et a Romanis sibi metuentes, Bosporum veniunt; Α ἐν Βοσπόρῳ καὶ ἐφόνευσαν τους φυλάττοντας την urbisque ibi custodes interficiunt. Imperator vero de his certior factus comitent Angustiarum Pontici maris Joannem exconsulem creavit; quem Gothica manu instructum, ad Hie rum quod vocant, in ipsis Ponti faucibus conse- dere jussit. Quin etiam imperator, adversus Hun- nos losce arma moturus, per mare Ponticum na- ves militibus instructas, classisque praefectum emittit terrestrem quoque exercitum ingentem, Baduarii sub ductu expedit. Cæterum Barbari, his 433 auditis, fugam capessunt ; Bosporumque Romani tranquille deinceps incoluerunt. Contigit autem eodem tempore bellum Auxumi- tis cum lomeritis Indis mutuum intercedere, ex causa scilicet ista. llomeritarum rex cum propius ab Ægypto absit quam qui interiora occupat rex Auxumitarum, negotiatores Romani Auxumam interioraque Indo- rum regna petentes, iter suum per llomeritas fa- ciunt. Indorum enim et Æthiopum septem sunt regna, quorum tria Indorum sunt, quatuor vero, quæ Oceano contermina in Orientem vergunt, Ethiopicae sunt ditionis. Negotiatores itaque Ro- manos ob mercaturam exercendam partes Home- ritarum pertranseuntes Dimnus, Homeritarum rex, aggressus, bonis eos omnibus, vitaque spo- liavit. Quippe, dicebat, Judæi a Romanis Chri- stianis, proprios etiam intra Anes, male habii C sunt, plurimis eorum quotannis occisioni datis : exinde igitur negotiatoribus interdictum est. Rex vero Auxumitarum Homeritensem regem per lit- teras interpellans : Male, inquit, egisti, quod Ro- manorum Christianorum negotiatores occideris : quod et meo pariter regno detrimentum cessurum est. Exinde vero odium inter eos ortum est: quod in bellum tandem mutuum prorupit. Cæterum rex Auxumitarum in bellum profecturus vovebat, si Dimnum Homeritensem regèm bello superaverit, πόλιν. Καὶ ἀκούσας ταῦτα ὁ αὐτὸς βασιλεὺς ἐποίησε κάτι μητα στενῶν τῆς Ποντικῆς θαλάσσης, ὃν ἐκέλευσ καθῆσθαι ἐν τῷ λεγομένῳ Ἱερῷ (52) εἰς αὐτὸ τὸ στ μιον τῆς Πόντου, Ἰωάννην τὸν ἀπὸ ὑπάτων, όπω στείλας αὐτὸν μετὰ βοηθείας Γοτθικῆς. Καὶ ἐπι εστράτευσε κατά τῶν αὐτῶν Ούννων ὁ αὐτὸς βαπτ λεὺς πέμψας διὰ [163] τῆς αὐτῆς Ποντικῆς θαλάσει σης πλοία γέμοντα στρατιωτῶν καὶ ἔξαρχον, ὁμοίως. δὲ καὶ διὰ γῆς πέμψας πολλὴν βοήθειαν καὶ στρατη τὸν Βαδουάριον. Καὶ ἀκούσαντες οἱ βάρβαροι, ἔφυγον, καὶ γέγονεν ἐν εἰρήνῃ ἡ Βόσπορος, ὑπὸ Ῥωμαίων οἰκουμένη. Ἐν αὐτῷ δὲ τῷ χρόνῳ συνέβη Ινδούς πολεμήσει πρὸς ἑαυτοὺς (55) οἱ ὀνομαζόμενοι Αὐξουμῖται (κ). καὶ οἱ Ομηρῖται 10. ἡ δὲ αἰτία τοῦ πολέμου αὕτη, Ὁ τῶν Αὐξουμιτῶν βασιλεὺς ἐνδότερός ἐστι τῶν " Αμεριτών (54), ὁ δὲ τῶν Ομηριτῶν πλησίον ἐστὶ τῆς Αἰγύπτου. Οἱ δὲ πραγματευταὶ Ῥωμαίων διὰ τῶν ῾Ομηριτῶν εἰσέρχονται εἰς τὴν Αὐξούμην καὶ ἐπὶ τὰ ἐνδότερα βασίλεια τῶν Ἰνδῶν. Εἰσὶ γὰρ Ιν· δῶν καὶ Αἰθιόπων βασίλεια * Επτὰ (55), τρία μὲν Ινδῶν, τέσσαρα δὲ Αιθιόπων, τὰ πλησίον ὄντα τοῦ Ὠκεανοῦ ἐπὶ τὰ ᾿Ανατολικὰ μέρη. Τῶν οὖν πραγματ τευτῶν εἰσελθόντων εἰς τὴν χώραν τῶν ᾿Αμερικῶν ἐπὶ τὸ ποιήσασθαι πραγματείαν, έγνωκώς Δίμνος, ὁ βασιλεὺς τῶν ᾿Αμεριτῶν, ἐφόνευσεν αὐτοὺς καὶ πάντα τὰ αὐτῶν ἀφείλετο, λέγων ὅτι οἱ Ρωμαῖοι οἱ Χρι- στιανοὶ κακῶς ποιοῦσι τοῖς Ἰουδαίοις [164] ἐν τοῖς μέρεσιν αὐτῶν καὶ πολλοὺς κατ' ἔτος φονεύουσι· καὶ ἐκ τούτου ἐκωλύθη ἡ πραγματεία. Ο δὲ τῶν Αύξου μιτῶν βασιλεὺς ἐδήλωσε τῷ βασιλεῖ τῶν ᾿Αμεριτών ὅτι Κακῶς ἐποίησας φονεύσας Ρωμαίους Χριστια νοὺς πραγματευτὰς καὶ ἔβλαψας τὰ ἐμὰ βασίλεια, Καὶ ἐκ τούτου εἰς ἔχθραν ἐτράπησαν μεγάλην καὶ συνέβαλον πρὸς ἀλλήλους πόλεμον. Ἐν τῷ δὲ μέλλειν τὸν βασιλέα τῶν Αὐξουμιτῶν πολεμεῖν συνετάξατο λέγων ὅτι Ἐὰν νικήσω Δίμνον τὸν βασιλέα τῶν ᾿Αμε- ριτῶν, Χριστιανὸς γίνομαι (56) · ὑπὲρ γὰρ τῶν Χρισ VARIE LECTIONES. * Γοττικής Ος., ut aliquoties scriptum apud Cedrenum. 10 V. ad vol. 1, p. 54 Α. τις. Αμεριτών. Conf. p. 67. Nonnosum Photii cod. 3. βασίλεια Ch., βασιλεία: Ος. 7$ ED. CIIILMEADI NOTÆ. (52) Ἐν τῷ λεγομένῳ Ἱερῷ. Ἱερὸν, Hierum, D Auxumitæ vero Ethiopiæ ; qui etiam al Homeritis fanum est antiquissimum, Jovi Urio sacrum ad fauces Ponti Euxini in terra Asiatica positum. De hoc vide P. Gyllium de Bosporo Thiracio lib. 1, cap. 2 ; et lib. ii, cap. 19. (55) Ἐν αὐτῷ δὲ τῷ χρόνῳ συνέβη Ινδούς πολε- μεται πρὸς ἑαυτούς. Bellum hoc Indorum Cedrenus refert ad Justiniani imp. an. xv; Anastasius vero ad ejusdem annum xvi: qui etiam regum horum alterum famianum, Homeritarum, alterumn vero, Adadum, Αuxumitarum regem, vocant; quem ta- men Procopius Persicor. lib. 1, Έλλησθεαίον vocat. (54) Ενδότερός ἐστι τῶν ᾿Αμεριτών. Ser. Ομη- ριτών, Homeritæ Arabie felicis incole erant, sinu Arabico disterminabantur. Vide Procopium, Persicor. lib. 1; et Nicephor. Eccles. hist. lib. 15, cap. 48, et lib. xvir, cap. 32. (55) Βασιλείας ἑπτά. Scr. βασίλεια : βασίλειον vero, pro regno, ubique ponit auctor noster. (56) Ἐὰν νικήσω λίμνον, etc. Χριστιανὸς γίνο μαι. Ita etiam Nicephorus lib. xvii, cap. 32. Ε Cedrenus. Rex tamen, Auxumitensis, etiam ante hoc bellum, Christianus fuit, idque ferventissimus, Χριστιανός τε ὤν, καὶ δόξης τῆσδε ὡς μάλιστα ἐπι μελούμενος, uti testatur hujusce avi scriptor Pro- copius, Persicor. lib. 1. HIODI NOTÆ. (κ) Αὐξουμῖται καὶ οἱ Όμηρίτα:. De illis videndus omnino Gothofredus ad cod. Theodl. tom. 1, p. 582, etc.

