NOTITIA IN THEOPHANEM. (Jac. Goar, ord. Fratrum Prædic. in not. ad Theophanis Chronographiam, p. 543 ed. Luparæ an. 1655.) Non unus Theophanes historiæ Romanæ vel Byzantinæ scriptor, aut etiam præsentis operis auctor coævus, vel suppar. Antiquissimus est Mitylenæus Pompeii magni in bellicis expeditionibus miles, et gestorum testis ac præco, a Vossio De historicis Græcis, lib. 1, cap. 23 memoratus. Secundus poeta, cujas paucos versus Anthologia exhibet, lib. 11, sect. 3. Alter Byzantius Theophanes Justini secundi bellum Persicum, Rómanasque res, suo, id est, Justini tempore, olim visas, libris decem, quos Pho- tius perlectos memorat, scriptis consignavit. Quartus hic auctor noster, etiam Byzantius, Byzantine Hi- storiæ a Diocletiano ad Michaelem Nicephori generum scriptor, Georgius nomine, cognomine Theo- phanes, quod Georgii Syncelli familiaris exstiterit, et ejus chronographiæ continuator, perperam Vossio, aliisque non indoctis viris, lib. 11, cap. 24 nuncupatus. Alius iterum hoc nostro Theophanes junior Nicænus episcopus, Theodori frater, et cum eo sanctorum imaginum cultus defensi ab impio Theo- philo reus pronuntiatus, xeven av litteratus, ingenii fideique monumenta reliquit landatissima, a Possevino recensita. Coætaneus alter Theophanes, et monachorum (baud nominatorum) præpositus sub Michaele Theophili filio, cujus opus it Nicephori patriarchæ exsilium, et reliquiarum ejus translatio- nem refert Metaphrastes, et ex eo Surius Martii die decimo tertio. Septimus Theophanes ejusdem cum Basilio Macedone Michaelis successore temporis, Cerameus est, ille Tauromenitanus præsul : de quo accurate,qui opera ejus in publicum evulgavit, Franciscus Scorsus. Alium rursus amicus et litterarum / amans Leo Allatius suggerit familiari epistola ex Joannis cujusdam magnæ Dei Ecclesiæ diaconi et rhetoris scripto : Εἰς τὸν βίον Ἰωσὴς τοῦ ὑμνογράφου. Ejus verba hæc : Θεοφάνει μὲν οὖν τινι τοῦ Ἱεροῦ πρεσβυτερίου ἠξιωμένῳ, καὶ τῷ καταλόγῳ ἡριθμημένῳ τῶν μοναχῶν ὁ βίος τοῦδε τοῦ μακαρίου πεπόνηται. Οὐ μὴν ἀλλὰ παρέδραμε τοῦτον πολλὰ, ὅτι κατὰ σπουδὴν ἐκείνῳ συνεξυφάνθη τὸ πόνημα· ἀμέλει καὶ οἷς ἐκεῖνος τοῦ μάκαρος τοῦδε τὸν βίον ἐσμίκρυνεν, ἐν τούτοις ἡμᾶς ἐπὶ τὸ εὔρος τῆς διηγή sɛw; πpœɛ6(6ɑσɛy • Theophani sane cuidam sacra presbyteri dignitate provecto, el monachorum gregi ad- lecto beati kujus vita elaborata est. Verum quam multa ille præteriit: quod opus nimia quadam festina- tione, nec morose satis contexuerit. In quibus tamen beati hujus vitam contraxit, ut spatium per amplius narrationem protenderemus, in üsdem ille nos promovit. ' Jam quod ex istis non unus Byzantinam tractavit historiam, primus videlicet, tertius, quartos, sex- lus, et ultimus; nec unicus, sacras laudavit imagines, quartus, inquam, et reliqui ; vel pro earum veneratione tuenda certamen inierit, velut quartus, ac quintus ; ut alterius vice unus nonnunquam ad- duceretur in medium, et quæ uni gesta vel scripta, tribuerentur alteri, non difficile contigit. Quid enim Theophani magis simile quam Theophanes ? Mitylenæus ille Romanam, Byzantius, qui inter nominis hujus scriptores tertius, Romanam pariter, diversi licet temporis, contexit historiam. Byzan- tius ideru tertius, cum nostro pariter Byzantio, Byzantinas res tractat. Sextus et octavus privatorum vitas scribunt, quarum lectio ad Byzantinorum notitiam accedit. Nicænus præsul Theophanes ad instar Byzantii, qui tertius, sacras propugnat imagines. Hinc incerta perturbataque hujus et alterius cognitio, imo summa inter eos confusio, et vix constituendum discrimen: adeo ut qui paucos recensuit, et distinguere tentavit Vossius, 'Byzantium nostrum annis 30 superiorem, et jam mortuum cum Theo- phane presbytero et præposito, Nicephori præcone se confudisse non animadverterit. Eumdem nunc nostrum ex paritate cum reliquis conferam ? nomen, studia, religio, pietas, vitæ professio, labores, quæ in aliis certa varietatis indicia, in istis similitudinem obtinent, et discrimen auferunt. Dicam Theophanem hunc nostrum ex diversis gestis in duos Baronio divisum ad annum Christi 816, num. 1, et Andres Scorso procmii secundi sect. 1 in Theophanem Cerameum? Ipsi, quod mirandum, eloquuntur, et errorem, cum ex Theophanis ejusdem nostri vita, tum ex mox dicendis convincendum, demon- strant. Sane Theophanis ipsius vita, gestaque variis ex auctoribus collecta, sub conspectum posita, quod ipsum inter reliquosque intercidit, discriminis indicia proferunt. Tantum, quæ in illis baud levi- ter prætereunda, Lector non incautus mecum hæc observabit. 1. Vitæ Theophanis a Metaphraste, vel ex Baronii judicio a Theodore Studita conscriptæ versioue Latina, eumdem Isaacium quoque dictum, ex linguæ Græcæ inscitia, affirmari apud Baronium A. C. 777, num. 3', et 816, num. 1. Lecto quippe vitæ programmate, Beopávous, tou Toaaxiou Bio;, reddidit interpres Theophanis, qui et Isaacius dictus est, vita; cum vertere debuisset, Theophanis Isacii F. vita. Ut enim a filio patris nomine vocando penitus abhorrent Græci, ita a verbis hisce, obtos naτpòs µèv Equ Isaάx, ejus vitam Menologium ordi- tur, et Isaacium pariter ejus patrem laudata versio memorat. 2. Theophanem circa Christi annum Patrol. Gr. CVIII. 1

NOTITIA IN THEOPHANEM. (Jac. Goar, ord. Fratrum Prædic. in not. ad Theophanis Chronographiam, p. 543 ed. Luparæ an. 1655.) Non unus Theophanes historiæ Romanæ vel Byzantinæ scriptor, aut etiam præsentis operis auctor coævus, vel suppar. Antiquissimus est Mitylenæus Pompeii magni in bellicis expeditionibus miles, et gestorum testis ac præco, a Vossio De historicis Græcis, lib. 1, cap. 23 memoratus. Secundus poeta, cujas paucos versus Anthologia exhibet, lib. 11, sect. 3. Alter Byzantius Theophanes Justini secundi bellum Persicum, Rómanasque res, suo, id est, Justini tempore, olim visas, libris decem, quos Pho- tius perlectos memorat, scriptis consignavit. Quartus hic auctor noster, etiam Byzantius, Byzantine Hi- storiæ a Diocletiano ad Michaelem Nicephori generum scriptor, Georgius nomine, cognomine Theo- phanes, quod Georgii Syncelli familiaris exstiterit, et ejus chronographiæ continuator, perperam Vossio, aliisque non indoctis viris, lib. 11, cap. 24 nuncupatus. Alius iterum hoc nostro Theophanes junior Nicænus episcopus, Theodori frater, et cum eo sanctorum imaginum cultus defensi ab impio Theo- philo reus pronuntiatus, xeven av litteratus, ingenii fideique monumenta reliquit landatissima, a Possevino recensita. Coætaneus alter Theophanes, et monachorum (baud nominatorum) præpositus sub Michaele Theophili filio, cujus opus it Nicephori patriarchæ exsilium, et reliquiarum ejus translatio- nem refert Metaphrastes, et ex eo Surius Martii die decimo tertio. Septimus Theophanes ejusdem cum Basilio Macedone Michaelis successore temporis, Cerameus est, ille Tauromenitanus præsul : de quo accurate,qui opera ejus in publicum evulgavit, Franciscus Scorsus. Alium rursus amicus et litterarum / amans Leo Allatius suggerit familiari epistola ex Joannis cujusdam magnæ Dei Ecclesiæ diaconi et rhetoris scripto : Εἰς τὸν βίον Ἰωσὴς τοῦ ὑμνογράφου. Ejus verba hæc : Θεοφάνει μὲν οὖν τινι τοῦ Ἱεροῦ πρεσβυτερίου ἠξιωμένῳ, καὶ τῷ καταλόγῳ ἡριθμημένῳ τῶν μοναχῶν ὁ βίος τοῦδε τοῦ μακαρίου πεπόνηται. Οὐ μὴν ἀλλὰ παρέδραμε τοῦτον πολλὰ, ὅτι κατὰ σπουδὴν ἐκείνῳ συνεξυφάνθη τὸ πόνημα· ἀμέλει καὶ οἷς ἐκεῖνος τοῦ μάκαρος τοῦδε τὸν βίον ἐσμίκρυνεν, ἐν τούτοις ἡμᾶς ἐπὶ τὸ εὔρος τῆς διηγή sɛw; πpœɛ6(6ɑσɛy • Theophani sane cuidam sacra presbyteri dignitate provecto, el monachorum gregi ad- lecto beati kujus vita elaborata est. Verum quam multa ille præteriit: quod opus nimia quadam festina- tione, nec morose satis contexuerit. In quibus tamen beati hujus vitam contraxit, ut spatium per amplius narrationem protenderemus, in üsdem ille nos promovit. ' Jam quod ex istis non unus Byzantinam tractavit historiam, primus videlicet, tertius, quartos, sex- lus, et ultimus; nec unicus, sacras laudavit imagines, quartus, inquam, et reliqui ; vel pro earum veneratione tuenda certamen inierit, velut quartus, ac quintus ; ut alterius vice unus nonnunquam ad- duceretur in medium, et quæ uni gesta vel scripta, tribuerentur alteri, non difficile contigit. Quid enim Theophani magis simile quam Theophanes ? Mitylenæus ille Romanam, Byzantius, qui inter nominis hujus scriptores tertius, Romanam pariter, diversi licet temporis, contexit historiam. Byzan- tius ideru tertius, cum nostro pariter Byzantio, Byzantinas res tractat. Sextus et octavus privatorum vitas scribunt, quarum lectio ad Byzantinorum notitiam accedit. Nicænus præsul Theophanes ad instar Byzantii, qui tertius, sacras propugnat imagines. Hinc incerta perturbataque hujus et alterius cognitio, imo summa inter eos confusio, et vix constituendum discrimen: adeo ut qui paucos recensuit, et distinguere tentavit Vossius, 'Byzantium nostrum annis 30 superiorem, et jam mortuum cum Theo- phane presbytero et præposito, Nicephori præcone se confudisse non animadverterit. Eumdem nunc nostrum ex paritate cum reliquis conferam ? nomen, studia, religio, pietas, vitæ professio, labores, quæ in aliis certa varietatis indicia, in istis similitudinem obtinent, et discrimen auferunt. Dicam Theophanem hunc nostrum ex diversis gestis in duos Baronio divisum ad annum Christi 816, num. 1, et Andres Scorso procmii secundi sect. 1 in Theophanem Cerameum? Ipsi, quod mirandum, eloquuntur, et errorem, cum ex Theophanis ejusdem nostri vita, tum ex mox dicendis convincendum, demon- strant. Sane Theophanis ipsius vita, gestaque variis ex auctoribus collecta, sub conspectum posita, quod ipsum inter reliquosque intercidit, discriminis indicia proferunt. Tantum, quæ in illis baud levi- ter prætereunda, Lector non incautus mecum hæc observabit. 1. Vitæ Theophanis a Metaphraste, vel ex Baronii judicio a Theodore Studita conscriptæ versioue Latina, eumdem Isaacium quoque dictum, ex linguæ Græcæ inscitia, affirmari apud Baronium A. C. 777, num. 3', et 816, num. 1. Lecto quippe vitæ programmate, Beopávous, tou Toaaxiou Bio;, reddidit interpres Theophanis, qui et Isaacius dictus est, vita; cum vertere debuisset, Theophanis Isacii F. vita. Ut enim a filio patris nomine vocando penitus abhorrent Græci, ita a verbis hisce, obtos naτpòs µèv Equ Isaάx, ejus vitam Menologium ordi- tur, et Isaacium pariter ejus patrem laudata versio memorat. 2. Theophanem circa Christi annum Patrol. Gr. CVIII. 1

NOTITIA IN THEOPHANEM. (Jac. Goar, ord. Fratrum Prædic. in not. ad Theophanis Chronographiam, p. 543 ed. Luparæ an. 1655.) Non unus Theophanes historiæ Romanæ vel Byzantinæ scriptor, aut etiam præsentis operis auctor coævus, vel suppar. Antiquissimus est Mitylenæus Pompeii magni in bellicis expeditionibus miles, et gestorum testis ac præco, a Vossio De historicis Græcis, lib. 1, cap. 23 memoratus. Secundus poeta, cujas paucos versus Anthologia exhibet, lib. 11, sect. 3. Alter Byzantius Theophanes Justini secundi bellum Persicum, Rómanasque res, suo, id est, Justini tempore, olim visas, libris decem, quos Pho- tius perlectos memorat, scriptis consignavit. Quartus hic auctor noster, etiam Byzantius, Byzantine Hi- storiæ a Diocletiano ad Michaelem Nicephori generum scriptor, Georgius nomine, cognomine Theo- phanes, quod Georgii Syncelli familiaris exstiterit, et ejus chronographiæ continuator, perperam Vossio, aliisque non indoctis viris, lib. 11, cap. 24 nuncupatus. Alius iterum hoc nostro Theophanes junior Nicænus episcopus, Theodori frater, et cum eo sanctorum imaginum cultus defensi ab impio Theo- philo reus pronuntiatus, xeven av litteratus, ingenii fideique monumenta reliquit landatissima, a Possevino recensita. Coætaneus alter Theophanes, et monachorum (baud nominatorum) præpositus sub Michaele Theophili filio, cujus opus it Nicephori patriarchæ exsilium, et reliquiarum ejus translatio- nem refert Metaphrastes, et ex eo Surius Martii die decimo tertio. Septimus Theophanes ejusdem cum Basilio Macedone Michaelis successore temporis, Cerameus est, ille Tauromenitanus præsul : de quo accurate,qui opera ejus in publicum evulgavit, Franciscus Scorsus. Alium rursus amicus et litterarum / amans Leo Allatius suggerit familiari epistola ex Joannis cujusdam magnæ Dei Ecclesiæ diaconi et rhetoris scripto : Εἰς τὸν βίον Ἰωσὴς τοῦ ὑμνογράφου. Ejus verba hæc : Θεοφάνει μὲν οὖν τινι τοῦ Ἱεροῦ πρεσβυτερίου ἠξιωμένῳ, καὶ τῷ καταλόγῳ ἡριθμημένῳ τῶν μοναχῶν ὁ βίος τοῦδε τοῦ μακαρίου πεπόνηται. Οὐ μὴν ἀλλὰ παρέδραμε τοῦτον πολλὰ, ὅτι κατὰ σπουδὴν ἐκείνῳ συνεξυφάνθη τὸ πόνημα· ἀμέλει καὶ οἷς ἐκεῖνος τοῦ μάκαρος τοῦδε τὸν βίον ἐσμίκρυνεν, ἐν τούτοις ἡμᾶς ἐπὶ τὸ εὔρος τῆς διηγή sɛw; πpœɛ6(6ɑσɛy • Theophani sane cuidam sacra presbyteri dignitate provecto, el monachorum gregi ad- lecto beati kujus vita elaborata est. Verum quam multa ille præteriit: quod opus nimia quadam festina- tione, nec morose satis contexuerit. In quibus tamen beati hujus vitam contraxit, ut spatium per amplius narrationem protenderemus, in üsdem ille nos promovit. ' Jam quod ex istis non unus Byzantinam tractavit historiam, primus videlicet, tertius, quartos, sex- lus, et ultimus; nec unicus, sacras laudavit imagines, quartus, inquam, et reliqui ; vel pro earum veneratione tuenda certamen inierit, velut quartus, ac quintus ; ut alterius vice unus nonnunquam ad- duceretur in medium, et quæ uni gesta vel scripta, tribuerentur alteri, non difficile contigit. Quid enim Theophani magis simile quam Theophanes ? Mitylenæus ille Romanam, Byzantius, qui inter nominis hujus scriptores tertius, Romanam pariter, diversi licet temporis, contexit historiam. Byzan- tius ideru tertius, cum nostro pariter Byzantio, Byzantinas res tractat. Sextus et octavus privatorum vitas scribunt, quarum lectio ad Byzantinorum notitiam accedit. Nicænus præsul Theophanes ad instar Byzantii, qui tertius, sacras propugnat imagines. Hinc incerta perturbataque hujus et alterius cognitio, imo summa inter eos confusio, et vix constituendum discrimen: adeo ut qui paucos recensuit, et distinguere tentavit Vossius, 'Byzantium nostrum annis 30 superiorem, et jam mortuum cum Theo- phane presbytero et præposito, Nicephori præcone se confudisse non animadverterit. Eumdem nunc nostrum ex paritate cum reliquis conferam ? nomen, studia, religio, pietas, vitæ professio, labores, quæ in aliis certa varietatis indicia, in istis similitudinem obtinent, et discrimen auferunt. Dicam Theophanem hunc nostrum ex diversis gestis in duos Baronio divisum ad annum Christi 816, num. 1, et Andres Scorso procmii secundi sect. 1 in Theophanem Cerameum? Ipsi, quod mirandum, eloquuntur, et errorem, cum ex Theophanis ejusdem nostri vita, tum ex mox dicendis convincendum, demon- strant. Sane Theophanis ipsius vita, gestaque variis ex auctoribus collecta, sub conspectum posita, quod ipsum inter reliquosque intercidit, discriminis indicia proferunt. Tantum, quæ in illis baud levi- ter prætereunda, Lector non incautus mecum hæc observabit. 1. Vitæ Theophanis a Metaphraste, vel ex Baronii judicio a Theodore Studita conscriptæ versioue Latina, eumdem Isaacium quoque dictum, ex linguæ Græcæ inscitia, affirmari apud Baronium A. C. 777, num. 3', et 816, num. 1. Lecto quippe vitæ programmate, Beopávous, tou Toaaxiou Bio;, reddidit interpres Theophanis, qui et Isaacius dictus est, vita; cum vertere debuisset, Theophanis Isacii F. vita. Ut enim a filio patris nomine vocando penitus abhorrent Græci, ita a verbis hisce, obtos naτpòs µèv Equ Isaάx, ejus vitam Menologium ordi- tur, et Isaacium pariter ejus patrem laudata versio memorat. 2. Theophanem circa Christi annum Patrol. Gr. CVIII. 1

NOTITIA IN THEOPHANEM. (Jac. Goar, ord. Fratrum Prædic. in not. ad Theophanis Chronographiam, p. 543 ed. Luparæ an. 1655.) Non unus Theophanes historiæ Romanæ vel Byzantinæ scriptor, aut etiam præsentis operis auctor coævus, vel suppar. Antiquissimus est Mitylenæus Pompeii magni in bellicis expeditionibus miles, et gestorum testis ac præco, a Vossio De historicis Græcis, lib. 1, cap. 23 memoratus. Secundus poeta, cujas paucos versus Anthologia exhibet, lib. 11, sect. 3. Alter Byzantius Theophanes Justini secundi bellum Persicum, Rómanasque res, suo, id est, Justini tempore, olim visas, libris decem, quos Pho- tius perlectos memorat, scriptis consignavit. Quartus hic auctor noster, etiam Byzantius, Byzantine Hi- storiæ a Diocletiano ad Michaelem Nicephori generum scriptor, Georgius nomine, cognomine Theo- phanes, quod Georgii Syncelli familiaris exstiterit, et ejus chronographiæ continuator, perperam Vossio, aliisque non indoctis viris, lib. 11, cap. 24 nuncupatus. Alius iterum hoc nostro Theophanes junior Nicænus episcopus, Theodori frater, et cum eo sanctorum imaginum cultus defensi ab impio Theo- philo reus pronuntiatus, xeven av litteratus, ingenii fideique monumenta reliquit landatissima, a Possevino recensita. Coætaneus alter Theophanes, et monachorum (baud nominatorum) præpositus sub Michaele Theophili filio, cujus opus it Nicephori patriarchæ exsilium, et reliquiarum ejus translatio- nem refert Metaphrastes, et ex eo Surius Martii die decimo tertio. Septimus Theophanes ejusdem cum Basilio Macedone Michaelis successore temporis, Cerameus est, ille Tauromenitanus præsul : de quo accurate,qui opera ejus in publicum evulgavit, Franciscus Scorsus. Alium rursus amicus et litterarum / amans Leo Allatius suggerit familiari epistola ex Joannis cujusdam magnæ Dei Ecclesiæ diaconi et rhetoris scripto : Εἰς τὸν βίον Ἰωσὴς τοῦ ὑμνογράφου. Ejus verba hæc : Θεοφάνει μὲν οὖν τινι τοῦ Ἱεροῦ πρεσβυτερίου ἠξιωμένῳ, καὶ τῷ καταλόγῳ ἡριθμημένῳ τῶν μοναχῶν ὁ βίος τοῦδε τοῦ μακαρίου πεπόνηται. Οὐ μὴν ἀλλὰ παρέδραμε τοῦτον πολλὰ, ὅτι κατὰ σπουδὴν ἐκείνῳ συνεξυφάνθη τὸ πόνημα· ἀμέλει καὶ οἷς ἐκεῖνος τοῦ μάκαρος τοῦδε τὸν βίον ἐσμίκρυνεν, ἐν τούτοις ἡμᾶς ἐπὶ τὸ εὔρος τῆς διηγή sɛw; πpœɛ6(6ɑσɛy • Theophani sane cuidam sacra presbyteri dignitate provecto, el monachorum gregi ad- lecto beati kujus vita elaborata est. Verum quam multa ille præteriit: quod opus nimia quadam festina- tione, nec morose satis contexuerit. In quibus tamen beati hujus vitam contraxit, ut spatium per amplius narrationem protenderemus, in üsdem ille nos promovit. ' Jam quod ex istis non unus Byzantinam tractavit historiam, primus videlicet, tertius, quartos, sex- lus, et ultimus; nec unicus, sacras laudavit imagines, quartus, inquam, et reliqui ; vel pro earum veneratione tuenda certamen inierit, velut quartus, ac quintus ; ut alterius vice unus nonnunquam ad- duceretur in medium, et quæ uni gesta vel scripta, tribuerentur alteri, non difficile contigit. Quid enim Theophani magis simile quam Theophanes ? Mitylenæus ille Romanam, Byzantius, qui inter nominis hujus scriptores tertius, Romanam pariter, diversi licet temporis, contexit historiam. Byzan- tius ideru tertius, cum nostro pariter Byzantio, Byzantinas res tractat. Sextus et octavus privatorum vitas scribunt, quarum lectio ad Byzantinorum notitiam accedit. Nicænus præsul Theophanes ad instar Byzantii, qui tertius, sacras propugnat imagines. Hinc incerta perturbataque hujus et alterius cognitio, imo summa inter eos confusio, et vix constituendum discrimen: adeo ut qui paucos recensuit, et distinguere tentavit Vossius, 'Byzantium nostrum annis 30 superiorem, et jam mortuum cum Theo- phane presbytero et præposito, Nicephori præcone se confudisse non animadverterit. Eumdem nunc nostrum ex paritate cum reliquis conferam ? nomen, studia, religio, pietas, vitæ professio, labores, quæ in aliis certa varietatis indicia, in istis similitudinem obtinent, et discrimen auferunt. Dicam Theophanem hunc nostrum ex diversis gestis in duos Baronio divisum ad annum Christi 816, num. 1, et Andres Scorso procmii secundi sect. 1 in Theophanem Cerameum? Ipsi, quod mirandum, eloquuntur, et errorem, cum ex Theophanis ejusdem nostri vita, tum ex mox dicendis convincendum, demon- strant. Sane Theophanis ipsius vita, gestaque variis ex auctoribus collecta, sub conspectum posita, quod ipsum inter reliquosque intercidit, discriminis indicia proferunt. Tantum, quæ in illis baud levi- ter prætereunda, Lector non incautus mecum hæc observabit. 1. Vitæ Theophanis a Metaphraste, vel ex Baronii judicio a Theodore Studita conscriptæ versioue Latina, eumdem Isaacium quoque dictum, ex linguæ Græcæ inscitia, affirmari apud Baronium A. C. 777, num. 3', et 816, num. 1. Lecto quippe vitæ programmate, Beopávous, tou Toaaxiou Bio;, reddidit interpres Theophanis, qui et Isaacius dictus est, vita; cum vertere debuisset, Theophanis Isacii F. vita. Ut enim a filio patris nomine vocando penitus abhorrent Græci, ita a verbis hisce, obtos naτpòs µèv Equ Isaάx, ejus vitam Menologium ordi- tur, et Isaacium pariter ejus patrem laudata versio memorat. 2. Theophanem circa Christi annum Patrol. Gr. CVIII. 1

NOTITIA IN THEOPHANEM. (Jac. Goar, ord. Fratrum Prædic. in not. ad Theophanis Chronographiam, p. 543 ed. Luparæ an. 1655.) Non unus Theophanes historiæ Romanæ vel Byzantinæ scriptor, aut etiam præsentis operis auctor coævus, vel suppar. Antiquissimus est Mitylenæus Pompeii magni in bellicis expeditionibus miles, et gestorum testis ac præco, a Vossio De historicis Græcis, lib. 1, cap. 23 memoratus. Secundus poeta, cujas paucos versus Anthologia exhibet, lib. 11, sect. 3. Alter Byzantius Theophanes Justini secundi bellum Persicum, Rómanasque res, suo, id est, Justini tempore, olim visas, libris decem, quos Pho- tius perlectos memorat, scriptis consignavit. Quartus hic auctor noster, etiam Byzantius, Byzantine Hi- storiæ a Diocletiano ad Michaelem Nicephori generum scriptor, Georgius nomine, cognomine Theo- phanes, quod Georgii Syncelli familiaris exstiterit, et ejus chronographiæ continuator, perperam Vossio, aliisque non indoctis viris, lib. 11, cap. 24 nuncupatus. Alius iterum hoc nostro Theophanes junior Nicænus episcopus, Theodori frater, et cum eo sanctorum imaginum cultus defensi ab impio Theo- philo reus pronuntiatus, xeven av litteratus, ingenii fideique monumenta reliquit landatissima, a Possevino recensita. Coætaneus alter Theophanes, et monachorum (baud nominatorum) præpositus sub Michaele Theophili filio, cujus opus it Nicephori patriarchæ exsilium, et reliquiarum ejus translatio- nem refert Metaphrastes, et ex eo Surius Martii die decimo tertio. Septimus Theophanes ejusdem cum Basilio Macedone Michaelis successore temporis, Cerameus est, ille Tauromenitanus præsul : de quo accurate,qui opera ejus in publicum evulgavit, Franciscus Scorsus. Alium rursus amicus et litterarum / amans Leo Allatius suggerit familiari epistola ex Joannis cujusdam magnæ Dei Ecclesiæ diaconi et rhetoris scripto : Εἰς τὸν βίον Ἰωσὴς τοῦ ὑμνογράφου. Ejus verba hæc : Θεοφάνει μὲν οὖν τινι τοῦ Ἱεροῦ πρεσβυτερίου ἠξιωμένῳ, καὶ τῷ καταλόγῳ ἡριθμημένῳ τῶν μοναχῶν ὁ βίος τοῦδε τοῦ μακαρίου πεπόνηται. Οὐ μὴν ἀλλὰ παρέδραμε τοῦτον πολλὰ, ὅτι κατὰ σπουδὴν ἐκείνῳ συνεξυφάνθη τὸ πόνημα· ἀμέλει καὶ οἷς ἐκεῖνος τοῦ μάκαρος τοῦδε τὸν βίον ἐσμίκρυνεν, ἐν τούτοις ἡμᾶς ἐπὶ τὸ εὔρος τῆς διηγή sɛw; πpœɛ6(6ɑσɛy • Theophani sane cuidam sacra presbyteri dignitate provecto, el monachorum gregi ad- lecto beati kujus vita elaborata est. Verum quam multa ille præteriit: quod opus nimia quadam festina- tione, nec morose satis contexuerit. In quibus tamen beati hujus vitam contraxit, ut spatium per amplius narrationem protenderemus, in üsdem ille nos promovit. ' Jam quod ex istis non unus Byzantinam tractavit historiam, primus videlicet, tertius, quartos, sex- lus, et ultimus; nec unicus, sacras laudavit imagines, quartus, inquam, et reliqui ; vel pro earum veneratione tuenda certamen inierit, velut quartus, ac quintus ; ut alterius vice unus nonnunquam ad- duceretur in medium, et quæ uni gesta vel scripta, tribuerentur alteri, non difficile contigit. Quid enim Theophani magis simile quam Theophanes ? Mitylenæus ille Romanam, Byzantius, qui inter nominis hujus scriptores tertius, Romanam pariter, diversi licet temporis, contexit historiam. Byzan- tius ideru tertius, cum nostro pariter Byzantio, Byzantinas res tractat. Sextus et octavus privatorum vitas scribunt, quarum lectio ad Byzantinorum notitiam accedit. Nicænus præsul Theophanes ad instar Byzantii, qui tertius, sacras propugnat imagines. Hinc incerta perturbataque hujus et alterius cognitio, imo summa inter eos confusio, et vix constituendum discrimen: adeo ut qui paucos recensuit, et distinguere tentavit Vossius, 'Byzantium nostrum annis 30 superiorem, et jam mortuum cum Theo- phane presbytero et præposito, Nicephori præcone se confudisse non animadverterit. Eumdem nunc nostrum ex paritate cum reliquis conferam ? nomen, studia, religio, pietas, vitæ professio, labores, quæ in aliis certa varietatis indicia, in istis similitudinem obtinent, et discrimen auferunt. Dicam Theophanem hunc nostrum ex diversis gestis in duos Baronio divisum ad annum Christi 816, num. 1, et Andres Scorso procmii secundi sect. 1 in Theophanem Cerameum? Ipsi, quod mirandum, eloquuntur, et errorem, cum ex Theophanis ejusdem nostri vita, tum ex mox dicendis convincendum, demon- strant. Sane Theophanis ipsius vita, gestaque variis ex auctoribus collecta, sub conspectum posita, quod ipsum inter reliquosque intercidit, discriminis indicia proferunt. Tantum, quæ in illis baud levi- ter prætereunda, Lector non incautus mecum hæc observabit. 1. Vitæ Theophanis a Metaphraste, vel ex Baronii judicio a Theodore Studita conscriptæ versioue Latina, eumdem Isaacium quoque dictum, ex linguæ Græcæ inscitia, affirmari apud Baronium A. C. 777, num. 3', et 816, num. 1. Lecto quippe vitæ programmate, Beopávous, tou Toaaxiou Bio;, reddidit interpres Theophanis, qui et Isaacius dictus est, vita; cum vertere debuisset, Theophanis Isacii F. vita. Ut enim a filio patris nomine vocando penitus abhorrent Græci, ita a verbis hisce, obtos naτpòs µèv Equ Isaάx, ejus vitam Menologium ordi- tur, et Isaacium pariter ejus patrem laudata versio memorat. 2. Theophanem circa Christi annum Patrol. Gr. CVIII. 1

NOTITIA IN THEOPHANEM. (Jac. Goar, ord. Fratrum Prædic. in not. ad Theophanis Chronographiam, p. 543 ed. Luparæ an. 1655.) Non unus Theophanes historiæ Romanæ vel Byzantinæ scriptor, aut etiam præsentis operis auctor coævus, vel suppar. Antiquissimus est Mitylenæus Pompeii magni in bellicis expeditionibus miles, et gestorum testis ac præco, a Vossio De historicis Græcis, lib. 1, cap. 23 memoratus. Secundus poeta, cujas paucos versus Anthologia exhibet, lib. 11, sect. 3. Alter Byzantius Theophanes Justini secundi bellum Persicum, Rómanasque res, suo, id est, Justini tempore, olim visas, libris decem, quos Pho- tius perlectos memorat, scriptis consignavit. Quartus hic auctor noster, etiam Byzantius, Byzantine Hi- storiæ a Diocletiano ad Michaelem Nicephori generum scriptor, Georgius nomine, cognomine Theo- phanes, quod Georgii Syncelli familiaris exstiterit, et ejus chronographiæ continuator, perperam Vossio, aliisque non indoctis viris, lib. 11, cap. 24 nuncupatus. Alius iterum hoc nostro Theophanes junior Nicænus episcopus, Theodori frater, et cum eo sanctorum imaginum cultus defensi ab impio Theo- philo reus pronuntiatus, xeven av litteratus, ingenii fideique monumenta reliquit landatissima, a Possevino recensita. Coætaneus alter Theophanes, et monachorum (baud nominatorum) præpositus sub Michaele Theophili filio, cujus opus it Nicephori patriarchæ exsilium, et reliquiarum ejus translatio- nem refert Metaphrastes, et ex eo Surius Martii die decimo tertio. Septimus Theophanes ejusdem cum Basilio Macedone Michaelis successore temporis, Cerameus est, ille Tauromenitanus præsul : de quo accurate,qui opera ejus in publicum evulgavit, Franciscus Scorsus. Alium rursus amicus et litterarum / amans Leo Allatius suggerit familiari epistola ex Joannis cujusdam magnæ Dei Ecclesiæ diaconi et rhetoris scripto : Εἰς τὸν βίον Ἰωσὴς τοῦ ὑμνογράφου. Ejus verba hæc : Θεοφάνει μὲν οὖν τινι τοῦ Ἱεροῦ πρεσβυτερίου ἠξιωμένῳ, καὶ τῷ καταλόγῳ ἡριθμημένῳ τῶν μοναχῶν ὁ βίος τοῦδε τοῦ μακαρίου πεπόνηται. Οὐ μὴν ἀλλὰ παρέδραμε τοῦτον πολλὰ, ὅτι κατὰ σπουδὴν ἐκείνῳ συνεξυφάνθη τὸ πόνημα· ἀμέλει καὶ οἷς ἐκεῖνος τοῦ μάκαρος τοῦδε τὸν βίον ἐσμίκρυνεν, ἐν τούτοις ἡμᾶς ἐπὶ τὸ εὔρος τῆς διηγή sɛw; πpœɛ6(6ɑσɛy • Theophani sane cuidam sacra presbyteri dignitate provecto, el monachorum gregi ad- lecto beati kujus vita elaborata est. Verum quam multa ille præteriit: quod opus nimia quadam festina- tione, nec morose satis contexuerit. In quibus tamen beati hujus vitam contraxit, ut spatium per amplius narrationem protenderemus, in üsdem ille nos promovit. ' Jam quod ex istis non unus Byzantinam tractavit historiam, primus videlicet, tertius, quartos, sex- lus, et ultimus; nec unicus, sacras laudavit imagines, quartus, inquam, et reliqui ; vel pro earum veneratione tuenda certamen inierit, velut quartus, ac quintus ; ut alterius vice unus nonnunquam ad- duceretur in medium, et quæ uni gesta vel scripta, tribuerentur alteri, non difficile contigit. Quid enim Theophani magis simile quam Theophanes ? Mitylenæus ille Romanam, Byzantius, qui inter nominis hujus scriptores tertius, Romanam pariter, diversi licet temporis, contexit historiam. Byzan- tius ideru tertius, cum nostro pariter Byzantio, Byzantinas res tractat. Sextus et octavus privatorum vitas scribunt, quarum lectio ad Byzantinorum notitiam accedit. Nicænus præsul Theophanes ad instar Byzantii, qui tertius, sacras propugnat imagines. Hinc incerta perturbataque hujus et alterius cognitio, imo summa inter eos confusio, et vix constituendum discrimen: adeo ut qui paucos recensuit, et distinguere tentavit Vossius, 'Byzantium nostrum annis 30 superiorem, et jam mortuum cum Theo- phane presbytero et præposito, Nicephori præcone se confudisse non animadverterit. Eumdem nunc nostrum ex paritate cum reliquis conferam ? nomen, studia, religio, pietas, vitæ professio, labores, quæ in aliis certa varietatis indicia, in istis similitudinem obtinent, et discrimen auferunt. Dicam Theophanem hunc nostrum ex diversis gestis in duos Baronio divisum ad annum Christi 816, num. 1, et Andres Scorso procmii secundi sect. 1 in Theophanem Cerameum? Ipsi, quod mirandum, eloquuntur, et errorem, cum ex Theophanis ejusdem nostri vita, tum ex mox dicendis convincendum, demon- strant. Sane Theophanis ipsius vita, gestaque variis ex auctoribus collecta, sub conspectum posita, quod ipsum inter reliquosque intercidit, discriminis indicia proferunt. Tantum, quæ in illis baud levi- ter prætereunda, Lector non incautus mecum hæc observabit. 1. Vitæ Theophanis a Metaphraste, vel ex Baronii judicio a Theodore Studita conscriptæ versioue Latina, eumdem Isaacium quoque dictum, ex linguæ Græcæ inscitia, affirmari apud Baronium A. C. 777, num. 3', et 816, num. 1. Lecto quippe vitæ programmate, Beopávous, tou Toaaxiou Bio;, reddidit interpres Theophanis, qui et Isaacius dictus est, vita; cum vertere debuisset, Theophanis Isacii F. vita. Ut enim a filio patris nomine vocando penitus abhorrent Græci, ita a verbis hisce, obtos naτpòs µèv Equ Isaάx, ejus vitam Menologium ordi- tur, et Isaacium pariter ejus patrem laudata versio memorat. 2. Theophanem circa Christi annum Patrol. Gr. CVIII. 1

NOTITIA IN THEOPHANEM. (Jac. Goar, ord. Fratrum Prædic. in not. ad Theophanis Chronographiam, p. 543 ed. Luparæ an. 1655.) Non unus Theophanes historiæ Romanæ vel Byzantinæ scriptor, aut etiam præsentis operis auctor coævus, vel suppar. Antiquissimus est Mitylenæus Pompeii magni in bellicis expeditionibus miles, et gestorum testis ac præco, a Vossio De historicis Græcis, lib. 1, cap. 23 memoratus. Secundus poeta, cujas paucos versus Anthologia exhibet, lib. 11, sect. 3. Alter Byzantius Theophanes Justini secundi bellum Persicum, Rómanasque res, suo, id est, Justini tempore, olim visas, libris decem, quos Pho- tius perlectos memorat, scriptis consignavit. Quartus hic auctor noster, etiam Byzantius, Byzantine Hi- storiæ a Diocletiano ad Michaelem Nicephori generum scriptor, Georgius nomine, cognomine Theo- phanes, quod Georgii Syncelli familiaris exstiterit, et ejus chronographiæ continuator, perperam Vossio, aliisque non indoctis viris, lib. 11, cap. 24 nuncupatus. Alius iterum hoc nostro Theophanes junior Nicænus episcopus, Theodori frater, et cum eo sanctorum imaginum cultus defensi ab impio Theo- philo reus pronuntiatus, xeven av litteratus, ingenii fideique monumenta reliquit landatissima, a Possevino recensita. Coætaneus alter Theophanes, et monachorum (baud nominatorum) præpositus sub Michaele Theophili filio, cujus opus it Nicephori patriarchæ exsilium, et reliquiarum ejus translatio- nem refert Metaphrastes, et ex eo Surius Martii die decimo tertio. Septimus Theophanes ejusdem cum Basilio Macedone Michaelis successore temporis, Cerameus est, ille Tauromenitanus præsul : de quo accurate,qui opera ejus in publicum evulgavit, Franciscus Scorsus. Alium rursus amicus et litterarum / amans Leo Allatius suggerit familiari epistola ex Joannis cujusdam magnæ Dei Ecclesiæ diaconi et rhetoris scripto : Εἰς τὸν βίον Ἰωσὴς τοῦ ὑμνογράφου. Ejus verba hæc : Θεοφάνει μὲν οὖν τινι τοῦ Ἱεροῦ πρεσβυτερίου ἠξιωμένῳ, καὶ τῷ καταλόγῳ ἡριθμημένῳ τῶν μοναχῶν ὁ βίος τοῦδε τοῦ μακαρίου πεπόνηται. Οὐ μὴν ἀλλὰ παρέδραμε τοῦτον πολλὰ, ὅτι κατὰ σπουδὴν ἐκείνῳ συνεξυφάνθη τὸ πόνημα· ἀμέλει καὶ οἷς ἐκεῖνος τοῦ μάκαρος τοῦδε τὸν βίον ἐσμίκρυνεν, ἐν τούτοις ἡμᾶς ἐπὶ τὸ εὔρος τῆς διηγή sɛw; πpœɛ6(6ɑσɛy • Theophani sane cuidam sacra presbyteri dignitate provecto, el monachorum gregi ad- lecto beati kujus vita elaborata est. Verum quam multa ille præteriit: quod opus nimia quadam festina- tione, nec morose satis contexuerit. In quibus tamen beati hujus vitam contraxit, ut spatium per amplius narrationem protenderemus, in üsdem ille nos promovit. ' Jam quod ex istis non unus Byzantinam tractavit historiam, primus videlicet, tertius, quartos, sex- lus, et ultimus; nec unicus, sacras laudavit imagines, quartus, inquam, et reliqui ; vel pro earum veneratione tuenda certamen inierit, velut quartus, ac quintus ; ut alterius vice unus nonnunquam ad- duceretur in medium, et quæ uni gesta vel scripta, tribuerentur alteri, non difficile contigit. Quid enim Theophani magis simile quam Theophanes ? Mitylenæus ille Romanam, Byzantius, qui inter nominis hujus scriptores tertius, Romanam pariter, diversi licet temporis, contexit historiam. Byzan- tius ideru tertius, cum nostro pariter Byzantio, Byzantinas res tractat. Sextus et octavus privatorum vitas scribunt, quarum lectio ad Byzantinorum notitiam accedit. Nicænus præsul Theophanes ad instar Byzantii, qui tertius, sacras propugnat imagines. Hinc incerta perturbataque hujus et alterius cognitio, imo summa inter eos confusio, et vix constituendum discrimen: adeo ut qui paucos recensuit, et distinguere tentavit Vossius, 'Byzantium nostrum annis 30 superiorem, et jam mortuum cum Theo- phane presbytero et præposito, Nicephori præcone se confudisse non animadverterit. Eumdem nunc nostrum ex paritate cum reliquis conferam ? nomen, studia, religio, pietas, vitæ professio, labores, quæ in aliis certa varietatis indicia, in istis similitudinem obtinent, et discrimen auferunt. Dicam Theophanem hunc nostrum ex diversis gestis in duos Baronio divisum ad annum Christi 816, num. 1, et Andres Scorso procmii secundi sect. 1 in Theophanem Cerameum? Ipsi, quod mirandum, eloquuntur, et errorem, cum ex Theophanis ejusdem nostri vita, tum ex mox dicendis convincendum, demon- strant. Sane Theophanis ipsius vita, gestaque variis ex auctoribus collecta, sub conspectum posita, quod ipsum inter reliquosque intercidit, discriminis indicia proferunt. Tantum, quæ in illis baud levi- ter prætereunda, Lector non incautus mecum hæc observabit. 1. Vitæ Theophanis a Metaphraste, vel ex Baronii judicio a Theodore Studita conscriptæ versioue Latina, eumdem Isaacium quoque dictum, ex linguæ Græcæ inscitia, affirmari apud Baronium A. C. 777, num. 3', et 816, num. 1. Lecto quippe vitæ programmate, Beopávous, tou Toaaxiou Bio;, reddidit interpres Theophanis, qui et Isaacius dictus est, vita; cum vertere debuisset, Theophanis Isacii F. vita. Ut enim a filio patris nomine vocando penitus abhorrent Græci, ita a verbis hisce, obtos naτpòs µèv Equ Isaάx, ejus vitam Menologium ordi- tur, et Isaacium pariter ejus patrem laudata versio memorat. 2. Theophanem circa Christi annum Patrol. Gr. CVIII. 1

NOTITIA IN THEOPHANEM. (Jac. Goar, ord. Fratrum Prædic. in not. ad Theophanis Chronographiam, p. 543 ed. Luparæ an. 1655.) Non unus Theophanes historiæ Romanæ vel Byzantinæ scriptor, aut etiam præsentis operis auctor coævus, vel suppar. Antiquissimus est Mitylenæus Pompeii magni in bellicis expeditionibus miles, et gestorum testis ac præco, a Vossio De historicis Græcis, lib. 1, cap. 23 memoratus. Secundus poeta, cujas paucos versus Anthologia exhibet, lib. 11, sect. 3. Alter Byzantius Theophanes Justini secundi bellum Persicum, Rómanasque res, suo, id est, Justini tempore, olim visas, libris decem, quos Pho- tius perlectos memorat, scriptis consignavit. Quartus hic auctor noster, etiam Byzantius, Byzantine Hi- storiæ a Diocletiano ad Michaelem Nicephori generum scriptor, Georgius nomine, cognomine Theo- phanes, quod Georgii Syncelli familiaris exstiterit, et ejus chronographiæ continuator, perperam Vossio, aliisque non indoctis viris, lib. 11, cap. 24 nuncupatus. Alius iterum hoc nostro Theophanes junior Nicænus episcopus, Theodori frater, et cum eo sanctorum imaginum cultus defensi ab impio Theo- philo reus pronuntiatus, xeven av litteratus, ingenii fideique monumenta reliquit landatissima, a Possevino recensita. Coætaneus alter Theophanes, et monachorum (baud nominatorum) præpositus sub Michaele Theophili filio, cujus opus it Nicephori patriarchæ exsilium, et reliquiarum ejus translatio- nem refert Metaphrastes, et ex eo Surius Martii die decimo tertio. Septimus Theophanes ejusdem cum Basilio Macedone Michaelis successore temporis, Cerameus est, ille Tauromenitanus præsul : de quo accurate,qui opera ejus in publicum evulgavit, Franciscus Scorsus. Alium rursus amicus et litterarum / amans Leo Allatius suggerit familiari epistola ex Joannis cujusdam magnæ Dei Ecclesiæ diaconi et rhetoris scripto : Εἰς τὸν βίον Ἰωσὴς τοῦ ὑμνογράφου. Ejus verba hæc : Θεοφάνει μὲν οὖν τινι τοῦ Ἱεροῦ πρεσβυτερίου ἠξιωμένῳ, καὶ τῷ καταλόγῳ ἡριθμημένῳ τῶν μοναχῶν ὁ βίος τοῦδε τοῦ μακαρίου πεπόνηται. Οὐ μὴν ἀλλὰ παρέδραμε τοῦτον πολλὰ, ὅτι κατὰ σπουδὴν ἐκείνῳ συνεξυφάνθη τὸ πόνημα· ἀμέλει καὶ οἷς ἐκεῖνος τοῦ μάκαρος τοῦδε τὸν βίον ἐσμίκρυνεν, ἐν τούτοις ἡμᾶς ἐπὶ τὸ εὔρος τῆς διηγή sɛw; πpœɛ6(6ɑσɛy • Theophani sane cuidam sacra presbyteri dignitate provecto, el monachorum gregi ad- lecto beati kujus vita elaborata est. Verum quam multa ille præteriit: quod opus nimia quadam festina- tione, nec morose satis contexuerit. In quibus tamen beati hujus vitam contraxit, ut spatium per amplius narrationem protenderemus, in üsdem ille nos promovit. ' Jam quod ex istis non unus Byzantinam tractavit historiam, primus videlicet, tertius, quartos, sex- lus, et ultimus; nec unicus, sacras laudavit imagines, quartus, inquam, et reliqui ; vel pro earum veneratione tuenda certamen inierit, velut quartus, ac quintus ; ut alterius vice unus nonnunquam ad- duceretur in medium, et quæ uni gesta vel scripta, tribuerentur alteri, non difficile contigit. Quid enim Theophani magis simile quam Theophanes ? Mitylenæus ille Romanam, Byzantius, qui inter nominis hujus scriptores tertius, Romanam pariter, diversi licet temporis, contexit historiam. Byzan- tius ideru tertius, cum nostro pariter Byzantio, Byzantinas res tractat. Sextus et octavus privatorum vitas scribunt, quarum lectio ad Byzantinorum notitiam accedit. Nicænus præsul Theophanes ad instar Byzantii, qui tertius, sacras propugnat imagines. Hinc incerta perturbataque hujus et alterius cognitio, imo summa inter eos confusio, et vix constituendum discrimen: adeo ut qui paucos recensuit, et distinguere tentavit Vossius, 'Byzantium nostrum annis 30 superiorem, et jam mortuum cum Theo- phane presbytero et præposito, Nicephori præcone se confudisse non animadverterit. Eumdem nunc nostrum ex paritate cum reliquis conferam ? nomen, studia, religio, pietas, vitæ professio, labores, quæ in aliis certa varietatis indicia, in istis similitudinem obtinent, et discrimen auferunt. Dicam Theophanem hunc nostrum ex diversis gestis in duos Baronio divisum ad annum Christi 816, num. 1, et Andres Scorso procmii secundi sect. 1 in Theophanem Cerameum? Ipsi, quod mirandum, eloquuntur, et errorem, cum ex Theophanis ejusdem nostri vita, tum ex mox dicendis convincendum, demon- strant. Sane Theophanis ipsius vita, gestaque variis ex auctoribus collecta, sub conspectum posita, quod ipsum inter reliquosque intercidit, discriminis indicia proferunt. Tantum, quæ in illis baud levi- ter prætereunda, Lector non incautus mecum hæc observabit. 1. Vitæ Theophanis a Metaphraste, vel ex Baronii judicio a Theodore Studita conscriptæ versioue Latina, eumdem Isaacium quoque dictum, ex linguæ Græcæ inscitia, affirmari apud Baronium A. C. 777, num. 3', et 816, num. 1. Lecto quippe vitæ programmate, Beopávous, tou Toaaxiou Bio;, reddidit interpres Theophanis, qui et Isaacius dictus est, vita; cum vertere debuisset, Theophanis Isacii F. vita. Ut enim a filio patris nomine vocando penitus abhorrent Græci, ita a verbis hisce, obtos naτpòs µèv Equ Isaάx, ejus vitam Menologium ordi- tur, et Isaacium pariter ejus patrem laudata versio memorat. 2. Theophanem circa Christi annum Patrol. Gr. CVIII. 1

NOTITIA IN THEOPHANEM. (Jac. Goar, ord. Fratrum Prædic. in not. ad Theophanis Chronographiam, p. 543 ed. Luparæ an. 1655.) Non unus Theophanes historiæ Romanæ vel Byzantinæ scriptor, aut etiam præsentis operis auctor coævus, vel suppar. Antiquissimus est Mitylenæus Pompeii magni in bellicis expeditionibus miles, et gestorum testis ac præco, a Vossio De historicis Græcis, lib. 1, cap. 23 memoratus. Secundus poeta, cujas paucos versus Anthologia exhibet, lib. 11, sect. 3. Alter Byzantius Theophanes Justini secundi bellum Persicum, Rómanasque res, suo, id est, Justini tempore, olim visas, libris decem, quos Pho- tius perlectos memorat, scriptis consignavit. Quartus hic auctor noster, etiam Byzantius, Byzantine Hi- storiæ a Diocletiano ad Michaelem Nicephori generum scriptor, Georgius nomine, cognomine Theo- phanes, quod Georgii Syncelli familiaris exstiterit, et ejus chronographiæ continuator, perperam Vossio, aliisque non indoctis viris, lib. 11, cap. 24 nuncupatus. Alius iterum hoc nostro Theophanes junior Nicænus episcopus, Theodori frater, et cum eo sanctorum imaginum cultus defensi ab impio Theo- philo reus pronuntiatus, xeven av litteratus, ingenii fideique monumenta reliquit landatissima, a Possevino recensita. Coætaneus alter Theophanes, et monachorum (baud nominatorum) præpositus sub Michaele Theophili filio, cujus opus it Nicephori patriarchæ exsilium, et reliquiarum ejus translatio- nem refert Metaphrastes, et ex eo Surius Martii die decimo tertio. Septimus Theophanes ejusdem cum Basilio Macedone Michaelis successore temporis, Cerameus est, ille Tauromenitanus præsul : de quo accurate,qui opera ejus in publicum evulgavit, Franciscus Scorsus. Alium rursus amicus et litterarum / amans Leo Allatius suggerit familiari epistola ex Joannis cujusdam magnæ Dei Ecclesiæ diaconi et rhetoris scripto : Εἰς τὸν βίον Ἰωσὴς τοῦ ὑμνογράφου. Ejus verba hæc : Θεοφάνει μὲν οὖν τινι τοῦ Ἱεροῦ πρεσβυτερίου ἠξιωμένῳ, καὶ τῷ καταλόγῳ ἡριθμημένῳ τῶν μοναχῶν ὁ βίος τοῦδε τοῦ μακαρίου πεπόνηται. Οὐ μὴν ἀλλὰ παρέδραμε τοῦτον πολλὰ, ὅτι κατὰ σπουδὴν ἐκείνῳ συνεξυφάνθη τὸ πόνημα· ἀμέλει καὶ οἷς ἐκεῖνος τοῦ μάκαρος τοῦδε τὸν βίον ἐσμίκρυνεν, ἐν τούτοις ἡμᾶς ἐπὶ τὸ εὔρος τῆς διηγή sɛw; πpœɛ6(6ɑσɛy • Theophani sane cuidam sacra presbyteri dignitate provecto, el monachorum gregi ad- lecto beati kujus vita elaborata est. Verum quam multa ille præteriit: quod opus nimia quadam festina- tione, nec morose satis contexuerit. In quibus tamen beati hujus vitam contraxit, ut spatium per amplius narrationem protenderemus, in üsdem ille nos promovit. ' Jam quod ex istis non unus Byzantinam tractavit historiam, primus videlicet, tertius, quartos, sex- lus, et ultimus; nec unicus, sacras laudavit imagines, quartus, inquam, et reliqui ; vel pro earum veneratione tuenda certamen inierit, velut quartus, ac quintus ; ut alterius vice unus nonnunquam ad- duceretur in medium, et quæ uni gesta vel scripta, tribuerentur alteri, non difficile contigit. Quid enim Theophani magis simile quam Theophanes ? Mitylenæus ille Romanam, Byzantius, qui inter nominis hujus scriptores tertius, Romanam pariter, diversi licet temporis, contexit historiam. Byzan- tius ideru tertius, cum nostro pariter Byzantio, Byzantinas res tractat. Sextus et octavus privatorum vitas scribunt, quarum lectio ad Byzantinorum notitiam accedit. Nicænus præsul Theophanes ad instar Byzantii, qui tertius, sacras propugnat imagines. Hinc incerta perturbataque hujus et alterius cognitio, imo summa inter eos confusio, et vix constituendum discrimen: adeo ut qui paucos recensuit, et distinguere tentavit Vossius, 'Byzantium nostrum annis 30 superiorem, et jam mortuum cum Theo- phane presbytero et præposito, Nicephori præcone se confudisse non animadverterit. Eumdem nunc nostrum ex paritate cum reliquis conferam ? nomen, studia, religio, pietas, vitæ professio, labores, quæ in aliis certa varietatis indicia, in istis similitudinem obtinent, et discrimen auferunt. Dicam Theophanem hunc nostrum ex diversis gestis in duos Baronio divisum ad annum Christi 816, num. 1, et Andres Scorso procmii secundi sect. 1 in Theophanem Cerameum? Ipsi, quod mirandum, eloquuntur, et errorem, cum ex Theophanis ejusdem nostri vita, tum ex mox dicendis convincendum, demon- strant. Sane Theophanis ipsius vita, gestaque variis ex auctoribus collecta, sub conspectum posita, quod ipsum inter reliquosque intercidit, discriminis indicia proferunt. Tantum, quæ in illis baud levi- ter prætereunda, Lector non incautus mecum hæc observabit. 1. Vitæ Theophanis a Metaphraste, vel ex Baronii judicio a Theodore Studita conscriptæ versioue Latina, eumdem Isaacium quoque dictum, ex linguæ Græcæ inscitia, affirmari apud Baronium A. C. 777, num. 3', et 816, num. 1. Lecto quippe vitæ programmate, Beopávous, tou Toaaxiou Bio;, reddidit interpres Theophanis, qui et Isaacius dictus est, vita; cum vertere debuisset, Theophanis Isacii F. vita. Ut enim a filio patris nomine vocando penitus abhorrent Græci, ita a verbis hisce, obtos naτpòs µèv Equ Isaάx, ejus vitam Menologium ordi- tur, et Isaacium pariter ejus patrem laudata versio memorat. 2. Theophanem circa Christi annum Patrol. Gr. CVIII. 1

Α βίου διεκπερῶσι θάλατταν, καὶ πρὸς τοὺς ἀκύμονας τοῦ μέλλοντος αἰῶνος ἐνορισθῆναι λιμένες κατο επειγομένοις επισυμβαίνειν είωθεν. Ἀφράστῳ γὰρ τῶν πειρασμῶν καταντλουμένοις κλύδωνι, καὶ βα θυτάτῳ σκότει τῶν δαιμονικῶν κατεσχημένοις και ριστάσεων, αἱ τῶν θεοφιλῶν ἀνδρῶν ὥσπερ ὑπ' όψιν πράξεις τιθέμεναι, τῇ μὲν οἰκείᾳ λαμπηδόνι τον ἐκείνων σκότον ἀποσκεδάζουσι, διδασκαλίαις δὲ ταῖς θεοπνεύστοις τὸ τῶν παθῶν καταστορέσασαι κλυδώ νιον, ηδίστης γαλήνης κατεμπιμπλῶσι, καὶ πρὸς τὴν ποθουμένην βάστα παραπέμπουσι κληρουχίαν, τῷ φόρτῳ τῶν ἀγωγίμων ἀγαλλομένους. Άλλους μὲν ἄλλοις ἐμπρέποντας ἂν εὔροις τοῖς κατορθών μασι, καὶ τὸν μὲν τὸ τῆς ἐγκρατείας στεῤῥὸν αὐτοῖς ἔργοις σαφῶς ὑπογράφοντα, τὸν δὲ τὸ τῆς σωφρο σύνης λαμπρόν, καὶ ὅπως ἡ τῆς ἀκολασίας περι γίνεται δεσποτεία, μάλα νεανικῶς ἐκδιδάσκοντα ἕτερον τῶν ἀρετῶν ὡς ἀρχετύπῳ πίνακι τὴν κτῆσιν διαζωγραφοῦντα τῷ βίῳ· ἄλλον πρὸς τὴν τοῦ βίου παντὸς παιδοτριβούντα καταφρόνησιν, καὶ ἄλλον πρὸς τὴν τῆς καινῆς δόξης ὑπεροψίαν κραταιῶς ὑπαλείφοντα. Θεοφάνους δὲ τοῦ θειοτάτου Πατρός προσομιλήσας ταῖς πράξεσι, πᾶσαν ἂν ιδέαν κατίδοις καλῶν ὡς ἐν εὐθαλεί παραδείσῳ φυτουργουμένην. Ταύτας εγκωμίοις ὑποβαλεῖν προτραπείς, ἑτοι μως εἶξα τῇ παραινέσει, τὴν ἐκ τῆς ἐκείνου πρε σβείας ἐπικουρίαν καταπιστεύων θηράσασθαι· οὐ πρὸς δόξαν τοῦ θαυμασίου (ποίαν ο γὰρ οἴσει δόξαν λόγος μακρῷ τῷ μέσῳ τῶν ἐκείνου κατορθωμάτων ἀπολειπόμενος ;), τουναντίον δὲ μᾶλλον, τῇ τούτου μνήμῃ καὶ λόγους αὐτοὺς κοσμῆσαι, καὶ μεγίστην ὑπόθεσιν ὠφελείας τοῖς · ἐκμιμεῖσθαι πειρωμένοις πρυτανεύσαι γλιχόμενος. ᾿Αλλὰ πρὸ τοῦ κρηπίδα τῷ λόγῳ προστήσασθαι, καὶ τοῖς ἱδρῶσιν ἐναθλῆσαι τῶν ἐγκωμίων, τῆς ἀπορίας αἰσθάνομαι. Βοῇ γὰρ τὸν εἰς εὐφημίαν προκείμενον πατρὶς καὶ γένος, καὶ νικῶσα * φύσις, καὶ ταύτην ἐκ μεγέθους ἀρετὴ παρατρέχουσα, καὶ πάντων εἰς ἀρχὴν ἀγομένων, τὴν προσήκουσαν ῥᾳδίως οὐκ ἔστιν εὑρεῖν. Πατρὶς μὲν γὰρ νόμοις εγκωμίων, καὶ τῇ τούτου αἰτία καθ οπλισθεῖσα, τα πρωτεῖα τῶν ἄλλων ἀπενέγκασθαι φι λονεικεῖ, μὴ τοῦ οἰκείου τὴν στέρησιν καλλωπισμα τος ὑπομεῖναι σὺν ὅρκοις καθικετεύουσα· γεννήτο ρες δὲ πρὸς τούτοις, παιδείς τε τῇ τούτου καὶ τρο φείοις ἐναβρυνόμενοι, κατόπιν ταύτην παραγκωνί ζονται· ἀρεταὶ δὲ τῇ ἐκείνου προθέσει τε καὶ κτήσει μεγαλαυχούμενος, αὐχένα τε γαῦρον ἐπαίρουσι καὶ μέγα τοῖς ἄλλοις βοῶσι, πρὸς τὴν ἐκείνου μόνην ἀπιδόντες ἔφεσιν· Ῥᾷστα τὴν ἥτταν ἐπίγνωτε, Τί δῆτα δράσω κριτής πραγμάτων ἥτταν οὐ δυναμένων ὑποστῆναι γενόμενος; Η δῆλον, ὡς μικρὰ τοῖς προτέροις ἐνομιλήσας, τοῦ δειχθῆναι χάριν ὁποίων ὑπερόπτης γεγένηται τῷ φίλτρῳ πεπεδημένος τοῦ Κτίσαντος, ὅλως τῶν ἀρετῶν κατὰ τὴν ἐκείνου γε- νήσομαι πρόθεσιν. η ποίαν τοῖς] αὐτοῖς νικείσα Ηνεγε τὸν θαυμάσιον Πατέρα πατρὶς ἡ βασιλείας ἐγκαλλωπιζομένη τῷ ἀξιώματι καὶ τῶν ἄλλων ἀπα- σῶν ἐπὶ τοσοῦτον ἀνῳκισμένη, ὅσον εἰκὸς τῶν ἀφ' THEOPHANIS VITA. enim tentationum astu laborantibns, densissimisque casuum dæmoniaca arté, ac invidia res humanas excipientium tenebris circumfusis, res a sanctis viris gesta sub aspectum velut positae, splendore suo nebulam eam discutiunt ; divinaque doctrina per- turbationum feros sopientes luctus, jucundissima implent tranquillitate; ac pretiosis mercibus onu- stos atque laetantes, ad optatam facile provehunt hæreditatem. Alios igitur aliis ornatos virtutibus in- venies : bic abstinentiæ rigorem rebus ipsis palam facit : ille castitatis splendorem, atque incontinen tis vis superetur, strenue admodum docet: alter virtutes velut principi tabelle humans vile appi git : alius ad seculi totius contemplum erudit : est denique qui ad inanem gloriam speruendam valide accendat. At si divinissimi Patris Theophanis res gestas considèraveris, tanquam in horto florido vir- tutum omne genus altis in eo radicibus adultum inveneris. B C Has ego ut laudatione prosequerer, multorum adhortatione adductus, prompto animo provinciam suscepi, illius precum auxilio fretus : non ut viro divino ac admirando glxis conciliarem, (qu: enim illi gloria ex oratione me, quæ virtutibus ejus longe est inferior, aoquiri potest ? ), sed contia potius, ut rebus ab ipso gestis commemorandis viın ipsam dicendi exornarem, et eas imitari studenti- bus adjumentum maximum offeṛrem. Quanquam in ipso statim principio, antequam in ipsum laudatio- nis stadium ingrediar, tanto me oneri imparem sentio. Simul enim et patria, et genus, et natura · præstantior, et qua magnitudine naturam superat virtus, virum laudationis argumento propositum, egregie honestant ; ut cunctis exordio occurrenti- bus, quid horum magis congruat, haud facile quis inveniat. Patria enim tum laudationum legibus, tum parentis titulo instructa, primas sibi vindicat partes : oratque nos, atque obtestatur, ne propriis ornamentis spolietur. Parentes autem hanc cubito opposito propellunt, educatione ac disciplina ipsius gloriantes. Virtutes vero, proposito ejus ac posses- sione confis, gloriosam cervicem attollunt, ma- gnaque voce reliquis clamant, solum illius studium atque animum spectantes, facillime victas se illæ agnoscant. Ego itaque inter res, quæ se vinci non patiuntur, judex constitutus quid faciam ? Parum- per scilicet in prioribus inmorabor, ut ostendam, quænam ipse Creatoris amore inflammatus contem- pserit, et pro nihilo duxerit: deinde pro illius propositi. ratione virtutibus ejus exponendis totus insistam. Tulit virum hunc admirabilem illa patria, quæ imperil dignitate decorata, cæteris omnibus tantum antecellit, quantum reginam subditis præstare par VARIAE • Par. * Par. * Par. LECTIONES. •

χομένων τὴν δεσποτεύουσαν. Περὶ ἧς πολλὰ λέγειν Α ἐθέλων τῷ τε πάντα τὸν περὶ αὐτῆς λόγον μακρῷ τῷ μέσῳ παρατρέχειν τὴν αἴσθησιν, καὶ τῷ δῆλα πάσι καθεστάναι τὰ περὶ ταύτης λεγόμενα τοῖς ἀνὰ πᾶσαν οἰκοῦσιν ὅσην ἐφορά ήλιος, ἀνακάμπτομαι. Γεννήτορες δὲ οἱ τηλικαύτη γονῇ καὶ πατρίδι κατά αξίαν ἐπιγραφόμενοι, πλούτῳ κομῶντες, στρατηγία λαμπόμενοι, ἀρεταῖς ἁπάσαις δορυφορούμενοι, τῷ φίλτρῳ πάντων μάλιστα κατεστίφοντο ', οὐ τῶν θεοφιλῶν μόνον, καὶ οἷς ἡ καλοκαγαθία τὴν φιλίαν προὐξένει, οὐδὲ τῶν ἴσοις φαιδρυνομένων τοῖς ἀξιώ- μασιν, εἰ καὶ χειριστη συνδεθείσα ψυχή ', οἷς ή χρεία τῷ φίλτρῳ παρείχετο, ἀλλὰ τυράννων καὶ βασιλέων αὐτῶν, οἱ τὸ ὑπερβάλλον τῆς ἀρετῆς ἐκείνων αἰδού- μενος, διαφερόντως τὴν φιλίαν ήσπάζοντο. Ἰσαάκιος καὶ Θεοδότη τούτοις ονόματα, εἴ γε καὶ ὀνόματος ~ ὑμῖν μέλει. Γίνεται τούτοις τοῦ πολλοῦ καὶ μεγίστου κλήρου διάδοχος ὁ νῦν ἡμῖν εἰς εὐφημίαν προκείμε νος, καὶ τῆς μητρώας νηδύος ἐκβάλλεται ἀστέρι οπωρινῷ ἐναλίγκιος, τὴν τῆς ψυχῆς ὡραιότητα τῇ εὐπρεπείς καθυποφαίνων τοῦ σώματος. Οὐ γὰρ ἐῴκει ἀνδρὸς γεννητοῦ ταῖς ἔμμεναι, ἀλλὰ Θεοῖο, ἐκ μήτρας ἡγιασμένος, κατὰ τὸν προφήτην Ιερε- μίαν, καὶ πάτι καλοῖς ἀρχῆθεν μέχρι βίου δυσμῶν Ελλαμπόμενος. 'Αλλ' ὁ μὲν τούτου γενέτης τῷ χωρίῳ τῶν κακῶν βραχύ προσδιοὺς, αὐταῖς φροντίσι καὶ στρατο ηγία τοῦτο λιπών, τὴν ὡρισμένην ὑπῆλθε πᾶσιν ἀποδημίαν, τριετούς ἤδη τοῦ παιδὸς τυγχάνοντος. Τοῦτον ἐκείνην ἐξεικόνιζαν ἁρμονίαν, ἐν ᾗ παῖδες οἱ τρεῖς μετὰ τῆς ἁρμονίας τοῦ τυραννικού προσ- τάγματος καταπτύσαντες, ἐν μέσῳ καμίνου φλογός τὸν παγκόσμιον αἶνον τῷ σεσωκότι προσήγαγον. Πάντες δὲ πρὸς τὸ θυμῆρες καὶ φαιδρὸν ἀνειμένοι, τὴν ἐπιθαλάμιον ἐκείνην ἐπανηγύριζον ευωχίαν ', ἀλλ᾽ οὐκ ἤμβλυνε ταῦτα νοῦν τοῖς θείοις έμμελε- τῶντα καὶ τὴν προσοῦταν πρόθεσιν ἐξανῦσαι δια σπουδάζοντα. Νυκτὸς δὴ τῷ κοιτῶνι τῇ συμβίῳ ἅμα προσορμισθεὶς ἐπὶ τῆς κλίνης παρακαθισάμενος, ὅλος τε τῶν θείων γενόμενος, στεναγμῷ τὸ προσόν τῇ ψυχῇ πάθος ὑποσημαίνων, τοιώνδε λόγων ἀπάρ- χεται· Ο μὲν παρών βίος, ὦ γύναι, βραχύς, ὡς πάσιν εύδηλον, καὶ ἀδηλίᾳ τοῦ μέλλοντος τέλεον κεκρατημένος· οὐ γὰρ ἐμφανές τινι τῶν πάντων καθέστηκε, πότε θάνατος ἐπελθὼν, καὶ τούτου χω- ρίσας πρὸς τὸ μέλλον παραπέμψει καὶ κοινὸν δικα- στήριον, ἑτασμοῖς ἀκριβέσι τῶν πεπραγμένων υπου Εληθησόμενον. Εντεῦθεν ἀνέτοιμον ἐνίοτε λαβὼν καὶ πλείστοις φορτίοις ἁμαρτημάτων βαρυνόμενον, τῆς τοῦ Κτίστου καλοποιού ὡραιότητος εἰς ἅπαν ἀλλοτριώσεις, οίμοι! αἰωνίῳ καταδικάζει πυρί μικρά δὲ καὶ δοκήσει μόνῃ τὰ καλὰ κεκτημένος, ἀπείροις ανιαροῖς περιτειχίζεται ιδιοποιοῦσε τὴν τελευτήν. . κατεστέφοντο. χειρίστῃ συνδεθεῖσι ψυχῇ. • έρεια (Νοι. ἐνωχίαν το κάλλος ποιού THEOPHANIS VITA. est : de qua multa me dicere volemtem impedit, tum quod nulla sermonis vi explicari possunt, quae de illa sensus renuntial; tum quod omnibus, quascun- que sol aspicit, terrae partes habitantibus sunt co- guita. Parentibus ortus est tali sobole, patriaque dignis, qui divitiis affluentes, militari gloria clari, omni virtutum choro ornati, omnium in se amorem propensissimo affecta converterant : non eorum duntaxat qui religiosis moribus eniterent, ac qui▲ bus probitas ipsa amicitiam faceret; aut qui paribus erant dignitatibus insignes, licet pessimo essent animo præditi, atque amicitiam propriis commodis melirentur: verum etiam tyrannorum, ipsorumque imperatorum, qui ipsi virtutis eorum praestantiam reveriti, longe clarissimos habebant. Isaacius et Theodota, si quid vobis etiam nomen est curve, vo- 'H &...... B cabantur. His amplissimæ hæreditatis natus est hæres ille, qui nobis in præsentia laudandus est : malernaque effusus alvo autumnali stella persimilis, eximia corporis pulchritudine, parem animi venu- statem sub obscuris indiciis prodebat. Neque enim mortalis hominis, sed Dei filius esse videbatur, ex matris utero in Jeremie propheta morem sanctifca- (us, et jam inde ab ipso ortu að extremum usque vitæ finem virtutibus omnibus illustris ac clarus. At pater ipsius, cum exiguo temporis spatio in malorum hac regione vitam produxisset, ea cou curis atque præfectura relicta, præfinitæ cunctis peregrinationis terminum absolvit, cum fam puer C trimulus esset. Mater auteni..... ' Illud canticum expresserunt, quo tres pueri, con- templo tyranni jussu, in medio camini ardentis servatorem collaudarunt. Sed cum omnes ad bila- ritatem laetitianique profusi, nuptiarum convivium celebrarent, mens tamen illius nihil his obtusa est, quæ divina meditaretur, animique propositum es plere cuperet. Cum jam itaque appetente nocto cut sponsa cubiculi secreta petiisset; ac lecto assideret, toloque animo res divinas agitaret, suspirio indicans desiderium suum, sic eam alioqui aggressus est . Vitae curriculum, conjux, ut omnibus patet, exiguum est, prorsusque incertum. Nemo enim mortalium novit, quaudo mors accessura sit, mosque hinc ad futurum illud, quod omnibus est commune, amạn- D datura judicium, in quo rerum gestarum ratio se- veris quæstionibus reddenda erit. Hinc quandoque imparatos, magnisque peccatorum cumulis onera - tos, a Creatoris pulchritudine, ex qua manat quod pulchrum est, penitus extorres, æternis heu ! fam - mis addicit : atque is, qui exigua bona, si tamen dicenda sunt bona; quæ specie tantum et opinione sunt ejusmodi, possederit, innumeris implicatur molestiis, quibus vite finis agre immunis sit. Quid- nam vero ex iis quæ huic suppetunt bonis, firmum ac VARIÆ LECTIONES. * fort. fort. Desunt multa, ut et in Lipomani cod. quem hunc Vendium arbitror, cujus apographum represento ed. Par.) ' Par. Par.

χομένων τὴν δεσποτεύουσαν. Περὶ ἧς πολλὰ λέγειν Α ἐθέλων τῷ τε πάντα τὸν περὶ αὐτῆς λόγον μακρῷ τῷ μέσῳ παρατρέχειν τὴν αἴσθησιν, καὶ τῷ δῆλα πάσι καθεστάναι τὰ περὶ ταύτης λεγόμενα τοῖς ἀνὰ πᾶσαν οἰκοῦσιν ὅσην ἐφορά ήλιος, ἀνακάμπτομαι. Γεννήτορες δὲ οἱ τηλικαύτη γονῇ καὶ πατρίδι κατά αξίαν ἐπιγραφόμενοι, πλούτῳ κομῶντες, στρατηγία λαμπόμενοι, ἀρεταῖς ἁπάσαις δορυφορούμενοι, τῷ φίλτρῳ πάντων μάλιστα κατεστίφοντο ', οὐ τῶν θεοφιλῶν μόνον, καὶ οἷς ἡ καλοκαγαθία τὴν φιλίαν προὐξένει, οὐδὲ τῶν ἴσοις φαιδρυνομένων τοῖς ἀξιώ- μασιν, εἰ καὶ χειριστη συνδεθείσα ψυχή ', οἷς ή χρεία τῷ φίλτρῳ παρείχετο, ἀλλὰ τυράννων καὶ βασιλέων αὐτῶν, οἱ τὸ ὑπερβάλλον τῆς ἀρετῆς ἐκείνων αἰδού- μενος, διαφερόντως τὴν φιλίαν ήσπάζοντο. Ἰσαάκιος καὶ Θεοδότη τούτοις ονόματα, εἴ γε καὶ ὀνόματος ~ ὑμῖν μέλει. Γίνεται τούτοις τοῦ πολλοῦ καὶ μεγίστου κλήρου διάδοχος ὁ νῦν ἡμῖν εἰς εὐφημίαν προκείμε νος, καὶ τῆς μητρώας νηδύος ἐκβάλλεται ἀστέρι οπωρινῷ ἐναλίγκιος, τὴν τῆς ψυχῆς ὡραιότητα τῇ εὐπρεπείς καθυποφαίνων τοῦ σώματος. Οὐ γὰρ ἐῴκει ἀνδρὸς γεννητοῦ ταῖς ἔμμεναι, ἀλλὰ Θεοῖο, ἐκ μήτρας ἡγιασμένος, κατὰ τὸν προφήτην Ιερε- μίαν, καὶ πάτι καλοῖς ἀρχῆθεν μέχρι βίου δυσμῶν Ελλαμπόμενος. 'Αλλ' ὁ μὲν τούτου γενέτης τῷ χωρίῳ τῶν κακῶν βραχύ προσδιοὺς, αὐταῖς φροντίσι καὶ στρατο ηγία τοῦτο λιπών, τὴν ὡρισμένην ὑπῆλθε πᾶσιν ἀποδημίαν, τριετούς ἤδη τοῦ παιδὸς τυγχάνοντος. Τοῦτον ἐκείνην ἐξεικόνιζαν ἁρμονίαν, ἐν ᾗ παῖδες οἱ τρεῖς μετὰ τῆς ἁρμονίας τοῦ τυραννικού προσ- τάγματος καταπτύσαντες, ἐν μέσῳ καμίνου φλογός τὸν παγκόσμιον αἶνον τῷ σεσωκότι προσήγαγον. Πάντες δὲ πρὸς τὸ θυμῆρες καὶ φαιδρὸν ἀνειμένοι, τὴν ἐπιθαλάμιον ἐκείνην ἐπανηγύριζον ευωχίαν ', ἀλλ᾽ οὐκ ἤμβλυνε ταῦτα νοῦν τοῖς θείοις έμμελε- τῶντα καὶ τὴν προσοῦταν πρόθεσιν ἐξανῦσαι δια σπουδάζοντα. Νυκτὸς δὴ τῷ κοιτῶνι τῇ συμβίῳ ἅμα προσορμισθεὶς ἐπὶ τῆς κλίνης παρακαθισάμενος, ὅλος τε τῶν θείων γενόμενος, στεναγμῷ τὸ προσόν τῇ ψυχῇ πάθος ὑποσημαίνων, τοιώνδε λόγων ἀπάρ- χεται· Ο μὲν παρών βίος, ὦ γύναι, βραχύς, ὡς πάσιν εύδηλον, καὶ ἀδηλίᾳ τοῦ μέλλοντος τέλεον κεκρατημένος· οὐ γὰρ ἐμφανές τινι τῶν πάντων καθέστηκε, πότε θάνατος ἐπελθὼν, καὶ τούτου χω- ρίσας πρὸς τὸ μέλλον παραπέμψει καὶ κοινὸν δικα- στήριον, ἑτασμοῖς ἀκριβέσι τῶν πεπραγμένων υπου Εληθησόμενον. Εντεῦθεν ἀνέτοιμον ἐνίοτε λαβὼν καὶ πλείστοις φορτίοις ἁμαρτημάτων βαρυνόμενον, τῆς τοῦ Κτίστου καλοποιού ὡραιότητος εἰς ἅπαν ἀλλοτριώσεις, οίμοι! αἰωνίῳ καταδικάζει πυρί μικρά δὲ καὶ δοκήσει μόνῃ τὰ καλὰ κεκτημένος, ἀπείροις ανιαροῖς περιτειχίζεται ιδιοποιοῦσε τὴν τελευτήν. . κατεστέφοντο. χειρίστῃ συνδεθεῖσι ψυχῇ. • έρεια (Νοι. ἐνωχίαν το κάλλος ποιού THEOPHANIS VITA. est : de qua multa me dicere volemtem impedit, tum quod nulla sermonis vi explicari possunt, quae de illa sensus renuntial; tum quod omnibus, quascun- que sol aspicit, terrae partes habitantibus sunt co- guita. Parentibus ortus est tali sobole, patriaque dignis, qui divitiis affluentes, militari gloria clari, omni virtutum choro ornati, omnium in se amorem propensissimo affecta converterant : non eorum duntaxat qui religiosis moribus eniterent, ac qui▲ bus probitas ipsa amicitiam faceret; aut qui paribus erant dignitatibus insignes, licet pessimo essent animo præditi, atque amicitiam propriis commodis melirentur: verum etiam tyrannorum, ipsorumque imperatorum, qui ipsi virtutis eorum praestantiam reveriti, longe clarissimos habebant. Isaacius et Theodota, si quid vobis etiam nomen est curve, vo- 'H &...... B cabantur. His amplissimæ hæreditatis natus est hæres ille, qui nobis in præsentia laudandus est : malernaque effusus alvo autumnali stella persimilis, eximia corporis pulchritudine, parem animi venu- statem sub obscuris indiciis prodebat. Neque enim mortalis hominis, sed Dei filius esse videbatur, ex matris utero in Jeremie propheta morem sanctifca- (us, et jam inde ab ipso ortu að extremum usque vitæ finem virtutibus omnibus illustris ac clarus. At pater ipsius, cum exiguo temporis spatio in malorum hac regione vitam produxisset, ea cou curis atque præfectura relicta, præfinitæ cunctis peregrinationis terminum absolvit, cum fam puer C trimulus esset. Mater auteni..... ' Illud canticum expresserunt, quo tres pueri, con- templo tyranni jussu, in medio camini ardentis servatorem collaudarunt. Sed cum omnes ad bila- ritatem laetitianique profusi, nuptiarum convivium celebrarent, mens tamen illius nihil his obtusa est, quæ divina meditaretur, animique propositum es plere cuperet. Cum jam itaque appetente nocto cut sponsa cubiculi secreta petiisset; ac lecto assideret, toloque animo res divinas agitaret, suspirio indicans desiderium suum, sic eam alioqui aggressus est . Vitae curriculum, conjux, ut omnibus patet, exiguum est, prorsusque incertum. Nemo enim mortalium novit, quaudo mors accessura sit, mosque hinc ad futurum illud, quod omnibus est commune, amạn- D datura judicium, in quo rerum gestarum ratio se- veris quæstionibus reddenda erit. Hinc quandoque imparatos, magnisque peccatorum cumulis onera - tos, a Creatoris pulchritudine, ex qua manat quod pulchrum est, penitus extorres, æternis heu ! fam - mis addicit : atque is, qui exigua bona, si tamen dicenda sunt bona; quæ specie tantum et opinione sunt ejusmodi, possederit, innumeris implicatur molestiis, quibus vite finis agre immunis sit. Quid- nam vero ex iis quæ huic suppetunt bonis, firmum ac VARIÆ LECTIONES. * fort. fort. Desunt multa, ut et in Lipomani cod. quem hunc Vendium arbitror, cujus apographum represento ed. Par.) ' Par. Par.

Α Ποῖον δὲ τῶν τούτου καλῶν μόνιμον ἔστηκε ; πλοῦ τος ; 'Ο κακίας μᾶλλον ἢ ἀρετῆς ὑπηρέτης μὴ καλώς κυβερνώμενος, ἀλλὰ μυρίους τοὺς ἐπιβουλεύοντας ἔχων, πριν κατὰ γνώμην κτηθῆναι πολλάκις δι- ώλελε. Κάλλος σώματος εὐχροίᾳ εἰ τε καὶ συμμετρία μελῶν προσγινόμενον ; 'Αλλ' ἢ χρόνῳ σβεσθὲν ἡ νόσῳ μαρανθὲν διαῤῥυὲν ᾤχετο. Δόξης ἀνθρωπίνης περι- πέτεια ; Καὶ τί ταύτης εὐτελέστερον, ὦ φιλτάτη, μάλιστα πρὸς τὴν ἄΐδιον ἐκείνην, ἣν ὀφθαλμός οὐκ εἶδε καὶ οἷς οὐκ ἤκουσε, παραβαλλομέ νης; "Ην γὰρ ὁ πρωί κτησάμενος οὐκ οἶδεν εἰ μέχρι δείλης οψίας παραμενεί, πῶς ἂν ταύτην ἐν καλοῖς λογίσαιτο 1; Μικρόν οὖν, εἰ δοκεῖ, τοῖς τῆς φύσεως λειτουργήσαντες νόμοις, ἡμῶν αὐτῶν καὶ τῶν ἄνω γενώμεθα, πᾶν ὃ μὴ παραμένει τῷ μέλλοντι προσφυῶς ἀποτιναξάμενοι. Τοιαῦτα μὲν ὁ νέος τῷ σώματι καὶ παλαιὸς τῷ φρονήματι, καὶ πολὺ τούτων ἔλεγε πλείονα· ἡ δὲ τοῦ Χριστοῦ ἁμίαντος καὶ ἀκεραία περιστερά, ἡ τρυγών ή φιλέρημος μᾶλλον καὶ φίλαγνος, ἢ φιλό γαμος, ἡ τὸ τοῦ μάρτυρος Μαρδαρίου γύναιον πολλῷ τῷ μέσῳ τὸ εἰς Χριστὸν φίλτρον παραδρα μοῦσα, ὅσον τὰ χρηστὰ συμβουλεύσασα, κοινωνὸς τούτων ὑπῆρξεν ἐν ἅπασι, τοιούτοις ἀμείβεται λό γοις τὸν σύνευνον· Καὶ πόσῳ μᾶλλον δικαιότερον, ὦ φίλτατε, δι᾿ ὅλου τὸ τῆς παρθενίας τηρῆσαι καλόν, ἢ τῷ πλείστῳ μέρει καταγῥυπῶσαι 16] τίς δὲ τούτων ἐγγυητής, ὅτι τῷ βίῳ λειτουργοῦσι καὶ πρὸς παιδο- ποιίαν ὑπαγομένοις τὸ ἄδηλον ἐκδέξεται τούτων, ἀλλὰ μὴ τῶν χρηστῶν ἐλπίζων προαναρπάσαν μαζ ταίας ταύτης έναποδείξῃ; πόσῳ δὲ εὐκλεέστερον τὸν ἐλαφρὸν τοῦ Χριστοῦ ζυγὸν ἐκ νεότητος ἄραντας, τοῦ ἑπομένου τούτῳ καταξιωθῆναι μακαρισμοῦ, ἢ πρὸς βραχὺ δῆθεν τοῖς ματαίοις ἐνασχοληθέντας, πήξιν ἐν τούτοις τοῦ λογισμοῦ λαβόντος 104, τοῖς χειρίστοις ἐν απομείναι "Εκπληξις εἶχε τῶν λεγομένων τὸν νεα - νίαν· τὰ πρῶτα γὰρ παρὰ πᾶσαν προσδοκίαν παραδό έως ἀκήκοεν· καὶ πρῶτα μὲν σὺν δάκρυσι πρηνής τῇ γῇ προσκυλισθεὶς 1, τὴν ὑπὲρ τούτων εὐχαριστίαν ἀνετίθει τῷ Κτίσαντι 16. ἔπειτα τῷ γυναίῳ προσ- βλέψας ἱλαρώτερον, καὶ συνθήκας πρὸς ταύτην ποιη σάμενος ὡς κοινωνὸν ἐν πᾶσι καλοῖς ἕξει 15, καὶ εἰς αἰῶνα τὸν μέλλοντα σὺν αὐτῷ τῆς καλῆς ἐργασίας ἀπάρχεται· καὶ παραυτίκα μονάζοντες ἦσαν ἐν κοσμικῷ πολιτεύματι τὸν ἐκείνων βίον διακριβοῦν τες, ξυνωρίς παναγία, τὰς νοητὰς ἀνατέμνοντες αύλακας καὶ ταῖς οὐρανίαις σηκοῖς τὸν νοητόν σἶτον ένα ποτιθέμενοι. Ετερπον Χριστὸν εὐωδία τούτου γενόμενοι 40· καὶ τῆς ἐκείνου τῶν μύρων ὀσμῆς ἀντι- λαμβανόμενοι, τὴν ἐκείνου κατεπλούτουν επιδημίαν. Τῆς συνήθους γοῦν παρ' αὐτοῖς νυχτερινῆς ἐκτε-- λουμένης συνάξεως, εὐωδίας ὁ οἶκος πᾶς ἀναπίμε πλαται, πᾶσαν συνήθη μακρῷ τῷ μέσῳ παρατρε εύχροια ίδε εἰ] λογίσαιο. κατεῤῥυπῶσαι ταύτας λαβόντας προσκαλιθεὶς κτήσαντι γενομένου. $9 ταύτη Έξη • THEOPHANIS VITA. stabilet num divitia? At certe illa, quæ vitii magis, quam virtutis ministræ sunt, non recte admini- strata, ac cum multorum insidiis obnoxis exsistant, nondum ex voto partæ sæpius dilabuntur. An pulchri- tudo corporis, quæ ex quadam coloris suavitate, atque apta figura membrorum consistit ? Verum illa aut temporè exstinguitur, aut morbo deflorescit. Humanæ gloriæ ostentatio? Quid vero illa abjectius, o conjux charissima, præsertim si cum æterna illa, quam nec oculus vidit, nec auris audivit ª, compare-- tur? quæ enim ejusmodi est, ut cum eam mane adeptus sis, nescias an usque ad vesperam sit per. mansura, quid est cur in bonis numeretur ? Hæc cum ita sint, si videtur, tantisper naturæ obsecuti legibus, nobis ipsi supernisque studeamus, iis om- nibus opportune rejectis, quæ futuro ævo minime perseverant. B Hæc atque alia multa ille corpore juvenis, sed prudentia senex loquebatur; cum pura atque in- tegra Christi columba, et turtur solitudinis, et ca- stitatis cupidior quam nuptiarum, atque Mardarii martyris uxoris accensum in Christum amorem longe superans, quo meliora consulens in omnibus illis viro socia exstitit, verbis ejuscemodi marito respon- dit : Mullo æquius fuerit, sponse charissime, virgi- nitatis pulchritudinem semper integram servare, quam maxima ex parte eam inquínare : quis autem fore spondeat, ut qui huic sæculo serviunt, dantque libris operam, voti compotes quandoque fiant, non maturiore prærepti fato inani spe emigrent? quanto C clarius, ut leve Christi jugum ab adolescentia tol- lentes, beatitudine, quæ inde sequitur, nos dignos præstemus, quam ut ad breve tempus caducis istis ac inanibus operam ponentes, hærente illis animo, pessimis rebus jugiter insistamus? Hæc illa cum dixisset, obstupuit adolescens ; quippe qui rem no- vam, omuique majorem exspectatione audisset. Ac primum quidem humi prostratus, gratias egit Crea- tori; deinde lætiori vultu conjugem intuitus, he pollicitus, se illam honestis omnibus in studiis, adeoque in futuro sæculo sociam habiturum, una praeclarum opus auspicatur. Statimque monasticum institutum in sæculari vita consectantes, omni vir- tutum genere vitam excolunt; sanctum nempe par elfecti, qui spiritales suicos scinderent, inque cole stibus horreis spiritale itidem triticum reconderent. Christi bonus odor effecti ipsum oblectabant; bo- numque ejus unguentorum odorem percipientes, illius præsentia fruebantur: Cum igitur pro sponsorum more sic noctem transegissent, tota domus boni odoris fragrantia repleta est, quæ longo intervallo odoris omnem a I Cor. 11, 9. D VARIE LECTIONES. $8 Par. " Par. Par. s fort. Par. Malim lex Legebatur Par. Par. margo Par, Par. fort

Α Ποῖον δὲ τῶν τούτου καλῶν μόνιμον ἔστηκε ; πλοῦ τος ; 'Ο κακίας μᾶλλον ἢ ἀρετῆς ὑπηρέτης μὴ καλώς κυβερνώμενος, ἀλλὰ μυρίους τοὺς ἐπιβουλεύοντας ἔχων, πριν κατὰ γνώμην κτηθῆναι πολλάκις δι- ώλελε. Κάλλος σώματος εὐχροίᾳ εἰ τε καὶ συμμετρία μελῶν προσγινόμενον ; 'Αλλ' ἢ χρόνῳ σβεσθὲν ἡ νόσῳ μαρανθὲν διαῤῥυὲν ᾤχετο. Δόξης ἀνθρωπίνης περι- πέτεια ; Καὶ τί ταύτης εὐτελέστερον, ὦ φιλτάτη, μάλιστα πρὸς τὴν ἄΐδιον ἐκείνην, ἣν ὀφθαλμός οὐκ εἶδε καὶ οἷς οὐκ ἤκουσε, παραβαλλομέ νης; "Ην γὰρ ὁ πρωί κτησάμενος οὐκ οἶδεν εἰ μέχρι δείλης οψίας παραμενεί, πῶς ἂν ταύτην ἐν καλοῖς λογίσαιτο 1; Μικρόν οὖν, εἰ δοκεῖ, τοῖς τῆς φύσεως λειτουργήσαντες νόμοις, ἡμῶν αὐτῶν καὶ τῶν ἄνω γενώμεθα, πᾶν ὃ μὴ παραμένει τῷ μέλλοντι προσφυῶς ἀποτιναξάμενοι. Τοιαῦτα μὲν ὁ νέος τῷ σώματι καὶ παλαιὸς τῷ φρονήματι, καὶ πολὺ τούτων ἔλεγε πλείονα· ἡ δὲ τοῦ Χριστοῦ ἁμίαντος καὶ ἀκεραία περιστερά, ἡ τρυγών ή φιλέρημος μᾶλλον καὶ φίλαγνος, ἢ φιλό γαμος, ἡ τὸ τοῦ μάρτυρος Μαρδαρίου γύναιον πολλῷ τῷ μέσῳ τὸ εἰς Χριστὸν φίλτρον παραδρα μοῦσα, ὅσον τὰ χρηστὰ συμβουλεύσασα, κοινωνὸς τούτων ὑπῆρξεν ἐν ἅπασι, τοιούτοις ἀμείβεται λό γοις τὸν σύνευνον· Καὶ πόσῳ μᾶλλον δικαιότερον, ὦ φίλτατε, δι᾿ ὅλου τὸ τῆς παρθενίας τηρῆσαι καλόν, ἢ τῷ πλείστῳ μέρει καταγῥυπῶσαι 16] τίς δὲ τούτων ἐγγυητής, ὅτι τῷ βίῳ λειτουργοῦσι καὶ πρὸς παιδο- ποιίαν ὑπαγομένοις τὸ ἄδηλον ἐκδέξεται τούτων, ἀλλὰ μὴ τῶν χρηστῶν ἐλπίζων προαναρπάσαν μαζ ταίας ταύτης έναποδείξῃ; πόσῳ δὲ εὐκλεέστερον τὸν ἐλαφρὸν τοῦ Χριστοῦ ζυγὸν ἐκ νεότητος ἄραντας, τοῦ ἑπομένου τούτῳ καταξιωθῆναι μακαρισμοῦ, ἢ πρὸς βραχὺ δῆθεν τοῖς ματαίοις ἐνασχοληθέντας, πήξιν ἐν τούτοις τοῦ λογισμοῦ λαβόντος 104, τοῖς χειρίστοις ἐν απομείναι "Εκπληξις εἶχε τῶν λεγομένων τὸν νεα - νίαν· τὰ πρῶτα γὰρ παρὰ πᾶσαν προσδοκίαν παραδό έως ἀκήκοεν· καὶ πρῶτα μὲν σὺν δάκρυσι πρηνής τῇ γῇ προσκυλισθεὶς 1, τὴν ὑπὲρ τούτων εὐχαριστίαν ἀνετίθει τῷ Κτίσαντι 16. ἔπειτα τῷ γυναίῳ προσ- βλέψας ἱλαρώτερον, καὶ συνθήκας πρὸς ταύτην ποιη σάμενος ὡς κοινωνὸν ἐν πᾶσι καλοῖς ἕξει 15, καὶ εἰς αἰῶνα τὸν μέλλοντα σὺν αὐτῷ τῆς καλῆς ἐργασίας ἀπάρχεται· καὶ παραυτίκα μονάζοντες ἦσαν ἐν κοσμικῷ πολιτεύματι τὸν ἐκείνων βίον διακριβοῦν τες, ξυνωρίς παναγία, τὰς νοητὰς ἀνατέμνοντες αύλακας καὶ ταῖς οὐρανίαις σηκοῖς τὸν νοητόν σἶτον ένα ποτιθέμενοι. Ετερπον Χριστὸν εὐωδία τούτου γενόμενοι 40· καὶ τῆς ἐκείνου τῶν μύρων ὀσμῆς ἀντι- λαμβανόμενοι, τὴν ἐκείνου κατεπλούτουν επιδημίαν. Τῆς συνήθους γοῦν παρ' αὐτοῖς νυχτερινῆς ἐκτε-- λουμένης συνάξεως, εὐωδίας ὁ οἶκος πᾶς ἀναπίμε πλαται, πᾶσαν συνήθη μακρῷ τῷ μέσῳ παρατρε εύχροια ίδε εἰ] λογίσαιο. κατεῤῥυπῶσαι ταύτας λαβόντας προσκαλιθεὶς κτήσαντι γενομένου. $9 ταύτη Έξη • THEOPHANIS VITA. stabilet num divitia? At certe illa, quæ vitii magis, quam virtutis ministræ sunt, non recte admini- strata, ac cum multorum insidiis obnoxis exsistant, nondum ex voto partæ sæpius dilabuntur. An pulchri- tudo corporis, quæ ex quadam coloris suavitate, atque apta figura membrorum consistit ? Verum illa aut temporè exstinguitur, aut morbo deflorescit. Humanæ gloriæ ostentatio? Quid vero illa abjectius, o conjux charissima, præsertim si cum æterna illa, quam nec oculus vidit, nec auris audivit ª, compare-- tur? quæ enim ejusmodi est, ut cum eam mane adeptus sis, nescias an usque ad vesperam sit per. mansura, quid est cur in bonis numeretur ? Hæc cum ita sint, si videtur, tantisper naturæ obsecuti legibus, nobis ipsi supernisque studeamus, iis om- nibus opportune rejectis, quæ futuro ævo minime perseverant. B Hæc atque alia multa ille corpore juvenis, sed prudentia senex loquebatur; cum pura atque in- tegra Christi columba, et turtur solitudinis, et ca- stitatis cupidior quam nuptiarum, atque Mardarii martyris uxoris accensum in Christum amorem longe superans, quo meliora consulens in omnibus illis viro socia exstitit, verbis ejuscemodi marito respon- dit : Mullo æquius fuerit, sponse charissime, virgi- nitatis pulchritudinem semper integram servare, quam maxima ex parte eam inquínare : quis autem fore spondeat, ut qui huic sæculo serviunt, dantque libris operam, voti compotes quandoque fiant, non maturiore prærepti fato inani spe emigrent? quanto C clarius, ut leve Christi jugum ab adolescentia tol- lentes, beatitudine, quæ inde sequitur, nos dignos præstemus, quam ut ad breve tempus caducis istis ac inanibus operam ponentes, hærente illis animo, pessimis rebus jugiter insistamus? Hæc illa cum dixisset, obstupuit adolescens ; quippe qui rem no- vam, omuique majorem exspectatione audisset. Ac primum quidem humi prostratus, gratias egit Crea- tori; deinde lætiori vultu conjugem intuitus, he pollicitus, se illam honestis omnibus in studiis, adeoque in futuro sæculo sociam habiturum, una praeclarum opus auspicatur. Statimque monasticum institutum in sæculari vita consectantes, omni vir- tutum genere vitam excolunt; sanctum nempe par elfecti, qui spiritales suicos scinderent, inque cole stibus horreis spiritale itidem triticum reconderent. Christi bonus odor effecti ipsum oblectabant; bo- numque ejus unguentorum odorem percipientes, illius præsentia fruebantur: Cum igitur pro sponsorum more sic noctem transegissent, tota domus boni odoris fragrantia repleta est, quæ longo intervallo odoris omnem a I Cor. 11, 9. D VARIE LECTIONES. $8 Par. " Par. Par. s fort. Par. Malim lex Legebatur Par. Par. margo Par, Par. fort

χούσης, καὶ τὴν τοῦ Δεσπότου παρουσίαν παραδη- Α' λούσης, δς τὴν πρόθεσιν τῶν θαυμασίων ἀποδεξάμε- νος, τῇ οἰκείᾳ κατηγλάϊσεν ἐπιδημία. Υφαπλώσαν τας οὖν ἑαυτοὺς τῷ ἐδάφει, τὰς τοῦ ἐλέους ἐπιβλῦσαι τούτοις ήτουν πηγάς. Καὶ δὴ τῆς θείας εμφανείας παρωχηκυίας, τὸν πλοῦτον κενοῦντες [ταῖς] τῶν 860- μένων χερσὶ, ἐνεχείρουν καὶ πρὸς τὴν οι αναχώρησιν ἐνσκευάζεσθαι. ᾿Αντεστρατήγει δὲ τούτοις φθόνος τοῦ κοινοῦ πολεμίου πᾶσι βασκαίνων καλοῖς, καὶ κηδευτῆς ὁ τούτου ἐπ' αὐτοῖς μόνοις τὰς ἐλπίδας τοῦ βίου σαλεύων, ἐπὶ τοσοῦτον χαλεπήνας τῷ πρά- γματι, ὡς καὶ βασιλέα πρὸς μέγαν ἐξερεθίσαι θυμόν. Λέων δὲ οὗτος ἦν, ὁ τοῦ Κοπρωνύμου υἱὸς καὶ διά δοχος, ὃς τὸν νέον ὑπεραλγήσας καὶ τὸν οἰκεῖον φίλον τιμῶν, ὁμμάτων δεῖξαι χηρεύοντα τὸν νεανίαν, εἰ μὴ τῆς ἐγχειρήσεως ἐκσταίη, σὺν ὅρκοις διηπει. λεῖτο ". Καὶ πρὸς τὴν Κύζικον ἐξαπέστειλεν, ἀξιό- χρεων ἐγχειρίσας πραγμάτων διοίκησιν, ὡς ἂν τοῖς ματαίοις καὶ τῷ χρόνῳ παραῤῥέουσιν ἀγεννῶς ἐνασχολούμενος, λήθη παραδοίη ε8κ τῶν ἀεὶ ἐστώτων τὴν ἀγλαΐαν. Ὁ δὲ ὥσπερ έρμαιον τὴν ἔξοδον άσπα- σάμενος, ἐπιτυγχάνει κατὰ τὴν ἐπὶ Σιγριανὴν πάροδον γέροντι τὰ πάντα θαυμασίῳ, Γρηγορίῳ τούνομα, είπερ καὶ ὀνόματος ἡμῖν μέλει, ἄλλοις σε κατηγλαϊσμένῳ χαρίσματι καὶ προφητείας χάριτι λαμπομένων ὃς πολλοῖς ἱδρῶσι ἐλευθέραν τῶν πα θῶν τὴν ἑαυτοῦ καρδίαν ἀπεργασάμενος, πρός τε θεοπτίαν ἐπιτήδειος καὶ πρὸς τοῦ μέλλοντος κατα- νόησιν ἐγεγόνει· καὶ τὰ τῆς προθέσεως ἀνατίθησι, καὶ τὴν φυγαδείαν ἐν βουλαῖς οὖσαν ὅσον οὔπω καθ- υποφαίνει ". Ὁ δὲ συνήθως τῷ παναγίῳ καταλαμ- φθεὶς Πνεύματι, Οὐδὲν δεῖ σοι, φησί, τῆς φυγαδείας, ὦ νεανία, μετ' ὀλίγον ἀκωλύτου τῆς ἀναχωρή σεως ἐσομένης. Ο γὰρ σὸς κηδευτής ἅμα τῷ βασι λεύοντι τῆς παρούσης βιοτῆς ἀπωσθέντες, πρὸς τὴν ἐκεῖσε μετακομισθήσονται συνοικίαν. Καὶ τῇ συνούσῃ ψιθύροις ἐπεφώνει τοῖς χείλεσι, ὡς Ὁ καλὸς οὑτοσὶ νεανίας καὶ μαρτύρων κομισθήσεται στέφη καιρῷ τῷ προσήκοντι. ἂν δὲ τῷ τοῦ γέροντος ἐξυπηρετούμενος ο υπου ζυγίῳ, καὶ ταύτῃ μᾶλλον ἢ τῇ βασιλείῳ τῶν ἵππων υπηρεσία μεγαλαυχούμενος, ἐν ᾗ καὶ διέπρεπε. Τούτου τῇ διδασκαλία προσμείνας, καὶ Πατέρων ἑτέρων ἐπισκέψεσι ἐμβραδύνας, ὠψίσθη τῆς οἴκαδε υποστροφῆς, καὶ τῷ τυχόντι χωρίῳ σὺν τοῖς συνοῦ σιν, ὡς εἶχε σκευῆς, ἐγκατέμεινε· καύσωνί τε πολ λῷ καὶ δίψῃ σὺν τοῖς ἀμφ' αὐτὸν συνεχόμενος, οὐ δυσχεραίνων τῷ συμβεβηκότι, οὐκ ἀπουσίᾳ τοῦ ὕδατος προς μεταμέλειαν ὑποφερόμενος, οὐ πρὸς ἴασιν εὐ τοῦ δίψους τὸν οἰκεῖον δεσπότην ἐκμειλισσό- μενος, ἀλλὰ τὰς συνήθεις ἀποδοὺς τούτῳ προσευχάς, ἐπὶ τοῦ προσόντος ἀνέκειτο τάπητος, ὕμνω βραχύ παραμυθήσασθαι τὸ δίψος ἐθέλων. Αλλ' ὁ τῶν θαυ μασίων Θεὸς ἐντρυφῶντα δι' αὐτὸν τοῖς πόνοις τὸν νεο Αt παραθείη. όσον ἐξεπηρετ. προσίασε. παρουσία τε. οι τοῦ πρὸς τὴν διηπειλῆτο υποκαθι μετ' ὀλίγου THEOPHANIS VITA. consuetam suavitatem superans, Domini praesentiam B " C D indicabat. Is nempe admirabilium conjugum propo- situm approlans, presentia eos sua honestavit. Sese igitur humi prosternentes, ut sibi misericor- diae fontes manarent, obsecrabant. Adeoque ubi res transacta esset, præterieratque divinæ ille con- spectus praesentia, opes statim efundentes, pau- perum manibus contradebant, quo se ad vitam in solitudine degendam compararent. Sed communis hostis invidia, quam ipse ex rebus honestis præcla- risque contrahit, adversabatur. Socerque ejus, qui omnem in ipsis solis rerum suarum spem positam babebat, consilium sic agre tulit, ut ipsum quoque imperatorem in magnam iudignationem impulerit. Leo hic fuit Copronymi filius, at imperil hæres. Is adolescentis vicem dolens, propriumque amicum honorans, jurejurando comminatus est se adole- scenti oculos effossurum, nisi a proposito desisteret. Misit itaque Cyzicum, manusque praeclarun com- misit, ut dum rebus vanis, ac quæ tempore diffu- unt, ignaviter impenditur, earum quæ semper per- manent, oblivisceretur. At ille tanquam oblatum, quod urbe exeundum esset, amplexus, remque lubenter habens; dum apud Sigrianem transit, ad- mirando seni Gregorio nomine, viro cum aliis do- nis, tum prophetiæ gratia illustri, occurrit. Multis enim is sudoribus animum a perturbationibus libe- rum, seque tum ad contemplationem rerum divina- rum, tum ad eorum, quæ ventura essent, cognitio- nem, apuum reddiderat. Huic Theophanes animi sui propositum aperit, ac so fugam meditari subin- dicat. Mle sancto Spiritu, ut erat solitus, illustra- tus : Nibil est, inquit, o juvenis, quamobrem de fuga cogites : paulo post enim licebit tibi, nemine prohibente, ad solitudinem te conferre. Tuus nam- que socer, necnon imperator vivis exempti að ævi futuri contubernium commigrabunt. Tum uxori, que comes erat, labiis ad aures susurrat, fore, ut præclarus juvenis martyrum quoque lauream op- portuno tempore reportaret, Senioris inserviebat jumento, eoque magis, quam regio equorum ministerio gloriabatur, quo ortatus erat. Senis igitur doctrina assiduus, ipso sc dum visendis aliis Patribus tempus terit, de- mum rediturum hora tardior prohibuit; unaque cum sociis loco primum obvio cum supellectile con- sedit. Cumque interim ingenti sestu sitique ipse pariter ac comites excruciarentur, haud tamen quod acciderat indigne ferens, vel aquæ penuria eo ad- ductus, ut se itineris peniteret, aut ut saltem sitim depulsurus dominum suuma votis fatigaret; sed ubi solitas preces reddidisset, super tapete illic expanso recumbebat, somno paulisper sitim leniturus. rerum mirabilium effector Deus, juvenem intuens propter se libenti anino labores ferentem, magno VARIÆ LECTIONES. ** Scribebatur Legebatur Par. * Legebatur My. Fur. ferte mg. Par. Par. Par.

χούσης, καὶ τὴν τοῦ Δεσπότου παρουσίαν παραδη- Α' λούσης, δς τὴν πρόθεσιν τῶν θαυμασίων ἀποδεξάμε- νος, τῇ οἰκείᾳ κατηγλάϊσεν ἐπιδημία. Υφαπλώσαν τας οὖν ἑαυτοὺς τῷ ἐδάφει, τὰς τοῦ ἐλέους ἐπιβλῦσαι τούτοις ήτουν πηγάς. Καὶ δὴ τῆς θείας εμφανείας παρωχηκυίας, τὸν πλοῦτον κενοῦντες [ταῖς] τῶν 860- μένων χερσὶ, ἐνεχείρουν καὶ πρὸς τὴν οι αναχώρησιν ἐνσκευάζεσθαι. ᾿Αντεστρατήγει δὲ τούτοις φθόνος τοῦ κοινοῦ πολεμίου πᾶσι βασκαίνων καλοῖς, καὶ κηδευτῆς ὁ τούτου ἐπ' αὐτοῖς μόνοις τὰς ἐλπίδας τοῦ βίου σαλεύων, ἐπὶ τοσοῦτον χαλεπήνας τῷ πρά- γματι, ὡς καὶ βασιλέα πρὸς μέγαν ἐξερεθίσαι θυμόν. Λέων δὲ οὗτος ἦν, ὁ τοῦ Κοπρωνύμου υἱὸς καὶ διά δοχος, ὃς τὸν νέον ὑπεραλγήσας καὶ τὸν οἰκεῖον φίλον τιμῶν, ὁμμάτων δεῖξαι χηρεύοντα τὸν νεανίαν, εἰ μὴ τῆς ἐγχειρήσεως ἐκσταίη, σὺν ὅρκοις διηπει. λεῖτο ". Καὶ πρὸς τὴν Κύζικον ἐξαπέστειλεν, ἀξιό- χρεων ἐγχειρίσας πραγμάτων διοίκησιν, ὡς ἂν τοῖς ματαίοις καὶ τῷ χρόνῳ παραῤῥέουσιν ἀγεννῶς ἐνασχολούμενος, λήθη παραδοίη ε8κ τῶν ἀεὶ ἐστώτων τὴν ἀγλαΐαν. Ὁ δὲ ὥσπερ έρμαιον τὴν ἔξοδον άσπα- σάμενος, ἐπιτυγχάνει κατὰ τὴν ἐπὶ Σιγριανὴν πάροδον γέροντι τὰ πάντα θαυμασίῳ, Γρηγορίῳ τούνομα, είπερ καὶ ὀνόματος ἡμῖν μέλει, ἄλλοις σε κατηγλαϊσμένῳ χαρίσματι καὶ προφητείας χάριτι λαμπομένων ὃς πολλοῖς ἱδρῶσι ἐλευθέραν τῶν πα θῶν τὴν ἑαυτοῦ καρδίαν ἀπεργασάμενος, πρός τε θεοπτίαν ἐπιτήδειος καὶ πρὸς τοῦ μέλλοντος κατα- νόησιν ἐγεγόνει· καὶ τὰ τῆς προθέσεως ἀνατίθησι, καὶ τὴν φυγαδείαν ἐν βουλαῖς οὖσαν ὅσον οὔπω καθ- υποφαίνει ". Ὁ δὲ συνήθως τῷ παναγίῳ καταλαμ- φθεὶς Πνεύματι, Οὐδὲν δεῖ σοι, φησί, τῆς φυγαδείας, ὦ νεανία, μετ' ὀλίγον ἀκωλύτου τῆς ἀναχωρή σεως ἐσομένης. Ο γὰρ σὸς κηδευτής ἅμα τῷ βασι λεύοντι τῆς παρούσης βιοτῆς ἀπωσθέντες, πρὸς τὴν ἐκεῖσε μετακομισθήσονται συνοικίαν. Καὶ τῇ συνούσῃ ψιθύροις ἐπεφώνει τοῖς χείλεσι, ὡς Ὁ καλὸς οὑτοσὶ νεανίας καὶ μαρτύρων κομισθήσεται στέφη καιρῷ τῷ προσήκοντι. ἂν δὲ τῷ τοῦ γέροντος ἐξυπηρετούμενος ο υπου ζυγίῳ, καὶ ταύτῃ μᾶλλον ἢ τῇ βασιλείῳ τῶν ἵππων υπηρεσία μεγαλαυχούμενος, ἐν ᾗ καὶ διέπρεπε. Τούτου τῇ διδασκαλία προσμείνας, καὶ Πατέρων ἑτέρων ἐπισκέψεσι ἐμβραδύνας, ὠψίσθη τῆς οἴκαδε υποστροφῆς, καὶ τῷ τυχόντι χωρίῳ σὺν τοῖς συνοῦ σιν, ὡς εἶχε σκευῆς, ἐγκατέμεινε· καύσωνί τε πολ λῷ καὶ δίψῃ σὺν τοῖς ἀμφ' αὐτὸν συνεχόμενος, οὐ δυσχεραίνων τῷ συμβεβηκότι, οὐκ ἀπουσίᾳ τοῦ ὕδατος προς μεταμέλειαν ὑποφερόμενος, οὐ πρὸς ἴασιν εὐ τοῦ δίψους τὸν οἰκεῖον δεσπότην ἐκμειλισσό- μενος, ἀλλὰ τὰς συνήθεις ἀποδοὺς τούτῳ προσευχάς, ἐπὶ τοῦ προσόντος ἀνέκειτο τάπητος, ὕμνω βραχύ παραμυθήσασθαι τὸ δίψος ἐθέλων. Αλλ' ὁ τῶν θαυ μασίων Θεὸς ἐντρυφῶντα δι' αὐτὸν τοῖς πόνοις τὸν νεο Αt παραθείη. όσον ἐξεπηρετ. προσίασε. παρουσία τε. οι τοῦ πρὸς τὴν διηπειλῆτο υποκαθι μετ' ὀλίγου THEOPHANIS VITA. consuetam suavitatem superans, Domini praesentiam B " C D indicabat. Is nempe admirabilium conjugum propo- situm approlans, presentia eos sua honestavit. Sese igitur humi prosternentes, ut sibi misericor- diae fontes manarent, obsecrabant. Adeoque ubi res transacta esset, præterieratque divinæ ille con- spectus praesentia, opes statim efundentes, pau- perum manibus contradebant, quo se ad vitam in solitudine degendam compararent. Sed communis hostis invidia, quam ipse ex rebus honestis præcla- risque contrahit, adversabatur. Socerque ejus, qui omnem in ipsis solis rerum suarum spem positam babebat, consilium sic agre tulit, ut ipsum quoque imperatorem in magnam iudignationem impulerit. Leo hic fuit Copronymi filius, at imperil hæres. Is adolescentis vicem dolens, propriumque amicum honorans, jurejurando comminatus est se adole- scenti oculos effossurum, nisi a proposito desisteret. Misit itaque Cyzicum, manusque praeclarun com- misit, ut dum rebus vanis, ac quæ tempore diffu- unt, ignaviter impenditur, earum quæ semper per- manent, oblivisceretur. At ille tanquam oblatum, quod urbe exeundum esset, amplexus, remque lubenter habens; dum apud Sigrianem transit, ad- mirando seni Gregorio nomine, viro cum aliis do- nis, tum prophetiæ gratia illustri, occurrit. Multis enim is sudoribus animum a perturbationibus libe- rum, seque tum ad contemplationem rerum divina- rum, tum ad eorum, quæ ventura essent, cognitio- nem, apuum reddiderat. Huic Theophanes animi sui propositum aperit, ac so fugam meditari subin- dicat. Mle sancto Spiritu, ut erat solitus, illustra- tus : Nibil est, inquit, o juvenis, quamobrem de fuga cogites : paulo post enim licebit tibi, nemine prohibente, ad solitudinem te conferre. Tuus nam- que socer, necnon imperator vivis exempti að ævi futuri contubernium commigrabunt. Tum uxori, que comes erat, labiis ad aures susurrat, fore, ut præclarus juvenis martyrum quoque lauream op- portuno tempore reportaret, Senioris inserviebat jumento, eoque magis, quam regio equorum ministerio gloriabatur, quo ortatus erat. Senis igitur doctrina assiduus, ipso sc dum visendis aliis Patribus tempus terit, de- mum rediturum hora tardior prohibuit; unaque cum sociis loco primum obvio cum supellectile con- sedit. Cumque interim ingenti sestu sitique ipse pariter ac comites excruciarentur, haud tamen quod acciderat indigne ferens, vel aquæ penuria eo ad- ductus, ut se itineris peniteret, aut ut saltem sitim depulsurus dominum suuma votis fatigaret; sed ubi solitas preces reddidisset, super tapete illic expanso recumbebat, somno paulisper sitim leniturus. rerum mirabilium effector Deus, juvenem intuens propter se libenti anino labores ferentem, magno VARIÆ LECTIONES. ** Scribebatur Legebatur Par. * Legebatur My. Fur. ferte mg. Par. Par. Par.

νεανίαν ὁρῶν, μεγαλοτίμῳ τερατουργήματι (ὁ γὰρ Δι ἀγνώμονι λαῷ ἐξ ἀκροτόμου βλύσας τὰ νάματα πῶς οὐκ ἔμελλεν ε' εὐγνώμονι νεανίᾳ τὰ τῆς χρείας παρ έξεσθαι ;)· πλησίον γοῦν οὗπερ ἐπέκειτο τάπητος, πηγή τις θείῳ προστάγματι παραδόξως ἀνέβλυσε, καὶ θίξει τῷ θεράποντι τὴν αἴσθησιν ἐμποιήσασα, πρὸς ἐπίγνωσιν αὐτῆς διήγειρεν· καὶ τοὺς συνόντας προσκαλεσάμενος τὸ θεοδώρητον ἐπεδείκνυε τοῦ δί ψους ἴαμα· καὶ κοίλαις χερσὶν ἀρυσάμενοι τοῦ προσ- ηνοῦς ἐκείνου καὶ Θεοδότου καταπήλαυον " νάμα τος, τὴν προσήκουσαν εὐχαριστίαν τῷ δοτῆρι πάν των καλῶν, ὡς τὸ εἰκὸς, ἀναπέμποντες. Τοῦ μή τινε δὲ δόκησιν ἐμποιῆσαι, ὡς ἀφανεί σε καλυπτομένη τύχῃ πρὸς τοὐμφανὲς ἔχει ἀθρόον ἀναφανείσα, διά νυκτὸς ἀπῴχετο, ὡς μηδὲ ίχνος ἐς τὸ πρωί ταύτης ἐμφανισθῆναι. Τοῦτο τῆς τοῦ θείου θεράποντος παι δόθεν πρὸς Θεὸν ἀγάπης πρὸς ὑπόδειγμα 1, τοσούτ τον τὴν τοῦ θεόπτου Μωϋσέως παρατρέχον οι θαυ ματουργίαν, ὅσον ὁ μὲν αἰτήσας, ὁ δὲ μὴ τοῦτο πρά ξας ἔλαβε· καὶ ὁ μὲν ἀνάγκῃ τῶν γογγυσμών τῶν οἰκείων ἐξεδιάζετο δοῦναι Δεσπότην· ὁ δὲ καρτερία καὶ τῇ τῶν συνόντων εὐχαριστία τὸν ἴδιον ἐφείλκε το δοῦναι Δεσπότην· καὶ οἱ μὲν τὸ δωρηθέν (ἵνα μὴ λέγω Μωϋσέα) κατερρύπωσαν ἀμφιβολίᾳ οἱ δὲ τὸ θὲν τῇ τοῦ καλοῦ προκοπῇ κατεκόσμησαν. Ο . Ούπω γὰρ τριῶν παριππευσάντων ἐτῶν, κηδευτής ὁ τούτου ἅμα τῷ βασιλεύοντι τῆς παρούσης έκτμη θέντες εὐκλείας, πρὸς τὴν ὀφειλομένην παρεπέμ φθησαν ἐνοικίαν. Εἰρήνη δὲ τὸ κραταιόφρον ἐκεῖνο καὶ θεοφόρητον γύναιον τῆς βασιλείας σὺν υἱῷ τοὺς οίακας ἐγχειρίζεται· εἴπερ χρή γύναιον καλεῖν τὴν κατ' ἐχθρῶν καὶ παθῶν ἀῤῥενωπῷ καθωπλισμένην φρονήματι· καὶ σπένδεται φύσις βροτῶν ἀλλήλοις τε καὶ Θεῷ, πολυχρόνιον κεκτημένη τὸν πόλεμον· καὶ εἰς ἅπαν ἐκκαθαρισθείσης ", πάντα πρὸς τὸ φαι δρὸν μετεβάλλετο. Τότε καὶ ἥλιος ὁ πάντ' ἐφορῶν ἡμέραν ἐπίδεν ει ὁλοσχερῶς ἐλευθέριον, καὶ τὸ στυ γνὸν τῆς κατηφείας & πολλοῖς περιεβέβλητο χρόνοις ἀποδυσάμενος σταθερώτερον εξέλαμπε. Τότε τοίνυν τῶν οἰκείων βουλευμάτων ή θεοκόσμητος και φίλαγε νος ξυνωρὶς ἐν ἐξουσία γενομένη, τὸν προσόντα που κίλον πλοῦτον τῆς οἰκίας " ἐκφοροῦντες, πάσι τοῖς ἐν χρεία καθεστηκόσι διένεμον· καὶ μία φιλοθέων οικία πολλοῖς ὑπηρετησαμένη τὰ πρόσφορα, καὶ τῶν τῷ Θεῷ προσανεχόντων τὰ φαῦλα διαφερόντως θερα πεύσασα, τὸν τὰ ἐκείνων ιδιοποιούμενον μεγάλως κατέτερπε. Ταῦτα οὖν καὶ τὰ ἄλλα ὅσα προσῆκε διαπραξάμε- νoι, ἡ μὲν τῷ κατὰ Πρίγκιπον σεμνείῳ αὐτοῖς κτή μασι εγκατοικίζεται, ὁ δὲ πρὸς τὸν μέγαν ἐπανα- τρέχει Στρατήγιον, ἐν τῷ κατὰ τὴν Σιγριανής Πολυ χρονίῳ τυγχάνοντα, ο πάλαι τούτῳ παρ' αὐτοῦ δεδώ ρητο ραστώνης χάριν καὶ ἀναπαύσεως, κἀκεῖσε ταῖς ἐκείνου χερσὶν ἀποκείρεται· μᾶλλον μὲν οὖν ἱερουρ Έμελεν κατεπήλαυον ἀφανεία προσυπόδειγμα, οι παρατρέχων Οι γογγυστών ἀφείλκετο κ' τὸν τῷ ἀχλύος νεί ομίχλης ἐπῇθεν. ἐπίθεν, εποίησεν. “οι οἰκείας THEOPHANIS VITA. illam miraculo decoravit. Qui enim ingrato populo A ex durissima peira latices effudit, cur probo juveni necessaria non subministraret? Probe igitur ubi is stiato tapete jacebat, divino jussu fons quidam ad- miranda scaturigine profluxit: tactuque suo servum Dei excitans, sese illi patefecit : qui sociis convoca- tis, sitis remedium a Deo datum ostendit. Garis igi- wr manibus aquain haurientes, suaves illos divino- que munere concessos latices, debitas bonorum omnium largitori Deo gratiarum actiones redden- tes, pro eo ac ofcii ratio petebat, perceperunt. no quis posset suspicari, fontem illum cum occulte lateret, repente in apertum productum erupisse, nocte sie evanuit, ut ne vestigium quidem ejus ul- lum mane relinqueretur. Hoc amoris, quo sanctus hic jam inde a puro Deuna prosequebatur, signum fuit : lauto majus illo, quod Moyses Dei inspector edidit, quod ipse precibus rem impetravit; bic au- tem ne id postulans quidem. Præterea ille murmu· rantium suorum necessitate adductus, Dominum ad largiendum impulit: hic autem patientia, et gratiarum actione utens cun sociis suis, proprium Dominum movit ; ad hæc Judzi (ne dicam Moser) incredulitate munus inquinarunt; hi sutem cort- cessum donum honestatis accessione honesta- runt.. • Nondum anni tres præterierant, cum socer ejus, et imperator a mundi gloria excisi, ad domicilium quod eos deceret, translati sunt. Irene autem u- lier illa fortis animi, ac divino sensu prædita, cum filio imperii gubernacula suscepit (si tamen mulier dicenda est, quae adversum hostes ac perturba- tiones virilem animum gessit). Tumque humanum genus, quod diuturno bello laboraverat, cum secuin ipsum, tum cum Des conciliatur.: prorsusque de- pulsis tenebris, lætiorem omnia faciem induebant. Tunc quoque sol, qui cuncta lustrat, diem ex onini parte librum extulit, et mcrorem atque tristitiam, quæ diu ipsum occupaverat, exuens, niddius. eluxit. Tunc igitur a Deo ornatum, ac castitatis amans per illud, ejus quod animo constitutum erat, nadium potestatem, uberes domo divitias profe- rentes, in omnes large egenos erogabant. Adeoque una Dei amantium domus, multis, quæ victui erant necessaria subininistrans, et eorum qui se Deo de. diderant, pauperiem vitæque incommoda eximie sublevans, Deum ipsum, qui hac sua fecerat, vehementer oblectabat. Cum igitur hæc et alia multa perfecissent, illa quidem in monasterio quod in insula Principe situm est, collatis eo facultatibus suis consedit : lic autem ad magnum Strategium revertitur apud Sigrianam degentem in monasterio, cui nomen Polychronius; quod is ab ipso otii quietisque gratia donatum acceperat : illicque manibus illius deton- S B C VARIE LECTIONES. · Paro Par. Pur. * fort. Par. Par. Par. Par. excidisse videtur. gebatur Par. et in margine: forte Par.

