Diplomatic text · vision-corrected transcription of the Migne scan (complete), over scholarios OCR (cleaned, language-split) — PG column chips mark the printed columns.
col. 1413–1414page 1 of 5
deseruerat, quamvis carnem suscepisset. Quomodo, o casta Virgo Mater, Deo charissima scepit, et ad Patrem suum ascendit, quem tamen non sine 348 virili copula peperisti? quomodo euin nutristi, qui creaturas nutrit universas? quomodo solus ipse novit, qui universi est Creator, et Deus. Quis magnalia tua enarrare possit, o Virgo casta? Deum enim in carne supernaturali ratione pepe risti; qui per te, o Virgo castissima, a peccatis mundum retrabit universis. Post partum virgo, casta, permansisti, Deum enim genuisti, o inviolata, qui potentia sua inno vavit naturas: quem supplex ora pro omnium no strum salute. Virgo immaculata, Deo charissima, tuum Filium deprecare assidue, ne me in die judicii confusione perfundat; sed cuin electis ovibus annumeret. O Virgo casta quæ cœlis latior apparuisti, con tinuisti corporaliter Deum, qui circumscribi non potest; et eumdem peperisti in redemptionem om nium qui te ûrmissima fide collaudant. Ex canone in feria 11, post Dominicam v Pascha. Luciferum vebiculum solis intellectualis vere ſa cta es, o casta et immaculata; per quod, sedentes in tenebris lumen scientiæ viderunt, te pro debito glorio-sam appellantes. Fx canone in feria 1v, post eamdem Dominicami. Dominum omnium peperisti, o Domina ab omni labe immunis qui voluntariam passionem su inter Mariæ conceptionem, et Dei maternitatem nam etsi conceptio quindecim annorum spatio ma ternitatem anteverterit in Dei mente, et mysterio rum prævisione, maternitas conceptionis est comes, nec computanda est sine maternitate conceptio concipitur enim mox Dei Mater digne futura. Unde divina maternitas futuræ Dei Matris conceptioni adest, ut affinitatem cum peccato præpropere arceal et avertat. Nec tantum divina maternitas comes adest, sed etiam Marianæ conceptionis administra, scilicet tantus gratiæ et gloriæ nitor in Deiparæ purissima conceptione scintillat, ut Dei maternitas, quæ est omnium Mariæ gratiarum matrix, non de dignetur puritati conceptionis velut ministrare siquidem singulare et prælustre gratiarum omnium privilegium in conceptione Virgini præmature con cessum, ex diviua maternitate auguste nascitur. Gratia enim tunc naturam præpropere antevertit, ut digna Filii Dei Mater conciperetur. Ergo infinita dignitas, et gratia divinæ maternitatis, velut comes, et administra adest immaculatæ Virginis Deiparæ conceptioni. Hæc Celada. Beatus factus est venter tuus, o purissima, digna namque fuisti continere eum modo ineffabili; qui inferorum 349 ventrem mirabiliter evacuavit; quem pro salute nostra dum te laudamus, exora. Christus, qui te, o Dei Genitrix, Virginem incor ruptam post partum conservavit, ascendit ad Patrem, quem non dereliquerat, licet carnem assumpsisset ex te præditam anima intellectuali, propter inef fabilem misericordiam. Laudamus, o casta puella, conceptionem tuam; laudamus partum ineffabilem, per quem a corru ptione, et perditione, ac tenebroso inferni carcere liberati sumus. O stupore plena miracula! quomodo Deum contí nuisti, o Deo charissima, qui est incomprehensi bilis? qui carnem ex te emendicavit, et cum plurima gloria hodie in cœlum assumptus homines deifi cavit? Ecce Filins tuus, o Deipara, morte per suam cru cein spoliata, resurrexit tertia die; et cum appa ruisset discipulis suis, ad cœlestia emigravit; cum quo te adorantes laudamus, et glorificamus in om nia sæcula. Lux de luce' coruscans, ex te, o mundissima, exorta est; et universam infidelitatis obscuritatem dissipavit; et iis qui in nocte dormiebant, illuxit propterea universi te pro merito beatam appellamus in æternum *. Cum esse ab omni labe immunem, sit inf mum Christi omnium supremi, Christus enim cum sit justus, duo habet quæ justum hominem consti tuunt, scilicet declinare a malo, et facere bonum, sine peccato esse, et virtutibus abundare: quamvis enin sine peccato esse quid magnum sit, majus tamen est gratia et virtutibus abundare, et omni perfectione esse præditum. Unde angeli boni non distinguuntur inter se ex eo quod non contraxerint culpam, nam nullus eorum deliquit, sed juxta ma jorem, vel minorem eorum gratiam, sublimiorem, vel inferiorem locum obtinent in illa æterna beati tudine. Cum etiam Christi Mater Virgo beatissima sit supremum omnium, qui sub Christo capite vivimus, ut nemo negabit, et supremum infimi attingat inumum supremi, manifestum est quam decens sit, ut ipsa B. Virgo sit omni labe immunis, ut Christus. Christus quidem ex natura, ex privi legio tamen ejus mater, ut locus Christo in éa lo cando conveniret. Vide pro hac re Nierembergium in Theoria, § 10, non longe a principio. Apud Maraccium_deinceps leguntur Theotocia ex alio codice deprompta; quæ cum eadem sint omnino cum Theolociis supra ex Paracletica Græcorum expressis, nobis omittenda eraut, quamvis Maraccius ea ob varietalės quasdam admiserit. Edit.