DE AUCTORIS COGNOMINE Jes sunt peizórepo; et similia, fuerunt quidem nunquam non in usu apud vulgum, sed scrì- ptores vel parum elegantiæ memores ab iis sibi abstinebant. Malalæ, ut ad eum redeain, ex ipso nomine constat ætas. Malalas est nomen Syriacum. Sermo Syriacus obtinebat in Syria usque ad initia Muhammedanismi. Eo surgente, Saracenis Syriam rapientibus, exe- gernnt Syriasmum, ejusque loco Arabismus omnia obundabat, Syriasmo in ecclesiarum Christianarum angustias concluso. Debuit ergo Malalas co adhuc ævo vixisse et scripsisse, quo sermo Syriacus in usu erat. Pro rhetore Arabes non Malal, sed Chathib dicunt. Quibus addi licet in rebus locisque Syriæ describendis nusquam ne tenuissimum quidem vestigium apparere mutati in ea per Arabes rerum qui sub Byzantinis fuerat status. Cæterum apud Joannem Damascenum quod Malalas vocatur 'Iwavers 'Avoyelas, non patriarcham, sed civen Antiochensem intelligendum esse assentior Hodio Proleg. §. viu: quomodo di- ctum 'Av:tózov [VIII] Koopwvo; in opusculo ms. Oxoniensi fefellit Bentleium epistola ad Mil- lium p. 8. Hactenus de Malala. Editio nostra cum integra reddere deberet quæ adnotasset Chil- meadus, nec ferendum videretur his etiam apponi tot levissimorum mendorum correctio- nes, ego adnotationes ejus dispertitus bifariam sum ita, ut meis insererem quas utiles ad crisin ducerem, cæteras ad calcem relegarem. Ipse quæ scribendi vitia viderentur correxi aut notavi sæpe autem ambiguum esse quæ librarío, quæ ipsi imputanda sint tali seri- ptori, sponte intelligitur. Futilitatem hominis per partes aliquot censura sua dignatus est Bentleius, omnem refelli nemo ferat. Editio Oxoniensis cum tam sit negligenter impressa ut integros versus omissos prodat interpretatio Latina p. 108 et 145, operæ pretium facturus sit qui libri Barocciani iterum conferendi laborem suscipere tanti putet. Mihi hæc etiam ratio fuit non tangendæ inter- pretationis Chilmeadi, quæ nunc codicis instar est. Abjeci vero quos Hodius addiderat Indices scriptorum et vocum dictionumque ab Ducangio omissarum mancos et tenues, no- vis eorum loco substitutis. Denique adnotamus editionem Oxoniensem prodiisse duplici titulo annum 1691 præfe- rente inscriptam, cui in alio quo utor exemplari tertius additur anno 1692 insignitus; Ve- netam ob vitiorum multitudinem prorsus inutilem a. 1733. Scribebam Lipsiæ Idibus Octobribus MDCCCXXX. DE AUCTORIS COGNOMINE PRÆMONITIO. - Tix] Malala cognomen Syriacum. Ita scribi a Græcis potuisse: magis tamen convenire cum illorum analogia ut Muлálaç scribatur; sicque scriptum fuisse videri. Ab auctore Prolego- menorum præfertur Syrorum genuinum ac originarium nomen Malala. Quod ostenditur optime congruere usui linguæ Latina. Eo rhetorem significari. Hoc multorum litteratorum fuisse cognomen. Quo sensu sic auctor appellatus sit. In verbis Joannis (quem appellant) Damasceni et Constantini Porph. e quibus conceptus est, qui præmittitur titulus, utrum auctoris cognomen Malála (seu Maλéda) in casu, ut ´lo- quuntur, genitivo a Μαλάλας (seu Μαλέλας ) ut Βαρνάβα & Βαρνάδας, Σουίδα 8 Σουίδας, descen dat; an, ut peregrinum et extraneum vocabulum, sit potius indeclinabile, haud certo sa- tis apparet. Nos secuti auctoritatem virorum maximorum, quotquot hactenus hujus cogno- minis mentionem fecerunt, Gerardi et Isaaci Vossiorum, Usserii, Dufresnii, aliorumque complurimorum, pro indeclinabili accepimus. Neque hoc sane temere. Nam quamvis videa- tur fiaud licere per Græcorum analogiam virilia nomina apud eos in a terminari; non ta- men abhorret ab eorum usu, ut nomina virorum Orientalia et Barbara absque ulla Græca terminatione, aut casuum variatione, Græco ore proferantur. Neque quisquam ignorat quam ament Orientales (e quibus erat noster chronographus) sua nomina et cognomina in a formare. [x] Id elucet istis exemplis quæ exhibent passim monumenta S. Paginæ. Idem in- dicant nomina et cognomina Arabica, Abdalla, Hanifa, Nahala, Taphala, Mashalla, aliaque id genus millia: hine Jesus illis est Isa, Darius Dara, Kosroes Kezra, Basilius Basila, ut apud Said Ebn Batrik. De Syris denique ipsis, popularibus nostri auctoris, quod eadem gaudeant terminatione, consulatur Catalogus Scriptorum Syriacorum a Sobensi metropo- lita conscriptus. Celebrantur ibi Maruta, Barsoma, Hanana, Dan. Resaina, Abrah. Catina, Greg. Sussaira, cum multis aliis, pars magna Catalogi. Sed quorsum hæc? Monuisse suffe- cerit esse plane Syriacum auctoris nostri cognomen, et in a apud eos desinere constare. Quam soleant autem Græci peregrina hujusmodi nomina cum nativis terminationibus in Græciam suam recipere, exemplorum demonstrat multitudo innumerabilis. In prima acie ex Jo. Cantacuzeno stat "wang apa. Illene recentior, et non ex heroibus antiquis?

SECULUM VII, ANNI 675-680. ELENCHUS AUCTORUM ET OPERUM QUI IN HOO TOMO XCVII CONTINENTUR. JOANNES MALALAS CHRONOGRAPHUS BYZANTINUS. Ludovici Dindorfii Præfatio ex edit. novissima Bonnensi. Humfredi Hodii Prolegomena editioni Oxoniensi præfixa. Joannis Malalæ CHRONOGRAPHIA ex editione Bonnensi, additis Edm. Chilmeadi et Humfredi Hodii notis. col. 9 Richardi Bentleii Epistola ad Joannem Millium de Joannis Malala Chronographia. S. ANDREAS CRETENSIS ARCHIEPISCOPUS Homiliæ XXI, ex editione Gallandii et Francisci Combefisii collectæ et juxta ordi- nem analogicum dispositæ. De imaginibus. Computus paschalis (memoratur tantum; exstat enim in append. ad Eusebii Pam- phili Chronicon tomo XIX editum). -Canones et Triodia Idiomela. Iambi ad Agathonem. ELIAS CRETENSIS METROPOLITA. Scholia in S. Gregorii Nazianzeni Orationes. (Elia Scholia Grace ex codice Basi- leensi primi edidimus post Gregorii Orationes, hujusce Patrologia tom. XXXVI, exscribente et nobiscum communicante V. D. Alberto Jahnio, Bernate-Helvetio.) THEODORUS ABUGARA CARUM EPISCOPUS. Opuscula ascetica, ex editione Jacobi Gretseri. Parisiis. - - Ex typis MIGNE.

HUMFREDI HODII PROLEGOMENA. Jam ad alia, Lector, procedas. At priusquam procedas, votorum quorumdam mihi testis esto; et olim, si unquam violavero, monitor: votorum quorumdam eruditis viris, proh dolor! hucusque ignotorum; sed quæ ego perpetuo a primis litteris, ut facio, feci éx [xvi]Faxit Numen, ut vel æterno ego silentio inter non scribentes delitescam, vel sem- per at virum ingenuum, liberalis ac generosa educationis, veræ philosophie studiosum decet, scribam: veritatis unica indagator, absque omni styli acerbitate, mitis, urbanus, candidus, ad id quod indecens est adeo non pronus, ut nec movendus: nugarum denique con- temptor. DE AUCTORE [XVII] SYLLABUS CONTENTORUM. Foannes Antiochenus Malala Chronog, eruditis tantum non ignotus. Exstitisse alium Jo. Antiochenum Chronographum, cujus edidit Excerpta ex collectione Constantini Porphyrogenneti Valesius, qui male cum Malala confundi solet, 1, 11. -— Jo. Antiochenus Chronog, a quibus auctoribus citatus, mi. Eum quem adducunt scriptores Greci, a Malala diversum, et cum altero prædicto eumdem videri, 1v. -- Exstare in quibusdam bibliothecis Jo. Antiocheni Collectanea cum a Collectaneis Jo. Antiocheni Va- I sianis, tum etiam a Malalæ Chronographicis diversa. In bibliotheca Paris. exstare Excerpta ex Chronico Jo. Antiocheni, qui idem fuisse videtur cum Joanne Valesiano, sed Excerpta ista a Valesia- mis distincta sunt. De Jo. Antiocheno [splapzatologia; scriptore: etiamnum illum superesse, et eum- dem videri cum Joanne Valesiano, a Malala soltem esse diversum. Fama de Jo. Malala in Gallia deli- tescente. Exolam inde fuisse quod cum altero illo Antiocheno Chronographo eruditi illum confuderint, v. – J). Antiochenum sppy:odoyfz; hibere multa cum Jo. Malala communia, vt. - De aliis Joan- nibus Antiochenis Chronograpnis. Ge. Vossius, et Phil. Labbeus notati, vii. Jo. Malalam non fuisse patriarcham Antiochenum. Notantur interpretes Jo. Damasceni; Gothofredus, Baronius, alii. De variis Joannibus Antiochenis patriarchis. In Albo patriarcharum Antiochenorum reperiri Joannem nullum, qui eadem ætate, qua vixit Malala, floruerit, vii, viii; ix. Franc. Combeſisii hallucinatio, Mal-lam nostrum confundentis cum Jo. [xvm] Antiocheno pres' y:ero, cujus meminit Gennadius, ac cum Jo, ' Viacs inomeno, x, xI. - Videri eum inter ortho loxos potins quam hæreticos esse adnumerandum, xII. Recensentur ali: Joannes Antiocheni. De Jɔ. Měla pair archa Alexandrino, xut. - De Jo. Malalæ ætate. Non fuisse coævum Justiniano ejus nominės priko, "quod volunt Chilineadus et alii : sed ad sæculum nonum esse potius conjiciendum, vel dui saltem post tempora Justiniani floruisse, xiv ad xxxix, Scripsisse post Justinianum exinde apparet, quod quos auños ille regnarit commemorat, xv. Quad pec in vivis sub Justiniano exstiterit demonstrator ex citat one actorum publicorum civitatis suæ pro- priæ de re ibidem sub Justiniano gesŝa, xvi. Ex erratis ejus multis et gravissimis de rebus Justinia- Bris, XVII. Alusque indiciis luculentis, XVII, XIX, XX. Malalam cum Justiniani legato non fuisse colocutum, quo i existimat Chilmeadus, sed librum tantum ejus legisse; et eum non alium fuisse a Nonuoso, xxi. Quod nec vixerit ante ætatem septimam exeuntem prob tur ex citatione Clementis Chronographi, quem ostenditur scripsisse_post annum 685, xxn. Quod nec floruerit ante initium sæenti boni conficitur ulterios ex citatione Theophili Cronographi, quem probatur obisse anno Christi 785, XXII. - Hunc male a nonnullis confun:li cum Theophilo Antiocheno, ad Autolycum scriptore. Producitur Fragmentum ms. ex Hesychio de Christi nativitate, in quo citantur Clemens, Theophilus, et Timotheus chronographi. Hesychium illum ex ipso Malala scripsisse videri, xxiv. Eusebi Chro- nicon quod a Malala solet citari, non esse genuinuẫn, xxv. Qod vixerit Malala non ante sarculum nonum, confirmatur tum aliunde, tum ex locutionis barbarie, xxx, xxvi, XXVH. - Proponuntur argu- menta quæ illus ant quitatem videantur astruere. Inter alia; citari eum in Oratione tertia pro ima- ginibus Jo. Damasceno ascripta: et if multis Narrationibus cum Chronico Paschali sive Alexandrino, aute annum, ut creditur, 650 composito, at verbum consonare, quæ a Chronici auctore e Malala Chl- meado et aliis videntur desumptæ, xxix. — Istarum narta:ionim lndex, xxx, - Argumentis bisce respon- detur, xxx1, etc. Non satis constare Fragmentum illud alalæ quod habetur apud Orat. pro imag. prædictam, ab ipso Orationis auctore fuisse descrip.am: et esse praterea cur suspicemur non fuisse Jo. Damasceni is am Orationem, xxxit. Ad argumentum [xx] de Chronico Paschali sive Alex. re- spondetur, 1° Chronicon illud habere quamplurima interpolata, xxxm1, XXXIV. Nec, 2º, satis constare ex Malala fuisse desumpta ea quæ apud Paschate consonantia reperiuntur, Malalam ex aliis bistoricis ad verbum exscribere solitum demonstrator ex ejus tautologiis, xxxv. Et citatione seri- piorum Latinorum, quorum quidem ne Enguam intellexerit. Illius erroreş spissi de rebus Romanorum, - In plerisque præterea istarum Narrationum, quæ ex Malala' depromptæ creduntur, apud Paschale haben nonmilia quæ cum Mataliamis min me concinuit, et quardam quæ plane repugnant, 、、་. Matalam, ubi loquitur de rebus antiŢuioribus tanquam sua memoria" exsistentibus, verba Laulum suorum antorum proferre. Id scriptoribus minorum gentium et ætatis sequions solemne SXXVI.