γείται πολλῷ τῆς τοῦ μεγάλου Ἰσαὰκ θυσίας Ιερου- γίαν ἱερωτέραν, ὅσον τοῦ ἀκουσίου σεμνότερον τὸ ἐπούστον, καὶ τοῦ μὴ τετελεσμένου τὸ πέρας λαβόν· κακείνῳ τὴν μονὴν αὐτοῖς κτήμασιν ἀναθες (πολλά γὰρ ἦν, & ταύτῃ συγκαθιέρωσεν), βουλήσει τούτου καὶ γνώμῃ πρὸς τὴν νῆσον διαπεραιούται και ἣν Καλώνυμον κικλήσκουσιν, καὶ τὸ προσὸν ἐν ταύτῃ πατρόθεν κτημάτιον μοναστήριον ἐκ τῶν ὑπολειφθέν των δειμάμενος *, ἐκ τῆς Θεοδώρου μονῆς ἀθροίσας μονάζοντας, ὃν Μονοχεράριον οἱ εἰδότες ο επονομά- ζουσι. Οσης δὲ ἀρετῆς ὑπῆρχεν οὗτος ἀναπλέως, καὶ ἡ δημώδης και σαφῶς παρίστησι παροιμία. Τούτοις τὴν τῆς μονῆς δεσποτείαν δωρησάμενος, καὶ τὸν πάντων δοκιμώτατον ἀναδείξας ἡγούμενον, ἀρχέτυπον ὑπὸ ἀκοῆς τοῖς λοιποῖς ἐγνωρίζετο, ταπεινώσει μὲν το αὐτῇ κοσμούμενος, ὡς μηδενὶ τῶν ἄλλων οικτρότη- τα παραβάλλεσθαι· ἀσκήσει δὲ καὶ χαμευνία τηλε- καύτῃ περιλαμπόμενος, ὡς παρατρέχειν πολλῷ τῷ μέσῳ τοὺς ἅπαντας. Τῇ δὲ τῶν θείων Βίβλων γραφή σχολάζων ἀνημέριον δν, ἣν οὐκ ἐκ παιδείας ἀνθρωπί- γῆς, ἀλλὰ πόνῳ διηνεκεῖ καὶ θείᾳ κτησάμενος χάριτι ἀκριβῶς μετήρχετο. Παννύχιον τῇ καθαρά προσευχή πρὸς Χριστὸν ἐκδημῶν τὸν ποθούμενον, τὴν εὐμένειαν - ἐφείλκετο τούτου· καὶ θυμὸν δὲ κατὰ δαιμόνων στρα τολογήσας καὶ παθῶν, παρὰ τοῖς πᾶσιν ἅπερ τις Μωσής ἕτερος οι καθωράτο. Επιθυμίαν δὲ τῶν γηίνων ἀποστήσας εἰς ἅπαν, μόνοις τοῖς θείοις προσ- έμενεν, ἀνδρείᾳ δὲ καὶ καρτερίᾳ καὶ τῇ τῶν δει νῶν ὑπεροψίᾳ ὅσῃ κατηγλαΐζετο, οι τελευταῖοι τούτου μάλιστα παρέδειξαν χρόνοι. Οὕτω δὴ τούτου ταῖς ἀρεταῖς ἐπακμάζοντος, την ἐπίκηρον βιοτὴν τε ὁ τῆς μονῆς προστάτης ἀφεὶς, πρὸς τὴν ἀγήρων μεταβιβάζεται λῆξιν. Πάντων δὲ συνδρομὴ ἐπ' αὐτὸν καὶ ἱκεσία, σὺν δάκρυσι προστῆς καὶ τοῦτον ἱκετευόντων καὶ τῆς σωτηρίας ἡγήσασθαι, ὧν καὶ τὴν ἐσχάτην τάξιν πληρῶν ἀρεταῖς ἔφωτα- γώγει τούτους καὶ πράξεσι. 'Αλλ' οὐκ ἔπειθον γνώ μην τους ταπεινοῖς ἐμμένειν εμμελετήσασαν, καὶ ὅσον ἀρετὴ πρὸς ὕψος ἦγε μετέωρον, ἐπὶ τοσοῦτον τούτοις φιλονεικοῦσαν ἐγκαλλωπίζεσθαι. Αμέλει πάντα παρὰ φαῦλον θέμενος, τὴν ῥάβδον ἐπὶ χεῖρας λαβὼν, καὶ τῇ ἐλπίδι Χριστὸν, ᾗ διὰ βίου συνέζη κ παντός, ἀραρότως θωρακισάμενος, ἐπὶ τὸ τῆς Σι γριανής ὄρος ἀφικνεῖται· καὶ παρά τινος γεωργού χωρίον ὠνησάμενος ὅπερ ἀνέκαθεν ἀγρὸς ὠνομάζετο (ἦν δὲ παρὰ θεοφιλῶν κεκομισμένος " δάνειον, οὐ γὰρ το ψυχῆς ἐκέκτητό τι καὶ τοῦ περικειμένου βα κίου τῷ σώματι), μύσας τὰς αἰσθήσεις, καὶ σαρκὸς ἔξω καὶ κόσμου γενόμενος, ἐν αὐτῷ τὴν παροικίαν ἐποιεῖτο τοῦ βίου· τῇ μὲν θεοσδότῳ τῶν χειρῶν ἐρ- γασίᾳ ἐπὶ τοσοῦτον προσκείμενος, ὡς οὔπω παριπ- πεύσαντος χρόνου ἀποδοῦνα: μὲν τοῖς δεδανεικόσι το ἔφλημα, ἑαυτῷ δὲ τὰ τῆς χρείας ἐκ τῶν χειρῶν που ρίζεσθαι. Αὐτὸς δὲ ἑαυτοῦ κρείττων ἑκάστης γινό- Β που διαπαιρεούται δημάμενος οι οἰδότες δημόδης καθ' ἡμέραν του. Ενημέρευε. ὥσπερ καὶ καθάπερ. οι ἕτερος ήπιος Η βιώνην, ἀγήρῳ συνέρει. κεκομισμένον το ψυχῆς, πλήν ἐκτὸς THEOPHANIS VITA. A detur: imo vero immolatur, hostia quam magnus Isaac longe secratiore, quo præstantius sanctiusque quod ultro fit, quam quod præter voluntatem, atque id, quod peractum est, eo cui fuis reique absolutio defuit. Iti itaque monasterio cum prædio tolaque possessione, quæ amplissima erat, donario oblato, ejus voluntate ac consilio ad insulam, quama Calonyuum vocant, se contulit ; se prediulo, quod in ea paternam habebat ex reliquis facultatibus, in monasterium exstructo, monacho ex Theodori, quem Monacherarìum vocitant, accivit monasterio. Quantæ aulem is virtus esset, vel vulgi proter- bium facile indicat. In borum jura monasterio con- cesso, omniumque probatissimo præfecto illius constituto, obedientiæ exemplar se ipsum exhibuit., Tanta praetabat humilitate, ut supra omnes mise- rabilem sese deploraret. Sie autem austerioris vita exercitiis lectique duritie clarebat, ut longo omnes post se relinqueret intervalle. Divinorum librorum scriptioni assidue incumbebat, quorum scientiam non humana disciplina, sed labore continuo et divina gratia plene callebat. Noetem precando con- sumens, puraque oratione in Chrisum, cujus tene- batur desiderio, excedens, illius sibi benevolentiam conciliabat. Cumque adversus dæmones animique ægritudines instructa ira pugnaret, cunctis lenis tanquam Moses alter apparebat. Rerum terrenarum cupiditatem sic abjecerat, ut divinis tantum vaca- ret. Quanta porro fortitudine eniteret, laborumque ac ærumnarum sustinentia atque contemptu, extre- C ma ipsius tempora potissimum indicarunt. Sic igitur illo virtutibus florente, monasterii præfectus ab hac mortali vita discessit ad immor- talem. Tum ad eum universorum concursu facio, cum lacrymis supplices rogant ipsis praeesse velit, ac salutis ducem agere, qui vel extremum apud eos locum tenens, virtutibus vitaque agenda illis prælu- ceret. Nihil tamen ejus animum qiovere potuerunt, enjus unum studium erat, ut in abjectis humilis permaneret : ac quanto sublimior virtute tollebatur, tanto his honestari amplius, contendebat. Denique spretis omnibus, assumptoque in manum baculo, sc spei vi, cui, quoad vixit, nisus fuerat, Christum pro thorace aple induens, ad Sigrianæ montem venit coemptoque ab agricola prædiolo, cui olim " jain agri nomen erat ( nempe mutuo a viris reli- giosis accepta pecunia, cum præter animum viles que pannos quibus legebatur corpus nihil posside- ret), clausis sensibus, ac carne mundoque excedens, illic domicilium sibi statuit. Manuum labore, ac divinitus concessa operis industria tantum profecit, ut nondumi elapso anno cum mutuo sumptam pecII- niam redderet, tum victui necessaria compararet. In dies autem se ipso melior evadens, et quæ retro εunt (ut Apostoli verbis ular) obliviscens, ad ante- VARIE LECTIONES. D Par. Par, Par. Par. Par. fort. o fort. mg. Par. male. et statim fur. Legebatur Par, ante vel excidisse videtur.

γείται πολλῷ τῆς τοῦ μεγάλου Ἰσαὰκ θυσίας Ιερου- γίαν ἱερωτέραν, ὅσον τοῦ ἀκουσίου σεμνότερον τὸ ἐπούστον, καὶ τοῦ μὴ τετελεσμένου τὸ πέρας λαβόν· κακείνῳ τὴν μονὴν αὐτοῖς κτήμασιν ἀναθες (πολλά γὰρ ἦν, & ταύτῃ συγκαθιέρωσεν), βουλήσει τούτου καὶ γνώμῃ πρὸς τὴν νῆσον διαπεραιούται και ἣν Καλώνυμον κικλήσκουσιν, καὶ τὸ προσὸν ἐν ταύτῃ πατρόθεν κτημάτιον μοναστήριον ἐκ τῶν ὑπολειφθέν των δειμάμενος *, ἐκ τῆς Θεοδώρου μονῆς ἀθροίσας μονάζοντας, ὃν Μονοχεράριον οἱ εἰδότες ο επονομά- ζουσι. Οσης δὲ ἀρετῆς ὑπῆρχεν οὗτος ἀναπλέως, καὶ ἡ δημώδης και σαφῶς παρίστησι παροιμία. Τούτοις τὴν τῆς μονῆς δεσποτείαν δωρησάμενος, καὶ τὸν πάντων δοκιμώτατον ἀναδείξας ἡγούμενον, ἀρχέτυπον ὑπὸ ἀκοῆς τοῖς λοιποῖς ἐγνωρίζετο, ταπεινώσει μὲν το αὐτῇ κοσμούμενος, ὡς μηδενὶ τῶν ἄλλων οικτρότη- τα παραβάλλεσθαι· ἀσκήσει δὲ καὶ χαμευνία τηλε- καύτῃ περιλαμπόμενος, ὡς παρατρέχειν πολλῷ τῷ μέσῳ τοὺς ἅπαντας. Τῇ δὲ τῶν θείων Βίβλων γραφή σχολάζων ἀνημέριον δν, ἣν οὐκ ἐκ παιδείας ἀνθρωπί- γῆς, ἀλλὰ πόνῳ διηνεκεῖ καὶ θείᾳ κτησάμενος χάριτι ἀκριβῶς μετήρχετο. Παννύχιον τῇ καθαρά προσευχή πρὸς Χριστὸν ἐκδημῶν τὸν ποθούμενον, τὴν εὐμένειαν - ἐφείλκετο τούτου· καὶ θυμὸν δὲ κατὰ δαιμόνων στρα τολογήσας καὶ παθῶν, παρὰ τοῖς πᾶσιν ἅπερ τις Μωσής ἕτερος οι καθωράτο. Επιθυμίαν δὲ τῶν γηίνων ἀποστήσας εἰς ἅπαν, μόνοις τοῖς θείοις προσ- έμενεν, ἀνδρείᾳ δὲ καὶ καρτερίᾳ καὶ τῇ τῶν δει νῶν ὑπεροψίᾳ ὅσῃ κατηγλαΐζετο, οι τελευταῖοι τούτου μάλιστα παρέδειξαν χρόνοι. Οὕτω δὴ τούτου ταῖς ἀρεταῖς ἐπακμάζοντος, την ἐπίκηρον βιοτὴν τε ὁ τῆς μονῆς προστάτης ἀφεὶς, πρὸς τὴν ἀγήρων μεταβιβάζεται λῆξιν. Πάντων δὲ συνδρομὴ ἐπ' αὐτὸν καὶ ἱκεσία, σὺν δάκρυσι προστῆς καὶ τοῦτον ἱκετευόντων καὶ τῆς σωτηρίας ἡγήσασθαι, ὧν καὶ τὴν ἐσχάτην τάξιν πληρῶν ἀρεταῖς ἔφωτα- γώγει τούτους καὶ πράξεσι. 'Αλλ' οὐκ ἔπειθον γνώ μην τους ταπεινοῖς ἐμμένειν εμμελετήσασαν, καὶ ὅσον ἀρετὴ πρὸς ὕψος ἦγε μετέωρον, ἐπὶ τοσοῦτον τούτοις φιλονεικοῦσαν ἐγκαλλωπίζεσθαι. Αμέλει πάντα παρὰ φαῦλον θέμενος, τὴν ῥάβδον ἐπὶ χεῖρας λαβὼν, καὶ τῇ ἐλπίδι Χριστὸν, ᾗ διὰ βίου συνέζη κ παντός, ἀραρότως θωρακισάμενος, ἐπὶ τὸ τῆς Σι γριανής ὄρος ἀφικνεῖται· καὶ παρά τινος γεωργού χωρίον ὠνησάμενος ὅπερ ἀνέκαθεν ἀγρὸς ὠνομάζετο (ἦν δὲ παρὰ θεοφιλῶν κεκομισμένος " δάνειον, οὐ γὰρ το ψυχῆς ἐκέκτητό τι καὶ τοῦ περικειμένου βα κίου τῷ σώματι), μύσας τὰς αἰσθήσεις, καὶ σαρκὸς ἔξω καὶ κόσμου γενόμενος, ἐν αὐτῷ τὴν παροικίαν ἐποιεῖτο τοῦ βίου· τῇ μὲν θεοσδότῳ τῶν χειρῶν ἐρ- γασίᾳ ἐπὶ τοσοῦτον προσκείμενος, ὡς οὔπω παριπ- πεύσαντος χρόνου ἀποδοῦνα: μὲν τοῖς δεδανεικόσι το ἔφλημα, ἑαυτῷ δὲ τὰ τῆς χρείας ἐκ τῶν χειρῶν που ρίζεσθαι. Αὐτὸς δὲ ἑαυτοῦ κρείττων ἑκάστης γινό- Β που διαπαιρεούται δημάμενος οι οἰδότες δημόδης καθ' ἡμέραν του. Ενημέρευε. ὥσπερ καὶ καθάπερ. οι ἕτερος ήπιος Η βιώνην, ἀγήρῳ συνέρει. κεκομισμένον το ψυχῆς, πλήν ἐκτὸς THEOPHANIS VITA. A detur: imo vero immolatur, hostia quam magnus Isaac longe secratiore, quo præstantius sanctiusque quod ultro fit, quam quod præter voluntatem, atque id, quod peractum est, eo cui fuis reique absolutio defuit. Iti itaque monasterio cum prædio tolaque possessione, quæ amplissima erat, donario oblato, ejus voluntate ac consilio ad insulam, quama Calonyuum vocant, se contulit ; se prediulo, quod in ea paternam habebat ex reliquis facultatibus, in monasterium exstructo, monacho ex Theodori, quem Monacherarìum vocitant, accivit monasterio. Quantæ aulem is virtus esset, vel vulgi proter- bium facile indicat. In borum jura monasterio con- cesso, omniumque probatissimo præfecto illius constituto, obedientiæ exemplar se ipsum exhibuit., Tanta praetabat humilitate, ut supra omnes mise- rabilem sese deploraret. Sie autem austerioris vita exercitiis lectique duritie clarebat, ut longo omnes post se relinqueret intervalle. Divinorum librorum scriptioni assidue incumbebat, quorum scientiam non humana disciplina, sed labore continuo et divina gratia plene callebat. Noetem precando con- sumens, puraque oratione in Chrisum, cujus tene- batur desiderio, excedens, illius sibi benevolentiam conciliabat. Cumque adversus dæmones animique ægritudines instructa ira pugnaret, cunctis lenis tanquam Moses alter apparebat. Rerum terrenarum cupiditatem sic abjecerat, ut divinis tantum vaca- ret. Quanta porro fortitudine eniteret, laborumque ac ærumnarum sustinentia atque contemptu, extre- C ma ipsius tempora potissimum indicarunt. Sic igitur illo virtutibus florente, monasterii præfectus ab hac mortali vita discessit ad immor- talem. Tum ad eum universorum concursu facio, cum lacrymis supplices rogant ipsis praeesse velit, ac salutis ducem agere, qui vel extremum apud eos locum tenens, virtutibus vitaque agenda illis prælu- ceret. Nihil tamen ejus animum qiovere potuerunt, enjus unum studium erat, ut in abjectis humilis permaneret : ac quanto sublimior virtute tollebatur, tanto his honestari amplius, contendebat. Denique spretis omnibus, assumptoque in manum baculo, sc spei vi, cui, quoad vixit, nisus fuerat, Christum pro thorace aple induens, ad Sigrianæ montem venit coemptoque ab agricola prædiolo, cui olim " jain agri nomen erat ( nempe mutuo a viris reli- giosis accepta pecunia, cum præter animum viles que pannos quibus legebatur corpus nihil posside- ret), clausis sensibus, ac carne mundoque excedens, illic domicilium sibi statuit. Manuum labore, ac divinitus concessa operis industria tantum profecit, ut nondumi elapso anno cum mutuo sumptam pecII- niam redderet, tum victui necessaria compararet. In dies autem se ipso melior evadens, et quæ retro εunt (ut Apostoli verbis ular) obliviscens, ad ante- VARIE LECTIONES. D Par. Par, Par. Par. Par. fort. o fort. mg. Par. male. et statim fur. Legebatur Par, ante vel excidisse videtur.

μενος, τῶν ὄπιθεν ἐπιλανθανόμενος, ἀποστολικῶς εἰπεῖν, ἐπηύξει “ τοῖς ἔμπροσθεν, οὐ τὴν ἐν τῷ καλῷ μονὴν προκοπὴν ἡγούμενος, ἀλλὰ τὸ μὴ προβαίνειν ἐν τούτῳ, ζημίαν οὐ τὴν τυχοῦσαν οιόμενος. Συνήρα γει δὲ τούτῳ χάρις ἐν πᾶσι καλοῖς, ἡ παιδόθεν ἀνα- παυσαμένη τούτῳ καὶ διηνεκῶς ἐπιλάμπου τα. Καὶ τὶς ἂν τούτου τὰς πρὸς Θεὸν δι' εὐχῶν ἐκδη μίας (α? τῶν ἐνύλων εἰς ἅπαν ἀποκαθάρασαι ὄργανον θείων ἐνεργειῶν εἰργάσαντο 4′) κατ᾽ ἀξίαν ἐκφράσαι δυνήσαιτο; τίς δὲ τὸ τῆς σωφροσύνης κάλλος τῆς τούτου καρδίας έξειπεῖν ἰσχύσειεν, ἢ τοῖς ἀσωμάτοις συνάπτουσα καὶ Θεοῦ δοχεῖον ἐργαζομένη καθαρώς τατον, πρός τε θεοπτίαν ἀνῆγε καὶ τὸ μέλλον ὡς παρὸν ὁρᾷν παρεσκεύασε ; τίς δὲ λόγος τῆς ἐκείνου πρὸς Θεὸν καὶ τὸν πλησίον ἀγάπης τρανῶσαι φιλονει κήσει τὸ ἀκόρεστον, κἂν πρὸς αὐτὸν αἰθέρα πτερο- φυήσας ἐπαναβαίη; τῆς πίστεως τὸ στεῤῥὸν καὶ διπλόης ἁπάσης ἀμέτοχον, τῆς ἐλπίδος τὸ ἄῤῥηκτον, ᾖ παιδόθεν θωρακισάμενος τήν τε τῶν μελλόντων ἀπόλαυσιν ὡς παροῦσαν λογιζόμενος ἐκρατύνετο ; ᾿Αλλὰ γὰρ ἀρετὴ φωτοβόλοις πυρσεύουσα χάρισι πολύ λοὺς ἐκάλει πρὸς μίμησιν. Αμέλει τὸν ἥπιον Χρισ στοῦ ζυγὸν ὑποδύντες, παιδοτρίβην τοῦ ζῆν πρὸς ἀρετὴν ὑπαλείφοντα κατεπλούτουν. Τῆς γὰρ τοῦ πλη στον ἀγάπης ἀκριβέσι θεσμοῖς τειχιζόμενος, ἐνίκα δι' αὐτῆς τὸ ταπεινὸν τοῦ φρονήματος, καὶ προστάτης τούτων ἐδείκνυτο, ὧν πολὺ πλέον τὸ ταπεινὸν τοῦ φρονήματος ἀμέλειαν τοῖς πρὸς ἀρετὴν χειραγωγου - μένοις ἀπέτικτεν· ἀλλ᾽ ἀναλογοῦσαν τῇ πρὸς αὐτοὺς η στοργῇ τὴν ὑπακοὴν παρείχοντο, τὴν ἀρετὴν αἰδούς μένοι. Ως γε καὶ θείᾳ λαμπόμενος χάριτι, καὶ συνδεῖν ῥᾷστα τὸ δέον οἷός τε ὤν, τοῖς κατὰ Βιθυνίαν ἐνδη- μῶν μοναστηρίοις καὶ ἑτέροις ἀλλαχόθεν προσομιλῶν, τοῖς ἐκείνων τῆς ἀρετῆς λειμῶσι τὰς ὄψεις ἐπαφείς, συνελέγετο ὡς ρόδα τὰ τούτων ἀγωνίσματα, καὶ τοῖς οικείοις προσεκόμιζεν, ἀγάπης ἀρίστης καὶ ὑψοποιοῦ ταπεινώσεως ἐν ἑαυτῷ περιφέρων τὰ ὑποδείγματα. Εγκρατείᾳ δὲ διηνεκεί στομούμενος, ἡνίκα φίλων ἐκάλει παρουσία πρὸς μετάληψιν, τὸ τῆς ἐγκρατείας καλὸν ἐν δευτέρῳ τιθέμενος, τὴν κυρίαν προτίμα τῶν ἀρετῶν· χορτάζεσθαί τε καὶ ὑστερεῖσθαι δὲ κατὰ τὸν μέγαν Παῦλον εὖ εἰδὼς “, καὶ τῆς κενῆς δόξης +8 δραπετεύων τὴν ἐπικράτειαν. Μικροῦ μὲ τῶν ἐκείνου. καλῶν διέδρα τὸ μέγιστον. Τῆς γὰρ κατὰ Νίκαιαν συνόδου συστάσης τὸ δεύτερον, σὺν τοῖς ἄλλοις Πα- τράσιν ἐπὶ αὐτὴν ἐκέκλητο. Πάντων δ' ἐφ᾽ ἵππων ἐξόχων ἀθροιζομένων, καὶ λαμπραίς γαννυμένων ἐσθῆται, δ, αὐτὸς τῷ συνήθει τριχίνῳ κοσμούμενος, υποζυγίῳ τε ἐπιβὰς κανθηλίω ει τὴν ὁδοιπορίαν από μένως ἐποιεῖτο. Ὡς δ' εἶδον δε ἅπαντες τὸν τηλικούτῳ πλούτῳ κομῶντα τὸ πρότερον τούτοις νῦν καλλωπι ζόμενον, ἐξ αὐτοῦ μᾶλλον ἢ τῶν ἄλλων δρεψάμενος Η επεξετείνετο ν. 15. σ' ἠργάσαντο ὑστερῆσθα: ν. 12. οἱειδώς το ἐσθῆσιν και θηλείᾳ, ΐδον F THEOPHANIS VITA. riora contendcbat. Neque enim profectus loco du- A cebat, ut in bono quod adeptus erat, consisteret : imo non mediocre damnum existimabat, nisi semper in eo proveheret. Cordes autem et adjutrix omnibus in bonis illi erat gratia Dei, quæ a puero in illo conquieverat, ac jugiter lucebat. B Quis ejus precum vi in Deum excessus, qui a terrenis prorsus emandatum divinarum operatio- num organum eficiebant, pro dignitate explicare queat ? quis castimoniæ decus cordis illius enarrare possit, quæ beatis eum spiritibus conjungebat, Deique purissimum vasculum praestabat, tumque in Dei conspectum attollebat, et ut futura tanquam praesentia essent aspectaret, eliciebat ? quænam oratio assequi valcat insatiabilem illius erga Deum atque proximum claritatem, licet vi sus alliera " conscendat ? quæ fidei Armitatem, ab omni dupli- citate alienam ? quæ spei constantiam, qua ille jam inde a puero instructus, ac se futuris tanquarn praesentia forent potiri existimans, confirmabatur? cæterum, viri tanta virtus lucidis irradians faci- bus, ad imitandum plures invitabat. Denique qui suave Christi jugum subieraut, vitæ eum instituto- ren, qui ad virtutem animaret, ingenti compendio habebant. Accuratis enim in proximum charitatis scitis munitus, sic humilem de se sensum vincebat, corumque præfectum agebat; quorum animis ini- tiante illo ad virtutem, impensior illa submissio contemptum velut progignebat : tametsi illi ejus virtutem reveriti, pro benevolentia qua eos prose- quebatur, amorisque modo, obedientiam parem rependebant. Velut autem divina illustratus gratia, eoque ingenio præditus, ut quæ recta ac consentanea essent facile dispiceret, quæ in Bithynia ac locis aliis monasteria sita sunt invisens, inque eis mo- nasticem profitentibus familiarius colloquens, con- jectis in illorum virtutum prata luminibus, rosarum instar quibus prælucebant decerpebat certamina, domumque ad suos reportabat, perfectam charitatis et sublimis humilitatis in se circumferens docu- menta. Jugi auten abstinentia duratus, cum amico- rum invisentium præsentia ad cibum percipiendum vocaret, illius honestatem in secundis babens, vir- tutum dominam illi prælatam volebat : qui magni " Pauli more sciret satiari, et penuriam pati, inanis- que gloriæ dominatum fugeret. Pulcherrimum illius factum me pene præteriit. Cum enim Nicææ synodus secundo coacta esset, ad eam ipse quoque cum aliis Patribus vocatus est. Cumque omnes equis præstantibus, et splendidis vestimentis ornati veni- rent, ipse solito cilicino sacco indutus, ac asinæ insidens, lætus iter suscepit. Sed cum viderent eum, qui prius omnibus divitiarum copiis omnes VARIE LECTIONES. exspectes secundum Phil. 3, Par. Par. cfr. Phil. 4, Par. mg. Par. ; sed scriptor barbaran formain praetulisse videtur. Legebatur, nullo sensu. • Par.

μενος, τῶν ὄπιθεν ἐπιλανθανόμενος, ἀποστολικῶς εἰπεῖν, ἐπηύξει “ τοῖς ἔμπροσθεν, οὐ τὴν ἐν τῷ καλῷ μονὴν προκοπὴν ἡγούμενος, ἀλλὰ τὸ μὴ προβαίνειν ἐν τούτῳ, ζημίαν οὐ τὴν τυχοῦσαν οιόμενος. Συνήρα γει δὲ τούτῳ χάρις ἐν πᾶσι καλοῖς, ἡ παιδόθεν ἀνα- παυσαμένη τούτῳ καὶ διηνεκῶς ἐπιλάμπου τα. Καὶ τὶς ἂν τούτου τὰς πρὸς Θεὸν δι' εὐχῶν ἐκδη μίας (α? τῶν ἐνύλων εἰς ἅπαν ἀποκαθάρασαι ὄργανον θείων ἐνεργειῶν εἰργάσαντο 4′) κατ᾽ ἀξίαν ἐκφράσαι δυνήσαιτο; τίς δὲ τὸ τῆς σωφροσύνης κάλλος τῆς τούτου καρδίας έξειπεῖν ἰσχύσειεν, ἢ τοῖς ἀσωμάτοις συνάπτουσα καὶ Θεοῦ δοχεῖον ἐργαζομένη καθαρώς τατον, πρός τε θεοπτίαν ἀνῆγε καὶ τὸ μέλλον ὡς παρὸν ὁρᾷν παρεσκεύασε ; τίς δὲ λόγος τῆς ἐκείνου πρὸς Θεὸν καὶ τὸν πλησίον ἀγάπης τρανῶσαι φιλονει κήσει τὸ ἀκόρεστον, κἂν πρὸς αὐτὸν αἰθέρα πτερο- φυήσας ἐπαναβαίη; τῆς πίστεως τὸ στεῤῥὸν καὶ διπλόης ἁπάσης ἀμέτοχον, τῆς ἐλπίδος τὸ ἄῤῥηκτον, ᾖ παιδόθεν θωρακισάμενος τήν τε τῶν μελλόντων ἀπόλαυσιν ὡς παροῦσαν λογιζόμενος ἐκρατύνετο ; ᾿Αλλὰ γὰρ ἀρετὴ φωτοβόλοις πυρσεύουσα χάρισι πολύ λοὺς ἐκάλει πρὸς μίμησιν. Αμέλει τὸν ἥπιον Χρισ στοῦ ζυγὸν ὑποδύντες, παιδοτρίβην τοῦ ζῆν πρὸς ἀρετὴν ὑπαλείφοντα κατεπλούτουν. Τῆς γὰρ τοῦ πλη στον ἀγάπης ἀκριβέσι θεσμοῖς τειχιζόμενος, ἐνίκα δι' αὐτῆς τὸ ταπεινὸν τοῦ φρονήματος, καὶ προστάτης τούτων ἐδείκνυτο, ὧν πολὺ πλέον τὸ ταπεινὸν τοῦ φρονήματος ἀμέλειαν τοῖς πρὸς ἀρετὴν χειραγωγου - μένοις ἀπέτικτεν· ἀλλ᾽ ἀναλογοῦσαν τῇ πρὸς αὐτοὺς η στοργῇ τὴν ὑπακοὴν παρείχοντο, τὴν ἀρετὴν αἰδούς μένοι. Ως γε καὶ θείᾳ λαμπόμενος χάριτι, καὶ συνδεῖν ῥᾷστα τὸ δέον οἷός τε ὤν, τοῖς κατὰ Βιθυνίαν ἐνδη- μῶν μοναστηρίοις καὶ ἑτέροις ἀλλαχόθεν προσομιλῶν, τοῖς ἐκείνων τῆς ἀρετῆς λειμῶσι τὰς ὄψεις ἐπαφείς, συνελέγετο ὡς ρόδα τὰ τούτων ἀγωνίσματα, καὶ τοῖς οικείοις προσεκόμιζεν, ἀγάπης ἀρίστης καὶ ὑψοποιοῦ ταπεινώσεως ἐν ἑαυτῷ περιφέρων τὰ ὑποδείγματα. Εγκρατείᾳ δὲ διηνεκεί στομούμενος, ἡνίκα φίλων ἐκάλει παρουσία πρὸς μετάληψιν, τὸ τῆς ἐγκρατείας καλὸν ἐν δευτέρῳ τιθέμενος, τὴν κυρίαν προτίμα τῶν ἀρετῶν· χορτάζεσθαί τε καὶ ὑστερεῖσθαι δὲ κατὰ τὸν μέγαν Παῦλον εὖ εἰδὼς “, καὶ τῆς κενῆς δόξης +8 δραπετεύων τὴν ἐπικράτειαν. Μικροῦ μὲ τῶν ἐκείνου. καλῶν διέδρα τὸ μέγιστον. Τῆς γὰρ κατὰ Νίκαιαν συνόδου συστάσης τὸ δεύτερον, σὺν τοῖς ἄλλοις Πα- τράσιν ἐπὶ αὐτὴν ἐκέκλητο. Πάντων δ' ἐφ᾽ ἵππων ἐξόχων ἀθροιζομένων, καὶ λαμπραίς γαννυμένων ἐσθῆται, δ, αὐτὸς τῷ συνήθει τριχίνῳ κοσμούμενος, υποζυγίῳ τε ἐπιβὰς κανθηλίω ει τὴν ὁδοιπορίαν από μένως ἐποιεῖτο. Ὡς δ' εἶδον δε ἅπαντες τὸν τηλικούτῳ πλούτῳ κομῶντα τὸ πρότερον τούτοις νῦν καλλωπι ζόμενον, ἐξ αὐτοῦ μᾶλλον ἢ τῶν ἄλλων δρεψάμενος Η επεξετείνετο ν. 15. σ' ἠργάσαντο ὑστερῆσθα: ν. 12. οἱειδώς το ἐσθῆσιν και θηλείᾳ, ΐδον F THEOPHANIS VITA. riora contendcbat. Neque enim profectus loco du- A cebat, ut in bono quod adeptus erat, consisteret : imo non mediocre damnum existimabat, nisi semper in eo proveheret. Cordes autem et adjutrix omnibus in bonis illi erat gratia Dei, quæ a puero in illo conquieverat, ac jugiter lucebat. B Quis ejus precum vi in Deum excessus, qui a terrenis prorsus emandatum divinarum operatio- num organum eficiebant, pro dignitate explicare queat ? quis castimoniæ decus cordis illius enarrare possit, quæ beatis eum spiritibus conjungebat, Deique purissimum vasculum praestabat, tumque in Dei conspectum attollebat, et ut futura tanquam praesentia essent aspectaret, eliciebat ? quænam oratio assequi valcat insatiabilem illius erga Deum atque proximum claritatem, licet vi sus alliera " conscendat ? quæ fidei Armitatem, ab omni dupli- citate alienam ? quæ spei constantiam, qua ille jam inde a puero instructus, ac se futuris tanquarn praesentia forent potiri existimans, confirmabatur? cæterum, viri tanta virtus lucidis irradians faci- bus, ad imitandum plures invitabat. Denique qui suave Christi jugum subieraut, vitæ eum instituto- ren, qui ad virtutem animaret, ingenti compendio habebant. Accuratis enim in proximum charitatis scitis munitus, sic humilem de se sensum vincebat, corumque præfectum agebat; quorum animis ini- tiante illo ad virtutem, impensior illa submissio contemptum velut progignebat : tametsi illi ejus virtutem reveriti, pro benevolentia qua eos prose- quebatur, amorisque modo, obedientiam parem rependebant. Velut autem divina illustratus gratia, eoque ingenio præditus, ut quæ recta ac consentanea essent facile dispiceret, quæ in Bithynia ac locis aliis monasteria sita sunt invisens, inque eis mo- nasticem profitentibus familiarius colloquens, con- jectis in illorum virtutum prata luminibus, rosarum instar quibus prælucebant decerpebat certamina, domumque ad suos reportabat, perfectam charitatis et sublimis humilitatis in se circumferens docu- menta. Jugi auten abstinentia duratus, cum amico- rum invisentium præsentia ad cibum percipiendum vocaret, illius honestatem in secundis babens, vir- tutum dominam illi prælatam volebat : qui magni " Pauli more sciret satiari, et penuriam pati, inanis- que gloriæ dominatum fugeret. Pulcherrimum illius factum me pene præteriit. Cum enim Nicææ synodus secundo coacta esset, ad eam ipse quoque cum aliis Patribus vocatus est. Cumque omnes equis præstantibus, et splendidis vestimentis ornati veni- rent, ipse solito cilicino sacco indutus, ac asinæ insidens, lætus iter suscepit. Sed cum viderent eum, qui prius omnibus divitiarum copiis omnes VARIE LECTIONES. exspectes secundum Phil. 3, Par. Par. cfr. Phil. 4, Par. mg. Par. ; sed scriptor barbaran formain praetulisse videtur. Legebatur, nullo sensu. • Par.

τὴν ὠφέλειαν, εὐθυμίας ἁπάσης ἀνεπίμπλαντο. Ο δ' Α ἐκθύμως συνασπίσας τῇ ἀληθείᾳ καὶ τὴν πλάνην καταστρεψάμενος, τῇ γενικωτάτῃ “ τῶν ἀρετῶν καλ λυνόμενος, επανῄει σε Τούτου τοῖς καλοῖς οἱ τῆς κακίας γεννήτορες βασκήναντες δαίμονες, μικρὸν τῆς νυκτὸς ἀφυπνοῦν- τι ἀνέδην ἐπικωμάζουσι, καὶ τῆς ὅλης χειρὸς τὸν ἀντίχειρα συὸς δίκην ἀγρίου τοῖς ὁδοῦσι λαβόμενοι, δριμείαν τὴν ἀλγηδόνα καὶ ἔκτοπον ἐνεποίησαν 4, τοὺς τῶν ὀδόντων τύπους ἐπαφέντες τῷ μέρει τοῦ σώματος. Ὁ δὲ τῷ πρὸς Θεὸν ἔρωτι καθηλούμενος, καὶ τῆς ἐκείνων μοχθηρᾶς ἐπινοίας ὑπάρχων ὑπέρ- τερος, οὐδ' οὕτως ἐντρυφἂν τῷ γεγονότι τοὺς βα- σκάνους ἐνέδωκε δαίμονας· ἀπομυρίσματι δὲ ξύλων τιμίων, ὡς εἶχε σπουδῆς, ἐπιχρίσας χεῖρα τὴν πά- Β σχουσαν, ἐλευθέραν παντὸς θᾶττον ή λόγος ἐναπέδειξε μώλωπος. Ὦ τοῦ θαύματος ! χάρις γὰρ θεία διηνεκώς τοῖς ἐκείνου πόνοις ἐπαναπαυομένη, καὶ τρόποις τα πεινοῦ τοῦ φρονήματος, ἀποστολικῶν χαρίτων τῇ δω- ρεᾷ κατελάμπρυνε, καὶ ἐξαισίων θαυμασίων τερατουρ γὸν ἐνειργάσατο. Εἰ μὲν οὖν πάντα λέγειν ἐθελήσω ὅσα θεία χάρις τούτῳ δεδώρητο τὴν ἐνοικίαν ἀσπασαμένη, τούς τε τῶν ἐγκωμίων ἐπιλυμανοῦμαι νόμους, καὶ ὁ λόγος διαλυθεὶς ὡς ἐν μεγάλῳ πελάγει πλέων οἰχή- σεται. Εἰ δὲ τὰ πλείω παρεὶς ὀλίγων ἐπιμνησθήσου μαι, καὶ ὁ λόγος ἕξει τὸ ἀσφαλὲς ὥσπερ ἐπὶ κρηπί δος ἐρτ ρεισμένος ", κἀκ τῶν ῥηθέντων ἀκριβεστάτην ἕξει καὶ τὰ ὑπολειφθέντα την δήλωσιν. Αγρίου δαίμονος ἐπιφορᾷ τις τῶν ἐκεῖσε πολιορ χούμενος, φρενών ἔρημος ἐξαίφνης καθίσταται· καὶ τὰς οἰκείας κατεσθίων σάρκας ὡς ἀλλοτρίας, βαρὺς ἑκάστῳ τῶν προσιόντων ἐδείκνυτο. Δεσμῷ τοῦτον περιβαλόντες πλείονες καὶ πέδαις ἀσφαλισάμενοι μαυρα παρενέβαλον, φύλακας ἐπιστήσαντες· ἀλλὰ μιᾶς ἑσπέρας πρὸς Θεὸν ἱκεσία τοῦ παραλυποῦντο; ἀποδείξασα ἐλεύθερον, τῶν πεδῶν ἐκπεσόντων αθρόον του σώματος, πρὸς τὸ Κυριακὸν σωφρόνως επανιόντα παρέδειξεν, τὸν πρὶν παραπλήγα καὶ πᾶτι δυσάντη- τον. Αρεία τις ἐκάλει τὴν ὅσιον πορευθήναι πρὸς τὸ πολίχνιον καὶ δὴ πορευθέντος χειμὼν ἐπιπίπτει παν ράδοξος, κύμασί τε πολλοῖς ἐξογκώσας τὴν θάλατ ταν, καὶ ἄγριον ἀνεγείρας τὸν κλύδωνα, τὴν ἐπάν δεν ἀπετείχιζεν. Ὁ δὲ τῇ συνήθει κρατυνόμενος πίν στει, τῷ τὴν ἰδίαν ἐκπληροῦντι διακονίαν φησίν Αγγειλον τη συνδούλῃ χαλάσαι τὸν κλύδωνα καὶ τὰ νίστα ἡμῖν ὑφαπλῶσαι γαλήνια, ἵνα τὴν οἴκαδε πο- ρείαν ηρέμα ποιήσωμαι. Καὶ θᾶττον ἢ λόγος ἐπακο- ευθεῖ τὸ ἔργον, τὸν Χριστὸν καὶ Θεὸν ἡμῶν ὡς ἐν πᾶσι κάν τούτῳ τα δεικνύων επαληθεύοντα, μείζονα ποιήσειν τας οἰκείους θεράποντας τοῦ ἰδίου Δεσπό του διατεινόμενον. Πᾶσι δὲ τοῖς ἄλλοις λαμπόμενος κατορθώμασι, τῆς τῶν πενήτων ἐπιμελείας πλείονα φροντίδα τῶν ἄλλων ἐτίθετο · φιλαδελφίᾳ δὲ πλείστῃ τῶν ἄλλων κοσμούμενος, τὸν ἐξ αὐτῆς φυόμενον ἔλεον διαφερόντως ἡσπάζετο, Καὶ δὴ τοῖς προσιοῦσι χεῖρα γεννηκοτάτη Οι επανίες σε τῆς] τοῖς σε ανεποίησαν σ' ἐρειρισμέν της τοῦτο THEOPHANIS VITA. abundaverat, vili nunc habitu gloriantem, majore C ex illo, quam ex reliquis, percepta utilitate, ingenti lætitia repleti sunt. Ipse vero sirenue propugnata veritate, ac errore everso, fide, quæ virtutum ge- neralissima est, inclytus rediit. Verum cum malitiæ auctores dæmones præctaris ipsius factis inviderent, ei nocte parumper dormienti impudenter illudere conati sunt/ Manus enim ipsius pollicem, tanquam sues agrestes, dentibus corri pientes, acerbum dolorem inusserunt, in eaque corporis parte luxata, dentium vestigia reliquerunt. At ille Dei amore confixus, et nequitia dæmonum animum gerens superiorem, ne sic quidem ea re gloriari invidos demones permisit, sed quam pro- pere licuit pretiosorum lignorum unguento manum luxatam ungeus, dicto citius omni plaga liberam reddidit. O rem miram gratia¸ enim divina illius semper laboribus summissique animi motibus præ- sens, apostolicorum eum munerum gratia illustra- bat, rerumque admirabilium effectorem præstabat, Equidem si omnia, quæ divina gratia in hoc sancte viro inhabitans elargita est, munera enumerare voluero, et laudandi leges transilian, et oratio mea instar navigii in ingenti pelago magis dissolvetur. Quod si pauca quaedam, pluribus omissis, comme morabo, et oratio tanquam littora legens in tulo versabitur, et ex iis quæ dicta fuerint, reliqua facile conjicientur. diam ex eo proficiscentem in primis complectelia- Cum sævi dæmonis, impetu quidam illic sodalium opprimeretur, repente mentis vim amisit: carnes- que proprias velut alienas laniaus, cunctis adeun- tibus molestus exsistebat. Itaque vinculis et com- pedibus revinctus, custodie plurium consilio adhibitis custodibus traditus fuerat. At vesprræ unius fusa ad Deum supplicatio, a vexante spiritu liberatum, vinculis repente dissilientibus, ad eccle- siam sana redeuntem mente ostendit, eumn, qui prius mente captus, gravis omnibus erat ad occur- sụm. Usu venit, ut vir sanctus ad oppidum quoddam inafitimum accerseretur ; sed in medio cursu tem- pestá ingens oborta est, qua pelagus immane quan- tum intumuit, sævoque excitato fluctu insuperabile iter redeunti effecit. At vir sanctus solita fide fretus, D propriuin explenti ministerium ait : Conservo mari denuncia, ut frenet tempestatem, et fluctus trau- quillos reddat, quo iter nostrum placide conficere valeamus. Atque ita confestim effectum est, ut Christus ac Deus noster hac item in re, quemad- modum in reliquis omnibus, vera dixisse demon- strar tur, cum majora servos suos, quam ipse lace- ret, pollicitus est effecturos, Cæterum cum omnibus virtutibus excelleret, curandis tamen et sublevandis pauperibus majorem diligentiam adhibebat. Cumn 8$ enim amore fraterno maxime teneretur, misericor- VARIE LECTIONES: Par. Par. Pur. b. l' et mor. Par. Par. Par.

τὴν ὠφέλειαν, εὐθυμίας ἁπάσης ἀνεπίμπλαντο. Ο δ' Α ἐκθύμως συνασπίσας τῇ ἀληθείᾳ καὶ τὴν πλάνην καταστρεψάμενος, τῇ γενικωτάτῃ “ τῶν ἀρετῶν καλ λυνόμενος, επανῄει σε Τούτου τοῖς καλοῖς οἱ τῆς κακίας γεννήτορες βασκήναντες δαίμονες, μικρὸν τῆς νυκτὸς ἀφυπνοῦν- τι ἀνέδην ἐπικωμάζουσι, καὶ τῆς ὅλης χειρὸς τὸν ἀντίχειρα συὸς δίκην ἀγρίου τοῖς ὁδοῦσι λαβόμενοι, δριμείαν τὴν ἀλγηδόνα καὶ ἔκτοπον ἐνεποίησαν 4, τοὺς τῶν ὀδόντων τύπους ἐπαφέντες τῷ μέρει τοῦ σώματος. Ὁ δὲ τῷ πρὸς Θεὸν ἔρωτι καθηλούμενος, καὶ τῆς ἐκείνων μοχθηρᾶς ἐπινοίας ὑπάρχων ὑπέρ- τερος, οὐδ' οὕτως ἐντρυφἂν τῷ γεγονότι τοὺς βα- σκάνους ἐνέδωκε δαίμονας· ἀπομυρίσματι δὲ ξύλων τιμίων, ὡς εἶχε σπουδῆς, ἐπιχρίσας χεῖρα τὴν πά- Β σχουσαν, ἐλευθέραν παντὸς θᾶττον ή λόγος ἐναπέδειξε μώλωπος. Ὦ τοῦ θαύματος ! χάρις γὰρ θεία διηνεκώς τοῖς ἐκείνου πόνοις ἐπαναπαυομένη, καὶ τρόποις τα πεινοῦ τοῦ φρονήματος, ἀποστολικῶν χαρίτων τῇ δω- ρεᾷ κατελάμπρυνε, καὶ ἐξαισίων θαυμασίων τερατουρ γὸν ἐνειργάσατο. Εἰ μὲν οὖν πάντα λέγειν ἐθελήσω ὅσα θεία χάρις τούτῳ δεδώρητο τὴν ἐνοικίαν ἀσπασαμένη, τούς τε τῶν ἐγκωμίων ἐπιλυμανοῦμαι νόμους, καὶ ὁ λόγος διαλυθεὶς ὡς ἐν μεγάλῳ πελάγει πλέων οἰχή- σεται. Εἰ δὲ τὰ πλείω παρεὶς ὀλίγων ἐπιμνησθήσου μαι, καὶ ὁ λόγος ἕξει τὸ ἀσφαλὲς ὥσπερ ἐπὶ κρηπί δος ἐρτ ρεισμένος ", κἀκ τῶν ῥηθέντων ἀκριβεστάτην ἕξει καὶ τὰ ὑπολειφθέντα την δήλωσιν. Αγρίου δαίμονος ἐπιφορᾷ τις τῶν ἐκεῖσε πολιορ χούμενος, φρενών ἔρημος ἐξαίφνης καθίσταται· καὶ τὰς οἰκείας κατεσθίων σάρκας ὡς ἀλλοτρίας, βαρὺς ἑκάστῳ τῶν προσιόντων ἐδείκνυτο. Δεσμῷ τοῦτον περιβαλόντες πλείονες καὶ πέδαις ἀσφαλισάμενοι μαυρα παρενέβαλον, φύλακας ἐπιστήσαντες· ἀλλὰ μιᾶς ἑσπέρας πρὸς Θεὸν ἱκεσία τοῦ παραλυποῦντο; ἀποδείξασα ἐλεύθερον, τῶν πεδῶν ἐκπεσόντων αθρόον του σώματος, πρὸς τὸ Κυριακὸν σωφρόνως επανιόντα παρέδειξεν, τὸν πρὶν παραπλήγα καὶ πᾶτι δυσάντη- τον. Αρεία τις ἐκάλει τὴν ὅσιον πορευθήναι πρὸς τὸ πολίχνιον καὶ δὴ πορευθέντος χειμὼν ἐπιπίπτει παν ράδοξος, κύμασί τε πολλοῖς ἐξογκώσας τὴν θάλατ ταν, καὶ ἄγριον ἀνεγείρας τὸν κλύδωνα, τὴν ἐπάν δεν ἀπετείχιζεν. Ὁ δὲ τῇ συνήθει κρατυνόμενος πίν στει, τῷ τὴν ἰδίαν ἐκπληροῦντι διακονίαν φησίν Αγγειλον τη συνδούλῃ χαλάσαι τὸν κλύδωνα καὶ τὰ νίστα ἡμῖν ὑφαπλῶσαι γαλήνια, ἵνα τὴν οἴκαδε πο- ρείαν ηρέμα ποιήσωμαι. Καὶ θᾶττον ἢ λόγος ἐπακο- ευθεῖ τὸ ἔργον, τὸν Χριστὸν καὶ Θεὸν ἡμῶν ὡς ἐν πᾶσι κάν τούτῳ τα δεικνύων επαληθεύοντα, μείζονα ποιήσειν τας οἰκείους θεράποντας τοῦ ἰδίου Δεσπό του διατεινόμενον. Πᾶσι δὲ τοῖς ἄλλοις λαμπόμενος κατορθώμασι, τῆς τῶν πενήτων ἐπιμελείας πλείονα φροντίδα τῶν ἄλλων ἐτίθετο · φιλαδελφίᾳ δὲ πλείστῃ τῶν ἄλλων κοσμούμενος, τὸν ἐξ αὐτῆς φυόμενον ἔλεον διαφερόντως ἡσπάζετο, Καὶ δὴ τοῖς προσιοῦσι χεῖρα γεννηκοτάτη Οι επανίες σε τῆς] τοῖς σε ανεποίησαν σ' ἐρειρισμέν της τοῦτο THEOPHANIS VITA. abundaverat, vili nunc habitu gloriantem, majore C ex illo, quam ex reliquis, percepta utilitate, ingenti lætitia repleti sunt. Ipse vero sirenue propugnata veritate, ac errore everso, fide, quæ virtutum ge- neralissima est, inclytus rediit. Verum cum malitiæ auctores dæmones præctaris ipsius factis inviderent, ei nocte parumper dormienti impudenter illudere conati sunt/ Manus enim ipsius pollicem, tanquam sues agrestes, dentibus corri pientes, acerbum dolorem inusserunt, in eaque corporis parte luxata, dentium vestigia reliquerunt. At ille Dei amore confixus, et nequitia dæmonum animum gerens superiorem, ne sic quidem ea re gloriari invidos demones permisit, sed quam pro- pere licuit pretiosorum lignorum unguento manum luxatam ungeus, dicto citius omni plaga liberam reddidit. O rem miram gratia¸ enim divina illius semper laboribus summissique animi motibus præ- sens, apostolicorum eum munerum gratia illustra- bat, rerumque admirabilium effectorem præstabat, Equidem si omnia, quæ divina gratia in hoc sancte viro inhabitans elargita est, munera enumerare voluero, et laudandi leges transilian, et oratio mea instar navigii in ingenti pelago magis dissolvetur. Quod si pauca quaedam, pluribus omissis, comme morabo, et oratio tanquam littora legens in tulo versabitur, et ex iis quæ dicta fuerint, reliqua facile conjicientur. diam ex eo proficiscentem in primis complectelia- Cum sævi dæmonis, impetu quidam illic sodalium opprimeretur, repente mentis vim amisit: carnes- que proprias velut alienas laniaus, cunctis adeun- tibus molestus exsistebat. Itaque vinculis et com- pedibus revinctus, custodie plurium consilio adhibitis custodibus traditus fuerat. At vesprræ unius fusa ad Deum supplicatio, a vexante spiritu liberatum, vinculis repente dissilientibus, ad eccle- siam sana redeuntem mente ostendit, eumn, qui prius mente captus, gravis omnibus erat ad occur- sụm. Usu venit, ut vir sanctus ad oppidum quoddam inafitimum accerseretur ; sed in medio cursu tem- pestá ingens oborta est, qua pelagus immane quan- tum intumuit, sævoque excitato fluctu insuperabile iter redeunti effecit. At vir sanctus solita fide fretus, D propriuin explenti ministerium ait : Conservo mari denuncia, ut frenet tempestatem, et fluctus trau- quillos reddat, quo iter nostrum placide conficere valeamus. Atque ita confestim effectum est, ut Christus ac Deus noster hac item in re, quemad- modum in reliquis omnibus, vera dixisse demon- strar tur, cum majora servos suos, quam ipse lace- ret, pollicitus est effecturos, Cæterum cum omnibus virtutibus excelleret, curandis tamen et sublevandis pauperibus majorem diligentiam adhibebat. Cumn 8$ enim amore fraterno maxime teneretur, misericor- VARIE LECTIONES: Par. Par. Pur. b. l' et mor. Par. Par. Par.

κιχρών σωτήριον, μησὶ τέσσαρσι τὸν προσόντα τη Β σ' ἀφοιδῶς πρατεία μονῇ σίτον, μηδὲ τοῖς οἴκοι δυνάμενον ἐπαρχεῖν, ἀφειδῶς ἐξεφόρει. Τοῦ δὲ τὴν διακονίαν διέποντος ἐπὶ τούτῳ δυσχεραίνοντος, καὶ μηδὲ τοῖς οἴκοι δυνά μενον διαρκεῖν τοῦτον ἐπομνυμένου, πραεία " φωνῇ τὸν σίτον ἀριθμῆσαι διακελεύεται. Ὁ δὲ τοῦτο δια πραξάμενος, εὗρεν ὡς πρὸ τῆς διαδόσεως, μηδενός μεδίμνου τὸ σύνολον ἐπιλείψαντος. ᾿Αλλὰ γὰρ ῥμον κύματα θαλάττης ἐξαριθμεῖν, ἢ κοτύλῃ πέλαγος ἐκμετρεῖν, ἢ τὰς ἐκείνου τῶν θαυμάτων νιφάδα; ἐγε κωμίων λόγοις περιλαβεῖν. Διόπερ ἄλλοις άλλας εκφράζειν ἀφεὶς, ἐπὶ τὰ κυριώτερα τοῦ λόγου μετα ελεύσομαι. . Πᾶσι μὲν οὖν τὸ τῆς Ἐκκλησίας λήϊον ήνθει και λαῖς. δόγμασι μὲν ὀρθοδόξοις, ὡς μάλιστα καταρ μενον, ἀναλόγοις δὲ τούτοις πιαινόμενον πράξεσι. Καὶ βασιλεῖς μὲν θεοφιλεῖς τούτοις ", ἢ τῷ προσόντι τῆς βασιλείας ἔγχω μεγαλαυχούμενοι διεδείκνυντο · ἀρχιερεὺς δὲ ὁ μέγας σε τῆς ὑψηλῆς ἐπειλημμένος καθέδρας, τὰς τῆς ἀρετῆς λαμπηδόνας γῆν ἐπὶ π σαν, ὅτην ἥλιος ἐφορά, διεπύρσευεν ":, οἱ δ' ὑπ' αὐτ τὸν τελοῦντες ἀρχιερεῖς ἀμέμπτως τὴν οἰκείαν ἔκα- στις ποίμνην οιονεί τινα ὁλκάδα πρὸς γαληνίους λιμένας ἐπηδαλιούχει· οἱ δὲ τῶν σεμνείων προστά ται, ὧν πρωτοστάτης ὑπῆρχε καὶ καθαρώτατος ήλιος ὁ θαυμάσιος, τὴν ἐς οὐρανὸν φέρουσαν τοὺς ὑπ' αὐτοῖς ἐκδιδάσκοντες τρίβον, γυμνόν κτημάτων ἐδείκνυον τὸν πρότερον κακώς δυναστεύσαντα. Αλλ' οὐκ ἤνεγκεν ὁρᾷν στις εβάσκανος τηλικούτιν έπαν- θεῖν τὴν Ἐκκλησίαν καλοῖς, τὴν δὲ τῶν πολλῶν ἁμαρτίαν συνεργὸν προσκτησάμενος ", συγχωρήσει θείᾳ τὸ ταύτης κάλλος ἐπιλυμήνασθαι διανίσταται. "Ανδρα γοῦν ἐπιζητῶν τῆς ἰδίας σκαιότητος ἀπάσης χωρητικόν, ἐφευρίσκει πλέον ἢ ἐβούλετο· Λέοντα τὸν ἐξάγιστον, &ς Αρμενίοις τε καὶ Ασσυρίοις έπανα- φέρων τὸ γένος, τῶν μὲν ἐπλούτει τὸ ὕπουλον καὶ κακόηθες, τῶν δὲ τὸ θηριώδες εἰς ἅπαν ἐκμιμούμε νος, μᾶλλον μὲν οὖν μακρῷ τῷ μέσῳ τούτους ύπερ- βαλλόμενος, θηριωδία σε μὲν ἐξενίκα τὸ ὕπουλον, ὑπουλότητι δὲ τὸ θηριώδες παρέτρεχεν· ἔτοιμος μὲν ψεύσασθαι, δεινὸς δ' ἐπιθεῖνα: “ πίστιν ταῖς ἐψευσμέν νοις, ἀρετὴν ἡγούμενος τὴν ἀπάτην, καὶ ταύτῃ κατά τῶν οἰκειοτάτων χρώμενος· ὃς τῆς μειλιχίου και πολλὰ τιμησάσης κατεξαναστὰς βασιλείας, ἐξωθεί μὲν τῆς Ἐκκλησίας τὸν παγκόσμιον καὶ ἄδυτον ἥλιον, συνεξωθεῖ δὲ τούτῳ τῶν ἀρχιερέων μικροῦ δεῖν τοὺς ἅπαντας· καὶ τὴν ἀνέκαθεν ἐξ ἀποστόλων ταύτην· παράδοσιν παρ' οὐδὲν ἡγησάμενος, ἐξορύττει μὲν Χριστοῦ τῆς θείας σαρκὸς τὸ ὁμοίωμα· συνεξορύτ τει δὲ τῆς τούτου Μητρὸς καὶ πάντων τῶν σ' ἁγίων τὰ σεπτὰ εἰκονίσματα, καὶ τὴν Ἐκκλησίαν ψηλαφη τοῦ σκότους ἐμπίμπλησι, πολλῷ τοῦ παρ' Αιγυπτίους χαλεπωτέρου. Έντεύθεν τῇ Ἑλληνικῇ βία την προ τούτοις μάλλον. ως θηριωδία σε επιθήνα: προστητησάμενος σε των Ρ:ι. .35 THEOPHANIS VITA. tur. Ac sane salutarem accedentibus manum porrie A gens, quarto mense quod monasterio suppetebat frumentum, modicum illud, ut vix familiæ usibus sufficeret, large eſſundebat. Cumque minister rem ægre ferret, atque illud ne familiæ quidem satis esse jurejurando affirmaret, miti voce frumentum numerare jubet. Quod illo cum fecisset, nullum sarro molium deesse comperit. Verum facilius sit, undas maris enumerare, aut cava manu pelagus dimetiri, quam res ab illo gestas admirabiles oratione complecti. Quamobrem aliis alia relinquentes com- memorands, quæ rei institute magis conveniunt ac præcipua sunt, prosequemur. Ecclesia ager. bonis omnibus abundabat. Nam et - rectis institutis sanaque doctrina instructus erat, et factis congruentibus ainaebat. Ac quidem religiosis- simi imperatores pietatis studio potius quam im- perii amplitudine gloriabantur. Porro magnus pontifex sublimem cathedram consecutus, virtutis lumina per universum orbem terrarum accendebat. Qui autem sub eo erant antistites, suos quique greges sine reprehensione tutos in portus perdu- cebant. Monasteriorum denique præsides, quibus tanguam sol nitidissimus admirandus hic vir præ- lucebat, viam in cœlum ducentem docentes disci- pulos, nudum opibus eum, qui male prius domi- natus esset, religiosa abdicatione monstrabant. Sed invidus serpens Ecclesiam tam multis bonis florentem videre non poterat, exque plebis pecca- tis occasionem arripiens, ita permittente Deo, Ec- clesia pulchritudinem pervertere aggressus est. C Verum cum proprise perversitatis ministrum ido- neuin quæreret, aptiorem invenit, quam optabat : Leoneu, inquam, scelestissimum hominem, qui ab Armeniis et Assyriis genus ducens, alterius gentis dolos ac morositatem, alterius feritatem numeris omnibus absoluta imitatione expresserat : imo vero longo eos intervallo superans, feritate - dolos, dulis feritatem vincebat : ad mentiendum promptus, et ad persuadentum ca, quæ mentio batur, aptissimus. Fraude loco virtutis utebatur, eamque advérsus conjunctissimos, exercebat. Hic in blandum, ac qui multum ei honoris habuerat imperatorem consurgens, oratissimum ac qui nunquam occidat Ecclesiæ selem ejicit, ac cum illo omnes ferè exturbat antistites. Hanc itaque ab apostolis per manus traditam institutionem sper- nens, divinæ carnis Christi imaginem exscindit ; idemque in Matris ejus ac sanctorum venerandas imagines committit; ac Ecclesiæ graviores longe Ægyptiacis densissimasque tenebras offundit. Ilinc tyrannorum quos tulit gentilitas violentiæ patrium astum admiscens, ac veterem illum Rapsacem b Su- \b Isa. ExIVI, 2. Par. cabus. Par. 11g. Surium. Pay. mg. Par. $1 D VARIE LECTIONES. Post fortasse excidit S. Nicephorus patriarcha : hon Lo Rom. pontif., Pure Paro · Pur. Par. **Nempe Michael Ran- ut inepte notatum apud om.

β γονικὴν ἀναμίξας ἀπόνοιαν, ἐλάλει μὲν εἰς ὕψος ἀνο- Α μίαν τὸν παλαιὸν ἐκεῖνον Ραψάκην ὑπερβαλλόμενος τὴν πόλιν δὲ Θεοῦ, τὴν Ἐκκλησίαν φημί, πολλοῖς κατασείειν ἐπεχείρει τοῖς μηχανήμασι. Πολιτεία μὲν οὖν εὐθὺς ἅπασα τῷ τῆς ἐκείνου βίας εναυάγει κλύ- δωνι, μηδ' ἀντισχεῖν ἐγχειρήσασα· οἱ δὲ τῷ ὕψει τῶν ἀρετῶν χειραγωγούντες τοὺς ἄλλους πρὸς τὰ οὐράνια, τοῖς τῆς πονηρίας ἐκείνου παρεσύρησαν κύμασι, εἰ καὶ μεταμελείᾳ τὴν ἦταν ἀνεκαλέσαντο· οἱ δὲ τῶν ἐπὶ γῆς καὶ ἑαυτῶν ἀφειδήσαντες, καὶ φρενῶν ἀγχινοία τὴν πονηρίαν ἐκνικήσαντες, οἱ μὲν λιμῷ προσεκαρτέρουν, οἱ δὲ μάστιξι ἀνηλεῶς ᾐκί ζοντο, ἔσθ' ὅτε καὶ νυκτὶ θαλάττῃ παραπεμπόμενοι. Τότε δή, τότε πρὸς πόλιν καλεῖται καὶ ὁ θαυμά στος, οι τυραννικῇ καὶ βιαία χειρὶ, ἀλλὰ θωπείαις ταῖς ἐξ ἔθους δῆθεν ἐκμαλασσόμενος. Κατ' ἐχθρῶν, φησίν, εκστρατεία μοι παρέστη ε, καὶ δέον ταῖς εὐχαῖς καθοπλισθέντα πρότερον, οὕτω συμμίξαι τοῖς πολεμίοις. Ὁ δὲ τὸ τῶν τρόπων κακόηθες επιστά- μενος, νεφρό πολυχρονίῳ καὶ δυσουρία τρυχόμενος (όργανα γὰρ διὰ τοῦ φυσικοῦ ὑπονόμου τῇ κύστῃ παραπεμπόμενα, καὶ τοὺς ἐγκειμένους ἐν ταύτῃ διαθρύπτοντα λίθους, τοῖς ἐκτὸς παρεπέμποντο, τὴν ἔξοδον τῷ ὑγρῷ περιττώματι, ὡς δυνατὸν, ἀκώλυ των μηχανώμενα «)· τούτοις οὖν τρυχόμενος καὶ κλινήρης διὰ βίου ὑπάρχων ἀκατίῳ περαιωθεὶς πρὸς τὴν βασιλίδα πόλιν ἐγκαθορμίζεται. Τοῦτο δη μα θὼν ὁ ἐξάγιστος, τοιάδε τούτῳ διά τινος τῶν οἰκειο τάτων δηλοί εις όψιν γὰρ ἀγαγεῖν, τὸ στεῤῥὸν, οἶμαι, τοῦ ἀνδρὸς διενθυμούμενος, ήρυθρία) · Εἰ μὲν πειθή νιος έχεις ταῖς ἐμοῖς ἱκεσίαις (χρηστὰς γὰρ ἡμῖν " Ελπίδα; τὸ σὸν προσηνες ἐντίθησιν), ἴσθι τοσούτων καταπολαύσουν το καλῶν, ὅταν εἰκὸς ἐπαπολαύειν τούς τῆς οἰκείας φιλονεικίας βασιλικήν συμβουλὴν καὶ πα ράκλησιν ποιουμένους ἐπίπροσθεν τῆς τε σῆς μονῆς παντοίοις ἐξαιρομένης χαρίσματι, καὶ τῶν συγγε νῶν τιμῆς μεγίστης καὶ παρρησίας ἠξιωμένων, τὰ πρῶτα τῆς ἐμῆς φιλίας οἴσεις καὶ παῤῥησίας· εἰ δε, ο μηδὲ λογίσασθαι θέμις, τὴν οἰκείαν ἔριν τῆς ἐμῆς ἱκεσίας προτιμησάμενος, υπερόπτης μὲν τῆς ἐμῆς συμβουλῆς ", ὑπερόπτης δὲ τῶν προτεινομέ- νων γενήσῃ καλῶν, ἄκων διαπραξάμενος ἅπερ ἐκὼν οὐ βούλει, σαυτῷ μεγίστης αἰσχύνης καὶ δυσβουλίας " Έτη παραίτιος. Ο δὲ θειότατος τῆς εὐηθείας τῶν λεγομένων ἐκμυκτηρίσας τὸν εἰρηκότα, τοιοῖσδε λόγοις ἀμεί- δεται τὸν πεπομφέτα Χρημάτων μὲν καὶ κτημάτων, καὶ ὅσα τῆς παρούσης ἐστὶ καλὰ βιοτῆς, οὐδενὸς ἐν χρεία καθέστηκα· & τε γὰρ νεάζων ἀπεσεισάμην δυνάμενος χρῆσθαι, τῷ Χριστοῦ κεκρατημένος έρωτι, πῶς ἂν γηραιός ἐπ' ἀθετήσει τοῦ ποθουμένου προσδέξομαι; καὶ ταῦτα τῶν ἐπικειμένων νοσημάτ των τῷ σώματι ταχείαν μηνυόντων τὴν ἔξοδον καὶ τὴν κτῆσιν τούτων ματαίαν ὑπεμφαινόντων· μονής δὲ καὶ συγγενῶν Θεῷ μελήσει, ᾧ καὶ παρατίθημι Η παρίστη μηχανόμενοι ού, το καταπολαύων τι βούλῃ το δυσβουλείας THEOPHANIS VITA. vitatem Dei, quæ est Ecclesia, multis machinamen- tis dolisque concutere studebat. Statim itaque omnis res publica illius violentiæ procella naufra- gium facere, cum ne obniti quidem conaretur. Qui virtutumn quo præstabant merito reliquis ad coelestia duces erant, illius nequitiæ fluctibus secus agi, astuque decipi, tametsi penitentia remedio noxam resarcivere. Qui autem fes terrenas, seque ipsos contemnentes mentis solertia scelus vicerant, qua fame conficiebantur, qua verberibus dire excru- ciabantur : nonnunquam etiam noctu conjicieban- tur in mare. perans, iniquitatem in sublime loquebatur ; et ci- Par. Par, * Legebatur Tunc igitur, tunc ad certamen vocatur etiam vir admirandus, non quidem manu tyrannica, et ut illata vi adducatur ; sed ut tyrammo consuetis blan- ditiis ac dolis ad iter inducatur. Adversus hostes, aiebat, belli mihi moles incumbit: sed antequam manus cum illis conseram, precum tuarum præsi- dio muniar necesse est. Theophanes autem, cognita hominis malitia, quamvis renum et urinæ difficul- tate laboraret (instrumentis enim per naturalem cuniculum in vesicam admissis, quæ lapides insi- tos commolirent, humidis excrementis` exitum præbebat ) ac cum maximis molestiis vexaretur, iuque lectulo ægrolus assidue decumberet, scapla tamen ad urben: regiam trajecit. Quod cum sce- lestissimus ille intellexisset, sancti viri aspectum ( ejus puto constantiam animo reputans ) veritus, per unum aliquem maximæ inter illius domesticos dei, hæc illi significat : Si venisti, ut mihi mo- rem geras (morum enim qua præditus es lenitas, ut de te id sperem, facile suadet), scio tam multis te bonis fruiturum, quam multis eos frui par est,. qui proprie voluntati imperatoris voluntatem et consilium anteponunt: tamque monasterio luo omnis generis muneribus aucto, tum propinquis tuis maximis dignitatibus favoreque regio con- decoratis, primas apud me amnicitiæ ac auctorita- tis partes ipse consequeris. Sin, quod vis cogitare fas est, pericaci animio tuo preces meas postha- bueris, et consilium meum neglexeris, ac quæ tibi proponuntur, bona fueris aspernatus, invitus fa- ciens, quæ volens recusas, maximi tibi ipse dede- D coris ac calamitatis auctor exsistes. C Ad hæc vir divinus, perspecta dictorum stultitia, auctoremque irridens, ita nuntio respondet : Ego nec pecuniis, nec possessionibus, aut ullis aliis vitæ bujus bonis indigeo. Quæ enim adolescens, cum iis frui possem, amore Christi inflammatus repudiavi, ea jam senex quomodo complectar, ac eum cujus desiderio tencor, contemnam ? præsertim cum cor- pus morbis confectum sit, ut vitæ finis procul abesse non possit, et bæc inania esse constet. Quod autem ad monasterium propinquosque per- tinet, id Deo erit cura, cui utrosque commendo : VARIÆ LECTIONES. Par. Par. Par. .

β γονικὴν ἀναμίξας ἀπόνοιαν, ἐλάλει μὲν εἰς ὕψος ἀνο- Α μίαν τὸν παλαιὸν ἐκεῖνον Ραψάκην ὑπερβαλλόμενος τὴν πόλιν δὲ Θεοῦ, τὴν Ἐκκλησίαν φημί, πολλοῖς κατασείειν ἐπεχείρει τοῖς μηχανήμασι. Πολιτεία μὲν οὖν εὐθὺς ἅπασα τῷ τῆς ἐκείνου βίας εναυάγει κλύ- δωνι, μηδ' ἀντισχεῖν ἐγχειρήσασα· οἱ δὲ τῷ ὕψει τῶν ἀρετῶν χειραγωγούντες τοὺς ἄλλους πρὸς τὰ οὐράνια, τοῖς τῆς πονηρίας ἐκείνου παρεσύρησαν κύμασι, εἰ καὶ μεταμελείᾳ τὴν ἦταν ἀνεκαλέσαντο· οἱ δὲ τῶν ἐπὶ γῆς καὶ ἑαυτῶν ἀφειδήσαντες, καὶ φρενῶν ἀγχινοία τὴν πονηρίαν ἐκνικήσαντες, οἱ μὲν λιμῷ προσεκαρτέρουν, οἱ δὲ μάστιξι ἀνηλεῶς ᾐκί ζοντο, ἔσθ' ὅτε καὶ νυκτὶ θαλάττῃ παραπεμπόμενοι. Τότε δή, τότε πρὸς πόλιν καλεῖται καὶ ὁ θαυμά στος, οι τυραννικῇ καὶ βιαία χειρὶ, ἀλλὰ θωπείαις ταῖς ἐξ ἔθους δῆθεν ἐκμαλασσόμενος. Κατ' ἐχθρῶν, φησίν, εκστρατεία μοι παρέστη ε, καὶ δέον ταῖς εὐχαῖς καθοπλισθέντα πρότερον, οὕτω συμμίξαι τοῖς πολεμίοις. Ὁ δὲ τὸ τῶν τρόπων κακόηθες επιστά- μενος, νεφρό πολυχρονίῳ καὶ δυσουρία τρυχόμενος (όργανα γὰρ διὰ τοῦ φυσικοῦ ὑπονόμου τῇ κύστῃ παραπεμπόμενα, καὶ τοὺς ἐγκειμένους ἐν ταύτῃ διαθρύπτοντα λίθους, τοῖς ἐκτὸς παρεπέμποντο, τὴν ἔξοδον τῷ ὑγρῷ περιττώματι, ὡς δυνατὸν, ἀκώλυ των μηχανώμενα «)· τούτοις οὖν τρυχόμενος καὶ κλινήρης διὰ βίου ὑπάρχων ἀκατίῳ περαιωθεὶς πρὸς τὴν βασιλίδα πόλιν ἐγκαθορμίζεται. Τοῦτο δη μα θὼν ὁ ἐξάγιστος, τοιάδε τούτῳ διά τινος τῶν οἰκειο τάτων δηλοί εις όψιν γὰρ ἀγαγεῖν, τὸ στεῤῥὸν, οἶμαι, τοῦ ἀνδρὸς διενθυμούμενος, ήρυθρία) · Εἰ μὲν πειθή νιος έχεις ταῖς ἐμοῖς ἱκεσίαις (χρηστὰς γὰρ ἡμῖν " Ελπίδα; τὸ σὸν προσηνες ἐντίθησιν), ἴσθι τοσούτων καταπολαύσουν το καλῶν, ὅταν εἰκὸς ἐπαπολαύειν τούς τῆς οἰκείας φιλονεικίας βασιλικήν συμβουλὴν καὶ πα ράκλησιν ποιουμένους ἐπίπροσθεν τῆς τε σῆς μονῆς παντοίοις ἐξαιρομένης χαρίσματι, καὶ τῶν συγγε νῶν τιμῆς μεγίστης καὶ παρρησίας ἠξιωμένων, τὰ πρῶτα τῆς ἐμῆς φιλίας οἴσεις καὶ παῤῥησίας· εἰ δε, ο μηδὲ λογίσασθαι θέμις, τὴν οἰκείαν ἔριν τῆς ἐμῆς ἱκεσίας προτιμησάμενος, υπερόπτης μὲν τῆς ἐμῆς συμβουλῆς ", ὑπερόπτης δὲ τῶν προτεινομέ- νων γενήσῃ καλῶν, ἄκων διαπραξάμενος ἅπερ ἐκὼν οὐ βούλει, σαυτῷ μεγίστης αἰσχύνης καὶ δυσβουλίας " Έτη παραίτιος. Ο δὲ θειότατος τῆς εὐηθείας τῶν λεγομένων ἐκμυκτηρίσας τὸν εἰρηκότα, τοιοῖσδε λόγοις ἀμεί- δεται τὸν πεπομφέτα Χρημάτων μὲν καὶ κτημάτων, καὶ ὅσα τῆς παρούσης ἐστὶ καλὰ βιοτῆς, οὐδενὸς ἐν χρεία καθέστηκα· & τε γὰρ νεάζων ἀπεσεισάμην δυνάμενος χρῆσθαι, τῷ Χριστοῦ κεκρατημένος έρωτι, πῶς ἂν γηραιός ἐπ' ἀθετήσει τοῦ ποθουμένου προσδέξομαι; καὶ ταῦτα τῶν ἐπικειμένων νοσημάτ των τῷ σώματι ταχείαν μηνυόντων τὴν ἔξοδον καὶ τὴν κτῆσιν τούτων ματαίαν ὑπεμφαινόντων· μονής δὲ καὶ συγγενῶν Θεῷ μελήσει, ᾧ καὶ παρατίθημι Η παρίστη μηχανόμενοι ού, το καταπολαύων τι βούλῃ το δυσβουλείας THEOPHANIS VITA. vitatem Dei, quæ est Ecclesia, multis machinamen- tis dolisque concutere studebat. Statim itaque omnis res publica illius violentiæ procella naufra- gium facere, cum ne obniti quidem conaretur. Qui virtutumn quo præstabant merito reliquis ad coelestia duces erant, illius nequitiæ fluctibus secus agi, astuque decipi, tametsi penitentia remedio noxam resarcivere. Qui autem fes terrenas, seque ipsos contemnentes mentis solertia scelus vicerant, qua fame conficiebantur, qua verberibus dire excru- ciabantur : nonnunquam etiam noctu conjicieban- tur in mare. perans, iniquitatem in sublime loquebatur ; et ci- Par. Par, * Legebatur Tunc igitur, tunc ad certamen vocatur etiam vir admirandus, non quidem manu tyrannica, et ut illata vi adducatur ; sed ut tyrammo consuetis blan- ditiis ac dolis ad iter inducatur. Adversus hostes, aiebat, belli mihi moles incumbit: sed antequam manus cum illis conseram, precum tuarum præsi- dio muniar necesse est. Theophanes autem, cognita hominis malitia, quamvis renum et urinæ difficul- tate laboraret (instrumentis enim per naturalem cuniculum in vesicam admissis, quæ lapides insi- tos commolirent, humidis excrementis` exitum præbebat ) ac cum maximis molestiis vexaretur, iuque lectulo ægrolus assidue decumberet, scapla tamen ad urben: regiam trajecit. Quod cum sce- lestissimus ille intellexisset, sancti viri aspectum ( ejus puto constantiam animo reputans ) veritus, per unum aliquem maximæ inter illius domesticos dei, hæc illi significat : Si venisti, ut mihi mo- rem geras (morum enim qua præditus es lenitas, ut de te id sperem, facile suadet), scio tam multis te bonis fruiturum, quam multis eos frui par est,. qui proprie voluntati imperatoris voluntatem et consilium anteponunt: tamque monasterio luo omnis generis muneribus aucto, tum propinquis tuis maximis dignitatibus favoreque regio con- decoratis, primas apud me amnicitiæ ac auctorita- tis partes ipse consequeris. Sin, quod vis cogitare fas est, pericaci animio tuo preces meas postha- bueris, et consilium meum neglexeris, ac quæ tibi proponuntur, bona fueris aspernatus, invitus fa- ciens, quæ volens recusas, maximi tibi ipse dede- D coris ac calamitatis auctor exsistes. C Ad hæc vir divinus, perspecta dictorum stultitia, auctoremque irridens, ita nuntio respondet : Ego nec pecuniis, nec possessionibus, aut ullis aliis vitæ bujus bonis indigeo. Quæ enim adolescens, cum iis frui possem, amore Christi inflammatus repudiavi, ea jam senex quomodo complectar, ac eum cujus desiderio tencor, contemnam ? præsertim cum cor- pus morbis confectum sit, ut vitæ finis procul abesse non possit, et bæc inania esse constet. Quod autem ad monasterium propinquosque per- tinet, id Deo erit cura, cui utrosque commendo : VARIÆ LECTIONES. Par. Par. Par. .

Α τούτους, τῷ κρειττόνως ἐπικουρείν δυναμένῳ ἢ βα- σιλεῖς τε καὶ ἄρχοντες. Εἰ δὲ νόσοις καὶ γήρατι θαρ ρυνόμενος, αἴ με νῦν συνέχουσι, μορμολύττεις ταῖς ἀπειλαῖς καὶ δειματοῦν ἐθέλεις, καθάπερ σκυτάλη τὰ ἀγενῆ τῶν μειρακίων οι παιδευταὶ, ἀπτέσθω πυρά, ετοιμαζέσθω στρεβλωτήρια, καὶ πρόθεσιν ἅπασαν ἐχνικῶντα, καὶ τρόπους μηχανημάτων πα γιατρέχοντα, όπως εἰδῇς ἐν ταῖς ἐμεῖς ἀσθενείαις τὴν τοῦ Χριστοῦ τελειουμένην σαφέστατα δύναμιν. Αὐτὸς πρὸς τὴν πυρὰν ἐλθεῖν ἐπειχθήσομαι, ὁ γῆς ἐπιδῆ- να: ὅλως οὐ δυνάμενος, τὴν ἐπικειμένην ἀσθένειαν ἐκνικήσας τῇ προθυμία. Ταῦτα μαθὼν ὁ τρισάθλιος, κατεπλάγη μὲν οἶης το τοῦ γενναίου ψυχῆς τὸ παράστημα· οὐ μὴν ἀπέγνω τὴν νίκην, τῷ γενναιοτάτῳ τῶν παρ' αὐτῷ θαῤῥῶν ἀθλητῶν, ὃς γοητικαῖς τῷ ὄντι καλλωπιζόμενος μαγε γανείαις καὶ σοφιστικαῖς δῆθεν ἐκεκαλλώπιστο τε ρατείαις, ταῖς Ἑλλήνων οιωνοσκοπίαις καὶ ταῖς δι ήπατος μαντείαις ἐπὶ πλείω μεγαλαυχούμενος, τοῖς μαθήμασιν. Οὗτος πρὸς τὸ τῆς ἀσεβείας ἑλκύ σας τὸν δύστηνον βάραθρον, τὰ πρῶτα παρ' αὐτῷ τῆς δυναστείας ἐκέκτητο. Τούτῳ τὸν μακάριον ἐκδί δωσι, ἀλῶναι πάντως τῇ ἴυγγι τῶν τούτου λόγων οἰόμενος. Ἀλλ᾿ ὄνος ᾄδων πρὸς λύραν ἡλίσκετο· καὶ τῇ ἀμάχῳ τοῦ ἀνδρὸς παρρησίᾳ τῶν λόγων κατα- πλαγείς, πρὸ συμπλοκῆς τὴν ἦταν ἡσπάζετο, καὶ τῷ κρατοῦντι διήγγειλεν ὡς κρείττων παντός λό- γου καὶ ἀπειλῶν ὁ ἀνὴρ, καὶ τοὺς ἤδη πεισθησομέ νους " επιμείνας τῷ τόπῳ ἀνακόψει τῆς ἐγχειρήσεως. Ὢ γνώμης αδάμαντος στεῤῥοτέρας καὶ ἀνυπείκτου πᾶσι τοῖς κατὰ τῆς ἀληθείας μηχανήμασιν! ὦ φίλ τρον περὶ τὸν Κτίστην ακόρεστον, ὑπὸ μηδενὸς τῶν τοῦ βίου πειρατηρίων διαλυόμενον! Ἀλλ᾿ οὐδ᾽ ὡς ἀπέληγε μάχης ὁ τυραννικῆς ὠμότητος ἔμπλεος - τοῖς τῶν Ἐλευθερίου δὲ ἀνακτόροις ἀσφαλεστάτῃ φρουρά παραδίδωσι, φύλακας ἐπιστήσας, τοῦ μή τινὰ τῶν οἷς αἰδὼς τῆς φύσεως πρόσεστι παραμυθίαν ἐμποιῆσαι τῷ διὰ Χριστὸν κακουμένῳ. Σῶμα μὲν οὖν λιμῷ πολυχρονίῳ τηκόμενον κατά μέρος πρὸς φθορὰν ἐπείγετο ", καὶ αὐτὴν τὴν ὀξεῖαν τελευτὴν ζημιούμενον· νόσοι δὲ τῆς " τῶν ἰατρῶν ἐπικουρίας ἐλευθερίαν εὑράμεναι, ἀλγεινότερον ἐπικώμαζον, κατὰ πολὺ τῆς ζωῆς ἰδιοποιοῦσαι τὴν τελευτήν. 'Αλλ' ἡ διάνοια τοῦ πρώτου τῶν ὀρεκτῶν τοῖς παμ- ποθήτοις ἐντρυφῶσα κάλλεσι τὰ τοῖς ἄλλοις μηδ' ἀκοῇ φορητά βᾷον ἔφερεν. Εχαιρον ἄγγελοι τὴν μακροῖς χρόνοις τῶν βροτῶν δραπετεύσασαν καρ τερίαν ὀφθαλμοῖς αὖθις ἐπανελθοῦσαν ἐπιδεῖν εὐ- τυχήσαντες· καὶ τῇ τούτου συνηδόμενοι κατ' ἐχθρῶν ἀριστείᾳ, τὸ ἐπινίκιον ἐπανηγύριζον. Εφριττον δαίμονες, ὧν μηδ' ἀκοῇ φέρειν ήνείχοντο τὰ ἐνδ ματα, καὶ ὧν προσεπολέμουν τοῖς εἰκονίσμασι, τού τους αὖθις αὐτοῖς ἐπανατέλλοντας πράγμασι θεάσθαι κακοδαιμονήσαντες, καὶ βασκανία διαπριόμενοι, τοὺς ἑαυτῶν ὑπηρέτας τῆς ἀσθενείας " ἐκάκιζον. Χρι Ο οίης] τῆς. * ἐκκαλλώπ. κρείττω πειθησομένους ἐπείγετο τῆς τους ασθεινίας " THEOPHANIS VITA. - et quibus Deus melius, quiam imperatores et prin- cipes, consulere potest. Quod si, quemadmodum pueros parum generosos magistri scutica perterre- faciunt, ita tu me morbo et senectute confectum, minis territum iri speras, rogus accendatur, tor- menta parentur, et omnia cruciatuum genera, ea- que ejusmodi, ut vim omnem propositi superent, artificiososque cunctos modos excedant ; ut scias planissime, Christi virtutem in meis infirmitatibus perfici. Ego qui in terra gradi. non valeo, valetu- dinis infirmitate superata, in rogum promptas insiliam. B His auditis, turpissimus ille constantiam quidem animi fortis admiratus est; de victoria tamen spem non abjecit, hominis inter suos dolis stre- nuissimi fretus suadæ vi : is nempe magorum præ- stigiis, ac sophistarum imposiuris, Græcorumque auspiciis, atque jecinoris inspectionibus, quam disciplinis instructior erat; cumque miserum ho- minem in impietatis baratbrum traxisset, apud cum valebat plurimum. Hoic beatum tradit Theo- phanem, speraus illius verborum lenocinio omnino deceptum iri. Verum tanquam asinus ad lyram deprehensus est. Invictam itaque viri sancti dicendi libertatein vehementius admiratus, antequam con- grederetur, se victum esse confessus est : nuntia- vitque imperatori, eum præstantiorem esse, quam ut oratione, aut minis ullis superari posset : quin etiam sí ibi diutius commoraretur, fore, ut alio- runn animos in sententiam jamjam concessuros, a C proposito absterreret. O mentem adamante Urmio- rem, et nullis cedentem machinis oppugnantibus veritated ! O amoris vim erga Creatorem incre- d:bilem, quae nullis vitæ tentationibus dissolvi potuit! Cæterum ab impugnatione non destitit homo tyrannica plenus credulitate: sed virum sanctumn in Eleutherii palatio includi jubet, adhibitis custo- dibus, ne quis humanitate ductus, ei propter Chri- Blum patienti cousolationem ullam afferret. Itaque corpus efus diuturna fame confectum, paulatim Labescebat ; ipsumque hoc detrimeuti loco erat, quod non cita morte tolleretur. Morbi porro per medicorum curæ absentiam grassandi nacti licen- tiam, gravius sæviebant, et vitam reddebant morse ipsa longe acerbiorem. At ipse, ejus qui deside- rabilium primatum tenet desideratissimain pul- chritudinem in deliciis habens, quæ nec auditu reliquis tolerabilia sunt, patienti ac æquo animo perferebat. Gaulebant angeli, cum tolerantis vim, quæ longo tempore ab humanis exsutaverat, post- liminio reversam felici longe spectaculo cornerent : ac viri sancti præstanti adversus hostes virtute latamtes, victoriæ præconium illi concinebant. Horrebant dæmones, quod sanctos, quorum vel nonlina audire non poterant, et imagines oppu- VARIE LECTIONES. * fort. Par. " Par. " Par. ** Par. " Par. Par.

στὸς δὲ, τοῖς πάντα λόγον νικῶσι τὸν οἰκεῖον ἀριστέα καταλαμπρύνων χαρίσμασι, τῷ νικητικών κατηγλάξε στέφει. Δυσὶ γοῦν ἔτεσι τῇ ἀτλητοτάτῃ προσκαρτερήσας, εἱρατῇ, τῇ Σαμοθράκη παραπέμπεται νήσῳ· δ καὶ νοερῷ προϊδων ὀφθαλμῷ, τῷ τὴν ὑπηρεσίαν πλη- ροῦντι προήγγειλε· καὶ τρισὶν ἡμέραις πρὸς εἴκοσι τῇ νήσῳ προσδιοὺς, ὡς εὐώδης θυσία τῷ κοινῷ Δεσ σπότῃ προσφέρεται, καὶ ταῖς ἐκείνου χερσὶν τὸ ἱερὸν καὶ πανάγνον ἐπαφείς πνεῦμα, πρὸς τὴν πάλαι που θουμένην ἐπαναφέρεται κληρουχίαν. Ἀλλ᾿ οὐδὲ τὸ νικηφόρον τούτου σῶμα, καὶ τῇ ψυχῇ σύνδρομον ἐν πᾶσι καλοῖς, τῶν κατὰ δύναμιν γερῶν ἀπελείπετο. Χερσὶ μὲν θεοφιλῶν ξυλίνῃ κατατίθεται λάρνακι, Β καὶ ταῖς προσηκούσαις, ὡς ὁ καιρὸς ἐδίδου, γεραι ρόμενον ὑμνῳδίαις, ἐξαισίοις δὲ χάρισι παρὰ Θεοῦ κληϊζόμενον. Λοιμοῦ γοῦν ἐπικειμένου τοῖς κατὰ τὴν νῆσον κτήνεσι, καὶ αἰφνιδίως τῷ θανάτῳ παραπέμ- ποντος, ἄκρα τῇ λάρνακι ὕδωρ ἀπομυρίσαντες (οὐ γὰρ προσψαύσαι τοῦ θείου κατετόλμησαν σώματος), καὶ τοῖς νοσοῦσιν ἐπιββάναντες, ἐλεύθερα τῆς ἐπικει- μένης αὐτοῖς ἐναπέδειξαν κοίμης. Οὐ πολὺ τὸ ἐν μέσῳ, καὶ δίκην δίδωσιν μίαν ἀντὶ πολλῶν τῶν ἀδικημάτων ὁ τῆς Χριστοῦ Ἐκκλησίας ἄγριος μονιός, ἐν ἱεροῖς τόποις,· εἰς οὓς κακῶς ἐνώ ύβρισεν, ἀσχημόνως καταστρέψας τὸν βίον· καὶ τῆς παχείας ὁμίχλης ἀπὸ μέρους ἐκκαθαρθείσης, αχλυώ- της τις ελευθερίας ἐπανέτειλεν ἥλιος, λεπτοτάτοις ὁπολαμπόμενος νέφεσι. Τότε δή, τότε θαῤῥήσαντες οἱ τοῦ θαυμασίου φοιτηταί, λέμβῳ τῇ νήσῳ προσ- ορμίζονται, καὶ τὸ ἀοίδιμον ἐκεῖνο καὶ λαμπροτάτας. ἀποστίλβον τὰς χάριτας σῶμα σὺν τῇ λάρνακι κομι - σάμενοι ἐπανάγουσιν εἰς τόπον τινά, σημείοις ἀπο ἔχοντα τῆς μονῆς δύο καὶ δέκα. Ὄνομα τῷ τόπῳ φα- σιν Ιέρεια.... 'Αλλ' ὁ δοξάζων τοὺς αὐτὸν δοξάζοντας Κύριος, τῆς μελλούσης δόξης τούτου φανερῶν τὴν κατάστασιν, τοὺς ἀνὰ πᾶσαν ἐκείνην οἰκοῦντας τὴν γῆν τῶν τού τοῦ χαρίτων μετασχεῖν ἐνεποίησεν. "Ηγοντο γοῦν οἱ νόσοις ἀνηκέστοις πεπεδημένοι, κύματα θαλάττης ἀπομιμούμενοι, τῶν τούτου καλῶν εὐμοιρῆσαι διατ σπουδάζοντες· καὶ δαιμονῶντες μὲν βίᾳ τῷ κράτει τῆς ἐξουσίας ἑλκόμενοι (ολολυγμοῖς γὰρ καὶ φωναῖς ἐξαισίοις τοῦτο διεσήμαινον), τῇ θίξει σε μόνῃ τῆς θήκης, ἢ καὶ σὲ ἐπιμυρίσματι, τῶν ἐνοχλούντων ἀπο- λυόμενοι τῷ σεσωκότι δι' αὐτοῦ Θεῷ τὴν προσήκον - σαν ἀναφέροντες εὐχαριστίαν επανήεσαν. Οἱ δὲ κρυ φίως τῆς ἐκείνων λοίμης μετειληφότες, τοῖς αὐτοῖς κατανάγκοις εἰς τοὐμφανὲς ἀγομένων, τῶν ἐνοικούν των ἐπιταγῇ τοῦ ἀθλητοῦ δραπετευόντων, ελευθερού μενοι διεδείκνυντο. Παράλυτοι ταῖς κλίναις μόλις επιφερόμενοι, τῷ τούτου σθένει τὰ μέλη σφιγγόμε νοι, τοῖς ώμοις ταύτας αναφέροντες σὺν εὐφημίαις ἀπεσαν. Τυφλοί, τῇ παντελεῖ τοῦ σώματος ἀπρα- κι το ενύδρισιν οι θήξει $1 THEOPHANIS VITA. A gnabant, rursum ipsis factis forentes spectare cogerentur, misereque acti invidia satellites suog ac ministros imbecillitatis arguebant. Christus denique maneribus omnem vim dicendi superantibus pugilem suum decoratum victoriæ corcaa donavit. Duos igitur annos acerbissimo defunctus carcere, in Samothracem insulam deportatur: quod ipse C D mentis oculo prospiciens, ei, qui sibi ministrabal prænundaverat. Cumque tres supra viginti illic dies egisset, tanquam suavis bostia communi Do- mino oblatus est : illiusque manibus sacrum sc sanctissimum spiritum suum tradens, ad hæredi- tatem olim desideratam contendit. Neque vero victoriæ insignibus clarum ejus corpus, ac quod animo gerenda omni virtute socium comesque ex- suiterat, meritis muneribus caruit, quanta in ipsum conferre licuit. Nam piorum virorum manibus in- lignea árca compositum, et convenientibus cantibus, tempus ferebat elatum, admirandis gratiis a Deo ut fuit illustratum. Cum enim lues in iusulæ pecora deseviret, adeo ut mortua repente conciderent, aqua extrenuis illius arce oris delibuta (neque enim corpus ausi erant contingere) pecora peste labo rantia conspergebant, et periculo liberabant. Haud multo post immitis ille' Ecclesiæ Christi aper, multorum reatum scelerum uno supplicio luit; inque sacris. locis, in quæ nequiter debaccha- tus fuerat, turpiter vitam a visit. Quare, densa ca. ligine paulisper disjecta, obscurus quidam liber- tatis sol, tenuissimis nubibus sublucens emersit. Tunc igitur sauci viri discipuli assumpta fiducia in insulam navigio adrecti, præclarum illud et splendidissimis gratils effulgens corpus cum arca sublatum, in locum quemdam fieria dictumn aspor- tant, duodecim stadiorum intervallo a monasterio dissitum, inque templo sancti martyris Procopil deponunt. Hic ille, qui eos, a quibus honoratur, honoribus alcit, ut futuræ gloriæ sancti sui statum declara- ret, incolas omnes illius regionis munerum ipsius fecit esse participes. Confluebant enim, undarum instar, qui morbis gravissimis, nec ullam curatio- nem admittentibus laborantes, illius impertiri bo- nis satagebant; ac quidem a dæmonibus vexati, in- vitis, ac dolorem suum clamore rinfo gemituque testantibus, cum adhibita vi huc pertraherentur, solo arcæ contactu, sive etiam aqua arcæ attactu delibuta ab spirituum nequam vexatione soluti, Deo, qui per illum sanos effecisset, quas par erat gratias agentes, domum revertebantur. Qui autem clam ea peste laborabant, eadeni se necessitate pro- dentibus dæmonibus, athletæque jussu difugienti- bus, ab iis liberi reddebantur. Paralytici, qui vix in lectulis suis gestari poterant, sancti virtute cor- roboratis membris, lectulos humeris reportantes, ad sua redibant. Cæci, qui omni corporis actione VARIE LECTIONES, Par. Par. 8² ei xa! Par. PATROL. GA. CVIII.

στὸς δὲ, τοῖς πάντα λόγον νικῶσι τὸν οἰκεῖον ἀριστέα καταλαμπρύνων χαρίσμασι, τῷ νικητικών κατηγλάξε στέφει. Δυσὶ γοῦν ἔτεσι τῇ ἀτλητοτάτῃ προσκαρτερήσας, εἱρατῇ, τῇ Σαμοθράκη παραπέμπεται νήσῳ· δ καὶ νοερῷ προϊδων ὀφθαλμῷ, τῷ τὴν ὑπηρεσίαν πλη- ροῦντι προήγγειλε· καὶ τρισὶν ἡμέραις πρὸς εἴκοσι τῇ νήσῳ προσδιοὺς, ὡς εὐώδης θυσία τῷ κοινῷ Δεσ σπότῃ προσφέρεται, καὶ ταῖς ἐκείνου χερσὶν τὸ ἱερὸν καὶ πανάγνον ἐπαφείς πνεῦμα, πρὸς τὴν πάλαι που θουμένην ἐπαναφέρεται κληρουχίαν. Ἀλλ᾿ οὐδὲ τὸ νικηφόρον τούτου σῶμα, καὶ τῇ ψυχῇ σύνδρομον ἐν πᾶσι καλοῖς, τῶν κατὰ δύναμιν γερῶν ἀπελείπετο. Χερσὶ μὲν θεοφιλῶν ξυλίνῃ κατατίθεται λάρνακι, Β καὶ ταῖς προσηκούσαις, ὡς ὁ καιρὸς ἐδίδου, γεραι ρόμενον ὑμνῳδίαις, ἐξαισίοις δὲ χάρισι παρὰ Θεοῦ κληϊζόμενον. Λοιμοῦ γοῦν ἐπικειμένου τοῖς κατὰ τὴν νῆσον κτήνεσι, καὶ αἰφνιδίως τῷ θανάτῳ παραπέμ- ποντος, ἄκρα τῇ λάρνακι ὕδωρ ἀπομυρίσαντες (οὐ γὰρ προσψαύσαι τοῦ θείου κατετόλμησαν σώματος), καὶ τοῖς νοσοῦσιν ἐπιββάναντες, ἐλεύθερα τῆς ἐπικει- μένης αὐτοῖς ἐναπέδειξαν κοίμης. Οὐ πολὺ τὸ ἐν μέσῳ, καὶ δίκην δίδωσιν μίαν ἀντὶ πολλῶν τῶν ἀδικημάτων ὁ τῆς Χριστοῦ Ἐκκλησίας ἄγριος μονιός, ἐν ἱεροῖς τόποις,· εἰς οὓς κακῶς ἐνώ ύβρισεν, ἀσχημόνως καταστρέψας τὸν βίον· καὶ τῆς παχείας ὁμίχλης ἀπὸ μέρους ἐκκαθαρθείσης, αχλυώ- της τις ελευθερίας ἐπανέτειλεν ἥλιος, λεπτοτάτοις ὁπολαμπόμενος νέφεσι. Τότε δή, τότε θαῤῥήσαντες οἱ τοῦ θαυμασίου φοιτηταί, λέμβῳ τῇ νήσῳ προσ- ορμίζονται, καὶ τὸ ἀοίδιμον ἐκεῖνο καὶ λαμπροτάτας. ἀποστίλβον τὰς χάριτας σῶμα σὺν τῇ λάρνακι κομι - σάμενοι ἐπανάγουσιν εἰς τόπον τινά, σημείοις ἀπο ἔχοντα τῆς μονῆς δύο καὶ δέκα. Ὄνομα τῷ τόπῳ φα- σιν Ιέρεια.... 'Αλλ' ὁ δοξάζων τοὺς αὐτὸν δοξάζοντας Κύριος, τῆς μελλούσης δόξης τούτου φανερῶν τὴν κατάστασιν, τοὺς ἀνὰ πᾶσαν ἐκείνην οἰκοῦντας τὴν γῆν τῶν τού τοῦ χαρίτων μετασχεῖν ἐνεποίησεν. "Ηγοντο γοῦν οἱ νόσοις ἀνηκέστοις πεπεδημένοι, κύματα θαλάττης ἀπομιμούμενοι, τῶν τούτου καλῶν εὐμοιρῆσαι διατ σπουδάζοντες· καὶ δαιμονῶντες μὲν βίᾳ τῷ κράτει τῆς ἐξουσίας ἑλκόμενοι (ολολυγμοῖς γὰρ καὶ φωναῖς ἐξαισίοις τοῦτο διεσήμαινον), τῇ θίξει σε μόνῃ τῆς θήκης, ἢ καὶ σὲ ἐπιμυρίσματι, τῶν ἐνοχλούντων ἀπο- λυόμενοι τῷ σεσωκότι δι' αὐτοῦ Θεῷ τὴν προσήκον - σαν ἀναφέροντες εὐχαριστίαν επανήεσαν. Οἱ δὲ κρυ φίως τῆς ἐκείνων λοίμης μετειληφότες, τοῖς αὐτοῖς κατανάγκοις εἰς τοὐμφανὲς ἀγομένων, τῶν ἐνοικούν των ἐπιταγῇ τοῦ ἀθλητοῦ δραπετευόντων, ελευθερού μενοι διεδείκνυντο. Παράλυτοι ταῖς κλίναις μόλις επιφερόμενοι, τῷ τούτου σθένει τὰ μέλη σφιγγόμε νοι, τοῖς ώμοις ταύτας αναφέροντες σὺν εὐφημίαις ἀπεσαν. Τυφλοί, τῇ παντελεῖ τοῦ σώματος ἀπρα- κι το ενύδρισιν οι θήξει $1 THEOPHANIS VITA. A gnabant, rursum ipsis factis forentes spectare cogerentur, misereque acti invidia satellites suog ac ministros imbecillitatis arguebant. Christus denique maneribus omnem vim dicendi superantibus pugilem suum decoratum victoriæ corcaa donavit. Duos igitur annos acerbissimo defunctus carcere, in Samothracem insulam deportatur: quod ipse C D mentis oculo prospiciens, ei, qui sibi ministrabal prænundaverat. Cumque tres supra viginti illic dies egisset, tanquam suavis bostia communi Do- mino oblatus est : illiusque manibus sacrum sc sanctissimum spiritum suum tradens, ad hæredi- tatem olim desideratam contendit. Neque vero victoriæ insignibus clarum ejus corpus, ac quod animo gerenda omni virtute socium comesque ex- suiterat, meritis muneribus caruit, quanta in ipsum conferre licuit. Nam piorum virorum manibus in- lignea árca compositum, et convenientibus cantibus, tempus ferebat elatum, admirandis gratiis a Deo ut fuit illustratum. Cum enim lues in iusulæ pecora deseviret, adeo ut mortua repente conciderent, aqua extrenuis illius arce oris delibuta (neque enim corpus ausi erant contingere) pecora peste labo rantia conspergebant, et periculo liberabant. Haud multo post immitis ille' Ecclesiæ Christi aper, multorum reatum scelerum uno supplicio luit; inque sacris. locis, in quæ nequiter debaccha- tus fuerat, turpiter vitam a visit. Quare, densa ca. ligine paulisper disjecta, obscurus quidam liber- tatis sol, tenuissimis nubibus sublucens emersit. Tunc igitur sauci viri discipuli assumpta fiducia in insulam navigio adrecti, præclarum illud et splendidissimis gratils effulgens corpus cum arca sublatum, in locum quemdam fieria dictumn aspor- tant, duodecim stadiorum intervallo a monasterio dissitum, inque templo sancti martyris Procopil deponunt. Hic ille, qui eos, a quibus honoratur, honoribus alcit, ut futuræ gloriæ sancti sui statum declara- ret, incolas omnes illius regionis munerum ipsius fecit esse participes. Confluebant enim, undarum instar, qui morbis gravissimis, nec ullam curatio- nem admittentibus laborantes, illius impertiri bo- nis satagebant; ac quidem a dæmonibus vexati, in- vitis, ac dolorem suum clamore rinfo gemituque testantibus, cum adhibita vi huc pertraherentur, solo arcæ contactu, sive etiam aqua arcæ attactu delibuta ab spirituum nequam vexatione soluti, Deo, qui per illum sanos effecisset, quas par erat gratias agentes, domum revertebantur. Qui autem clam ea peste laborabant, eadeni se necessitate pro- dentibus dæmonibus, athletæque jussu difugienti- bus, ab iis liberi reddebantur. Paralytici, qui vix in lectulis suis gestari poterant, sancti virtute cor- roboratis membris, lectulos humeris reportantes, ad sua redibant. Cæci, qui omni corporis actione VARIE LECTIONES, Par. Par. 8² ei xa! Par. PATROL. GA. CVIII.

Α' ξίᾳ Β πεδώμενοι. Ε, ἀφ' ἑτέρων χειραγωγούμενοι, ", τὸν ὄντως χειραγωγὸν ἐπιζητοῦντες ὀφθαλμὸν ἐπήρ χοντο, καὶ τὸ ποθούμενον ἀμόχθως ευρίσκοντες έπανήρχοντο, τοῦ χειραγωγεῖσθαι μετὰ τῆς νόσου δραπετεύσαντες. Χωλοὶ τὰ μέλη τοῦ σώματος, ἃ τῇ γῇ προσβαίνειν οὐκ εἴωθεν τε ἐπ' ἐδάφους καθυβρί ζοντες, οἱ τὰς ἑτέρων χείρας δανειζόμενοι πρὸς τὴν Ελευσιν, δορκάδος δίκην ἀλλόμενοι ποσὶν ἀρτίοις ἐποιοῦντο τὴν ἀναχώρησιν. Ακοῆς δὲ καὶ τοῦ λέγειν Έτεροι καταδικασθέντες τὴν στέρησιν, τῆς ἑτέρων ὁμιλίας παραδόξως ἐπακούοντες, ὁμόφωνον τὴν εὐχα ριστίαν ἐνήργουν. Αιμορροοῦντα γύναια τῇ διηνεκεί χύσει τοῦ αἵματος, τοῦ ἐμφύτου θερμοῦ τῇ ἀποχω ρήσει πρὸς νέκρωσιν ἀπαγόμενα, οὐ κρασπέδου Δε σπιτικού, δουλικῆς δὲ θήκης Εφαπτόμενα, παραδόξως αναξηρανθείσης τῆς φύσεως, πηγὰς εὐχαριστίας εὐγνωμόνως ἀνέβλυζον. Χειρόγραφον μεστόν μοχθη ρῶν πράξεων εσφραγισμένον τῇ θήκῃ προσανατεθέν, ώς μηδεπώποτε γραφὲν τοῖς πᾶσιν ἐγνωρίζετο, καὶ τὴν ἀποστολικὴν ἐξουσίαν ἐθαύμαζον τῆς τούτου θήσ της αναβλύζουσαν. Ἀλλὰ τὶς ἂν λόγος τῶν τότε πρα χθέντων τούτῳ τὸ πλῆθος κατὰ μέρος ἐξειπεῖν δυ νήσεται, ὅπουγε καὶ κατ' εἶδος οὐκ εὐχερές ; ποῖος δὲ γραφή παραδοῦναι, κἂν εἰ δέκα στομάτων καὶ γλωσ σῶν εὐμοιρήσειεν ; Ολον γοῦν ἐνιαυτὸν τῷ ναῷ τοῦ καλλινίκου Προ- κοπίου προσκαρτερήσαντες, τοῦ μὴ τὴν θεόβρυτον χάριν τοῦ μάκαρος ἀναστείλαι τῶν δεομένων, ὀψὲ καὶ μόλις τὴν εὐθὺ τῆς ἐκείνου μονῆς τρίβον ᾔεσαν, τεο τραμερῶς σφᾶς αὐτοὺς περὶ τὴν θήκην ἐντάξαντες. Μέσον γὰρ τῶν Πατέρων οι πρόκριτοι ώμοισιν ἄραν τες, οἷά τινα κιβωτὸν ἐκόμιζον, οὐ στάμνον ἔχουσαν ἔνδον ἀγνωμόνων τροφῆς φυλακτήριον, καὶ πλάκας λιθίνας, καὶ τὴν ῥάβδον μων. Τοῦ σώματος· ὁ μόνος δείξας ἀρετὴν ἀνωτέραν μώμου παντός, ἀμ- Γλύνας τε φθόνου κέντρα τῇ φυσική γαληνότητι· ὁ θεσμοῖς ἀγάπης εξόχως λαμπόμενος· ὁ πίστει μηδὲν ἀμφήριστον κεκτημένῃ μόνος φραξάμενος, καὶ τὰ τῶν ἐναντίων καταβαλών οχυρώματα· ὁ ἐλπίδι Χρισ στοῦ τῇ ἀῤῥαγεστάτῃ διὰ βίον θωρακισάμενος, καὶ τὰ τῶν πολεμίων δι' αὐτῆς βέλη κωφὰ πᾶσιν εναπο δείξας καὶ μάταια· ὁ ποταμὸς τῶν χαρισμάτων τοῦ Πνεύματος· ὁ πᾶσαν καρδίαν ἱλαρύνων ταῖς χάρισι · ὁ τοῦ τῆς Ἐκκλησίας στερεώματος ἄδυτος ήλιος· ὁ κέρας μὲν αἱρεσιωτῶν ἀμβλύνας τῇ τῶν δογμάτων λαμπρότητι, ψυχὰς δὲ θεοφιλῶν χειραγωγήσας πρὸς πίστιν ἀμώμητον. Τὸ τῶν ἀσθενῶν ἰατήριον, τῶν πταιόντων τὸ ἔλα στήριον, δίδου μοι τῶν ἐπικειμένων νοσημάτων έλευ- θερίαν τάχιστα, ἵνα ῥαΐσας φανῶ πάλιν ἱκέτης εὐσ χάριστος. Δίδου μοι τῶν ὁσημέραι προσγινομένων περιστάσεων ἀπολύτρωσιν, ἵνα ταῖς καλλίσταις τῶν πράξεων ἐκδαπανήσας τὸ δύνασθαι, Δημιουργὸν ἐπισ γράψω τῶν κατορθωμάτων σαφέστατα, ἁμαρτιῶν ἀορασίᾳ σε πεδούμενοι ο!ωθεν - THEOPHANIS VITA. destituti aliorum manibus ducebantur, terosque duces lumina requirentes venerant, voli compotes facil sine labore ita redibant, ut alienæ manus opera nulla desideraretur. Claudi, membra corporis, qui bus gradi insuetum est, haml fœde trahentes, aut alienas manus ad iter mutuantes, caprearum in morem rectis tibiis saliendo discedebaut. Qui au- rium, aut linguæ munere fungi non poterant, miro novoque eventu aliorum fabulantium sermones au- dientes, pari cum eis voce gratias agebant. Femina, quæ perpetuo' fluxn sanguinis laborantes, insiti ca- loris discessu emortuo pene corpore fuerant, non Domini fimbria, sed servi area contactu mirabili ter exsiccato fluxu, grati probique animi monu- mento gratiarum actionis fontes promebant. Chi- rographum fagitiosis actionibus plenum, cum ob- signatum arce admotum esset, sic omnes mundum aspexerunt, ac si nihit unquam in eo fuisset scri- plum : cunctique apostolicam potestatem ex hujus arca manantem suspexerunt. Verum, quis ea, quæ tunc ab ipso gesta sunt, singulatim valeat enarrare, cum ne genera quidem numerari facile queant ? quisve etiam, quamvis illi linguæ sint decem ora- que decem, scriptis consignare? B Integrum igitur annum in templo illustris Christi martyris Procopii.commorati, ne supplices divino viri munere prohiberent, vix tandem aliquando iter ad ejus monasterium recta contenderunt, cum ordine quadruplici circa feretrum ipsius constitissent. C Medio enim inter Patres loco constituti viri nobiles in humeros sublatum, velut arcam quamdam ge- stabant; in qua non urna erat ingrati populi cibum conservans, non lapideæ tabulae, non virga Aaron . . . . qui virtutem omni reprehensione superiorem ostenderat, iunataque tranquillitate invidiæ aculeos obtuderat; qui charitatis iusignibus eximie clarue rat; qui fide, cui nihil ambiguum est, in primis præstiterat, inque ea adversariorum munitiones everterat; qui spe Christi firmissima velut thorace munitus atqué protectus, hostium tela prorsus ina- nia stultaque ostenderat; qui donoruin Spiritus fluvius erat ; qui pectus omne quibus aduebat gra- tiis, exhilararet; in Ecclesiæ firmamento sol occa- sun nescienş, semperque lucidus esset : qui haere. ticorum oculos doctrina splendore perstrinxerat, piorumque animos ad fidem inculpatam direxerat. O agrotantium medice! o peccatorum propitia- tio, largire mihi celerém mearum ægritudinum cu- rationem: ut recuperata sauitate, rursum ad te supplex accedani, gratique animi testimonium affe- ram. Libera me a periculis, quæ quotidie immi- nent; ut cum pulcherrimis factis pro virili mea in- cubuero, illorum te auctorem perspicue agnoscam. D VARIE LECTIONES es malim mg. Par. male. Par. Par., sed aliud vitium latet. sc Deest unum folium: nec minus in Lipomano, etsi illius interpres velut nulla esset lacuna cuncta connectit mg. Par.

Α' ξίᾳ Β πεδώμενοι. Ε, ἀφ' ἑτέρων χειραγωγούμενοι, ", τὸν ὄντως χειραγωγὸν ἐπιζητοῦντες ὀφθαλμὸν ἐπήρ χοντο, καὶ τὸ ποθούμενον ἀμόχθως ευρίσκοντες έπανήρχοντο, τοῦ χειραγωγεῖσθαι μετὰ τῆς νόσου δραπετεύσαντες. Χωλοὶ τὰ μέλη τοῦ σώματος, ἃ τῇ γῇ προσβαίνειν οὐκ εἴωθεν τε ἐπ' ἐδάφους καθυβρί ζοντες, οἱ τὰς ἑτέρων χείρας δανειζόμενοι πρὸς τὴν Ελευσιν, δορκάδος δίκην ἀλλόμενοι ποσὶν ἀρτίοις ἐποιοῦντο τὴν ἀναχώρησιν. Ακοῆς δὲ καὶ τοῦ λέγειν Έτεροι καταδικασθέντες τὴν στέρησιν, τῆς ἑτέρων ὁμιλίας παραδόξως ἐπακούοντες, ὁμόφωνον τὴν εὐχα ριστίαν ἐνήργουν. Αιμορροοῦντα γύναια τῇ διηνεκεί χύσει τοῦ αἵματος, τοῦ ἐμφύτου θερμοῦ τῇ ἀποχω ρήσει πρὸς νέκρωσιν ἀπαγόμενα, οὐ κρασπέδου Δε σπιτικού, δουλικῆς δὲ θήκης Εφαπτόμενα, παραδόξως αναξηρανθείσης τῆς φύσεως, πηγὰς εὐχαριστίας εὐγνωμόνως ἀνέβλυζον. Χειρόγραφον μεστόν μοχθη ρῶν πράξεων εσφραγισμένον τῇ θήκῃ προσανατεθέν, ώς μηδεπώποτε γραφὲν τοῖς πᾶσιν ἐγνωρίζετο, καὶ τὴν ἀποστολικὴν ἐξουσίαν ἐθαύμαζον τῆς τούτου θήσ της αναβλύζουσαν. Ἀλλὰ τὶς ἂν λόγος τῶν τότε πρα χθέντων τούτῳ τὸ πλῆθος κατὰ μέρος ἐξειπεῖν δυ νήσεται, ὅπουγε καὶ κατ' εἶδος οὐκ εὐχερές ; ποῖος δὲ γραφή παραδοῦναι, κἂν εἰ δέκα στομάτων καὶ γλωσ σῶν εὐμοιρήσειεν ; Ολον γοῦν ἐνιαυτὸν τῷ ναῷ τοῦ καλλινίκου Προ- κοπίου προσκαρτερήσαντες, τοῦ μὴ τὴν θεόβρυτον χάριν τοῦ μάκαρος ἀναστείλαι τῶν δεομένων, ὀψὲ καὶ μόλις τὴν εὐθὺ τῆς ἐκείνου μονῆς τρίβον ᾔεσαν, τεο τραμερῶς σφᾶς αὐτοὺς περὶ τὴν θήκην ἐντάξαντες. Μέσον γὰρ τῶν Πατέρων οι πρόκριτοι ώμοισιν ἄραν τες, οἷά τινα κιβωτὸν ἐκόμιζον, οὐ στάμνον ἔχουσαν ἔνδον ἀγνωμόνων τροφῆς φυλακτήριον, καὶ πλάκας λιθίνας, καὶ τὴν ῥάβδον μων. Τοῦ σώματος· ὁ μόνος δείξας ἀρετὴν ἀνωτέραν μώμου παντός, ἀμ- Γλύνας τε φθόνου κέντρα τῇ φυσική γαληνότητι· ὁ θεσμοῖς ἀγάπης εξόχως λαμπόμενος· ὁ πίστει μηδὲν ἀμφήριστον κεκτημένῃ μόνος φραξάμενος, καὶ τὰ τῶν ἐναντίων καταβαλών οχυρώματα· ὁ ἐλπίδι Χρισ στοῦ τῇ ἀῤῥαγεστάτῃ διὰ βίον θωρακισάμενος, καὶ τὰ τῶν πολεμίων δι' αὐτῆς βέλη κωφὰ πᾶσιν εναπο δείξας καὶ μάταια· ὁ ποταμὸς τῶν χαρισμάτων τοῦ Πνεύματος· ὁ πᾶσαν καρδίαν ἱλαρύνων ταῖς χάρισι · ὁ τοῦ τῆς Ἐκκλησίας στερεώματος ἄδυτος ήλιος· ὁ κέρας μὲν αἱρεσιωτῶν ἀμβλύνας τῇ τῶν δογμάτων λαμπρότητι, ψυχὰς δὲ θεοφιλῶν χειραγωγήσας πρὸς πίστιν ἀμώμητον. Τὸ τῶν ἀσθενῶν ἰατήριον, τῶν πταιόντων τὸ ἔλα στήριον, δίδου μοι τῶν ἐπικειμένων νοσημάτων έλευ- θερίαν τάχιστα, ἵνα ῥαΐσας φανῶ πάλιν ἱκέτης εὐσ χάριστος. Δίδου μοι τῶν ὁσημέραι προσγινομένων περιστάσεων ἀπολύτρωσιν, ἵνα ταῖς καλλίσταις τῶν πράξεων ἐκδαπανήσας τὸ δύνασθαι, Δημιουργὸν ἐπισ γράψω τῶν κατορθωμάτων σαφέστατα, ἁμαρτιῶν ἀορασίᾳ σε πεδούμενοι ο!ωθεν - THEOPHANIS VITA. destituti aliorum manibus ducebantur, terosque duces lumina requirentes venerant, voli compotes facil sine labore ita redibant, ut alienæ manus opera nulla desideraretur. Claudi, membra corporis, qui bus gradi insuetum est, haml fœde trahentes, aut alienas manus ad iter mutuantes, caprearum in morem rectis tibiis saliendo discedebaut. Qui au- rium, aut linguæ munere fungi non poterant, miro novoque eventu aliorum fabulantium sermones au- dientes, pari cum eis voce gratias agebant. Femina, quæ perpetuo' fluxn sanguinis laborantes, insiti ca- loris discessu emortuo pene corpore fuerant, non Domini fimbria, sed servi area contactu mirabili ter exsiccato fluxu, grati probique animi monu- mento gratiarum actionis fontes promebant. Chi- rographum fagitiosis actionibus plenum, cum ob- signatum arce admotum esset, sic omnes mundum aspexerunt, ac si nihit unquam in eo fuisset scri- plum : cunctique apostolicam potestatem ex hujus arca manantem suspexerunt. Verum, quis ea, quæ tunc ab ipso gesta sunt, singulatim valeat enarrare, cum ne genera quidem numerari facile queant ? quisve etiam, quamvis illi linguæ sint decem ora- que decem, scriptis consignare? B Integrum igitur annum in templo illustris Christi martyris Procopii.commorati, ne supplices divino viri munere prohiberent, vix tandem aliquando iter ad ejus monasterium recta contenderunt, cum ordine quadruplici circa feretrum ipsius constitissent. C Medio enim inter Patres loco constituti viri nobiles in humeros sublatum, velut arcam quamdam ge- stabant; in qua non urna erat ingrati populi cibum conservans, non lapideæ tabulae, non virga Aaron . . . . qui virtutem omni reprehensione superiorem ostenderat, iunataque tranquillitate invidiæ aculeos obtuderat; qui charitatis iusignibus eximie clarue rat; qui fide, cui nihil ambiguum est, in primis præstiterat, inque ea adversariorum munitiones everterat; qui spe Christi firmissima velut thorace munitus atqué protectus, hostium tela prorsus ina- nia stultaque ostenderat; qui donoruin Spiritus fluvius erat ; qui pectus omne quibus aduebat gra- tiis, exhilararet; in Ecclesiæ firmamento sol occa- sun nescienş, semperque lucidus esset : qui haere. ticorum oculos doctrina splendore perstrinxerat, piorumque animos ad fidem inculpatam direxerat. O agrotantium medice! o peccatorum propitia- tio, largire mihi celerém mearum ægritudinum cu- rationem: ut recuperata sauitate, rursum ad te supplex accedani, gratique animi testimonium affe- ram. Libera me a periculis, quæ quotidie immi- nent; ut cum pulcherrimis factis pro virili mea in- cubuero, illorum te auctorem perspicue agnoscam. D VARIE LECTIONES es malim mg. Par. male. Par. Par., sed aliud vitium latet. sc Deest unum folium: nec minus in Lipomano, etsi illius interpres velut nulla esset lacuna cuncta connectit mg. Par.

ἀγνοίας καὶ νεότητος παρὰ Θεοῦ τῶν ἐμῶν ἀποκοπὰς αίτησάμενος, ὡς πρὶν ἐκείνου τοῦ τῇ σῇ θήκῃ τὸν χάρτην ἀναθεμένου, λαμπρὸν προστάτην τοῦ φοβερού βήματος ἐναπόδειξον· τοῦ καθ᾿ ἡμῶν κακίστου του τὰ κέντρα παραδόξως ἀμβλύνας, ἀνωτέρους τῆς τῶν βασκάνων διατήρησον λοιμη;· ἵν᾿ ἀπρόσκοπον διὰ σοῦ τὴν τῆς σωτηρίας διανύοντες τρίβον, τὸ ἐπιτ νίκιον τῆς σῆς σεπτῆς ἀριστείας σὺν εὐθυμία παν ηγυρίζωμεν, ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ, ᾧ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος ἐς ἀεὶ ε. ΤΟ ΑΥΤΟ ΜΕΝΙ " ΙΒ, ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ ΤΗΣ ΣΙΓΓΡΙΑΝΗΣ. Εἰς τὸ « Κύριε, ἐκέκραξα, ο στιχηρόν. Ήχος Β πλάγ. δ'. Ο τοῦ παραδόξου θαύματος! Πάτερ θεόφρον Θεόφανες, θεοφανείας Χριστοῦ κα κλημένος επώνυμος, ζωηφόροις, ίχνεσι τοῖς αὐτοῦ ἠκολούθησας, καὶ τὰ τερπνὰ τοῦ βίου κατέλιπες, ἀνατενίζων τῷ ποθουμένῳ σοι κάλλει, πανάριστε· καὶ ταῖς θείαις γεύσεσι ταῖς πρὸς αὐτὸν ἄριστα θεούμε νος καὶ τελεώτατα. Ομοιον, Πάτερ θεόφρον Θεόφανες, ὑπερορίας πικρὰς ἀσθε νῶς διακείμενος καρτερῶς ὑπήνεγκας, ἀφειδήσας τοῦ σώματος· ὑπὲρ σεπτῶν εἰκόνων, πανεύφημε· θυμῷ λεόντων ἐξοριζόμενος ως κατορχούμενος τὰς βουλὰς ἐμώρανας, καὶ λογισμοὺς ὄντως ματαιόφρο- μας καὶ νοῦν ἀλάστορα. Ομοιον. Όντως αμοιβὰς τῶν πόνων σου τῶν ἀγαθῶν ὁ δο- τὴν δαψιλώς σοι δεδώρηται, ἀπελαύνειν δαίμονας, θεραπεύειν νοσήματα παρεσχηκώς, τρισμάκαρ, την δύναμιν' κατηξιώθης καὶ τῆς ἀφράστου χαρᾶς ἔνθα χορεύουσι τῶν ἀγγέλων τάγματα; διὰ παντὸς πρόσ- ωπον θεώμενος τοῦ παντοκράτορος. Κανὼν τοῦ ἁγίου, οὗ ἡ ἀκροστιχίς Θεοφάνης μέλπει τε τὸν Θεοφάνην. » δ. α', ἦχ. δ. Θαλάσσης τὸ Ἐρυθραίον πέλα- γος. Θεοῦ τοῦ σαρκὶ φανέντος ίχνεσιν ἐπηκολούθησας, ἐν εὐσεβείς, Πάτερ, πυρσωθείς, ὡς ἐντεῦθεν τὴν κλῆσιν πλουτεῖν τὴν ἀληθῶς φερώνυμον, ὡς τῇ προ- προτετύπωτο. Ἐθέλχθης ποθεινοτάτῳ ἔρωτι τῷ τοῦ Δεσπότου που καταφρονῆσαι πόθου κοσμικού · συγκραθεὶς δὲ τῇ ο ε ἐς ἀεὶ] και τῷ Μαρτίῳ μηνί. THEOPHANIS' OFFICIUM. 46. A Ignorantis ac juventutis delicta mea divina aboleri clementia exorans, uti quopdam illius, qui tuo chiariam imposuit loculo, præclarum te mibi pa- φθόtronum ante judicis tremendum tribunal ostendito. Pessimæ contra nos incitate invidiæ tela mira dex- teritate delundens, ab invidorum pente tutos inte grosque conserva: ut sine offensione præsidio tuo salutis semitam conficientes, venerandi tui certa- minis tropæa lætis animis celebremus; in Christo Jesu Domnino nostro: cui gloria et imperium in sæ- cula sæculorum. MENSIS MARTIS DIE 12, SANCTI PATRIS NOSTRI THEOPHANIS CONFESSORIS SINGRIANE MONACHI. - volᾳ C D Ad vesperus versiculus. Tonus obliquus 4. O novum miraculum ! Divino sensu prædite Pater Theophanes, a Chri- sti nomen sortitus apparitione, ejus vivifica pres- sisti vestigia, ac sæculi reliquisti oblectamenta, in desideratam tibi pulchritudinem animo intendeus, o vir optime, divinaque in eam propensione deita- tem præclare ac perfectissime induens. Similis. Diviņo sensu prædite Pater Theophanes, molesta exsilia cum imbecillo esses corpore fortiter susti- nuisti, oblitus corpori parcere ob venerandas ima- gines, vir clarissime; exsilio relegatus, velut qui leoninæ feritatis viro insultares, consilia falua ostendisti, vereque stultas cogitationes ac mentem nequissimam. Similis. Vere laborum quos posuisti præmia bonorum tibi dator uberrime donavit, vim præbens fugandi dæmones, morbosque curandi, ter beate. Accessit et gaudium nullis verbis explicabile, ubi angelorum agmina choros ducunt, ipseque semper omnipoten- tis vultum contemplaris. Canon in S. laudem, cujus acrostichis : Theophanes Theophanem modulis canit. Ode 1, tonus 4. Maris rubrum 'pelagus, Dei qui in carne apparuit vestigia secutus es, Pater pietatis Juce illustris; ut inde congruam vere nominis appellationem feliciter consecutus sis, pro eo ac providentia præfinitum erat. Dulcissimo Domini tui amore delinitus es, ut sæculi amorem contemneres : porro autem grada VARIA LECTIONES. Par. * for.