col. 1415–1416page 2 of 5
PG 105:1415ΚΑΝΩΝ ΕΙΣ ΦΟΒΟΝ ΣΕΙΣΜΟΥ Οὗ ἡ ἀκροστιχίς Ο Χριστὲ τῆς γῆς τὸν κλόνον παῦσον τάχος Ἰωσήφ. Ὠδὴ α', ἦχος πλ. β'. «Ὡς ἐν ἠπείρῳ πεζεύσας. 46: Συνεχείς δεήσεις συνάμα βασιλεῖ τῷ Θεο δοσίῳ καὶ Πρόκλῳ τῷ πατριάρχη ποιούμενοι, καὶ Ως φοβερὰ ἡ ὀργή σου, ἐξ ἧς ἡμᾶς ἐλυτρώτω, Κύριε, μή συγχωρήσας ἐν τῇ γῇ ἅπαν τὸ ἀνάστημα ἡμῶν. Εὐχαρίστως σε διὸ ἀεὶ δοξάζομεν. Χαίρων ἡμῶν καθ' ἑκαστὴν τῇ παντελεί διορθώσει, Δέσποτα, ὥσπερ φύλλον εὐτελὲς διασείεις ἅπα σαν τὴν γῆν, εἰς τὸν φόβον σου πιστοὺς στηρίζων, Κύριε. Ῥῦσαι σεισμοῦ βαρυτάτου πάντας ἡμᾶς, καὶ μὴ δῴης, Κύριε, ἀπολέσθαι παντελῶς τὴν κληρονομίαν σου πολλοῖς παροργίζουσαν κακοῖς σε τὸν μα κράθυμον. Θεοτόκιον. Ικετικῶς σοι βοῶμεν, Μῆτερ Θεοῦ, τὰ συνήθη σπλάγχνα του ἐπὶ πόλιν καὶ λαὸν συμπαθῶς δεικνύουσα, σεισμού βαρυτάτου καὶ φθορᾶς πάντες ἀπάλε λαξον. Ὠδὴ β'. ι Ιδετε,ἴδετε. Σείσας προβλέψει σου πᾶσαν τὴν γῆν, παμβασιο λεῦ, ἐνέβαλες εἰς φόβον ἡμῶν τὰς διανοίας. Αλλ ἄνες, Δέσποτα οἰκτίρμων, τὴν ὀργὴν σου, καὶ μὴ δῶς εἰς παντελῆ ἀφανισμὸν τὸν σὸν λαόν. Τις δυσωπήσει σε, ὑπὲρ λαοῦ παντοδαπῶν αἰσχύνης οφλημάτων ἀεὶ καλυπτομένου, καὶ ἀπολέσθαι προσδοκῶντος τῇ ὀργῇ σου; ἐξ ἧς ἡμᾶς, Χριστέ, τῷ σῷ ἐλέει ἐξελοῦ. Έδειξας φόβον σου νυνί, Χριστέ, τῇ φοβερά προς βλέψει σου σαλεύσας τῆς γῆς τους θεμελίους· ἀλλὰ συνήθως δείξον πάλιν, ἐλεῆμον, τὸ ἔλεος τὸ οὖν, μὴ ἀπολλύμεθα δεινῶς. Θεοτόκιον. Τίς μόνος ἄνευ σου δύναται, ἄχραντε ἁγνή, Θεὸν ἀγανακτοῦντα καθ' ἡμῶν καταλλάξαι; διὸ δυσώπει, παναγία, παῦσαι τάχος τὸν κλόνον τῆς γῆς γεννώντα ὄλεθρον ἡμῖν. λιτῆς ἀγομένης πάντες σύνδακρυς ἐκ βάθους τὸν ἄνωθεν ἔλεον εκκαλούμενοι
ΚΑΝΩΝ ΕΙΣ ΦΟΒΟΝ ΣΕΙΣΜΟΥ
Οὗ ἡ ἀκροστιχίς· -
Ο Χριστὲ τῆς γῆς τὸν κλόνον παῦσον τάχος Ἰωσήφ.
CANON IN TERRÆ MOTUS PERICULO.
(Apud Goar. Eucholog. Gr. p. 785 ed. Paris; Daniel. Thesaur. hymnol. III, 111.)
Canticum primum. Tonus obliquus secundi. • Velut Ὠδὴ α', ἦχος πλ. β'. «Ὡς ἐν ἠπείρῳ πεζεύσας.»
in terra pedibus procedens.»
Quam timenda ira tua est, e qua, Domine, nos
exemisti, dum in terra minime statum nostrum obruisti propterea te cum gratiarum actione laudamus.
Qui sincera nostra correptione continuo gaudes,
ad instar levis folii terram omnem, in timore fideles
tuo confirmaturus, coacutis, Domine.
Gravi terræ motu nos omnes libera: et hæreditatem tuam, te patientem Dominum plurimis irritantem offensis, ne perire permittas.
In Deiparam.
Suppliciter tibi, Mater Dei, clamamus, solitos
compassionis affectus civitati, et populo, exhibito;
gravissimo terræ motu, et interitu cunctos exime.
Canticum secundum. «Videle, videle.
Terra solo tuo aspectu concussa, Rex omnium,
animis nostris timorem incussisti: verum furorem
tuum, misericors Dominator, remitte, et populum
tuum ruinæ cuncta devastanti ne tradas.
Pro populo omnimoda debitorum verecundia
operto, et jamjam perniciem exspectante, quis te
exorabit? ab ea, Christe, tua misericordia, nos
exime.
Terrorem tuum nunc, aspectu tuo fundamentis
terra concussis, Christe, manifestasti: verum solitam tibi, misericors, clementiam exhibe, ne misere
pereamus.
In Deiparam.
Quis solus absque te, illibata Virgo, iratum nobis
Deum reconciliare potest? Hac de causa, precare,
sanctissima, ut terræ fragorem perniciem nobis minitantem sedet.
Subito etiam et vehementi terræ motu concussos, et conturbatos animos, Ecclesia suis orationibus erigit et firmat. Inter cunctos vero memorandus est ille qui Theodosii Junioris tempore
contigit et quo talis clades imminebat, ut Constantinopolis cives ruinam ædificiorum veriti, in campo
extra urbem aliquo spatio morati fuerint. De illo
precibusque tune actis refert Nicephorus lib. XIV,
cap. 46: Συνεχείς δεήσεις συνάμα βασιλεῖ τῷ Θεοδοσίῳ καὶ Πρόκλῳ τῷ πατριάρχη ποιούμενοι, καὶ
Ως φοβερὰ ἡ ὀργή σου, ἐξ ἧς ἡμᾶς ἐλυτρώτω,
Κύριε, μή συγχωρήσας ἐν τῇ γῇ ἅπαν τὸ ἀνάστημα
ἡμῶν. Εὐχαρίστως σε διὸ ἀεὶ δοξάζομεν.