esse, X*XVIII.: et Edinundo Chilmeado interprete, xlii, xliii. Pibi damus, erudite lector, ab imp. Constantino Porphyrog.cognominatus Matela, ab alio (1) Malala, a. tertio (2) Meleles, quis fuerit, aut qualis, aut quando demum vixerit, litteratis viris [xx] huc Msque parum innotuit. Viris illis præclaris et eruditiss. qui in hoe studiorum genere singulari quodam honore emicuerunt, Ger. Jo. Vossio (3), Phil. Labbeo (4), et Leoni Alatio, fuit notus n0- mine tenus :: neque amplius sane de eo compertum habuere, nisi quod illius hoc chronographicum ●pus evolvissent, doctissimi illi nostrates, qui in eum ex professo diligentiam suam et studia im- penderunt, Edmundus Chilmeadus et Joannes Gre- gerius. II. Solent hostræ gentis scriptores, cum Joannem Maláláṁ ex bibliothecæ Bodleianæ mis. codice ad- ducunt, sub simplici titulo Joannis Antiocheni, quasi nullos alius exstaret Joannes Antiochenus, chronographus, eum mémorare: sic viri prædicti cruditi, Chilmeadus et Gregorius, sic Stanleius (5), Langbainius (6), Seldenus (7), Pearsonus (8), Fel- his (9) eximia nomina. Cæterum constat (quod salvo tantorum virorum honore sit dictum) plures olim exstitisse Joannes Antiochenos, Chronographos, et ad hunc usque diem, ex parte saltem superesse aliuin, qui Joannes Antiochenus simpliciter apud veteres scriptores audire consuevit, cum Joannes moster Malala aut hunquam aut raro sine sui cogno- minis adjectionė commemoretur. Notasse hoc po- C terant viri illi magni ex imp..Constantini Porphyro- genneti præcitati Collectaneis de virtutibus et vitiis, quæ Henricus Valesius, annis abhinc plusquam 50, in lucem edidit (10): in quorum Proœmio, ubi re- eensentur scriptores illi ex quibus desumpta sunt ista Excerpta, Joannes Malala chronographus a Joanne Antiocheno chronographo, sic vulgo dici solito, expresse distinguitur : Elol d½ ¿x tiv SmotS- NOTÆ. (2) Jo. Tzetze chil. 5, Hist. 29. Chilmeadus, enjus apographum secuti sunt editores, cum non Mallela scribunt. De anonymi Excerptis chronographicis, quæ in hac editione Malalæ præmittuntur. Ea esse Georgii Hamartoli. Excerpta alia ex Chronico Hamartoli ubi edita reperiantur, xLi.— De editione, PROLEGOMENA. 1. Joannes Antiochenus chronographus, quem jam A vixñs, etc. Sunt autem hæc Excerpta ex Annalibus infra subjectis. 1) Er Josephi Antiquitatum libris. 2) Ex Georgio Monacho. 3) Ex Chronico Joannis cognomento Malala. 4) Ex Joannis Antiocheni Chronico, etc. Hoc mirer fugisse doctissimum et diligentissimum Ger. Vossium, qui, quamvis obser- vet, in librorum suorum De historicis Græcis edi- tione posteriore, Joannem Malalam ex illorum scriptorum fuisse numero, de altero tamen Joanne Antiocheno chronographo, tanquam in eodem vo- Immine celebrato, mentionem nullam facit. Poste- rioris hujus Excerpta satis ampla et prolixa in volumine dicto sunt edita sub boc titulo: 'Ex tĤS Ex Joannis Antiocheni Historia chronica ab Adamo ad finem his verbis appositis : “Iwávvou povayoù. Finis Historiæ Joannis Monachi. Sed desiderantur ista quæ ex Joanne nostro Ma- lala excerpta sunt, a Valesio consulto rejecta, eo quod (ut ipse dicit) præter tres quatuorve fabulas de Minoe, Antiopa, ac Bellerophonte, easque ille- pido sermone texías, nihil bonæ frugis continerent, Quamvis in loco Constantini Porphyrogenneti citato Joannem nostrum Malałam ex urbe Antiochensi fuisse ne quidem innuatur, sed a Joanne Antio- cheno distinguatur; illum tamen ex ea fuisse ci- vitate apertissime liquet ex oratione 3 pro nagi- nibus, Joanni Damasceno vulgo ascripta, ubi qui- dem disertim Antiochenus nuncupatur; neque so- lum ex ista oratione, verum etiam ex ipsa chrono- graphia, quæ eum tota juxta æram Antiochenam instituitur, ac res spectantes ad istam civitatem speciatim præ omnibus aliis enarrat atque perse- quitur, auctorem Antiochenum manifesto videtur referre. 1. Ex Joanne Antiocheno de rebus ad antiqui- tatem spectantibus apud alios scriptores Græcos ævi recentioris non raro producuntur testimonia. In Georgio Codino De originibus Constantinop.(p.57), de Portus Bosporii appellatione eum reperi cita. tum. [xx] Ab Isaaco Tzetze in locis duobus Scho- (1) În orat. 3 De Imaginibus Jo. Damasceno ascripta. Legisset Constantinum Porph. qui Malela scribit, scriptionem Damascenianam retinet. Nos Constan- rum Observ, ac alii, minus recte, et absque auctore,

Isaacus, et Geor. Codinus, eum.dem fuisse cum al- A rato; cum antea tamen in eodem opere Joannem An- tero illo, cujus exstant Excerpta (17), haud ægre mihi persuadeo. De Codino sane hoc satis constat. Nɔm locum istum, [xxy] quem ex suo Jo. Antio- cheno adducit, apud nostrum Jo. Małalam frustra quæsieris. Reperiuntur quidem apud Malalamı om- nia (18) ea loca quæ ab utroque Tzetze ex Jo. Antiocheno citantur; et de fabula insuper ista, quæ est de interitu Penthei animadvertere licet, non solum proferri apud Malalam eamdem illius allegoricam expositionem, verum etiam ab eo de Labula ista advocari Euripidem in Bacchis, ut etiam de eadem in loco prædicto citatur a Tzetze Chi- liasta. Hinc euivis in promptu esse possit argu- mentum sibi satis speciosum efformare, non alium quam nostrum Joannem, a duobus illis scriptoribus per Joannem Antiochenum designari : argumentum (inquam) satis speciosum, et si alicui ista opinio probabilior videatur, cum eo non ego contendam : me tamen non ita hæc novent quin potius in di- versa persistam sententia. Quis enim in Græciæ sequioris et posterioris monumentis tai parum versatus est, ut non sciat illorum scriptores fere eadem ubique litteris demandare, seque mutuo el alios scriptores liberaliter admodum exscribere at- que expilare consuescere? Et quis non videt vel ex ipsis, quæ exstant, Jo. Antiocheni monachi Excer- ptis, eum multis in locis eadem cum Joanne nostro Malala in litteras retulisse? Quem latet illius Chro- nographiam de eisdem plane cum Malaliana fabu- C losis rebus tractasse? Hisce insuper addo, mibi esse exploratissimum, nihil aliud esse Joannis nostri Malalæ Chronographiam quam ex aliis auctoribus decerptam rerum farraginem: solere eum verba- tim ex aliis transcribere, et auctores etiam ab illis citatos, quasi ipse legisset, citare. Quid itaque mi- rum si prædictæ Narrationes in illo reperiantur, Ficet ex alio aliquo scriptore citatæ sunt? Quo- minus autem existimem illum a scriptoribus præ- dictis intelligi, id certe obstat, quod videtur colli- gendum ex imp. Constantini Porph. Collectaneis toties laudatis, non solitum eum fuisse sub simplici appellatione Joannis Antiocheni commemorari; sed ab altero illo per suum cognomen sejungi fuisse consuetum. Accedit quod et ipse Jo. Tzetzes in alio loco (chil. 5, hist. 29), ubi cum commemo- rat, non illum appellet Joannem Antiochenum, sed Joannem [xxvi] Melclem, eodem prorsus modo quo ab imp. Constantino præcitato nominatur simpli- citer Joannes Malala. His adde, quod cum eum Tzetzes commemorat, men.ionem de illo facere vi- deatur tanquam de auctore a se non ante memo- tiochenum citasset: Tatay 'Iwávyŋg ; ( huc Jo. Antiocheni quadam ex laudantur. Ex cujus quidem citationibus, quæ au- magna de Paride Trojano, in qua tamen nihil oc- currit de illius Libelli in Veneris Encomium seri- ptione, de qua allegat Jo. Antiochenum Jo. Tzetzes : Sed dici ad hoc potest, solere in illis excerptis tores in singulis narrationibus scripsere ad verbumu exhibere, sed corum enarrationes contrahere et ex diximus in Diatriba nostra De scriptor. Græcis (18) De Cecrope 86, Palladio 157, Cleopatra 230, etc. Pentheo 4, Paridis libris [15. Hac tradit Joan es hoto) quidam Meleles chronographus. V. Hæc cum ita se habeant, lectori liberum esto judicium, utrum idem sit iste Jo. Antiochenus, qui a Tzetze utroque citatur, cum Joanne nostro Ma- lala, an cum altero illo cujus exstant Chronogra- phica Excerpta. Si placet postremum, tum dici oportet, Excerptorum istorum scriptorem post Georgium Chronographum vixisse, adeoque sub imperio Heraclii, quod viri eruditi hactenus sta- tuerunt, non floruisse. Nam expresse asserit Tzetzes Chiliasta Jo. Antiochenum a se memoratum post Georgium Chronographum (Syncellum intellige, vel Hamartolum ) claruisse. Si prius arrideat; tuận1 idem erit dicendum de Malala nostro de cujus ætate nos infra. Pro comperto est interim, non so- lum exstare apud imp.Constantini Porphyrogenneti Collectanea ex J. Antiocheni Monachi Chronogra- phia Fragmenta; verum etiam hodieque in biblio- thecarum scriniis asservari, cum alia et omnino diversa ex co Excerpta, tum et ipsam alibi Chro- nographiam integram; vel aliud saltem archæolo- gicum opus Joanui Antiocheno tributum. A doctis- simo Alemanno, in Notis historicis ad Historiam arcanam Procopii, proferuntur fragmenta duo de imp. Justiniano ex Jo. Antiocheni (quæ appellat) Collectaneis: quæ quidem diversa fuisse a Jo. An- tiocheni Collectaneis Constantinianis cum in illis de Justiniano nihil quidquam legatur, necesse est. In volumine Græco ms. bibliothecæ Regiæ Pari- sine num. 2216, inter varios tractatus diversi ar- gumenti occurrunt Excerpta ex Jo. Antiocheni Chro- nico: id quod colligitur ex Indice tractatuum illius voluminis, qui babetur Græce inter Stephani Le Moyne Varia sacra, sub titulo Indicis Antonii Eparchi (Corcyræi) legati, ex cujus dono circa me- dium sæculi præteriti in illustrissimo illo librorum mss. Gazophylacio volumen illud reposítum est. In illa indice num. 79, sic legitur: 'Twávvou 'Av [xxvu} illius Chronico quod incipit a principio crea- tionis mundi. Memorantur Excerpta eadem apud Analecta ex ejusdem bibliothecæ Catalogis Lab- bæana; et ab eruditissimo Dufresnio, in Notis ad Chronicon (quod inscribit) Paschale, aliquoties ctoris exhibent verba, deprehenditur, cum diversa esse Excerpta ista ab Excerptis supradictis Con- stantinianis, tum etiam chronographiam istam a (17) In excerptis illis habetur perioche bene Constantinum Porpi, non omnia que ipsius anc- variis, cap. 1, ubi de Antiocheno chronog. 1o- nacho.