ἀγνοίας καὶ νεότητος παρὰ Θεοῦ τῶν ἐμῶν ἀποκοπὰς αίτησάμενος, ὡς πρὶν ἐκείνου τοῦ τῇ σῇ θήκῃ τὸν χάρτην ἀναθεμένου, λαμπρὸν προστάτην τοῦ φοβερού βήματος ἐναπόδειξον· τοῦ καθ᾿ ἡμῶν κακίστου του τὰ κέντρα παραδόξως ἀμβλύνας, ἀνωτέρους τῆς τῶν βασκάνων διατήρησον λοιμη;· ἵν᾿ ἀπρόσκοπον διὰ σοῦ τὴν τῆς σωτηρίας διανύοντες τρίβον, τὸ ἐπιτ νίκιον τῆς σῆς σεπτῆς ἀριστείας σὺν εὐθυμία παν ηγυρίζωμεν, ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ, ᾧ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος ἐς ἀεὶ ε. ΤΟ ΑΥΤΟ ΜΕΝΙ " ΙΒ, ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ ΤΗΣ ΣΙΓΓΡΙΑΝΗΣ. Εἰς τὸ « Κύριε, ἐκέκραξα, ο στιχηρόν. Ήχος Β πλάγ. δ'. Ο τοῦ παραδόξου θαύματος! Πάτερ θεόφρον Θεόφανες, θεοφανείας Χριστοῦ κα κλημένος επώνυμος, ζωηφόροις, ίχνεσι τοῖς αὐτοῦ ἠκολούθησας, καὶ τὰ τερπνὰ τοῦ βίου κατέλιπες, ἀνατενίζων τῷ ποθουμένῳ σοι κάλλει, πανάριστε· καὶ ταῖς θείαις γεύσεσι ταῖς πρὸς αὐτὸν ἄριστα θεούμε νος καὶ τελεώτατα. Ομοιον, Πάτερ θεόφρον Θεόφανες, ὑπερορίας πικρὰς ἀσθε νῶς διακείμενος καρτερῶς ὑπήνεγκας, ἀφειδήσας τοῦ σώματος· ὑπὲρ σεπτῶν εἰκόνων, πανεύφημε· θυμῷ λεόντων ἐξοριζόμενος ως κατορχούμενος τὰς βουλὰς ἐμώρανας, καὶ λογισμοὺς ὄντως ματαιόφρο- μας καὶ νοῦν ἀλάστορα. Ομοιον. Όντως αμοιβὰς τῶν πόνων σου τῶν ἀγαθῶν ὁ δο- τὴν δαψιλώς σοι δεδώρηται, ἀπελαύνειν δαίμονας, θεραπεύειν νοσήματα παρεσχηκώς, τρισμάκαρ, την δύναμιν' κατηξιώθης καὶ τῆς ἀφράστου χαρᾶς ἔνθα χορεύουσι τῶν ἀγγέλων τάγματα; διὰ παντὸς πρόσ- ωπον θεώμενος τοῦ παντοκράτορος. Κανὼν τοῦ ἁγίου, οὗ ἡ ἀκροστιχίς Θεοφάνης μέλπει τε τὸν Θεοφάνην. » δ. α', ἦχ. δ. Θαλάσσης τὸ Ἐρυθραίον πέλα- γος. Θεοῦ τοῦ σαρκὶ φανέντος ίχνεσιν ἐπηκολούθησας, ἐν εὐσεβείς, Πάτερ, πυρσωθείς, ὡς ἐντεῦθεν τὴν κλῆσιν πλουτεῖν τὴν ἀληθῶς φερώνυμον, ὡς τῇ προ- προτετύπωτο. Ἐθέλχθης ποθεινοτάτῳ ἔρωτι τῷ τοῦ Δεσπότου που καταφρονῆσαι πόθου κοσμικού · συγκραθεὶς δὲ τῇ ο ε ἐς ἀεὶ] και τῷ Μαρτίῳ μηνί. THEOPHANIS' OFFICIUM. 46. A Ignorantis ac juventutis delicta mea divina aboleri clementia exorans, uti quopdam illius, qui tuo chiariam imposuit loculo, præclarum te mibi pa- φθόtronum ante judicis tremendum tribunal ostendito. Pessimæ contra nos incitate invidiæ tela mira dex- teritate delundens, ab invidorum pente tutos inte grosque conserva: ut sine offensione præsidio tuo salutis semitam conficientes, venerandi tui certa- minis tropæa lætis animis celebremus; in Christo Jesu Domnino nostro: cui gloria et imperium in sæ- cula sæculorum. MENSIS MARTIS DIE 12, SANCTI PATRIS NOSTRI THEOPHANIS CONFESSORIS SINGRIANE MONACHI. - volᾳ C D Ad vesperus versiculus. Tonus obliquus 4. O novum miraculum ! Divino sensu prædite Pater Theophanes, a Chri- sti nomen sortitus apparitione, ejus vivifica pres- sisti vestigia, ac sæculi reliquisti oblectamenta, in desideratam tibi pulchritudinem animo intendeus, o vir optime, divinaque in eam propensione deita- tem præclare ac perfectissime induens. Similis. Diviņo sensu prædite Pater Theophanes, molesta exsilia cum imbecillo esses corpore fortiter susti- nuisti, oblitus corpori parcere ob venerandas ima- gines, vir clarissime; exsilio relegatus, velut qui leoninæ feritatis viro insultares, consilia falua ostendisti, vereque stultas cogitationes ac mentem nequissimam. Similis. Vere laborum quos posuisti præmia bonorum tibi dator uberrime donavit, vim præbens fugandi dæmones, morbosque curandi, ter beate. Accessit et gaudium nullis verbis explicabile, ubi angelorum agmina choros ducunt, ipseque semper omnipoten- tis vultum contemplaris. Canon in S. laudem, cujus acrostichis : Theophanes Theophanem modulis canit. Ode 1, tonus 4. Maris rubrum 'pelagus, Dei qui in carne apparuit vestigia secutus es, Pater pietatis Juce illustris; ut inde congruam vere nominis appellationem feliciter consecutus sis, pro eo ac providentia præfinitum erat. Dulcissimo Domini tui amore delinitus es, ut sæculi amorem contemneres : porro autem grada VARIA LECTIONES. Par. * for.

Α χάριτι βιοτικὴν τερπνότητα οὐδὲν ἡγήσω, παμμα κάριστε. Ορμήσας θηριωδῶς ἐδίωξε Λέων ὁ τύραννος τοὺς ἐκλεκτούς, μή φέρων ὁρᾷν τιμωμένην εἰκόνα Χρι στοῦ. Μεθ' ὧν καὶ σὲ, Θεόρανες, ὑπερορίᾳ κατεδίκα σεν. · ης. γ'. 'Ο εἱρμός. Οὐκ ἐν σοφίᾳ. Φωτὸς τοῦ θείου πεπλησμένος ὠράθης, Θεόφανες, δι' ἀγάπης συγκραθεὶς τῷ ποθουμένῳ, μακάριε· διὸ σοῦ τὴν ἔνδοξον μνήμην γεραίρομεν, Απαγορεύσας τὰ δυσσεβὴ τοῦ Λέοντος δόγματα, τοὺς θεσμούς πανευσεβῶς τῆς Ἐκκλησίας κράτι νας· διὸ σὲ θαύμασι Χριστὸς ἐδόξασε. Νενευρωμένη τῆς ἐλπίδος καὶ πίστεως, ὅσις, τῆς σαρκὸς τὸ ἀσθενὲς ψυχὴ στερρότητι ρώννυσι, Θεῷ Β οἰκειώσασα σῶμα ὁμόδουλον. Κάθισμα, ἦχ. γ'. Θείας πίστεως. Ζῆλον ἔνθεον προσκεκτημένος, δόγμα άθεον απο εβδελύξω, καὶ κινδύνοις πολυτρόποις ὡμίλησας, ὑπερ- ορίαις ἀδίκως στελλόμενος καὶ εὐσεβῶς, παμμάκαρ, τελειούμενος. Πάτερ Θεόφανες, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος. Ἡ οὐράνιος ητοίμασται βασιλεία ὡς ἀθλητῇ σοι, ἔνδοξε· τῆς γὰρ ἐπιγείου χαίρων μετετέθης σκηνής, βοῶν τῷ Δεσπότη - Δήξα τῇ δυνάμει σου, Κύριε. Στεφανηφόρος, Θεόφανες, ἀνεδείχθης. Τὸ γὰρ σεπτών εἰκόνισμα Χριστοῦ, θεοφόρε μάκαρ, οὐκ ἠμνήσω τι @ μήν· διὸ καὶ ἔκραζες· Δόξα τῇ δυνάμει σου, Κύ- ριε. Μεθιστάμενος προστάγματι τοῦ τυράννου τοῦ δυσ- σεβοῦς ὁ ὅσιος, σαρκὸς ἀσθενείας ὅλως οὐκ ἐφρόντι σε, κραυγάζων τῷ Κτίσαντι Δόξα τῇ δυνάμει σου, Κύριε. Ἐμεγαλύνθης τοῖς θαύμασι, θεοφόρε· ὁ γὰρ Θεός ημείψατο σε τῆς καρτερίας· ὅθεν καὶ ἰάματα πη- γάζεις τοῖς χρήζουσιν ὥσπερ ἐκ πηγῆς, ἱερώ τατε. Οδ. ε'. Σύ, Κύριέ μου, φῶς· Λόγῳ πανευσεβεῖ ὀρθοδόξως ἐκήρυξεν ὁ ὅσιος Θεο- φάνης τὸ τῆς πίστεως δόγμα, τῷ Πνεύματι λαμπά μενος. Πλοῦτον παντοδαπή θεοφρόνως διένειμας προσ- τάγματι τοῦ Δεσπότου τοῖς πενία συζῶσιν ἐπόμενος, πανεύφημε. Ἔχων τὴν ψυχὴν κατ' εἰκόνα τοῦ Κτίσαντος, τὴν ἄχραντον τοῦ Δεσπότου προσεκύνεις εἰκόνα, τῷ πόθῳ ἀσπαζόμενος. (δ. ς'. θύσω σοι μετὰ φωνῆς αἰνέσεως, Κύριε. Ιθυνον πρὸς ἀρετὴν τὸν βίον μου, ὅσιε· τὴν τῆς ἀσκήσεως τρίβον ταῖς εὐχαῖς σου, Πάτερ, έξομα- λίσας, ἣν συντόνως εὐθυπορεῖν με, μάκαρ, αξίω σου. Σωφρόνως σου τὴν ζωὴν διήνυσας, ὅσιε· μετὰ φρονήσεως γὰρ ἔσχες, σὺν ἀνδρείᾳ γὰρ τὴν δικαιο σύνην, καὶ τῷ κύκλῳ τῶν ἀρετῶν ἐφάνης κοσμούμε νος. THEOPHANIS OFFICIUM. imbutus, mundi dulcia nihili fecisti, perquam bea- tissime. Ferali modo irruens Leo tyrannns electos per- secutus est, non fereus videre Christi imaginem venerationem haberė: cum quibus te quoque, o Theophanes, damnavit exsilio. Ode 3, tractus. Non in sapientia. Divina plenus luce, Theophanes, apparuisti, chari- tatis vi desiderato cobærens, o beate: eam ob rem gloriosam tuam memoriam veneramur. Impia Leonis dogmata tibi interdicens pie ad- modum confirmasti Ecclesiæ leges: quamobrem te Christus clarum miraculis effecit. Roboratus, vir sancte, animus spei, atque fidei firmitate, carnis imbecillitatem roborat; utique conservum corpus Deo concilians. Sessio, tonus 3. Divina fide. Divina præditus æmulatione, impium dogma de- testatus es, multisque ac variis periculis es de- functus, injuste deportatus exsilio, pieque, o bea- lissime, consummatus. Pater Theophanes, Christo Deo supplica, at magna nos misericordia donet. Ode 4. Sublimem elatum videns te Ecclesia. Cœlorum tibi regnum, vir sancte, paratum est tanquam athlete: terreno enim tabernaculo gau- dens translatus os clamans Domino : Gloria poten- tice tuae, Domine. Triumphator Theophanes effectus es. Venerandam quippe Christi eligiem non abnuisti colere, Deo alate, vir beat: idcirco etiam clamabas : Gloria potentiæ tuæ, Domine. Exsilio ejectus vir sanctus impii tyranni decreto, imbecillæ carnis nullam prorsus rationem habuit, clamans Auctori : Gloria potentiæ tuæ, mine. Do- Magnificis effulsisti miraculis, vir Deo plene: Deus namque vicem reddidit sustinentia; quam obrem etiam velut e fonte sanationum remedia egen- tibus fundis, vir sacratissime. Ode 5. Tu, Domine, meum lumen. Piissima doctrina orthodoxæ fidei doctrinam præ- dicavit sanctus Theophanes, Spiritus luce iflustra- tus. Uberes divitias divino sensu egenis distribui- sti, Domini præcepto obsecutus, vir clarissime. Qui ad Auctoris imaginem animo conditus esses, intemeratam Domini venerabaris imaginem, desi- derio exosculans. Ode 6. Sacrificabo tibi cum voce laudis, Domine.. Dirige ad virtutem vitam meam, vir sancte, rem ligiosa institutionis semitam tuis, Parer, precibus complanans; quam roga, vir beate, ut recto tra- mite concite ac contente percurram. Sobrie casteque vitam peregisti, vir sancte: quippe cum prudentia, fortitudine, ac justitia prae- ditus fuisti, virtutumque choro ornatus eluxi- SLÌ. D 45. δ. Επαρθέντα σε ἰδοῦσα ἡ Ἐκκλησία.

Α χάριτι βιοτικὴν τερπνότητα οὐδὲν ἡγήσω, παμμα κάριστε. Ορμήσας θηριωδῶς ἐδίωξε Λέων ὁ τύραννος τοὺς ἐκλεκτούς, μή φέρων ὁρᾷν τιμωμένην εἰκόνα Χρι στοῦ. Μεθ' ὧν καὶ σὲ, Θεόρανες, ὑπερορίᾳ κατεδίκα σεν. · ης. γ'. 'Ο εἱρμός. Οὐκ ἐν σοφίᾳ. Φωτὸς τοῦ θείου πεπλησμένος ὠράθης, Θεόφανες, δι' ἀγάπης συγκραθεὶς τῷ ποθουμένῳ, μακάριε· διὸ σοῦ τὴν ἔνδοξον μνήμην γεραίρομεν, Απαγορεύσας τὰ δυσσεβὴ τοῦ Λέοντος δόγματα, τοὺς θεσμούς πανευσεβῶς τῆς Ἐκκλησίας κράτι νας· διὸ σὲ θαύμασι Χριστὸς ἐδόξασε. Νενευρωμένη τῆς ἐλπίδος καὶ πίστεως, ὅσις, τῆς σαρκὸς τὸ ἀσθενὲς ψυχὴ στερρότητι ρώννυσι, Θεῷ Β οἰκειώσασα σῶμα ὁμόδουλον. Κάθισμα, ἦχ. γ'. Θείας πίστεως. Ζῆλον ἔνθεον προσκεκτημένος, δόγμα άθεον απο εβδελύξω, καὶ κινδύνοις πολυτρόποις ὡμίλησας, ὑπερ- ορίαις ἀδίκως στελλόμενος καὶ εὐσεβῶς, παμμάκαρ, τελειούμενος. Πάτερ Θεόφανες, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος. Ἡ οὐράνιος ητοίμασται βασιλεία ὡς ἀθλητῇ σοι, ἔνδοξε· τῆς γὰρ ἐπιγείου χαίρων μετετέθης σκηνής, βοῶν τῷ Δεσπότη - Δήξα τῇ δυνάμει σου, Κύριε. Στεφανηφόρος, Θεόφανες, ἀνεδείχθης. Τὸ γὰρ σεπτών εἰκόνισμα Χριστοῦ, θεοφόρε μάκαρ, οὐκ ἠμνήσω τι @ μήν· διὸ καὶ ἔκραζες· Δόξα τῇ δυνάμει σου, Κύ- ριε. Μεθιστάμενος προστάγματι τοῦ τυράννου τοῦ δυσ- σεβοῦς ὁ ὅσιος, σαρκὸς ἀσθενείας ὅλως οὐκ ἐφρόντι σε, κραυγάζων τῷ Κτίσαντι Δόξα τῇ δυνάμει σου, Κύριε. Ἐμεγαλύνθης τοῖς θαύμασι, θεοφόρε· ὁ γὰρ Θεός ημείψατο σε τῆς καρτερίας· ὅθεν καὶ ἰάματα πη- γάζεις τοῖς χρήζουσιν ὥσπερ ἐκ πηγῆς, ἱερώ τατε. Οδ. ε'. Σύ, Κύριέ μου, φῶς· Λόγῳ πανευσεβεῖ ὀρθοδόξως ἐκήρυξεν ὁ ὅσιος Θεο- φάνης τὸ τῆς πίστεως δόγμα, τῷ Πνεύματι λαμπά μενος. Πλοῦτον παντοδαπή θεοφρόνως διένειμας προσ- τάγματι τοῦ Δεσπότου τοῖς πενία συζῶσιν ἐπόμενος, πανεύφημε. Ἔχων τὴν ψυχὴν κατ' εἰκόνα τοῦ Κτίσαντος, τὴν ἄχραντον τοῦ Δεσπότου προσεκύνεις εἰκόνα, τῷ πόθῳ ἀσπαζόμενος. (δ. ς'. θύσω σοι μετὰ φωνῆς αἰνέσεως, Κύριε. Ιθυνον πρὸς ἀρετὴν τὸν βίον μου, ὅσιε· τὴν τῆς ἀσκήσεως τρίβον ταῖς εὐχαῖς σου, Πάτερ, έξομα- λίσας, ἣν συντόνως εὐθυπορεῖν με, μάκαρ, αξίω σου. Σωφρόνως σου τὴν ζωὴν διήνυσας, ὅσιε· μετὰ φρονήσεως γὰρ ἔσχες, σὺν ἀνδρείᾳ γὰρ τὴν δικαιο σύνην, καὶ τῷ κύκλῳ τῶν ἀρετῶν ἐφάνης κοσμούμε νος. THEOPHANIS OFFICIUM. imbutus, mundi dulcia nihili fecisti, perquam bea- tissime. Ferali modo irruens Leo tyrannns electos per- secutus est, non fereus videre Christi imaginem venerationem haberė: cum quibus te quoque, o Theophanes, damnavit exsilio. Ode 3, tractus. Non in sapientia. Divina plenus luce, Theophanes, apparuisti, chari- tatis vi desiderato cobærens, o beate: eam ob rem gloriosam tuam memoriam veneramur. Impia Leonis dogmata tibi interdicens pie ad- modum confirmasti Ecclesiæ leges: quamobrem te Christus clarum miraculis effecit. Roboratus, vir sancte, animus spei, atque fidei firmitate, carnis imbecillitatem roborat; utique conservum corpus Deo concilians. Sessio, tonus 3. Divina fide. Divina præditus æmulatione, impium dogma de- testatus es, multisque ac variis periculis es de- functus, injuste deportatus exsilio, pieque, o bea- lissime, consummatus. Pater Theophanes, Christo Deo supplica, at magna nos misericordia donet. Ode 4. Sublimem elatum videns te Ecclesia. Cœlorum tibi regnum, vir sancte, paratum est tanquam athlete: terreno enim tabernaculo gau- dens translatus os clamans Domino : Gloria poten- tice tuae, Domine. Triumphator Theophanes effectus es. Venerandam quippe Christi eligiem non abnuisti colere, Deo alate, vir beat: idcirco etiam clamabas : Gloria potentiæ tuæ, Domine. Exsilio ejectus vir sanctus impii tyranni decreto, imbecillæ carnis nullam prorsus rationem habuit, clamans Auctori : Gloria potentiæ tuæ, mine. Do- Magnificis effulsisti miraculis, vir Deo plene: Deus namque vicem reddidit sustinentia; quam obrem etiam velut e fonte sanationum remedia egen- tibus fundis, vir sacratissime. Ode 5. Tu, Domine, meum lumen. Piissima doctrina orthodoxæ fidei doctrinam præ- dicavit sanctus Theophanes, Spiritus luce iflustra- tus. Uberes divitias divino sensu egenis distribui- sti, Domini præcepto obsecutus, vir clarissime. Qui ad Auctoris imaginem animo conditus esses, intemeratam Domini venerabaris imaginem, desi- derio exosculans. Ode 6. Sacrificabo tibi cum voce laudis, Domine.. Dirige ad virtutem vitam meam, vir sancte, rem ligiosa institutionis semitam tuis, Parer, precibus complanans; quam roga, vir beate, ut recto tra- mite concite ac contente percurram. Sobrie casteque vitam peregisti, vir sancte: quippe cum prudentia, fortitudine, ac justitia prae- ditus fuisti, virtutumque choro ornatus eluxi- SLÌ. D 45. δ. Επαρθέντα σε ἰδοῦσα ἡ Ἐκκλησία.

Ευκλείας μαρτυρικής επέβης, Θεόφανες, τῆς Θεου μήτορος κόρης καὶ μαρτύρων, Πάτερ, τοὺς χαρα κτῆρας ὡς τιμήσας, καὶ τοῖς διώκταις ἀντιταττόμεν νος. Κοντάκιον. Ἦχος β'. Τὰ ἄνω ζητῶν. Ἐξ ὕψους λαβὼν τὴν θείαν ἀποκάλυψιν ἐξῆλθες σπουδῇ ἐκ μέσων τῶν θορύβων, καὶ μονάσας, ὅσιε, εἴληφας ενεργείας καὶ προφητείας ἀξίωμα, συμβίου καὶ πλούτου στερούμενος. Ο οίκος. Ἐπὶ τῆς γῆς μηδὲν προθυμήσας, ἠκολούθησας χαίρων τῷ καλούντί σε Χριστῷ, καὶ τὸν ζυγὸν αὐτοῦ ἔλαβες ἐπὶ τῶν ὤμων τῶν τῶν προθύμως, καὶ ἀνά- παυσιν εὗρες τῇ ψυχῇ σου. "Ηνπερ κάμοὶ τῷ πτωχῷ καὶ ῥᾳθύμῳ κατάπεμψον, τῷ λέγοντι, καὶ μηδ' όλως ἐκποιοῦντι, ἀλλ' ἔτι σχολάζοντι ἐν τοῖς τοῦ βίου πράγμασι, καὶ θαυμάζοντι πως πάντα έφυγες, συμ- βίου καὶ πλούτου στερούμενος. Μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Θεοφάνους του ὁμολογητοῦ, τοῦ τῆς Σιγηριανῆς, τοῦ ἐν τῷ μεγάλῳ Αγρῷ κειμένου. Β ι Οὗτος πατρὸς μὲν ἔφυ Ἰσαάκ, μητρὸς δὲ Θεοδότης, Τοῦ δὲ πατρὸς τελευτήσαντος ἐν τῇ ὑπ' αὐτοῦ διεπο μένῃ τῶν Αἰγαιοπελαγητῶν ἀρχῇ, ἦν παρὰ τῇ μη- τρὶ ἀναγόμενος καὶ τρεφόμενος. Γενομένου δὲ αὐτοῦ εξ' ἔτους, ἁρμόζεται γυναικὶ, καὶ ταύτῃ συνδιάγων ἦν χρόνους η'. Πλούτος δὲ ἦν ἀμφοτέροις πολύς. Συμ βούλῳ δέ τινι χρησάμενος ἰδίῳ οἰκέτῃ, πήθων ἔσχε πολὺν τὸν τῶν μοναστῶν ὑπελθεῖν βίον. Τῆς δὲ μη- τρὸς τὸν βίον ἀπολιπούσης καὶ πλοῦτον ἄπειρον αὐτ τῷ καταλελοιπυίας, ὁ κηδεστὴς αὐτοῦ πληρῶσαι τὰ της γάμῳ νενομισμένα τοῦτον ἐξεδιάζετο. Καὶ δὴ τῆς κυρίας ἡμέρας καταλαβούσης, καὶ παστὰς ἐπήγνυτο, καὶ ὑμέναις ᾔδετο, καὶ τὰ λοιπὰ ἐτελεῖτο. Ἐπεὶ δὲ ὁ καιρὸς αὐτὸν τὸν μακάριον καὶ τὴν σύνευνον και ταμένας γενέσθαι ἐκάλει, τὰ τῶν λογισμῶν αὐτοῦ κρύφια εφανέρου τῇ νεάνιδι, ἥτις καὶ συγκατέθετο καὶ εἴ τι δ' ἂν καὶ βούληται αὐτὸς πράττειν, καὶ αὐτὴ τούτη μετὰ προθυμίας διεβεβαιοῦτο ποιεῖν. Οπερ ἀκούσας, ηὐχαρίστησε τῷ Θεῷ. Εκτοτε οὖν ἐποίουν ἀμφότεροι τὰς ἡμερινὰς καὶ νυχτερινὰς εὐχάς. Ταῦτα μαθὼν Λέων ὁ δυσσεβὴς βασιλεὺς καὶ ὁ τούτου κη- δεστής, διεκώλυς τους νέους τοῦ σκοποῦ. Ἐξ- απέστειλε δὲ αὐτὸν ὁ βασιλεὺς πρὸς τὸ τῆς Κυζίκου κάστρον συγχειρήσονται ἤδη γὰρ τότε ἐκτίζετο· καὶ ἀπελθὼν ὁ τίμιος παῖς ἐξ ἰδίων ἀναλωμάτων την τοῦ κρατοῦντός δουλείαν πεποίηκε. Τῷ δὲ εἰκοστῷ πρώτῳ χρόνῳ τῆς αὐτοῦ ἡλικίας, ὅ τε θηριώνυμος βασιλευς καὶ ὁ πενθερὸς αὐτοῦ καταστρέφουσι τὸν βίον· καὶ λοιπὸν ἐν ἐλευθερίᾳ οὐ μόνον ὁ νέος, ἀλλὰ καὶ ἡ οἰκουμένη γίνεται, Εἰρήνης τὰ σκήπτρα δια δεξαμένης. Ἐπεὶ δὲ κατὰ νοῦν πάντα αὐτῷ γέγονε, τοῖς ἐνδεέσι καὶ πτωχοῖς τὴν οὐσίαν αὐτοῦ διεσκόρ- πιτε, καὶ τοὺς οἰκείους ελευθερίᾳ τετίμηκε· τῇ δὲ τιμίᾳ αὐτοῦ συζύγῳ χρήματα πολλὰ παρασχόμενος, ἐν τῇ τοῦ Πρίγκιπος μονῇ ἀπέκειρεν, Εἰρήνην αὐτὴν ἀν: Μεγαλους ονομάσας. Αὐτὸς δὲ τῷ Κυρίῳ ἑαυτὸν τα θυριώνυμος. THEOPHANIS OFFICIUM. G C D Par. Martyris claritatem, Theophanes, adeptus es, ve lut qui Dei parentis puellæ, martyrumque imagines, o Pater, eneratus sis, ac persecutoribus resi- steres. Contacium. Tonus 2. Saperna quarens. Divina e celso revelatione accepta, e mediis tur- bis festinus excessisti, monachique amplexus in- stitutum, vir sancte, operationis ac prophetia munus accepisti, uxore carens atque divitiis. Domus. Cum in terra nihil cuperes, vocantem Christum gaudens secutus es, ejusque jugum in humeros tuos alacri animo sustulisti, ac requiem animæ tuæ in- venisti. Hanc mihi quoque pauperi segnique mitte, qui dicam, nec prorsus efficiam, sed vacem adhuc sæculi curis; mirerque, ut cuncta clugeris, con- juge carens atque divitiis. Memoria sancti Patris nostri Theophanis confessoris Singrian monachi, qui in magno Agro quiescit. Hic Isaacio patre natus est, matre autem Theo- dola, patre mortuo, dum geopelagitarum præ- fecturam gerit, sub matris cura instituitur ac edu- catur. Annorum factus duodecim, femina despon- sæ junctus, cum ea annis octo vitam socialem agit. Erant ambo opibus locupletissimi. Porrò famuli cujusdam domestici consiliis inductus, ingenti desiderio tenebatur amplectendt status monastick. Matre vivis exempta, immensisque Alio relictis di vitiis, cogebat socer ut nuptiarum legitima imple- ret, uxoremnque filiam duceret. Ac vero cum con- stituta dies advenisset, ponitur thalamus, hymenæus orcinitur, reliquaque nuptiarum solemnia peragun- tur. Urgebat tempus, jamque vir beatus cum con- juge thalami secreta erat petiturus. Tum illo animi arcanum detegente, puella lubens assentitur, cer- toque affirmat, si quid ille velit, se quoque prompte facturam. Ilis juvenis auditis, Deo gratias agit: exindeque ambo diu noctuque precibus assidui erant. Re cognita, Leo impius imperator, ac viri socer, a proposito adolescentes prohibuerunt. Misit namque imperator Cyzicum, eam in urbem suami operam collaturum : jam enim tum exstruebatur. Aliens vero præciarus Juvenis, suis ipse sumpti 1us, quod imperatoris jussu urbi præslaudum erat, effecit. Etatis porro illius anno vicesimo primo, cum Leo imperator, tum viri socer vitam commu- tant, deincepsque nedum juvenis, sed et orbis ipse liber agit, Irene Augusta sceptra postmodum moderante. Cum itaque ex volo cuncta suc- cessissent, egenis ac pauperibus substantianı distribuit, servosque libertale donavit. Nobilissima autem conjugi clargitus muitas pecunias, in Prin- cipis ita dicio monasterio detondit, Megalus nomine in Irenem illi commutato. Is vero se Domino mu- nus consecrat in monasterio, quod in Singrianorum VARIE LECTIONES. :

Α προσφέρων ἱερουργεῖ ἐν τῇ ἐν τῷ τῶν Σιγγριανιαίων δρει κειμένη μονή, Πολυχρονία λεγομένη. Μοναχοῦ δὲ αὐτοῦ γενομένου, οὐδ᾽ ὅλως τὸ ἄρχειν κατεδέξατο· ἀλλ' ἐν τῇ κέλλῃ καθεζόμενος, ἐξ οἰκείων χειρῶν τὴν τροφὴν ἀπορίζεται καλλιγραφῶν ἐξαετή χρόνον διη νεχῶς ἐν τῇ καλουμένη νήσῳ τῆς Καλωνύμου, ἐν ᾗ συνεστήσατο αὐτὸς μονῇ· καὶ πάλιν ἔρχεται ἐν τῷ τῆς Σιγγριανῆς ὄρει. Τῷ δὲ πεντηκοστῷ τῆς ζωῆς αὐτοῦ χρόνῳ, ἀσθενείᾳ τινὶ παραδίδοται, ἥτις ἦν λιθίασις κύστεως καὶ νεφριτικῆς ἀκολουθίας σύμπτω μα. Ἐκ τούτου λοιπὸν τοῦ χαλεποῦ νοσήματος ἔμεινε διὰ παντὸς τοῦ βίου κλινήρης καὶ ἀκίνητος. Μετά ταῦτα ἐδέξατο τὰ σκήπτρα τῆς βασιλείας Λέων & Αρμένιος. Αλλ' οἷα τούτῳ συμβέβηκεν, οὐδεὶς ἀγνοεῖ, Τέως δὲ ὁ ἀνόητος καὶ ἀνάσιος πέμπει πρὸς τὸν τοῦ Θεοῦ ἄνθρωπον, Ἐλθε, λέγων, είξαι ὑπὲρ ἡμῶν, ὅτι κατὰ βαρβάρων ἀπέρχομαι. Αὐτὸς δὲ διὰ τὸ ἀκίνητος εἶναι, ἐκ τῆς ἀμάξης μετετέθη εἰς πλοῖον, καὶ ἤχθη πρὸς τὴν βασιλεύουσαν· καὶ τῆς μὲν δυσα ειδοῦς όψεως τοῦ τυράννου οὐκ ἔτυχε· πλὴν μηνύ σει ἐχρήσατο πρὸς αὐτὸν, Εἰ κατανεύσεις, λέγων, τῇ παρακλήσει μου, καὶ σοὶ καὶ τῇ μονῇ σου ἀγαθὰ παρέξω· εἰ δὲ μή γε, ξύλῳ ἀγχόνης κ σε παραδει γματίσω, καὶ τῶν λοιπῶν εἰς φόβον σε προθήσω δ δὲ ὁμολογητής, Τῶν δωρεῶν σου. ἔφη, μὴ κενώσῃς τοὺς θησαυρούς· τὸ δὲ ἀγχόνης ξύλον, ἢ καὶ τὸ πῦρ εὐτρεπισον σήμερον· τοῦτο γὰρ ἐφίεμαι διὰ τὴν τοῦ Χριστοῦ μου ἀγάπην. Ταῦτα ὁ ἀναιδὴς ἀκούσας, παρέδωκεν αὐτὸν Ἰωάννῃ τῷ μάντει περὶ λόγους ο αχοῦντι καὶ τὸ μέσος τῶν Εἰκονομάχων εμπεπλη σμένῳ, στρεβλότητι ἀντεπεκαλἶναι αὐτὸν ἡγούμενος. Ὃς παραληφθεὶς ἐν τῇ Ορμίδι μονῇ Σεργίου και Βάκχου τῇ παρακειμένῃ τῷ παλατίῳ, καὶ πρὸς λό- γων ἅμιλλαν τῷ μάντε: συνελθὼν, καὶ τοῦτον ἦτα τήσας, καὶ τῷ περιόντι τῆς σοφίας καταβροντήσας, καὶ τὸ ἀμετάθετον ἐνδειξάμενος, τοῦτον ᾔσχυμένου εἰς τὸν μανιώδη τύραννον ἀπέπεμψεν. Αγροίκου μᾶλ λον ἢ ρήτορος δόξαν ὁ δείλαιος ἀπηνέγκατο, Ος ἀνελθὼν πρὸς αὐτὸν, Κρείσσον, ἔφη, βασιλεῦ, κηρῷ μαλάξαι σίδηρον, Α' πεῖσαι τὸν ἄνδρα μεταθεῖναι πρὸς τὸ σοὶ ἐφετόν. Τούτων ἐπαρχούσας ο τύραννος, μετάγει τοῦτον εἰς τὰ Ἐλευθερίου ἀνάκτορα, καὶ κατακλείε: αὐτὸν ἔν τινι οἰκήματι σκοτεινοτάτῳ, καταστήσας καὶ φρουρούς, ώς μηδὲ διακονεῖσθαι αὐτ τον παρά τινος. Οὕτω διετή χρόνον τελέσας θλίψεσι καὶ στενοχωρίαις πιεζόμενος, κατῄσχυνε καν τούτῳ τὸν τύραννον. Ἐπεὶ δὲ καθ᾿ ἑκάστην ὑπολύτως τῇ αὐτοῦ βουλῇ ἠναγκάζετο, μὴ είξας, ἐξορίζεται ἐν τῇ τῆς Σαμοθράκης νήσῳ. Ἡ δὲ πρὸς τὴν ὑπερορίαν απαγωγὴ ταχείαν ἔσχε τὴν ἀπὸ τοῦ σώματος εξαγω γήν. Ἡμέραις γὰρ τρισὶ πρὸς ταῖς εἴκοσι τὴν ἐν τῇ νήσῳ ζωὴν διανύσας ἐκεῖ κατεπαύσατο, ἀπελθὼν ἐν Κυρίῳ ὁσίως καὶ εἰρηνικῶς. Τί δὲ χρὴ λέγειν ὁπό σης μὲν ευλογίας τὸν τόπον ἐνέπλησεν, καὶ ἐπόσων δὲ ἱατρείων ὁ χῶρος ἐκεῖνος ηὐπόρησεν ; κι ἀγχόνη οι τὴν διὰ τοῦ THEOPHANIS OFFICIUM. . B • monte situm Polychronii nuncupationem habet. Factus monachus, præesse nullo modo sustinuit, sed in cellula sedens, manuum labore victumn para- bat, scribendis codicibus sese impendens annos sex continuos in insula dicta Calonymus, in eo mona- sterio quod exstruxerat: iterumque revertitur ad Singrianae montem. Alatis autem anno quinqua- gesimo agritudini corpusculum traditur, nempe vesica petrescente, ac renum molesto illi dolore. Ex illo deinceps morbo afflicta valetudine, totam vitam fecto decumbens egit, nec sibi motum impe- rare valens. Postea Leo Armenius imperii sceptra capessit: verum quid illi acciderit, nemo nescit. Hactenus vero homo demens scelestusque ad Der, virum mittit, jubetque veniat, ac sibi comprecetur, quod adversus hostes expeditionem suscepturus sit. Ilie quod ægro corpore sese movere non posset, plaustro in scapham transfertur inque urbem re- glam vehitur: nec tamen tyranno in conspectum venire concessum ; sed ministro ad eum misso, Si, inquit, hortanti mihi annueris, cum tibi, tum mo- nasterio tuo bene faciam; sin autem, probro pu- blico e furta laqueo suspendain, ac reliquis in ter- rorem exponam. Tum confessor, Noli, inquit, tuorum munerum thesaures effundere: patibuli vero lignum, șive etiam ignem expedi hodie: id enim qua dilectione in Christum feror, desiderio cupio. His audius, impudens tyrannus Joanni ariolo tradidit, homini eruditi nomen ambienti, quique lconomachorum odio in fideles plenus esset, fore ratus ut is obliquitate in adversum viri con- stantiam fecteret. Assumptus ille in Hormida Sergii ac Bacchi monasterio quod palatio auljacet, ac disputatione cum ariolo congressus, eoque victo, ac eximiæ sapientiæ vi perculso, præclareque con- stantia prodita, vir sanctus confusum eum ad in- sanum tyrannum ablegat; miserque rustici magis, quam oratoris sibi nomen.ascivit. Ascendens itaque ad imperatorem, Facilius, inquit, ferruu cera emol- lias, quam viri animum in id, quod tibi collibitum est, transferas. His auditis, tyrannus ad Eleutheri eum palatia traducit, inque tenebricosa quadam ædicula concludit, datis etiam custodibus, ut ne quis etiam affecto corpori ministerium impenderet. In hunc modum exacto biennio, aflictus, ac angu- D stia confectus, vel sic tyranno pudorem iucussit. Cumque quotidie vis adhiberetur, ut illius consiliis animum accommodaret, nec is quidquam se mentis firmitate remitteret, exsitio relegatur in Samothra- cen insulam. Eam in exsilium abductionem brevi secuta eductio e corpore. Post enim dies tres supra viginti, consummato ea in insula vitæ curriculo, illic requievit, sancte ac pacate ad Dominum com- migrans. Quid autem refert dicere quanta locum benedictione impleverit, ac quanta prædium sana- tionum munera per illum consecutum sit? Par. Par. VARIE LECTIONES.

Α προσφέρων ἱερουργεῖ ἐν τῇ ἐν τῷ τῶν Σιγγριανιαίων δρει κειμένη μονή, Πολυχρονία λεγομένη. Μοναχοῦ δὲ αὐτοῦ γενομένου, οὐδ᾽ ὅλως τὸ ἄρχειν κατεδέξατο· ἀλλ' ἐν τῇ κέλλῃ καθεζόμενος, ἐξ οἰκείων χειρῶν τὴν τροφὴν ἀπορίζεται καλλιγραφῶν ἐξαετή χρόνον διη νεχῶς ἐν τῇ καλουμένη νήσῳ τῆς Καλωνύμου, ἐν ᾗ συνεστήσατο αὐτὸς μονῇ· καὶ πάλιν ἔρχεται ἐν τῷ τῆς Σιγγριανῆς ὄρει. Τῷ δὲ πεντηκοστῷ τῆς ζωῆς αὐτοῦ χρόνῳ, ἀσθενείᾳ τινὶ παραδίδοται, ἥτις ἦν λιθίασις κύστεως καὶ νεφριτικῆς ἀκολουθίας σύμπτω μα. Ἐκ τούτου λοιπὸν τοῦ χαλεποῦ νοσήματος ἔμεινε διὰ παντὸς τοῦ βίου κλινήρης καὶ ἀκίνητος. Μετά ταῦτα ἐδέξατο τὰ σκήπτρα τῆς βασιλείας Λέων & Αρμένιος. Αλλ' οἷα τούτῳ συμβέβηκεν, οὐδεὶς ἀγνοεῖ, Τέως δὲ ὁ ἀνόητος καὶ ἀνάσιος πέμπει πρὸς τὸν τοῦ Θεοῦ ἄνθρωπον, Ἐλθε, λέγων, είξαι ὑπὲρ ἡμῶν, ὅτι κατὰ βαρβάρων ἀπέρχομαι. Αὐτὸς δὲ διὰ τὸ ἀκίνητος εἶναι, ἐκ τῆς ἀμάξης μετετέθη εἰς πλοῖον, καὶ ἤχθη πρὸς τὴν βασιλεύουσαν· καὶ τῆς μὲν δυσα ειδοῦς όψεως τοῦ τυράννου οὐκ ἔτυχε· πλὴν μηνύ σει ἐχρήσατο πρὸς αὐτὸν, Εἰ κατανεύσεις, λέγων, τῇ παρακλήσει μου, καὶ σοὶ καὶ τῇ μονῇ σου ἀγαθὰ παρέξω· εἰ δὲ μή γε, ξύλῳ ἀγχόνης κ σε παραδει γματίσω, καὶ τῶν λοιπῶν εἰς φόβον σε προθήσω δ δὲ ὁμολογητής, Τῶν δωρεῶν σου. ἔφη, μὴ κενώσῃς τοὺς θησαυρούς· τὸ δὲ ἀγχόνης ξύλον, ἢ καὶ τὸ πῦρ εὐτρεπισον σήμερον· τοῦτο γὰρ ἐφίεμαι διὰ τὴν τοῦ Χριστοῦ μου ἀγάπην. Ταῦτα ὁ ἀναιδὴς ἀκούσας, παρέδωκεν αὐτὸν Ἰωάννῃ τῷ μάντει περὶ λόγους ο αχοῦντι καὶ τὸ μέσος τῶν Εἰκονομάχων εμπεπλη σμένῳ, στρεβλότητι ἀντεπεκαλἶναι αὐτὸν ἡγούμενος. Ὃς παραληφθεὶς ἐν τῇ Ορμίδι μονῇ Σεργίου και Βάκχου τῇ παρακειμένῃ τῷ παλατίῳ, καὶ πρὸς λό- γων ἅμιλλαν τῷ μάντε: συνελθὼν, καὶ τοῦτον ἦτα τήσας, καὶ τῷ περιόντι τῆς σοφίας καταβροντήσας, καὶ τὸ ἀμετάθετον ἐνδειξάμενος, τοῦτον ᾔσχυμένου εἰς τὸν μανιώδη τύραννον ἀπέπεμψεν. Αγροίκου μᾶλ λον ἢ ρήτορος δόξαν ὁ δείλαιος ἀπηνέγκατο, Ος ἀνελθὼν πρὸς αὐτὸν, Κρείσσον, ἔφη, βασιλεῦ, κηρῷ μαλάξαι σίδηρον, Α' πεῖσαι τὸν ἄνδρα μεταθεῖναι πρὸς τὸ σοὶ ἐφετόν. Τούτων ἐπαρχούσας ο τύραννος, μετάγει τοῦτον εἰς τὰ Ἐλευθερίου ἀνάκτορα, καὶ κατακλείε: αὐτὸν ἔν τινι οἰκήματι σκοτεινοτάτῳ, καταστήσας καὶ φρουρούς, ώς μηδὲ διακονεῖσθαι αὐτ τον παρά τινος. Οὕτω διετή χρόνον τελέσας θλίψεσι καὶ στενοχωρίαις πιεζόμενος, κατῄσχυνε καν τούτῳ τὸν τύραννον. Ἐπεὶ δὲ καθ᾿ ἑκάστην ὑπολύτως τῇ αὐτοῦ βουλῇ ἠναγκάζετο, μὴ είξας, ἐξορίζεται ἐν τῇ τῆς Σαμοθράκης νήσῳ. Ἡ δὲ πρὸς τὴν ὑπερορίαν απαγωγὴ ταχείαν ἔσχε τὴν ἀπὸ τοῦ σώματος εξαγω γήν. Ἡμέραις γὰρ τρισὶ πρὸς ταῖς εἴκοσι τὴν ἐν τῇ νήσῳ ζωὴν διανύσας ἐκεῖ κατεπαύσατο, ἀπελθὼν ἐν Κυρίῳ ὁσίως καὶ εἰρηνικῶς. Τί δὲ χρὴ λέγειν ὁπό σης μὲν ευλογίας τὸν τόπον ἐνέπλησεν, καὶ ἐπόσων δὲ ἱατρείων ὁ χῶρος ἐκεῖνος ηὐπόρησεν ; κι ἀγχόνη οι τὴν διὰ τοῦ THEOPHANIS OFFICIUM. . B • monte situm Polychronii nuncupationem habet. Factus monachus, præesse nullo modo sustinuit, sed in cellula sedens, manuum labore victumn para- bat, scribendis codicibus sese impendens annos sex continuos in insula dicta Calonymus, in eo mona- sterio quod exstruxerat: iterumque revertitur ad Singrianae montem. Alatis autem anno quinqua- gesimo agritudini corpusculum traditur, nempe vesica petrescente, ac renum molesto illi dolore. Ex illo deinceps morbo afflicta valetudine, totam vitam fecto decumbens egit, nec sibi motum impe- rare valens. Postea Leo Armenius imperii sceptra capessit: verum quid illi acciderit, nemo nescit. Hactenus vero homo demens scelestusque ad Der, virum mittit, jubetque veniat, ac sibi comprecetur, quod adversus hostes expeditionem suscepturus sit. Ilie quod ægro corpore sese movere non posset, plaustro in scapham transfertur inque urbem re- glam vehitur: nec tamen tyranno in conspectum venire concessum ; sed ministro ad eum misso, Si, inquit, hortanti mihi annueris, cum tibi, tum mo- nasterio tuo bene faciam; sin autem, probro pu- blico e furta laqueo suspendain, ac reliquis in ter- rorem exponam. Tum confessor, Noli, inquit, tuorum munerum thesaures effundere: patibuli vero lignum, șive etiam ignem expedi hodie: id enim qua dilectione in Christum feror, desiderio cupio. His audius, impudens tyrannus Joanni ariolo tradidit, homini eruditi nomen ambienti, quique lconomachorum odio in fideles plenus esset, fore ratus ut is obliquitate in adversum viri con- stantiam fecteret. Assumptus ille in Hormida Sergii ac Bacchi monasterio quod palatio auljacet, ac disputatione cum ariolo congressus, eoque victo, ac eximiæ sapientiæ vi perculso, præclareque con- stantia prodita, vir sanctus confusum eum ad in- sanum tyrannum ablegat; miserque rustici magis, quam oratoris sibi nomen.ascivit. Ascendens itaque ad imperatorem, Facilius, inquit, ferruu cera emol- lias, quam viri animum in id, quod tibi collibitum est, transferas. His auditis, tyrannus ad Eleutheri eum palatia traducit, inque tenebricosa quadam ædicula concludit, datis etiam custodibus, ut ne quis etiam affecto corpori ministerium impenderet. In hunc modum exacto biennio, aflictus, ac angu- D stia confectus, vel sic tyranno pudorem iucussit. Cumque quotidie vis adhiberetur, ut illius consiliis animum accommodaret, nec is quidquam se mentis firmitate remitteret, exsitio relegatur in Samothra- cen insulam. Eam in exsilium abductionem brevi secuta eductio e corpore. Post enim dies tres supra viginti, consummato ea in insula vitæ curriculo, illic requievit, sancte ac pacate ad Dominum com- migrans. Quid autem refert dicere quanta locum benedictione impleverit, ac quanta prædium sana- tionum munera per illum consecutum sit? Par. Par. VARIE LECTIONES.

δ. ζ'. Ἐν τῇ καμίνω. Το κατ' εἰκόνα σὺ κεκτημένος, καὶ ὁμοίωσιν δε βίῳ λαμπροτάτῳ, Πάτερ, προειληφώς, δι' ἀμφοτέρων ὑπερέλαμψας, Εὐλογημένος εἶ ἐν τῷ ναῷ, βοῶν, τῆς δόξης σου, Κύριε. Ομολογίας σου στεφάνω, Πάτερ, διέπρεψας, ἔργῳ διήλεγξας λόγους τῶν δυσσεβῶν, τοὺς πιστοὺς δὲ ἐβεβαίωσας, Εὐλογημένος εἶ ἐν τῷ ναῷ, βοῶν, τῆς δόξης σου, Κύριε. Τῷ στερροτάτῳ ἐν προθυμίᾳ τὰς τοῦ σώματος, Πάτερ, ἀλγηδόνας ἤνεγκας καρτερώς, εὐχαριστῶν τῷ Δεσπότῃ σου, Εὐλογημένος εἰ ἐν τῷ ναῷ, βοῶν, τῆς δόξης σου, Κύριε. ᾄδ. η'. Χεῖρας ἐκπετάσας Δανιήλ. θεώμενος, μάκαρ, τὸ στεῤῥὸν τῆς σῆς ἐνστάσεως Λέων τύραννος, υπερορία σε έκρινε πικροτάτῃ ὁ ταμπόνηρος· ἐν εὐφροσύνῃ δὲ βοῶν ταύτην ύπο ἤνεγκας · Εὐλογεῖτε, πάντα τὰ ἔργα τοῦ Κυρίου, τὸν Κύριον. Ἐπὶ τὸ πρωτότυπον εἰδὼς τὴν τῆς εἰκόνος τιμὴν διαβιβάζεσθαι, ἐπὶ τὸ στάδιον έδραμες ἀθλητής ὡς ἐννομώτατο;· καὶ νικητής αναδειχθείς στέφανον εξα ληφας αναμέλπων· Πάντα τὰ ἔργα, ἀνυμνεῖτε τὸν Κύριον. Οὐράνιον ἀντὶ τῆς ἐν γῇ σκηνήν σοι δέδωκε πάν των Κύριος· ἀντὶ στενώσεως εὗρες δὲ πλατυσμόν ἀγαλλιάσεως, ἐν παραδείσῳ τρυφῆς μετά μαρτύ ρων βοῶν· Εὐλογεῖτε, πάντα τὰ ἔργα Κυρίου, τὸν Κύριον. Φωτὶ ἐλάμφθης νοητῷ καὶ θείῳ Πνεύματι, μάκαρ Θεόφανες· ὅθεν ἰάματα βρύεις [γὰρ] τοῖς ἐν πίστει του προστρέχουσι, καὶ τὴν ἁγίαν σου σορὸν πόθῳ γεραίρουσι καὶ βοῶσι· Πάντα τὰ ἔργα, ὑμνεῖτε τὸν Κύριον. (δ. θ'. Λίθος ἀχειρότμητος. Απαντα τὸν βίον σκορπίσας τοῖς δεομένοις, θεο- φόρε, τὴν δικαιοσύνην σοφῶς ἀντεκομίζου σοι ἀνα- τέλλουσαν, ἀντὶ φθαρτών δρεπόμενος τὰ δι' αἰῶνος ἀνατέλλοντα. . Νόσους θεραπεύεις, παμμάκαρ, τοῦ Παρακλήτου τῇ δυνάμει δαίμονας σαφῶς ἀπελαύνεις τῇ ἐνεργεία τούτου, πανόλβιε· διὸ πιστοὶ θεώμενοι σε, θεοφόρε, μακαρίζομεν. Η σὴ φωτοφόρος, Θεόφρον, τῆς μεταστάσεως ἡμέρα πάντας προσκαλεῖται τοὺς πιστοὺς πρὸς μετ- ουσίαν τοῦ ἁγιάσματος· ἥνπερ καὶ νῦν γηθόμενοι Επιτελοῦμεν, ἱερώτατε. Νέμοις τὴν σὴν ἄφθονον χάριν τῷ τῶν ἐπαίνων σου τοὺς λόγους πλέξαντι, θεόφρον, προθύμως ὁμότρο τόν σοι ὥσπερ ὁμώνυμον τοῦτον δεικνύς πρεσβείαις τοῖς εὐπροσδέκτοις, ἱερώτατε. το ομοίωσι THEOPHANIS OFFICIUM. A B - Ode 7. In camino. Ut ad imaginem esses adeptus, vitaque claris- sima similitudinem, Pater, consecutus, utroque exi- me fulsisti; clamans : Benedictus es, Domine, it templo gloriæ tuæ, Confessionis tuæ, Pater, corona claruisti ; opere factisque impiorum verba confutasti, fideles vero confirmasti, clamans : Benedictus es, Domine, in templo gloriæ tuæ. Firmissimo alacrique animi proposito corporis dolores, Pater, fortiter pertulisti, Deo gratias agens; clamans : Benedictus es, Domine, in templo gloris tuæ. Ode 8. Manibus expansis Daniel. Videns, vir beate, Leo tyrannus firmo te proposito illi obniti, gravissimo nequissimus damnavit exsilio: tu vero latus pertulisti, clamans : Benedicite, om- nia opera Domini, Dominum. Cum intelligeres honorem imaginis ad exemplar transire, ad stadium ut quam legitimus athleta cu- curristi, victorque acclamatus coronam accepisti, dulcius concinens : Omnia opera, laudate Dominum. Coeleste tibi pro eo quod in terra est tabernacu- Jum universorum Dominus contulit: arctæque ci- stodiæ loco latitudinem exsultationis in paradiso voluptatis cum martyribus invenisti, clamans: Be- nedicite, omnia opera Domini, Dominum. Spiritali luce illustratus es, ac divino Spiritu per- fusus, vir beate Theophanes : indeque sanilates scaturis fidelibus ad te confugientibus, tuumque sanctum loculum amore venerantibus, ac claman- tibus : Omuia opera, laudate Dominum. Ode 9. Lapis sine manu'præcisus Omni substantia tua in egenos distributa, vir divino sensu prædite, justitiam palam tibi orientem illius praemio retulisti : pro iis quae sunt corruptibilia, ea decerpens quæ in sæculum virescunt. Morbos curas, vir beatissime, Paracleti potentia, damonesque palam illius vi abigis, vir felicissime : idcirco hos fideles te contuentes beatum prædica- mus. Lucida, divino sensu prædite, tire migrationis D dies fideles omnes invitat, ut sanctificatione parti- cipentur : quam et nunc gaudentes peraginus, vir sacratissime. Tribuas, quæso, uberem tuam gratiam illi, qui tua- rum laudum carmen alacri animo texuit: iisdemque tecum moribus, uti et eodem censetur nomine, Deo gra:is precibus tuis facito, vir sacratissime. VARIE LECTIONES. Par

δ. ζ'. Ἐν τῇ καμίνω. Το κατ' εἰκόνα σὺ κεκτημένος, καὶ ὁμοίωσιν δε βίῳ λαμπροτάτῳ, Πάτερ, προειληφώς, δι' ἀμφοτέρων ὑπερέλαμψας, Εὐλογημένος εἶ ἐν τῷ ναῷ, βοῶν, τῆς δόξης σου, Κύριε. Ομολογίας σου στεφάνω, Πάτερ, διέπρεψας, ἔργῳ διήλεγξας λόγους τῶν δυσσεβῶν, τοὺς πιστοὺς δὲ ἐβεβαίωσας, Εὐλογημένος εἶ ἐν τῷ ναῷ, βοῶν, τῆς δόξης σου, Κύριε. Τῷ στερροτάτῳ ἐν προθυμίᾳ τὰς τοῦ σώματος, Πάτερ, ἀλγηδόνας ἤνεγκας καρτερώς, εὐχαριστῶν τῷ Δεσπότῃ σου, Εὐλογημένος εἰ ἐν τῷ ναῷ, βοῶν, τῆς δόξης σου, Κύριε. ᾄδ. η'. Χεῖρας ἐκπετάσας Δανιήλ. θεώμενος, μάκαρ, τὸ στεῤῥὸν τῆς σῆς ἐνστάσεως Λέων τύραννος, υπερορία σε έκρινε πικροτάτῃ ὁ ταμπόνηρος· ἐν εὐφροσύνῃ δὲ βοῶν ταύτην ύπο ἤνεγκας · Εὐλογεῖτε, πάντα τὰ ἔργα τοῦ Κυρίου, τὸν Κύριον. Ἐπὶ τὸ πρωτότυπον εἰδὼς τὴν τῆς εἰκόνος τιμὴν διαβιβάζεσθαι, ἐπὶ τὸ στάδιον έδραμες ἀθλητής ὡς ἐννομώτατο;· καὶ νικητής αναδειχθείς στέφανον εξα ληφας αναμέλπων· Πάντα τὰ ἔργα, ἀνυμνεῖτε τὸν Κύριον. Οὐράνιον ἀντὶ τῆς ἐν γῇ σκηνήν σοι δέδωκε πάν των Κύριος· ἀντὶ στενώσεως εὗρες δὲ πλατυσμόν ἀγαλλιάσεως, ἐν παραδείσῳ τρυφῆς μετά μαρτύ ρων βοῶν· Εὐλογεῖτε, πάντα τὰ ἔργα Κυρίου, τὸν Κύριον. Φωτὶ ἐλάμφθης νοητῷ καὶ θείῳ Πνεύματι, μάκαρ Θεόφανες· ὅθεν ἰάματα βρύεις [γὰρ] τοῖς ἐν πίστει του προστρέχουσι, καὶ τὴν ἁγίαν σου σορὸν πόθῳ γεραίρουσι καὶ βοῶσι· Πάντα τὰ ἔργα, ὑμνεῖτε τὸν Κύριον. (δ. θ'. Λίθος ἀχειρότμητος. Απαντα τὸν βίον σκορπίσας τοῖς δεομένοις, θεο- φόρε, τὴν δικαιοσύνην σοφῶς ἀντεκομίζου σοι ἀνα- τέλλουσαν, ἀντὶ φθαρτών δρεπόμενος τὰ δι' αἰῶνος ἀνατέλλοντα. . Νόσους θεραπεύεις, παμμάκαρ, τοῦ Παρακλήτου τῇ δυνάμει δαίμονας σαφῶς ἀπελαύνεις τῇ ἐνεργεία τούτου, πανόλβιε· διὸ πιστοὶ θεώμενοι σε, θεοφόρε, μακαρίζομεν. Η σὴ φωτοφόρος, Θεόφρον, τῆς μεταστάσεως ἡμέρα πάντας προσκαλεῖται τοὺς πιστοὺς πρὸς μετ- ουσίαν τοῦ ἁγιάσματος· ἥνπερ καὶ νῦν γηθόμενοι Επιτελοῦμεν, ἱερώτατε. Νέμοις τὴν σὴν ἄφθονον χάριν τῷ τῶν ἐπαίνων σου τοὺς λόγους πλέξαντι, θεόφρον, προθύμως ὁμότρο τόν σοι ὥσπερ ὁμώνυμον τοῦτον δεικνύς πρεσβείαις τοῖς εὐπροσδέκτοις, ἱερώτατε. το ομοίωσι THEOPHANIS OFFICIUM. A B - Ode 7. In camino. Ut ad imaginem esses adeptus, vitaque claris- sima similitudinem, Pater, consecutus, utroque exi- me fulsisti; clamans : Benedictus es, Domine, it templo gloriæ tuæ, Confessionis tuæ, Pater, corona claruisti ; opere factisque impiorum verba confutasti, fideles vero confirmasti, clamans : Benedictus es, Domine, in templo gloriæ tuæ. Firmissimo alacrique animi proposito corporis dolores, Pater, fortiter pertulisti, Deo gratias agens; clamans : Benedictus es, Domine, in templo gloris tuæ. Ode 8. Manibus expansis Daniel. Videns, vir beate, Leo tyrannus firmo te proposito illi obniti, gravissimo nequissimus damnavit exsilio: tu vero latus pertulisti, clamans : Benedicite, om- nia opera Domini, Dominum. Cum intelligeres honorem imaginis ad exemplar transire, ad stadium ut quam legitimus athleta cu- curristi, victorque acclamatus coronam accepisti, dulcius concinens : Omnia opera, laudate Dominum. Coeleste tibi pro eo quod in terra est tabernacu- Jum universorum Dominus contulit: arctæque ci- stodiæ loco latitudinem exsultationis in paradiso voluptatis cum martyribus invenisti, clamans: Be- nedicite, omnia opera Domini, Dominum. Spiritali luce illustratus es, ac divino Spiritu per- fusus, vir beate Theophanes : indeque sanilates scaturis fidelibus ad te confugientibus, tuumque sanctum loculum amore venerantibus, ac claman- tibus : Omuia opera, laudate Dominum. Ode 9. Lapis sine manu'præcisus Omni substantia tua in egenos distributa, vir divino sensu prædite, justitiam palam tibi orientem illius praemio retulisti : pro iis quae sunt corruptibilia, ea decerpens quæ in sæculum virescunt. Morbos curas, vir beatissime, Paracleti potentia, damonesque palam illius vi abigis, vir felicissime : idcirco hos fideles te contuentes beatum prædica- mus. Lucida, divino sensu prædite, tire migrationis D dies fideles omnes invitat, ut sanctificatione parti- cipentur : quam et nunc gaudentes peraginus, vir sacratissime. Tribuas, quæso, uberem tuam gratiam illi, qui tua- rum laudum carmen alacri animo texuit: iisdemque tecum moribus, uti et eodem censetur nomine, Deo gra:is precibus tuis facito, vir sacratissime. VARIE LECTIONES. Par

ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΟΥ ΑΓΡΟΥ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΙΑ ( ΕΤΩΝ ΦΚΗ ΑΡΧΟΜΕΝΗ ΑΠΟ ΠΡΩΤΟΥ ΕΤΟΥΣ ΔΙΟΚΛΗΤΙΑΝΟΥ (3) ΕΩΣ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΕΤΟΥΣ ΜΙΧΑΗΛ (3), ΚΑΙ ΘΕΟΦΥΛΑΚΤΟΥ & ΥΙΟΥ ΑΤΟΥ ΤΟΥΤ' ΕΣΤΙΝ ΑΠΟ ΕΨΟΖ ΕΤΟΥΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ (4) ΕΩΣ ΕΤΟΥΣ ΤΕ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΣ (5) ΚΑΤΑ ΔΕ ΡΩΜΑΙΟΥΣ ΖΤΚΑ' . Α ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ ΤΗΣ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΙΑΣ 1. Ὁ μὲν μακαριώτατος • ἀββᾶς Γεώργιος, ὁ καὶ Σύγκελλος γεγονώς Ταρασίου τοῦ ἁγιωτάτου πα τοῦ ἐν ἁγ. πατρ. ήμ. Θεοφάνους ἁμαρτωλοῦ μοναχοῦ ἡγουμένου τοῦ ᾿Αγροῦ καὶ ὁμολογητοῦ χρον. κ. τ. λ. · καὶ ἡγουμένου ἁγίου ἡγ. Θεοφίλου τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ) τοῦτ' ἔστιν ἀπὸ έως στε ἔτους ἕως τοῦ κόσμου ἔτους στε' οίμ. τ. χρον. οι. Α. μακάριος Α, μακάριος τὰ και κατὰ πλάτος F5 THEOPHANIS S. P. N. THEOPHANIS ABBATIS AGRI ATQUE CONFESSORIS CHRONOGRAPHIA ANNORUM DXXVIII, AD ANNO DIOCLETIANI PRIMO AD MICHAELIS ET THEOPHYLACTI EJUS F. ANNUM SECUNDUM ID EST, AB ANNo mundi ad annum secUNDUM ALEXANDRINOS 6305, SECUNDUM ROMANOS VERO PROOEMIUM CHRONOGRAPHIÆ. Sanctissimi Cpoleos patriarcha Tarasil Georgius abbas quondam Syncellus, vir eximius et VARIE LECTIONES. Varias lectiones, quas in calce operis conyesseral Jac. Goar. textui subjicimus. a est codex Francisci Barberini ; b Va- ticamus n. 154, e Vaticamus 133: d Vaticanus 979, e Palatinus; Peyrezianus. Adhibuinus praeterea collationem codicis Coisliniuni 133. A, unno a Constanting Schina el Mauritio Pindero ad usum editorum Bonnensium institutam. · om. A, in quo legitur : a b c, d. a g. (om. a co · oil. a e. * b, e. 6,5xα' 5tX' A. Hpo- a e. add. ex Aabc e f g. JAC. GOARI NOT.E. Intermiscentur Franc. Combefisii notæ posteriores sonia, gestaque singula percensita, ad tempus pro- prium, et annos, adde plerumque menses et dies, T revocantur et reponuntur. Hanc cum vulgo dicta Miscella Baronius confundit ad annuin C. 719, num. 20, his verbis: Auctor Theophanes, qui (1) Χρονογραφία, historica narratio cujus per-

ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΟΥ ΑΓΡΟΥ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΙΑ ( ΕΤΩΝ ΦΚΗ ΑΡΧΟΜΕΝΗ ΑΠΟ ΠΡΩΤΟΥ ΕΤΟΥΣ ΔΙΟΚΛΗΤΙΑΝΟΥ (3) ΕΩΣ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΕΤΟΥΣ ΜΙΧΑΗΛ (3), ΚΑΙ ΘΕΟΦΥΛΑΚΤΟΥ & ΥΙΟΥ ΑΤΟΥ ΤΟΥΤ' ΕΣΤΙΝ ΑΠΟ ΕΨΟΖ ΕΤΟΥΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ (4) ΕΩΣ ΕΤΟΥΣ ΤΕ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΣ (5) ΚΑΤΑ ΔΕ ΡΩΜΑΙΟΥΣ ΖΤΚΑ' . Α ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ ΤΗΣ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΙΑΣ 1. Ὁ μὲν μακαριώτατος • ἀββᾶς Γεώργιος, ὁ καὶ Σύγκελλος γεγονώς Ταρασίου τοῦ ἁγιωτάτου πα τοῦ ἐν ἁγ. πατρ. ήμ. Θεοφάνους ἁμαρτωλοῦ μοναχοῦ ἡγουμένου τοῦ ᾿Αγροῦ καὶ ὁμολογητοῦ χρον. κ. τ. λ. · καὶ ἡγουμένου ἁγίου ἡγ. Θεοφίλου τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ) τοῦτ' ἔστιν ἀπὸ έως στε ἔτους ἕως τοῦ κόσμου ἔτους στε' οίμ. τ. χρον. οι. Α. μακάριος Α, μακάριος τὰ και κατὰ πλάτος F5 THEOPHANIS S. P. N. THEOPHANIS ABBATIS AGRI ATQUE CONFESSORIS CHRONOGRAPHIA ANNORUM DXXVIII, AD ANNO DIOCLETIANI PRIMO AD MICHAELIS ET THEOPHYLACTI EJUS F. ANNUM SECUNDUM ID EST, AB ANNo mundi ad annum secUNDUM ALEXANDRINOS 6305, SECUNDUM ROMANOS VERO PROOEMIUM CHRONOGRAPHIÆ. Sanctissimi Cpoleos patriarcha Tarasil Georgius abbas quondam Syncellus, vir eximius et VARIE LECTIONES. Varias lectiones, quas in calce operis conyesseral Jac. Goar. textui subjicimus. a est codex Francisci Barberini ; b Va- ticamus n. 154, e Vaticamus 133: d Vaticanus 979, e Palatinus; Peyrezianus. Adhibuinus praeterea collationem codicis Coisliniuni 133. A, unno a Constanting Schina el Mauritio Pindero ad usum editorum Bonnensium institutam. · om. A, in quo legitur : a b c, d. a g. (om. a co · oil. a e. * b, e. 6,5xα' 5tX' A. Hpo- a e. add. ex Aabc e f g. JAC. GOARI NOT.E. Intermiscentur Franc. Combefisii notæ posteriores sonia, gestaque singula percensita, ad tempus pro- prium, et annos, adde plerumque menses et dies, T revocantur et reponuntur. Hanc cum vulgo dicta Miscella Baronius confundit ad annuin C. 719, num. 20, his verbis: Auctor Theophanes, qui (1) Χρονογραφία, historica narratio cujus per-

ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΟΥ ΑΓΡΟΥ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΙΑ ( ΕΤΩΝ ΦΚΗ ΑΡΧΟΜΕΝΗ ΑΠΟ ΠΡΩΤΟΥ ΕΤΟΥΣ ΔΙΟΚΛΗΤΙΑΝΟΥ (3) ΕΩΣ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΕΤΟΥΣ ΜΙΧΑΗΛ (3), ΚΑΙ ΘΕΟΦΥΛΑΚΤΟΥ & ΥΙΟΥ ΑΤΟΥ ΤΟΥΤ' ΕΣΤΙΝ ΑΠΟ ΕΨΟΖ ΕΤΟΥΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ (4) ΕΩΣ ΕΤΟΥΣ ΤΕ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΣ (5) ΚΑΤΑ ΔΕ ΡΩΜΑΙΟΥΣ ΖΤΚΑ' . Α ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ ΤΗΣ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΙΑΣ 1. Ὁ μὲν μακαριώτατος • ἀββᾶς Γεώργιος, ὁ καὶ Σύγκελλος γεγονώς Ταρασίου τοῦ ἁγιωτάτου πα τοῦ ἐν ἁγ. πατρ. ήμ. Θεοφάνους ἁμαρτωλοῦ μοναχοῦ ἡγουμένου τοῦ ᾿Αγροῦ καὶ ὁμολογητοῦ χρον. κ. τ. λ. · καὶ ἡγουμένου ἁγίου ἡγ. Θεοφίλου τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ) τοῦτ' ἔστιν ἀπὸ έως στε ἔτους ἕως τοῦ κόσμου ἔτους στε' οίμ. τ. χρον. οι. Α. μακάριος Α, μακάριος τὰ και κατὰ πλάτος F5 THEOPHANIS S. P. N. THEOPHANIS ABBATIS AGRI ATQUE CONFESSORIS CHRONOGRAPHIA ANNORUM DXXVIII, AD ANNO DIOCLETIANI PRIMO AD MICHAELIS ET THEOPHYLACTI EJUS F. ANNUM SECUNDUM ID EST, AB ANNo mundi ad annum secUNDUM ALEXANDRINOS 6305, SECUNDUM ROMANOS VERO PROOEMIUM CHRONOGRAPHIÆ. Sanctissimi Cpoleos patriarcha Tarasil Georgius abbas quondam Syncellus, vir eximius et VARIE LECTIONES. Varias lectiones, quas in calce operis conyesseral Jac. Goar. textui subjicimus. a est codex Francisci Barberini ; b Va- ticamus n. 154, e Vaticamus 133: d Vaticanus 979, e Palatinus; Peyrezianus. Adhibuinus praeterea collationem codicis Coisliniuni 133. A, unno a Constanting Schina el Mauritio Pindero ad usum editorum Bonnensium institutam. · om. A, in quo legitur : a b c, d. a g. (om. a co · oil. a e. * b, e. 6,5xα' 5tX' A. Hpo- a e. add. ex Aabc e f g. JAC. GOARI NOT.E. Intermiscentur Franc. Combefisii notæ posteriores sonia, gestaque singula percensita, ad tempus pro- prium, et annos, adde plerumque menses et dies, T revocantur et reponuntur. Hanc cum vulgo dicta Miscella Baronius confundit ad annuin C. 719, num. 20, his verbis: Auctor Theophanes, qui (1) Χρονογραφία, historica narratio cujus per-

57 CHRONOGRAPHIA. - PROCEMIUM.· 58 τριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, ελλόγιμος ἀνὴρ και A eruditissimus, multis chronographoruin et historico- πολυμαθέστατος υπάρχων ', πολλούς 10 το χρόνο rum libris evolutis, et non vulgari diligentia exami- VARIÆ LECTIONES. ömáp¿wy add. ex omnibus codd. præter g. 10 πολλούς τε Ο præter g, ἄλλους τε vulg. JAC. GOARI NOTÆ. Græce scribit historiam illam, quæ inscribitur Mis- colla, et sub tituto Pauli diaconi errore circumfertur: el ad annum 726 ad Gregorii papæ epistolam nota prima, pag. mibi 79: Theophanes (Miscellam intel- ligit) qui falso inscribitur Paulus diaconus. Aucto- rem Historic miscelle titulus ei præpositus agno- scit Landulphum Sagacem, qui cani ex Eutropio, Paulo Aquileiensi diacomo, et Anastasii Bibliothe- carii narrationibus collegit. Postrema vero pars, quantumvis ex Theophane, pleraque Latine ab Ana- stasio reddita contineat, Miscellam tamen integram, Theophani velut auctori germano, ex litteratorum sensu nusquam ascripserit. mium mox subsecuturumi. bentis, Ο ὁμολογητής Θεοφάνης ἄχρι τέλους Νικη φόρου τοῦ ἀπὸ Γενικοῦ κατήντησε, Confessor Theo- phanes ad Nicephori exgeneralis finem historian deduxit, codicem annis duobus, et historiæ calce mutilum fuisse constat : a Diocletiani quippe pri- mordiis ad Michaelis Curopalatis abdicatum impe- rium annos supra memoratos viginti octo supra quingentos, Theophaneum hoc opus enumerat : Anastasius vero Bibliothecarius, Theophanis pene Suppar interpres, et sæculis integris Cedreno supe- rior, iisdem verbis et temporibus, quibns Theo- phanis hoc exemplar, hoc es', ad depositum a Michaele principatum, una cum Miscella euni secuta, susceptam finit historiam. Baronius ad an- num C. 813, num. 8: Ad diem usque captæ civitatis Adrianopolis Theophanes perducens historiam, eidem finem imposuit : #cc est ut dici possit historium in- tercisam esse, quod auctor perorationem nullam (ut moris est) apposuerit. Siquidem Anastasius, qui in Luinum eam transtulit, testatur usque ad Leonem, qui successit Michaeli, ipsum eam scriptionem per- duxisse. Cur autem reliqua imperii Leonis non sit prosecutus, persecutio ab eo excitata, qua est vexatus ipse Theophanes, in causa fuisse videtur. Theopha nem a finita scriptione, anno quinto obiisse dixi- us. · primum incurrens a Christi natalitiis 277 ab auctore Theophane numeratur succedente p. 4 statim ad ætatum ibidem descriptarum limen. Iidem vero Duneri, tam a mundi videlicet, quam a Christi ortu, ipsi sunt quos Georgii Syncelli Chronographia collegit, quosque illius continuator Theophanes impræsentiarum sequi se tacitus profitetur. Eam temporis et numerorum mensuram nota succedens examinat et illustrat. Interim quæ verborum juxta diversos codices mss. varietas, quis defectus aut excessus fuerit observatus, ne forte discessu a regio exemplari damnetur hic expressus titulus, operæ pretium fecero, si diligenter exponam. Re- gium post verba jam adducta scribit: Xpovoypaçiz ἐτῶν φχη', ἀρχομένη ἀπὸ πρώτου ἔτους Διοκλητια ναοῦ, ἕως δευτέρου έτους Μιχαὴλ καὶ Θεοφίλου υἱοῦ αὐτοῦ, τοῦτ' ἐστιν ἀπὸ ἔτος' ἔτους τοῦ κόσμου, ἕως Έτους στκαι, κατά Ρωμαίους στκα'. Barberinus, codes recentissima quidem manu exscriptus, at cum Vaticanis tribus et quarto Palatino comparatus, bonique publici gratia ab emin. cardinal, Urba ni Vill nepote, Parisios urbane transmissus, æque forrupte legit : Χρονογραφία ἐτῶν ἀρχομένη ἀπὸ Β C πρώτου έτους Διοκλητιανοῦ ἕως δευτέρου έτους Μι χαὴλ καὶ Θεοφίλου τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ, ἔψος' ἔτους τοῦ κόσμου, ἔτους στκα' κατὰ τοὺς ᾿Αλεξανδρεῖς, κατὰ δὲ 'Pwualous Cixa'. Ita Vaticanus sub numero 979, nisi quod solo vice, reddit Bɛopuláxtov. Qui sub 154: Xp. · ἀρχ. ἀπὸ πρώτου Μιχ. καὶ Θεο φίλου υἱού αύτου τοῦτ' ἔστιν ἀπὸ ἔψος” ἔτους τοῦ κόσμου, ἕως τε ἔτους και τους 'Αλ. κατὰ δὲ Ῥω- palous rxa. Sub num. 155 cum Barberino præ- ter unum et alterum nullius momenti verbum con- venit. Correctissimus omnium, quem circo, Re- gio deserto, invitus licet sequor et exprimo, Pey- rezianus est, dilectæ videlicet ac sacerrimæ litterä- tissimi viri D. Peyrezii bibliothecæ reliquiæ a cla- riss. D. Petro Puteano, cujus viventis animum Apollo exornavit, mortui nunc nomen colit Mne- mosyne, apud me depositæ : is, inquam, ceu præter omnes emendatissimus, et cum Palatino pariter probato 979 consentiens, ne aliorum nævos operis facies statim exhiberet, qui meutem auctoris fide- liter in titulo referret, ipseque cum fide reddere- tur, dignus est habitus. ad vulgarem Christi natalem diem annorum numeri chronologiæ sincerus illustrator Petavius recen- set De doctrina temporum lib. 1x, cap. 2, et cultis- simus Altatius ad Eustathii Hexaemeron pag. 250 et seqq. In tres porro summas, quæ omnium spe- etatissimæ, discrimen quodcunque exstitit, abiisse dignoscitur. Tres itaque Græcorum computos, annorumque æras tres præcipuas eruditi cele- brant trium prior ab orbe condito ad Christum ex Virginis uleio natum annos numerat 5493; secunda a mundi ad Christi diem natalem annos 5501 computat; inter utrumque limitem, annos 5508 recenset postrema. Primæ auctor Panodorus, mona- chus Egyptius, cujus scripta Georgio Syncello fami- liaria, ac frequentius memorata; secundæ forsan Africanus, quem Anianus, sanctus Maximus abbas et confessor, Georgius Syncellus, et ejus coetanei, S. Nicephorus patriarcha, necnon Theophanes noster sequuntur in numeris. Inventor tertiæ nondum compertus, licet antiquus; illam quippe velut rece- ptam adhibet Chronicon Alexandrinum, et usita- tam refert canon tertius Trullanæ synodi, anno Christi 691 secundo coactæ, quæ, quo celebrabatur, Dannum putabat, post Christi nimirum natalem et mundi 5508 ex adjunctis 691, qui collectus est mundi 6199. Eamdem in officiis ecclesiasticis, Ho- rologio maxime, cyclo paschali construendo mani- bus versat Ecclesia Orientalis, prout Græcorum jureconsulti secundum illam imperatorum edicta consignant in Basilicis. Primam æram Antiochenam appellant aliqui, apud Petavium ad Auctarium De doctrina temporum, lib. VIII, cap. 1; secundam Æthiopicam; tertiam Alexandrinami : quarum appel- lationum fides stat penes auctores. Scaliger, scri- bit laudatns, Petavius, ad excerpta Maximi primam nominal Lunarem; mediam, Orientalem; postre- mam, Paschalem; vocumque origines disputat_lib. v De emend. temp. Meliora, ni fallor, suggero : a Pano- doro Egyptio institu.ore primam nuncupari Ale-. xandrinam alteram, quod ei proximior exsistat, ac pene assequatur, Alexandria pariter nomen sortitam ; tertiam; Constantinopolitanam, $1.0 Romanam. Quod CP., quæ nova Roma est, et = (2) Cujus causam assignat auctoris ipsius proœ- (3) Cedreni Synopseos historicæ proœmio scri- (4) Annus a mundi conditu 5777 in Diocletiani (5) Quam diversi penes Græcos ab orbe condito

ιη. γ. ιη. Τούτῳ τῷ ἔτει, μελλούσης τῆς ἑβδόμης ἰνδικτιῶνος ἐπιλαμβάνεσθαι, λιμὸς ἐγένετο ἐν τῇ ἀνατολῇ ἐπικρατήσας σφοδρότερον, ὥστε κώμας κατὰ τὸ αὐτὸ ἐν ὄχλῳ πολλῷ συναγομένας ἐπὶ τῆς χώρας Ἀντιοχέων καὶ τῆς Κύρου ἐπέρχεσθαι κατ’ ἀλλήλων καὶ ἁρπάζειν μὲν ὡς ἐν νυκτὶ ταῖς ἐφόδοις, ἔσχατον δὲ ἐν ἡμέρᾳ ἐπεισιέναι εἰς τοὺς σιτοβολῶνας καὶ ἐν ταῖς ἀποθήκαις καὶ πάντα πραιδεύοντας ἁρπάζειν καὶ ἀναχωρεῖν, γενέσθαι δὲ τὸν μόδιον τοῦ σίτου υ ἀργυρίων. ὁ δὲ μέγας Κωνσταντῖνος σιτομέτριον ταῖς ἐκκλησίαις κατὰ πόλιν ἐχαρίσατο εἰς διατροφὴν διηνεκῶς χήραις καὶ ξενοδοχείοις πένησί τε καὶ τοῖς κληρικοῖς. ἡ δὲ ἐν Ἀντιοχείᾳ ἐκκλησία ἐλάμβανε σίτου μοδίους τρισμυρίους ἑξακισχιλίους. Τῷ δ’ αὐτῷ ἔτει, σεισμοῦ λαβροτάτου γενομένου ἐν Κύπρῳ, Σαλαμίνα πόλις κατέπεσε καὶ ἱκανὴν πληθὺν διέφθειρεν. Ἀντιοχείας ἐπίσκοπος Εὐλάλιος ἔτη γ. κθ. λα. γ. ιδ. ιθ. δ. α. Τούτῳ τῷ ἔτει Δαλμάτιος καῖσαρ ἀνηγορεύθη. Καλόκαιρος δὲ ἐν Κύπρῳ τῇ νήσῳ τυραννήσας οὐκ ἀντέσχε τῇ Ῥωμαίων προςβολῇ· καὶ ἡττηθεὶς ἅμα τοῖς αἰτίοις ἀνῃρέθη ἐν Ταρσῷ τῆς Κιλικίας καυθεὶς ζῶν ὑπὸ Δαλματίου καίσαρος.

ιη. γ. ιη. Τούτῳ τῷ ἔτει, μελλούσης τῆς ἑβδόμης ἰνδικτιῶνος ἐπιλαμβάνεσθαι, λιμὸς ἐγένετο ἐν τῇ ἀνατολῇ ἐπικρατήσας σφοδρότερον, ὥστε κώμας κατὰ τὸ αὐτὸ ἐν ὄχλῳ πολλῷ συναγομένας ἐπὶ τῆς χώρας Ἀντιοχέων καὶ τῆς Κύρου ἐπέρχεσθαι κατ’ ἀλλήλων καὶ ἁρπάζειν μὲν ὡς ἐν νυκτὶ ταῖς ἐφόδοις, ἔσχατον δὲ ἐν ἡμέρᾳ ἐπεισιέναι εἰς τοὺς σιτοβολῶνας καὶ ἐν ταῖς ἀποθήκαις καὶ πάντα πραιδεύοντας ἁρπάζειν καὶ ἀναχωρεῖν, γενέσθαι δὲ τὸν μόδιον τοῦ σίτου υ ἀργυρίων. ὁ δὲ μέγας Κωνσταντῖνος σιτομέτριον ταῖς ἐκκλησίαις κατὰ πόλιν ἐχαρίσατο εἰς διατροφὴν διηνεκῶς χήραις καὶ ξενοδοχείοις πένησί τε καὶ τοῖς κληρικοῖς. ἡ δὲ ἐν Ἀντιοχείᾳ ἐκκλησία ἐλάμβανε σίτου μοδίους τρισμυρίους ἑξακισχιλίους. Τῷ δ’ αὐτῷ ἔτει, σεισμοῦ λαβροτάτου γενομένου ἐν Κύπρῳ, Σαλαμίνα πόλις κατέπεσε καὶ ἱκανὴν πληθὺν διέφθειρεν. Ἀντιοχείας ἐπίσκοπος Εὐλάλιος ἔτη γ. κθ. λα. γ. ιδ. ιθ. δ. α. Τούτῳ τῷ ἔτει Δαλμάτιος καῖσαρ ἀνηγορεύθη. Καλόκαιρος δὲ ἐν Κύπρῳ τῇ νήσῳ τυραννήσας οὐκ ἀντέσχε τῇ Ῥωμαίων προςβολῇ· καὶ ἡττηθεὶς ἅμα τοῖς αἰτίοις ἀνῃρέθη ἐν Ταρσῷ τῆς Κιλικίας καυθεὶς ζῶν ὑπὸ Δαλματίου καίσαρος.

β ἑαυτοῦ σκοπὸν "" οὐκ ἴσχυσεν, ἀλλὰ, καθώς προέφη- Δ μεν, μέχρι Διοκλητιανού συγγραψάμενος ", τὸν τῇδε βίον κατέλυσεν ", καὶ πρὸς Κύριον ἐξεδήμησεν ἐν ὄρο θοδόξῳ πίστει, ἡμῖν, ὡς γνησίοις φίλους, τήντε βίβλου ἣν συνέταξε ἀτελῆ καταλέλοιπεν καὶ ἀφορμάς παρ ἔσχεν τὰ ἐλλείποντα αναπληρῶσαι (7). Ἡμεῖς δὲ τὴν ἑαυτῶν ἀμάθειαν οὐκ ἀγνοοῦντες καὶ τὸ στενὸν τοῦ λό γου, παρῃτούμεθα τοῦτο ποιῆσαι, ὡς ὑπὲρ ἡμᾶς τὴν ἐγχείρησιν οὖσαν. Αὐτὸς δὲ πολλὰ νὰ παρακαλέσας ἡμᾶς μὴ ὀκνῆσαι καὶ ἀτέλεστον καταλιπεῖν τὸ ἔργον, ἐδιά σατο ἐπὶ τοῦτο ἐλθεῖν. Διὸ καὶ ἀναγκασθέντες διὰ τὴν τούτου ὑπακοὴν εἰς τὰ ὑπὲρ ἡμᾶς ἐγχειρήσαν τες, κόπον οὐ τὸν τυχόντα κατεβαλόμεθα. Πολλὰς γὰρ βίβλους καὶ ἡμεῖς ἐκζητήσαντες κατὰ τὸ δυνα τὸν ἡμῖν καὶ νὰ ἐρευνήσαντες, τόδε χρονογραφείον. ἀπὸ Διοκλητιανοῦ μέχρι τῆς βασιλείας Μιχαὴλ καὶ Θεοφυλάκτου τοῦ " υἱοῦ αὐτοῦ, τάς τε βασιλείας καὶ τοὺς πατριάρχας, καὶ τὰς τούτων πράξεις συν τοῖς χρόνοις κατὰ τὸ δυνατὸν ἡμῖν συνεγραψάμεθα 10, οὐδὲν ἀφ' ἑαυτῶν συντάξαντες, ἀλλὰ ἐκ τῶν ἀρχαίων Ιστοριογράφων τε καὶ λογογράφων ἀναλεξάμενοι, ἐν τοῖς ἰδίοις τόποις τετάχαμεν εκάστου χρόνου της πράξεις ἀσυγχύτως κατατάττοντες· ἵνα εἰδέναι ἔχωσιν οἱ ἀναγινώσκοντες ἐν ποίῳ χρόνῳ ε' ἑκάστου βασιλέως ποία τα πρᾶξις γέγονεν, εἴτε πολεμική, εἴτε ἐκκλησιαστική, είτε πολιτική, είτε το δημώδης, εἴτε τις ἑτέρα. Οὐ γὰρ μικρὴν ὠφέλειαν, ὡς οἶμαι, καρποῦται ὁ τῶν ἀρχαίων τὰς πράξεις τ ἀναγινώ- σκων. Εἴ τις δέ τι ἐν τούτῳ τῷ πονήματι " ἡμῶν ἐνησιφόρον εὕροι, τὴν πρέπουσαν τῷ Θεῷ εὐχαρι στίαν ἀποδώσει, καὶ ἡμῖν τοῖς ὡς ἀμαθέσιν καὶ ἁμαρτωλοίς διὰ τὸν Κύριον ὑπερεύξεται ". καὶ εἴ τι ἐλλεῖπον εὗροι, τῇ ἐμαθείᾳ ἡμῶν τοῦτο λογίσε και 8, καὶ τῇ ἀργίᾳ τοῦ χαμερπούς νοὸς ἡμῶν, καὶ συγγνώσεται ἡμῖν διὰ τὸν Κύριον. Φίλον γὰρ τῷ Θεῷ τὸ κατὰ δύναμιν. σκοπόν Α κόπον συγγραψάμενος Α α ι, ἀναγρ. κατέλιπεν Α. * ἀτελῆ Α 2. ν ἀμαθίαν Α. * πολλὰ παρακαλέσας ἡμᾶς Α, παρ. ἡμ. πολλὰ τούτῳ . και Δ. κατά το δυν. ἡμ. καὶ Α, καὶ κ. τ. δυν. ἡμῖν χρονογράφιον. κ τοῦ ἀκριβῶς συνεγρ. 2. χρόνῳ Α, χρόνων ποία πράξις Α, ποια πράξεις είτε ήτε. τῶν ἀρχ. τὰς πρ. Α, τὰς ἀρχ. πράξεις δ' εἴ τις δέ τι ἐν τούτῳ τῷ πον. Α, εἴ τι δὲ ἐν τούτῳ πον. τοῖς ἀποδώσῃ — ὑπερεύξη- το λογίσηται Α. τῷ CHRONOGRAPHIA. - PROCEMIUM. nuimus, scriptis solummodo quæ Dtocletian attin- gunt ætatem, vitam hanc mortalem deseruit, et cum recta fide ad Dominum profectus, nobis velut sincerioribus amicis, quod fuerat molitus, opus imperfectum simul reliquit, et, ut quæ desiderantu absolveremus præbuit argumentum. Nostra vero imperitia sermonisque inopia non ignorata, onus, cui vires nostræ forent impares, sustinere detrecta- bamus. He contra plura hortatus, ut torpore omni excusso imperfectum opus non despicerenius, dedit animum, et ad illud capessendum manibus et perficiendum coegit. Quocirca ejus monitis morem gerere compulsi, mołem robore nostro longe gravio- rem subire, et pene dicam immensum laborem exantiare suscepimus. Multis siquidem voluminibus diligentius exquisitis, et, quantum facultas et inge- niam delit, examinatis, praesentem chronographiam a Diocletiani temporibus ad Michaelis et Theophy- lacti ejus filii imperium, reges insuper et patriar- chas, necnon eorum gesta et ætates, qua par fuit sedulitate, ex proprio penu nil depromentes aut Conferentes, in unum congessimus : quin potius selectis ex veteribus historicis vel rhetoribus ple- risque, singulorum acta per annos et tempora propriis quibusque locis pulchro ordine cuncta disposuimus : ut quote quoque anno rem gestam vel facinus editum, sive in bello, sive in Ecclesia, sive in civili administratione, sive in populari statu, sive qualibet alia ratione commendandum, lector in promptu habeat et iu propatulo. Haud enim vulgare est, nié quidem judice, eorum qui veterum gesta evolvunt, emolumentum. Si quis autem ex eo quem aggredimur labore fructum aliquem de- cerpal, debitas Deo grates referet; nobisque licet ineruditis et peccatoribus a Domino benè precabi- tur: si quid deesse comperiat, imperitia et abjecti nostri ingenii tarditati ascribat, et ex Domini charitate condonet. Id enim Deo acceptum opus, quod e facultate nostra proficiscitur.' ' C VARIE LECTIONES. a f, rell. vulg. rell. vulg. om. vulg. " add. ex vulg. A bef. om. b. vulg. vulg. * ubique ex A rescripsi pro vulg, vulg. vulg. s f add. ex A a r. " TE: A. om. A a. 1. JAC. GOARI NOTÆ. ejus præcipuarum quinque historiam per annos et mpora concinne digestam describens Georgins Syncellus, vita consiliique successu infeliciter excidit. Eam ob rem Romanorum impp. gesta suis temporibus et annis distributa describere Theopha- nis, qui Syncelli propositum ad exitum deducere suscepit, animus est. Verum ut Ecclesiæ rebus . - - imperii res conjunctæ, et imperii Romani thronus ad Orientis oras, intest Byzantii, positus, Persa rum et Saracenorum æmulum nactus est principa- tum: hinc Theophanes Romanam thstoriam prose- cuturus, Persarum et Arabum, patriarcharumque primas orbis sedes obtinentium, nomina, ætates, facta, per chronographiam istam ordino bono enar- rata percenset. . (7) Imperii Romani, et Ecclesiæ, hoc est sedium

β ἑαυτοῦ σκοπὸν "" οὐκ ἴσχυσεν, ἀλλὰ, καθώς προέφη- Δ μεν, μέχρι Διοκλητιανού συγγραψάμενος ", τὸν τῇδε βίον κατέλυσεν ", καὶ πρὸς Κύριον ἐξεδήμησεν ἐν ὄρο θοδόξῳ πίστει, ἡμῖν, ὡς γνησίοις φίλους, τήντε βίβλου ἣν συνέταξε ἀτελῆ καταλέλοιπεν καὶ ἀφορμάς παρ ἔσχεν τὰ ἐλλείποντα αναπληρῶσαι (7). Ἡμεῖς δὲ τὴν ἑαυτῶν ἀμάθειαν οὐκ ἀγνοοῦντες καὶ τὸ στενὸν τοῦ λό γου, παρῃτούμεθα τοῦτο ποιῆσαι, ὡς ὑπὲρ ἡμᾶς τὴν ἐγχείρησιν οὖσαν. Αὐτὸς δὲ πολλὰ νὰ παρακαλέσας ἡμᾶς μὴ ὀκνῆσαι καὶ ἀτέλεστον καταλιπεῖν τὸ ἔργον, ἐδιά σατο ἐπὶ τοῦτο ἐλθεῖν. Διὸ καὶ ἀναγκασθέντες διὰ τὴν τούτου ὑπακοὴν εἰς τὰ ὑπὲρ ἡμᾶς ἐγχειρήσαν τες, κόπον οὐ τὸν τυχόντα κατεβαλόμεθα. Πολλὰς γὰρ βίβλους καὶ ἡμεῖς ἐκζητήσαντες κατὰ τὸ δυνα τὸν ἡμῖν καὶ νὰ ἐρευνήσαντες, τόδε χρονογραφείον. ἀπὸ Διοκλητιανοῦ μέχρι τῆς βασιλείας Μιχαὴλ καὶ Θεοφυλάκτου τοῦ " υἱοῦ αὐτοῦ, τάς τε βασιλείας καὶ τοὺς πατριάρχας, καὶ τὰς τούτων πράξεις συν τοῖς χρόνοις κατὰ τὸ δυνατὸν ἡμῖν συνεγραψάμεθα 10, οὐδὲν ἀφ' ἑαυτῶν συντάξαντες, ἀλλὰ ἐκ τῶν ἀρχαίων Ιστοριογράφων τε καὶ λογογράφων ἀναλεξάμενοι, ἐν τοῖς ἰδίοις τόποις τετάχαμεν εκάστου χρόνου της πράξεις ἀσυγχύτως κατατάττοντες· ἵνα εἰδέναι ἔχωσιν οἱ ἀναγινώσκοντες ἐν ποίῳ χρόνῳ ε' ἑκάστου βασιλέως ποία τα πρᾶξις γέγονεν, εἴτε πολεμική, εἴτε ἐκκλησιαστική, είτε πολιτική, είτε το δημώδης, εἴτε τις ἑτέρα. Οὐ γὰρ μικρὴν ὠφέλειαν, ὡς οἶμαι, καρποῦται ὁ τῶν ἀρχαίων τὰς πράξεις τ ἀναγινώ- σκων. Εἴ τις δέ τι ἐν τούτῳ τῷ πονήματι " ἡμῶν ἐνησιφόρον εὕροι, τὴν πρέπουσαν τῷ Θεῷ εὐχαρι στίαν ἀποδώσει, καὶ ἡμῖν τοῖς ὡς ἀμαθέσιν καὶ ἁμαρτωλοίς διὰ τὸν Κύριον ὑπερεύξεται ". καὶ εἴ τι ἐλλεῖπον εὗροι, τῇ ἐμαθείᾳ ἡμῶν τοῦτο λογίσε και 8, καὶ τῇ ἀργίᾳ τοῦ χαμερπούς νοὸς ἡμῶν, καὶ συγγνώσεται ἡμῖν διὰ τὸν Κύριον. Φίλον γὰρ τῷ Θεῷ τὸ κατὰ δύναμιν. σκοπόν Α κόπον συγγραψάμενος Α α ι, ἀναγρ. κατέλιπεν Α. * ἀτελῆ Α 2. ν ἀμαθίαν Α. * πολλὰ παρακαλέσας ἡμᾶς Α, παρ. ἡμ. πολλὰ τούτῳ . και Δ. κατά το δυν. ἡμ. καὶ Α, καὶ κ. τ. δυν. ἡμῖν χρονογράφιον. κ τοῦ ἀκριβῶς συνεγρ. 2. χρόνῳ Α, χρόνων ποία πράξις Α, ποια πράξεις είτε ήτε. τῶν ἀρχ. τὰς πρ. Α, τὰς ἀρχ. πράξεις δ' εἴ τις δέ τι ἐν τούτῳ τῷ πον. Α, εἴ τι δὲ ἐν τούτῳ πον. τοῖς ἀποδώσῃ — ὑπερεύξη- το λογίσηται Α. τῷ CHRONOGRAPHIA. - PROCEMIUM. nuimus, scriptis solummodo quæ Dtocletian attin- gunt ætatem, vitam hanc mortalem deseruit, et cum recta fide ad Dominum profectus, nobis velut sincerioribus amicis, quod fuerat molitus, opus imperfectum simul reliquit, et, ut quæ desiderantu absolveremus præbuit argumentum. Nostra vero imperitia sermonisque inopia non ignorata, onus, cui vires nostræ forent impares, sustinere detrecta- bamus. He contra plura hortatus, ut torpore omni excusso imperfectum opus non despicerenius, dedit animum, et ad illud capessendum manibus et perficiendum coegit. Quocirca ejus monitis morem gerere compulsi, mołem robore nostro longe gravio- rem subire, et pene dicam immensum laborem exantiare suscepimus. Multis siquidem voluminibus diligentius exquisitis, et, quantum facultas et inge- niam delit, examinatis, praesentem chronographiam a Diocletiani temporibus ad Michaelis et Theophy- lacti ejus filii imperium, reges insuper et patriar- chas, necnon eorum gesta et ætates, qua par fuit sedulitate, ex proprio penu nil depromentes aut Conferentes, in unum congessimus : quin potius selectis ex veteribus historicis vel rhetoribus ple- risque, singulorum acta per annos et tempora propriis quibusque locis pulchro ordine cuncta disposuimus : ut quote quoque anno rem gestam vel facinus editum, sive in bello, sive in Ecclesia, sive in civili administratione, sive in populari statu, sive qualibet alia ratione commendandum, lector in promptu habeat et iu propatulo. Haud enim vulgare est, nié quidem judice, eorum qui veterum gesta evolvunt, emolumentum. Si quis autem ex eo quem aggredimur labore fructum aliquem de- cerpal, debitas Deo grates referet; nobisque licet ineruditis et peccatoribus a Domino benè precabi- tur: si quid deesse comperiat, imperitia et abjecti nostri ingenii tarditati ascribat, et ex Domini charitate condonet. Id enim Deo acceptum opus, quod e facultate nostra proficiscitur.' ' C VARIE LECTIONES. a f, rell. vulg. rell. vulg. om. vulg. " add. ex vulg. A bef. om. b. vulg. vulg. * ubique ex A rescripsi pro vulg, vulg. vulg. s f add. ex A a r. " TE: A. om. A a. 1. JAC. GOARI NOTÆ. ejus præcipuarum quinque historiam per annos et mpora concinne digestam describens Georgins Syncellus, vita consiliique successu infeliciter excidit. Eam ob rem Romanorum impp. gesta suis temporibus et annis distributa describere Theopha- nis, qui Syncelli propositum ad exitum deducere suscepit, animus est. Verum ut Ecclesiæ rebus . - - imperii res conjunctæ, et imperii Romani thronus ad Orientis oras, intest Byzantii, positus, Persa rum et Saracenorum æmulum nactus est principa- tum: hinc Theophanes Romanam thstoriam prose- cuturus, Persarum et Arabum, patriarcharumque primas orbis sedes obtinentium, nomina, ætates, facta, per chronographiam istam ordino bono enar- rata percenset. . (7) Imperii Romani, et Ecclesiæ, hoc est sedium

ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΙΑ ΑΠΟ ΔΙΟΚΛΗΤΙΑΝΟΥ ΕΩΣ ΜΙΧΑΗΛ ΚΑΙ ΘΕΟΦΥΛΑΚΤΟΥ ΤΟΥ ΥΙΟΥ ΑΥΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ. σεως σωή. Ρωμαίων βασιλέως Διοκλητιανοῦ ἔτος α'. Περσών βασιλέως Οὐαράχου (9) έτος 18. Ρώμης ἐπισκόπου Γαΐου (10) ἔτος ζ. Ἱεροσολύμων ἐπισκόπου Ὑμεναίου (11) ἔτος ιγ'. Αλεξανδρείας ἐπισκόπου Θεωνά (12) ἔτος ιά. Αντιοχείας ἐπισκόπου Τυράννου (13) ἔτος β'. Περσών βασιλέως Οὐαράνου Έτος α. - Τούτῳ τῷ ἔτει Διοκλητιανός Μαξιμιανὸν τὸν Ερκούλιον κοινωνὸν ἀνεδείξατο τῆς αὐτοῦ βασι λείας τῷ τετάρτῳ αὐτοῦ χρόνῳ (14) έτος α'. Περσών βασιλέως Νάρσεως ** Οι Μαξιμίνον. άνέ- δειξεν Α Α' (. THEOPHANIS CHRONOGRAPHIA A DIOCLETIANO AD MICHAELEM ET THEOPHYLACTUM EJUS FILIUM IMPP. Annus mundi 5777. Divinæ incarnationis B Kó˜μov šroç syon' (8). Tñs Oɛlaç σapró- (a). Romanorum imperatoris Diocletiani a. 1. Persarum regis Varachis a. 15. Romæ episcopi Cuii a. 7. Пlierosolymorum episcopi Hymenæi a. 13. Alexandriæ episcopi Theonæ a. II. Antiochiæ episcopi Tyranni a. 2. A. C. 280. Persarum regis Varanis annus pri- mus. - Hoc anno, imperii sui quarto, Diocletianus Maxi- mianum Herculium supremæ potestatis socium renuntiavit. - A. C. 281. Persarum regis Nursis annus primus. A. M. 5780. ST A. M. 5781. VARIE LECTIONES. - Persarum regis nomen Ovapáxy; scribitur in A, in cateris omnibus Obapapaxns, in ed. Par. 'Apapɛuxis. Apud Syncellum idem modo Oúpáxŋs audit (p. 670, 13), modo Oupapȧxns (p. 722, 3), Agathias autem p. 260, 11, hunc regem et filium ejus, qui in omnibus Theodhanis codicibus infra Ovapivn; nominatur, uno eodemque nomine Ovxpapávŋ; nuncupat, c. f. JAC. GOARI NOTÆ. GOÁRI numeros a mundi conditu ad Christi ortum obser vat et a Christi rursum die natali ad Diocletiani tyrannidem, quot annos ille posuit, nimirum et ita pares hic exscribit. mus ex ejusdem calculo ad mundi devin- citur. guratur. lus, et eorum primum ad mundi alligat. 5767. Alexandriæ præsulum annos apud Theopha- om et Abrahamum Ecchellensem diversimode recensitos reperies. Cyrillus anno pontifex Institutus, præsente (a) Vide, ad calcem voluminis, Editoris Patrologiæ notas cognoscitur. ctoris est sententia, a Chronico Alexandrino annó uno discrepans, Maximianum Herculium xolvwvdv the atto BasiXsias, imperii collegam, renuntiari vix potuisse, rerum utrique gestarum relatu mihi compertum est. Diocletianus, Persica expeditione confecta, Chalcedone, ita Chronicon Alexandrinum, salutatur imperator; Nicomediam mox digressus, Thraciam inde occupat, et in Moesiam se confert, in qua, Flavio Yepisco teste, multis præliis cum Carino de potestate dimicans, ultima tandem pu- gua apud Murtium commissa, victor remansit. Nuntiato in Galliis Carini discessu, Helianus et Amandus, excita manu agrestium et latronani, quos Bagandas incolæ vocant, agris late devastatis, plerasque urbes tentant. Diocletianus, ut scribit quæ in textu Latino litteris inclusis indicantur. (8) Georgii Syncelli continuator Theophanes ejus C 5777 ex annis 45 sibi attributis decimum numerare (9) Syncello dictus Oupang et annus ejus pri- (10) Is apud Syncellum 5771 in pontificem inau- (11) Cujus annos 12 duntaxat numerat Syncel- (12) Huic octodecim assignat, primum ad mundi (13) Nondum Syncello recensitus: apud quem (14) Ante annum Diocletiani quartum, quæ au-

ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΙΑ ΑΠΟ ΔΙΟΚΛΗΤΙΑΝΟΥ ΕΩΣ ΜΙΧΑΗΛ ΚΑΙ ΘΕΟΦΥΛΑΚΤΟΥ ΤΟΥ ΥΙΟΥ ΑΥΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ. σεως σωή. Ρωμαίων βασιλέως Διοκλητιανοῦ ἔτος α'. Περσών βασιλέως Οὐαράχου (9) έτος 18. Ρώμης ἐπισκόπου Γαΐου (10) ἔτος ζ. Ἱεροσολύμων ἐπισκόπου Ὑμεναίου (11) ἔτος ιγ'. Αλεξανδρείας ἐπισκόπου Θεωνά (12) ἔτος ιά. Αντιοχείας ἐπισκόπου Τυράννου (13) ἔτος β'. Περσών βασιλέως Οὐαράνου Έτος α. - Τούτῳ τῷ ἔτει Διοκλητιανός Μαξιμιανὸν τὸν Ερκούλιον κοινωνὸν ἀνεδείξατο τῆς αὐτοῦ βασι λείας τῷ τετάρτῳ αὐτοῦ χρόνῳ (14) έτος α'. Περσών βασιλέως Νάρσεως ** Οι Μαξιμίνον. άνέ- δειξεν Α Α' (. THEOPHANIS CHRONOGRAPHIA A DIOCLETIANO AD MICHAELEM ET THEOPHYLACTUM EJUS FILIUM IMPP. Annus mundi 5777. Divinæ incarnationis B Kó˜μov šroç syon' (8). Tñs Oɛlaç σapró- (a). Romanorum imperatoris Diocletiani a. 1. Persarum regis Varachis a. 15. Romæ episcopi Cuii a. 7. Пlierosolymorum episcopi Hymenæi a. 13. Alexandriæ episcopi Theonæ a. II. Antiochiæ episcopi Tyranni a. 2. A. C. 280. Persarum regis Varanis annus pri- mus. - Hoc anno, imperii sui quarto, Diocletianus Maxi- mianum Herculium supremæ potestatis socium renuntiavit. - A. C. 281. Persarum regis Nursis annus primus. A. M. 5780. ST A. M. 5781. VARIE LECTIONES. - Persarum regis nomen Ovapáxy; scribitur in A, in cateris omnibus Obapapaxns, in ed. Par. 'Apapɛuxis. Apud Syncellum idem modo Oúpáxŋs audit (p. 670, 13), modo Oupapȧxns (p. 722, 3), Agathias autem p. 260, 11, hunc regem et filium ejus, qui in omnibus Theodhanis codicibus infra Ovapivn; nominatur, uno eodemque nomine Ovxpapávŋ; nuncupat, c. f. JAC. GOARI NOTÆ. GOÁRI numeros a mundi conditu ad Christi ortum obser vat et a Christi rursum die natali ad Diocletiani tyrannidem, quot annos ille posuit, nimirum et ita pares hic exscribit. mus ex ejusdem calculo ad mundi devin- citur. guratur. lus, et eorum primum ad mundi alligat. 5767. Alexandriæ præsulum annos apud Theopha- om et Abrahamum Ecchellensem diversimode recensitos reperies. Cyrillus anno pontifex Institutus, præsente (a) Vide, ad calcem voluminis, Editoris Patrologiæ notas cognoscitur. ctoris est sententia, a Chronico Alexandrino annó uno discrepans, Maximianum Herculium xolvwvdv the atto BasiXsias, imperii collegam, renuntiari vix potuisse, rerum utrique gestarum relatu mihi compertum est. Diocletianus, Persica expeditione confecta, Chalcedone, ita Chronicon Alexandrinum, salutatur imperator; Nicomediam mox digressus, Thraciam inde occupat, et in Moesiam se confert, in qua, Flavio Yepisco teste, multis præliis cum Carino de potestate dimicans, ultima tandem pu- gua apud Murtium commissa, victor remansit. Nuntiato in Galliis Carini discessu, Helianus et Amandus, excita manu agrestium et latronani, quos Bagandas incolæ vocant, agris late devastatis, plerasque urbes tentant. Diocletianus, ut scribit quæ in textu Latino litteris inclusis indicantur. (8) Georgii Syncelli continuator Theophanes ejus C 5777 ex annis 45 sibi attributis decimum numerare (9) Syncello dictus Oupang et annus ejus pri- (10) Is apud Syncellum 5771 in pontificem inau- (11) Cujus annos 12 duntaxat numerat Syncel- (12) Huic octodecim assignat, primum ad mundi (13) Nondum Syncello recensitus: apud quem (14) Ante annum Diocletiani quartum, quæ au-

Τούτῳ τῷ ἔτσι Διοκλητιανός καὶ Α Μαξιμιανός το (13) ο Ερκούλιος Οβούσιριν καὶ Κόπτων (18) πόλεις ἐν Θήβαις τῆς Αἰγύπτου εἰς ἔδαφος κατέσκαψαν ἀποστατησάσας τῆς Ῥωμαίων ἀρχῆς. - - Τούτῳ τῷ ἔτει Διοκλητιανός καὶ Μαξιμιανός (17) Ερκούλιος Καίσαρας ἐποίησαν Κωνστάντιον κι και Μαξιμιανός Γαλέριον. Καὶ ὁ μὲν Διοκλητιανός δέδωκε τὴν ἑαυτοῦ θυγατέρα πρὸς γάμον τῷ Γαλλερίῳ, ὁ δὲ Ερκούλιος Μαξιμιανός τὴν ἑαυτοῦ θυγατέρα Θεοδώραν τῷ Κωνσταντίῳ συν έζευξε, καίτοιγε σε εκατέρων γαμετὰς ἐχόντων, ὃς ἀπώσαντο διὰ τὴν πρὸς τοὺς βασιλέας στοργήν. Α. Μ. 5788... 'Ρώμης ἐπισκόπου Μαρκέλλου έτος α' Αλεξανδρείας ἐπισκόπου (18) Πέτρου τοῦ 18- ρομάρτυρος έτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει 'Αλεξάνδρεια σὺν τῇ Αἰγύπτῳ (19) εἰς ἀποστασίαν ὑπὸ ᾿Αχιλλέως ἀχθεῖσαι, οὐκ ἀντ ἔσχον ω τῇ τε Ρωμαίων προσβολή, καθ᾽ ἣν πλεῖστον ἀνηρέθησαν, δίκην δεδωκότων τῶν τῆς ἀποστασίας αἰτίων. - Α. Μ. 5787. — Τούτῳ τῷ ἔτει Διοκλητιανὸς καὶ Μαξιμιανὸς ὁ Ερκούλιος διωγμὸν μέγαν καὶ φρι κωδέστατον (20) κατά Χριστιανῶν ἀνήγειραν, και οὐχ * Διοκλής, κ. Μαξ, ο Έρκ. Α, Μ. ὁ Ε. κ. Δ. Κόπτον οι Κωνσταντίνον, Κωνσταντίνῳ 1. καίτοι γε καὶ τῶν γε πρὸς εἰς βασιλεῖς Δ. ἀντέσχον Α, οὐ κατέσχον ε τῇ Α. φρικοδ. Βούσιριν καὶ Κόπτον Πέτρος παρ' ἡμῖν πρὸ μὲν τοῦ διωγμού γέγονεν ἐπίσκοπος, ἐν δὲ τῷ διωγμῷ καὶ ἐμαρτύρη " - CG A. C. 282.- Hoc anno Diocletianus et Maximianus Herculius Busirim et Coptum Thebaidis in Ægypto civitates in Romanum imperium rebelles funditus CHRONOGRAPHIA. A. M. 5782. A. M. 5785. everterunt. A. C. 285.-Hoc anno Diocletianus et Maximianus Herculius Constantium et Maximianum Galeriuni Instituerunt Cæsares : et Diocletianus quidem filiam suam Galerio locavit cônjugem, et Maximianus pariter suam nomine Theodoram Constantio co- pulavit. Uterque vero ex observantia et in impe- ratores amore conjugem, quam prius habebat, dato repudio lecti consortio reddidit alienam. A. C. 286. B mus. - Romæ episcopi Marcelli annus pri- Alexandria episoopi Petri sacri martyris annus primus. Hoc anno Alexandria et Ægyptus ab Achille ad defectionem concitatæ, illatum a Romanis bellum sustinere non potuerunt: plurimis autem primo impetu sublatis, rebellionis auctores meritas exsol- - verunt pœnas. - A. C. 287.. Hoc anno Diocletianus et Maximia- nus Herculius, vehementi et horrenda in Christianos persecutione suscitata, et omnis generis excogitatis VARIE LECTIONES. vulg. aliquot codd. et mor A a f, vult. A a f, vulg. * vulg. add. ex Par. JAC. GOARI NOTÆ. calus annos Abraham Ecchellensis numerat decem, et dies 333. Eutropius lib. ix, ad subigendos eos Maximianum C testatur. Diocletiani filiam vocat Valeriam pag. 8. Herculium Cæsarem misit, qui levibus præliis agrestes domuit, et partem Gallie reformavit. Post hæc tempora, subdit idem Eutropius, Carau- sius tyrannidėm affectavit, et Britannias occupavil. Ita cum per omnem orbem res turbatæ essent, Diocletianus Maximianum Herculium ex Cæsare fecit Augustum. Quare cum anno minus, verba sunt Aurelii Victoris, potentia fuerit Herculio: iis, non nisi secundo Diocletiani anno, Cæsar promo- veri potuit. Designationi successit expeditio susce pla, iter in Gallias, cum Bagandis pugnæ, Galliæ reformatio, in Carausium excita rebellione conatús : quæ quis anno unico asseveret confecta ? concludit Gordonius aliqui etiam nunc Cæsarem tantum, et post biennium, ab accepta nimirum Cæsarea digni- Late, Augustum autumant creatum. Favet Theo- phanis sententiæ Idatii testimonium, quod tamen excipit eruditissimus Petavius lib. x1 De doct. Jemp., cap. 31. que consensu bæc gesta, de quo nota inferior tertia. . transcripsit Celrenus, legit; idem Zonaras. Vide notam seq. hujusmodi nuptias conjecit Petavius lib. xt; in nonum Chronicum Alexand. et Pomponius Lætus. Undecimo anno ex quo Constantius Cæsar est facius, occubuit. Hinc autem ad Constantini annum primum anni numerantur undecim. Chronicum Alexandri- Bum Theophani lucem præfert ad Diocletiani an- num et tum Maximianum Jovium, tum Constan- tium xu Kal. Junias Nicomedic Casares elevatos in Egypto: qui eversis duabus urbibus, superato Achilleo, pacaverat Ægyptum. Urbes prope veteres Thebas positæ erant, dites ac populosa, Busiris et Coptos. Spem rebellionis augebat Achilleus, cujus consilio fere tota dissenserat Ægyptus: tandem cæsis ubique auctoribus defectionis, intra novem menses quievit provincia seminarium religionum, in qua archisynagogi plurimum auctoritatis habebant. Alexandria vero obsessa, et octavo mense capla est. Imperator contentus optimatum cæde, abstinuit a multitudine. Achilleus vero meritas luit pœnas, feris oppositus, et dilaniatus: terra vero ubique cædibus potentium maduit. Caeterum quamvis Busiridis et Copti vastitatem ante annos sex auctor posuerit, D causain potius exortam, rebellionem nimirum excitam, ab Achilleo deinde accensam intellexisse reor. Ægyptum etenim omnem ad officium noven solis mensibus revocatam scripsit Pomponius, et Eutropius lib. 1x his verbis: Diocletianus obsessum Alexandria Achilleum octavo_fere mense superavil, eumque interfecit. Consentit Eusebius in Chronico, qui ad annum quoque Diocletiani decimum Alexan- driam subactam refert: Busiridis licet et Copti devastationem ante solos tres annos collocet. secundo, motam in Christianos persecutionem me- morare forsan compulerunt have Athanasii verba apolog. : osv. Petrus apud nos ante persecutionem episcopus, (18) Petro martyri inter patriarchas 17, pontifi- (15) Non quod conjunctis armis, sed 'quod utrius- (16) Qui Theophanem nostrum plurima ex parte (17) In Diocletiani annum octavum conciliatus (19) Pomponius Lætus: Erat Jovius (Diocletianus) (20) Petri martyris et Alexandrini præsulis anno

Τούτῳ τῷ ἔτσι Διοκλητιανός καὶ Α Μαξιμιανός το (13) ο Ερκούλιος Οβούσιριν καὶ Κόπτων (18) πόλεις ἐν Θήβαις τῆς Αἰγύπτου εἰς ἔδαφος κατέσκαψαν ἀποστατησάσας τῆς Ῥωμαίων ἀρχῆς. - - Τούτῳ τῷ ἔτει Διοκλητιανός καὶ Μαξιμιανός (17) Ερκούλιος Καίσαρας ἐποίησαν Κωνστάντιον κι και Μαξιμιανός Γαλέριον. Καὶ ὁ μὲν Διοκλητιανός δέδωκε τὴν ἑαυτοῦ θυγατέρα πρὸς γάμον τῷ Γαλλερίῳ, ὁ δὲ Ερκούλιος Μαξιμιανός τὴν ἑαυτοῦ θυγατέρα Θεοδώραν τῷ Κωνσταντίῳ συν έζευξε, καίτοιγε σε εκατέρων γαμετὰς ἐχόντων, ὃς ἀπώσαντο διὰ τὴν πρὸς τοὺς βασιλέας στοργήν. Α. Μ. 5788... 'Ρώμης ἐπισκόπου Μαρκέλλου έτος α' Αλεξανδρείας ἐπισκόπου (18) Πέτρου τοῦ 18- ρομάρτυρος έτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει 'Αλεξάνδρεια σὺν τῇ Αἰγύπτῳ (19) εἰς ἀποστασίαν ὑπὸ ᾿Αχιλλέως ἀχθεῖσαι, οὐκ ἀντ ἔσχον ω τῇ τε Ρωμαίων προσβολή, καθ᾽ ἣν πλεῖστον ἀνηρέθησαν, δίκην δεδωκότων τῶν τῆς ἀποστασίας αἰτίων. - Α. Μ. 5787. — Τούτῳ τῷ ἔτει Διοκλητιανὸς καὶ Μαξιμιανὸς ὁ Ερκούλιος διωγμὸν μέγαν καὶ φρι κωδέστατον (20) κατά Χριστιανῶν ἀνήγειραν, και οὐχ * Διοκλής, κ. Μαξ, ο Έρκ. Α, Μ. ὁ Ε. κ. Δ. Κόπτον οι Κωνσταντίνον, Κωνσταντίνῳ 1. καίτοι γε καὶ τῶν γε πρὸς εἰς βασιλεῖς Δ. ἀντέσχον Α, οὐ κατέσχον ε τῇ Α. φρικοδ. Βούσιριν καὶ Κόπτον Πέτρος παρ' ἡμῖν πρὸ μὲν τοῦ διωγμού γέγονεν ἐπίσκοπος, ἐν δὲ τῷ διωγμῷ καὶ ἐμαρτύρη " - CG A. C. 282.- Hoc anno Diocletianus et Maximianus Herculius Busirim et Coptum Thebaidis in Ægypto civitates in Romanum imperium rebelles funditus CHRONOGRAPHIA. A. M. 5782. A. M. 5785. everterunt. A. C. 285.-Hoc anno Diocletianus et Maximianus Herculius Constantium et Maximianum Galeriuni Instituerunt Cæsares : et Diocletianus quidem filiam suam Galerio locavit cônjugem, et Maximianus pariter suam nomine Theodoram Constantio co- pulavit. Uterque vero ex observantia et in impe- ratores amore conjugem, quam prius habebat, dato repudio lecti consortio reddidit alienam. A. C. 286. B mus. - Romæ episcopi Marcelli annus pri- Alexandria episoopi Petri sacri martyris annus primus. Hoc anno Alexandria et Ægyptus ab Achille ad defectionem concitatæ, illatum a Romanis bellum sustinere non potuerunt: plurimis autem primo impetu sublatis, rebellionis auctores meritas exsol- - verunt pœnas. - A. C. 287.. Hoc anno Diocletianus et Maximia- nus Herculius, vehementi et horrenda in Christianos persecutione suscitata, et omnis generis excogitatis VARIE LECTIONES. vulg. aliquot codd. et mor A a f, vult. A a f, vulg. * vulg. add. ex Par. JAC. GOARI NOTÆ. calus annos Abraham Ecchellensis numerat decem, et dies 333. Eutropius lib. ix, ad subigendos eos Maximianum C testatur. Diocletiani filiam vocat Valeriam pag. 8. Herculium Cæsarem misit, qui levibus præliis agrestes domuit, et partem Gallie reformavit. Post hæc tempora, subdit idem Eutropius, Carau- sius tyrannidėm affectavit, et Britannias occupavil. Ita cum per omnem orbem res turbatæ essent, Diocletianus Maximianum Herculium ex Cæsare fecit Augustum. Quare cum anno minus, verba sunt Aurelii Victoris, potentia fuerit Herculio: iis, non nisi secundo Diocletiani anno, Cæsar promo- veri potuit. Designationi successit expeditio susce pla, iter in Gallias, cum Bagandis pugnæ, Galliæ reformatio, in Carausium excita rebellione conatús : quæ quis anno unico asseveret confecta ? concludit Gordonius aliqui etiam nunc Cæsarem tantum, et post biennium, ab accepta nimirum Cæsarea digni- Late, Augustum autumant creatum. Favet Theo- phanis sententiæ Idatii testimonium, quod tamen excipit eruditissimus Petavius lib. x1 De doct. Jemp., cap. 31. que consensu bæc gesta, de quo nota inferior tertia. . transcripsit Celrenus, legit; idem Zonaras. Vide notam seq. hujusmodi nuptias conjecit Petavius lib. xt; in nonum Chronicum Alexand. et Pomponius Lætus. Undecimo anno ex quo Constantius Cæsar est facius, occubuit. Hinc autem ad Constantini annum primum anni numerantur undecim. Chronicum Alexandri- Bum Theophani lucem præfert ad Diocletiani an- num et tum Maximianum Jovium, tum Constan- tium xu Kal. Junias Nicomedic Casares elevatos in Egypto: qui eversis duabus urbibus, superato Achilleo, pacaverat Ægyptum. Urbes prope veteres Thebas positæ erant, dites ac populosa, Busiris et Coptos. Spem rebellionis augebat Achilleus, cujus consilio fere tota dissenserat Ægyptus: tandem cæsis ubique auctoribus defectionis, intra novem menses quievit provincia seminarium religionum, in qua archisynagogi plurimum auctoritatis habebant. Alexandria vero obsessa, et octavo mense capla est. Imperator contentus optimatum cæde, abstinuit a multitudine. Achilleus vero meritas luit pœnas, feris oppositus, et dilaniatus: terra vero ubique cædibus potentium maduit. Caeterum quamvis Busiridis et Copti vastitatem ante annos sex auctor posuerit, D causain potius exortam, rebellionem nimirum excitam, ab Achilleo deinde accensam intellexisse reor. Ægyptum etenim omnem ad officium noven solis mensibus revocatam scripsit Pomponius, et Eutropius lib. 1x his verbis: Diocletianus obsessum Alexandria Achilleum octavo_fere mense superavil, eumque interfecit. Consentit Eusebius in Chronico, qui ad annum quoque Diocletiani decimum Alexan- driam subactam refert: Busiridis licet et Copti devastationem ante solos tres annos collocet. secundo, motam in Christianos persecutionem me- morare forsan compulerunt have Athanasii verba apolog. : osv. Petrus apud nos ante persecutionem episcopus, (18) Petro martyri inter patriarchas 17, pontifi- (15) Non quod conjunctis armis, sed 'quod utrius- (16) Qui Theophanem nostrum plurima ex parte (17) In Diocletiani annum octavum conciliatus (19) Pomponius Lætus: Erat Jovius (Diocletianus) (20) Petri martyris et Alexandrini præsulis anno

Α πολλάς μυριάδας μαρτύρων σε ἐποίησαν, παντοίας βασάνους ἐπινοοῦντες, καὶ πολλὰ κακὰ ἐργαζόμενοι. Περὶ ὧν τις επερχόμενος τὴν ὀκτάβιβλον (94) τῆς Εκκλησιαστικῆς ἱστορίας Ευσεβίου του το Παμ φίλου εἴσεται "ι. - Α. Μ. 5788. Έτος α'. Ῥώμης ἐπισκόπου Ευσεβίου Τούτῳ τῷ ἔτει νεωτερισμού γεγονότος (93) ἐν Γαλλίαις ὑπὸ ᾿Αμάνδου καὶ Αἰλιανοῦ Μαξιμιανὸς ὁ Ερκούλιος διαβάς καθείλεν αὐτούς. ᾿Αλλὰ καὶ Κράσσος με (25) άντῆρα, καὶ Βρεττανίας σε κατέσχε, καὶ οἱ πέντε Γεντιανοὶ στὴν ᾿Αφρικήν, καὶ 'Αχιλ- λεὺς τὴν Αἴγυπτον. Ἀλλὰ Κράσσον μὲν ἐπὶ τρισίν ἔτεσι τὴν Βρεττανίαν κατασχόντα Ασκληπιόδοτος δ έπαρχος ἀντίλεν. Ἐν δὲ ταῖς Γαλλίαις (24) αγχίστρο φος οι ἐκ παραδόξου γέγονε Κωνσταντίῳ Καίσαρι τύχη. Εν ὡραις γὰρ ἐξ τῆς αὐτῆς ἡμέρας καὶ ο Αττώμενος ὤφθη καὶ νικῶν ἀπεδείχθη, Αρτι μὲν γὰρ ἐπικλύσαντες οἱ 'Αλανοί σ' τῷ Κωνσταντί στρατῷ ἄχρι καὶ εἰς τὰ τείχη κατεδίωξαν. Αὐτὸς δὲ ἠκολούθει τελευταῖος φεύγοντι τῷ στρατῷ. Ἐπειδὴ δὲ κεκλεισμένων τῶν πυλῶν, οὐδὲ ἔσω ν τοῦ τείχους ήδυνήθη εἰσελθεῖν, χεῖρα; ἐξέτειναν οἱ πολέμιοι πρὸς τὸ συλλαβεῖν αὐτόν· σχοινίοις τε δὲ, καθέντες ἀπὸ τοῦ τείχους, ἀνείλκυσαν αὐτόν. Ἔσω δὲ γενόμενος, καὶ τὸν στρατὸν παραθαρούνας “, ἐπεξελθὼν τοῖς Αλανοῖς, νίκην ἔσχε λαμπραν, ὥστε ἐξακισχιλίους πεσεῖν. Μαξιμιανὸς δὲ ὁ Ερκούλιος τῶν πέντε Γεν τιανῶν (95) ἐν τῇ Ἀτρικῇ ἐκράτησε. Διοκλητιανός δὲ ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ τὸν ᾿Αχιλλέα καθείλε. Συνὴν δὲ το μάρτυρας Δ.Σ. Κράσος Α. Κράσσος Βρεττανίαν Α. ἀγχίστροφος Α, ἀγχίτροφος τι και ήττ. είσωνuίg. σχοίνοις 3, σχοίνον παραθαρσύνας Α, παραθαρρύνας τις κ τοῦ Π] τῆς Π. Α. οι εἴσεται Α ίσεται σε Κράσσος, Γεντιανοὶ Α Γεττιανοί Αλαμανοί Η έσω δ, Πρὸ τοῦ διωγμοῦ τρισὶν οὐδ᾽ ὅλοις ἔτεσιν ἡγησάμενος τῆς Ἐκκλησίας. δεκάβιβλος τὴν η' βίβλον, Οκτάβιβλον 'Αλλὰ καὶ 'Αλ- λεκτον Κράσσου τυραννίδος διάδοχον ἐπὶ τρισίν, Επι- THEOPHANIS. tornentis, plurimas martyrum myriadias confecere: de quibus qui octo libros Ecclesiastica historic ab Eusebio compositos percurrerit, notitiam acci- piel. A. C. 288. PIENS. - Romæ episcopi Eusebii annus pri- Hoc anno novis rebus Amandum et Ælianum in Galliis studentes Maximianus Herculius sus- cepta in eos profectione confecit. Crassus quo- que seditionem movit, et Britanniam, occupavit : quemadmodum quinque Gentiani Africam, et Achilles Ægyptum invaserant. At Crassum quidem tribus annis Britannia politum Asclepiodotus præ- fectus sustulit e medio : in Gallis autem anceps omnino dubiaque belli fortuna Constantio Casari B ex inopinato contigit. Ejusdem quippe diel sex ho. rarum intervallo victus et vicisse visus est. Nam effusi in Constantii exercitum Alani ad eastroruin usque muros eum sunt insccuti: ipse vero dux extremus fugientis exercitus premens vestigia se recipiebat. Obseratis vero portis, cum intro non poluisset admitti, extensas ad eum comprehenden- dum hostium manus nusquam evasisset, nisi de- missis per murum ſunibus ad castra fuisset subre- ctus. Intro receplus, verbis exercitum animat et corroborat, et impetu in Alanos facto, cæsis corum sex millibus præclaram assequitur victoriam. Maximianus Herculius pari sorte quinque Gentianos βin Africa obtinuit : et Alexandris Diocletianus C VARIÆ LECTIONES. vulg. * b f constanter. vulg. ante add. ex A. b. vulg. add. ex Ave. vulg. e, vulg. * conj. Goar. JAC. GOARI NOTÆ. et in persecutione martyr declaratus: Eusebii quo- que lib. vu, cap. ult. : Cum trien- nium prope ante persecutionis tempus in Ecclesia gubernanda consumpsisset. lis tamen auctorem non probe usum Athanasius et Eusebius ipsi sunt argumento, qui de sæviore altera a Diocletiano suscitata persecutione loquuntur : de qua auctor ipse ad Diocletiani annum 19. - siastica Historia opus diversum. Atqui Eusebii Historia est, ut omnes norunt, libri, D non octo. Plane scripserit Theophanes ex quo imperitus antiquarius suam exscripserit. Qui legeril librum octavum historia ecclesiastica Eusebii, de his cognoscet; quo etiam libro is ista maxime exsequitur: hincque factum est ut illi octavo libro additum sit aliud opus Eusebii de martyribus Palæstinis, quod Stephani editio seorsim repræsentat, ut et cardinalis Maza- rini, aliisque codicibus mss. maleque Christophor sonus confudit, interpolans cum eodem libro octavo bistoriæ ecclesiastica. COMBEFIS. Victor, Eutropius lib. 15, Ρomponius Latus, et Egnatius : et nos ex illis n. superiore : sed quod res tunc temporis innovatæ, in pristinum statum, sub Diocletiani videlicet potestatem hoc tempore sint reductæ, de illis auctor mentionem habet. apud eos, Eutropium maxime lib. xx, historia fide Irus refert: A Maximiano jussus occidi purpuram sumpsit, et Britannias occupavit... Ad postremum pax convenit. Eum post septennium Allectus socine ejus occidit, atque ipse post eum Britannias triennio tenuit: qui ductu Asclepiodoti præfecti prætorio est oppressus. Ita Britannia decimo anno recepta est. Quare mihi correctius hic legitur : etc. duo spatium horis quinque minus: hostes non Alanos, sed Alemannos, eoque cum Eusebio ad 60, non millia scribit Eutropius citatus, qui Allecti cædeni, et Constantii victoriam in eundem annum recenset Per idem tempus a Constantio Cesare in Gallia pugnatum est circa Lingones : die una adver- sam et secundam fortunam expertus est. Nam cum repente barbaris ingruentibus intra civitatem essel coactus, tam præcipiti neccesitate, nt clausis portis per murum funibus tolleretur, vix quinque horis mediis, adventante exercitu, sexaginta quinque millin. Alemannorum cecidit. Idem Pomponius Latus. selius ad annum Diocletiani in Chronico. ptores infra referendi, quos auctor Gentianos, quin- que numero, viros arbitratus est. Eosdem Geniianos, scripsit Pomponius Lætus, Maximianus inde trans- latus in Africam Gentianos, devicis, qui vix parem impetrarunt. Quinquagenarii et supra eum numerum annorum, hi milites fuere, qui Africam diripiebant, (21) De martyrum præliis et laudibus ab Eccle- (22) Jam ante annos decem, de quo S. Aurelius (25) Carausium auctores Latini nuncupant, cujus (24) Galliarum locum, Lingonas; inter prælia (25) Quinquerentianos uno verbo dixerunt scri-

