στρατεύεσθαι Σαμαρείτην. ανανεώσας καὶ τὸν οἶκον τοῦ ἁγίου Προκοπίου. (α) Ο λῃστοδιώκτης. Ο. ὡς λῃστ. και λῃστ. ὡς καὶ ληστ. (Η Αρκαδιανών. Ο Αρκαδιανών. eum et mortis ei auctor fuit, imperio meo (uti ait ipse) se præstans fidelem. Quin et ubi primum adqleverit Cæsar filius ejus, omnino et fidem suam erga me violabit. At ego illi fidem meam liberavi, ipsum patricium protinus, mili tiæque præfectum constituendo; filium etiam ejus Cæsarem renuntiando. Imperator itaque Armatum, tanquam perjurum, occidi jussit: quod et factum est interim dum, Decimum pertransiens, circum ingrederetur ludos spectaturus. Post-cædem Armati, Basiliscum flium ejus, adolescentulum, Cyzici, quæ Hellesponti metropolis est, episcopum desi gnavit. (d), (e) (g) flujus sub imperio Samaritani, Palæstinam in colentes, tyrannidem capessentes, Justasain quemdam, Samaritanum, latronum principem, diademate cinxerunt. Hic itaque, Casaream ingres ss, circensia spectavit; multosque Christianos interfecit, Porphyrio tunc temporis Syriæ Primæ præfecturam tenente. Quin et S. Procopii quoque templum concremavit, Timotheo tum sedem Cæ sariensem occupante. Supervenientes autem ei Palæstinæ dux Asclepiades cum copiis suis et Rheges, latronum insectator, Casariensis axio maticus cum Arcadiacis, Justasam adorti sunt prælioque commisso, comprehensum tyrannum capite multarunt, caputque ejus regiumque dia denia Zenoni imperatori miserunt. Zeno itaque synagogam 383 Samariticam, quam in monte Gargazi habuerunt; in oratoriam ædem convertit, sanctæ Deiparæ Mariæ sacratam; instaurato etiam Sancti Procopii templo. Quinetiam et Samaritarum potentiorum bonis publicatis, edicto cavit, ne quis ex Samaritis deinceps militaret. Sic itaque res ad pacem redacta est. Chron. Pasch. p. 326 C, et Malala codex ab sec. manu, Cli, Ch. et Ducangius in Chron. V. ad p. 62 E. Chr. Alex. habet, at ad quam lectionem codicem etiam nostrum ms. recenti manu correctum inveni. Cæterum ubi sensus aliquis inde elici poterit, lectionein veterein retinere satius est. Chr. Alex. habet, corrupte: quod a Radero redditur, in spe cien, etc. Caeterum loci cujusdam circo vicini nomen fuisse videtur. Occurrit iterum infra, ubi de Illo ab imperatrice insidiis petito mentio facta est etc. Chr. Alex. legit, Suspicor legendum Mons enim Garizin Savariæ immi net; in quo celeberrimum erat templum illud a De Decimo vide Dufresn. in CP. Christ., lib. 1, sect. 1, n. 5. Editio Seal. semel ac iterum praefert. Mox in corrupte, et statim mendose, ut patet ex seq., ubi Nostro Samaritanis sacrificii et orationis causa frequen tatum, atque causa tali exstructum. Tenipore Alexandri Macedonis Manasses, Jaddi pontificis Judæorum frater, eo quod alienigenam duxisset uxorem, Nicasam nempe, Sanabelletis Samariæ ducis filiam, ab altari pulsus est. Socero Manasses rem defert, qui ei pollicetur, si filiam suam reti neret, se ei et sacerdotium conservaturum, atque etiam pontificem, et ducem eorum locorum quibus ipse imperaret, euin creaturum. Annuit Manasses exstructo itaque in Garizino monte templo, Sana bellet generum suum pontificem ibidem constituit, cui exinde adhæsit populus Samaritanus. Vide Josephi Antiquit. Judaic. lib. xi, cap. 8. Ad hunc montem respexit Samaritana, Joan., cap. iv, di cendo: Patres nostri in hoc monte adorarunt, etc. Poenae littus, qua criminalibus aliquando civili, quandoque mi convenienter ubi legi placet Dufresnio vel De hoc ma gistratu vide eumdem in Gloss. Med. Grecit. Sed cod. Vat. cum Nostro concinit.

Ἐπὶ δὲ τῆς αὐτοῦ βασιλείας Θευδερίχος ὁ ἀπὸ ὑπάτων, ὁ υἱὸς Ούαλέμερος ἐν Κωνσταντινου πόλει ἀνατραφεὶς καὶ ἀναγνούς, στρατηλάτης ὧν πραισέντου καὶ ἑωρακὼς τί ὑπέστη ᾿Αρμᾶτος, φο βηθεὶς τὸν βασιλέα Ζήνωνα, ἔλαβε τὴν ἰδίαν βοή θειαν καὶ ἐξῆλθεν ἀπὸ Κωνσταντινουπόλεως, ἐπὶ Σα λαβρίαν ἀπιὼν διὰ τοὺς ἐκεῖ καθεζομένους ἀριθμούς. Καὶ τυραννήσας παρέλαβε την Θρᾴκην πᾶσαν· καὶ ἦλθε κατὰ τοῦ βασιλέως Ζήνωνος έως Συκῶν πέραν κατέναντι Κωνσταντινουπόλεως, κάψας καὶ τὴν ἀγω γὸν τῆς πόλεως. Καὶ ποιήσας ἡμέρας πολλὰς, καὶ μὴ δυνηθεις βλάψαι τὸν βασιλέα, ἀνεχώρησεν ἐκεῖ θεν ὁρμήσας ἐπὶ τὴν Ῥώμην τότε κατεχομένην ὑπὸ τοῦ Ὁδοάκρου, ῥηγὸς τῶν Βαρβάρων. Καὶ πολε μέσας αὐτῷ κατὰ γνώμην καὶ προδοσίαν τῆς συγχ κλήτου 'Ρώμης, παρέλαβεν ἀνεπηρεάστως " τὴν αὐ τὴν Ῥώμην καὶ τὸν Οδοάκρον ῥῆγα· καὶ ἐφόνευσεν αὐτὸν καὶ κατέσχε της Ρώμης, [95] γενόμενος ἀντ᾽ αὐτοῦ ῥῆς ἐν αὐτῇ ἔτη μζ Καὶ ἐφιλιώθη Ζή και μετὰ ταῦτα τῷ βασιλεῖ, καὶ πάντα ὅσα ἔπραττε κατά γνώμην αὐτοῦ, καὶ τοὺς ὑπάτους χρηματίζων Κωνσταντινουπόλεως καὶ τοὺς ἐπάρχους τῶν πραι τωρίων, καὶ τὰ κωδικίλλια 38 (92; μὲν τῶν αὐτοῦ ἀρχόντων τῶν μεγάλων ἀπὸ τοῦ βασιλέως Ζήνωνος ἐδέχετο, μηνύων αὐτῷ τίνα ἤθελε προαχθῆναι· καὶ τοὺς σκηπίονας δὲ τῶν ὑπάτων ἐπὶ τοῦ βασιλέως αὐτοῦ ἐλάμβανεν 19. Η μόνον δὲ ῥῆς ἐγένετο ὁ αὐτὸς Θευδερίχος, προσ ἦλθεν αὐτῷ μία χήρα, συγκλητικὴ Ρώμης, ονόματι Ἰουδεναλία, διδάσκουσα αὐτὸν, ὅτι Τριάκοντα έτη Έχω δικαζομένη μετὰ τοῦ πατρικίου Φίρμου· ἀλλὰ εὐλύτωσόν με. Καὶ ἐνεγκὼν τοὺς δικολόγους τῶν ἀμφοτέρων μερῶν εἶπεν αὐτοῖς· Εἰ μὴ διὰ τῆς αὐτ ριον καὶ τῆς μετ' αὐτῆς 18 δώσετε το αὐτοῖς τὸν ὅρον καὶ ἀπαλλάξετε αὐτοὺς, ἀποκεφαλίζω ὑμᾶς. Καὶ καθίσαντες διὰ τῶν δύο ἡμερῶν εἶπαν τὰ δοκοῦντα τοῖς νόμοις, δεδωκότες αὐτοῖς ὅρον καὶ ἀπαλλάξαντες αὐτούς. Καὶ ἅψασα κηρούς (;) Ἰουβεναλία προσῆλ Η ανεπηρεάστως ἀνεπερεάστως Οχ. 18 κωδικιάλλια. κωδικίλλια ἐλάμβανε μόνον Οχ. τριάκοντα έτη.. τρία έτη.., ' δώσετε δόσετε * αὐτός 327 αὐτοῖς Ο. Οστις καὶ διάταξιν αὐτοῦ θείαν ἐξεφώ νησε (ταραχής γενομένης παρὰ τῶν τοῦ Πρασίνου μέρους) μὴ πολιτεύεσθαί Πρασίνους, μήτε στρατεύς σθαι, ἐπὶ ἔτη τρία. Ο υἱός Οὐαλέμερος. Ορμήσας ἐπὶ τὴν Ῥώμην. Δικολόγους. ἐξ 8 ἐλάμβανεν. “Η μόνον. 88 μετ' αὐτῆς. μετ' αὐτὴν Έτη μζ'. Καὶ τὰ κωδικιάλλια. κωδικίλλια, κωδι κέλλος, κωδικίλλιον, Καὶ τοὺς σκηπίονας δὲ τῶν ὑπάτων. σκη πίων, οι σκιπίων, καθίσαντες. Κηρούς. (i) Eodem imperante, Theuderichus quidam, excon sul, Valemeris filius (qui Constantinopoli enutritus litterisque imbutus fuerat, et præsentis militiæ tən dem magister constitutus), cum Armati fatum apud se repulasset, metuens sibi ab imperatore Zenone, relicta Constantinopoli, et assumptis secum copiis suis, in Salabriam devenit, ob numeros militares ibi collocatos. Tyrannidem vero abripiens, Thra ciam universam occupavit: 'quin et contra Zeno nem imperatorem arma movens, ad usque Syce num trajectum, Constantinopoli e regione situn, penetravit; aquæductu etiam urbis exciso. Cum que per multos dies urbi incubuisset, nihil tamen imperatorem lædere potuerit; inde movens, Ro main tendit, Odoacri, Barbarorum regi, tum paren tem. Quicum inito prælio, ex senatorum consensu et proditione urbem Romam ipsumque Odoacrem nullo negotio cepit. Quo occiso, ipse Romanum regnum sibi vindicavit, regnavitque ibi per annos XLVII. Theuderichus autem, posthæc in gratiam cum Zenone rediens, omnia ad mentem ejus agi tabat consules etiam ipse Constantinopolitanos 384 et praetorio præfectos designans; a Zenone imperatore itidem magistratuum suorum prima riorum omnium codicillos, consulum etiam sci piones (iudicatis prius, quos ad dignitatem illam provectos ipse vellet), accepit. Jus vero regium apud Theuderichum solum re mansit. Accedit autem ad eum patricia quædam Romana, nomine Juvenalia, femina vidua, his verbis eum interpellans: Causam, [o rex,] qua mihi cum patricio Firmo intercessit totis jam xxx annis, tu mihi expedi. Accersitis itaque utrius que partis causidicis: Nisi (inquit eis) intra bi duan litibus istis ad exitum perductis, clientes hosce dimiseritis, capite vos plectam. Causa ita que per biduum agitata, causidici sententiam juxta leges ferebant et litigantes dimiserunt. Juvenalia Ch., Οr., Cl. Chr. Alex. habet, Ch. Ch. Ch., (s. Cl., Chron. p. C, litari tantum, est et ubi alterutro munere fungendo interdictum fuit, frequens apud auctores occurrit mentio. Noster etiam supra hæc habet, in Mar ciano, qui tumultuantes Prasinos poena hujusmodi coereuit Theudericlus, sive Theodericus, Theodemiris erat filius; Valemir vero ejus patruus erat. Vide Paul. Diac. lib. xv et Jor pand. De reb. Get. cap. 52. vero Isla aliena sunt: non Romam cuim, sed Ravennam Causidicos vertit interpres noster laret Dufresnius; nam si advocali, inquit, seu Causidici sive patroni, quæ vis est vocabuli, intel ligantur, ii non judicant; si judices ipsi, numerus ridetur obsistere, tametsi ii satis indicantur voce tenuit Odoacer: qua post triennalem tandem obsi dionem capta, Theudericus Odoacrem, dolo licet, interemit tamen, uti testantur Procopius Gotthic. lib. 1; Paul. Diacon. lib. xvi; formand. De rebus Gelicis, cap. 57. Triginta tantum annos eum re guasse asserit Joruaudes, De regn. success. in Zenone. Scr. et codicillus. scipio est; quo vocabulo auctor symbolum, sive insigne consulare signare vide tur. Εum vide. Cum accensis cereis Theodoricum convenit senatrix illa, quo ampliorem honorem ex hiberet. De quo more videatur Dufresn. ad locum.

Ἐπὶ δὲ τῆς αὐτοῦ βασιλείας Θευδερίχος ὁ ἀπὸ ὑπάτων, ὁ υἱὸς Ούαλέμερος ἐν Κωνσταντινου πόλει ἀνατραφεὶς καὶ ἀναγνούς, στρατηλάτης ὧν πραισέντου καὶ ἑωρακὼς τί ὑπέστη ᾿Αρμᾶτος, φο βηθεὶς τὸν βασιλέα Ζήνωνα, ἔλαβε τὴν ἰδίαν βοή θειαν καὶ ἐξῆλθεν ἀπὸ Κωνσταντινουπόλεως, ἐπὶ Σα λαβρίαν ἀπιὼν διὰ τοὺς ἐκεῖ καθεζομένους ἀριθμούς. Καὶ τυραννήσας παρέλαβε την Θρᾴκην πᾶσαν· καὶ ἦλθε κατὰ τοῦ βασιλέως Ζήνωνος έως Συκῶν πέραν κατέναντι Κωνσταντινουπόλεως, κάψας καὶ τὴν ἀγω γὸν τῆς πόλεως. Καὶ ποιήσας ἡμέρας πολλὰς, καὶ μὴ δυνηθεις βλάψαι τὸν βασιλέα, ἀνεχώρησεν ἐκεῖ θεν ὁρμήσας ἐπὶ τὴν Ῥώμην τότε κατεχομένην ὑπὸ τοῦ Ὁδοάκρου, ῥηγὸς τῶν Βαρβάρων. Καὶ πολε μέσας αὐτῷ κατὰ γνώμην καὶ προδοσίαν τῆς συγχ κλήτου 'Ρώμης, παρέλαβεν ἀνεπηρεάστως " τὴν αὐ τὴν Ῥώμην καὶ τὸν Οδοάκρον ῥῆγα· καὶ ἐφόνευσεν αὐτὸν καὶ κατέσχε της Ρώμης, [95] γενόμενος ἀντ᾽ αὐτοῦ ῥῆς ἐν αὐτῇ ἔτη μζ Καὶ ἐφιλιώθη Ζή και μετὰ ταῦτα τῷ βασιλεῖ, καὶ πάντα ὅσα ἔπραττε κατά γνώμην αὐτοῦ, καὶ τοὺς ὑπάτους χρηματίζων Κωνσταντινουπόλεως καὶ τοὺς ἐπάρχους τῶν πραι τωρίων, καὶ τὰ κωδικίλλια 38 (92; μὲν τῶν αὐτοῦ ἀρχόντων τῶν μεγάλων ἀπὸ τοῦ βασιλέως Ζήνωνος ἐδέχετο, μηνύων αὐτῷ τίνα ἤθελε προαχθῆναι· καὶ τοὺς σκηπίονας δὲ τῶν ὑπάτων ἐπὶ τοῦ βασιλέως αὐτοῦ ἐλάμβανεν 19. Η μόνον δὲ ῥῆς ἐγένετο ὁ αὐτὸς Θευδερίχος, προσ ἦλθεν αὐτῷ μία χήρα, συγκλητικὴ Ρώμης, ονόματι Ἰουδεναλία, διδάσκουσα αὐτὸν, ὅτι Τριάκοντα έτη Έχω δικαζομένη μετὰ τοῦ πατρικίου Φίρμου· ἀλλὰ εὐλύτωσόν με. Καὶ ἐνεγκὼν τοὺς δικολόγους τῶν ἀμφοτέρων μερῶν εἶπεν αὐτοῖς· Εἰ μὴ διὰ τῆς αὐτ ριον καὶ τῆς μετ' αὐτῆς 18 δώσετε το αὐτοῖς τὸν ὅρον καὶ ἀπαλλάξετε αὐτοὺς, ἀποκεφαλίζω ὑμᾶς. Καὶ καθίσαντες διὰ τῶν δύο ἡμερῶν εἶπαν τὰ δοκοῦντα τοῖς νόμοις, δεδωκότες αὐτοῖς ὅρον καὶ ἀπαλλάξαντες αὐτούς. Καὶ ἅψασα κηρούς (;) Ἰουβεναλία προσῆλ Η ανεπηρεάστως ἀνεπερεάστως Οχ. 18 κωδικιάλλια. κωδικίλλια ἐλάμβανε μόνον Οχ. τριάκοντα έτη.. τρία έτη.., ' δώσετε δόσετε * αὐτός 327 αὐτοῖς Ο. Οστις καὶ διάταξιν αὐτοῦ θείαν ἐξεφώ νησε (ταραχής γενομένης παρὰ τῶν τοῦ Πρασίνου μέρους) μὴ πολιτεύεσθαί Πρασίνους, μήτε στρατεύς σθαι, ἐπὶ ἔτη τρία. Ο υἱός Οὐαλέμερος. Ορμήσας ἐπὶ τὴν Ῥώμην. Δικολόγους. ἐξ 8 ἐλάμβανεν. “Η μόνον. 88 μετ' αὐτῆς. μετ' αὐτὴν Έτη μζ'. Καὶ τὰ κωδικιάλλια. κωδικίλλια, κωδι κέλλος, κωδικίλλιον, Καὶ τοὺς σκηπίονας δὲ τῶν ὑπάτων. σκη πίων, οι σκιπίων, καθίσαντες. Κηρούς. (i) Eodem imperante, Theuderichus quidam, excon sul, Valemeris filius (qui Constantinopoli enutritus litterisque imbutus fuerat, et præsentis militiæ tən dem magister constitutus), cum Armati fatum apud se repulasset, metuens sibi ab imperatore Zenone, relicta Constantinopoli, et assumptis secum copiis suis, in Salabriam devenit, ob numeros militares ibi collocatos. Tyrannidem vero abripiens, Thra ciam universam occupavit: 'quin et contra Zeno nem imperatorem arma movens, ad usque Syce num trajectum, Constantinopoli e regione situn, penetravit; aquæductu etiam urbis exciso. Cum que per multos dies urbi incubuisset, nihil tamen imperatorem lædere potuerit; inde movens, Ro main tendit, Odoacri, Barbarorum regi, tum paren tem. Quicum inito prælio, ex senatorum consensu et proditione urbem Romam ipsumque Odoacrem nullo negotio cepit. Quo occiso, ipse Romanum regnum sibi vindicavit, regnavitque ibi per annos XLVII. Theuderichus autem, posthæc in gratiam cum Zenone rediens, omnia ad mentem ejus agi tabat consules etiam ipse Constantinopolitanos 384 et praetorio præfectos designans; a Zenone imperatore itidem magistratuum suorum prima riorum omnium codicillos, consulum etiam sci piones (iudicatis prius, quos ad dignitatem illam provectos ipse vellet), accepit. Jus vero regium apud Theuderichum solum re mansit. Accedit autem ad eum patricia quædam Romana, nomine Juvenalia, femina vidua, his verbis eum interpellans: Causam, [o rex,] qua mihi cum patricio Firmo intercessit totis jam xxx annis, tu mihi expedi. Accersitis itaque utrius que partis causidicis: Nisi (inquit eis) intra bi duan litibus istis ad exitum perductis, clientes hosce dimiseritis, capite vos plectam. Causa ita que per biduum agitata, causidici sententiam juxta leges ferebant et litigantes dimiserunt. Juvenalia Ch., Οr., Cl. Chr. Alex. habet, Ch. Ch. Ch., (s. Cl., Chron. p. C, litari tantum, est et ubi alterutro munere fungendo interdictum fuit, frequens apud auctores occurrit mentio. Noster etiam supra hæc habet, in Mar ciano, qui tumultuantes Prasinos poena hujusmodi coereuit Theudericlus, sive Theodericus, Theodemiris erat filius; Valemir vero ejus patruus erat. Vide Paul. Diac. lib. xv et Jor pand. De reb. Get. cap. 52. vero Isla aliena sunt: non Romam cuim, sed Ravennam Causidicos vertit interpres noster laret Dufresnius; nam si advocali, inquit, seu Causidici sive patroni, quæ vis est vocabuli, intel ligantur, ii non judicant; si judices ipsi, numerus ridetur obsistere, tametsi ii satis indicantur voce tenuit Odoacer: qua post triennalem tandem obsi dionem capta, Theudericus Odoacrem, dolo licet, interemit tamen, uti testantur Procopius Gotthic. lib. 1; Paul. Diacon. lib. xvi; formand. De rebus Gelicis, cap. 57. Triginta tantum annos eum re guasse asserit Joruaudes, De regn. success. in Zenone. Scr. et codicillus. scipio est; quo vocabulo auctor symbolum, sive insigne consulare signare vide tur. Εum vide. Cum accensis cereis Theodoricum convenit senatrix illa, quo ampliorem honorem ex hiberet. De quo more videatur Dufresn. ad locum.

θεν αὐτῷ, εὐχαριστοῦσα ὅτι εὐλυτώθη της δίκης· καὶ ἡγανάκτησεν ὁ αὐτὸς Θευδερίχος κατά κ τῶν δικολόγων, καὶ ἀγαγὼν αὐτοὺς εἶπεν αὐτοῖς· Διά τί, ὁ ἐποιήσατε εἰς δύο ἡμέρας καὶ ἀπηλλάξατε αυτ τοὺς, εἰς τριάκοντα ἔτη οὐκ ἐποιήσατε; καὶ πέμψα; ἀπεκεφάλισε τοὺς δικολόγους τῶν ἀμφοτέρων μερών, καὶ ἐγένετο φόβος πολύς. Καὶ ἐποίησε διάταξιν περί ἑκάστου νόμου. ο Καὶ ἐξελθὼν ἀπὸ τῆς Ῥώμης ᾤκησε τὴν Ῥάβεν ναν 8, πόλιν παράλιον, ἕως θανάτου αὐτοῦ. Καὶ μετὰ θάνατον αὐτοῦ ἐγένετο ῥῆς Ῥώμης ὁ ἔκγονος αυτ τοῦ 40 'Αλάριχος (Ε). Πν δὲ 'Αρειανὸς τῷ δίγμα τι, ὅ ἐστιν Εξακιονίτης Ἐπὶ δὲ τῆς βασιλείας Ζήνωνος ἔπαθεν ὑπὸ θεομη νίας σεισμοῦ τὸ δεύτερον αὐτῆς πάθος Κωνσταν νούπολις ἐπὶ ὀλίγον διάστημα, ἕως τοῦ Ταύρου. Επαθε δὲ τότε καὶ Νικομήδεια, μητρόπολις τῆς Βι θυνίας, τὸ ἔκτον αὐτῆς πάθος, ὁμοίως δὲ καὶ Ελε νούπολις 4 τῆς αὐτῆς ἐπαρχίας· καὶ πολλὰ παρέσχεν αὐτοῖς ὁ αὐτὸς Ζήνων. Ἐν δὲ τῇ αὐτοῦ βασιλείᾳ ἀντήρεν ὁ πατρίκιος Ιλλους ὁ Ἴσαυρος, ὁ φίλος τοῦ αὐτοῦ βασιλέως Ζήνωνος, ὁ ἀναγαγὼν τὸν αὐτὸν βασιλέα Ζήνωνα μετὰ βοηθείας πολλῆς τὴν δευτέραν αὐτοῦ ἐπάνοδον [97] ἀπὸ τῆς Ισαυρίας, ὅτε ἔφυγεν ἀπὸ Κωνσταντι νουπόλεως βασιλεύων. Οστις Ἰλλοῦς ἀνῆλθεν ἐν Κων σταντινουπόλει μετὰ τοῦ αὐτοῦ βασιλέως Ζήνωνος καὶ ὡς θαῤῥούμενος παρ' αὐτοῦ καὶ θαῤῥῶν αὐτῷ, ἐβουλεύσατο μετὰ τοῦ αὐτοῦ Ζήνωνος ὁ Ἰλλοῦς ὥστε ἐκβληθῆναι τὴν πενθερὰν τοῦ αὐτοῦ Ζήνωνος ἀπὸ Κωνσταντινουπόλεως, ἵνα μὴ πάλιν ἐπιβουλεύσῃ, ὡς πρῶτον. Καὶ πέμπει τὸν αὐτὸν Ιλλον 48 ὁ Ζήνων εἰς την Ισαυρίαν, ἵνα ἐνέγκῃ Λογγίνον τὸν ἀδελφὸν Ζή νωνος. Καὶ κατελθὼν ὁ αὐτὸς Ιλλοῦς ἀπέμεινεν εἰς τὴν Ισαυρίαν, γράφων, φησί, Ζήνωνι ὥστε λαβεῖν αὐτὸν λόγον διὰ Βηρίνης τῆς δεσποίνης, τῆς πεν θερᾶς τοῦ αὐτοῦ Ζήνωνος βασιλέως, ὡς φοβούμενος τὸν βασιλέα Ζήνωνα. Καὶ ἔπεισε τὴν αὐτὴν δέσποιναν Βηρῖναν ὁ βασιλεὺς Ζήνων, ὁ γαμβρὸς αὐτῆς, κατὰ τὰ δόξαντα μεταξὺ Ἰλλοῦ καὶ τοῦ αὐτοῦ Ζήνωνος, ὥστε κατελθεῖν καὶ δοῦναι Ιλλοῦ λόγον ἀπαθείας, ὡς φοβουμένου Ζήνωνα, καὶ ἀνενέγκαι αὐτὸν καὶ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ Λογγίνον. Καὶ κατῆλθεν ἡ αὐτὴ Βη ρἵνα εἰς τὴν Ισαυρίαν· καὶ δεξάμενος αὐτὴν Ἰλλοῖς σε Έλ 86' εὐχαριστοῦσα εὐχαριστῶσα Οχ. 37 εὐλυτώθη εὐλυτώθην Ολ. 28 κατά μετά (χ. 39 Ραβενναν Οχ. 40 Αλάριχος. 'Αταλάριχος 55 ληνούπολις (π. Ἰλλους. Ἰλλούς Ιλλον. Παμπρέπιος, Ιλλούς Ιλλῳ. * Ιλλους Βερίνης Οχ. 'Ο ἔκγονος αὐτοῦ ᾿Αλάριχος. Αταλά ῾Ο ἐστιν Εξαχιονίτης. Εξωκ:ο νίτης, Αλάριχος. Ο 'Αταλλά; 1/5. Εξακιονίτης Εξωκιονίτης. itaque cereis accensis, ad regem venit; gratiasque 86 [96] " ei egit, quod a lite absoluta esset. Theuderichus autem causiliis indignatus est, accersitisque. dixit Quorsum, quam uno biduo extricastis, cau sam in totos triginta annos traxistis? Causidicus itaque utriusque partis capite truncavit: metusque inde reliquis incessit ingens. Decretum etiam de singulis legibus edidit. Deinde Roma relicta, Ravennæ, urbi maritimæ, ad vitæ exitum habitavit. 385 Post quem demor tuun, Romanum regnum obtinuit Alaricbus, ejus nepos. Arianus vero erat, id est, Exocionita. Imperante autem Zenone, secundas divinæ iræ vices perpessa est Constantinopolis; parva urbis parte, ad Taurum usque, terra tremoribus con cussa. Quo tempore etiam sexta vice passa est Ni comedia, Bithyniæ metropolis; llelenopolis etiam, ejusdem provinciæ urbs. Quibus instaurandis im perator plurima largitus est. fisdem temporibus adversus imperatorem insur gebat Illus patricius, Isaurus natione, imperatoris eliam amicus, quique eum ex Isauria, quo confuge rat imperator, Constantinopolim reduxerat. Quo ubi cum imperatore advenisset, consiliis invicem communicatis, Zenonem fidenter hortatus est Illus, uti socrum suam ex urbe ejiceret; ne deinceps ei, ut antea insidiaretur. Imperator itaque Illum in Isauriam remisit, uti Longinum fratrem suum inde abduceret. Descendens itaque Illus in Isauriam, commorabatur ibi; imperatori interim rescribens, velle se per Verinam augustam, Zenonis imperato ris socrum, libellum indemnitatis a Zenone impe ralore, a quo metuebat sibi, accipere. Suadebat itaque Zeno Verinam 386 Augustam socrum suain . in ea de quibus ipse cum illo consilium habuerat; nempe uti in Isauriam descendens, Illo libellum indemnitatis ab imperatore, quem metuebat, con cederet; simul etiam inde eum cum Longino, Ze nonis fratre, abduceret. Verina itaque, in Isauriam descendens, ab Illo accepta est: qui deinde eam in castrum quoddam Isauricum, a præsidio nume roso custoditum, inclusit. Ipse interim, accepto secum Longino, imperatoris fratre, Constantino Ch., Cl., Chron., Ch., Chron. Couf. ad p. A. 49 Ox. hic et 13. 43 Sic et Cedrenus p. 554 C, Malchus apud Suidam v. ubi est etiam quod ab formari non potuit Malalas autem variare formas nominum vocabulorumque solet. Fallitur Toupius Emend. vol. 1, p. 262. Οx. Eodem que accentu p. 386-389. Ser. Dad Theudericum potius referenda existimo, qui pixos. Themderichum enim in regno excepit nepos eje Abalaricus, Amalasuenthe filiæ, et Eutarici filiis. Vide Jornand. De reb. Getic. cap. copium etiam. Gotthicor. lib. 1. Pro Legendum uti supra monuimus. Chr. Alexandrini in terpres ista Átalaricum respicere vult; ego vero quidem Arianus erat: cum Athalaricus, ob ætatem teneram (octennis enim tantum, ut Procopius Gotthic. lib. i, vel saitem vix decennis, ut Jor nandes vult, ad regnum erectus est), de contro versis fidei articulis ut parum sollicitus fuerit, necesse est. hoc loco