ileas, 143. unichius, 187. attius, 34, 193, 262. allimachus (88), 175. astor, 157. phalio, 40, 45, 49, 90, 165. baraı, 81, 175. IN JOAN. MALALÆ CHRONOGRAPHIAM. lemens (K)uto;) 34. (Kaev) 228, 251, 210, 242, 280, 429. yrillus, 27, 58, 188. emocritus. 85. eucalion, 70. Eutychianus, 332. Florus Epitomat Livii, 211. Hermes Trismegistus, 26, 343. Herodotus, 26. Herodotus, 157. Phlego, 240. Plato, 85, 188. Plinius, 178. Plutarchus, 56. Polybius, 157. Homerus, 24, 117, 119, 152, 143. Porphyrius, 56. Irenæus, 160, 190, 269. Joannes, 58. Priscus, 359. Pythagoras, 158, 159. Josephus, 6, 7, 58, 217, 218, 260. Rheginus, 54. Julianus, 328. Juvenalis, 263. Licinius, 180. ictys, 107, 119, 122, 132, 135, Livius, 178, 183, 215. 250. Didymus, 81, 86, 166. Dinarchus, 45. Diodorus, 54. 68. Dionysius, 190. Dionysius, 232. Lucanus, 215, 224. Lucianus, 77. Magnus, 329, 332. Manetho, 25, 59. Minos, 143. Nestorianus, 324, 376. Dominus, 88, 142, 235, 266, 273, Ninus, 76. 287, 297. Domnus, 208. Domitianus, 310. Epigramma in Sardanapalum, 19. Euripides, 31, 31, 45, 49, 53, 72, 84, 86, 88, 117, 136, 137 seq. 143, 166. 359. Eusebius, 53, 57, 70, 150, 190, 197, 207, 228, 256, 260, 429. Eustathius, 399. Eutropius, 209, 331. Origenes, 12. Orpheus, 72, seq. 73, 74, 75, 76, 343. Palephatus, 24, 33, 41, 53, 63, 83, 209. Paris, 92, 93. Pansanias, 38, 197, 203, 204, 248. Phidias, 117, Phidalius, 120, 121. Philochorus, 45. Philostratus, 297. Sallustius, 209. Scriptura sacra, 4, 4, 5 sæpius, 7, 9, 40, 47, 19, 34, Ci, 65, 67, 75, 81, 156, 160. 228, 229, 231, 256, 241, 321, 357. Servius, 162, 181. Sisyphus, 117, 119, 132. Sophocles, 40, 41. Solates (Sotades), 25. Symmachus, 7. Tatianus, 212. Thales (Thallus), 157. Themis, 142. Theophilus, 29, 59, 85, 157, 195, 220, 228, 252, 429. Timotheus, 158, 159, 228, 232, 429. Tranquillus, 34. Virgilius, 132, 162, 178, 216, 220, 293. INDEX RERUM (1) QUE IN CHRONOGRAPHIA J. MALALE CONTINENTUR. 112. Abas Græciæ rex, Abares Hunnorum gens Constanti- nopolim veniunt, 234. Abbora fluvius, 17. Abburarsacius Persarum rex, 13. Abgersatum Castellum captum, 205. Ablabius, 240. Achæus filius Lapathi, 100. Achilles Thetidis filius, 122. A Pa- ride confossus, 166. Achelous bellum Oẞneo infert, 208. Unde dictus Hippocentaurus, 108. Ab Hercule Polyphemo occisus, 209. Achyron suburbia Nicomediæ, 10. Acmion Athenarum rex, 88. Acrisius Græciæ rex, 10%. Adami filie Azura et Asua, 2. Ejus sepultura in regione Hierosol., 6. Adriani Venationes urbs, 366. Adrianopolis condita, 366. Egaus rex Thess. in mare se pro- jkeit, 108. Egyptii computandi per mens. Ignari, 23. Suos præfectos occidunt, 409. Egialia Diomedis uxor vitiata, 210. Eni Adriani Imp. descriptio, 566 Mors, 366. Elii Antonini Pii descriptio, 369. Contra Ægyptios arma movet, 367. Legem latam ab Augusto de testamento abrogat, 368. Syngraphas fiscales com- burit, obit, 368. Ei Probi Imp. descriptio, 400. Bellum contra Gotthos, Interitus, ib. Elia nomen Hierosolymis ab Adria- no datum, 365. Eneas ad Didonem profectus, 206. Ejus descriptio, 133. Palladium a Dio- mede acceptum in Italiam portat, 212. Contra Rutulos bellum gerit, 212. Eneade qui, unde dicti, 213. Era Antiochena unde incepit, 280. Eræ Alexandrinæ initium, 410. Eschines quando vixit, 240. Esebylus Athenarum rex, 87. Ethra Mene ai cognata, 118. Ethius quis, Attilam adoritur, 59. Africe rex et regina captivi Con- stantinopolim adducuntur, 220. Agamemnon dux contra Trojanos, 113. Ab Ægistho et Clytemn. occisus, 168. Agenor Neptuni fillus, 31. Quæsi- tum lo profectus, 33. Agmen Immortalium, 67. Agrippa gener Augusti, 287. Ejus edictum, 292. 48. Agrippianum balneum, 287. Agriculture leges docuit Bacchus, Ajacis descriptio, 130. Ejus oratio pro Palladio, 159. Interitus, 144. Aides rex Molossorum, 74. Alarichus Honorii bostibus se adjun. git, 46. Thesaurum regium et Placi diam avehit, 46. Alamundarus Saracenus Syriam pri- mam deprædatus, 170. Albania condita, 213. Albinus Senator rebellis, imperator alutatus, interfectus, 384. Albus Albanorum rex, 215 Aletes Corinthi rex, 111. Aleatores, 40. Eorum quidam blas- phemi occisi, 187. Alexander Philippi filius, 243. Ale- xandria ante Racustis dicta, ab eo con- dita, 244. Romanis quæcunque amise- rant reddit, 246. Roxanen ducit, 247. Ejus descriptio, 218. Barbarorum geu- tes subjugat, 22, 219. Romano instru- ctus exercitu, 268. Moritur, 248. Im- perium ejus inter principes divisum, 219. Alitarcha qualis, 376. Quali babitu indutus, 411. Althea ab Acheloo vitiata, 208. Amandra vicus Lycaoniæ, 42. Amazones a Græcis fuse, 160. Amantius quis, ejus visio, 128. Amantius Orientis comes, 232. Amasia urbs Ponticæ ditionis motu. terræ concussa, instaurata, 183. Ambrosius episcopus, 43. Amida Metropolis facta, 358. Amicaliorum mos, 228. Amphion et Zetbus expositi, 55. Ab Ordione educati, 55. Reges Buotia constituti, 57. Amphion Lyricus, 57. (1) Ab Hodio factus monstrat paginas Oxonienses, quas numeri arabici inter uncos inc.usi in textu Græco repræsentant.