αὐτῷ (26) καὶ Κωνσταντῖνος ὁ υἱὸς Κωνσταντίου 61, Δ κομιδή νέος σε ὑπάρχων, ἀριστεύων ἐν τοῖς πολέ- μοις. Ον ὁρῶν ὁ σε Διοκλητιανός φθόνῳ κινηθείς δόλως ἀνελεῖν ἐσπούδαζε. Θεὸς δὲ τοῦτον παραδόξως διέσωσε, καὶ τῷ πατρὶ ἀπέδωκε τι Δ. Μ. 5789. - Περσών βασιλέως Ορμίσδα, έτος α'. Ῥώμης ἐπισκόπου Μιλτιάδου 68, έτος α'. Ιεροσολύμων ἐπισκόπου Ζαβδα ", ἔτος α'. Αντιοχείας ἐπισκόπου Βιταλίου έτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει Ουετήριος (27) στρατοπεδάρχης τοὺς ἐν τῇ στρατιά Χριστιανούς ήλαυνε (28) μετρίως, έκτοτε τοῦ κατὰ πάντων ὑποτύφοντος διωγμού. Δ. Μ. 5793. -- Ρώμης ἐπισκόπου Σιλβέστρου Β Έτος ά. Τούτῳ τῷ ἔτει Μαξιμιανός Γαλέριος κατὰ Νάρ σεως (29) τοῦ τῶν Περσῶν βασιλέως τοῦ τηνικαῦτα τὴν Συρίαν καταδραμόντος καὶ ληϊζομένου σ' ἀπο εστάλη ὑπὸ Διοκλητιανοῦ. Καὶ συμβαλὼν αὐτῷ κατὰ τὴν πρώτην μάχην ἡττᾶται περὶ Καλλίνικον (50) καὶ Κάρβας. Επανιὼν δὲ ἐκ τῆς φυγῆς ὑπήντησε Διο κλητιανῷ ἐπ' ὀχήματος φερομένῳ . Ο δὲ τὸν Καί σαρα μετὰ τοῦ “ ἰδίου σχήματος οὐ προσδεξάμενος, ἀφῆκεν ἐπὶ πλεῖστον τρέχειν καὶ προηγεῖσθαι τοῦ ἐχήματος. Μετὰ δὲ ταῦτα συναχθείσης δυνάμεως πολλῆς πάλιν Μαξιμιανὸς ὁ Γαλέριος το Καίσαρ ἐπὶ τὸν Νάρσεως πόλεμον εκπέμπεται χρησάμενος το δεξιᾷ τύχῃ τε τολμήσας καὶ πράξας & μηδεὶς ἕτερος. Τόν τε γὰρ Νάρσεα μέχρι τῆς ἐνδοτέρας Περσίδος " ἐδίωξε, καὶ κατέσφαξε πᾶν τὸ στρατόπεδον, καὶ τὰς τούτου γυναῖκας καὶ παῖδας καὶ ἀδελφὰς, καὶ παρέλαβε το πάντα ὅσα ἐκεῖνος ἐπεφέρετο ", χρημά- των θησαυρούς, καὶ τοὺς ἐν Πέρσαις λαμπρούς, μεθ' ὧν ἐπανελθόντα Διοκλητιανὸς ἐν Μεσοποταμία διάγων • οι καὶ Κωνστ. Α ὁ Κωνσταν. κομιδή νέος Δ, κομιδῆ δὲ νέος ωε Α. « ἀποδέδωκε σε Μιλτιάδ. Α, Μελτ. Ζαβδα] Γαζάβδας Α. στρατεία Α. " ληιζομένου ληισαμ. δε Διοκλητιανῷ ἐπ' ὀχήματος φερομένῳ Α, Διοκλητιανῷ ἐπ᾿ ὄχημα ἐπιφερόμενα Διοκλητιανὸς ἐπ᾿ ὄχημα καταφερόμενος μετὰ τοῦ Α, μετὰ τὴν τοῦ το Μαξ. ὁ Γαλλ. Α', ὁ Μ. Γ. Η Νάρσεως χρησάμενος Α. χρησόμενος. τὰ δεξιὰ είχη 3, ἐπὶ τὰ δεξιὰ τείχη Γ. το καὶ παρέλαβε Α, παρέλαβε, καὶ τὸ ὑπεφέρετο. - στρα- τοπεδάρχης. μετρίως ήλαυνε, α 14, CHRONOGRAPHIA. - Achillem prostravit. Socius expeditionis aderat C Constantinus Constantii S. prima juventute conspi- cuus, et bellicorum facinorum laude jam praestans : qua Diocletianus conspecta, motus invidia, necem . dolis machinabatur. Deus autem præter opinionem servavit, et patri reddidit incolumem. A. C. 289. primus. - Persarum regis Hormisdæ annus. Roma episcopi Miltiadis, annus primus. Hierosolymorum episcopi Zabda, annus primus. Antiochiæ episcopi Vitalii, annus primus. - Hoc anno Veterius magister militiæ. Christianos milites moderate insectatus est, persecutione exinde in reliquos ingruente. A. C. 293. _ Roma episcopi Sylvestri annus primus. Hoc anno Maximianus Galerius adversus Narsem Persarum regem crebris excursionibus Syriam infestantem et depopulantem a Diocletiano missus est. Hic primo certamine ad Callinicum et Carrhas superatúr, eque fuga se recipiens, Diocletianum curru forte vectum habuit obvium. Ille Cæsarem etiam propriis insignibus illustrem et conspicuum, longo viæ spatio neglectum, currere, et currum præcedere perinisit. Validiore postmodum exercitu collecto, Maximianus Galerius Cesar belium cum Narse restauraturus amandatur: resumptisque vl- ribus, et prospera fortuna usus, quas nullus po- tuisset, res omnino praclaras gessit. Narsem et enim usque in interiorem Persiam fugientem abegit, et exercitum ejus et uxores, liberos et sorores trucidavit, et quos secum vebebat pecuniarunı thesauros et Persarum nobiliores sumpsi captivos : εpoliis onustum et redeuntem, Diocleanus, qui tum in Mesopotamia versabatur, cum honore lu- VARIE LECTIONĖS. a, vulg. " vulg. om. om. b. vulg. " et Vitalii, Antiocheni episcopi, accessionem A. in annum proxime sequentem rejicunt a f: non adnotavit A. A, alii ap. Goar. vulg. ed (si recte enotavit G.), vulg. vulg. vulg. om. fort. to add. ex a. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. quod illi magis probabitur. Cæterumi magister mi- litiæ Hieronymo dicitur in versione, qui hic ideoque quia non vita, sed militari cingulo multabat. cupientes sibi regnum vindicare. Eutropius lib. ix : D annos alii codd. narrant. Eligat, inquit ille, lector Cum Africam quinquegentiani infestarent. Aurelius Victor quinquegentanas nationes posuit: Eodem tempore Orientem Persæ, Africam Julianus, ac_na- tiones quinquegenlane graviter quatiebant. Egnatius : Diocletianus Maximianum Gallis præfecit: eoque confecta bello in Africam adversus quinquagenarios transire jubet : utrobique sedati tumultus, Africanus certe aliquanto difficilius, quod quinquagenarii, et supra corum annorum numerum veteranus miles ad obsequium tam facile redigi non poterat. sequitur auctor. Fuge a Constantino arrepiœ causam ejusdem ambitioni Aurelius Victor imputat. cletiasi ; alii codd. Venturium lagunt apud Pon- tacum apud quem iterum de Veturio ad alius phum ad annum verius Theophane ascribit Eusebius in Chronico: Cedrenus auctorem secutus ad annum 17; at certe Narses ante annos sex vivis ereptus, Ormisdasque in canonio annos quinque jam regnans, auctorem deceptum arguunt. De bello illo Persico Aurelius Victor, Eutropius, Pomponius Lætus, qui etiam triumphi pompam describit. exitum. (28) Cedrenus εξέβαλεν. reddo exauctoravit : (26) Eusebii opinionem lib. 1 De vita Const. capp. (27) Veturium scribit Eusebius ad annum Dio- (29) Victoriam de Persis ad annum 14, trium- (30) Gallinicum ponit Eutropius, circa lib. Η

αὐτῷ (26) καὶ Κωνσταντῖνος ὁ υἱὸς Κωνσταντίου 61, Δ κομιδή νέος σε ὑπάρχων, ἀριστεύων ἐν τοῖς πολέ- μοις. Ον ὁρῶν ὁ σε Διοκλητιανός φθόνῳ κινηθείς δόλως ἀνελεῖν ἐσπούδαζε. Θεὸς δὲ τοῦτον παραδόξως διέσωσε, καὶ τῷ πατρὶ ἀπέδωκε τι Δ. Μ. 5789. - Περσών βασιλέως Ορμίσδα, έτος α'. Ῥώμης ἐπισκόπου Μιλτιάδου 68, έτος α'. Ιεροσολύμων ἐπισκόπου Ζαβδα ", ἔτος α'. Αντιοχείας ἐπισκόπου Βιταλίου έτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει Ουετήριος (27) στρατοπεδάρχης τοὺς ἐν τῇ στρατιά Χριστιανούς ήλαυνε (28) μετρίως, έκτοτε τοῦ κατὰ πάντων ὑποτύφοντος διωγμού. Δ. Μ. 5793. -- Ρώμης ἐπισκόπου Σιλβέστρου Β Έτος ά. Τούτῳ τῷ ἔτει Μαξιμιανός Γαλέριος κατὰ Νάρ σεως (29) τοῦ τῶν Περσῶν βασιλέως τοῦ τηνικαῦτα τὴν Συρίαν καταδραμόντος καὶ ληϊζομένου σ' ἀπο εστάλη ὑπὸ Διοκλητιανοῦ. Καὶ συμβαλὼν αὐτῷ κατὰ τὴν πρώτην μάχην ἡττᾶται περὶ Καλλίνικον (50) καὶ Κάρβας. Επανιὼν δὲ ἐκ τῆς φυγῆς ὑπήντησε Διο κλητιανῷ ἐπ' ὀχήματος φερομένῳ . Ο δὲ τὸν Καί σαρα μετὰ τοῦ “ ἰδίου σχήματος οὐ προσδεξάμενος, ἀφῆκεν ἐπὶ πλεῖστον τρέχειν καὶ προηγεῖσθαι τοῦ ἐχήματος. Μετὰ δὲ ταῦτα συναχθείσης δυνάμεως πολλῆς πάλιν Μαξιμιανὸς ὁ Γαλέριος το Καίσαρ ἐπὶ τὸν Νάρσεως πόλεμον εκπέμπεται χρησάμενος το δεξιᾷ τύχῃ τε τολμήσας καὶ πράξας & μηδεὶς ἕτερος. Τόν τε γὰρ Νάρσεα μέχρι τῆς ἐνδοτέρας Περσίδος " ἐδίωξε, καὶ κατέσφαξε πᾶν τὸ στρατόπεδον, καὶ τὰς τούτου γυναῖκας καὶ παῖδας καὶ ἀδελφὰς, καὶ παρέλαβε το πάντα ὅσα ἐκεῖνος ἐπεφέρετο ", χρημά- των θησαυρούς, καὶ τοὺς ἐν Πέρσαις λαμπρούς, μεθ' ὧν ἐπανελθόντα Διοκλητιανὸς ἐν Μεσοποταμία διάγων • οι καὶ Κωνστ. Α ὁ Κωνσταν. κομιδή νέος Δ, κομιδῆ δὲ νέος ωε Α. « ἀποδέδωκε σε Μιλτιάδ. Α, Μελτ. Ζαβδα] Γαζάβδας Α. στρατεία Α. " ληιζομένου ληισαμ. δε Διοκλητιανῷ ἐπ' ὀχήματος φερομένῳ Α, Διοκλητιανῷ ἐπ᾿ ὄχημα ἐπιφερόμενα Διοκλητιανὸς ἐπ᾿ ὄχημα καταφερόμενος μετὰ τοῦ Α, μετὰ τὴν τοῦ το Μαξ. ὁ Γαλλ. Α', ὁ Μ. Γ. Η Νάρσεως χρησάμενος Α. χρησόμενος. τὰ δεξιὰ είχη 3, ἐπὶ τὰ δεξιὰ τείχη Γ. το καὶ παρέλαβε Α, παρέλαβε, καὶ τὸ ὑπεφέρετο. - στρα- τοπεδάρχης. μετρίως ήλαυνε, α 14, CHRONOGRAPHIA. - Achillem prostravit. Socius expeditionis aderat C Constantinus Constantii S. prima juventute conspi- cuus, et bellicorum facinorum laude jam praestans : qua Diocletianus conspecta, motus invidia, necem . dolis machinabatur. Deus autem præter opinionem servavit, et patri reddidit incolumem. A. C. 289. primus. - Persarum regis Hormisdæ annus. Roma episcopi Miltiadis, annus primus. Hierosolymorum episcopi Zabda, annus primus. Antiochiæ episcopi Vitalii, annus primus. - Hoc anno Veterius magister militiæ. Christianos milites moderate insectatus est, persecutione exinde in reliquos ingruente. A. C. 293. _ Roma episcopi Sylvestri annus primus. Hoc anno Maximianus Galerius adversus Narsem Persarum regem crebris excursionibus Syriam infestantem et depopulantem a Diocletiano missus est. Hic primo certamine ad Callinicum et Carrhas superatúr, eque fuga se recipiens, Diocletianum curru forte vectum habuit obvium. Ille Cæsarem etiam propriis insignibus illustrem et conspicuum, longo viæ spatio neglectum, currere, et currum præcedere perinisit. Validiore postmodum exercitu collecto, Maximianus Galerius Cesar belium cum Narse restauraturus amandatur: resumptisque vl- ribus, et prospera fortuna usus, quas nullus po- tuisset, res omnino praclaras gessit. Narsem et enim usque in interiorem Persiam fugientem abegit, et exercitum ejus et uxores, liberos et sorores trucidavit, et quos secum vebebat pecuniarunı thesauros et Persarum nobiliores sumpsi captivos : εpoliis onustum et redeuntem, Diocleanus, qui tum in Mesopotamia versabatur, cum honore lu- VARIE LECTIONĖS. a, vulg. " vulg. om. om. b. vulg. " et Vitalii, Antiocheni episcopi, accessionem A. in annum proxime sequentem rejicunt a f: non adnotavit A. A, alii ap. Goar. vulg. ed (si recte enotavit G.), vulg. vulg. vulg. om. fort. to add. ex a. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. quod illi magis probabitur. Cæterumi magister mi- litiæ Hieronymo dicitur in versione, qui hic ideoque quia non vita, sed militari cingulo multabat. cupientes sibi regnum vindicare. Eutropius lib. ix : D annos alii codd. narrant. Eligat, inquit ille, lector Cum Africam quinquegentiani infestarent. Aurelius Victor quinquegentanas nationes posuit: Eodem tempore Orientem Persæ, Africam Julianus, ac_na- tiones quinquegenlane graviter quatiebant. Egnatius : Diocletianus Maximianum Gallis præfecit: eoque confecta bello in Africam adversus quinquagenarios transire jubet : utrobique sedati tumultus, Africanus certe aliquanto difficilius, quod quinquagenarii, et supra corum annorum numerum veteranus miles ad obsequium tam facile redigi non poterat. sequitur auctor. Fuge a Constantino arrepiœ causam ejusdem ambitioni Aurelius Victor imputat. cletiasi ; alii codd. Venturium lagunt apud Pon- tacum apud quem iterum de Veturio ad alius phum ad annum verius Theophane ascribit Eusebius in Chronico: Cedrenus auctorem secutus ad annum 17; at certe Narses ante annos sex vivis ereptus, Ormisdasque in canonio annos quinque jam regnans, auctorem deceptum arguunt. De bello illo Persico Aurelius Victor, Eutropius, Pomponius Lætus, qui etiam triumphi pompam describit. exitum. (28) Cedrenus εξέβαλεν. reddo exauctoravit : (26) Eusebii opinionem lib. 1 De vita Const. capp. (27) Veturium scribit Eusebius ad annum Dio- (29) Victoriam de Persis ad annum 14, trium- (30) Gallinicum ponit Eutropius, circa lib. Η

Δ άσμενως ἐδέξατο τιμήσας· καὶ ἰδίᾳ ἕκαστος καὶ κοινῇ πάντες οὗτοι πρὸς πολλοὺς τῶν βαρβάρων πολεμή σαντες, πολλά κατώρθωσαν. Αρθεὶς δὲ ὑπὸ τῆς ε τῶν πραγμάτων (34) εὐρείας Διοκλητιανός, προσκ νεῖσθαι ὑπὸ τῶν συγκλητικῶν, καὶ οὐ προσαγορεύε σθαι κατὰ τὸ πρότερον σχῆμα ἀπῄτησεν. Ἐκαλλώ πισε δὲ καὶ τὸ ὑπόδημα χρυσίῳ καὶ μαργαρίταις καὶ λίθοις τιμίοις. Κωνσταντίναν δὲ τὸν υἱὸν (32) Κωνσταντίου, ἐν τῇ Ἀνατολῇ καὶ Παλαιστίνη δια άγοντα, καὶ τὰ Χριστιανῶν φρονοῦντα " (33), ὁρῶν τοῦτον ὁ Γαλλέριος Μαξιμιανός συνέσει ψυχῆς καὶ σώματος βώμῃ καὶ τῇ περὶ τὴν παίδευσιν εὐφυλά προκόπτοντα, μαντευόμενος (34) τε τοῦτον καταλυ τὴν ἔσεσθαι τῆς τυραννίδος καὶ τῶν δογμάτων αυτ τοῦ, δόλῳ θανατῶσαι τοῦτον ἐσκέψατο. θείᾳ δὲ προ μηθείᾳ τὸν οι δόλον μαθών, ὡς Δαβίδ, φυγή τὴν σωτηρίαν πορίζεται, καὶ πρὸς τὸν ἴδιον πατέρα δια σώζεται, πολλὰ σὺν αὐτῷ τῷ Χριστῷ εὐχαριστῶν τῷ σώσαντι αὐτόν. • Α. Μ. 5794. Τούτῳ τῷ ἔτει Θεοτέχνῳ γόητι " (35) πειθόμενος ὁ Γαλέριος Μαξιμιανὸς ἐν τῷ θύειν τοῖς δαίμοσι, καὶ λαμβάνειν χρησμούς· ὑποδὺς τῷ ἄν. τρῳ ὁ δὲ Θεότεχνος, χρησμόν, κατὰ Χριστιανῶν ἐγείο ραι διωγμόν, τούτῳ δέδωκε. Τὰ δὲ ὑπομνήματα τοῦ Σωτῆρος ἐπλάσατο (36), και πανταχόσε ἐφ' ύδρα ἀπέστειλε, καὶ τοῖς γραμματοδιδασκάλοις τοὺς παῖο δας διδάσκειν προσέταξεν, ὡς διαγελᾶσθαι τὸ καθ' ἡμᾶς μυστήριον παρασκευάζων κ Α. Μ. 5796. - Περσών βασιλέως Σαβώρου ξτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει προστάγματα σε βασιλικά (37) δό- θῇ, τὰς ἐκκλησίας του ο Χριστοῦ ἐδαφίζεσθαι, καὶ τὰς θείας σε βίβλους κατακαίεσθαι· ἱερεῖς δὲ καὶ πάντας Χριστιανούς βασάνοις παραδίδοσθαι, καὶ θύειν εἰδώλοις ἀναγκάζεσθαι. Καὶ ἦν οὗτος ὁ διωγμὸς πάν των φρικωδέστατος ἀναριθμήτους μάρτυρας απο τελέσας. - Α. Μ. 5796. — Τούτῳ τῷ ἔτει Διοκλητιανὸς καὶ πολλὰ] πάντα της Α. Το χρυσίῳ καὶ τὰς βασιλικὰς ἐσθῆτας. σταντῖνον, τὸν υἱὸν διάγοντα — φρονοῦντα Δ, Κωνσταντίνου - τοῦ υἱοῦ οι τον Α. παρεσκεύαζεν Α ρ. προστάγματα οὖσας θείας Α, θείους το Κων- - διάγοντος φρονοῦντος φυγῇ φεύγει, καὶ γόητι βασιλικά τῷ προστάγματ τῷ βασιλικῷ οι τοῦ, Α, το φρικωδέστερος 3. THEOPHANIS benter excepit : et tum privatim uterque, tuu. com- munibus armis adversus barbarorum plurimos - ambo decertantes, res praclaras feliciter gesseruut. Secundo vero fortunæ successu Diocictianus ela- tus, a senatoriæ dignitatis viris se adorari, nec ut prius salutari, vel consuelo habitu procedere expetiit : verum auro, margaritis et pretiosis lapi- dibus calceamentum adornavit. Constantinum au- tem Constantii filium in Oriente et Palæstina tunc temporis commorantem et de Christiana fide bene sentientem, et tum animi præstantia, tum corporis robore, tum denique ad omnem honestam disci- plinam propensione in dies incrementa sumentem cernens Galerius Maximianus, cum tyrannidis et impii profanique idolorum cultus eversorem futu- rum vaticiniis accepisset, dolis eum interficere B meditabatur. Ille detectis insidiis, quæ fuit Dei providentia, Davidis exemplo fuga salutem parat, et ad patrem, Servatori Christo debitis gratibus per- solutis, sospes et incolumis regreditur. - A. C. 294. Hoc anno Theotecno præstigiatori morem gessit Galerius Maximianus, ut dæmonibus sacra faceret et oracula reportarel : antrumque subiens Theotecnus, ut in Christianos persecutio - nem excitaret, oraculum retulit. Idem Servatoris monita confluxit et in ejus injuriam sparsim disse minavit: ut dei nostra mysterium facilius deri- dendum proponeret, kudimagistros ea pueros do- cere edisit. A. C. 295. Persarum regis Saboris annus pri- mas. Hoc anno ut Christi ecclesiæ subverterentur sa- crique libri traderentur igni, imperiali sancitum est edicto : sacerdotes quoque et omnes Christianos tormentis applicandos, et ut victimas idolis offer- rent, cogendos. Horrenda præ omnibus, quæque martyres iunumeros consecravit, exstitit hæc per- secutio. A. C. 296.. Hoc anno Diocletianus et Maximia- VARIE LECTIONES. -- - a. * add. ex ante b add. xal om. A. add. ex vulg. vulg. νulg. A, alii vulg. om. e. ey & add. ex A A alii νulg. JAC. GOARI NOTÆ. scribunt, qui Eusebium sequuntur in Chronico : ex victoriaruni tamen tumore ita insolevisse testan- tur cum audore Eutropius lib. 1x exeunte, et Pom- popius Latus, in Dioci., titulo de magnitudine im- perii R. Videndus est et Pontacus in notis ad citatum Eusebium, et Genebrandus in Chronic. enim ad hunc annum spectant, quæ circa Constantii mortem gesta: de quibus inferius. humanitatem, et quæ de eo in ejus Vita refert Eu- sebius lib. 1. cap. 13. Constantium tamen Constall- tinuin filium præcepta fidei docuisse, et exercendæ erga Christianos clementiæ rudimenta dedisse refert Photius cod. 256. Eccl. hist. capp. 2, 3, et 5, at non Galerio Maxi- miano, sed Maximino, ac in aliud tempus, ascri- benda. Refer huc quæ habet Nicephorus Callistus lib. vi. cap. 25. menta interpres voluerit. Anast. monitiones. Malim ego acta, quod etiam vox illa sonat, ut falsis narra- tionibus Christum infamare studuerit quod præsti- tisse liquet etiam alios Christiani hostes nominis. COMBEFIS. præsentem addit mense Martio in diebus Paschæ edictum emanasse. Astipulatur Chronicon Alexand. a quo geminum agnoscitur edictum, primum in Ecclesias, non multo post in sacerdotes aliud. ! (31) Ista al anno 9 sibi arrogasse Diocletianum D (32) Hec historice, non chronice relata : non (33) Propter eam quæ in Christianos ferebatur (34) Idem Eusebius cap. 14. (35) Ista fusius narrata reperies apud Eusebium (36) Redditum, servatoris monita. Forte monu- (37) Ea mens est Eusebii ad annum Diocletiani

Μαξιμιανός & Ερκούλιος ἐξ ἀπονοίας (8) την βα- σιλείαν ἀπέθεντο ιδιωτικὸν ἀναλαβόμενοι οι σχῆμα. Ει Καὶ Διοκλητιανὸς μὲν κατὰ Σάλωνα τῆς Δαλματίας τὴν ἑαυτοῦ πόλιν ἰδιωτεύων βιοί, Ερκούλιος δὲ ὁ Μαξιμιανό; ἐν Λυκαονία (59), πρότερον τὴν ἐπι νίκιον ἐν Ῥώμη οι ἐπιτελέσαντες οι πομπὴν (4(1), ἐν ᾗ προεπόμπευον μὲν Νάρσεως " τῶν ὀχημάτων τὸ πλῆ δος καὶ αὶ τούτου γυναίκες καὶ παῖδες καὶ ἀδελφα!· μετὰ ταῦτα δὲ ἀναχωρήσαντες (41) διήγον ἐφ᾽ ἐπυ- τῶν, καταστήσαντες ἀντ' αὐτῶν βασιλεύειν, τῆς μὲν Έψας Γαλλέριον Μαξιμιανὸν, τῶν δὲ ἐσπερίων με- ρῶν ο Κωνστάντιον, ὃς ὀλίγῳ μέρες τῆς ἀρχῆς ἀρ- κούμενος, λίαν ἦν ἡμερος καὶ ἀγαθὸς τὸν τρόπον, καὶ οὐδὲν αὐτῷ πρὸς τὸ ταμεῖον ἐσπουδάζετο· μᾶλ- τον δὲ τοὺς ὑπηκόους θησαυροὺς ἔχειν ἐβούλετο, καὶ τοσοῦτον ἦν ἐγκρατής περὶ χρημάτων κτησιν, ὥστε καὶ πανδήμους ἐπιτελεῖν ἑορτὰς καὶ πολλοὺς τῶν φίλων συμποσίοις τιμών " Αγαπᾶτο πάνυ παρὰ τῶν Γάλλων, τῷ πικρῷ οι τοῦ Διοκλητιανοῦ καὶ τῷ φονι τῷ Μαξιμιανοῦ τοῦ Ερκουλίου συγκρινόντων 0, ἀπηλλάγησαν δι' αὐτοῦ. Οὗτος τελευτῇ ἐν Βρεττανίαις βασιλεύσας ἔτη ένδεκα (12), αναγορεύσας ἀντ' αὐτοῦ βασιλέα Κωνσταντῖνον τὸν πρωτότοκον αὐτοῦ υἱὸν ζῶν ἔτι ', ὑπ' ὄψεσι παντὸς τοῦ λαοῦ, περιόντων καὶ τῶν λοιπῶν αὐτοῦ παίδων τῶν ὁμοπατρίων (45) Κων απαντίνῳ ', Κωνσταντίου, φημί, καὶ ᾿Αναβαλλένου, τοῦ καὶ Δαλματίου, γεννηθέντων ἐκ Θεοδώρας θυγα - Β Η απονοίας οι αναλαβόμενοι Α, αναλαβόντες σε ἐν Ρώμῃ Α, Ρώ μης νυίκ. οὐ ἐπιτελέσαντες ἐπιτελέσας Οι Ναρσέου Α' 2. " μερών τῷ πικρῷ καὶ τῷ φονικῷ Α Ε, τὸ πικρὸν καὶ τὸ φονικόν το Μαξιμιανοῦ τοῦ Ερκουλίου Α Ε, τοῦ Μαξιμιανοῦ συγκρίνοντες Α. αὐτοῦ υἱόν Α, υἱὸν αὐτοῦ σα. Α. * Κωνσταντίνῳ Α΄, Κωνσταντίνου Αναβαλίνου Α, 'Αναβαλλάνου 1. Ο Δελματίου Α. ὡς ἤδη τὰ τῆς διανοίας εἰς ἔκστασιν αὐτῷ παρήγετο. Διὰ τὴν τῆς ἀφροσύνης βλάβην μια; εὐχα ταφρονήτου οἰκήσεως καθειργμῷ ἐτιμωρήθη • Διοκλητιανὸς ἐν Σάλωνι πόλει τῆς Δαλμα τίας διήγεν, ὁ δὲ Ερκούλιος ἐν Λουκανία παρόντων. CHRONOGRAPHIA. A mus lierculius ex animi vecordia, privato habitu resumpto, deposuerunt fuperium. Diocletianus quilem Salonae patria civitate Dalmatiae privatus agit, Herculius autem Maximianus in Lycaonia, ducta prius Romæ triumphantium more victorize pompa, qua curruum copia, uxores, liberi, & so rores Narsen captivum præcedebant. Sejuncti dein- ceps ab invicem victitabant solitarii…“ constitutis vice sua imperatoribus, Orientis quidem Galerio Maximiano, Occidentis vero Constantio ; qui molics imperii sorte contentus, plurima mansuetudine tiorumque probitate præcelluit. Nulla ei de raris cura : quinino thesauri loco subditos habero ma- luit. Aulen pecuniarum a possessione sibi tempera- μat, ut dies festos lulis exhibitis frequenter cele braret, et magnam amicorum partem cum honore conviviis exciperet. A Gallis, mortum asperitatem in Diocletiano, et in Maximiano cædium consuetu- dinem (quibus malis per euni sunt erepti) condein- nantibus, præcipuo amore colebatur. Anno imperii undecimo vita fungitur in Britannia, Adhuc su perstes in totius populi conspectu, circumstagiibus etiam reliquis ejus filiis, eodem nimirum patre cuill Constantino natis, Constantio, dico, et Auaballium, qui et Dalmatius, Theodora matre, Ilerculii filia, genitis, Constantinum primogenitum declaravit im- peratorem. Hic euin Constantinus Heter prioris VARIÆ LECTIONES. B Alii, avolas vulg. vulg. codd., Par. add. ex & aliis. gia coli. Goari vulg. vulg. e. vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. testatur, Αdeo nimirum anno a persecutione mola secundo morbo laborasse : ut mens inde de sno stala deturbaretur. Constantinus oratione ad SS. cœtum cap. 25.: Pro- pler vilium amentia el delirationis unius abjectæ mansionis ergastulo concredens se, pœnas Dee luit. Continuatum ad ejus mortem delirium, idemque mortis ejus occasionem ibidem leges. canism scribit. Concesserunt tam Salonus UNUS, alter in Lucaniam. Eodem pacto Historia mascella- C sea. Sigonius in Vit. impp., abbas Ursperg. et alii. Ζonaras : Diocle- tianus Salonis in Dalmatia, Maximianus in Lucania vilam ogil. • victoriosi et felices auno imperii decimo octavo. Re- liquam triumphi pompain Pomponius idem prose- quitur : qul Maximisoum sono imperii trium- Nasco, tertio incaute cun Chron. Alexand. ad imperium existimat assumptuin. Inficias ierít. His igitur abeuntibus, inquit ille statim in lib. x limine, in administrationem reip. Gonstan- tius et Galerius Augusti creati sunt, divisusque inter cos Romanus orbis, ut Galliam, Italiam, African Constantius : Illyricum, Asiam, Orientem, Galerius obtineret : sumplis duobus Cæsaribus. Constantius lamen, contentus dignitute Augusti, Italiæ atque PATROL. GR. CVIII. Africæ administrandæ sollicitudinem recusavit, rir egregius et praestantissime civilisatis, divitiis previa- cialium ac privatorum studens, fisci commoda nen admodum affectans, dicensque: melins publicas opes a privatis haberi, quam intra Rum clausirum reser- tari, adeo autem cultus modici, ut festis diebus, si cum amicis numerosioribus esset epulandum, priva- torum eis argento ostiatim petito, triclinia dterne- rentur. Hic non modo amubilis, sed etiam venerabilis Gallis fuit, præcipue quod Diocletiani suspeciam prudentiam, et Maximiani sanguinariam temeritatem imperio ejus evaserant. Obiit in Britannia Eboract, elc. Idem Chron. Alesan. Theodora liberos suscepit, Constantinum, Anabellis- nnis, et Constantium, ac Constantium; undecimo anno ex quo Cæsar est factas occubuit. Eo anno ex auctoris sensu quo Diocletianus et Maximianus im- · perio se exuerunt: imperii siquidem nono Con- stantius Maximiani gener, et Cæsar declaratus fuit. Anast., præsentibus quoque cæteris filiis suis; ut legerit Sed et novus interpr. circumstan tibus esiam reliquis ejus filiis. Verum alia vis hujus vocis, quam codd. constanter repræsentant. Reddi- derim ego, tametsi ejus reliqui illi, eodem au Constantinus patre geniti, superstites erant : præ-= lato nimirum illis Constantino ob egregias virtutes, quanquam illi materna prosapia præstare videban tur, Theodora nati, ob cujus nuptias repudiato · fuisset Helena. CONREFIS. 8. ὧν (38) Eusebius lib. vult, cap. 26. de Diocletiano (39) lta legunt cuncta exemplaria. Eutropius Lr (40) Pomponius Lætus: Triumphaverunt autem (41) Ex Eutropio ista compendiose collecta nemo (42) Pomponius Laetus quasi ex auctore : L (43) Isia cum anuotatis ad pag. 15 comparanda.

Μαξιμιανός & Ερκούλιος ἐξ ἀπονοίας (8) την βα- σιλείαν ἀπέθεντο ιδιωτικὸν ἀναλαβόμενοι οι σχῆμα. Ει Καὶ Διοκλητιανὸς μὲν κατὰ Σάλωνα τῆς Δαλματίας τὴν ἑαυτοῦ πόλιν ἰδιωτεύων βιοί, Ερκούλιος δὲ ὁ Μαξιμιανό; ἐν Λυκαονία (59), πρότερον τὴν ἐπι νίκιον ἐν Ῥώμη οι ἐπιτελέσαντες οι πομπὴν (4(1), ἐν ᾗ προεπόμπευον μὲν Νάρσεως " τῶν ὀχημάτων τὸ πλῆ δος καὶ αὶ τούτου γυναίκες καὶ παῖδες καὶ ἀδελφα!· μετὰ ταῦτα δὲ ἀναχωρήσαντες (41) διήγον ἐφ᾽ ἐπυ- τῶν, καταστήσαντες ἀντ' αὐτῶν βασιλεύειν, τῆς μὲν Έψας Γαλλέριον Μαξιμιανὸν, τῶν δὲ ἐσπερίων με- ρῶν ο Κωνστάντιον, ὃς ὀλίγῳ μέρες τῆς ἀρχῆς ἀρ- κούμενος, λίαν ἦν ἡμερος καὶ ἀγαθὸς τὸν τρόπον, καὶ οὐδὲν αὐτῷ πρὸς τὸ ταμεῖον ἐσπουδάζετο· μᾶλ- τον δὲ τοὺς ὑπηκόους θησαυροὺς ἔχειν ἐβούλετο, καὶ τοσοῦτον ἦν ἐγκρατής περὶ χρημάτων κτησιν, ὥστε καὶ πανδήμους ἐπιτελεῖν ἑορτὰς καὶ πολλοὺς τῶν φίλων συμποσίοις τιμών " Αγαπᾶτο πάνυ παρὰ τῶν Γάλλων, τῷ πικρῷ οι τοῦ Διοκλητιανοῦ καὶ τῷ φονι τῷ Μαξιμιανοῦ τοῦ Ερκουλίου συγκρινόντων 0, ἀπηλλάγησαν δι' αὐτοῦ. Οὗτος τελευτῇ ἐν Βρεττανίαις βασιλεύσας ἔτη ένδεκα (12), αναγορεύσας ἀντ' αὐτοῦ βασιλέα Κωνσταντῖνον τὸν πρωτότοκον αὐτοῦ υἱὸν ζῶν ἔτι ', ὑπ' ὄψεσι παντὸς τοῦ λαοῦ, περιόντων καὶ τῶν λοιπῶν αὐτοῦ παίδων τῶν ὁμοπατρίων (45) Κων απαντίνῳ ', Κωνσταντίου, φημί, καὶ ᾿Αναβαλλένου, τοῦ καὶ Δαλματίου, γεννηθέντων ἐκ Θεοδώρας θυγα - Β Η απονοίας οι αναλαβόμενοι Α, αναλαβόντες σε ἐν Ρώμῃ Α, Ρώ μης νυίκ. οὐ ἐπιτελέσαντες ἐπιτελέσας Οι Ναρσέου Α' 2. " μερών τῷ πικρῷ καὶ τῷ φονικῷ Α Ε, τὸ πικρὸν καὶ τὸ φονικόν το Μαξιμιανοῦ τοῦ Ερκουλίου Α Ε, τοῦ Μαξιμιανοῦ συγκρίνοντες Α. αὐτοῦ υἱόν Α, υἱὸν αὐτοῦ σα. Α. * Κωνσταντίνῳ Α΄, Κωνσταντίνου Αναβαλίνου Α, 'Αναβαλλάνου 1. Ο Δελματίου Α. ὡς ἤδη τὰ τῆς διανοίας εἰς ἔκστασιν αὐτῷ παρήγετο. Διὰ τὴν τῆς ἀφροσύνης βλάβην μια; εὐχα ταφρονήτου οἰκήσεως καθειργμῷ ἐτιμωρήθη • Διοκλητιανὸς ἐν Σάλωνι πόλει τῆς Δαλμα τίας διήγεν, ὁ δὲ Ερκούλιος ἐν Λουκανία παρόντων. CHRONOGRAPHIA. A mus lierculius ex animi vecordia, privato habitu resumpto, deposuerunt fuperium. Diocletianus quilem Salonae patria civitate Dalmatiae privatus agit, Herculius autem Maximianus in Lycaonia, ducta prius Romæ triumphantium more victorize pompa, qua curruum copia, uxores, liberi, & so rores Narsen captivum præcedebant. Sejuncti dein- ceps ab invicem victitabant solitarii…“ constitutis vice sua imperatoribus, Orientis quidem Galerio Maximiano, Occidentis vero Constantio ; qui molics imperii sorte contentus, plurima mansuetudine tiorumque probitate præcelluit. Nulla ei de raris cura : quinino thesauri loco subditos habero ma- luit. Aulen pecuniarum a possessione sibi tempera- μat, ut dies festos lulis exhibitis frequenter cele braret, et magnam amicorum partem cum honore conviviis exciperet. A Gallis, mortum asperitatem in Diocletiano, et in Maximiano cædium consuetu- dinem (quibus malis per euni sunt erepti) condein- nantibus, præcipuo amore colebatur. Anno imperii undecimo vita fungitur in Britannia, Adhuc su perstes in totius populi conspectu, circumstagiibus etiam reliquis ejus filiis, eodem nimirum patre cuill Constantino natis, Constantio, dico, et Auaballium, qui et Dalmatius, Theodora matre, Ilerculii filia, genitis, Constantinum primogenitum declaravit im- peratorem. Hic euin Constantinus Heter prioris VARIÆ LECTIONES. B Alii, avolas vulg. vulg. codd., Par. add. ex & aliis. gia coli. Goari vulg. vulg. e. vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. testatur, Αdeo nimirum anno a persecutione mola secundo morbo laborasse : ut mens inde de sno stala deturbaretur. Constantinus oratione ad SS. cœtum cap. 25.: Pro- pler vilium amentia el delirationis unius abjectæ mansionis ergastulo concredens se, pœnas Dee luit. Continuatum ad ejus mortem delirium, idemque mortis ejus occasionem ibidem leges. canism scribit. Concesserunt tam Salonus UNUS, alter in Lucaniam. Eodem pacto Historia mascella- C sea. Sigonius in Vit. impp., abbas Ursperg. et alii. Ζonaras : Diocle- tianus Salonis in Dalmatia, Maximianus in Lucania vilam ogil. • victoriosi et felices auno imperii decimo octavo. Re- liquam triumphi pompain Pomponius idem prose- quitur : qul Maximisoum sono imperii trium- Nasco, tertio incaute cun Chron. Alexand. ad imperium existimat assumptuin. Inficias ierít. His igitur abeuntibus, inquit ille statim in lib. x limine, in administrationem reip. Gonstan- tius et Galerius Augusti creati sunt, divisusque inter cos Romanus orbis, ut Galliam, Italiam, African Constantius : Illyricum, Asiam, Orientem, Galerius obtineret : sumplis duobus Cæsaribus. Constantius lamen, contentus dignitute Augusti, Italiæ atque PATROL. GR. CVIII. Africæ administrandæ sollicitudinem recusavit, rir egregius et praestantissime civilisatis, divitiis previa- cialium ac privatorum studens, fisci commoda nen admodum affectans, dicensque: melins publicas opes a privatis haberi, quam intra Rum clausirum reser- tari, adeo autem cultus modici, ut festis diebus, si cum amicis numerosioribus esset epulandum, priva- torum eis argento ostiatim petito, triclinia dterne- rentur. Hic non modo amubilis, sed etiam venerabilis Gallis fuit, præcipue quod Diocletiani suspeciam prudentiam, et Maximiani sanguinariam temeritatem imperio ejus evaserant. Obiit in Britannia Eboract, elc. Idem Chron. Alesan. Theodora liberos suscepit, Constantinum, Anabellis- nnis, et Constantium, ac Constantium; undecimo anno ex quo Cæsar est factas occubuit. Eo anno ex auctoris sensu quo Diocletianus et Maximianus im- · perio se exuerunt: imperii siquidem nono Con- stantius Maximiani gener, et Cæsar declaratus fuit. Anast., præsentibus quoque cæteris filiis suis; ut legerit Sed et novus interpr. circumstan tibus esiam reliquis ejus filiis. Verum alia vis hujus vocis, quam codd. constanter repræsentant. Reddi- derim ego, tametsi ejus reliqui illi, eodem au Constantinus patre geniti, superstites erant : præ-= lato nimirum illis Constantino ob egregias virtutes, quanquam illi materna prosapia præstare videban tur, Theodora nati, ob cujus nuptias repudiato · fuisset Helena. CONREFIS. 8. ὧν (38) Eusebius lib. vult, cap. 26. de Diocletiano (39) lta legunt cuncta exemplaria. Eutropius Lr (40) Pomponius Lætus: Triumphaverunt autem (41) Ex Eutropio ista compendiose collecta nemo (42) Pomponius Laetus quasi ex auctore : L (43) Isia cum anuotatis ad pag. 15 comparanda.

ἦν τῆς προτέρας γυναικὸς Κιονσταντίου· ὁ δὲ ο Κων στάντιος ὁ τούτων πατήρ θυγατριδούς ἦν Κλαυ δίου τοῦ βασιλέως, Γαλλέριος δὲ γαμβρός Διοκλητια τοῦ ἦν ' ἐπὶ θυγατρί Βαλερία. Τότε Γαλλέριος Μαξι μιανός • ἐπὶ Ἰταλίαν ἐλθὼν, ἐχειροτόνη σε Καίσαρας δύο· καὶ ἐπέστησε Μαξιμίνον μὲν τὸν ἴδιον υἱὸν (44) κατὰ τὴν Ἑαν, Σευήρον δὲ κατὰ τὴν Ἰταλίαν. Οι δὲ ἐν Ῥώμῃ (45) στρατιῶται ἀνηγόρευσαν Μαξέν τιον τὸν υἱὸν Μαξιμιανοῦ τοῦ Ερκουλίου βασι- λέα (46). "Οθεν ὁ Ερκούλιος εἰς ἐπιθυμίαν πάν λιν της βασιλείας ἀρθεὶς, ἐπεχείρησε μὲν ἀποδύ σαι τὸν ἴδιον υἱὸν Μαξέντιον, ἐπεχείρησε δὲ δόλω και τὴν γαμβρὸν Κωνστάντιον ἀνελεῖν. ᾿Αλλὰ τῆς μὲν πρὸς τὸν υἱὸν ἐπιχειρήσεως ὑπὸ τῶν στρατιωτών τρὸς Ερκουλίου. Ο γὰρ Κωνσταντῖνος ἐξ Ελένης απηλάθη. Ἐν δὲ τῇ " κατὰ τὸν γαμβρόν, ὑπὸ Φαύ στης τῆς θυγατρὸς καταμηνυθείς, ἀναιρείται κακῶς πράξας. Ευσέβιος δὲ ὁ Καισαρεύς (87) φησε, ὅτι Διοκλητιανός παράφρων γενόμενος, καὶ σὺν τῷ Ερ κουλίῳ τὴν βασιλείαν ἀποθέμενος ιδιωτικόν βίου ἀνέλαβε. Καὶ ὁ μὲν ἀγχόνῃ τὸν βίον μετήλλαξε, Διο κλητιανός δὲ νόσῳ μακρά δαπανώμενος ἐμπράνθη. Γελάσιος δὲ ὁ Καισαρείας τῆς αὐτῆς (48) ἐπίσκοπός φησιν, ὅτι μεταμεληθέντες *, καὶ πάλιν βασιλεῦσαι. θελήσαντες, ψήφω κοινῇ τῆς συγκλήτου ἀναιροῦνται. Τούτων οὖν ἐκ μέσου γενομένων, καὶ τοῦ Χριστια- νόφρονος Κωνσταντίου τελευτήσαντος, τὴν βασιλεία», ὡς προέφην '', κατέσχον Κωνσταντῖνος ὁ Σεβαστός, καὶ Μαξιμιανός ὁ Γαλέριος. - Α. Μ. 577. — 'Ρωμαίων βασιλέως Κωνσταντί του έτος α'. Αντιοχείας ἐπισκόπου Φιλογένους ἔτος α . Τούτῳ τῷ ἔτει Κωνσταντῖνος ὁ θειότατος καὶ Χρι στιανικώτατος (49) Ῥωμαίων έβασίλευσεν ἐν Γαλα λίαις καὶ Βρεττανίᾳ. Κατὰ τὸν αὐτὸν οὖν χρόνον τέσ σαρες οὗτοι συνεβασίλευον αὐτῷ, Μαξιμιανός ὁ Γαλ καὶ ὁ δὲ Α, ὁ γὰρ θυγατριδούς Α, θυγατρίδης ἦν Μαξ. μὲν τὸν ἴδιον υἱὸν Α, τὸν μὲν Γδ. υἱὸν Μ. Σευήρον Α, Σεβήρον βασιλέα Α, τοῦ βασιλέως πάλιν Α. ἐν δὲ τῇ Α Ε, ἐκ δὲ τῆς ότι μεταβληθέντες 2. " προέφην Α, τρα έφημεν Ερκουλίου τοῦ βασιλέως· Η Α, καὶ Μαξεντίῳ τῷ υἱῷ 'Ερκουλίου ἐν Ῥώμῃ ὑπὸ τῶν στρατιωτῶν ἀναγορευθέντι βασιλεῖ· θειότατος καὶ Χρι- στιανικώτατος Χριστιανόφρονα θεοφιλή τρισμακάριον, εὐσεβῆ, καὶ φιλόθεον πρόξενον THEOPHANIS Constantii uxoris partus exstitit. Eorum pater Con- stantius nepos Clauslii imperatoris ex llia : Galeo rius, Alia Valeria ducta, Diocletiani gener fuit. Ea tempestate Galerius Maxinianus in Italiam profc- ctus, Cæsares duos creavit : et proprium quidem fi - lium Maximinum Orienti præfecit, Severum autein Italiæ : Romæ milites Maxentium, Maximiani Her- culii Blium, salutaverunt principem. Unde Hercu- lius in spem cupiditatemque recipiendi rursus im- perii erectus, proprium filium Maxentium potestate exuere molitus est : et paribus dolis, ut Constan- tium generum interficeret, animum adhibuit. Verum a noxa filio inferenda depulsus est a militibus : a funestis autem in generum conatibus, a Fausta filia denuntiatus, præpeditur, et ob prava facinora ne- catur. Eusebius Caesariensis refert, Diocletianum mentis morbo laborantem una cum Herculio, de- positis imperii insignibus, privatam vitam resum- psisse : et hunc quidem laqueo commutasse vitam, Diocletianum vero diuturuo languore consumptun penitus emarcnisse. Gelasius ejusdem Cæsareæ antistes narrat, eos abdicati imperii pgs:ilentes, et regressum ad illud molitos, publico senatus decreto interfectos. Hilis igitur e medio sublatis tum Constantio, cujus Ades et, religio Christiana fuit, defuncto, Constantinus Augustus et Maximia- nus Galerius, ut a nobis præmmissum, obtinuerunt imperium. - A. C. 297. annus primus (b). Romanorum imperatoris Constantini Antiochiæ episcopi Philogenīs annus primusS. Hoc auno in Galliis et Britannia sacèrrimus et Christianissimus Romanorum imperator Constanti- nus regnavit : cum codem tempore quatuor isti cum illo ejusdem forent imperii college, Maximia- C VARIE LECTIONES. vulg. " vulg. * om. h. * vulg. vulg. " vulg. om. add. ex A. vulg. add. ex A. νulg. JAC. GOARI NOTÆ. utrumque scribit Pomponius Lætus. Eutropium lib. x ineunte : Romæ prætoriani Maxen- tium Herculii filium, Angustum nuncupaverunt : quo nuntio Maximianus Herculius ad spem erectus resumendi fastigii, Romam advolavit : et flium Maxentium denudare conatus: inde ad Gallius pro- fectus, dolo composito, moliens tamen Constantinm reperta occasione interficere, qui in Gulliis et mili- tum et provincialium jam favore regnabat. Detectis igitur insidiis per Faustam Aliam, penas dedit justissimo exitu vir ad omnem asperitatem sævi- tiamque proclivus. editam est, imperatorem renuntiaverunt Μ.xentium Herculii filiumn. Sic pag. cum Maxentio Herculii filio, qui Romanæ a militibus im- ¿perator fuerat renuntiatus. D tins cod. et Posserinus in Apparatu, v. Ge- lasius. ethnico quovis altero possunt observari,: sed nec baptismalis signo, quo nondum erat tinctus : sola itaque interno fidei symbolo, secretaque ad ßdent palam proftendam propensione Constantinus. Sane patrem ejus Constantium ab auctore ante clust lineas non immerito vocatum confirmat Eusebius De Constantini Vita lib. 1, cap. 11, quem celebrat. A fideli patre Constantinus ad idolorum cultum di vertit? Matri Helenæ non adeo fidem, quam pieta tem antiquam fuisse asserit Eusebius De Vita Const lib. ut, cap. 46. At sauclus Paulinus, qui eodem sæculo celebris in senatu fama clarebat, tum pro- priis, tum materue fidei meritis eum imperatorem salutatum auctor est epist. ad Severum hit verbis: Princeps esse principibus Christianis noi magis sua quam matris Helena fide meruit. Fidelit igitur mater klem imperii ilio capi instillare, imo a Duero ad victatem instituisse tel (44) Θέσει, adoptivnus, non φυσει, naturalem (45) Nisi abbreviaret, ad verbum auctor referret (43) Sic constanter codd. ac liquet vitiosum quod (47) Hist. eccl. lib. vιμ, cap. ult., penes exitum. (48) Palaestinae nimirum, de cujus scriptis f10- (49) Non solis Christiano dignis moribus, qui in

ἦν τῆς προτέρας γυναικὸς Κιονσταντίου· ὁ δὲ ο Κων στάντιος ὁ τούτων πατήρ θυγατριδούς ἦν Κλαυ δίου τοῦ βασιλέως, Γαλλέριος δὲ γαμβρός Διοκλητια τοῦ ἦν ' ἐπὶ θυγατρί Βαλερία. Τότε Γαλλέριος Μαξι μιανός • ἐπὶ Ἰταλίαν ἐλθὼν, ἐχειροτόνη σε Καίσαρας δύο· καὶ ἐπέστησε Μαξιμίνον μὲν τὸν ἴδιον υἱὸν (44) κατὰ τὴν Ἑαν, Σευήρον δὲ κατὰ τὴν Ἰταλίαν. Οι δὲ ἐν Ῥώμῃ (45) στρατιῶται ἀνηγόρευσαν Μαξέν τιον τὸν υἱὸν Μαξιμιανοῦ τοῦ Ερκουλίου βασι- λέα (46). "Οθεν ὁ Ερκούλιος εἰς ἐπιθυμίαν πάν λιν της βασιλείας ἀρθεὶς, ἐπεχείρησε μὲν ἀποδύ σαι τὸν ἴδιον υἱὸν Μαξέντιον, ἐπεχείρησε δὲ δόλω και τὴν γαμβρὸν Κωνστάντιον ἀνελεῖν. ᾿Αλλὰ τῆς μὲν πρὸς τὸν υἱὸν ἐπιχειρήσεως ὑπὸ τῶν στρατιωτών τρὸς Ερκουλίου. Ο γὰρ Κωνσταντῖνος ἐξ Ελένης απηλάθη. Ἐν δὲ τῇ " κατὰ τὸν γαμβρόν, ὑπὸ Φαύ στης τῆς θυγατρὸς καταμηνυθείς, ἀναιρείται κακῶς πράξας. Ευσέβιος δὲ ὁ Καισαρεύς (87) φησε, ὅτι Διοκλητιανός παράφρων γενόμενος, καὶ σὺν τῷ Ερ κουλίῳ τὴν βασιλείαν ἀποθέμενος ιδιωτικόν βίου ἀνέλαβε. Καὶ ὁ μὲν ἀγχόνῃ τὸν βίον μετήλλαξε, Διο κλητιανός δὲ νόσῳ μακρά δαπανώμενος ἐμπράνθη. Γελάσιος δὲ ὁ Καισαρείας τῆς αὐτῆς (48) ἐπίσκοπός φησιν, ὅτι μεταμεληθέντες *, καὶ πάλιν βασιλεῦσαι. θελήσαντες, ψήφω κοινῇ τῆς συγκλήτου ἀναιροῦνται. Τούτων οὖν ἐκ μέσου γενομένων, καὶ τοῦ Χριστια- νόφρονος Κωνσταντίου τελευτήσαντος, τὴν βασιλεία», ὡς προέφην '', κατέσχον Κωνσταντῖνος ὁ Σεβαστός, καὶ Μαξιμιανός ὁ Γαλέριος. - Α. Μ. 577. — 'Ρωμαίων βασιλέως Κωνσταντί του έτος α'. Αντιοχείας ἐπισκόπου Φιλογένους ἔτος α . Τούτῳ τῷ ἔτει Κωνσταντῖνος ὁ θειότατος καὶ Χρι στιανικώτατος (49) Ῥωμαίων έβασίλευσεν ἐν Γαλα λίαις καὶ Βρεττανίᾳ. Κατὰ τὸν αὐτὸν οὖν χρόνον τέσ σαρες οὗτοι συνεβασίλευον αὐτῷ, Μαξιμιανός ὁ Γαλ καὶ ὁ δὲ Α, ὁ γὰρ θυγατριδούς Α, θυγατρίδης ἦν Μαξ. μὲν τὸν ἴδιον υἱὸν Α, τὸν μὲν Γδ. υἱὸν Μ. Σευήρον Α, Σεβήρον βασιλέα Α, τοῦ βασιλέως πάλιν Α. ἐν δὲ τῇ Α Ε, ἐκ δὲ τῆς ότι μεταβληθέντες 2. " προέφην Α, τρα έφημεν Ερκουλίου τοῦ βασιλέως· Η Α, καὶ Μαξεντίῳ τῷ υἱῷ 'Ερκουλίου ἐν Ῥώμῃ ὑπὸ τῶν στρατιωτῶν ἀναγορευθέντι βασιλεῖ· θειότατος καὶ Χρι- στιανικώτατος Χριστιανόφρονα θεοφιλή τρισμακάριον, εὐσεβῆ, καὶ φιλόθεον πρόξενον THEOPHANIS Constantii uxoris partus exstitit. Eorum pater Con- stantius nepos Clauslii imperatoris ex llia : Galeo rius, Alia Valeria ducta, Diocletiani gener fuit. Ea tempestate Galerius Maxinianus in Italiam profc- ctus, Cæsares duos creavit : et proprium quidem fi - lium Maximinum Orienti præfecit, Severum autein Italiæ : Romæ milites Maxentium, Maximiani Her- culii Blium, salutaverunt principem. Unde Hercu- lius in spem cupiditatemque recipiendi rursus im- perii erectus, proprium filium Maxentium potestate exuere molitus est : et paribus dolis, ut Constan- tium generum interficeret, animum adhibuit. Verum a noxa filio inferenda depulsus est a militibus : a funestis autem in generum conatibus, a Fausta filia denuntiatus, præpeditur, et ob prava facinora ne- catur. Eusebius Caesariensis refert, Diocletianum mentis morbo laborantem una cum Herculio, de- positis imperii insignibus, privatam vitam resum- psisse : et hunc quidem laqueo commutasse vitam, Diocletianum vero diuturuo languore consumptun penitus emarcnisse. Gelasius ejusdem Cæsareæ antistes narrat, eos abdicati imperii pgs:ilentes, et regressum ad illud molitos, publico senatus decreto interfectos. Hilis igitur e medio sublatis tum Constantio, cujus Ades et, religio Christiana fuit, defuncto, Constantinus Augustus et Maximia- nus Galerius, ut a nobis præmmissum, obtinuerunt imperium. - A. C. 297. annus primus (b). Romanorum imperatoris Constantini Antiochiæ episcopi Philogenīs annus primusS. Hoc auno in Galliis et Britannia sacèrrimus et Christianissimus Romanorum imperator Constanti- nus regnavit : cum codem tempore quatuor isti cum illo ejusdem forent imperii college, Maximia- C VARIE LECTIONES. vulg. " vulg. * om. h. * vulg. vulg. " vulg. om. add. ex A. vulg. add. ex A. νulg. JAC. GOARI NOTÆ. utrumque scribit Pomponius Lætus. Eutropium lib. x ineunte : Romæ prætoriani Maxen- tium Herculii filium, Angustum nuncupaverunt : quo nuntio Maximianus Herculius ad spem erectus resumendi fastigii, Romam advolavit : et flium Maxentium denudare conatus: inde ad Gallius pro- fectus, dolo composito, moliens tamen Constantinm reperta occasione interficere, qui in Gulliis et mili- tum et provincialium jam favore regnabat. Detectis igitur insidiis per Faustam Aliam, penas dedit justissimo exitu vir ad omnem asperitatem sævi- tiamque proclivus. editam est, imperatorem renuntiaverunt Μ.xentium Herculii filiumn. Sic pag. cum Maxentio Herculii filio, qui Romanæ a militibus im- ¿perator fuerat renuntiatus. D tins cod. et Posserinus in Apparatu, v. Ge- lasius. ethnico quovis altero possunt observari,: sed nec baptismalis signo, quo nondum erat tinctus : sola itaque interno fidei symbolo, secretaque ad ßdent palam proftendam propensione Constantinus. Sane patrem ejus Constantium ab auctore ante clust lineas non immerito vocatum confirmat Eusebius De Constantini Vita lib. 1, cap. 11, quem celebrat. A fideli patre Constantinus ad idolorum cultum di vertit? Matri Helenæ non adeo fidem, quam pieta tem antiquam fuisse asserit Eusebius De Vita Const lib. ut, cap. 46. At sauclus Paulinus, qui eodem sæculo celebris in senatu fama clarebat, tum pro- priis, tum materue fidei meritis eum imperatorem salutatum auctor est epist. ad Severum hit verbis: Princeps esse principibus Christianis noi magis sua quam matris Helena fide meruit. Fidelit igitur mater klem imperii ilio capi instillare, imo a Duero ad victatem instituisse tel (44) Θέσει, adoptivnus, non φυσει, naturalem (45) Nisi abbreviaret, ad verbum auctor referret (43) Sic constanter codd. ac liquet vitiosum quod (47) Hist. eccl. lib. vιμ, cap. ult., penes exitum. (48) Palaestinae nimirum, de cujus scriptis f10- (49) Non solis Christiano dignis moribus, qui in

ἦν τῆς προτέρας γυναικὸς Κιονσταντίου· ὁ δὲ ο Κων στάντιος ὁ τούτων πατήρ θυγατριδούς ἦν Κλαυ δίου τοῦ βασιλέως, Γαλλέριος δὲ γαμβρός Διοκλητια τοῦ ἦν ' ἐπὶ θυγατρί Βαλερία. Τότε Γαλλέριος Μαξι μιανός • ἐπὶ Ἰταλίαν ἐλθὼν, ἐχειροτόνη σε Καίσαρας δύο· καὶ ἐπέστησε Μαξιμίνον μὲν τὸν ἴδιον υἱὸν (44) κατὰ τὴν Ἑαν, Σευήρον δὲ κατὰ τὴν Ἰταλίαν. Οι δὲ ἐν Ῥώμῃ (45) στρατιῶται ἀνηγόρευσαν Μαξέν τιον τὸν υἱὸν Μαξιμιανοῦ τοῦ Ερκουλίου βασι- λέα (46). "Οθεν ὁ Ερκούλιος εἰς ἐπιθυμίαν πάν λιν της βασιλείας ἀρθεὶς, ἐπεχείρησε μὲν ἀποδύ σαι τὸν ἴδιον υἱὸν Μαξέντιον, ἐπεχείρησε δὲ δόλω και τὴν γαμβρὸν Κωνστάντιον ἀνελεῖν. ᾿Αλλὰ τῆς μὲν πρὸς τὸν υἱὸν ἐπιχειρήσεως ὑπὸ τῶν στρατιωτών τρὸς Ερκουλίου. Ο γὰρ Κωνσταντῖνος ἐξ Ελένης απηλάθη. Ἐν δὲ τῇ " κατὰ τὸν γαμβρόν, ὑπὸ Φαύ στης τῆς θυγατρὸς καταμηνυθείς, ἀναιρείται κακῶς πράξας. Ευσέβιος δὲ ὁ Καισαρεύς (87) φησε, ὅτι Διοκλητιανός παράφρων γενόμενος, καὶ σὺν τῷ Ερ κουλίῳ τὴν βασιλείαν ἀποθέμενος ιδιωτικόν βίου ἀνέλαβε. Καὶ ὁ μὲν ἀγχόνῃ τὸν βίον μετήλλαξε, Διο κλητιανός δὲ νόσῳ μακρά δαπανώμενος ἐμπράνθη. Γελάσιος δὲ ὁ Καισαρείας τῆς αὐτῆς (48) ἐπίσκοπός φησιν, ὅτι μεταμεληθέντες *, καὶ πάλιν βασιλεῦσαι. θελήσαντες, ψήφω κοινῇ τῆς συγκλήτου ἀναιροῦνται. Τούτων οὖν ἐκ μέσου γενομένων, καὶ τοῦ Χριστια- νόφρονος Κωνσταντίου τελευτήσαντος, τὴν βασιλεία», ὡς προέφην '', κατέσχον Κωνσταντῖνος ὁ Σεβαστός, καὶ Μαξιμιανός ὁ Γαλέριος. - Α. Μ. 577. — 'Ρωμαίων βασιλέως Κωνσταντί του έτος α'. Αντιοχείας ἐπισκόπου Φιλογένους ἔτος α . Τούτῳ τῷ ἔτει Κωνσταντῖνος ὁ θειότατος καὶ Χρι στιανικώτατος (49) Ῥωμαίων έβασίλευσεν ἐν Γαλα λίαις καὶ Βρεττανίᾳ. Κατὰ τὸν αὐτὸν οὖν χρόνον τέσ σαρες οὗτοι συνεβασίλευον αὐτῷ, Μαξιμιανός ὁ Γαλ καὶ ὁ δὲ Α, ὁ γὰρ θυγατριδούς Α, θυγατρίδης ἦν Μαξ. μὲν τὸν ἴδιον υἱὸν Α, τὸν μὲν Γδ. υἱὸν Μ. Σευήρον Α, Σεβήρον βασιλέα Α, τοῦ βασιλέως πάλιν Α. ἐν δὲ τῇ Α Ε, ἐκ δὲ τῆς ότι μεταβληθέντες 2. " προέφην Α, τρα έφημεν Ερκουλίου τοῦ βασιλέως· Η Α, καὶ Μαξεντίῳ τῷ υἱῷ 'Ερκουλίου ἐν Ῥώμῃ ὑπὸ τῶν στρατιωτῶν ἀναγορευθέντι βασιλεῖ· θειότατος καὶ Χρι- στιανικώτατος Χριστιανόφρονα θεοφιλή τρισμακάριον, εὐσεβῆ, καὶ φιλόθεον πρόξενον THEOPHANIS Constantii uxoris partus exstitit. Eorum pater Con- stantius nepos Clauslii imperatoris ex llia : Galeo rius, Alia Valeria ducta, Diocletiani gener fuit. Ea tempestate Galerius Maxinianus in Italiam profc- ctus, Cæsares duos creavit : et proprium quidem fi - lium Maximinum Orienti præfecit, Severum autein Italiæ : Romæ milites Maxentium, Maximiani Her- culii Blium, salutaverunt principem. Unde Hercu- lius in spem cupiditatemque recipiendi rursus im- perii erectus, proprium filium Maxentium potestate exuere molitus est : et paribus dolis, ut Constan- tium generum interficeret, animum adhibuit. Verum a noxa filio inferenda depulsus est a militibus : a funestis autem in generum conatibus, a Fausta filia denuntiatus, præpeditur, et ob prava facinora ne- catur. Eusebius Caesariensis refert, Diocletianum mentis morbo laborantem una cum Herculio, de- positis imperii insignibus, privatam vitam resum- psisse : et hunc quidem laqueo commutasse vitam, Diocletianum vero diuturuo languore consumptun penitus emarcnisse. Gelasius ejusdem Cæsareæ antistes narrat, eos abdicati imperii pgs:ilentes, et regressum ad illud molitos, publico senatus decreto interfectos. Hilis igitur e medio sublatis tum Constantio, cujus Ades et, religio Christiana fuit, defuncto, Constantinus Augustus et Maximia- nus Galerius, ut a nobis præmmissum, obtinuerunt imperium. - A. C. 297. annus primus (b). Romanorum imperatoris Constantini Antiochiæ episcopi Philogenīs annus primusS. Hoc auno in Galliis et Britannia sacèrrimus et Christianissimus Romanorum imperator Constanti- nus regnavit : cum codem tempore quatuor isti cum illo ejusdem forent imperii college, Maximia- C VARIE LECTIONES. vulg. " vulg. * om. h. * vulg. vulg. " vulg. om. add. ex A. vulg. add. ex A. νulg. JAC. GOARI NOTÆ. utrumque scribit Pomponius Lætus. Eutropium lib. x ineunte : Romæ prætoriani Maxen- tium Herculii filium, Angustum nuncupaverunt : quo nuntio Maximianus Herculius ad spem erectus resumendi fastigii, Romam advolavit : et flium Maxentium denudare conatus: inde ad Gallius pro- fectus, dolo composito, moliens tamen Constantinm reperta occasione interficere, qui in Gulliis et mili- tum et provincialium jam favore regnabat. Detectis igitur insidiis per Faustam Aliam, penas dedit justissimo exitu vir ad omnem asperitatem sævi- tiamque proclivus. editam est, imperatorem renuntiaverunt Μ.xentium Herculii filiumn. Sic pag. cum Maxentio Herculii filio, qui Romanæ a militibus im- ¿perator fuerat renuntiatus. D tins cod. et Posserinus in Apparatu, v. Ge- lasius. ethnico quovis altero possunt observari,: sed nec baptismalis signo, quo nondum erat tinctus : sola itaque interno fidei symbolo, secretaque ad ßdent palam proftendam propensione Constantinus. Sane patrem ejus Constantium ab auctore ante clust lineas non immerito vocatum confirmat Eusebius De Constantini Vita lib. 1, cap. 11, quem celebrat. A fideli patre Constantinus ad idolorum cultum di vertit? Matri Helenæ non adeo fidem, quam pieta tem antiquam fuisse asserit Eusebius De Vita Const lib. ut, cap. 46. At sauclus Paulinus, qui eodem sæculo celebris in senatu fama clarebat, tum pro- priis, tum materue fidei meritis eum imperatorem salutatum auctor est epist. ad Severum hit verbis: Princeps esse principibus Christianis noi magis sua quam matris Helena fide meruit. Fidelit igitur mater klem imperii ilio capi instillare, imo a Duero ad victatem instituisse tel (44) Θέσει, adoptivnus, non φυσει, naturalem (45) Nisi abbreviaret, ad verbum auctor referret (43) Sic constanter codd. ac liquet vitiosum quod (47) Hist. eccl. lib. vιμ, cap. ult., penes exitum. (48) Palaestinae nimirum, de cujus scriptis f10- (49) Non solis Christiano dignis moribus, qui in

ἦν τῆς προτέρας γυναικὸς Κιονσταντίου· ὁ δὲ ο Κων στάντιος ὁ τούτων πατήρ θυγατριδούς ἦν Κλαυ δίου τοῦ βασιλέως, Γαλλέριος δὲ γαμβρός Διοκλητια τοῦ ἦν ' ἐπὶ θυγατρί Βαλερία. Τότε Γαλλέριος Μαξι μιανός • ἐπὶ Ἰταλίαν ἐλθὼν, ἐχειροτόνη σε Καίσαρας δύο· καὶ ἐπέστησε Μαξιμίνον μὲν τὸν ἴδιον υἱὸν (44) κατὰ τὴν Ἑαν, Σευήρον δὲ κατὰ τὴν Ἰταλίαν. Οι δὲ ἐν Ῥώμῃ (45) στρατιῶται ἀνηγόρευσαν Μαξέν τιον τὸν υἱὸν Μαξιμιανοῦ τοῦ Ερκουλίου βασι- λέα (46). "Οθεν ὁ Ερκούλιος εἰς ἐπιθυμίαν πάν λιν της βασιλείας ἀρθεὶς, ἐπεχείρησε μὲν ἀποδύ σαι τὸν ἴδιον υἱὸν Μαξέντιον, ἐπεχείρησε δὲ δόλω και τὴν γαμβρὸν Κωνστάντιον ἀνελεῖν. ᾿Αλλὰ τῆς μὲν πρὸς τὸν υἱὸν ἐπιχειρήσεως ὑπὸ τῶν στρατιωτών τρὸς Ερκουλίου. Ο γὰρ Κωνσταντῖνος ἐξ Ελένης απηλάθη. Ἐν δὲ τῇ " κατὰ τὸν γαμβρόν, ὑπὸ Φαύ στης τῆς θυγατρὸς καταμηνυθείς, ἀναιρείται κακῶς πράξας. Ευσέβιος δὲ ὁ Καισαρεύς (87) φησε, ὅτι Διοκλητιανός παράφρων γενόμενος, καὶ σὺν τῷ Ερ κουλίῳ τὴν βασιλείαν ἀποθέμενος ιδιωτικόν βίου ἀνέλαβε. Καὶ ὁ μὲν ἀγχόνῃ τὸν βίον μετήλλαξε, Διο κλητιανός δὲ νόσῳ μακρά δαπανώμενος ἐμπράνθη. Γελάσιος δὲ ὁ Καισαρείας τῆς αὐτῆς (48) ἐπίσκοπός φησιν, ὅτι μεταμεληθέντες *, καὶ πάλιν βασιλεῦσαι. θελήσαντες, ψήφω κοινῇ τῆς συγκλήτου ἀναιροῦνται. Τούτων οὖν ἐκ μέσου γενομένων, καὶ τοῦ Χριστια- νόφρονος Κωνσταντίου τελευτήσαντος, τὴν βασιλεία», ὡς προέφην '', κατέσχον Κωνσταντῖνος ὁ Σεβαστός, καὶ Μαξιμιανός ὁ Γαλέριος. - Α. Μ. 577. — 'Ρωμαίων βασιλέως Κωνσταντί του έτος α'. Αντιοχείας ἐπισκόπου Φιλογένους ἔτος α . Τούτῳ τῷ ἔτει Κωνσταντῖνος ὁ θειότατος καὶ Χρι στιανικώτατος (49) Ῥωμαίων έβασίλευσεν ἐν Γαλα λίαις καὶ Βρεττανίᾳ. Κατὰ τὸν αὐτὸν οὖν χρόνον τέσ σαρες οὗτοι συνεβασίλευον αὐτῷ, Μαξιμιανός ὁ Γαλ καὶ ὁ δὲ Α, ὁ γὰρ θυγατριδούς Α, θυγατρίδης ἦν Μαξ. μὲν τὸν ἴδιον υἱὸν Α, τὸν μὲν Γδ. υἱὸν Μ. Σευήρον Α, Σεβήρον βασιλέα Α, τοῦ βασιλέως πάλιν Α. ἐν δὲ τῇ Α Ε, ἐκ δὲ τῆς ότι μεταβληθέντες 2. " προέφην Α, τρα έφημεν Ερκουλίου τοῦ βασιλέως· Η Α, καὶ Μαξεντίῳ τῷ υἱῷ 'Ερκουλίου ἐν Ῥώμῃ ὑπὸ τῶν στρατιωτῶν ἀναγορευθέντι βασιλεῖ· θειότατος καὶ Χρι- στιανικώτατος Χριστιανόφρονα θεοφιλή τρισμακάριον, εὐσεβῆ, καὶ φιλόθεον πρόξενον THEOPHANIS Constantii uxoris partus exstitit. Eorum pater Con- stantius nepos Clauslii imperatoris ex llia : Galeo rius, Alia Valeria ducta, Diocletiani gener fuit. Ea tempestate Galerius Maxinianus in Italiam profc- ctus, Cæsares duos creavit : et proprium quidem fi - lium Maximinum Orienti præfecit, Severum autein Italiæ : Romæ milites Maxentium, Maximiani Her- culii Blium, salutaverunt principem. Unde Hercu- lius in spem cupiditatemque recipiendi rursus im- perii erectus, proprium filium Maxentium potestate exuere molitus est : et paribus dolis, ut Constan- tium generum interficeret, animum adhibuit. Verum a noxa filio inferenda depulsus est a militibus : a funestis autem in generum conatibus, a Fausta filia denuntiatus, præpeditur, et ob prava facinora ne- catur. Eusebius Caesariensis refert, Diocletianum mentis morbo laborantem una cum Herculio, de- positis imperii insignibus, privatam vitam resum- psisse : et hunc quidem laqueo commutasse vitam, Diocletianum vero diuturuo languore consumptun penitus emarcnisse. Gelasius ejusdem Cæsareæ antistes narrat, eos abdicati imperii pgs:ilentes, et regressum ad illud molitos, publico senatus decreto interfectos. Hilis igitur e medio sublatis tum Constantio, cujus Ades et, religio Christiana fuit, defuncto, Constantinus Augustus et Maximia- nus Galerius, ut a nobis præmmissum, obtinuerunt imperium. - A. C. 297. annus primus (b). Romanorum imperatoris Constantini Antiochiæ episcopi Philogenīs annus primusS. Hoc auno in Galliis et Britannia sacèrrimus et Christianissimus Romanorum imperator Constanti- nus regnavit : cum codem tempore quatuor isti cum illo ejusdem forent imperii college, Maximia- C VARIE LECTIONES. vulg. " vulg. * om. h. * vulg. vulg. " vulg. om. add. ex A. vulg. add. ex A. νulg. JAC. GOARI NOTÆ. utrumque scribit Pomponius Lætus. Eutropium lib. x ineunte : Romæ prætoriani Maxen- tium Herculii filium, Angustum nuncupaverunt : quo nuntio Maximianus Herculius ad spem erectus resumendi fastigii, Romam advolavit : et flium Maxentium denudare conatus: inde ad Gallius pro- fectus, dolo composito, moliens tamen Constantinm reperta occasione interficere, qui in Gulliis et mili- tum et provincialium jam favore regnabat. Detectis igitur insidiis per Faustam Aliam, penas dedit justissimo exitu vir ad omnem asperitatem sævi- tiamque proclivus. editam est, imperatorem renuntiaverunt Μ.xentium Herculii filiumn. Sic pag. cum Maxentio Herculii filio, qui Romanæ a militibus im- ¿perator fuerat renuntiatus. D tins cod. et Posserinus in Apparatu, v. Ge- lasius. ethnico quovis altero possunt observari,: sed nec baptismalis signo, quo nondum erat tinctus : sola itaque interno fidei symbolo, secretaque ad ßdent palam proftendam propensione Constantinus. Sane patrem ejus Constantium ab auctore ante clust lineas non immerito vocatum confirmat Eusebius De Constantini Vita lib. 1, cap. 11, quem celebrat. A fideli patre Constantinus ad idolorum cultum di vertit? Matri Helenæ non adeo fidem, quam pieta tem antiquam fuisse asserit Eusebius De Vita Const lib. ut, cap. 46. At sauclus Paulinus, qui eodem sæculo celebris in senatu fama clarebat, tum pro- priis, tum materue fidei meritis eum imperatorem salutatum auctor est epist. ad Severum hit verbis: Princeps esse principibus Christianis noi magis sua quam matris Helena fide meruit. Fidelit igitur mater klem imperii ilio capi instillare, imo a Duero ad victatem instituisse tel (44) Θέσει, adoptivnus, non φυσει, naturalem (45) Nisi abbreviaret, ad verbum auctor referret (43) Sic constanter codd. ac liquet vitiosum quod (47) Hist. eccl. lib. vιμ, cap. ult., penes exitum. (48) Palaestinae nimirum, de cujus scriptis f10- (49) Non solis Christiano dignis moribus, qui in

ה έριος σὺν δυσὶ Καίσαρσι Σευήρῳ καὶ Μαξιμίνῳ τῷ Γαλλερίου υἱῷ καὶ Μαξεντίῳ τῷ υἱῷ τοῦ Ερκουλίου, ἐν Ῥώμῃ ὑπὸ τῶν στρατιωτῶν ἀναγορευθέντι βασι- λεῖ. Οὗτος ἀλλήλους ὑπερβαλεῖν ἔσπευδον εἰς τὸν κατὰ τῶν Χριστιανών διωγμόν. Μαξέντιος δὲ ὁ τύραννος τῇ Ῥώμῃ ἀνόμως βασιλεύων πάνδεινα εἰργάσατο κακά, μοιχείας τῶν ἐν τέλει γυναικών, φίνους καὶ τὸ ἁρπαγάς, καὶ ὅσα τούτοις όμοια. Κατὰ Ο τὴν Ἀνατολὴν Μαξιμίνος τι χείρονα διεπράττετο κακά, δύο κακῶν μεγίστων ᾿Ανατολὴν καὶ Δύσιν κληρωσαμένων 30. (30), καὶ τὸν κατὰ τῶν Χριστια νῶν τι διωγμὸν ἀναῤῥιπιζόντων. Τότε καὶ Λικίνιον Καίσαρα Ρωμαίοι " ἀνηγόρευσαν, χαριζόμενοι Κων στεντίνῳ γαμβρῷ αὐτοῦ ὄντι (51) εἰς ἀδελφὴν Κων σταντίαν, καὶ ὑποκρινόμενον ψευδῶς τὴν καθ' ἡμᾶς εὐσέβειαν, Σευήρου δηλαδή τελευτήσαντος. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει Πέτρος ὁ ᾿Αλεξανδρείας (52) επίσκοπος '', ἐν φυλακῇ ὑπάρχων προστάγματι Μα- ξιμιανοῦ τοῦ Γαλλερίου καὶ Μαξιμίνου τοῦ υἱοῦ αὐ τοῦ, τὴν κεφαλὴν ἀποτμηθεῖς, ἐνδόξως ἐμαρτύρησεν ὅστις τὸν ᾿Αρειαν διάκονον ὄντα (53) τῆς αὐτοῦ Ἔκ- κλησίας ακοινώνητον ἐποίησεν· ὅστις μετὰ ταῦτα κακοδόξου αἱρέσεως προστάτης ὢν 1, πολλοὺς τῆς εὐσεβείας ἀπέστησε. Πολλοὶ δὲ καὶ ἄλλοι ἐπὶ τού- των τῶν τυράννων τὸν ὑπὲρ Χριστοῦ μαρτυρικών στέφανον ἀνεδήσαντο, ὧν εἰσι Φιλίας, ἐπίσκοπος Θμούεως τῆς Αἰγύπτου, Πηδείς τ (54) και Νείλος ἐπίσκοπος τῆς Αἰγύπτου 80, Ανθιμος ἐπίσκοπος Νιο κομηδείας, Τυραννίων ἐπίσκοπος Τύρου, Σιλουανός επίσκοπος Εμέσης, καὶ Σιλονανὸς ἐπίσκοπος Γάζης, Λουκιανός πρεσβύτερος Αντιοχείας ", Ζηνόβιος $2 κακά - τι τούτῳ ὑπερβαλεῖν Α », ὑπερβάλλειν φόνους και Α Οι Μαξιμινιανός 2. χειρωσαμένων 2. τῶν Α. " διωγμὸν πόλεμον, πόλεμον καὶ διωγμόν, ο Χριστιανών διωγμόν. " Ρωμαίων Α. τῇ ἔτει Α. "' ἐπίσκοπος μετὰ ταῦτα Α γεγονώς ν εκ τούτων δο οι ἀνεδύσαντο Πηλεύς Α, Ι. ε Πηλεύς Αιγύπτου Σιλουανός -- "Αντιοχείας οπι. ς, Λουκιανός Αντ. Α. Τοσαύτη δητα κακίας φορὰ ὑφ᾽ ἕνα καὶ τὴν αὐτὸν συνηνέχθη καιρόν, πρὸς τῶν δύο, τυράννων ᾿Ανατολὴν καὶ Δύσιν διειληφότων κατερο γεσθεῖσα· τίς δ' ἂν τὴν τῶν τοσούτων διερευνώμε τις αἰτίαν διστάξει μὴ οὐχὶ τὸν καθ' ἡμῶν διωγμὸν ἀποφήνασθαι ; (α) αὐτοῦ ὄντα. έκκλησιαστικούς ἄρχοντας μαρτυρήσαντας εἶναι περὶ τὸ δόγμα δόξας νεωτερίζοντι Μελετί συνέπρατται· καταλιπών δὲ τοῦτον ἐχειροτονήθη διάκονος παρά Πέτρου του Αλεξανδρέων επισκόπου, καὶ πάλιν αὖ παρ᾽ αὐτοῦ τῆς Ἐκκλησίας ἐξεβλήθη, καθότι Πέτρου τους Μελετίου σπουδαστὰς ἀποκηρύ ξαντος, καὶ τὴ αὐτῶν βάπτισμα μὴ προσισμένου, τοῖς γινομένοις ἐπέσκηπτε, καὶ ἡρεμεῖν οὐκ ἠνείχετο· 'Αχιλᾶς "Αρειον, ἐδέξατο παρα- λόγως χειροτονήσαι πρεσβύτερον, καὶ τοῦ ἐν 'Αλε ξανδρείᾳ διδασκαλείου καθηγήτορα, CHRONOGRAPHIA. Anus Galerius cum duobus (::rsarilus Severe et B Maximino, Galerii filio, atque etiam Maxentio, Her culii Bilio, qui Romæ a militibus imperator fuerat renuntiatus. Istí, quis alter alterum in Christianis crudelius persequendis vinceret, ad invicem con- tendebant, Maxentius autem tyrannus quibusv´s pessundatis legibus Roma imperaus lagitios: quæque patravit facinora, nobilium feminarum aiulteria, cades, bonorum direptiones, et quot- `quot scelera bis similia. Pejora per orientem Maxi- minus exsequebatur : duabus exitiosis pestibus orien- tem occidentemque inter se partientibus, et bellum adversus Christianos, persecutioneminimirum, ubique suscitantibus. Tunc temporis Romani, gratiam Con - stantino reposituri, Licinium, ob sororem Constan- tiam in conjugem acceptam ejus levirum, Cæsarem appellavere, Severo videlicet mortuo, familiarem nobis pietatem dolose simulantem. Eodém etiam anno Petrus Alexaudriæ "episcopus carcere detentus, Maximini Galerii et. Maximini ejus ülii mandato capite truncatus gloriosum subiit mar- tyrium. Hic Arium, dum diaconi vices adhuc age- ret, Ecclesiæ communione fecit extorrem: qui prave postmodum secta antesignanus factus, plu- rimos a vera religione avertit. Sub iisdem tyrannis alii plerique martyrii corona sunt redimiti, quo- rum in numero recensentur Phileas Thmucos epi- scopus, Peleus et Nilus, Ægyptiaci præsules, Anthi-. mus Nicomedia, Tyrannion Tyri, Sylvanus Emes, alter Sylvanus Gazæ antistites, Lucianus Autio- chensis prebyter, Zenobius Sidonis episcopus, Pam philus Casareæ presbyter, et innumeri alii. Galerius iste Maximinus insano penitus et efreni mulierum VARIE LECTIONES. C vulg. " Tŵy ad.l. ex A. om. om. ante deleri quod coll. how omittunt : solus a exhibet : om. A c a, vulg. s add. ex A. b. vulg. om. c. om. JAC. GOARI NOTÆ. statur Baronius ad annuin 315, num. 12, quamvis nec in ea plene instructus, nec in ea tuenda firmus exstiterit, ante consilium de eadem verbis et factis manifestanda deinceps acceptum, quod Eusebius merrat lib. 1, rap. 21, que causa fuit ut pontificis maximi titulum imperator renuntiatus/admiserit, quod a recta sacris in rebus via deflexisset, et fidem Christianorum amplexus esset; scripsit impie Zo- zimus lib. 4. ' cat, cap. : Vatic. probatior_et veritati vicinior lectio Constantiui quippe levir Islos omnes quasi Bocletiani tempora refert Eu sebius Eccl. hist. lib. vni, cap. 25. Petrum tamen Alexandrinum memor sui ad annum Constantini remittit in Chronico: cunctos eosdem Maximino D persecutore passos narrat lil. fx, cap. 6. Arias Meletio res novas molienti adjumento fuit, cujus partes cum deseruisset, a Petro episcopa Alexandrino diaconus ordinatus est : et rursus ab eodem Ecclesia ejectus, quod cum Petrus fantores abdicasset Meletii, et ejus baptisma improbasset, hic in res & Petro gestas graviter invectus est, et quiescere nullo modo potuit. Quod habet Vat. mar gini adscriptum : scholii loco sit, et ut explicetur, quo promovente sic depositus Arius, presbyteri dignitate postmodum auctus sit. CONTEPIS. ab Eusebio. (59) Exprimunt isa Eusebium lib. vu, Hist. (53) Sozomenus lib. 1. cap. 14 : "Αρεος σπουδαίος (54) lta sonant mss. cuncta. Πηλεύς scrilnter

δύ Α ἐπίσκοπος Σιδώνος, Πάμφιλος πρεσβύτερος Κα σαρείας, καὶ ἄλλοι ἀναρίθμητοι. Οὗτος ὁ Γαλέριο; Μαξιμιανός (55) γυναικομανέστατος ἦν, τοσούτο, ὥστε τοὺς ὑπ' αὐτῶν τελοῦντας μελετών που κρύ έωσι κ τας ιδίας γαμετάς, ἐντετηκὼς καὶ σ' τῇ τῶν πλάνων με δαιμόνων ἀπάτῃ, ὡς μὴ ἀνέχεσθαί τινο; γεύσασθαι ἐν ἄνευ μαντείας. Οὗτος πανωλεθρία, Χριστιανῶν γενέσθαι προσέταξεν, οὐ τοσοῦτον δικ τὴν ἑαυτοῦ “ ἀσέβειαν, ὅσον διὰ τὴν ἁρπαγὴν τῶν υπαρχόντων αὐτοῖς . Ταύτῳ οὖν θεία δίκη (56) ἐπῆλθε σε διὰ τὴν ἅμετρον ἀκολασίαν, καὶ τὴν περὶ τοὺς “ Χριστιανοὺς ἀνάποιστον κάκωσιν. Χαλεπόν γὰρ ἔλκος κατὰ τὴν τῆς ἀκολασίας αὐτοῦ μόριον ἐκτυὲν κρεῖττον πάσης ἀνθρωπίνης βοηθείας ἐτύγ κανε, νομής καταλαβούσης και σκωλήκων φθαρά: τούς τόπους. Ην γὰρ καὶ πολύσαρκος. Οὗτος [γάρ " ὑπολαβὼν, ὡς ἄρα διὰ τοὺς ἀδίκους φόνους τε πέπλη κται, προστάγματα κατά παντός τύπου (57) ὑπὲρ των Χριστιανῶν ἔγραψε πάντα κελεύων καταθυ- μίως πράττειν, καὶ ὑπὲρ αὐτοῦ εὔχεσθαι· οὗ γεγο νάτος εὐθέως τοῦ χαλεπωτάτου πάθους τῇ εὐχῇ οι τῶν Χριστιανῶν θεραπευθέντος δε παρ' ελπίδα, μή πως σὲ δὲ τοῦ τραύματος (58) καλῶς συναυλώσαντες, μειζόνως εμαίνετο τῶν ἀθεμίτων πράξεων ἐχόμενος, ἀλλ᾽ εὐθὺς πάλιν πόλεμοι (39) και οι επαναστάσεις, λιμοί τε καὶ λοιμοὶ καὶ αὐχμοὶ ἀθρόος ἐπέσκηπτον, ὡς μὴ ἀρχεῖν θάψαι ζῶντας τους τεθνεῶτας - χει ραυνοί τε καὶ φόβητρα και εξαπεστέλλετο, ὡς ἕκα στον ἑαυτοῦ μόνον δ' φροντίζειν, καὶ τὰ πολλὰ τῶν πραγμάτων άπρακτα διαμένειν. ΣΚΑΙ. Α. Γ. 298. - μῶνος Έτος α. $8 - Ἱεροσολύμων ἐπισκόπου Ερ Αχιλλά το (60) Αλεξανδρείας ἐπισκόπου ἔτος - Α. Μ. 5799. Αλεξανδρείας επισκόπου Αλεξ- άνδρου ἔτος σ' . Βυζαντίου επισκόπου πρώτου Μητροφάνους ἔτος α'. - Αντιοχείας ἐπισκόπου Παυλίνου ἔτος απ Τούτῳ τῷ ἔτει Κωνσταντίνος ὁ θειότατος (6) εἰς τὴν κατὰ τῶν τυράννων διανέστη κι ἐπίσκοπος] πρεσβύτερος Α. κρύψωση Α, κρύψουσι και κ πλά νων 2, πολλῶν οὐ γεύσασθαι, γεύεσθαι πανωλεθρίαν Α, πανωλεθρίαν των Α. αὐτοῖς οm. αὐτῶν κ * μετήλθεν. - τοὺς γὰρ δὲ φόνους) σε θεραπευθέντος] ἠλευθερώθη σ' αὐτοῦ Α. * ἀνάπυστον 8. το Α. τόπους 2. των Α " μήπω Α, μηδέπω πόλεμοι καὶ ἐπαναστάσεις πό λεμος καὶ ἐπανάστασης ζώντας τοὺς τεθνεῶτας Λ, τους τεθνεῶτας οἱ ζῶντες φόβετρα μόνου 1. * Αχιλλα -- Έτος ὧν οι. Λ. 6ο Βυζαντίου - ἔτος α' οι. Α. Τούτῳ τῷ ἔτει Μητροφάνης ἐπίσκοπος τοῦ Βυ ζαντίου ἐχειροτονήθη. THEOPHANIS amore aestuant, adeo ut ejus potestati subditi, uli proprias conjuges occultarent, anxie meditarentur: alioquin fallacium dignionum fraudibus Lamopere devinctus, nt absque oraculi præstigiis ne cibum quidem vellet delibare. Iden non adeo religionis impiæ ealtu, quam bonorum rapiendorum cupidine umtus, delendos communi internecione Christia bos precepit. Εum propter immodicam et elusan petulantiam, et intolerabilem Christianorum vexa tionem altio divina laudem corripuit. Grare simi- dem ulcus adnatum ad libidinis membrum omit humana imdustria superins visum est in ejns · cor- pore, putredine nimirum depascente, et vermibus corruptionis loca corrodentibus. (besus enim erat, et haud leviter varnosus. Is autem ob injustas cæ- des plecti se arbitratus, mandata per omnes pro- incias Christianis profatura rescripsit, jubens agere cuncta ex animo et pro se deprecari. Quo facto curato præter exspectationem precibus Christianorum difficili morbo, plaga tamen per in- ductam cicatricem vix sanata, ad iniqua quæque re- petenda facinora fervidius insaniehat. Verum dere- pente bellum, tumultus, fames, pestilentiæ ariditates aeris adeo confertim ingruébant, ut sepeliendis mor. tuis vivi non sufficerent homines : tonitrua insuper et prodigia'crebrins emissa unumquemque de se so- Jummodo sollicitum esse, reliquaque negotiorum quasi momenti mullius infecta permanere coege- flierosolymorum episcopi fermonis annus primus. Alexandriæ episcopi Achillæ annus primus. A. C. 299. - aris primus. Alexandriæ episcopi. Alexandri an- Byzantii episcopi primi Metrophanis anuus pri- 1718. Antiochiae episcopi Paulini annus primus. A. C. 502. - - lloc anno sacratissimus Constan- " C A. M. 5798. XE- A. M. 5802. VARIE LECTIONES. tinus ad evertendam tyrannorum potestatem se vulg. add. ex Aae. vulg. vulg. vulg. a ll. ex e, add. ex A. om. a, fort. recte, nisi potius scribendum est. add. ex A a c m. om. e. vulg. A et alii, & vulg. vulg. Par JAC. GOARIΝΟΤΑ. sari Alexandro annos 22, dies ascribit:, ximinus ejus filins adoptivus supra recensitus, memoratæ persecutionis auctor, de quo aperte Eusebius Eccles. hist. fil. viii, cap. 27, ex quo Jec noster Theophanes excerpsit. cap. 28. Erictum porro exponit Eusebius lib. 111, cap. 29. et seq. ht: Εadem in marg. cod.154, quem nos Vaticanum primum dicimus. Optime : infe- rius quippe ad canonium anni a mund condita 1809, snuum Metrophanis aclarum ac subinde no- num notatos observo in regio: quare primus debet esse hic ab aucture cum sequentibus sex pras termissus : quos tameŋ omines in confectuin a Hobis canonium reponendus operae pretium duximus. 1. ἠλευθερώθη θεραπευθέντος οι τῇ εὐχὴ τῶν Χριστιανών 3d (55) Maximianum legunt cuncti codices, qui ma- D diebus 200 solis sedem tenuisse testatur. Succes- 756) Τούτῳ οὖν θεία δίκη. Εx Eusebii citati (37) Correctius reponerem κατά πάντα τόπον, (58) Hæc apud eumdem fusius lib. IN, cap. 1, 2, (59) Quæ cap. 7 videre licet. (40) Archelaum vorat Abraham Ecchellensis, et (61) Barlerinus codles in margine opposita scri-

κατάλυσιν. Μαξέντιος (62) δὲ ὁ δυσσεβής ναυσὶ γε- φυρώσας τὸν παραῤῥέοντα τῇ πόλει Ρώμη ποταμόν παρετάξατο κατὰ τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου. Ο δὲ μέγας Κωνσταντίνος ἐδεδίει τὰς Μαξεντίου γοη- τείας (63), βρέφη, ανατέμνοντος το διὰ μαντείας ἀθεμίτους. Εν πολλῇ δὲ ἀγωνίᾳ ὄντι ὤφθη αὐτῷ (64) ἐν ὥρᾳ ἕκτῃ τῆς ἡμέρας ὁ τίμιος σταυρὸς ἐκ φωτός κατεσκευασμένος, ἔχων ἐπιγραφήν. Εκτούτῳ νίκα. Επιστὰς δὲ αὐτῷ ὁ Κύριος εἶπεν ἐν οι δράματι τῆς νυχτός· Χρῆσαι τῷ δειχθέντι σε σοι, καὶ νίκα. Τότε σταυρὸν σχεδιάσας χρυσοῦν, ὅς ἐστι μέχρι τῆς σήμε ρον 40, ἐκέλευσε προάγειν αὐτὸν ἐν τῷ πολέμῳ. Και συμβολῆς γενομένης ηττήθησαν οἱ περὶ τὸν Μαξέντιον, ὧν οἱ πλείους ἀνῃροῦντο. Μαξέντιος δὲ σὺν τοῖς λοιποῖς φεύγων, τῆς γεφύρας θείᾳ δυνάμει διαρραγείσης ", ἐν τῷ ποταμῷ καταποντίζεται, ὡς πάλαι όσο Φαραὼ πανστρατὶ, ὥστε πληρωθῆναι τον ποταμὸν ἐν ἵππων· σὺν ἀναβάταις πεπνιγμένοις. Οἱ δὲ πολίται τῆς Ῥώμης, ὡς αιτησάμενοι αὐτὸν δι αναστῆναι εἰς τὴν βοήθειαν αὐτῶν, λυτρωθέντες τῆς τοῦ πονηροῦ Μαξεντίου τυραννίδος τὴν πόλιν στε γενήσαντες (65) εισεδέξαντο μετὰ χαρᾶς τὸν νικη- τὴν Κωνσταντίνον σὺν τῷ νικοποιῷ σταυρῷ σω- τῆρα " αὐτὸν ἀνευφημοῦντες. - Τούτῳ τῷ ἔτει κρατήσας την Ῥώμην Κωνσταντίνος (66) ὁ θεοσυνέργητος πρό πάντων τὰ λείψανα τῶν ἁγίων μαρτύρων ἐκέλευσε συλλεγέντα ὁσία ταφή παραδοθήναι " (67). Καὶ ἦσαν Μ'ανατέμνοντος Α 2, ἀνατέμνων, ὡς οι εἶπεν αὐτῷ ἐν Α. σε τὸ δειχθὲν Α. τῆς σήμερον 1, την δι αὐτὸν Α, αὐτῷ ἐν διαβραγείσης Α, διαῤῥηγείσης Α. οι τὸν ποτά μὲν πληρωθήναι σωτῆρα σε παραδοθέντα ύ. ὁσίᾳ ταφή, Κωνσταντίνος ὁ θειότατος εἰς τὴν κατὰ τῶν τυράννων διανέστη κατάλυσιν, . CHRONOGRAPHIA. . A-movit. Impius vero Maxentius ponte navibus in- A. M. 5803. B structo in Tiberi Romam præterfluente adversus magnum Constandinum in acie constitit. Formidabat. inagnus Constantinus Maxentii præstigias, qui ne- ſandæ deditus divinationi pueros dissecare soleret. Illi propterea mentis in anxietate constituto, hors diei sexta, veneranda crux luce efformata visa est cum hac inscriptione: In hoc vince, Tum iu nocturna visione asians ei Dominus, inquit : Utere ostenso tibi signo, et vince. Aurea tum cruce, quæ in hanc usque diem superest, in promptu confecta, eam exercitui præferri et in conflictu jussit se præ- cellere. Inito igitur certamine, victi sunt qui sub Maxentio militabant, et eorum plurimi trucidati. Maxentius fuga cum reliquis arrepta, ponte divina virtute disrupto, flumine submergitur non secus ac Pharao cuin toto exercitu, ita ut tam equis qua'¦ sessoribus fluminis alveus repleretur. Romani de- mum victorem Constantinum, ceu ad ferendam ipsis. opem expetitum servatorein papuliqua liberatorem- acclamatum, urbe coronata communique tripudio exsultante, improbi Maxenti tyrannide redempti cum cruce victoriarum largitrice triumphantem ex- ceperunt. - Hoc anno divino fretus auxilio Ro- A. C. 303. mam obtinens, Constantinus, collectas sanctorum martyrum reliquias sacræ sepulturæ mandari jus- sit. Romani vero festis ob partam victoriam iusti- VARIA LECTIONES. vulg. c. vulg. vulg. vulg. dl. ex b. om. A e. JAC. GOARI NOT.E. designatione non longe-tyrannidem arripuisse subin- dicant Eusebius in chronico, Aurelius Victor, En- tropies, et cum fuis Pilavius lib. xi de doct. cap. 37, verum ex panegyricis verba ista de Maxentio refert loco memorato: Maxentius, consumpto per desidłas uzennis, (ita legendim probal) ne septenarium illum mumerum sacrum et religiosum violaret etc., quare merito conclu·lit Eusebius in chronico: Maxentius masta pontem Milvium a Constantino superatus occi- diar, anno imperii sui sexto: quem eumdem cla- dis et mortis illatam putat chronic. Alexand: Maud ita planum igitnr Maxentii camalem anno Constan- tini septimo obeunte numerandam, prout Eusebiani colures ferunt. batas. capp. 23, 24, 31, et 35. @roulasse, hoc est, domos et templa laureis corol lis ornasse legimus apud Tertullianum in apolog. ap. 35. Cur die læto laureis postes non obumbra- nas ? ad uxorem lib. cap. : procedit de janua Laureata el lucernata, ut de novo consistorio publica ram libidinum. We corona militis c. : atenin Chri- dimas nes domum suam laureis infámabit. De Idol. kap. : Scio fratrem per visionem eadem nocte ca- sligatum graviter, quod januam ejus subito aŋnun- ath gaudiis publicis servi coronassent: et tumen ipse Les coronaverat. Cnstantinum celebraturus ad annum Christi 312, D num 79, Nec praetermittimus, inquit, de rebus tum a. Constantino Romæ gestis illud apponere, curasse nimirum, ut sanctorum martyrum corpora persecutio- mis tempore humata subitanea sepultura, jam loco honestiori conderentur. Habet hoc Anastasius biblio- thecarius in scripto chronico, et Cedrenus quoque in annalibus testatur: sed an hæc-prodo færreta sint, an vero cum sacro baptismo est initiatus, incer- tum habetur. Hæc ille. At si unquam facta, modo facta mihi certum est : maxime cum vel- inhu- malos, vel profana sepulturæ traditos sub pastrema. Diocletiani, vel potius Maxentii per- secutione martyres, a victore principe suos milites tumulante, petentibus eam Christianis, honorari justum fuerit.. Eusebius, ut ejus nihilo secius mortem in annum Constantini Augusti septimum referat: ita pariter anctor Theophanes anno superiore, qui Constantini sextus, victoriam eius recensuit, ut Maxentii cu- dem et secutum de ea triumphum in annum se- quentem, id est Constantini septimum, hic rejicere videatur. Certe per flagitia desidiamque si tyran - nus sexennium consumpsit, ut ex Constantini Pane- gyrico nota superior quinta retulit, et aliquo post Constantiuum spatio, quod saltem deferendo nuntio fuerit satis, tyrannidem arripuit : nonnisi Constan- tini septimo potuit ab eo superari. Quare anno imr- perii sui sexto, dejiciendu et profligandum tyrannum molitus est, et circa Pa · dum et Romam ipsam frequenter vicit: haud tamen ex integro delevit et cecidit. Partam victoriamı, (2) Maxentium. 2. Constantini in imperatorem C (65) Ab Eusebio lib. 1 De vita Const., cap. 50, re- (64) fdem Eusebius cap. 22 ejus:lem lib. nec non (05) Festis ac triumphi diebus Romanos. urbem (66) Ob partam de Maxentio victoriam Baronius (67) Ammos sex ita Mixentium imperasse putat

Ρωμαῖος ἄγοντες ἐπινίκιον ἑορτήν, γεραίροντες τὸν Κύριον καὶ τὸν ζωοποιόν σταυρὸν τὸ ἐπὶ ἑπτὰ λύνοντες. Α. Μ. 5805. - Τούτῳ τῷ ἔτει ὁ Μαξιμίνοςτο (61) ὁ υἱὸς Γαλλερίου ἐπιπηδήσας, καὶ ἑαυτῷ τὴν βασι λείαν ἐπιτρέψας, αἰσχρῶς καταλύει τὸν βίον ἐν Κι- τούτου πατὴρ, ὅτι ὁ Μαξέντιος ὁ υἱός Ερκουλίου ἐν Ρώμῃ ὑπὸ Κωνσταντίνου τῇ δυνάμει τοῦ σταυροῦ κατεπτώθη, φοβηθεὶς τὸν κατὰ τῶν Χριστιανῶν ἀνῆκε διωγμόν. - Α. Μ. 5806. — Τούτῳ τῷ ἔτει Κωνσταντίνος ὁ θειότητος σύν Λικινίω Καίσαρι ζήλω το Θεοῦ φερόμε νας, ἐπεστράτευσε το κατά Μαξιμιανοῦ τοῦ Γαλλο- Β ρίου (71) τὴν Έψαν διέποντος· κἀκεῖνος ἀντιστρα- то ха - σταυρόν τι ἑπτὰ ἡμέρας Α, ήμ. ἑπτὰ κατεπτώθη Α' 3, κατεπόθη 6, κατεπονήθη το ζήλο * Μαξιμιανού Α », Μαξιμίνου Μαξιμιανός Γαλλ. Α. Γαλλ. ψήφων. * ἀπεστρ. Δ, ἐπεστρ. αἰσχρῶς καταλύει, ὕστερον αἰσχρῶς ἐπ' Ἀνατολῆς οὐ πολὺν ἐπιζήσα; ἐκείνῳ (Μαξεν τί) χρόνων, αἰσχίστῳ καὶ αὐτὸς ὑπὸ Λικιννίου ούτω μανέντος τότε καταστρέφει θανάτῳ · τῶν τῆς βασιλείας κοινωνών, πρῶτον ἑαυτῶν ταῖς τιμαῖς ἀναγορεύει, ἑαυτῷ τὴν βασιλείαν ἐπιτρέψας· εκ Εοθέντων γραμμάτων πρὸς τοὺς ἡγεμόνα; τὸν Μαξιμίνου τοῦ Γαλλερίου, πεποιθὼς ὡς ὁ Μαξέντιος - THEOPHANIS wtis, per dies septem continuos Deum vitalemque A of cricem deliis prosequebantur honoribus, vict- remque Conŝtantinum summis laudibus extolle hutpa;” (68), xzł Kwystavt?vov tbv vixythy µɛya- bant. - A. C. 305. Hoc anno Maximinus Galeril filius, cum aliorum fines invaderet, et integrum sibi ar- rogare vellet imperium, vitam,deinde turpiter amisit in Cilicia. Maximianus vero Galerius, ejus pater, Maxentium Пerculii Alium a Constantino virtute crucis proligatum cum didicisset, nuntio terri- fus accensan is Christianos persecutionem remi- sil. - A. C. 306. tinus divino religionis zelo motus in Maximianum Galerium Orientis partes moderantem bellum, opam - Hoc anno sacratissimus Constan- · Aixiq. 'Axoúsaç & Mažiavde Tallipios ** (70) A. ¿ ferente Licinio, suscepit. Ille vero ingentes copias VARIÆ LECTIONES. om. b. vulg. vulg. * vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. Par. vulg. a. A, ximiani nomine promulgatum, cujus exemplar habet Eusebius lib. citati cap. 29. Perioche hæc igitur in dictum Constantini annum octavum, qui decimus a persecutione, vel in septimum, qui nonns ab eadem, 4110, µet' bydoov ejusdem Ezoç, crudelitatem huc- usque exercitam relaxari jussit Maximianus, trans- ferenda est. tyranni erdem, habitum de co triumphum, circaximianum perlato nuntio, illud edictum Galerii Ma- Kalendas Octobris. scribit Onufrius apud Baronium ad annum Christi num. et Petavium nota me- morata citatum; sed nullo, inquiunt Isti, argu- mento, vel auctore satis tuto. At cum Eusebius et Theophanes auctor annos a Septembri auspicentur, eum hic victoria lætitiam ad annum Constantini septimuin, ille pariter eamdem ad septimi latus con- jiciat, co ineunte, quod sagaciter advertit Onufrius, vicisse ac triumphasse Constantinum satis aperte corum auctoritate mihi demonstratur. Publicam Romanorum etitiam, victoriainque a Constantino cruci ascriptam leges apud chron. Alexand. anno Constantini septimo. susce- ptorum ordinum, votorum in monasterio emissorum, subeundæ pœnitentiæ, etc. septem dies continuos beneficium recolore Græcis solemne est et antiquum : de restituta itaque libertate lætitiam per dies septem Romanos_prodnxissé, potuit esse auctoris conje- ctura Cruci laudes, et trophiæa erecta describit Eusebius lib. De vita Const. cap. 33. C filius, cujus interitus post aunos duos, id est Con- stantini undecimo, describitur, non hoc anno, qui Constantini nonus, obiisse, sed tyrannidem assum- psisse suggeritur: de quo inferius ; adeoque sd, Intelligendum, Xatiua proindeque verti ritam deinde turpiter amisit in Cilicia, Maximioum porro Maximiani pa- tris nomine frequéntius vocari, ut advertit Pompo- nius Letus, Maximianum pariter codicibus Græcis D sæpissime scríbi animadverto : quæ causa est, ut th Maçavós, hic legeus, Maximinus, reddiderim. • periorem annum, Constantini videlicet octavum, vel etiam septimum, conferendam existima, motus hisce rationibus duabus : 1. Quod cum amio Coli- stantini septimo ineunte Maxentius perierit, cedis ejus nuntius ad annum usque nonum ejusdeni Con- stantini ad Galerium Maximianum pervenire son distulit. £. Quod cum savior sub Diocletiano exci- tala persecutio anno Christi ex Theophanis calculo, aute Constantini imperium duobus, princi- pium habuerit, moxque ejus astus μst' by Soov zog, post annum octavum, inquit Eusebius, Histor. eccl. lib. v, cap. 28, cœperit paululum deferve- score, auno nimirum Constantini sexto, sic decino anno consopitus fuit, isque annus exstitit Constan- tiui octavos, quo cjus de Maxentio victorie ad Ma- Mariminas EN Oriente non longo tempore post Maxentii occasum in vita manens ab imperatore Licinio nondum insa- wiente in bello turpissime superatus fuit. Dissidio- rum cansam, prælia, Maximini cladem et necem depingit illo capite Eusebius, quæ Theophanes Hoster annis quinque vult exacta. Anno primo, is fuit Constantini septimus, Constantinus et Licin- mius de cohibenda in Christianos persecutione Ma- ximino dant litteras: ipse anno secundo ditionis suæ præfectis pares mitřit, at subinde modestiæ li- mites omnes imperando prætergreditur. Tertio xa:1 verba sunt Eusebii, ex imperii collega Constantino et Licinnio negatis impp. how- ribus soli sibi primas arrogat, quod auctor superius dixit, novae in super ad provinciarum præpositos simulate litteraș scribit : exons inappia; ty zapelbóvti ¿viautų. Qgarto Licinius in cum bellum movet, et variis præliis fatigat. Ultimo tandem, qui ab arrepta suprema tyraunide fuit tertius, et a Maxentii letho quintos, misere interiit: quod brevissime Aurelius Victor complexus est : Maximinus ad Orientem, post bien- aii angustum imperium, intellige tertium a tyran- nide, fusus fugainsque a Lincinio apud Tarsu perijt. Sie bene Pat. et Peyr, necnon Anast. nec freudum quem auctur jam exstinctum dixerat auno superiori; ; MazĘ:gavóc · P. Goar legit Maquivos, priori errori hæreus, quo vox altera alterius looo in codd. quus est secutus, irrepserat. Placet maxime Vat. lect.. cum perinde ac Marentin dæmonum oraculis fideret: quem auctor multis eu nomine infamaverat Constantini anno, quo is il- fum oppressit, cruce ejusmodi præstigiarum vic- trice. COMBEFIS. - • (68) Baptismil, ecclesiae consecrationis, (69) Galerius iste Maximinus Galerii Maximiani (70) Periochen lane suo loco motam, et in su. (71) Eusebius, lib, 1x, cap. 8: 'O & Masuvo

Ρωμαῖος ἄγοντες ἐπινίκιον ἑορτήν, γεραίροντες τὸν Κύριον καὶ τὸν ζωοποιόν σταυρὸν τὸ ἐπὶ ἑπτὰ λύνοντες. Α. Μ. 5805. - Τούτῳ τῷ ἔτει ὁ Μαξιμίνοςτο (61) ὁ υἱὸς Γαλλερίου ἐπιπηδήσας, καὶ ἑαυτῷ τὴν βασι λείαν ἐπιτρέψας, αἰσχρῶς καταλύει τὸν βίον ἐν Κι- τούτου πατὴρ, ὅτι ὁ Μαξέντιος ὁ υἱός Ερκουλίου ἐν Ρώμῃ ὑπὸ Κωνσταντίνου τῇ δυνάμει τοῦ σταυροῦ κατεπτώθη, φοβηθεὶς τὸν κατὰ τῶν Χριστιανῶν ἀνῆκε διωγμόν. - Α. Μ. 5806. — Τούτῳ τῷ ἔτει Κωνσταντίνος ὁ θειότητος σύν Λικινίω Καίσαρι ζήλω το Θεοῦ φερόμε νας, ἐπεστράτευσε το κατά Μαξιμιανοῦ τοῦ Γαλλο- Β ρίου (71) τὴν Έψαν διέποντος· κἀκεῖνος ἀντιστρα- то ха - σταυρόν τι ἑπτὰ ἡμέρας Α, ήμ. ἑπτὰ κατεπτώθη Α' 3, κατεπόθη 6, κατεπονήθη το ζήλο * Μαξιμιανού Α », Μαξιμίνου Μαξιμιανός Γαλλ. Α. Γαλλ. ψήφων. * ἀπεστρ. Δ, ἐπεστρ. αἰσχρῶς καταλύει, ὕστερον αἰσχρῶς ἐπ' Ἀνατολῆς οὐ πολὺν ἐπιζήσα; ἐκείνῳ (Μαξεν τί) χρόνων, αἰσχίστῳ καὶ αὐτὸς ὑπὸ Λικιννίου ούτω μανέντος τότε καταστρέφει θανάτῳ · τῶν τῆς βασιλείας κοινωνών, πρῶτον ἑαυτῶν ταῖς τιμαῖς ἀναγορεύει, ἑαυτῷ τὴν βασιλείαν ἐπιτρέψας· εκ Εοθέντων γραμμάτων πρὸς τοὺς ἡγεμόνα; τὸν Μαξιμίνου τοῦ Γαλλερίου, πεποιθὼς ὡς ὁ Μαξέντιος - THEOPHANIS wtis, per dies septem continuos Deum vitalemque A of cricem deliis prosequebantur honoribus, vict- remque Conŝtantinum summis laudibus extolle hutpa;” (68), xzł Kwystavt?vov tbv vixythy µɛya- bant. - A. C. 305. Hoc anno Maximinus Galeril filius, cum aliorum fines invaderet, et integrum sibi ar- rogare vellet imperium, vitam,deinde turpiter amisit in Cilicia. Maximianus vero Galerius, ejus pater, Maxentium Пerculii Alium a Constantino virtute crucis proligatum cum didicisset, nuntio terri- fus accensan is Christianos persecutionem remi- sil. - A. C. 306. tinus divino religionis zelo motus in Maximianum Galerium Orientis partes moderantem bellum, opam - Hoc anno sacratissimus Constan- · Aixiq. 'Axoúsaç & Mažiavde Tallipios ** (70) A. ¿ ferente Licinio, suscepit. Ille vero ingentes copias VARIÆ LECTIONES. om. b. vulg. vulg. * vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. Par. vulg. a. A, ximiani nomine promulgatum, cujus exemplar habet Eusebius lib. citati cap. 29. Perioche hæc igitur in dictum Constantini annum octavum, qui decimus a persecutione, vel in septimum, qui nonns ab eadem, 4110, µet' bydoov ejusdem Ezoç, crudelitatem huc- usque exercitam relaxari jussit Maximianus, trans- ferenda est. tyranni erdem, habitum de co triumphum, circaximianum perlato nuntio, illud edictum Galerii Ma- Kalendas Octobris. scribit Onufrius apud Baronium ad annum Christi num. et Petavium nota me- morata citatum; sed nullo, inquiunt Isti, argu- mento, vel auctore satis tuto. At cum Eusebius et Theophanes auctor annos a Septembri auspicentur, eum hic victoria lætitiam ad annum Constantini septimuin, ille pariter eamdem ad septimi latus con- jiciat, co ineunte, quod sagaciter advertit Onufrius, vicisse ac triumphasse Constantinum satis aperte corum auctoritate mihi demonstratur. Publicam Romanorum etitiam, victoriainque a Constantino cruci ascriptam leges apud chron. Alexand. anno Constantini septimo. susce- ptorum ordinum, votorum in monasterio emissorum, subeundæ pœnitentiæ, etc. septem dies continuos beneficium recolore Græcis solemne est et antiquum : de restituta itaque libertate lætitiam per dies septem Romanos_prodnxissé, potuit esse auctoris conje- ctura Cruci laudes, et trophiæa erecta describit Eusebius lib. De vita Const. cap. 33. C filius, cujus interitus post aunos duos, id est Con- stantini undecimo, describitur, non hoc anno, qui Constantini nonus, obiisse, sed tyrannidem assum- psisse suggeritur: de quo inferius ; adeoque sd, Intelligendum, Xatiua proindeque verti ritam deinde turpiter amisit in Cilicia, Maximioum porro Maximiani pa- tris nomine frequéntius vocari, ut advertit Pompo- nius Letus, Maximianum pariter codicibus Græcis D sæpissime scríbi animadverto : quæ causa est, ut th Maçavós, hic legeus, Maximinus, reddiderim. • periorem annum, Constantini videlicet octavum, vel etiam septimum, conferendam existima, motus hisce rationibus duabus : 1. Quod cum amio Coli- stantini septimo ineunte Maxentius perierit, cedis ejus nuntius ad annum usque nonum ejusdeni Con- stantini ad Galerium Maximianum pervenire son distulit. £. Quod cum savior sub Diocletiano exci- tala persecutio anno Christi ex Theophanis calculo, aute Constantini imperium duobus, princi- pium habuerit, moxque ejus astus μst' by Soov zog, post annum octavum, inquit Eusebius, Histor. eccl. lib. v, cap. 28, cœperit paululum deferve- score, auno nimirum Constantini sexto, sic decino anno consopitus fuit, isque annus exstitit Constan- tiui octavos, quo cjus de Maxentio victorie ad Ma- Mariminas EN Oriente non longo tempore post Maxentii occasum in vita manens ab imperatore Licinio nondum insa- wiente in bello turpissime superatus fuit. Dissidio- rum cansam, prælia, Maximini cladem et necem depingit illo capite Eusebius, quæ Theophanes Hoster annis quinque vult exacta. Anno primo, is fuit Constantini septimus, Constantinus et Licin- mius de cohibenda in Christianos persecutione Ma- ximino dant litteras: ipse anno secundo ditionis suæ præfectis pares mitřit, at subinde modestiæ li- mites omnes imperando prætergreditur. Tertio xa:1 verba sunt Eusebii, ex imperii collega Constantino et Licinnio negatis impp. how- ribus soli sibi primas arrogat, quod auctor superius dixit, novae in super ad provinciarum præpositos simulate litteraș scribit : exons inappia; ty zapelbóvti ¿viautų. Qgarto Licinius in cum bellum movet, et variis præliis fatigat. Ultimo tandem, qui ab arrepta suprema tyraunide fuit tertius, et a Maxentii letho quintos, misere interiit: quod brevissime Aurelius Victor complexus est : Maximinus ad Orientem, post bien- aii angustum imperium, intellige tertium a tyran- nide, fusus fugainsque a Lincinio apud Tarsu perijt. Sie bene Pat. et Peyr, necnon Anast. nec freudum quem auctur jam exstinctum dixerat auno superiori; ; MazĘ:gavóc · P. Goar legit Maquivos, priori errori hæreus, quo vox altera alterius looo in codd. quus est secutus, irrepserat. Placet maxime Vat. lect.. cum perinde ac Marentin dæmonum oraculis fideret: quem auctor multis eu nomine infamaverat Constantini anno, quo is il- fum oppressit, cruce ejusmodi præstigiarum vic- trice. COMBEFIS. - • (68) Baptismil, ecclesiae consecrationis, (69) Galerius iste Maximinus Galerii Maximiani (70) Periochen lane suo loco motam, et in su. (71) Eusebius, lib, 1x, cap. 8: 'O & Masuvo

επισάμενος ἀμέτρῳ πλήθει συνέβαλεν αὐτοῖς, πε- ποιθὼς ὁ Μαξιμιανός μαντεύμασι τα δαιμόνων καὶ γνητικαῖς μαγγανείαις. Τοῦ δὲ ζωοποιοῦ σταυροῦ προάγοντος τῷ μεγάλῳ Κωνσταντίνῳ, ἅμα τῇ προσ- τραπεὶς ὁ τύραννος σὺν τῷ πλήθει κατασφατ- τομένῳ, τὴν βασιλικὴν "ἐσθῆτα ἀπέθετο, καὶ στρα- τωτικών περιθέμενος σχήμα μετ' ὀλίγων εὐνουστά- των τε διαδράς, ἀπὸ κώμης εἰς κώμην ᾤχετο, καὶ τοὺς ἱερεῖς τῶν εἰδώλων καὶ μάντεις ἀθροίσας, τοὺς οι διαβεβοημένους ἐπὶ μαγείαις τε καὶ προφήτας αὐτοῦ ὡς ἀπατεῶνας κατέσφαξεν. - Μακαρίου έτος α'. Ιεροσολύμων ἐπισκόπου λβ' Αντιοχείας ἐπισκόπου κγ' Ευσταθίου έτος σ Τούτῳ τῷ ἔτει μέλλοντα τὸν εὐσεβέστατον Κων- σταντίνον ζῶντα χειροῦσθαι τὸν Γαλλέριον Μαξιμια- Β *ν (72), προλαβοῦσα θεία ὀργὴ κατέλαβε τοῦτον. Φλόξ γὰρ ἐκ μέσου τῶν σπλάγχνων καὶ μυελών αὐτῷ ἀναφθεῖσα, μετ᾿ ὀδύνης ἀνυποίστου σε πρηνή κατὰ τοῦ ἐδάφους ασθμαίνοντα διέθετο, ὡς ἀμφό- τερα τα όμματα αὐτοῦ ἐκπηδήσαι, καὶ τυφλὸν καταλιπεῖν τὴν ἀνόσιον. Αἱ δὲ σάρκες αὐτοῦ συστα πείσαι τῇ ἀμέτρῳ δὲ ἐκκλύσει τῶν ὀστῶν ἀπέπι στον· καὶ οὕτως καταταπεὶς ἀπέρριψε την θεο- μάχον ψυχήν. Τούτῳ τῷ ἔτσι Λικινίῳ συμμα χήσαντι τῷ θείῳ Κωνσταντίνῳ καὶ ὑποκρινομένῳ Φλερῶς τὸν Χριστιανισμόν, ἀφορίσας το μοίραν της Ῥωμαίων γῆς (73) ἀπένειμεν, ἀναγορεύσας αὐτὸν βασιλέα, ἀπαιτήσας αὐτὸν συνθήκας μηδὲν κατὰ Χριστιανῶν πράττειν κακόν "; Εντεῦθεν ὁ τῶν τυράννων καθ' ἡμῶν χάριτι Θεοῦ πέπαυτα: " διωγμός. - Α. Μ. 5810. — Τούτῳ τῷ ἔτει ὁ μέγας Κωνσταν τίνος κ πάσης ο Ρωμαίων γῆς μονοκράτωρ γεν μενος (76); πᾶσαν εἰς τὰ θεῖα μετήγαγε φροντίδα, Εκκλησίας ἀνεγείρων (75) και φιλοτίμως ταύτας πλουτῶν ἐκ τοῦ δημοσίου λόγου. Οὗτος πρῶτον τε νόμον ἔγραψεν τοὺς εἰδώλων ναοὺς ἀποδίδοσθαι τοῖς τῷ Χριστῷ ἀφιερωμένοις (συνενομοθέτει δὲ αὐτῷ σ Με οι οι τους ἀνυποίστου Α. σε συσταπείσαι " μακτεῦσι 2. το βασιλικὴν οm. τὸ ἀπὸ κώμης Α, ἀπὸ κώμην τοίς. Ο μαγείαις Α, μαγεία σι τοῦτον] αὐτὸν 8. Οι μέσου ] βάθους μ. ανακύσεου οι κατὰ τοῦ ἐδάφους Α. κατ' ἐδάφους σ' αὐτοῦ τῇ ἀμ. Α, συσσαπῆσαι ἀμ. το απέρριψε κ οι ἀπέρρηξε ν ἀφορίσας Α, καὶ ἀφορίσας οι κακόν οι τέπαυται Α, πέπαυται οι πάσης Α πρατήσας σε πρῶτον νόμον ἔγραψεν τους Α προς τον νόμον ἔγρ. πρώτον τους Αέριος Μαξιμιανός ύδρωπι δεινῷ πιασθεῖς, ἐν Σαλώ ναις ἀπέθανεν Οὕτω τητα τῶν δυσσεβῶν ἐκκαθαρθέντων μόνοις ἐφυλάτ στο τὰ τῆς προσηση της βασιλείας βέβαια τε καὶ ἀνεπίφθονα Κωνσταντίνῳ καὶ Δικιννίῳ· CHRONOGRAPHIA. A contra in aciem educens, manus cum eis conseruit. Cody A. M. 5808. A. M. 5809. C Fidebat Maximinus dæmonum 'oraculis et magorum præstigiis : vividca crux ex adverso magno Cour stantino præibat. Snb primo conflictu versus in fu- gam tyrannus, magna exercitus ejus parte cæsa, exuit imperatoris vestem et insignia ; militari- que habitu sumριό, cum paucis sibi benevolis vico in vicum fugitivus vagabatur; klolorumque sacerdotibus et divinis congregatis, vocatis etiamr cunctis ln arte magica celebrioribus ac valibus, cunctos velut seductores- mactavit. A. G. $08. - Hierosolymorum episcopi 32. Mar curii aunus primus. Antiochia episcopi 23. Εustathii annus primus. Huc anno Galerium Maximianum vivum janıjam in piissimi Constantini manus casurum divina prae veniens ira occupavit. Ardor enim in mediis ejus visceribus et ossium medullis accensus cum intole rabili dolore et obstructo anbelitu cernuum in terram dejecit; adeo ut ambo ejus oculi exallirent e capite, et lumine privatum desererent impium. Carnes alle tem ejus immodica illa inflammatione putrescentes defluebant ossibus, atqne ita totus jam in saniem et tabum resolutus infensam Deo animam ero- Diuit. - A. C. 309. — Hoc anno Licinio armorum socio, ct religionem Christianam dolose simulanti sacra- tissimus Constantinus Romanorum ditionis partem administrandam assignavit : eodemque imperii col- lega renuntiato, ne quid mali adversus Christianos noliretur, fidem exegit et pacta. Ab hoc tempore tyrannorum adversum nos Dei gratia cessavit per- secutio. A. C. 310. -- Hoc anno magnus Constantinus Ronranæ ditionis compos factus, et solus imperio potitus, curam omuem ad disponendas. res divinas convertit, ecclesias construens, ipsasque ex publico ceusu liberaliter largeque ditans. Ilic legem scri- psit, Crispo ejus filio una cum eo sanciente, primum, idolorum templa viris. Christo consecratis VARIE LECTIONES. om. a. vulg. vulg. vulg. add. ex A et aliis. vulg alii, vulg. vag. om. a. vulg. h. 1. in cod. A Metrophanes, Byzantii epi- scopus, primum notatur. et alii, vulg. ac, vulg. JAC. GOARI NOTÆ. vas, Maximinus et Maximianus, Galerius quoque promiscue dictus. De illius morte Chronicon Ale- xandrinum ad annum Constantini undecimum: Fa- Galerius Maximianus hydrope gravi laborans Salonis (auctor cum Victore in Cilicia) decessit. Maximino, nova Constantinum inter et Licinium Romani orbis facta divisio: illudque est quod ad historiz postremam calcem scribit Eusebius: [sic] A Sic igitur impiorum sordibus expurgatis, præclara imperii gubernacula firma, stabilita, omnis invidiæ expertia, solis Constantino et Licinio jure remanserunt. Quæ subdit auctor ex eodem Eusebiano fonte manant. Virique Aurelius Victor nuper relatus assentitur : Maximinus ad Orientem, etc. lta potestas orbis Ro- mani duobus quæsita. stantinum præcipua erat imperii potestas. Eusebius lib. It, cap sub initium : idem uis. legendus. De vita Constant. lib. 11, cap. 44. i (72) Quod Galeri Maximiani flins esset adopti- D (73) Hand collato recenter imperio, sed devicto (74) Imperabat simul Licinius, sed penes Con (75) Relata Maximini crde, narrat bæc eadem