θεν αὐτῷ, εὐχαριστοῦσα ὅτι εὐλυτώθη της δίκης· καὶ ἡγανάκτησεν ὁ αὐτὸς Θευδερίχος κατά κ τῶν δικολόγων, καὶ ἀγαγὼν αὐτοὺς εἶπεν αὐτοῖς· Διά τί, ὁ ἐποιήσατε εἰς δύο ἡμέρας καὶ ἀπηλλάξατε αυτ τοὺς, εἰς τριάκοντα ἔτη οὐκ ἐποιήσατε; καὶ πέμψα; ἀπεκεφάλισε τοὺς δικολόγους τῶν ἀμφοτέρων μερών, καὶ ἐγένετο φόβος πολύς. Καὶ ἐποίησε διάταξιν περί ἑκάστου νόμου. ο Καὶ ἐξελθὼν ἀπὸ τῆς Ῥώμης ᾤκησε τὴν Ῥάβεν ναν 8, πόλιν παράλιον, ἕως θανάτου αὐτοῦ. Καὶ μετὰ θάνατον αὐτοῦ ἐγένετο ῥῆς Ῥώμης ὁ ἔκγονος αυτ τοῦ 40 'Αλάριχος (Ε). Πν δὲ 'Αρειανὸς τῷ δίγμα τι, ὅ ἐστιν Εξακιονίτης Ἐπὶ δὲ τῆς βασιλείας Ζήνωνος ἔπαθεν ὑπὸ θεομη νίας σεισμοῦ τὸ δεύτερον αὐτῆς πάθος Κωνσταν νούπολις ἐπὶ ὀλίγον διάστημα, ἕως τοῦ Ταύρου. Επαθε δὲ τότε καὶ Νικομήδεια, μητρόπολις τῆς Βι θυνίας, τὸ ἔκτον αὐτῆς πάθος, ὁμοίως δὲ καὶ Ελε νούπολις 4 τῆς αὐτῆς ἐπαρχίας· καὶ πολλὰ παρέσχεν αὐτοῖς ὁ αὐτὸς Ζήνων. Ἐν δὲ τῇ αὐτοῦ βασιλείᾳ ἀντήρεν ὁ πατρίκιος Ιλλους ὁ Ἴσαυρος, ὁ φίλος τοῦ αὐτοῦ βασιλέως Ζήνωνος, ὁ ἀναγαγὼν τὸν αὐτὸν βασιλέα Ζήνωνα μετὰ βοηθείας πολλῆς τὴν δευτέραν αὐτοῦ ἐπάνοδον [97] ἀπὸ τῆς Ισαυρίας, ὅτε ἔφυγεν ἀπὸ Κωνσταντι νουπόλεως βασιλεύων. Οστις Ἰλλοῦς ἀνῆλθεν ἐν Κων σταντινουπόλει μετὰ τοῦ αὐτοῦ βασιλέως Ζήνωνος καὶ ὡς θαῤῥούμενος παρ' αὐτοῦ καὶ θαῤῥῶν αὐτῷ, ἐβουλεύσατο μετὰ τοῦ αὐτοῦ Ζήνωνος ὁ Ἰλλοῦς ὥστε ἐκβληθῆναι τὴν πενθερὰν τοῦ αὐτοῦ Ζήνωνος ἀπὸ Κωνσταντινουπόλεως, ἵνα μὴ πάλιν ἐπιβουλεύσῃ, ὡς πρῶτον. Καὶ πέμπει τὸν αὐτὸν Ιλλον 48 ὁ Ζήνων εἰς την Ισαυρίαν, ἵνα ἐνέγκῃ Λογγίνον τὸν ἀδελφὸν Ζή νωνος. Καὶ κατελθὼν ὁ αὐτὸς Ιλλοῦς ἀπέμεινεν εἰς τὴν Ισαυρίαν, γράφων, φησί, Ζήνωνι ὥστε λαβεῖν αὐτὸν λόγον διὰ Βηρίνης τῆς δεσποίνης, τῆς πεν θερᾶς τοῦ αὐτοῦ Ζήνωνος βασιλέως, ὡς φοβούμενος τὸν βασιλέα Ζήνωνα. Καὶ ἔπεισε τὴν αὐτὴν δέσποιναν Βηρῖναν ὁ βασιλεὺς Ζήνων, ὁ γαμβρὸς αὐτῆς, κατὰ τὰ δόξαντα μεταξὺ Ἰλλοῦ καὶ τοῦ αὐτοῦ Ζήνωνος, ὥστε κατελθεῖν καὶ δοῦναι Ιλλοῦ λόγον ἀπαθείας, ὡς φοβουμένου Ζήνωνα, καὶ ἀνενέγκαι αὐτὸν καὶ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ Λογγίνον. Καὶ κατῆλθεν ἡ αὐτὴ Βη ρἵνα εἰς τὴν Ισαυρίαν· καὶ δεξάμενος αὐτὴν Ἰλλοῖς σε Έλ 86' εὐχαριστοῦσα εὐχαριστῶσα Οχ. 37 εὐλυτώθη εὐλυτώθην Ολ. 28 κατά μετά (χ. 39 Ραβενναν Οχ. 40 Αλάριχος. 'Αταλάριχος 55 ληνούπολις (π. Ἰλλους. Ἰλλούς Ιλλον. Παμπρέπιος, Ιλλούς Ιλλῳ. * Ιλλους Βερίνης Οχ. 'Ο ἔκγονος αὐτοῦ ᾿Αλάριχος. Αταλά ῾Ο ἐστιν Εξαχιονίτης. Εξωκ:ο νίτης, Αλάριχος. Ο 'Αταλλά; 1/5. Εξακιονίτης Εξωκιονίτης. itaque cereis accensis, ad regem venit; gratiasque 86 [96] " ei egit, quod a lite absoluta esset. Theuderichus autem causiliis indignatus est, accersitisque. dixit Quorsum, quam uno biduo extricastis, cau sam in totos triginta annos traxistis? Causidicus itaque utriusque partis capite truncavit: metusque inde reliquis incessit ingens. Decretum etiam de singulis legibus edidit. Deinde Roma relicta, Ravennæ, urbi maritimæ, ad vitæ exitum habitavit. 385 Post quem demor tuun, Romanum regnum obtinuit Alaricbus, ejus nepos. Arianus vero erat, id est, Exocionita. Imperante autem Zenone, secundas divinæ iræ vices perpessa est Constantinopolis; parva urbis parte, ad Taurum usque, terra tremoribus con cussa. Quo tempore etiam sexta vice passa est Ni comedia, Bithyniæ metropolis; llelenopolis etiam, ejusdem provinciæ urbs. Quibus instaurandis im perator plurima largitus est. fisdem temporibus adversus imperatorem insur gebat Illus patricius, Isaurus natione, imperatoris eliam amicus, quique eum ex Isauria, quo confuge rat imperator, Constantinopolim reduxerat. Quo ubi cum imperatore advenisset, consiliis invicem communicatis, Zenonem fidenter hortatus est Illus, uti socrum suam ex urbe ejiceret; ne deinceps ei, ut antea insidiaretur. Imperator itaque Illum in Isauriam remisit, uti Longinum fratrem suum inde abduceret. Descendens itaque Illus in Isauriam, commorabatur ibi; imperatori interim rescribens, velle se per Verinam augustam, Zenonis imperato ris socrum, libellum indemnitatis a Zenone impe ralore, a quo metuebat sibi, accipere. Suadebat itaque Zeno Verinam 386 Augustam socrum suain . in ea de quibus ipse cum illo consilium habuerat; nempe uti in Isauriam descendens, Illo libellum indemnitatis ab imperatore, quem metuebat, con cederet; simul etiam inde eum cum Longino, Ze nonis fratre, abduceret. Verina itaque, in Isauriam descendens, ab Illo accepta est: qui deinde eam in castrum quoddam Isauricum, a præsidio nume roso custoditum, inclusit. Ipse interim, accepto secum Longino, imperatoris fratre, Constantino Ch., Cl., Chron., Ch., Chron. Couf. ad p. A. 49 Ox. hic et 13. 43 Sic et Cedrenus p. 554 C, Malchus apud Suidam v. ubi est etiam quod ab formari non potuit Malalas autem variare formas nominum vocabulorumque solet. Fallitur Toupius Emend. vol. 1, p. 262. Οx. Eodem que accentu p. 386-389. Ser. Dad Theudericum potius referenda existimo, qui pixos. Themderichum enim in regno excepit nepos eje Abalaricus, Amalasuenthe filiæ, et Eutarici filiis. Vide Jornand. De reb. Getic. cap. copium etiam. Gotthicor. lib. 1. Pro Legendum uti supra monuimus. Chr. Alexandrini in terpres ista Átalaricum respicere vult; ego vero quidem Arianus erat: cum Athalaricus, ob ætatem teneram (octennis enim tantum, ut Procopius Gotthic. lib. i, vel saitem vix decennis, ut Jor nandes vult, ad regnum erectus est), de contro versis fidei articulis ut parum sollicitus fuerit, necesse est. hoc loco

ἀπέκλεισεν εἰς καστέλλιον ἐν τῇ Ἰσαυρίᾳ ἔχον βοήθειαν πολλὴν, καὶ κελεύσας αὐτὴν διὰ στρατιωτῶν φυλάττεσθαι, καὶ λαβὼν Λογγίνον τὸν ἀδελφὸν τοῦ βασιλέως, ἀνῆλθεν ἐν Κωνσταντινουπόλει. Καὶ ἐγέ νετο ὁ αὐτὸς Ἰλλους συγκλητικὸς καὶ ὕπατος καὶ μάγιστρος καὶ πατρίκιος, διοικῶν τὴν πᾶσαν πολι τίαν. Ομοίως δὲ καὶ ὁ Λογγίνος ὁ ἀδελφὸς τοῦ βα σιλέως ἐγένετο στρατηλάτης πραιτέντου [98] καὶ ὕπατος· καὶ παρέσχεν εἰς τὰ τέσσαρα μέρη Κων σταντινουπόλεως ὀρχηστὰς ἐν ἐμμάλους μικρούς τέσ σαρας Ησαν γὰρ οἱ ὀρχούμενοι ἐν Κωνσταντι νουπόλει εὔφημοι παλαιοὶ, καὶ ἐποίησεν αὐτοὺς λύ ται, πολλὰ χαρισάμενος αὐτοῖς. Εδωκε δὲ τοῖς Πρα σίνοις ἔμμαλον τὸν Αὐτοκύονα τὸν λεγόμενον Καρά μαλλον ἀπὸ ᾿Αλεξανδρείας τῆς Μεγάλης, καὶ τὸν Ρό ἂν τὸν λεγόμενον Χρυσόμαλλον, καὶ αὐτὸν Αλεξανδρέα, εἰς τὸ Βένετον, καὶ Ἑλλάδιον τὸν ἀπὸ Εμέζτης τῆς πόλεως εἰς τὸ Ῥούσιον μέρος· ἔδωκε δὲ καὶ τὸν λεγόμενον Μαργαρίτην τὸν Κατζάμυν τὸν ἀπὸ Κυζίκου ἐνεγκών τοῖς Λευκοῖς. Καὶ ἀπέθετο τὴν δευτέραν αὐτοῦ ὑπατείαν Λογγίνος. Ἡ δὲ βασίλισσα "Αριάδνη ἡ τοῦ αὐτοῦ Ζήνωνος γυνή, δεξαμένη παρὰ τῆς ἰδίας αὐτῆς μητρός γράμ μετα λάθρα καὶ παρεκάλεσε τὸν βασιλέα Ζήνωνα ἵνα ἀπολυθῇ ἀπὸ καστελλίου ** ὅπου ἦν ἀποκεκλει σμένη ἡ δέσποινα Βηρῖνα. Καὶ εἶπεν αὐτῇ ὁ βασιλεὺς Ζήνων ἵνα αἰτήσῃ τὸν πατρίκιον Ιλλοῦν περὶ αὐτῆς. Καὶ μεταστειλαμένη ἡ βασίλισσα Αριάδνη Ιλλοῦν έτησεν αὐτὸν μετὰ δακρύων διὰ τὴν αὐτῆς μητέρα * Εχον ἔχων Οχ. σε ἐρχιστές Οχ. 48 καστελλίου καστελίου Οπ. αρχιστὰς ἐμμάλους μικροὺς τέσσαρας. ὀρχηστὰς ἐμμάλλους. Χρυσόμαλλον, εἰ Καράμαλλον μαλ ἔμμαλ χειρονόμῳ Ένα δὲ μόνον προσφυώς μιμουμένη τὸν Καράμαλλον τὸν πάνυ ἁπάντων ἔχεις τὴν μίμησιν ἀκριβῆ, ὀρχηστὴν Μουσάων δεκάτη, Χαρίτων Καράμαλλο τετάρτη, Τερπωλή μερόπων, ἀστέρος ἀγλαίη. Ομματά σοι, καὶ ταρσὰ ποδήνεμα, καὶ σοφὰ χειρῶν] Δάχτυλα, καὶ Μουσῶν κρείσσονα, καὶ Χαρίτων. Χρυσομαλλὼ δὲ αὕτη πάλαι μὲν ὀρχηστρὶς ἐγεγόνει, καὶ αὖθις ἑταίρα, Χρυσομαλλώ όνομα όρχης στρίδος, εἶτα ἑταίρας· ήκμαζεν ἐπὶ Ἰουστινιανού καὶ Θεοδώρας. Καστελίου. καστελλίου. Κάστελλος, ε καστέλλιον, μια patriciamque dignitatem evectus, consul quoque factus et magister, omnem ubique Remp. admini stravit. Longinus etiam, imperatoris frater, consul creatus est, et præsentis militiæ magister. Hic verò Constantinopolitanis quatuor factionibus saltatores quatuor Emmalos minores distribuit: quippe qui tum fuerunt saltatores celebres, veterani admodum erant; quos largitionibus abunde donatos, liberos esse jussit. Prasinis vero Autocyonem quemdam Alexandrinum dedit Emmalum, Caramallum voca tum: Venetis vero Chrysomallum dedit Rhodum quemdam, et ipsum Alexandrinum: Russatis vero Helladium quemdam Einisenum: Albatis denique Margaritam quem vocant, Calzamyn dedit quem * polim revertitur. Porro autem lllus, ad senatoriam [99] dan, Cyzicenum. Tum vero Longinus consulatum suum secundum deposuit. 387 Ariadna autem imperatrix, Zenonis uxor, clain acceptis a matre litteris, imperatorem oravit uti Verina Augusta castello, ubi conclusa erat, éxi meretur. Jubet eam imperator, uti patricium Illum super ea re interpellaret. Illum itaque accersitamı regina Ariadna lacrymans obsecravit uti Veri nam matrem suam liberaret. Verum Illus petentem aversatus, Quare, inquit, Verinam tibi quæris? Ch., Ch., Scr. ut infia etiam habemus quæ omnia a ins, vellus, coma promissa, composita videntur. Verum unde nomina ista saltatoribus, sive pan Lumimis bisce indita fuerint, libenter ab aliquo ediscerem, utrum ab insignis, sive indumenti gnere quodam, necne: propria enim eorum no mina hæc non fuisse, ex auctoris verbis satis pparet, et quod unicuique eorum vocem Doy attribuit. Caramallum tamen, pantomimum nobilem, a scriptoribus variis memoratum invenio inter quos Apollinaris Sidonius, carm. 23, ad Consentium Narbonens. hæc habet Coram te Caramallus, aut Phabalon, Clausis faucibus, et loquente gestu, Natu, crure, genu, manu, rotalu, Toto in schemate vel semel latebit. De altero illo nihil alibi inveni; verum Caramallum hunc ipsum auctoris nostri saltatri eulum fuisse facile crediderim: hisce enim ipsis Zenonis imp. temporibus, quo Caramallus Con stantinopolim adductus est, floruit Apollinaris. Anne hunc etiam intelligat Speusippus, ad Pana relam pantomimam scribens. apud Aristænetum Epist. lib. 1, epist. 26, his verbis videant eruditi. Leontius etiam epigrammatista Antholog. lib. 1, Caramallum quendam hoc celebrat car mine. De Chrysomallo saltatore nihil mihi alibi occurrit Chrysowallam tamen saltatriculam quamdam habe mus, Theodoræ imperatricis, Justiniani uxoris, amicam familiarem. apud Procopium Cæsariens. in Histor. arcan. etc. Eadem habes apud Suidam Saltatorum autem horum usus erat ad populi oblectationem, sed præcipue ad sedandos factionum tumultuantium frequentissimos motus. Discimus ex Theodorici regis ad Agapitum urb. præf. epistola, apud Cassiodorum Variar. lib. 1, epist. 32, ubi hæc habentur: Verum ne posthac ulla possit iterum furiosa contentio provenire, Hel ladius de medio voluptatem populo præstaturus in troeat; habiturus æqualitatem menstrui cum cæteris Prasini pantomimis. Vide et ejusdem lib. 1, epist. 20, ubi Helladium et Theodorum, pantomimorum par, populi electioni proponit Theodoricus rex. Hella dius autem iste idem forsan fuerit cum hoc ejus dem nominis saltatriculo, quem auctor noster infra Russatis a Longino datum fuisse scribit: qui post Zenonem mortuum Romam se recipere potuerit peregrinum enim eum illuc advenisse apparet ex dicta Theodorici regis Epistola Cassiodor. Variar. lib. i, epist. 20. Theodoricus auten Gothus hoc ipso erat tempore: Constantinopoli enim educa tus, et a Zenone imp. filius etiam adoptatus, ab eodem ad Italiam ab Odoacris, ejusque barbaro rum manibus liberandam missus est; quo bello post triennium absoluto, regnum Italia longo deinde tempore tenuit: uti testatur Jornandes, De reb. Get. 57 et 59. Vide etiam Paul. Diacon. lib. xv De gest. Roman. Scr. castello dixere Graci recentiores.

Βηρῖναν ἵνα ἀπολυθῇ· καὶ οὐκ ἐπείσθη αλλοῦς, ἀλλὰ λέγει αὐτῇ· Τί αὐτὴν ζητεῖς; ἵνα ποιήσῃ πάλιν Ελ λον βασιλέα κατὰ τοῦ σοῦ ἀνδρός; Καὶ πάλιν εἶπεν ἡ ᾿Αριάδνη τῷ βασιλεῖ Ζήνωνι, ὅτι Ιλλοῦς ἐστιν εἰ; τὸ παλάτιον ἢ ἐγώ; Καὶ λέγει αὐτῇ ὁ βασιλεὺς, ὅτι Εἴ τι δύνῃ, πρᾶξον· ἐγώ σε θέλω. Καὶ λοιπὸν ἡ Αριάδνη κατεσκεύασε τοῦ φονεῦσαι τὸν Ἰλλοῦν· καὶ ἱππικοῦ ἀγομένου, ὡς ἀνέρχεται διὰ τῶν πουλιῶν ἐπὶ τὸ Δέκιμον, ἔκρουσεν αὐτῷ ὁ προτρο πεὶς σχολάριος σπαθίῳ κατὰ τῆς κεφαλῆς, ἐν ματι Σποράκιος, βουλόμενος εἰς δύο αὐτὸν κάμψαι καὶ εὑρέθη ὁ σπαθάριος τοῦ Ἰλλοῦ ἐγγύς, καὶ προσεσχηκὼς τὸ ξίφος κατερχόμενον τῇ δεξιᾷ αὐτοῦ χειρὶ ἐδέξατο· καὶ κατελθοῦσα ἡ ἀρχὴ τοῦ ξίφους εἰς τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ ἔκοψε τὸ ὠτίον τοῦ αὐτοῦ Ἰλλοῦ τὸ δεξιόν· καὶ ἐσφάγη ὁ σχολάριος ἐπὶ τὸν τόπον. Ὁ δὲ Ἰλλους κουφισθεὶς ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων αὐτοῦ ἀπηνέχθη εἰς τὸν ἴδιον αὐτοῦ οἶκον βασταζό 388 μενος. 'Ο δὲ Ζήνων ἀκούσας ἐπωμόσατο λέγων ἀγνοεῖν τὴν κατὰ Ἰλλοῦν το κατασκευὴν, καὶ οὐκ ἐπείσθη ὁ Ἰλλοῦς, ἀλλὰ ἔχων τὴν λύπην περιωδεύετο· καὶ κάλλιον δι ἐσχηκὼς ἀπῆλθε πέραν, βουλόμενός τι πρᾶξαι· εἰς τέλειον δὲ ὑγιάνας ἔμεινεν ἔχων τῆς πληγῆς τὴν ὠτειλήν. Καὶ εἰσελθὼν πρὸς τὸν βασιλέα Ζήνωνα ᾔτησεν αὐτὸν ἐπὶ τὴν ᾿Ανατολὴν ἀπολυθῆναι πρὸς ὀλίγον χρόνον διὰ τὸ τοὺς ἀέρας, φησὶν, αλλά ξαι, ἐπειδὴ ἠσθένει ἀπὸ τῆς πληγῆς. Ὁ δὲ βασιλεύς Ζήνων πεισθεὶς διεδέξατο αὐτὸν ἐκ τῆς ἀρχῆς τοῦ μαγίστρου καὶ ἐποίησεν αὐτὸν στρατηλάτην Ανατο λῆς, δοὺς αὐτῷ πᾶσαν ἐξουσίαν. Καὶ αὐτὸς δὲ Ιλ λοῦς ᾔτησεν αὐτὸν λαβεῖν μεθ᾿ ἑαυτοῦ πρὸς θερα πείαν τῆς Αὐγούστας τὸν πατρίκιον Λεόντιον τὸν Παυλίνης, εἰς τὸ δοῦναι αὐτῷ τὴν δέσποιναν Βη εἶναν τὴν μητέρα τῆς βασιλίσσης 'Αριάδνης, ἵνα αναγάγῃ αὐτὴν ἐν Κωνσταντινουπόλει. Ἤτησε δὲ τὸν βασιλέα ὁ αὐτὸς Ἑλλοὺς λαβεῖν καὶ ἄλλους συγκλητι κοὺς πρὸς ἰδίαν ὑπόληψιν· καὶ παρέσχεν αὐτῷ. Καὶ κατῆλθεν ὁ πατρίκιος Ἰλλούς λαβὼν μεθ' ἑαυτοῦ τὸν πατρίκιον Λεόντιον καὶ τοὺς ἄλλους συγκλητι κούς· καὶ κατῆλθεν ἐν ᾿Αντιοχείᾳ τῇ Μεγάλῃ, ποιή σας ὀλίγον χρόνον, χαρισάμενος αὐτοῖς πολλὰ σε ἐξ ἦλθεν ἐπὶ τὴν Ισαυρίαν· καὶ καταγαγὼν τὴν δέ σποιναν Βηρῖναν ἀπὸ τοῦ καστελλίου ἐποίησεν αὐτὴν στέψαι βασιλέα εἰς τὸν Ἅγιον Πέτρον ἔξω τῆς πόλεως Ταρποῦ τῆς Κιλικίας τὸν πατρίκιον Λεόντιον, πείσας αὐτὸν στεφθῆναι, ὄντα ἄνδρα ἐλεύθερον. Καὶ ἐποίη σεν ἡ αὐτὴ Βηρῖνα θείας κελεύσεις κατὰ πόλιν καὶ σάκρας πρὸς τοὺς ἄρχοντας καὶ πρὸς τοὺς στρατιώ τας ὥστε δέξασθαι αὐτὸν καὶ μὴ ἐναντιωθῆναι τινα, 49 αὐτῷ. αὐτὸν 5ο Ιλλοῦν. Ἰλλοῦ. πολλά. ι καὶ δὲ η χαρισάμενος αὐτοῖς σε κάλλιον καλλίων (χ. Ἔκρουσεν αὐτῷ ὁ προτραπείς σχολάριος. αὐτόν. Ο σπαθάριος τοῦ Ἰλλοῦ. Σπάθη, σπαθίον, σπαθάριος, Καὶ κατῆλθεν ὁ πατρίκιος Ἑλλούς. καὶ ἀπῆλθεν. an ut, sublato viro tuo, imperatorem alium sufi ciat? Ariadna itaque imperatoremn rursus compel lans Ergone, inquit, lllus iste, an ego potius in palatio dominor? Respondens ei imperator: Age, dixit, si quid possis, quid moraris? Ego tuus sum. Exinde igitur Ariadne Illo insidias struít; circensi bus autem celebratis, dum ad Decimum per Pulpita transiret Illus, Sporacius quidam scholarius, ad hoc conductus, gladio caput ejus impetivit, animo [100] cum per medium dissecandi. Illo autem Spatharius forte astitit; qui supervenientem gladium animad vertens, dextra manu ictum ejus excepit: cujus ta men mucro, ipso in descensu ad Illi caput allisus, dextram ei aurem præcidit; scholarius autem e vestigio interfectus est. At vero Illum satellites ejus, humeris suis levatum, domum deportabant. Impe rator autem, bis auditis, juravit se istarum in Illum insidiarum inscium esse: sed fidem ei Illus derogavit. Exinde itaque ei infensus, vin dictam meditatus est: melius vero aliquanto sese habens, sinum trajecit, facinus aliquod patrandi animo. Ad extremum vero cum integer esset, et vulnus jam cicatrice obductum esset, imperatorem adiit, in Orientem ad tempus aliquod secedendi licentiam impetrans, nempe ob aeris, ut ipse præ se ferebat, mutationem nondum enim, dixit, satis se a vulnere revaluisse. Imperator aulem, votis an nuens, magistri eum munere liberavit, militumque in Oriente magistrum constituit, potestate ei omni concessa. Præterea quoque Illus Leontium patri cium Paulinæ filium dari sibi comitem petiit; nempe cui Verinam Augustam, Ariadnæ imperatricis ma- [101] trem, traderet Constantinopolim deducendam, Quin et ab imperatore etiam licentiam petivit, iti neris conites alios, quos ipse voluit, ex senatu de legendi. Hoc etiam ei concessit imperator. Illus ´itaque, adjunctis sibi Leontio patricio aliisque ex senatoribus, Antiochiam Magnam contendit: ubi ad tempus exiguum commoratus, multaque civibus largitus, inde in Isauriam ducit iter. Ubi Verinam Augustam ex castro educens, statim hoc ei nego tium dedit, uti Leontium patricium (quem ad hoc, utpote virum liberum, adduxerat) diademate insi gniret. Quod et factuin est, ad templum D. Petri, extra Tarsum Ciliciae situm. Quin et Verina, edi clis imperatoriis sacrisque ubique per insperium emissis, a præfectis undique et militibus postulavit, uti nihil 389 obuitentes, Leontium imperatoren suum agnoscerent. Sed et sacramı etiam quamdam, Cl. Fort. vel alicubi desiderari videtur. Gl., Leg. Scholarios vero, sive scholares dictos fuisse militum manipulos quosdam, ad imperatoris et palatii custodiam destinatos, non est, post tam multas doctorum virorum de hac re observationes, quod ego hic monerem. et spatha, sive eusis est: iude ensifer, satelle's ubique occurrit apud recentiores tum Graecos, tum Latinos. Μilet,