38, menses 7, et dies 13. Hoc solum in controver- siam potest vocari, an sub Justiniano floruerit, et paulo post ejus ætatem Chronographiam suam con- diderit ? Sunt quidem, quæ facile cuivis non satis attento possint persuadere, eum paulo'post Justi- nianum suum opus concinnasse; sed et alia sunt multa a nobis observata, quæ suspicionem non immerito creant eum sæculo isto fuisse recentio- rem : quin et sunt quæ subindicent eum ad tem- pora louge sequiora esse detrudendum. Ut de ejus ælate veritatein possit indagare lector, deque ejus auctoritate judicium facere, nos quidquid oc- currit notarum et indiciorum ætatis, ob oculos hic congeremus, ac in trutina simul collocabi- mus. Et primum quidem ea, quæ contra illius ve- tustatem tantam videantur facere, afferamus et in lance ponamus; deinde quæ illam videantur astruere, ex adverso ponderemus ; et si quid ad- mittant b:ec responsionis, prout æquos rerum æstimatores decel, videamus. XVI. Quod auctor noster sub Justiniano Se- niore, non solum non scripserit, sed et neque in vita exstiterit, in primo loco, argumenti firmis- simi vigorem id habere videtur, quod de urbis suæ Antiochiæ nomine sub Justiniano in Theopolim n:utato, et de populi tunc temporis acclamationibus, verba faciens (part. 11, p. 179), de illorum accla- mationibus non loquitur ipse ex sua scientia et me- moria, sed ad publica ipsius civitatis Registra pro- C vocat : div. Ad novum vero hoc nomen, in Chartis eorum qui acta publica hujus civitatis conscripsere, inren- ´tum est, quod bene eidem ominantes acclamarunt incolæ. Sane si ipsius memoria contigissent istæ acclamationes, quamvis forsan memorare potuisset in Registra civitatis publica fuisse relatas, illa ta- men de eis hoc modo et forma non allegasset. Si vel ipse, vel sui æquales istiusmodi acclamationes suis propriis auribus percepissent, (XL)] an fuisse acclamationes acta publica citasset? Si quænam voces fuerunt acclamatæ, et quoties fuisset accla- matum, enarrasset, non fuisset mirandum cum acta publica (21) de illis appellasse. At simpliciter fuisse a bene ominantibus acclamatum, si vel ipse, vel sui coetanei, audissent, qui potuit Registra citare? XVII. Argumentum 2m exinde peto, quod de re- (21) De populi acclamationibus in Acta publica ‹y'. Imperium tenuit divinissimus Justinianus annos A bus gestis sub imperio Justiniani, tot et tanti er- rores in illius Chronographia committantur, ut on- nino repugnet eum illis vixisse temporibus. Ut, multis præteritis, nonnullos hic loci, qui nobis sint majoris momenti, in medium producamus: Bellum illud quo regi Ləzorum contra Persas per ducem Irenæum, etc. suppetiæ latæ sunt, is refert ad imperium Justiniani (p. 155), et ad ejus con- sulatum 2, indictionemque 5, quæ in annum illius imperii 11 incurrit ; quod tamen non gestum fuisse ab imp. Justiniano, sed ab ejus decessore Justino, ex Procopio Cæsariensi (De bello Pers. \. 1, c. 12 ), ejusdem ævi probatissimo scriptore, colligere licet. Edictum Justiniani de episcopis, orphanotrophis, œconomis, et xenodochiariis, ne nisi de iis quæ ante munus susceptum habuerint bonis, testamentum emitterent, conjicit is ad annum Justiniani 2ª (22), errore non minus quam annorum 13. Desiguatur enim Novella Justiniani 131 (23) quæ emissa est xv Kal. Aprilis Basilio cos. (24), ut ex ejus extremo conspicitur, id est anno illius imperii [×L11] xv jam desinente. Ad annum Justiniani 2-, (25) de Con- stitutionibus quibusdam Novellis ab eo tunc tem- poris promulgatis mentionem Noster faciens, inter eas recenset Constitutionem De jure hæreditario li- beris naturalibus concedendo, juxta legem ab inɛp. Anastasio latam; quæ edita quidem est non ante imperii Justiniani annum xm. Quamvis enim super ista materia habeatur lex Justiniani in Codice tit. 26, 50, 8, ipsius 2° consulatu, i. e. anno imperii u data; vix tamen videtur dubitandum quin a nostre auctore designetur lex de re eadem posterior, am- plior, et celebrior, quæ in Authentico inter Novellas numeratur Lxxxix, et anno jllius imperii xit, CON- sulatum gerente Apione, data est ; in qua quidem expressa habetur mentio de lege circa rem eam- dem ab imp. Anastasio emissa, ut de eo mentio- nem in lege a se designata fuisse factam non ob- scure subindicat auctor. Ad eumdem annum de puellis ex lenonum turpissima servitute ab impera- trice Theodora liberatis, probibitisque lenociniis, commemoral (26); quod tamen dubitaverit nemo, quin statim contigerit ante tempus illud, quo lege ab imperatore adversus lenocinia provisum est : at data est lex illa Kal. Decemb. Belisario cos., imperatoris anno nono; et inter Novellas numera- tur xiv. Ad eundem annum, nempe Justiniani 11, et ante consulatum Decii, qui anno illo ad exitum vergente incepit, refertur a Nostro (27) Codicis NOTÆ.

Justinianæi editio, qui editus tamen est ineunte A bus adjicienda est fabula ista, lib. III, Justiniani anno 1 sub ipso Decii consulatu, vi ldus Aprilis ; uti liquet ex Constitutione de eo confir- mando. Ad prædicti Decii consulatum (p. 186) con- jicitur ab eo Edictum contra aleatores; quod post- ea temporis fuisse evulgatum, ex eo licet colli- gere, quod inscriptum sit (exstat illud in Codice tit. 43) ad Joannem (Cappadocem) præ- torio præfectum; nam ad eam dignitatem eve- etus est Joannes Cappadox non ante consulatuın sequentem, quem gessere Lampadius et Orestes, vel {xlm] præteritum vel exiturum ; suffectus est enim in locum Juliani, quem prætorio præfecti magistra- tum administrasse exituro Lampadii et Orestis con- sulatu, comprobatur ex Codicis libro 1, tit. 5, lege 19, quæ dirigitur Juliano P. P. V. Kal. Decemb. Lam- padio et Oreste ross. Eidem rei ipse Noster testi- monium adhibet, qui postquam locutus fuisset de legatis Romanorum sub exitu mensis Septem- bris (28), Lampadio el Oreste coss. ex Perside post pacem sancitam redeuntibus, deque Romanorum et Persarum in bellum iterum ruentium prælio com- misso ad fluvium Euphratem Aprilis die xix (p. 202), addit, tempore circiter eodem (29) Julianum præ- torio præfectum (p. 205) dignitate sna exutum fuisse, et Joannem Cappadocem in locum ejus suf- fectum. De Antiochia rege Persarum Chosroe expugnata mense Junio indict. 3, hoc est anno Justiniani xiv verba faciens, subnectit, eodem tein- pore (p. 222) Belisarium contra Gothos emissum fuisse, etc., quod contigit tamen ante captam a Chosroe Antiochiam plus annis 4 solidis. Inceptum est enim a Belisario bellum Gothicum circa annum Justiniani nonum absolutum sive decimum inchoa- tum, ut annus illius xiv et indictio prædicta tertia cum anno istius belli quinto conuectantur: id quod videre est in Procopii Historia de bello isto con- einnata. Circa quidem id tempus ex Italia reversus est Belisarius cum Vitige rege Gothorum captivo facto, cujus rei ibidem chronographus noster ine- minit : atque hoc videtur erroris ansam ei præ- bnisse; putavit enim, ut videtur, intra paucos menses et inceptum fuisse bellum et Vitigem Con- stantinopolim adductum. Hisce omnibus erratis adde, quod cometa insignis, qui Procopio teste (30), D anno Justiniani xш apparuit, ad annum illius IV, consulatum sc. Lampadii et Orestis, a Nostro [✗LIV] prodatur (31) : quo vec se nec suos æquales come- tam istom vidisse liquidissimo demonstrat. Accedit quod Nycteparchi potestatem abrogatam et pro eo prætorem creatum ad Joannis Cappadocis consu- latum (i. e. ad annum imperatoris x1)´conjiciat (p. 221); quod tamen triennio ante, nempe cos. Be- lisario, factum est, ut apparet ex Novella 13. Qui- (29) Prætorio præfectum fuisse Joannem illum quam le rege Axu- mitarum memoriae tradit (p. 164), eum tempore Justiniani contra regem Homeritarum in bellum profecturum, quia negotiatores Christianos in Axumitarum regiones transeuntes bonis omnibus et vita is spoliaverat, vovisse, si Homeritensem bello superaverit Christianum se futurum (Pro Christianis enim, inquit, udversus eum arma sumo); et parta victoria legatos ad Justinianum misisse, ut episcopus sibi clericique darentur, a quibus Chri- stianæ religionis rudimentis et mysteriis imbutus, sacro baptismatis lavacro intingeretur. Hoc totum a vero longissime abhorrere testatissimum fit ex Procopio: nam auctor est ille, regem Axumiten- sem, etiam ante id bellum, religionis Christianæ fuisse cultorem, idque quidem quam ferventissi- ἐπιμελούμενος. Εt ut constat esse alienum ab omni veritate, ita si quis penitius ad illud attendat, ra- tionem et modum fabulandi apud recentiores scriptores Græculos usitatum, resipere patebit. Committere non possum, quin hic subjungam, quod in Vita Justini Thracis, Justiniani decessoris, annis pancis ante hujus initium de Euphrasio suæ civitatis patriarcha, scriptum reliquit; suf- fectum eum in locum defuncti Pauli, orthodoxos, quos vocant, graviter persecutum fuisse, plurimis eorum etiam neci traditis. Quale hoc erroris por- tentum quam absurdum, et doústatov! quam C absurdum est, Euphrasium orthodoxum orthodoxos neci tradidisse! quam absurdum est cum, qui id- circo quod fuerit orthodoxus ad thronum illum pro- motus erat, sub orthodoxo imperatore orthodoxos fuisse persecutum! Quis nescit hæreticos. istos quos imp. Anastasius ad sedium episcopalium [XLV] honorem evexerat, a Justino fuisse dejec- Los et deturbatos? Et quis non cognoscit sub eo solos floruisse orthodoxos? Sane talis et tantus error hic esse videtur, ut a nostro auctore de sua civitate nullo modo potuisset committi, si vel ipse tunc temporis vixisset, vel cum aliis ullis qui vixe- rant illa ætate, fuisset versatus. Neque alia quidem de causa id scriptum fuisse videtur, quam quod nar- rationem ex auctore aliquo Eutychiano exscripse- rit; qui auctor, cum ipse esset Eutychianus, per orthodoxos designarit, non illos qui revera ſue- runt orthodoxi, sed qui tales sunt habiti apud Eu- tychianos; hos namque ab Euphrasio persecutio- mein fuisse passos, ad verisimilitudinem quam proxime accedit. XVIII. Quod in cæteris istis locis tam insigni. ter a vero deflexerit noster Chronographus, id in causa fuisse videtur, partim quod scriptores malos NOTÆ.