Χαίρων ἡμῶν καθ' ἑκαστὴν τῇ παντελεί διορθώ
σει, Δέσποτα, ὥσπερ φύλλον εὐτελὲς διασείεις ἅπασαν τὴν γῆν, εἰς τὸν φόβον σου πιστοὺς στηρίζων,
Κύριε.
Ῥῦσαι σεισμοῦ βαρυτάτου πάντας ἡμᾶς, καὶ μὴ
δῴης, Κύριε, ἀπολέσθαι παντελῶς τὴν κληρονο
μίαν σου πολλοῖς παροργίζουσαν κακοῖς σε τὸν μα
κράθυμον.
Θεοτόκιον.
Ικετικῶς σοι βοῶμεν, Μῆτερ Θεοῦ, τὰ συνήθη
σπλάγχνα του ἐπὶ πόλιν καὶ λαὸν συμπαθῶς δεικνύουσα, σεισμού βαρυτάτου καὶ φθορᾶς πάντες ἀπάλε
λαξον.
Ὠδὴ β'. ι Ιδετε,ἴδετε.
Σείσας προβλέψει σου πᾶσαν τὴν γῆν, παμβασιο
λεῦ, ἐνέβαλες εἰς φόβον ἡμῶν τὰς διανοίας. Αλλ
ἄνες, Δέσποτα οἰκτίρμων, τὴν ὀργὴν σου, καὶ μὴ δῶς
εἰς παντελῆ ἀφανισμὸν τὸν σὸν λαόν.
Τις δυσωπήσει σε, ὑπὲρ λαοῦ παντοδαπῶν αἰσχύ
νης οφλημάτων ἀεὶ καλυπτομένου, καὶ ἀπολέσθαι
προσδοκῶντος τῇ ὀργῇ σου; ἐξ ἧς ἡμᾶς, Χριστέ,
τῷ σῷ ἐλέει ἐξελοῦ.
Έδειξας φόβον σου νυνί, Χριστέ, τῇ φοβερά προς
βλέψει σου σαλεύσας τῆς γῆς τους θεμελίους· ἀλλὰ
συνήθως δείξον πάλιν, ἐλεῆμον, τὸ ἔλεος τὸ οὖν, μὴ
ἀπολλύμεθα δεινῶς.
Θεοτόκιον.
Τίς μόνος ἄνευ σου δύναται, ἄχραντε ἁγνή, Θεὸν
ἀγανακτοῦντα καθ' ἡμῶν καταλλάξαι; διὸ δυσώπει,
παναγία, παῦσαι τάχος τὸν κλόνον τῆς γῆς γεννώντα
ὄλεθρον ἡμῖν.
λιτῆς ἀγομένης πάντες σύνδακρυς ἐκ βάθους τὸν
ἄνωθεν ἔλεον εκκαλούμενοι: Una cum imperatore
Theodosio et Proclo patriarcha continuis precibus
incumbentes, et supplicatione publica celebrata omnes
collacrymabantur, et ex profundo intimoque animo
misericordiam supernam invocabant. In Occidente
autem notissimus is fuit, qui eodem evo, renovanda Rogationum piæ consuetudini S. Mamerto Viennensi episcopo causam præbuit: de quo,Sidonius
Apollinaris epistola prima lib. v.
col. 1417–1418page 3 of 5
PG 105:1417Ωδή γ'. «Θὐκ ἔστιν ἅγιος ὡς σύ, Κύριε.» Η γῆ μαστίζεται ἡμῶν κακῶς διακειμένων, καὶ ἀεὶ τὴν ὀργήν σου συγκινούντων καθ᾿ ἡμῶν, οἰκτίρμον παμβασιλεῦ· ἀλλὰ φεῖσαι, Δέσποτα, τῶν δούλων σου. Συσσείσας, Κύριε, τὴν γῆν, ἐστερέωσας πάλιν νουθετῶν ἐπιστρέφων τὴν ἀσθένειαν ἡμῶν, στηρίζεσθαι ἐν τῷ σῷ θείῳ φόβῳ θέλων, ὑπεράγαθε. Γεννώσας θάνατον πικρὸν, καὶ σεισμούς βαρυτάτους, καὶ πληγὰς ἀνηκέστους ἁμαρτίας, ἀδελφοί, ἐκφύγωμεν, καὶ Θεῷ μετανοίας τρόπους ἐπιδείξωμεν. Θεοτόκιον. Ἡ μόνη οὖσα ἀγαθὴ τὸν πανάγαθον Λόγον ἐκτε νῶς ἐκδυσώπει, τῆς παρούσης τοῦ σεισμοῦ ῥυσθῆναι κάντας ὀργῆς, Θεοτόκε ἄχραντε, δεόμεθα. Ὠδὴ δ'. ο Χριστός μου δύναμις.» Σαλεύεις, Κύριε, τὴν γῆν, βουλόμενος ἑδρασμῷ ἀληθείας πάντας ἡμᾶς, Δέσποτα, στηρίζεσθαι σα λευομένους προσβολαῖς τοῦ δολίου πολεμήτορος. Τῇ θείᾳ νεύσει σου κλονεῖς τὰ σύμπαντα, καὶ δου νεῖς τὰς καρδίας τῶν ἐπὶ γῆς κατοικούντων, Δέ σποτα. Τῆς οὖν δικαίας σου ὀργῆς ἄνες, Κύριε, τὰ κύματα. Οὐδ' όλως ἔχοντες εἰς νοῦν τὸν φόβον σου, έκρου δεῖ; τῇ νικήσει πᾶσαν τὴν γῆν, μόνε εὐσυμπάθητε ἀλλὰ συνήθως ἐφ' ἡμᾶς τὰ ἐλέη σου θαυμάστωσον. Θεοτόκιον. Ναόν σε, Δέσποινα, Θεοῦ γινώσκοντες, ἐν ἁγίῳ ναῷ σου χεῖρας οἰκτρὰς