Βηρῖναν ἵνα ἀπολυθῇ· καὶ οὐκ ἐπείσθη αλλοῦς, ἀλλὰ λέγει αὐτῇ· Τί αὐτὴν ζητεῖς; ἵνα ποιήσῃ πάλιν Ελ λον βασιλέα κατὰ τοῦ σοῦ ἀνδρός; Καὶ πάλιν εἶπεν ἡ ᾿Αριάδνη τῷ βασιλεῖ Ζήνωνι, ὅτι Ιλλοῦς ἐστιν εἰ; τὸ παλάτιον ἢ ἐγώ; Καὶ λέγει αὐτῇ ὁ βασιλεὺς, ὅτι Εἴ τι δύνῃ, πρᾶξον· ἐγώ σε θέλω. Καὶ λοιπὸν ἡ Αριάδνη κατεσκεύασε τοῦ φονεῦσαι τὸν Ἰλλοῦν· καὶ ἱππικοῦ ἀγομένου, ὡς ἀνέρχεται διὰ τῶν πουλιῶν ἐπὶ τὸ Δέκιμον, ἔκρουσεν αὐτῷ ὁ προτρο πεὶς σχολάριος σπαθίῳ κατὰ τῆς κεφαλῆς, ἐν ματι Σποράκιος, βουλόμενος εἰς δύο αὐτὸν κάμψαι καὶ εὑρέθη ὁ σπαθάριος τοῦ Ἰλλοῦ ἐγγύς, καὶ προσεσχηκὼς τὸ ξίφος κατερχόμενον τῇ δεξιᾷ αὐτοῦ χειρὶ ἐδέξατο· καὶ κατελθοῦσα ἡ ἀρχὴ τοῦ ξίφους εἰς τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ ἔκοψε τὸ ὠτίον τοῦ αὐτοῦ Ἰλλοῦ τὸ δεξιόν· καὶ ἐσφάγη ὁ σχολάριος ἐπὶ τὸν τόπον. Ὁ δὲ Ἰλλους κουφισθεὶς ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων αὐτοῦ ἀπηνέχθη εἰς τὸν ἴδιον αὐτοῦ οἶκον βασταζό 388 μενος. 'Ο δὲ Ζήνων ἀκούσας ἐπωμόσατο λέγων ἀγνοεῖν τὴν κατὰ Ἰλλοῦν το κατασκευὴν, καὶ οὐκ ἐπείσθη ὁ Ἰλλοῦς, ἀλλὰ ἔχων τὴν λύπην περιωδεύετο· καὶ κάλλιον δι ἐσχηκὼς ἀπῆλθε πέραν, βουλόμενός τι πρᾶξαι· εἰς τέλειον δὲ ὑγιάνας ἔμεινεν ἔχων τῆς πληγῆς τὴν ὠτειλήν. Καὶ εἰσελθὼν πρὸς τὸν βασιλέα Ζήνωνα ᾔτησεν αὐτὸν ἐπὶ τὴν ᾿Ανατολὴν ἀπολυθῆναι πρὸς ὀλίγον χρόνον διὰ τὸ τοὺς ἀέρας, φησὶν, αλλά ξαι, ἐπειδὴ ἠσθένει ἀπὸ τῆς πληγῆς. Ὁ δὲ βασιλεύς Ζήνων πεισθεὶς διεδέξατο αὐτὸν ἐκ τῆς ἀρχῆς τοῦ μαγίστρου καὶ ἐποίησεν αὐτὸν στρατηλάτην Ανατο λῆς, δοὺς αὐτῷ πᾶσαν ἐξουσίαν. Καὶ αὐτὸς δὲ Ιλ λοῦς ᾔτησεν αὐτὸν λαβεῖν μεθ᾿ ἑαυτοῦ πρὸς θερα πείαν τῆς Αὐγούστας τὸν πατρίκιον Λεόντιον τὸν Παυλίνης, εἰς τὸ δοῦναι αὐτῷ τὴν δέσποιναν Βη εἶναν τὴν μητέρα τῆς βασιλίσσης 'Αριάδνης, ἵνα αναγάγῃ αὐτὴν ἐν Κωνσταντινουπόλει. Ἤτησε δὲ τὸν βασιλέα ὁ αὐτὸς Ἑλλοὺς λαβεῖν καὶ ἄλλους συγκλητι κοὺς πρὸς ἰδίαν ὑπόληψιν· καὶ παρέσχεν αὐτῷ. Καὶ κατῆλθεν ὁ πατρίκιος Ἰλλούς λαβὼν μεθ' ἑαυτοῦ τὸν πατρίκιον Λεόντιον καὶ τοὺς ἄλλους συγκλητι κούς· καὶ κατῆλθεν ἐν ᾿Αντιοχείᾳ τῇ Μεγάλῃ, ποιή σας ὀλίγον χρόνον, χαρισάμενος αὐτοῖς πολλὰ σε ἐξ ἦλθεν ἐπὶ τὴν Ισαυρίαν· καὶ καταγαγὼν τὴν δέ σποιναν Βηρῖναν ἀπὸ τοῦ καστελλίου ἐποίησεν αὐτὴν στέψαι βασιλέα εἰς τὸν Ἅγιον Πέτρον ἔξω τῆς πόλεως Ταρποῦ τῆς Κιλικίας τὸν πατρίκιον Λεόντιον, πείσας αὐτὸν στεφθῆναι, ὄντα ἄνδρα ἐλεύθερον. Καὶ ἐποίη σεν ἡ αὐτὴ Βηρῖνα θείας κελεύσεις κατὰ πόλιν καὶ σάκρας πρὸς τοὺς ἄρχοντας καὶ πρὸς τοὺς στρατιώ τας ὥστε δέξασθαι αὐτὸν καὶ μὴ ἐναντιωθῆναι τινα, 49 αὐτῷ. αὐτὸν 5ο Ιλλοῦν. Ἰλλοῦ. πολλά. ι καὶ δὲ η χαρισάμενος αὐτοῖς σε κάλλιον καλλίων (χ. Ἔκρουσεν αὐτῷ ὁ προτραπείς σχολάριος. αὐτόν. Ο σπαθάριος τοῦ Ἰλλοῦ. Σπάθη, σπαθίον, σπαθάριος, Καὶ κατῆλθεν ὁ πατρίκιος Ἑλλούς. καὶ ἀπῆλθεν. an ut, sublato viro tuo, imperatorem alium sufi ciat? Ariadna itaque imperatoremn rursus compel lans Ergone, inquit, lllus iste, an ego potius in palatio dominor? Respondens ei imperator: Age, dixit, si quid possis, quid moraris? Ego tuus sum. Exinde igitur Ariadne Illo insidias struít; circensi bus autem celebratis, dum ad Decimum per Pulpita transiret Illus, Sporacius quidam scholarius, ad hoc conductus, gladio caput ejus impetivit, animo [100] cum per medium dissecandi. Illo autem Spatharius forte astitit; qui supervenientem gladium animad vertens, dextra manu ictum ejus excepit: cujus ta men mucro, ipso in descensu ad Illi caput allisus, dextram ei aurem præcidit; scholarius autem e vestigio interfectus est. At vero Illum satellites ejus, humeris suis levatum, domum deportabant. Impe rator autem, bis auditis, juravit se istarum in Illum insidiarum inscium esse: sed fidem ei Illus derogavit. Exinde itaque ei infensus, vin dictam meditatus est: melius vero aliquanto sese habens, sinum trajecit, facinus aliquod patrandi animo. Ad extremum vero cum integer esset, et vulnus jam cicatrice obductum esset, imperatorem adiit, in Orientem ad tempus aliquod secedendi licentiam impetrans, nempe ob aeris, ut ipse præ se ferebat, mutationem nondum enim, dixit, satis se a vulnere revaluisse. Imperator aulem, votis an nuens, magistri eum munere liberavit, militumque in Oriente magistrum constituit, potestate ei omni concessa. Præterea quoque Illus Leontium patri cium Paulinæ filium dari sibi comitem petiit; nempe cui Verinam Augustam, Ariadnæ imperatricis ma- [101] trem, traderet Constantinopolim deducendam, Quin et ab imperatore etiam licentiam petivit, iti neris conites alios, quos ipse voluit, ex senatu de legendi. Hoc etiam ei concessit imperator. Illus ´itaque, adjunctis sibi Leontio patricio aliisque ex senatoribus, Antiochiam Magnam contendit: ubi ad tempus exiguum commoratus, multaque civibus largitus, inde in Isauriam ducit iter. Ubi Verinam Augustam ex castro educens, statim hoc ei nego tium dedit, uti Leontium patricium (quem ad hoc, utpote virum liberum, adduxerat) diademate insi gniret. Quod et factuin est, ad templum D. Petri, extra Tarsum Ciliciae situm. Quin et Verina, edi clis imperatoriis sacrisque ubique per insperium emissis, a præfectis undique et militibus postulavit, uti nihil 389 obuitentes, Leontium imperatoren suum agnoscerent. Sed et sacramı etiam quamdam, Cl. Fort. vel alicubi desiderari videtur. Gl., Leg. Scholarios vero, sive scholares dictos fuisse militum manipulos quosdam, ad imperatoris et palatii custodiam destinatos, non est, post tam multas doctorum virorum de hac re observationes, quod ego hic monerem. et spatha, sive eusis est: iude ensifer, satelle's ubique occurrit apud recentiores tum Graecos, tum Latinos. Μilet,

γράψασα δὲ σάκραν ἔχουσαν πολλὰ κακὰ περὶ Ζή νωνος. Καὶ ἐβασίλευσεν ἐν ᾿Αντιοχείᾳ ὀλίγας ημέ ρας. Καὶ γνούς Ζήνων ὁ βασιλεὺς ἔπεμψε βοήθειαν πολλὴν καὶ στρατηλάτην Ιωάννην τὸν Σκύθην. Καὶ ἀκούσας Λεόντιος καὶ Ἰλλοῦς καὶ οἱ [102] μετ' αὐτοῦ καὶ ἀνῆλθαν μετὰ Βηρίνης εἰς τὸ Παπῦριν 38 και στέλλιον καὶ Βηρῖνα μὲν ἰδίῳ θανάτῳ τελευτα. Παμπρέπιος δέ τις ὡς προδότης μετ' αὐτῶν ὧν ἐσφάγη, ἄνω καὶ ἐῤῥίφη τὸ λείψανον αὐτοῦ εἰς τὰ ὄρη. Ἱλλους δὲ καὶ Λεόντιος φοσσευθέντες παρελήφθησαν καὶ πρόοδον δεδωκότες παρὰ τῷ ἄρχοντι Σελευ κείας της Ισαυρίας ἀπὸ διαλαλιᾶς ἀπεκεφαλίσθησαν καὶ αἱ κεφαλαὶ αὐτῶν εἰσηνέχθησαν Ζήνων ἐν Κων σταντινουπόλει εἰς κοντὸν δ πεπηγμέναι· καὶ πολὺς ὄχλος ἀπῄει σε θεωρῶν αὐτάς· ἦσαν γὰρ ἀπενεχθεῖσαι " πέραν ἐν Σύκαις ἐπὶ τὸν ᾿Αγιον Κόνωνα. Ἐπὶ δὲ τῆς αὐτοῦ βασιλείας ἐβασίλευσε Περσῶν Περίζης 86· πολλὰς δὲ ταραχὰς καὶ φόνους ἐν τῷ αὐτῷ καιρῷ ἐποίησαν οἱ Πράσινοι ἐν ᾿Αντιοχείς· ἐφόνευσαν γάρ, φησὶν, Ἰουδαίους μηδενός φειδόμενοι. Καὶ δι εδέχθη ὁ τότε κόμης τῆς ᾿Ανατολῆς Θεόδωρος ἀγανακτηθείς [103] καὶ εἰρήνευσαν τὰ δημοτικά. Καὶ ἀνηνέχθη τῷ αὐτῷ βασιλεῖ Ζήνωνι τὸ γενόμενον ὑπὸ τῶν Πρασίνων πρὸς τοὺς Ἰουδαίους ἀσέβημα καὶ ἡγανάκτησε κατὰ τῶν Πρασίνων τῶν ἐν ᾿Αντιο χείᾳ, λέγων, Διὰ τί τοὺς νεκροὺς μόνον τῶν Ἰουδαίων ἔκαυσαν; ἐχρῆν γὰρ αὐτοὺς καὶ τοὺς ζῶντας Ιου δαίους καῦσαι. Καὶ ἐσιωπήθη τὸ πρᾶγμα. Ὁ δὲ αὐτὸς βασιλεὺς Ζήνων ἐρωτήσας Μαυριανὸν τὴν σοφώτατον κόμητα, ὅστις πολλὰ αὐτῷ προέλεγεν ἦν γὰρ καὶ μυστικά τινα εἰδὼς, καὶ τίς δ' μετ' αὐτὸν βασιλεύει), προεἶπεν ὅτι καὶ τὴν βασιλείαν αὐτοῦ καὶ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ διαδέχεται τις ἀπὸ σιλεντια ρίων [Καὶ ταῦτα ἀκούσας δε ὁ βασιλεὺς Ζήνων συνέσχε τὸν πατρίκιον Πελάγιον τὸν ἀπὸ σιλεντια ρίων] πληρώσαντα καὶ ἐλθόντα εἰς τὴν τοῦ πατρι κίου ἀξίαν, ἄνδρα σοφόν· ἐκέλευσε δημεύσας φυλάτ τεσθαι 19. Οντινα νυκτὸς οἱ φυλάσσοντες ἔπνιξαν καὶ 13 Παπύρις Οχ. Η χόντον Οχ. σε απίει Οχ. το Περοζής Οχ. 57 καὶ τίς. τίς 528 Α. καὶ ταῦτα ἀκούσας, ἐκέλευσε δημεύσας φυλάττεσθαι. καὶ δημεύσας αὐτὸν ἐκέλευσε φυλάττεσθαι· καὶ Καὶ ἀνῆλθαν μετὰ Βηρίνης. Καὶ Εις τὸ Παπύρις καστέλλιον. πρὸς τὸ Παπι που λεγόμενον φρούριον εἰς τὸ Παπύριον καστέλλιον. Καὶ πρόοδον δεδωκότες, Αγανακτηθείς. Μηνι Ἰουνίῳ, Ινδικτιῶν: τῇ αὐτῇ, ἐδέχθη ὁ ἐπίσκοπος Ρώμης Βιγίλιος, ὑπὸ τοῦ βασιλέως· ἦν γὰρ ἀγαν ακτηθεὶς, καὶ προσφυγίῳ χρησάμενος εἰς τὸν ἅγιον Σέργιον, ἦν ἀγανακτηθείς, καὶ ἀμφοτέρων συσχε θέντων, κατείπον Βελισσαρίου τοῦ πατρικίου καὶ ἐκ τούτου ὑπὸ ἀγανάκτησιν γέγονεν. Διαδέχεται τις ἀπὸ σιλεντιαρίων. opprobriis in Zenonem refertan, divulgavit. Paucis itaque diebus Antiochiæ imperavit Leontius. Imperator vero Zeno, lis auditis, ingentem adversus eos exercitum emisit, sub ductu Joan nis Scythæ. Quod ubi Leontio, Illo, cæterisque eorum consciis, notum fuit; in Papyrium castel lumn omnes, una cum Verina, se receperunt: ubi Verina, naturæ concedens, dien suum obiit. Pamprepius vero quidam, ob castelli] proditio nem meditatam, in summa ejus parte occisus est, cadavere ejus in montes projecto. Illus vero et Leontius, obsidione cincti, capti sunt. Dumque in itinere sunt ad Seleucia Isauriæ præfectum, ob maledicentiam suam capite multati sunt. Ca pita vero eorum, Constantinopolim delata, ad D. Cononem, in opposito littore Syceno, turbis inte rim innumeris ad spectaculum concursitantibus, a Zenone contis affixa sunt. Ejusdem sub imperio Perozes Persis regnavit, quo tempore etiam Prasini tumultus Antiochiæ maximos excitarunt, Judæis ad unum omnibus internecioni datis. Quod in Theodoro Orientis comite non ferens imperator, eum dignitate exuit; tumultusque inde in populo cousopitus. Impera tor autem Zeno, certior factus de eo quod a Pra sinis in Judaeos 390 patratum fuerat, iratus eis, Quorsum, inquit, Judæos mortuos tantum ignibus mandarunt, quos etiam vivos concremare oportuit? Res vero inde silentio sepulta est. Idem vero imperator Zeno Maurianum comi tem, virum sapientissimum (qui mulla ei præ dixerat; norat enim occulta quædam mysteria), interrogavit, Quis post se imperaturus esset. Respondit ille: Imperium simul, et uxorem tuam accipiet quidam ex silentiariis. [Hoc audito, im perator comprehendit Pelagium patricium, qui jam olim silentiariorum] gradum supremum ascenderat, et ad dignitatem patriciam provectus fuerat, virum sapientem: bonisque ejus publica Chron. Pasch. p. etc.. Quæ uncis inclusa sunt, ex Chr. Alex. supplevimus, qui hæc ipsa ex No stro, vel nterque ex tertio quodam, transcripsit.» Ch. 55» Chr. Alex. habet, rectius; enim particula apud Nostrum deside ratur. › Ch. (*) omnino re sus clarus inde elici poterit: doctis itaque ena dundas. Evagrius, Ecclea Ist. Ib. m, cap. 27, rebelles hosce se contulisse scribit. Jor nandes etiam De regu. success. castellum hoc Papyrim vocat Additoque supersolito Isaurus do no, omnes simul conspirant contra Zenonem, cujus thesauris in Papyrio castello munitissimo reperiis desarviunt. Marcellinus item, Leontius interrex, et Illus tyrannus in Papyrio Isauria castello capti decollatique sunt. Forte itaque auctor noster scri pserit, etc. Locum hunc pessime suspectum habeo, nec video quinam sen cleandum permitto. Vocabulum hoc a Nostro fre quenter usurpatur, diciturque de eo qui in iram sive offensam alicujus incidit. Ut lib. xvm etc. Exempla passim occurrunt. Quod autem hoc loco dicit, ad finem ejusdem lib. xvm, inquit, etc., Verba hæc sonant, ac si Anastasius silentiarii officio dudum

Εῤῥιψαν εἰς θάλασσαν τὸ λείψανον αὐτοῦ κατὰ κα λευσιν τοῦ βασιλέως. Καὶ ἀκούσας τοῦτο ὁ ἔπαργής τῶν πραιτωρίων Αρκάδιος Ελοιδόρει τὸν βασιλέα Ζή νωνα διὰ Πελάγιον· καὶ ἦλθεν εἰς τὰς ἀκοὰς Ζήνω νος, καὶ ἐκέλευσεν εἰσερχόμενον εἰς [104] τὸ παλάτιον σφαγῆναι. Ὁ δὲ Αρκάδιος, μαθὼν τοῦτο, ὡς μετεστάλη ἀπὸ τοῦ βασιλέως, παρερχόμενος ἀπὸ τῆς ἐκκλη σίας ἐποίησεν ὡς θέλων εὔξασθαι· καὶ κατελθεί ν ἐκ τοῦ ὀχήματος εἰσῆλθεν εἰς τὴν Μεγάλην Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως· καὶ ἔμεινεν ἔσω, καὶ ἐῤῥύσθη θανάτου. Καὶ ὡς ἔστιν ἐκεῖ, ἐδήμευσεν αὐτὸν ὁ βασι λεὺς Ζήνων. Μετὰ δὲ ὀλίγον καιρόν δυσεντερία λε φθεὶς ὁ αὐτὸς βασιλεὺς Ζήνων ἐτελεύτησεν, ὧν ἐνιαυτῶν ξ καὶ μηνῶν θ', μηνὶ Ξανθικῷ θ' ἔτου; κατὰ ᾿Αντιόχειαν φλθ', ινδικτιώνος ιδ'. Εστιν οὖν ἀπὸ Ἀδὰμ ἕως τῆς τελευτῆς Ζήνωνος βασιλέως ἔτη ελπγ'. τὸ ἀπὸ τῆς. διὰ τῆς μεγάλης ὁ ἀπὸ ὑπάτων, ἀπὸ νοταρίων, Παρερχόμενος ἀπὸ τῆς ἐκκλησίας. διὰ τῆς ἐκκλ., Δυσεντερίᾳ ληφθείς. Του Ζή νωνος τοίνυν ἅπαιδος τελευτήσαντος ἐπιληψίας νόσῳ μετὰ ἑβδομον καὶ δέκατον ἔτος αὐτοῦ βασιλείας. ἤλπισε μὲν Λογγίνος, [105] ΛΟΓΟΣ ΧΡΟΝΩΝ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ. Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Ζήνωνος ἐβασίλευσεν θειότατος Αναστάσιος ὁ δίκορος, ο Δυρραχηνός, ἀπὸ τῆς Νέας Ἠπείρου, ἀπὸ σιλεντιαρίων, ἐπὶ τῆς ὑπατείας Ολυδρίου τοῦ υἱοῦ ᾿Αρεοβίνδου· ὅστις ἐξα σίλευσεν ἔτη κζ' καὶ μῆνας γ', στεφθεὶς ἐν μηνὶ ᾿Απριλλίῳ τῇ ἁγίᾳ πέμπτῃ τῆς μεγάλης ἑβδομάδος. Καὶ ἠγάγετο ᾿Αριάδνην τὴν τοῦ Ζήνωνος τοῦ πρὸ αὐτοῦ βασιλεύσαντος γενομένην γυναίκα. "Ην δὲ μακρὸς πάνυ, κονδόθριξ, εύστολος, στρογγύλοψις, μιξοπόλιος τὴν κάραν καὶ τὸ γένειον, ἐν τῷ δεξιῷ ὀφθαλμῷ [106] ἔχων τὴν κόρην γλαυκὴν καὶ ἐν Ἐν τῷ δεξιῷ ὀφθαλμῷ ἔχων τὴν κόρην γλαυ κήν. του διχόρου tis, ipsumn custodie tradidit. Nunc vero, impera toris ipsius ex mandato, custodes per noctem strangularunt, corpusque in mare projecerunt. Arcadius autem, prætorio præfectus, ubi hoc au dierat, imperatorem ob Pelagii cædem conviciis insectatus est: quod ubi ad Zenonis aures perve nisset, jussit illum, simul ac palatium ingredere tur, occidi. Hoc ubi rescierat Arcadius, cum ab imperatore accersitus ecclesiam pertransiret, ex curru descendens, simulavit velle se precari ecclesiamque Magnam Constantinopoli ingressus, ibi mansit, a morte sic liberatus; bonis interim ejus omnibus a 391 Zenone imperatore publica tis. Non multo autem post temporis imperator Zeno, dysenteria correptus, fato succubuit, an nos natus Lx et menses ix, Aprilis die 1x, æræ Antiochénæ anno dxxxix, indictionis xiv. Ab Adamo igitur, adusque Zenonis exitum, anni sunt MMMMMDCCCCXXCIII. Chron. Vid. Reiskius ad Constantin. p. 862. functus fuisset: quomodo etiam invenimus de eis scilicet dictum, qui muneribus istis jamjam defuncti sunt: quod et proprie etiam in sequentibus dictum est de Pelagio patricio, qui, silentiariorum gradus omnes præter vectus, ad patriciam jam dignitatem ascendisse!. Omnes tamen scriptores alii eum ex silentiario imperatorem salutatum tradunt. Vide Marcellin., Zonar., Cedren., Chr. Alex., Victor. Tununens. alios. Mallem uti habet Chr. Alex. Ita etiam Chr. Ales. Evagrius tamen Zenonem imp. comitiali morbo correptum diem suum obiisse perhibet etc. Cedrenus tamen ciull miro quodam modo sublatum perhibet. IG. Zenonem excepit in imperio divinissimus Ana stasius dicorus, qui ex silentiariis fuerat, ex Dyrrachio Nova Epiri oriundus, consule Olybrio, Ariobindi filio. inauguratus est mense Aprili, feria sancta v magnæ hebdomadæ; duxitque in uxorem Ariadnam, Zenonis decessoris sui viduam. Imperavit autem annos XXVII et menses tres. Erat hic statura valde procera, capillitio brevi, decorus, facie rotunda, capite mentoque sub canescentibus, oculorum pupilla dextra cæsia, sinistra vero nigricante, oculis nibilomin us Eamdem Anastasii appellati causam assignat Zonaras, licet singulo oculo co lorem suum assignando a Nostro discrepet. Zona

Εῤῥιψαν εἰς θάλασσαν τὸ λείψανον αὐτοῦ κατὰ κα λευσιν τοῦ βασιλέως. Καὶ ἀκούσας τοῦτο ὁ ἔπαργής τῶν πραιτωρίων Αρκάδιος Ελοιδόρει τὸν βασιλέα Ζή νωνα διὰ Πελάγιον· καὶ ἦλθεν εἰς τὰς ἀκοὰς Ζήνω νος, καὶ ἐκέλευσεν εἰσερχόμενον εἰς [104] τὸ παλάτιον σφαγῆναι. Ὁ δὲ Αρκάδιος, μαθὼν τοῦτο, ὡς μετεστάλη ἀπὸ τοῦ βασιλέως, παρερχόμενος ἀπὸ τῆς ἐκκλη σίας ἐποίησεν ὡς θέλων εὔξασθαι· καὶ κατελθεί ν ἐκ τοῦ ὀχήματος εἰσῆλθεν εἰς τὴν Μεγάλην Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως· καὶ ἔμεινεν ἔσω, καὶ ἐῤῥύσθη θανάτου. Καὶ ὡς ἔστιν ἐκεῖ, ἐδήμευσεν αὐτὸν ὁ βασι λεὺς Ζήνων. Μετὰ δὲ ὀλίγον καιρόν δυσεντερία λε φθεὶς ὁ αὐτὸς βασιλεὺς Ζήνων ἐτελεύτησεν, ὧν ἐνιαυτῶν ξ καὶ μηνῶν θ', μηνὶ Ξανθικῷ θ' ἔτου; κατὰ ᾿Αντιόχειαν φλθ', ινδικτιώνος ιδ'. Εστιν οὖν ἀπὸ Ἀδὰμ ἕως τῆς τελευτῆς Ζήνωνος βασιλέως ἔτη ελπγ'. τὸ ἀπὸ τῆς. διὰ τῆς μεγάλης ὁ ἀπὸ ὑπάτων, ἀπὸ νοταρίων, Παρερχόμενος ἀπὸ τῆς ἐκκλησίας. διὰ τῆς ἐκκλ., Δυσεντερίᾳ ληφθείς. Του Ζή νωνος τοίνυν ἅπαιδος τελευτήσαντος ἐπιληψίας νόσῳ μετὰ ἑβδομον καὶ δέκατον ἔτος αὐτοῦ βασιλείας. ἤλπισε μὲν Λογγίνος, [105] ΛΟΓΟΣ ΧΡΟΝΩΝ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ. Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Ζήνωνος ἐβασίλευσεν θειότατος Αναστάσιος ὁ δίκορος, ο Δυρραχηνός, ἀπὸ τῆς Νέας Ἠπείρου, ἀπὸ σιλεντιαρίων, ἐπὶ τῆς ὑπατείας Ολυδρίου τοῦ υἱοῦ ᾿Αρεοβίνδου· ὅστις ἐξα σίλευσεν ἔτη κζ' καὶ μῆνας γ', στεφθεὶς ἐν μηνὶ ᾿Απριλλίῳ τῇ ἁγίᾳ πέμπτῃ τῆς μεγάλης ἑβδομάδος. Καὶ ἠγάγετο ᾿Αριάδνην τὴν τοῦ Ζήνωνος τοῦ πρὸ αὐτοῦ βασιλεύσαντος γενομένην γυναίκα. "Ην δὲ μακρὸς πάνυ, κονδόθριξ, εύστολος, στρογγύλοψις, μιξοπόλιος τὴν κάραν καὶ τὸ γένειον, ἐν τῷ δεξιῷ ὀφθαλμῷ [106] ἔχων τὴν κόρην γλαυκὴν καὶ ἐν Ἐν τῷ δεξιῷ ὀφθαλμῷ ἔχων τὴν κόρην γλαυ κήν. του διχόρου tis, ipsumn custodie tradidit. Nunc vero, impera toris ipsius ex mandato, custodes per noctem strangularunt, corpusque in mare projecerunt. Arcadius autem, prætorio præfectus, ubi hoc au dierat, imperatorem ob Pelagii cædem conviciis insectatus est: quod ubi ad Zenonis aures perve nisset, jussit illum, simul ac palatium ingredere tur, occidi. Hoc ubi rescierat Arcadius, cum ab imperatore accersitus ecclesiam pertransiret, ex curru descendens, simulavit velle se precari ecclesiamque Magnam Constantinopoli ingressus, ibi mansit, a morte sic liberatus; bonis interim ejus omnibus a 391 Zenone imperatore publica tis. Non multo autem post temporis imperator Zeno, dysenteria correptus, fato succubuit, an nos natus Lx et menses ix, Aprilis die 1x, æræ Antiochénæ anno dxxxix, indictionis xiv. Ab Adamo igitur, adusque Zenonis exitum, anni sunt MMMMMDCCCCXXCIII. Chron. Vid. Reiskius ad Constantin. p. 862. functus fuisset: quomodo etiam invenimus de eis scilicet dictum, qui muneribus istis jamjam defuncti sunt: quod et proprie etiam in sequentibus dictum est de Pelagio patricio, qui, silentiariorum gradus omnes præter vectus, ad patriciam jam dignitatem ascendisse!. Omnes tamen scriptores alii eum ex silentiario imperatorem salutatum tradunt. Vide Marcellin., Zonar., Cedren., Chr. Alex., Victor. Tununens. alios. Mallem uti habet Chr. Alex. Ita etiam Chr. Ales. Evagrius tamen Zenonem imp. comitiali morbo correptum diem suum obiisse perhibet etc. Cedrenus tamen ciull miro quodam modo sublatum perhibet. IG. Zenonem excepit in imperio divinissimus Ana stasius dicorus, qui ex silentiariis fuerat, ex Dyrrachio Nova Epiri oriundus, consule Olybrio, Ariobindi filio. inauguratus est mense Aprili, feria sancta v magnæ hebdomadæ; duxitque in uxorem Ariadnam, Zenonis decessoris sui viduam. Imperavit autem annos XXVII et menses tres. Erat hic statura valde procera, capillitio brevi, decorus, facie rotunda, capite mentoque sub canescentibus, oculorum pupilla dextra cæsia, sinistra vero nigricante, oculis nibilomin us Eamdem Anastasii appellati causam assignat Zonaras, licet singulo oculo co lorem suum assignando a Nostro discrepet. Zona