ostendit etiam divina δcriptura dicens : Dies Domini sicut mille anni. Quæ quidem et Clemens, et Theophilus, et Timo thens, Dei amantissimi Beix l'paph ¿¿youca · val Osápidos, xal Tɩµd. chronographi, exposue- runt, consentientes quod duopovýsavte; öɩ th in sexto millenario an- morum apparuit Domi- nus, convenienter na- mero 6 dierum forma- tionis Adam, et servavit autem dicunt venisse Dominum anno 5500. Sed non multi in hoc conveniunt. In 6000 au- rati scriptores conve- slum. Nam etsi de eo non nulli dissentiunt, tamen prophetica est vera, quae magis do- cet apparuisse Dominu VOX Hæc si quis committat cum illis quæ habet Jo. C Malala in initio libri x, nihil prius mehercule ei comparebit, nihil manifestius, [LIV] quam quod Malala sint ipsissima verba in compendium red- arta. Si placeal alicui, ex eodem chronographo scripsisse cam Jo. Malalam, tum Hesychium il- lum, quionnque is sit, eum verba auctoris ipsis- sima, hunc stylo contractiori; fruatur is, velim, judicio suo : nobis potius arridet sententia prior, quippe hunc Hesychium non fuisse scriptorem re entem, i. e. non vixisse post sæculum nonum, nihil uspiam librorum occurrit quod clarum faciat. Quod in Anastasii Quæstionibus theologicis fra- gmentum supra descriptum reperiatur, ne ali- quein id in errorem inducat. Non enim ab ipso Anastasio in opus saum Quæstionum theo- logicarum translatum fuit illud fragmentum, sed in Additamentis seu Appendice habetur ; ut multa sunt alia ex scriptoribas recentioribus Questionibus Anastasionis cum adjecta, tum in- serta. Consule nostram Distribam de scriptoribus Græcis variis, ubi de prædictis Anas'asi Quæstio- nibus fusissiure tractatum est, et quæstiones din- servavit eum. Hoc enium A taxat 24 priores revera fuisse Anastasii, cæteras genus hominum. Alii tem anno omnes accu- niunt apparuisse Chri- (86) xiliáši tāv k co: di preiv, Ti sy' trat mollet ovupavogi zi; Ypaçɛiç suppuvos (48) omnes esse adjectitias; et in ipsis prioribus 24 permulta esse interpolata, ex codd. mss. Inculen- ter est demonstratum. Vide etiam ibidem de fe- sychio prædicto, in capite De Besychiis variis ; necion de Clemente et Theophilo supradictis, in capitibus De variis Glemontibus et Theophilis : vbi fusius et plenius de illis disseraimus. XXV. Argumentis hisce de ætate seriptoris no- stri, ex eo videtur accedere eonßrinatio, quod quo- tiescunque Chronologiam Eusebii Cæsariensis ad- ducit, non verum citat sive genuinum Eusebii Chronicon, sed Ghronicon quoddam supposititium, sub Eusebii nomine circumferri solitum. Quod tale fuit apud Græcos recentiores Chronicon quod faiso Eusebli nomen præ se ferebat, quamvis id a nullo virorum eruditorum sit hactenus observatum, et, quod illud, quo usus est noster chronographus, non fuit genuinum Eusebii opus, nos in libro citato, in capite De Eusebiis variis, ostendimus. XXVI. Neque prorsus videtur contemnenduir. quod in Actis concilii Nicæni secundi anno Christi 778 celebrati, ubi e libris cujusvis generis summo opere conquiruntur ab episcopis iconolatris quæ- cunque pro cultu suo censerentur facere, et scri- ptorum plurimorum sententiæ et traditiones de ima- ginibus congeruntur; quod, inquam, in illius con- cilii Actis, ubi tot [LV] de imaginibus scriptores allegantur, de auctore nostro (49), qui in medium producit insignem Narrationem, et ipsum (si fides) feminæ Hæmorrhousæ ad Herodem regein de statua Christo in urbe Paneade ponenda libellum suppli- cem, silentiam altissimum agatur, idque quamvis de statua ista Paneadica proferantur ex scriptori- bus Narratiunculæ minoris longe momenti. XXVII. Conjecturam denique nostram de ætate Jo. Malala, eum sæculo nono scripsisse, vel ævo saltem Justiniani multo recentiorem fuisse, egregie confirmare videtur ipsum hominis ingenium et con- ditio. Quis enim historicum tam nugacem, tam expertem judicio, sibi ipsi tam inconstantem, qui partibus chronographia: sua plerisque omnibus quæ Christum præcedunt, et in aliis multis cum 'subsequentibus, nihil aliud est fere quam quod appellat Cedrenum Sealiger, quisquiliarum stabu - lum : quis talem, inquain, tamque ineptum chrono - graphum eruditioribus illis Justiniani, aut Justini Junioris, temporibus; Procopii Cæsariensis et Agathiæ, probatissimorum historicorum, tempori- bus, condignum censeat? Profecto, si liceat ex in- genio hominis et eruditione conjecturam et judi- cium facere, sæculo isto nono, miserrimo omnium

et tenebricosissimo, perdignus scriptor erit pro- A nodi si solvi possunt sine vi et sectione, nan ægre nuntiandus. Adjiciatur insuper istius stylus et ipsum loquendi genus, quod ab onini sane elegantia nusquam non abhorret, quodque locis quampluri- mis plane barbarum esse illi fatebuntur qui eum perlegerint; indignum procul dubio ætate politiore Justiniani, prædicto nono sæculo dignissimum. Neque hoc mehercule aflirmo, meopte solo judicio innixus. Sed accedit suffragium viri longe erudi- tissimi D. Edvardi Bernardi : quem memini mihi dixisse plus abhinc decennio, cum es occasione de Malala nostro, tunc mihi prorsus ignoto, injectus esset inter confabulandum sermo (nami ad balbu- temporis non recusavit vir summi candoris et hu- puero nonnunquam ludere gavisus est), mirari se si sæculum Justiniani tanta linguæ barbarie ab [LV] XXVIII. Si cuipiam placeat eumdem fuisse solent citare Joannes et Isaacus Tzetzæ, id ulterius erit confirmationi, sive potius demonstrationi; cum affirmat (ut supra fuit notatuin) Jo. Tzetzes Joan- Tzetzem ibi esse intelligendum, vel Georgium Syn- sæculi e vivis excessit, vel saltem Georgium Ha- martolum, qui paulo post medium sæculi noni nescio floruisse Georgium Pisidem sub ipso imp. Heraclio ante medium sæculi septimi : at vero cum strictius ac accuratius rem perpendo, vix possum sane ego dubitare quin Georgium alium cum Geor- præterea Jo. Tzetzes Georgium Pisidem nominatu- rus simpliciter Georgium Chronicum. Nam solet ille cum ab aliis vulgo, tum ab ipso eodem Tzetze (50) in eodem Chiliadum opere, expresso cognomine, appellari Georgius Pisides, vel, ut verius dicam, sine ullo prænomine, simpliciter Pisides. At de hisce non sumus in præsentia solliciti; nam, ut jamjam fuit indicatum, nos potius existimamus, a datur. XXIX. Atque hæc sunt illa argumenta varia, quibus nos haud ægre adducti fuimus ut credamus auctorem nostrum, non solum non vixisse sub Justiniano, sed illo fuisse multo sequiorem; et ad sæculum potius nonum quam sextum esse referen- dum censeamus. Venitur jam að ista argumenta quæ illius antiquitatem videantur astruere : quorum in nostram sententiam concessuri sunt illi qui æqua velint veritatis lance res æstimare. Argumentum ex eo petendum videatur, quod res sub imperio Justiniani gestas fusiori longe Minerva persequatur; et in iis celebrandis, non annum solum, [LVII] sed et mensem et diem mensis valde particulatim adhibeat. Argum. secundum ex co quis arcessierit, quod impp. Constantinum, Theodosium, et Leonem seniores, ab illorum nominum junioribus impera- toribus, per epitheta toŭ pɛyákov, i. e. senior's, et tou pixpoù, id est junioris, distinguere solitus sit; sed de Justiniano ejus nominis primo, toū peyálou epitheton non unquam usurpat : quod cum scripsisse ante Justinianum Juniorem, qui imperium est auspi Ad hæc adjicias, quod (ut semel iterumque jamjam fuit observatum) ex eo nominatim citetur fragmen- tum apud librum Pro imaginibus tertium Jo. Da- Damascenus circa annum D. 750, unde astrueretur auctorem nostrum, si non scripsisse ante finem sæculi sexti, ante finem tamen sequentis in vivis exstitisse. Argumentum quartum ex eo conficiatur, quod in locis plerisque verbatim ei cum Chronico Paschali sive Alexandrino (ut vulgo solet appellari) scripsisse ea in quibus conveniunt, decreverunt hactenus omnes eruditi, suffragɔnte etiam celeber - ¸ narrationem de morte Juliani Apostatæ, quam lè- gerat excerptam e nostro codice, cum Paschalis narratione confert. Vulgo autem a viris eruditis creditur, compilatum sive continuatum fuisse Paschale sub imperio Heraclii, ante annum D. 650, quod ostenderet Nostrum ante annos post mortem Justiniani 40 scripsisse, nempe ante exitum sæculi sexti vel in ipso septimi initio, ad quod refertur a claris“. Cavæo. Non rem ingratam erudito lectori, nec a nostro instituto alienam, me existimo factu- rum, si Indicem istarum Narrationum, in quibus, vel totis vel saltem partim, inter Nostrum et Cbro- nicon prædictum sit ad verbum convenientia, hic subtexam. tionem in folio Dufresnianam. nodi si solvi possunt sine vi el. sectione, nan :gre in nostram sententiam eoncessuri sunt illi qui 2qua. velint veritatis lance res sstimare. Argumentum primum, quo probari posse videatur illius antiquitas, ex eo petendum videatur, quod res sub imperio Justiniani gestas fusiori lunge Minerva persequatur; et in iis celebrandis, non annum solum, [su] sed et mensem ct diem mensis valde particulatim adhibeat, Argum. sccundum cx co quis arcessierit, quod impp. Constantinum, Theodosium, et Leonem seniores, ab illorum nominum junioribus impera- toribus, per epitheta o9 peyó2ov, j. e. senioris, eL ^00 pexpod, id est. junioris, distinguere solitus sit; sed de Justiniano ejus nominis primo, vo3 peyálou epitheton non unquam usurpat : quod eum scripsisse anteJustinianum Juniorem, qui iniperium est auspi- catus anno zi Dominiez: 683, videatur ostendere. Ad liec adjieias, quod (ut semel iterumque jamjam fuit observatum) ex eo nominatim citetur fragmen- tum apid librum Pro imaginibus tertium Jo. Da- masceno Lributum ; nam vita sua defunctus est Jo. Damaseenus eirca annum D. 750, unde astrueretur auclorem nostrum, si non scripsisse ante. finem seeuli sexti, ante finem tamen sequenüs in vivis exstitisse. Argumentum quartum ex eo conficiatur, quud in loeis. plerisque verbatim ei cum Chronico Paschali sive Alexandrino (ut vulgo solet appellari) conveniat, adeo ut ex eo Cüronici eompilator vi deatur exscripsisse, demonstrautibus variis indiciis non Nostrum vice versa ex Chionico ista hau- sisse. Sie sane auctorem Pasch.lis ex Jo. Malala scripsisse ea. in qnibus conveniunt, decreverunt hiactenus omnes eroditi, suffragante etiam celeber- rimo Dufresnio in Notis ad Paschale, ubi Malake narrationem de morte Juliani Apostate, quam Je- gerat excerpiam enostio eodice, cum Pasclialis narratione confert. Yulgo aulem a viris eruditis creditar, compilatum sive continuatum fuisse Paschale sub imperio Heraclii, ante annum D. 650, quod ostenderet. Nostrum ante annos post mortem Justiniani 40 scripsisse, nempe onte exituni saeuli sexti vel in ipso septinii initio, ad quod refertur a claris. Cavaeo. Non rem ingratam erudito leetori, nec a nostro instituto alienam, me existimo factu- rum, si Indicem istarum Narrationum, in quibus, ' vel lotis vel saltem partim, inter Nostrum et Chro- nicon praedictum sit ad verbum convenientia, hie subtexam. XXX. Occurrunt apud. nostrum cehronographium qui habentur apud. Clironicon Paschale juxta edi tionem in folio Dufresuianam, rvin]. Pag. 58. De Danae et Perseo (51) a voci- Lus, à Hxog ó xu Zebc, ud p. 41, voces Do6u- Xovitoy yógas. Pag. 44. De luacho (52), Io, Tauro, Phowice, rA. (513 Edit. Rader. p. 90 ad 96, Mal. n. 59 ad Z5.