επισάμενος ἀμέτρῳ πλήθει συνέβαλεν αὐτοῖς, πε- ποιθὼς ὁ Μαξιμιανός μαντεύμασι τα δαιμόνων καὶ γνητικαῖς μαγγανείαις. Τοῦ δὲ ζωοποιοῦ σταυροῦ προάγοντος τῷ μεγάλῳ Κωνσταντίνῳ, ἅμα τῇ προσ- τραπεὶς ὁ τύραννος σὺν τῷ πλήθει κατασφατ- τομένῳ, τὴν βασιλικὴν "ἐσθῆτα ἀπέθετο, καὶ στρα- τωτικών περιθέμενος σχήμα μετ' ὀλίγων εὐνουστά- των τε διαδράς, ἀπὸ κώμης εἰς κώμην ᾤχετο, καὶ τοὺς ἱερεῖς τῶν εἰδώλων καὶ μάντεις ἀθροίσας, τοὺς οι διαβεβοημένους ἐπὶ μαγείαις τε καὶ προφήτας αὐτοῦ ὡς ἀπατεῶνας κατέσφαξεν. - Μακαρίου έτος α'. Ιεροσολύμων ἐπισκόπου λβ' Αντιοχείας ἐπισκόπου κγ' Ευσταθίου έτος σ Τούτῳ τῷ ἔτει μέλλοντα τὸν εὐσεβέστατον Κων- σταντίνον ζῶντα χειροῦσθαι τὸν Γαλλέριον Μαξιμια- Β *ν (72), προλαβοῦσα θεία ὀργὴ κατέλαβε τοῦτον. Φλόξ γὰρ ἐκ μέσου τῶν σπλάγχνων καὶ μυελών αὐτῷ ἀναφθεῖσα, μετ᾿ ὀδύνης ἀνυποίστου σε πρηνή κατὰ τοῦ ἐδάφους ασθμαίνοντα διέθετο, ὡς ἀμφό- τερα τα όμματα αὐτοῦ ἐκπηδήσαι, καὶ τυφλὸν καταλιπεῖν τὴν ἀνόσιον. Αἱ δὲ σάρκες αὐτοῦ συστα πείσαι τῇ ἀμέτρῳ δὲ ἐκκλύσει τῶν ὀστῶν ἀπέπι στον· καὶ οὕτως καταταπεὶς ἀπέρριψε την θεο- μάχον ψυχήν. Τούτῳ τῷ ἔτσι Λικινίῳ συμμα χήσαντι τῷ θείῳ Κωνσταντίνῳ καὶ ὑποκρινομένῳ Φλερῶς τὸν Χριστιανισμόν, ἀφορίσας το μοίραν της Ῥωμαίων γῆς (73) ἀπένειμεν, ἀναγορεύσας αὐτὸν βασιλέα, ἀπαιτήσας αὐτὸν συνθήκας μηδὲν κατὰ Χριστιανῶν πράττειν κακόν "; Εντεῦθεν ὁ τῶν τυράννων καθ' ἡμῶν χάριτι Θεοῦ πέπαυτα: " διωγμός. - Α. Μ. 5810. — Τούτῳ τῷ ἔτει ὁ μέγας Κωνσταν τίνος κ πάσης ο Ρωμαίων γῆς μονοκράτωρ γεν μενος (76); πᾶσαν εἰς τὰ θεῖα μετήγαγε φροντίδα, Εκκλησίας ἀνεγείρων (75) και φιλοτίμως ταύτας πλουτῶν ἐκ τοῦ δημοσίου λόγου. Οὗτος πρῶτον τε νόμον ἔγραψεν τοὺς εἰδώλων ναοὺς ἀποδίδοσθαι τοῖς τῷ Χριστῷ ἀφιερωμένοις (συνενομοθέτει δὲ αὐτῷ σ Με οι οι τους ἀνυποίστου Α. σε συσταπείσαι " μακτεῦσι 2. το βασιλικὴν οm. τὸ ἀπὸ κώμης Α, ἀπὸ κώμην τοίς. Ο μαγείαις Α, μαγεία σι τοῦτον] αὐτὸν 8. Οι μέσου ] βάθους μ. ανακύσεου οι κατὰ τοῦ ἐδάφους Α. κατ' ἐδάφους σ' αὐτοῦ τῇ ἀμ. Α, συσσαπῆσαι ἀμ. το απέρριψε κ οι ἀπέρρηξε ν ἀφορίσας Α, καὶ ἀφορίσας οι κακόν οι τέπαυται Α, πέπαυται οι πάσης Α πρατήσας σε πρῶτον νόμον ἔγραψεν τους Α προς τον νόμον ἔγρ. πρώτον τους Αέριος Μαξιμιανός ύδρωπι δεινῷ πιασθεῖς, ἐν Σαλώ ναις ἀπέθανεν Οὕτω τητα τῶν δυσσεβῶν ἐκκαθαρθέντων μόνοις ἐφυλάτ στο τὰ τῆς προσηση της βασιλείας βέβαια τε καὶ ἀνεπίφθονα Κωνσταντίνῳ καὶ Δικιννίῳ· CHRONOGRAPHIA. A contra in aciem educens, manus cum eis conseruit. Cody A. M. 5808. A. M. 5809. C Fidebat Maximinus dæmonum 'oraculis et magorum præstigiis : vividca crux ex adverso magno Cour stantino præibat. Snb primo conflictu versus in fu- gam tyrannus, magna exercitus ejus parte cæsa, exuit imperatoris vestem et insignia ; militari- que habitu sumριό, cum paucis sibi benevolis vico in vicum fugitivus vagabatur; klolorumque sacerdotibus et divinis congregatis, vocatis etiamr cunctis ln arte magica celebrioribus ac valibus, cunctos velut seductores- mactavit. A. G. $08. - Hierosolymorum episcopi 32. Mar curii aunus primus. Antiochia episcopi 23. Εustathii annus primus. Huc anno Galerium Maximianum vivum janıjam in piissimi Constantini manus casurum divina prae veniens ira occupavit. Ardor enim in mediis ejus visceribus et ossium medullis accensus cum intole rabili dolore et obstructo anbelitu cernuum in terram dejecit; adeo ut ambo ejus oculi exallirent e capite, et lumine privatum desererent impium. Carnes alle tem ejus immodica illa inflammatione putrescentes defluebant ossibus, atqne ita totus jam in saniem et tabum resolutus infensam Deo animam ero- Diuit. - A. C. 309. — Hoc anno Licinio armorum socio, ct religionem Christianam dolose simulanti sacra- tissimus Constantinus Romanorum ditionis partem administrandam assignavit : eodemque imperii col- lega renuntiato, ne quid mali adversus Christianos noliretur, fidem exegit et pacta. Ab hoc tempore tyrannorum adversum nos Dei gratia cessavit per- secutio. A. C. 310. -- Hoc anno magnus Constantinus Ronranæ ditionis compos factus, et solus imperio potitus, curam omuem ad disponendas. res divinas convertit, ecclesias construens, ipsasque ex publico ceusu liberaliter largeque ditans. Ilic legem scri- psit, Crispo ejus filio una cum eo sanciente, primum, idolorum templa viris. Christo consecratis VARIE LECTIONES. om. a. vulg. vulg. vulg. add. ex A et aliis. vulg alii, vulg. vag. om. a. vulg. h. 1. in cod. A Metrophanes, Byzantii epi- scopus, primum notatur. et alii, vulg. ac, vulg. JAC. GOARI NOTÆ. vas, Maximinus et Maximianus, Galerius quoque promiscue dictus. De illius morte Chronicon Ale- xandrinum ad annum Constantini undecimum: Fa- Galerius Maximianus hydrope gravi laborans Salonis (auctor cum Victore in Cilicia) decessit. Maximino, nova Constantinum inter et Licinium Romani orbis facta divisio: illudque est quod ad historiz postremam calcem scribit Eusebius: [sic] A Sic igitur impiorum sordibus expurgatis, præclara imperii gubernacula firma, stabilita, omnis invidiæ expertia, solis Constantino et Licinio jure remanserunt. Quæ subdit auctor ex eodem Eusebiano fonte manant. Virique Aurelius Victor nuper relatus assentitur : Maximinus ad Orientem, etc. lta potestas orbis Ro- mani duobus quæsita. stantinum præcipua erat imperii potestas. Eusebius lib. It, cap sub initium : idem uis. legendus. De vita Constant. lib. 11, cap. 44. i (72) Quod Galeri Maximiani flins esset adopti- D (73) Hand collato recenter imperio, sed devicto (74) Imperabat simul Licinius, sed penes Con (75) Relata Maximini crde, narrat bæc eadem

επισάμενος ἀμέτρῳ πλήθει συνέβαλεν αὐτοῖς, πε- ποιθὼς ὁ Μαξιμιανός μαντεύμασι τα δαιμόνων καὶ γνητικαῖς μαγγανείαις. Τοῦ δὲ ζωοποιοῦ σταυροῦ προάγοντος τῷ μεγάλῳ Κωνσταντίνῳ, ἅμα τῇ προσ- τραπεὶς ὁ τύραννος σὺν τῷ πλήθει κατασφατ- τομένῳ, τὴν βασιλικὴν "ἐσθῆτα ἀπέθετο, καὶ στρα- τωτικών περιθέμενος σχήμα μετ' ὀλίγων εὐνουστά- των τε διαδράς, ἀπὸ κώμης εἰς κώμην ᾤχετο, καὶ τοὺς ἱερεῖς τῶν εἰδώλων καὶ μάντεις ἀθροίσας, τοὺς οι διαβεβοημένους ἐπὶ μαγείαις τε καὶ προφήτας αὐτοῦ ὡς ἀπατεῶνας κατέσφαξεν. - Μακαρίου έτος α'. Ιεροσολύμων ἐπισκόπου λβ' Αντιοχείας ἐπισκόπου κγ' Ευσταθίου έτος σ Τούτῳ τῷ ἔτει μέλλοντα τὸν εὐσεβέστατον Κων- σταντίνον ζῶντα χειροῦσθαι τὸν Γαλλέριον Μαξιμια- Β *ν (72), προλαβοῦσα θεία ὀργὴ κατέλαβε τοῦτον. Φλόξ γὰρ ἐκ μέσου τῶν σπλάγχνων καὶ μυελών αὐτῷ ἀναφθεῖσα, μετ᾿ ὀδύνης ἀνυποίστου σε πρηνή κατὰ τοῦ ἐδάφους ασθμαίνοντα διέθετο, ὡς ἀμφό- τερα τα όμματα αὐτοῦ ἐκπηδήσαι, καὶ τυφλὸν καταλιπεῖν τὴν ἀνόσιον. Αἱ δὲ σάρκες αὐτοῦ συστα πείσαι τῇ ἀμέτρῳ δὲ ἐκκλύσει τῶν ὀστῶν ἀπέπι στον· καὶ οὕτως καταταπεὶς ἀπέρριψε την θεο- μάχον ψυχήν. Τούτῳ τῷ ἔτσι Λικινίῳ συμμα χήσαντι τῷ θείῳ Κωνσταντίνῳ καὶ ὑποκρινομένῳ Φλερῶς τὸν Χριστιανισμόν, ἀφορίσας το μοίραν της Ῥωμαίων γῆς (73) ἀπένειμεν, ἀναγορεύσας αὐτὸν βασιλέα, ἀπαιτήσας αὐτὸν συνθήκας μηδὲν κατὰ Χριστιανῶν πράττειν κακόν "; Εντεῦθεν ὁ τῶν τυράννων καθ' ἡμῶν χάριτι Θεοῦ πέπαυτα: " διωγμός. - Α. Μ. 5810. — Τούτῳ τῷ ἔτει ὁ μέγας Κωνσταν τίνος κ πάσης ο Ρωμαίων γῆς μονοκράτωρ γεν μενος (76); πᾶσαν εἰς τὰ θεῖα μετήγαγε φροντίδα, Εκκλησίας ἀνεγείρων (75) και φιλοτίμως ταύτας πλουτῶν ἐκ τοῦ δημοσίου λόγου. Οὗτος πρῶτον τε νόμον ἔγραψεν τοὺς εἰδώλων ναοὺς ἀποδίδοσθαι τοῖς τῷ Χριστῷ ἀφιερωμένοις (συνενομοθέτει δὲ αὐτῷ σ Με οι οι τους ἀνυποίστου Α. σε συσταπείσαι " μακτεῦσι 2. το βασιλικὴν οm. τὸ ἀπὸ κώμης Α, ἀπὸ κώμην τοίς. Ο μαγείαις Α, μαγεία σι τοῦτον] αὐτὸν 8. Οι μέσου ] βάθους μ. ανακύσεου οι κατὰ τοῦ ἐδάφους Α. κατ' ἐδάφους σ' αὐτοῦ τῇ ἀμ. Α, συσσαπῆσαι ἀμ. το απέρριψε κ οι ἀπέρρηξε ν ἀφορίσας Α, καὶ ἀφορίσας οι κακόν οι τέπαυται Α, πέπαυται οι πάσης Α πρατήσας σε πρῶτον νόμον ἔγραψεν τους Α προς τον νόμον ἔγρ. πρώτον τους Αέριος Μαξιμιανός ύδρωπι δεινῷ πιασθεῖς, ἐν Σαλώ ναις ἀπέθανεν Οὕτω τητα τῶν δυσσεβῶν ἐκκαθαρθέντων μόνοις ἐφυλάτ στο τὰ τῆς προσηση της βασιλείας βέβαια τε καὶ ἀνεπίφθονα Κωνσταντίνῳ καὶ Δικιννίῳ· CHRONOGRAPHIA. A contra in aciem educens, manus cum eis conseruit. Cody A. M. 5808. A. M. 5809. C Fidebat Maximinus dæmonum 'oraculis et magorum præstigiis : vividca crux ex adverso magno Cour stantino præibat. Snb primo conflictu versus in fu- gam tyrannus, magna exercitus ejus parte cæsa, exuit imperatoris vestem et insignia ; militari- que habitu sumριό, cum paucis sibi benevolis vico in vicum fugitivus vagabatur; klolorumque sacerdotibus et divinis congregatis, vocatis etiamr cunctis ln arte magica celebrioribus ac valibus, cunctos velut seductores- mactavit. A. G. $08. - Hierosolymorum episcopi 32. Mar curii aunus primus. Antiochia episcopi 23. Εustathii annus primus. Huc anno Galerium Maximianum vivum janıjam in piissimi Constantini manus casurum divina prae veniens ira occupavit. Ardor enim in mediis ejus visceribus et ossium medullis accensus cum intole rabili dolore et obstructo anbelitu cernuum in terram dejecit; adeo ut ambo ejus oculi exallirent e capite, et lumine privatum desererent impium. Carnes alle tem ejus immodica illa inflammatione putrescentes defluebant ossibus, atqne ita totus jam in saniem et tabum resolutus infensam Deo animam ero- Diuit. - A. C. 309. — Hoc anno Licinio armorum socio, ct religionem Christianam dolose simulanti sacra- tissimus Constantinus Romanorum ditionis partem administrandam assignavit : eodemque imperii col- lega renuntiato, ne quid mali adversus Christianos noliretur, fidem exegit et pacta. Ab hoc tempore tyrannorum adversum nos Dei gratia cessavit per- secutio. A. C. 310. -- Hoc anno magnus Constantinus Ronranæ ditionis compos factus, et solus imperio potitus, curam omuem ad disponendas. res divinas convertit, ecclesias construens, ipsasque ex publico ceusu liberaliter largeque ditans. Ilic legem scri- psit, Crispo ejus filio una cum eo sanciente, primum, idolorum templa viris. Christo consecratis VARIE LECTIONES. om. a. vulg. vulg. vulg. add. ex A et aliis. vulg alii, vulg. vag. om. a. vulg. h. 1. in cod. A Metrophanes, Byzantii epi- scopus, primum notatur. et alii, vulg. ac, vulg. JAC. GOARI NOTÆ. vas, Maximinus et Maximianus, Galerius quoque promiscue dictus. De illius morte Chronicon Ale- xandrinum ad annum Constantini undecimum: Fa- Galerius Maximianus hydrope gravi laborans Salonis (auctor cum Victore in Cilicia) decessit. Maximino, nova Constantinum inter et Licinium Romani orbis facta divisio: illudque est quod ad historiz postremam calcem scribit Eusebius: [sic] A Sic igitur impiorum sordibus expurgatis, præclara imperii gubernacula firma, stabilita, omnis invidiæ expertia, solis Constantino et Licinio jure remanserunt. Quæ subdit auctor ex eodem Eusebiano fonte manant. Virique Aurelius Victor nuper relatus assentitur : Maximinus ad Orientem, etc. lta potestas orbis Ro- mani duobus quæsita. stantinum præcipua erat imperii potestas. Eusebius lib. It, cap sub initium : idem uis. legendus. De vita Constant. lib. 11, cap. 44. i (72) Quod Galeri Maximiani flins esset adopti- D (73) Hand collato recenter imperio, sed devicto (74) Imperabat simul Licinius, sed penes Con (75) Relata Maximini crde, narrat bæc eadem

THEOPHANIS Α καὶ Κρίσπος (76) ὁ υἱὸς αὐτοῦ): δεύτερον δὲ Χρι στιανούς (77) μόνους να στρατεύεσθαι, ἐθνῶν τε καὶ στρατοπέδων ἄρχειν, τοὺς δὲ ἐπιμένοντας τῇ εἰδω λολατρεία κεφαλικώς τιμωρεῖσθαι· τρίτον τὰς πασχαλίους δύο εβδομάδα; (78) ἀπράκτους τελεῖν, τήν τε πρὸ τῆς ἀναστάσεως καὶ τὴν μετ' αὐτήν. Τούτων οὕτως ἐχόντων, εἰρήνη βαθεία και γαλήνη κατέσχε τὴν οἰκουμένην, καὶ ἀγαλλίασι; ο' τους πιστούς, προστρεχόντων όσημέραι " πάντων τῶν ἐθνῶν τῇ πίστει του Χριστοῦ καὶ βαπτιζομένων, καὶ τὰ πατρῷα είδωλα συνθλαττόντων. Τὸν δὲ πήχυν τῆς ἀναβάσεως (79) τοῦ κατὰ τὴν Αἴγυπτον ποταμοῦ τοῦ ' Νείλου ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ ἐνομοθέτησεν ἀναφέρε σθαι, καὶ οὐκ ἐν τῷ Σεραπείῳ ", ώς είθιστο τοῖς Ἕλλησι. Λικίνιος δὲ πρὸ τοῦ τελείως μανῆναι εἰς Αντιόχειαν ἐλθὼν Θεότεχνον γόητα (80) καὶ τοὺς σὺν αὐτῷ μετὰ πολλὰς βασάνους ἀνεῖλε. Α. Μ. 5811. -- Τούτῳ τῷ ἔτει Λικίνιος ήρξατο κατὰ Χριστιανῶν (81) διωγμὸν κινεῖν. Καὶ πρῶταν μὲν τοὺς ἐν τῷ παλατίν Χριστιανοὺς ἐδίωξε, λήθην λαβὼν τῆς τῶν πρὸ αὐτοῦ τυράννων καθαιρέσεως καὶ τῶν πρὸς τὸν μέγαν Κωνσταντίνον συνθηκών. Γυναικομανῶν δὲ καὶ ἀδικῶν καὶ φονεύων Χριστια- νοὺς οὐκ ἐπαύετο. Τούτῳ διὰ γραμμάτων ὁ θεῖος Ο Κωνσταντίνος κελεύσας ἀποστῆναι τῆς μανίας οὐκ ἐπείσθη ". Οὗτος καὶ Βασιλέα τὸν ἐπίσκοπον 'Αμα ασίας", καὶ, ὥς τινές φασι, καὶ τοὺς ἁγίους τεσσαράκοντα μάρτυρας (83), καὶ ἄλλους πολλούς διὰ βασάνων τελειωθῆναι ἐποίησε. - · Βυζαντίου επισκόπου τ' Αλεξ - Α. Μ. 5812, άνδρου έτος α. Ο Τούτῳ τῷ ἔτει Αρειος * δ. της μανίας επώνυ μος (83) ἐν 'Αλεξανδρείᾳ τὴν ἑαυτοῦ αἵρεσιν ἐπ' οι του μένους Α. μόνον ἀγαλλίας Α. οι οσημέραι] ὡς ἡμέρας ὡς ἡμέραν να β Α. ἢ τοῦ σαι. 2. * Σεραπίφ Σαράπιδι π. μονήσει οι μανείσαι Α. * τὴν μέγαν Λ, τον μέγα επίβ. ο θείος] μέγας ». " επείσθη Α, έπεισεν Αμασείας Α, ᾿Αμασίας ἁγίους, Δ οι. τεσσαράκοντα, ο Αρειος ὁ Α, ὁ ᾿Αρειος Ελλήνων, ὡς ἄρα ὁ Σάραπις εἴη ὁ τὸν Νεῖλον ἀνά των ἐπὶ ἀρδείᾳ τῆς Αἰγύπτου τῷ εἰς τὸν ναὸν τοῦ Σαράπιδος κομίζεσθαι, Κωνσταντίνος εἰς τὴν ἐκκλη σαν τον πήχυν 'Αλεξανδρέων μετατιθέναι ἐκέ- λεύσε· πρό του μανήναι Λικίνιον, Λικίνιον, Λικίννιον. μανής. Αρετ. "Αρες, βροτολοιγε, μιαιφόνε, τειχεσιπλῆτε. adicenda : secundum, solos Christianos in mili- tiam ascribendos, ipsosque gentibus et exercitibus imperare : qui peratorent in idolorum culus, capit: n:ulctarentur : tertium, duas paschales hebdoma- daª, tum quæ resurrectionem præcederet, tum qua: sequeretur, ab ornal opere feriari. His ita disposi- is, profumila pax et jucunds tranquillitas, gentibus cuuictis in lies ad Christi fdem studiose acceden- tibus et baptismo lustratis et patria cònfringentibus simulacra, universum orbem occupavit. Mensuram quoque exundantis Nili, qui duvius est in Egypto, et aquæ ejus incrementorum, non jam amplius in Se- vapidos fanum, prout ethnicis pridem more rece- plum, sed in ecclesiam inferri "senxit. Licinins autem antequam iuusaniret penitus, Antiochiam adveniens, Theotecnum praestigiatorem una cun B sociis post muitos cruciatus interemit. - A. G. 311. · lloc anno persecutionem adversus Christianos movere cœpit Licinius. Et primo quidem pracculentium tyrauyorum uccis immempor, Taderis quoque cuin magno Constantino initi oblitus, Chri- stianos omnes palatin expulit. Circa insanos mulje- rum amores, tum scelera, et Christianorum cædes psšidue versabatur: nec litteris magni Constantini jussus ab hacce vecordia desisteret, morem gessit. Uic Basileum Amaseæ episcopum, et, ut quidam ferunt, quadraginta martyres, et plurimos alios formentis consummari mandavit. A. C. 312. primus. . A. Byzantii episcopi Alexandri aunus Lloc anno Arius, ab insauia nomen adeptus, in publico ecclesiæ conventu excogitatam a se hære- • . VARIE LECTIONES. . om. h. " A et alii, am. e, vulg. vulg. * add. ex a, sed a vulg. JAC. GOARI NOTÆ. verbis istis collign. Ante Licinii siquidem lethum dignitatem illam sexennio tenuerat. Licinius pone auno Coustantini decimo nono sublatum scribet auctor inferius ex hujusmodi Victoris textimonio illustrandus Ascripti imperio Cæsarum cUMINUNER libri Crisps, Constantinusque Flaviogeniti, Licinia wus Licinio. Itaque sexennio post, reple paçe, apud Thracas Liciuius pulsus, Chalcedona conces- sit, etc. lib. ut De vita Const. cap. 45, quas Baronius illu- strat ad senum num. et seqq. et ad annum num. 76. Arcadio A. A. A. ascripta. Cam gentiles affirmarent Serapidem exse, qui Nilum ad .Egypti agros irrigandos introduceret, propterea quod mensura aquæ inundantis in templum Serapidis essel deportata, Constantinus mensuram ad ecclesiam Alexandrinam transferri jubet. De ni- Imctrie ad putei latcra Strabo : de aliis ad sata, D . adl columnas etc. alii. auelor de cujus in Chre- stauos insania anno sequenti. Quem porro scribit hic prius scripserat posita, tum vero firmata imperit cunt Licinio di visione, anno deinde duodecimio mota in Christ'anos Licinii ejusdem persecutio, decimo quinto de- scribitur ex Aurelii Victoris auctoritate: Ita pote- stus orbis Romani duobus quæsita : qui quamvis per Flavii sororem nuptam Licinio connexi inter se erant : ob diversos mores tamen anpie briennium congruere quivere. De Licinio plura Eusebius lib. x, cap. 9, et De vita Const. lib. ut cap. 1, ubi de Basilio - nulla, de quo Baronius fuse ad amiwa Christi 316, num. et seq in ipsos martyres. tims Magnus exagitavit, et flomericis versibus_in eum lusit, Videndus Epiphanius hæresi, 69, el Ba - ronius ad annum num. 10. Suidas v. 'Ape:n- Homerus ironic dealis ausam his ve his, Mars, Mars hominum pernicies, inquinate cædibus, murorum oppugnator, (76) Crispuin hoc anno Cesarem renuntiatum es (77) Ista pariter aul Eusebii mentem intelligenda, (28) Exstal lex colicis Theodosiani lib. 11 De feriis, 11. VIII, verum impp. Valentiniano, Theodosio et (79) Socrates lib. 1, cap. 15 : Λεγόντων δὲ τῶν (80) Thcotecni mortem huc referendam ceasarit (81) Maximini cæde anno Constəntiqi undecimo (82) Luter quos præcipuus Basilius Magnus orat. (33) Arium ceu furentem suis litteris Constan-

συνεργούντος αὐτῷ τοῦ πονηροῦ, μὴ φέροντος βλέπειν τὴν εἰρήνην τῆς Ἐκκλησίας. Εγένετο δὲ καὶ τε πεισμὸς ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ. λαβρότατος, ὥστε πεσεῖν οἰκίας πολλὰς καὶ λαὸν πολὺν ὀλέσθαι. Τούτῳ τῷ ἔτει μαθὼν ὁ μέγας Κωνσταντίνος (85) τὴν τοῦ ᾿Αρείου κίνησαν σφόδρα λυπηθείς, έγραψεν Ἀλεξάνδρῳ καὶ ᾿Αρείῳ κοινήν ἐπιστολὴν, συμβουλεύων καταλῦσαι τὴν πονηρὰν κίνησιν καὶ εἰρηνεῖται εἰς ἀλλήλους. Απέστειλε δὲ περὶ ᾿Αρείου, καὶ ἐν τῇ ᾿Ανατολή διορθωτό με Ἰουδαϊκώτερον ἑορτάζοντας τὸ Πάσχα. Υπέστρεψε δ. Η άπρακτος πρὸς ἀμφότερα. Τούτῳ τῷ ἔτει καὶ Κώνσταντα τὸν υἱὸν αὐτοῦ Κωνσταντίνος (87) ὁ μέγας προεβάλετο Καίσαρα, καὶ ἀπέστειλεν ἐς Γαλλίας 10. Α. Μ. 5814. Τούτῳ τῷ ἔτει, ὡς φασί τινες (48), Κωνσταντίνος ὁ μέγας σὺν Κρίσπῳ τῷ υἱῷ αὐτοῦ ἐν Ρώμῃ ὑπὸ Σιλβέστρου "' ἐβαπτίσθη ", ὡς οἱ κατὰ Β αὐτοῦ 2. " λαὸν πρὸς πολὺν ὀλέσαι Α. διορθωτώμενος. Η διορθωσόμενος Κώνσταντα Α, Κώνσταν κ ἐς Γαλλίας ἐν Γαλλία σιλεὺς ἐν τῇ Ῥώμῃ ὑπὸ Σιλβέστρου σὺν Κρίσπῳ τῷ υἱῷ αὐτοῦ. εβαπτίσθη Α ἐβαπτίσθησαν Κουδρούβην δὲ Ὅσιος ἐν τῇ Ανατολή, διορθωσόμενος τους "Ανα τολικούς μιλωτίο διορθωσάμενος διορθωσόμενος τον λυ αὐτοῦ προβαλόμενος Καίσαρα, εἰς Γαλλίας Τὸν δὲ νεώτερον Κωνσταντα ἐν τῇ τριακονταετηρίδι τῆς ἑαυτοῦ βασιλείας ἐχειροτόνησεν. Αὐτός σοι παρασκευά- σει κολυμβήθραν εὐσεβείας ἐν ᾗ βαπτίσει σε: - CHRONOGRAPHIA. petuo pacis ecclesiastica adversario, schismatis auctorem se præbuit. Horrendus autem- terræ -mo- tus Alexandriæ contigit, quo pleraque diruta æði- ficia, et innumera populi multitudo periit. - ixxinslag paviowse xat axioua sipisao (81), A sim prædicavit : et opitulae naligno spiritu, per- A. M. 5813. xal "Os:ov tòv inlexomov Kodpoúán; ¿v'Adɛɛavôpzly voy!! (86) toù; àvarolixoù; ix malaid; cuela A. G. 313. Hoc anno magnus Constantinús cum Arii motum rescivisset et ægre ferret, ad Alexandrum et Arium, ut malignum omnem dissi- dii motum dissolverent et pacem inter se agerent. cominunem epistolam dedit. Sed et ejusdem Arii causa Ilosium Cordalensem episcopum misit Alexandriam, et mox in- orienten, ad antiquam orientalium-consuetudinem, qua Judaico vicini ri- tui Pascha celebrabant, emendandam. biraque ta- men re infecta, reversus est. Hoc eodem anno magnus Constantinus Blium Constantem declaravit Cæsarem et in Galliam mi- sil. - A. C. 514. Hoc anno, ut nonnulli referunt, magnus Constantinas cam Crispo filio Romæ a Sylve- stro baptizatus est : prout ad hanc usquo-diem ve- VARIÆ LECTIONES. i in cod. a xxi add. ex A. e. 13- 8- vulg. " & om A. vulg. Aae f; vulg. buic anno præmittitur hæe inscriptio, quæ etiam in marg. e legitur: nos 16antison Kwvstatives Ba- et alii, vulg. “úng of A à e. öroɩ vulg. JAC. GOARI NOTÆ. Licinium relatis, pugnas in Arium ab Ecclesia, insti- Intas narrat: earum vero primos tumultus et oppo- sitarum invicem senteutiarum, velut digladiantium, agimina non auno hoc primum cbacta, et in invicem commissa, ex ecclesiasticis annalibus compertum est: quinimo dissidiorum flammas longe lateque serpentes, et in altum latas, præ- senle anno cominoustral: de quibus memoratus Eusebius lib. at De vita Const. cap. 60. ex Eusebio lib. De vita Const. cap. et ex So- rate lib. 1, cap. deprompta, qui pariter Cordubam · pronuntiat. • brandi paschalis ordinem, cur confestim &rpaxt?; rediisse Hosius describitur? corruptus sane hic focus, cujus vice legendum existimo: 'Elbet Venerat sane Hosius in Orientem corre- cturus, incolas, et ad ordinem revocaturus, etc., sola vox in D vintata locum omnem reparet, et expositioni, quam ad textum adhibui, locum dederit. Hæc porro ex Sozomieni lib. 1, cap, oxcerpta : memorat eadem Eusebius lib. De vita Const. cap. 5. Constantini Landatum facinus Silvestro papæ tribuit Baronius ad annum Christi hum. 160. stanțini decimuin septimum scribit: Kivotavta andazɛtàzv. Vitiose uterque; vel Theophanis nostri librarius, Coustantii vice, Constamis supposuit nomen. Anno quippe ætatis tricesimo, qui imperii tertius decimus, Constans a Maguentio occisus patris decimo septimo Cæsar creari, nisi forte bi- mus, haud potuit. Annos vero triginta natum, im- peril decimo septimo, a Cæsaris arrepta dignitate intellige, trucidatum refert Eutropius lib. x, cujus verba auctoris errorem forent, ubi Licinii ca:de narrata legimus: Eo tempore res Romana sub uno Angusto el tribus Cæsaribus (quod nunquam alias), fuit: cum liberi Constantini Galliæ, Orienti„. Ita- liæque præessent. Vetum de temporibus Licinjana clade posferioribus ratio temporum et Aurelii Victoris auctoritas suadent hæc intelligenda: paulo- post enim de Constantis interitu verba faciens : Obiit anno imperii (id est Cæsareæ dignitatis colla- tæ) decimo septimo, ait Eutropius idem, ætatis trice- simo : ante patris itaque mortem annis quatuorde- cim cum aliis.Cæsar non valuit designari. Aurelius autem Victor Licinii morte relata, Eo modo, subdit,. resp. unius arbitrio regi cœpit, liberis Cæsarum nomina diversa retentantibus; namque ea tempestule imp. nostra Constantio (vide Constantium Constantis Inco scribendum) insigne Cresaris datum. Et infe- rius, confectis adversus Sirmatas bellis : Interea,. inquit, Gothorum, Sarmatarumque stratæ gentes, filiu que cunctorum minor, Constans nomine, Cæsar. fit: que narratio præsenti, quam elucubramus, toto decennio posterior est. Conferendus cum istis Eusebius De vita Constant. lib. IV, cap. 40. Con- stantem anno paterni imperii Cæsarem elevatumi testatur Socrates ad cap. lib. i calcem : Baronius ad annum Christi num. et seqq. sunt concilii, Romani PP. actorum Sylvestri auctor, et Adrianus papa epistola ad synodum septimam, quae synoli ejusdem act. lecta fuit et approbata, in qua verba hæc de Sylvestro ad Constantinum habentur : Ille tibi piscinam pietatis præparabit, in qua baptizabil te. His addendus Zosimus et Sosomenus, lib. cap. 5, si bene percipiatur pluraque apud eum- dem Baronium requirenda; qui etiam Constantinum anno imperii decimo octavo, in quo decimus nonus a Septembri incipit, sacro baptismate tinctum as- scrit, ex Anastasio, qui non adeo antiquorum secta- Tor, quam Theophanis interpres exstitit. De Crispi baptismo Baronius ad annum 324, num. 15. (84) Eusebium Theophanes secutus, bellis adversus C (85) Sententia integra, verbis nonnihil immutatis (86) A si restituit et composuit in Oriente cele- (87) Cedrenus auctorem secutus ad annum Coit- (88) Antiquiores Theophane, quos amplectitur

Α τὴν πρεσβυτέραν Ῥώμην μέχρι σήμερον τον βα Β ε 10. πειστήρα ἔχουσιν (39) εἰς μαρτυρίαν, ὅτι ὑπὸ δι βέστρου ἐν Ῥώμη ἐβαπτίσθη, μετὰ τὴν ἀναίρεσιν τῶν τυράννων. Οἱ δὲ κατὰ τὴν Ἀνατολὴν (10) έν Νικομηδείᾳ φασὶν αὐτὸν περὶ τὸν θάνατον ὑπὰ Ευσεβίου τοῦ Νικομηδέως Αρειανού βεβαπτίσθαι· ἔνθα καὶ ἔτυχεν αὐτὸν κοιμηθῆναι. Αναβαλλόμεν νος γὰρ ἦν τὸ βάπτισμα, φασίν, ἐλπίζων ἐν τῷ Ἰορδάνῃ * βαπτισθῆναι ποταμῷ. Ἐμοὶ δὲ ἀληθέστε ρον φαίνεται τὸ ἐν ὑπὸ Σιλβέστρου ἐν Ῥώμη βε βαπτίσθαι αὐτὸν, καὶ τὰς ἐπ' ὀνόματι αὐτοῦ φερο μένας διατάξεις προς Μιλτιάδην πεπλασμένας εἶναι: τοῖς 'Αρειανοῖς, δόξαν ἐντεῦθεν περιποιήσαι εν πολλα δάζουσιν ἑαυτοῖς, ἢ τὸν εὐσεβῆ " βασιλέα κακίζειν ἐθέλουσιν, ἀβάπτιστον δεικνύντες " (91) ἐντεῦθεν, όπερ ἄτοπον καὶ ψευδές. Εἰ γὰρ οὐκ ἦν βεβαπτι σμένος ἐν τῇ κατὰ Νίκαιαν συνόδων, λοιπὸν οὐδὲ μετο ελάμβανε τῶν θείων μυστηρίων, οὐδὲ συνήρχε το (92) τοῖς ἁγίοις Πατράσιν, ὅπερ ατοπώτατόν ει ἐστι καὶ λέγειν καὶ φρονεῖν. "Αλλοι δὲ ἐς 'Αρειανοί καὶ Ἕλληνες (93) ὡς νόθον διαβάλλους. τὸν μέγαν Κωνσταντίνον· ψεύδονται δὲ καὶ οὗτοι. Ἡ γάρει γενεαλογία αὐτοῦ βασιλικὴ ὑπῆρχε καὶ πρὸ Διοκλη τιανού. Ο γὰρ πατὴρ αὐτοῦ Κωνστάντιος θυγατρι δοῦς & ἦν Κλαυδίου (94) τοῦ βασιλέως, καὶ ἐξ Ελέ- νης της πρώτης αὐτοῦ γυναικὸς ἔσχε τὸν μέγαν Κωνσταντίνον. Εἶχε δὲ καὶ ἄλλους υἱοὺς ἐκ Θεοδώρας τῆς θυγατρὸς Μαξιμιανοῦ " τοῦ Ερκουλίου, ἀδελφῆς δὲ Μαξεντίου, τοῦ κατὰ τὴν 'Ρώμην τυραννήσαντος, καὶ ἀναιρεθέντος ὑπὸ Κωνσταντίνου περὶ Μουλυΐαν ε τὴν γέφυραν (95), ὅτε καὶ τὸ τοῦ σταυροῦ σημείου ἐθεάσατο ἐν τῷ οὐρανῷ, καὶ Φαύστας τῆς γαμετῆς τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου. Καὶ μηδεὶς θαυμαζέτω, εἰ πρὸ τοῦ βαπτίσματος Ελληνίζοντες δύο αδελφάς ἔγημαντ ὁ πατὴρ καὶ ὁ υἱός. Εἰσὶ δὲ αἱ γενέσεις αὐτῶν οὕτως, ὡς ὑποτέτακται οι Ἰορδάνῃ. περί] κατά η οι αὐτὸν σοι. :. με τὸ βάπτ. Α, τῷ β. ναίς. φησὶν Α. Α. Ἰορδάνει νικ. το ἀληθέστερον Α, τὸ ἀληθὲς τα τὸ Α. περιποιήσει Α, περιποιεῖσθαι τα τὸν εὐσεβῆ Α τὸν πανευσεβή κα ἐν δείκνυσιν 1. το συνήρχετο Α. ε, συνηύχετο Οι άτοπον Α. διαβάλλουσι λ, διαβάλλονται ἡ γὰρ καὶ γὰρ ἡ θυγατρίδης ἐξ Ελένης τῆς ἐν, Ελ. ἐκ τῆς ο Μαξιμιανού Δ, του Μαξ. Μουλιαν Μουλαίαν ἔγημα, δ', έγιμον ἶν' ἐπειδὰν πρὸς τὴν πάλαι μοι ποθουμένην τῆς ὑμετέρας διαθέσεως ὅτιν ἀφίκωμα, ἐν μιᾷ καὶ τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ τὴν ἁγίαν ἑορτὴν ἐπιτε λέξαι δυνηθώ · επιτελεί, Ο κατηχούμενος, οὐδέποτε Πάσχα ἐπιτελεῖ, ἐπειδὴ προσφορά; οὐ κοινωνεῖ· λαία, SJ THEOPHANIS teris Rome incole baptisterium cjus servant, in testimonium el fidem, post tyrannorum necem eum a Sylvestro Romæ fuisse baptizatum: alii in Oriente, Nicomedia videlicet, ab Eusebio Nicomedia præ- sule, Ariane partis fautore, circa mortis tempus baptismo lustratum asserunt: quo loco eumdem obdormisse contigit. Differebat enim, ut aiunt, Jordanis fuente se tingendumi sperans. Nihi, sane tanquam pro vero compertum est cum a Sylvestro Romæ baptizatum: perindeque constitutiones að Miltiadem ejus nomine vulgatas ab Arianis conti- clas apud me indubium. Hinc vel suum facere stu- dent, vel certe piissimum imperatorem infamiare conautur, absque baptismate eum decessisse de- clarantes, quod absurdum est et a vero alienum. Nondum enim lustratus oi Nicæum interfuisset sy- nodo, sane neque divinoram mysteriorum exstitisset particeps, neque omnino cum sanctis Patribus con- venisset : id vero dicere, nedum sentire, iniquis- ximum est. Alii vero Ariani et ethnici, velut spu- rium "calunniantur magnum Constantinum : at mentiuntur et ipsi, regia siquidem est cjus familia, et ante Diocletianum nobilis. Pater quippe Con- stantius Claudii imperatoris nepos exstitit, et ex priore cum Helena conjuge connubio suscepit ma- guum Constantinum. Habuit et alios filios ex Theo- dora, Maximiani Herculii filia et Maxentii (qui diram Romæ tyrannidem exercuit, et ad Milvium poutem a Constantino fuit occisus, cum crucis si- guumn in caelo conspexit) sorore, sorore item Fau- stæ, magni Constantini conjugis. Nullus autem miretur patrem et filium ethnico ritu viventes duas sorores in matrimonium sibi copulasse. Hæе vero est stirpis eorum series, prout subjicitur : C VARLE LECTIONES. c'. vulg. add. ex vulg. a, vul ôt om. A. vulg. A et alii, vulg. Par. vulg. vulg. b, vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. et seqq. declaratus synodo prima CP. orasse Constantinum, ex Eusebio demonstrat Ba- ronius ad annum citatum wun. 49, quibus impe ratoris ejusdem de se ipso testimonium epist. ad Ecclesias apud Eusebium lib. ut, cap. adjun- gendumn superest : Ui simul atque desiderato disposi- tionis vestras conspectu frui licitum fuerit, uno codemque die vobiscum sanctum festum peragere I possim. Quis autem festum apuus quam qui precibus et sacramentis communicat? Chryso- stomus in eos qui Paschatis antiqui ritu jejunant : inquit, Nusquam calecku - menus Pascha celebrat, quia nusquam oblationi coID- municat. Baron, ad an. a num. ad 23. Eutropio Ramanæ gentis nobilissimo, qui genus ab Enea deducebat, et matre Claudia, Claudii Augusti filia. nuucupat ponitem Milvium. (89) Barowns idem num. 56 et seq. (90) Referuntur ac refelluntur a Baronio num. (91) Arianorum quippe baptismus nullius roboris (92) Christiano ritu cum fidelibus convenisse et (95) Quibus adl Theophan. nientem opponit se (94) Pomponius Lælus : Constantius natus est patre (95) Italicum vulgus ponte Mole, a quo vox Mou-

Α τὴν πρεσβυτέραν Ῥώμην μέχρι σήμερον τον βα Β ε 10. πειστήρα ἔχουσιν (39) εἰς μαρτυρίαν, ὅτι ὑπὸ δι βέστρου ἐν Ῥώμη ἐβαπτίσθη, μετὰ τὴν ἀναίρεσιν τῶν τυράννων. Οἱ δὲ κατὰ τὴν Ἀνατολὴν (10) έν Νικομηδείᾳ φασὶν αὐτὸν περὶ τὸν θάνατον ὑπὰ Ευσεβίου τοῦ Νικομηδέως Αρειανού βεβαπτίσθαι· ἔνθα καὶ ἔτυχεν αὐτὸν κοιμηθῆναι. Αναβαλλόμεν νος γὰρ ἦν τὸ βάπτισμα, φασίν, ἐλπίζων ἐν τῷ Ἰορδάνῃ * βαπτισθῆναι ποταμῷ. Ἐμοὶ δὲ ἀληθέστε ρον φαίνεται τὸ ἐν ὑπὸ Σιλβέστρου ἐν Ῥώμη βε βαπτίσθαι αὐτὸν, καὶ τὰς ἐπ' ὀνόματι αὐτοῦ φερο μένας διατάξεις προς Μιλτιάδην πεπλασμένας εἶναι: τοῖς 'Αρειανοῖς, δόξαν ἐντεῦθεν περιποιήσαι εν πολλα δάζουσιν ἑαυτοῖς, ἢ τὸν εὐσεβῆ " βασιλέα κακίζειν ἐθέλουσιν, ἀβάπτιστον δεικνύντες " (91) ἐντεῦθεν, όπερ ἄτοπον καὶ ψευδές. Εἰ γὰρ οὐκ ἦν βεβαπτι σμένος ἐν τῇ κατὰ Νίκαιαν συνόδων, λοιπὸν οὐδὲ μετο ελάμβανε τῶν θείων μυστηρίων, οὐδὲ συνήρχε το (92) τοῖς ἁγίοις Πατράσιν, ὅπερ ατοπώτατόν ει ἐστι καὶ λέγειν καὶ φρονεῖν. "Αλλοι δὲ ἐς 'Αρειανοί καὶ Ἕλληνες (93) ὡς νόθον διαβάλλους. τὸν μέγαν Κωνσταντίνον· ψεύδονται δὲ καὶ οὗτοι. Ἡ γάρει γενεαλογία αὐτοῦ βασιλικὴ ὑπῆρχε καὶ πρὸ Διοκλη τιανού. Ο γὰρ πατὴρ αὐτοῦ Κωνστάντιος θυγατρι δοῦς & ἦν Κλαυδίου (94) τοῦ βασιλέως, καὶ ἐξ Ελέ- νης της πρώτης αὐτοῦ γυναικὸς ἔσχε τὸν μέγαν Κωνσταντίνον. Εἶχε δὲ καὶ ἄλλους υἱοὺς ἐκ Θεοδώρας τῆς θυγατρὸς Μαξιμιανοῦ " τοῦ Ερκουλίου, ἀδελφῆς δὲ Μαξεντίου, τοῦ κατὰ τὴν 'Ρώμην τυραννήσαντος, καὶ ἀναιρεθέντος ὑπὸ Κωνσταντίνου περὶ Μουλυΐαν ε τὴν γέφυραν (95), ὅτε καὶ τὸ τοῦ σταυροῦ σημείου ἐθεάσατο ἐν τῷ οὐρανῷ, καὶ Φαύστας τῆς γαμετῆς τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου. Καὶ μηδεὶς θαυμαζέτω, εἰ πρὸ τοῦ βαπτίσματος Ελληνίζοντες δύο αδελφάς ἔγημαντ ὁ πατὴρ καὶ ὁ υἱός. Εἰσὶ δὲ αἱ γενέσεις αὐτῶν οὕτως, ὡς ὑποτέτακται οι Ἰορδάνῃ. περί] κατά η οι αὐτὸν σοι. :. με τὸ βάπτ. Α, τῷ β. ναίς. φησὶν Α. Α. Ἰορδάνει νικ. το ἀληθέστερον Α, τὸ ἀληθὲς τα τὸ Α. περιποιήσει Α, περιποιεῖσθαι τα τὸν εὐσεβῆ Α τὸν πανευσεβή κα ἐν δείκνυσιν 1. το συνήρχετο Α. ε, συνηύχετο Οι άτοπον Α. διαβάλλουσι λ, διαβάλλονται ἡ γὰρ καὶ γὰρ ἡ θυγατρίδης ἐξ Ελένης τῆς ἐν, Ελ. ἐκ τῆς ο Μαξιμιανού Δ, του Μαξ. Μουλιαν Μουλαίαν ἔγημα, δ', έγιμον ἶν' ἐπειδὰν πρὸς τὴν πάλαι μοι ποθουμένην τῆς ὑμετέρας διαθέσεως ὅτιν ἀφίκωμα, ἐν μιᾷ καὶ τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ τὴν ἁγίαν ἑορτὴν ἐπιτε λέξαι δυνηθώ · επιτελεί, Ο κατηχούμενος, οὐδέποτε Πάσχα ἐπιτελεῖ, ἐπειδὴ προσφορά; οὐ κοινωνεῖ· λαία, SJ THEOPHANIS teris Rome incole baptisterium cjus servant, in testimonium el fidem, post tyrannorum necem eum a Sylvestro Romæ fuisse baptizatum: alii in Oriente, Nicomedia videlicet, ab Eusebio Nicomedia præ- sule, Ariane partis fautore, circa mortis tempus baptismo lustratum asserunt: quo loco eumdem obdormisse contigit. Differebat enim, ut aiunt, Jordanis fuente se tingendumi sperans. Nihi, sane tanquam pro vero compertum est cum a Sylvestro Romæ baptizatum: perindeque constitutiones að Miltiadem ejus nomine vulgatas ab Arianis conti- clas apud me indubium. Hinc vel suum facere stu- dent, vel certe piissimum imperatorem infamiare conautur, absque baptismate eum decessisse de- clarantes, quod absurdum est et a vero alienum. Nondum enim lustratus oi Nicæum interfuisset sy- nodo, sane neque divinoram mysteriorum exstitisset particeps, neque omnino cum sanctis Patribus con- venisset : id vero dicere, nedum sentire, iniquis- ximum est. Alii vero Ariani et ethnici, velut spu- rium "calunniantur magnum Constantinum : at mentiuntur et ipsi, regia siquidem est cjus familia, et ante Diocletianum nobilis. Pater quippe Con- stantius Claudii imperatoris nepos exstitit, et ex priore cum Helena conjuge connubio suscepit ma- guum Constantinum. Habuit et alios filios ex Theo- dora, Maximiani Herculii filia et Maxentii (qui diram Romæ tyrannidem exercuit, et ad Milvium poutem a Constantino fuit occisus, cum crucis si- guumn in caelo conspexit) sorore, sorore item Fau- stæ, magni Constantini conjugis. Nullus autem miretur patrem et filium ethnico ritu viventes duas sorores in matrimonium sibi copulasse. Hæе vero est stirpis eorum series, prout subjicitur : C VARLE LECTIONES. c'. vulg. add. ex vulg. a, vul ôt om. A. vulg. A et alii, vulg. Par. vulg. vulg. b, vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. et seqq. declaratus synodo prima CP. orasse Constantinum, ex Eusebio demonstrat Ba- ronius ad annum citatum wun. 49, quibus impe ratoris ejusdem de se ipso testimonium epist. ad Ecclesias apud Eusebium lib. ut, cap. adjun- gendumn superest : Ui simul atque desiderato disposi- tionis vestras conspectu frui licitum fuerit, uno codemque die vobiscum sanctum festum peragere I possim. Quis autem festum apuus quam qui precibus et sacramentis communicat? Chryso- stomus in eos qui Paschatis antiqui ritu jejunant : inquit, Nusquam calecku - menus Pascha celebrat, quia nusquam oblationi coID- municat. Baron, ad an. a num. ad 23. Eutropio Ramanæ gentis nobilissimo, qui genus ab Enea deducebat, et matre Claudia, Claudii Augusti filia. nuucupat ponitem Milvium. (89) Barowns idem num. 56 et seq. (90) Referuntur ac refelluntur a Baronio num. (91) Arianorum quippe baptismus nullius roboris (92) Christiano ritu cum fidelibus convenisse et (95) Quibus adl Theophan. nientem opponit se (94) Pomponius Lælus : Constantius natus est patre (95) Italicum vulgus ponte Mole, a quo vox Mou-

Α τὴν πρεσβυτέραν Ῥώμην μέχρι σήμερον τον βα Β ε 10. πειστήρα ἔχουσιν (39) εἰς μαρτυρίαν, ὅτι ὑπὸ δι βέστρου ἐν Ῥώμη ἐβαπτίσθη, μετὰ τὴν ἀναίρεσιν τῶν τυράννων. Οἱ δὲ κατὰ τὴν Ἀνατολὴν (10) έν Νικομηδείᾳ φασὶν αὐτὸν περὶ τὸν θάνατον ὑπὰ Ευσεβίου τοῦ Νικομηδέως Αρειανού βεβαπτίσθαι· ἔνθα καὶ ἔτυχεν αὐτὸν κοιμηθῆναι. Αναβαλλόμεν νος γὰρ ἦν τὸ βάπτισμα, φασίν, ἐλπίζων ἐν τῷ Ἰορδάνῃ * βαπτισθῆναι ποταμῷ. Ἐμοὶ δὲ ἀληθέστε ρον φαίνεται τὸ ἐν ὑπὸ Σιλβέστρου ἐν Ῥώμη βε βαπτίσθαι αὐτὸν, καὶ τὰς ἐπ' ὀνόματι αὐτοῦ φερο μένας διατάξεις προς Μιλτιάδην πεπλασμένας εἶναι: τοῖς 'Αρειανοῖς, δόξαν ἐντεῦθεν περιποιήσαι εν πολλα δάζουσιν ἑαυτοῖς, ἢ τὸν εὐσεβῆ " βασιλέα κακίζειν ἐθέλουσιν, ἀβάπτιστον δεικνύντες " (91) ἐντεῦθεν, όπερ ἄτοπον καὶ ψευδές. Εἰ γὰρ οὐκ ἦν βεβαπτι σμένος ἐν τῇ κατὰ Νίκαιαν συνόδων, λοιπὸν οὐδὲ μετο ελάμβανε τῶν θείων μυστηρίων, οὐδὲ συνήρχε το (92) τοῖς ἁγίοις Πατράσιν, ὅπερ ατοπώτατόν ει ἐστι καὶ λέγειν καὶ φρονεῖν. "Αλλοι δὲ ἐς 'Αρειανοί καὶ Ἕλληνες (93) ὡς νόθον διαβάλλους. τὸν μέγαν Κωνσταντίνον· ψεύδονται δὲ καὶ οὗτοι. Ἡ γάρει γενεαλογία αὐτοῦ βασιλικὴ ὑπῆρχε καὶ πρὸ Διοκλη τιανού. Ο γὰρ πατὴρ αὐτοῦ Κωνστάντιος θυγατρι δοῦς & ἦν Κλαυδίου (94) τοῦ βασιλέως, καὶ ἐξ Ελέ- νης της πρώτης αὐτοῦ γυναικὸς ἔσχε τὸν μέγαν Κωνσταντίνον. Εἶχε δὲ καὶ ἄλλους υἱοὺς ἐκ Θεοδώρας τῆς θυγατρὸς Μαξιμιανοῦ " τοῦ Ερκουλίου, ἀδελφῆς δὲ Μαξεντίου, τοῦ κατὰ τὴν 'Ρώμην τυραννήσαντος, καὶ ἀναιρεθέντος ὑπὸ Κωνσταντίνου περὶ Μουλυΐαν ε τὴν γέφυραν (95), ὅτε καὶ τὸ τοῦ σταυροῦ σημείου ἐθεάσατο ἐν τῷ οὐρανῷ, καὶ Φαύστας τῆς γαμετῆς τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου. Καὶ μηδεὶς θαυμαζέτω, εἰ πρὸ τοῦ βαπτίσματος Ελληνίζοντες δύο αδελφάς ἔγημαντ ὁ πατὴρ καὶ ὁ υἱός. Εἰσὶ δὲ αἱ γενέσεις αὐτῶν οὕτως, ὡς ὑποτέτακται οι Ἰορδάνῃ. περί] κατά η οι αὐτὸν σοι. :. με τὸ βάπτ. Α, τῷ β. ναίς. φησὶν Α. Α. Ἰορδάνει νικ. το ἀληθέστερον Α, τὸ ἀληθὲς τα τὸ Α. περιποιήσει Α, περιποιεῖσθαι τα τὸν εὐσεβῆ Α τὸν πανευσεβή κα ἐν δείκνυσιν 1. το συνήρχετο Α. ε, συνηύχετο Οι άτοπον Α. διαβάλλουσι λ, διαβάλλονται ἡ γὰρ καὶ γὰρ ἡ θυγατρίδης ἐξ Ελένης τῆς ἐν, Ελ. ἐκ τῆς ο Μαξιμιανού Δ, του Μαξ. Μουλιαν Μουλαίαν ἔγημα, δ', έγιμον ἶν' ἐπειδὰν πρὸς τὴν πάλαι μοι ποθουμένην τῆς ὑμετέρας διαθέσεως ὅτιν ἀφίκωμα, ἐν μιᾷ καὶ τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ τὴν ἁγίαν ἑορτὴν ἐπιτε λέξαι δυνηθώ · επιτελεί, Ο κατηχούμενος, οὐδέποτε Πάσχα ἐπιτελεῖ, ἐπειδὴ προσφορά; οὐ κοινωνεῖ· λαία, SJ THEOPHANIS teris Rome incole baptisterium cjus servant, in testimonium el fidem, post tyrannorum necem eum a Sylvestro Romæ fuisse baptizatum: alii in Oriente, Nicomedia videlicet, ab Eusebio Nicomedia præ- sule, Ariane partis fautore, circa mortis tempus baptismo lustratum asserunt: quo loco eumdem obdormisse contigit. Differebat enim, ut aiunt, Jordanis fuente se tingendumi sperans. Nihi, sane tanquam pro vero compertum est cum a Sylvestro Romæ baptizatum: perindeque constitutiones að Miltiadem ejus nomine vulgatas ab Arianis conti- clas apud me indubium. Hinc vel suum facere stu- dent, vel certe piissimum imperatorem infamiare conautur, absque baptismate eum decessisse de- clarantes, quod absurdum est et a vero alienum. Nondum enim lustratus oi Nicæum interfuisset sy- nodo, sane neque divinoram mysteriorum exstitisset particeps, neque omnino cum sanctis Patribus con- venisset : id vero dicere, nedum sentire, iniquis- ximum est. Alii vero Ariani et ethnici, velut spu- rium "calunniantur magnum Constantinum : at mentiuntur et ipsi, regia siquidem est cjus familia, et ante Diocletianum nobilis. Pater quippe Con- stantius Claudii imperatoris nepos exstitit, et ex priore cum Helena conjuge connubio suscepit ma- guum Constantinum. Habuit et alios filios ex Theo- dora, Maximiani Herculii filia et Maxentii (qui diram Romæ tyrannidem exercuit, et ad Milvium poutem a Constantino fuit occisus, cum crucis si- guumn in caelo conspexit) sorore, sorore item Fau- stæ, magni Constantini conjugis. Nullus autem miretur patrem et filium ethnico ritu viventes duas sorores in matrimonium sibi copulasse. Hæе vero est stirpis eorum series, prout subjicitur : C VARLE LECTIONES. c'. vulg. add. ex vulg. a, vul ôt om. A. vulg. A et alii, vulg. Par. vulg. vulg. b, vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. et seqq. declaratus synodo prima CP. orasse Constantinum, ex Eusebio demonstrat Ba- ronius ad annum citatum wun. 49, quibus impe ratoris ejusdem de se ipso testimonium epist. ad Ecclesias apud Eusebium lib. ut, cap. adjun- gendumn superest : Ui simul atque desiderato disposi- tionis vestras conspectu frui licitum fuerit, uno codemque die vobiscum sanctum festum peragere I possim. Quis autem festum apuus quam qui precibus et sacramentis communicat? Chryso- stomus in eos qui Paschatis antiqui ritu jejunant : inquit, Nusquam calecku - menus Pascha celebrat, quia nusquam oblationi coID- municat. Baron, ad an. a num. ad 23. Eutropio Ramanæ gentis nobilissimo, qui genus ab Enea deducebat, et matre Claudia, Claudii Augusti filia. nuucupat ponitem Milvium. (89) Barowns idem num. 56 et seq. (90) Referuntur ac refelluntur a Baronio num. (91) Arianorum quippe baptismus nullius roboris (92) Christiano ritu cum fidelibus convenisse et (95) Quibus adl Theophan. nientem opponit se (94) Pomponius Lælus : Constantius natus est patre (95) Italicum vulgus ponte Mole, a quo vox Mou-

Α τὴν πρεσβυτέραν Ῥώμην μέχρι σήμερον τον βα Β ε 10. πειστήρα ἔχουσιν (39) εἰς μαρτυρίαν, ὅτι ὑπὸ δι βέστρου ἐν Ῥώμη ἐβαπτίσθη, μετὰ τὴν ἀναίρεσιν τῶν τυράννων. Οἱ δὲ κατὰ τὴν Ἀνατολὴν (10) έν Νικομηδείᾳ φασὶν αὐτὸν περὶ τὸν θάνατον ὑπὰ Ευσεβίου τοῦ Νικομηδέως Αρειανού βεβαπτίσθαι· ἔνθα καὶ ἔτυχεν αὐτὸν κοιμηθῆναι. Αναβαλλόμεν νος γὰρ ἦν τὸ βάπτισμα, φασίν, ἐλπίζων ἐν τῷ Ἰορδάνῃ * βαπτισθῆναι ποταμῷ. Ἐμοὶ δὲ ἀληθέστε ρον φαίνεται τὸ ἐν ὑπὸ Σιλβέστρου ἐν Ῥώμη βε βαπτίσθαι αὐτὸν, καὶ τὰς ἐπ' ὀνόματι αὐτοῦ φερο μένας διατάξεις προς Μιλτιάδην πεπλασμένας εἶναι: τοῖς 'Αρειανοῖς, δόξαν ἐντεῦθεν περιποιήσαι εν πολλα δάζουσιν ἑαυτοῖς, ἢ τὸν εὐσεβῆ " βασιλέα κακίζειν ἐθέλουσιν, ἀβάπτιστον δεικνύντες " (91) ἐντεῦθεν, όπερ ἄτοπον καὶ ψευδές. Εἰ γὰρ οὐκ ἦν βεβαπτι σμένος ἐν τῇ κατὰ Νίκαιαν συνόδων, λοιπὸν οὐδὲ μετο ελάμβανε τῶν θείων μυστηρίων, οὐδὲ συνήρχε το (92) τοῖς ἁγίοις Πατράσιν, ὅπερ ατοπώτατόν ει ἐστι καὶ λέγειν καὶ φρονεῖν. "Αλλοι δὲ ἐς 'Αρειανοί καὶ Ἕλληνες (93) ὡς νόθον διαβάλλους. τὸν μέγαν Κωνσταντίνον· ψεύδονται δὲ καὶ οὗτοι. Ἡ γάρει γενεαλογία αὐτοῦ βασιλικὴ ὑπῆρχε καὶ πρὸ Διοκλη τιανού. Ο γὰρ πατὴρ αὐτοῦ Κωνστάντιος θυγατρι δοῦς & ἦν Κλαυδίου (94) τοῦ βασιλέως, καὶ ἐξ Ελέ- νης της πρώτης αὐτοῦ γυναικὸς ἔσχε τὸν μέγαν Κωνσταντίνον. Εἶχε δὲ καὶ ἄλλους υἱοὺς ἐκ Θεοδώρας τῆς θυγατρὸς Μαξιμιανοῦ " τοῦ Ερκουλίου, ἀδελφῆς δὲ Μαξεντίου, τοῦ κατὰ τὴν 'Ρώμην τυραννήσαντος, καὶ ἀναιρεθέντος ὑπὸ Κωνσταντίνου περὶ Μουλυΐαν ε τὴν γέφυραν (95), ὅτε καὶ τὸ τοῦ σταυροῦ σημείου ἐθεάσατο ἐν τῷ οὐρανῷ, καὶ Φαύστας τῆς γαμετῆς τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου. Καὶ μηδεὶς θαυμαζέτω, εἰ πρὸ τοῦ βαπτίσματος Ελληνίζοντες δύο αδελφάς ἔγημαντ ὁ πατὴρ καὶ ὁ υἱός. Εἰσὶ δὲ αἱ γενέσεις αὐτῶν οὕτως, ὡς ὑποτέτακται οι Ἰορδάνῃ. περί] κατά η οι αὐτὸν σοι. :. με τὸ βάπτ. Α, τῷ β. ναίς. φησὶν Α. Α. Ἰορδάνει νικ. το ἀληθέστερον Α, τὸ ἀληθὲς τα τὸ Α. περιποιήσει Α, περιποιεῖσθαι τα τὸν εὐσεβῆ Α τὸν πανευσεβή κα ἐν δείκνυσιν 1. το συνήρχετο Α. ε, συνηύχετο Οι άτοπον Α. διαβάλλουσι λ, διαβάλλονται ἡ γὰρ καὶ γὰρ ἡ θυγατρίδης ἐξ Ελένης τῆς ἐν, Ελ. ἐκ τῆς ο Μαξιμιανού Δ, του Μαξ. Μουλιαν Μουλαίαν ἔγημα, δ', έγιμον ἶν' ἐπειδὰν πρὸς τὴν πάλαι μοι ποθουμένην τῆς ὑμετέρας διαθέσεως ὅτιν ἀφίκωμα, ἐν μιᾷ καὶ τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ τὴν ἁγίαν ἑορτὴν ἐπιτε λέξαι δυνηθώ · επιτελεί, Ο κατηχούμενος, οὐδέποτε Πάσχα ἐπιτελεῖ, ἐπειδὴ προσφορά; οὐ κοινωνεῖ· λαία, SJ THEOPHANIS teris Rome incole baptisterium cjus servant, in testimonium el fidem, post tyrannorum necem eum a Sylvestro Romæ fuisse baptizatum: alii in Oriente, Nicomedia videlicet, ab Eusebio Nicomedia præ- sule, Ariane partis fautore, circa mortis tempus baptismo lustratum asserunt: quo loco eumdem obdormisse contigit. Differebat enim, ut aiunt, Jordanis fuente se tingendumi sperans. Nihi, sane tanquam pro vero compertum est cum a Sylvestro Romæ baptizatum: perindeque constitutiones að Miltiadem ejus nomine vulgatas ab Arianis conti- clas apud me indubium. Hinc vel suum facere stu- dent, vel certe piissimum imperatorem infamiare conautur, absque baptismate eum decessisse de- clarantes, quod absurdum est et a vero alienum. Nondum enim lustratus oi Nicæum interfuisset sy- nodo, sane neque divinoram mysteriorum exstitisset particeps, neque omnino cum sanctis Patribus con- venisset : id vero dicere, nedum sentire, iniquis- ximum est. Alii vero Ariani et ethnici, velut spu- rium "calunniantur magnum Constantinum : at mentiuntur et ipsi, regia siquidem est cjus familia, et ante Diocletianum nobilis. Pater quippe Con- stantius Claudii imperatoris nepos exstitit, et ex priore cum Helena conjuge connubio suscepit ma- guum Constantinum. Habuit et alios filios ex Theo- dora, Maximiani Herculii filia et Maxentii (qui diram Romæ tyrannidem exercuit, et ad Milvium poutem a Constantino fuit occisus, cum crucis si- guumn in caelo conspexit) sorore, sorore item Fau- stæ, magni Constantini conjugis. Nullus autem miretur patrem et filium ethnico ritu viventes duas sorores in matrimonium sibi copulasse. Hæе vero est stirpis eorum series, prout subjicitur : C VARLE LECTIONES. c'. vulg. add. ex vulg. a, vul ôt om. A. vulg. A et alii, vulg. Par. vulg. vulg. b, vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. et seqq. declaratus synodo prima CP. orasse Constantinum, ex Eusebio demonstrat Ba- ronius ad annum citatum wun. 49, quibus impe ratoris ejusdem de se ipso testimonium epist. ad Ecclesias apud Eusebium lib. ut, cap. adjun- gendumn superest : Ui simul atque desiderato disposi- tionis vestras conspectu frui licitum fuerit, uno codemque die vobiscum sanctum festum peragere I possim. Quis autem festum apuus quam qui precibus et sacramentis communicat? Chryso- stomus in eos qui Paschatis antiqui ritu jejunant : inquit, Nusquam calecku - menus Pascha celebrat, quia nusquam oblationi coID- municat. Baron, ad an. a num. ad 23. Eutropio Ramanæ gentis nobilissimo, qui genus ab Enea deducebat, et matre Claudia, Claudii Augusti filia. nuucupat ponitem Milvium. (89) Barowns idem num. 56 et seq. (90) Referuntur ac refelluntur a Baronio num. (91) Arianorum quippe baptismus nullius roboris (92) Christiano ritu cum fidelibus convenisse et (95) Quibus adl Theophan. nientem opponit se (94) Pomponius Lælus : Constantius natus est patre (95) Italicum vulgus ponte Mole, a quo vox Mou-

Α τὴν πρεσβυτέραν Ῥώμην μέχρι σήμερον τον βα Β ε 10. πειστήρα ἔχουσιν (39) εἰς μαρτυρίαν, ὅτι ὑπὸ δι βέστρου ἐν Ῥώμη ἐβαπτίσθη, μετὰ τὴν ἀναίρεσιν τῶν τυράννων. Οἱ δὲ κατὰ τὴν Ἀνατολὴν (10) έν Νικομηδείᾳ φασὶν αὐτὸν περὶ τὸν θάνατον ὑπὰ Ευσεβίου τοῦ Νικομηδέως Αρειανού βεβαπτίσθαι· ἔνθα καὶ ἔτυχεν αὐτὸν κοιμηθῆναι. Αναβαλλόμεν νος γὰρ ἦν τὸ βάπτισμα, φασίν, ἐλπίζων ἐν τῷ Ἰορδάνῃ * βαπτισθῆναι ποταμῷ. Ἐμοὶ δὲ ἀληθέστε ρον φαίνεται τὸ ἐν ὑπὸ Σιλβέστρου ἐν Ῥώμη βε βαπτίσθαι αὐτὸν, καὶ τὰς ἐπ' ὀνόματι αὐτοῦ φερο μένας διατάξεις προς Μιλτιάδην πεπλασμένας εἶναι: τοῖς 'Αρειανοῖς, δόξαν ἐντεῦθεν περιποιήσαι εν πολλα δάζουσιν ἑαυτοῖς, ἢ τὸν εὐσεβῆ " βασιλέα κακίζειν ἐθέλουσιν, ἀβάπτιστον δεικνύντες " (91) ἐντεῦθεν, όπερ ἄτοπον καὶ ψευδές. Εἰ γὰρ οὐκ ἦν βεβαπτι σμένος ἐν τῇ κατὰ Νίκαιαν συνόδων, λοιπὸν οὐδὲ μετο ελάμβανε τῶν θείων μυστηρίων, οὐδὲ συνήρχε το (92) τοῖς ἁγίοις Πατράσιν, ὅπερ ατοπώτατόν ει ἐστι καὶ λέγειν καὶ φρονεῖν. "Αλλοι δὲ ἐς 'Αρειανοί καὶ Ἕλληνες (93) ὡς νόθον διαβάλλους. τὸν μέγαν Κωνσταντίνον· ψεύδονται δὲ καὶ οὗτοι. Ἡ γάρει γενεαλογία αὐτοῦ βασιλικὴ ὑπῆρχε καὶ πρὸ Διοκλη τιανού. Ο γὰρ πατὴρ αὐτοῦ Κωνστάντιος θυγατρι δοῦς & ἦν Κλαυδίου (94) τοῦ βασιλέως, καὶ ἐξ Ελέ- νης της πρώτης αὐτοῦ γυναικὸς ἔσχε τὸν μέγαν Κωνσταντίνον. Εἶχε δὲ καὶ ἄλλους υἱοὺς ἐκ Θεοδώρας τῆς θυγατρὸς Μαξιμιανοῦ " τοῦ Ερκουλίου, ἀδελφῆς δὲ Μαξεντίου, τοῦ κατὰ τὴν 'Ρώμην τυραννήσαντος, καὶ ἀναιρεθέντος ὑπὸ Κωνσταντίνου περὶ Μουλυΐαν ε τὴν γέφυραν (95), ὅτε καὶ τὸ τοῦ σταυροῦ σημείου ἐθεάσατο ἐν τῷ οὐρανῷ, καὶ Φαύστας τῆς γαμετῆς τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου. Καὶ μηδεὶς θαυμαζέτω, εἰ πρὸ τοῦ βαπτίσματος Ελληνίζοντες δύο αδελφάς ἔγημαντ ὁ πατὴρ καὶ ὁ υἱός. Εἰσὶ δὲ αἱ γενέσεις αὐτῶν οὕτως, ὡς ὑποτέτακται οι Ἰορδάνῃ. περί] κατά η οι αὐτὸν σοι. :. με τὸ βάπτ. Α, τῷ β. ναίς. φησὶν Α. Α. Ἰορδάνει νικ. το ἀληθέστερον Α, τὸ ἀληθὲς τα τὸ Α. περιποιήσει Α, περιποιεῖσθαι τα τὸν εὐσεβῆ Α τὸν πανευσεβή κα ἐν δείκνυσιν 1. το συνήρχετο Α. ε, συνηύχετο Οι άτοπον Α. διαβάλλουσι λ, διαβάλλονται ἡ γὰρ καὶ γὰρ ἡ θυγατρίδης ἐξ Ελένης τῆς ἐν, Ελ. ἐκ τῆς ο Μαξιμιανού Δ, του Μαξ. Μουλιαν Μουλαίαν ἔγημα, δ', έγιμον ἶν' ἐπειδὰν πρὸς τὴν πάλαι μοι ποθουμένην τῆς ὑμετέρας διαθέσεως ὅτιν ἀφίκωμα, ἐν μιᾷ καὶ τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ τὴν ἁγίαν ἑορτὴν ἐπιτε λέξαι δυνηθώ · επιτελεί, Ο κατηχούμενος, οὐδέποτε Πάσχα ἐπιτελεῖ, ἐπειδὴ προσφορά; οὐ κοινωνεῖ· λαία, SJ THEOPHANIS teris Rome incole baptisterium cjus servant, in testimonium el fidem, post tyrannorum necem eum a Sylvestro Romæ fuisse baptizatum: alii in Oriente, Nicomedia videlicet, ab Eusebio Nicomedia præ- sule, Ariane partis fautore, circa mortis tempus baptismo lustratum asserunt: quo loco eumdem obdormisse contigit. Differebat enim, ut aiunt, Jordanis fuente se tingendumi sperans. Nihi, sane tanquam pro vero compertum est cum a Sylvestro Romæ baptizatum: perindeque constitutiones að Miltiadem ejus nomine vulgatas ab Arianis conti- clas apud me indubium. Hinc vel suum facere stu- dent, vel certe piissimum imperatorem infamiare conautur, absque baptismate eum decessisse de- clarantes, quod absurdum est et a vero alienum. Nondum enim lustratus oi Nicæum interfuisset sy- nodo, sane neque divinoram mysteriorum exstitisset particeps, neque omnino cum sanctis Patribus con- venisset : id vero dicere, nedum sentire, iniquis- ximum est. Alii vero Ariani et ethnici, velut spu- rium "calunniantur magnum Constantinum : at mentiuntur et ipsi, regia siquidem est cjus familia, et ante Diocletianum nobilis. Pater quippe Con- stantius Claudii imperatoris nepos exstitit, et ex priore cum Helena conjuge connubio suscepit ma- guum Constantinum. Habuit et alios filios ex Theo- dora, Maximiani Herculii filia et Maxentii (qui diram Romæ tyrannidem exercuit, et ad Milvium poutem a Constantino fuit occisus, cum crucis si- guumn in caelo conspexit) sorore, sorore item Fau- stæ, magni Constantini conjugis. Nullus autem miretur patrem et filium ethnico ritu viventes duas sorores in matrimonium sibi copulasse. Hæе vero est stirpis eorum series, prout subjicitur : C VARLE LECTIONES. c'. vulg. add. ex vulg. a, vul ôt om. A. vulg. A et alii, vulg. Par. vulg. vulg. b, vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. et seqq. declaratus synodo prima CP. orasse Constantinum, ex Eusebio demonstrat Ba- ronius ad annum citatum wun. 49, quibus impe ratoris ejusdem de se ipso testimonium epist. ad Ecclesias apud Eusebium lib. ut, cap. adjun- gendumn superest : Ui simul atque desiderato disposi- tionis vestras conspectu frui licitum fuerit, uno codemque die vobiscum sanctum festum peragere I possim. Quis autem festum apuus quam qui precibus et sacramentis communicat? Chryso- stomus in eos qui Paschatis antiqui ritu jejunant : inquit, Nusquam calecku - menus Pascha celebrat, quia nusquam oblationi coID- municat. Baron, ad an. a num. ad 23. Eutropio Ramanæ gentis nobilissimo, qui genus ab Enea deducebat, et matre Claudia, Claudii Augusti filia. nuucupat ponitem Milvium. (89) Barowns idem num. 56 et seq. (90) Referuntur ac refelluntur a Baronio num. (91) Arianorum quippe baptismus nullius roboris (92) Christiano ritu cum fidelibus convenisse et (95) Quibus adl Theophan. nientem opponit se (94) Pomponius Lælus : Constantius natus est patre (95) Italicum vulgus ponte Mole, a quo vox Mou-

βασιλέως κατέδραμε την Μεσοποταμίαν, καὶ λαμβά- νει πάλιν Αμιδαν. Τούτῳ Κωνσταντῖνος δὲ ὁ Καῖσαρ, Κωνσταντίνου παῖς, πολεμεῖ, καὶ πταίσας ὀλίγον, τέλος οὕτω τῆς μάχης ἐκράτησεν, ὡς καὶ αὐτὸν ἀν- ελεῖν τὸν Ναρσῆν. - Α. Μ. 5816. — Τούτῳ τῷ ἔτει ἡ ν εἰκοσαετη ρίς (4) τῆς Κωνσταντίνου τοῦ Αὐγούστου βασι- λείας ἐτελέσθη κ. Καὶ ἐγένετο ἡ ἁγία καὶ οἰκου μενική πρώτη σύνοδος τῶν τιή Πατέρων, ὧν οἱ πολλοὶ θαυματουργοί τε καὶ ἰσάγγελοι ὑπῆρχον, τὰ στίγματα τοῦ Χριστοῦ ἐν τῷ σώματι φέροντες ἐκ τῶν προλαβόντων διωγμῶν· ἐν οἷς καὶ κ. Παφνοῦ. τιος, καὶ Σπυρίδων, καὶ Μακάριος ", καὶ ὁ Νισεστ- " “ Ιάκωβος, θαυματουργοί, καὶ νεκροὺς ἀναστῇ σαντες καὶ πολλὰ παράδοξα ποιήσαντες. Τῆς δὲ ἁγίας συνόδου ἐν Νικαίᾳ τῆς Βιθυνίας γενομένης, ἐξῆρ. τον (5) αὐτῆς Μακάριος ὁ Ἱεροσολύμων. καὶ Αλέξανδρος Αλεξανδρείας, ὑπὲρ δὲ τοῦ Ῥώμης Βίτων καὶ Βικέντιος παρήσαν. Τῆς δὲ Αντιοχέων Εκκλησίας χηρευούσης '', ἡ σύνοδος Εὐστάθιον ἐχύ- ρωσε τὸν ἐπίσκοπον Βεροίας και της Συρίας. ᾿Αλέξαν δρο; « δὲ ὁ τοῦ Βυζαντίου οὐ παρῆν ἐν τῇ συνόδω διὰ γῆρας βαθύτατον καὶ ἀσθένειαν σώματος. Πρε σβύτερο: δὲ αὐτοῦ τὸν τόπον ἀνεπλήρωσαν· τότε καὶ Παῦλος το ὁ Νεοκαισαρείας παρήν τῇ συνόδῳ, καὶ ἄλλο πλῆθος ἁγίων ἀνδρῶν βίῳ καὶ λόγῳ διαπρε- πόντων, περὶ ὧν μεγάλους ἐπαίνους ἐν τῷ τρίτῳ λόγῳ τῷ εἰς τὸν βασιλέα Ευσέβιος ὁ Παμφίλου 1- γραψε (6). Πᾶσι δὲ τὰ πρὸς τὴν Μ. χρείαν δαψιλώς ὁ Χριστιανικώτατος βασιλεὺς ἐχορήγει. Αύτη ή ἁγία καὶ οἰκουμενική σύνοδος συνεργεία τῆς ἁγίας καὶ ὁμοουσίου Τριάδος "Αρειον καθείλε το καὶ τοὺς ὁμόφρονας αὐτοῦ (7) - Ευσέβιον τὸν Νικομηδεία; καὶ τοὺς περὶ αὐτόν, χωρὶς Εὐσεβίου τοῦ Παμφίλου, συνθεμένου τῇ φωνῇ τοῦ ὁμοουσίου πρὸς τὸ παρὸν, καὶ τούτοὺς ἐξορίαις " παρέπεμψε, συμπαρόντος αυτ τοῖς καὶ τοῦ πανευφήμου βασιλέως Κωνσταντίνου καὶ συνεργούντος ἐν πᾶσι τοῖς κατὰ Θεόν, ἄλλους τε ἀντ᾿ αὐτῶν χειροτονηθῆναι ἐκέλευσε, πίστεώς τε Β Βίτων " 8ο Κωνσταντίνος Α. Κωνστάντιος ή Α. " είκοσταετηρίς εκ του Α. τε ἐτελέσθη Δ. ἐτελειώθη ἐν ἁγία καὶ οἰκ. Α. ἁγία οἰκ. καὶ οἶ; σs και ακ. Α, καὶ ὁ Μ. Νησιδῖνος καὶ Ἰάλ. Α. " Μακάριος ὁ Ἱερ. Α, ὁ Μακ. Ἱερ. καὶ Δ. Ι. Βήτος χηρευούσης στερευούσης ο Βεροίας Βεῤῥοίης Αλέξανδρος] Μητροφάνης Α ε Ι. καὶ Παῦλος Α, καὶ ὁ Π. τι την Α. μυεί καθεῖλε καὶ Θεόγνιον τὸν Νικαίας. τ8 αὐτῷ π. ἐξορίαις Α, ἐξορίᾳ Σωτήρος Χριστοῦ Θεοῦ ἡμῶν πεποίηκεν· Ἐπὶ τὴν ἀπὸ Αδάμ ἕως τῆς εἰκοσαετηρίδος Κωνσταντίνου στοι χείωσιν διὰ τῆς τῶν κρατησάντων κατ' ἔθνος βασι- λέων ονομασίας τὸν τῶν ἕως ἐτῶν ἀριθμὸν ἀπα ραλείπτως συνάξας ἐπιδείξω· ἐξάρχειν CHRONOGRAPIIJA. A ses, in Mesopotamiam excursionibus factis, urbem B C Amidam cepit. Constantinus Cæsar Constantini - filius cum co congreditur, et adversa suo vitio for- tuna aliquantum usus, demum ita superior in pu- gna evasit, ut profligatum Narsem interemerit. A. C. 316. Hoc anno vicennalia Constantini Au- fusti celebrata, et sancta universalis priina syno- dus trecentorum decem et octo Patrum habita, quorumi plurimi miraculorum patratores et meritis angelis æquales, ex praeviis persecutionibus Chri sti stigmata in 'corpore circumferebant : inter quos pracipur Paphnutius, Spiridon, Macarius et Nisi- binus Jacohns, prodigiorum opifices, qui mortuos etiam suscitarasit ad vitam aliaque id genus supra hominum fidem miranda ediderant. Sancta itaque synodlo Nicea Bithyniae celebrata, presides ejus consederunt Macarius Ilierosolymorum et Alexan- der Alexandriae antistites : vice autem Romani Bi- ton et Vincentius adfuere: vidua vero pontifice Antiochensium Ecclesia, synotus Eustathium con- firmavit- Berrhææ in Syria episcopum, Alexander demum Byzantii prasul ob extremam senectutem et corporis invaletudinem syundo non interfuit : presbyteri tanien ipsius locum tenuerunt. Tune etiani Paulus Neocæsareæ episcopus venit ad syno- dum, et sanctorum virorum moribus. et doctrina prastantium multitudo, quorum eximias laundles ter- tia in imperatorem oratione Eusebius Pamphil conscripsit: cunctis auten quæ necessitas postula- bat Christianissimus imperator liberaliter suppe ditabat. Sancta hæc et universalis synodus sanct et consubstantialis Trinitatis auxilio Arium et ejus sententia sectatores damnavit: Eusebium Nicome «lim et adjunctos, ei socios, dempto tamen Eusebio Pamphili, qui quoad illud tempus homousi voca- bulo præbuit assensum, communione interdictos misit in exsilium, sancita cuncta laudatissitno im- peratore Constantino sua præsentia firmantė, omnibusque quæ Deo forent consona opitulante : VARIAE LECTIONES. . * vulg. * om. a bcdef. vulg. vulg. " post add. ex A. vulg. vulg. nikl. ex A a. vulg. " A et alii, vulg. A et alii, vulg. vulg. om. To a add. vulg. " JAC. GOARI NOTÆ. addendos edocet nota in operis titulum, et ad pag. septima. Eodem D errore alienus clarissime colligem. llis annos septem tempore, expeditione in hostes Christianorum, sus- cepta, precibus victoriam reportavit. Quare et templa ad conversionem paganorum passim, et Christi Ser- vatoris nostri cultum exciturit. • vero 516, nt Georgius. Syncellus devinxit, ita nu- merum eumdem continuator ejus Theophanes ob- Servare debuit. Illius verba sunι: Ad summam ab Adam ad Constantini vicennalia; relatis uniuscujusque non tiouis regum nominibus annorum 5816, namerum ab dicantur, præter Theophanem edicunt concil. Ephesinum, Chalcedoniense act. sub initium. Theodoretus, lib. it, cap. 22. Evagrius, lib. I, cap. 40. de vita Constantini, cujus cap. exstant ex laudes. COMBEFIS. tores episcopos receus auctor recenset dissertat. tn tib, 4. cap. 8, Plotiani Philostergit. (4) Vicemalin Constantini ad mundi 3816, Christi (3) Ut conciliorum præsides Εξαρχος, eislemque (6) Clarius, libro 3 in laudem Constantini; sive (7) Ariane sententia in concilio Nicano scela-

βασιλέως κατέδραμε την Μεσοποταμίαν, καὶ λαμβά- νει πάλιν Αμιδαν. Τούτῳ Κωνσταντῖνος δὲ ὁ Καῖσαρ, Κωνσταντίνου παῖς, πολεμεῖ, καὶ πταίσας ὀλίγον, τέλος οὕτω τῆς μάχης ἐκράτησεν, ὡς καὶ αὐτὸν ἀν- ελεῖν τὸν Ναρσῆν. - Α. Μ. 5816. — Τούτῳ τῷ ἔτει ἡ ν εἰκοσαετη ρίς (4) τῆς Κωνσταντίνου τοῦ Αὐγούστου βασι- λείας ἐτελέσθη κ. Καὶ ἐγένετο ἡ ἁγία καὶ οἰκου μενική πρώτη σύνοδος τῶν τιή Πατέρων, ὧν οἱ πολλοὶ θαυματουργοί τε καὶ ἰσάγγελοι ὑπῆρχον, τὰ στίγματα τοῦ Χριστοῦ ἐν τῷ σώματι φέροντες ἐκ τῶν προλαβόντων διωγμῶν· ἐν οἷς καὶ κ. Παφνοῦ. τιος, καὶ Σπυρίδων, καὶ Μακάριος ", καὶ ὁ Νισεστ- " “ Ιάκωβος, θαυματουργοί, καὶ νεκροὺς ἀναστῇ σαντες καὶ πολλὰ παράδοξα ποιήσαντες. Τῆς δὲ ἁγίας συνόδου ἐν Νικαίᾳ τῆς Βιθυνίας γενομένης, ἐξῆρ. τον (5) αὐτῆς Μακάριος ὁ Ἱεροσολύμων. καὶ Αλέξανδρος Αλεξανδρείας, ὑπὲρ δὲ τοῦ Ῥώμης Βίτων καὶ Βικέντιος παρήσαν. Τῆς δὲ Αντιοχέων Εκκλησίας χηρευούσης '', ἡ σύνοδος Εὐστάθιον ἐχύ- ρωσε τὸν ἐπίσκοπον Βεροίας και της Συρίας. ᾿Αλέξαν δρο; « δὲ ὁ τοῦ Βυζαντίου οὐ παρῆν ἐν τῇ συνόδω διὰ γῆρας βαθύτατον καὶ ἀσθένειαν σώματος. Πρε σβύτερο: δὲ αὐτοῦ τὸν τόπον ἀνεπλήρωσαν· τότε καὶ Παῦλος το ὁ Νεοκαισαρείας παρήν τῇ συνόδῳ, καὶ ἄλλο πλῆθος ἁγίων ἀνδρῶν βίῳ καὶ λόγῳ διαπρε- πόντων, περὶ ὧν μεγάλους ἐπαίνους ἐν τῷ τρίτῳ λόγῳ τῷ εἰς τὸν βασιλέα Ευσέβιος ὁ Παμφίλου 1- γραψε (6). Πᾶσι δὲ τὰ πρὸς τὴν Μ. χρείαν δαψιλώς ὁ Χριστιανικώτατος βασιλεὺς ἐχορήγει. Αύτη ή ἁγία καὶ οἰκουμενική σύνοδος συνεργεία τῆς ἁγίας καὶ ὁμοουσίου Τριάδος "Αρειον καθείλε το καὶ τοὺς ὁμόφρονας αὐτοῦ (7) - Ευσέβιον τὸν Νικομηδεία; καὶ τοὺς περὶ αὐτόν, χωρὶς Εὐσεβίου τοῦ Παμφίλου, συνθεμένου τῇ φωνῇ τοῦ ὁμοουσίου πρὸς τὸ παρὸν, καὶ τούτοὺς ἐξορίαις " παρέπεμψε, συμπαρόντος αυτ τοῖς καὶ τοῦ πανευφήμου βασιλέως Κωνσταντίνου καὶ συνεργούντος ἐν πᾶσι τοῖς κατὰ Θεόν, ἄλλους τε ἀντ᾿ αὐτῶν χειροτονηθῆναι ἐκέλευσε, πίστεώς τε Β Βίτων " 8ο Κωνσταντίνος Α. Κωνστάντιος ή Α. " είκοσταετηρίς εκ του Α. τε ἐτελέσθη Δ. ἐτελειώθη ἐν ἁγία καὶ οἰκ. Α. ἁγία οἰκ. καὶ οἶ; σs και ακ. Α, καὶ ὁ Μ. Νησιδῖνος καὶ Ἰάλ. Α. " Μακάριος ὁ Ἱερ. Α, ὁ Μακ. Ἱερ. καὶ Δ. Ι. Βήτος χηρευούσης στερευούσης ο Βεροίας Βεῤῥοίης Αλέξανδρος] Μητροφάνης Α ε Ι. καὶ Παῦλος Α, καὶ ὁ Π. τι την Α. μυεί καθεῖλε καὶ Θεόγνιον τὸν Νικαίας. τ8 αὐτῷ π. ἐξορίαις Α, ἐξορίᾳ Σωτήρος Χριστοῦ Θεοῦ ἡμῶν πεποίηκεν· Ἐπὶ τὴν ἀπὸ Αδάμ ἕως τῆς εἰκοσαετηρίδος Κωνσταντίνου στοι χείωσιν διὰ τῆς τῶν κρατησάντων κατ' ἔθνος βασι- λέων ονομασίας τὸν τῶν ἕως ἐτῶν ἀριθμὸν ἀπα ραλείπτως συνάξας ἐπιδείξω· ἐξάρχειν CHRONOGRAPIIJA. A ses, in Mesopotamiam excursionibus factis, urbem B C Amidam cepit. Constantinus Cæsar Constantini - filius cum co congreditur, et adversa suo vitio for- tuna aliquantum usus, demum ita superior in pu- gna evasit, ut profligatum Narsem interemerit. A. C. 316. Hoc anno vicennalia Constantini Au- fusti celebrata, et sancta universalis priina syno- dus trecentorum decem et octo Patrum habita, quorumi plurimi miraculorum patratores et meritis angelis æquales, ex praeviis persecutionibus Chri sti stigmata in 'corpore circumferebant : inter quos pracipur Paphnutius, Spiridon, Macarius et Nisi- binus Jacohns, prodigiorum opifices, qui mortuos etiam suscitarasit ad vitam aliaque id genus supra hominum fidem miranda ediderant. Sancta itaque synodlo Nicea Bithyniae celebrata, presides ejus consederunt Macarius Ilierosolymorum et Alexan- der Alexandriae antistites : vice autem Romani Bi- ton et Vincentius adfuere: vidua vero pontifice Antiochensium Ecclesia, synotus Eustathium con- firmavit- Berrhææ in Syria episcopum, Alexander demum Byzantii prasul ob extremam senectutem et corporis invaletudinem syundo non interfuit : presbyteri tanien ipsius locum tenuerunt. Tune etiani Paulus Neocæsareæ episcopus venit ad syno- dum, et sanctorum virorum moribus. et doctrina prastantium multitudo, quorum eximias laundles ter- tia in imperatorem oratione Eusebius Pamphil conscripsit: cunctis auten quæ necessitas postula- bat Christianissimus imperator liberaliter suppe ditabat. Sancta hæc et universalis synodus sanct et consubstantialis Trinitatis auxilio Arium et ejus sententia sectatores damnavit: Eusebium Nicome «lim et adjunctos, ei socios, dempto tamen Eusebio Pamphili, qui quoad illud tempus homousi voca- bulo præbuit assensum, communione interdictos misit in exsilium, sancita cuncta laudatissitno im- peratore Constantino sua præsentia firmantė, omnibusque quæ Deo forent consona opitulante : VARIAE LECTIONES. . * vulg. * om. a bcdef. vulg. vulg. " post add. ex A. vulg. vulg. nikl. ex A a. vulg. " A et alii, vulg. A et alii, vulg. vulg. om. To a add. vulg. " JAC. GOARI NOTÆ. addendos edocet nota in operis titulum, et ad pag. septima. Eodem D errore alienus clarissime colligem. llis annos septem tempore, expeditione in hostes Christianorum, sus- cepta, precibus victoriam reportavit. Quare et templa ad conversionem paganorum passim, et Christi Ser- vatoris nostri cultum exciturit. • vero 516, nt Georgius. Syncellus devinxit, ita nu- merum eumdem continuator ejus Theophanes ob- Servare debuit. Illius verba sunι: Ad summam ab Adam ad Constantini vicennalia; relatis uniuscujusque non tiouis regum nominibus annorum 5816, namerum ab dicantur, præter Theophanem edicunt concil. Ephesinum, Chalcedoniense act. sub initium. Theodoretus, lib. it, cap. 22. Evagrius, lib. I, cap. 40. de vita Constantini, cujus cap. exstant ex laudes. COMBEFIS. tores episcopos receus auctor recenset dissertat. tn tib, 4. cap. 8, Plotiani Philostergit. (4) Vicemalin Constantini ad mundi 3816, Christi (3) Ut conciliorum præsides Εξαρχος, eislemque (6) Clarius, libro 3 in laudem Constantini; sive (7) Ariane sententia in concilio Nicano scela-

βασιλέως κατέδραμε την Μεσοποταμίαν, καὶ λαμβά- νει πάλιν Αμιδαν. Τούτῳ Κωνσταντῖνος δὲ ὁ Καῖσαρ, Κωνσταντίνου παῖς, πολεμεῖ, καὶ πταίσας ὀλίγον, τέλος οὕτω τῆς μάχης ἐκράτησεν, ὡς καὶ αὐτὸν ἀν- ελεῖν τὸν Ναρσῆν. - Α. Μ. 5816. — Τούτῳ τῷ ἔτει ἡ ν εἰκοσαετη ρίς (4) τῆς Κωνσταντίνου τοῦ Αὐγούστου βασι- λείας ἐτελέσθη κ. Καὶ ἐγένετο ἡ ἁγία καὶ οἰκου μενική πρώτη σύνοδος τῶν τιή Πατέρων, ὧν οἱ πολλοὶ θαυματουργοί τε καὶ ἰσάγγελοι ὑπῆρχον, τὰ στίγματα τοῦ Χριστοῦ ἐν τῷ σώματι φέροντες ἐκ τῶν προλαβόντων διωγμῶν· ἐν οἷς καὶ κ. Παφνοῦ. τιος, καὶ Σπυρίδων, καὶ Μακάριος ", καὶ ὁ Νισεστ- " “ Ιάκωβος, θαυματουργοί, καὶ νεκροὺς ἀναστῇ σαντες καὶ πολλὰ παράδοξα ποιήσαντες. Τῆς δὲ ἁγίας συνόδου ἐν Νικαίᾳ τῆς Βιθυνίας γενομένης, ἐξῆρ. τον (5) αὐτῆς Μακάριος ὁ Ἱεροσολύμων. καὶ Αλέξανδρος Αλεξανδρείας, ὑπὲρ δὲ τοῦ Ῥώμης Βίτων καὶ Βικέντιος παρήσαν. Τῆς δὲ Αντιοχέων Εκκλησίας χηρευούσης '', ἡ σύνοδος Εὐστάθιον ἐχύ- ρωσε τὸν ἐπίσκοπον Βεροίας και της Συρίας. ᾿Αλέξαν δρο; « δὲ ὁ τοῦ Βυζαντίου οὐ παρῆν ἐν τῇ συνόδω διὰ γῆρας βαθύτατον καὶ ἀσθένειαν σώματος. Πρε σβύτερο: δὲ αὐτοῦ τὸν τόπον ἀνεπλήρωσαν· τότε καὶ Παῦλος το ὁ Νεοκαισαρείας παρήν τῇ συνόδῳ, καὶ ἄλλο πλῆθος ἁγίων ἀνδρῶν βίῳ καὶ λόγῳ διαπρε- πόντων, περὶ ὧν μεγάλους ἐπαίνους ἐν τῷ τρίτῳ λόγῳ τῷ εἰς τὸν βασιλέα Ευσέβιος ὁ Παμφίλου 1- γραψε (6). Πᾶσι δὲ τὰ πρὸς τὴν Μ. χρείαν δαψιλώς ὁ Χριστιανικώτατος βασιλεὺς ἐχορήγει. Αύτη ή ἁγία καὶ οἰκουμενική σύνοδος συνεργεία τῆς ἁγίας καὶ ὁμοουσίου Τριάδος "Αρειον καθείλε το καὶ τοὺς ὁμόφρονας αὐτοῦ (7) - Ευσέβιον τὸν Νικομηδεία; καὶ τοὺς περὶ αὐτόν, χωρὶς Εὐσεβίου τοῦ Παμφίλου, συνθεμένου τῇ φωνῇ τοῦ ὁμοουσίου πρὸς τὸ παρὸν, καὶ τούτοὺς ἐξορίαις " παρέπεμψε, συμπαρόντος αυτ τοῖς καὶ τοῦ πανευφήμου βασιλέως Κωνσταντίνου καὶ συνεργούντος ἐν πᾶσι τοῖς κατὰ Θεόν, ἄλλους τε ἀντ᾿ αὐτῶν χειροτονηθῆναι ἐκέλευσε, πίστεώς τε Β Βίτων " 8ο Κωνσταντίνος Α. Κωνστάντιος ή Α. " είκοσταετηρίς εκ του Α. τε ἐτελέσθη Δ. ἐτελειώθη ἐν ἁγία καὶ οἰκ. Α. ἁγία οἰκ. καὶ οἶ; σs και ακ. Α, καὶ ὁ Μ. Νησιδῖνος καὶ Ἰάλ. Α. " Μακάριος ὁ Ἱερ. Α, ὁ Μακ. Ἱερ. καὶ Δ. Ι. Βήτος χηρευούσης στερευούσης ο Βεροίας Βεῤῥοίης Αλέξανδρος] Μητροφάνης Α ε Ι. καὶ Παῦλος Α, καὶ ὁ Π. τι την Α. μυεί καθεῖλε καὶ Θεόγνιον τὸν Νικαίας. τ8 αὐτῷ π. ἐξορίαις Α, ἐξορίᾳ Σωτήρος Χριστοῦ Θεοῦ ἡμῶν πεποίηκεν· Ἐπὶ τὴν ἀπὸ Αδάμ ἕως τῆς εἰκοσαετηρίδος Κωνσταντίνου στοι χείωσιν διὰ τῆς τῶν κρατησάντων κατ' ἔθνος βασι- λέων ονομασίας τὸν τῶν ἕως ἐτῶν ἀριθμὸν ἀπα ραλείπτως συνάξας ἐπιδείξω· ἐξάρχειν CHRONOGRAPIIJA. A ses, in Mesopotamiam excursionibus factis, urbem B C Amidam cepit. Constantinus Cæsar Constantini - filius cum co congreditur, et adversa suo vitio for- tuna aliquantum usus, demum ita superior in pu- gna evasit, ut profligatum Narsem interemerit. A. C. 316. Hoc anno vicennalia Constantini Au- fusti celebrata, et sancta universalis priina syno- dus trecentorum decem et octo Patrum habita, quorumi plurimi miraculorum patratores et meritis angelis æquales, ex praeviis persecutionibus Chri sti stigmata in 'corpore circumferebant : inter quos pracipur Paphnutius, Spiridon, Macarius et Nisi- binus Jacohns, prodigiorum opifices, qui mortuos etiam suscitarasit ad vitam aliaque id genus supra hominum fidem miranda ediderant. Sancta itaque synodlo Nicea Bithyniae celebrata, presides ejus consederunt Macarius Ilierosolymorum et Alexan- der Alexandriae antistites : vice autem Romani Bi- ton et Vincentius adfuere: vidua vero pontifice Antiochensium Ecclesia, synotus Eustathium con- firmavit- Berrhææ in Syria episcopum, Alexander demum Byzantii prasul ob extremam senectutem et corporis invaletudinem syundo non interfuit : presbyteri tanien ipsius locum tenuerunt. Tune etiani Paulus Neocæsareæ episcopus venit ad syno- dum, et sanctorum virorum moribus. et doctrina prastantium multitudo, quorum eximias laundles ter- tia in imperatorem oratione Eusebius Pamphil conscripsit: cunctis auten quæ necessitas postula- bat Christianissimus imperator liberaliter suppe ditabat. Sancta hæc et universalis synodus sanct et consubstantialis Trinitatis auxilio Arium et ejus sententia sectatores damnavit: Eusebium Nicome «lim et adjunctos, ei socios, dempto tamen Eusebio Pamphili, qui quoad illud tempus homousi voca- bulo præbuit assensum, communione interdictos misit in exsilium, sancita cuncta laudatissitno im- peratore Constantino sua præsentia firmantė, omnibusque quæ Deo forent consona opitulante : VARIAE LECTIONES. . * vulg. * om. a bcdef. vulg. vulg. " post add. ex A. vulg. vulg. nikl. ex A a. vulg. " A et alii, vulg. A et alii, vulg. vulg. om. To a add. vulg. " JAC. GOARI NOTÆ. addendos edocet nota in operis titulum, et ad pag. septima. Eodem D errore alienus clarissime colligem. llis annos septem tempore, expeditione in hostes Christianorum, sus- cepta, precibus victoriam reportavit. Quare et templa ad conversionem paganorum passim, et Christi Ser- vatoris nostri cultum exciturit. • vero 516, nt Georgius. Syncellus devinxit, ita nu- merum eumdem continuator ejus Theophanes ob- Servare debuit. Illius verba sunι: Ad summam ab Adam ad Constantini vicennalia; relatis uniuscujusque non tiouis regum nominibus annorum 5816, namerum ab dicantur, præter Theophanem edicunt concil. Ephesinum, Chalcedoniense act. sub initium. Theodoretus, lib. it, cap. 22. Evagrius, lib. I, cap. 40. de vita Constantini, cujus cap. exstant ex laudes. COMBEFIS. tores episcopos receus auctor recenset dissertat. tn tib, 4. cap. 8, Plotiani Philostergit. (4) Vicemalin Constantini ad mundi 3816, Christi (3) Ut conciliorum præsides Εξαρχος, eislemque (6) Clarius, libro 3 in laudem Constantini; sive (7) Ariane sententia in concilio Nicano scela-

βασιλέως κατέδραμε την Μεσοποταμίαν, καὶ λαμβά- νει πάλιν Αμιδαν. Τούτῳ Κωνσταντῖνος δὲ ὁ Καῖσαρ, Κωνσταντίνου παῖς, πολεμεῖ, καὶ πταίσας ὀλίγον, τέλος οὕτω τῆς μάχης ἐκράτησεν, ὡς καὶ αὐτὸν ἀν- ελεῖν τὸν Ναρσῆν. - Α. Μ. 5816. — Τούτῳ τῷ ἔτει ἡ ν εἰκοσαετη ρίς (4) τῆς Κωνσταντίνου τοῦ Αὐγούστου βασι- λείας ἐτελέσθη κ. Καὶ ἐγένετο ἡ ἁγία καὶ οἰκου μενική πρώτη σύνοδος τῶν τιή Πατέρων, ὧν οἱ πολλοὶ θαυματουργοί τε καὶ ἰσάγγελοι ὑπῆρχον, τὰ στίγματα τοῦ Χριστοῦ ἐν τῷ σώματι φέροντες ἐκ τῶν προλαβόντων διωγμῶν· ἐν οἷς καὶ κ. Παφνοῦ. τιος, καὶ Σπυρίδων, καὶ Μακάριος ", καὶ ὁ Νισεστ- " “ Ιάκωβος, θαυματουργοί, καὶ νεκροὺς ἀναστῇ σαντες καὶ πολλὰ παράδοξα ποιήσαντες. Τῆς δὲ ἁγίας συνόδου ἐν Νικαίᾳ τῆς Βιθυνίας γενομένης, ἐξῆρ. τον (5) αὐτῆς Μακάριος ὁ Ἱεροσολύμων. καὶ Αλέξανδρος Αλεξανδρείας, ὑπὲρ δὲ τοῦ Ῥώμης Βίτων καὶ Βικέντιος παρήσαν. Τῆς δὲ Αντιοχέων Εκκλησίας χηρευούσης '', ἡ σύνοδος Εὐστάθιον ἐχύ- ρωσε τὸν ἐπίσκοπον Βεροίας και της Συρίας. ᾿Αλέξαν δρο; « δὲ ὁ τοῦ Βυζαντίου οὐ παρῆν ἐν τῇ συνόδω διὰ γῆρας βαθύτατον καὶ ἀσθένειαν σώματος. Πρε σβύτερο: δὲ αὐτοῦ τὸν τόπον ἀνεπλήρωσαν· τότε καὶ Παῦλος το ὁ Νεοκαισαρείας παρήν τῇ συνόδῳ, καὶ ἄλλο πλῆθος ἁγίων ἀνδρῶν βίῳ καὶ λόγῳ διαπρε- πόντων, περὶ ὧν μεγάλους ἐπαίνους ἐν τῷ τρίτῳ λόγῳ τῷ εἰς τὸν βασιλέα Ευσέβιος ὁ Παμφίλου 1- γραψε (6). Πᾶσι δὲ τὰ πρὸς τὴν Μ. χρείαν δαψιλώς ὁ Χριστιανικώτατος βασιλεὺς ἐχορήγει. Αύτη ή ἁγία καὶ οἰκουμενική σύνοδος συνεργεία τῆς ἁγίας καὶ ὁμοουσίου Τριάδος "Αρειον καθείλε το καὶ τοὺς ὁμόφρονας αὐτοῦ (7) - Ευσέβιον τὸν Νικομηδεία; καὶ τοὺς περὶ αὐτόν, χωρὶς Εὐσεβίου τοῦ Παμφίλου, συνθεμένου τῇ φωνῇ τοῦ ὁμοουσίου πρὸς τὸ παρὸν, καὶ τούτοὺς ἐξορίαις " παρέπεμψε, συμπαρόντος αυτ τοῖς καὶ τοῦ πανευφήμου βασιλέως Κωνσταντίνου καὶ συνεργούντος ἐν πᾶσι τοῖς κατὰ Θεόν, ἄλλους τε ἀντ᾿ αὐτῶν χειροτονηθῆναι ἐκέλευσε, πίστεώς τε Β Βίτων " 8ο Κωνσταντίνος Α. Κωνστάντιος ή Α. " είκοσταετηρίς εκ του Α. τε ἐτελέσθη Δ. ἐτελειώθη ἐν ἁγία καὶ οἰκ. Α. ἁγία οἰκ. καὶ οἶ; σs και ακ. Α, καὶ ὁ Μ. Νησιδῖνος καὶ Ἰάλ. Α. " Μακάριος ὁ Ἱερ. Α, ὁ Μακ. Ἱερ. καὶ Δ. Ι. Βήτος χηρευούσης στερευούσης ο Βεροίας Βεῤῥοίης Αλέξανδρος] Μητροφάνης Α ε Ι. καὶ Παῦλος Α, καὶ ὁ Π. τι την Α. μυεί καθεῖλε καὶ Θεόγνιον τὸν Νικαίας. τ8 αὐτῷ π. ἐξορίαις Α, ἐξορίᾳ Σωτήρος Χριστοῦ Θεοῦ ἡμῶν πεποίηκεν· Ἐπὶ τὴν ἀπὸ Αδάμ ἕως τῆς εἰκοσαετηρίδος Κωνσταντίνου στοι χείωσιν διὰ τῆς τῶν κρατησάντων κατ' ἔθνος βασι- λέων ονομασίας τὸν τῶν ἕως ἐτῶν ἀριθμὸν ἀπα ραλείπτως συνάξας ἐπιδείξω· ἐξάρχειν CHRONOGRAPIIJA. A ses, in Mesopotamiam excursionibus factis, urbem B C Amidam cepit. Constantinus Cæsar Constantini - filius cum co congreditur, et adversa suo vitio for- tuna aliquantum usus, demum ita superior in pu- gna evasit, ut profligatum Narsem interemerit. A. C. 316. Hoc anno vicennalia Constantini Au- fusti celebrata, et sancta universalis priina syno- dus trecentorum decem et octo Patrum habita, quorumi plurimi miraculorum patratores et meritis angelis æquales, ex praeviis persecutionibus Chri sti stigmata in 'corpore circumferebant : inter quos pracipur Paphnutius, Spiridon, Macarius et Nisi- binus Jacohns, prodigiorum opifices, qui mortuos etiam suscitarasit ad vitam aliaque id genus supra hominum fidem miranda ediderant. Sancta itaque synodlo Nicea Bithyniae celebrata, presides ejus consederunt Macarius Ilierosolymorum et Alexan- der Alexandriae antistites : vice autem Romani Bi- ton et Vincentius adfuere: vidua vero pontifice Antiochensium Ecclesia, synotus Eustathium con- firmavit- Berrhææ in Syria episcopum, Alexander demum Byzantii prasul ob extremam senectutem et corporis invaletudinem syundo non interfuit : presbyteri tanien ipsius locum tenuerunt. Tune etiani Paulus Neocæsareæ episcopus venit ad syno- dum, et sanctorum virorum moribus. et doctrina prastantium multitudo, quorum eximias laundles ter- tia in imperatorem oratione Eusebius Pamphil conscripsit: cunctis auten quæ necessitas postula- bat Christianissimus imperator liberaliter suppe ditabat. Sancta hæc et universalis synodus sanct et consubstantialis Trinitatis auxilio Arium et ejus sententia sectatores damnavit: Eusebium Nicome «lim et adjunctos, ei socios, dempto tamen Eusebio Pamphili, qui quoad illud tempus homousi voca- bulo præbuit assensum, communione interdictos misit in exsilium, sancita cuncta laudatissitno im- peratore Constantino sua præsentia firmantė, omnibusque quæ Deo forent consona opitulante : VARIAE LECTIONES. . * vulg. * om. a bcdef. vulg. vulg. " post add. ex A. vulg. vulg. nikl. ex A a. vulg. " A et alii, vulg. A et alii, vulg. vulg. om. To a add. vulg. " JAC. GOARI NOTÆ. addendos edocet nota in operis titulum, et ad pag. septima. Eodem D errore alienus clarissime colligem. llis annos septem tempore, expeditione in hostes Christianorum, sus- cepta, precibus victoriam reportavit. Quare et templa ad conversionem paganorum passim, et Christi Ser- vatoris nostri cultum exciturit. • vero 516, nt Georgius. Syncellus devinxit, ita nu- merum eumdem continuator ejus Theophanes ob- Servare debuit. Illius verba sunι: Ad summam ab Adam ad Constantini vicennalia; relatis uniuscujusque non tiouis regum nominibus annorum 5816, namerum ab dicantur, præter Theophanem edicunt concil. Ephesinum, Chalcedoniense act. sub initium. Theodoretus, lib. it, cap. 22. Evagrius, lib. I, cap. 40. de vita Constantini, cujus cap. exstant ex laudes. COMBEFIS. tores episcopos receus auctor recenset dissertat. tn tib, 4. cap. 8, Plotiani Philostergit. (4) Vicemalin Constantini ad mundi 3816, Christi (3) Ut conciliorum præsides Εξαρχος, eislemque (6) Clarius, libro 3 in laudem Constantini; sive (7) Ariane sententia in concilio Nicano scela-

39 THEOPHANIS 100 σίαν ὀρθοδόξων νῦν ἀπαγγελλομένην. Τότε Αρείου τοῦ δυσσεβοῦς παρόντος ἐν τῇ συνόδῳ καὶ κρινομέν νου, Ευσέβιος ὁ Νικομηδείας, καὶ Θέογνις, καὶ Μά ρις το, καὶ Νάρκισσος, καὶ Θεόφαντος, καὶ Πατρό pilo; ¿ytemoloÛvto 'Apelov, ol ouvráĘavte; nłotew; λόγον βλάσφημον ἐπέδωκαν τῇ συνόδῳ. Τοῦ δὲ διαρ βηχθέντος, οἱ πεποιηκότες τοῦτον ἀντιστραφέντες κατεδίκασαν "Αρειον χωρίς Σεκούνδου Πτολεμαΐδος τῆς Αἰγύπτου, καὶ Θεωνᾶ τοῦ Μαρμαρικής, Εν ¿xbàŋlévtwv oùr 'Apsly) xal ¿vaðeµatisðévtæv, rd ἅγιον σύμβολον τῆς πίστεως ἀνηγόρευσαν το υπου γράψαντες (8) ἅπαντες σὺν τῷ πανσεβασμίως το βα- erat, xa! süçhuŋoav, xal or 50ŋ 65220- insuper alios in abdicatorum locum instiuit ordina- Α Εκθεσιν ἔγγραφον ἐξήνεγκε, τὴν κατὰ πᾶσαν Εκκλη ri:ac demum, quæ nunc per ominem orthodoxorum Ecclesiam publicatur, scriptis mandatam fidei ex- positionem evulgavit. Cum vero impius Arius ad ipsam præsens astaret et examinaretur, Eusebius Nicomediae, Theognis, Maris, Narcissus, Theophan- tus et Patrophilus, blasphemo dei libello compo- sito synodoque tradito, partem ejus suscepere de- fendendam : quo in frusta conciso, ejus auctores, mutata sententia, damnaverunt Arium, exapiο Secundo, Ptolemaidis Ægypti, et Theona, Marma- rices episcopis : quibus mox cum Ario ejectis et anathenate percussis, una cuncti cum augustissimo imperatore subscribentes, sanctum fidei symbolum, felicibus etiam precationibus et acclamationibus additis, publicaverunt: atque ita conventus solutus est. floc anno Crispus imperatoris filius Christianos effectus decessit : et Byzantium cœpit condi. Coacta est sancta et universalis prima synodus duodecima indictione, anno niaġni Constantini vi- B " Τούτῳ τῷ ἔτει Κρίσπος ὁ υἱὸς τοῦ βασιλέως (9) Χριστιανός ἐκοιμήθη· καὶ τὸ Βυζάντιον ήρξατο κτί- ζεσθαι (10) Συνέστη οὖν ἡ ἁγία καὶ οἰκουμενική πρώτη σύντ οδος τῇ δωδεκάτῃ Ινδικτιῶνι (11) ἔτει εἰκοστῷ τοῦ VARIÆ LECTIONES. το Μάρις Α et alii, Μάρης vulg. το Μαρμαρίκης Α. " υπηγόρευσαν Α. το πανσεβασμίῳ Α, σεδ. vulg. A JAC. GOARI NOTÆ. tomo II Conc. Parisiis anno 1636 impressorum. isse confirmat ex Idatio Petavius lib. x1 De doct. temp. cap. 41. Annum eumdem prius aperte scrip. serat Sozomenus lib. 1, cap. 5. Vox porro txoi- µhôn, nulla vi recensita, mortem opperiisse arguit. Alienum siquidem a crimine Constantinum decla- rare, imo pietati quam studiosissime addictum ce- lebrare pro viribus contendit Theophanes: ac ne quis Crispi sanguine contaminatum credat, Crispum legitimo conjugio procreatum inducit Theophanes, et ejus mulieris filium, quam cæteri historici libi- dinosam et furentem in privignum novercamı fingunt, Ut ut se habuerit, matrem vel novercam, a nece Crispo iltata suo silentio innoxiam demonstravit auctor Vita Constantini, et Socrates: invidiam pari- ter omnem a Constantino depulit Sozomenus līb. 1, cap. 5, aperte defendit Evagrius, lib. m, cap. 41, quorum auctoritatem baud temere Theophanes ex- cepit, et exinde Cedrenus et Nicephorus secutus est lib. v, cap. 35. 08. Byzantit conditum et encænia ponendum. Hic de conditu solo Theophani sermo est : quem Constan tini vincennalibus primo tentatum Socrates asserit lib. I, cap. 12 : Ο βασιλεὺς ἐπιτελέσας δημοτελή τῆς εικοσαετηρίδος αὐτοῦ ἑορτὴν, εὐθέως [τὸς περὶ τὸ ἀνορθοῦν τὰς ἐκκλησίας ἐσπούδαζεν. Ἐποίει δὲ τοῦ το περὶ τάς άλλας πόλεις, καὶ ἐν τῇ αὐτοῦ ἐπωνύμω, fv Budrio xalouμévoy to *porspov, - Imperator simul ut festum solemne ad vicesi- mum annum imperii sui celebraverat, nulla interpo- sila mora, ad ecclesias exstruendas omne suNm studium contulit: istudque præstitit, cum in aliis urbibus, tum ea cui nomen suum imponuerat, quam quidem Byzantium olim appellatam magnis adauxit dificiis. Quam encæniorum et conditus varietatem titulo capitis 42 libro x De doctrina temparum, Petavius statuerat per totum caput non observals, istum cum illis confundit. Græci, inquit, mundi annos Christique varie computant, dum encania Constantini referunt. Theophanes annum mundi 58:6, C D Christi 316, quem ipsum esse scibit, quo Nicæna synodus est absoluta. Verum haud de encaniis, sed de CP. conditu præsente Christi anno 310 in- stitutus est. sermo. Bulário Apar tiffa, pergit, Theophanes Constantini 32 annum illam facit. Nusquam : sed vicesimum inculcat” Then- phanes, quem eumdem canonium ejus chronologi- cum superius exhibuit. His addit: Theophanes alteram computandi rationem adhibet, secundum quam natalis Dionysianus convenit anno mundi 5493, Græcorum vero sententia 5500: At certe cam esse Theophani, quæ Georgio Syncello computandi nor- mam, Georgio vero, que Græcis_Dionysianam ram anno 5500 statuentibus ipse Theophanes in prooemio, et Georgius suo in opere, et utriusque scripta ad invicem comparata testantur : de quibus supra in annotatis ad Promium. mum memorantis errorem hic detecturo quodam prius occurrunt supponenda. 1. Græcos Latinis in indictionibus numerandis assentiri : adeoque anno, quo Christus lucem aspexit, unam apud utrosque alligi, tertiam videlicet, et anno præsenti 1650 ter- tiam pariter recenseri. 2. & Christi natalitiis ad trujusce anni limitem eumdem esse numerum, qui est mille sexcentorum et quinquaginta. 3. A niandi conditú annos putandi tres esse apud Græcos cole- briores modos. Hi quippe mundi 5493, isti $500, que Georgii Syncelli et Theophanis sententia est, alii 5508 Christum ortu suo terras consecrasuo prædicant. His præmissis, demus Theophani, juxta proprios sibi calculos Nicænan synodum anno ab orbe condito 5816 et a Christo nato 316 celebratam : cum ille ortus sui comitém habuerit tertiam indic- Lionem: Nicæna synodus non in 12, sed in 4 in- dictionem reperietur incidere, ac simul errorem in posita indictione arguere: vel in adversum Nicæna synodo indictioni duodecima alligata, ipsam cam- dem synodum haud jam amplius în mundi 5816 et Christi 316. verum in mundi 5824 et Christi 524 incurrere, ac simul hallucinatum Theophanem de- prehendemus. Erroris causam et reparandi modum præemisimus nota in operis titulum sexta. (8) Idem in cap. 9 Gelasius quoque Cyzicenus (9) Vicennalibus Constantini patris Crispum obi- (10) Quod non advertitur facile, discrimen inter (11) Manifestum Theophanis indictiones hic pri-

μεγάλου Κωνσταντίνου, μηνὶ Μαΐῳ κ' (12). Έγραψε δὲ τὸ ἐπιστολὴν ἐγκύκλιον ἡ σύνοδος ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ, καὶ Λιβύῃ, καὶ Πενταπόλει, δι' ἧς ἐδήλωσε τὴν ἐκ- βολὴν ᾿Αρείου, καὶ Σεκούνδου, καὶ Θεωνά · ἐσήμανε δὲ καὶ περὶ Μελετίου, ὥστε ιδιάζειν ἐν τῇ ἰδίᾳ πόλει ησυχάζοντα (15) · τοὺς δὲ ὑπ' αὐτοῦ το χειροτονηθέν τας μυστικωτέρα χειροτονία βεβαιοῦσθαι (14). Εγ- ραψε δὲ καὶ περὶ τοῦ Πέλκα μηκέτι μετὰ Ἰουδαίων αὐτὸ ποιεῖν, ἀλλὰ τῷ κατὰ Ἰταλίαν τύπῳ κατὰ τὴν Κυριακὴν μᾶλλον ἡμέραν ἑορτάζοντας. Ομοίως και ὁ πανεύσεβὴς βασιλεὺς ἐπιστολὰς ἔγραψε (15) παν ταχοῦ τὰ αὐτὰ κελευούσας οι καὶ βεβαιούσας τὰ παρὰ τῆς ἁγίας συνόδου ἐκφωνηθέντα, καὶ Αρειον ἅμα τοῖς ὁμόφροσιν αὐτοῦ ἀποκηρύττων 6, Πορφυ ριανούς τε αὐτοὺς ὄνομάζεσθαι, καὶ τὰ συγγράμματα αὐτῶν κατακαίεσθαι, καὶ τοὺς μὴ τοῦτο ποιοῦντας θανατοῦσθαι· ἐξέθετο δὲ καὶ νόμον βασιλικόν οὕτω ταῦτα γίνεσθαι. Τῆς δὲ ἑορτῆς ἐνστάσης κατ' αὐτὸ τῆς εἰκοσαετηρίδος τῆς αὐτοῦ βασιλείας, πάντας τοὺς Πατέρας εἰς ἑστίασιν προετρέψατο, συγκατα δὲ Α, δή ὑπ' αὐτοῦ Α, ὑπ' αὐτὸν οι κελευούσας καὶ βεβ. Α, βεβαιούσας, καὶ κελεύσας τὰ ἀποκηρυττούσας 2. ΝΟΤΑ. νος δὲ τῆς συνόδου, ὡς ἐν παρασημειώσεσιν εύρομεν, διατείας Παυλίνου καὶ Ἰουλιανοῦ τῇ εἰκάδι του Μαΐου μηνός : Τοῦτο δὲ ἦν ἐξακοσιοστόν τριακο. Ο στὸν ἔκτον ἔτος ἀπὸ τῆς ᾿Αλεξάνδρου τοῦ Μακεδόνος βασιλείας· τεσσαρακοστόν τοῦ ἡσυχάζειν μυστικωτέρα χειροτονία βεβαιούσθαι, Οι μυστικωτέρα χειροτονία κατασταθέντας, χει μυστικωτέρα, χειροτονία μυστικωτέρα χειροτονία βεβαιοῦ σθαι· Χειροτονία, Μυστικωτέρα, Χειροτονεῖν ἐν μέσῃ τῇ ἐκκλησίᾳ, Μα, χειροτονία δὲ λαθραίως μὴ γινέσθω • μυστικ εωτέρα βαιούσθαι, Τοὺς δὲ ὑπ' αὐτοῦ (Μελετίου) κατασταθέντας, μυστι χωτέρα χειροτονία κατασταθέντας βεβαιωθέντας) κοινωνῆσαι ἐπὶ τούτοις. δια Τοὺς δὲ ὑπ' αὐτοῦ (Μελετίου) κατα- σταθέντας μυστικωτέρα χειροτονία βεβαιωθέντας κοινωνηθῆναι ἐπὶ τούτοις, ἐφ᾽ ᾧτε ἔχειν μὲν αὐτοὺς τὴν τιμὴν, καὶ λειτουργεῖν. CHRONOGRAPHΙΑ. A gesimo, mensis Maii die pariter vigesimo. Cireu- larem autem epistolam in Alexandrian, Libyam et Pentapolis synodus misit, qua Arii, Secundi et Theone depulsionem declaravit : de Meletio item, ut se quiete in propria civitate contineret, et qui ab eo electi erant, alia secretiori ordinatione´ confirò marentur, significavit. De Paschate praeterea, no amplius ritu Judaico celebraretur, sed jam per Italiam recepto more Dominico magis die festive coleretur, edixit. Pari quoque modo litteras in pro- vincias plissimus imperator misit, quibus cuncta, quæ a sancto synodo fuerant pronuntiata, proba- rentur et nuntiarentur exsequenda : Arjumque una com sectæ asseclis ab Ecclesia proscripsit; cos Porphyrianos vocari, libros eorum igne consumi, et qui non acquiescerent, morti tradi decrevit : et super his omnibus demum imperatorium pro- mulgavit¸ edictum. Instante vero sub id tempus vlcennalis ejus imperii die festo, cnnctis Patribus al epulum invitatis, una et ipse accubuit : et VARIÆ LECTIONES. B vulg. vulg. vulg. JAC. GOALI Quod tempus concilii attinet; coactum qui dem fuit, sicut ex Annalium commentariis constat, Paulino et Juliano coss., mensis Mail die vicėsimo, Subdit Socrates : Εrat porro ad Alexandri Macedonis imperio annus 636. Theophanem legisse puta. Cum enim Georgius Syncellus, quem ille sequitur, Alexandri mortem anno mundi conjunxerit; his nisi sexcentos quadraginta el sex annos addidisset, Nicænum concilium anno mundi non collegisset celebratum, misi forte ad au- nom Alexandri obitum seposuisset. Ex hac Socratis auctoritate erroremn priori nota manifesta tum in suos calculos deduxit Theophanes. . • (45) Nihil jam se rebus ecclesiasticis immiscen- tem (in pœnam nimirum superioris schismatis) pri- valum agere : hæc enim vis est in jusmodi. Quod sequitur de ordinatis ab illo, quos Sancta synodus precipit sacraliori ordinatione confirmari, de vera accipiendum ordinatione, velut irrita peuitus, quam Meletins præsumpsisset contra utaguæ Alexan- driæ episcopi jura: qua de re prodibit propediem illustrissimi Petri de Marelia Tolosani archiepisc. disceptatio, quam brevis, tam erudita, P. Morini libro de sacris ordinationibus inserta, CousESIS. manuum impositione (que vel ordinis consecratio, velpoenitentiae sacer ritus exsistebat) fuisse confirma- Los triplici pacto intelligi posse arbitror. 1. Pac tres antiqui hæreticorum et schismaticorum sacra - mentis quibusvis præter baptismum rejectis, Mele- umnorum quoque sacerdotum promotionem mullius esse roboris deberent estimare: et eapropter ad Rechesire consortiμιο ralire cupients sanctiore ordinatione (quasi prior exstitisset profana) constitutos el crea- los sacerdotes. Eam sententiam, quam Gratianus olim et Pallea certam tenuerunt, Ecclesia et theo- logorum schola reprobat: verum, qui nunc est, non adeo antiquis manifestum fuisse Ecclesiae sensum - D . declarare obnituntur ex luwoc. epist. 18; Leonis . epist. 38, alias 40, ad Anatol. cap. et ex canon. Νos consecrationem, et, Excommunicati, quos aliis exagitanios peruitio. 2. Manus impositione vel potoviq, per pœnitentiam cum Ecclesia reconcilia- tionem hic intelligendam: at quæ publica fuit pœ- nitentia, qua ratione vel quo pacto ordinis secreta consecratio dicatur, haud clare percipio. Quare 5, in gravis momenti negotio, quale Meletianorum sacerdotum exstabat ordinatio, aliquorum - animis dubium bæsisse, num rata vel reproba censeretur, facile mihi persuadeo ex dig- tis pro priore exponendi modo: ideoque dubio cuivis tolienda de eorum repetenda consecratione ad cautelam, et sub conditione, quod aiunt, latamı in synodo fuisse sententiam. Ea opinandi via ex tribus verbis istis, mihi tuto colligitur : 1. quod sacerdotalem consecrationem et veram ordinationem infert. 2. quod vel sanctiorem et pu- riorem, ita dicam, exigii vitam, quam qui apud schismaticos de profano et irrito foret suspecius, vel qui, velut dubius et incertus. saltem in secreto reparari deberet, et innovari; cum certa quælibet et sacra ordinatio in Ecclesire prospecia, et luce pa blico celebraretur: quod Theophilus Alexandrious olixit : et ite Ordinare in media ecclesia, et populo præsente oportero : nec clanculum ordinationes celebrari: vos quippe sanctiorem et secretiorem siguidcat. 3. Bt- confirmari so:at et approbari : atqπe accipere, vel stabiliri de novo subindicat. Eadem porro verba legimus apud Socratem lib. i, cap. 6: (alia lectio in margine ipsa concilii Nicæni epistola apud Theodoretum lib. 1. cap. : De clericorum poenite tia et reconciliatione Joannes Morinus opere De administ. sacram. panitentia, lib. iv, cap. 12. · (15) Exstant apud Socratem lib. 1, cap. 6. i (12) Ex Socrate lib. 1. cap. 9 ad calcem : "Ο χρό- (14) Meletiatios sacerdotes Ecclesiae restituendos,