τῷ ἀριστερῷ μέλαιναν, τελείους ἔχων ὀφθαλμούς, τὸ δὲ γένειον αὐτοῦ πυκνῶς ἐκείρετο. Ἐν δὲ τῇ αὐτοῦ βασιλείᾳ ἐποίησεν ἔπαρχον πραι τωρίων τὸν πατρίκιον έριον· ὅστις ἐποίησε κόμητα Ανατολής Καλλιόπιον τὸν ἴδιον συγγενέα. Καὶ ὡς ἄρχει, ἐπῆλθον τῷ αὐτῷ Καλλιοπίῳ οἱ Πράσινοι Αν τωχείας ἐν τῷ πραιτωρίῳ· καὶ φυγών διεσώθη. Τοῦτο δὲ γνοὺς ὁ ἔπαρχος Ἱέριος ἀνήγαγε τῷ βασι λεῖ ᾿Αναστασίῳ· καὶ εὐθέως προηγάγετο ὁ αὐτὸς βα σιλεὺς κόμητα Ανατολής Κωνστάντιον τὸν Ταρσέα, τοὺς αὐτῷ ἐξουσίαν κατὰ πάσης ζωής ", ἐπειδὴ τὸ Πράσινον μέρος Αντιοχείας δημοκρατοῦν ἐπήρχετο τοῖς ἄρχουσιν· ὅστις Κωνστάντιος ἐποίησε τὸν δῆμον Αντιοχείας είκειν κελεύσμασιν ἀρχόντων, ἔτους χρηματίζοντος κατά Αντιόχειαν αμγ'. Ἐφίλει δὲ ὁ αὐτὸς βασιλεὺς τὸ Ῥούσιον μέρος Κωνσταντινουπόλεως, τοῖς δὲ Πρασίνοις καὶ Βενέτοις πανταχῇ ἐπεξήρχετο στασιάζουσιν. Ὁ δὲ αὐτὸς βασιλεὺς ἀκούσας ὅτι συνάγονται οι Ἴσαυροι εἰς τὴν ἰδίαν αὐτῶν χώραν τυραννῆσαι βου λόμενοι, εὐθέως επεστράτευσε κατ' αὐτῶν· καὶ ἐπολέμησεν αὐτοῖς πέμψας στρατηγούς Ἰωάννην τὸν ἐπίκλην κυρτόν, στρατηλάτην πραισέντου, καὶ Διογενιανὸν τὸν [107] πατρίκιον, τὸν συγγενέα τῆς Αὐγούστας, καὶ ἄλλους μετὰ πλήθους Σκυθῶν καὶ Γοτθικῆς καὶ Βεστικής χειρός. Καὶ ἀνήλωσε τους αὐτοὺς Ἰσαύρους καὶ ἀπώλεσε τὴν χώραν αὐτῶν καὶ τὰς πόλεις αὐτῶν κατέστρεψε, καὶ πυρίκαυστα ἐποίησε τὰ καστέλλια αὐτῶν, λαβὼν αἰχμαλώτους – τοὺς ἐξάρχους αὐτῶν εἰς τὴν αὐτῶν τυραννίδα Λογ γἶνον τὸν ἀπὸ μαγίστρων τὸν Φαλακρὸν καὶ Αθηνά ἕωρον τὸν Νεώτερον καὶ Λογγινίνην τὸν Χωλόν καὶ Κόνωνα τον Φουσκιανοῦ τὸν ἀπὸ ἐπισκόπων Απαμείας Ὁ δὲ Λογγινίνης πρῶτος ἀπώλετο ἐν τη συμβολή του πολέμου, ὅτε σε ὑπήντησαν άλο λήλοις τὰ ἐξέρχετα εἰς τὸ Κοτυάειον, πόλιν τῆς Φρυ γίας, ἐκεῖ ἐσφάγη· καὶ μετ' αὐτὸν Κόνων ὁ Φουσ πιανοῦ λόγχῃ βληθεὶς ἔπεσε. Καὶ τραπέντες οἱ Ισαυ ρα εἰς φυγὴν συνελήφθησαν τότε καὶ οἱ λοιποὶ ἐξ αρχοι ζῶντες· καὶ ἀπεκεφαλίσθησαν καὶ ἀνηνέχθη σαν αἱ κεφαλαὶ αὐτῶν τῷ αὐτῷ ᾿Αναστασίῳ βασι λεῖ. Καὶ μετὰ τὴν αὐτὴν νίκην ἔδωκε δωρεάς τοῖς ὑποτελέσι πᾶσι τοῖς ὑπὸ τὴν αὐτοῦ βασιλεία». Οι ζωής ζώνης Οι «ὅτε γὰρ ὀφθαλμῶν· τῇ μὲν γὰρ δεξιᾷ ἦν τὸ χρῶμα μελάντε μου, ἡ δὲ λαιὰ πρὸς τὸ γλαυκότερον ἐχρωμάτιστο. ὀφθαλμῶν· τῇ μὲν γὰρ ἦν τὸ χρῶμα μελάντερον, ἡ δὲ λαιὰ πρὸς τὸ γλαυκότερον έχρωμάτιστο. Καὶ Λογγινίνην τὸν χωλόν. Καὶ Κόνωνα τὸν Φουσκιανοῦ τὸν ἀπὸ ἐπι σκόπων Απαμείας. τὸν ἀπὸ ἐπισκό των Απαμείας Οτε ὑπήντησαν. ὅτε γὰρ ὑπήντησαν pulcherrimis; barlam vero frequenter ton debat. Hic, imperator factus, prætorio præfectum con stituit Hierium patricium; qui Calliopium, cogna tum suum, Orientis comitem designavit. Hic vero ad principatum evectus, cum adversus eum in. surgerent Prasini 393 Antiochenses, fuga sal vus evasil. Hoc audito, Hierius præfectus impe ratori rem detulit: qui statim Orientis comiten designavit Constantium Tarsensein, concessa etiam ei in omnes potestate plena; ex eo quod Pra sini Antiochiæ dominantes, in præfectos frequen ter insurgerent. Illud igitur in populo Antiochensi Constantius egit, ut magistratibus suis deinceps morem gererent. Annus erat Antioche næ DXLIII. At vero imperator Russatis Constantinopolitanis admodum studebat; Prasinos vero et Venetos tumultuantes ubique compescuit. Audito autem quod Isauri, in regione ipsorum copiis collectis, tyrannidem sibi arripere in animo haberent; adversus eos arma movit, mis sis in expeditionem hanc, cum copiis Scythicis, Gothicis et Bessicis, Joanne cognomine Gibbo, præsentis militia magistro et Diogeniano patri cio, Augustæ cognato, aliisque ducibus. Hi vero Isauros istos profligarunt; et regionibus eorum vastatis, eversis etiam urbibus, castellisque igni bus absumptis, rebellionis etiam istius dures primarios, Longinum nempe Calvum, exmagi. strum, Athenodorum Juniorem, Longininem Claudum, et Cononem Fusciaui filium, exepiscopum Apamensem, aut occiderunt, aut ] captivos ab duxerunt. Primus itaque Longinines, ad Co tyæum, urbem Phrygiæ, 394 ubi exercitus in ter se commissi primum conflictati sunt, ipso in congressu occisus periit. Post quem Conon, Fusciani filius cecidit, hasta transfixus. Cæteri au tem duces, Isauris in fugam versis, vivi compre hensi sunt, capiteque multati, capitibus eorum ad Anastasium imperatorem deportatis: qui, bac victoria potitus, omnibus per imperium tributariis munera transmisit. Cl., Cl. functione militari munere commutata, Longino Lilingis iste a Marcellino dictus est: Dum bellum paratur Isau ricum, dumque Isaurici imperium sibi vindicare ni tuntur, in Phrygia jurta Cotyæum civitatem, unde confluunt, Lilingis, segnis quidem pedes, sed eques bello acerrimus, a Romanis primus in prælio tru cidalus, etc. Cononem hunc ideo auctor dicit, quia, episcopali Isauro, Isaurus et ipse, belli hujus socium sese adjunxerat: vide Evagr. Histor. eccles. lib. iii, cap. 35, et Nicephor. lib. xvi, cap. 36. Conor vero iste et Longinines, sive Lilingis, de quo supra, inter captivos numerandi non sunt; proximis enim verbis prælio eos cecidisse scribit auctor noster: în versione itaque nostra verba bæc, avt occiderunt, aut omnino supplenda judicavimus, quo auctoris mentem clariorem redderemus. Forte scribendum, sensus enim aliter claddicare vide tur.

τῷ ἀριστερῷ μέλαιναν, τελείους ἔχων ὀφθαλμούς, τὸ δὲ γένειον αὐτοῦ πυκνῶς ἐκείρετο. Ἐν δὲ τῇ αὐτοῦ βασιλείᾳ ἐποίησεν ἔπαρχον πραι τωρίων τὸν πατρίκιον έριον· ὅστις ἐποίησε κόμητα Ανατολής Καλλιόπιον τὸν ἴδιον συγγενέα. Καὶ ὡς ἄρχει, ἐπῆλθον τῷ αὐτῷ Καλλιοπίῳ οἱ Πράσινοι Αν τωχείας ἐν τῷ πραιτωρίῳ· καὶ φυγών διεσώθη. Τοῦτο δὲ γνοὺς ὁ ἔπαρχος Ἱέριος ἀνήγαγε τῷ βασι λεῖ ᾿Αναστασίῳ· καὶ εὐθέως προηγάγετο ὁ αὐτὸς βα σιλεὺς κόμητα Ανατολής Κωνστάντιον τὸν Ταρσέα, τοὺς αὐτῷ ἐξουσίαν κατὰ πάσης ζωής ", ἐπειδὴ τὸ Πράσινον μέρος Αντιοχείας δημοκρατοῦν ἐπήρχετο τοῖς ἄρχουσιν· ὅστις Κωνστάντιος ἐποίησε τὸν δῆμον Αντιοχείας είκειν κελεύσμασιν ἀρχόντων, ἔτους χρηματίζοντος κατά Αντιόχειαν αμγ'. Ἐφίλει δὲ ὁ αὐτὸς βασιλεὺς τὸ Ῥούσιον μέρος Κωνσταντινουπόλεως, τοῖς δὲ Πρασίνοις καὶ Βενέτοις πανταχῇ ἐπεξήρχετο στασιάζουσιν. Ὁ δὲ αὐτὸς βασιλεὺς ἀκούσας ὅτι συνάγονται οι Ἴσαυροι εἰς τὴν ἰδίαν αὐτῶν χώραν τυραννῆσαι βου λόμενοι, εὐθέως επεστράτευσε κατ' αὐτῶν· καὶ ἐπολέμησεν αὐτοῖς πέμψας στρατηγούς Ἰωάννην τὸν ἐπίκλην κυρτόν, στρατηλάτην πραισέντου, καὶ Διογενιανὸν τὸν [107] πατρίκιον, τὸν συγγενέα τῆς Αὐγούστας, καὶ ἄλλους μετὰ πλήθους Σκυθῶν καὶ Γοτθικῆς καὶ Βεστικής χειρός. Καὶ ἀνήλωσε τους αὐτοὺς Ἰσαύρους καὶ ἀπώλεσε τὴν χώραν αὐτῶν καὶ τὰς πόλεις αὐτῶν κατέστρεψε, καὶ πυρίκαυστα ἐποίησε τὰ καστέλλια αὐτῶν, λαβὼν αἰχμαλώτους – τοὺς ἐξάρχους αὐτῶν εἰς τὴν αὐτῶν τυραννίδα Λογ γἶνον τὸν ἀπὸ μαγίστρων τὸν Φαλακρὸν καὶ Αθηνά ἕωρον τὸν Νεώτερον καὶ Λογγινίνην τὸν Χωλόν καὶ Κόνωνα τον Φουσκιανοῦ τὸν ἀπὸ ἐπισκόπων Απαμείας Ὁ δὲ Λογγινίνης πρῶτος ἀπώλετο ἐν τη συμβολή του πολέμου, ὅτε σε ὑπήντησαν άλο λήλοις τὰ ἐξέρχετα εἰς τὸ Κοτυάειον, πόλιν τῆς Φρυ γίας, ἐκεῖ ἐσφάγη· καὶ μετ' αὐτὸν Κόνων ὁ Φουσ πιανοῦ λόγχῃ βληθεὶς ἔπεσε. Καὶ τραπέντες οἱ Ισαυ ρα εἰς φυγὴν συνελήφθησαν τότε καὶ οἱ λοιποὶ ἐξ αρχοι ζῶντες· καὶ ἀπεκεφαλίσθησαν καὶ ἀνηνέχθη σαν αἱ κεφαλαὶ αὐτῶν τῷ αὐτῷ ᾿Αναστασίῳ βασι λεῖ. Καὶ μετὰ τὴν αὐτὴν νίκην ἔδωκε δωρεάς τοῖς ὑποτελέσι πᾶσι τοῖς ὑπὸ τὴν αὐτοῦ βασιλεία». Οι ζωής ζώνης Οι «ὅτε γὰρ ὀφθαλμῶν· τῇ μὲν γὰρ δεξιᾷ ἦν τὸ χρῶμα μελάντε μου, ἡ δὲ λαιὰ πρὸς τὸ γλαυκότερον ἐχρωμάτιστο. ὀφθαλμῶν· τῇ μὲν γὰρ ἦν τὸ χρῶμα μελάντερον, ἡ δὲ λαιὰ πρὸς τὸ γλαυκότερον έχρωμάτιστο. Καὶ Λογγινίνην τὸν χωλόν. Καὶ Κόνωνα τὸν Φουσκιανοῦ τὸν ἀπὸ ἐπι σκόπων Απαμείας. τὸν ἀπὸ ἐπισκό των Απαμείας Οτε ὑπήντησαν. ὅτε γὰρ ὑπήντησαν pulcherrimis; barlam vero frequenter ton debat. Hic, imperator factus, prætorio præfectum con stituit Hierium patricium; qui Calliopium, cogna tum suum, Orientis comitem designavit. Hic vero ad principatum evectus, cum adversus eum in. surgerent Prasini 393 Antiochenses, fuga sal vus evasil. Hoc audito, Hierius præfectus impe ratori rem detulit: qui statim Orientis comiten designavit Constantium Tarsensein, concessa etiam ei in omnes potestate plena; ex eo quod Pra sini Antiochiæ dominantes, in præfectos frequen ter insurgerent. Illud igitur in populo Antiochensi Constantius egit, ut magistratibus suis deinceps morem gererent. Annus erat Antioche næ DXLIII. At vero imperator Russatis Constantinopolitanis admodum studebat; Prasinos vero et Venetos tumultuantes ubique compescuit. Audito autem quod Isauri, in regione ipsorum copiis collectis, tyrannidem sibi arripere in animo haberent; adversus eos arma movit, mis sis in expeditionem hanc, cum copiis Scythicis, Gothicis et Bessicis, Joanne cognomine Gibbo, præsentis militia magistro et Diogeniano patri cio, Augustæ cognato, aliisque ducibus. Hi vero Isauros istos profligarunt; et regionibus eorum vastatis, eversis etiam urbibus, castellisque igni bus absumptis, rebellionis etiam istius dures primarios, Longinum nempe Calvum, exmagi. strum, Athenodorum Juniorem, Longininem Claudum, et Cononem Fusciaui filium, exepiscopum Apamensem, aut occiderunt, aut ] captivos ab duxerunt. Primus itaque Longinines, ad Co tyæum, urbem Phrygiæ, 394 ubi exercitus in ter se commissi primum conflictati sunt, ipso in congressu occisus periit. Post quem Conon, Fusciani filius cecidit, hasta transfixus. Cæteri au tem duces, Isauris in fugam versis, vivi compre hensi sunt, capiteque multati, capitibus eorum ad Anastasium imperatorem deportatis: qui, bac victoria potitus, omnibus per imperium tributariis munera transmisit. Cl., Cl. functione militari munere commutata, Longino Lilingis iste a Marcellino dictus est: Dum bellum paratur Isau ricum, dumque Isaurici imperium sibi vindicare ni tuntur, in Phrygia jurta Cotyæum civitatem, unde confluunt, Lilingis, segnis quidem pedes, sed eques bello acerrimus, a Romanis primus in prælio tru cidalus, etc. Cononem hunc ideo auctor dicit, quia, episcopali Isauro, Isaurus et ipse, belli hujus socium sese adjunxerat: vide Evagr. Histor. eccles. lib. iii, cap. 35, et Nicephor. lib. xvi, cap. 36. Conor vero iste et Longinines, sive Lilingis, de quo supra, inter captivos numerandi non sunt; proximis enim verbis prælio eos cecidisse scribit auctor noster: în versione itaque nostra verba bæc, avt occiderunt, aut omnino supplenda judicavimus, quo auctoris mentem clariorem redderemus. Forte scribendum, sensus enim aliter claddicare vide tur.

; γετο κόμητα Ανατολῆς τὸν τε ἀπὸ κομμερκιαρίων Προκόπιον τον Αντιοχέα· όστις κατήνεγκε με ἑαυτοῦ ἀπὸ θείου τύπου νυκτέπαρχον Μηνί ονόματι, Βυζάντιον. Καὶ ταραχῆς γενομένης παρά τῶν τοῦ Πρασίνου μέρους, ἐβουλήθη ὁ αὐτὸς Μηνάς κατασχεῖν τινας τῶν ἀτάκτων· καὶ γνόντες ἐκεῖναι προσέφυγον εἰς τὸν ἅγιον Ἰωάννην ἔξω τῆς πό λεως [112]. Καὶ γνοὺς τοῦτο ὁ νυκτέπαρχος ἐν τῷ μεσημβρίῳ ἀπῆλθε μετὰ Γοτθικῆς βοηθείας εἰς τὸν ἅγιον Ιωάννην· καὶ ἐξαίφνης εἰσῆλθεν εἰς τὸν ἅγιον οἶκον, καὶ εὗρεν ἐκεῖ ὑποκάτω τῆς ἁγίας τραπέζης τοῦ θυσιαστηρίου τινὰ τῶν ἀτάκτων ὀνόματι Ελευ θέριον· καὶ κεντήσας αὐτὸν ξίφει ἐκεῖ, σύρας ἐκ τοῦ θυσιαστηρίου τὸ λείψανον αὐτοῦ, ἀπεκεφάλισεν· ὥστε τὸ ἅγιον θυσιαστήριον πληρωθῆναι αἵματος. Καὶ λα 6ὼν τὴν κεφαλὴν εἰσήρχετο ἐπὶ τὴν πόλιν Αντιόχειαν καὶ ἐλθὼν ἕως τῆς γεφύρης τοῦ Ὀρόντου ποταμού ἔρριψε τὴν κεφαλὴν εἰς τὸν ποταμόν. Καὶ εἰσῆλθεν έγγιστα Προκοπίου τοῦ κόμητος τῆς ἀνατολῆς, δια ηγούμενος αὐτῷ τὰ συμβάντα. Καὶ μετὰ τὸ μεσημε βρινὸν ἐγνώσθη τοῦτο τοῖς Πρασίνοις· καὶ ἐξελθόντες εἰς τὸν ἅγιον Ιωάννην εὗρον τὸν κορμὸν Ἐλευθερίου. Καὶ λαβόντες εἰς κραβαταρέαν τὸ λείψανον αὐτ τοῦ, εἰσήγαγον εἰς τὴν πόλιν βαστάζοντες αὐτό. Καὶ ὑπηντήθησαν κατέναντι τῆς λεγομένης "Ρουφίνου βασιλικῆς ἐπὶ τὸ λουτρὸν τὸ λεγόμενον τῶν Ὀλβίης καὶ συμβαλόντες εἰς τὴν ῥύμην τῶν θαλασσίων μετὰ τῆς βοηθείας καὶ τοῦ νυκτεπάρχου καὶ τῶν τοῦ Βε νέτου μέρους δημοτών μάχην, περιεγένετο ὁ δῆμος τοῦ Πρασίνου μέρους· καὶ παραλαβόντες τὴν Ρου φίνου βασιλικὴν καὶ τὴν λεγομένην Ζηνοδότου έβαλον πῦρ, καὶ ἐκαύθη πᾶσα ἡ Ῥουφίνου καὶ τὰ δύο τα τράπυλα τὰ ἐντεῦθεν κἀκεῖθεν καὶ τὸ πραιτώριον τοῦ κόμητος τῆς ᾿Ανατολῆς, και πάντα κατηνέχθη ὑπὸ τοῦ πυρὸς διαφθαρέντα. Καὶ ἔφυγεν [115] ὁ κό μης τῆς ᾿Ανατολῆς εἰς ᾿Αλεξάνδρειαν τήν το Καμβύ σου Καὶ πιάσαντες οἱ ἀπὸ τοῦ Πρασίνου μέρους τὸν νυκτέπαρχον Μηνᾶν καὶ ἀνακείραντες αὐτὸν, ἐξέβαλον τὰ συκότια αὐτοῦ Καὶ μετὰ τὸ σύραι τὸ λείψανον. αὐτοῦ ἐκρέμασαν αὐτὸ ἐν τῷ ἑστῶτι χαλκῷ ἀνδριάντι τῷ λεγομένῳ Κολονισίῳ τὸ μέσον τὸν τῶν Οχ. το Καμβύσου. Καβιώσαν. Τῶν ἀπὸ κομμερκιαρίων Προκόπιον. τὸν ἀπὸ κομμερκιαρίων. Κομμέρκιον, κομμερκιάριος, ᾿Απὸ θείου τύπου νυκτέπαρχον. Νυκτέπαρχος, Περιῃρέθη δὲ τῷ αὐτῷ χρόνῳ ἡ τοῦ νυκτεπάρχου ἀρχὴ, καὶ ἐγένετο ἀντ᾿ αὐτοῦ πραίτωρ. πραίτωρα του δήμου, Λαβόντες εἰς κραβαταρέαν. πνίι: Τὸν δὲ Ἀλέξανδρον καυλοτομήσας, ἐπόμπευ σεν εἰς κρασαταρίας κρασαταρία, κραβαταρία, κράβατος. Εἰς 'Αλεξάνδρειαν την Καμβύσου. Εξέβαλον τὰ συκότια αὐτοῦ. τὰ συκότια Τελευτήσαν τος δὲ Πολυύμνου, Διόνυσος θέλων πληρώσει την υπόσχεσιν, σύκινα αιδοία προσήψεν ἑαυτῷ, καὶ φαλα λοὺς δερματίνους ελάφων. enar chiensem qui et Byzantinum quemdam, nomine Menam, divino imperatoris ex edicto, Nyclepar chum sibi habuit. Tumultu autem a Prasinis in populo excitato, quosdam ex seditiosis compre hendere statuit Menas: quod ubi seditiosi isti in tellexissent, ad sancti Joannis ædem, extra urbem sitam, confugerunt. Nycteparchus autem de hoc certior factus, sumpto sibi Gothico præsidio, eo contendit tempore meridiano: templumque subito ingressus, ex seditiosis quemdam, nomine Eleu therium, sub sacra altaris mensa latitantem, ibi dem transfixit; truncoque inde extracto, caput ei amputavit: adeo ut sanctum 397 quoque allare exindle totum sanguine conspurcaretur. Arrepto deinde capite, in urbem Antiochiam reversus est, cumque ad Orontis pontem pervenisset, caput in Blumen projecit. Tum vero ad Procopium comitem ingressus, rem ei totam, sicut acciderat, ravit. Tempore autem pomeridiano, ubi bujus rei fama Prasinis innotuerat, sancti Joannis ædem adeuntes, Eleutherii truncum ibi invenerunt quem lecticæ impositum in urbem detulerunt. Balneo autem Olbio dicto appropinquantes, e re gione Rufini basilicæ, nycteparchus eos adortus est, copiis suis civibusque ex Veneta factione sti patus: pugnaque in Nauticorum vico commissa, Prasini superiores evaserunt. Rufini itaque et Zenodoti basilicis occupatis, ignes injecerunt unde Rufini basilica tota conflagravit, una cum duobus, quæ utrinque steterunt, tetrapylis, et prætorio comitis Orientis; quæ vastata incendiis amnia corruerunt. Comes interim Orientis in Alexandriam Cambysis fuga evasit: Menam vero nycteparchum Prasini prehendentes, caputque ei detondentes, testiculos ejus exsecarunt', ipsum que passim per urbem tractum, de ænea lan dem statua, Colonisia vocata, ex opposito medii fori sita, suspenderunt: cadaverque ejus extra 398 Antiochiam urbem projectum, creuiis com busserunt. Imperator autem Anastasius, ubi hæc audierat, Orientis comitem constituit Irenæum 78 Cl., Inepte pro De cujus nominis scriptura v. Wesseling. ad Itiner. Hierosol. p. 580, 581, et adnotationem nostram ad Chron. Pasch. p. 170 D. Lego, tandem terrarum sita erat hæc urbs? Alexandrias commercium, XII enumerat Chr. Alexandrini auctor, XVIII Ste tributumn inde commerciarius, qui phanus De urbibus; hujus tainen nostræ ibidem tributa colligit. præfectus erat Vigilum: hujus potestas postea Justiniano abrogata est, et pro eo prætor substitu tus; uti auctor infra, lib. xvii Nycteparchi momen Justinia nus reprobaus, cuin pratorem plebis vocari voluit. Vide Novell. Constitution. 13. Infra etiam, lib. sive lecticula est, a Ubinam mentio nulla. Vocabulum hoc nullibi mihi occurrit; ob eain tamen, quæ inter haec est, similitudinein, testiculos ver tere ausus sum. Certe Bacchum Ficulna pudenda, sive testiculos, et mentulam ex pelle cervina conl fectam sibimet applicasse testatur Isac. Tzetzes in Lycophron. de Baccho, Polyhymno cuidam sui co piam facere, post inventam matrem suam, promit lente, mnentionem faciens his verbis

; γετο κόμητα Ανατολῆς τὸν τε ἀπὸ κομμερκιαρίων Προκόπιον τον Αντιοχέα· όστις κατήνεγκε με ἑαυτοῦ ἀπὸ θείου τύπου νυκτέπαρχον Μηνί ονόματι, Βυζάντιον. Καὶ ταραχῆς γενομένης παρά τῶν τοῦ Πρασίνου μέρους, ἐβουλήθη ὁ αὐτὸς Μηνάς κατασχεῖν τινας τῶν ἀτάκτων· καὶ γνόντες ἐκεῖναι προσέφυγον εἰς τὸν ἅγιον Ἰωάννην ἔξω τῆς πό λεως [112]. Καὶ γνοὺς τοῦτο ὁ νυκτέπαρχος ἐν τῷ μεσημβρίῳ ἀπῆλθε μετὰ Γοτθικῆς βοηθείας εἰς τὸν ἅγιον Ιωάννην· καὶ ἐξαίφνης εἰσῆλθεν εἰς τὸν ἅγιον οἶκον, καὶ εὗρεν ἐκεῖ ὑποκάτω τῆς ἁγίας τραπέζης τοῦ θυσιαστηρίου τινὰ τῶν ἀτάκτων ὀνόματι Ελευ θέριον· καὶ κεντήσας αὐτὸν ξίφει ἐκεῖ, σύρας ἐκ τοῦ θυσιαστηρίου τὸ λείψανον αὐτοῦ, ἀπεκεφάλισεν· ὥστε τὸ ἅγιον θυσιαστήριον πληρωθῆναι αἵματος. Καὶ λα 6ὼν τὴν κεφαλὴν εἰσήρχετο ἐπὶ τὴν πόλιν Αντιόχειαν καὶ ἐλθὼν ἕως τῆς γεφύρης τοῦ Ὀρόντου ποταμού ἔρριψε τὴν κεφαλὴν εἰς τὸν ποταμόν. Καὶ εἰσῆλθεν έγγιστα Προκοπίου τοῦ κόμητος τῆς ἀνατολῆς, δια ηγούμενος αὐτῷ τὰ συμβάντα. Καὶ μετὰ τὸ μεσημε βρινὸν ἐγνώσθη τοῦτο τοῖς Πρασίνοις· καὶ ἐξελθόντες εἰς τὸν ἅγιον Ιωάννην εὗρον τὸν κορμὸν Ἐλευθερίου. Καὶ λαβόντες εἰς κραβαταρέαν τὸ λείψανον αὐτ τοῦ, εἰσήγαγον εἰς τὴν πόλιν βαστάζοντες αὐτό. Καὶ ὑπηντήθησαν κατέναντι τῆς λεγομένης "Ρουφίνου βασιλικῆς ἐπὶ τὸ λουτρὸν τὸ λεγόμενον τῶν Ὀλβίης καὶ συμβαλόντες εἰς τὴν ῥύμην τῶν θαλασσίων μετὰ τῆς βοηθείας καὶ τοῦ νυκτεπάρχου καὶ τῶν τοῦ Βε νέτου μέρους δημοτών μάχην, περιεγένετο ὁ δῆμος τοῦ Πρασίνου μέρους· καὶ παραλαβόντες τὴν Ρου φίνου βασιλικὴν καὶ τὴν λεγομένην Ζηνοδότου έβαλον πῦρ, καὶ ἐκαύθη πᾶσα ἡ Ῥουφίνου καὶ τὰ δύο τα τράπυλα τὰ ἐντεῦθεν κἀκεῖθεν καὶ τὸ πραιτώριον τοῦ κόμητος τῆς ᾿Ανατολῆς, και πάντα κατηνέχθη ὑπὸ τοῦ πυρὸς διαφθαρέντα. Καὶ ἔφυγεν [115] ὁ κό μης τῆς ᾿Ανατολῆς εἰς ᾿Αλεξάνδρειαν τήν το Καμβύ σου Καὶ πιάσαντες οἱ ἀπὸ τοῦ Πρασίνου μέρους τὸν νυκτέπαρχον Μηνᾶν καὶ ἀνακείραντες αὐτὸν, ἐξέβαλον τὰ συκότια αὐτοῦ Καὶ μετὰ τὸ σύραι τὸ λείψανον. αὐτοῦ ἐκρέμασαν αὐτὸ ἐν τῷ ἑστῶτι χαλκῷ ἀνδριάντι τῷ λεγομένῳ Κολονισίῳ τὸ μέσον τὸν τῶν Οχ. το Καμβύσου. Καβιώσαν. Τῶν ἀπὸ κομμερκιαρίων Προκόπιον. τὸν ἀπὸ κομμερκιαρίων. Κομμέρκιον, κομμερκιάριος, ᾿Απὸ θείου τύπου νυκτέπαρχον. Νυκτέπαρχος, Περιῃρέθη δὲ τῷ αὐτῷ χρόνῳ ἡ τοῦ νυκτεπάρχου ἀρχὴ, καὶ ἐγένετο ἀντ᾿ αὐτοῦ πραίτωρ. πραίτωρα του δήμου, Λαβόντες εἰς κραβαταρέαν. πνίι: Τὸν δὲ Ἀλέξανδρον καυλοτομήσας, ἐπόμπευ σεν εἰς κρασαταρίας κρασαταρία, κραβαταρία, κράβατος. Εἰς 'Αλεξάνδρειαν την Καμβύσου. Εξέβαλον τὰ συκότια αὐτοῦ. τὰ συκότια Τελευτήσαν τος δὲ Πολυύμνου, Διόνυσος θέλων πληρώσει την υπόσχεσιν, σύκινα αιδοία προσήψεν ἑαυτῷ, καὶ φαλα λοὺς δερματίνους ελάφων. enar chiensem qui et Byzantinum quemdam, nomine Menam, divino imperatoris ex edicto, Nyclepar chum sibi habuit. Tumultu autem a Prasinis in populo excitato, quosdam ex seditiosis compre hendere statuit Menas: quod ubi seditiosi isti in tellexissent, ad sancti Joannis ædem, extra urbem sitam, confugerunt. Nycteparchus autem de hoc certior factus, sumpto sibi Gothico præsidio, eo contendit tempore meridiano: templumque subito ingressus, ex seditiosis quemdam, nomine Eleu therium, sub sacra altaris mensa latitantem, ibi dem transfixit; truncoque inde extracto, caput ei amputavit: adeo ut sanctum 397 quoque allare exindle totum sanguine conspurcaretur. Arrepto deinde capite, in urbem Antiochiam reversus est, cumque ad Orontis pontem pervenisset, caput in Blumen projecit. Tum vero ad Procopium comitem ingressus, rem ei totam, sicut acciderat, ravit. Tempore autem pomeridiano, ubi bujus rei fama Prasinis innotuerat, sancti Joannis ædem adeuntes, Eleutherii truncum ibi invenerunt quem lecticæ impositum in urbem detulerunt. Balneo autem Olbio dicto appropinquantes, e re gione Rufini basilicæ, nycteparchus eos adortus est, copiis suis civibusque ex Veneta factione sti patus: pugnaque in Nauticorum vico commissa, Prasini superiores evaserunt. Rufini itaque et Zenodoti basilicis occupatis, ignes injecerunt unde Rufini basilica tota conflagravit, una cum duobus, quæ utrinque steterunt, tetrapylis, et prætorio comitis Orientis; quæ vastata incendiis amnia corruerunt. Comes interim Orientis in Alexandriam Cambysis fuga evasit: Menam vero nycteparchum Prasini prehendentes, caputque ei detondentes, testiculos ejus exsecarunt', ipsum que passim per urbem tractum, de ænea lan dem statua, Colonisia vocata, ex opposito medii fori sita, suspenderunt: cadaverque ejus extra 398 Antiochiam urbem projectum, creuiis com busserunt. Imperator autem Anastasius, ubi hæc audierat, Orientis comitem constituit Irenæum 78 Cl., Inepte pro De cujus nominis scriptura v. Wesseling. ad Itiner. Hierosol. p. 580, 581, et adnotationem nostram ad Chron. Pasch. p. 170 D. Lego, tandem terrarum sita erat hæc urbs? Alexandrias commercium, XII enumerat Chr. Alexandrini auctor, XVIII Ste tributumn inde commerciarius, qui phanus De urbibus; hujus tainen nostræ ibidem tributa colligit. præfectus erat Vigilum: hujus potestas postea Justiniano abrogata est, et pro eo prætor substitu tus; uti auctor infra, lib. xvii Nycteparchi momen Justinia nus reprobaus, cuin pratorem plebis vocari voluit. Vide Novell. Constitution. 13. Infra etiam, lib. sive lecticula est, a Ubinam mentio nulla. Vocabulum hoc nullibi mihi occurrit; ob eain tamen, quæ inter haec est, similitudinein, testiculos ver tere ausus sum. Certe Bacchum Ficulna pudenda, sive testiculos, et mentulam ex pelle cervina conl fectam sibimet applicasse testatur Isac. Tzetzes in Lycophron. de Baccho, Polyhymno cuidam sui co piam facere, post inventam matrem suam, promit lente, mnentionem faciens his verbis