αἴρομεν εἰς δέησιν, ἴδὲ τὴν κάκωσιν ἡμῶν, καὶ παράσχου τὴν βοήθειαν. Ὠδὴ ε'. «Τῷ θείῳ φέγγει σου. Καί σύ, καρδία, σείσθητι νῦν βλέπουσα Θεοῦ τὴν ἀπειλὴν ἐπικειμένην, καὶ βόησον· Φεῖσαι τοῦ λαοῦ σου, Δέσποτα Κύριε, καὶ παῖσον τὴν δικαίαν ὀργήν σου, εὔσπλαγχνε. Λαὸν καὶ πόλιν ήνπερ τῷ σῷ αἵματι ἐκτήσω, Ἰη σου, μὴ παραδῷς εἰς ἀπώλειαν, ἐν τῷ συνταράσσειν τὴν γῆν σεισμῷ φοβερῷ, χορὸς τῶν ἀποστόλων καθ ικετεύει σε. Οδούς σου, Δέσποτα, τὰς ὀρθὰς γνώμῃ ἀποκλίνοντες στρεβλῇ, εἰς ἀγανάκτησιν τρέπομέν σε τὸν συμπαθῆ τε καὶ ἀμνησίκακον, ἀλλ᾽ ἵλεως, οἰκτίρμον, γενοῦ τοῖς δούλοις σου. Θεοτόκιον. Νῦν βοηθείας ηλθε καιρός, νῦν καταλλαγῆς χρεία ἁγνὴ πρὸς τὸν Υἱόν σου καὶ Κύριον, όπως οἰκτειρήσῃ προσκεκρουκότας ἡμᾶς, καὶ τῆς ἐπικειμένης ὀργῆς λυτρώσηται. ᾠδὴ ς'. «Τοῦ βίου τὴν θάλασσαν.» Οὐκ ἔχοντες, Δέσποτα, παῤῥησίαν δυσωπεῖν, οἱ ταπεινοὶ τὸ ὕψος σου, τοὺς ἐκλεκτοὺς ἀγγέλους σου εἰς θερμὴν κινοῦμεν παράκλησιν· δι' αὐτῶν τῆς ὀργῆς σου ἐξελοῦ ἡμᾶς. Νῦν ἔγνωμεν, Κύριε, ὡς ἠλέησας ἡμᾶς, καὶ οὐ ο ο ο
CANON IN TERRÆ MOTUS PERICULO.
Ωδή γ'. «Θὐκ ἔστιν ἅγιος ὡς σύ, Κύριε.»
Η γῆ μαστίζεται ἡμῶν κακῶς διακειμένων, καὶ
ἀεὶ τὴν ὀργήν σου συγκινούντων καθ᾿ ἡμῶν, οἰκτίρ
μον παμβασιλεῦ· ἀλλὰ φεῖσαι, Δέσποτα, τῶν δούλων
σου.
Συσσείσας, Κύριε, τὴν γῆν, ἐστερέωσας πάλιν
νουθετῶν ἐπιστρέφων τὴν ἀσθένειαν ἡμῶν, στηρίζε
σθαι ἐν τῷ σῷ θείῳ φόβῳ θέλων, ὑπεράγαθε.
Γεννώσας θάνατον πικρὸν, καὶ σεισμούς βαρυτά
τους, καὶ πληγὰς ἀνηκέστους ἁμαρτίας, ἀδελφοί,
ἐκφύγωμεν, καὶ Θεῷ μετανοίας τρόπους ἐπιδεί
ξωμεν.
Θεοτόκιον.
Ἡ μόνη οὖσα ἀγαθὴ τὸν πανάγαθον Λόγον ἐκτε
νῶς ἐκδυσώπει, τῆς παρούσης τοῦ σεισμοῦ ῥυσθῆναι
κάντας ὀργῆς, Θεοτόκε ἄχραντε, δεόμεθα.
Ὠδὴ δ'. ο Χριστός μου δύναμις.»
Σαλεύεις, Κύριε, τὴν γῆν, βουλόμενος ἑδρασμῷ
ἀληθείας πάντας ἡμᾶς, Δέσποτα, στηρίζεσθαι σαλευομένους προσβολαῖς τοῦ δολίου πολεμήτορος.
Τῇ θείᾳ νεύσει σου κλονεῖς τὰ σύμπαντα, καὶ δου
νεῖς τὰς καρδίας τῶν ἐπὶ γῆς κατοικούντων, Δέσποτα. Τῆς οὖν δικαίας σου ὀργῆς ἄνες, Κύριε, τὰ
κύματα.
Οὐδ' όλως ἔχοντες εἰς νοῦν τὸν φόβον σου, έκρου
δεῖ; τῇ νικήσει πᾶσαν τὴν γῆν, μόνε εὐσυμπάθητε
ἀλλὰ συνήθως ἐφ' ἡμᾶς τὰ ἐλέη σου θαυμάστωσον.
Θεοτόκιον.
Ναόν σε, Δέσποινα, Θεοῦ γινώσκοντες, ἐν ἁγίῳ
ναῷ σου χεῖρας οἰκτρὰς αἴρομεν εἰς δέησιν, ἴδὲ τὴν
κάκωσιν ἡμῶν, καὶ παράσχου τὴν βοήθειαν.
Ὠδὴ ε'. «Τῷ θείῳ φέγγει σου.
Καί σύ, καρδία, σείσθητι νῦν βλέπουσα Θεοῦ τὴν
ἀπειλὴν ἐπικειμένην, καὶ βόησον· Φεῖσαι τοῦ λαοῦ
σου, Δέσποτα Κύριε, καὶ παῖσον τὴν δικαίαν ὀργήν
σου, εὔσπλαγχνε.
Λαὸν καὶ πόλιν ήνπερ τῷ σῷ αἵματι ἐκτήσω, Ἰη
σου, μὴ παραδῷς εἰς ἀπώλειαν, ἐν τῷ συνταράσσειν
τὴν γῆν σεισμῷ φοβερῷ, χορὸς τῶν ἀποστόλων καθ
ικετεύει σε.
Canticum tertium.. Non est sanctus ui tu, Domune.
Οδούς σου, Δέσποτα, τὰς ὀρθὰς γνώμῃ ἀποκλί
νοντες στρεβλῇ, εἰς ἀγανάκτησιν τρέπομέν σε τὸν
συμπαθῆ τε καὶ ἀμνησίκακον, ἀλλ᾽ ἵλεως, οἰκτίρμον,
γενοῦ τοῖς δούλοις σου.