μεγάλου Κωνσταντίνου, μηνὶ Μαΐῳ κ' (12). Έγραψε δὲ τὸ ἐπιστολὴν ἐγκύκλιον ἡ σύνοδος ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ, καὶ Λιβύῃ, καὶ Πενταπόλει, δι' ἧς ἐδήλωσε τὴν ἐκ- βολὴν ᾿Αρείου, καὶ Σεκούνδου, καὶ Θεωνά · ἐσήμανε δὲ καὶ περὶ Μελετίου, ὥστε ιδιάζειν ἐν τῇ ἰδίᾳ πόλει ησυχάζοντα (15) · τοὺς δὲ ὑπ' αὐτοῦ το χειροτονηθέν τας μυστικωτέρα χειροτονία βεβαιοῦσθαι (14). Εγ- ραψε δὲ καὶ περὶ τοῦ Πέλκα μηκέτι μετὰ Ἰουδαίων αὐτὸ ποιεῖν, ἀλλὰ τῷ κατὰ Ἰταλίαν τύπῳ κατὰ τὴν Κυριακὴν μᾶλλον ἡμέραν ἑορτάζοντας. Ομοίως και ὁ πανεύσεβὴς βασιλεὺς ἐπιστολὰς ἔγραψε (15) παν ταχοῦ τὰ αὐτὰ κελευούσας οι καὶ βεβαιούσας τὰ παρὰ τῆς ἁγίας συνόδου ἐκφωνηθέντα, καὶ Αρειον ἅμα τοῖς ὁμόφροσιν αὐτοῦ ἀποκηρύττων 6, Πορφυ ριανούς τε αὐτοὺς ὄνομάζεσθαι, καὶ τὰ συγγράμματα αὐτῶν κατακαίεσθαι, καὶ τοὺς μὴ τοῦτο ποιοῦντας θανατοῦσθαι· ἐξέθετο δὲ καὶ νόμον βασιλικόν οὕτω ταῦτα γίνεσθαι. Τῆς δὲ ἑορτῆς ἐνστάσης κατ' αὐτὸ τῆς εἰκοσαετηρίδος τῆς αὐτοῦ βασιλείας, πάντας τοὺς Πατέρας εἰς ἑστίασιν προετρέψατο, συγκατα δὲ Α, δή ὑπ' αὐτοῦ Α, ὑπ' αὐτὸν οι κελευούσας καὶ βεβ. Α, βεβαιούσας, καὶ κελεύσας τὰ ἀποκηρυττούσας 2. ΝΟΤΑ. νος δὲ τῆς συνόδου, ὡς ἐν παρασημειώσεσιν εύρομεν, διατείας Παυλίνου καὶ Ἰουλιανοῦ τῇ εἰκάδι του Μαΐου μηνός : Τοῦτο δὲ ἦν ἐξακοσιοστόν τριακο. Ο στὸν ἔκτον ἔτος ἀπὸ τῆς ᾿Αλεξάνδρου τοῦ Μακεδόνος βασιλείας· τεσσαρακοστόν τοῦ ἡσυχάζειν μυστικωτέρα χειροτονία βεβαιούσθαι, Οι μυστικωτέρα χειροτονία κατασταθέντας, χει μυστικωτέρα, χειροτονία μυστικωτέρα χειροτονία βεβαιοῦ σθαι· Χειροτονία, Μυστικωτέρα, Χειροτονεῖν ἐν μέσῃ τῇ ἐκκλησίᾳ, Μα, χειροτονία δὲ λαθραίως μὴ γινέσθω • μυστικ εωτέρα βαιούσθαι, Τοὺς δὲ ὑπ' αὐτοῦ (Μελετίου) κατασταθέντας, μυστι χωτέρα χειροτονία κατασταθέντας βεβαιωθέντας) κοινωνῆσαι ἐπὶ τούτοις. δια Τοὺς δὲ ὑπ' αὐτοῦ (Μελετίου) κατα- σταθέντας μυστικωτέρα χειροτονία βεβαιωθέντας κοινωνηθῆναι ἐπὶ τούτοις, ἐφ᾽ ᾧτε ἔχειν μὲν αὐτοὺς τὴν τιμὴν, καὶ λειτουργεῖν. CHRONOGRAPHΙΑ. A gesimo, mensis Maii die pariter vigesimo. Cireu- larem autem epistolam in Alexandrian, Libyam et Pentapolis synodus misit, qua Arii, Secundi et Theone depulsionem declaravit : de Meletio item, ut se quiete in propria civitate contineret, et qui ab eo electi erant, alia secretiori ordinatione´ confirò marentur, significavit. De Paschate praeterea, no amplius ritu Judaico celebraretur, sed jam per Italiam recepto more Dominico magis die festive coleretur, edixit. Pari quoque modo litteras in pro- vincias plissimus imperator misit, quibus cuncta, quæ a sancto synodo fuerant pronuntiata, proba- rentur et nuntiarentur exsequenda : Arjumque una com sectæ asseclis ab Ecclesia proscripsit; cos Porphyrianos vocari, libros eorum igne consumi, et qui non acquiescerent, morti tradi decrevit : et super his omnibus demum imperatorium pro- mulgavit¸ edictum. Instante vero sub id tempus vlcennalis ejus imperii die festo, cnnctis Patribus al epulum invitatis, una et ipse accubuit : et VARIÆ LECTIONES. B vulg. vulg. vulg. JAC. GOALI Quod tempus concilii attinet; coactum qui dem fuit, sicut ex Annalium commentariis constat, Paulino et Juliano coss., mensis Mail die vicėsimo, Subdit Socrates : Εrat porro ad Alexandri Macedonis imperio annus 636. Theophanem legisse puta. Cum enim Georgius Syncellus, quem ille sequitur, Alexandri mortem anno mundi conjunxerit; his nisi sexcentos quadraginta el sex annos addidisset, Nicænum concilium anno mundi non collegisset celebratum, misi forte ad au- nom Alexandri obitum seposuisset. Ex hac Socratis auctoritate erroremn priori nota manifesta tum in suos calculos deduxit Theophanes. . • (45) Nihil jam se rebus ecclesiasticis immiscen- tem (in pœnam nimirum superioris schismatis) pri- valum agere : hæc enim vis est in jusmodi. Quod sequitur de ordinatis ab illo, quos Sancta synodus precipit sacraliori ordinatione confirmari, de vera accipiendum ordinatione, velut irrita peuitus, quam Meletins præsumpsisset contra utaguæ Alexan- driæ episcopi jura: qua de re prodibit propediem illustrissimi Petri de Marelia Tolosani archiepisc. disceptatio, quam brevis, tam erudita, P. Morini libro de sacris ordinationibus inserta, CousESIS. manuum impositione (que vel ordinis consecratio, velpoenitentiae sacer ritus exsistebat) fuisse confirma- Los triplici pacto intelligi posse arbitror. 1. Pac tres antiqui hæreticorum et schismaticorum sacra - mentis quibusvis præter baptismum rejectis, Mele- umnorum quoque sacerdotum promotionem mullius esse roboris deberent estimare: et eapropter ad Rechesire consortiμιο ralire cupients sanctiore ordinatione (quasi prior exstitisset profana) constitutos el crea- los sacerdotes. Eam sententiam, quam Gratianus olim et Pallea certam tenuerunt, Ecclesia et theo- logorum schola reprobat: verum, qui nunc est, non adeo antiquis manifestum fuisse Ecclesiae sensum - D . declarare obnituntur ex luwoc. epist. 18; Leonis . epist. 38, alias 40, ad Anatol. cap. et ex canon. Νos consecrationem, et, Excommunicati, quos aliis exagitanios peruitio. 2. Manus impositione vel potoviq, per pœnitentiam cum Ecclesia reconcilia- tionem hic intelligendam: at quæ publica fuit pœ- nitentia, qua ratione vel quo pacto ordinis secreta consecratio dicatur, haud clare percipio. Quare 5, in gravis momenti negotio, quale Meletianorum sacerdotum exstabat ordinatio, aliquorum - animis dubium bæsisse, num rata vel reproba censeretur, facile mihi persuadeo ex dig- tis pro priore exponendi modo: ideoque dubio cuivis tolienda de eorum repetenda consecratione ad cautelam, et sub conditione, quod aiunt, latamı in synodo fuisse sententiam. Ea opinandi via ex tribus verbis istis, mihi tuto colligitur : 1. quod sacerdotalem consecrationem et veram ordinationem infert. 2. quod vel sanctiorem et pu- riorem, ita dicam, exigii vitam, quam qui apud schismaticos de profano et irrito foret suspecius, vel qui, velut dubius et incertus. saltem in secreto reparari deberet, et innovari; cum certa quælibet et sacra ordinatio in Ecclesire prospecia, et luce pa blico celebraretur: quod Theophilus Alexandrious olixit : et ite Ordinare in media ecclesia, et populo præsente oportero : nec clanculum ordinationes celebrari: vos quippe sanctiorem et secretiorem siguidcat. 3. Bt- confirmari so:at et approbari : atqπe accipere, vel stabiliri de novo subindicat. Eadem porro verba legimus apud Socratem lib. i, cap. 6: (alia lectio in margine ipsa concilii Nicæni epistola apud Theodoretum lib. 1. cap. : De clericorum poenite tia et reconciliatione Joannes Morinus opere De administ. sacram. panitentia, lib. iv, cap. 12. · (15) Exstant apud Socratem lib. 1, cap. 6. i (12) Ex Socrate lib. 1. cap. 9 ad calcem : "Ο χρό- (14) Meletiatios sacerdotes Ecclesiae restituendos,

Β " Α κλιθείς αὐτοῖς και λαμπρώς & τιμήσας ο αὐτούς· Παρνουτίου δὲ ὡς καὶ τῶν ἐμείων ὁμολογητῶν τοὺς ἐξορυχθέντας ὀφθαλμοὺς καὶ τὰ πηρωθέντα μέλη εν τῷ διωγμῷ κατεφίλει, ἁγιασμὸν ἐξ αὐτῶν ποριζό μενος. Παρήνει δὲ πᾶσι τοῖς ἐπισκόποι; εἰρήνην ἄγειν 86, καὶ τῶν κατὰ τοῦ πλησίον λοιδοριῶν ἀπ- ἔχεσθαι. Τοὺς δὲ λιβέλλους, οὓς κατ' ἀλλήλων τινές Εκδεδώκασι ", πυρὶ κατέκαυσεν, ὅρκῳ βεβαιῶν, ὡς εἰ ἴδοι ἐπίσκοπον μοιχεύοντα, τῇ πορφυρίδι σκέπειν αὐτὸν σε προθύμως. Πολλὰ δὲ πάσαις ταῖς ἐκκλησίαις δωρησάμενος, καὶ τοῖς ἄρχουσι τῶν ἐθνῶν τιμήν, τούς ἱερεῖς παρακελευσάμενος, χαίροντας ἅπαντας ἐξαπέστειλε. Τοῦ δὲ βασιλέως ὑπὸ σοφών ( β) Ελα λήνων ὀνειδισθέντος ἐν Βυζαντί, ὡς οὐ πράττει καλως παρὰ τὰ ἔθη τῶν βασιλέων Ρωμαίων νεωτε ρίζειν τὴν θρησκείαν, ἔδοξε ο τῷ βασιλεῖ ἕνα τῶν φιλοσόφων Αλεξανδρῳ τῷ ἐπισκόπῳ τοῦτον πρὸς τὸ διαλεχθῆναι μετ' αὐτοῦ παραπέμψαι. Ο δὲ Αλέξανδρος θεῖος μὲν ἦν ἀνὴρ, λόγων δὲ ἄπειρος. Εἶπε δὲ τῷ διαλεκτική φιλοσόφῳ γλωσσαλγούντι · Ἐπιτάττω σοι ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ οι σιωπήν, καὶ μὴ φθέγγεσθαι. "Αμα δὲ τῷ λόγῳ ἐφιμώθη ", καὶ γέγονεν ἄλαλος. Τῷ δὲ ἐπισκόπῳ Ἱεροσολύμων (17) Μακαρίῳ παρόντι ἐν τῇ συνόδω προσέταξεν ὁ βασιλεὺς ἐπανιόντι ἐρευνῆσαι τὴν θὰ τόπον τῆς ἁγίας ἀναστάσεως, καὶ τὸν τοῦ Κρασ νίου Γολγοθά, καὶ τὸ ζωοποιόν ξύλον. Τῷ δ' αὐτῷ έτει Ἑλένην οι (18) τὴν θεόφρονα αὐτοῦ μητέρα ἔστεψε, καὶ μονῆταν τα ὡς βασιλίδι ἀπένειμεν (19). Αὕτη δὲ ὀπτασίαν ἑώρακε (20) κελεύουσαν αὐτῇ καταλαβεῖν τὰ Ἱεροσόλυμα, καὶ τοὺς ὑπὸ τῶν δ' ἀνό- μων καταχωσθέντας θείους τόπους εἰς φῶς ἀγαγεῖν. λαμπρώς Α. Γ. οι προτιμήσας Α. δὲ] τε Α. " ἄγειν σ' ἐκδεδώκασι] ἐπιδεδ. Α Γ, εξεδώκασι τι σκέπειν αὐτὸν Α, σκέπτειν τοῦτον πράττει Α, πράττει καὶ ἔδοξε Α. οι τοῦ ἀληθ. Θεοῦ Α, τ. ἀλ. ἡμῶν Θεοῦ επιμώθη : έφη- μώθη οι τὸν τοῦ Α, τὸ τοῦ οι Ελένην Α. τὴν 'Ελ. να μονήταν 1, μονταν αὐτῇ δ, αὐτὴν η τών ουι. Α. • ἕνα τῶν φιλοσόφων παραπέμψαι. Παρεκελεύσατο δὲ Κωνσταν τίνος τῷ τῆς Αἰλίας ἐπισκόπῳ Μακαρίῳ παρόντι ἐν τῇ συνόδῳ, καὶ τῶν ἀποστολικῶν δογμάτων ύπερ- μαχούντι ἀναζητῆσαι τὸν ζωοποιὸν σταυρὸν, καὶ τὸ θεόληπτον μνῆμα, καὶ πάντας τοὺς ἁγίου, τό τους αρ. : Οὕτω δὲ ἀξιώματι βασιλικῷ τετίμηκεν, ὡς ἐν ἅπασιν ἔθνεσι, παρ' αυτοίς τε στρατιωτικοῖς τάγ μασιν αὐγούσταν βασιλίδα ἀναγορεύεσθαι, χρυσοίς σε νομίσμασι καὶ τὴν αὐτῆς ἐκτυποῦσθαι εἰ κόνα • Για ' THEOPHANIS splendidle et cum honore cunctos excipiens, Pa- phnutii et · sociorum confessorum efſossos in per- secutione oculos et mutilata membro, quasi sancti moniam in se exinde derivaturus, exosculaliatur. Cunctos deinde episcopos hortabatur ad concordiam, et ut a proximorum criminibus deferendis absiste- rent : libellos autem, quos adversus invicem non- nulli dederant, igne consumpsit : hoc addito sacra- mento firmans, quod si adulterantem episcopum cerneret, ipse propria purpura libenter legeret. Donis denique immensis per omnes ecclesias distri- butis, provinciarum praesidibus, ut sacerdotes - rolerunt, præcepit, lelos talem omnes dimisit. Cune autem etbuici philosophi probris imperatorem Byzantii onerarent, quod præter Romanorum im- peratorum mores, communi religione innovata, prave se gereret; e philosophorum grege selectum noum-cum Alexandro episcopo in disputationis certamen committere placuit. Alexander vero vir quidem divinus erat, sed ingenio ac litteris rudis. Hic versatissimo in dialecticæ præceptis philosopho, linguæque lascivia laboranti, Te, inquit, in nomine Jesu Christi veri nostri Dei silere jubeo el con- ticiscere. Eo dicto obmutuit ille et loquele factus est expers. Macario præterea Hierosolymorum episcopo, qui concilio interfuit, mandavit imperator, ut reversus sanctæ resurrectionis locum, et Cal- varii Golgotham, et vivificum crucis lignum requi- reret. Eodem quoque anno matrem Helenam mu- lierem divino sensu præditam coronavit Constan- tinus, et ut imperatrix monetam suo charactere cusam distribueret, donavit. Ostentum autem vidit · VARIE LECTIONES. - c C TOMSETO. - om. om. b. vulg. vulg. * vulg. * vulg. " sic rescripsi ex conjectura pro vulg. etc. infra p. 4. vulg. vulg. vulg. * vulg. JAC. GOARI NOTÆ. Visum unum philosophis, cum quo Alexander disputaret, emit- tere COMREFIS. It, De cruce, paχ. : D Mandacit Constantinus Macario Aliensi epi- scopo, qui et ipse synodo interfueral, et pro aposio-. licis dogmatibus acriter pugnaverat, ut in vivifica cruce quærenda, sepulcroque divino, ac reliquis san- clis religiosisque locis investigandis omnem diliyen- tiam adhiberet. Num vero ex Theophane Alexander sententiam in sua scripta derivarit, vel Alexandrum Theophanes secutus fuerit, mihi æque ac Gretsero incompertum. Augustam declarat Eusebius de ejus Vita lib. m, eliam honore regio exornavit Constanti hus, ut cum apud omnes gentes, tum apud eos, qui aliquo gradu militari collocali essent, Augusta. et imperatriæ nuncuparetur, aureaque numismata ejus imprimerentur effigie. Paulinus epist. de invent. sanctæ crucis. Helena, cum Hierosolymam agno- sceret, nomine conreguabat. Sulpitius Severus, lib. n, Hist. Helena muter principis Constantini quæ Augusta cum filio conregnabat. Ambrosius, De obitu Theod. : Magna femina, quæ multo amplius inveni, quod imperaturi conferret, quam quod ab imp. acci- peret. Anxia mater pro filio, cui reynum orbis Ro- mani cesserat. Quibus verbis imperium simut ac- cepisse ac reliquisse indicat, quod eodem nempe auno, quo imperatrix salutata, Hierosolymam milg- rarit. Certe paulo post Crispi necem Faustam Con- stantini conjugem é vivis excessisse refert Zozimus, lib. 11, cujus mors ad Helenam matrem Crispi ne- cem legentem, Auguste nomine doniandam Con- stantinum impulit. Baronis ad annum num. 61. (24)) Visioni vel revelationi hujusmodi altestatur Ambrosius orat. de obity Theodosii. Paulinus epist. sul Severum de iuv. sanctæ crucis, Rufus, lib. Eccl. Hist. cap. 7, et Socrates lib. 1, cap. 13. Abi lelenæ studio et labori crucis inventionem assignant. (16) Emend. Bart. φιλοσόφων : unde et sequitur, (17) Alexander monachus apud Gretserum tom. (18) Helenam non a viro, sed a filio salutatam (49) Eusebio nota præced. jam relato teste, et

Β " Α κλιθείς αὐτοῖς και λαμπρώς & τιμήσας ο αὐτούς· Παρνουτίου δὲ ὡς καὶ τῶν ἐμείων ὁμολογητῶν τοὺς ἐξορυχθέντας ὀφθαλμοὺς καὶ τὰ πηρωθέντα μέλη εν τῷ διωγμῷ κατεφίλει, ἁγιασμὸν ἐξ αὐτῶν ποριζό μενος. Παρήνει δὲ πᾶσι τοῖς ἐπισκόποι; εἰρήνην ἄγειν 86, καὶ τῶν κατὰ τοῦ πλησίον λοιδοριῶν ἀπ- ἔχεσθαι. Τοὺς δὲ λιβέλλους, οὓς κατ' ἀλλήλων τινές Εκδεδώκασι ", πυρὶ κατέκαυσεν, ὅρκῳ βεβαιῶν, ὡς εἰ ἴδοι ἐπίσκοπον μοιχεύοντα, τῇ πορφυρίδι σκέπειν αὐτὸν σε προθύμως. Πολλὰ δὲ πάσαις ταῖς ἐκκλησίαις δωρησάμενος, καὶ τοῖς ἄρχουσι τῶν ἐθνῶν τιμήν, τούς ἱερεῖς παρακελευσάμενος, χαίροντας ἅπαντας ἐξαπέστειλε. Τοῦ δὲ βασιλέως ὑπὸ σοφών ( β) Ελα λήνων ὀνειδισθέντος ἐν Βυζαντί, ὡς οὐ πράττει καλως παρὰ τὰ ἔθη τῶν βασιλέων Ρωμαίων νεωτε ρίζειν τὴν θρησκείαν, ἔδοξε ο τῷ βασιλεῖ ἕνα τῶν φιλοσόφων Αλεξανδρῳ τῷ ἐπισκόπῳ τοῦτον πρὸς τὸ διαλεχθῆναι μετ' αὐτοῦ παραπέμψαι. Ο δὲ Αλέξανδρος θεῖος μὲν ἦν ἀνὴρ, λόγων δὲ ἄπειρος. Εἶπε δὲ τῷ διαλεκτική φιλοσόφῳ γλωσσαλγούντι · Ἐπιτάττω σοι ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ οι σιωπήν, καὶ μὴ φθέγγεσθαι. "Αμα δὲ τῷ λόγῳ ἐφιμώθη ", καὶ γέγονεν ἄλαλος. Τῷ δὲ ἐπισκόπῳ Ἱεροσολύμων (17) Μακαρίῳ παρόντι ἐν τῇ συνόδω προσέταξεν ὁ βασιλεὺς ἐπανιόντι ἐρευνῆσαι τὴν θὰ τόπον τῆς ἁγίας ἀναστάσεως, καὶ τὸν τοῦ Κρασ νίου Γολγοθά, καὶ τὸ ζωοποιόν ξύλον. Τῷ δ' αὐτῷ έτει Ἑλένην οι (18) τὴν θεόφρονα αὐτοῦ μητέρα ἔστεψε, καὶ μονῆταν τα ὡς βασιλίδι ἀπένειμεν (19). Αὕτη δὲ ὀπτασίαν ἑώρακε (20) κελεύουσαν αὐτῇ καταλαβεῖν τὰ Ἱεροσόλυμα, καὶ τοὺς ὑπὸ τῶν δ' ἀνό- μων καταχωσθέντας θείους τόπους εἰς φῶς ἀγαγεῖν. λαμπρώς Α. Γ. οι προτιμήσας Α. δὲ] τε Α. " ἄγειν σ' ἐκδεδώκασι] ἐπιδεδ. Α Γ, εξεδώκασι τι σκέπειν αὐτὸν Α, σκέπτειν τοῦτον πράττει Α, πράττει καὶ ἔδοξε Α. οι τοῦ ἀληθ. Θεοῦ Α, τ. ἀλ. ἡμῶν Θεοῦ επιμώθη : έφη- μώθη οι τὸν τοῦ Α, τὸ τοῦ οι Ελένην Α. τὴν 'Ελ. να μονήταν 1, μονταν αὐτῇ δ, αὐτὴν η τών ουι. Α. • ἕνα τῶν φιλοσόφων παραπέμψαι. Παρεκελεύσατο δὲ Κωνσταν τίνος τῷ τῆς Αἰλίας ἐπισκόπῳ Μακαρίῳ παρόντι ἐν τῇ συνόδῳ, καὶ τῶν ἀποστολικῶν δογμάτων ύπερ- μαχούντι ἀναζητῆσαι τὸν ζωοποιὸν σταυρὸν, καὶ τὸ θεόληπτον μνῆμα, καὶ πάντας τοὺς ἁγίου, τό τους αρ. : Οὕτω δὲ ἀξιώματι βασιλικῷ τετίμηκεν, ὡς ἐν ἅπασιν ἔθνεσι, παρ' αυτοίς τε στρατιωτικοῖς τάγ μασιν αὐγούσταν βασιλίδα ἀναγορεύεσθαι, χρυσοίς σε νομίσμασι καὶ τὴν αὐτῆς ἐκτυποῦσθαι εἰ κόνα • Για ' THEOPHANIS splendidle et cum honore cunctos excipiens, Pa- phnutii et · sociorum confessorum efſossos in per- secutione oculos et mutilata membro, quasi sancti moniam in se exinde derivaturus, exosculaliatur. Cunctos deinde episcopos hortabatur ad concordiam, et ut a proximorum criminibus deferendis absiste- rent : libellos autem, quos adversus invicem non- nulli dederant, igne consumpsit : hoc addito sacra- mento firmans, quod si adulterantem episcopum cerneret, ipse propria purpura libenter legeret. Donis denique immensis per omnes ecclesias distri- butis, provinciarum praesidibus, ut sacerdotes - rolerunt, præcepit, lelos talem omnes dimisit. Cune autem etbuici philosophi probris imperatorem Byzantii onerarent, quod præter Romanorum im- peratorum mores, communi religione innovata, prave se gereret; e philosophorum grege selectum noum-cum Alexandro episcopo in disputationis certamen committere placuit. Alexander vero vir quidem divinus erat, sed ingenio ac litteris rudis. Hic versatissimo in dialecticæ præceptis philosopho, linguæque lascivia laboranti, Te, inquit, in nomine Jesu Christi veri nostri Dei silere jubeo el con- ticiscere. Eo dicto obmutuit ille et loquele factus est expers. Macario præterea Hierosolymorum episcopo, qui concilio interfuit, mandavit imperator, ut reversus sanctæ resurrectionis locum, et Cal- varii Golgotham, et vivificum crucis lignum requi- reret. Eodem quoque anno matrem Helenam mu- lierem divino sensu præditam coronavit Constan- tinus, et ut imperatrix monetam suo charactere cusam distribueret, donavit. Ostentum autem vidit · VARIE LECTIONES. - c C TOMSETO. - om. om. b. vulg. vulg. * vulg. * vulg. " sic rescripsi ex conjectura pro vulg. etc. infra p. 4. vulg. vulg. vulg. * vulg. JAC. GOARI NOTÆ. Visum unum philosophis, cum quo Alexander disputaret, emit- tere COMREFIS. It, De cruce, paχ. : D Mandacit Constantinus Macario Aliensi epi- scopo, qui et ipse synodo interfueral, et pro aposio-. licis dogmatibus acriter pugnaverat, ut in vivifica cruce quærenda, sepulcroque divino, ac reliquis san- clis religiosisque locis investigandis omnem diliyen- tiam adhiberet. Num vero ex Theophane Alexander sententiam in sua scripta derivarit, vel Alexandrum Theophanes secutus fuerit, mihi æque ac Gretsero incompertum. Augustam declarat Eusebius de ejus Vita lib. m, eliam honore regio exornavit Constanti hus, ut cum apud omnes gentes, tum apud eos, qui aliquo gradu militari collocali essent, Augusta. et imperatriæ nuncuparetur, aureaque numismata ejus imprimerentur effigie. Paulinus epist. de invent. sanctæ crucis. Helena, cum Hierosolymam agno- sceret, nomine conreguabat. Sulpitius Severus, lib. n, Hist. Helena muter principis Constantini quæ Augusta cum filio conregnabat. Ambrosius, De obitu Theod. : Magna femina, quæ multo amplius inveni, quod imperaturi conferret, quam quod ab imp. acci- peret. Anxia mater pro filio, cui reynum orbis Ro- mani cesserat. Quibus verbis imperium simut ac- cepisse ac reliquisse indicat, quod eodem nempe auno, quo imperatrix salutata, Hierosolymam milg- rarit. Certe paulo post Crispi necem Faustam Con- stantini conjugem é vivis excessisse refert Zozimus, lib. 11, cujus mors ad Helenam matrem Crispi ne- cem legentem, Auguste nomine doniandam Con- stantinum impulit. Baronis ad annum num. 61. (24)) Visioni vel revelationi hujusmodi altestatur Ambrosius orat. de obity Theodosii. Paulinus epist. sul Severum de iuv. sanctæ crucis, Rufus, lib. Eccl. Hist. cap. 7, et Socrates lib. 1, cap. 13. Abi lelenæ studio et labori crucis inventionem assignant. (16) Emend. Bart. φιλοσόφων : unde et sequitur, (17) Alexander monachus apud Gretserum tom. (18) Helenam non a viro, sed a filio salutatam (49) Eusebio nota præced. jam relato teste, et

Ἡ δὲ τὸν παῖδα Κωνσταντίνον τήσατο (31) τὰ θεό- δεν αὐτῇ κελευσθέντα πληρώσαι. Ο δὲ νὰ τὴν ὑπ ἀκοὴν πεποίηκε. Θείῳ δὲ νεύματι κινούμενος ὁ εὐσεβὴς Κωνσταντίνος πόλιν εἰς ἴδιον όνομα κτίσαι βουληθείς ἐν τῷ πρὸ τοῦ Ἰλίου πεδίῳ (22), ὑπὲρ τὸν Δίαντος τάφον, οὗ δὴ φασι τὸν ναύσταθμον ἐσχηκέναι τους ἐπὶ Τροίαν στρατεύσαντας Έλληνας, Θεὸς δὲ κατ' Έναρ αὐτῷ ἐκέλευσεν ἐν τῷ Βυζαντίῳ κτίσαι τὴν νῦν Κωνσταντινούπολιν· ἦν καὶ ν φιλοτίμως δειμάμενος οίκος περιφανέσι, τοὺς ἀπὸ Ῥώμης αξιολόγους μετά ῴκισε ', καὶ ἐξ ἄλλων τόπων κατὰ γένος ἐπιλεξά μενος ” (25), καὶ οἴκους μεγάλους αὐτοῖς χαρισά- μένος, οἰκῆσαι τὴν πόλιν πεποίηκε. Τότε δὴ τὸν ναὸν της Αγίας Σοφίας (24), καὶ τῆς Αγίας Ειρήνης, καὶ τῶν ᾿Αποστόλων, καὶ τοῦ Ἁγίου Μωκίου, καὶ τοῦ ᾿Αρ- χαγγέλου ἐν τῷ ᾿Ανάπλι (25) ὁ φιλόχριστος βασι- λεὺς ᾠκοδόμησε· τοὺς δὲ τῶν εἰδώλων ειδωλικούς ναούς καταλύεσθαι προσέταξε, καὶ ἐκκλησίας οίκο- δομείσθαι. Τότε κατεσκάφη (26) ὁ ἐν Αἰγαῖς ο Ασκλη πιοῦ ναὸς, καὶ ὁ ἐν Ἀφάκοις τῆς ᾿Αφροδίτης, καὶ πολλοὶ ἕτεροι· καὶ τὰς τούτων προσόδους ταῖς ἐκ κλησίαις εδωρήσατο. Τότε πολλὰ ἔθνη (17) τῷ βα- πτίσματι προσῆλθον τοῖς θαύμασι τοῖς γενομένοις ὑπὸ τῶν αἰχμαλώτων τῶν ἐπὶ Γαλιηνοῦ τοῦ βασι . μετώκησε ἐκλεξάμενος γεῖ;] ἐναγής 2. ΝΟΤ.Ε. Απέστειλεν ὁ βασιλεὺς τὴν ἑαυτοῦ μητέρα Ελένην τὴν ἀξιέπαινον καὶ θεοφιλή εἰς Ἱεροσόλυμα μετά γραμμάτων, καὶ χρημάτων ἀφθονίας πρὸς τὸν Μακάριον Ἱεροσολύμων, ἐπὶ ἀναζητήσει του ζωο ποιοῦ ξύλου, καὶ οἰκοδομὴ τῶν ἁγίων τόπων, αὐτῆς αιτησαμένης τῆς βασιλίδος, φασκούσης οπτασίαν θείαν έωρακέναι, κελεύουσαν αὐτῇ τὰ Ἱεροσόλυμα καταλαβεῖν, καὶ τοὺς ἁγίους τόπους εἰς φῶς ἀγαγεῖν χωσθέντας, ὑπὸ τῶν ἀνόμων. αρ. 2. πω. κατά γένος, τὸ τὸ, κατά 'Ανήγειρεν δὲ τὴν ᾿Αγίας Εἰρήνην, και τὴν ᾿Αγίαν Σοφίαν, καὶ τὸν Ἅγιον Αγαθόνικον, καὶ τὸν Ἅγιον ᾿Ακάκιον ὁ μέγας Κωνσταντίνος. Κα Τὸν δὲ "Αγιον Μώκιον, καὶ τὸν ᾿Αγιον Μη- Ο εν Α νᾶν εὗρεν ὅτι ἦσαν ναοὶ εἰδώλων. Εt Τον & "Αγιον Μώκιον ὑπάρχοντα άλλα δύο μήκη παρ' δ ἐστιν, ἐξέκοψε το δίμοιρον μέρος τοῦ ναοῦ ὁ μέγας Κωνσταντίνος καὶ ἡ μήτηρ αὐτοῦ, καὶ ἀνήγειρε τὸ θυσιαστήριον. Διότι και ανηρέθη ὁ ῞Αγιος Μάριος ἐκεῖσε. Τούτου χάριν ἀνήγειρε καὶ τὸν ναὸν ὡς ίδιον αὐτοῦ, καὶ τὸ σῶμα αὐτοῦ ἐκεῖσε έφερεν Τόπος δὲ οὗτος ὁ νῦν Μιχαήλιον όνομαζόμενος ἐν δεξιᾷ καταπλέοντι ἐκ πόντου εἰς Κ., διεστὼς μὲν αὐτῆς πλωτῆρι ἀμφὶ γ' καὶ ε' στάδια • . CHRONOGRAPHIA. loca sub terram ab impiis et profanis defossa in lucem educere. Tunc ipsa flium Constantinum rogat, ut divinitus sibi imposita mune: adimple- ret. lle divino nutu concitatus, matri morem gessit. Pius idern Constantinus urbem suo «le e- mine condere volens, in planitie, quæ Ilio subjacet ad Ajacis tumulum, ubi Græcos ad Trojanam ex- peditionem profectos naviuin stationem habuisse ferunt, jussus est in somnis a Deo Byzantii, qua nunc Cpolis, illud moliretur opus. Uibe igitur praclaris difciis exstructa, viros dignitate pre- cipuos ab urbe Roma aliisque subinde locis selectos illuc traustulit, et, præclaris habitationibus assi guatis, urbem. præcepit incolere. Eo tempore A jubens eam Hierosolymam proficisci, et divina B Sancta Sophie, Sauce Irenes, Apostolorum. Sancti Mocii et Archangeli ad locum, qui Ana- plus dicitur, templa Christi amans imperator exstruxit : profanaque idolorum fana dejici, et ecclesias ædificari jussit. Tunc templum Esculapil ad gas, et Veneris in Aphacis, ét alia plurima sunt everta, atque illorum reditus Ecclesia addicti. Sub hoc idem tempus mulis gentes ad baptismu accesserunt, miraculis motæ editis a quibusdamı VARIÆ LECTIONES. s & alterum add. ex A et aliis. ** xat add.. ex A. · vulg. * JAC. GOARI Alexander monachus apud Gretserum tom. Il De Cruce, ab imperatore missam, ipsamque milti expostulasse narrat. Ejus verba sunt, quæ hic scripta : suscepisse scribit Zosimĵus lib. : ex divina rela- Lione alio mentem transtulisse Sozomenus, lib. 11, P. Goar non reddit. Idem sit Yevıxŵ; ex aliis quoque locis universim diligens : ut non solum Roma accersierit incolas, sed ex uni- versis imperii Romani provinciis. Vel yivos, per familias : sie enim commodum, delectas familias transferre, ad augendum brevi civium numerum, urbisque potentiam dilatandam. Con- BETIS. crates, lib. I, cap. 12, nempe de ecclesia Aposto lorum, et altera Pacis dicta, que el alio nomine Sapientia nominata reperitur, scribit Baronius ad sunena Christi 330, num. 19. At duarum ecclesia- rum licet meminerit Socrates, ubi exstruendam a Constantino sui nominis urbem refert: decipitur nihilo secius ipse Annalium auctor, qui Pacis et Sapientiæ unam esse asserit, quas sub diversis utulis diversas quoque affirmare necesse ex origi- nibus CP. : intra : PATROL. GR. CVIII. C - D • inferius : dif vil Sanctam Pacem, et Sanctam Sapientiam, et San- clum Agathonicum, et Sanctum Acacium magnus Constantinus. Sanctum autem Mocium, et Sanctum Menam templa idolorum comperit exstructa. San- ctum itaque Mocium alia simili parte magnitudinem, quam nunc habet, superantem, media parte rescidit magnus Constantinus et ejus mater, el exstruxit altare : quod eo loci S. Mocius occisus fuerit. Cujeα gratia templum ceu jam ipsi addittum exstruxit, et ejns corpus ibidem reposuit, Michaelium Sozomenus fuse lib. 11, cap. 2. Anaplus est ipsius CP. portus ingressus, verum ex parte urbi opposita, hoc est, ad Galata versus Asian extremum littus. Procopius, De Ædif. Justiniani : Littora insigni venustate exstructa sunt in hunc mo- dum Duo templa archangelo Michaeli consecrata, ex adverso utriuslibet porìum occupant, unum in loco, qui Anaplus dicitur, ad lævam situm ei, qui Euxinum mare ingreditur (ex parte nimirum meri- (lionali), alterum in opposito termino. Sozomenus : Locus jam Michaelium nominatur, estque naviganti ex ponte (ex parte boreali) Constantinopolim ad dextram positus, atque abest ab urbe, si nave trajicias circiter stadia. Const. lib. 1. cap. et 54. et Sozomenus lih. st, cap. 4, idolicarum ædium reditus ecclessiis addictos chronicon Alexand. hoc anno memorat. (21) Quilam felenam a filio missam referant : (32) llium orbem difcendam Constantinum (23) Anast., secundum genus : perinde obscu- (24) De duobus tantummodo templis neminit So- (25) Da hocce archangeli templo, cui nomen (26) De duobus istis fanis Eusebius, De vita (27) Sozomenus de istis lib. 11, cap. 5.

Α λέως αἰχμαλωτισθέντων ἱερέων πρότερον ἐκ τῶν ἐπι Β δραμόντων τοῖς Ῥωμαίοις Γότθων καὶ Κελτῶν καὶ Γαλατῶν τῶν ἑσπερίων. Καὶ νῦν δὲ ἐπὶ τοῦ νικητοῦ Κωνσταντίνου πλεῖστα τῶν ἐθνῶν ἐφωτίσθησαν Χριστῷ προσδραμόντα ". Ἰνδοὶ οἱ ἐνδότεροι (28) ἐπίστευσαν τῷ Χριστῷ, Μερωπίου φιλοσόφου Τύρου " Αιδέσιον καὶ Φρουμέντιον τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ λαο βόντος, καὶ εἰσελθόντος ἐκεῖ ἱστορῆσαι τοὺς τό πους (29), καὶ διδάξαντος αὐτοὺς τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ. Πρῶτον ἐπίσκοπον Φρουμέντιον χειροτονεῖ ᾿Αθανά στης ἐν αὐτοῖ;. Ομοίως καὶ Ἰβηρες (50) ἐπ' αὐτοῦ ἐπίστευσαν ὑπὸ ' τῆς αἰχμαλώτου γυναικός Χριστια νῆς ὁρῶντες γινόμενα θαύματα, καὶ τὴν ἐπιπεσοῦ- σαν ἀχλὺν τῷ βασιλεῖ αὐτῶν κυνηγοῦντι Ιασαμένης. Ταῦτα Ρουφίνος (31) ἱστορεί παρὰ τοῦ αὐτοῦ. " βασι λέως τῶν Ἰβήρων Βακκουρίου· ἀκηκοώς. Ομοίως καὶ ᾿Αρμένιοι (32) τελείως * ἐπ' αὐτοῦ ἐπίστευσαν διὰ Τιριδάτου τοῦ βασιλέως αὐτῶν καὶ Γρηγορίου ἐπισκόπου αὐτῶν τὴν σωτηρίαν δεξάμενοι. Τότε καὶ Δωρόθεος (35) ἐπίσκοπος Τύρου, ὁ ἐπὶ Διοκλητ τιανοῦ πολλά κακοπαθήσας, καὶ ἐξορίας καὶ βάσανα ὑπομείνας, ήκμαζε, πλεῖστα συγγράμματα καταλι των, Ῥωμαϊκὰ καὶ Ἑλληνικὰ ", ὡς ἀμφοτέρων γλωσσῶν ἐμπειρότατος, καὶ πολυΐστωρ '' δι' εὐφυΐαν γενόμενος. Οὗτος ἀκριβῶς καὶ περὶ τῶν ἐπισκόπων τοῦ Βυζαντίου καὶ ἄλλων πολλῶν διεξήλθεν (34). Ο “ αὐτὸς ἐπανελθὼν ἐκ τῆς ἐξορίας, καὶ ἐν τῇ συνόδῳ εὑρεθείς, καταλαβὼν τὴν ἰδίαν " παροικίαν, διήρκεσε έως Ἰουλιανοῦ τοῦ Παραβάτου. Καὶ ἐπει δήπερ οὐ προφανῶς, ἀλλὰ κρυπτώς. διὰ τῶν ἀρχόν των ὁ μικρὸς ἀνὴρ εἰς τοὺς Χριστιανούς παραίνει, πάλιν ὁ μακάριος Δωρόθεος κατέλαβεν τὴν Ὀδυσσό πολιν, ἔνθα καὶ συσχεθεὶς ὑπὸ τῶν ἀρχόντων του λιανοῦ, καὶ πολλοὺ; ὑπομείνας αἰκισμούς (35), ἐν βαθυτάτῳ γήρες σε διὰ τὴν εἰς Χριστὸν ὁμολογίαν ταῖς βασάνοις ἐναπέθανεν [ἑκατὸν ἑπτὰ ἤδη τυγχάνων ἐτῶν 18]. - Τούτῳ τῷ ἔτσι Ἰουδαῖοί τε καὶ Πέρσαι τὸν Χριστιανισμὸν ὁρῶντες ἀκμάζοντα κατὰ την Περσίδα διαβάλλουσι Σαβώρῃ Περσών βασι- πλεῖστα τῶν ἐθνῶν Α, πλεῖστα μέρη τ. προσδραμόντα Α. 2, προσδραμόντων τυίς. • Τυρίου. παρ' αὐτοῦ τοῦ. τελείως οπι. ΑΙ. Τηριό. νυκ. καὶ Ἑλληνικά καὶ πολυΐστωρ απο. 2. πολλών Α, πολλῶν τόπων Λ. Ιδίαν] οι- έως μέχρι γέρᾳ εκ. — ἐτῶν ι, Τὰ ὑπὸ τῆς. THEOPHANIS sacerdotibus, qui antea sub Galieno imperatore a Gothis, Celtis et Gallis llesperiis, qui tunc adversus Romanos incursiones faciebant, captivi ducti fuerant : nunc vero sub victore Constantino innumer:c ex his gentibus ad Christi cultum con- fugientes illuminatæ sunt. Indi præterea Interio- res Christi dilem susceperunt, Meropio Tyrio pli- losopho Ædesium et Frumentium discipulos secum assumente,‘et. ad ibi posita loca quæque descri- penda profecto, iisdemque divinum verbum præ- dicante : primusque Frumentius episcopus ab Atha- nasio spud ipsos consecratus. Iberes similiter sub Constantino fidem acceperunt, visis a Christiana muliere captiva patratis miraculis, quæ inter ·cætera oculorum caliginem regi inter venandum ingruentem sanavit. Hæc Rufnus ab lberum rege Baccurio audila narrat. Pari quoque eventu ipsius Late Armenii, Tiridatis, corum regis, et Gregorii, eorum episcopi, hortatibus fidem una cum salute susceperunt universi. Ejus quoque temporibus Dorotheus Tyri episcopus pluribus sab Diocletiano malis exantlatis, exsilium etiam et tormenta per- pessus, forebat : qui, ut utriusque lingua Grara pariter et Latinae peritissimus, et tum ob ingenii felicitatem, tum ob rerum experimcula variam eruditionem adeptus, præclara nobis in utraque scripto reliquit monumenta. Hic de Byzantil et aliorum plurium locorum episcopis diligenter dis- seruit. Idem exsilio revocatus interfuit synode, et propriæ restitutus ecclesiæ ad prævaricatoris Ju- liani tempora permansit in vivis. Cum vero non aperta, sed occulta vl per magistratus in Christia- nos scelestas ille debaccharetur, beatus Dorotheus Odyssopolim rursum profectus, et a Juliani magi- stratibus ibidem comprehensus, variis contunus injuriis, in extrema senectute, ob Christi confcs- sionem, centum et septem vitæ numerans annos, in tormentis occubuit. . - A. C. 517. Hoc anno Judæi et Persæ, co- gnito didei Christiana per totam Persiam argu- mento, Symeonem Ctesiphontis et alterum Selen- . C A. M. 5817. VARIÆ LECTIONES. * i. vulg. * fort ind] rà b. fert. H Ael. vulg. s add. ex A a f, vulg. b e.. om. de f xatav e. - JAC. GOARI NOTÆ. livisionem. Theodoreti lib. cap. 23, Sozomneni ib. 11, cap. 23. atque lustrandas. Durius redditum: ad ibi posita loca quæque describenda profecto. Emend. bene in Barb. Combefis. nusquam fuisse Dorotheum istum demonstrat B- rúnius in notis ad martyr. Junii ex Euseb. Hist. eccl. lib. vit, cap. ei Nicephoro lib. vi, cap 37. Edessä pariter, non Odyssopoli eum martyrió sub- Hebraice et Græce solitum orare narrat Eusebius, Menologium Kal. Maii Graece et Latine scri- psisse adeo ut Dorotheum sacerdotem unum, alte- rum episcopum ; hunc litteras istas, alterum alias, hunc Edessa, alterum Odyssopoli mortuum; cum- dem tamen et unicum a Theophane et aliis repн- tatum cum Baronio in martyr. facile sit colk- gere. et plurium aliarum civitatum. Sic bene Anast. COMBEFIS. et P. Goar forte reddere voluit, contusus verberibus; non injuriis, ut editum est. Ib. ! (28) Ista ex Socratis lib. 1, cap. 10 juxta Græcam D latum refert anno Christi 63, num. 37. Dorotheum (29) Qui profectus esset ad eas visendas regiones (50) De Iberibus iidem in consequentibus. (51) Hist. eccl. lib. x, cap. 10. (32) Baronius ad auium 311, num. 22 et seq. (33) Patria qui Tyrium, Tyri tamen episcopum (36) Historiam contexuit episcoporum Byzantii, (33) Bene idem, multis affectus verberibus: quent

λεῖ το Συμεώνα ἀρχιεπίσκοπον (36) Κτησιφώντος και τὸν Σελευκείας * (37), ὡς φίλους τοῦ βασιλέως Ῥωμαίων καὶ μηνυτὰς τῶν Περσικῶν πραγμάτων· ώστε μεγάλου διωγμοῦ ἐν Περσίδι κινηθέντος πλεῖστοι τῷ ὑπὲρ Χριστοῦ μαρτυρίῳ κατεκοσμήθησαν, ἐν οἷς καὶ Οὐσθαξάδης" παιδαγωγός Σαβώρου ", καὶ Συμεὼν * ἀρχιεπίσκοπος, καὶ πρὸς ἄλλοις πολλοῖς ἑκατὸν Κληρικοὶ καὶ ἐπίσκοποι ἐν ἡμέρᾳ μια ἐμαρτύρησαν, καὶ πολλὰ πλήθη ἀναρίθμητα. Ἐκ δὲ τῶν πόλεων τοὺς ἐπισήμους ὀκτωκαίδεκα χιλιάδας ηρίθμησαν μαρτύρων βασάνοις φρικώδεσι και ξέναις " τῆς φύ- σεως τελειωθέντας ὑπὸ Σαβώρου τοῦ ἀθεωτάτου. Τότε καὶ 'Ακεψιμάς " ό τ ἐπίσκοπος, καὶ ᾿Αειθα 2ας το πρεσβύτερος, καὶ Περβολια κι η αδελφή Συ μιὼν τοῦ ἀρχιεπισκόπου σὺν ἑτέραις πλείσταις ἐμαρτύρησαν. Κωνσταντίνος δὲ ὁ θειότατος βασι. λεὺς Σαβώρῃ το διὰ γραμμάτων παρήνει φείσασθαι Χριστιανῶν αἰτῶν, καὶ παύσασθαι τῆς τοσαύτης μό τῆτος· ἥτις επιστολή θαυμασίως συντέτακται, καὶ θειότατα· ἀλλ' οὐκ ἔπεισε. Τῷ δ' αὐτῷ Στει Ελένην τὴν μακαρίαν (38) μετά χρημάτων του απέστειλεν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα ὁ θεῖος Κωνσταντίνος πρὸς τὸ ἀναζητῆσαι τὸν ζωοποιόν οι τοῦ Κυρίου σταυρόν. Μακάριος δὲ ὁ πατριάρχης Ἱεροσολύμων συναντήσας τῇ βασιλίδι μετὰ τῆς θεού της τιμῆς, τὴν ζήτησιν τοῦ ποθουμένου ζωοποιοῦ ξύλου ἐποιεῖτο σὺν αὐτῇ, μεθ᾽ ἡσυχίας καὶ προσευ χῶν σπουδαίων καὶ νηστειῶν . Τούτων δὲ γενομέν των, ἐφάνη συντόμως θεόθεν ὁ ε τόπος τῷ αὐτῷ Μακαρίῳ δειχθεῖς, ἐν ᾧ ίδρυτο τῆς ἀκαθάρτου δαί- μονος ᾿Αφροδίτης ὁ ναὸς καὶ τὸ ἄγαλμα· ἐν τῇ βασ σιλικῇ αὐθεντία χρωμένη συντόμως καθείλεν ή θεόν. στεπτος Ἑλένη διὰ πλήθους τεχνιτῶν ἐκ βάθρων Β βασιλεί πω. το Σελευκείας Α. Σελευκίας οι τοῦ βασιλέως Ρωμ. Α, τῶν Ρωμ. ξέναις γεένναις οι τελειωθέντων 2. Το Ακεψιμά; Αψικιμάς Δειθαλάς Αιθαλάς ναύς. Οι Περβολια Α' Γ, Τερό. 2. Τουρβουλία Χωρίς ταίς. * τῷ δ' αὐτῷ ἔτσι περὶ Ελένης τῆς θείας βασιλίδος. Δεν χρημάτων και στρατευμάτων 1. ο ζωοποιόν θείον 2: ζωοποιοῦ νηστειών Α, νηστείας βασιλέων Οὐσθαδοξάδης Σαβωρίου και πόλεων] πολλών α. Η Σα πως Συμεώνην τὸν τότε ἀρχιεπίσκοπον Σε λευκείας καὶ Κτησιφῶντος τῶν ἐν Περσίδι βασιλεύου τῶν πόλεων, ὡς φίλον όντα διαβάλλουσι. Κτησιφώντος Σαλήν ἡγεμονεύουσῶν ἐν Περσίδι πόλεων CHRONOGRAPHIA. A cize archiepiscopum, ceu Romanorum imperatorum amicos, quique res Persicas eis revelarent, apud Saborem Persaruin regem criminati sunt : unde horrenda in Perside persecutione commota, plurimi pro Christo martyrii corona fuere decorati : in- ter quos Usthaxades Saboris pædagogus, et Sy- mcon archiepiscopus, et præter alios plures centum clerici et episcopi, et alia innumera multitudo una die martyrii palmam adepti sunt. Ab eodem insuper inddelissimo Sabore in præcipuis urbibus nobilis- simni quique ad decem et octo millia cruciatibus horrendis et ab humana penitus alienis natura martyres fuerè consummati. Ea tempestate Acep- simas episcopus, Æthalas presbyter, et Perbulia Symeonis archiepiscopi soror cum plurimis aliis ejusdem sexus martyrio alciuntur. Quibus auditis sacratissimus imperator Constantinus, ut Christia- norum sanguini fundendo parceret, et a tanta crudelit.te sibi temperaret, per litteras, additis etiam precibus, Saborem est adhortatus. Mirando ac diviuo stylo composita est hæc epístola: duram tamen viri mentem Acctere non valuit, Eodein anno beatam Helenam cum ingenti pecu- n'arum pondere, 'ad vivificam Domini crucem per- quirendam, divinus Constantinus Ilierosolymam misit. At cum debito honore imperatrici factus obviam Macarius Hierosolymorum patriarcha una cum ipsa semotus a comitatus tumultu, mentis dico tranquillitate, fervidis orationibus, et jejuniis vacans, desiderati ligni perquisitionem agebat. Quibus ita persolutis, divino tandem nuta, locus, quo Veneris inpuri dzmonis templum ac simula- crum erecta fuerant, ipsi Macario;manifestatus est : eumque Helena divinius coronata imperatrix regis potestate wish, operarum adhibita multitudine, a VARIE LECTIONES. C e f. vulg. A et alii, vulg. A et alii, vulg. " adi. ex A. Αlii, vulg. ante ἡ_add. inscriptionem : add. ex A a. vulg. or vulg. 3. vulg sto add. ex A. JAC. COARI NOTÆ. sociorumque mortem ad Constantii et Constantis tempora submovet Baronius an. 341, num. 10, eo nomine quod Hieronymus in Chronico præfatorum impp.setate Saborem in Christianos referat sæviisse: quasi rex impius in eos frequentius impelli non potuerit, quod ipse Hieronymus recenset. Auctor Theophanes Sozomenum secutus Saboris persecu- tionem primam Constantini temporibus annectit. Sozomeni idem sentientis testimonium occurrit lib. n, cap. et seqq. Saborem, Saborium et Sapo- rem auctor nonnunquam scribit. cree, hunc Ctesiphontis, istum Seleuciæ præsules. Unum tamen et eumdem Ctesiphontis simul et Se- lenciæ episcopum fuisse Symeonem ponit Sozome- citatus : Unum etiam Symeonem habet Anastasios in sua, nom pariter utriusque urbis antistitem memorat Roma- num martyrologium Aprilis et Baronius suis in illud notis: ut et menologium Aprilis ejusdem die ; enim et eum solum pontificem laudat. Sic infra unius archiepiscopi Symeonis meminit, plurium episcoporum, in quibus et ipse Selencia episcopus fuerit. Nec ita passim illa mate quibusvis metropolitis cedebat archiepiscopi homen, sed vel patriarchis duntaxat, vel præcipuis primatibus, ac qui gentis integræ caput erant, et ipsí velut patriar- chæ, nonnihil tamen inferiores summis tribus, tuinque quatuor, ac quinque patriarchis. Con- BEFIS. tem conquirendæ sanctæ crucis studium et laborem seponit Baronius cum antiquis historicis ad annum Christi num. et seqq. Videndus Gretserus opere de cruce. (56) Istam Saboris persecutionem, et Symeonis D adeo historia, quam Theophanis versione. Unicum (37) Addit auctor ὡς φίλους. Dues igitur pulat (58) Ad annum Constantini vicennalia sequen-

λεῖ το Συμεώνα ἀρχιεπίσκοπον (36) Κτησιφώντος και τὸν Σελευκείας * (37), ὡς φίλους τοῦ βασιλέως Ῥωμαίων καὶ μηνυτὰς τῶν Περσικῶν πραγμάτων· ώστε μεγάλου διωγμοῦ ἐν Περσίδι κινηθέντος πλεῖστοι τῷ ὑπὲρ Χριστοῦ μαρτυρίῳ κατεκοσμήθησαν, ἐν οἷς καὶ Οὐσθαξάδης" παιδαγωγός Σαβώρου ", καὶ Συμεὼν * ἀρχιεπίσκοπος, καὶ πρὸς ἄλλοις πολλοῖς ἑκατὸν Κληρικοὶ καὶ ἐπίσκοποι ἐν ἡμέρᾳ μια ἐμαρτύρησαν, καὶ πολλὰ πλήθη ἀναρίθμητα. Ἐκ δὲ τῶν πόλεων τοὺς ἐπισήμους ὀκτωκαίδεκα χιλιάδας ηρίθμησαν μαρτύρων βασάνοις φρικώδεσι και ξέναις " τῆς φύ- σεως τελειωθέντας ὑπὸ Σαβώρου τοῦ ἀθεωτάτου. Τότε καὶ 'Ακεψιμάς " ό τ ἐπίσκοπος, καὶ ᾿Αειθα 2ας το πρεσβύτερος, καὶ Περβολια κι η αδελφή Συ μιὼν τοῦ ἀρχιεπισκόπου σὺν ἑτέραις πλείσταις ἐμαρτύρησαν. Κωνσταντίνος δὲ ὁ θειότατος βασι. λεὺς Σαβώρῃ το διὰ γραμμάτων παρήνει φείσασθαι Χριστιανῶν αἰτῶν, καὶ παύσασθαι τῆς τοσαύτης μό τῆτος· ἥτις επιστολή θαυμασίως συντέτακται, καὶ θειότατα· ἀλλ' οὐκ ἔπεισε. Τῷ δ' αὐτῷ Στει Ελένην τὴν μακαρίαν (38) μετά χρημάτων του απέστειλεν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα ὁ θεῖος Κωνσταντίνος πρὸς τὸ ἀναζητῆσαι τὸν ζωοποιόν οι τοῦ Κυρίου σταυρόν. Μακάριος δὲ ὁ πατριάρχης Ἱεροσολύμων συναντήσας τῇ βασιλίδι μετὰ τῆς θεού της τιμῆς, τὴν ζήτησιν τοῦ ποθουμένου ζωοποιοῦ ξύλου ἐποιεῖτο σὺν αὐτῇ, μεθ᾽ ἡσυχίας καὶ προσευ χῶν σπουδαίων καὶ νηστειῶν . Τούτων δὲ γενομέν των, ἐφάνη συντόμως θεόθεν ὁ ε τόπος τῷ αὐτῷ Μακαρίῳ δειχθεῖς, ἐν ᾧ ίδρυτο τῆς ἀκαθάρτου δαί- μονος ᾿Αφροδίτης ὁ ναὸς καὶ τὸ ἄγαλμα· ἐν τῇ βασ σιλικῇ αὐθεντία χρωμένη συντόμως καθείλεν ή θεόν. στεπτος Ἑλένη διὰ πλήθους τεχνιτῶν ἐκ βάθρων Β βασιλεί πω. το Σελευκείας Α. Σελευκίας οι τοῦ βασιλέως Ρωμ. Α, τῶν Ρωμ. ξέναις γεένναις οι τελειωθέντων 2. Το Ακεψιμά; Αψικιμάς Δειθαλάς Αιθαλάς ναύς. Οι Περβολια Α' Γ, Τερό. 2. Τουρβουλία Χωρίς ταίς. * τῷ δ' αὐτῷ ἔτσι περὶ Ελένης τῆς θείας βασιλίδος. Δεν χρημάτων και στρατευμάτων 1. ο ζωοποιόν θείον 2: ζωοποιοῦ νηστειών Α, νηστείας βασιλέων Οὐσθαδοξάδης Σαβωρίου και πόλεων] πολλών α. Η Σα πως Συμεώνην τὸν τότε ἀρχιεπίσκοπον Σε λευκείας καὶ Κτησιφῶντος τῶν ἐν Περσίδι βασιλεύου τῶν πόλεων, ὡς φίλον όντα διαβάλλουσι. Κτησιφώντος Σαλήν ἡγεμονεύουσῶν ἐν Περσίδι πόλεων CHRONOGRAPHIA. A cize archiepiscopum, ceu Romanorum imperatorum amicos, quique res Persicas eis revelarent, apud Saborem Persaruin regem criminati sunt : unde horrenda in Perside persecutione commota, plurimi pro Christo martyrii corona fuere decorati : in- ter quos Usthaxades Saboris pædagogus, et Sy- mcon archiepiscopus, et præter alios plures centum clerici et episcopi, et alia innumera multitudo una die martyrii palmam adepti sunt. Ab eodem insuper inddelissimo Sabore in præcipuis urbibus nobilis- simni quique ad decem et octo millia cruciatibus horrendis et ab humana penitus alienis natura martyres fuerè consummati. Ea tempestate Acep- simas episcopus, Æthalas presbyter, et Perbulia Symeonis archiepiscopi soror cum plurimis aliis ejusdem sexus martyrio alciuntur. Quibus auditis sacratissimus imperator Constantinus, ut Christia- norum sanguini fundendo parceret, et a tanta crudelit.te sibi temperaret, per litteras, additis etiam precibus, Saborem est adhortatus. Mirando ac diviuo stylo composita est hæc epístola: duram tamen viri mentem Acctere non valuit, Eodein anno beatam Helenam cum ingenti pecu- n'arum pondere, 'ad vivificam Domini crucem per- quirendam, divinus Constantinus Ilierosolymam misit. At cum debito honore imperatrici factus obviam Macarius Hierosolymorum patriarcha una cum ipsa semotus a comitatus tumultu, mentis dico tranquillitate, fervidis orationibus, et jejuniis vacans, desiderati ligni perquisitionem agebat. Quibus ita persolutis, divino tandem nuta, locus, quo Veneris inpuri dzmonis templum ac simula- crum erecta fuerant, ipsi Macario;manifestatus est : eumque Helena divinius coronata imperatrix regis potestate wish, operarum adhibita multitudine, a VARIE LECTIONES. C e f. vulg. A et alii, vulg. A et alii, vulg. " adi. ex A. Αlii, vulg. ante ἡ_add. inscriptionem : add. ex A a. vulg. or vulg. 3. vulg sto add. ex A. JAC. COARI NOTÆ. sociorumque mortem ad Constantii et Constantis tempora submovet Baronius an. 341, num. 10, eo nomine quod Hieronymus in Chronico præfatorum impp.setate Saborem in Christianos referat sæviisse: quasi rex impius in eos frequentius impelli non potuerit, quod ipse Hieronymus recenset. Auctor Theophanes Sozomenum secutus Saboris persecu- tionem primam Constantini temporibus annectit. Sozomeni idem sentientis testimonium occurrit lib. n, cap. et seqq. Saborem, Saborium et Sapo- rem auctor nonnunquam scribit. cree, hunc Ctesiphontis, istum Seleuciæ præsules. Unum tamen et eumdem Ctesiphontis simul et Se- lenciæ episcopum fuisse Symeonem ponit Sozome- citatus : Unum etiam Symeonem habet Anastasios in sua, nom pariter utriusque urbis antistitem memorat Roma- num martyrologium Aprilis et Baronius suis in illud notis: ut et menologium Aprilis ejusdem die ; enim et eum solum pontificem laudat. Sic infra unius archiepiscopi Symeonis meminit, plurium episcoporum, in quibus et ipse Selencia episcopus fuerit. Nec ita passim illa mate quibusvis metropolitis cedebat archiepiscopi homen, sed vel patriarchis duntaxat, vel præcipuis primatibus, ac qui gentis integræ caput erant, et ipsí velut patriar- chæ, nonnihil tamen inferiores summis tribus, tuinque quatuor, ac quinque patriarchis. Con- BEFIS. tem conquirendæ sanctæ crucis studium et laborem seponit Baronius cum antiquis historicis ad annum Christi num. et seqq. Videndus Gretserus opere de cruce. (56) Istam Saboris persecutionem, et Symeonis D adeo historia, quam Theophanis versione. Unicum (37) Addit auctor ὡς φίλους. Dues igitur pulat (58) Ad annum Constantini vicennalia sequen-

κατασκάψασα ", καὶ τὸν χοῦν ἀποῤῥίψασα ω, ὑπὸ ✓ Αδριανοῦ Αἰλίου πάλαι κτισθέντα πολυτελώς. Αὐτ τίκα δὲ τὸ ἅγιον μνῆμα καὶ ὁ τόπος του Κρανίου ἀνεδείχθησαν, καὶ πρὸς ἀνατολὴν σύνεγγυς τούτων τρεῖς σταυροί κεχωσμένοι 4· ἐρευνήσαντες δὲ εὗρον καὶ τοὺς ἤλους. Αμηχανούντων δὲ πάντων ποῖος ἄρα εἴη κι ὁ Δεσποτικός σταυρός, καὶ σφόδρα τῆς μακαρίας Ελένης λυπουμένης, ὁ Μακάριος φερωνύ μως ἐπίσκοπος διὰ πίστεως ἔλυσε (39) τὸ ζητού- μενον. 'Απεγνωσμένη γάρ τινι γυναικὶ τῶν ἐμφανῶν καὶ σχεδόν τεθνηκυία προσαγαγών ἑκάτερον τῶν σταυρῶν τὸν Δεσποτικόν διέγνω. Μόνον γὰρ ἤγγισε τῇ ἀσθενούσῃ ὡς ἡ σκιὰ αὐτοῦ καὶ τὰ εὐθὺς ἢ ἄπνους καὶ ἀκίνητος θείᾳ δυνάμει παραχρῆμα ἀνεπήδησε, δοξάζουσα τὸν Θεὸν μεγάλῃ τῇ φωνῇ. Ἡ δὲ πανευ- σεβὴς Ελένη μετά φόβου καὶ πολλῆς χαρᾶς ἀνελο- μένη τὸ ζωοποιὸν ξύλον, μέρος μὲν αὐτοῦ σὺν τοῖς ήλοις ήγαγε πρὸς τὸν παῖδα· τὸ δὲ λοιπὸν εἰς ἀργυ ροῦν καταθεμένη γλωσσόκομον, παρέδωκε τῷ ἐπισκό πῳ Μακαρίῳ, εἰς μνημόσυνον ταῖς μετέπειτα γε νεαῖς. Τότε δὲ καὶ ἐκκλησίας ἐκέλευσε κτισθῆναι ἐν τε τῷ ἁγίῳ μνήματι καὶ ἐν τῷ Κρανίῳ, καὶ ἐπ' ὀνό ματι τοῦ ἑαυτῆς (40) υἱοῦ *, ἔνθα εὑρέθη τὸ ζωο ποιὸν ξύλον, καὶ ἐν Βηθλεέμ, καὶ ἐν τῷ ὄρει τῶν Ελαιῶν, καὶ οὕτως ἐπανῆλθε πρὸς τὸν πανεύφημον Κωνσταντίνον. Ὁ δὲ δεξάμενος αὐτὴν μετὰ χαράς, τὴν μὲν τοῦ ζωοποιοῦ ξύλου μοίραν ἐν χρυσῇ θήκῃ παρέθετο, παραδοὺς τῷ ἐπισκόπῳ εἰς τήρησιν· τῶν δὲ ἥλων τοὺς μὲν εἰς τὴν ἑαυτοῦ περικεφαλαίαν ἐχάλκευσε, τοὺς δὲ ἀνέμιξε τῷ σαλιαρίῳ τοῦ ἵππου αὐτοῦ, ἵνα πληρωθῇ τὸ ῥηθὲν διὰ τοῦ προφήτου λέ γοντος· Ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἔσται τὸ ἐπὶ τοῦ χαλινοῦ ἵππου “ ἅγιον τῷ Κυρίῳ παντοκράτορι. Ὁ δὲ αὐτὸς πανεύφημος Κωνσταντίνος έγραψε τῷ - φερωνύμω το Μακαρίῳ ἐπισπεύδειν τῇ οἰκοδομῇ, καὶ ἄρχοντα τοῦ ἔργου ἀπέστειλε μετὰ δαψιλείας χρη- μάτων, κελεύσας οὕτως κτισθῆναι τοὺς ἁγίους τό πους, ὡς μὴ εἶναι τοιαύτην καλλονὴν ἐν ὅλῃ τῇ οἰκουμένῃ, γράψας ηγεμόσι τῆς ἐπαρχίας συνδραμείν τοῖς ἔργοις σπουδαίως ἐκ τοῦ δημοσίου λόγου. Εν δὲ ὁ βασιλεὺς φαιδρῶς ἑορτάζων καὶ εὐχαριστῶν τῷ Θεῷ τῷ ποιήσαντι τοιαῦτα ἀγαθὰ ἐν τοῖς χρόνοις αὐτοῦ. " Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει καὶ ἐν ὁ φερώνυμος Μακάριος (41) • Η ασθε κατασκάψαι Α Ε. ἀπορρίψαι Α. κεχωσμ. Α, χεχωσμ. εἴη Α, ἐστὶν με έλυσε Α, ἔλκυσε σε ἑκάτερον των σταυρῶν τὸν δ. Α, εκατέρων τῶν στ. τὰ ξύλα τὸ δεσπ. νούση] τεθνηκυία καὶ σ' τοῦ ἑαυτῆς Α τῆς ἑαυτ. ω ίππου Α, τοῦ ἵππου τῷ φερωνύμῳ Μακ. Α, τῷ Μακ. φερ. το καὶ Μαρτύρων προλήψει i 1-11 THEOPHANIS fundamentis effossum dejecit, rudera esportavit, et A cuncta ab Ælio Adriano quondam ibi magnis sum- ptibus constructa demolita est et expurgavit. Con- festim vero sanctum monumentum detectum, et Calvarii locus patefactus, ét his proxime tres cruces ad orientem effossa : sei et studiosius investigan- tibus clavi etiam reperti. Anxiis vero cunctis, quæ utique crux Dɔminica foret, et beata Helena valido marore confecta, Macarius episcopus proprii no- minis claritudine beatus, dubium omne fide sua dissolvit. Illustrium enim feminarum cuidam de vita desperate, et jam animam agenti, bujus et illarum crucium admotis lignis, Dominicam agno- vit. Nam ut ad infirmam sola accessit umbra, quæ absque spiritu, et omni motu destituta jacebat, di- vina virtute confestim exsiliit, et magna voce Deo laudem reddidit. Pientissima vero Helena cum (re- more et plurimo cordis tripudio vivifica cruce sub- lata, partem quidem cum clavis ad flumn detulit : aliam autem argenteo loculo inclusam Macariɔ episcopo tradidit secuturæ deinceps posteritati mo- numentum. Ecclesias quoque jussit exstrui in sancto sepulcro in Calvario, et singularem aliamı de filii sui nomine, ubi vivifica crux reperta est, in Bethleem et in Olivarum monte: quibus peractis ad illustrem Constantinum reversa est. His hilare acceptis, vitalis crucis partem auro inclusam episcopo servandam commendavit: clavorum autem hos qui- dem in galeam scite composuit, alios in equi ejus frenum fabrefactos admiscuit, ut adimpleretur va- tieinium prophetæ, dicentis: In illa die erit in equi freno sanctum Domino omnipotentia. Ipse ce- lebratissimus Constantinus Macario, cujus viri nomen laudes etiam testatur, ut fabricam urgeret et promoveret, scripsit: ac liberali sumptu dato prefectum operis misit; qui sancta loca ex ejus inandato curaret adeo sumptuose exstrui, ut splen- dore pares in orbe universo non exstarent ædes, etiam provincia presidibus ex ærario publico col- latis expensis ad opus inceptum absolvendum opem suppeditare imperatoris rescripto jussis. Quibus confectis imperator dies festos hilariter celebravit, debitasque Deo, a quo imperii sui tempora tot bo- nis cumulata sunt, grates persolvit. B C Eodem anno tanto nomine dignus Macarius Hie-D Zach. xɩy, juxta LXX. VARIÆ LECTIONES. vulg. " vulg. vulg. vulg. A. * prius add. ex A. in marg., vulg. νulg. vulg. add. ex A. JAC. GOARI NOTÆ. nomine Hierosolymis dictam. De hisce templis Eusebius, De laudibus Constantini paulo ante medium. loco nimia motam satis indicat sequens annorum cañonium et episcoporum tabula, quæ Macarii annum 12, aliae vero sequentes aunos pa- riter Macarii ejusdem ad vicesimum usque succe dentes indigitant: Maximus autem ille de quo bic sermo anno mundi pontificatum adeptus re: praesentatur. Consulendus Baronius ad an. 331, quo Macarii signatur obitus, et 312, quo ejus ad pontifi- catum post Hermonem promotio describitur. (59) Male editum erat Exues. COMBEFIS. (40) Basilicam Constantinianam intelligit, alio (44) Hanc periodum a librariorum prioribus suo

κατασκάψασα ", καὶ τὸν χοῦν ἀποῤῥίψασα ω, ὑπὸ ✓ Αδριανοῦ Αἰλίου πάλαι κτισθέντα πολυτελώς. Αὐτ τίκα δὲ τὸ ἅγιον μνῆμα καὶ ὁ τόπος του Κρανίου ἀνεδείχθησαν, καὶ πρὸς ἀνατολὴν σύνεγγυς τούτων τρεῖς σταυροί κεχωσμένοι 4· ἐρευνήσαντες δὲ εὗρον καὶ τοὺς ἤλους. Αμηχανούντων δὲ πάντων ποῖος ἄρα εἴη κι ὁ Δεσποτικός σταυρός, καὶ σφόδρα τῆς μακαρίας Ελένης λυπουμένης, ὁ Μακάριος φερωνύ μως ἐπίσκοπος διὰ πίστεως ἔλυσε (39) τὸ ζητού- μενον. 'Απεγνωσμένη γάρ τινι γυναικὶ τῶν ἐμφανῶν καὶ σχεδόν τεθνηκυία προσαγαγών ἑκάτερον τῶν σταυρῶν τὸν Δεσποτικόν διέγνω. Μόνον γὰρ ἤγγισε τῇ ἀσθενούσῃ ὡς ἡ σκιὰ αὐτοῦ καὶ τὰ εὐθὺς ἢ ἄπνους καὶ ἀκίνητος θείᾳ δυνάμει παραχρῆμα ἀνεπήδησε, δοξάζουσα τὸν Θεὸν μεγάλῃ τῇ φωνῇ. Ἡ δὲ πανευ- σεβὴς Ελένη μετά φόβου καὶ πολλῆς χαρᾶς ἀνελο- μένη τὸ ζωοποιὸν ξύλον, μέρος μὲν αὐτοῦ σὺν τοῖς ήλοις ήγαγε πρὸς τὸν παῖδα· τὸ δὲ λοιπὸν εἰς ἀργυ ροῦν καταθεμένη γλωσσόκομον, παρέδωκε τῷ ἐπισκό πῳ Μακαρίῳ, εἰς μνημόσυνον ταῖς μετέπειτα γε νεαῖς. Τότε δὲ καὶ ἐκκλησίας ἐκέλευσε κτισθῆναι ἐν τε τῷ ἁγίῳ μνήματι καὶ ἐν τῷ Κρανίῳ, καὶ ἐπ' ὀνό ματι τοῦ ἑαυτῆς (40) υἱοῦ *, ἔνθα εὑρέθη τὸ ζωο ποιὸν ξύλον, καὶ ἐν Βηθλεέμ, καὶ ἐν τῷ ὄρει τῶν Ελαιῶν, καὶ οὕτως ἐπανῆλθε πρὸς τὸν πανεύφημον Κωνσταντίνον. Ὁ δὲ δεξάμενος αὐτὴν μετὰ χαράς, τὴν μὲν τοῦ ζωοποιοῦ ξύλου μοίραν ἐν χρυσῇ θήκῃ παρέθετο, παραδοὺς τῷ ἐπισκόπῳ εἰς τήρησιν· τῶν δὲ ἥλων τοὺς μὲν εἰς τὴν ἑαυτοῦ περικεφαλαίαν ἐχάλκευσε, τοὺς δὲ ἀνέμιξε τῷ σαλιαρίῳ τοῦ ἵππου αὐτοῦ, ἵνα πληρωθῇ τὸ ῥηθὲν διὰ τοῦ προφήτου λέ γοντος· Ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἔσται τὸ ἐπὶ τοῦ χαλινοῦ ἵππου “ ἅγιον τῷ Κυρίῳ παντοκράτορι. Ὁ δὲ αὐτὸς πανεύφημος Κωνσταντίνος έγραψε τῷ - φερωνύμω το Μακαρίῳ ἐπισπεύδειν τῇ οἰκοδομῇ, καὶ ἄρχοντα τοῦ ἔργου ἀπέστειλε μετὰ δαψιλείας χρη- μάτων, κελεύσας οὕτως κτισθῆναι τοὺς ἁγίους τό πους, ὡς μὴ εἶναι τοιαύτην καλλονὴν ἐν ὅλῃ τῇ οἰκουμένῃ, γράψας ηγεμόσι τῆς ἐπαρχίας συνδραμείν τοῖς ἔργοις σπουδαίως ἐκ τοῦ δημοσίου λόγου. Εν δὲ ὁ βασιλεὺς φαιδρῶς ἑορτάζων καὶ εὐχαριστῶν τῷ Θεῷ τῷ ποιήσαντι τοιαῦτα ἀγαθὰ ἐν τοῖς χρόνοις αὐτοῦ. " Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει καὶ ἐν ὁ φερώνυμος Μακάριος (41) • Η ασθε κατασκάψαι Α Ε. ἀπορρίψαι Α. κεχωσμ. Α, χεχωσμ. εἴη Α, ἐστὶν με έλυσε Α, ἔλκυσε σε ἑκάτερον των σταυρῶν τὸν δ. Α, εκατέρων τῶν στ. τὰ ξύλα τὸ δεσπ. νούση] τεθνηκυία καὶ σ' τοῦ ἑαυτῆς Α τῆς ἑαυτ. ω ίππου Α, τοῦ ἵππου τῷ φερωνύμῳ Μακ. Α, τῷ Μακ. φερ. το καὶ Μαρτύρων προλήψει i 1-11 THEOPHANIS fundamentis effossum dejecit, rudera esportavit, et A cuncta ab Ælio Adriano quondam ibi magnis sum- ptibus constructa demolita est et expurgavit. Con- festim vero sanctum monumentum detectum, et Calvarii locus patefactus, ét his proxime tres cruces ad orientem effossa : sei et studiosius investigan- tibus clavi etiam reperti. Anxiis vero cunctis, quæ utique crux Dɔminica foret, et beata Helena valido marore confecta, Macarius episcopus proprii no- minis claritudine beatus, dubium omne fide sua dissolvit. Illustrium enim feminarum cuidam de vita desperate, et jam animam agenti, bujus et illarum crucium admotis lignis, Dominicam agno- vit. Nam ut ad infirmam sola accessit umbra, quæ absque spiritu, et omni motu destituta jacebat, di- vina virtute confestim exsiliit, et magna voce Deo laudem reddidit. Pientissima vero Helena cum (re- more et plurimo cordis tripudio vivifica cruce sub- lata, partem quidem cum clavis ad flumn detulit : aliam autem argenteo loculo inclusam Macariɔ episcopo tradidit secuturæ deinceps posteritati mo- numentum. Ecclesias quoque jussit exstrui in sancto sepulcro in Calvario, et singularem aliamı de filii sui nomine, ubi vivifica crux reperta est, in Bethleem et in Olivarum monte: quibus peractis ad illustrem Constantinum reversa est. His hilare acceptis, vitalis crucis partem auro inclusam episcopo servandam commendavit: clavorum autem hos qui- dem in galeam scite composuit, alios in equi ejus frenum fabrefactos admiscuit, ut adimpleretur va- tieinium prophetæ, dicentis: In illa die erit in equi freno sanctum Domino omnipotentia. Ipse ce- lebratissimus Constantinus Macario, cujus viri nomen laudes etiam testatur, ut fabricam urgeret et promoveret, scripsit: ac liberali sumptu dato prefectum operis misit; qui sancta loca ex ejus inandato curaret adeo sumptuose exstrui, ut splen- dore pares in orbe universo non exstarent ædes, etiam provincia presidibus ex ærario publico col- latis expensis ad opus inceptum absolvendum opem suppeditare imperatoris rescripto jussis. Quibus confectis imperator dies festos hilariter celebravit, debitasque Deo, a quo imperii sui tempora tot bo- nis cumulata sunt, grates persolvit. B C Eodem anno tanto nomine dignus Macarius Hie-D Zach. xɩy, juxta LXX. VARIÆ LECTIONES. vulg. " vulg. vulg. vulg. A. * prius add. ex A. in marg., vulg. νulg. vulg. add. ex A. JAC. GOARI NOTÆ. nomine Hierosolymis dictam. De hisce templis Eusebius, De laudibus Constantini paulo ante medium. loco nimia motam satis indicat sequens annorum cañonium et episcoporum tabula, quæ Macarii annum 12, aliae vero sequentes aunos pa- riter Macarii ejusdem ad vicesimum usque succe dentes indigitant: Maximus autem ille de quo bic sermo anno mundi pontificatum adeptus re: praesentatur. Consulendus Baronius ad an. 331, quo Macarii signatur obitus, et 312, quo ejus ad pontifi- catum post Hermonem promotio describitur. (59) Male editum erat Exues. COMBEFIS. (40) Basilicam Constantinianam intelligit, alio (44) Hanc periodum a librariorum prioribus suo

ὁ πατριάρχης Ἱεροσολύμων ἐκοιμήθη ἐν εἰρήνῃ, καὶ διεδέξατο τὸν θρόνον αὐτοῦ Μάξιμος προς ανήρ καὶ επίσημος, πολλὰς βασάνους ὑποστὰς " διὰ τὸν Θεὸν ἐν τῷ διωγμῷ, καὶ τὸν δεξιὸν ὀφθαλμὸν ἀπολέσας. Κατ' αὐτὸν τὸν καιρὸν καὶ ἡ μακαρία Ελένη έκοι· μέθη ἐν Κυρίῳ ἐτῶν ὀγδοήκοντα (12), πολλὰ ἐνται λαμένη τῷ υἱῷ περὶ τῆς εἰς Χριστὸν εὐσεβείας Ἐτάφη δὲ ἐν τῷ ναῷ τῶν ἁγίων Αποστόλων (45) ἐν Κωνσταντινουπόλει, ὃν ἔκτισεν ὁ υἱὸς αὐτῆς Κων- σταντῖνος, εἰς τὸ θάπτεσθαι τοὺς τελευτώντας βασι- λείς Χριστιανούς. Πρώτη δὲ ἐν αὐτῷ ἐτάφη ἡ Μα καρία Ελένη, μνήμαις φαιδραῖς καὶ παννυχίσι θα τιμηθεῖσα. Δἱ δὲ ἐν Ἱεροσολύμοιςτερα! παρθένοι, αἷς ἐστῶσα δι' ἑαυτῆς, ὡς θεράπαινα, ταῖς τραπέ- ζαι; σε διηκόνει ἡ θεόφρων Ελένη, διὰ παντὸς θείαις μνήμαις αὐτὴν ἐμακάριζον. Εὐσεβίῳ δὲ τῷ Παμφί- λου (44) βίβλους ἱερὰς κατασκευάσαι ὁ βασιλεὺς προσέταξε λόγῳ τῶν ἐκκλησιῶν Κωνσταντινουπό- λεως, παρασχὼν αὐτῷ καὶ δημόσια χρήματα. Δ. Μ. 5818. - Τούτῳ τῷ ἔτει Κωνσταντίνος ὁ μέγας ει κατά Γερμανῶν καὶ Σαρματών (45) και Γότθων στρατεύσας σε νίκην ήρατο κραταιὰν διὰ τῆς τοῦ τιμίου σταυροῦ δυνάμεως, καὶ τούτους ἐρημώσας εἰς ἐσχάτην αὐτοὺς κατήγαγε σε δουλεία». Τῷ δ' αὐτῷ ἔτσι (46) * Δρεπανον το ἐπικτίσας εἰς τιμὴν Λουκιανοῦ τοῦ ἐκεῖσε !! μάρτυρος ὁμώνυμον σε σε υποστάς 7ς Α, δς π. β. ὑπέστη κι εὐσεβείας] πίστεως Α. οι πανυχίσι τραπέζαι;] ὃς πράξεσι ο Γ. σε ὁ μέγας] νικητὴς ὁ εὐσεβέστατο; Α στρατεύσας τὸν Δανούδιν περάσας γέφυραν ἐν αὐτῷ [ἔνθα ὁ μέγας Κωνσταντίνος γέφυραν ἐν τῷ Δανου βίῳ ἔκτισε λιθίνην κατασκευάσας το ήρατο Α ηύρατο τιμίου κατήγαγε Α, ήγαγε έτει χρόνο, Δρεπανὰν καὶ κι ἐκεῖσε Αὕτη τῶν τῆς ὁδοιπορίας πόνων ἀνασχο- μένη, ἐκ τοῦ γήρως οὐ λογισαμένη τὰ πάθη· πρὸ γὰρ ὀλίγου της τελευτῆς τὴν ἀποδημίαν ταύτην ἐποιήσατο, ὀγδοηκοντούτις δὲ τοῦ βίου τὸ τέρμα κατείληφεν· Ἐν τῷ ἡρώῳ τοῦ ἁγίου καὶ μεγάλου Κωνσταντίνου. ἐν πρώτοις κατὰ ἀνατολάς κεῖται ἡ λάρναξ αὐτοῦ πορφύραν, ἐν ᾗ ἀπίκειται αὐτὸς μετὰ τῆς ἁγίας Ελένης τῆς μητρὸς αὐτοῦ· σώμα αὐτῆς εἰς τὴν βασιλεύουσαν νέαν Ῥώμην δια κομισθέν, ἐν τοῖς βασιλικοῖς μνήμασιν ἀπετέθη ὁμώνυμον Α ὁμωνύμω CHRONOGRAPHΙΑ. A rosolymorum patriarcha quievit in pace : in cujus A. thronum successit Maximus vir mansuetus et exi- mius, qui mota propter Dei religionem persecutione dextrum oculum amisit et plurimos sustinuit cru- ciatus. Sub idem tempus beata Helena, annis vitæ octo- ginta numeratis multisque Christianæ vitæ præve- ptis filio relictis, obdormivit in Domine. Sepulta est Cpoli in æde sanctorum Apostolorum, quam flius ejus Constantinus, ut imperatores Christiani. ibi post obitum humarentur, construxerat. Prima vero beata Helena in hac sepulta fuit, solemnibus Ecclesiæ officiis/et nocturnis vigiliis bonorata. Sa- cræ autem Hierosolymitanæ virgines, quibus reli- B giose de Deo sentiens Helena servarum more staus propriis manibus miuistrabat, jugi piaque recorda - tione nomen ejus celebrantes, æternam ei beatitu dinem precabantur. Denique in ecclesiarum Cpolis gratiam Eusebium Pamphili, suppeditatis ex serark publico expensis, jussit imperator sacros libros colligere. C - A. C. 318. Hoc anno magnus Constantinus expeditione adversus Germanos, Sarmatas et Got- thos suscepta, constructo in Danubio, quem per- transivit, lapideo ponte, venerandæ crucis virtute maximam reportavit victoriam, devastatisque eo- rum agris, extremam in eos induxit servitutem. Eodem quoque anno Drepanam in honorem Lun ciani ibi martyrio consummati restaurans Heleno- VARIE LECTIONES. . omisso vulg. Pur. " e f. que in vulg. post aperte corrupta et confusa leguntur : om. cum de fet Anastasio, cum haud dubie ex a. huc transposita sint. a e f, νulg. " omn. A cf. vulg. A e f, vulg. o ante om. cuni A. add. ex Aia. : JAC. GOARI NOTA. . incompertum penitus habetur, neque ejus obitum certis consulibus compertuin est, scripsit Baronius ad an. d. 326, num. 59, obitum tamen illius et annum auctor Theophanes hic designat, quem prius mani- festum exhibuit Theodoretus, lib. 1, cap. sub initumn : D Hat itineris (Hierosolymitani de quo boe anno) labores subire non recusavil, neque sene- clutis invaletudinem (nam paulo ante mortem, quam octogesimum annum ælatis agens oppetebat, istud iler fecit) omniño animo complexa est. Leone Allatio acceptus, ubi de urnis GP. haee labet: 1n impp. mausoleio « S. et M. Constantino instaurato (sciunt omnes ad Apostolorum dem) imprimis ad Orientem adest tumulus ejus porphyreticus: in quo ipse cum S. watre Helena conditus jacet. Prior Sucrates, lib. 1. cap. 18, juxta Gracam divisionem scripserat: T a, vulg. Corpus ejus ad imperantem novam Romam delatum in imperialibus monumentis repasi!um est. Istis.di- Juuntur quæ de sepulta apud se Helena Romani jactitant. Vide Baronium ad an. 326, num. 62. nius statuit incarnationis 350, mandatum hujusmodi Eusebio impositnu constat de quo Eusebius, De vita Constant. lib. iv, cap. 56. emendatur. Constantini expeditionem in Seythas memorant Victor, Eutropius, Sozomenus et Euse- bius, sed annum tacent. Hieronymus in Chronico annum Constantini assignat, quem Petavius se- quitur. 21, Helenopolis conditum refert Hieronymus, ex quo ad verbum hæc perioche. At si primo supra vicesimum sanctam crucem conquisivit, et mortem oppetiit; filius vero consignandæ illius apud poste- ros memoriæ, prout indicat Sozomenas, lib. 1, cap. ad calcem, Helenopolim illius nomine exci tavit, ante præsentem annum urbis opus aggredi minime potuit: maxime cum Helena Hierosolymis rediens Drepana Luciani martyris sepulcrum ornare cœperit, que res filium movit, ut mortuæ matris pietatem ac nomen co loco commendarei, Favet Chronicon Alexand. ad annum Constantini (42) Quoto' potissimum anno defuncta Helena, (43) Auctor ms. ineditus ab erudito et amico (44) Hoc anno potius quam seciore, quem Baro- (45) Textus hic corruptus inter varias lectiones (46) In annum superiorem Constantini, nin.irur 22. Videndus Baronius an. d. 526, num. 37 et 58.

ὁ πατριάρχης Ἱεροσολύμων ἐκοιμήθη ἐν εἰρήνῃ, καὶ διεδέξατο τὸν θρόνον αὐτοῦ Μάξιμος προς ανήρ καὶ επίσημος, πολλὰς βασάνους ὑποστὰς " διὰ τὸν Θεὸν ἐν τῷ διωγμῷ, καὶ τὸν δεξιὸν ὀφθαλμὸν ἀπολέσας. Κατ' αὐτὸν τὸν καιρὸν καὶ ἡ μακαρία Ελένη έκοι· μέθη ἐν Κυρίῳ ἐτῶν ὀγδοήκοντα (12), πολλὰ ἐνται λαμένη τῷ υἱῷ περὶ τῆς εἰς Χριστὸν εὐσεβείας Ἐτάφη δὲ ἐν τῷ ναῷ τῶν ἁγίων Αποστόλων (45) ἐν Κωνσταντινουπόλει, ὃν ἔκτισεν ὁ υἱὸς αὐτῆς Κων- σταντῖνος, εἰς τὸ θάπτεσθαι τοὺς τελευτώντας βασι- λείς Χριστιανούς. Πρώτη δὲ ἐν αὐτῷ ἐτάφη ἡ Μα καρία Ελένη, μνήμαις φαιδραῖς καὶ παννυχίσι θα τιμηθεῖσα. Δἱ δὲ ἐν Ἱεροσολύμοιςτερα! παρθένοι, αἷς ἐστῶσα δι' ἑαυτῆς, ὡς θεράπαινα, ταῖς τραπέ- ζαι; σε διηκόνει ἡ θεόφρων Ελένη, διὰ παντὸς θείαις μνήμαις αὐτὴν ἐμακάριζον. Εὐσεβίῳ δὲ τῷ Παμφί- λου (44) βίβλους ἱερὰς κατασκευάσαι ὁ βασιλεὺς προσέταξε λόγῳ τῶν ἐκκλησιῶν Κωνσταντινουπό- λεως, παρασχὼν αὐτῷ καὶ δημόσια χρήματα. Δ. Μ. 5818. - Τούτῳ τῷ ἔτει Κωνσταντίνος ὁ μέγας ει κατά Γερμανῶν καὶ Σαρματών (45) και Γότθων στρατεύσας σε νίκην ήρατο κραταιὰν διὰ τῆς τοῦ τιμίου σταυροῦ δυνάμεως, καὶ τούτους ἐρημώσας εἰς ἐσχάτην αὐτοὺς κατήγαγε σε δουλεία». Τῷ δ' αὐτῷ ἔτσι (46) * Δρεπανον το ἐπικτίσας εἰς τιμὴν Λουκιανοῦ τοῦ ἐκεῖσε !! μάρτυρος ὁμώνυμον σε σε υποστάς 7ς Α, δς π. β. ὑπέστη κι εὐσεβείας] πίστεως Α. οι πανυχίσι τραπέζαι;] ὃς πράξεσι ο Γ. σε ὁ μέγας] νικητὴς ὁ εὐσεβέστατο; Α στρατεύσας τὸν Δανούδιν περάσας γέφυραν ἐν αὐτῷ [ἔνθα ὁ μέγας Κωνσταντίνος γέφυραν ἐν τῷ Δανου βίῳ ἔκτισε λιθίνην κατασκευάσας το ήρατο Α ηύρατο τιμίου κατήγαγε Α, ήγαγε έτει χρόνο, Δρεπανὰν καὶ κι ἐκεῖσε Αὕτη τῶν τῆς ὁδοιπορίας πόνων ἀνασχο- μένη, ἐκ τοῦ γήρως οὐ λογισαμένη τὰ πάθη· πρὸ γὰρ ὀλίγου της τελευτῆς τὴν ἀποδημίαν ταύτην ἐποιήσατο, ὀγδοηκοντούτις δὲ τοῦ βίου τὸ τέρμα κατείληφεν· Ἐν τῷ ἡρώῳ τοῦ ἁγίου καὶ μεγάλου Κωνσταντίνου. ἐν πρώτοις κατὰ ἀνατολάς κεῖται ἡ λάρναξ αὐτοῦ πορφύραν, ἐν ᾗ ἀπίκειται αὐτὸς μετὰ τῆς ἁγίας Ελένης τῆς μητρὸς αὐτοῦ· σώμα αὐτῆς εἰς τὴν βασιλεύουσαν νέαν Ῥώμην δια κομισθέν, ἐν τοῖς βασιλικοῖς μνήμασιν ἀπετέθη ὁμώνυμον Α ὁμωνύμω CHRONOGRAPHΙΑ. A rosolymorum patriarcha quievit in pace : in cujus A. thronum successit Maximus vir mansuetus et exi- mius, qui mota propter Dei religionem persecutione dextrum oculum amisit et plurimos sustinuit cru- ciatus. Sub idem tempus beata Helena, annis vitæ octo- ginta numeratis multisque Christianæ vitæ præve- ptis filio relictis, obdormivit in Domine. Sepulta est Cpoli in æde sanctorum Apostolorum, quam flius ejus Constantinus, ut imperatores Christiani. ibi post obitum humarentur, construxerat. Prima vero beata Helena in hac sepulta fuit, solemnibus Ecclesiæ officiis/et nocturnis vigiliis bonorata. Sa- cræ autem Hierosolymitanæ virgines, quibus reli- B giose de Deo sentiens Helena servarum more staus propriis manibus miuistrabat, jugi piaque recorda - tione nomen ejus celebrantes, æternam ei beatitu dinem precabantur. Denique in ecclesiarum Cpolis gratiam Eusebium Pamphili, suppeditatis ex serark publico expensis, jussit imperator sacros libros colligere. C - A. C. 318. Hoc anno magnus Constantinus expeditione adversus Germanos, Sarmatas et Got- thos suscepta, constructo in Danubio, quem per- transivit, lapideo ponte, venerandæ crucis virtute maximam reportavit victoriam, devastatisque eo- rum agris, extremam in eos induxit servitutem. Eodem quoque anno Drepanam in honorem Lun ciani ibi martyrio consummati restaurans Heleno- VARIE LECTIONES. . omisso vulg. Pur. " e f. que in vulg. post aperte corrupta et confusa leguntur : om. cum de fet Anastasio, cum haud dubie ex a. huc transposita sint. a e f, νulg. " omn. A cf. vulg. A e f, vulg. o ante om. cuni A. add. ex Aia. : JAC. GOARI NOTA. . incompertum penitus habetur, neque ejus obitum certis consulibus compertuin est, scripsit Baronius ad an. d. 326, num. 59, obitum tamen illius et annum auctor Theophanes hic designat, quem prius mani- festum exhibuit Theodoretus, lib. 1, cap. sub initumn : D Hat itineris (Hierosolymitani de quo boe anno) labores subire non recusavil, neque sene- clutis invaletudinem (nam paulo ante mortem, quam octogesimum annum ælatis agens oppetebat, istud iler fecit) omniño animo complexa est. Leone Allatio acceptus, ubi de urnis GP. haee labet: 1n impp. mausoleio « S. et M. Constantino instaurato (sciunt omnes ad Apostolorum dem) imprimis ad Orientem adest tumulus ejus porphyreticus: in quo ipse cum S. watre Helena conditus jacet. Prior Sucrates, lib. 1. cap. 18, juxta Gracam divisionem scripserat: T a, vulg. Corpus ejus ad imperantem novam Romam delatum in imperialibus monumentis repasi!um est. Istis.di- Juuntur quæ de sepulta apud se Helena Romani jactitant. Vide Baronium ad an. 326, num. 62. nius statuit incarnationis 350, mandatum hujusmodi Eusebio impositnu constat de quo Eusebius, De vita Constant. lib. iv, cap. 56. emendatur. Constantini expeditionem in Seythas memorant Victor, Eutropius, Sozomenus et Euse- bius, sed annum tacent. Hieronymus in Chronico annum Constantini assignat, quem Petavius se- quitur. 21, Helenopolis conditum refert Hieronymus, ex quo ad verbum hæc perioche. At si primo supra vicesimum sanctam crucem conquisivit, et mortem oppetiit; filius vero consignandæ illius apud poste- ros memoriæ, prout indicat Sozomenas, lib. 1, cap. ad calcem, Helenopolim illius nomine exci tavit, ante præsentem annum urbis opus aggredi minime potuit: maxime cum Helena Hierosolymis rediens Drepana Luciani martyris sepulcrum ornare cœperit, que res filium movit, ut mortuæ matris pietatem ac nomen co loco commendarei, Favet Chronicon Alexand. ad annum Constantini (42) Quoto' potissimum anno defuncta Helena, (43) Auctor ms. ineditus ab erudito et amico (44) Hoc anno potius quam seciore, quem Baro- (45) Textus hic corruptus inter varias lectiones (46) In annum superiorem Constantini, nin.irur 22. Videndus Baronius an. d. 526, num. 37 et 58.

τῇ μητρὶ αὐτοῦ Ελενόπολιν κέκληκε. Τῷ συμβόλων Α. Ε. 520. τῆς ἐκτεθείσης ἐν Νικαίς ὑπὸ τῶν Πατέρων πίστεως πᾶσαν ὀρθοδοξίαν Εὐσέβιος ὁ Παμφίλου μαρτυρεί γράφων τοῖς ἑαυτοῦ πολίταις, καὶ ἑρμηνεύων τὰ βήματα πρὸς τὴν διάνοιαν. Αθανάσιος δὲ ἐν τῇ σε πρὸς Αφρους Επιστολῇ μαρτυρεῖ τῷ Παμφίλῳ ὡς δεξαμένῳ οι τὴν φωνὴν τοῦ ὁμοφυσίου. Ὁ δὲ Θεοδώ ρητός φησιν ότι Εὐσέβιος ὁ Παμφίλου σύμφρων τῶν "Αρειανῶν ὑπῆρχεν Εὐσεβίου τοῦ Νικομηδείας καὶ τῶν σὺν αὐτῷ, ὅθεν ἐν τῇ καθαιρέσει τοῦ θείου Εξο σταθίου Αντιοχείας συνέδραμεν, μεθ' ὧν καὶ τὸν βασιλέα πείσας (46) δικαίως αὐτὸν καθαιρεῖσθαι ἐν τῷ Ἰλλυρικῷ παρεσκεύασεν αὐτὸν ἐξορισθῆναι. Α. Μ. 5819. - Τούτῳ τῷ ἔτει ο ἐν ᾿Αντιοχείς το Β οκτάγωνον Κυριακὸν (47) ἤρξατο οικοδομεῖσθαι. Α. Μ. 5820. -- Τούτῳ τῷ έτει Κωνσταντίνος ὁ εὐκ σεβὴς τὸν Δανοῦσιν περάσας (48), γέφυραν ἐν αὐτῷ λιθίνην πεποίηκε, καὶ τοὺς Σκύθας ὑπέταξε. Α. Μ. 5821.-- Ῥώμης ἐπισκόπου Μάρκου ἔτος σ'. Τούτῳ τῷ ἔτει κτίζων Κωνσταντίνος ὁ εὐσε 6ης (49) τὴν Κωνσταντινούπολιν Ρώμην νέαν χρησ ματίζειν ταύτην ἐθέσπισε, καὶ σύγκλητον ἔχειν (30) ἐκέλευσε στήσας καὶ πορφυροῦν κίονα (51), καὶ ἐπάνω αὐτοῦ ἀνδριάντα ἑαυτοῦ οἱ ἀπὸ τοῦ τόπου οὗ ἤρξατο οἰκοδομεῖν τὴν πόλιν ἐπὶ τὸ δυτικόν σε μέρος τῆς ἐπὶ Ῥώμην ἐξιούσης πύλης, κοσμήσας τὴν πόλ λιν καὶ οὐ κομίσας ἐπ' αὐτῇ τὸ ἀπὸ πάσης επαρχίας καὶ πόλεω;, εἴ τι ἔργον ἦν εὐκοσμίας, καὶ ἀνδριάν των, καὶ χαλκοῦ, καὶ μαρμάρου. Αλεξανδρείας επισκόπου (52) ᾿Αθανασίου ἔτος πρώτον. να την οικ. Γ. οι ὡς δεξαμένῳ π. εἰς δεξαμένῳ Αντ. τὸ Α, τὸ ἐν 'Αντ. σ' ἑαυτοῦ Εx 2. τὸ ἐπ' αὐτῇ] ἐν αὐτῇ σε τούτῳ τῷ ἔτει Α Ι, τῷ αὐτῷ ἔτει σε ἐπὶ τὸ δυτ. Α, ἐπὶ δὲ τὸ δ. πλείοσιν, ἐξέδραις δε ἐν κύκλῳ ὑπερῴων τε καὶ κατ ταγείων χωρημάτων περιεστοιχισμένον. Κυριακά, Κωνσταντίνος ὁ εὐσεβὴς τὸν Δανοῦσιν πλειστάκις ἐπέρασεν, καὶ γέφυραν ἐν αὐτῷ λιθίνην εποίησεν. THEOPHANIS polim de matris nomine appellavit. Fidel in Nicana & synodo a Patribus exposita Eusebius Pamphili te- stimonium reddens, rectum et legitimum omnem sensum illud continere suis civibus scripto profletur, et singulorum ejus verborum mentem explanat. Ad Africanos scribens Athanasius Eusebium voci con- substantialis assensum pra:buisse affirmat. Theo- doretus autem Eusebium Pamphili cum Arianis, Eusebio videlicet Nicomedia episcopo ejusque ec- ctatoribus, sensisse refert : unde cum ipsis ad san- etum Eustathium Antiochiæ præsulem dignitate deponendum concurrit : cum quibus, ejus abdica- tionem velut justam Imperator approbans, exsilium apud Illyrios eidem paravit. - A. C. 319. lloc anno Dominicum octagonum Antiochiæ ædificari cœptum. - 11oc anno piissimus imperator Con- stantinus Danubium trajecturus lapideum pontem in eo construxit et Scythas edomuit. A. C. 321.— Romæ episcopi Marci annus primus. Hoc anno pius Constantinus Cpolim a se con- structam novam Romam sanxit appellari et sena- tum habere decrevit : atque columnam ex porphy- rite, cui propriam imposuit statuam, ea in urbis parte, qua ejus ædificia condi cœpta, ad occiduam regionem, qua Romam ituris via sternitur, erexit : urbem ipsam variis distinxit ornamentis, et si quod opus uspiam provinciarum et civitatum exstitit elaboratum ac præstans inter statuas, æra, et mar- mora, illud on ne Cpolim transportari curavit. A. C. 372.—Alexandriæ episcopi Athanasii annus primus. C A. M. 5822. VARIE LECTIONES. vulg. vulg. add. vulg. -- vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. (46*) Clare hæc Anastasius, cum quibus et impe. ratori persuadens hunc juste depositum, egit ut apud Illyricum în exsilium mitteretur; adeoque non fue- rant nova obscuranda versione. Hanc de fide Ense bii implexam satis quæstionem illustrabit in suo Eusebio, quem diu exspectanius, vir doctus Henricus Valesius. CoNBEFIS: Eusebius, De vita Const. cap. cujus interpres : Ad speciem solii octangularis fabricatum, multis ædiculis, exc- drisque undique constructis, compluribus item tabu- latis super terram eminentibus: denique fornicibus subter eamdem abditis, ex omni parte circumseptum fuit. In annum priorem hoc ædificium revocat Hie- ronymus, ob rationein nota superiori positam. Quod porro uni rerum omnium Domino Christiani servi- rent, sua templa Dominica, ab initio vo- casse Eusebins, Orat. de laudibus Constant. sou finem, auctor est. Absolutus igitur hoc anno pons, qui priore ex Chronici verbis ædificari cœptus. ab ejus dedicatione dirimendus. Ille confecta y nodo Nicans, bec apud llieronymum, velut hic apud auctorem, anno Constantini celebratur, D * xai om. A. verbis eumdem illustrantibus :CP. dedicatur pene omnium urbium nuditate. Conditns et dedicationis simul Chronic. Alexand. meminit ad præsentem annnm. 95, num. 27, auctor.quoque dissert. in Photianum Philostorgium ad cap. 9. lib. ". superimposita statna fuse Zonaras, Cedrenus, Nicephorus, Orig. CP. et alii. drum vita functum, et Athanasium in episcopatu subrogatum scribit Chron. Alexand. Athanasio pon- tificatus annos 46, dies assignat Ecchellensis, Annos pariter reliqui codd. attribuunt. Auctor ipse canonio succedente totidem unmerat; nume- rumque reliquis in canoniis servat, annis licet omnibus sigillatim recensitis, nonnisi lector possit) reperire. Hallucinationis causam conjicio Athanasii pontificatum in annos tres sequiores ab auctore semolum : unde et Ecchellensis in annum a mundi conditu illumn revocat, quem ut legi- nius in auctor seponit. Præcessoribus igitur Alexandriæ præsulibus annos præter jus duos per- peram assignavit, ac præterea solis undecim Petro martyri, ex aliorum etiam bistoricorum sententia concessis, ipse in annis mundi duodecim reliquit spatium, octavo nimirum et sequentibus proprite a sedibus depulsis. Relege, amabo, pag. 6, lit. B, et defectus origincm mecum observa. (47) Εν ὀκταέδρου συνεστώς σχήματι, οἴκοις τε (48) Chronicon Alexand. ad annum priorem. (49) Όποι supra nolavimus, CP. urbis conditus (50) Baronius, ad an. d. 330 qui ipsi Constantini (51) De columna porphyrtica, et Constantini (52) Eodem Constantini imperantis anno Alexan-

Τούτῳ τῷ ἔτει επέτεινε Κωνσταντῖνος ὁ εὐσε- Α της (33) τὴν κατὰ τῶν εἰδώλων καὶ τῶν ναῶν αὐτῶν κατάλυση, καὶ κατὰ τόπους ἠφανίζοντο · καὶ αἱ πρόσ- οδοι αὐτῶν ταῖς ἐκκλησίαις τοῦ Θεοῦ ἀπεδίδοντο τί Ρώμης ἐπισκόπου Ιουλίου έτος α'. - Τούτῳ τῷ ἔτει ἡ ἐν Νικομηδείᾳ βασιλική πυρὶ θείῳ κατεφλέχθη. Ινδικτιώνος· (54) ἐπιλαμβάνεσθαι λιμὸς ἐγένετο ἐν τῇ Ανατολῇ ἐπικρατήσας σφοδρότερον, ὥστε χώμας χώρας Αντιοχέων (53) καὶ τῆς Κύπρου ἐπέρχεσθαι κατ' ἀλλήλων, καὶ ἁρπάζειν μὲν ὡς ἐν νυκτὶ ταῖς ἐφόδοις, ἔσχατον δὲ ἐν ἡμέρᾳ ἐπεισιέναι το εἰς τοὺς σιτοβολώνας καὶ ἐν ταῖς ἀποθήκαις, καὶ πάντα τ πραιδεύοντας ἁρπάζειν, καὶ ἀναχωρεῖν, γενέσθαι δὲ τὸν μόδιον τοῦ σίτου τετρακοσίων ἀργυρίων. Ὁ δὲ μέγας Κωνσταντίνος σιτομέτριον ταῖς ἐκκλησίαις κατὰ πόλιν ἐχαρίσατο εἰς διατροφὴν διηνεκώς χήρας καὶ ὀργανοῖς καὶ ξενοδοχείοις " πένησί τε καὶ τοῖς κληρικοῖς. Ἡ δὲ τὰ ἐν Ἀντιοχείᾳ ἐκκλησία ελάμβα νεν σίτου μοδίους λε'. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει σεισμοῦ λαβροτάτου γενομένου ἐν Κύπριο Σαλαμίνη πόλις κατέπεσεν, καὶ ἱκανὴν πλη- δεν διέφθειρεν. λίου ἔτος α'. - Αντιοχείας ἐπισκόπου Ελλα- Τούτῳ τῷ ἔτει Δαλμάτιος Καίσαρ (56) ανηγορεύθη. η Καλόκερος ” δὲ ἐν Κύπρῳ (57) τῇ νήσῳ τυραννή- Καλόκαιρος το εἰσιέναι 8. Το πάντας 2. το ξενοδοχείο:ς λουσα ἐπιλαμβάνεσθαι, ἐπὶ τῆς χώρας Αντιοχέων, καὶ Κιλι κίας, καὶ Κύπρου. lloc anno pius Constantinus templorum pa- riter ac idolorum eversionein promovit, adeo ut ubique delerentur : ipsorumque reditus Dei eccle- siis addicerentur. CHRONOGRAPHIA. A. M. xatà” cò̟ aŭrd kv Bylys molių suvayo; dva; in the A. M. 5825. B A. C. 323. Romæ episcopi. Julii anuus primus. Hoc anno basilica Nicomediensis igne cœlesti con- flagravit. - A. C. 324. Hoc anno septima indictione immi- nente, fames adeo truculenta orientem invasit ut e pagis homines turmatim glomerati in urbem Aa- tinckenam et Cyprum effunderentur : et primo qui- dem noctu per urbis.vias obvia quæque diripere, postremum autem de dig in horrea es apothecas irrumpentes, cuncta pradari, depopulari, et mox discedere cœperunt. Veniit tritici modius argenteis quadringentis. Magnus autem Constantinus frumenti demensum, quod viduis, orphanis, peregrinis, pau- peribus et clericis perpetuo esset alimento, ecclesiis per urbes largitus est. Autiochena certe ecclesia triginta sex milla modiorum frumenti accepit. Eodem anno yehementissimo terræ motu Cyprum concutiente, Salamina urbe eversa est, et in ca magna hominum multitudo oppressa. A. C. 325. primus. - Antiochiæ episcopi Eulalii annus Hoc anno Dalmatius Cæsar est declaratus. Calu- C cerus autem tyrannide in Cypro insula occupata, "¿redibovto A a, 18(dovto vulg. A a, Eźvor; vulg., iidem codd, paulo vulg. VARIE LECTIONES. "xarà A bf, inì vulg. ante om. xal oppavols.”† &è] ¿ 8½ Par. JAC. GOARI NOTÆ. anium Constantini 26, Edicto Constantini gentilium templa subversa suni. Theophanes, anno Christi duodecimam statuit : ac ubi rursus ejusdem aget mentionem anno Christi quintam esse decernet, post octo nimirum ab hoc præsente Christi anno indictionum inte- gras periodos : quinta itaque (si modo præcedenti, et ruluræ consentiat) buic anno debet adjungi. Quapropter tò, 1685µns, quod.codicea omnes pro- ferunt, vitiosum est, aut certo post annos duos banc narrationein transponi decet. Cæterum si Septem- bris non fum fuerat indictio delibata, et cum ipso mense paribus diebus emensa, sed adhuc erat µéh- jam jam attingenda (octavo nimirum Kal. Octobr.), auctor verbis hujusmodi Constantini tempore ejus primordia Septembris initio, ut æquo passu procederent, nondum fuisse conjuncta significat: de quo doctissimus Petavius, lib. 11, De doct. temp. cap. 40. septimo consignat Hieronymus: eo namque terris incubuit: rusticorum vero irruptio mensis Septem- bris initio visa Constantini vicesimum octavimi pe- netrat apud Theophanem, quæ apud Hieronymum annum a Januario auspicantem, intra vicesimi se- plimi limites perseverat. Sic autemn de ca scribit : Pestilentia et fame innumerabilis multitudo in Sy- ria Ciliciaque periit: qua lectione præsens textus cmendandus, D Kalónapos A et alii, Syriz elenim cui vicina Cilica Cyprus adjacel. - Sic Barb., Peyr., iique adeo qui- buscum illi collati sunt, cum unlla annotetur codd. varietas, in agro Antiochia, et Cyri; quæ et ipsa metropolis Pantapoleos dioecesis Antiochensis. Quae sequuntur Buccardo inextricabilia, ego sic reddam : Primum rapere, ut noctu fieri solet, occasione insi- lientes; tum interdiu perrumpere hortea. Sic certe comparatum, ut paulatim ex fame et egestate frous crescat, quod ita Theophan. voluit exprimere. COMBEFIS. Chron. Alexand. testetur, annus hic Julianus, non quo solet auctor uti, a Septembri ducens initium. Alas Chronicon tricesimum assignat. annum 29, Calocerus, inquit, in Cypro res novas moli- tus, opprimitur. Aurelius Victor.: Calocerus magister pecoris camelorum, Cypram insulam specie regni demens capessiverut : quo excruciato, xi fas eral, servili aut latronum more, etc. Eodem anno exstin- clus a Dalmatio, cum ejus virtutem probatam reli- quisset, Constantino, ut Dalmatium Cæsarem crea- ret, hoc anno propositum et avimum dedit. Dalma- tius autem nonnisi Constantini tricennalibus appel- latus est Cæsar, testo Hieronymo, Constantinopolim nimirum cum victore exercitu reversus, ut suggerit Aurelius Victor : Fratris plium, cui ex patre Dut malio nomen fuit, Cæsarem jussit, assistentibus vašidė militaribus. 4. Μ. 5824. - Τούτῳ τῷ ἔτει μελλούσης ἑβδόμης (53) Consentit auctor Hieronymo scribenti ad (54) Ubi primuin superius indictionem observat (55) Famem illam anno Constantini vicesimo (66) Cum vit Kal. Octob. Cæsarem effectam (57) Hieronymus pariter ad eumdem Constantini

σας, οὐκ ἀντέσχεν το τῇ Ῥωμαίων προσβολή· καὶ Β ἡττηθεὶς ἅμα τοῖς αἰτίοις, ἀνῃρέθη ” ἐν Ταρσῷ τῆς Κιλικίας, καυθεὶς ζῶν ὑπὸ Δαλματίου Καίσαρος. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει καὶ ᾿Αρειος ἐκ τῆς ἐξορίας ἀνα- κληθεὶς δι' ἐπιπλάστου δῆθεν μετανοίας, καὶ εἰς Αλεξάνδρειαν πεμφθείς, οὐκ ἐδέχθη ὑπὸ ᾿Αθανα σίου. Α. Μ. 5826. - Τούτῳ τῷ ἔτει Κωνσταντίνου τοῦ εὐσεβεστάτου καὶ νικητοῦ ἤχθη τριακονταετηρίς πάνυ φιλοτίμως. Καὶ ἐφάνη ἀστὴρ (58) ἐν τῇ Α τιοχείᾳ ἐν ἡμέρᾳ ἐν τῷ οι οὐρανῷ κατὰ τὸ ἀνατολίτ κόν μέρος καπνίζων σφόδρα, ὡς ἀπὸ καμίνου 48, ἀπὸ ὥρας τρίτης έως ώρας πέμπτης. Ο δὲ το "Άρειος σὺν τῷ Νικομηδείας Εὐσεβίῳ καὶ τοῖς ὁμόφροσιν αὐτοῦ διανέστησαν, μεθ' όρκων λιβέλλους ὀρθοδοξίας ἐπιδεδωκότες τῷ βασιλεῖ οι δι' αὐτῶν, ὅτι ὁμοφρο νοῦσιν τοῖς ἐν Νικαίᾳ Πατράσι, ψευδόμενοι. Τούτοις παραπεισθεὶς ὁ βασιλεὺς ἡγανάκτησεν κατά ᾿Αθανα σίου, ἐφ' οἷς Αρειον καὶ Εὐζώτον οὐκ ἐδέξατο τους ὑπὸ ᾿Αλεξάνδρου καθαιρεθέντας, διακόνου τότε όντος Ευζωίου. Εδρὼν δὲ ἀφορμὴν ὁ Εὐσέβιος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ ἡγωνίζοντο κατὰ ᾿Αθανασίου, ὡς προμάχου τῆς ὀρθῆς πίστεως. - γιου (59) ἔτος α'. Ἱεροσολύμων ἐπισκόπου Μαξί. Τούτῳ τῷ ἔτει τὴν ἀγανάκτησιν τοῦ βασιλέως τὴν κατὰ ᾿Αθανασίου γενομένην, διὰ τὸ μὴ δέξασθαι Αρειον καὶ Εὐζώϊον μετὰ τὴν ἐπίπλαστον δῆθεν ἐπι· στροφήν, οἱ περὶ τὸν Νικομηδείας Ευσέβιον ἅμα τοῖς Μελετιανοῖς ὄργανον κακίας εὑρόντες, τὰ κατὰ Αθανασίου συνεσκεύαζον· καὶ πρῶτον μὲν τὴν χει ροτονίαν διέβαλλον, καίπερ Απολλιναρίου τοῦ Σύρου μεγάλα περὶ τῆς ο Αθανασίου χειροτονίας μαρτυρούν τος· δεύτερον δὲ περὶ τῆς λινῆς ἐσθῆτος, ἦν οἱ ἐχθρο! ἐπιθεῖναι τὸν ἅγιον ἐσυκοφάντουν· τρίτον περὶ Φι λουμένου, ᾧ χρυσίον πολύ πέμψαι ἐλέγον ψευδόμενοι εἰς ἐπιβουλὴν τοῦ βασιλέως. Μετακαλεσάμενος ὁ βασιλεὺς ᾿Αθανάσιον, καὶ πάντα ψευδή εὑρών, μετά γραμμάτων καὶ τιμῆς πολλῆς τε εἰς ᾿Αλεξάνδρειαν τοῦτον ἀπέστειλεν. Ε Τῷ δ' αὐτῷ ἔτσι καὶ ἡ κατὰ Ἰσχυρῶν ᾿Αθανασίου ἐπιβουλὴ ἐτυρεύθη ο ἐν τῷ Μαρεώτη. Οὗτος ὁ Ισχυρᾶς ἱερέα ἑαυτὸν σχηματίσας, περιῄει οι (60) ὅπερ μαθὼν ᾿Αθανάσιος, τοῦτον ἐκώλυσε με τοῦ τολο το οὐκ ἀντέσχεν οὐ κατέσχεν το ανηρέθη, ἀπηνέχθη Α. τῇ Α. οι τῷ ὡς ἀπὸ καπνού Α. κι ὁ δὲ Λ α ι, ὁ γὰρ τῷ βασιλεῖ : : διψώντι τὴν τῶν εἰρημένων διηρημένων, ἔνωσιν, καὶ ἔπεισαν αὐτῶν αὐτόν), ότι όμοφρ. κ. τ. λ. τε ἐδέξατο] κατεδέξατο Α. οι τοῖς Μεσ λετ. Δ, καὶ Μελ. της περί, οι μετακαλεσάμενος Α. μετακαλευσάμενος πολλές το ἡ κατὰ Ἰσχυραν Αθανασίου Α' τ, ἡ Ἰσχύρας κατὰ ᾿Αθαν. α ετυρεύθη Α, εὑρέθη οι περιῄει ἱερουργῶν, ὅπερ 2. να εκώλυσε Α, εκώλυε κομήτην THEOPHANIS Romanorum impressionem sustinere non valuit : A et cum criminis auctoribus superatus, Tarsi in Cilicia necatur, vivus a Dalmatio Caesare igui traditus. Eodem anno Arius ob simulatam pœnitentiam exsilio revocatus, et Alexandriam inissus, ab Athanasio in ecclesiasticam societatem nullatenus est admissus. A. C. 326.- Hoc anno piissimi et victoris Con- stantini tricennalia magna cum festivitate et muni- ficentia celebrata sunt. Antiochiæ media die ad cali partem orientalem visa est stella, ex qua den» sus velut e camino fumus exhalabat a tertia ad quintam usque horam. Arius enim una cum Ense- bio Nicomediensi reliquisque asseclis, resumptis animis, excitatus, libellos sinceræ rectaque fidei testes, adlitis etian juramentis, imperatori obtulit, quibus, ut tum ipse, tum socil congregatis olim Nicma Patribus assentirentur, dolose mentitus asseveravit. His imperator snasus, in Athanasium indignatione movetur, quod Arium et Euzoium, ab ecelesiastica quondam communione ab Alexandro rescissos, ¡pso Euzoio diaconi munus tunc exer- cente, non recepisset. Islam vero Eusebius, et qui favebant, occasionem nacti, adversus Athanasium tɔı:quam veræ fidei propugnatorem decertabant. A. C. 327. - Hierosolymorum episcopi Maximi annus primus. C " A. M. 5827. Hoc anno conceptam adversus Athanasium im— peratoris iram, quod Arium et Euzoium, post simulatam videlicet eorum conversionem, Ecclesiæ hon aggregasset, qui Eusebii Nicomediensis et Me- letianorum partes fovebant, velut nequitiæ commo- dum instrumentum adepti, plura in eum machinati sunt. Et primum quidem ordinationem ejus calum- uiabantur, de qua tanfen Apollinarius Syrus fidem faciens grave dabat testimonium. Secundo ob lineam vestem, quam sanctum superiniponere ejus adver- sarii criminabantur. Tertio de Philumeno, ad quem magnam auri copiam, ad parandas nimirum impe- ratori insidias, eum misisse mentiebantur. Advo- cans autem imperator Athanasium, et cuncta men- daciis compacta reperiens, eum honore plurimo cumulatum cum litteris Alexandriam remisit. Eodem anno perniciosum Ischyræ consilium D in Athanasii caput ad Mareotem conflatum est. Ilic Ischyras sacerdotem se fingens ecclesias circum- ibat : quod resciens Athanasius hominem a teme- · VARIE LECTIONES. alii codd., vulg. om. add. ex A. vulg. post hec verba in c sic pergitur. ut Anastasius quoque vertit : (leg. Anast. eorum qui divisi fue- rant) (leg. vulg. 80' Legebatur vulg. om. be. vulg. vulg. cfr. Casaub. ad Arist. Eqq. v. 482. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. (Constantini) per crinitam stellam, quæ inusitalæ magnitudinis aliquandiu fulsit. Eam Græci vocant. (58) Eutropius lib. x : Denuntiata mors ejus (59) Huic in Palat. cod. nomen Μακάριος. (60) Post repire: hand omittenda vox ispovg-