τοῦ ἀντιφόρου· καὶ μεταγαγόντες τὸ λείψανον, σύ μαντες ἔξω τῆς πόλεως Αντιοχείας έκαυσαν φρυγά ως. Ὁ δὲ βασιλεύς Αναστάσιος διδαχθείς προεχειρίσατο κόμητα ᾿Ανατολῆς Εἰρηναῖον τὸν Πενταδια στην Αντιοχέα· καὶ ἐποίησεν ἐκδίκησιν καὶ φόβον ἐν τῇ πόλει. Ο δὲ αὐτὸς βασιλεὺς ἐκούφισε την λειτουργίαν τοῦ λεγομένου Χρυσαργύρου πᾶσαν διαιωνίζου σαν ἀπὸ θείου τύπου, ἥτις ἐστὶ μεγάλη καὶ φοβερά φιλοτιμία, αντεισάξας ταῖς θείας λαργιτιώσι πρόσοδον ἀντ' αὐτοῦ ἐκ τῶν ἰδίων αὐτοῦ Έκτισε [114] δὲ ὁ αὐτὸς βασιλεὺς ἐν ᾿Αντιοχεία καὶ τὴν λεγομένην Ρουφίνου καὶ κατὰ πόλιν τῆς Ρωμανίας διάφορα κτίσματα. Ἐπὶ δὲ τῆς αὐτοῦ βασιλείας παρελήφθη "Αμιδα μητρόπολις ὀχυρὰ πάνυ τῆς Μεσοποταμίας, καὶ Θεοδοσιούπολις, πολέμῳ ληφθεῖσα ὑπὸ Κωάδου, βασ σιλέως Περσῶν, ἐπελθόντος τοῦ βασιλέως μετὰ δυνά μεως πολλῆς. Ελαβε δὲ παραλήπτους ὁ αὐτὸς βασι λεὺς Περσῶν Κωνσταντίνον, στρατηγὸν Ρωμαίων δυνατόν, φυλάττοντα τὴν αὐτὴν Θεοδοσιούπολιν, καὶ ἄλλους δὲ πολλούς· οἵτινες καὶ ἐτελεύτησαν ἐν τοῖς Περσικοῖς μέρεσι. Καὶ ἐπεστράτευσε κατὰ Περσῶν ὁ αὐτὸς Ἀναστάσιος βασιλεύς, πέμψας Αρεόβινδον τὸν Δαγαλαΐρου υἱόν, στρατηλάτην ᾿Ανατολῆς, τὸν ἄνδρα Ἰουλιάνας, καὶ Πατρίκιν, στρατηλάτην τοῦ μεγάλου πραϊσέντου, καὶ Ὑπάτην στρατηλάτην πραισέντου, τὸν υἱὸν Σεκουνδίνου τοῦ πατρικίου, καὶ τὸν πατρίκιον ᾿Αππίονα, ποιήσας αὐτὸν ἔπαρχον πραιτωρίων Ανατολῆς, καὶ πλῆθος ἄπειρον στρατιᾶς μετ' αὐτῶν πεζικής [145] καὶ ἱππικῆς δυνάμεως. Καὶ συνέβαλον μετ' ἀλλήλων τὰ ἀμφότερα τάγματα, καὶ ἐσφάγησαν πολλοὶ καὶ ἔπεσαν ἐξ ἀμφοτέρων τῶν μερῶν. Περὶ οὗ πολέμου Ευστάθιος ὁ σοφώτατος χρονογράφος συνεγράψατο· ὅστις καὶ εὐθέως έτει λεύτησε, μήτε το εἰς τέλειον τὴν ἔκθεσιν αὐτοῦ συν τάξας. Ὁ δὲ αὐτὸς βασιλεὺς ᾿Αναστάσιος μετεστείλατο τὸν στρατηλάτην Υπάτιον τὸν Σεκουνδίνου ἐν Κων σταντινουπόλει, καὶ ἔπεμψεν ἀντ᾿ αὐτοῦ τὸν ἐνδοξό το μήτε. μηδέ Εἰρηναῖον τὸν Πενταδιαστήν. δ Πενταδίας, ο Τούτῳ τῷ ἔτει 11) Σαμαριτών στασιασάντων, καὶ ποιη φάντων ἑαυτοῖς βασιλέα καὶ Καίσαρα, επέμφθη Είσ ρηναῖος ὁ Πενταδίας στρατηλάτης, καὶ ἐθανάτωσε πολλούς. Την λειτουργίαν τοῦ λεγομένου Χρυσαργύρου. Αντεισάξας ταῖς θείαις λαργιτιῶσι πρόσοδον ἀπ' αὐτοῦ. Θεῖαι λαργιτίωνες Ταῖς θείαις λαργιτιῶσι. Πρόβατα ἐστι, τὰ τῇ βασιλείᾳ ιδιαζόντως διαφέ ροντα. Αλλα δή ἐστι τὰ δημόσια, οἷα τελεῖ ὑπὸ τὸν Κόμητα τῶν λαργιτιώνων ταῖς δημοσίαις ὑπουρ πατριμόνια, πριβάτα, τίωνες, τουτέστιν ὅπου αἱ δημόσιαι εἴσοδοι εἰς δήμος σίας ἀναλίσκονται χρείας, καὶ τοῦ κοινοῦ Κατὰ πόλιν τῆς Ῥωμανίας. Οι Ὑπὸ Κωάδου βασιλέως Περσών. Καὶ Πατρίκιν στρατηλάτην — καὶ Ὑπάτην. Πατρίκιον, - καὶ Υπάτιον. γοῦντα χρείαις. Α' λαργιτίονές εἰσι δύο· τὰ σάκρα καὶ τὰ πρόβατα. Δύο γάρ εἰσι βασιλικοί θησαυροί, ὁ ἰδιάζων αὐτῆς βασιλείας εἷον ὁ τῶν λαργιτιόνων· καὶ δημόσιος, ὁ τοῦ φίσκου. Pentadiastem, Antiochenum qui penis populum coercens, terrorem omnibus incussit. Idem imperator, divino suo edicto, perpetuum illud Chrysargyri tributum penitus sustulit: sa crisque largitionibus, in locum ejus, reditus de (r) proprio subministravit. Egregium hoc regiæ mna gnificentiæ et mirandum plane exemplum. " of addidit Ch.? Idem etiam Antiochiæ Rufini basilicam instau ravit: varia etiam Romaniæ per urbes ædificia excitavit. Eodem imperante, Persarum rex Coades, ingenti exercitu instructus, Theodosiopolim atque Amidam munitissimam Mesopotamia metropolim, bello ce pit: Constantinum quoque, ducem Romanorum fortissimum, et urbis Theodosiopolitanæ custodem, cum pluribus aliis, captivum abduxit; qui diem suum omnes in Perside obierunt. Imperator ita que Anastasius bellum Persis intulit, in expedi tionem hanc missis Areobindo Dagalaiphi filio, Julianæ conjuge, et militum in Oriente magistro; Patricio etiam, magni præsentis militiæ magistro; et Hypatio, Secundini patricii flio, praesentis ml liliæ magistro; Appione quoque patricio, quem et prætorio præfectum Orientis constituit: horum vero sub ducta exercitum emisit, ex equestribus et pedestribus copiis instructissimum. Prælio au tem 399 commisso, quamplurimi utrinque ce cideront: belli autem hujus historiam exorsus est sapientissimus chronographus Eustathius; quam tamen, morte præoccupatus, ad exitum non perdu xit. Anastasius vero imperator Hypatium, Secun dini filium, [ presentis ] militia magistrum, et Perside Constantinopolim revocavit; suffecto in locum ejus Celere Illyrico, viro illustrissimo et prudentissimo, cujus sub auspiciis occupata Irenaus iste, Theophane, et Chr. Alexandrini au ctore appellatur: (anno scil. Justi niani imp. etc. Chron. Alex. in Justiniano. De tributo hoc, ab Anastasio imp. abolito copiose Evagrius, Eccles. Hist. lib. ut, cap. 38, et post eum Nicephor. lib. avi, cap. 40; Zonar. in Anastasio, et Celrenus. ista fiscus erat, sive thesaurus imperatorius, ex quo sumptus in publi cum impendebantur. Reditus enim imperatoris trium erant generum, uti nos docet scholiastes Ba Ms. quoddam Oxon. silic. eclog. 7, patrimoniales, ut domus, prædia, et quæcunque jure hæreditario ei obtige runt; privati, ubi proventus publici im peratori cesserunt in usum privatum; et Aaprio El largi tiones, ubi proventus publici in usum publicum impendebantur. Constantino polis, Nova Roma, ita etiamn imperium Constanti nopolitanum, Romania, dicebatur: et imperio Orientali subditi omnes Romanos_sese appellarunt. Procopio, Cedreno, et quibusdam aliis, Cabades, dicitur. Scr. Vide Procop. Go thnic. lib. 1, et Marcellini Chron. (sic hoc in loco ms.)

τοῦ ἀντιφόρου· καὶ μεταγαγόντες τὸ λείψανον, σύ μαντες ἔξω τῆς πόλεως Αντιοχείας έκαυσαν φρυγά ως. Ὁ δὲ βασιλεύς Αναστάσιος διδαχθείς προεχειρίσατο κόμητα ᾿Ανατολῆς Εἰρηναῖον τὸν Πενταδια στην Αντιοχέα· καὶ ἐποίησεν ἐκδίκησιν καὶ φόβον ἐν τῇ πόλει. Ο δὲ αὐτὸς βασιλεὺς ἐκούφισε την λειτουργίαν τοῦ λεγομένου Χρυσαργύρου πᾶσαν διαιωνίζου σαν ἀπὸ θείου τύπου, ἥτις ἐστὶ μεγάλη καὶ φοβερά φιλοτιμία, αντεισάξας ταῖς θείας λαργιτιώσι πρόσοδον ἀντ' αὐτοῦ ἐκ τῶν ἰδίων αὐτοῦ Έκτισε [114] δὲ ὁ αὐτὸς βασιλεὺς ἐν ᾿Αντιοχεία καὶ τὴν λεγομένην Ρουφίνου καὶ κατὰ πόλιν τῆς Ρωμανίας διάφορα κτίσματα. Ἐπὶ δὲ τῆς αὐτοῦ βασιλείας παρελήφθη "Αμιδα μητρόπολις ὀχυρὰ πάνυ τῆς Μεσοποταμίας, καὶ Θεοδοσιούπολις, πολέμῳ ληφθεῖσα ὑπὸ Κωάδου, βασ σιλέως Περσῶν, ἐπελθόντος τοῦ βασιλέως μετὰ δυνά μεως πολλῆς. Ελαβε δὲ παραλήπτους ὁ αὐτὸς βασι λεὺς Περσῶν Κωνσταντίνον, στρατηγὸν Ρωμαίων δυνατόν, φυλάττοντα τὴν αὐτὴν Θεοδοσιούπολιν, καὶ ἄλλους δὲ πολλούς· οἵτινες καὶ ἐτελεύτησαν ἐν τοῖς Περσικοῖς μέρεσι. Καὶ ἐπεστράτευσε κατὰ Περσῶν ὁ αὐτὸς Ἀναστάσιος βασιλεύς, πέμψας Αρεόβινδον τὸν Δαγαλαΐρου υἱόν, στρατηλάτην ᾿Ανατολῆς, τὸν ἄνδρα Ἰουλιάνας, καὶ Πατρίκιν, στρατηλάτην τοῦ μεγάλου πραϊσέντου, καὶ Ὑπάτην στρατηλάτην πραισέντου, τὸν υἱὸν Σεκουνδίνου τοῦ πατρικίου, καὶ τὸν πατρίκιον ᾿Αππίονα, ποιήσας αὐτὸν ἔπαρχον πραιτωρίων Ανατολῆς, καὶ πλῆθος ἄπειρον στρατιᾶς μετ' αὐτῶν πεζικής [145] καὶ ἱππικῆς δυνάμεως. Καὶ συνέβαλον μετ' ἀλλήλων τὰ ἀμφότερα τάγματα, καὶ ἐσφάγησαν πολλοὶ καὶ ἔπεσαν ἐξ ἀμφοτέρων τῶν μερῶν. Περὶ οὗ πολέμου Ευστάθιος ὁ σοφώτατος χρονογράφος συνεγράψατο· ὅστις καὶ εὐθέως έτει λεύτησε, μήτε το εἰς τέλειον τὴν ἔκθεσιν αὐτοῦ συν τάξας. Ὁ δὲ αὐτὸς βασιλεὺς ᾿Αναστάσιος μετεστείλατο τὸν στρατηλάτην Υπάτιον τὸν Σεκουνδίνου ἐν Κων σταντινουπόλει, καὶ ἔπεμψεν ἀντ᾿ αὐτοῦ τὸν ἐνδοξό το μήτε. μηδέ Εἰρηναῖον τὸν Πενταδιαστήν. δ Πενταδίας, ο Τούτῳ τῷ ἔτει 11) Σαμαριτών στασιασάντων, καὶ ποιη φάντων ἑαυτοῖς βασιλέα καὶ Καίσαρα, επέμφθη Είσ ρηναῖος ὁ Πενταδίας στρατηλάτης, καὶ ἐθανάτωσε πολλούς. Την λειτουργίαν τοῦ λεγομένου Χρυσαργύρου. Αντεισάξας ταῖς θείαις λαργιτιῶσι πρόσοδον ἀπ' αὐτοῦ. Θεῖαι λαργιτίωνες Ταῖς θείαις λαργιτιῶσι. Πρόβατα ἐστι, τὰ τῇ βασιλείᾳ ιδιαζόντως διαφέ ροντα. Αλλα δή ἐστι τὰ δημόσια, οἷα τελεῖ ὑπὸ τὸν Κόμητα τῶν λαργιτιώνων ταῖς δημοσίαις ὑπουρ πατριμόνια, πριβάτα, τίωνες, τουτέστιν ὅπου αἱ δημόσιαι εἴσοδοι εἰς δήμος σίας ἀναλίσκονται χρείας, καὶ τοῦ κοινοῦ Κατὰ πόλιν τῆς Ῥωμανίας. Οι Ὑπὸ Κωάδου βασιλέως Περσών. Καὶ Πατρίκιν στρατηλάτην — καὶ Ὑπάτην. Πατρίκιον, - καὶ Υπάτιον. γοῦντα χρείαις. Α' λαργιτίονές εἰσι δύο· τὰ σάκρα καὶ τὰ πρόβατα. Δύο γάρ εἰσι βασιλικοί θησαυροί, ὁ ἰδιάζων αὐτῆς βασιλείας εἷον ὁ τῶν λαργιτιόνων· καὶ δημόσιος, ὁ τοῦ φίσκου. Pentadiastem, Antiochenum qui penis populum coercens, terrorem omnibus incussit. Idem imperator, divino suo edicto, perpetuum illud Chrysargyri tributum penitus sustulit: sa crisque largitionibus, in locum ejus, reditus de (r) proprio subministravit. Egregium hoc regiæ mna gnificentiæ et mirandum plane exemplum. " of addidit Ch.? Idem etiam Antiochiæ Rufini basilicam instau ravit: varia etiam Romaniæ per urbes ædificia excitavit. Eodem imperante, Persarum rex Coades, ingenti exercitu instructus, Theodosiopolim atque Amidam munitissimam Mesopotamia metropolim, bello ce pit: Constantinum quoque, ducem Romanorum fortissimum, et urbis Theodosiopolitanæ custodem, cum pluribus aliis, captivum abduxit; qui diem suum omnes in Perside obierunt. Imperator ita que Anastasius bellum Persis intulit, in expedi tionem hanc missis Areobindo Dagalaiphi filio, Julianæ conjuge, et militum in Oriente magistro; Patricio etiam, magni præsentis militiæ magistro; et Hypatio, Secundini patricii flio, praesentis ml liliæ magistro; Appione quoque patricio, quem et prætorio præfectum Orientis constituit: horum vero sub ducta exercitum emisit, ex equestribus et pedestribus copiis instructissimum. Prælio au tem 399 commisso, quamplurimi utrinque ce cideront: belli autem hujus historiam exorsus est sapientissimus chronographus Eustathius; quam tamen, morte præoccupatus, ad exitum non perdu xit. Anastasius vero imperator Hypatium, Secun dini filium, [ presentis ] militia magistrum, et Perside Constantinopolim revocavit; suffecto in locum ejus Celere Illyrico, viro illustrissimo et prudentissimo, cujus sub auspiciis occupata Irenaus iste, Theophane, et Chr. Alexandrini au ctore appellatur: (anno scil. Justi niani imp. etc. Chron. Alex. in Justiniano. De tributo hoc, ab Anastasio imp. abolito copiose Evagrius, Eccles. Hist. lib. ut, cap. 38, et post eum Nicephor. lib. avi, cap. 40; Zonar. in Anastasio, et Celrenus. ista fiscus erat, sive thesaurus imperatorius, ex quo sumptus in publi cum impendebantur. Reditus enim imperatoris trium erant generum, uti nos docet scholiastes Ba Ms. quoddam Oxon. silic. eclog. 7, patrimoniales, ut domus, prædia, et quæcunque jure hæreditario ei obtige runt; privati, ubi proventus publici im peratori cesserunt in usum privatum; et Aaprio El largi tiones, ubi proventus publici in usum publicum impendebantur. Constantino polis, Nova Roma, ita etiamn imperium Constanti nopolitanum, Romania, dicebatur: et imperio Orientali subditi omnes Romanos_sese appellarunt. Procopio, Cedreno, et quibusdam aliis, Cabades, dicitur. Scr. Vide Procop. Go thnic. lib. 1, et Marcellini Chron. (sic hoc in loco ms.)

τατον Κέλερα τὸν Ιλλυριόντο, ἄνδρα σοφόν· καὶ ἀ εδόθησαν αἱ πόλεις αἱ κατεχόμεναι ὑπὸ Περσῶν διὰ τοῦ αὐτοῦ Κέλερος μαγίστρου. Καὶ ἐγένετο εἰρήνη καὶ ἔνδοσις τοῦ πολέμου, καὶ ἀνεχώρησαν τὰ ἐξέρ κετα καὶ ὁ στρατὸς ὅλος Ρωμαίων τε καὶ Περσῶν. Ὁ δὲ θειότατος Αναστάσιος εὐθέως ετείχισε τὸ Δοράς, χωρίον ὄντα (ε) τῆς Μεσοποταμίας, μέγα δὲ ὄντα πάνυ καὶ ὀχυρόν, κείμενον μέσον τῶν ὅρων " Ρωμαίων τε καὶ Περσῶν· καὶ ἐποίησεν ἐν αὐτῷ δη μόσια λουτρά δύο καὶ ἐκκλησίας καὶ ἐμβόλους καὶ ὡρεῖα εἰς ἀπόθετα σίτου καὶ κιστέρνας ὑδάτων. Το δὲ αὐτὸ χωρίον διὰ τοῦτο ἐκλήθη Δορὰς ὑπὸ ᾿Αλεξάν δρου τοῦ Μακεδόνος, διότι τὸν βασιλέα οι Περσών ἐκεῖ συνελάβετο, κἀκεῖθεν ἔχει τὸ ὄνομα νυν δὲ λαβόντα δίκαιον πόλεως μετεκλήθη Αναστα σιούπολις. Καὶ στήλας τοῦ αὐτοῦ ᾿Αναστασίου ἐν έστησαν ἐκεῖ. [116] Ἐν δὲ τῇ αὐτοῦ βασιλείᾳ καθηρέθη σε Ευφή μιας ὁ πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως· καὶ δ ἐξώρισεν αὐτὸν εἰς Εὐχαῖταν ἐπὶ τὸν Πόντον ὡς Νεστοριανόν· καὶ ἐγένετο ἀντ᾽ αὐτοῦ πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Μακεδόνιος, ὅστις καὶ αὐτὸς καθηρέθη ὡς Νεστοριανός Ομοίως δὲ καὶ ὁ πατ τριάρχης Αντιοχείας Φλαβιανὸς ὡς Νεστοριανὸς ἐξ ωρίσθη εἰς Πέτρας, πόλιν οὕτω καλουμένην, οὖσαν τῆς τρίτης Παλαιστίνης. Καὶ ἐγένετο ἀντ᾽ αὐτοῦ Σε βηρος πατριάρχης εν Αντιοχείᾳ τῇ μεγάλῃ ἀπὸ μοναζόντων μηνὶ Νοεμβρίῳ ς', τους χρηματί ζοντος κατὰ τοὺς Ἀντιοχείς φξα. Ὁ δὲ αὐτὸς βασιλεὺς κουφίσας Ιωάννην τὸν Πα φλαγόνα ἐκ τοῦ τρακτεύειν τὰ δημόσια χαρτία του πραιτωρίου τῶν ἐπάρχων, ἐποίησεν αὐτὸν ἀπὸ ὑπά των ἀντ᾿ αὐτοῦ ποιήσας τρακτευτὴν καὶ λογο θέτην Μαρῖνον τὸν Σύρον· ὅστις τοὺς πολιτευομένους ἅπαντας ἐπῆρε τῆς βουλῆς, καὶ ἐποίησεν ἀντ᾿ αὐτῶν τοὺς λεγομένους [117] βίνδικας εἰς πᾶσαν πόλιν το Ιλλύριον Ιλύριον Οχ. σε ὀρέων Οχ., δρίων ὁρῶν δρων 359 οι βασιλέα. 329 Δαρεῖον τὸν βασιλέα — ἐκεῖ δόρατι ἔκρουσεν, Δοράς Δαράς, σε καθηρέθη καθαιρέθη Οχ. * Εὐχαῖταν. Εὐχαῖτα 33 Β. Ετείχισε τὸ Δοράς, χωρίον όντα, Δαράς Κἀκεῖθεν ἔχει τὸ ὄνομα. 40) Λαβόντα. λαβόν. Καθαιρέθη Ευφήμιος. καθηρέθη, Ὅστις καὶ αὐτὸς καθαιρέθη ὡς Νεστορια νός. 'Από μοναζόντων. Ἐποίησεν αὐτὸν ἀπὸ ὑπάτων. ἀπὸ ὑπάτων, Καὶ ἐποίησεν ἀντ᾿ αὐτῶν τοὺς λεγομένους. Βίνδικας. Βίνδιξ, Περιείλε (ε) Δόρας χωρίον όντα. Δωράς Δωρεχώριον. ραχὼ ἔντα. Persis urbes iterum reddita sunt; pacisque con ditionibus initis et induciis belli factis exercitus utrinque se subduxerunt. Tum vero divinissimus Anastasius Doras, oppi dum Mesopotamiæ magnum et munitissimum, in Romani et Persici imperii finibus situm, muro statim cinxit: ubi etiam balnea duo publica, eccle sias, porticus, horrea etiam ad frumentum recon dendum, et cisternas aquarum exstruxit. Oppidum autem hoc ab Alexandro Macedone ideo Doras appellatum tradunt quod ibi Persarum regem bello ceperit. Nunc ver❤ demum civitatis jure do nata, Anastasiopolis vocata est; statuis etiam Anastasio a civibus excitatis. 400 Eodem imperante Euphemius patriarcha Constantinopolitanus, ut qui Nestorii partibus ad haserat, sede sua deturbatus, in Euchaitam Ponti relegatus est, suffecto in locum ejus Macedonio, qui et ipse ob hæresim Nestorianam ejectus est. Consimiliter quoque Flavianus patriarcha Antio chenus, tanquam Nestorianus, ad Petras Palaestina Tertiæ urbem, relegatus est: cui in patriarchatu Antiochensi suffectus est Severus, monachus, No vembris vɩ, anno æræ Antiochenæ dlxi. Idem imperator Joannem Paphlagonem, pu blicas prætorii præfecti chartas tractandi munere liberatum, exconsulem fecit, et in locum ejus tra ctatorem et logothetam substituit Marinum Syrum. Idem etiam magistratus senatorii ordinis omnes muneribus suis levavit; Vindicibus, quos vocant, per singulas Romaniæ urbes, in locum eorum Ch., Ch., Chron. dedi ex Cedreno p. C. Clarius Chron. p. D. unde apparet Chronico et Malala scripturam oppidi, quod aliis est relinquendam esse. Conf. p. 65 B. bis Ch., p. etc. Scr. Ev, ut et infra; urbs vero Procopio, Eva grio, Nicephoro, Cedreno, aliisque, præter Chr. Alexandr. auctorem, omnibus dicta est. Eamdem nominis hujus occasionem assignat, præter alios, Evagrius eliam, Hist. eccles. lib. iii, cap. 37. Legendum, Scr. uti et in sequentibus: bunc vero Euthymium vocat Ce drenus, falso. imo tres hi episcopi orthodoxi, Euphemius, Macedonius et Fiavianus, ab imperatore hæretico (Synchyticorum enim sectator erat), ut synodi Chalcedonensis defensores, thronis suis deturbati, et in exsilium missi sunt. Vide Victor. Tunonens., Marcellin., Zonaram et Cedrenum. Marcellinus: Severus E tachetis perfidiæ, Anastasio Cæsare volente, sedem Flaviani antistitis, ex monacho episcopus, occupavit. Annus hic erat Christi vulgaris DE, Clemente et Probo Coss. Notandum est, hanc dicendi formulam, quandoque consulem ordinarium, eum scilicet qui jamdudum bac functus fuerit dignitate; quandoque vero codi oillarem tantum, sive honorarium signare consu lem, uti nos monet doctissimus Alemannus, in Notis suis ad Procopii Histor. Arcan., quem vide. vinder, vectigalium exactor. Inter ea quæ ab Anastasio imp. male gesta sunt, vindices hosce in remp. introductos, cum vectigalium exactiones antea a curialibus per singulas civitates ferent, ponit Evagrius, lib. ui, cap. 42 Sic C., nisi quod seribatur, ut et iufra. Cod. Vat. Scal.