fertur contra Cleopatram et Ægyptios a Ro- A De Scriptoribus rerum Ægyptiarum, in libro sc. illius tertio, in quo speciatim tractamus de scri- ptoribus rerum Alexandrinarum sive Ptolemaica- rum, ut agitur in libro primo de scriptoribus re- rum historicarum illius gentis vetustiorum, in sc- cundo de illis qui res illorum theologicas sive phi- dosophicas, visendas, naturales, et 'artificiales, scriptis suis ex professo celebrarunt; in quarto de scriptoribus rerum illius gentis ad Judæos, Christianos et Muhammedanos auineutium. In li- bro hoc quarto ejusdem operis ( ut obiter hoc liceat monere, ne forsan minus prudentibus silentium nostrum pro argumento cedat) ad examen revo- cavimus ea quæ adversus [LV] Dissertationem ∙nostram contra Historiam Aristeæ de LXX interpre- et summus Is. Vossius, 6 paxzplen; quamque nihil is respondit ostendimus. manis missum fuisse cum exercitu Antonium ; et in secunda mox subjungitur Sosibium quem- dam, Antiochenum senatorem, Augustum Cæsa- rem Romam redeuntem fuisse comitatum : Romam unde redeuntem? nempe ab Ægypti debellatione, ut ex nostro scriptore fit manifestum. At de ejus contra Ægyptios expeditione fit antea nihil men- tionis. Sic in tertia periocha recensentur tituli Augusti Cæsaris tanquamjai solius sine ullo colle- ga imperium administrantis; et tamen in paragrapho sequente fit mentio illius in Ægyptios expeditionis ; eorumque expugnationis; a quo tempore supputata ejus est monarchia, ut et ibidem agnoscitur. AŬyou- στὸς ἐλθὼν εἰς Αἴγυπτον, etc. Augustus in Egyptum veniens, regionem illam capit; exstincto Ptolemæorum B tibus, responsionis loco reposuit vir clarisɛimus regno, quod annis duraverat 296. Novi maximum Jus. Scaligerum pro Antoni nomine, in loco no- tato, ubi dicitur eum contra Cleop. et Ægyptios missum, rescripsisse Augustum, adeoque pro Anto- nio Augustum substitui in nova Dufresnii Latina versione. Verum temere id factum a viris eruditis. Quamvis enim Antonius contra Cleopatram a Ro- manis nunquam missus est, ita legerat tamen apud suum auctorem [Lxiv] Paschalis interpola- tor. Hoc ex Nostro luculentissime apparet, in eo quippe nou solum idem nomen Antonii habetur, sed et additur, eum in Egyptum descendentem, et Alexandriam obsidione cingentem, a Cleopatra, ipsi antea nota cum Julium Cæsarem in Ægyptum esset C comitatus, adulatoriis litteris sollicitatum fuisse, et captum illius amore cum ea matrimonium iniisse, et suis Romanis bellum intulisse. XXXV. Respondemus secundo, neque satis con- stare rem plusquam perfunctorie intuenti, auctori nostro accepta esse referenda ista, quæ in eo si- mul et Chronico Paschali comparent. Cui enim non liquet auctorem nostrum ex scriptoribus aliis verbatim exscribere solitun? Hoc ex illis clarissi- me elucescit quæ inepte tautologus repetit: hoc ap- paret ex aliis istis quæ supra protulimus, ubi ejus errores de rebus sub Justiniano gestis perstrinxi- mus. Neque solum de rebus sub Justiniano trans- actis tautologum agit, sed et aliis in locis ejusdem oscitantiæ manifestus est. In libro x de Constan- tini M. in urbe CP. operibus sermonem habens, de Hippodromi exstructione bis commemorat. Sic et scribit bis in lib. 1x de Ægypto Romanorum ditioni ab Augusto Cæsare subjugata. Ait eum in prælio navali juxta Epirum Antonium interfecisse, et reginam Ægypti Cleopatram in vincula conje. cisse; solventem inde et in Ægyptum pergentem, regionem illam in potestatem suam redegisse, et victoriam triumpho celebrasse (p. 285, 286, 287): tum eum subjungit ‹ Europam totam prætervectum, › Byzantium venisse, Galatiam, Lydiam, Pamphy- liam, Phrygiam Pacatianam, et Lycaoniam Roma- norum imperio subjecisse: inde illum in Syriam. profectum, Antiochiam adiisse de victoria sua ad- XXXIV. Ex hisce liquet nullo pacto concludi, loca ulla ex illis in quibus conveniunt Noster et Paschale, a primo Paschalis auctore fuisse exarata. Nec omnino videtur ambigendum quin, in illa eliam parte quam addidit continuator, quæ ab anno Constantii xvm incipit, sint pleræque historiæ et narrationes insertæ. Ne addam et esse suspican- dum, illa ipsa loca ubi Heraclius imp. imperator noster nuncupatur, non alia fuisse quam scriptoris alicujus, qui sub illo imperatore floruerit, verba in Chronicon illud ab interpolatore translata. Hoc solum videtur a quovis pro certo concludendum, D versus Antonium et Cleopatram ibidem triumphatu- ante annos plus minus dcc in Chronico isto fuisse descripta quæ in eo simul et Nostro leguntur. Hoc quidem ex eo colligitur, quod reperiantur ea prout in impressis jam exhibentur, in alio Pascha- lis exemplari pervetusto bibliothecæ Vaticanæ, quod ab annis dcc viris eruditissimis Jo. MabH- lonio et Michaeli Germano, Benedictinis Gallis, videbatur scriptum, uti docet Dufresnius in Præ- fatione, qui eos, ut eodicem illum inspicerent, dum Romæ commorarentur, rogaverat. De Chro- nico hoece Paschali sive Alexandrino, de illius ælate, auctore, et continuatore, et quænam exi- stant in eo supposititia, occasionem nos habuimus ex professo dissercudi in alio opere nonlum edito, rum; Laodiceam hinc contendisse, et ibidem > quoque ‹ de victoria sua triumphum egisse; deinde post pauca hæc sequuntur: A. Palæstina in Ægy- plum progressus, eam subjugavit, cumque in Roma- nam servitutem subegisset, Alexandriam ingressus, de victoria sua triumphavit. Civitati autem huie pri- mum præfectum ex suis dedit, nomine Cornelium Gallum, quem et Augustalis dignitate, nominis sui insigni, cohonestarit. XXXVI. Apparet idem, vel ipso sole clarius, ex eo quod solet scriptores Latinos, Florum, Livium, Lucanum, Plinium, Servium, Salustium, Sucto- nium Tranquillum, et Virgilium, [LXVI] in testi- monium adduccie, cum opèra tamen illorum eum

PROLEGOMENA AD MALALAM. lectori judicii limatioris fastidio sim. Ex hujus- modi sane Mustaccis laureolam non quæro. XXXVIII. Sic ex dictis (nisi maxime fallor) apertissime colligitur de ætate chronographi nostri nihil astrui posse ex eo quod reperiantur apud Chronicon Paschale cum illius narrationibus að verbum consonantia. Ne ab aliquo præterea tra- batur in argumentum, quod de rebus quæ vetustio- res videantur, tanquam usque ad suam memoriam perdurantibus loquatur; hic monitum velim lecto- rem, non illius ipsius, sed auctorum quos ille secutus est, esse omnia ista, kw; &pm, et Ew; quæ in Nostro simul et Pachali occurrunt, quam- A plura supersedeo (73) bic describere, [xx] no vis partim ad verbum conveniant, habentur tamen apud Paschale nonnulla quæ nulla vel vi vel arte ex Nostro potuerint elici, in aliquibus narratio- vibus, ut in illis de Valentiniani ad imperium ele- vatione, de pluvia cinerum sub Leone, deque morte Justini, quo mense quo die contigerint apud Paschale memoriæ consignatur, cum tamen de tempore apud Nostrum mentio nulla. Quin et sunt quæ (72) conjiciuntur apud Paschale ad certos annos [LXIX] et certos consulatus, quas 'ad alios consulatus fuisse referendas ex Nostro quis facile collegisset. Sic, exempli gratia, quæ habet Noster de urbis Constantinopolis exstructione, ea conji- ciuntur apud Paschale ad Januarii et Justi con- sulatum, quæ tamen a Nostro disertim referuntur ad B consulatum Gallicani et Symmachi. His adde quod ista narratio quæ habetur de Cyro Patricio, quam- vis aliis in partibus prorsus eadem verba exhi- beat, a Malaliana tamen in aliquibus locis lon- giuscule recedit. Sic plura, apud Paschale quam in Nostro leguntur de isto terræmotu Constantino- politano, qui sub imperio Theodosii Junioris acci- debat, et in ista similiter narratione quæ habetur de oppido Daras. De hac præterea narratione animad- vertere licet, hoc modo incipere periocham : "Otı ὁ βασιλεὺς ᾿Αναστάσιος, etc., ubi ista particula, ὅτι (ut et adnotat Dufresnius) liquidissimo videtur demonstrare, descriptam fuisse periocham ex Historiarum Collectione aliqua, quæ loca ex hi-c storiographis excerpta continebat: qualis est Col- lectio Constantini Porphyrog. ¡¡mp. De virtutibus et vitiis, et altera illa ejusdem De legationibus ; qualia sunt etiam Collectanea Photiana ex Historia eccles. Philostorgii, aliisque