Θεοτόκιον.
Νῦν βοηθείας ηλθε καιρός, νῦν καταλλαγῆς χρεία
ἁγνὴ πρὸς τὸν Υἱόν σου καὶ Κύριον, όπως οίκτει
ρήσῃ προσκεκρουκότας ἡμᾶς, καὶ τῆς ἐπικειμένης
ὀργῆς λυτρώσηται.
ᾠδὴ ς'. «Τοῦ βίου τὴν θάλασσαν.»
Οὐκ ἔχοντες, Δέσποτα, παῤῥησίαν δυσωπεῖν, οἱ
ταπεινοὶ τὸ ὕψος σου, τοὺς ἐκλεκτοὺς ἀγγέλους σου
εἰς θερμὴν κινοῦμεν παράκλησιν· δι' αὐτῶν τῆς
ὀργῆς σου ἐξελοῦ ἡμᾶς.
Νῦν ἔγνωμεν, Κύριε, ὡς ἠλέησας ἡμᾶς, καὶ οὐ
PATROL GR. CV.
Nobis prave affectis, furoremque tuum jugiter
concitantibus terra flagellatur, misericors universi moderator, verum famulis tuis parce, Domine.
Terram commotam iterum firmasti, Domine.
cominonens et convertens infirmitatem nostram, ut
in divino tuo timore corroboremur, benigne.
Mortem amaram, terræmotus gravissimos, intolerandasque plagas peccata generantia vitemus,
fratres, et pœnitentiæ modum omnem Deo exhibeamus.
In Deiparam.
Clementissimum Verbum, quæ sola benigna es.
intense deprecare, ut imminente terræmotus:-
gello cancti liberemur, illibata Deipara, exoraanus.
Canticum quartum. ‹ Christus virtus mea.»
Terran, Domine, commoves, ubi dolosi bellatoris insultibus nos concussos, magis ac magis veritatis fundamento solidari omnes præcipis.
Divino tuo nutu cuncta commoves, et incolarun:
terræ corda concutis; justi ergo furoris tui fluctus
compone, Domine,
Nobis nusquam timore tuo correptis, terram
universam tuo motu terres: verum mirifica misericordias tuas super nos, qui solus facile conpateris.
In Deiparam.
Te Dei templun», ο Domina, professi, in templo
sancto tue supplices mantis tendimus: vide amictionem nostram, et auxilium præbe.
Canticum quintum. ‹ Divino tuo splendore.»
Concutere etiam tu cor meum, attentis iugruenLibus a Deo periculis, et exclama: Parce, Domine;
populo tuo, et justum furorem tuum, ο clemens,
remitte.
Populum civitatemque sanguine tuo acquisitam,
ne des, ο Jesu, in interitum, dum tremendo motu
terrani concutis, te apostolorum cœtus precatur.
viis tuis rectis sententia obliqua declinantes, ad
iram te clementem, et malorum immemorem pros
vocamus, Domine; at tu propitius et misericors
esto servis tuis.
In Deiparam.
Adest nunc succurrendi tempus, nunc reconciliatione cum Filio tuo et Domino est opus; ut delinquentium misereatur, et ab imminente periculo
nos eruat.
Canticum sextum. ‹Vitæ mare. ›
Nulla majestatem tuam exorandi fiducia freti,
electos tuos angelos ad ferventes pro nobis preces
offerendas excitamus: per illos itaque a furore tuo
nos eripe.
Jam te nostri misertum agnovimus, qui nusquaш
col. 1419–1420page 4 of 5
PG 105:1419δαμῶς συνέχωσας ὑπὸ τὴν γῆν συμπτώματι χαλεπῷ πολλὰ πλημμελήσαντας. Εὐχαρίστως διό σε προσκυνοῦμεν, Χριστέ. Προστάττεις σαλεύεσθαι τὰ θεμέλια τῆς γῆς ὅπως ἡμεῖς παυσώμεθα, οἱ ταπεινοί, σαλεύεσθαι ἀρε τῶν τῆς κρείττονος στάσεως, καὶ τῷ φόβῳ σου, Λόγε, στηριζώμεθα. Θεοτόκιον. Αγία Θεόνυμφε, ἀπορούμενον νυνὶ τὸν σὸν λαὸν οἰκτείρησον, καὶ μητρικαῖς πρεσβείαις τὴν καθ' ἡμῶν Θεοῦ ἀγανάκτησιν μεταποίησαν τάχος, δυσωποῦμεν σε. Ὠδὴ ζ'. «Δροσοβόλον μὲν τὴν κάμινον. Υπερύμνητος εἶ, Κύριε μακρόθυμε, ὅτι οὐκ ἐθα νάτωσας τοὺς οἰκέτας σου σπαραγμῷ καὶ κλόνῳ φο βερῷ τῆς γῆς· ἀλλ' ἐφόβησας ζητῶν τοῦ ἐπιστρέψαι τῶν κακῶν, καὶ ζῆσαι πάντας ἡμᾶς. Στεναγμὸν ἀπὸ καρδίας αναπέμψωμεν, καὶ δάκρυα προχέωμεν, ὅπως ἵλεων τὸν Δέσποτην έχωμεν Χρι στὸν, ἐκτρίψαι σεισμῷ πάντας ἡμᾶς διὰ πληθύν ἁμαρτιῶν ἐπαπειλοῦντα δεινῶς. Οίμοι! κράζωμεν, καὶ χεῖρας ἐκπετάσωμεν πρὸς τὸν Θεὸν τὸν ὕψιστον, καὶ παυσώμεθα τοῦ λοιποῦ ποιεῖν τὰ πονηρά. Καὶ γὰρ ὁ Σωτὴρ ἀγανακτῶν σ λεύει ἅπασαν τὴν γῆν, στηρίξαι θέλων ἡμᾶς. Θεοτόκιον. Νεῦσον, ἄχραντε, σωθῆναι ταῖς πρεσβείαις σου, ἀφανισθῆναι μέλλοντας ἐν ὀργῇ Θεοῦ, καὶ θυμῷ με τ γάλῳ καὶ φρικτῷ τῆς νῦν ἐπελθούσης ἀπειλῆς, διὰ Ο τὸ πλῆθος