ΧVΙ. της Ρωμανίας. Ὁ δὲ αὐτὸς βασιλεὺς προεχειρίσατο κόμητα "λαργιτιώνων ἐν Κωνσταντινουπόλει τὸν ἀπὸ ὑπάτων Ιωάννην τὸν Παφλαγόνα τὸν λεγό μενον Καϊάφαν· ὅστις ἅπαν τὸ προχωρὸν ἐν κέρμα τὸ λεπτὸν ἐποίησε Φολλερὰ προχωρεῖν εἰς πᾶ σαν τὴν Ῥωμαϊκὴν κατάστασιν ἔκτοτε. Ὁ δὲ αὐτὸς Ἰωάννης τὰ χαλκουργήματα της πλα τείας Κωνσταντινουπόλεως ἐχώνευσεν, ἅπερ ὁ θειό τατος βασιλεὺς Κωνσταντίνος ὡς καλλιστεύοντα ἀπὸ ἑκάστης πόλεως συναγαγών ἤνεγκεν εἰς κόσμησιν τῆς αὐτῆς Κωνσταντινουπόλεως δι' ἀρετῆς. Ὁ δὲ αὐτ τὸς Ιωάννης χωνεύσας αὐτὰ ἐποίησεν ἐξ αὐτῶν στή λην μεγάλην εἰς πᾶσαν ὑπερβολὴν τῷ αὐτῷ Ἀναστα σίῳ βασιλεῖ - ήντινα ἔστησεν εἰς τὸν κίονα τὸν μέγαν, ἑστῶτα ἀργὸν εἰς τὸν φόρον τοῦ Ταύρου τοῦ λεγομέ νου· ὅστις κίων 80 πρώην μὲν εἶχε στήλην Θεοδοσίου [118] τοῦ μεγάλου, καὶ ἦν πεσοῦσα εἰς τοὺς φόβους ἡ αὐτὴ στήλη μόνη. Ἐν αὐτῷ δὲ τῷ χρόνῳ ἐξεφώνησεν ὁ αὐτὸς βασι λεὺς διάταξιν, ὥστε μὴ ποεῖν τινα ἔγγραφον κοπι δερμίας μήτε δὲ αὐτὸ τὸ ὄνομα τοῦ κοπιδέσμου ὀνομάζεσθαι, μήτε τὸ πρᾶγμα γίνεσθαι, τῆς αὐτοῦ νομοθεσίας ἐχούσης οὕτως· Οτι ἡμῖν ἐστιν εὐχὴ τοὺς ἐν ζυγῷ δουλείας ἐλευθεροῦν· πῶς οὖν ἀνεξό μεθα τοὺς ἐν ἐλευθερίᾳ ὄντας ἄγεσθαι εἰς δουλικὴν τύχην; Ὁ δὲ αὐτὸς βασιλεὺς ἕτερον ἐξέθετο θεῖον τύπον, ὥστε μηδένα δίχα σάκρας τινὰ τεκνοποιεί σθαι, μήτε ἄῤῥεν μήτε θῆλυ, ἀλλὰ ἀπὸ θείας σά κρας, διὰ τὸ καὶ τὸ τεκνοποιούμενον ἔχειν δίκαιον υἱοῦ νομίμου καὶ θυγατρὸς εἰς τὸ καὶ ἐξ ἀδιαθέτ του κληρονομεῖν τὴν οὐσίαν τοῦ τεκνοποιουμένου αὐτόν. Ἐν δὲ τῷ αὐτῷ χρόνῳ τῆς αὐτοῦ βασιλείας οἱ δήμοι 'Αλεξανδρείας τῆς μεγάλης ἐστασίασαν καὶ ἐφόνευσαν τὸν αὐγουστάλιον αὐτῶν Θεοδόσιον ὀνό οι λαργιτιόνων Οχ. 41 Α. 10 προχωρόν. προχωρούν. εν κίων κίον Οχ. Ρ. δὲ καὶ τὴν τῶν φόρων εἴσπραξιν ἐκ τῶν βουλευτη ρίων, τους καλουμένους Βίνδικας ἐφ' ἑκάστῃ πόλει προβαλλόμενος, ἐσηγήσει φασὶ Μαρίνου τοῦ Σύρου, τὴν κορυφαίαν διέποντος τῶν ἀρχῶν, ὃν οἱ πάλαι υπαρχον τῆς αὐλῆς ἐκάλουν· ὅθεν κατὰ πολὺ οἵ τε φόροι διεῤῥύησαν, τά τε ἄνθη τῶν πόλεων διέ πεσε, Προεχειρίσατο κόμητα λαργιτιόνων. λαργιτίωνες Ἐποίησε φολλερά προχωρεῖν. Φόλις φύλλις, ὀβολός. οβολοί εἰσιν ὺς καλοῦσι φόλλεις. δὲ καὶ ἐς τὰ κέρματα τοῖς βασιλεῦσιν εἴργασται, μοι παριτέον οίομαι εἶναι. Τῶν γὰρ ἀργυραμοι βῶν, πρότερον δέκα καὶ διακοσίους ὁδολοὺς, οὓς φόλο λεις καλοῦσιν, ὑπὲρ ἑνὸς στατῆρος χρυσοῦ προϊεσθαι τοῖς ξυμβάλλουσιν ειωθότων, αὐτοὶ ἐπιτεχνώμενοι κέρδη οἰκεῖα, ὀγδοήκοντα καὶ ἑκατὸν μόνους υπέρ ου τοῦ στατῆρος δίδοσθαι τοὺς ὀβολοὺς διεπράξαντο. μιλιαρίσιον. Μὴ ποιεῖν τινα ἔγγραφον κοπιδερμίας. μήτε δὲ αὐτὸ τὸ ὄνομα τοῦ κοπιδέρμου ὀνομάζεσθαι. δέρμα κοπή, οι κοπιδερμία, Κωνστάντιος δὲ καὶ Κώνστας ἐνομοθέτησαν, Ἰουδαῖον μὴ ὠνεία σθαι δοῦλον· ἐπεὶ ἀφαιρεῖσθαι αὐτὸν εἰς τὸν δημόσ σιον λόγον. Εἰ δὲ καὶ περιτεμεῖν τολμήσει δούλον, ξέφει τιμωρεῖσθαι, καὶ τὴν τούτου δημιεύεσθαι ού σίαν CHRONOGRAPHIA. - LIB. suffectis. ldem imperator Joannem Paphlagonem, exconsulem, cognomine Caipham, comitem largi tionum Constantinopoli constituit. Nummos hic Minutos dictos, in Follerales commutatos, exinde per totum imperium signari jussit. Idem etiam Joannes statuas æreas omnes, divinissimo Constantino imperatore Constantino politanæ urbis ad ornatum ex omnibus undique 401 urbibus advectas, refudit; statuamque ex inde magnitudinis plane stupendæ Anastasii ejus dem imperatoris conflavit; columnæque ingenti, quæ in Tauri foro stetit vacua, imposuit: quæ quidem columna Theodosii Magni statuam, terra motuum priorum vi jam exinde excussam, olim sustinuerat. Eodem tempore edicto suo cavit imperator Ana stasius, ne quis copidermiæ chronographum face ret sed nec copidermum, vel nomine tenus', us piam vigere voluit. Edicti autem verba sic se habent: Quoniam nobis in volis est, uti omnes a jugo servitutis essent liberi: quonam igitur pacto liberos homines in conditionem servilem induci. patiamur? Idem vero imperator, divino suo edicto sancivit, ne quis, absque litteris imperatoriis quos cunque, sive mares sive feminas, in liberos sibi adoptaret: ex eo quod liberi adoptitii legitimorum. jus habeant, in bonis adoptantis, et ex intestato,. succedendi. Eodem imperii ejus tempore, tumultu in po pulo Alexandrino, ob olei defectum, concitato, Theodosius augustalis eorum, ex Antiochia oriun V. p. Fort. Ch., A. etc. Vide etiam Nicephorum, lib. xvi, cap. 44. Comitum in imperio Orientali multiplex erat dignitas: vox autem primarium quemdam in re unaquaque si gnare videtur. Quæ vero sint supra diximus. De hoc Mar cellinus, ad Anastasii imp. anmium vit: Nummis, ques Romani Terentianos (leg. Teruntianos), Graci Phollerales vocant, Anastasius princeps suo nomine figuratie, placabilem plebi commutationem distraxit. autem, sive uti infra, lib. xviii, scribi hr, idem est, quod Suidas Procop. etiam Arcan. Hist Erat autem follis xir pars siliquæ; siliqua vero numismatis, sive aurei solidi pars est XXIV. Vide scholiasten Basilic. eclog. 23, apud Meurs. in voce Εt in proximis, Nova prorsus mihique inaudita sunt hæc vocabula: a tamen, quod cutem signat, et sectio, incisio, composita videntur: adeo. cuticidium, reddi posse videatur. Quoniam vero lege hac cautum fuit, ne quis liber homo servus fieret, Judæos præcipue eam respicere existimo. Hos enim servos emere, eosque circum cidere consuevisse, colligimus ex lege quadam de hac re a Constantio et Constante impp. lata, quant mobis exhibet Cedrenus, his verbis Consiantius et Constans legem tulerunt, ne quis Judæus servum emeret: emptum publicari jus serunt. Si quis circumcidere servum ausus esset, gla dio feriri, et bona ejus publicari. Lex itaque ista, a Constantio et Constante impp. primitus lata, ab Anastasio tandem denuo forte proposita fuerit.

ματι, τὸν καταγόμενον ἀπὸ Ἀντιοχείας, τὸν υἱὸν Καλλιοπίου τοῦ πατρικίου, διὰ λείψιν ἐλαίου, ἔτους χρηματίζοντος κατὰ τοὺς ᾿Αντιοχείς φίδ, [119] δικτιῶνος θ'. Καὶ ἀγανακτήσας ὁ αὐτὸς βασιλεὺς πολλοὺς ἐτιμωρήσατο ἐξ αὐτῶν τῶν Αλεξαν δρέων, ὡς τυραννήσαντας τὸν ἄρχοντα αὐτῶν. Ἐπὶ δὲ τῆς αὐτοῦ βασιλείας τυράννησε Βίτα λιανὸς ὁ Θράξ διὰ πρόφασίν τινα, φησί, λέγων ὅτι διὰ τοὺς ἐξορισθέντας ἐπισκόπους. Καὶ παρέλαβε τὴν Θρᾴκην καὶ Σκυθίαν καὶ &ν Μυσίαν έως Οδησσοῦ καὶ ᾿Αγχιάλου, ἔχων μεθ᾿ ἑαυτοῦ πλῆθος Ούννων καὶ Βουλγάρων. Καὶ ἔπεμψεν ὁ αὐτὸς βασι λεὺς Ὑπάτιον τὸν στρατηλάτην Θράκης· καὶ παρ ετάξατο αὐτῷ, καὶ προδοθεὶς παρελήφθη ὑπὸ τοῦ αὐτοῦ Βιταλιανοῦ· καὶ δοθέντων χρημάτων πολλών ἀνεδόθη Ρωμαίοις. Καὶ διαδεχθέντος τοῦ αὐτοῦ Ὑπατίου, μετὰ τὴν ἐν Κωνσταντινουπόλει ἐπάν οδον αὐτοῦ προήχθη ἀντ' αὐτοῦ στρατηλάτης Θράκης Κύριλλος 88 Ιλλυρικιανός Καὶ εὐθέως ἀπελθὼν παρετάξατο τῷ αὐτῷ Βιταλιανῷ· καὶ συνέκρουσαν, καὶ ἔπεσαν πολλοὶ ἐξ ἀμφοτέρων τῶν μερῶν· καὶ περιγενόμενος ὁ Κύριλλος εἰσῆλθεν ἐν Οδησσῷ τῇ πόλει, καὶ διῆγεν ἐκεῖ, Βιταλιανοῦ ἀναχωρήσαν τος ἐκ τῶν μερῶν ἐκείνων. Διὰ δόσεως δὲ χρημάτων εξηγόρασεν ὁ αὐτὸς Βιταλιανὸς τοὺς φυλάττοντας τῆς [120] αὐτῆς Οδησσοῦ πόλεως τὰς πόρτας, πέμ ψας διά τινων συγγενῶν τῶν αὐτῶν πορταρίων χρήματα καί τινας επαγγελίας. Προδοσίας δὲ γενο μένης, εἰσῆλθε νυκτὸς εἰς τὴν Οδησσὸν πόλιν ὁ αὐ τὸς Βιταλιανὸς, καὶ παρέλαβε τὸν στρατηλάτην Θρά κης Κύριλλον καὶ ἀνεῖλεν αὐτόν Καὶ ἦλθε πραιδεύων πάλιν πᾶσαν τὴν Θρᾴκην καὶ τὴν Εὐρώ πην, ἕως οὗ ἦλθεν ἐν Σύκαις καὶ ἐπὶ τὸν ἀνάπλουν πέραν Κωνσταντινουπόλεως, βουλόμενος καὶ αὐτὴν Κωνσταντινούπολιν λαβεῖν. Καὶ ἐκάθητο ἐν τῷ ἀνά πλῳ ἐπὶ τὸ λεγόμενον Σωσθένην ἐν τῷ εὐκτη ρίῳ τοῦ ἀρχαγγέλου Μιχαήλ. Ὁ δὲ βασιλεὺς ᾿Ανα στάσιος πρώην μὲν ἦν μεταστειλάμενος διὰ Μαρίνου τὸν φιλόσοφον Πρόκλον τὸν ᾿Αθηναῖον, ἄνδρα περι βόητον, καὶ εἶπεν αὐτῷ ὁ βασιλεὺς ᾿Αναστάσιος Τί ἔχω ποιῆσαι τῷ κυνὶ τούτῳ, ὅτι οὕτως ταράσσει με καὶ τὴν πολιτείαν, φιλόσοφε; Ο δὲ Πρόκλος εἶπεν αὐτῷ· Μὴ ἀθυμήσεις ", βασιλεῦ· φεύγει γὰρ οι Μυσίαν Μυσσίαν Οδύσσου Ιλλυρικιανός Ιουλλιρυκιανός ** Οδύσῳ 18, 20. Οδύσσου ει Οδυσσον Οχ. το αθυμήσεις. ἀθυμήσης. Ετυράννησε Βιταλιανὸς ὁ Θράξ. Πορταρίων. Πόρτα,; πορτά ριος, Καὶ Μυσσίαν. Μυσίαν καὶ Μυτ δίαν. Κύριλλος Ἰουλλιρυκιανός. ὁ Ἰλλυρικιανός, Καὶ παρέλαβεν τὸν στρατηλάτην Θράκης Κύπ ριλλον, καὶ ἀνεῖλεν αὐτόν. Σωσθένην. Σωσθένιον dus, Calliopii patricii filius, interfectus est, anno æræ Antiochenæ DLXIV, indict. ix. 402 Quo Ale xandrinorum facto commotus imperator, a multis corum, ob vim præfecto suo illatam, poenas ex egit. Ejusdem sub imperio Vitalianus Thrax, vindi clam prætexens episcoporum exsulantium, arma sumpsit; et collecto sibi Hunnorum et Bulgarorum numeroso exercitu, Thraciam, Scythiam, Mysiam que, Odyssum usque et Ancbialum occupavit. Adversus hunc imperator Hypatium, Thraciæ mni litum magistrum, emisit: qui, prælio cum eo commisso, proditione quadam captus, in Vitaliani manus devenit: numeratoque pecuniarum ingenti pondere, Romanis iterum restitutus est. Constan. tinopolim vero post reversum, Imperator magi stratu abdicavit; subrogato in loco ejus Cyrillo llly riciano; qui et ipse cum Vitaliano arinis decertabat, prælio autem commisso, plurimi utrinque cecide runt: Cyrillus autem fortior factus, Odyssum ur bem se recepit; Vitalio etiam ex regionibus illis recedente. Vitalianus interim. missis per cognatos eorum qui ad portas urbis excubias agebant, pecuniis, factisque etiam pollicitationibus aliis quibusdam, custodes corruperat. Proditione itaque facta, Vitalianus urbem noctu ingreditur, captumn que ibi Thraciae militum magistrum, Cyrillum in terfecit. 403 Tum vero Thraciam rursus omnem et Europam depredabatur, ad Sycas etiam ipsas per veniens trajectumque Constantinopolitanum; urbem etiam ipsam invadere in animo habens. Itaque in trajectu ipso, ad sancti Michaelis archangeli, quæ in Sosthenio est, ædem oratoriam, cum suis con sedit. Imperator autem, accersito prius per Mari num Proclo, philosopho Atheniensi, magni nominis viro: Dic, philosophe, inquit et Anastasius impe _ rator, quid de cane hoe „facturus sum, qui sic me rempublicamque perturbat? Respondet ei Proclus Animum ne despondeas, imperator; quamprimum enim armatos aliquot in illum emiseris, fugam sine mora capessurus est. Edisit itaque imperator Marino Syro, expræfecto, qui ei cum Proclo verba c Ch., Ox. Tum Οx. frequenti vitio. Apud Hieroclem p. 636, veram scripturam servavit liber Wesselingii Proleg. p. 630. 88 Ch. Οs. Fort. addendum 6 et Malim Thracem ciana militia ductor, etc. bunc faciunt etiam Evagr. lib. XLIII; Nicephor. lib. xvi, cap. 38, et Zonaras. Marcellinus tamen in Chronico, et Jornandes De regn. success. Scytham euin fuisse volunt. Porta inde Portarius, qui portam custodit. Scr. Evagrius interim corrigendus lib. ut, cap. 43, ubi legitur Forte scribendum, Illyricus, vel Illyricianus, quomodo recentiores locuti sunt. Ita habemus apud Marcel linumn in Chron. ad annum 499. Aristus Illyri cianæ auctor militiæ; et ad an. 530: Mundo, Illyri, Marcellinus in Chronico Cyrillum loquacem magis, quam strenuum militia ductorem, inter duas pellices Vitalianus reperil dor mientem, eumque mox abstractum cultro Gelico ju gulavit. Vide Lamnen Evagrium etiam, lib. cap. 33, et Nicephorum lib. xvi, cap. 58, qui rem aliter narrant, Scr. de loco hoc vide quæ supra adnot. ad lib. 1v.

ματι, τὸν καταγόμενον ἀπὸ Ἀντιοχείας, τὸν υἱὸν Καλλιοπίου τοῦ πατρικίου, διὰ λείψιν ἐλαίου, ἔτους χρηματίζοντος κατὰ τοὺς ᾿Αντιοχείς φίδ, [119] δικτιῶνος θ'. Καὶ ἀγανακτήσας ὁ αὐτὸς βασιλεὺς πολλοὺς ἐτιμωρήσατο ἐξ αὐτῶν τῶν Αλεξαν δρέων, ὡς τυραννήσαντας τὸν ἄρχοντα αὐτῶν. Ἐπὶ δὲ τῆς αὐτοῦ βασιλείας τυράννησε Βίτα λιανὸς ὁ Θράξ διὰ πρόφασίν τινα, φησί, λέγων ὅτι διὰ τοὺς ἐξορισθέντας ἐπισκόπους. Καὶ παρέλαβε τὴν Θρᾴκην καὶ Σκυθίαν καὶ &ν Μυσίαν έως Οδησσοῦ καὶ ᾿Αγχιάλου, ἔχων μεθ᾿ ἑαυτοῦ πλῆθος Ούννων καὶ Βουλγάρων. Καὶ ἔπεμψεν ὁ αὐτὸς βασι λεὺς Ὑπάτιον τὸν στρατηλάτην Θράκης· καὶ παρ ετάξατο αὐτῷ, καὶ προδοθεὶς παρελήφθη ὑπὸ τοῦ αὐτοῦ Βιταλιανοῦ· καὶ δοθέντων χρημάτων πολλών ἀνεδόθη Ρωμαίοις. Καὶ διαδεχθέντος τοῦ αὐτοῦ Ὑπατίου, μετὰ τὴν ἐν Κωνσταντινουπόλει ἐπάν οδον αὐτοῦ προήχθη ἀντ' αὐτοῦ στρατηλάτης Θράκης Κύριλλος 88 Ιλλυρικιανός Καὶ εὐθέως ἀπελθὼν παρετάξατο τῷ αὐτῷ Βιταλιανῷ· καὶ συνέκρουσαν, καὶ ἔπεσαν πολλοὶ ἐξ ἀμφοτέρων τῶν μερῶν· καὶ περιγενόμενος ὁ Κύριλλος εἰσῆλθεν ἐν Οδησσῷ τῇ πόλει, καὶ διῆγεν ἐκεῖ, Βιταλιανοῦ ἀναχωρήσαν τος ἐκ τῶν μερῶν ἐκείνων. Διὰ δόσεως δὲ χρημάτων εξηγόρασεν ὁ αὐτὸς Βιταλιανὸς τοὺς φυλάττοντας τῆς [120] αὐτῆς Οδησσοῦ πόλεως τὰς πόρτας, πέμ ψας διά τινων συγγενῶν τῶν αὐτῶν πορταρίων χρήματα καί τινας επαγγελίας. Προδοσίας δὲ γενο μένης, εἰσῆλθε νυκτὸς εἰς τὴν Οδησσὸν πόλιν ὁ αὐ τὸς Βιταλιανὸς, καὶ παρέλαβε τὸν στρατηλάτην Θρά κης Κύριλλον καὶ ἀνεῖλεν αὐτόν Καὶ ἦλθε πραιδεύων πάλιν πᾶσαν τὴν Θρᾴκην καὶ τὴν Εὐρώ πην, ἕως οὗ ἦλθεν ἐν Σύκαις καὶ ἐπὶ τὸν ἀνάπλουν πέραν Κωνσταντινουπόλεως, βουλόμενος καὶ αὐτὴν Κωνσταντινούπολιν λαβεῖν. Καὶ ἐκάθητο ἐν τῷ ἀνά πλῳ ἐπὶ τὸ λεγόμενον Σωσθένην ἐν τῷ εὐκτη ρίῳ τοῦ ἀρχαγγέλου Μιχαήλ. Ὁ δὲ βασιλεὺς ᾿Ανα στάσιος πρώην μὲν ἦν μεταστειλάμενος διὰ Μαρίνου τὸν φιλόσοφον Πρόκλον τὸν ᾿Αθηναῖον, ἄνδρα περι βόητον, καὶ εἶπεν αὐτῷ ὁ βασιλεὺς ᾿Αναστάσιος Τί ἔχω ποιῆσαι τῷ κυνὶ τούτῳ, ὅτι οὕτως ταράσσει με καὶ τὴν πολιτείαν, φιλόσοφε; Ο δὲ Πρόκλος εἶπεν αὐτῷ· Μὴ ἀθυμήσεις ", βασιλεῦ· φεύγει γὰρ οι Μυσίαν Μυσσίαν Οδύσσου Ιλλυρικιανός Ιουλλιρυκιανός ** Οδύσῳ 18, 20. Οδύσσου ει Οδυσσον Οχ. το αθυμήσεις. ἀθυμήσης. Ετυράννησε Βιταλιανὸς ὁ Θράξ. Πορταρίων. Πόρτα,; πορτά ριος, Καὶ Μυσσίαν. Μυσίαν καὶ Μυτ δίαν. Κύριλλος Ἰουλλιρυκιανός. ὁ Ἰλλυρικιανός, Καὶ παρέλαβεν τὸν στρατηλάτην Θράκης Κύπ ριλλον, καὶ ἀνεῖλεν αὐτόν. Σωσθένην. Σωσθένιον dus, Calliopii patricii filius, interfectus est, anno æræ Antiochenæ DLXIV, indict. ix. 402 Quo Ale xandrinorum facto commotus imperator, a multis corum, ob vim præfecto suo illatam, poenas ex egit. Ejusdem sub imperio Vitalianus Thrax, vindi clam prætexens episcoporum exsulantium, arma sumpsit; et collecto sibi Hunnorum et Bulgarorum numeroso exercitu, Thraciam, Scythiam, Mysiam que, Odyssum usque et Ancbialum occupavit. Adversus hunc imperator Hypatium, Thraciæ mni litum magistrum, emisit: qui, prælio cum eo commisso, proditione quadam captus, in Vitaliani manus devenit: numeratoque pecuniarum ingenti pondere, Romanis iterum restitutus est. Constan. tinopolim vero post reversum, Imperator magi stratu abdicavit; subrogato in loco ejus Cyrillo llly riciano; qui et ipse cum Vitaliano arinis decertabat, prælio autem commisso, plurimi utrinque cecide runt: Cyrillus autem fortior factus, Odyssum ur bem se recepit; Vitalio etiam ex regionibus illis recedente. Vitalianus interim. missis per cognatos eorum qui ad portas urbis excubias agebant, pecuniis, factisque etiam pollicitationibus aliis quibusdam, custodes corruperat. Proditione itaque facta, Vitalianus urbem noctu ingreditur, captumn que ibi Thraciae militum magistrum, Cyrillum in terfecit. 403 Tum vero Thraciam rursus omnem et Europam depredabatur, ad Sycas etiam ipsas per veniens trajectumque Constantinopolitanum; urbem etiam ipsam invadere in animo habens. Itaque in trajectu ipso, ad sancti Michaelis archangeli, quæ in Sosthenio est, ædem oratoriam, cum suis con sedit. Imperator autem, accersito prius per Mari num Proclo, philosopho Atheniensi, magni nominis viro: Dic, philosophe, inquit et Anastasius impe _ rator, quid de cane hoe „facturus sum, qui sic me rempublicamque perturbat? Respondet ei Proclus Animum ne despondeas, imperator; quamprimum enim armatos aliquot in illum emiseris, fugam sine mora capessurus est. Edisit itaque imperator Marino Syro, expræfecto, qui ei cum Proclo verba c Ch., Ox. Tum Οx. frequenti vitio. Apud Hieroclem p. 636, veram scripturam servavit liber Wesselingii Proleg. p. 630. 88 Ch. Οs. Fort. addendum 6 et Malim Thracem ciana militia ductor, etc. bunc faciunt etiam Evagr. lib. XLIII; Nicephor. lib. xvi, cap. 38, et Zonaras. Marcellinus tamen in Chronico, et Jornandes De regn. success. Scytham euin fuisse volunt. Porta inde Portarius, qui portam custodit. Scr. Evagrius interim corrigendus lib. ut, cap. 43, ubi legitur Forte scribendum, Illyricus, vel Illyricianus, quomodo recentiores locuti sunt. Ita habemus apud Marcel linumn in Chron. ad annum 499. Aristus Illyri cianæ auctor militiæ; et ad an. 530: Mundo, Illyri, Marcellinus in Chronico Cyrillum loquacem magis, quam strenuum militia ductorem, inter duas pellices Vitalianus reperil dor mientem, eumque mox abstractum cultro Gelico ju gulavit. Vide Lamnen Evagrium etiam, lib. cap. 33, et Nicephorum lib. xvi, cap. 58, qui rem aliter narrant, Scr. de loco hoc vide quæ supra adnot. ad lib. 1v.

ἐνῃ τῆς πίστεως διαμονῇ. Ἡ δὲ περὶ βρωμάτων ρῆσις ἐφεῖται τῇ συνηθείᾳ τῶν ἐσθιόντων, καὶ πρὶν γενέσθαι Χριστιανούς. Ἰουδαίοις δὲ διαστολὴ τῶν ρωμάτων οὐχ ὡς ἔτυχε, δέδοται, ἀλλ᾽ εἰς αἴνιγμα οὐ πῶς ρυθμίζειν αὐτοὺς χρὴ τὴν κατὰ τὸν βίον έξοδον αὐτῶν ἀπὸ τῆς διαίτης ὠφελουμένην· οἷον Ένα δια βραχέως ὑπομνήσωμεν) λαγωῶν καὶ συῶν πεῖρξε τὴν ἐδωδὴν σε Ἰουδαίους ὁ νόμος· ἵνα διὰ ούτου παραστήσῃ δειλίας αὐτοῖς, ἐν οἷς ἀνδρίζε και εὐσεβές, μηδὲν ίχνος προσεἶναι· μηδὲ συρφετού του και βδελυροῦ ἀντιποιεῖσθαι. Ὡσαύτως καὶ ἐπὶ των άλλων ζώων, ὧν ἀπείπεν τὴν μετάληψιν, ἐπισκο ποῦντας τὴν ἐνυποῦσαν αὐτοῖς φυσικὴν ἰδιοτροπίαν, πρός ταύτην, καὶ ψυχικὴν ρυθμίζειν ὁρμήν. Ἐκ τοῦ αὐτοῦ Θεοδώρου ἐπισκόπου Καρῶν περὶ τοῦ Ἀδάμ. Φωτίου. ΧΕ Χρὴ εἰδέναι, ὅτι δέον ἐννοεῖν, καὶ λέγειν, ὡς τὸ τοῦ ᾿Αδάμ σῶμα φύσει θνητὸν ἦν καὶ παθητόν· θείᾳ δε χάριτι, ἀθάνατον διεφυλάττετο καὶ ἀπαθές, μέσ χρις ἂν αὐτὸ ἡ παράβασις τῆς φυσικῆς ἀπεγύμνω σεν· οὕτω γὰρ καὶ ὁ τῶν ἁγίων χορὸς ἀποφαίνεται. Τί ἐστι θάνατος; καὶ πῶς θανατοῦται ὁ θάνατος; Δοξάζει γὰρ καὶ τοῦτο ἡ Ἐκκλησία· ι Καὶ ἰδοὺ ἀποθνήσκομεν. Θάνατος οὔτε οὐσία ἐστὶν, οὔτε καθ' ἑαυτὸν ὑφω έστηκεν· ἀλλὰ πάθος περὶ οὐσίαν γινόμενον· καὶ μέν χρι τοῦ γίνεσθαι, τὸ εἶναι λεγόμενον 9. Ἐπειδὴ κατὰ πλειόνων, καὶ διαφόρως κατηγορεῖται ὁ θάνατος, δέον εἰδέναι, ὅτι θάνατος μὲν ἀγγέλῳ, ἡ τῆς ἐπουρανίου καὶ φωτοειδοῦς δόξης έκπτωσις, ἂν καὶ πρῶτος ὑπο έστη, ἄγγελος ὤν, ὁ Σατανᾶς. Θάνατος δὲ διαβόλια καὶ δαίμονι, ἡ τοῦ αἰωνίου πυρὸς ἀποκλήρωσις ἐπι ἐσχάτων. Θάνατος ἀνθρώπῳ, ἡ διάζευξις τῆς ψυχῆς ἀπὸ τοῦ σώματος. Θάνατος ψυχῆς, ἡ ἀπὸ Θεοῦ ἀλλο τρίωσις. Θάνατος δὲ θανάτῳ, ἡ ἀπαρχὴ τῆς ἡμῶν ἀναστάσεως, ὅς ἐστιν ὁ Χριστός· μέχρι γὰρ αὐτοῦ ὁ θάνατος τῇ διαφθορᾷ τῶν ἀνθρώπων ὑπούργει, καὶ ζωὴ αὐτῷ ἡ ἀνελπιστία τῆς ἀναστάσεως ἐνομίζετο. Αφ' οὗ δὲ Χριστὸς ἀπέθανε καὶ ἀνέστη, εἰς τούναν τον αὐτῷ τὰ τῆς ὑπουρῶς οι περιεστράφη. Οὐκέτι γὰρ διαφθορῇ ἀνελπίστῳ, ἀλλ' ἐλπιζομένῃ ἀναστά σει ὑπουργεῖ· καὶ τοῦτό ἐστιν αὐτῷ θάνατος. Τὸ γὰρ θανατούν θανατοῦται τῇ ἐλπίδι τῆς ἡμῶν ἀναστά απo τα τῆς ἐδωδής. το λεγομένην. οι υπουργίας. ΝΟΤΑ. permittitur consuetudini manducantium, etiamn priusquamn Christiani fant. At Judais prescripta est ciborum differentia, non fortuito, sed ut insi nuaretur quomodo vitam suam instituere ac com. ponere deborent; ita ut ex ipsa victus ratione uti litatem perciperent; verbi gratia (libet enim unuin aut alterum exemplum afferre), a leporum et por corum esu arcet Judæos lex; ut ostendat nihil formidinis et pavoris eis inesse in his præstandis, in quibns fortiter agere pietas et æquitas jubet; neque eos vitam impuram, et sordium immunditia detestandam sectari. Similiter et in aliis animali deliberata fidei perseverantia. Usus vero ciborum bus, quorum esum lex prohibuit, considerare oportet naturales, quibus prædita sunt, proprietates, easque ad animæ appetitiones accommodare. Ex eodem Theodoro Abucara, episcopo Carum, de Adamo. Photii Jacobo Gretsero interprete. Scire oportet, et sentiendum et dicendum osse corpus Adami natura sua mortale et passibile fuisse, divina vero gratia immortale et impassi bile perstitisse, donec transgressio illud naturali dono spoliavit; et hoc omnes sancti Patres tra dunt. 424 Quid sit mors, et quomodo mors morti dedatur. Jacobo Grelsero interprete. Mors neque substantia est, neque per se sulsi stit, sed est passio quedam substantiæ adveniens; quæ esse dicitur, quousque mors advenit. Cum vero mors de pluribus prædicetur, animadverten dum est mortem angelo nihil esse aliud, quam casum ex cœlesti et luciflua illa beatitudinis gloria, primo ille angelus corruit, factus Salamis. Mors autem diabolo est sors et hæreditas æterni ignis in novissimis. Mors homini est sejunctio animæ a corpore. Mors animæ est abalienatio a Deo. Mors morti, primitiæ resurrectionis nostræ, qui est Christus. Nam usque ad Christumn mors corruptioni hominum inserviebat, et vita ipsi vide batur, quod nulla resurrectionis spes suppeteret. At ex quo Christus mortuus est, ac resurrexit, in contrarium recidit hoc ministerium, neque enim amplius spe destitutæ corruptioni, sed speratæ resurrectioni servit; et hoc ipsi mors est. Nam quod antea occidebat, id nunc spe resurrectionis que in suo exemplari Turrianus; qui aliquot hujus generis scholia Arethæ episcopi Græce ascripsit ad oram seu marginem versionis suæ; maxime in opusculo tertio. Quæ nos omisimus, evulgaturi illa alias cum variis veterum fragmentis, quæ ex codicibus Bavaricis excerpsimus. Photii, quomodo Aburaræ? sed num utrius que, quia Abucara ex Photio?