antiquiorum operibus apud ejus Bibliothecam; ut et illa Nicephori Callisti quæ habentur mss. inter codices Oxon., alia- que complura : in quibus præfixam particulam, vv, et similia, quæ toties repetita occurrunt. Hoc ex illis quæ jamjam disseruimus nemo est qui non facile collegerit, et idem ex plerisque ipso- rum locorum elicias. Sic hujusmodi farinæ scri- ptoribus aliis nihil magis usitatum et solemne, quam ejusmodi judicii mali indiciis scripta sua- deturpare, risuique et nauseæ lectorum cordato- rum exponere. Hoc viris eruditis sat notum, opi- nor, ac exploratum; sed non solum scribo eru- ditis : sunt itaque quædam afferenda exempla. Apud Dorotheum supposititium in Synopsi de vita morteque prophetarum, de Jeremia in Ægypto se- pulto, et ab Ægyptiis in magna veneratione habito, quia eos per preces a crocodilorum infestatione liberasset, verbis factis, subjungitur : Unde quot- quot Deo sunt fideles, usque hodie illo in loco pre- ces fundunt, etc. Quæ verba ipsissima reperiuntur apud Chronicɔn Pasch, ad Olymp. Lxx, ubi totus fere Dorothei libellus exscribitur, non tamen tau- quam illius, sed nomine cjus suppresso; apud libellum etiam De vilis prophetarum, qui sancti Epiphanii nomen præfert; necnon apud alium anonymum ms. De serdecim prophetis in bi- bliotheca Regia Parisina, et Symconem Lo- gothetam [Lxx1] in Chronico ms. quorum verba in medium proferuntur a clariss. Dufresnio in Notis ad Chronicon Pasch. Dorotheus idem in loco eo- NOTÆ. , fere singulæ habent perioche. Ilæc abunde sufficiant narrationum exempla. Quæ alia occurrunt • (72) Quæ habet Noster de Hierosolymorum per Ti- tum expugnatione, ea conferuntur apud Paschale ad annum Assumptionis Dominicæ xxxix, et Vespasiani solius consulatum: Τριακοστῷ ἐννάτῳ ἔτει, etc cum tamen´in Nostro expresse perhibeatur contigisse id gestum anno post Christum assumptuin xXXVIII Commodo et Rufo coss. qui quidem consulatum gere- bant,auctore Cassiodoro, post captam Hierosolymam triennio. De illis Paschale omniño silet. Cujus nar- rationis præterea pars magna in codice Holsteniano (uti ante ostensuin est) desideratur. Ad eumdem annum in Paschali refertur cum Cyri Patricii dedecus, tum terræmotus, qui imperante Theodo- sio Juniore contigit, Constantinopolitanus, tum etiam narratio alia de Theodosii imp. morte, quæ annis diversis contigisse non obscure subindicat Noster. Narratio de Zenone imp. ex Isauria Con- stantinopolim redeunte in Paschali conjicitur að consulatum ŀlli: Túy To Ete:, etc., quod tamen a Nostro expresse dicitur contigisse Theuderico (sive Theodericho) consulatum gerente, cujus consulatus juxta ipsum Paschale in sextum post antum incuriit. Sic narratio ista quæ habetur apud utrumque, de Tzathio Lazorum rege, refer- tur in Paschali ad consulatum Symmachi et Boe- thii ἐν τούτῳ τῷ χρόνῳ, etc., cum tamen in Nostro statim ante mentio habeatur consulatus Vitaliani, qui cum anno ante secundo apud ipsum Paschale connectitur. (73) Quæ leguntur ad imperium Severi apud Chronicon Paschale de urbe Byzantio, Barbysio, Phedalia, et Fortuna urbis Ceroe, quamvis maximam partem habeantur apud Nostruin eadem, deside- ratur tamen apud illum eorum pars prior satis prolixa. Habet quidem Noster in alio loco, de Bar- bysio, Phedalia, Byza, et Fortuna urbis Ceroe nonnulla, nimirum in regno Constantini M.; cæte- rum ea quæ in Paschali describuntur, non fuisse ex istis desumpta, perspicue illi constabit qui illa inter se contulerit: sunt enim hæc et in verbis dissimilia et in rebus copiosiora. Adde porro nar- rationem quæ habetur de Diogeniano, et Philoxeno, una cum Apione a Justino imp. ab exsilio revoca· tis ; in qua apud Paschale appellantur illi ex-ma- gistri : cum tamen a Malala sinatores solum nun- cupentur.

Woldam dicto, et in hac Academia nostra in col- A mendus est lector, quod antequam Chilmeadus legio Magdalenensi tyrocinium suum posuit; post Edis (sic collegium vocamus ) Christi sacellanus evasit, adjuncto illi sodali et syminysta Joanne Gregorio, viro alio pariter omnigena eruditione instructissimo. Inde anno 1648 propter fidclitatem erga regiam majestatem Parlimentaria visitatione ojectus, ad illas angustias est redactus, ut necesse habuerit ex musica (heu ! quam infeliciter mu- sarum alunnus ! ) sibi tenuem victum comparare ex stipe viz. conventus hebdomadalis, ascitis sibi sociis quibusdam symphoniacis, Lon- dini instituerat. Neque ei tamen defuit munificentia clarissimi viri Edvardi Bissæi, equestri bonore postmodum insigniti, quem modo laudavimus; quam experti sunt etiam, et alii calamitate tem- porum afflicti, ét Joannes prædictus Gregorius. Animam Deo reddidit 19 Febr. anno 1658, ætatis circiter 44. Hæc de co traduntur ab amico nostro, viro antiquitatum Anglicarum, et præsertim ad scriptores attinentium, peritissimo, deque matre sua arademia eximie merito, Antonio a Woodo, in Historia et Antiquitatibus academiæ nostræ. Non opus est ut aliquid addatur de chronographo no- stro, ut lectori et orbi litterario commendatum faciamus: hoc solum dixisse suffecerit, in publicum jam opus prodire, quod a viris eruditis a totidem anuis magnopere fuit expetitum ac exoptatum; opus continens quamplurima quæ, nisi in manus e latebris suis ederetur, vel virorum maximorum scientiam fugissent omnino, inque tenebris pror- sus latuissent. Et quis, quæso, litteratorum, sa- xum antiquum quod multa ignota patefacit, idcirco quod rude et scabrosum sit, quod a minus perito artifice characteres insculptos habeat, contemptui duceret? Quis potius non gauderet e terra jam erui tale? Et quis eruenti non grate se obstri- etum agnosceret ? [txxvn] XLIII. E memoria mihi pene exciderat solum prædictum Edm. Chilmeadum, sed et Jo. Gregorium, quem modo concelebravimus, in Chro- nographum nostrum diligentiam et studium col- lo rasse; et quod alibi ejus in eumdem Animadver- siones commemoraverim. Hac denique de re mo- D quem, adornandum hoc opus in se suscepisset, præpar verat prelo Excerpta (76) quædam exinde collecta Joannes prædictus Gregorius (is obiit anno 1646), adjectis quibusdam, quas in illa elucubravit, Anım~ adversionibus. Illi soli refertur acceptum, quod, cum nostrum exemplar Chronographiæ Malalianæ et principio et fine esset mutilatum, esse Malalæ tamen hoc opus, jam nobis compareat. lloc ei fe liciter compertum est ex collatione fragmenti de Muliere Hæmorrhousa, quod in oratione 3 Pro ima- ginibus Jo. Damasceno tributa ex Chronico Mala- liano producitur. Confirmatum est idem ex fabulis istis (77) quas profert sub nomine Jo. Malalis Chro- nici Tzetzes Chiliasta in chil. 5, hist. 29 el 30. Quæ omnia quidem in hacce Chronographia nostra memoriæ consignantur. His de rebus agit Grego- rius in præfatiuncula quam Animadversionibus præ- misil. De auctore nihil aliud habet. Hoc autem il- lius Animadversionum opusculum videtur Chilmea- dus in animo habuisse, loco Prolegomenorum, suæ editioni præmittere; nam in loco quodam sua- rum adnotationum ad Jo. Gregorii de auctore Pro- legomena, lectorem amandal. Et idem quidem rei nostræ typographicæ hujusque editionis curatori- bus in proposito primum erat; verum tandem cum typis fuisset absoluta pars magna operis, placuit illis me tanta dignatione, quanquam longe imine- rentissimum, decorare, ut rogarent, istis insuper habitis, in meipsum susciperem (LXXVI] provin- ciam, et de meo Prolegomena nova prodeunti jam operi procuderem. Hæc cedens, mi Lector, illo- rum hortatui, sum audacter aggressus, an pruden- ter, alii judicabunt: utcunque sit, si quid laudis mereatur in negotio arduo et prorsus intentato, operam navasse, me veniam saltem a doctis me- riturum non prorsus despero. Sane in novum quemdam orbem, et aliam quasi Americam (uti. nam et divitem!) navigium meum trajeci: si in rupes aut salebras offenderim, navigator nondum undarum sciens, me velim errantem peritiores corrigant, et in viam reducant, cupientem sem- per discere, semper auscultaturum. quod innuimus in initio hujus Dissertationis, non NOTÆ. opus totum, cum Latina versione et perpetuis Ilæc si vera videtur, Dede manus: aut si falsa est, accingere contra.