τῶν πολλῶν ἁμαρτημάτων ἡμῶν. Ὠδή η'. ο 'Εκ φλογὸς τοῖς ὁσίοις. Τῆς δικαίας σου ταύτης ὀργῆς, φιλάνθρωπε, ἐπελ. θούσης ἀθρόως, συνεταράχθημεν, καὶ ἀπελπισμῷ παντελεί συνεσχέθημεν, προσαγανακτοῦντα ὁρῶντες καθ᾿ ἡμῶν σε. ᾿Ανατείνωμεν χεῖρας, πιστοὶ, καὶ ὄμματα πρὸς τὸν μόνον Δεσπότην δυνάμενον, κράζοντες· Χριστέ, τὸν θυμόν σου ἐπίστρεψον ἀφ᾿ ἡμῶν ταχέως, φιλάνθρωπος ὑπάρχων. Χιλιάδες ἀγγέλων, μαρτύρων σύλλογος, προφη τῶν, ἀποστόλων, ὁσίων ἱεραρχῶν ἅγιος χορός, ἱκε τεύει σε, Δέσποτα, φεῖσαι τοῦ λαοῦ σου, τοῦ τετα πεινωμένου. Ὁ γινώσκων, οἰκτίρμον, τὸ ἀσθενὲς ἡμῶν, καὶ εὐόλισθον πάντη καὶ ἀδιόρθωτον, ἄνες τὴν ὀργήν, καὶ τὸν τάραχον κόπασον, καὶ τῷ σῷ ἐλέει οἰκτείρησον, οἰκτίρμον. Θεοτόκιον. Συμπαθής Θεοτόκε, τὸν εὐσυμπάθητον ἡ τεκουσα Σωτῆρα, ἴδε τὴν κάκωσιν, καὶ τὸν στεναγμὸν τοῦ λαοῦ σου, καὶ τάχυνον τοῦ παρακαλέσαι ἡμᾶς οἰκτ ρηθῆναι. ᾠδὴ θ'. «Θεὶν ἀνθρώποις ἰδεῖν ἀδύνατον.» Ἰδοὺ οἱ πάντες ἡμεῖς ἑπταίσαμεν, καὶ φοβερής ἡ γῆ μηδὲν σφαλεῖσα κολάζεται· νουθετῶν γὰρ ἡμᾶς ὁ φιλάνθρωπος, ὅλην αὐτὴν σαλεύει. Λάβωμεν αἴσθησιν, καὶ τῆς σωτηρίας ἑαυτῶν ἐπιμελώμεθα.
sub terra diro casu nos in multis delinquentes δαμῶς συνέχωσας ὑπὸ τὴν γῆν συμπτώματι χαλεπῷ
obruisti: propterea te, Christe, adoramus.
πολλὰ πλημμελήσαντας. Εὐχαρίστως διό σε προσκυ
νοῦμεν, Χριστέ.
Fundamenta terræ concuti præcipis, ut nos miseri meliori virtutum statu dimoveri absistamus: et
tandem timore tuo, o Verbum, confirmemur
In Deiparam.
Sancta Dei Sponsa, anxii nunc populi miserere,
et motam adversum nos Dei indignationem tuis
maternis precibus quamprimum immuta, te precamur.
Canticum septimum. < Roridam fornacem.»
Benedictus es, longanimis Domine, qui motu el
hiatu terræ nos morti minime dedisti: terruisti
tantum cos qui a malis resipiscere student, ut vita
cuncti fruantur.
Suspiria e corde proferamus, et lacrymas profundamus, ut Christum Dominum propter peccatorum nostrorum colluviem cunctos misere atterere
minitantem, propitium nobis reddamus.
Heu me! clamenus, ad Deum altissimum tendamus manus, et de reliquo perversa agere desistamus. Salvator etenim firmius nos stabilire affeclans, terram omnem indignabundus commovet.
In Deiparam.
Annue, illibata, ut this precibus salvemur, qu'
propter nimiam offensarum nostrarum copiam, ira
Dei, intentatisque et horrendis grassandis periculi
minis, jamjam sumus consumendi.
Canticum octavum. ‹ flamma sanctis. ›
Justo hoc tuo flagello grassante, repente turbati
simus, benigne, teque conspecto adversum nos irato,
omnimoda desperatione detinemur.
Manus et oculos ad solum Dominum salvare nos
valentem, tendanus, fideles, et exclamemus:
Averte cito iram tuam a nobis, Christe, qui humanus es.
Angelorum millia, martyrum cœlus, prophetarum, apostolorum, monachorum et pontificum
· sanctus chorus te deprecatur, parce, Domine, populo tuo aflicto.
Misericors, qui infirmitatem, naturæque nostræ
lubricum, et pervicaciam novisti: iram tuam remitte, terræ tumultum seda, et tua clementia, miserere nostri, benigne.
In Deiparam.
Pia Deipara, facilem ad pietatem quæ gennisti
Salvatorem: vide populi tui aflictionem et suspiria,
accelera ut pro nobis misericordiam depreceris.
Canticum nonum. ‹ Deum hominibus videre nefas. ›
Ecce deliquimus omnes, et nullius peccati tellus
noxia horrendo modo corripitur; moniturus enim
nos clemens Dominus illam totam agitat: mentem
ergo resumamus, et salutis nostræ curam gera.
Daus.
Προστάττεις σαλεύεσθαι τὰ θεμέλια τῆς γῆς
ὅπως ἡμεῖς παυσώμεθα, οἱ ταπεινοί, σαλεύεσθαι ἀρε
τῶν τῆς κρείττονος στάσεως, καὶ τῷ φόβῳ σου, Λόγε,
στηριζώμεθα.
Θεοτόκιον.
Αγία Θεόνυμφε, ἀπορούμενον νυνὶ τὸν σὸν λαὸν
οἰκτείρησον, καὶ μητρικαῖς πρεσβείαις τὴν καθ'
ἡμῶν Θεοῦ ἀγανάκτησιν μεταποίησαν τάχος, δυσωποῦμέν σε.