σας, οὐκ ἀντέσχεν το τῇ Ῥωμαίων προσβολή· καὶ Β ἡττηθεὶς ἅμα τοῖς αἰτίοις, ἀνῃρέθη ” ἐν Ταρσῷ τῆς Κιλικίας, καυθεὶς ζῶν ὑπὸ Δαλματίου Καίσαρος. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει καὶ ᾿Αρειος ἐκ τῆς ἐξορίας ἀνα- κληθεὶς δι' ἐπιπλάστου δῆθεν μετανοίας, καὶ εἰς Αλεξάνδρειαν πεμφθείς, οὐκ ἐδέχθη ὑπὸ ᾿Αθανα σίου. Α. Μ. 5826. - Τούτῳ τῷ ἔτει Κωνσταντίνου τοῦ εὐσεβεστάτου καὶ νικητοῦ ἤχθη τριακονταετηρίς πάνυ φιλοτίμως. Καὶ ἐφάνη ἀστὴρ (58) ἐν τῇ Α τιοχείᾳ ἐν ἡμέρᾳ ἐν τῷ οι οὐρανῷ κατὰ τὸ ἀνατολίτ κόν μέρος καπνίζων σφόδρα, ὡς ἀπὸ καμίνου 48, ἀπὸ ὥρας τρίτης έως ώρας πέμπτης. Ο δὲ το "Άρειος σὺν τῷ Νικομηδείας Εὐσεβίῳ καὶ τοῖς ὁμόφροσιν αὐτοῦ διανέστησαν, μεθ' όρκων λιβέλλους ὀρθοδοξίας ἐπιδεδωκότες τῷ βασιλεῖ οι δι' αὐτῶν, ὅτι ὁμοφρο νοῦσιν τοῖς ἐν Νικαίᾳ Πατράσι, ψευδόμενοι. Τούτοις παραπεισθεὶς ὁ βασιλεὺς ἡγανάκτησεν κατά ᾿Αθανα σίου, ἐφ' οἷς Αρειον καὶ Εὐζώτον οὐκ ἐδέξατο τους ὑπὸ ᾿Αλεξάνδρου καθαιρεθέντας, διακόνου τότε όντος Ευζωίου. Εδρὼν δὲ ἀφορμὴν ὁ Εὐσέβιος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ ἡγωνίζοντο κατὰ ᾿Αθανασίου, ὡς προμάχου τῆς ὀρθῆς πίστεως. - γιου (59) ἔτος α'. Ἱεροσολύμων ἐπισκόπου Μαξί. Τούτῳ τῷ ἔτει τὴν ἀγανάκτησιν τοῦ βασιλέως τὴν κατὰ ᾿Αθανασίου γενομένην, διὰ τὸ μὴ δέξασθαι Αρειον καὶ Εὐζώϊον μετὰ τὴν ἐπίπλαστον δῆθεν ἐπι· στροφήν, οἱ περὶ τὸν Νικομηδείας Ευσέβιον ἅμα τοῖς Μελετιανοῖς ὄργανον κακίας εὑρόντες, τὰ κατὰ Αθανασίου συνεσκεύαζον· καὶ πρῶτον μὲν τὴν χει ροτονίαν διέβαλλον, καίπερ Απολλιναρίου τοῦ Σύρου μεγάλα περὶ τῆς ο Αθανασίου χειροτονίας μαρτυρούν τος· δεύτερον δὲ περὶ τῆς λινῆς ἐσθῆτος, ἦν οἱ ἐχθρο! ἐπιθεῖναι τὸν ἅγιον ἐσυκοφάντουν· τρίτον περὶ Φι λουμένου, ᾧ χρυσίον πολύ πέμψαι ἐλέγον ψευδόμενοι εἰς ἐπιβουλὴν τοῦ βασιλέως. Μετακαλεσάμενος ὁ βασιλεὺς ᾿Αθανάσιον, καὶ πάντα ψευδή εὑρών, μετά γραμμάτων καὶ τιμῆς πολλῆς τε εἰς ᾿Αλεξάνδρειαν τοῦτον ἀπέστειλεν. Ε Τῷ δ' αὐτῷ ἔτσι καὶ ἡ κατὰ Ἰσχυρῶν ᾿Αθανασίου ἐπιβουλὴ ἐτυρεύθη ο ἐν τῷ Μαρεώτη. Οὗτος ὁ Ισχυρᾶς ἱερέα ἑαυτὸν σχηματίσας, περιῄει οι (60) ὅπερ μαθὼν ᾿Αθανάσιος, τοῦτον ἐκώλυσε με τοῦ τολο το οὐκ ἀντέσχεν οὐ κατέσχεν το ανηρέθη, ἀπηνέχθη Α. τῇ Α. οι τῷ ὡς ἀπὸ καπνού Α. κι ὁ δὲ Λ α ι, ὁ γὰρ τῷ βασιλεῖ : : διψώντι τὴν τῶν εἰρημένων διηρημένων, ἔνωσιν, καὶ ἔπεισαν αὐτῶν αὐτόν), ότι όμοφρ. κ. τ. λ. τε ἐδέξατο] κατεδέξατο Α. οι τοῖς Μεσ λετ. Δ, καὶ Μελ. της περί, οι μετακαλεσάμενος Α. μετακαλευσάμενος πολλές το ἡ κατὰ Ἰσχυραν Αθανασίου Α' τ, ἡ Ἰσχύρας κατὰ ᾿Αθαν. α ετυρεύθη Α, εὑρέθη οι περιῄει ἱερουργῶν, ὅπερ 2. να εκώλυσε Α, εκώλυε κομήτην THEOPHANIS Romanorum impressionem sustinere non valuit : A et cum criminis auctoribus superatus, Tarsi in Cilicia necatur, vivus a Dalmatio Caesare igui traditus. Eodem anno Arius ob simulatam pœnitentiam exsilio revocatus, et Alexandriam inissus, ab Athanasio in ecclesiasticam societatem nullatenus est admissus. A. C. 326.- Hoc anno piissimi et victoris Con- stantini tricennalia magna cum festivitate et muni- ficentia celebrata sunt. Antiochiæ media die ad cali partem orientalem visa est stella, ex qua den» sus velut e camino fumus exhalabat a tertia ad quintam usque horam. Arius enim una cum Ense- bio Nicomediensi reliquisque asseclis, resumptis animis, excitatus, libellos sinceræ rectaque fidei testes, adlitis etian juramentis, imperatori obtulit, quibus, ut tum ipse, tum socil congregatis olim Nicma Patribus assentirentur, dolose mentitus asseveravit. His imperator snasus, in Athanasium indignatione movetur, quod Arium et Euzoium, ab ecelesiastica quondam communione ab Alexandro rescissos, ¡pso Euzoio diaconi munus tunc exer- cente, non recepisset. Islam vero Eusebius, et qui favebant, occasionem nacti, adversus Athanasium tɔı:quam veræ fidei propugnatorem decertabant. A. C. 327. - Hierosolymorum episcopi Maximi annus primus. C " A. M. 5827. Hoc anno conceptam adversus Athanasium im— peratoris iram, quod Arium et Euzoium, post simulatam videlicet eorum conversionem, Ecclesiæ hon aggregasset, qui Eusebii Nicomediensis et Me- letianorum partes fovebant, velut nequitiæ commo- dum instrumentum adepti, plura in eum machinati sunt. Et primum quidem ordinationem ejus calum- uiabantur, de qua tanfen Apollinarius Syrus fidem faciens grave dabat testimonium. Secundo ob lineam vestem, quam sanctum superiniponere ejus adver- sarii criminabantur. Tertio de Philumeno, ad quem magnam auri copiam, ad parandas nimirum impe- ratori insidias, eum misisse mentiebantur. Advo- cans autem imperator Athanasium, et cuncta men- daciis compacta reperiens, eum honore plurimo cumulatum cum litteris Alexandriam remisit. Eodem anno perniciosum Ischyræ consilium D in Athanasii caput ad Mareotem conflatum est. Ilic Ischyras sacerdotem se fingens ecclesias circum- ibat : quod resciens Athanasius hominem a teme- · VARIE LECTIONES. alii codd., vulg. om. add. ex A. vulg. post hec verba in c sic pergitur. ut Anastasius quoque vertit : (leg. Anast. eorum qui divisi fue- rant) (leg. vulg. 80' Legebatur vulg. om. be. vulg. vulg. cfr. Casaub. ad Arist. Eqq. v. 482. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. (Constantini) per crinitam stellam, quæ inusitalæ magnitudinis aliquandiu fulsit. Eam Græci vocant. (58) Eutropius lib. x : Denuntiata mors ejus (59) Huic in Palat. cod. nomen Μακάριος. (60) Post repire: hand omittenda vox ispovg-

σας, οὐκ ἀντέσχεν το τῇ Ῥωμαίων προσβολή· καὶ Β ἡττηθεὶς ἅμα τοῖς αἰτίοις, ἀνῃρέθη ” ἐν Ταρσῷ τῆς Κιλικίας, καυθεὶς ζῶν ὑπὸ Δαλματίου Καίσαρος. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει καὶ ᾿Αρειος ἐκ τῆς ἐξορίας ἀνα- κληθεὶς δι' ἐπιπλάστου δῆθεν μετανοίας, καὶ εἰς Αλεξάνδρειαν πεμφθείς, οὐκ ἐδέχθη ὑπὸ ᾿Αθανα σίου. Α. Μ. 5826. - Τούτῳ τῷ ἔτει Κωνσταντίνου τοῦ εὐσεβεστάτου καὶ νικητοῦ ἤχθη τριακονταετηρίς πάνυ φιλοτίμως. Καὶ ἐφάνη ἀστὴρ (58) ἐν τῇ Α τιοχείᾳ ἐν ἡμέρᾳ ἐν τῷ οι οὐρανῷ κατὰ τὸ ἀνατολίτ κόν μέρος καπνίζων σφόδρα, ὡς ἀπὸ καμίνου 48, ἀπὸ ὥρας τρίτης έως ώρας πέμπτης. Ο δὲ το "Άρειος σὺν τῷ Νικομηδείας Εὐσεβίῳ καὶ τοῖς ὁμόφροσιν αὐτοῦ διανέστησαν, μεθ' όρκων λιβέλλους ὀρθοδοξίας ἐπιδεδωκότες τῷ βασιλεῖ οι δι' αὐτῶν, ὅτι ὁμοφρο νοῦσιν τοῖς ἐν Νικαίᾳ Πατράσι, ψευδόμενοι. Τούτοις παραπεισθεὶς ὁ βασιλεὺς ἡγανάκτησεν κατά ᾿Αθανα σίου, ἐφ' οἷς Αρειον καὶ Εὐζώτον οὐκ ἐδέξατο τους ὑπὸ ᾿Αλεξάνδρου καθαιρεθέντας, διακόνου τότε όντος Ευζωίου. Εδρὼν δὲ ἀφορμὴν ὁ Εὐσέβιος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ ἡγωνίζοντο κατὰ ᾿Αθανασίου, ὡς προμάχου τῆς ὀρθῆς πίστεως. - γιου (59) ἔτος α'. Ἱεροσολύμων ἐπισκόπου Μαξί. Τούτῳ τῷ ἔτει τὴν ἀγανάκτησιν τοῦ βασιλέως τὴν κατὰ ᾿Αθανασίου γενομένην, διὰ τὸ μὴ δέξασθαι Αρειον καὶ Εὐζώϊον μετὰ τὴν ἐπίπλαστον δῆθεν ἐπι· στροφήν, οἱ περὶ τὸν Νικομηδείας Ευσέβιον ἅμα τοῖς Μελετιανοῖς ὄργανον κακίας εὑρόντες, τὰ κατὰ Αθανασίου συνεσκεύαζον· καὶ πρῶτον μὲν τὴν χει ροτονίαν διέβαλλον, καίπερ Απολλιναρίου τοῦ Σύρου μεγάλα περὶ τῆς ο Αθανασίου χειροτονίας μαρτυρούν τος· δεύτερον δὲ περὶ τῆς λινῆς ἐσθῆτος, ἦν οἱ ἐχθρο! ἐπιθεῖναι τὸν ἅγιον ἐσυκοφάντουν· τρίτον περὶ Φι λουμένου, ᾧ χρυσίον πολύ πέμψαι ἐλέγον ψευδόμενοι εἰς ἐπιβουλὴν τοῦ βασιλέως. Μετακαλεσάμενος ὁ βασιλεὺς ᾿Αθανάσιον, καὶ πάντα ψευδή εὑρών, μετά γραμμάτων καὶ τιμῆς πολλῆς τε εἰς ᾿Αλεξάνδρειαν τοῦτον ἀπέστειλεν. Ε Τῷ δ' αὐτῷ ἔτσι καὶ ἡ κατὰ Ἰσχυρῶν ᾿Αθανασίου ἐπιβουλὴ ἐτυρεύθη ο ἐν τῷ Μαρεώτη. Οὗτος ὁ Ισχυρᾶς ἱερέα ἑαυτὸν σχηματίσας, περιῄει οι (60) ὅπερ μαθὼν ᾿Αθανάσιος, τοῦτον ἐκώλυσε με τοῦ τολο το οὐκ ἀντέσχεν οὐ κατέσχεν το ανηρέθη, ἀπηνέχθη Α. τῇ Α. οι τῷ ὡς ἀπὸ καπνού Α. κι ὁ δὲ Λ α ι, ὁ γὰρ τῷ βασιλεῖ : : διψώντι τὴν τῶν εἰρημένων διηρημένων, ἔνωσιν, καὶ ἔπεισαν αὐτῶν αὐτόν), ότι όμοφρ. κ. τ. λ. τε ἐδέξατο] κατεδέξατο Α. οι τοῖς Μεσ λετ. Δ, καὶ Μελ. της περί, οι μετακαλεσάμενος Α. μετακαλευσάμενος πολλές το ἡ κατὰ Ἰσχυραν Αθανασίου Α' τ, ἡ Ἰσχύρας κατὰ ᾿Αθαν. α ετυρεύθη Α, εὑρέθη οι περιῄει ἱερουργῶν, ὅπερ 2. να εκώλυσε Α, εκώλυε κομήτην THEOPHANIS Romanorum impressionem sustinere non valuit : A et cum criminis auctoribus superatus, Tarsi in Cilicia necatur, vivus a Dalmatio Caesare igui traditus. Eodem anno Arius ob simulatam pœnitentiam exsilio revocatus, et Alexandriam inissus, ab Athanasio in ecclesiasticam societatem nullatenus est admissus. A. C. 326.- Hoc anno piissimi et victoris Con- stantini tricennalia magna cum festivitate et muni- ficentia celebrata sunt. Antiochiæ media die ad cali partem orientalem visa est stella, ex qua den» sus velut e camino fumus exhalabat a tertia ad quintam usque horam. Arius enim una cum Ense- bio Nicomediensi reliquisque asseclis, resumptis animis, excitatus, libellos sinceræ rectaque fidei testes, adlitis etian juramentis, imperatori obtulit, quibus, ut tum ipse, tum socil congregatis olim Nicma Patribus assentirentur, dolose mentitus asseveravit. His imperator snasus, in Athanasium indignatione movetur, quod Arium et Euzoium, ab ecelesiastica quondam communione ab Alexandro rescissos, ¡pso Euzoio diaconi munus tunc exer- cente, non recepisset. Islam vero Eusebius, et qui favebant, occasionem nacti, adversus Athanasium tɔı:quam veræ fidei propugnatorem decertabant. A. C. 327. - Hierosolymorum episcopi Maximi annus primus. C " A. M. 5827. Hoc anno conceptam adversus Athanasium im— peratoris iram, quod Arium et Euzoium, post simulatam videlicet eorum conversionem, Ecclesiæ hon aggregasset, qui Eusebii Nicomediensis et Me- letianorum partes fovebant, velut nequitiæ commo- dum instrumentum adepti, plura in eum machinati sunt. Et primum quidem ordinationem ejus calum- uiabantur, de qua tanfen Apollinarius Syrus fidem faciens grave dabat testimonium. Secundo ob lineam vestem, quam sanctum superiniponere ejus adver- sarii criminabantur. Tertio de Philumeno, ad quem magnam auri copiam, ad parandas nimirum impe- ratori insidias, eum misisse mentiebantur. Advo- cans autem imperator Athanasium, et cuncta men- daciis compacta reperiens, eum honore plurimo cumulatum cum litteris Alexandriam remisit. Eodem anno perniciosum Ischyræ consilium D in Athanasii caput ad Mareotem conflatum est. Ilic Ischyras sacerdotem se fingens ecclesias circum- ibat : quod resciens Athanasius hominem a teme- · VARIE LECTIONES. alii codd., vulg. om. add. ex A. vulg. post hec verba in c sic pergitur. ut Anastasius quoque vertit : (leg. Anast. eorum qui divisi fue- rant) (leg. vulg. 80' Legebatur vulg. om. be. vulg. vulg. cfr. Casaub. ad Arist. Eqq. v. 482. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. (Constantini) per crinitam stellam, quæ inusitalæ magnitudinis aliquandiu fulsit. Eam Græci vocant. (58) Eutropius lib. x : Denuntiata mors ejus (59) Huic in Palat. cod. nomen Μακάριος. (60) Post repire: hand omittenda vox ispovg-

μήματος, διὰ Μακαρίου πρεσβυτέρου. Ο δὲ φυγών, Α ἦλθεν πρὸς Εὐσέβιον τὸν Νικομηδείας, κατηγορών Αθανασίου, ὡς ἱερὰ νὰ σκεύη τῷ καιρῷ τῆς μυστ αγωγίας ἐκ τοῦ θυσιαστηρίου κατεάξαντος, καὶ ἱερὰς βόλους διὰ Μακαρίου καύσαντο;· Αρσενίου τε τὴν περιβόητον χεῖρα ἀποκόψαι κατεψεύσαντο πρὸς μπο γείαν ταύτῃ οι κεχρῆσθαι τὴν ἅγιον, οὕτως ἀναιδώς διαβάλλοντες. Γνοὺς δὲ ὁ βασιλεὺς τὰς κατὰ ᾿Αθα νασίου διαβολάς 1, Δαλματίῳ πρῶτον τῷ ἰδίῳ ἀνεψιῷ επιτρέπει τὴν ν ζήτησιν εἰς Ἀντιόχειαν ὄντι. Ύστε ρον δὲ μεταφέρει τὴν δίκην εἰς Καισάρειαν, ἣν ὑπερ- θέμενος ὁ το ᾿Αθανάσιος διὰ τὸν Παμφίλου Ευσέβιον, ἐν Τύρῳ κρίνεται ὑπὸ τῶν ἀντιδίκων τῆς ἀληθείας, Ευσεβίου δὲ ω, φημί, τοῦ Νικομηδείας ἀπατήσαντος τὸν βασιλέα, ἐπιθυμίᾳ δῆθεν τῶν οἰκοδομηθέντων ἔγίων τύπων, καὶ τοῦ εὑρεθῆναι εἰς τὸν ἐγκαινισμὸν, & αὐτῶν. Καὶ μετὰ μεγάλης τιμῆς ἀπέλυσε, κελεύσας λυθῆναι τὰς κατὰ ᾿Αθανασίου • διαβολάς, καὶ οὕτως σὺν ᾿Αθανασίῳ εἰς τὴν ἑορτὴν τῶν ἐγκαινίων γενέ- σθαι. Συνελθόντων οὖν ' αὐτῶν ἐν Τύρῳ, εὑρέθη καὶ Μάξιμος δ' Ἱεροσολύμων ἀγνοῶν τὰς κατὰ ᾿Αθανα- σίου συσκευάς *· εἰσελθὼν δὲ ᾿Αθανάσιος εἰς τὸ συν- έδριον τῶν κακοφρόνων, ἀράχνης δίκην τὰς συκοφαν- . τίας τῶν κατηγόρων διέσπασεν ', ὥστε αὐτοὺς, ἐφ᾽ ὥστε αὐτοὺς, ἐφ᾿ οἷς ὤφθησαν ψευδόμενοι, μανέντας " συγχεῖν ἅπαντα καὶ βουν· "Αρατε τὸν γόητα ἅπαντας φιμώσαντα (61). Δαλμάτιος δὲ ὁ Καίσαρ καὶ ἀνεψιός τοῦ βασιλέως μετά στρατιωτικής χειρὸς μόλις Αθανάσιον περι- έσωσεν ἀναιρεῖσθαι ὑπ' αὐτῶν μέλλοντα. Τότε καὶ Αρσένιος κατὰ Θεοῦ πρόνοιαν ἐν Τύρῳ παρεγένετο, καὶ τοῦ κατ' αὐτὸν πλάσματος διελεγχθέντος 10, ἐπὶ τὴν κατὰ Ἰσχυρᾶν συκοφαντίαν οἱ ἐχθροὶ ἑτρέ- ποντο (62). Αθανάσιος δὲ διὰ τὰς ἀφορήτους κατ' αὐτοῦ ἐπιβουλὰς ὑπεχώρησε της Τύρου, πράξιν δὲ κατὰ μονομέρειαν συστησάμενοι οι Αρειόφρονες 18, καθαιροῦσιν ἀπόντα τὸν ᾿Αθανάσιον· Αρείῳ δὲ καὶ Εύζωνες συγκοινωνήσαντες, εἰς ᾿Αλεξάνδρειαν τούτους ἐξέπεμψαν· καὶ οὕτως ἀνῆλθον ημαγμέναις χερσὶν εἰς τὰ ἐγκαίνια. Πάντων δὲ τῶν κακῶν ἦν ἀρχηγὸς ὁ Νικομηδείας Εὐσέβιος. Λόγος δὲ ἀληθὴς κρατεῖ, ὅτι ὁ μέγας Αθανάσιος φυγών ἐκ Τύρου ἀνῆλθεν εἰς Ἱεροσόλυμα· καὶ ποιήσας εὐχὰς, καὶ τῷ ἁγίῳ χρίσας μύρῳ καὶ ἁγιάσας τοὺς εὐκτηρίους οι ὡς ἱερὰ Α, ὡς καὶ ἱερὰ ει ταύτῃ Λ, ταύτην ἐκ τὰς 4, τὰ ν διαβολάς] ἐπιβουλάς Ε. * τὴν Α. ' δὲ αὐτῶν αὐτοῦ Αθανασίου Α, ᾿Αθανάσιον οὖν σκευάς Λ. • διέσπασεν Α διέλυσεν μανέντας Α, καὶ μα νέντες ἀπαντι ἅπαντας Α. * φιμώσαντα φημώσαντα ἐλεγχθέντος 2. Η υπεχώρησε Α υποχωρήσας σε μονομέρειαν Α, μονομερίαν 'Αρειανόφρονες. 1ο ι' ἀπόντα, ἅπαντες Α. ἀληθής ἀληθείας Α φιλώσαντα, CHRONOGRAPHIA. B llic fuga saluti consulens, Eusebium Nicomediz, structa in Athanasium accusatione, convenit; et quasi peracti sacrali mysterii tempore sancta vasa ex altari deturbata confregisset, sacros quoque libros per Macarium combussisset, et declamatam abscidisset, Arsenii manum, illa magicis in operi bus usurus, sanctum virum hac arte reum impir- denter agebant. Cognitis in Athanasiumn crimina- tionibus, impèrator Dalmatio fratris filio Antiochiæ tunc commoranti borum disquisitionem committit: postmodum vero judicium Casarcam transtulit: quod cum propter Eusebium Pamphili recusart Athanasius, dies ei a veritatis adversariis Tyri di- citur, at Eusebio dico Nicomediæ præsule, fraudi- rariis auribus Macarii presbyteri ope prohibuit. bus imperatorem circumveniente, et sanctorum C locorum recenter ædificatorum se desiderio teneri, atque ¨ præsentia sua dedicationem eorum cohone- stare se velle prætexente. Magno itaque comitatus apparatu dimissum jubet imperator objectas Atha- nasio criminationes diluere, et hoc pacto cum eo dedicationis solemnitati interesse. His Tyri coactis, Maximus lierosolymorum antistes, cui nulla para- tarum Athanasio insidiarum erat notitia, advenit. Athanasius demum iniquorum consessum ingressus accusatorum calumnias aranearum instar dissolvlt · ailes ut, quod in mendacio fuissent deprehensi, concitati et vehementifis indignati, cuncta tumultu clamoribusque complere ceperint, vociferantes : Tollite praestigiatorem omnes imposturis circumve- nientem et opprimentem silentio. Ac vix Dalmatius Caesar imperatoris nepos armata militum manu instructus Athanasium morti sibi inferendæ proxi- mum potuit eripere. Tunc etiain Arsenius, quæ Dei fuit providentia, Tyri comparuit : et convicta eri- minis intentati fictione, et calumnia in Ischyræ faciem repuisa, Athanasii hostes turpiter confusi conventum dissolverunt : Athanasius quoque pro- pur intolerandas in se paratas iusidias 'Tyre dis- cessit. Mox qui Arii mentem tuebantur, ex unins factionis episcopis inito conciliabulo absentem Athanasium sua dignitate deponunt : quique Ario Del Euzoio communionem imperiebant, eos Alexan- VARIE LECTIONES. " . vulg. vulg. vulg. add. ex A. & on. om. a. · A et alii, vulg. vulg. * acl. ex A a. * o add. ex A. * a e, vulg. vulg. • b, vulg. cf. p. 33. et alii, vulg. vulg. a, vulg. JAC. GOARI NOTÆ. yov * quod enim sic circumeundo rem sacram face- ret, et cohiberi ab Athanasio potuit, et sacroruin vașorum, atque librorum violationis calumnia in eum componi. Combefis. cater legend. qui imposturis seducat ; at milil necesse. Ib. confutato, inimici ad Ischyræ calumniam redierunt. N.bil clarius, cobarentque omnia. Non cuim Atla elst nasii satisfactionem probasse inimicos, ut non ma gis urgerent, quæ minus aperta viderentur satis- factionis capita, ostendit ipso Athanasii fuga ; ergo palam erat non amputasse dexteram; quam corpori hærere videbant, at vim illatam peragenti rem sacram, sacra vasa confracta, libros combustos pertinacius contendebant. Buccardus inani se la- bore hic torquet : P. Goar sua alia longe illa a hu- stris Theophanis ingerit. Anastasius ista omisit. ID. (61) Qui os omnibus obstruzit. Bucchard. suspi- 162) Ficto amputate Arsenii dexteræ crimine

μήματος, διὰ Μακαρίου πρεσβυτέρου. Ο δὲ φυγών, Α ἦλθεν πρὸς Εὐσέβιον τὸν Νικομηδείας, κατηγορών Αθανασίου, ὡς ἱερὰ νὰ σκεύη τῷ καιρῷ τῆς μυστ αγωγίας ἐκ τοῦ θυσιαστηρίου κατεάξαντος, καὶ ἱερὰς βόλους διὰ Μακαρίου καύσαντο;· Αρσενίου τε τὴν περιβόητον χεῖρα ἀποκόψαι κατεψεύσαντο πρὸς μπο γείαν ταύτῃ οι κεχρῆσθαι τὴν ἅγιον, οὕτως ἀναιδώς διαβάλλοντες. Γνοὺς δὲ ὁ βασιλεὺς τὰς κατὰ ᾿Αθα νασίου διαβολάς 1, Δαλματίῳ πρῶτον τῷ ἰδίῳ ἀνεψιῷ επιτρέπει τὴν ν ζήτησιν εἰς Ἀντιόχειαν ὄντι. Ύστε ρον δὲ μεταφέρει τὴν δίκην εἰς Καισάρειαν, ἣν ὑπερ- θέμενος ὁ το ᾿Αθανάσιος διὰ τὸν Παμφίλου Ευσέβιον, ἐν Τύρῳ κρίνεται ὑπὸ τῶν ἀντιδίκων τῆς ἀληθείας, Ευσεβίου δὲ ω, φημί, τοῦ Νικομηδείας ἀπατήσαντος τὸν βασιλέα, ἐπιθυμίᾳ δῆθεν τῶν οἰκοδομηθέντων ἔγίων τύπων, καὶ τοῦ εὑρεθῆναι εἰς τὸν ἐγκαινισμὸν, & αὐτῶν. Καὶ μετὰ μεγάλης τιμῆς ἀπέλυσε, κελεύσας λυθῆναι τὰς κατὰ ᾿Αθανασίου • διαβολάς, καὶ οὕτως σὺν ᾿Αθανασίῳ εἰς τὴν ἑορτὴν τῶν ἐγκαινίων γενέ- σθαι. Συνελθόντων οὖν ' αὐτῶν ἐν Τύρῳ, εὑρέθη καὶ Μάξιμος δ' Ἱεροσολύμων ἀγνοῶν τὰς κατὰ ᾿Αθανα- σίου συσκευάς *· εἰσελθὼν δὲ ᾿Αθανάσιος εἰς τὸ συν- έδριον τῶν κακοφρόνων, ἀράχνης δίκην τὰς συκοφαν- . τίας τῶν κατηγόρων διέσπασεν ', ὥστε αὐτοὺς, ἐφ᾽ ὥστε αὐτοὺς, ἐφ᾿ οἷς ὤφθησαν ψευδόμενοι, μανέντας " συγχεῖν ἅπαντα καὶ βουν· "Αρατε τὸν γόητα ἅπαντας φιμώσαντα (61). Δαλμάτιος δὲ ὁ Καίσαρ καὶ ἀνεψιός τοῦ βασιλέως μετά στρατιωτικής χειρὸς μόλις Αθανάσιον περι- έσωσεν ἀναιρεῖσθαι ὑπ' αὐτῶν μέλλοντα. Τότε καὶ Αρσένιος κατὰ Θεοῦ πρόνοιαν ἐν Τύρῳ παρεγένετο, καὶ τοῦ κατ' αὐτὸν πλάσματος διελεγχθέντος 10, ἐπὶ τὴν κατὰ Ἰσχυρᾶν συκοφαντίαν οἱ ἐχθροὶ ἑτρέ- ποντο (62). Αθανάσιος δὲ διὰ τὰς ἀφορήτους κατ' αὐτοῦ ἐπιβουλὰς ὑπεχώρησε της Τύρου, πράξιν δὲ κατὰ μονομέρειαν συστησάμενοι οι Αρειόφρονες 18, καθαιροῦσιν ἀπόντα τὸν ᾿Αθανάσιον· Αρείῳ δὲ καὶ Εύζωνες συγκοινωνήσαντες, εἰς ᾿Αλεξάνδρειαν τούτους ἐξέπεμψαν· καὶ οὕτως ἀνῆλθον ημαγμέναις χερσὶν εἰς τὰ ἐγκαίνια. Πάντων δὲ τῶν κακῶν ἦν ἀρχηγὸς ὁ Νικομηδείας Εὐσέβιος. Λόγος δὲ ἀληθὴς κρατεῖ, ὅτι ὁ μέγας Αθανάσιος φυγών ἐκ Τύρου ἀνῆλθεν εἰς Ἱεροσόλυμα· καὶ ποιήσας εὐχὰς, καὶ τῷ ἁγίῳ χρίσας μύρῳ καὶ ἁγιάσας τοὺς εὐκτηρίους οι ὡς ἱερὰ Α, ὡς καὶ ἱερὰ ει ταύτῃ Λ, ταύτην ἐκ τὰς 4, τὰ ν διαβολάς] ἐπιβουλάς Ε. * τὴν Α. ' δὲ αὐτῶν αὐτοῦ Αθανασίου Α, ᾿Αθανάσιον οὖν σκευάς Λ. • διέσπασεν Α διέλυσεν μανέντας Α, καὶ μα νέντες ἀπαντι ἅπαντας Α. * φιμώσαντα φημώσαντα ἐλεγχθέντος 2. Η υπεχώρησε Α υποχωρήσας σε μονομέρειαν Α, μονομερίαν 'Αρειανόφρονες. 1ο ι' ἀπόντα, ἅπαντες Α. ἀληθής ἀληθείας Α φιλώσαντα, CHRONOGRAPHIA. B llic fuga saluti consulens, Eusebium Nicomediz, structa in Athanasium accusatione, convenit; et quasi peracti sacrali mysterii tempore sancta vasa ex altari deturbata confregisset, sacros quoque libros per Macarium combussisset, et declamatam abscidisset, Arsenii manum, illa magicis in operi bus usurus, sanctum virum hac arte reum impir- denter agebant. Cognitis in Athanasiumn crimina- tionibus, impèrator Dalmatio fratris filio Antiochiæ tunc commoranti borum disquisitionem committit: postmodum vero judicium Casarcam transtulit: quod cum propter Eusebium Pamphili recusart Athanasius, dies ei a veritatis adversariis Tyri di- citur, at Eusebio dico Nicomediæ præsule, fraudi- rariis auribus Macarii presbyteri ope prohibuit. bus imperatorem circumveniente, et sanctorum C locorum recenter ædificatorum se desiderio teneri, atque ¨ præsentia sua dedicationem eorum cohone- stare se velle prætexente. Magno itaque comitatus apparatu dimissum jubet imperator objectas Atha- nasio criminationes diluere, et hoc pacto cum eo dedicationis solemnitati interesse. His Tyri coactis, Maximus lierosolymorum antistes, cui nulla para- tarum Athanasio insidiarum erat notitia, advenit. Athanasius demum iniquorum consessum ingressus accusatorum calumnias aranearum instar dissolvlt · ailes ut, quod in mendacio fuissent deprehensi, concitati et vehementifis indignati, cuncta tumultu clamoribusque complere ceperint, vociferantes : Tollite praestigiatorem omnes imposturis circumve- nientem et opprimentem silentio. Ac vix Dalmatius Caesar imperatoris nepos armata militum manu instructus Athanasium morti sibi inferendæ proxi- mum potuit eripere. Tunc etiain Arsenius, quæ Dei fuit providentia, Tyri comparuit : et convicta eri- minis intentati fictione, et calumnia in Ischyræ faciem repuisa, Athanasii hostes turpiter confusi conventum dissolverunt : Athanasius quoque pro- pur intolerandas in se paratas iusidias 'Tyre dis- cessit. Mox qui Arii mentem tuebantur, ex unins factionis episcopis inito conciliabulo absentem Athanasium sua dignitate deponunt : quique Ario Del Euzoio communionem imperiebant, eos Alexan- VARIE LECTIONES. " . vulg. vulg. vulg. add. ex A. & on. om. a. · A et alii, vulg. vulg. * acl. ex A a. * o add. ex A. * a e, vulg. vulg. • b, vulg. cf. p. 33. et alii, vulg. vulg. a, vulg. JAC. GOARI NOTÆ. yov * quod enim sic circumeundo rem sacram face- ret, et cohiberi ab Athanasio potuit, et sacroruin vașorum, atque librorum violationis calumnia in eum componi. Combefis. cater legend. qui imposturis seducat ; at milil necesse. Ib. confutato, inimici ad Ischyræ calumniam redierunt. N.bil clarius, cobarentque omnia. Non cuim Atla elst nasii satisfactionem probasse inimicos, ut non ma gis urgerent, quæ minus aperta viderentur satis- factionis capita, ostendit ipso Athanasii fuga ; ergo palam erat non amputasse dexteram; quam corpori hærere videbant, at vim illatam peragenti rem sacram, sacra vasa confracta, libros combustos pertinacius contendebant. Buccardus inani se la- bore hic torquet : P. Goar sua alia longe illa a hu- stris Theophanis ingerit. Anastasius ista omisit. ID. (61) Qui os omnibus obstruzit. Bucchard. suspi- 162) Ficto amputate Arsenii dexteræ crimine

μήματος, διὰ Μακαρίου πρεσβυτέρου. Ο δὲ φυγών, Α ἦλθεν πρὸς Εὐσέβιον τὸν Νικομηδείας, κατηγορών Αθανασίου, ὡς ἱερὰ νὰ σκεύη τῷ καιρῷ τῆς μυστ αγωγίας ἐκ τοῦ θυσιαστηρίου κατεάξαντος, καὶ ἱερὰς βόλους διὰ Μακαρίου καύσαντο;· Αρσενίου τε τὴν περιβόητον χεῖρα ἀποκόψαι κατεψεύσαντο πρὸς μπο γείαν ταύτῃ οι κεχρῆσθαι τὴν ἅγιον, οὕτως ἀναιδώς διαβάλλοντες. Γνοὺς δὲ ὁ βασιλεὺς τὰς κατὰ ᾿Αθα νασίου διαβολάς 1, Δαλματίῳ πρῶτον τῷ ἰδίῳ ἀνεψιῷ επιτρέπει τὴν ν ζήτησιν εἰς Ἀντιόχειαν ὄντι. Ύστε ρον δὲ μεταφέρει τὴν δίκην εἰς Καισάρειαν, ἣν ὑπερ- θέμενος ὁ το ᾿Αθανάσιος διὰ τὸν Παμφίλου Ευσέβιον, ἐν Τύρῳ κρίνεται ὑπὸ τῶν ἀντιδίκων τῆς ἀληθείας, Ευσεβίου δὲ ω, φημί, τοῦ Νικομηδείας ἀπατήσαντος τὸν βασιλέα, ἐπιθυμίᾳ δῆθεν τῶν οἰκοδομηθέντων ἔγίων τύπων, καὶ τοῦ εὑρεθῆναι εἰς τὸν ἐγκαινισμὸν, & αὐτῶν. Καὶ μετὰ μεγάλης τιμῆς ἀπέλυσε, κελεύσας λυθῆναι τὰς κατὰ ᾿Αθανασίου • διαβολάς, καὶ οὕτως σὺν ᾿Αθανασίῳ εἰς τὴν ἑορτὴν τῶν ἐγκαινίων γενέ- σθαι. Συνελθόντων οὖν ' αὐτῶν ἐν Τύρῳ, εὑρέθη καὶ Μάξιμος δ' Ἱεροσολύμων ἀγνοῶν τὰς κατὰ ᾿Αθανα- σίου συσκευάς *· εἰσελθὼν δὲ ᾿Αθανάσιος εἰς τὸ συν- έδριον τῶν κακοφρόνων, ἀράχνης δίκην τὰς συκοφαν- . τίας τῶν κατηγόρων διέσπασεν ', ὥστε αὐτοὺς, ἐφ᾽ ὥστε αὐτοὺς, ἐφ᾿ οἷς ὤφθησαν ψευδόμενοι, μανέντας " συγχεῖν ἅπαντα καὶ βουν· "Αρατε τὸν γόητα ἅπαντας φιμώσαντα (61). Δαλμάτιος δὲ ὁ Καίσαρ καὶ ἀνεψιός τοῦ βασιλέως μετά στρατιωτικής χειρὸς μόλις Αθανάσιον περι- έσωσεν ἀναιρεῖσθαι ὑπ' αὐτῶν μέλλοντα. Τότε καὶ Αρσένιος κατὰ Θεοῦ πρόνοιαν ἐν Τύρῳ παρεγένετο, καὶ τοῦ κατ' αὐτὸν πλάσματος διελεγχθέντος 10, ἐπὶ τὴν κατὰ Ἰσχυρᾶν συκοφαντίαν οἱ ἐχθροὶ ἑτρέ- ποντο (62). Αθανάσιος δὲ διὰ τὰς ἀφορήτους κατ' αὐτοῦ ἐπιβουλὰς ὑπεχώρησε της Τύρου, πράξιν δὲ κατὰ μονομέρειαν συστησάμενοι οι Αρειόφρονες 18, καθαιροῦσιν ἀπόντα τὸν ᾿Αθανάσιον· Αρείῳ δὲ καὶ Εύζωνες συγκοινωνήσαντες, εἰς ᾿Αλεξάνδρειαν τούτους ἐξέπεμψαν· καὶ οὕτως ἀνῆλθον ημαγμέναις χερσὶν εἰς τὰ ἐγκαίνια. Πάντων δὲ τῶν κακῶν ἦν ἀρχηγὸς ὁ Νικομηδείας Εὐσέβιος. Λόγος δὲ ἀληθὴς κρατεῖ, ὅτι ὁ μέγας Αθανάσιος φυγών ἐκ Τύρου ἀνῆλθεν εἰς Ἱεροσόλυμα· καὶ ποιήσας εὐχὰς, καὶ τῷ ἁγίῳ χρίσας μύρῳ καὶ ἁγιάσας τοὺς εὐκτηρίους οι ὡς ἱερὰ Α, ὡς καὶ ἱερὰ ει ταύτῃ Λ, ταύτην ἐκ τὰς 4, τὰ ν διαβολάς] ἐπιβουλάς Ε. * τὴν Α. ' δὲ αὐτῶν αὐτοῦ Αθανασίου Α, ᾿Αθανάσιον οὖν σκευάς Λ. • διέσπασεν Α διέλυσεν μανέντας Α, καὶ μα νέντες ἀπαντι ἅπαντας Α. * φιμώσαντα φημώσαντα ἐλεγχθέντος 2. Η υπεχώρησε Α υποχωρήσας σε μονομέρειαν Α, μονομερίαν 'Αρειανόφρονες. 1ο ι' ἀπόντα, ἅπαντες Α. ἀληθής ἀληθείας Α φιλώσαντα, CHRONOGRAPHIA. B llic fuga saluti consulens, Eusebium Nicomediz, structa in Athanasium accusatione, convenit; et quasi peracti sacrali mysterii tempore sancta vasa ex altari deturbata confregisset, sacros quoque libros per Macarium combussisset, et declamatam abscidisset, Arsenii manum, illa magicis in operi bus usurus, sanctum virum hac arte reum impir- denter agebant. Cognitis in Athanasiumn crimina- tionibus, impèrator Dalmatio fratris filio Antiochiæ tunc commoranti borum disquisitionem committit: postmodum vero judicium Casarcam transtulit: quod cum propter Eusebium Pamphili recusart Athanasius, dies ei a veritatis adversariis Tyri di- citur, at Eusebio dico Nicomediæ præsule, fraudi- rariis auribus Macarii presbyteri ope prohibuit. bus imperatorem circumveniente, et sanctorum C locorum recenter ædificatorum se desiderio teneri, atque ¨ præsentia sua dedicationem eorum cohone- stare se velle prætexente. Magno itaque comitatus apparatu dimissum jubet imperator objectas Atha- nasio criminationes diluere, et hoc pacto cum eo dedicationis solemnitati interesse. His Tyri coactis, Maximus lierosolymorum antistes, cui nulla para- tarum Athanasio insidiarum erat notitia, advenit. Athanasius demum iniquorum consessum ingressus accusatorum calumnias aranearum instar dissolvlt · ailes ut, quod in mendacio fuissent deprehensi, concitati et vehementifis indignati, cuncta tumultu clamoribusque complere ceperint, vociferantes : Tollite praestigiatorem omnes imposturis circumve- nientem et opprimentem silentio. Ac vix Dalmatius Caesar imperatoris nepos armata militum manu instructus Athanasium morti sibi inferendæ proxi- mum potuit eripere. Tunc etiain Arsenius, quæ Dei fuit providentia, Tyri comparuit : et convicta eri- minis intentati fictione, et calumnia in Ischyræ faciem repuisa, Athanasii hostes turpiter confusi conventum dissolverunt : Athanasius quoque pro- pur intolerandas in se paratas iusidias 'Tyre dis- cessit. Mox qui Arii mentem tuebantur, ex unins factionis episcopis inito conciliabulo absentem Athanasium sua dignitate deponunt : quique Ario Del Euzoio communionem imperiebant, eos Alexan- VARIE LECTIONES. " . vulg. vulg. vulg. add. ex A. & on. om. a. · A et alii, vulg. vulg. * acl. ex A a. * o add. ex A. * a e, vulg. vulg. • b, vulg. cf. p. 33. et alii, vulg. vulg. a, vulg. JAC. GOARI NOTÆ. yov * quod enim sic circumeundo rem sacram face- ret, et cohiberi ab Athanasio potuit, et sacroruin vașorum, atque librorum violationis calumnia in eum componi. Combefis. cater legend. qui imposturis seducat ; at milil necesse. Ib. confutato, inimici ad Ischyræ calumniam redierunt. N.bil clarius, cobarentque omnia. Non cuim Atla elst nasii satisfactionem probasse inimicos, ut non ma gis urgerent, quæ minus aperta viderentur satis- factionis capita, ostendit ipso Athanasii fuga ; ergo palam erat non amputasse dexteram; quam corpori hærere videbant, at vim illatam peragenti rem sacram, sacra vasa confracta, libros combustos pertinacius contendebant. Buccardus inani se la- bore hic torquet : P. Goar sua alia longe illa a hu- stris Theophanis ingerit. Anastasius ista omisit. ID. (61) Qui os omnibus obstruzit. Bucchard. suspi- 162) Ficto amputate Arsenii dexteræ crimine

Α κους, πρὸ τῆς τῶν ἀσεβῶν παρουσίας, οὕτως το και έλαβε τὸν βασιλέα. Καὶ πάντα καθ᾿ ἑαυτὸν ἐξηγή σατο. Ο δὲ πανεύφημος Κωνσταντίνος θαυμάσας τὴν τῶν ἀντιδίκων αὐτοῦ πονηρίαν, τιμῆς μεγίστης ἀξιώσας αὐτὸν, μετὰ γραμμάτων ἀπέλυσεν εἰς ᾿Αλε- ξάνδρειαν. Μετὰ δὲ τὴν ἐκ τῶν ἐγκαινίων ἐπάνοδον ὁ πάσης εὐσεβείας αλλότριος Νικομηδείας Ευσέβιος, καὶ Θέογνις ", καὶ Οὐρσάκιος, καὶ Πατρόφιλος, καταλαβόντες τὸ Βυζάντιον, καὶ τὰς πρώτας κατά Αθανασίου διαβολὰς σιωπήσαντες, μάρτυρας ψευ δεῖς προεβάλοντο τέσσαρας επισκόπων χειροτονίες ἔχοντας· οἵτινες μεθ' ὅρκου εἰπεῖν ἐτόλμησαν, ὅτι Ἠκούσαμεν Αθανασίου ἀπειλοῦντος κωλύειν τὴν σιτοπομπίαν τὴν ἐρχομένην ἐξ Αἰγύπτου εἰς τὸ Βυ ζάντιον. Οθεν καὶ κινήσαντες εἰς ὀργὴν τὸν φιλό χριστον βασιλέα, παρεσκεύασαν ἐξορίσαι τὸν μέγαν ᾿Αθανάσιον εἰς Τρίβεριν της Γαλλίας. Αθανασίου δὲ ἐξορισθέντος, Αρειος πάλιν ετάραττεν την Αίγυ πτον. Γνοὺς δὲ ὁ βασιλεὺς, μεταπεμψάμενος αὐτόν, ἠρώτα εἰ τοῖς ἐν Νικαίᾳ το δόγμασι συντίθεται περί τοῦ ὁμοουσίου, τοῦ δὲ μεθ᾽ ὅρκου εἰπόντος συντίθε- σθαι, δόλον τε καὶ εἰ νῦν, ὡς ἀεὶ ἐργαζομένου· δύο γὰρ χάρτας συντέθεικεν· ἕνα μὲν ὑπὲρ τοῦ ὁμοου· σίου, θάτερον δὲ κατ' αὐτοῦ· δν καὶ δι' ἑαυτοῦ ἔγρα ψεν, τὸν πρῶτον δι' ἑτέρου γράψας· πείθει τοίνυν τὸν βασιλέα, ὁμόσας οὕτω πιστεύειν, κελεῦσαι δεχθῆ ναι αὐτὸν ἐν τῇ καθολικῇ Ἐκκλησία. Οπερ μαθών ὁ θεῖος 'Αλέξανδρος, τῷ Θεῷ προσέκλαυσεν εἰς τὴν καλουμένην Εἰρήνην ἐκκλησίαν· καὶ λόγου θάττον ἡ θεία δίκη μετῆλθε τὸν "Αρειον, ἐν τόποις ἀξίοις τῶν τῆς γλώσσης ἁμαρευμάτων " εκκόψασα τοῦ ζῆν, ἐν τῷ νῦν καὶ ἐν τῷ μέλλοντι, τῶν σπλάγχνων αὐτοῦ κατενεχθέντων ἐν ἀφόδοις 88, καθ᾽ ἣν ὥραν ἔμελλεν τῶν ἱερῶν ἀναξίως ἐπιβαίνειν περιβόλων. Ταῦτα τῷ τριακοστῷ πρώτῳ (63) ἔτει γέγονε τοῦ μεγάλου Κων σταντίνου, τοῦ θείου Αλεξάνδρου ἐπισκοποῦντος την Κωνσταντινούπολιν, καὶ οὐχ, ὥς φησιν Ευσέβιος το μάτ σε νος (64), ὅτι ὁ Νικομηδείας Ευσέβιος, ὅτε εἰς τὰ ἐγκαίνια τὰ κατὰ ᾿Αθανασίου ἐσκεύαζεν, τὸν Κων- σταντινουπόλεως θρόνον ἐπεῖχεν. Τοῦτο γὰρ καὶ ἐκ τῆς τῶν χρόνων ὁμάδος δείκνυται ψεῦδος· ἐπείπερ Κωνσταντῖνος τὰ ὅλα ἔτη τριάκοντα δύο ἐβασίλευσεν ός μετὰ τὴν πρώτην δεκαετηρίδα, τῷ δεκάτῳ τρίτῳ αὐτοῦ ἔτει καταλαβὼν τὸ Βυζάντιον, Μητροφάνην τὸν πρὸ ᾿Αλεξάνδρου εὗρεν ἐπισκοποῦντα 14, εἶτα 'Αλέξανδρος έτη τρία καὶ εἴκοσι (65) ἐπισκόπησεν· ὡς εἶναι ἀπὸ τῆς ἀρχῆς τῆς βασιλείας τε τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου έως κοιμήσεως Αλεξάνδρου Στη ἑπτὰ οὕτως Θεόγνιος Α. προσεβάλοντο Δ, προσεβάλλοντο βεριν Δ ο ιν εἰ Νικ. κ ἐν ἀφόδοις ἐν ἀμφόδοι; Εὐπέδιο; Α Απεβε-ευσέβιος επίσκοπον πρῶτα κ τῆς βασιλείας οm. Ε: Τριακοστὸν δὲ ἔτος τῆς βασιλείας Κωνσταντί. του τούτων γινομένων ἐπληροῦτο· κι Τρίβεριν 2, Τί- * ἁμαρτημάτων 2. ἐπισκοπούντα Δ 2, νόμρονα; THEOPHANIS B driam miserunt : ac ita cruentis manibus delica- tionis peregere mysteria. Omnium vero malorum princeps atque auctor exstitit Eusebius Nicome- diensis. Sane veritatis fama obtinuit, magnum Athanasium Tyro fugientem accessisse Hierosoly- mam, et conceptis precibus loca orationibus et sacrificiis destinata sancto inunxisse unguento, et ante impiorum adventum consecrasse : mox ad imperatorem profectum omnia adversum se gesta exposuisse. Quibus ex admiratione attonitus præ:- clarus imperator ob adversariorum malitiam, magno arctum honore cum litteris Alexandriam remisit, · Cum vero Nicomediensis Eusebius, vel contra nomen ab omni pietate alienus, et Theognis et Ursacius et Patrophilus a dedicationis solemnitate Byzantium reversi essent, præteritis prioribus adversus Athanasium structis calumniis, viros qua- tuor episcopalis ordinis dignitate insignes testes falsos produxerunt: qui cum juramento asseverare ausi sunt his verbis : Audivinus Athanasium fru- meuti transvectionem Byzantium ex Ægypto desti - natam impedi:urum se minitantem. Ex quo Christi anantissimo imperatori iram concitantes, ipsum að magnum Athanasium apud Treveros Galliarum urbem releganduận.impulerunt. Athanasio igitur in exsilium pulso, rursum Arius perturbabat Ægy- plum. His ad se delatis, imperator accersitum rogat Arium, num de consubstantiali apud Nicæn sancitis dogmatibus assentiatur ? ipse cum jura- mento testatur assentiri, et dulos ex more conmi- niscitur. Duas namque echedas paratas tenuit : hanc quæ consubstantialem profiteretur, alteram quæ foret adversa : secundam manu propria, pri- `mam álieno charactere conscriptam exhibuit. Sua- det laque imperatori, et ita se credere juramento affirmat : et ut ejus jussibus in Ecclesiam catholį- cam admittatur postulat. Quod cem divinus Alexan- der rescivit, cum querelis lacrymas in ecclesia cui nomen Irene coram Deo profudit: et dicto citius ia hacis Arii lingua turpi profluvio dignis, in publicis dico latrinis, ejus effusis visceribus, circa horam, qua sacra adyta penetraturum se condebat indigne, truncata derepente vita presente, et aeterna amissa, divina ultio ipsum prosecuta est. Hæe tricesimo primo magni Constantini anno contigerunt, diviuo D Alexandro Cpoli episcopatum gerente, nec ut Eusebius ex omnibus historicis solus narrat, Nico- mediensis irreligiosus Eusebius, cum circa dedica- ¸ VARIÆ LECTIONES. C add. ex A a f. vulg. f, apud Tyberim Anast. Tice vulg. " Par. xal add. ex A. Lock alii, vulg. " " e, vulg. vulg. a. JAC. GOARI NOTÆ. contraxit Theophanes, in plures Baronius digerit. Hic porro cum auctore Arji mortem anno Constan- rini tricesimo ex Socrate consignat ad au. C. num. Dum hac gerun- tur, tricesimus annus regni Constantini ad exitum venit. itaque potius quam Eusebium hoc scri- psisse pig. sequente asseritur. (63) Que de Athanasio et Ario in pancos annos (64) Quod scriptorum Eusebii nullibi exstat. 'Αρειο (65) Etiam tricesiuo octavo delibato.

καὶ τριάκοντα, ἀπερ. Κωνσταντίνος οὐκ ἔφθασεν· καὶ οὕτω μὲν ἐκ χρονικής ομάδος δείκνυται μὴ ἄρξαι τὸν Εὐσέβιον ἐπὶ Κωνσταντίνου τοῦ θρόνου Κωνσταν τινουπόλεως. Δείκνυται δὲ καὶ ἐκ τῶν εἰρημένων ἀνωτέρω περὶ 'Αρείου καὶ Ἀθανασίου. "Η τε [καὶ] γὰρ Αθανασίου ἐξορία καὶ ἡ 'Αρείου κατάλυσις μετὰ τὸ Η τριακοστὸν ἔτος Κωνσταντίνου γέγονε, καὶ μετὰ τὰ ἐγκαίνια Ἱεροσολύμων· ὁ δὲ μέγας Αλέξανδρος ότι περμήν 30. Α. 1. 5398. — 'Αντιοχείας επισκόπου Ευφρο- Β νίου έτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει Εὐστάθιος πρεσβύτερος (60) Κων- σταντινουπόλεως ἀποστολικὸν βίον ἐπανηρημένος, καὶ εἰς ἄκρον ἀρετῆς ἐληλακώς, διαπρέπων έγνω- ρίζετο, καὶ Ζηνόβιος ὁ ἀρχιτέκτων, ὁ τὸ Μαρτύ ρίου (67) ἐν Ἱεροσολύμοις οἰκοδομήσας τῇ Κων σταντίνου » επιταγῇ. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτσι πολλοὶ τῶν ἐν Πέρσαι; Ασσυ ρίων ἐν Μεσοποταμία ὑπὸ Σαρακηνῶν ἐπιπράσκοντο. Πέρσαι δὲ ἐδήλωσαν (68) πόλεμον προς Ρωμαίους, καὶ ἐπιβὰς Κωνσταντῖνος ὁ εὐσεβὴ; τῇ Νικομηδέων πόλει κατὰ Περσῶν παραταξάμενος, ἀσθενήσας ἐκοιμήθη ἐν εἰρήνῃ· ὡς τινές φασιν Αρειόφρονες 80, τότε ἀξιωθεὶς τοῦ ἁγίου βαπτίσματος ὑπὸ Εὐσε βίου τοῦ Νικομηδείας μετατεθέντος ἐν Κωνσταντι- νουπόλει· ὅπερ ψευδής ως ἐστιν, ὡς ἀποδέδεικται· ἐν γὰρ Ῥώμῃ ὑπὸ Σιλβέστρου ἐβαπτίσθη, ὡς προαπ- εδείξαμεν 20. έζησεν δὲ τὰ ὅλα ἔτη τῆς ζωῆς αὐτοῦ ίτη πέντε καὶ ἐξήκοντα (60), βασιλεύσας ἔτη ἐν καὶ τριάκοντα καὶ μῆνας δέκα (70). Γράψας δὲ διαθή κεν, Κωνσταντίῳ, Κωνσταντίνῳ 2, Κώνσταντι, εύο ειδῶς καὶ πράως τῇ ἀρχῇ χρησάμενος, πρῶτος βα- σιλεὺς Χριστιανών & Θεοῦ προνοίᾳ χρηματίσας πολ- λῶν βαρβάρων εκράτησεν ἀπὸ Βρεττανίας έως Περ- σικῆς, καὶ τῶν ὁμοφύλων τυράννων, τῷ σημείῳ τοῦ να ζω ποιοῦ σταυροῦ τοὺς ἐχθροὺς ὀλέσας ὁ δὲ - Α 2. περιήν τῇ Κωνστ. Α, τῇ τοῦ Αρειόφρονες : ως (25 "Αρειονόφρονες : Αρειανόφρονες, ψευδές κ. ἀπεδείξαμεν Κωνσταντίω, Κωνσταντίνο Α. Κωνσταντίνη, Κωνσταντίῳ Χριστιανών θα πρ. χρημ. Α, θ. πρ. χρημ. Χριστ. ε. Εx Α. » λέσχων Β' είναι της Αγίας Ανα στάσεως ναὸν του CHRONOGRAPHIA. A tionis solemnitatem periculum Athanasio pararet, Cpolitanam sedem obtinebat. Hoc enim vel ex tem porum collectione falsi arguitur: siquidem Con- stantinus annos oinniuo duos et triginta imperavit : qui primis decennalibus actis, tertio et decimo imperii auno Byzantium profectus, Metrophanem, qui prior Alexandro praesulatum gessit, primum juvenit. Metroplani vero successor Alexander vie -ginti tres annos in episcopi dignitate excgit : adeo ut ab imperis magni Constantini principio usque ad Alexandri obitum septem supra. triginta, quos Constantinus haud attigit, numerentur anni: atque ita ex accurata temporum ratione Cpoleos throno Constantini ætate Eusebium non præsedisse demonstratur: quod et de Ario et Athanasio supo- rius dictis âit manifestum. Athanasii siquidem exsilium prout Arii exitium post Constantini tricesimuṛn annum, et Hierosolymorum dedicationem accidere: quo tempore magnus Alexander inter vivos adhuc superstes exstabat. - C A. C. 323. nus primus. - Antiochiæ episcopi Euphronii an- Hoc anno Eustathius presbyter Cpolitanus, qui apostolicam vitam ducebat, et ad virtutis cul- men provectus erat, inter reliquos insignis habe- batur: unaque Zenobius architectus, qui Constan- tini mandato martyrum ædem Hierosolymis aditi- cavit. Endeni autem anno plures Assyriorum Persis sub- freti in Mesopotamia a Saracenis venicrunt. (Perss vero Romanis bellum indixerunt: exinde Constaṇti- nus ad Nicomediensium urbem profectus, acio jam adversus Persas instructa, morbo correptus, in pace quievit, tum primo baptismi gratia donatus, ut quidam ex Arianoruin asseclis referunt, et ab Eusebio Nicomediae episcopo in Cpolitana: sedem translato lustratus, quod falsi superius arguimus : Romnæ siquidem, prout jam demonstratum, a Syl- vestro baptizatus est. Vixit omnino quinque supra sexaginta annis : quorum exegit imperator unum et triginta, et insuper nienses decem.). Conscripto testamento trilus liberis Constantino, Constantio et Constanti reliquit imperium. Religiose penitus ac clementer summa sua potestate nsus: primus imperatur, quæ circa eum fuit Dei providentia, Christianorum est appellatus. In plures barbaron, a Britannia ad usque Persicos tractus, et in tyran- nos domesticis armis sævientes vivificæ crucis VARIE LECTIONES. • D & Bill. ex om. a. K. vulg. . sic scri D) pro vulg. nisi ubique scribenum sit : ut dylou add. ex A a. tou alterum om. A. b. * vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. Ici auctorem Hieronymus scribit ad annum Con- smotini : Eustathius GP. presbyter agnoscitur, cufus industria in Hierosolymis martyrium constru- cal. nomine basilica Constantiniana, S. Ressurrectionis, vel Sepulari aedes, halie Graci dicunt in Menologio Septemb. de quo late Franc. Quaresinius tomo II Elucida- tion's terre suncle. • anno alalis su 66. In quæ verba annotat Pontačus notam ex similitudine in mutata: Rufiuns enim lib. 1. cap. 11; Socrates lib. i, ep. ult. pri mis ipsis verbis, et Sozomenus lib. n. cap. pariter ult. Constantini vitæ annos sexagiuta quinque nu- merant. obiisse refert Victor, Epiphanius lib. De mens. et pond. auctor Vita Const. lib. iv, cap. anno vide licet et mense 10, ut Chron. Alexand. T 25. τοῖς τρισὶν υἱοῖς αὐτοῦ τὴν βασιλείαν κατέλι- (66) Eustathium bunc sacri flierosolymitani reddi (67) Ha quoque Cyrillus catech. 14, quæ alio (68) Ex Chronico Alisandrina. (69) Hieronymus in Chron. : Moritur, inquit, (70) Anuo pariter imperii tricesimo secundo cum

ὑπὸ Κωνσταντίας τῆς ἀδελφῆς αὐτοῦ κακοφρόνως παρεισαχθέντι παρέθετο 1, εντειλάμενος μηδενί ταύτας παρασχεῖν πλὴν Κωνσταντίῳ τῷ τῆς Έψας βασιλεῖ. Εκέλευσε δὲ ᾿Αθανάσιον τῆς ἐξορίας ἐπι ανελθεῖν (71). Κωνστάντιος δὲ καταλαβὼν ἐκ τῆς Εψας τὸ τοῦ πατρός σῶμα, (72), ἐν τοῖς Ἀποστό λοις κατέθετο. Ὁ δὲ ἀνόσιος Αρειανός πρεσού- τερος ἐπιδοὺς Κωνσταντίῳ " τὰς διαθήκας, πολλῆς ἔτυχε παρρησίας ἐν τοῖς βασιλείοις. Καὶ αὐτὴν τὴν “ βασιλίδα 'Αρειανίζειν έπεισε, συνεργόν τε ἔχων Εύ σέβιον τὸν Νικομηδείας καὶ τοὺς ὁμόφρονας αυτ του " Α Τὰς δὲ διαθήκας αὐτοῦ Ἀρειανῷ τιν πρεσβυτέρω Α. Μ. 5829.- 'Ρωμαίων βασιλέως Κωνσταντίου έτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει Κωνσταντίνου τοῦ μεγάλου καὶ ἁγίου ἀναπαυσαμένου, οἱ τρεῖς υἱοὶ ἐκράτησαν τῶν Ῥωμαίων. Τῆς μὲν Εῴας Κωνστάντιος· τῶν δὲ Γαλλιών Κώνστας, καὶ Κωνσταντῖνος τῆς Ἰταλίας. Κωνστάντιος δὲ ᾿Αθανάσιον (73) ἐκ τῆς ἐξορίας ανακαλεσάμενος, μετὰ γραμμάτων συστατικῶν ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ ἀπέλυσεν· ὃν μετὰ πολλῆς χαρᾶς ὑπο εδέξαντο " οἱ ᾿Αλεξανδρεῖς, καὶ μάλιστα ὁ κλῆρος. Ευσέβιος δὲ ὁ τοῦ Παμφίλου ἐν τῷ πρώτῳ λόγῳ Κατὰ Μαρκέλλου, καὶ ἐν τῷ τρίτῳ, σφόδρα κατ ηγορεῖ τῶν τολμώντων κτίσμα λέγειν τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ· οὗ καὶ τὰς χρήσεις φέρων ὁ Σωκράτης (74) ὑπεραπολογείται Ευσεβίου, σπουδάζων δείξαι, ὅτι οὐκ ἦν Ἀρειανόφρων. Ἡ δὲ ἀληθεια δείκνυσιν αὐ τὸν ἀστατοῦντα τῷ λογισμῷ “, καὶ ἄλλοτε άλλως κατὰ τοὺς καιροὺς φερόμενον. Εὐθὺς δὲ μετὰ τὸν μέγαν Κωνσταντῖνον ἀπέθανεν (75), 'Ακάκιον μα θητὴν καὶ διάδοχον τοῦ θρόνου Καισαρείας έάσας ελλόγιμον μὲν ἄνδρα, καὶ τὰ Σύμμικτα συγγρα ψάμενον, τοῖς δὲ Ἀρειανοῖς λίαν συγκείμενον, δη λονότι τῇ πρὸς τὸν διδάσκαλον όμοφροσύνῃ. Τῷ δὲ αὐτῷ ἔτει Σαβώρης “ ὁ Περσῶν τα βασι- λεὺς (76) ἐπῆλθεν τῇ Μεσοποταμία πορθήσων Νίσι- Ειν, καὶ παρεκάθισεν αὐτῇ ἡμέρας εξήκοντα τρεῖς, καὶ μὴ κατισχύσας λαβεῖν κι αὐτὴν, ἀνεχώρησεν. τα παραθεὶς ο ἀνόσιος] Αναστάσιος Β. 4ο Κωνσταντίῳ Α, τῷ Κ. σε καὶ αὐτὴν δὲ τὴν Α. και συνεργὸν Εὐσέβιον τὸν τῶν εὐνούχων πρῶτον καὶ Εὐσέβιον τὸν Νικομ. υ. “ αὐτοῦ] αὐτῶν ᾿Αρειανούς Ι. * ἀπεδέξαντο Ι», ἐδέξ. τὸν λογισμὸν Α 2. σε ἀπέθανεν ᾿Ακάκιος, ἑάσας Γεώργιον Α. οι ἑάτας) καταλιπών καὶ τὰ σύμμ. Α, τὸν δὲ τὰ σύμμ. Σαβώρης Α. να ὁ τῶν Περσῶν Α. οι λαβεῖν αὐτὴν Α, αὐτὴν λαβ. ἐκ τῶν δύο βασιλέων, συνευδοκοῦν το Περὶ δὲ τοῦτον τὸν χρόνον Ευσεβίου του Παμφίλου τελευτήσαντος, δια δέχεται τὴν ἐν Καισαρεία της Παλαιστίνης επισχο- πὴν ᾿Ακάκιος : t THEOPHANIS signo fusis hostibus victorias reportavit. Testamen~ tum vero Ariano cuidam sacerdoti a Constantia sorore malitiose subinducto mandans, ne cuiquam alteri quam Constantio orientalium partium impe- ratori exhiberet, consignavit. Postremo Athanasium præcepit exsilio revocari. Constantius autemn ex Oriente reversus, ut Patris recepit corpus, in Sauctorum Apostolorui templo condidit. Ac dein- caps nefarius ille Arianæ secta presbyter, traditís Constantio Testamenti tabulis, magnam in imperas toris palatio familiaritatem et auctoritatem est asse- cutus, et tum Eusebio Nicomediæ episcopo, tum ojus discipulis opitulantibus imperatricem ad Arianas par·es transire corgit. - A. C. 329. tii annus primus. Romanorum imperatoris Constun- floc anuo magni et sancti Constantini vita functi tres filii Romanorum imperio sunt potiti. Cous'an tins nimirum Orientis, Galliarum Constans, et Constantinus Italiæ. Constantius autem Athanasium ab exsilio revocatum cum litteris commendatitiis Alexandriam dimisit : quem plurima cum voluptate rasceperunt Alexandrini, maxime vero clericorum collegium. Eusebius porro Pamphilį primo adver. sus Marcellum libro, ac tertio pariter, vehementius in eos invehitur, qui Dei Filium creaturam vocare non verentur; cujus dicta referens Socrates ejus defensionem instituit, et ab Ariano sensu alienum fuisse toto studio demonstrare conatur: sed contra verbis et sententiis fucum facere, et in diversas partes pro teinporum varietate ipsum agitari ferri- que ipsa veritas declarat. Confestim vero magno Constantino defuncto, mortuus est Eusebius, et Cæsariensis throni successorem reliquit Acacium discipulum, virum quidem eximian, et qui De variis rebus compositis libellis, Arianis omnino partibus, pro animi in magistrum consensione ad- dirtum se testatur. at B C VARIE LECTIONES. Eodem anno Sabores Persaruin rex Nisibis devastationem meditatus, exercitum in Meso- potamiam intulit: positaque per tres et sexa- b. vulg. e. * et mox : b. “ vulg. om. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. ubi ex Oriente corpus patris accepit; Nicomedia scilicet CP. delatum: non ipse reversus ex Orien- te. COMBEFIS.' doretu Epiphanius, et ipsemet Athanasius apo- log. 2, at Epiphanius in lures. Meletianorum num. 9, Constantini videlicet, et Constantis mandato, et Constantio assentiente revocatuin scribit: litteræ porro commendatitiæ, de quibus bic mentio, apud tres prius memoratos auctores exstant, a Constantino Juniore, non Constantio scriptæ. D tini morte, cap. 2, subjungit : Per idem fere tempus, Eusebio cognomento Pamphilo mortuo, Acacius episcopatum Cæsarea Palastinæ capessit, etc. Que eadem auctor hic advertit. precum virtutem refert Hieronymus codem anno. Nisibis obsidionem duorum mensium terminám non attigisse narrat: Theodoretus ad septuagesimum diem productam scribit lib. ut, cap. 39, Chronicot Alexan trinum dies eidem assignat. (71) Baronius anno C. 337 num. 8. (72) Sic constanter codd. estque jain editum, (73) Sozomenus, lib. 111, cap. 2, Socrates, Theo- (74) Lib. i, cap. 3. (75) Sozomenus lib. uus, cap. 1, relata Costa- (76) Saboris expeditionem, et Jacobi Nisibeni

Ἰάκωβος δὲ Νισιβινῶν τε ἐπίσκοπος ἐν τῷ τῆς θεοῦ ἡ σεβείας ήθει διαμένων, εὐχαῖς σὲ τὰ κατά γνώμην ῥᾳδίως ἐξήνυσεν· ὅστις καὶ τῶν Περσῶν τὴν Νίσιβιν. ἐλπιζόντων καταστρέψασθαι, διημαρτηκέναι τῆς ἐλπίδος πεποίηκεν. Αὐτίκα γὰρ τῆς μὲν πόλεως ὑπεχώρουν, τῷ τῆς εὐχῆς διωκόμενοι πνεύματι ", εἰς δὲ τὴν ἑαυτῶν χώραν ἐλθόντες, λιμοῦ τε καὶ λοιμοῦ ὑπεδέξαντο μισθὸν τῆς ἀσεβείας, ἧσπερ ἕδρων, ἀντιλαμβάνοντες. Δαλμάτιος δὲ ὁ Καίσαρ (77) εὐθὺς μετὰ τὴν τελευτὴν τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου ὑπὸ τῶν στρατιωτῶν ἀνηρέθη, οὐ κελεύσαντος Κων σταντίου τὴν σφαγὴν, ἀλλὰ μὴ κωλύσαντος 14. Α. Μ. 5830. – Τούτῳ τῷ ἔτει κ τοῦ νέου Δαλμα είου (78) ὑπὸ τῶν στρατιωτῶν ἀναιρεθέντος, ἡμελλον συναναιρεῖσθαι Γάλλος καὶ Ἰουλιανὸς, οἱ Κωνσταντίου τοῦ ἀδελφοῦ Κωνσταντίνου τοῦ μεγάλου παῖδες. ᾿Αλλὰ τὸν μὲν Γάλλον νόσος, τὸν δὲ Ἰουλιανών σε νηπιότης διέσωσεν ὀκταετῆς γὰρ ἦν. Κωνστάντιος δὲ πρότε- ρον δεχόμενος τὸ ὁμοούσιον (79), ὕστερον μετέθετο κα κουφότητι γνώμης, καὶ ἀπάτῃ τοῦ 'Αρειανοῦ πρε- αδυτέρου, καὶ Εὐσεβίου τοῦ τῶν εὐνούχων πρω τεύοντος, καὶ τοῦ Νικομηδείας Ευσεβίου, καὶ τῶν περὶ αὐτούς. Δ. Μ. 5831.- Τούτῳ τῷ ἔτει Κωνσταντίνος ὁ υἱὸς τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου (80) ἐπελθὼν τοῖς Κωνσταν τος τοῦ ἰδίου ἀδελφοῦ μέρεσι, καὶ συμβαλὼν πόλεμον, ἀνηρέθη ὑπὸ τῶν στρατιωτῶν· καὶ ἐκράτησεν Κώνστας μόνος πάσης τῆς ἑσπερίου γῆς. Κωνστάντιος δὲ τῆς Έψας βασιλεύων, Γάλλον καὶ Ἰουλιανὸν παιδευ- θῆναι παρέδωκεν ἐν χωρίῳ Δεμακέλλη " καλουμέ- των (81), πλησίον Καισαρείας Καππαδοκίας όντι. τα ἀλλὰ μὴ κα το Νισιβίων Α. εὐχαῖς οι διωκόμενοι πνεύματι Α, πνεύματι διωκ. λύσαντος Α. ἀλλ' οὐ κωλύοντος και τούτῳ τῷ ἔτει] τῷ δ' αὐτῷ ἔτει σε ήμελλον Α. ήμελο Δεν το Ἰουλιανὸν δὲ μετέθετο Α μὲν ἔθετο Δεκακέλλη Δ. ε, Δε μα κέλλῃ Β, δὲ Μακέλλω Δεμακέλλει κωλύοντος, Δαλμάτιος υἱὸν ἔσχεν ὁμώνυμον αὐτῷ. Ἰουλιανῷ καὶ Γάλλω γέγονε πατὴρ Κωνστάντιος ὁμοπάτριος ἀδελ φὸς Κωνσταντίνου τοῦ βασιλεύσαντος, καὶ Δαλματ τίου· οὗ ταῖς ὁμώνυμος Καίσαρ ἀναδειχθείς, ανηρέθη ὑπὸ τῶν στρατιωτῶν μετὰ τὴν τοῦ Κωνσταντίνου τελευτήν· Διαίτης μὲν καὶ θεραπείας ἔν τινι τῶν βασιλικών χωρίων ἠξιοῦντο βασιλικῆς· Προσετάχθησαν ἐν Καππαδοκίᾳ διατρίβειν ἐν Μακέλλῳ. Χωρίον δὲ τοῦτο βασιλικών πρὸς τῷ Αργέῳ ὄρει, οὐκ ἀπὸ πολλοῦ τῆς Καισαρέων πόλεων, μεγαλοπρεπή το CHRONOGRAPHIA. giula dies ad urbem obsilione, cum subi gerc non valuisset, recessit. Jacobus porro Nisi- Densium episcopus divini cultus operibus vir as- suetus, omnia or animi sententia per preces facile confecit: adeo ut, quam de subvertenda Nisibi Persae spem conceperant, ipse frustraneam et irritam red- diderit. Extemplo quippe quasi orationis ejus flatu agitati, et retro in fugam acti ab urbe se subdu- xerunt, et in propriam reversi provinciam, impie- tatis cujus exhibuere facinora, mercedens prome- ritam fame et pestilentia confecti receperunt.Cæsar autem Dalmatius statim post magni Constantini obitum, non imperante quidem, at nou prohibente cædem Constantio, a militibus est´interemptas. A. C. 330. Hoc anno, juniore Dalmatio mili- tum tumultu sublato, Gallo et Juliano Constantii magni Constantini fratris liberis par interitus in- tentabatur, ni Galluin morbus, Juliauum vero in- fantiæ tenerior ætas, octennis enim erat solum- modo, servassel. (Constantius autem prius cun- substantialis vocabulo præbuit assensum, quem demum mentis levitate, tum Ariani presbyteri frau- dibus, et Eusebii eunuchorum præpositi, et Eusebii Nicomediensis episcopi, et demum ejusdem opinio¬ nis consortium dolis circumventus deposuit.) - »r B C -d - A. C. 331. — Hoc anno Constantinus magni Con - “stantini filius, assignatos Constanti proprio fratri fines invadens, et cum eo bello congressus interimitur a militibus : et universi tractus occidentalis imperium Constans occupat : Constantius autem toium Orien tem adeptus, Gallum et Julianum loco, cui Marcel- lum nomen Casarez Cappadocia vicino, litterarum disciplinis instituendos amandavit. Ili duo fratres VARIE LECTIONES. om. 8, νulg. vulg. codil. et ed. vulg. alii codd. et alii, vulg. ex Sozomeno conj. Goar, Denacelle Anastasius, vulg. JAC. GOARI NOTÆ. Aurelius Victor: Confestim Dalmatius, incertum quo suasore, interficitur. Eutropius: Dalmatius hand multo post oppressurest factione militari, et Constan- tio patruele suo sinente potius, quam jubente, où ait Theophanes. Hieronymus auno in- perii tertio ipsum cæsum asserit: tricesimo quippe Constantini Cæsarem evectim superius, Eusebio, Barnio, et aliis arsensimus. se comparatis, maxime vero Vaticano primo, Con- stantini fratres dignoscuntur Dalmatius et Constan- ties, hic Galli, et Juliani, ille, qui senior, Dalmatii istus Junioris pater babetur. Socrates lib. 111, cap. : 1s autem junior Dalmatias Constantii patruelis ab co jussus, aut permissus est occidi, ut ex nota superiore constat. Sozomenua lib. v, cap. : Pater Juliano et Gallo etiam fuit Con- stantius germanus frater Constantini imperatoris, et Dalmatii : cujus Klius codem nomine appellatus, D qui Cæsar declaratus fuerat, a militibus post mortem Constantini interfectus est. Eadem Socrates ci- talus. lib. n, cap.2; Sozomenus, lib. iit, cap. 1. nioris cædem adnotant quædam Hieronymiani Chronici exemplaria, alia, teste Pontaco, cama Theophane ad 3. Numeri istius Theophani auctor est Aurelius Victor. Igitur, inquit, confestim Dal- matius, incertum quo suasore interficitur : statimque triennio post minimum maximumque, fatali bello Constantinus cadit. scribit Gregorius Nazianz. orat. S in Julianum, num. : Regio qui- dem victu cultuque in imperatoria domo digni habe- bantur. Macelluin vocat Sozomenus, lib. v, cap. 2, ex quo 1sta excerpta, ad Argeum montem non longe a Cæsarea situm : in quo imperiale palatium, balnea, horti, et fontes perennes : (77) Εὐθύς, inquit auctor a Constantini morte. (78) Ex Constantini genealogia et variis mss. inter (79) Ita Theodoretus lib. x, cap. 2, Socrates (80) Ad annum Constantini 4 Constantini Ju- (81) Locum seu villam imperatoriam fuisse

Ἰάκωβος δὲ Νισιβινῶν τε ἐπίσκοπος ἐν τῷ τῆς θεοῦ ἡ σεβείας ήθει διαμένων, εὐχαῖς σὲ τὰ κατά γνώμην ῥᾳδίως ἐξήνυσεν· ὅστις καὶ τῶν Περσῶν τὴν Νίσιβιν. ἐλπιζόντων καταστρέψασθαι, διημαρτηκέναι τῆς ἐλπίδος πεποίηκεν. Αὐτίκα γὰρ τῆς μὲν πόλεως ὑπεχώρουν, τῷ τῆς εὐχῆς διωκόμενοι πνεύματι ", εἰς δὲ τὴν ἑαυτῶν χώραν ἐλθόντες, λιμοῦ τε καὶ λοιμοῦ ὑπεδέξαντο μισθὸν τῆς ἀσεβείας, ἧσπερ ἕδρων, ἀντιλαμβάνοντες. Δαλμάτιος δὲ ὁ Καίσαρ (77) εὐθὺς μετὰ τὴν τελευτὴν τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου ὑπὸ τῶν στρατιωτῶν ἀνηρέθη, οὐ κελεύσαντος Κων σταντίου τὴν σφαγὴν, ἀλλὰ μὴ κωλύσαντος 14. Α. Μ. 5830. – Τούτῳ τῷ ἔτει κ τοῦ νέου Δαλμα είου (78) ὑπὸ τῶν στρατιωτῶν ἀναιρεθέντος, ἡμελλον συναναιρεῖσθαι Γάλλος καὶ Ἰουλιανὸς, οἱ Κωνσταντίου τοῦ ἀδελφοῦ Κωνσταντίνου τοῦ μεγάλου παῖδες. ᾿Αλλὰ τὸν μὲν Γάλλον νόσος, τὸν δὲ Ἰουλιανών σε νηπιότης διέσωσεν ὀκταετῆς γὰρ ἦν. Κωνστάντιος δὲ πρότε- ρον δεχόμενος τὸ ὁμοούσιον (79), ὕστερον μετέθετο κα κουφότητι γνώμης, καὶ ἀπάτῃ τοῦ 'Αρειανοῦ πρε- αδυτέρου, καὶ Εὐσεβίου τοῦ τῶν εὐνούχων πρω τεύοντος, καὶ τοῦ Νικομηδείας Ευσεβίου, καὶ τῶν περὶ αὐτούς. Δ. Μ. 5831.- Τούτῳ τῷ ἔτει Κωνσταντίνος ὁ υἱὸς τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου (80) ἐπελθὼν τοῖς Κωνσταν τος τοῦ ἰδίου ἀδελφοῦ μέρεσι, καὶ συμβαλὼν πόλεμον, ἀνηρέθη ὑπὸ τῶν στρατιωτῶν· καὶ ἐκράτησεν Κώνστας μόνος πάσης τῆς ἑσπερίου γῆς. Κωνστάντιος δὲ τῆς Έψας βασιλεύων, Γάλλον καὶ Ἰουλιανὸν παιδευ- θῆναι παρέδωκεν ἐν χωρίῳ Δεμακέλλη " καλουμέ- των (81), πλησίον Καισαρείας Καππαδοκίας όντι. τα ἀλλὰ μὴ κα το Νισιβίων Α. εὐχαῖς οι διωκόμενοι πνεύματι Α, πνεύματι διωκ. λύσαντος Α. ἀλλ' οὐ κωλύοντος και τούτῳ τῷ ἔτει] τῷ δ' αὐτῷ ἔτει σε ήμελλον Α. ήμελο Δεν το Ἰουλιανὸν δὲ μετέθετο Α μὲν ἔθετο Δεκακέλλη Δ. ε, Δε μα κέλλῃ Β, δὲ Μακέλλω Δεμακέλλει κωλύοντος, Δαλμάτιος υἱὸν ἔσχεν ὁμώνυμον αὐτῷ. Ἰουλιανῷ καὶ Γάλλω γέγονε πατὴρ Κωνστάντιος ὁμοπάτριος ἀδελ φὸς Κωνσταντίνου τοῦ βασιλεύσαντος, καὶ Δαλματ τίου· οὗ ταῖς ὁμώνυμος Καίσαρ ἀναδειχθείς, ανηρέθη ὑπὸ τῶν στρατιωτῶν μετὰ τὴν τοῦ Κωνσταντίνου τελευτήν· Διαίτης μὲν καὶ θεραπείας ἔν τινι τῶν βασιλικών χωρίων ἠξιοῦντο βασιλικῆς· Προσετάχθησαν ἐν Καππαδοκίᾳ διατρίβειν ἐν Μακέλλῳ. Χωρίον δὲ τοῦτο βασιλικών πρὸς τῷ Αργέῳ ὄρει, οὐκ ἀπὸ πολλοῦ τῆς Καισαρέων πόλεων, μεγαλοπρεπή το CHRONOGRAPHIA. giula dies ad urbem obsilione, cum subi gerc non valuisset, recessit. Jacobus porro Nisi- Densium episcopus divini cultus operibus vir as- suetus, omnia or animi sententia per preces facile confecit: adeo ut, quam de subvertenda Nisibi Persae spem conceperant, ipse frustraneam et irritam red- diderit. Extemplo quippe quasi orationis ejus flatu agitati, et retro in fugam acti ab urbe se subdu- xerunt, et in propriam reversi provinciam, impie- tatis cujus exhibuere facinora, mercedens prome- ritam fame et pestilentia confecti receperunt.Cæsar autem Dalmatius statim post magni Constantini obitum, non imperante quidem, at nou prohibente cædem Constantio, a militibus est´interemptas. A. C. 330. Hoc anno, juniore Dalmatio mili- tum tumultu sublato, Gallo et Juliano Constantii magni Constantini fratris liberis par interitus in- tentabatur, ni Galluin morbus, Juliauum vero in- fantiæ tenerior ætas, octennis enim erat solum- modo, servassel. (Constantius autem prius cun- substantialis vocabulo præbuit assensum, quem demum mentis levitate, tum Ariani presbyteri frau- dibus, et Eusebii eunuchorum præpositi, et Eusebii Nicomediensis episcopi, et demum ejusdem opinio¬ nis consortium dolis circumventus deposuit.) - »r B C -d - A. C. 331. — Hoc anno Constantinus magni Con - “stantini filius, assignatos Constanti proprio fratri fines invadens, et cum eo bello congressus interimitur a militibus : et universi tractus occidentalis imperium Constans occupat : Constantius autem toium Orien tem adeptus, Gallum et Julianum loco, cui Marcel- lum nomen Casarez Cappadocia vicino, litterarum disciplinis instituendos amandavit. Ili duo fratres VARIE LECTIONES. om. 8, νulg. vulg. codil. et ed. vulg. alii codd. et alii, vulg. ex Sozomeno conj. Goar, Denacelle Anastasius, vulg. JAC. GOARI NOTÆ. Aurelius Victor: Confestim Dalmatius, incertum quo suasore, interficitur. Eutropius: Dalmatius hand multo post oppressurest factione militari, et Constan- tio patruele suo sinente potius, quam jubente, où ait Theophanes. Hieronymus auno in- perii tertio ipsum cæsum asserit: tricesimo quippe Constantini Cæsarem evectim superius, Eusebio, Barnio, et aliis arsensimus. se comparatis, maxime vero Vaticano primo, Con- stantini fratres dignoscuntur Dalmatius et Constan- ties, hic Galli, et Juliani, ille, qui senior, Dalmatii istus Junioris pater babetur. Socrates lib. 111, cap. : 1s autem junior Dalmatias Constantii patruelis ab co jussus, aut permissus est occidi, ut ex nota superiore constat. Sozomenua lib. v, cap. : Pater Juliano et Gallo etiam fuit Con- stantius germanus frater Constantini imperatoris, et Dalmatii : cujus Klius codem nomine appellatus, D qui Cæsar declaratus fuerat, a militibus post mortem Constantini interfectus est. Eadem Socrates ci- talus. lib. n, cap.2; Sozomenus, lib. iit, cap. 1. nioris cædem adnotant quædam Hieronymiani Chronici exemplaria, alia, teste Pontaco, cama Theophane ad 3. Numeri istius Theophani auctor est Aurelius Victor. Igitur, inquit, confestim Dal- matius, incertum quo suasore interficitur : statimque triennio post minimum maximumque, fatali bello Constantinus cadit. scribit Gregorius Nazianz. orat. S in Julianum, num. : Regio qui- dem victu cultuque in imperatoria domo digni habe- bantur. Macelluin vocat Sozomenus, lib. v, cap. 2, ex quo 1sta excerpta, ad Argeum montem non longe a Cæsarea situm : in quo imperiale palatium, balnea, horti, et fontes perennes : (77) Εὐθύς, inquit auctor a Constantini morte. (78) Ex Constantini genealogia et variis mss. inter (79) Ita Theodoretus lib. x, cap. 2, Socrates (80) Ad annum Constantini 4 Constantini Ju- (81) Locum seu villam imperatoriam fuisse

Ἰάκωβος δὲ Νισιβινῶν τε ἐπίσκοπος ἐν τῷ τῆς θεοῦ ἡ σεβείας ήθει διαμένων, εὐχαῖς σὲ τὰ κατά γνώμην ῥᾳδίως ἐξήνυσεν· ὅστις καὶ τῶν Περσῶν τὴν Νίσιβιν. ἐλπιζόντων καταστρέψασθαι, διημαρτηκέναι τῆς ἐλπίδος πεποίηκεν. Αὐτίκα γὰρ τῆς μὲν πόλεως ὑπεχώρουν, τῷ τῆς εὐχῆς διωκόμενοι πνεύματι ", εἰς δὲ τὴν ἑαυτῶν χώραν ἐλθόντες, λιμοῦ τε καὶ λοιμοῦ ὑπεδέξαντο μισθὸν τῆς ἀσεβείας, ἧσπερ ἕδρων, ἀντιλαμβάνοντες. Δαλμάτιος δὲ ὁ Καίσαρ (77) εὐθὺς μετὰ τὴν τελευτὴν τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου ὑπὸ τῶν στρατιωτῶν ἀνηρέθη, οὐ κελεύσαντος Κων σταντίου τὴν σφαγὴν, ἀλλὰ μὴ κωλύσαντος 14. Α. Μ. 5830. – Τούτῳ τῷ ἔτει κ τοῦ νέου Δαλμα είου (78) ὑπὸ τῶν στρατιωτῶν ἀναιρεθέντος, ἡμελλον συναναιρεῖσθαι Γάλλος καὶ Ἰουλιανὸς, οἱ Κωνσταντίου τοῦ ἀδελφοῦ Κωνσταντίνου τοῦ μεγάλου παῖδες. ᾿Αλλὰ τὸν μὲν Γάλλον νόσος, τὸν δὲ Ἰουλιανών σε νηπιότης διέσωσεν ὀκταετῆς γὰρ ἦν. Κωνστάντιος δὲ πρότε- ρον δεχόμενος τὸ ὁμοούσιον (79), ὕστερον μετέθετο κα κουφότητι γνώμης, καὶ ἀπάτῃ τοῦ 'Αρειανοῦ πρε- αδυτέρου, καὶ Εὐσεβίου τοῦ τῶν εὐνούχων πρω τεύοντος, καὶ τοῦ Νικομηδείας Ευσεβίου, καὶ τῶν περὶ αὐτούς. Δ. Μ. 5831.- Τούτῳ τῷ ἔτει Κωνσταντίνος ὁ υἱὸς τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου (80) ἐπελθὼν τοῖς Κωνσταν τος τοῦ ἰδίου ἀδελφοῦ μέρεσι, καὶ συμβαλὼν πόλεμον, ἀνηρέθη ὑπὸ τῶν στρατιωτῶν· καὶ ἐκράτησεν Κώνστας μόνος πάσης τῆς ἑσπερίου γῆς. Κωνστάντιος δὲ τῆς Έψας βασιλεύων, Γάλλον καὶ Ἰουλιανὸν παιδευ- θῆναι παρέδωκεν ἐν χωρίῳ Δεμακέλλη " καλουμέ- των (81), πλησίον Καισαρείας Καππαδοκίας όντι. τα ἀλλὰ μὴ κα το Νισιβίων Α. εὐχαῖς οι διωκόμενοι πνεύματι Α, πνεύματι διωκ. λύσαντος Α. ἀλλ' οὐ κωλύοντος και τούτῳ τῷ ἔτει] τῷ δ' αὐτῷ ἔτει σε ήμελλον Α. ήμελο Δεν το Ἰουλιανὸν δὲ μετέθετο Α μὲν ἔθετο Δεκακέλλη Δ. ε, Δε μα κέλλῃ Β, δὲ Μακέλλω Δεμακέλλει κωλύοντος, Δαλμάτιος υἱὸν ἔσχεν ὁμώνυμον αὐτῷ. Ἰουλιανῷ καὶ Γάλλω γέγονε πατὴρ Κωνστάντιος ὁμοπάτριος ἀδελ φὸς Κωνσταντίνου τοῦ βασιλεύσαντος, καὶ Δαλματ τίου· οὗ ταῖς ὁμώνυμος Καίσαρ ἀναδειχθείς, ανηρέθη ὑπὸ τῶν στρατιωτῶν μετὰ τὴν τοῦ Κωνσταντίνου τελευτήν· Διαίτης μὲν καὶ θεραπείας ἔν τινι τῶν βασιλικών χωρίων ἠξιοῦντο βασιλικῆς· Προσετάχθησαν ἐν Καππαδοκίᾳ διατρίβειν ἐν Μακέλλῳ. Χωρίον δὲ τοῦτο βασιλικών πρὸς τῷ Αργέῳ ὄρει, οὐκ ἀπὸ πολλοῦ τῆς Καισαρέων πόλεων, μεγαλοπρεπή το CHRONOGRAPHIA. giula dies ad urbem obsilione, cum subi gerc non valuisset, recessit. Jacobus porro Nisi- Densium episcopus divini cultus operibus vir as- suetus, omnia or animi sententia per preces facile confecit: adeo ut, quam de subvertenda Nisibi Persae spem conceperant, ipse frustraneam et irritam red- diderit. Extemplo quippe quasi orationis ejus flatu agitati, et retro in fugam acti ab urbe se subdu- xerunt, et in propriam reversi provinciam, impie- tatis cujus exhibuere facinora, mercedens prome- ritam fame et pestilentia confecti receperunt.Cæsar autem Dalmatius statim post magni Constantini obitum, non imperante quidem, at nou prohibente cædem Constantio, a militibus est´interemptas. A. C. 330. Hoc anno, juniore Dalmatio mili- tum tumultu sublato, Gallo et Juliano Constantii magni Constantini fratris liberis par interitus in- tentabatur, ni Galluin morbus, Juliauum vero in- fantiæ tenerior ætas, octennis enim erat solum- modo, servassel. (Constantius autem prius cun- substantialis vocabulo præbuit assensum, quem demum mentis levitate, tum Ariani presbyteri frau- dibus, et Eusebii eunuchorum præpositi, et Eusebii Nicomediensis episcopi, et demum ejusdem opinio¬ nis consortium dolis circumventus deposuit.) - »r B C -d - A. C. 331. — Hoc anno Constantinus magni Con - “stantini filius, assignatos Constanti proprio fratri fines invadens, et cum eo bello congressus interimitur a militibus : et universi tractus occidentalis imperium Constans occupat : Constantius autem toium Orien tem adeptus, Gallum et Julianum loco, cui Marcel- lum nomen Casarez Cappadocia vicino, litterarum disciplinis instituendos amandavit. Ili duo fratres VARIE LECTIONES. om. 8, νulg. vulg. codil. et ed. vulg. alii codd. et alii, vulg. ex Sozomeno conj. Goar, Denacelle Anastasius, vulg. JAC. GOARI NOTÆ. Aurelius Victor: Confestim Dalmatius, incertum quo suasore, interficitur. Eutropius: Dalmatius hand multo post oppressurest factione militari, et Constan- tio patruele suo sinente potius, quam jubente, où ait Theophanes. Hieronymus auno in- perii tertio ipsum cæsum asserit: tricesimo quippe Constantini Cæsarem evectim superius, Eusebio, Barnio, et aliis arsensimus. se comparatis, maxime vero Vaticano primo, Con- stantini fratres dignoscuntur Dalmatius et Constan- ties, hic Galli, et Juliani, ille, qui senior, Dalmatii istus Junioris pater babetur. Socrates lib. 111, cap. : 1s autem junior Dalmatias Constantii patruelis ab co jussus, aut permissus est occidi, ut ex nota superiore constat. Sozomenua lib. v, cap. : Pater Juliano et Gallo etiam fuit Con- stantius germanus frater Constantini imperatoris, et Dalmatii : cujus Klius codem nomine appellatus, D qui Cæsar declaratus fuerat, a militibus post mortem Constantini interfectus est. Eadem Socrates ci- talus. lib. n, cap.2; Sozomenus, lib. iit, cap. 1. nioris cædem adnotant quædam Hieronymiani Chronici exemplaria, alia, teste Pontaco, cama Theophane ad 3. Numeri istius Theophani auctor est Aurelius Victor. Igitur, inquit, confestim Dal- matius, incertum quo suasore interficitur : statimque triennio post minimum maximumque, fatali bello Constantinus cadit. scribit Gregorius Nazianz. orat. S in Julianum, num. : Regio qui- dem victu cultuque in imperatoria domo digni habe- bantur. Macelluin vocat Sozomenus, lib. v, cap. 2, ex quo 1sta excerpta, ad Argeum montem non longe a Cæsarea situm : in quo imperiale palatium, balnea, horti, et fontes perennes : (77) Εὐθύς, inquit auctor a Constantini morte. (78) Ex Constantini genealogia et variis mss. inter (79) Ita Theodoretus lib. x, cap. 2, Socrates (80) Ad annum Constantini 4 Constantini Ju- (81) Locum seu villam imperatoriam fuisse

Οὗτοι οἱ οι δύο ἀδελφοὶ ἀναγνῶσται γεγόνασι (82), καὶ ἐκκλησίαν κτίσαι τῷ ἁγίῳ μάρτυρι Μάμαντι (85) προεθυμήθησαν 6. Ἐν ᾧ δὲ μέρει κτίζειν Ιουλια- νὸς ἔλαχεν, τοῦτο ἡ γῆ οὐκ ἐδέχετο. Αποχειρά μενος δὲ τὰς τρίχας (84) μοναχικὴν ἄσκησιν ὑπεκρί νετο. Κωνστάντιος δὲ οὐ καὶ ὁ Κώνστας (35) ένομο θέτησαν, Ἰουδαῖον σε μὴ ὠνείσθαι δοῦλον, ἐπεὶ ἀφαιρεῖσθαι αὐτὸν εἰς τὸν δημόσιον λόγον· εἰ δὲ καὶ περιτεμεῖν * τολμήσοι δοῦλον, ξίφει τιμωρεῖσθαι καὶ δημεύεσθαι. Α. Μ. 5832. Τούτῳ τῷ ἔτσι Κωνστάντιος δὲ Κωνσταντίαν, την πρώην Αντωνίου πόλιν λεγομένην, επονομάσας * αὐτὴν ἑαυτῷ, διεστώσαν Αμίδης σταδίους επτακοσίους κατά μεσημβρίαν. Ἱεροσολύμων ἐπισκόπου Ευ Τούτῳ τῷ ἔτει συνόδου γενομένης ἐν 'Αντιο- ὧν ἡγεῖτο Εὐσέβιος ὁ Νικομηδείας, προχειρίζονται Αλεξανδρείας ἐπίσκοπον Εὐσέβιον τὸν Ἐμέσης, μὴ δεχθέντος (89), καίπερ Σαβελλιανοῦ ὄντος, Γρη προεθυμήθησαν οι Ἰουδαίοις Α. δημοσιεύεσθαι 2. το Κωνστάντιος Α. σε ανοικοδομεί α. Ο Κωνσταντίναν Α », ἐπωνόμασεν βασίλεια ἔχον, καὶ λουτρά, καὶ κήπους, καὶ πηγὰς δεννάους. ἐν χωρίῳ δὲ Μακέλλῳ. ἑαυτοὺς ἐγκατέλεξαν, ὥστε καὶ τὰς θείας υπαναγινώ αναγινώσκειν τῷ λαῷ τὰς ἐκκλησιαστικὰς βίβλους, Κωνσταντίνος δὲ καὶ Κώνστας, οις. ο περιτέμνειν οι επονομάσας σε οῦσιν οἱ αὐτοί, Εδέσσης Εκκλησίαν· THEOPHANIS neclesiasticis lectoribus allecti, sancto martyri A Mamanti ecclesiam construere moliti sunt. Qua vero Julianum fabricare contigit, solum fabricam non admisit. Is porro capillis abrasis, monasticam vi- vendi rationem simulavit. Constantius autem et Constans, ne Judeus servum sibi pretio compa- raret, servum alioquin in publicum censum refe- rendum, sin servum auderet circumcidere, eum gladio puniendum, et ejus bona publicanda suis edictis caverunt.) - A. C. 332. Hoc anno Constantius Amidam validis firmatam moenibus construxit. Constan- tiam quoque, Antonii urbem prius dictam, suo de nomine deinceps nuncnpandam, et ab Amida se- ptingentis stadiis ad meridiem dissitanı ædificavit. A. C. 533. Hierosolymorum episcopi Cyrilli aчnus primus. . - lloc anno centum et nonaginta episcoporum synodo, cui Nicomedia antistes Eusebius præside- bat, coacta, alterum Eusebium Emesæ præsulem Alexandriæ præficiunt. Quo, ceu Sabelliano, re- jecto, Gregorium quemdam Arianum cum valida . "Aµiðav (86) olxodoµel **, relylong yevvalwę. Krift: i A. M. 5873. platov bros d. - xalq (87) moxón ¿vevhxovta xal éxathy (88), VARIE LECTIONES. of adı. ex A. A a, xposed, vulg. " & om. A. om. b. vulg. . JAC. GOARI NOTÆ. Quare legendum hic putem oxsiy tip law $(6)ove: In clerum seipsos ascripserunt, adeo ut divinos quoque libros plebi lecitarent. So- zomenus quoque: xλhpw lyxataleyħvai, xal in- utrumque refert. Solum Julianum lectorem Nicome- dia provectum testatur Socrates, lib. 11, cap. 1; et Theodoretus, lib. 111, cap. 2. Mamanti idem est. Martyrum ædes, ædificium illud ■ Socrate et Gregorio nuncupatur, quod Mamanti sacrum fatetur Elias Cretensis in comm. et ex grammaticæ legibus singulare cum plurali non-. nunquam coufundi. lib. v. cap. 1. C rescripta ad Evagriom, ascribitur Constantino D (Juniorem intellige) et AA. Loss. agnoscitur lata. Constantiuum autem et Constantem anno imperii sui tertio consulatum gessisse demonstral Peta- vius. Quæ fastorum ratio suadet, ut hic legendum puter memorat hic Theophanes; quas pariter xvi lib. celebrat Marcellimus comes in contrariam ejus pro- fectus sententiam. Hic siquidem Constantiani et Antoninopalum diversa oppida, quæ Theophanes unum constituit. Auridam vero Constantiamque. unam urbem videtur asserere, quas Theophanes distinctas omnino ponit. Ha Pancirollus in not. ¡m- perii, et Ortelius in geographico Lexico comitem in- telligunt, cujus hæc verba sunt loco laudato proba- tissima Heurici Valesii editionis pag. 127: Cumque Bebasen villam venissent, unde ad Constantiam usque oppidum, quod centesimo lupide disparatur arescunt omnia siti perpetua, etc., tum multis ad propositum idem spectantibus interjectis subdit pag. : Hanc civitatem olim perquam brevem, Cæsar etiam SUMM Constantius, ut accole suffugium possint habere is fissimum, tempore quo Antoninopolim eppidum aliud struxit, turribus circumdedit amplis et mænibus, locatoque ibi conditorio muralium tormentorum, fecil hostibus formidatam, suoque nomine voluit appellari : (Constantiam.) cum præterea, Cæsarem adhuc agentem restituisse indicat, quam ab imperatore restitutam affirmat Theophanes : quid etiam subjicit inferius, unde Amidam et Constantiam unum oppi- dum esse Marcellinus suggerit: In ipso autem Ami- de meditullio sub arce fons dives exundal, etc. Quási verba ista distinctoruin non sint indicia lo- corum. celebrata de quibus Socrates, lib. 11, cap. el seqq. et Sozomenus, lib. 11, cap. 5, cadem Con- stantii anno quinto peracta dicunt, quibus eodem numero præivit Hieronymus. tur citati Socrates, et Sozumeuus, et Hilarius_de synodis, quorum bic 97, iste 99, illé 90, solos episcopos Antiochiam convenisse scribunt. factum scribit auctor Eusebio Emisseno recusante Alexandriæ episcopatum ob cavendamı Alexandrino- rum invidiam, sive Alexandrinis ipsum non proban- tibus; adeoque male conatum interprétem tanquam omnia sana essent: nec illud thy ristiv petárOL- cives refert Alexandrinos, ut ille reddit, sed Ansiochenum illud Eusebio præside Arianorum concilium, refert Sozom. lib. 11, cap. 6, quid tum eo factum sit, nempe Edessenam Eccles:am regendam suscepisse, cum hactenus 'Edisons non episcopus, sed civis tantum esset. Uporpintai st,v committitur ille Kidocueria Ecclesia; bocque licet Sabelliano, seu Sabellianismi suspecto: sic magaun habebant, quovis modo Atha- nasium sede dejicere. Comserts. (83) Gregorius citatus : Τῷ μέν γε κλήρῳ φέροντες (83) Maviam vorst laudatus Sozomenus, qui (84) Ex Socrate, lib. 111, cap. 1, et Sozomeno, (85) Ea lex habetur Theodosiani lib. xvi, tit. 9, (86) Amidum Antoninopolim, et Constantiam (87) In qua Antiocheni quoque dominici Encœnia (88) Centenarium numerum abundare contestan- (89) Liquet hic lacunam esse; et desiderari quod

γάριον τὸν Ἀρειανὸν σὺν πολλῷ στρατῷ καὶ στράτ• ηγῷ τινι Συριανῷ ἐκπέμπουσιν, ἐκδιώξαι ᾿Αθανά στον τοῦ θρόνου Αλεξανδρείας, ἢ καὶ ἀνελεῖν. Τότε Αθανάσιος θεόθεν σαφώς το συμβουλευσάμενος, μετὰ τῶν ψαλλόντων τῆς ἐκκλησίας ἐξελθών, τὸν ἐπηρτημένον τι διέφυγε θάνατον. Εὐσέβιον δὲ τὸν μὴ δεχθέντα ὑπὸ τῶν ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ τὴν πίστιν μεταποιοῦσιν οἱ αὐτή, Αρειανόν το μὲν φανερῶς δεχόμενοι, καὶ μετὰ θάνατον ἔκθεσιν πίστεως δευ- τέραν γράψαντες τὸ ὁμοούσιον παρεσιώπησαν. Τότε καὶ ἐγκαίνια τῆς ἐκκλησίας ᾿Αντιοχείας, ής έκτισεν Κωνσταντίνος ὁ μέγας, ἐποίησαν. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει Αντιόχεια ὑπὸ σεισμών (90) μεγάλων ἐπὶ τρισὶν ἡμέραις τε ἐκινδύνευσεν. Ην δὲ ἡ ἐγκαινισθεῖσα ἐκκλησία (91) σφαιροειδής (92) ἐξ ἔτεσι κτισθεῖσα (95), ὑπὸ μὲν Κωνσταντίνου τοῦ Β μεγάλου θεμελιωθεῖσα ", ὑπὸ δὲ Κωνσταντίου πλη- ρωθεῖσα καὶ ἐγκαινισθεῖσα. - Τούτῳ τῷ ἔτει Κωνστάντιος Ασσυρίους νικήσας (94), ἐθριάμβευσε. Σαβώρης δὲ ὁ τῶν Περσῶν βασιλεὺς (95) πρὸς τοῖς αὐτοῦ κακοῖς καὶ τοὺς ὑπὸ χεῖρα Χριστιανοὺς ἐδίωκε. Κώνστας δὲ ἐν τῇ Δώσει (96) Φράγγους επόρθησε. Σεισμοῦ δὲ γενομέ- του μεγάλου ἐν Κύπρῳ, Σαλαμίνης τῆς πόλεως τὰ πλεῖστα διαπέπτωκεν.. Α. Μ. 5835. Κωνσταντινουπόλεως Επισκό- του Παύλου έτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει σεισμοῦ μεγάλου γενομένου Νεο- καισάρεια Πόντου κατεπτώθη " (97), πλὴν τῆς ἐκκλησίας καὶ τοῦ ἐπισκοπείου καὶ τῶν ἐκεῖ εὑρε- & θέντων εὐλαβῶν * ἀνδρῶν. Οἱ δὲ Ῥωμαῖοι συνέβα λον το πόλεμον μετὰ Περσῶν, καὶ πολλοὺς αὐτῶν ἀνείλον (98). Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει καὶ Παῦλος ὁ ὁμολογητής (99) χειροτονεῖται ἐπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως. ' Α. Α. Το σαφῶς συμβουλευσάμενος Α, σοφῶς βουλευσ. επηρτυμένον το 'Αρειανόν Α », "Αρειον είναι : μεταποιοῦντες -- ἐδέξαντο. . ἐπὶ τρισὶν ἡμ. Η θεμελιωθείσα Α, θεμελειωθεῖσα Το Σαλαμίνος Α : Σαλαμίνη κατεπόθη Φ. " εὐλαβῶν] εὐσεβῶν Το συνέβαλον συνέβαλλον εξ, δεκαπέντε Νεοκαισά ρεια ποντισθεῖσα κατεπτώθη, κατεπόθη, CHRONOGRAPHIA. A militum manu, et Syriano duce, Athanasium Ale- A. M. 5834. A. - C xandrina sede depulsnrum, vel interfecturum mittunt. Tune Athanasius aperte cum Deo inito consilio, inter cantorum turbam ecclesia dilapsus, intentato et jam imminenti sese eripuit leto. Eu- sebio vero etiam ab occupanda Alexandri sede impedito, ipsi fidei normam sibi consciscunt cives, Ario palam recepto, et conscripta post ejus more tem fidei expositione, consubstantialis vocem om- nino tacuerunt. Sub id quoque tempus Antiochenæ ecclesiæ a magno Constantino ædificata celebrata sunt encania. Eodem pariter anno Antiochia tremendis terræ motibus quassata, tribus continuis diebus extre- mum subiit periculum. Sacro ritu dedicata eccle- sia rotundae formae fabrica praestabat : sex quidem annorum spatio condita, a magno Constautino fun- data, et ab ejus filio Constantio perfecta fuit et consecrata. f · C. 334. - (Hoc anno Constantius devictis Aso tyriis triumphavit. Sabores vero Persarum rex pristinis sceleribus hoc adjecit, ut subditos Chur stianos dire persequeretur. Constans in occidente Francos debellavit. Caeterum horrendo terra notu in Cypro exorto urbis Salaminæ maxima pars con- cidit.g C. 533. -- Cpolis episcopi Pauli annus primus. Hoc anno Neocæsarea terræ motu maximo absorpta est, præter ecclesiam, episcopi zdles, et in eis repertos devotos quosdam viros. Romani, con- serto cum Persis prælio, plurimos ex eis interfe- cerunt. Hoc anno Paulus confessor Cpoleos ordinatur epi- scopus. VARIAE LECTIONES. vulg. " b. valg. sed locus haud dubie corruptus ab interprete latino magis etiam depravatus est : fart. legen- om. a. vulg. sed pag. C. fin. ubi lisdem fere verbis eadem, ni fallor, res sub alio anno narratur, omnes coid. formam exhibuerunt a b c d : sed cfr. p. 11, fort. Auast. viri religiosi. codd. omnes, Par. JAC. GOARI NOTÆ. illatum; aut certe superioribus nectendum de An- tiochenæ ejusdem ecclesiæ dedicatione. ComBEFIS. decim annos, imperii Constantini 23, captum ? an non eidem exstruendo solos decem annos imputat Socrates nuper laudatus ? Certe Baronius, qui anno Christi 326, fundatum, absolutum autem et dedica- tum 341, refert, quindecim annos a positis funda- mentis ad encania exigit : isdem numerus est qui auctoris et Hieronymi computo consentit. Potest ilague numerus seu dictio in mutari. pende dicenda ad annum sequentem. Constante perdemiti, et pax cum cis facta. Socrates, ub. ", cap. 19, Constantio et Constante il coss. D Constantii, inquam, anno quinto ex Alexandrino chronico victos, et in fœdus ascitos testatur : quod obeunte anno contigisse Theophani creditum, quo ipse a Septembri annum insequentem metitur. - haec ad verbum trauslata. Cedr. : mersa concidit ; et ut habet Vat. et Barb, absorpta est, terre scilicet hiatu facto, uti assolet in ejusmodi: nec vi- detur necesse ut mari mersam, sive absorptam ex- ponamus cum. Cedreni interprete. COMBEFIS. signis Romani cum Persis dimicarunt, et novem præliis ab eis fusi notantur apud Orosium, Eutro- pium et Zosimum. institutum deinonstrat Hieronymus in Chronico, et ex Socratis lib. 11, cap. 3, Baronius ad annui Christi 340, num. 15. i (90) Socrates lib. 11, cap. 7, obeunte. (91) Istud palaın scholium in textum e margine (92) Ac simul όκτάγωνος, ut supra. (93) Δη non ὀχτάγωνον istud Κυριακόν ante quin- (94) Parani haela victoria, et feto triumpho. Per- (95) Hieronymus bæc anuo sequenti. (96) Hieronymus Constantii anno 5, Franci (97) Ex Hieronymi chronico ad spuum Constantii (98) Persa potius Romanos. Infelicibus enim (99) Eum præcedentibus annis episcopum jam

γάριον τὸν Ἀρειανὸν σὺν πολλῷ στρατῷ καὶ στράτ• ηγῷ τινι Συριανῷ ἐκπέμπουσιν, ἐκδιώξαι ᾿Αθανά στον τοῦ θρόνου Αλεξανδρείας, ἢ καὶ ἀνελεῖν. Τότε Αθανάσιος θεόθεν σαφώς το συμβουλευσάμενος, μετὰ τῶν ψαλλόντων τῆς ἐκκλησίας ἐξελθών, τὸν ἐπηρτημένον τι διέφυγε θάνατον. Εὐσέβιον δὲ τὸν μὴ δεχθέντα ὑπὸ τῶν ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ τὴν πίστιν μεταποιοῦσιν οἱ αὐτή, Αρειανόν το μὲν φανερῶς δεχόμενοι, καὶ μετὰ θάνατον ἔκθεσιν πίστεως δευ- τέραν γράψαντες τὸ ὁμοούσιον παρεσιώπησαν. Τότε καὶ ἐγκαίνια τῆς ἐκκλησίας ᾿Αντιοχείας, ής έκτισεν Κωνσταντίνος ὁ μέγας, ἐποίησαν. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει Αντιόχεια ὑπὸ σεισμών (90) μεγάλων ἐπὶ τρισὶν ἡμέραις τε ἐκινδύνευσεν. Ην δὲ ἡ ἐγκαινισθεῖσα ἐκκλησία (91) σφαιροειδής (92) ἐξ ἔτεσι κτισθεῖσα (95), ὑπὸ μὲν Κωνσταντίνου τοῦ Β μεγάλου θεμελιωθεῖσα ", ὑπὸ δὲ Κωνσταντίου πλη- ρωθεῖσα καὶ ἐγκαινισθεῖσα. - Τούτῳ τῷ ἔτει Κωνστάντιος Ασσυρίους νικήσας (94), ἐθριάμβευσε. Σαβώρης δὲ ὁ τῶν Περσῶν βασιλεὺς (95) πρὸς τοῖς αὐτοῦ κακοῖς καὶ τοὺς ὑπὸ χεῖρα Χριστιανοὺς ἐδίωκε. Κώνστας δὲ ἐν τῇ Δώσει (96) Φράγγους επόρθησε. Σεισμοῦ δὲ γενομέ- του μεγάλου ἐν Κύπρῳ, Σαλαμίνης τῆς πόλεως τὰ πλεῖστα διαπέπτωκεν.. Α. Μ. 5835. Κωνσταντινουπόλεως Επισκό- του Παύλου έτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει σεισμοῦ μεγάλου γενομένου Νεο- καισάρεια Πόντου κατεπτώθη " (97), πλὴν τῆς ἐκκλησίας καὶ τοῦ ἐπισκοπείου καὶ τῶν ἐκεῖ εὑρε- & θέντων εὐλαβῶν * ἀνδρῶν. Οἱ δὲ Ῥωμαῖοι συνέβα λον το πόλεμον μετὰ Περσῶν, καὶ πολλοὺς αὐτῶν ἀνείλον (98). Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει καὶ Παῦλος ὁ ὁμολογητής (99) χειροτονεῖται ἐπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως. ' Α. Α. Το σαφῶς συμβουλευσάμενος Α, σοφῶς βουλευσ. επηρτυμένον το 'Αρειανόν Α », "Αρειον είναι : μεταποιοῦντες -- ἐδέξαντο. . ἐπὶ τρισὶν ἡμ. Η θεμελιωθείσα Α, θεμελειωθεῖσα Το Σαλαμίνος Α : Σαλαμίνη κατεπόθη Φ. " εὐλαβῶν] εὐσεβῶν Το συνέβαλον συνέβαλλον εξ, δεκαπέντε Νεοκαισά ρεια ποντισθεῖσα κατεπτώθη, κατεπόθη, CHRONOGRAPHIA. A militum manu, et Syriano duce, Athanasium Ale- A. M. 5834. A. - C xandrina sede depulsnrum, vel interfecturum mittunt. Tune Athanasius aperte cum Deo inito consilio, inter cantorum turbam ecclesia dilapsus, intentato et jam imminenti sese eripuit leto. Eu- sebio vero etiam ab occupanda Alexandri sede impedito, ipsi fidei normam sibi consciscunt cives, Ario palam recepto, et conscripta post ejus more tem fidei expositione, consubstantialis vocem om- nino tacuerunt. Sub id quoque tempus Antiochenæ ecclesiæ a magno Constantino ædificata celebrata sunt encania. Eodem pariter anno Antiochia tremendis terræ motibus quassata, tribus continuis diebus extre- mum subiit periculum. Sacro ritu dedicata eccle- sia rotundae formae fabrica praestabat : sex quidem annorum spatio condita, a magno Constautino fun- data, et ab ejus filio Constantio perfecta fuit et consecrata. f · C. 334. - (Hoc anno Constantius devictis Aso tyriis triumphavit. Sabores vero Persarum rex pristinis sceleribus hoc adjecit, ut subditos Chur stianos dire persequeretur. Constans in occidente Francos debellavit. Caeterum horrendo terra notu in Cypro exorto urbis Salaminæ maxima pars con- cidit.g C. 533. -- Cpolis episcopi Pauli annus primus. Hoc anno Neocæsarea terræ motu maximo absorpta est, præter ecclesiam, episcopi zdles, et in eis repertos devotos quosdam viros. Romani, con- serto cum Persis prælio, plurimos ex eis interfe- cerunt. Hoc anno Paulus confessor Cpoleos ordinatur epi- scopus. VARIAE LECTIONES. vulg. " b. valg. sed locus haud dubie corruptus ab interprete latino magis etiam depravatus est : fart. legen- om. a. vulg. sed pag. C. fin. ubi lisdem fere verbis eadem, ni fallor, res sub alio anno narratur, omnes coid. formam exhibuerunt a b c d : sed cfr. p. 11, fort. Auast. viri religiosi. codd. omnes, Par. JAC. GOARI NOTÆ. illatum; aut certe superioribus nectendum de An- tiochenæ ejusdem ecclesiæ dedicatione. ComBEFIS. decim annos, imperii Constantini 23, captum ? an non eidem exstruendo solos decem annos imputat Socrates nuper laudatus ? Certe Baronius, qui anno Christi 326, fundatum, absolutum autem et dedica- tum 341, refert, quindecim annos a positis funda- mentis ad encania exigit : isdem numerus est qui auctoris et Hieronymi computo consentit. Potest ilague numerus seu dictio in mutari. pende dicenda ad annum sequentem. Constante perdemiti, et pax cum cis facta. Socrates, ub. ", cap. 19, Constantio et Constante il coss. D Constantii, inquam, anno quinto ex Alexandrino chronico victos, et in fœdus ascitos testatur : quod obeunte anno contigisse Theophani creditum, quo ipse a Septembri annum insequentem metitur. - haec ad verbum trauslata. Cedr. : mersa concidit ; et ut habet Vat. et Barb, absorpta est, terre scilicet hiatu facto, uti assolet in ejusmodi: nec vi- detur necesse ut mari mersam, sive absorptam ex- ponamus cum. Cedreni interprete. COMBEFIS. signis Romani cum Persis dimicarunt, et novem præliis ab eis fusi notantur apud Orosium, Eutro- pium et Zosimum. institutum deinonstrat Hieronymus in Chronico, et ex Socratis lib. 11, cap. 3, Baronius ad annui Christi 340, num. 15. i (90) Socrates lib. 11, cap. 7, obeunte. (91) Istud palaın scholium in textum e margine (92) Ac simul όκτάγωνος, ut supra. (93) Δη non ὀχτάγωνον istud Κυριακόν ante quin- (94) Parani haela victoria, et feto triumpho. Per- (95) Hieronymus bæc anuo sequenti. (96) Hieronymus Constantii anno 5, Franci (97) Ex Hieronymi chronico ad spuum Constantii (98) Persa potius Romanos. Infelicibus enim (99) Eum præcedentibus annis episcopum jam

Α Α. Μ.-5856. Αντιοχείας ἐπισκόπου Φλακίτου ἔτος α. οι τὸ · Τούτῳ τῷ ἔτει σεισμοῦ μεγάλου γενομένου (1), Ρόδος ἢ νῆσος κατέπεσεν. Οἱ δὲ 'Αλεξανδρείς (3) Γρηγόριον, τὸν ληστρικῶς ἐπιβάντα Αθανασίῳ καὶ τὸν θρόνον κατασχόντα τῆς ᾿Αλεξανδρείας ἐπὶ ἐξ ἔτεσιν, ἀνεῖλον. Καὶ χειροτονεῖται Γεώργιος Αρεια νὸς ὑπὸ ᾿Αρειανῶν, τέρας τι ο Καππαδόκιον (5). # Α. Μ. 5837. - Τούτῳ τῷ ἔτει Δυρράχιον οι τῆς Δαλματίας (4) ύπό σεισμού διεφθάρη· καὶ Ῥώμη ἡμέρας τρεῖς ἐκινδύνευε σε σειομένη τῆς δὲ Καμ πανίας δώδεκα πόλεις διεφθάρησαν. Παῦλον (5) Κ τὸν ἐπίσκοπον Κωνσταντινουπόλεως ἐλθὼν Κων στάντιος εἰς τὸ Βυζάντιον τοῦ θρόνου απήλασε, και τὸν ἀσεβέστατον Ευσέβιον τὸν « Νικομηδείας αντ εισήγαγε ληστρικῶς καὶ ἀθέσμως, τὸ σὲ τῶν κακῶν καταγώγιον (β). ἔτος α'. - · 'Ρώμης επισκόπου Λιβερίου τ Κωνσταντινουπόλεως Ευσεβίου τοῦ Νικομη δείας Έτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει Κωνστάντιος τὸν ἐν Σελευκεία (7) τῆς Συρίας λιμένα πεποίηκε, δρος ἐπὶ πολὺ διατε μών· καὶ τὴν πόλιν ἀνῳκοδόμησεν. Καὶ πόλιν ἔκτι σεν ἐν τῇ Φοινίκῃ, ἣν Κωνσταντίαν κέκληκεν, τὴν πρότερον καλουμένην 'Αντάραδον. Σαβώρης δὲ δ τῶν Περσῶν βασιλεὺς ἐπελθὼν τῇ Μεσοποταμία, Νίσιβιν παρεκάθισεν ἡμέρας ἑβδομήκοντα οκτώ, καὶ πάλιν αἰσχυνθεὶς ἀνεχώρησεν. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτσι ἔκλειψις ἡλίου ἐγένετο, ὥστε καὶ ἀστέρας φανῆναι ἐν τῷ οὐρανῷ, ἐν ὥρᾳ τρίτῃ τῆς ἡμέρας, μηνὶ Δαισίῳ ἔκτῳ π. Αθανάσιος δὲ καὶ Παῦλος (8), καὶ ὅσοι ὑπὲρ τοῦ ὀρθοῦ λόγου ἐξεπλή θησαν, ἐν Ῥώμῃ πρὸς Ιούλιον σε κατέφυγον· καὶ τὰ καθ' ἑαυτὸν ἕκαστος Ἰούλιον ἐδίδαξεν, ὧν ἔκα- στον τῇ ἰδίᾳ, ἐκκλησίᾳ μετὰ γραμμάτων ἀποκατέ στησεν 88. Το Φλακή του Φλακιτίου τι Α. Οι Δυρράχη Α Ε, Δυράχη 2. Α.Ε. σε ἐκινδύνευεν Α, έκιν δύνευσεν ναίg. τὸν] τῆς 2. καταγώγιον Τα Λιβερίου) Σιλβέστρου . * Δαισίῳ ἔκτω Δαισίῳ' ς' Λ, Απισίῳ καὶ Ἰούλιον] Λιβέριον Ιουλίῳ Α. οἱ ἀπεκατέστησεν Καππάδοξ. (β) THEOPHANIS A. C. 530. Antiochiae episcopi Pulucili annus pri- IUS. Hoc anno facto terræ motu vchementi, insula Rhodus concidit. (Gregorium vero, qui prædonuin more in Athanasium grassatus, Alexandrinam ser dem annis sex occupaverat, interfecerunt Alexan- elrini.) Sufficitur tamen ab Arianis Georgius Aria- aus, portentum in Cappadocia exortum. - A. C. 337. (Hoc anno Dyrrachium Dalmatiæ civitas terræ motu corruit: et Roma tribus conti- nuis diebus pariter afflicta ultimum/metuebat pe- riculum.) In Campania duodecim urbes sunt ever- sæ. Constantius autem Byzantium adveniens, Pau- lam episcopum Cpolitanum throno dejecit, et im- plissimum Nicomediae episcopum Eusebium, quasi Acelerum seutinam, praedatorie et perquam uefarie intrusit. A. C. 338.— Romæ episcopi Liberii annus primus. Cpelis episcopi Eusebii Nicomediensis annus pri- 2885. Hoc anno Constantius, monte maxima ex parte præciso, Seleucia in Syria portumn paravit, et ur- bem ædificiis amplificavit. Aliam quoque in Phœnice, Autaradum prius dictam, de suo nomine Constan- tiam vocavit. Sabores autem Persarum rex in Me- sopotamiam grassatus diebus septuaginta octo Ni- sibin obsedit: ac nonnisi pudore reportato, abs- cessit. B - Eodem etiam anno solis defectus contigit, quo c in cœlo, hora diei tertia, mensis Dæsii die sexto, stelle apparuerunt. (Athanasius et Paulus, et quot- quot pro sana fider doctrina suis sedibus sunt ex- pulsi, Romam ad Julium pontificem confugerunt.) Singulis autem de rebus ad se spectantibus Julium edocentibus, Julius singulos propriis ecclesiis datis litteris restituit. A. M. A. M. 5838. VARIE LECTIONES. C, e. * om. om. e. vulg. b et marg. c, ab d e f JAC. GÓARI NOTÆ. agitatam, infenso numine hominibus ob turbas et D seditiones in Ecclesiam suscitatas, ex Hieronymo, Orosio, Ephræm, Socrate et Sozomeno demonstrat Baronius ad annum d. 340, num. et 35, quo ni- hilo secius Sozoment testimonio, et prava puncto- Jum observantia abutitur, ut terræmotus, confecto Antiocheno concilio, enatos et in ejus vindictam ab auctore assertos declaret, apud quem solus Gregorii Alexandriam profectus colligitur. , (2) Narrationis perversum ordinem annorum ra- tio declarat: hic enim annus, ad quem istă referun- tur, tantum quartus est a concilio Antiocheno, quo Gregorius in Athanasii locum præter ſas intrusus, qui tamen anno sexto ab occupata sede ab Alexan- drinis interfectus describitur a Theodoreto lib. 11, cap. 4. Ib. ut, cap. 14, et Sozomenus lib. iv, cap. 9, paros- mia est apud Suidam, . alia exemplaria observant eadem ad annum 9. Pontacus in notis. tiochenum a Constantio facta, integris sex annis loco debito posterior est. Pauli loco Eusebium Nicomedia intrusit, hom minem sentinam malorum; qua phrasi et Cicero Catilinam urbis sentinam dixit. Sic et Buccard, nec bene editum ; velut in scelerum sentinam, quasi sentina haec sedes esset CP., quod non congruit. Peyr. periude desiderat. COMBEFIS. consignatur in Hieronymiani Chronici nonnallis codicibus. Pontacus, de Nisibi a Sabore ol:sessa idem Hieronymus: ac pariter de solis defectione, de qua Petavius hoc eodem anno. Dæsii porro mensis die contigisse reliqua exemplaria testantur. auctore referantur, conficiet, qui eadem sub Julio Romano pont, gesta, ad Liberii jam præsulem anuo primo agentis tempus transposita animadvertet. (1) Terram variis locis per Orienten motam et (3) Appellationis causam recenset Theodoretus (4) Ita Hieronymus ad annum Constantiiº10, cujus (5) Pauli e CP. séde depulsio ante concilium An- (7) Eadem narratione annus Constantil decimus (8) Hæc quam incondite, et μετ' ἀχρονησίας επ

Α Α. Μ.-5856. Αντιοχείας ἐπισκόπου Φλακίτου ἔτος α. οι τὸ · Τούτῳ τῷ ἔτει σεισμοῦ μεγάλου γενομένου (1), Ρόδος ἢ νῆσος κατέπεσεν. Οἱ δὲ 'Αλεξανδρείς (3) Γρηγόριον, τὸν ληστρικῶς ἐπιβάντα Αθανασίῳ καὶ τὸν θρόνον κατασχόντα τῆς ᾿Αλεξανδρείας ἐπὶ ἐξ ἔτεσιν, ἀνεῖλον. Καὶ χειροτονεῖται Γεώργιος Αρεια νὸς ὑπὸ ᾿Αρειανῶν, τέρας τι ο Καππαδόκιον (5). # Α. Μ. 5837. - Τούτῳ τῷ ἔτει Δυρράχιον οι τῆς Δαλματίας (4) ύπό σεισμού διεφθάρη· καὶ Ῥώμη ἡμέρας τρεῖς ἐκινδύνευε σε σειομένη τῆς δὲ Καμ πανίας δώδεκα πόλεις διεφθάρησαν. Παῦλον (5) Κ τὸν ἐπίσκοπον Κωνσταντινουπόλεως ἐλθὼν Κων στάντιος εἰς τὸ Βυζάντιον τοῦ θρόνου απήλασε, και τὸν ἀσεβέστατον Ευσέβιον τὸν « Νικομηδείας αντ εισήγαγε ληστρικῶς καὶ ἀθέσμως, τὸ σὲ τῶν κακῶν καταγώγιον (β). ἔτος α'. - · 'Ρώμης επισκόπου Λιβερίου τ Κωνσταντινουπόλεως Ευσεβίου τοῦ Νικομη δείας Έτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει Κωνστάντιος τὸν ἐν Σελευκεία (7) τῆς Συρίας λιμένα πεποίηκε, δρος ἐπὶ πολὺ διατε μών· καὶ τὴν πόλιν ἀνῳκοδόμησεν. Καὶ πόλιν ἔκτι σεν ἐν τῇ Φοινίκῃ, ἣν Κωνσταντίαν κέκληκεν, τὴν πρότερον καλουμένην 'Αντάραδον. Σαβώρης δὲ δ τῶν Περσῶν βασιλεὺς ἐπελθὼν τῇ Μεσοποταμία, Νίσιβιν παρεκάθισεν ἡμέρας ἑβδομήκοντα οκτώ, καὶ πάλιν αἰσχυνθεὶς ἀνεχώρησεν. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτσι ἔκλειψις ἡλίου ἐγένετο, ὥστε καὶ ἀστέρας φανῆναι ἐν τῷ οὐρανῷ, ἐν ὥρᾳ τρίτῃ τῆς ἡμέρας, μηνὶ Δαισίῳ ἔκτῳ π. Αθανάσιος δὲ καὶ Παῦλος (8), καὶ ὅσοι ὑπὲρ τοῦ ὀρθοῦ λόγου ἐξεπλή θησαν, ἐν Ῥώμῃ πρὸς Ιούλιον σε κατέφυγον· καὶ τὰ καθ' ἑαυτὸν ἕκαστος Ἰούλιον ἐδίδαξεν, ὧν ἔκα- στον τῇ ἰδίᾳ, ἐκκλησίᾳ μετὰ γραμμάτων ἀποκατέ στησεν 88. Το Φλακή του Φλακιτίου τι Α. Οι Δυρράχη Α Ε, Δυράχη 2. Α.Ε. σε ἐκινδύνευεν Α, έκιν δύνευσεν ναίg. τὸν] τῆς 2. καταγώγιον Τα Λιβερίου) Σιλβέστρου . * Δαισίῳ ἔκτω Δαισίῳ' ς' Λ, Απισίῳ καὶ Ἰούλιον] Λιβέριον Ιουλίῳ Α. οἱ ἀπεκατέστησεν Καππάδοξ. (β) THEOPHANIS A. C. 530. Antiochiae episcopi Pulucili annus pri- IUS. Hoc anno facto terræ motu vchementi, insula Rhodus concidit. (Gregorium vero, qui prædonuin more in Athanasium grassatus, Alexandrinam ser dem annis sex occupaverat, interfecerunt Alexan- elrini.) Sufficitur tamen ab Arianis Georgius Aria- aus, portentum in Cappadocia exortum. - A. C. 337. (Hoc anno Dyrrachium Dalmatiæ civitas terræ motu corruit: et Roma tribus conti- nuis diebus pariter afflicta ultimum/metuebat pe- riculum.) In Campania duodecim urbes sunt ever- sæ. Constantius autem Byzantium adveniens, Pau- lam episcopum Cpolitanum throno dejecit, et im- plissimum Nicomediae episcopum Eusebium, quasi Acelerum seutinam, praedatorie et perquam uefarie intrusit. A. C. 338.— Romæ episcopi Liberii annus primus. Cpelis episcopi Eusebii Nicomediensis annus pri- 2885. Hoc anno Constantius, monte maxima ex parte præciso, Seleucia in Syria portumn paravit, et ur- bem ædificiis amplificavit. Aliam quoque in Phœnice, Autaradum prius dictam, de suo nomine Constan- tiam vocavit. Sabores autem Persarum rex in Me- sopotamiam grassatus diebus septuaginta octo Ni- sibin obsedit: ac nonnisi pudore reportato, abs- cessit. B - Eodem etiam anno solis defectus contigit, quo c in cœlo, hora diei tertia, mensis Dæsii die sexto, stelle apparuerunt. (Athanasius et Paulus, et quot- quot pro sana fider doctrina suis sedibus sunt ex- pulsi, Romam ad Julium pontificem confugerunt.) Singulis autem de rebus ad se spectantibus Julium edocentibus, Julius singulos propriis ecclesiis datis litteris restituit. A. M. A. M. 5838. VARIE LECTIONES. C, e. * om. om. e. vulg. b et marg. c, ab d e f JAC. GÓARI NOTÆ. agitatam, infenso numine hominibus ob turbas et D seditiones in Ecclesiam suscitatas, ex Hieronymo, Orosio, Ephræm, Socrate et Sozomeno demonstrat Baronius ad annum d. 340, num. et 35, quo ni- hilo secius Sozoment testimonio, et prava puncto- Jum observantia abutitur, ut terræmotus, confecto Antiocheno concilio, enatos et in ejus vindictam ab auctore assertos declaret, apud quem solus Gregorii Alexandriam profectus colligitur. , (2) Narrationis perversum ordinem annorum ra- tio declarat: hic enim annus, ad quem istă referun- tur, tantum quartus est a concilio Antiocheno, quo Gregorius in Athanasii locum præter ſas intrusus, qui tamen anno sexto ab occupata sede ab Alexan- drinis interfectus describitur a Theodoreto lib. 11, cap. 4. Ib. ut, cap. 14, et Sozomenus lib. iv, cap. 9, paros- mia est apud Suidam, . alia exemplaria observant eadem ad annum 9. Pontacus in notis. tiochenum a Constantio facta, integris sex annis loco debito posterior est. Pauli loco Eusebium Nicomedia intrusit, hom minem sentinam malorum; qua phrasi et Cicero Catilinam urbis sentinam dixit. Sic et Buccard, nec bene editum ; velut in scelerum sentinam, quasi sentina haec sedes esset CP., quod non congruit. Peyr. periude desiderat. COMBEFIS. consignatur in Hieronymiani Chronici nonnallis codicibus. Pontacus, de Nisibi a Sabore ol:sessa idem Hieronymus: ac pariter de solis defectione, de qua Petavius hoc eodem anno. Dæsii porro mensis die contigisse reliqua exemplaria testantur. auctore referantur, conficiet, qui eadem sub Julio Romano pont, gesta, ad Liberii jam præsulem anuo primo agentis tempus transposita animadvertet. (1) Terram variis locis per Orienten motam et (3) Appellationis causam recenset Theodoretus (4) Ita Hieronymus ad annum Constantiiº10, cujus (5) Pauli e CP. séde depulsio ante concilium An- (7) Eadem narratione annus Constantil decimus (8) Hæc quam incondite, et μετ' ἀχρονησίας επ