ἐνῃ τῆς πίστεως διαμονῇ. Ἡ δὲ περὶ βρωμάτων ρῆσις ἐφεῖται τῇ συνηθείᾳ τῶν ἐσθιόντων, καὶ πρὶν γενέσθαι Χριστιανούς. Ἰουδαίοις δὲ διαστολὴ τῶν ρωμάτων οὐχ ὡς ἔτυχε, δέδοται, ἀλλ᾽ εἰς αἴνιγμα οὐ πῶς ρυθμίζειν αὐτοὺς χρὴ τὴν κατὰ τὸν βίον έξοδον αὐτῶν ἀπὸ τῆς διαίτης ὠφελουμένην· οἷον Ένα δια βραχέως ὑπομνήσωμεν) λαγωῶν καὶ συῶν πεῖρξε τὴν ἐδωδὴν σε Ἰουδαίους ὁ νόμος· ἵνα διὰ ούτου παραστήσῃ δειλίας αὐτοῖς, ἐν οἷς ἀνδρίζε και εὐσεβές, μηδὲν ίχνος προσεἶναι· μηδὲ συρφετού του και βδελυροῦ ἀντιποιεῖσθαι. Ὡσαύτως καὶ ἐπὶ των άλλων ζώων, ὧν ἀπείπεν τὴν μετάληψιν, ἐπισκο ποῦντας τὴν ἐνυποῦσαν αὐτοῖς φυσικὴν ἰδιοτροπίαν, πρός ταύτην, καὶ ψυχικὴν ρυθμίζειν ὁρμήν. Ἐκ τοῦ αὐτοῦ Θεοδώρου ἐπισκόπου Καρῶν περὶ τοῦ Ἀδάμ. Φωτίου. ΧΕ Χρὴ εἰδέναι, ὅτι δέον ἐννοεῖν, καὶ λέγειν, ὡς τὸ τοῦ ᾿Αδάμ σῶμα φύσει θνητὸν ἦν καὶ παθητόν· θείᾳ δε χάριτι, ἀθάνατον διεφυλάττετο καὶ ἀπαθές, μέσ χρις ἂν αὐτὸ ἡ παράβασις τῆς φυσικῆς ἀπεγύμνω σεν· οὕτω γὰρ καὶ ὁ τῶν ἁγίων χορὸς ἀποφαίνεται. Τί ἐστι θάνατος; καὶ πῶς θανατοῦται ὁ θάνατος; Δοξάζει γὰρ καὶ τοῦτο ἡ Ἐκκλησία· ι Καὶ ἰδοὺ ἀποθνήσκομεν. Θάνατος οὔτε οὐσία ἐστὶν, οὔτε καθ' ἑαυτὸν ὑφω έστηκεν· ἀλλὰ πάθος περὶ οὐσίαν γινόμενον· καὶ μέν χρι τοῦ γίνεσθαι, τὸ εἶναι λεγόμενον 9. Ἐπειδὴ κατὰ πλειόνων, καὶ διαφόρως κατηγορεῖται ὁ θάνατος, δέον εἰδέναι, ὅτι θάνατος μὲν ἀγγέλῳ, ἡ τῆς ἐπουρανίου καὶ φωτοειδοῦς δόξης έκπτωσις, ἂν καὶ πρῶτος ὑπο έστη, ἄγγελος ὤν, ὁ Σατανᾶς. Θάνατος δὲ διαβόλια καὶ δαίμονι, ἡ τοῦ αἰωνίου πυρὸς ἀποκλήρωσις ἐπι ἐσχάτων. Θάνατος ἀνθρώπῳ, ἡ διάζευξις τῆς ψυχῆς ἀπὸ τοῦ σώματος. Θάνατος ψυχῆς, ἡ ἀπὸ Θεοῦ ἀλλο τρίωσις. Θάνατος δὲ θανάτῳ, ἡ ἀπαρχὴ τῆς ἡμῶν ἀναστάσεως, ὅς ἐστιν ὁ Χριστός· μέχρι γὰρ αὐτοῦ ὁ θάνατος τῇ διαφθορᾷ τῶν ἀνθρώπων ὑπούργει, καὶ ζωὴ αὐτῷ ἡ ἀνελπιστία τῆς ἀναστάσεως ἐνομίζετο. Αφ' οὗ δὲ Χριστὸς ἀπέθανε καὶ ἀνέστη, εἰς τούναν τον αὐτῷ τὰ τῆς ὑπουρῶς οι περιεστράφη. Οὐκέτι γὰρ διαφθορῇ ἀνελπίστῳ, ἀλλ' ἐλπιζομένῃ ἀναστά σει ὑπουργεῖ· καὶ τοῦτό ἐστιν αὐτῷ θάνατος. Τὸ γὰρ θανατούν θανατοῦται τῇ ἐλπίδι τῆς ἡμῶν ἀναστά απo τα τῆς ἐδωδής. το λεγομένην. οι υπουργίας. ΝΟΤΑ. permittitur consuetudini manducantium, etiamn priusquamn Christiani fant. At Judais prescripta est ciborum differentia, non fortuito, sed ut insi nuaretur quomodo vitam suam instituere ac com. ponere deborent; ita ut ex ipsa victus ratione uti litatem perciperent; verbi gratia (libet enim unuin aut alterum exemplum afferre), a leporum et por corum esu arcet Judæos lex; ut ostendat nihil formidinis et pavoris eis inesse in his præstandis, in quibns fortiter agere pietas et æquitas jubet; neque eos vitam impuram, et sordium immunditia detestandam sectari. Similiter et in aliis animali deliberata fidei perseverantia. Usus vero ciborum bus, quorum esum lex prohibuit, considerare oportet naturales, quibus prædita sunt, proprietates, easque ad animæ appetitiones accommodare. Ex eodem Theodoro Abucara, episcopo Carum, de Adamo. Photii Jacobo Gretsero interprete. Scire oportet, et sentiendum et dicendum osse corpus Adami natura sua mortale et passibile fuisse, divina vero gratia immortale et impassi bile perstitisse, donec transgressio illud naturali dono spoliavit; et hoc omnes sancti Patres tra dunt. 424 Quid sit mors, et quomodo mors morti dedatur. Jacobo Grelsero interprete. Mors neque substantia est, neque per se sulsi stit, sed est passio quedam substantiæ adveniens; quæ esse dicitur, quousque mors advenit. Cum vero mors de pluribus prædicetur, animadverten dum est mortem angelo nihil esse aliud, quam casum ex cœlesti et luciflua illa beatitudinis gloria, primo ille angelus corruit, factus Salamis. Mors autem diabolo est sors et hæreditas æterni ignis in novissimis. Mors homini est sejunctio animæ a corpore. Mors animæ est abalienatio a Deo. Mors morti, primitiæ resurrectionis nostræ, qui est Christus. Nam usque ad Christumn mors corruptioni hominum inserviebat, et vita ipsi vide batur, quod nulla resurrectionis spes suppeteret. At ex quo Christus mortuus est, ac resurrexit, in contrarium recidit hoc ministerium, neque enim amplius spe destitutæ corruptioni, sed speratæ resurrectioni servit; et hoc ipsi mors est. Nam quod antea occidebat, id nunc spe resurrectionis que in suo exemplari Turrianus; qui aliquot hujus generis scholia Arethæ episcopi Græce ascripsit ad oram seu marginem versionis suæ; maxime in opusculo tertio. Quæ nos omisimus, evulgaturi illa alias cum variis veterum fragmentis, quæ ex codicibus Bavaricis excerpsimus. Photii, quomodo Aburaræ? sed num utrius que, quia Abucara ex Photio?

ρέθησαν οι έγγιστα ἀλλήλων κατέναντι τῆς ἁγίας Θέκλης τῆς ἐν Σύκαις εἰς τὸν τόπον τοῦ ρεύματος ὅπου λέγεται τὸ Βυθάριν. Καὶ γίνεται ἐκεῖ ἡ ναυμαχία ώραν τρίτην τῆς ἡμέρας· καὶ ἀνήφθησαν ἐξαίφνης ὑπὸ [123] πυρὸς τὰ πλοῖα ἅπαντα Βιταλια νοῦ τοῦ τυράννου καὶ ἐποντίσθησαν εἰς τὸν βυθόν τοῦ ρεύματος μεθ' ὧν εἶχον Γότθων καὶ Ούννων καὶ Σκυθῶν στρατιωτῶν συνεπομένων αὐτῷ. Ὁ δὲ ταλιανὸς καὶ οἱ εἰς τὰ ἄλλα πλοία προσεσχη κότες τὸ γεγονὸς, ὅτι ὑπὸ πυρὸς αἰφνίδιον ἀνάπτον. ται τὰ ἑαυτῶν πλοία έφυγον καὶ ὑπέστρεψαν ἐπὶ τὸν ἀνάπλουν. Μαρίνος δὲ ὁ ἀπὸ ἐπάρχων περάσας ἐν Σύκαις, ὅσους εὗρε τῶν Βιταλιανοῦ εἰς τὰ προ άστεια ἢ εἰς οἴκους, ἀνεῖλε, καταδιώκων αὐτοὺς ἕως τοῦ ἁγίου Μάμαντος· καὶ γενομένης εσπέρας έμει νε Μαρίνος καὶ ἡ βοήθεια αὐτοῦ φυλάττουσα τὰ ἐκεῖ. Ὁ δὲ Βιταλιανὸς ἔφυγε νυκτός μετὰ τῶν ὑπολει φθέντων αὐτῷ ἐκ τοῦ ἀνάπλου, ὁδεύσας ἐν τῇ αὐτῇ νυκτὶ μίλια ξ'· καὶ πρωίας γενομένης οὐδεὶς εὑρέθη εἰς τὸ πέραν ἐκ τοῦ αὐτοῦ [124] Βιταλιανοῦ, καὶ ἐνίκησεν ὁ Σωτὴρ Χριστὸς καὶ ἡ τοῦ βασιλέως τύχη. Καὶ ἐποίησε πρόκεσσον ὁ βασιλεὺς ᾿Αναστάσιος εἰς τὸ Σωσθένιν, ἐν τῷ ἀρχαγγέλῳ Μιχαὴλ εὐχαριστῶν ἐπὶ ἡμέρας πολλάς. Ὁ δὲ φιλόσοφος Πρόκλος ὁ 'Αθηναῖος αἰτήσας τὸν βασιλέα ἀπελύθη, μηδὲν ἀνα σχόμενος λαβεῖν παρὰ τοῦ αὐτοῦ βασιλέως· ἦν γὰρ κελεύσας αὐτὸν λαβεῖν κεντηνάρια τέσσαρα· ὅστις φιλόσοφος ἀπελθὼν ἐν ᾿Αθήναις εἰς τὴν ἰδίαν πόλιν εὐθέως ἐτελεύτησεν. Ἔλεγον δέ τινες ἐν Κωνσταν τινουπόλει ὅτι ἀπὸ τῆς θέρμης τοῦ ἡλίου, ὡς λε πτότατον ὄντα, τὸ θεῖον ἄπυρον ῥιπτόμενον εἰς τὸν ἀέρα άπτεται καὶ φυσικόν ἐστι τοῦτο. Ὁ δὲ Βιτα λιανὸς ἀπελθὼν ἐν Ἀγχιάλῳ ἐκάθητο ἐκεῖ ἡσυχά ζων. Ἐν δὲ τοῖς χρόνοις τοῦ αὐτοῦ ᾿Αναστασίου βασι λέως οἱ Ούννοι Σάβειροι περάσαντες τὰς Κασπίας πύλας, ἔθνος ο πολεμικώτατον ἦλθον ἕως Καπ σε εὑρέθεσαν Οχ. ο πολεμικώτατον πολεμικότατον Οχ. Ὅτι ὑπὸ πυρὸς αἰφνίδιον ἀνάπτονται τὰ ἑαυ τῶν πλοία. Κάτοπτρα γὰρ ᾄδεται χαλκεῦσαι πυροφόρα ὁ Πρόκλος, καὶ ἐκ τοῦ τείχους ταῦτα ἀπαιωρῆσαι κατέναντι τῶν πολεμίων νεῶν· τούτοις τῶν ἡλιακῶν ἀκτίνων προσβαλουσῶν, πῦρ ἐκεῖθεν ἐκκεραυνοῦσθαι, καταφλεγον τὸν νη την τῶν ἐναντίων στρατόν Εθνος πολεμικώτατον. πολεμικώτατον runt, e regione templi Sancta Theclæ, quod Sycis est, juxta sinus locum qui Bylbarium dicitur. Ubi ad horam diei tertiam, navali prælio commisso, de repente tyranni Vitaliani classis conflagrans, una cum Gothorum, Hunnorum et Scytharum quos sibi asciverat, copiis profundo mari demersa est. Vita lianus autem ipse, quique in reliquis erant navibus, classem ab ignibus sic absumptam videntes, in fugam versi, trajectum repetierunt. Marinus ita que copiis trajectis, quotquot eorum qui a Vitaliani partibus steterant, Sycarum in suburbils vel do mibus invenit, omnes e medio sustulit, insectatus eos usque ad Sancti Mamantis templum; ubi nocte jam ingruente, ipse cum copiis suis consedens excubias agebat. Vitalianus interim cum suis, qui ex clade superfuerunt, omnibus noctu ex trajectu fugit, millaria per eam noctem LX emensus: adeo ut mane proximo Vitaliani ex militibus, ad ulte riorem ripam, nec unus quidem inventus esset. Hanc vero imperio victoriam conciliavit Salvator Christus et fortuna imperatoris. Anastasius itaque imperator, ad Sosthenium processum faciens, in templo Sancti Michaelis Archangeli, gratias Deo, per plures dies, solemnes babuit. Proclus autem philosophus 406 Atheniensis, discedendi facul tate ab imperatore impetrata, dimissus est, quatuor centenaria accipere ab ipso jussus. Quibus tamen mon acceptis, vacuus in urbem suam discedere ma luit; ubi paulo post diem obiit. Dixerunt autem ex Constantinopolitanis nonnulli, sulphur hoc vivum, in aerem projectum, subtilissimum cum sit, radiis solaribus accendi; et naturæ etiam viribus hæc perfici potuisse. Ceterum Vitalianus, in Anchia lum secedens, illic demum acquievit. Ejusdem Anastasii sub imperio Hunni Sabiri, gens bellicosissima, portis Caspiis trajectis, Cap padociam ad usque penetrarunt: quam, una cum Ch., Navalis hujus victoria, quam Anasta sius imp. Procli mathematici ope adversus Vitalia nun adeptus est, meminit etiam Zonaras: qui tamen non sulphure vivo navibus injecto, sed spec culis ustoriis eam effectam tradit Nam specula ex are fabri casse ustoria fertur Proclus, eaque de muro e regione hostilium navium suspendisse; in quæ cum solares radii impegissent, ignēm inde fulminis instar erumpen tem classiarios, ipsasque naves hostium combussisse. Verum non satis video, quo pacto fidem istis ad hibere possimus, Marcellinum legentes, hujusce ævi scriptorem; Justiniani enim adhuc patricii can cellos se egisse, testatur ipse. Hic itaque, de hac Vitaliani invasione verba faciens, hæc habet Missi sunt ad Vitalianum senatores, qui pacis cum eo leges componerent: nonaginta auri pondera, exceptis regalibus muneribus, pro pretio tunc acce pit Hypatii. Et paulo post: Magister militum Vi talianus per Thraciam factus, Hypatium quem capti vum catenatumque apud Acres castellum tenebal, reversus suo remisit avunculo. Victor etiam Tuno nensis, hujus æqualis, licet non pretio Vitalianum amotum dicat, armis tamen propulsatum omnino negat: Vitalianus Comes cum manu valida Barba rorum Constantinopolim veniens, in Sosthene sedit qui non aliter postulatus pacem Anastasin impera tori promittit, nisi prius defensores synodi Chalce donensis relegatos exsilio sedibus propriis red dat, etc. Verum cum Victor hæc Anastasii imp. an. xxiv gesta narret, Marcellinus ad annum se quentem, Anthemio et Florentio coss. ea refert. "Ovra. Scr. 5v. Scr. de hac vero Hunnorum Sabirorum irruptione, vide Marcellinum, Victorem Tunonens., Evagrium lib. 111, cap. 43; Nicephor. lib. xvi, cap. 38, et Cedrenum. Munificentiæ tamen hujus imperatoris in vectigales spoliatos, de qua aucior. paulo infra, apud istos ne verbum quiden.

ρέθησαν οι έγγιστα ἀλλήλων κατέναντι τῆς ἁγίας Θέκλης τῆς ἐν Σύκαις εἰς τὸν τόπον τοῦ ρεύματος ὅπου λέγεται τὸ Βυθάριν. Καὶ γίνεται ἐκεῖ ἡ ναυμαχία ώραν τρίτην τῆς ἡμέρας· καὶ ἀνήφθησαν ἐξαίφνης ὑπὸ [123] πυρὸς τὰ πλοῖα ἅπαντα Βιταλια νοῦ τοῦ τυράννου καὶ ἐποντίσθησαν εἰς τὸν βυθόν τοῦ ρεύματος μεθ' ὧν εἶχον Γότθων καὶ Ούννων καὶ Σκυθῶν στρατιωτῶν συνεπομένων αὐτῷ. Ὁ δὲ ταλιανὸς καὶ οἱ εἰς τὰ ἄλλα πλοία προσεσχη κότες τὸ γεγονὸς, ὅτι ὑπὸ πυρὸς αἰφνίδιον ἀνάπτον. ται τὰ ἑαυτῶν πλοία έφυγον καὶ ὑπέστρεψαν ἐπὶ τὸν ἀνάπλουν. Μαρίνος δὲ ὁ ἀπὸ ἐπάρχων περάσας ἐν Σύκαις, ὅσους εὗρε τῶν Βιταλιανοῦ εἰς τὰ προ άστεια ἢ εἰς οἴκους, ἀνεῖλε, καταδιώκων αὐτοὺς ἕως τοῦ ἁγίου Μάμαντος· καὶ γενομένης εσπέρας έμει νε Μαρίνος καὶ ἡ βοήθεια αὐτοῦ φυλάττουσα τὰ ἐκεῖ. Ὁ δὲ Βιταλιανὸς ἔφυγε νυκτός μετὰ τῶν ὑπολει φθέντων αὐτῷ ἐκ τοῦ ἀνάπλου, ὁδεύσας ἐν τῇ αὐτῇ νυκτὶ μίλια ξ'· καὶ πρωίας γενομένης οὐδεὶς εὑρέθη εἰς τὸ πέραν ἐκ τοῦ αὐτοῦ [124] Βιταλιανοῦ, καὶ ἐνίκησεν ὁ Σωτὴρ Χριστὸς καὶ ἡ τοῦ βασιλέως τύχη. Καὶ ἐποίησε πρόκεσσον ὁ βασιλεὺς ᾿Αναστάσιος εἰς τὸ Σωσθένιν, ἐν τῷ ἀρχαγγέλῳ Μιχαὴλ εὐχαριστῶν ἐπὶ ἡμέρας πολλάς. Ὁ δὲ φιλόσοφος Πρόκλος ὁ 'Αθηναῖος αἰτήσας τὸν βασιλέα ἀπελύθη, μηδὲν ἀνα σχόμενος λαβεῖν παρὰ τοῦ αὐτοῦ βασιλέως· ἦν γὰρ κελεύσας αὐτὸν λαβεῖν κεντηνάρια τέσσαρα· ὅστις φιλόσοφος ἀπελθὼν ἐν ᾿Αθήναις εἰς τὴν ἰδίαν πόλιν εὐθέως ἐτελεύτησεν. Ἔλεγον δέ τινες ἐν Κωνσταν τινουπόλει ὅτι ἀπὸ τῆς θέρμης τοῦ ἡλίου, ὡς λε πτότατον ὄντα, τὸ θεῖον ἄπυρον ῥιπτόμενον εἰς τὸν ἀέρα άπτεται καὶ φυσικόν ἐστι τοῦτο. Ὁ δὲ Βιτα λιανὸς ἀπελθὼν ἐν Ἀγχιάλῳ ἐκάθητο ἐκεῖ ἡσυχά ζων. Ἐν δὲ τοῖς χρόνοις τοῦ αὐτοῦ ᾿Αναστασίου βασι λέως οἱ Ούννοι Σάβειροι περάσαντες τὰς Κασπίας πύλας, ἔθνος ο πολεμικώτατον ἦλθον ἕως Καπ σε εὑρέθεσαν Οχ. ο πολεμικώτατον πολεμικότατον Οχ. Ὅτι ὑπὸ πυρὸς αἰφνίδιον ἀνάπτονται τὰ ἑαυ τῶν πλοία. Κάτοπτρα γὰρ ᾄδεται χαλκεῦσαι πυροφόρα ὁ Πρόκλος, καὶ ἐκ τοῦ τείχους ταῦτα ἀπαιωρῆσαι κατέναντι τῶν πολεμίων νεῶν· τούτοις τῶν ἡλιακῶν ἀκτίνων προσβαλουσῶν, πῦρ ἐκεῖθεν ἐκκεραυνοῦσθαι, καταφλεγον τὸν νη την τῶν ἐναντίων στρατόν Εθνος πολεμικώτατον. πολεμικώτατον runt, e regione templi Sancta Theclæ, quod Sycis est, juxta sinus locum qui Bylbarium dicitur. Ubi ad horam diei tertiam, navali prælio commisso, de repente tyranni Vitaliani classis conflagrans, una cum Gothorum, Hunnorum et Scytharum quos sibi asciverat, copiis profundo mari demersa est. Vita lianus autem ipse, quique in reliquis erant navibus, classem ab ignibus sic absumptam videntes, in fugam versi, trajectum repetierunt. Marinus ita que copiis trajectis, quotquot eorum qui a Vitaliani partibus steterant, Sycarum in suburbils vel do mibus invenit, omnes e medio sustulit, insectatus eos usque ad Sancti Mamantis templum; ubi nocte jam ingruente, ipse cum copiis suis consedens excubias agebat. Vitalianus interim cum suis, qui ex clade superfuerunt, omnibus noctu ex trajectu fugit, millaria per eam noctem LX emensus: adeo ut mane proximo Vitaliani ex militibus, ad ulte riorem ripam, nec unus quidem inventus esset. Hanc vero imperio victoriam conciliavit Salvator Christus et fortuna imperatoris. Anastasius itaque imperator, ad Sosthenium processum faciens, in templo Sancti Michaelis Archangeli, gratias Deo, per plures dies, solemnes babuit. Proclus autem philosophus 406 Atheniensis, discedendi facul tate ab imperatore impetrata, dimissus est, quatuor centenaria accipere ab ipso jussus. Quibus tamen mon acceptis, vacuus in urbem suam discedere ma luit; ubi paulo post diem obiit. Dixerunt autem ex Constantinopolitanis nonnulli, sulphur hoc vivum, in aerem projectum, subtilissimum cum sit, radiis solaribus accendi; et naturæ etiam viribus hæc perfici potuisse. Ceterum Vitalianus, in Anchia lum secedens, illic demum acquievit. Ejusdem Anastasii sub imperio Hunni Sabiri, gens bellicosissima, portis Caspiis trajectis, Cap padociam ad usque penetrarunt: quam, una cum Ch., Navalis hujus victoria, quam Anasta sius imp. Procli mathematici ope adversus Vitalia nun adeptus est, meminit etiam Zonaras: qui tamen non sulphure vivo navibus injecto, sed spec culis ustoriis eam effectam tradit Nam specula ex are fabri casse ustoria fertur Proclus, eaque de muro e regione hostilium navium suspendisse; in quæ cum solares radii impegissent, ignēm inde fulminis instar erumpen tem classiarios, ipsasque naves hostium combussisse. Verum non satis video, quo pacto fidem istis ad hibere possimus, Marcellinum legentes, hujusce ævi scriptorem; Justiniani enim adhuc patricii can cellos se egisse, testatur ipse. Hic itaque, de hac Vitaliani invasione verba faciens, hæc habet Missi sunt ad Vitalianum senatores, qui pacis cum eo leges componerent: nonaginta auri pondera, exceptis regalibus muneribus, pro pretio tunc acce pit Hypatii. Et paulo post: Magister militum Vi talianus per Thraciam factus, Hypatium quem capti vum catenatumque apud Acres castellum tenebal, reversus suo remisit avunculo. Victor etiam Tuno nensis, hujus æqualis, licet non pretio Vitalianum amotum dicat, armis tamen propulsatum omnino negat: Vitalianus Comes cum manu valida Barba rorum Constantinopolim veniens, in Sosthene sedit qui non aliter postulatus pacem Anastasin impera tori promittit, nisi prius defensores synodi Chalce donensis relegatos exsilio sedibus propriis red dat, etc. Verum cum Victor hæc Anastasii imp. an. xxiv gesta narret, Marcellinus ad annum se quentem, Anthemio et Florentio coss. ea refert. "Ovra. Scr. 5v. Scr. de hac vero Hunnorum Sabirorum irruptione, vide Marcellinum, Victorem Tunonens., Evagrium lib. 111, cap. 43; Nicephor. lib. xvi, cap. 38, et Cedrenum. Munificentiæ tamen hujus imperatoris in vectigales spoliatos, de qua aucior. paulo infra, apud istos ne verbum quiden.