Ὠδὴ ζ'. «Δροσοβόλον μὲν τὴν κάμινον.
Υπερύμνητος εἶ, Κύριε μακρόθυμε, ὅτι οὐκ ἐθα
νάτωσας τοὺς οἰκέτας σου σπαραγμῷ καὶ κλόνῳ φοβερῷ τῆς γῆς· ἀλλ' ἐφόβησας ζητῶν τοῦ ἐπιστρέ
ψαι τῶν κακῶν, καὶ ζῆσαι πάντας ἡμᾶς.
Στεναγμὸν ἀπὸ καρδίας αναπέμψωμεν, καὶ δάκρυα
προχέωμεν, ὅπως ἵλεων τὸν Δέσποτην έχωμεν Χριστὸν, ἐκτρίψαι σεισμῷ πάντας ἡμᾶς διὰ πληθύν
ἁμαρτιῶν ἐπαπειλοῦντα δεινῶς.
Οίμοι! κράζωμεν, καὶ χεῖρας ἐκπετάσωμεν πρὸς
τὸν Θεὸν τὸν ὕψιστον, καὶ παυσώμεθα τοῦ λοιποῦ
ποιεῖν τὰ πονηρά. Καὶ γὰρ ὁ Σωτὴρ ἀγανακτῶν σ2λεύει ἅπασαν τὴν γῆν, στηρίξαι θέλων ἡμᾶς.
Θεοτόκιον.
Νεῦσον, ἄχραντε, σωθῆναι ταῖς πρεσβείαις σου,
ἀφανισθῆναι μέλλοντας ἐν ὀργῇ Θεοῦ, καὶ θυμῷ με τ
γάλῳ καὶ φρικτῷ τῆς νῦν ἐπελθούσης ἀπειλῆς, διὰ
Ο τὸ πλῆθος τῶν πολλῶν ἁμαρτημάτων ἡμῶν.
Ὠδή η'. ο 'Εκ φλογὸς τοῖς ὁσίοις.
Τῆς δικαίας σου ταύτης ὀργῆς, φιλάνθρωπε, ἐπελ.
θούσης ἀθρόως, συνεταράχθημεν, καὶ ἀπελπισμῷ
παντελεί συνεσχέθημεν, προσαγανακτοῦντα ὁρῶντες
καθ᾿ ἡμῶν σε.
᾿Ανατείνωμεν χεῖρας, πιστοὶ, καὶ ὄμματα πρὸς
τὸν μόνον Δεσπότην δυνάμενον, κράζοντες· Χριστέ,
τὸν θυμόν σου ἐπίστρεψον ἀφ᾿ ἡμῶν ταχέως, φιλάν
θρωπος ὑπάρχων.
Χιλιάδες ἀγγέλων, μαρτύρων σύλλογος, προφη
τῶν, ἀποστόλων, ὁσίων ἱεραρχῶν ἅγιος χορός, ἱκετεύει σε, Δέσποτα, φεῖσαι τοῦ λαοῦ σου, τοῦ τετα
πεινωμένου.
Ὁ γινώσκων, οἰκτίρμον, τὸ ἀσθενὲς ἡμῶν, καὶ
εὐόλισθον πάντη καὶ ἀδιόρθωτον, ἄνες τὴν ὀργήν,
καὶ τὸν τάραχον κόπασον, καὶ τῷ σῷ ἐλέει οἰκτείρησον, οἰκτίρμον.
Θεοτόκιον.
Συμπαθής Θεοτόκε, τὸν εὐσυμπάθητον ἡ τεκουσα
Σωτῆρα, ἴδε τὴν κάκωσιν, καὶ τὸν στεναγμὸν τοῦ
λαοῦ σου, καὶ τάχυνον τοῦ παρακαλέσαι ἡμᾶς οἰκτ::-
ρηθῆναι.
ᾠδὴ θ'. «Θεὶν ἀνθρώποις ἰδεῖν ἀδύνατον.»
Ἰδοὺ οἱ πάντες ἡμεῖς ἑπταίσαμεν, καὶ φοβερής
ἡ γῆ μηδὲν σφαλεῖσα κολάζεται· νουθετῶν γὰρ
ἡμᾶς ὁ φιλάνθρωπος, ὅλην αὐτὴν σαλεύει. Λάβωμεν
αἴσθησιν, καὶ τῆς σωτηρίας ἑαυτῶν ἐπιμελώμεθα.
col. 1421–1422page 5 of 5
PG 105:1421Ὡρῶν καὶ χρόνων ὑπάρχων Κύριος, μια ροπή ἠθέλησας εκτρίψαι τοὺς δούλους σου· ὑπὸ δὲ τῆς πολλῆς εὐσπλαγχνίας σου, Δέσποτα, εκωλύθης· εὐχα ριστοῦμέν σοι, οἱ ἀναπολόγητοι ἡμεῖς, μόνε φιλάνθρωπε. Σεισμοῦ, μαχαίρας, πικρᾶς ἁλώσεως, καὶ ἐθνι κῆς, Χριστέ, ἐπιδρομῆς, καὶ συμπτώσεως, καὶ λιμού, καὶ κακώσεως, Δέσποτα, πάσης άλλης, οἰκτίρμον, ῥῦσαι καὶ πόλιν σου, ἅπασάν τε χώραν τὴν πιστῶς ὑμνολογοῦσαν σε. Ἡ γῆ ἀγλώσσως βοᾷ στενάζουσα· Τί με κακοῖς μιαίνετε πολλοῖς, πάντες ἀνθρώποι, καὶ ἡμῶν ὁ Δε σπότης φειδόμενος, μόνην ἐμὲ μαστίζει; λάβετε αἴσθησιν, καὶ ἐν μετανοίᾳ τὸν Θεὸν ἐξιλεώσασθε. Θεοτόκιον. Φθορὰν τῷ τίκτειν μὴ ὑπομείνασα καταφθοράς, Παρθένε, ἐξελοῦ ἡμᾶς ἅπαντας, και σεισμοῦ βαρυ τάτου καὶ θλίψεως, παύουσα τοῦ Δεσπότου τὴν ἀγανάκτησιν, σοῦ ταῖς μητρικαῖς καταλλαγαίς, θεοχαρίτωτε. ο
LAUDATIO S. BARTHOLOM.EI APOSTOLI.