παδοκίας, καὶ πραιδεύσαντες αὐτὴν καὶ ὅσας παρ ἦλθον χώρας Ρωμαίων, καὶ ἐφόνευσαν πολλοὺς, καὶ ἔκαυσαν τὰ κτήματα, καὶ λαβόντες αἰχμαλωσίαν πολλὴν ἀνεχώρησαν. Ἦλθον δὲ οἱ ἀπὸ τῆς αἰχμ αλωσίας πραιδευθέντες, καὶ πολλὰ παρέσχεν ὁ βασι λεὺς [125] τοῖς πραιδευθεῖσιν ἑκάστης πόλεως. Έχτισε δὲ καὶ τείχη ταῖς μεγάλαις χώραις Καπ παδοκίας καὶ ἠσφαλίσατο τὰς δύο Καππαδοκίας· καὶ συνεχώρησε πάσαις ταῖς πραιδευθείσαις επαρχίαις τὰς συντελείας εἰς τέλειον ἐπὶ ἔτη γ. Ἐπὶ δὲ τῆς αὐτοῦ βασιλείας ἔπαθεν ὑπὸ θεομηνίας * Ρόδος νῆσος τὸ τρίτον αὐτῆς πάθος νυκτός· καὶ πολλὰ αὐτοῖς τοῖς περιλειφθεῖσιν ἐχαρίσατο καὶ τῇ πόλει λόγῳ κτισμάτων. Ἐν δὲ τῇ αὐτοῦ βασιλείᾳ ἐγένετο δημοτικὴ ἐπε ανάστασις περὶ τοῦ Χριστιανικοῦ δόγματος παρὰ τῶν Βυζαντίων ἐν Κωνσταντινουπόλει, ὡς βουληθέντος τοῦ αὐτοῦ βασιλέως προσθεῖναι εἰς τὸ Τρισάγιος τὸν Ο σταυρωθεὶς δι' ἡμᾶς Ελέησον ἡμᾶς, καθὼς ἐν ταῖς ἀνατολικαῖς πόλεσι λέγουσι. Καὶ συν αθροισθὲν τὸ πλῆθος τῆς πόλεως ἐστασίασαν δυνα τῶς, ὡς τινος παραξένου προστιθεμένου τῇ πίστει τῶν Χριστιανῶν. Καὶ θρύλος ο ἐγένετο ἐν [126] τῷ παλατίῳ, ὥστε τὸν ἔπαρχον τῆς πόλεως ο Πλάτωνα εἰσδραμόντα φυγεῖν καὶ ἀποκρυβῆναι τὴν τοῦ δήμου ὀργήν. Ἔκραζον γὰρ στασιάζοντες, Αλλον βασιλέα τῇ Ῥωμανία! καὶ ἀπελθόντες εἰς τὰ Μαρίνου τοῦ Σύρου τοῦ ἀπὸ ἐπάρχων ἔκαυσαν τὸν οἶκον αὐτοῦ καὶ ἐπραίδευσαν τὰ αὐτοῦ πάντα· αὐτὸν γὰρ οὐχ εὗρον. ᾿Ακούσας γὰρ ὅτι εἰς τὸν αὐτοῦ τὸ πολὺ πλῆθος τοῦ δήμου ἔρχεται, ἔφυγεν· ἔλεγον γὰρ ὅτι ὡς ἀνατολικὸς αὐτὸς τῷ βασιλεῖ ὑπέβαλε λέγεσθαι τοῦτο. Καὶ πραιδεύσαντες τὰ αὐτοῦ δημόσια τὸν ἄργυρον αὐτοῦ εἰς ἀξίνας ἔκοπτον καὶ ἐμερί ζοντο. Εὗρον δὲ εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ μονάζοντα ἀνα τολικὸν, καὶ τοῦτον συλλαβόντες εφόνευσαν, καὶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ εἰς κοντὸν βαστάζοντες έκραζον, Οὗτός ἐστιν ὁ ἐπίβουλος τῆς Τριάδος. Καὶ ἐλθόντες εἰς τὰ Ἰουλιανῆς τῆς ἐπιφανεστάτης πατρικίας ἔκραζον διὰ τὸν ἄνδρα αὐτῆς ᾿Αρεόβινδον βασιλέα τῇ Ρωμανία· καὶ ἔφυγεν Αρεόβινδος ἐν περάματι 10 θρύλλος Οχ. να πόλιως Οχ. Ο κόντον Οχ. Ο σταυρωθείς δι' ἡμᾶς, ἐλέησον ἡμᾶς. Τρισ άγιος, "Αγιος ὁ Θεὸς, ἅγιος ἰσχυ ρος, ἅγιος ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς ἅγιος ἀθάνατος, Χριστὲ βασιλεῦ, ὁ σταυρωθεὶς δι' ἡμᾶς Χρισ στὲ βασιλεῦ, ὁ σταυρωθείς κ' ἡμᾶς.: Πρότερον δὲ προσέθηκε [Πέτρος ὁ ἀναφεὺς] τῷ Τρισαγίῳ, Χριστέ βασιλεῦ, ὁ σταυ ρωθεὶς δι' ἡμᾶς, ὕστερον δὲ ἐλθὼν, περιεῖλε τὸ, Χριστέ βασιλεῦ. Ι, Πραιδεύσαντες τὰ αὐτοῦ δημόσια. Δημόσια τρακτευτής λογο θέτης, 'Ο δὲ αὐτὸς βασιλεὺς κουφίσας Ἰωάν. νην τὸν Παφλαγόνα ἐκ τοῦ τρακτεύειν τὰ δημόσια χαρτία τοῦ πραιτωρίου τῶν ἐπάρχων ἐποίησεν αὐτ τὸν ἀπὸ ὑπάτων, ἀντ᾿ αὐτοῦ ποιήσας τρακτευτὴν καὶ λογοθέτην Μαρίνον τὸν Σύρον. iis etiam omnibus, quas præteribant, regionibus Romanorum deprædantes, quamplurimos occision dederunt: et possessionibus eorum ignibus deva statis, cum præda ingenti recesserunt. Accedenti bus itaque ad imperatorem a singulis suis urbibus qui bonis suis exuti fuerant, abunde eis suppedita tum est. Quin et grandiores Cappadociæ pagos imperator manibus ciuxit; Cappadociam quoque utramque propugnaculis munivit, spoliatas etiam provincias a tributis quibuscunque pendendis per triennium immunes esse jussit. Eodem imperante, tertiam cœlestis iræ vicissi tudinem nocturno tempore passa est Rhodus in sula: ad quam resarciendam, superstitibus incolis imperator plurima largitus est. Ejusdem sub imperio, tumultus in populo By zantino, religionis causa, 407 inde coortus est, quod imperator hymno Trisagio adjici voluit clau sulam hanc: Qui crucifixus es pro nobis, miserere nostri, in ecclesiis Orientalibus recitari solitam. Coacta itaque in unum multitudine, perturbatio rerum ingens fàcta est, ac si novitium aliquod Chri stianæ fidei assutum esset. In palatio etiam tumul tus erat adeo gravis, ut Plato, urbis praefectus, fuga sibi consulens, latebras quæsicrit, ubi a furore populi tutus delitesceret. Populus enim tumultuans imperatorem alium Romaniæ poscebat. Quin et in ædes Marini Syri, expræfecti, irruentes, ignem te ctis injiciebant, bonaque ejus diripiebant omnia. Sed et æraria quoque ejus expilabant, argentum que inibi inventum, securibus dissecantes distri buebant. Marinum vero ipsum non invenerunt; quippe bic, fama turbæ numerosioris ædes suas adorturæ accepta, subduxerat sese. Existimabat enim popellus Marinum, quod Orientalis esset, clausulæ hujus Trisagio adjiciendæ, imperatori auctorem fuisse. Monachum vero Orientalem, ædi bus Marini repertum, comprehendentes intereme. runt; contoque affixum caput circumferentes, ex clamabant Ecce Trinitatis insidiatorem. Tum vero Julianæ nobilissimæ patriciæ ædes advenien tes, virum ejus Areobindum imperatorem Roma hymnus est, Græca Ecclesia decantari solita. Verba autem erant hæc his Petrus Follo, Ecclesiæ Antiochenæ sub Leone imp. anti stes, clausulam hanc post addidit postea vero in exsilium pulsus, cum tandem denuo a Zenone episcopatui suo restitutus fuisset, his omissis, reliqua retinuit, nempe Cedrenus Deinceps itaque clausulae hujus addito apud Antiochenses, Ecclesiasque Orientales obtinebat; unde a Constantinopolitanis, et Occi dentalibus, Theopaschitæ, dici sunt Orientales. Passianos eos vocat Marcellinus: Die Dominico, dum jubente Anastasio Cæsare per Platonem in Ec clesia pulpito insistentem in hymnum Trinitatis Dei Passianorum quaternitas additur, multi orthodoxo rum pristina voce psallentes, perfidosque præcones clamoribus objurgantes, in ejusdem ecclesiæ gremio casi sunt. Vide Evagrium, lib. cap. 44; Nice phorum lib. xvi, cap. 45; Victorem et Cedrenum. hic craria vertinus: enim, et id est, publicarum rationum minister, sive vectigalium curator, erat Marinus, uti auctor no ster supra

στάσιος ἐν τῷ ἱπποδρομίῳ εἰς τὸ [127] κάθισμα δίχε διαδήματος· καὶ τοῦτο γνοὺς ὁ δῆμος εἰσῆλθεν ἐν τῷ ἱππικῷ· καὶ διὰ θείας προσφωνήσεως αὐτοῦ μετεχειρίσατο τὰ πλήθη τῆς πόλεως, παραγγείλας αὐτοῖς μὴ ὡς ἔτυχε φονεύειν ἢ ἐπέρχεσθαί τισι· καὶ ἡσύχασεν ἅπαν τὸ πλῆθος, αἰτήσαντες αὐτὸν φορέσα τὸ στέμμα. Καὶ ἐξότε ἡσύχασαν καὶ ἀνεχώρησαν τοῦ συναθροίζεσθαι, ἐκέλευσε κατοχὴν γενέσθαι καὶ πολλῶν κρατηθέντων, τοὺς μὲν ἐτιμωρήσατο, τοὺς δὲ νὰ ἐρευμάτισε διὰ τοῦ ἐπάρχου τῆς πό λεως. Ταῦτα δὲ ἔπασχον ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας, καὶ πλήθους ἀπείρου φονευθέντος ευταξία ἐγένετο με γάλη καὶ φόβος οὐκ ὀλίγος ἐν Κωνσταντινουπόλει καὶ ἐν ἑκάστῃ πόλει τῆς Ῥωμανίας. κρυβείς. Καὶ ἀνελθὼν ὁ αὐτὸς βασιλεὺς Ανα Μετὰ δὲ ὀλίγον καιρὸν εἶδεν ἐν ἐράματι ὁ αὐτὸς βασιλεὺς ᾿Αναστάσιος ὅτι ἔστη ἐναντίον αὐτοῦ ἀνήρ τις τέλειος, ευσχήμων βαστάζων κώδικα γεο γραμμένον, καὶ ἀναγινώσκων, καὶ ἀναπτύξας τοῦ κώδικος φύλλα πέντε, καὶ ἀναγνοὺς τὸ τοῦ βασιλέως ὄνομα εἶπεν αὐτῷ, Ιδε 9, διὰ τὴν ἀπληστίαν σου ἀπαλείφω [128] δεκατέσσαρα καὶ τῷ ἰδίῳ δακτύλῳ αὐτοῦ ἀπήλειψε, φησί. Καὶ διυπνίσθη ταραχθεὶς ὁ αὐτὸς Αναστάσιος βασιλεύς, καὶ προσκαλεσάμενος Αμάντιον τὸν κουβικουλάριον καὶ πραιπόσιτον, διηγήσατο αὐτῷ τὴν τοῦ δράματος ὀπτασίαν. Οστις Αμάντιος εἶπεν αὐτῷ, Εἰς τὸν αἰῶνα ζῆθι, βασιλεῦ· ἐνύπνιον γὰρ εἶδον κἀγὼ ἐν ταύτῃ τῇ νυκτὶ, ὅτι ὡς ἑστηκὼς κἀγὼ ἐναντίον τοῦ ὑμετέρου κράτους ὄπισθέν μου ἐλθὼν χοῖρος ὥσπερ σύαγρος μέγας, καὶ δραξάμενος τῷ στόματι τὴν ἀρχὴν τῆς χλαμύδος καὶ τινάξας κατήγαγέ με εἰς τὸ ἔδαφος τῆς γῆς, καὶ ἀνήλωσέ με κατεσθίων καὶ καταπατῶν. Καὶ προσκαλεσάμενος ὁ βασιλεὺς Πρόκλον τὸν Ἀσιανὸν φιλόσοφον, τὸν ὀνειροκρίτην, σε ερευμάτισε. ῥεῦμα, ὁ Λυκόφρων φαίνεται μεταξὺ τὰς Συμπληγάδας εἶναι λέγων Καλχηδόνος καὶ Βυζαντίου, ὡς εἶναι τὸ λεγόμενον παρ' ἰδιώταις βαρβάροις ῥεῦμα. Α. Καὶ ἀνελθών. ἀνῆλθεν, Τοὺς δὲ ἐρευμάτισε. ήρυμάτισε, ἐρύο μαι, οι έρυμαι, Έρυμα, ἔρυμα, οχύρωμα, φυλακή, κάλυμμα, φύλαγμα· έρυμα ερυματίζω Ευσχήμων. λευσχήμων λευχείμων Απληστίαν σου. κακοπι στίαν σου. Απαλείφω δεκατέσσαρα. τεσσαρεσκαίδεκα έτη. Σὴν δὲ κακίαν μυσαχθεὶς καὶ βεβηλοτροπίαν Εκκόπτων ὑπεξέκοψε τοὺς χρόνους τῆς ζωῆς σου. Καὶ χρόνους ἐκολόβωσε τέσσαρας πρὸς τοὺς δέκα Καὶ ταῦτ᾽ εἰπὼν, απήλειψε τούτους ἀπὸ τοῦ χάρ [του. Καὶ διυπνίσθη ταραχθείς. Ο καταρραγείς Οπισθέν μου ἐλθὼν χαῖρος. συφορβόν, 'Ανερ βήθη δὲ βασιλεὺς Ἰουστῖνος ὁ Θράξ, γονέων μὲν ἐκφὺς ἀσήμων καὶ ἀφανῶν, αὐτὸς τὸ πρότερον αὐτουργῶν, ἢ βουκόλος τυγχάνων καὶ συφορβός. Ἰουλιανής. num exclamantes deposcebant. Areobindus itaque fuga evadens, in trajectu latuit. Caeterum imperator Anastasius in circum veniens, in regiam sedem 408 sine diademate ascendit. Quod ubi populo notum fuit, in Hippodromum omnes se contule runt: turbamique tandem totam, divinis suis ser monibus, imperator sibi conciliavit: eos insuper hortatus, ne sic tenere in quosvis irruentes, ultra cædes patrarent. Tum vero tumultus omnis ac quievit; obtestante etiam ipsum popello, uti re sumptum diadema rursus gestaret. Ubi primum autem tumultu sedalo populus donum suam quis. que se receperat, seditiosos comprehendi jussit imperator; quorum nonnullos suppliciis subjecit, alios vero urbi præfecto in custodiam tradidit. Ilæc autem cum per plures dies perpessi fuissent, infinita hominum multitudine neci data, secuta est inde tranquilla maxime rerum facies; metus que ingens Constantinopoli, omnibusque adeo Romaniæ urbibus, hominum animis incussus est. Imperator autem. Anastasius, non multo post tempore, per somnum vidit, e regione sibi astan tem, virum quemdam adultum ornatumque; qui codicem scriptum ferens, legebat: foliis autem quinque pervolutis, lectoque imperatoris nomine Ecce (inquit) ob insatietatem tuam, [annos] qua tuordecim deleo; simulque eos digito expunxit. somno vero experrectus imperator et perterre factus, Amantium cubicularium et præpositum ad se vocavit, cui quod per somnum viderat aperuit. 409 Amantius ei: In aeternum, inquit, vivas im perator. Insomnium et ego quoque hac ipsa nocte habui. Dum enim Majestate Vestra coram starem, porcus quidam, ingentis apri speciem præ se fe rens, a tergo mihi venire visus est; qui extremam chlamydis oram in os arripiens, vellicabat mordi. cus; meque ipsum deorsum agens, dentibus lace rabat et proculcatum pedibus totum devorabat. Accersitus igitur ab imperatore Proclus, Asianus philosophus, sagacissimus somniorum conjector, Conferendus videtur Tzetzes ad Lycophr. v. 1285, indicatus ab Ducangio v. Quibus addendus Malalas supra p. 44 ** '18 Ox. Scr. uti habet Chr. Alex. Scr. custodio; unde custodia salva, sive carcer. llesychius ab vero auctor noster verbum formavit. Chr. Alex. a Radero editum ha bet corrupte: Chr. idem ex Jos. Scali geri editione legit ad quam lectionem nostram emendandam censeo. Cedrenus habet, Ita etiam Chr. Alexandr. Cedrenus legit, Constantinus Manasses Chr. Alex. habet, mendose. Justinum, Ang stasii in imperio successorem, ista notant: quem subulcum, fuisse vult Zonaras Certe loco humili, imo sordido natum, agrisque exercendis tantuni assuetum fuisse eum asserit Procopius, Arcan. Histor. Cum hac voce incipit Narratio apud C. p. 350, in princip. mutila.

στάσιος ἐν τῷ ἱπποδρομίῳ εἰς τὸ [127] κάθισμα δίχε διαδήματος· καὶ τοῦτο γνοὺς ὁ δῆμος εἰσῆλθεν ἐν τῷ ἱππικῷ· καὶ διὰ θείας προσφωνήσεως αὐτοῦ μετεχειρίσατο τὰ πλήθη τῆς πόλεως, παραγγείλας αὐτοῖς μὴ ὡς ἔτυχε φονεύειν ἢ ἐπέρχεσθαί τισι· καὶ ἡσύχασεν ἅπαν τὸ πλῆθος, αἰτήσαντες αὐτὸν φορέσα τὸ στέμμα. Καὶ ἐξότε ἡσύχασαν καὶ ἀνεχώρησαν τοῦ συναθροίζεσθαι, ἐκέλευσε κατοχὴν γενέσθαι καὶ πολλῶν κρατηθέντων, τοὺς μὲν ἐτιμωρήσατο, τοὺς δὲ νὰ ἐρευμάτισε διὰ τοῦ ἐπάρχου τῆς πό λεως. Ταῦτα δὲ ἔπασχον ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας, καὶ πλήθους ἀπείρου φονευθέντος ευταξία ἐγένετο με γάλη καὶ φόβος οὐκ ὀλίγος ἐν Κωνσταντινουπόλει καὶ ἐν ἑκάστῃ πόλει τῆς Ῥωμανίας. κρυβείς. Καὶ ἀνελθὼν ὁ αὐτὸς βασιλεὺς Ανα Μετὰ δὲ ὀλίγον καιρὸν εἶδεν ἐν ἐράματι ὁ αὐτὸς βασιλεὺς ᾿Αναστάσιος ὅτι ἔστη ἐναντίον αὐτοῦ ἀνήρ τις τέλειος, ευσχήμων βαστάζων κώδικα γεο γραμμένον, καὶ ἀναγινώσκων, καὶ ἀναπτύξας τοῦ κώδικος φύλλα πέντε, καὶ ἀναγνοὺς τὸ τοῦ βασιλέως ὄνομα εἶπεν αὐτῷ, Ιδε 9, διὰ τὴν ἀπληστίαν σου ἀπαλείφω [128] δεκατέσσαρα καὶ τῷ ἰδίῳ δακτύλῳ αὐτοῦ ἀπήλειψε, φησί. Καὶ διυπνίσθη ταραχθεὶς ὁ αὐτὸς Αναστάσιος βασιλεύς, καὶ προσκαλεσάμενος Αμάντιον τὸν κουβικουλάριον καὶ πραιπόσιτον, διηγήσατο αὐτῷ τὴν τοῦ δράματος ὀπτασίαν. Οστις Αμάντιος εἶπεν αὐτῷ, Εἰς τὸν αἰῶνα ζῆθι, βασιλεῦ· ἐνύπνιον γὰρ εἶδον κἀγὼ ἐν ταύτῃ τῇ νυκτὶ, ὅτι ὡς ἑστηκὼς κἀγὼ ἐναντίον τοῦ ὑμετέρου κράτους ὄπισθέν μου ἐλθὼν χοῖρος ὥσπερ σύαγρος μέγας, καὶ δραξάμενος τῷ στόματι τὴν ἀρχὴν τῆς χλαμύδος καὶ τινάξας κατήγαγέ με εἰς τὸ ἔδαφος τῆς γῆς, καὶ ἀνήλωσέ με κατεσθίων καὶ καταπατῶν. Καὶ προσκαλεσάμενος ὁ βασιλεὺς Πρόκλον τὸν Ἀσιανὸν φιλόσοφον, τὸν ὀνειροκρίτην, σε ερευμάτισε. ῥεῦμα, ὁ Λυκόφρων φαίνεται μεταξὺ τὰς Συμπληγάδας εἶναι λέγων Καλχηδόνος καὶ Βυζαντίου, ὡς εἶναι τὸ λεγόμενον παρ' ἰδιώταις βαρβάροις ῥεῦμα. Α. Καὶ ἀνελθών. ἀνῆλθεν, Τοὺς δὲ ἐρευμάτισε. ήρυμάτισε, ἐρύο μαι, οι έρυμαι, Έρυμα, ἔρυμα, οχύρωμα, φυλακή, κάλυμμα, φύλαγμα· έρυμα ερυματίζω Ευσχήμων. λευσχήμων λευχείμων Απληστίαν σου. κακοπι στίαν σου. Απαλείφω δεκατέσσαρα. τεσσαρεσκαίδεκα έτη. Σὴν δὲ κακίαν μυσαχθεὶς καὶ βεβηλοτροπίαν Εκκόπτων ὑπεξέκοψε τοὺς χρόνους τῆς ζωῆς σου. Καὶ χρόνους ἐκολόβωσε τέσσαρας πρὸς τοὺς δέκα Καὶ ταῦτ᾽ εἰπὼν, απήλειψε τούτους ἀπὸ τοῦ χάρ [του. Καὶ διυπνίσθη ταραχθείς. Ο καταρραγείς Οπισθέν μου ἐλθὼν χαῖρος. συφορβόν, 'Ανερ βήθη δὲ βασιλεὺς Ἰουστῖνος ὁ Θράξ, γονέων μὲν ἐκφὺς ἀσήμων καὶ ἀφανῶν, αὐτὸς τὸ πρότερον αὐτουργῶν, ἢ βουκόλος τυγχάνων καὶ συφορβός. Ἰουλιανής. num exclamantes deposcebant. Areobindus itaque fuga evadens, in trajectu latuit. Caeterum imperator Anastasius in circum veniens, in regiam sedem 408 sine diademate ascendit. Quod ubi populo notum fuit, in Hippodromum omnes se contule runt: turbamique tandem totam, divinis suis ser monibus, imperator sibi conciliavit: eos insuper hortatus, ne sic tenere in quosvis irruentes, ultra cædes patrarent. Tum vero tumultus omnis ac quievit; obtestante etiam ipsum popello, uti re sumptum diadema rursus gestaret. Ubi primum autem tumultu sedalo populus donum suam quis. que se receperat, seditiosos comprehendi jussit imperator; quorum nonnullos suppliciis subjecit, alios vero urbi præfecto in custodiam tradidit. Ilæc autem cum per plures dies perpessi fuissent, infinita hominum multitudine neci data, secuta est inde tranquilla maxime rerum facies; metus que ingens Constantinopoli, omnibusque adeo Romaniæ urbibus, hominum animis incussus est. Imperator autem. Anastasius, non multo post tempore, per somnum vidit, e regione sibi astan tem, virum quemdam adultum ornatumque; qui codicem scriptum ferens, legebat: foliis autem quinque pervolutis, lectoque imperatoris nomine Ecce (inquit) ob insatietatem tuam, [annos] qua tuordecim deleo; simulque eos digito expunxit. somno vero experrectus imperator et perterre factus, Amantium cubicularium et præpositum ad se vocavit, cui quod per somnum viderat aperuit. 409 Amantius ei: In aeternum, inquit, vivas im perator. Insomnium et ego quoque hac ipsa nocte habui. Dum enim Majestate Vestra coram starem, porcus quidam, ingentis apri speciem præ se fe rens, a tergo mihi venire visus est; qui extremam chlamydis oram in os arripiens, vellicabat mordi. cus; meque ipsum deorsum agens, dentibus lace rabat et proculcatum pedibus totum devorabat. Accersitus igitur ab imperatore Proclus, Asianus philosophus, sagacissimus somniorum conjector, Conferendus videtur Tzetzes ad Lycophr. v. 1285, indicatus ab Ducangio v. Quibus addendus Malalas supra p. 44 ** '18 Ox. Scr. uti habet Chr. Alex. Scr. custodio; unde custodia salva, sive carcer. llesychius ab vero auctor noster verbum formavit. Chr. Alex. a Radero editum ha bet corrupte: Chr. idem ex Jos. Scali geri editione legit ad quam lectionem nostram emendandam censeo. Cedrenus habet, Ita etiam Chr. Alexandr. Cedrenus legit, Constantinus Manasses Chr. Alex. habet, mendose. Justinum, Ang stasii in imperio successorem, ista notant: quem subulcum, fuisse vult Zonaras Certe loco humili, imo sordido natum, agrisque exercendis tantuni assuetum fuisse eum asserit Procopius, Arcan. Histor. Cum hac voce incipit Narratio apud C. p. 350, in princip. mutila.

έντα πάνω επιτήδειον, εἶπεν αὐτῷ τὸ δραμα, ὁμοίως δὲ καὶ ᾿Αμάντιος· ὁ δὲ ἐσαφήνισεν αὐτοῖς ] τὴν τοῦ δράματος δύναμιν καὶ ὅτι μετὰ χρόνον του λειοῦνται. Ὁ δὲ αὐτὸς βασιλεὺς ᾿Αναστάσιος μετὰ τὰς πρώτ τας αὐτοῦ δωρεάς πάλιν ἄλλας κατέπεμψε πᾶσι τοῖς ὑποτελέσι τῆς αὐτοῦ πολιτείας. Εκτισε δὲ καὶ εἰς ἑκάστην πόλιν τῆς Ῥωμανίας διάφορα κτίσματα καὶ τείχη καὶ ἀγωγούς, καὶ λιμένας ἀνακαθάρας καὶ δη μόσια [129] λουτρὰ ἐκ θεμελίων οἰκοδομήσας, καὶ ἄλλα πολλὰ ἐν ἑκάστῃ παρέσχε πόλει ". Καὶ μετ' ὀλίγον χρόνον ἀῤῥωστήσας ἀνέκειτο, καὶ ἀπρακῆς καὶ βροντῆς γενομένης μεγάλης πάνυ, θροηθεὶς ὁ αὐτὸς βασιλεὺς ᾿Αναστάσιος ἀπέδωκε τὸ πνεῦμα, ὧν ἐνιαυτῶν ἐνενήκοντα καὶ μηνών πέντε. αὐτοῖς 531 Α. * πόλει Ch.,πόλιν Οχ. ἐννενήκοντα Οχ. ἂν ἐνιαυτῶν ἐννενήκοντα. [450] ΛΟΓΟΣ ΙΖ' ΧΡΟΝΩΝ ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ. Μετὰ δὲ τὴν βασιλείαν Αναστασίου ἐβασίλευσεν ( ὁ θειότατος Ἰουστῖνος, ἀπὸ Βεδεριάνας ὢν Θραξ ἐπὶ τῆς ὑπατείας Μάγνου, μηνὶ Ιουλίῳ θ', ινδικτιῶνι ἐνδεκάτῃ· ὅντινα ὁ στρατὸς, τῶν φυλαττόντων τὸ παλάτιον κελεύσει θεοῦ ἐξκουβιτόρων ἅμα τῷ δήμο στέψαντες ἐποίησαν βασιλέα· ἦν γὰρ κόμης ἐξωυδιτόρων. Ἐβασίλευσε [131] δὲ ἔτη θ' καὶ ἡμέ ρας εικοσιδύο Τῇ δὲ ἡλικίᾳ ἦν διμοιριαῖος, εύστηθος, οὗλος *, ὁλοπόλιος, εὔρινος, υπόπυρρος, οὐλός Οχ. Όντινα ὁ στρατὸς τῶν φυλαττόντων τὸ πα λάτιον, κελεύσει Θεοῦ, ἐξκουβιτόρων. Εξχουδίτορες, ὁ στρατὸς τῶν ἐξκουβιτόρων, σωματοφύλακες (α) Από Βενδεριάνας ὁ Θράξ. ὁ Βενδαρίτης δ Θράξ. τῶν βασιλικῶν σωματοφυλάκων ἀναῤῥηθεὶς, ὧνπερ καὶ ἦρχεν, ἡγεμὼν τῶν ἐν τῇ αὐλὴ τάξεων καθα εστώς κόμης ἐξκουβιτόρων Εβασίλευσε δὲ ἔτη θ', καὶ ἡμέρας είκοσι δύο. [ & visionis vim imperatori exposuit; brevi scilicet eos interituros esse. Imperator autem Anastasius, præter ea quæ supra memoravimus; etiam alia vectigalibus suis omnibus munera distribuit. Quin et per singulas etiam Romaniæ urbes varia erexit ædificia, mœnia, et aquæductus; portus etiam repurgavit; et bal nea publica ab ipsis etiam fundamentis excitavit; plurimaque per urbes alia passim donavit. Haud longo autem post tempore, ex morbo de cubuit; tonitruque ingenti facto fulmineque, coll sternatus inde imperator Anastasius spiritum ellavit, aunos natus xc et menses v. addidi ex Chron. p. Zonaras dicit Anastasium octoginta octo tantum annos vixisse uti etiam et Victor Tunonens. Anastasius imperator intra palatium suum tonitruorum terrore fugatus et coruscationās jaculo percussus, in cubiculo, quo absconsus fuerat, moritur, el cum ignominia absque consuetis exsequiis ad tumulum ducitur, anną vilæ suæ xxcx. Marcellus vitæ ejus annorum numerum incertum relinquit; octogenario tamen majorem obiisse testatur. (u), Anastasii post exitum imperium suscepit sacra tissimus Justinus, ex Bederiana Thracum oriundus, sub Magni consulatu, Julii 1x, indictione undeci ma: queın exercitus excubitorum palatiumi custo dientium, una cum populo, nutu divino, diade mate insignitum, imperatorem creavere: crat enim Comes excubitorum. Imperavit autem annos 1x et dies xxıı. Erat hic statura mediocrem exce dente, pectore firmo, crine crispo canoque, naso Ita etiam Chr. Alexandr. excubitores, milites erant prætoriani, palatio atque imperatori tutando de Minat; atque ideo etc., ab auctore dicuntur. Græcis vocan tor. Horum vero præfectus erat Justinus. Evagrius C. Erat urbs Bederina seu Bedcriana in limi lib. IV, cap. 1, de Justino imp. hæc habet: 'Ynd infra etiam nostro dici tur. Victor Tunonens. annos vult, et menses ix tancis Illyriæ Thraciæque agris sita, hinc dicitur Justinus ab aliis Thrax, ab aliis ex Illyria fuisse.