Ὡρῶν καὶ χρόνων ὑπάρχων Κύριος, μια ροπή
ἠθέλησας εκτρίψαι τοὺς δούλους σου· ὑπὸ δὲ τῆς
πολλῆς εὐσπλαγχνίας σου, Δέσποτα, εκωλύθης· εὐχα
ριστοῦμέν σοι, οἱ ἀναπολόγητοι ἡμεῖς, μόνε φιλάν
θρωπε.
Σεισμοῦ, μαχαίρας, πικρᾶς ἁλώσεως, καὶ ἐθνι
κῆς, Χριστέ, ἐπιδρομῆς, καὶ συμπτώσεως, καὶ λιμού,
καὶ κακώσεως, Δέσποτα, πάσης άλλης, οἰκτίρμον,
ῥῦσαι καὶ πόλιν σου, ἅπασάν τε χώραν τὴν πιστῶς
ὑμνολογοῦσαν σε.
Ἡ γῆ ἀγλώσσως βοᾷ στενάζουσα· Τί με κακοῖς
μιαίνετε πολλοῖς, πάντες ἀνθρώποι, καὶ ἡμῶν ὁ Δε
σπότης φειδόμενος, μόνην ἐμὲ μαστίζει; λάβετε
αἴσθησιν, καὶ ἐν μετανοίᾳ τὸν Θεὸν ἐξιλεώσασθε.
Θεοτόκιον.
Φθορὰν τῷ τίκτειν μὴ ὑπομείνασα καταφθοράς,
Παρθένε, ἐξελοῦ ἡμᾶς ἅπαντας, και σεισμοῦ βαρυτάτου καὶ θλίψεως, παύουσα τοῦ Δεσπότου τὴν ἀγανάκτησιν, σοῦ ταῖς μητρικαῖς καταλλαγαίς, Θεοχαρίτωτε.
Horarum et temporum cum sis Dominus, uno.
temporis inomento servos tuos perdere constitueras,
nisi a multa tua clementia probibitus fuisses; grates ideo referimus benigne, omni enim patrocinio
destituti eramus.
terræmotu, gladio, dura captivitate, gentium
incursu, casu adverso, ſame, et quavis alia calamitate, Christe misericors Domine, civitatem tuam
regionemque omnem, te fideliter celebrantem,
eripe.
Muto sermone suspirans tellus exclamat: Quid
me tot malis polluitis, homines, quibus si Deus
parcat, solam me corripit? resumite mentem, et in
poenitentia placate Deum.
In Deiparam.
Que corruptionem in pariendo non pertulisii,
cnuctos, o Virgo, ab interitu, terræmotu, et alĦiclione, Domini indignatione materno tuo interventu
seulala, libera, ο Deo gratissima.
JOSEPHI HUMILIS ET MINIMI
LAUDATIO
IN SANCTUM APOSTOLUM BARTHOLOMEUM.
(Apud Surium ad diem 24 Augusti.)
maximis mysteriis eum initiavit, et sapientem
effecit! O beatam illam animam, dignam habitamı
quæ cum Deo versaretur, cum Deo et omnipotente
Domino cibum sumeret, et sacra doctrina, orationem et facultatein einem superante, instrueretur!
1. Hujus corcioris auctor, et diei festi jucunditatem felicitatem 10 qualem hic invenit magistrum, qui
spiritualem nobis afferentis hilaritas, est B. aposto -
lus Bartholomæus, qui, cum divinus sit apostolus,
et luminis splendore purisque S. Spiritus fulgoribus tantum illustretur, quantum verbis explicari
non potest: nobis etiam lumen suggerit, qui sacram
et gloriosam ejus memoriam celebramus. Age igitur
divinis vocibus illum collaudantes quam maxime
possumus, divina ipsius narratione delectemur, et
laudationibus honoremus virum quovis honore superiorem. Laudemus apostolum a Deo ipso landatum. Beatum prædicemus eum, qui semper beatus
est. Ejus gloriam celebremus quem extulit divina
gloria. Videamus quisnam ante fuerit, et qualis
postea evaserit, quemadmodum qui prius idiota
erat, et pauperem vitam agebat, omni ex parte sa- retia, et gentes ipsas profundo ereptas, illas quidem
piens effectus, et omnium bonorum divitiis ornatus
fuerit: quemadmodum e terrestri cœlestis evaserit,
e minimo maximus, et ex piscium piscatore hominun piscator factus sit.
II. Itaque cum Deus ipse homo factus, propter
misericordiæ suæ viscera nostrum corpus gestaret,
et discipulorum delectum haberet, is, inquam, qui
prænovit omnia priusquam generentur, celeberrimum apostolum Bartholomæum delegit, amicumque sibi verum et fidelem cooptavit. O divinæ
vocationis præstantiam! O magnam et singularem
III. Postea vero quam magistrum suum in cruce
suffixum, eumdemque sepultum, et post resurrectionem ad cœlos ascendentem vidit, et sanctissimi
Spiritus dono, æque ac reliqui apostoli, donatus
est, tanquam generosus aliquis miles, validissimis
armis undique munitus, adversus hostile bellum
prosiluit, et ipsos quidem hostes validissime percussit, his vero, qui ad vitam ipsam venire studebant, salutem conciliavit. Tetendit orationis suæ
captivas, sed ad vitam tamen ductas, conservavit;
evertit idolorum templa, et Dei ecclesias erexit;
humana corda in sterilitatem conversa cœlestis
doctrinæ aratro renovavit: eaque ita excoluit, ut,
tanquam feraces campi, fructum ferre possent:
accendit miraculorum facem, et affectuum bumanorum caliginem profugavit: in quascunque partes
permeabat, velut stella quædam justitiæ solem prædicans, illustremque fulgorem emittens, fallacia
tenebras destruebat: et oratione quidem dæmones ipsos fugabat, precibus autem morbos insana-
Continue reading PG 105: Laudatio in Apostolum Bartholomaeum →≣ entire volume