Τούτῳ τῷ ἔτσι ο Αθανάσιος Α καὶ Παῦλος καὶ οἱ τ αὐτοῖς τοῖς γράμμασιν Ἰον- λίου ο τοῦ πάπα Ρώμης θαμβήσαντες τους ἰδίους θρόνους κατέλαβον. Ὁ δὲ Κωνστάντιος ἐν Αντιοχείας διάγων, μαθὼν ὅτι Παύλῳ ὡς καὶ ᾿Αθα νασίῳ διὰ γραμμάτων Ἰούλιος οι τοὺς ἰδίους θρό νους ἀπέδωκεν οι ὀργισθεὶς να κελεύει αὐτοὺς ἀπελασθῆναι τῶν ἰδίων θρόνων. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτεὶ ὁ ήλιος πάλιν αὐχμηρότερος (10) γέγονεν, ἐν ὥρα δευτέρα (14) τῆς ο Κυριακῆς ἡμέρας. - - ' " Τούτῳ τῷ ἔτει σεισμοῦ γενομένου μεγάλου ἐν Βηρυτῷ τῆς Φοινίκης, τὸ πλεῖστον τῆς πόλεις πέπτωκεν· ὥστε τὸ πλῆθος τῶν ἐθνικῶν εἰσεληλυθέναι εἰς τὴν * Εκκλησίαν, ὁμοίως ἡμῖν το Χριστιανίζειν ἐπαγγειλάμενοι 1. Εντεῦθεν νεωτερί- σαντές τινες ', τους τύπους τῆς Ἐκκλησίας ὥσπερ ἀποσυλήσαντες, ἐξίεσαν · καὶ τόπον εὐχῆς ἐπονο μάσαντες, τὸ πλῆθος ἐν αὐτῷ ὑπεδέξαντο, ἅπαντα τὰ τῆς Ἐκκλησίας μιμούμενοι, παραπλήσιον γεγο νότες πρὸς ἡμᾶς, ὡς ἡ τῶν Σαμαρειτῶν πρὸς του- δαίους αίρεσις, ἐθνικῶς ζώντες. ὁ βασιλεὺς Περσῶν τῇ Νίσια, * παρακαθεσθεῖς, ἱκαν νῶς αὐτῇ διηνώχλει ', ὡς καὶ ἐλεφάντων πλῆθος ἀγαγεῖν ἐπιτηδείων πρὸς συμμαχίαν, καὶ βασιλεῖς μισθωτούς, μάγγανά τε παντοία· ὡς εἰ μὴ βούς λοιντο ' ἐκχωρήσαι ", τὴν πόλιν ἐξαφανίζειν ἐκ βάθρων ηπείλουν '. Τῶν δὲ Νισιβινῶν ἀντεχόντων πρὸς τὴν παράδοσιν, τότε λοιπὸν ἐξυδατῶσαι ταύτην τῷ πρὸς αὐτὴν ποταμῷ διεγνώκει. Οἱ δὲ ἄνδρες ταῖς εὐχαῖς ἐνέπων τοὺς πολεμίους, εὐμενὴ τὸν Θεὸν ἔχοντες. Τῶν γὰρ ὑδάτων μελλόντων τὴν θέσιν τῶν τειχῶν ἐξομαλίζειν πρὸς τὴν πτῶσιν, μέρος μέν τι τοῦ τείχους ἐπεπόνθει 18, καὶ τοῦτο κατὰ Θεοῦ συγκ χώρησιν, ὡς ἐν τοῖς ἑξῆς δηλωθήσεται. Εὐθέως γὰρ ε γίνεται την τε πόλιν φυλαχθῆναι, καὶ τοὺς πολεμίους τοῖς ὕδασι νήχεσθαι, καὶ πολλοὺς ὑπὸ τοῦ ὕδατος διεφθάρθαι . Οἱ δὲ τοῦτο πεπονθότες ἠπείλουν διὰ τοῦ '' καταπεσόντος τείχους εἰσελθεῖν, - οὐ καὶ οἱ Δ, καὶ οἷς Ιουλίου] Λιβ:- ρίου Ρώμης Παύλῳ καὶ Αθανασίῳ Παύλον κα Αθανάσιον Η Ιούλιος] Λιβέριος Β. οὐ θρόνους ἀπέδ. Α, ἀπέδ. θρ. καὶ ὀργισθεὶς Β. οι τῆς ἡμέρας Ι. εἰς τὴν το ἡμῖν] οἱ μὲν Α. επαγγελλόμενοι επαγγειλάμενον. * τινες τύπους Α, τόπους ἐξίεσαν] ἐξῄεσαν παραπλησίον παραπλήσιοι τὴν Νίσιβιν 2. * διηνώχλει Α, διενόχλει βούλοιντο Α, βούλωνται ταίς. * εκχωρήσειν ἀπει λών. τῶν δὲ] τὸν δὲ τι τὸν Θεὸν Α, τῶν θ. μέν τι μέντοι το ἐπεπόνι θες Δ επεπόρθηται το γάρ δε. διεφθάρθαι Α, διεφθάρται ναίς. καὶ τοῦτο Α. διὰ τοῦ Α, δι' αὐτοῦ τωλε' Ως εἰ μὴ βούλοιντο ἐκχωρήσειν. Τὸ λοιπὸν ἐξυδατῶται. Διεγνώκει ο Σαπώρις οίδεν, Μέρος του τεί- χους πεπόνθε. Τοῖς ὕδασιν ἀντέχεσθαι, ὡς καὶ πολύ λοὺς ἀπολέσθαι, διὰ τοῦ καταπ. καὶ ὄχλον συμπεί σαντες ἐμβριθέστερον προσέχειν τῷ πολέμῳ μαγγά ναις παντοίοις μηχανώμενοι. Τὸν γὰρ τόπον ἅπαντα. Οἱ δὲ λοιποὶ ἐν τοῖς κατατέλμασι. Οπλίτας απο ἐκτειναν. Κύμασι δεινῶς καταντλούμενος. - CHRONOGRAPHIA. - A. M. (9). A. C. 339. Hoc anno Athanasius et Paulus iisdem ipsis litteris Julii Romae pontificis condisi proprias sibi sedes receperunt. Constantius · autem Antiochiæ degens, et Paulo Athanasioque Julii litteris munitis proprias sedes restitutas audiens, ira permotus iisdem eos deturbari præcepit. Hoc etiam anno hora diei Dominicæ secunda obscurior atque squalidior sol iterum factus est. A. M. 5840. B A. C. 340. - Hoc anno magno Beryti, in Pho- nicia terrae motu exorto, plurima civitatis pars concidit; ita ut non contemnendus gentilium- sill- merus pari nobis ritu Christianam vitam acturum pollicitus ad Ecclesiam accederet. Inde velut ab- acta præda, mutatis religiosæ nostræ vitæ institu- tis, ac rebus novis studentes, deseruerunt Eccle- siam ; locumque de orationis nomine designantes, in eo magnam bominum turbam admiserunt: et ecclesiasticam agendi rationem imitati, nobis eva- serunt quam simillimi: quo pacto gentilium ob- exprimere. servatisʻritibus Judæorum effigiem Samaritæ nitebantur C A. C. 541. Hoc anno Sabores Persarum rex• Nisibis obsidione renovais, magnas. urbi calami- tates intulit: et elephantorum bello idoneorum comparata multitudine, et regum stipendiis condu- ctorum auxilio, necnon omnis generis congregats instrumentis, nisi deditionem facerent cives urbem fundamentis deleturum comminabatur. Nisibinis adversas vires generose proferentibus, et deditionem detrectantibus, demum ipse fuminis urbem præ- termeantis vorticibus decernit obruere. At cives pro- pitio sibi Numnine reddito, precibus hostes supera- bant.Cum enim, quæ muros erant disjecturæ ipsorum situi jam forent æquales aquæ, pars quidem murorum non modica, Deo ita permittente, subversa est, ul ex sequentibus manifestum Bet: illæsam tamen urbem servari, et ipsus hostes aquis inundari, et in eis plurimos absorberi et perire contigit. Qui vitæ hujuscemodi pacto fecere jaeturam, iidem VARIE LECTIONES. $ - * In codd. b. i..p perperam annus et notatur. vulg. $1 b. m. sc. » om. 2. alii codd., vulg. vulg. om. & add. ex A abcdef. alii, fort. add. es A, vulg. utrumque Anastasius legebat. alii : Anast. resecantes vertens aliud quid legisse videtur. A a b c d er, vulg. νulg. - b. * fort. vulg. codd. et vulg. vulg. " c e, vulg. vulg. om. A b e, fort. scrib. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. monui. Hic scribens et soli consentiens Ρal. reliquis se reponentibus corrigitur. Interpolant pariter the vice zXE". que horas numerant Orientales. Alexandrino verbo tenus excerpsit Theophanes. Solam ejus moram, quæ dierum centrum exstitit, omisit : ren) omnem gestam prius narravit Theo- PATROL. GR. CVIII. lectiones in auctore et Chronico Alexandrino istæ sunt : quæ lectio omano corrupta, necnon ista afiz: 4. Μ. 541. Τούτῳ τῷ ἔτει Σαβώρης πάλιν (19) 9) Mendaces Regii exemplaris numeros sæpe D doretus lib. I. cap. 30. Quæ notatu dignæ, variant (40) Vide Petarium De doct. lemp. lib. xi, cap. 45. (14) Ab ortu solis ciusdemque necasu noctis diei- (12) Obsidionis Nisibing historiam e Chronico

Τούτῳ τῷ ἔτσι ο Αθανάσιος Α καὶ Παῦλος καὶ οἱ τ αὐτοῖς τοῖς γράμμασιν Ἰον- λίου ο τοῦ πάπα Ρώμης θαμβήσαντες τους ἰδίους θρόνους κατέλαβον. Ὁ δὲ Κωνστάντιος ἐν Αντιοχείας διάγων, μαθὼν ὅτι Παύλῳ ὡς καὶ ᾿Αθα νασίῳ διὰ γραμμάτων Ἰούλιος οι τοὺς ἰδίους θρό νους ἀπέδωκεν οι ὀργισθεὶς να κελεύει αὐτοὺς ἀπελασθῆναι τῶν ἰδίων θρόνων. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτεὶ ὁ ήλιος πάλιν αὐχμηρότερος (10) γέγονεν, ἐν ὥρα δευτέρα (14) τῆς ο Κυριακῆς ἡμέρας. - - ' " Τούτῳ τῷ ἔτει σεισμοῦ γενομένου μεγάλου ἐν Βηρυτῷ τῆς Φοινίκης, τὸ πλεῖστον τῆς πόλεις πέπτωκεν· ὥστε τὸ πλῆθος τῶν ἐθνικῶν εἰσεληλυθέναι εἰς τὴν * Εκκλησίαν, ὁμοίως ἡμῖν το Χριστιανίζειν ἐπαγγειλάμενοι 1. Εντεῦθεν νεωτερί- σαντές τινες ', τους τύπους τῆς Ἐκκλησίας ὥσπερ ἀποσυλήσαντες, ἐξίεσαν · καὶ τόπον εὐχῆς ἐπονο μάσαντες, τὸ πλῆθος ἐν αὐτῷ ὑπεδέξαντο, ἅπαντα τὰ τῆς Ἐκκλησίας μιμούμενοι, παραπλήσιον γεγο νότες πρὸς ἡμᾶς, ὡς ἡ τῶν Σαμαρειτῶν πρὸς του- δαίους αίρεσις, ἐθνικῶς ζώντες. ὁ βασιλεὺς Περσῶν τῇ Νίσια, * παρακαθεσθεῖς, ἱκαν νῶς αὐτῇ διηνώχλει ', ὡς καὶ ἐλεφάντων πλῆθος ἀγαγεῖν ἐπιτηδείων πρὸς συμμαχίαν, καὶ βασιλεῖς μισθωτούς, μάγγανά τε παντοία· ὡς εἰ μὴ βούς λοιντο ' ἐκχωρήσαι ", τὴν πόλιν ἐξαφανίζειν ἐκ βάθρων ηπείλουν '. Τῶν δὲ Νισιβινῶν ἀντεχόντων πρὸς τὴν παράδοσιν, τότε λοιπὸν ἐξυδατῶσαι ταύτην τῷ πρὸς αὐτὴν ποταμῷ διεγνώκει. Οἱ δὲ ἄνδρες ταῖς εὐχαῖς ἐνέπων τοὺς πολεμίους, εὐμενὴ τὸν Θεὸν ἔχοντες. Τῶν γὰρ ὑδάτων μελλόντων τὴν θέσιν τῶν τειχῶν ἐξομαλίζειν πρὸς τὴν πτῶσιν, μέρος μέν τι τοῦ τείχους ἐπεπόνθει 18, καὶ τοῦτο κατὰ Θεοῦ συγκ χώρησιν, ὡς ἐν τοῖς ἑξῆς δηλωθήσεται. Εὐθέως γὰρ ε γίνεται την τε πόλιν φυλαχθῆναι, καὶ τοὺς πολεμίους τοῖς ὕδασι νήχεσθαι, καὶ πολλοὺς ὑπὸ τοῦ ὕδατος διεφθάρθαι . Οἱ δὲ τοῦτο πεπονθότες ἠπείλουν διὰ τοῦ '' καταπεσόντος τείχους εἰσελθεῖν, - οὐ καὶ οἱ Δ, καὶ οἷς Ιουλίου] Λιβ:- ρίου Ρώμης Παύλῳ καὶ Αθανασίῳ Παύλον κα Αθανάσιον Η Ιούλιος] Λιβέριος Β. οὐ θρόνους ἀπέδ. Α, ἀπέδ. θρ. καὶ ὀργισθεὶς Β. οι τῆς ἡμέρας Ι. εἰς τὴν το ἡμῖν] οἱ μὲν Α. επαγγελλόμενοι επαγγειλάμενον. * τινες τύπους Α, τόπους ἐξίεσαν] ἐξῄεσαν παραπλησίον παραπλήσιοι τὴν Νίσιβιν 2. * διηνώχλει Α, διενόχλει βούλοιντο Α, βούλωνται ταίς. * εκχωρήσειν ἀπει λών. τῶν δὲ] τὸν δὲ τι τὸν Θεὸν Α, τῶν θ. μέν τι μέντοι το ἐπεπόνι θες Δ επεπόρθηται το γάρ δε. διεφθάρθαι Α, διεφθάρται ναίς. καὶ τοῦτο Α. διὰ τοῦ Α, δι' αὐτοῦ τωλε' Ως εἰ μὴ βούλοιντο ἐκχωρήσειν. Τὸ λοιπὸν ἐξυδατῶται. Διεγνώκει ο Σαπώρις οίδεν, Μέρος του τεί- χους πεπόνθε. Τοῖς ὕδασιν ἀντέχεσθαι, ὡς καὶ πολύ λοὺς ἀπολέσθαι, διὰ τοῦ καταπ. καὶ ὄχλον συμπεί σαντες ἐμβριθέστερον προσέχειν τῷ πολέμῳ μαγγά ναις παντοίοις μηχανώμενοι. Τὸν γὰρ τόπον ἅπαντα. Οἱ δὲ λοιποὶ ἐν τοῖς κατατέλμασι. Οπλίτας απο ἐκτειναν. Κύμασι δεινῶς καταντλούμενος. - CHRONOGRAPHIA. - A. M. (9). A. C. 339. Hoc anno Athanasius et Paulus iisdem ipsis litteris Julii Romae pontificis condisi proprias sibi sedes receperunt. Constantius · autem Antiochiæ degens, et Paulo Athanasioque Julii litteris munitis proprias sedes restitutas audiens, ira permotus iisdem eos deturbari præcepit. Hoc etiam anno hora diei Dominicæ secunda obscurior atque squalidior sol iterum factus est. A. M. 5840. B A. C. 340. - Hoc anno magno Beryti, in Pho- nicia terrae motu exorto, plurima civitatis pars concidit; ita ut non contemnendus gentilium- sill- merus pari nobis ritu Christianam vitam acturum pollicitus ad Ecclesiam accederet. Inde velut ab- acta præda, mutatis religiosæ nostræ vitæ institu- tis, ac rebus novis studentes, deseruerunt Eccle- siam ; locumque de orationis nomine designantes, in eo magnam bominum turbam admiserunt: et ecclesiasticam agendi rationem imitati, nobis eva- serunt quam simillimi: quo pacto gentilium ob- exprimere. servatisʻritibus Judæorum effigiem Samaritæ nitebantur C A. C. 541. Hoc anno Sabores Persarum rex• Nisibis obsidione renovais, magnas. urbi calami- tates intulit: et elephantorum bello idoneorum comparata multitudine, et regum stipendiis condu- ctorum auxilio, necnon omnis generis congregats instrumentis, nisi deditionem facerent cives urbem fundamentis deleturum comminabatur. Nisibinis adversas vires generose proferentibus, et deditionem detrectantibus, demum ipse fuminis urbem præ- termeantis vorticibus decernit obruere. At cives pro- pitio sibi Numnine reddito, precibus hostes supera- bant.Cum enim, quæ muros erant disjecturæ ipsorum situi jam forent æquales aquæ, pars quidem murorum non modica, Deo ita permittente, subversa est, ul ex sequentibus manifestum Bet: illæsam tamen urbem servari, et ipsus hostes aquis inundari, et in eis plurimos absorberi et perire contigit. Qui vitæ hujuscemodi pacto fecere jaeturam, iidem VARIE LECTIONES. $ - * In codd. b. i..p perperam annus et notatur. vulg. $1 b. m. sc. » om. 2. alii codd., vulg. vulg. om. & add. ex A abcdef. alii, fort. add. es A, vulg. utrumque Anastasius legebat. alii : Anast. resecantes vertens aliud quid legisse videtur. A a b c d er, vulg. νulg. - b. * fort. vulg. codd. et vulg. vulg. " c e, vulg. vulg. om. A b e, fort. scrib. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. monui. Hic scribens et soli consentiens Ρal. reliquis se reponentibus corrigitur. Interpolant pariter the vice zXE". que horas numerant Orientales. Alexandrino verbo tenus excerpsit Theophanes. Solam ejus moram, quæ dierum centrum exstitit, omisit : ren) omnem gestam prius narravit Theo- PATROL. GR. CVIII. lectiones in auctore et Chronico Alexandrino istæ sunt : quæ lectio omano corrupta, necnon ista afiz: 4. Μ. 541. Τούτῳ τῷ ἔτει Σαβώρης πάλιν (19) 9) Mendaces Regii exemplaris numeros sæpe D doretus lib. I. cap. 30. Quæ notatu dignæ, variant (40) Vide Petarium De doct. lemp. lib. xi, cap. 45. (14) Ab ortu solis ciusdemque necasu noctis diei- (12) Obsidionis Nisibing historiam e Chronico

Α παραστήσαντες τοὺς ἐλέφαντας ἐνόπλους, καὶ τὸν ὄχλον εὐτρεπίσαντες, προσέχειν ἐμβριθέστερον τῷ πολέμω, μαγγανείαις τε παντοίαις. Οἱ δὲ τὴν πόλιν φρουροῦντες στρατιῶται ἐντεῦθεν τὴν νίκην του Θεοῦ προνοίᾳ ἐσχήκασι, τόν τε τόπον ἐπλήρουν πάν τοίοις όπλοις. Ονάγροις δὲ τοὺς πλείους ἐλέφαντας ἀπέκτειναν (15). "Ετεροι δὲ ἐν τοῖς καταπάλμασι τῶν τάφρων ἐνέπεσον· ἄλλοι δὲ κρουσθέντες ἀπὸ εστράφησαν εἰς τὰ ὀπίσω 1, καὶ ὑπὲρ μυρίους αὐτῶν ὁπλῖται ἀπέθανον. Τοῖς δὲ λοιποῖς· σκηπτὸς οὐρα νόθεν ἐπέπεσε 18, καὶ νεφελῶν γνοφωδῶν καὶ θετῶν λαύρων οι καὶ βροντῶν φωναὶ ἅπαντας ἐξ- έπληττον, ὡς τους πλείους τῷ φόβῳ διαφθαρῆναι. Πάντοθεν δὲ ὁ νέος Φαραώ Σαβώρης στενούμενος ἡττᾶτο τοῖς τοῦ φόβου κύμασιν· ὃς ἀτενίσας τοῖς ὀφθαλμοῖς (14) πρὸς τὸ καταπεσὸν δὲ τοῦ τείχους, ὁρᾷ ἄγγελον ἐπὶ τὸ ἄκρον ἑστῶτα λαμπρῶς ἑστο λισμένον, καὶ παρὰ χεῖρα τὸν βασιλέα Κωνστάν- των * κρατοῦντα· ὃς εὐθέως ταραχθεὶς, τοῖς μάγοις θάνατον ἠπείλει. Μαθόντες δὲ τὴν αἰτίαν, διεγνώ κεισαν τοῦ φανέντος τὴν δύναμιν ἑρμηνεύειν τῷ βασιλεῖ, ὡς μείζων, ἢ κατ' αὐτούς. [Δι' ἧς "8] ἐν τεῦθεν ἐπιγνοὺς τοῦ κινδύνου τὴν αἰτίαν, καὶ ἔμφο- 6ος γενόμενος ε, ἐκέλευσε τά τε μάγγανα καῆναι, καὶ ὅσα πρὸς τὴν τοῦ πολέμου παρασκευὴν εὐπρέ πισε διαλυθῆναι. Αὐτὸς δὲ σὺν τοῖς ἰδίοις φυγῇ ἐδίωκε τὴν πατρίδα "..... πρότερον λοιμική νόσῳ διαφθαρέντες. Τούτῳ τῷ ἔτσι Κωνστάντιος ὁ Αύγουστος (15) μόνος βασιλεύων, Γάλλον ἀνεψιόν ίδιον το κοινωνὸν τῆς ἑαυτοῦ βασιλείας Καίσαρα αναγορεύσας, καὶ μετονομάσας αὐτὸν Κωνστάντ των, ἐν τῇ ᾿Ανατολῇ ἀπέστειλε κατὰ τὴν Αντιό χειαν, τῶν Περσῶν ἔτι ἐπικειμένων. - Α. Α. Μ. 5843. -- Τούτῳ τῷ ἔτει οἱ κατὰ Παλαιστίνην Ἰουδαῖοι (16) ἀντῆραν· καὶ πολλοὺς τῶν ἄλλων ἐθε νῶν 4, Ελλήνων τε καὶ Σαμαρειτῶν, ἀνεῖλον· καὶ αὐτοὶ δὲ παγγενεὶ ὑπὸ τοῦ στρατοῦ Ῥωμαίων ἀντ Δρέθησαν, καὶ ἡ πόλις αὐτῶν. Διοκαισάρεια οι ηφα νίσθη. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει Κωνστάντιος Λιβερίῳ (17) γρά ψαντι πρὸς αὐτὸν περὶ “ τοῦ ὁμοουσίου καὶ τοῦ ἱεροῦ Αθανασίου θυμωθείς, καὶ ἀποστείλας ἐξώρισε τοῦτον Κων τὰ ὀπίσω Α, τον πίσιν ἐνέπεσε ε, έπεσεν Α. νεφών τι λαύρων : είδ λάθρων. * τῆς φόβου τῷ καταπεσόντι τὸ καταπεσόν τι Α. στάντιον κρατούντα Α, κρατούντα Κωνστ. Κωνσταντίνον δι' ἧς να γενόμε- νος] γεγονώς κ' τά τε μάγγανα] τὰ τεταγμένα Α. ἀνεψιν ἴδιον μετονομάσας Α ὀνομάσας τῶν ἀλλοεθνῶν Διὸ καὶ Σαμάρεια περὶ] ὑπὲρ 4. . ποξ, ὀνομάσας αὐτόν, μετονομάσας. οι τῶν ἄλλων ἐθνῶν Α ε, THEOPHANIS erant, qui per collapsi muri ruinam, admotis ar- B matis elephantis, et omni machinarum genere parato, acies instructas hello ardentius incumbere sollicitantes, ingressum in urbem minabantur. Exinde vero urbis custodia deputati milites victo- riam divino nutu concessam adepti sunt. Disjecti quippe muri loco omni armorum genere obstructo, plurimos elephantas onagris interfecerunt. Non- nulli hostium in fossarum lacunas lapsi, alii for- titer repulsi, retro versi sunt in fugam, adeo ut ex eorum armatis militibus. supra decem millia cæsi desiderarentur : reliquos fulmen cœlitus inimissum dispersit, et caliginosæ nubes, et effusorum imbrium diluvia, tonitruumque sonitas cunctos tanto terrore perculsit, ut eo plures exanimati vitam penitus, amitterent. Talibus igitur angustiis Sabores novus Pharao constrictus, terroris sibi incussi fluctibus absorbebatur. Quocirca conjectis ad eam muri partem quæ collapsa erat, oculis, angelum splen - dido amictum ornata summa in parte stantem, et Constantium imperatorem manu tenentem conspi- cit. Quo viso conturbatus magis mortem minatus · est.Illi portenti eausa cognita vim ejus majorem esse, quain quæ superari posset, regi nuntiare decreverunt. Causam itaque periculi edoctus, majorique metu territus, bellicas machinas comburi, cæterumque omnem apparatum comminui et inutilem reddi jussit. Ipse vero cum suis fuga patriam insequela- Lur, quo antequam pervenirent, plurimi pestilentiæ morbo consumpti sunt. A. C. 342. Hoc anno Constantius Augustas C A. M. 5842. cum solus moderaretur imperium, Gallum consobri- num Cæsarem renuntiatum collegam imperii de- elaravit: eidemque Constanti nomine imposito, Persis etiamnum bello provinciam adhuc vexanti- bus, in Orientem, versus Antiochiam, misit. C. 545.- Ηoc anno tumultuati sunt in Palestins Judæi, et plurimus tum Græcorum, cum etiam Sama- ritarum alienigenis interemptis, ipsi demum a Ro- inano exercitu ad ultimam internecionem cæsi sunt : ipsorumque civitas Diocesarea deleta. lloc eodem anno Constantius Liberio pontifici de consubstantialis fide deque Athanasii negotiis scri- benti graviter infensus, rescriptis ad eum missis, - ST VARIE LECTIONES, * vulg. · alii codd. codd. pro Par. alii codd., vulg., alii. om. alii codd. alii coli. lacuna in codd. neque adnotatur, neque expletur. om. b. c, vulg. νulg. a in marg. JAC. GOARI NOTÆ. Suid., at et tutandis, ubi illi disjecti sunt. consulende. stanti 14, abi hæc legimus habet Hieron. Chronico, anno eodem. Cujus nomen suo mutaverat Constantius: scribit Victor. Constantii 15, et nonnulla notatu digna adjungit. Theodoretus quoque lib. iv, cap. 6. '; menus lib. IV, cap. 10, qui ex historiæ ordine Me- diolanense concilium Liberii exsilio præponit, ut et Theodoretus lib. citati cap. 15. (13) Genus machinæ diruendis muris aptum, &p- (14) Reliqua penitus diversa in præfato Chronico (15) Hæc Chronicon idem ad verbum anno Con- (16) Eadem exhibet Chronicon Hieronymi anno (17) Theodoretus, lib. ui, cap. 16 et 17 ; Sozy-

κατὰ τὴν Βερροίαν ε' τῆς Θράκης (18), Ευσεβίου τοῦ Α πρώτου τῶν εὐνούχων τοῦτο παρασκευάσαντος τοῦ Αρειόφρονος 8. Φίλικα δὲ ἀντ᾽ αὐτοῦ ἐχειροτό νησεν ε, δ; διάκονος μὲν τῆς αὐτῆς ἐκκλησίας ἦν, τὴν δὲ ἐν Νικαίᾳ σύνοδον ἀποδεχόμενος, 'Αρειανοῖς δὲ κοινωνῶν ἀλόγως· τούτῳ κοινωνεῖν οἱ κατὰ τὴν Ῥώμην οὐκ ἠνέσχοντο · ἀλλ᾿ ἰδίᾳ καθ' ἑαυτοὺς ἐκ- κλησίαζον. Κατὰ δὲ κέλευσιν Κωνσταντίου συν- ηθροίσθη σύνοδος ἐν Μεδιολάνῳ, τριακοσίων μὲν ἐπι· σκόπων δυτικῶν, ἀνατολικῶν δὲ πάνυ ολίγων. Διελύθη δὲ ἄπραχτος, τῶν δυτικῶν μὴ καταδεξαμένων πάλιν τὰς κατὰ τοῦ ἱεροῦ ᾿Αθανασίου συσκευάς 8. Τῶν δὲ Ρωμαίων αιτησαμένων τῷ βασιλεῖ, βιασθείς ανα καλείται Λιβέριον, καὶ ἀποκαθιστῷ τῷ θρόνῳ· Φίλιξ δὲ ἐξελθὼν τῆς Ῥώμης, οὐκ ἔτι ἐπανῆλθεν. Α. Μ. 5844. 'Ρώμης ἐπισκόπου Φίλικος ἔτος ἔν. Β Α.Μ.5845.Ρώμης ἐπισκόπου Δαμάσου ἔτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτε: Γάλλος, ὁ καὶ Κων- στάντιος (19), Καίσαρ ὤν, καὶ ἐν πολέμοις ἀρι‐ στεύων, τὴν εὐπραγίαν μὴ ἐνεγκών, τυραννίδα με λετα. Κτείνει το Δομετιανὸν ἔπαρχον “ τῆς Εῴας, καὶ Μάγνον κοιέστωρα, μηνύσαντας Κωνσταντίῳ τὰ τῆς ἐπιβουλῆς. Τοῦτον μεταπεμψάμενος ὁ Κων. στάντιος παρὰ θαλάμωνα (20) τὴν νῆσον ἀναιρε- θῆναι ἐκέλευσεν· Ἰουλιανὸν δὲ τὸν “ τούτου ἀδελ φὸν (21) ἐν φρουρά κατέσχεν. Εὐσεβία δὲ ἡ γαμετὴ Κωνσταντίου τοῦτον ἐξαιτησαμένη ἐν ᾿Αθήναις ἀπὸ έστειλεν. ρίωνος ἔτος α'. - Ἱεροσολύμων ἐπισκόπου Ιλα Τούτῳ τῷ ἔτσι Μάξιμον τὸν Ἱεροσολύμων (22) καθείλεν ᾿Ακάκιος ὁ Καισαρείας καὶ Πατρόφιλος ὁ Σπυθοπόλεως, 'Αρειανοὶ ὄντες, καὶ ἀντεισήγαγον Κύριλλον (35), δοκοῦντες ἔχειν αὐτὸν ὁμόφρονα. Ἐν τούτῳ τῷ χρόνῳ (24) Κυρίλλου ἐπισκοποῦντος Τε Α. Βερροίαν] Βρεττανίαν Α, παρακελεύσαντος με. 'Αρειανόφρονος ε. Φίλικα : ἐχειροτόνησαν Α. σκευάς Α. 6ο Γάλλος ὁ καὶ Κωνστ. Α, Ο Γάλλος Κωνστ. υπαρχον με σε μηνύσαντα Α. σε θαλμῶνα *ι τον Κύριλλος Ιεροσολύμων ἐδιώχθη ὑπὸ τῶν ᾿Αρειανῶν· ἀντ᾽ αὐτοῦ δὲ γεγόνασιν Αρειανοὶ τρεῖς, Αρσένιος, Ηράκλειος, Ιλάριος· καὶ πάλιν ἀνακληθεὶς ἐπὶ Γρατιανόν, συνῆλθεν, καὶ ἐν τῇ συνόδῳ τῶν ρη' ἐπι- σκόπων ἐν ΚΠ. ὁμοουσίου CHRONOGRAPHIA. in Thraciæ Berrham Eusebio eunuchorum pra coactus, Liberium exsilio revocat, et in thronum versus est. - - posito Arianæ sectæ fautore malum illud machinante, exsulare jussit : et Felicem ejus loco ordina- tum substituit. Hic Romanæ quidem Ecclesiæ dia- conus exstitit, Nicænamque recepit synodum : a communione ipsi præter rationem cum Arianis ha- bita, huic communionis consortium præbere detree- tabant Romani: sed seorsim inter se cœtus ac con- ventus ecclesiasticos habebant. Jubente propterea Constautin synodus coacta est Mediolani, trecento- rum quidem ex Occidente, ex Orientis vero parti- bus paucorum admodum episcoporum. At cum Occidentales prava quæque adversus Athanasium uol- lent confirmare sancita, nullius roboris et irrita permansit. Iimperator demum, Romanorum precibus restituit: Felix vero Roma decedens, nunquam re- A. M. 5846. A. M. 5847. C A. C. 344. A. C. 345. - - Romae episcopi Felicis annus unicus. Romæ episcopi Damasi annus primus. C. 546. Hoc anno Gallus Constantius Caesar prospera belli fortuna usus, propriæ felicitatis impa- tiens, tyrannidem meditatur : Domitianum Orientis praefectum interficit, et Magnum quæstorem, qui Con - stantium de conspiratione fecerant certiorem. Eun ad se vocatum¸ ad insulam Thalmonem occidi jussit imperator, et ejus fratrem Julianum sub custodia te- nuit. Hunc Eusebia Constantii conjux sibi concedi deprecata Athenas amandavit. A. C. 547. Hierosolymorum episcopi Hilarionis annus primus. Iloc anno Maximum Hierosolymoram episcopum Acacius Cæsareæ et Patrophilus Scythopoleos præsu- les Ariana labe infecti deposuerunt: et Cyrillum, quem úna secum sentire sperabant, in ejus locum suffece- rum. Sub id tempus, Cyrillo episcopum agente, vivi- VARIE LECTIONES. * alii et Anast. sic corid. omnes b. l., et infra. vulg. b. add. ex A. *1 JAC. GOARI NOTÆ. fredo lapsu Liberii nomen in Athanasii muta- tum est; quasi hic de Athanasii exsilio sermo- sil, eique substitatas sit Felix, non Liberio. Mirum planstra hujusmodi devorare interpretes. COMBEFIS. lib. 1, cap. 27,, et Sozomeni lib. IV, cap. 5, expres- sa: de qua Marcellinus, lib. xtv. Sozomenus. stantii gesta docent fasti consulares a Socrate et Sozomeno citati (not. 19) Hieronymus in Chro- nico. et Chronicon Alexandrinum. ad Hilarionis Hierosolymorum episcopi Cyrillum excipientis annum primum, et Constantii decimum nonum, ipsius Cyrilli post Maximum institutionein refert. Ad annum Constantii duodecimum Maximi morten) habet Hieronymus in Chronico. . Cyrillus Hierosolymorum antistes pulsus est ab Arianis ; ejus vero loco Ariani tres Arsenius, Heraclius, Hilarius interim sedem tenue- runt; tumque revocatus sub Gratiano, ad synodum centum et octo episcoporum CP. celebratam convenit. Ejus illa provectio ab Arianis, et suppressio vocis in catecheribus, suspicionem aliquam Arianismi apud nonnullos viro attudit, quem bene Theophanes sequentibus vindicat. Couberis. aspectu despiciendus. Historiæ verba mutuatur auctor a Chronico Alexandrino in quo describitur ad annum Constantii decimum tertium. De crucis istius in cœlo visæ tempore habes Socratem et (18) Alii, Βρετανίαν, ut et Cedr., ubi tamen D (19) Narratio mutauis paulum verbis ex Socratis (20) Φλάβωνα lstris insulam legunt Socrates et (31) Ex Sozomeno lib. iv, cap. 2, quæ anno Con- (22) Immemor sui narrat hæc Theophanes qui (23) Cod. Vat. a ad hunc locum hoc affert scho. : (24) Priorem sequitur hic μεταχρονισμός primo

ροσολύμων, τὸ σημεῖον τοῦ ζωοποιοῦ σταυροῦ ἐφάνη ἐν τῷ οὐρανῷ, τῇ ἐν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, φω τοειδές, τεταμένον « ἀπὸ τοῦ Γολγοθᾶ, ἔνθα ἐσταυ ρώθη ὁ Χριστὸς, ἕως τοῦ ὄρους τῶν Ἐλαιῶν, ὅθεν ἀνελήφθη. Κύκλῳ δὲ τοῦ φανέντος σημείου στέφα νος ὡς ἔρις, τὸ εἶδος ἔχων· καὶ τῇ αὐτῇ σε ἡμέρᾳ καὶ τῷ ὁ Κωνσταντίῳ ὤφθη. Περὶ τούτου δὲ φέρε ται Κυρίλλου ἐπιστολὴ πρὸς τὸν βασιλέα Κωνστάν τον, ἐν ᾗ εὐσεβέστατον αὐτὸν καλεῖ. Οθεν τινὲς Αρειανόφρονα διαβάλλουσι (25) τὸν αὐτὸν Κύριλλον, λέγοντες καὶ τὴν τοῦ ὁμοουσίου φωνὴν παρασεσιγη- κέναι αὐτὸν ἐν ταῖς κατηχήσεσιν, αἷς ἐξέθετο ἐπ' ὠφελείᾳ τῶν ἀπείρων λαῶν τῶν τῷ θείῳ προσελθόνο των βαπτίσματι διὰ τὸ “ θαῦμα τοῦ ζωοποιοῦ σταυ ρου. Σφάλλονται δὲ καὶ ἁμαρτάνουσιν. Ἐχρὴν γὰρ καὶ τὸν βασιλέα, ἐξ ἁπλότητος, καὶ οὐκ ἐκ διαθέτ σεως, τῇ κακουργίᾳ τῶν ᾿Αρειανῶν ὑποκλαπέντα εἰς τὴν αἵρεσιν, καὶ τοῦ Ἑλληνισμοῦ μήπω οι τελείως καταστραφέντος, εὐσεβέστατον λέγειν. (26) · καὶ τὴν τοῦ ὁμοουσίου φωνὴν σιγῆσαι τέως ταράττουσαν τοὺς πολλοὺς, καὶ τῇ ἀντιθέσει τῶν ἐχθρῶν ἐκχά πτουσαν τοὺς βαπτιζομένους, διὰ δὲ τῶν ἰσοδυνα μούντων λέξεων τὸ τοῦ ὁμοουσίου τρανῶσαι· δ καὶ πεποίηκεν ὁ μακάριος Κύριλλος τὴν ἐν Νικαίτ πίστιν κατὰ λέξιν ἀναπτύξας, καὶ Θεὸν ἀληθινὸν τὸν Υἱὸν ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ τοῦ Πατρὸς κηρύξας. Α.Μ. 5848. Αντιοχείας ἐπισκόπου Αρεια τοῦ Στεφάνου ἔτος α'. Α.Μ. 5849. Τούτῳ τῷ ἔτει Αθανάσιος καὶ Παῦλος (27) τελευτήσαντος Ευσεβίου τοῦ δυσσεβῶς κ ἄρξαντος ο Κωνσταντινουπόλεως κατῆλθον πάλιν εἰς Ρώμην (28) πρὸς Ιούλιον τὸν το πάπαν καὶ Κών σταντα τὸν βασιλέα ἀδελφὸν Κωνσταντίου. Τοῦ γὰρ Εὐσεβίου θανόντος δὲ ὁ λαὸς τὸν Παῦλον τῷ θρόνο Κωνσταντινουπόλεως αποκατέστησεν. Οἱ δὲ 'Αρεια νοὶ τὸν Μακεδόνιον ἀντεχειροτόνησαν, ὡς ἐντεῦθεν εμφύλιον δ' γενέσθαι πόλεμον. "Οπερ μαθὼν ὁ Κων στάντιος ἐν Ἀντιοχείᾳ διάγων, Ερμογένει στρατο ηλάτη (29) κατὰ τὴν Θρᾴκην πεμφθέντι κελεύει ὁδοῦ μήπως μὴ τῶν τὸν " τῇ τεταμένον μεταβαίνον τῇ αὐτῇ ἡμ. Α, τῇ αὐτῇ δὲ ἡμ. τῷ Α. διὰ τῷ ὑποκλαπέντα Α, αποκλ. οι 1. τὸν Υἱὸν εἰ τοῦ Πατρὸς σε δυσσεβοῦς ἄρξαντος τὸν θρόνον 1. πάπαν εἰ βασιλέα σε θανέντος κι ἐμφύλιον — πόλεμον Λ, εμφυλίου - πολέμου κράτιστον μιν ἐπιτετραμμένος στρατηγός, THEOPHANIS B fire crucis signum luce magna coruscans, die sacro A Pentecostes, apparuit in cœlo, ét a Golgotha, quo koco Christus suffixus est, ad Olivarum montem, quo in coelos est assumptus, petransiit : corona vero speciem Iridis referens siguium apparens cir. cumambibás : et codem die visto eadem Constantio manifestata fuit; de qua ad imperatorem Constan- tium Cyrilli epistola, qua piissimum cum appellas, circumfertur. Quapropter Arianæ opinionis suspec- ctum ipsum Cyrillum calumniantur nonnulli, et consubstantialis vocem in catechesibus, quas ob visum vivificæ crucis portentum ad innumeræ mul- titudinis sacrum baptisma postulantis utilitatem explanavit, subticuisse causamtur. Falluntur autem et judicio peccant. Οportebat enim ex animi sim- plicitate potius quam aperto proposito Arianorum dolis in hæresim abductum imperatorem, gentilitate alioquin nondum plene abolita, piissimum nuncu- pare : et consubstantialis vocem plurimorum aures adhuc offendentem, et adversariorum controversi:s a sacro baptismale deferrituram ignaros, pra- terire decebat, et consubstantialis notitiam paris significatus vocabulis clarius exprimere : quod quidem a beato Cyrillo praestitum est, qui publica- tam Nicææ fidei normam ad verbum interpretatus, Deum verum de Deo vero prædicavit. annus primus. A. C. 345. Hoc anno erepto e vivis Eusebio, qui Cpolitanæ sedi impie præsederat, ad Julinm papam ét Constantem imperatorem Constantii frá- trem Athanasius ey Paulus Romam iterum profecti sunt. Mortuo siquidem Eusebio Cpolitana plebs Paulum in sedem reposuit.) Ariani ex adverso Ma- cedonium ordinaverunt, adeo ut civilis belli inter utriusque partes conflictus éxoriretur. Constantius, qui tunc Antiochiae degebat, hoc audito, Hermogeni magistre militum in Thraciam misso præcipit iti- nere aliquantisper deflectere, et Paulum ab Eccle- A. C. 348. -- - Antiochiæ episcopi Ariani Stephani C - -- VARIE LECTIONES, om. alii codd. A, Aust. extensum, vulg. vulg. om. Par. vulg. bs verba ex Ael Anastasio add. be. ante add. ex A. Par. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. - compellat, virum optimum : sicque ubi- que Christiana modestia, quoad patitur pietas, viros præcipue principes ac magistratus prosequi- tur. COMBEFis. Sozomenum disserentes, hunc lib. v, cap. et 4, D sic et Paulus Festum præsidem iniquissimum illum lib. It, cap. 24, Gallo mirum in Casarem designato, et in Syriam misso a patruele Constantio anno imperii sui decimo quarto: quibus Chronicon Alexandrinum suffragatur. Diem Pentecostes ipsius sacrum designat auctor, Maias nonas Chronicon præfatum, et Græcorum Menologium : illud addit boram diei lertiam. Dogmatum auctor Petavius, lib. De Trinitate, cap. 13, mum. et 11. Idem obiter videndus ejus-. dem lib. cap. 10, numero ; locum hic ab auctore citatum catechesim undecimam affirmat. præsentant codd. hic aptissima, significans quadam accommodatione, prudenti consilio ut viruni allice- ret, non offenderet, sic appellasse. Sic quoque sex- tam synodum in Constantem religiosani vindicavi ab importunis atque ineptis querelis Alberti Pighii : ne hic institui ex eo conjiciendum, quod hæc primus Constantii annis gesta luculenter exponat Baronius ad annum Christi 342, et Constantii mun. et maxime 48. Eusebii obitus num. asseritur. Historiam Pauli et Athanasii omuem ad annum præsentem relatam leges apud Socratem lib. n, cap. et seqq., et apud Sozonieuum, lib. m, cap. et seqq. Chronologiam uulam hic requi res. tierit, edisserit Baronius loco citato. dus cui equesires (23) Dubium illud clare discutit Theologicorum (20) Omissa vox οἰκονομικῶς, quam omnes re- (27) Historicam potius quam chronicam relatio- (28) Num Italiam semel et iterum Paulus repe (29) Qui memorato Sozomeno τὴν ἱππικὴν δύνα-

ροσολύμων, τὸ σημεῖον τοῦ ζωοποιοῦ σταυροῦ ἐφάνη ἐν τῷ οὐρανῷ, τῇ ἐν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, φω τοειδές, τεταμένον « ἀπὸ τοῦ Γολγοθᾶ, ἔνθα ἐσταυ ρώθη ὁ Χριστὸς, ἕως τοῦ ὄρους τῶν Ἐλαιῶν, ὅθεν ἀνελήφθη. Κύκλῳ δὲ τοῦ φανέντος σημείου στέφα νος ὡς ἔρις, τὸ εἶδος ἔχων· καὶ τῇ αὐτῇ σε ἡμέρᾳ καὶ τῷ ὁ Κωνσταντίῳ ὤφθη. Περὶ τούτου δὲ φέρε ται Κυρίλλου ἐπιστολὴ πρὸς τὸν βασιλέα Κωνστάν τον, ἐν ᾗ εὐσεβέστατον αὐτὸν καλεῖ. Οθεν τινὲς Αρειανόφρονα διαβάλλουσι (25) τὸν αὐτὸν Κύριλλον, λέγοντες καὶ τὴν τοῦ ὁμοουσίου φωνὴν παρασεσιγη- κέναι αὐτὸν ἐν ταῖς κατηχήσεσιν, αἷς ἐξέθετο ἐπ' ὠφελείᾳ τῶν ἀπείρων λαῶν τῶν τῷ θείῳ προσελθόνο των βαπτίσματι διὰ τὸ “ θαῦμα τοῦ ζωοποιοῦ σταυ ρου. Σφάλλονται δὲ καὶ ἁμαρτάνουσιν. Ἐχρὴν γὰρ καὶ τὸν βασιλέα, ἐξ ἁπλότητος, καὶ οὐκ ἐκ διαθέτ σεως, τῇ κακουργίᾳ τῶν ᾿Αρειανῶν ὑποκλαπέντα εἰς τὴν αἵρεσιν, καὶ τοῦ Ἑλληνισμοῦ μήπω οι τελείως καταστραφέντος, εὐσεβέστατον λέγειν. (26) · καὶ τὴν τοῦ ὁμοουσίου φωνὴν σιγῆσαι τέως ταράττουσαν τοὺς πολλοὺς, καὶ τῇ ἀντιθέσει τῶν ἐχθρῶν ἐκχά πτουσαν τοὺς βαπτιζομένους, διὰ δὲ τῶν ἰσοδυνα μούντων λέξεων τὸ τοῦ ὁμοουσίου τρανῶσαι· δ καὶ πεποίηκεν ὁ μακάριος Κύριλλος τὴν ἐν Νικαίτ πίστιν κατὰ λέξιν ἀναπτύξας, καὶ Θεὸν ἀληθινὸν τὸν Υἱὸν ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ τοῦ Πατρὸς κηρύξας. Α.Μ. 5848. Αντιοχείας ἐπισκόπου Αρεια τοῦ Στεφάνου ἔτος α'. Α.Μ. 5849. Τούτῳ τῷ ἔτει Αθανάσιος καὶ Παῦλος (27) τελευτήσαντος Ευσεβίου τοῦ δυσσεβῶς κ ἄρξαντος ο Κωνσταντινουπόλεως κατῆλθον πάλιν εἰς Ρώμην (28) πρὸς Ιούλιον τὸν το πάπαν καὶ Κών σταντα τὸν βασιλέα ἀδελφὸν Κωνσταντίου. Τοῦ γὰρ Εὐσεβίου θανόντος δὲ ὁ λαὸς τὸν Παῦλον τῷ θρόνο Κωνσταντινουπόλεως αποκατέστησεν. Οἱ δὲ 'Αρεια νοὶ τὸν Μακεδόνιον ἀντεχειροτόνησαν, ὡς ἐντεῦθεν εμφύλιον δ' γενέσθαι πόλεμον. "Οπερ μαθὼν ὁ Κων στάντιος ἐν Ἀντιοχείᾳ διάγων, Ερμογένει στρατο ηλάτη (29) κατὰ τὴν Θρᾴκην πεμφθέντι κελεύει ὁδοῦ μήπως μὴ τῶν τὸν " τῇ τεταμένον μεταβαίνον τῇ αὐτῇ ἡμ. Α, τῇ αὐτῇ δὲ ἡμ. τῷ Α. διὰ τῷ ὑποκλαπέντα Α, αποκλ. οι 1. τὸν Υἱὸν εἰ τοῦ Πατρὸς σε δυσσεβοῦς ἄρξαντος τὸν θρόνον 1. πάπαν εἰ βασιλέα σε θανέντος κι ἐμφύλιον — πόλεμον Λ, εμφυλίου - πολέμου κράτιστον μιν ἐπιτετραμμένος στρατηγός, THEOPHANIS B fire crucis signum luce magna coruscans, die sacro A Pentecostes, apparuit in cœlo, ét a Golgotha, quo koco Christus suffixus est, ad Olivarum montem, quo in coelos est assumptus, petransiit : corona vero speciem Iridis referens siguium apparens cir. cumambibás : et codem die visto eadem Constantio manifestata fuit; de qua ad imperatorem Constan- tium Cyrilli epistola, qua piissimum cum appellas, circumfertur. Quapropter Arianæ opinionis suspec- ctum ipsum Cyrillum calumniantur nonnulli, et consubstantialis vocem in catechesibus, quas ob visum vivificæ crucis portentum ad innumeræ mul- titudinis sacrum baptisma postulantis utilitatem explanavit, subticuisse causamtur. Falluntur autem et judicio peccant. Οportebat enim ex animi sim- plicitate potius quam aperto proposito Arianorum dolis in hæresim abductum imperatorem, gentilitate alioquin nondum plene abolita, piissimum nuncu- pare : et consubstantialis vocem plurimorum aures adhuc offendentem, et adversariorum controversi:s a sacro baptismale deferrituram ignaros, pra- terire decebat, et consubstantialis notitiam paris significatus vocabulis clarius exprimere : quod quidem a beato Cyrillo praestitum est, qui publica- tam Nicææ fidei normam ad verbum interpretatus, Deum verum de Deo vero prædicavit. annus primus. A. C. 345. Hoc anno erepto e vivis Eusebio, qui Cpolitanæ sedi impie præsederat, ad Julinm papam ét Constantem imperatorem Constantii frá- trem Athanasius ey Paulus Romam iterum profecti sunt. Mortuo siquidem Eusebio Cpolitana plebs Paulum in sedem reposuit.) Ariani ex adverso Ma- cedonium ordinaverunt, adeo ut civilis belli inter utriusque partes conflictus éxoriretur. Constantius, qui tunc Antiochiae degebat, hoc audito, Hermogeni magistre militum in Thraciam misso præcipit iti- nere aliquantisper deflectere, et Paulum ab Eccle- A. C. 348. -- - Antiochiæ episcopi Ariani Stephani C - -- VARIE LECTIONES, om. alii codd. A, Aust. extensum, vulg. vulg. om. Par. vulg. bs verba ex Ael Anastasio add. be. ante add. ex A. Par. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. - compellat, virum optimum : sicque ubi- que Christiana modestia, quoad patitur pietas, viros præcipue principes ac magistratus prosequi- tur. COMBEFis. Sozomenum disserentes, hunc lib. v, cap. et 4, D sic et Paulus Festum præsidem iniquissimum illum lib. It, cap. 24, Gallo mirum in Casarem designato, et in Syriam misso a patruele Constantio anno imperii sui decimo quarto: quibus Chronicon Alexandrinum suffragatur. Diem Pentecostes ipsius sacrum designat auctor, Maias nonas Chronicon præfatum, et Græcorum Menologium : illud addit boram diei lertiam. Dogmatum auctor Petavius, lib. De Trinitate, cap. 13, mum. et 11. Idem obiter videndus ejus-. dem lib. cap. 10, numero ; locum hic ab auctore citatum catechesim undecimam affirmat. præsentant codd. hic aptissima, significans quadam accommodatione, prudenti consilio ut viruni allice- ret, non offenderet, sic appellasse. Sic quoque sex- tam synodum in Constantem religiosani vindicavi ab importunis atque ineptis querelis Alberti Pighii : ne hic institui ex eo conjiciendum, quod hæc primus Constantii annis gesta luculenter exponat Baronius ad annum Christi 342, et Constantii mun. et maxime 48. Eusebii obitus num. asseritur. Historiam Pauli et Athanasii omuem ad annum præsentem relatam leges apud Socratem lib. n, cap. et seqq., et apud Sozonieuum, lib. m, cap. et seqq. Chronologiam uulam hic requi res. tierit, edisserit Baronius loco citato. dus cui equesires (23) Dubium illud clare discutit Theologicorum (20) Omissa vox οἰκονομικῶς, quam omnes re- (27) Historicam potius quam chronicam relatio- (28) Num Italiam semel et iterum Paulus repe (29) Qui memorato Sozomeno τὴν ἱππικὴν δύνα-

πάρεργον ποιήσασθαι, καὶ ἐκβαλεῖν " Παῦλον της Ἐκκλησίας· ὅπερ τοῦ Ἑρμογένους πληρῶσαι δοκι μάσαντος, ὁ δῆμος τὸν οἶκον αὐτοῦ ἐνέπρησεν, καὶ αὐτὸν Ἑρμογένην ἐν ἀπέκτεινεν, καὶ εἰς τὴν θάλασ σαν έρριψεν. Τοῦτο οὖν ὁ βασιλεὺς μαθὼν ἐξ ᾿Αν τιοχείας εἰς τὴν βασιλεύουσαν ήλασεν, καὶ τὸν Παῦ λων τοῦ θρόνου ἐκβαλών, Μακεδόνιον τέως οὐκ ἐνεθρίνισεν (30). Τότε ὀργιζόμενος διὰ τὸν το τοῦ Ερμογένους φόνον, τὴν πόλιν ἐζημίωσεν τέσσαρας μυριάδας ἄρτων ἡμερησίων οι (31), ἐκ τῶν δωρη- θέντων ὑπὸ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μυριάδων οκτώ. Τότε ὦν ὁ Παῦλος, ὡς προείρηται, πρὸς Ιούλιον ἦλθεν Ρώμης, καὶ ἐπανῆλθεν μετὰ γραμμάτων αὐτοῦ ἐν Κωνσταντινουπόλει. Ο δὲ Κωνστάντιος καὶ τότε ἐν Αντιοχείας διάγων, μαθὼν ὅτι τὸν Παῦλον ες Ιούλιος τῷ θρόνῳ ἀποκατέστησεν, καὶ σὲ ὀργισθείς, κελεύει Φιλίππῳ τῷ ὑπάρχῳ Παῦλον ἐκδιῶξαι “, καὶ Μακε δύνιον ἀντικαταστῆσαι τῷ θρόνῳ. Ὁ δὲ ἔπαρχος ψίσῳ τῶν γεγονότων εἰς Ερμογένην ἐκ διὰ τὸν Παῦ λον, εἰς τὸ κατὰ τὸν ο Ζεύξιππον λουτρόν μεταστει λάμενος (39) τὸν Παῦλον διὰ θυρίδος χαλάσας, εἰς Θεσσαλονίκην τε ἐξώρισεν, ὅθεν καὶ ὡρματο Μα κεδόνιον δὲ τῷ ἑαυτοῦ ὀχήματι ἀναλαβὼν, ἀποκατ έπησεν ὡς τύραννον τῆς Ἐκκλησίας ληστρικῶς, τῶν ὀρθοδόξων ἀντιστάντων ἐπὶ τοσοῦτον, ὡς ἀναι ρεθῆναι τρισχιλίους ἑκατὸν καὶ πεντήκοντα άνδρας· καὶ οὕτως τῆς Ἐκκλησίας Αρειανούς κρατῆσαι. Τότε καὶ ᾿Αθανασίῳ, θάνατον ἠπείλησεν Κωνστάντιος, ὅνπερ φοβηθείς, φυγὰς αὖθις τὴν Ῥώμην κατέλα- δεν παρ' αὐτὰ τὰ δὲ καὶ Παῦλος ἀπὸ Θεσσαλονίκης ι? καὶ προσελθόντες τῷ Κώνσταντι, τὰ κατ' αὐτοὺς διηγήσαντο. Ο δὲ Κώνστας ἐπαλγήσας τοῖς ἁγίοις, γράφει Κωνσταντίῳ τῷ ἀδελφῷ λυπούμενος, ἢ ἀποδοῦναι Παύλῳ καὶ ᾿Αθανασίῳ τοὺς ἰδίους θρό τους, ἢ πόλεμον ἀπειλῶν κινεῖν κατ' αὐτοῦ. Προετρέ ψατο δὲ αὐτὸν, καὶ τοῦ γενέσθαι σύνοδον ἐν Σαρδι χῇ ', ἐν ᾗ τῶν ἑσπερίων συνῆλθον ἐπίσκοποι τριακόσιοι (33), ἀνατολικοὶ δὲ τριάκοντα ἕξ. Οὗτοι τοῖς δυτικοῖς ἀντέπιπτον, αἰτοῦντες ἐξελασθῆναι πρότερον Αθανάσιον καὶ Παῦλον· ὁ δὲ Ὅσιος ὁ Κανδρούδης ἐπίσκοπος καὶ Πρωτογένης ὁ Σαρδι τῆς, οὐκ ἠνέσχοντο μὴ παρεῖναι τοὺς ἁγίους Αθα νάσιον καὶ Παῦλον. Τότε οἱ ἀνατολικοὶ ἐν Φιλίππου πόλει γενόμενοι, ἀναιδῶς τὸ ὁμοούσιον ἀνεθεμάτι. την. Οἱ δὲ ἐν Σαρδικῇ ὀρθόδοξοι το τὸν ὀρθὸν τῆς ἐν ήμε σε έπαρχος το πάραυτα. το ὀρθόδοξοι 1, ν ἐκβαλεῖν Α ἐκκαλεῖν Ερμογένη ημερησίων Α' εἰ Ρ:αίων τυίκ. ος Ιούλιος - Παῦλον Α Γ. καὶ σε ἐκδιώξαι ἡμελλον, και Α Γ. Ερμογένη κατὰ τὸν Α, κατὰ τὸ Σαλονίκη» Γ. το έρμεῖτο 1. Σερδικῇ 1. * ἐπίσκοποι Κονδρούδης : οθόδοξον ἐπίσκοπον ἐνθρονίζειν, Μακεδόνιον δὲ ἀναδείξαι τῆς πόλεως ἐπίσκοπον ὑπερ έθετο, Προσ ελθὼν εἰς δημόσιου λουτρόν όνομα Ζεύξιππος (περι ; μια φανὲς δὲ τοῦτο καὶ μέγιστον), μετεκαλέσατο· Απ Α CHRONOGRAPHIA. A sia regenda dimovere. Hermogene manus impo- B situm perficere satagente, populus tumultuatus do- mum ejus succendit, ipsumque Hermogenem interemptum in mare projecit. Ilæc cum Antiochiæ rescivisset imperator, regiam usbem repetit; et Paulum quidem episcopali throno dejecit, Mace- donium tamen in illum haud provexit. Tum verò ob Hermogenis cædem iratus, ex octoginta millibus panum, quos pater Constantinus singulos in dies distribui præceperat, quadragiuta millibus urbem maltavit. Tunc itaque Paulus, ut jam premissum, Julium Romanum episcopum convenit, et acceptis ab eo litteris Cpolim rediit. Quo percepto, Paulum nempe a Julio sedi su:e restitutum, Constantius Antiochiæ morain agens exarsit animis, et Paulum a Philippo præfecto jubet expelli, et Macedonium in ejus thronum subrogari. Præfectus rerum in Herinogenem Pauli causa patratarum memor, et similes pati veritus, ad balneum Zeuxippi de no- mine Paulum accersitum, et fenestra demissum, Thessalonicam, ex qua trabebat originem, in exsi- lium imperat deportari : Macedonium curru secum una vectum violenter intrusum velut Ecclesiæ tyran- num sede rursum locat episcopali, orthodoxis adec contra resistentibus, ut ad tria millia centum et quinquaginta virorum casa fuerint : atque ita de- nium ecclesiam obtinuerint Ariani. Eodem quoque tempore Athanasio mortem minatus est Constantius, cujus meta fugitivus iterum Romam contendit : C subindeque Thessalonica eo profectus est Paulus : qui Constantem convenientes, quæ passi fuerant, narraverunt. Constans sanctorum virorum vices dolens, ut erat morore commotus, Paulo et Atha- nasio suam caique sedem reddendam significat aut bellum indicendum fratri minatur : quinimo ut concilium Sardica congregaretur, litteris horta- fus est : ad quod ex Occiduis ter centum, ex Orien - talibus triginta sex convenerunt episcopi. Hi de Paulo et Athanasio ejiciendis facta in primis pos- tulatione, controversias cum Occidentalibus egere. Hosius vero Cordubensis et Protogènes Sardicensis episcopi viros sanctos Paulum atque Athanasium concilio non interesse minime patienter tolerabant. Tunc igitur Orientales Philippopolim seccdentes, D anathemate consubstantialis vocem impudenter VARIE LECTIONES. . et alii, e f vulg. b e. rbv add. ex A. om. om. b. Abe. « a e. vulg. f add. ex A. * du. alii. sic codd. omnes. vulg. JAC. GOARI copiæ commissæ, equestris militiæ magister, expo- gnil negotii sit colligitur. lib. n, cap. 10. tidianum congiarium panis. (32). Sozomenus, praefato lib. 1. cap. : NOTÆ. blica halnea (a Severo ædificata ait Cedrenus) quibus Zeuxippus nomen: illustre illud quidem atque am- plissimum opus est, accersit, etc. Idem Socrates lib. ii, cap. 12. Constantino difcatum lault Chronicon Alexandrinum in Constant., Origines (P. a Severo. Sozomenus, lib. iii, cap. 10. (30) Ex Socratis de Macedonio loquendi forma (34) Scribit Socrates, σιτηρέσιον ημερίσιον, ηκο- (35) Socrates, cap. 12; Theodoretus. lib. n, cap.7;

πάρεργον ποιήσασθαι, καὶ ἐκβαλεῖν " Παῦλον της Ἐκκλησίας· ὅπερ τοῦ Ἑρμογένους πληρῶσαι δοκι μάσαντος, ὁ δῆμος τὸν οἶκον αὐτοῦ ἐνέπρησεν, καὶ αὐτὸν Ἑρμογένην ἐν ἀπέκτεινεν, καὶ εἰς τὴν θάλασ σαν έρριψεν. Τοῦτο οὖν ὁ βασιλεὺς μαθὼν ἐξ ᾿Αν τιοχείας εἰς τὴν βασιλεύουσαν ήλασεν, καὶ τὸν Παῦ λων τοῦ θρόνου ἐκβαλών, Μακεδόνιον τέως οὐκ ἐνεθρίνισεν (30). Τότε ὀργιζόμενος διὰ τὸν το τοῦ Ερμογένους φόνον, τὴν πόλιν ἐζημίωσεν τέσσαρας μυριάδας ἄρτων ἡμερησίων οι (31), ἐκ τῶν δωρη- θέντων ὑπὸ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μυριάδων οκτώ. Τότε ὦν ὁ Παῦλος, ὡς προείρηται, πρὸς Ιούλιον ἦλθεν Ρώμης, καὶ ἐπανῆλθεν μετὰ γραμμάτων αὐτοῦ ἐν Κωνσταντινουπόλει. Ο δὲ Κωνστάντιος καὶ τότε ἐν Αντιοχείας διάγων, μαθὼν ὅτι τὸν Παῦλον ες Ιούλιος τῷ θρόνῳ ἀποκατέστησεν, καὶ σὲ ὀργισθείς, κελεύει Φιλίππῳ τῷ ὑπάρχῳ Παῦλον ἐκδιῶξαι “, καὶ Μακε δύνιον ἀντικαταστῆσαι τῷ θρόνῳ. Ὁ δὲ ἔπαρχος ψίσῳ τῶν γεγονότων εἰς Ερμογένην ἐκ διὰ τὸν Παῦ λον, εἰς τὸ κατὰ τὸν ο Ζεύξιππον λουτρόν μεταστει λάμενος (39) τὸν Παῦλον διὰ θυρίδος χαλάσας, εἰς Θεσσαλονίκην τε ἐξώρισεν, ὅθεν καὶ ὡρματο Μα κεδόνιον δὲ τῷ ἑαυτοῦ ὀχήματι ἀναλαβὼν, ἀποκατ έπησεν ὡς τύραννον τῆς Ἐκκλησίας ληστρικῶς, τῶν ὀρθοδόξων ἀντιστάντων ἐπὶ τοσοῦτον, ὡς ἀναι ρεθῆναι τρισχιλίους ἑκατὸν καὶ πεντήκοντα άνδρας· καὶ οὕτως τῆς Ἐκκλησίας Αρειανούς κρατῆσαι. Τότε καὶ ᾿Αθανασίῳ, θάνατον ἠπείλησεν Κωνστάντιος, ὅνπερ φοβηθείς, φυγὰς αὖθις τὴν Ῥώμην κατέλα- δεν παρ' αὐτὰ τὰ δὲ καὶ Παῦλος ἀπὸ Θεσσαλονίκης ι? καὶ προσελθόντες τῷ Κώνσταντι, τὰ κατ' αὐτοὺς διηγήσαντο. Ο δὲ Κώνστας ἐπαλγήσας τοῖς ἁγίοις, γράφει Κωνσταντίῳ τῷ ἀδελφῷ λυπούμενος, ἢ ἀποδοῦναι Παύλῳ καὶ ᾿Αθανασίῳ τοὺς ἰδίους θρό τους, ἢ πόλεμον ἀπειλῶν κινεῖν κατ' αὐτοῦ. Προετρέ ψατο δὲ αὐτὸν, καὶ τοῦ γενέσθαι σύνοδον ἐν Σαρδι χῇ ', ἐν ᾗ τῶν ἑσπερίων συνῆλθον ἐπίσκοποι τριακόσιοι (33), ἀνατολικοὶ δὲ τριάκοντα ἕξ. Οὗτοι τοῖς δυτικοῖς ἀντέπιπτον, αἰτοῦντες ἐξελασθῆναι πρότερον Αθανάσιον καὶ Παῦλον· ὁ δὲ Ὅσιος ὁ Κανδρούδης ἐπίσκοπος καὶ Πρωτογένης ὁ Σαρδι τῆς, οὐκ ἠνέσχοντο μὴ παρεῖναι τοὺς ἁγίους Αθα νάσιον καὶ Παῦλον. Τότε οἱ ἀνατολικοὶ ἐν Φιλίππου πόλει γενόμενοι, ἀναιδῶς τὸ ὁμοούσιον ἀνεθεμάτι. την. Οἱ δὲ ἐν Σαρδικῇ ὀρθόδοξοι το τὸν ὀρθὸν τῆς ἐν ήμε σε έπαρχος το πάραυτα. το ὀρθόδοξοι 1, ν ἐκβαλεῖν Α ἐκκαλεῖν Ερμογένη ημερησίων Α' εἰ Ρ:αίων τυίκ. ος Ιούλιος - Παῦλον Α Γ. καὶ σε ἐκδιώξαι ἡμελλον, και Α Γ. Ερμογένη κατὰ τὸν Α, κατὰ τὸ Σαλονίκη» Γ. το έρμεῖτο 1. Σερδικῇ 1. * ἐπίσκοποι Κονδρούδης : οθόδοξον ἐπίσκοπον ἐνθρονίζειν, Μακεδόνιον δὲ ἀναδείξαι τῆς πόλεως ἐπίσκοπον ὑπερ έθετο, Προσ ελθὼν εἰς δημόσιου λουτρόν όνομα Ζεύξιππος (περι ; μια φανὲς δὲ τοῦτο καὶ μέγιστον), μετεκαλέσατο· Απ Α CHRONOGRAPHIA. A sia regenda dimovere. Hermogene manus impo- B situm perficere satagente, populus tumultuatus do- mum ejus succendit, ipsumque Hermogenem interemptum in mare projecit. Ilæc cum Antiochiæ rescivisset imperator, regiam usbem repetit; et Paulum quidem episcopali throno dejecit, Mace- donium tamen in illum haud provexit. Tum verò ob Hermogenis cædem iratus, ex octoginta millibus panum, quos pater Constantinus singulos in dies distribui præceperat, quadragiuta millibus urbem maltavit. Tunc itaque Paulus, ut jam premissum, Julium Romanum episcopum convenit, et acceptis ab eo litteris Cpolim rediit. Quo percepto, Paulum nempe a Julio sedi su:e restitutum, Constantius Antiochiæ morain agens exarsit animis, et Paulum a Philippo præfecto jubet expelli, et Macedonium in ejus thronum subrogari. Præfectus rerum in Herinogenem Pauli causa patratarum memor, et similes pati veritus, ad balneum Zeuxippi de no- mine Paulum accersitum, et fenestra demissum, Thessalonicam, ex qua trabebat originem, in exsi- lium imperat deportari : Macedonium curru secum una vectum violenter intrusum velut Ecclesiæ tyran- num sede rursum locat episcopali, orthodoxis adec contra resistentibus, ut ad tria millia centum et quinquaginta virorum casa fuerint : atque ita de- nium ecclesiam obtinuerint Ariani. Eodem quoque tempore Athanasio mortem minatus est Constantius, cujus meta fugitivus iterum Romam contendit : C subindeque Thessalonica eo profectus est Paulus : qui Constantem convenientes, quæ passi fuerant, narraverunt. Constans sanctorum virorum vices dolens, ut erat morore commotus, Paulo et Atha- nasio suam caique sedem reddendam significat aut bellum indicendum fratri minatur : quinimo ut concilium Sardica congregaretur, litteris horta- fus est : ad quod ex Occiduis ter centum, ex Orien - talibus triginta sex convenerunt episcopi. Hi de Paulo et Athanasio ejiciendis facta in primis pos- tulatione, controversias cum Occidentalibus egere. Hosius vero Cordubensis et Protogènes Sardicensis episcopi viros sanctos Paulum atque Athanasium concilio non interesse minime patienter tolerabant. Tunc igitur Orientales Philippopolim seccdentes, D anathemate consubstantialis vocem impudenter VARIE LECTIONES. . et alii, e f vulg. b e. rbv add. ex A. om. om. b. Abe. « a e. vulg. f add. ex A. * du. alii. sic codd. omnes. vulg. JAC. GOARI copiæ commissæ, equestris militiæ magister, expo- gnil negotii sit colligitur. lib. n, cap. 10. tidianum congiarium panis. (32). Sozomenus, praefato lib. 1. cap. : NOTÆ. blica halnea (a Severo ædificata ait Cedrenus) quibus Zeuxippus nomen: illustre illud quidem atque am- plissimum opus est, accersit, etc. Idem Socrates lib. ii, cap. 12. Constantino difcatum lault Chronicon Alexandrinum in Constant., Origines (P. a Severo. Sozomenus, lib. iii, cap. 10. (30) Ex Socratis de Macedonio loquendi forma (34) Scribit Socrates, σιτηρέσιον ημερίσιον, ηκο- (35) Socrates, cap. 12; Theodoretus. lib. n, cap.7;

πάρεργον ποιήσασθαι, καὶ ἐκβαλεῖν " Παῦλον της Ἐκκλησίας· ὅπερ τοῦ Ἑρμογένους πληρῶσαι δοκι μάσαντος, ὁ δῆμος τὸν οἶκον αὐτοῦ ἐνέπρησεν, καὶ αὐτὸν Ἑρμογένην ἐν ἀπέκτεινεν, καὶ εἰς τὴν θάλασ σαν έρριψεν. Τοῦτο οὖν ὁ βασιλεὺς μαθὼν ἐξ ᾿Αν τιοχείας εἰς τὴν βασιλεύουσαν ήλασεν, καὶ τὸν Παῦ λων τοῦ θρόνου ἐκβαλών, Μακεδόνιον τέως οὐκ ἐνεθρίνισεν (30). Τότε ὀργιζόμενος διὰ τὸν το τοῦ Ερμογένους φόνον, τὴν πόλιν ἐζημίωσεν τέσσαρας μυριάδας ἄρτων ἡμερησίων οι (31), ἐκ τῶν δωρη- θέντων ὑπὸ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μυριάδων οκτώ. Τότε ὦν ὁ Παῦλος, ὡς προείρηται, πρὸς Ιούλιον ἦλθεν Ρώμης, καὶ ἐπανῆλθεν μετὰ γραμμάτων αὐτοῦ ἐν Κωνσταντινουπόλει. Ο δὲ Κωνστάντιος καὶ τότε ἐν Αντιοχείας διάγων, μαθὼν ὅτι τὸν Παῦλον ες Ιούλιος τῷ θρόνῳ ἀποκατέστησεν, καὶ σὲ ὀργισθείς, κελεύει Φιλίππῳ τῷ ὑπάρχῳ Παῦλον ἐκδιῶξαι “, καὶ Μακε δύνιον ἀντικαταστῆσαι τῷ θρόνῳ. Ὁ δὲ ἔπαρχος ψίσῳ τῶν γεγονότων εἰς Ερμογένην ἐκ διὰ τὸν Παῦ λον, εἰς τὸ κατὰ τὸν ο Ζεύξιππον λουτρόν μεταστει λάμενος (39) τὸν Παῦλον διὰ θυρίδος χαλάσας, εἰς Θεσσαλονίκην τε ἐξώρισεν, ὅθεν καὶ ὡρματο Μα κεδόνιον δὲ τῷ ἑαυτοῦ ὀχήματι ἀναλαβὼν, ἀποκατ έπησεν ὡς τύραννον τῆς Ἐκκλησίας ληστρικῶς, τῶν ὀρθοδόξων ἀντιστάντων ἐπὶ τοσοῦτον, ὡς ἀναι ρεθῆναι τρισχιλίους ἑκατὸν καὶ πεντήκοντα άνδρας· καὶ οὕτως τῆς Ἐκκλησίας Αρειανούς κρατῆσαι. Τότε καὶ ᾿Αθανασίῳ, θάνατον ἠπείλησεν Κωνστάντιος, ὅνπερ φοβηθείς, φυγὰς αὖθις τὴν Ῥώμην κατέλα- δεν παρ' αὐτὰ τὰ δὲ καὶ Παῦλος ἀπὸ Θεσσαλονίκης ι? καὶ προσελθόντες τῷ Κώνσταντι, τὰ κατ' αὐτοὺς διηγήσαντο. Ο δὲ Κώνστας ἐπαλγήσας τοῖς ἁγίοις, γράφει Κωνσταντίῳ τῷ ἀδελφῷ λυπούμενος, ἢ ἀποδοῦναι Παύλῳ καὶ ᾿Αθανασίῳ τοὺς ἰδίους θρό τους, ἢ πόλεμον ἀπειλῶν κινεῖν κατ' αὐτοῦ. Προετρέ ψατο δὲ αὐτὸν, καὶ τοῦ γενέσθαι σύνοδον ἐν Σαρδι χῇ ', ἐν ᾗ τῶν ἑσπερίων συνῆλθον ἐπίσκοποι τριακόσιοι (33), ἀνατολικοὶ δὲ τριάκοντα ἕξ. Οὗτοι τοῖς δυτικοῖς ἀντέπιπτον, αἰτοῦντες ἐξελασθῆναι πρότερον Αθανάσιον καὶ Παῦλον· ὁ δὲ Ὅσιος ὁ Κανδρούδης ἐπίσκοπος καὶ Πρωτογένης ὁ Σαρδι τῆς, οὐκ ἠνέσχοντο μὴ παρεῖναι τοὺς ἁγίους Αθα νάσιον καὶ Παῦλον. Τότε οἱ ἀνατολικοὶ ἐν Φιλίππου πόλει γενόμενοι, ἀναιδῶς τὸ ὁμοούσιον ἀνεθεμάτι. την. Οἱ δὲ ἐν Σαρδικῇ ὀρθόδοξοι το τὸν ὀρθὸν τῆς ἐν ήμε σε έπαρχος το πάραυτα. το ὀρθόδοξοι 1, ν ἐκβαλεῖν Α ἐκκαλεῖν Ερμογένη ημερησίων Α' εἰ Ρ:αίων τυίκ. ος Ιούλιος - Παῦλον Α Γ. καὶ σε ἐκδιώξαι ἡμελλον, και Α Γ. Ερμογένη κατὰ τὸν Α, κατὰ τὸ Σαλονίκη» Γ. το έρμεῖτο 1. Σερδικῇ 1. * ἐπίσκοποι Κονδρούδης : οθόδοξον ἐπίσκοπον ἐνθρονίζειν, Μακεδόνιον δὲ ἀναδείξαι τῆς πόλεως ἐπίσκοπον ὑπερ έθετο, Προσ ελθὼν εἰς δημόσιου λουτρόν όνομα Ζεύξιππος (περι ; μια φανὲς δὲ τοῦτο καὶ μέγιστον), μετεκαλέσατο· Απ Α CHRONOGRAPHIA. A sia regenda dimovere. Hermogene manus impo- B situm perficere satagente, populus tumultuatus do- mum ejus succendit, ipsumque Hermogenem interemptum in mare projecit. Ilæc cum Antiochiæ rescivisset imperator, regiam usbem repetit; et Paulum quidem episcopali throno dejecit, Mace- donium tamen in illum haud provexit. Tum verò ob Hermogenis cædem iratus, ex octoginta millibus panum, quos pater Constantinus singulos in dies distribui præceperat, quadragiuta millibus urbem maltavit. Tunc itaque Paulus, ut jam premissum, Julium Romanum episcopum convenit, et acceptis ab eo litteris Cpolim rediit. Quo percepto, Paulum nempe a Julio sedi su:e restitutum, Constantius Antiochiæ morain agens exarsit animis, et Paulum a Philippo præfecto jubet expelli, et Macedonium in ejus thronum subrogari. Præfectus rerum in Herinogenem Pauli causa patratarum memor, et similes pati veritus, ad balneum Zeuxippi de no- mine Paulum accersitum, et fenestra demissum, Thessalonicam, ex qua trabebat originem, in exsi- lium imperat deportari : Macedonium curru secum una vectum violenter intrusum velut Ecclesiæ tyran- num sede rursum locat episcopali, orthodoxis adec contra resistentibus, ut ad tria millia centum et quinquaginta virorum casa fuerint : atque ita de- nium ecclesiam obtinuerint Ariani. Eodem quoque tempore Athanasio mortem minatus est Constantius, cujus meta fugitivus iterum Romam contendit : C subindeque Thessalonica eo profectus est Paulus : qui Constantem convenientes, quæ passi fuerant, narraverunt. Constans sanctorum virorum vices dolens, ut erat morore commotus, Paulo et Atha- nasio suam caique sedem reddendam significat aut bellum indicendum fratri minatur : quinimo ut concilium Sardica congregaretur, litteris horta- fus est : ad quod ex Occiduis ter centum, ex Orien - talibus triginta sex convenerunt episcopi. Hi de Paulo et Athanasio ejiciendis facta in primis pos- tulatione, controversias cum Occidentalibus egere. Hosius vero Cordubensis et Protogènes Sardicensis episcopi viros sanctos Paulum atque Athanasium concilio non interesse minime patienter tolerabant. Tunc igitur Orientales Philippopolim seccdentes, D anathemate consubstantialis vocem impudenter VARIE LECTIONES. . et alii, e f vulg. b e. rbv add. ex A. om. om. b. Abe. « a e. vulg. f add. ex A. * du. alii. sic codd. omnes. vulg. JAC. GOARI copiæ commissæ, equestris militiæ magister, expo- gnil negotii sit colligitur. lib. n, cap. 10. tidianum congiarium panis. (32). Sozomenus, praefato lib. 1. cap. : NOTÆ. blica halnea (a Severo ædificata ait Cedrenus) quibus Zeuxippus nomen: illustre illud quidem atque am- plissimum opus est, accersit, etc. Idem Socrates lib. ii, cap. 12. Constantino difcatum lault Chronicon Alexandrinum in Constant., Origines (P. a Severo. Sozomenus, lib. iii, cap. 10. (30) Ex Socratis de Macedonio loquendi forma (34) Scribit Socrates, σιτηρέσιον ημερίσιον, ηκο- (35) Socrates, cap. 12; Theodoretus. lib. n, cap.7;

πάρεργον ποιήσασθαι, καὶ ἐκβαλεῖν " Παῦλον της Ἐκκλησίας· ὅπερ τοῦ Ἑρμογένους πληρῶσαι δοκι μάσαντος, ὁ δῆμος τὸν οἶκον αὐτοῦ ἐνέπρησεν, καὶ αὐτὸν Ἑρμογένην ἐν ἀπέκτεινεν, καὶ εἰς τὴν θάλασ σαν έρριψεν. Τοῦτο οὖν ὁ βασιλεὺς μαθὼν ἐξ ᾿Αν τιοχείας εἰς τὴν βασιλεύουσαν ήλασεν, καὶ τὸν Παῦ λων τοῦ θρόνου ἐκβαλών, Μακεδόνιον τέως οὐκ ἐνεθρίνισεν (30). Τότε ὀργιζόμενος διὰ τὸν το τοῦ Ερμογένους φόνον, τὴν πόλιν ἐζημίωσεν τέσσαρας μυριάδας ἄρτων ἡμερησίων οι (31), ἐκ τῶν δωρη- θέντων ὑπὸ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μυριάδων οκτώ. Τότε ὦν ὁ Παῦλος, ὡς προείρηται, πρὸς Ιούλιον ἦλθεν Ρώμης, καὶ ἐπανῆλθεν μετὰ γραμμάτων αὐτοῦ ἐν Κωνσταντινουπόλει. Ο δὲ Κωνστάντιος καὶ τότε ἐν Αντιοχείας διάγων, μαθὼν ὅτι τὸν Παῦλον ες Ιούλιος τῷ θρόνῳ ἀποκατέστησεν, καὶ σὲ ὀργισθείς, κελεύει Φιλίππῳ τῷ ὑπάρχῳ Παῦλον ἐκδιῶξαι “, καὶ Μακε δύνιον ἀντικαταστῆσαι τῷ θρόνῳ. Ὁ δὲ ἔπαρχος ψίσῳ τῶν γεγονότων εἰς Ερμογένην ἐκ διὰ τὸν Παῦ λον, εἰς τὸ κατὰ τὸν ο Ζεύξιππον λουτρόν μεταστει λάμενος (39) τὸν Παῦλον διὰ θυρίδος χαλάσας, εἰς Θεσσαλονίκην τε ἐξώρισεν, ὅθεν καὶ ὡρματο Μα κεδόνιον δὲ τῷ ἑαυτοῦ ὀχήματι ἀναλαβὼν, ἀποκατ έπησεν ὡς τύραννον τῆς Ἐκκλησίας ληστρικῶς, τῶν ὀρθοδόξων ἀντιστάντων ἐπὶ τοσοῦτον, ὡς ἀναι ρεθῆναι τρισχιλίους ἑκατὸν καὶ πεντήκοντα άνδρας· καὶ οὕτως τῆς Ἐκκλησίας Αρειανούς κρατῆσαι. Τότε καὶ ᾿Αθανασίῳ, θάνατον ἠπείλησεν Κωνστάντιος, ὅνπερ φοβηθείς, φυγὰς αὖθις τὴν Ῥώμην κατέλα- δεν παρ' αὐτὰ τὰ δὲ καὶ Παῦλος ἀπὸ Θεσσαλονίκης ι? καὶ προσελθόντες τῷ Κώνσταντι, τὰ κατ' αὐτοὺς διηγήσαντο. Ο δὲ Κώνστας ἐπαλγήσας τοῖς ἁγίοις, γράφει Κωνσταντίῳ τῷ ἀδελφῷ λυπούμενος, ἢ ἀποδοῦναι Παύλῳ καὶ ᾿Αθανασίῳ τοὺς ἰδίους θρό τους, ἢ πόλεμον ἀπειλῶν κινεῖν κατ' αὐτοῦ. Προετρέ ψατο δὲ αὐτὸν, καὶ τοῦ γενέσθαι σύνοδον ἐν Σαρδι χῇ ', ἐν ᾗ τῶν ἑσπερίων συνῆλθον ἐπίσκοποι τριακόσιοι (33), ἀνατολικοὶ δὲ τριάκοντα ἕξ. Οὗτοι τοῖς δυτικοῖς ἀντέπιπτον, αἰτοῦντες ἐξελασθῆναι πρότερον Αθανάσιον καὶ Παῦλον· ὁ δὲ Ὅσιος ὁ Κανδρούδης ἐπίσκοπος καὶ Πρωτογένης ὁ Σαρδι τῆς, οὐκ ἠνέσχοντο μὴ παρεῖναι τοὺς ἁγίους Αθα νάσιον καὶ Παῦλον. Τότε οἱ ἀνατολικοὶ ἐν Φιλίππου πόλει γενόμενοι, ἀναιδῶς τὸ ὁμοούσιον ἀνεθεμάτι. την. Οἱ δὲ ἐν Σαρδικῇ ὀρθόδοξοι το τὸν ὀρθὸν τῆς ἐν ήμε σε έπαρχος το πάραυτα. το ὀρθόδοξοι 1, ν ἐκβαλεῖν Α ἐκκαλεῖν Ερμογένη ημερησίων Α' εἰ Ρ:αίων τυίκ. ος Ιούλιος - Παῦλον Α Γ. καὶ σε ἐκδιώξαι ἡμελλον, και Α Γ. Ερμογένη κατὰ τὸν Α, κατὰ τὸ Σαλονίκη» Γ. το έρμεῖτο 1. Σερδικῇ 1. * ἐπίσκοποι Κονδρούδης : οθόδοξον ἐπίσκοπον ἐνθρονίζειν, Μακεδόνιον δὲ ἀναδείξαι τῆς πόλεως ἐπίσκοπον ὑπερ έθετο, Προσ ελθὼν εἰς δημόσιου λουτρόν όνομα Ζεύξιππος (περι ; μια φανὲς δὲ τοῦτο καὶ μέγιστον), μετεκαλέσατο· Απ Α CHRONOGRAPHIA. A sia regenda dimovere. Hermogene manus impo- B situm perficere satagente, populus tumultuatus do- mum ejus succendit, ipsumque Hermogenem interemptum in mare projecit. Ilæc cum Antiochiæ rescivisset imperator, regiam usbem repetit; et Paulum quidem episcopali throno dejecit, Mace- donium tamen in illum haud provexit. Tum verò ob Hermogenis cædem iratus, ex octoginta millibus panum, quos pater Constantinus singulos in dies distribui præceperat, quadragiuta millibus urbem maltavit. Tunc itaque Paulus, ut jam premissum, Julium Romanum episcopum convenit, et acceptis ab eo litteris Cpolim rediit. Quo percepto, Paulum nempe a Julio sedi su:e restitutum, Constantius Antiochiæ morain agens exarsit animis, et Paulum a Philippo præfecto jubet expelli, et Macedonium in ejus thronum subrogari. Præfectus rerum in Herinogenem Pauli causa patratarum memor, et similes pati veritus, ad balneum Zeuxippi de no- mine Paulum accersitum, et fenestra demissum, Thessalonicam, ex qua trabebat originem, in exsi- lium imperat deportari : Macedonium curru secum una vectum violenter intrusum velut Ecclesiæ tyran- num sede rursum locat episcopali, orthodoxis adec contra resistentibus, ut ad tria millia centum et quinquaginta virorum casa fuerint : atque ita de- nium ecclesiam obtinuerint Ariani. Eodem quoque tempore Athanasio mortem minatus est Constantius, cujus meta fugitivus iterum Romam contendit : C subindeque Thessalonica eo profectus est Paulus : qui Constantem convenientes, quæ passi fuerant, narraverunt. Constans sanctorum virorum vices dolens, ut erat morore commotus, Paulo et Atha- nasio suam caique sedem reddendam significat aut bellum indicendum fratri minatur : quinimo ut concilium Sardica congregaretur, litteris horta- fus est : ad quod ex Occiduis ter centum, ex Orien - talibus triginta sex convenerunt episcopi. Hi de Paulo et Athanasio ejiciendis facta in primis pos- tulatione, controversias cum Occidentalibus egere. Hosius vero Cordubensis et Protogènes Sardicensis episcopi viros sanctos Paulum atque Athanasium concilio non interesse minime patienter tolerabant. Tunc igitur Orientales Philippopolim seccdentes, D anathemate consubstantialis vocem impudenter VARIE LECTIONES. . et alii, e f vulg. b e. rbv add. ex A. om. om. b. Abe. « a e. vulg. f add. ex A. * du. alii. sic codd. omnes. vulg. JAC. GOARI copiæ commissæ, equestris militiæ magister, expo- gnil negotii sit colligitur. lib. n, cap. 10. tidianum congiarium panis. (32). Sozomenus, praefato lib. 1. cap. : NOTÆ. blica halnea (a Severo ædificata ait Cedrenus) quibus Zeuxippus nomen: illustre illud quidem atque am- plissimum opus est, accersit, etc. Idem Socrates lib. ii, cap. 12. Constantino difcatum lault Chronicon Alexandrinum in Constant., Origines (P. a Severo. Sozomenus, lib. iii, cap. 10. (30) Ex Socratis de Macedonio loquendi forma (34) Scribit Socrates, σιτηρέσιον ημερίσιον, ηκο- (35) Socrates, cap. 12; Theodoretus. lib. n, cap.7;

Α Νικαίᾳ πίστεως ὅρον ἐκύρωσαν, τὸ ἀνόμοιον ἀναθε Β. και 4. ματίσαντες· ἀποδεδώκας: δὲ καὶ τοὺς θρόνους Αθα- νασίῳ καὶ Παύλῳ καὶ Μαρκέλλῳ τῷ ᾿Αγκύρας ὁμο λογοῦντι τὸ ὁμοούσιον καὶ ἀπολογουμένῳ μὴ ἐννοεῖσθαι τὰ συγγραφέντα αὐτῷ τοῖς διαβάλλουσιν αὐτόν. Οὕτω τῆς ἐν Σαρδικῇ συνόδου πραξάσης το κατὰ τῶν ἀπο- διαστάντων ἀνατολικῶν καὶ κυρωσάσης τὸ ὁμοού στον, Κωνστάντιος δῆθεν ᾿Αθανάσιον καὶ Παῦλον ἐν τίμως ἐδέξατο, καὶ τοὺς ἰδίους θρόνους ἀποδέδωκεν καὶ οὕτως ᾿Αθανάσιος ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ ἦλθεν, καὶ ἐδέχθη " μετὰ χαρᾶς μεγάλης; ἐξώσας Γεώργιον τὸν Αρειανόν. Μαγνεντίου δὲ ἐν Γαλλίαις τυραννήσαντος (38) καὶ Κώνστακτα τὸν εὐσεβῆ ἀνελόντος, Κωνστάντιος ὁ το Αύγουστος διατρίβων ἐν Ἀντιοχείᾳ καὶ μαθών, παρευθὺ τὸν Παῦλον ἀποστείλας τῆς πόλεως ἐξ- ώρισεν ἐν Κουκουσῷ· κἀκεῖ ὑπὸ ᾿Αρειανῶν ἀναιρεῖ ται. Και τότε Μακεδόνιος τοῦ θρόνου ἀντιλαμβάνε- ται 80. Κωνστάντιος δὲ κατὰ Μαγνεντίου ἐπὶ τὴν Ἰταλίαν ἐξώρμησεν δ'. Ἡ δὲ σύγκλητος ἐν Ῥώμῃ Νετοτιανὸν ἐνδύσασα (55) κατὰ Μαγνεντίου ἀπέλυ- σεν 69. "Ος συμβαλὼν τῷ Μαγνεντίῳ ἐν Ῥώμῃ ἀναι ρεῖται, ὑπ' αὐτοῦ βασιλεύσας μῆνας τρεῖς. Πρὶν σε ἢ δὲ φθάσαι ἀπελθεῖν τὸν βασιλέα ἐν Ῥώμῃ, Κων σταντίνα (50), ἡ καὶ Ἑλένη, ἡ Κωνσταντίου ἀδελφὴ ἀνηγόρευσε Βρεττανίωνα εἰς βασιλέα ἄνδρα ἔντιμον, καὶ ἀντέστησε ο τῷ Μαγνεντίῳ πρὸς τὴν μάχην. Φθάσας δὲ Κωνστάντιος ἐν Ῥώμῃ, καὶ ἀποδεξάμε- γος τὸν Βρεττανίωνα μετὰ πολλῆς τιμῆς, ἐπολέμη σαν ἄμφω τὸν Μαγιέντιον περὶ Μούρσαν (37). Και ἡττηθεὶς ὁ Μαγνέντιος ἔφυγεν ἐπὶ τὴν Ἰταλίαν. Πολλάκις δὲ ὑπὸ τῶν στρατιωτῶν Κωνσταντίου που λεμηθείς, συμβαλών " τῷ Σελεύκῳ (38) καὶ ἡττη- θεὶς, ἔφυγεν εἰς Λουγδοῦνον· καὶ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ πρῶτον σφάξας, καὶ τὴν ἰδίαν μητέρα, ὕστερον καὶ ἑαυτὸν ἀνήλωσεν· καὶ Δηκέντιος " Καίσαρ ὁ τούτου ἀδελφὸς ἀγχόνῃ ἐχρήσατο. Τότε καὶ Σιλβανός τυραννήσας ἐν Γαλλίαις ἀνα ῃρέθη ὑπὸ τῶν στρατιωτῶν Κωνσταντίου. Ἐλθὼν δὲ ἐν Ῥώμῃ Κωνστάντιος (30) εἰσῆλθεν μετὰ πολλῆς το παραταςάσης Α. " ἀπεδέχθη υ. ο Κώνσταντα Α, Κώνσταν μ. * ἐπιλαμβάνε- κι εξώρμησεν Α, εξόρμησεν ἀπέχυσεν Γ. πρὶν ἢ δὲ φθάσαι ἀπελθεῖν Α 2, πρὶν ἶδε φθάσαι καὶ ἀπ. Οι αντέστησε Α, ανέστησε ε Μοῦσαν τα συμβαλών. Δ, συμβάλλων Δηκέντιος] δικαίως Α, Δικαίτιος Γ. στον. βασιλεύ σας, νὴ δὲ φθάσαι καὶ ἀπελθεῖν τὸν βασιλέα ἐν Ρώμῃ Κωνσταντίνα. Μεντεσέλευκον Κωνστάντιος Αύγουστος εἰς τὴν ἑαυτοῦ εἰκο σκετηρίδα μετά πολλῆς φαντασίας καὶ παρατάξεως εἰσῆλθεν ἐν Ῥώμη - συνεισῆλθεν δὲ αὐτῷ καὶ ἡ για νὴ αὐτοῦ Εὐσέβεια ἡ βασίλισσα, καὶ ἐποίησαν ἡμέρας ιδ' ἐν τῇ Ῥώμη. THEOPHANIS damnaverunt : qui vero Sardica remanserunt, re- clam et sanam recteque et sane prolatam Nicææ definitionem, Anomœorum repudiata sententia, &r- mavere : tum demum Paulo et Athanasio, necnon Marcello Ancyræ præsuli scripta sua ab accusato- ribus nusquam intellecta causanti, et consubstan- tialis fidem profitenti, ablatas sedes restituerunt. Ita Sardicensis synodus adversus Orientales, qui se separaverant, consubstantialis firmato dogmate, / sancivit. Post hoc Constantius Athanasio Pau- loque cum honore susceptis proprios reddidit thro- nos : et in hunc modum Alexandriam repetiit Athanasius, et Georgio Ariano depulso, ipse est. Magnentio vero tyrannidem in Galliis exercente, et Constante religioso principe ab eo sublato, Constantius Augustus tunc temporis Antiochiæ de- gens, de his certior factus, datis confestim litteris Paulum urbe regia jussit Cucusum exsulem agi : ubi ab Arianis mortem recepit: et mox thronum occu- pavit Macedonius. Constantius autem. Magnentium debellaturus, in Italiam profectus est. Romanus porro senatus Nepotianum Cæsareis insignihus or- natum in expeditionem adversus Magnentium mi- sit. Qui cum Magnentio congressus Romæ mense imperii tertio ab ipso interemptus est, priusquam Romam appelleret Constantius. Constantina, quæ et Helena, Constanţii soror, Bretannionem bonora- tum et illustrem virumi renuntiavit imperatorem : eumque in bello contra Magnentium opposuit. Constantius autem Romam ingressus, Bretannio- nem maximis ornavit honoribus, unaque cuin ipso ad Mursam Magnentium aggreditur. Victus Magnentius remeat fugitivus in Italiam. Demum repetitis praeliis fatigalis et superatus, renovata ad montem Seleucum pugna fractus penitus, fuga Lugdunum appulit, ibique fratre primum interfecto et propriæ matri pari nece illata, postremo sibi ipsi conscivit lethum : tandemque Decentius Caesar ejus frater laqueo vitam finivit. Ea tempestate Silvanus tyrannidem arripere mo- litus, a Constantii militibus neci traditur. Con- stantinus autem ingenti cum ostentatione et appa- C communi civium lætantium applausu receptus VARIE LECTIONES. vulg. add. ex A. · vulg. vulg. vulg. e l vulg. JAC. GOARI NOTÆ. stantii et seqq. Socrates lib. 11, cap. 10, Sozo- memnis, lib. 1. cap. 6. Purpura ac regalibus insignibus induium Nepotianum, adversus Magnentium misit. Ut vere imperator, non Cæsar tantum creatus fuerit, ut sonant verba interpr. Tribus mensibus imperio functus, ait auctor, occiditur CowBEris. CoNBEFIS. Οuae sunt valde plata : ut jam exsti- flu Nepoliano, ante Constantii adventum, cjus loco neretur. Ip. ger in Eusebium pag. 233. tan et miscellam secutus. habet o zomenos. (39). Ita Chronicon Alexandrinum, germanis verbis "anno Constantii 20, quod evitto (54) Hieronymus in Chronico ad annum Con- D creatus sit Bretannio, qui et ipse Magnentio oppo- (35) Aliquanto post, ἐνέδυσε Θεοδόσιον. Αύγου (56) Sic cumn Barb. etc. distingue, et corrige : πρι (37) De Mursa Pannoniæ oppido legendus Scali- (38) Montem Seleucum verti, Historiam triparti

φαντασίας καὶ παρατάξεως, όνομασθεὶς ὑπὲρ τοὺς πρὸ ἑαυτοῦ βασιλεῖς. Συνῆλθεν δὲ αὐτῷ καὶ ἡ γυνὴ αὐτοῦ Εὐσεβία, καὶ ἐποίησεν δεκατέσσαρας οι ἡμέρας ἐν τῇ Ῥώμῃ. Εξελθὼν δὲ ἐν τῷ Τριβουναλίῳ Κάμπῳ (40), καὶ στὰς ἐφ' ὕψους συμπαρόντος αὐτῷ τοῦ στρατοπέδου καὶ τοῦ Βρεττανίωνος, εδημηγόρει πείθων τὸν λαὸν, ἀκόλουθον εἶναι τῆς βασιλείας, καὶ τὴν ἐξουσίαν ὑπάρχειν " (41) τῷ ἐκ προγόνων βασι- λέων διαδεξαμένῳ ταύτην, συμφέρειν τα τῷ λαῷ κ καὶ τῷ κοινῷ ὑπὸ μίαν ἐξουσίαν διοικεῖσθαι τὰ δη- μόσια, καὶ ὅσα δε τούτοις ἀκόλουθα. Τότε ἀποδύσας τὸν Βρεττανίωνα βασιλεύσαντα μήνας δέκα κατ' αὐ τὴν τὴν ὥραν τραπέζης αὐτῷ πρὸς ἐστίασιν ἐκοι νώνησεν· καὶ μετὰ πάσης τιμῆς καὶ δορυφορίας. καὶ πολλῶν χαρισμάτων ἐν Προύσῃ τῆς Βιθυνίας ἀπέστειλεν. Χριστιανὸς δὲ ἂν τῇ ἐκκλησίᾳ ἐσχόλα. ζεν, καὶ πολλὰς ἐλεημοσύνας ἐποίει εἰς τοὺς πένη- τας· ἐτίμα δὲ καὶ τοὺς ἱερεῖς ἕως ἡμέρας τελευ- τῆς ἐ' αὐτοῦ. Ὁ δὲ Κωνστάντιος ἐπιστρέψας εἰς τὸ Βυζάντιον (42), καὶ παρακληθεὶς ὑπὸ Εὐσεβίας τῆς Ιδέας γυναικός, Ἰουλιανὸν τὸν ἀδελφὸν Γάλλου ἐκ τῆς φυλακῆς ἐξαγαγών Καίσαρα προβάλλεται, καὶ εἰς Γαλλίας ἐκπέμπει ζεύξας αὐτῷ πρὸς γάμον καὶ τὴν Ιδίαν ἀδελφὴν Ελένην τὴν καὶ Κωνσταντίαν. པ " Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει καὶ Ἰούλιος ὁ πάππας (45) ἐν Ρώμῃ ἐκοιμήθη, καὶ ἐχειροτονήθη ἀντ᾿ αὐτοῦ Δι βέριος ἀνὴρ τὰ πάντα θαυμαστὸς καὶ ὀρθόδοξος. Οἱ δὲ 'Αρειανοὶ τὸν βασιλέα κατὰ ᾿Αθανασίου οὕτω να Ο τοὺς Δ, τοῦ δεκατεσσέρεις να υπάρχειν Α, ὑπάρχοντι ὃς ἐστίαν δορυφορίας Α. δωριο. Η τῷ λαῷ π. οι καὶ ὅσα Α, καὶ τὰ σε ἕως τῆς τελευτῆς 2. ** οι αὐτοῦ Α. ε, ίωση. Γ, δωροφορίας τριβουναλίῳ κάμπῳ, καὶ στὰς ἐφ᾽ ὕψους, CHRONOGRAPHIA. A ratu bellico Romam ingressus, laudibus supra om. B nes retro imperatores cumulatus est. Una cum ipso conjux Eusebia urbem ingressa, quatuordecim in ea dies egit. Hinc ad Tribunalium campum pro- fectus, et astante exercitu et Bretannione sugge- stum altiorem conscendens, allocutione ad populum et milites habita, ut imperium colerent ac majestati submissi obsequerentur, suadebat : a majoribus et avis imperatoribus potestatem acceptam sibi adesse, ab uno principe publicas res administrari populo et communi utilitati conducere, et id genus similia. Quocirca Bretannionem decem a mensibus socium imperii factum eadem bora dignitatis insi- gnibus exuium, convivani ad mensam excepit: quem deinde magnis honoribus auctum Prusam Bithyniæ ablegavit. Cum vero Christiano ritu esset initiatus, ccclesiarum cultui indulgebat assiduus, et erga pauperes erogatis eleemosynis liberalem, erga sacerdotes ad ultimum usque vitæ diem sese cultorem devolum exhibebat. Constantius vero Byzantium reversus, Eusebiæ conjugis precibus sollicitatus, Julianum Galli fratrem eductum e cu- stodia Caesarem designat, et propria sorore Helena, cui nomen etiam Constantia fuit, in matrimonium copulata, mittit in Gallias. Eodem etiam anno Julius papa Romæ diem suum obiit et Liberius, vir per omnia mirandus et recta in Deum &de præstans, in ejus locum est promotus. Ariani porro imperatorem in Athanasium adeo VARIÆ LECTIONES. νulg. " Par. vulg. b. " vulg. vulg. a. JAC. GOARI NOTE Magnentio Entvliov inszekely noμnny, triumphum C et vicennalia simul agere contigit. Describit trium- phum Marcellinus comes lib, xvI. có hai con. A. sự xót ret, qui a mujoribus hæreditario veluti jure illam susce- pisset, etc. COMBEFIS. Byzantium, cum adhuc Italiæ limitibus post trium- phum Romæ actum detineretur. Marcellinus lib, xv : Et hæc quidem Romæ agebantur. Constan- tinum vero exagitabant assidui nuntii deploratas Gallias indicantes, nallo renitente ad internecionem Barbaris vastantibus universa: æstuansque diu qua rin propulsaret ærumnas, ipse in Italia residens, at cupiebat (periculosum etenim existimabat se in par- tem contrudere longe dimotamı), reperit tandem consi- lium rectum et Julianum patruelem fratrem, haud ita dudum ab Achaico tractu accitum, etiam tum pulliatum, in societatem imperti asciscere cogitabat. Revocanda in memoriam quæ de Juliani custodia superius adnotata. Post aulicorum obtentas adn- peratores, et in campo e tribunali allocutos pro- dont historiæ, et quibus allocutiones hujusmodi impressæ sunt, numismata repræsentant. Marcelli- nus, lib xv: Cum venisset accitus (Julianus) prædi- cto die, advocato omni, quod aderal commilitio, tribunali ad altiorem suggestum erecto, quod aquila circumdederunt, et signa Augustus inscendens. Et V: Progressus in campum tribunal ascendit, oratione inip. destinaturus. Et XX1 : Omnes centu- rias, manipulos, cohortes in concionem vocarit, con- cinentibus tubis: oppletoque multitudinis campo, ut cam ad firmanda promptius adigeret imperala, tribu- mali celso sistens, stipa'oque solito densius, hæc prosecutus est. Hæc itaque verba, ¿À déclationes, subdit: Queis adnitentibus obstinate oppo- id milii sonant, progressus in campum, quo e suggestu D ginqua pertimescens, an pro'natica prudentia con- milites alloqueretur, jamque excelso tribunali stans, etc., motum quippe antiqua particula quie- tis tv exprimunt recentiores Græci. Locus etiam allocutionis tribunalis campers potuit auctori bar- bare dici apud quem bæc circa Brittanionem in lilyrico, non Roniæ intelligenda gesta. Ad Socra- tis enim et Sozomeni Brittanionis exauctorationem referentium, illius lib. u, istius lib. iv,cap. mentem, Theophanis sensus accommodandus. ™, ex imperii rationibus esse, ut et potestas illi ccdc- nehat se sola regina, incertum, migrationem ad lon- sulens in commune, omnibusque memorans anteponi debere propinquum, etc. ad imperium placuit Julia- num assumere. Ante tres porro vel quatuor annos hæc actitata monet idem Marcellinus in sequenti- bus Hare die octavo Iduum Novemb. gesta sunt, cum Arbelionem consulem annus haberet et Lollin- Am anno Constantii 18, vel secundum alios 19. pag. scripta repetat Theophanes anno Damasi quinto, nisi deceptum asseram, fateor me he scire. (42) Mente nimirum reditum parans versus (40) Ad milites nonnunquam verba fecisse inı- (44) Sic Vat., Barb., Peyr., etc., plana satis litte- (43) Cur Julii anortom ascribat, et de Athanasio

παρέπεισαν ὡς κεφαλικὴν αὐτῷ τιμωρίαν ἐποψη- φίσασθαι. ᾿Αλλὰ οἱ καὶ τότε φυγῇ ὁ ἅγιος τὴν σωτη- ρίαν ἐπραγματεύσατο 10. - Α. Μ. 5850. — Κωνσταντινουπόλεως ἐπισκόπου Μακεδονίου ἔτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει σεισμοῦ μεγάλου γενομένου (44) ἐν Νικομηδείᾳ περὶ ὥραν τρίτην νυκτερινὴν τὴν πό λιν κατέλαβεν ", καὶ πλήθη πολλὰ διέφθειρεν συν- απώλετο δὲ καὶ ὁ ἐπίσκοπος τῆς πόλεως Κεκρό- πιος. τίου ἔτος α'. - Αντιοχείας ἐπισκόπου Λεον Κωνσταντινουπόλεως ἐπισκόπου Ευδοξίου ἔτος α',. ἐκβληθέντος Μακεδονίου - Μακεδονίου τοίνυν τυραννικώς (45) τὸν θρόνον Κωνσταντινουπόλεως κατέχοντος, μετ ἡγαγεν τὸ σῶμα τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου εἰς τὸν ἅγιον Ακάκιον ἀπὸ τῶν Αγίων Αποστόλων, ετώ- σιν * προφασιζόμενος τοῦ ναοῦ. Τοῦ δὲ λαοῦ κω- λύοντος φόνος γέγονε πολύς, ὥστε πληρωθῆναι τὸ φρέαρ (46) καὶ τὴν αὐλὴν τοῦ μαρτυρίου αἱμάτων καὶ τὰς περικειμένας • πλατείας· ὅπερ γνοὺς ὁ Κων- στάντιος, ἠγανάκτησε κατὰ Μακεδονίου, καὶ τοῦτον καθαιρεθῆναι κελεύσας, Εὐδόξιον ἀντικατέστησεν, μείζονι κακῷ μέγα κακὸν ἀμειψάμενος. . Τούτῳ τῷ ἔτε: Πέρσαι Βεδζακδι * καλούμενον (47) κάστρον παρέλαβον Κωνστάντιος δὲ ἀκηκοώς, ὡς ο Ἰουλιανὸς ἐν Γαλλίαις ἐν πολέμοις εὐδοκιμήσας ὑπὸ τ τοῦ στρατοῦ βασιλεὺς ἀνηγορεύθη, ἐν ᾿Αντιοχείας δι άγων (48) διὰ τὸν Περσικόν πόλεμον, ἐξώρμησε κατὰ Ἰουλιανοῦ τοῦ τυράννου· καὶ ἐλθὼν ἐν Μά του κρήνας 1, ἐν " πρώτῇ μονῇ ἀπὸ Ταρσοῦ τῆς Κιλικίας (49) ἐτελεύτησεν (50) μηνὶ Δίῳ γ', πολλά οι ἀλλὰ Α. τα ἐπραγματ.] ἐχρήσατο Α Κύριλλος, με να κατέλαβεν] κατέβαλεν Α Μακεδόνιος-κατέσχεν Α. · μετήγαγεν Α. κατήγ. πτώσει περικειμένας Α, παρακειμ. Βεδζακδι Α, Βιζαβδή 1, Βιοζάκη ε Βετζάκιδι ε, Βεδζαηχδί ὡς Α, ὅτι του Α. . πόλεμον Α. τοῦ Α. Μάγου κρήναις Α, Μάμψου χρήναις Μουμουχρίᾳ ἐν πρώτη Α. στους, Ελθών, εἰ: Μοψοῦ κρήνας πρώσιμον ἡ ἀπὸ Ταρσον Κιλικίας. πρόθεμος κρίνας. Ελθὼν εἰς Μοψοῦ κρήνας πρώτη μονῇ ἀπὸ Ταρσού. βίον ὁ αὐτὸς Κωνστάντιος Αύγουστος μην. Δίς γ. THEOPHANIS ' commoverunt, ut poenam capitis in eum decerneret. A At sanctus fuga tum etiam saluti consuluit. A. C. 350. — Cpolis episcopi Mucedonii annus primus. Hoc anno magnus terræ motus Nicomediæ ex- ortus, hora noctis tertia urbem concussit, et nu- merosam populi multitudinem pressit. Periit etiam illa communi clade civitatis episcopus Ce- cropias. - A. C. 351. Antiochiæ episcopi Leontii annus primus. Cpolis episcopi Eudoxii annus primus, ejecto Macedonic. - A. C. 352. Macedonius itaque Cpolis sede B tyrannice obtenta, magni Constantini corpus e Sanctorum Apostolorum ade, ruinam ejus causalus, ad Sancti Acacii templum transtulit. Populo vero depositionem hujusmodi prohibente, inagna adeo cædes edita est, ut puteus et martyrici templò area adjacentesque plates cregorum sanguine comple- rentur. Constantius, eq cognita, in Macedonium iratus, virum gradu deponi jubet ; et ingens ma- lum majori calamitate commutans, Εudosium in ejus locum substituit. Hoc anno castrum, cui nomen Bedzacdi, Persit obtinuerunt. Constantius autem audiens Julianum laude conspicuum ab exercitu imperatorem in Galliis renuntiatum, ipse moram Antiochiæ traliens et Persicæ expeditioni intentus, in Julia- C uum tyrannum profectionem suscepit. Cumque Ma- procrenas primam a Tarso Cilicia stationem at- tigisset, tertio Dii mensis die, propria longiori A. M. 5851. A. M. 5852. VARIÆ LECTIONES. om. r. In marg. b hac addita leguntur : etc., supra not. ex cod. Vat. a. * "ulg. * b. * vulg. * vulg. νulg. m. om. add. ex a b c d 1, vulg. " ante om. JAC. GOARI NOTÆ. nicon Alexand. legentibus, occurrit ad præseulem Constantini annum. Ibidem insuper mensis Hyper- beretæus, id est October, observatur; idem habet Hieronymi Chronicon. Constantii e Galliis reditum stragi hie enarratæ causam dedisse Macedonium a dubio procul alie- uum est Socratem legentibus, lili. 11, cap. ad extremam calcem auctor Chronicon Alexandrinum secutus ad annum Constanţii cam removet. His confer pagg. 35, et 37. et num Theophanes sibi cohæreal, expende. positis antiqui Græci gaudebant: iisque elucidan- dis insudat Euchologium, ubi de aqua in Theo- phantis benedicenda. Haud putei tamen, sed porticus, aulam inter ecclesie et plateam mediæ inertionein habet Socrates nuper allatus. Jarunt, ammo Constantii 24, ipso Constantio deci- mum, Juliano tertium coss. captam, quo tempore quoque Julianus in Galliis imperator Salutatus est, testatum reliquit Marcellinus lib. xx, sub initium. D lib. xxi, ad invicem consutis firmantur hæc a Theophane scripta: Ingressus Antiochiam Constan- lius, etc. autumno jam senescente, etc., venit Tarsum etc., petiit per vias difficiles Mopsuecrenas Cilicia, ultimam huc pergentibus stationem, sub Tauri mon- tis radicibus positam, etc.. diuque cum anima cullac- tutus abiit e vita. illuc pergentibus stationem designat Marcellinus. Ex isto Theophanis textu integro vitiosus Chronici Alexandrini, in quo haec leguntur, et corruptior ejus qui pravam in margine correctionem appo- suit, interpolatur. scribit, Locus vitiosus, addit marginalis adnatio, fortasse Ita vitium vitio truditur sanatur ntrunique si ap- positumn fuerit : tuber est; quare Marcellinus: Abiit e vita II. { Nen. Octobrium. (44) llis iisdem verbis narratio instructa Chro- (45) Instituto recens in Cæsarem Juitano, ante (46) Fontibus vel puleis ex ecclesiarum conspectu (47) Bezabdem, quam Phenicam quoque appel- (48) Variis ejusdem pagina Marcellini verbis (49) Que prima Tarso descendentibus, ultimam (50) Chronicon Alexandrinum : Μεταλλάττει τὸν

παρέπεισαν ὡς κεφαλικὴν αὐτῷ τιμωρίαν ἐποψη- φίσασθαι. ᾿Αλλὰ οἱ καὶ τότε φυγῇ ὁ ἅγιος τὴν σωτη- ρίαν ἐπραγματεύσατο 10. - Α. Μ. 5850. — Κωνσταντινουπόλεως ἐπισκόπου Μακεδονίου ἔτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει σεισμοῦ μεγάλου γενομένου (44) ἐν Νικομηδείᾳ περὶ ὥραν τρίτην νυκτερινὴν τὴν πό λιν κατέλαβεν ", καὶ πλήθη πολλὰ διέφθειρεν συν- απώλετο δὲ καὶ ὁ ἐπίσκοπος τῆς πόλεως Κεκρό- πιος. τίου ἔτος α'. - Αντιοχείας ἐπισκόπου Λεον Κωνσταντινουπόλεως ἐπισκόπου Ευδοξίου ἔτος α',. ἐκβληθέντος Μακεδονίου - Μακεδονίου τοίνυν τυραννικώς (45) τὸν θρόνον Κωνσταντινουπόλεως κατέχοντος, μετ ἡγαγεν τὸ σῶμα τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου εἰς τὸν ἅγιον Ακάκιον ἀπὸ τῶν Αγίων Αποστόλων, ετώ- σιν * προφασιζόμενος τοῦ ναοῦ. Τοῦ δὲ λαοῦ κω- λύοντος φόνος γέγονε πολύς, ὥστε πληρωθῆναι τὸ φρέαρ (46) καὶ τὴν αὐλὴν τοῦ μαρτυρίου αἱμάτων καὶ τὰς περικειμένας • πλατείας· ὅπερ γνοὺς ὁ Κων- στάντιος, ἠγανάκτησε κατὰ Μακεδονίου, καὶ τοῦτον καθαιρεθῆναι κελεύσας, Εὐδόξιον ἀντικατέστησεν, μείζονι κακῷ μέγα κακὸν ἀμειψάμενος. . Τούτῳ τῷ ἔτε: Πέρσαι Βεδζακδι * καλούμενον (47) κάστρον παρέλαβον Κωνστάντιος δὲ ἀκηκοώς, ὡς ο Ἰουλιανὸς ἐν Γαλλίαις ἐν πολέμοις εὐδοκιμήσας ὑπὸ τ τοῦ στρατοῦ βασιλεὺς ἀνηγορεύθη, ἐν ᾿Αντιοχείας δι άγων (48) διὰ τὸν Περσικόν πόλεμον, ἐξώρμησε κατὰ Ἰουλιανοῦ τοῦ τυράννου· καὶ ἐλθὼν ἐν Μά του κρήνας 1, ἐν " πρώτῇ μονῇ ἀπὸ Ταρσοῦ τῆς Κιλικίας (49) ἐτελεύτησεν (50) μηνὶ Δίῳ γ', πολλά οι ἀλλὰ Α. τα ἐπραγματ.] ἐχρήσατο Α Κύριλλος, με να κατέλαβεν] κατέβαλεν Α Μακεδόνιος-κατέσχεν Α. · μετήγαγεν Α. κατήγ. πτώσει περικειμένας Α, παρακειμ. Βεδζακδι Α, Βιζαβδή 1, Βιοζάκη ε Βετζάκιδι ε, Βεδζαηχδί ὡς Α, ὅτι του Α. . πόλεμον Α. τοῦ Α. Μάγου κρήναις Α, Μάμψου χρήναις Μουμουχρίᾳ ἐν πρώτη Α. στους, Ελθών, εἰ: Μοψοῦ κρήνας πρώσιμον ἡ ἀπὸ Ταρσον Κιλικίας. πρόθεμος κρίνας. Ελθὼν εἰς Μοψοῦ κρήνας πρώτη μονῇ ἀπὸ Ταρσού. βίον ὁ αὐτὸς Κωνστάντιος Αύγουστος μην. Δίς γ. THEOPHANIS ' commoverunt, ut poenam capitis in eum decerneret. A At sanctus fuga tum etiam saluti consuluit. A. C. 350. — Cpolis episcopi Mucedonii annus primus. Hoc anno magnus terræ motus Nicomediæ ex- ortus, hora noctis tertia urbem concussit, et nu- merosam populi multitudinem pressit. Periit etiam illa communi clade civitatis episcopus Ce- cropias. - A. C. 351. Antiochiæ episcopi Leontii annus primus. Cpolis episcopi Eudoxii annus primus, ejecto Macedonic. - A. C. 352. Macedonius itaque Cpolis sede B tyrannice obtenta, magni Constantini corpus e Sanctorum Apostolorum ade, ruinam ejus causalus, ad Sancti Acacii templum transtulit. Populo vero depositionem hujusmodi prohibente, inagna adeo cædes edita est, ut puteus et martyrici templò area adjacentesque plates cregorum sanguine comple- rentur. Constantius, eq cognita, in Macedonium iratus, virum gradu deponi jubet ; et ingens ma- lum majori calamitate commutans, Εudosium in ejus locum substituit. Hoc anno castrum, cui nomen Bedzacdi, Persit obtinuerunt. Constantius autem audiens Julianum laude conspicuum ab exercitu imperatorem in Galliis renuntiatum, ipse moram Antiochiæ traliens et Persicæ expeditioni intentus, in Julia- C uum tyrannum profectionem suscepit. Cumque Ma- procrenas primam a Tarso Cilicia stationem at- tigisset, tertio Dii mensis die, propria longiori A. M. 5851. A. M. 5852. VARIÆ LECTIONES. om. r. In marg. b hac addita leguntur : etc., supra not. ex cod. Vat. a. * "ulg. * b. * vulg. * vulg. νulg. m. om. add. ex a b c d 1, vulg. " ante om. JAC. GOARI NOTÆ. nicon Alexand. legentibus, occurrit ad præseulem Constantini annum. Ibidem insuper mensis Hyper- beretæus, id est October, observatur; idem habet Hieronymi Chronicon. Constantii e Galliis reditum stragi hie enarratæ causam dedisse Macedonium a dubio procul alie- uum est Socratem legentibus, lili. 11, cap. ad extremam calcem auctor Chronicon Alexandrinum secutus ad annum Constanţii cam removet. His confer pagg. 35, et 37. et num Theophanes sibi cohæreal, expende. positis antiqui Græci gaudebant: iisque elucidan- dis insudat Euchologium, ubi de aqua in Theo- phantis benedicenda. Haud putei tamen, sed porticus, aulam inter ecclesie et plateam mediæ inertionein habet Socrates nuper allatus. Jarunt, ammo Constantii 24, ipso Constantio deci- mum, Juliano tertium coss. captam, quo tempore quoque Julianus in Galliis imperator Salutatus est, testatum reliquit Marcellinus lib. xx, sub initium. D lib. xxi, ad invicem consutis firmantur hæc a Theophane scripta: Ingressus Antiochiam Constan- lius, etc. autumno jam senescente, etc., venit Tarsum etc., petiit per vias difficiles Mopsuecrenas Cilicia, ultimam huc pergentibus stationem, sub Tauri mon- tis radicibus positam, etc.. diuque cum anima cullac- tutus abiit e vita. illuc pergentibus stationem designat Marcellinus. Ex isto Theophanis textu integro vitiosus Chronici Alexandrini, in quo haec leguntur, et corruptior ejus qui pravam in margine correctionem appo- suit, interpolatur. scribit, Locus vitiosus, addit marginalis adnatio, fortasse Ita vitium vitio truditur sanatur ntrunique si ap- positumn fuerit : tuber est; quare Marcellinus: Abiit e vita II. { Nen. Octobrium. (44) llis iisdem verbis narratio instructa Chro- (45) Instituto recens in Cæsarem Juitano, ante (46) Fontibus vel puleis ex ecclesiarum conspectu (47) Bezabdem, quam Phenicam quoque appel- (48) Variis ejusdem pagina Marcellini verbis (49) Que prima Tarso descendentibus, ultimam (50) Chronicon Alexandrinum : Μεταλλάττει τὸν

παρέπεισαν ὡς κεφαλικὴν αὐτῷ τιμωρίαν ἐποψη- φίσασθαι. ᾿Αλλὰ οἱ καὶ τότε φυγῇ ὁ ἅγιος τὴν σωτη- ρίαν ἐπραγματεύσατο 10. - Α. Μ. 5850. — Κωνσταντινουπόλεως ἐπισκόπου Μακεδονίου ἔτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει σεισμοῦ μεγάλου γενομένου (44) ἐν Νικομηδείᾳ περὶ ὥραν τρίτην νυκτερινὴν τὴν πό λιν κατέλαβεν ", καὶ πλήθη πολλὰ διέφθειρεν συν- απώλετο δὲ καὶ ὁ ἐπίσκοπος τῆς πόλεως Κεκρό- πιος. τίου ἔτος α'. - Αντιοχείας ἐπισκόπου Λεον Κωνσταντινουπόλεως ἐπισκόπου Ευδοξίου ἔτος α',. ἐκβληθέντος Μακεδονίου - Μακεδονίου τοίνυν τυραννικώς (45) τὸν θρόνον Κωνσταντινουπόλεως κατέχοντος, μετ ἡγαγεν τὸ σῶμα τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου εἰς τὸν ἅγιον Ακάκιον ἀπὸ τῶν Αγίων Αποστόλων, ετώ- σιν * προφασιζόμενος τοῦ ναοῦ. Τοῦ δὲ λαοῦ κω- λύοντος φόνος γέγονε πολύς, ὥστε πληρωθῆναι τὸ φρέαρ (46) καὶ τὴν αὐλὴν τοῦ μαρτυρίου αἱμάτων καὶ τὰς περικειμένας • πλατείας· ὅπερ γνοὺς ὁ Κων- στάντιος, ἠγανάκτησε κατὰ Μακεδονίου, καὶ τοῦτον καθαιρεθῆναι κελεύσας, Εὐδόξιον ἀντικατέστησεν, μείζονι κακῷ μέγα κακὸν ἀμειψάμενος. . Τούτῳ τῷ ἔτε: Πέρσαι Βεδζακδι * καλούμενον (47) κάστρον παρέλαβον Κωνστάντιος δὲ ἀκηκοώς, ὡς ο Ἰουλιανὸς ἐν Γαλλίαις ἐν πολέμοις εὐδοκιμήσας ὑπὸ τ τοῦ στρατοῦ βασιλεὺς ἀνηγορεύθη, ἐν ᾿Αντιοχείας δι άγων (48) διὰ τὸν Περσικόν πόλεμον, ἐξώρμησε κατὰ Ἰουλιανοῦ τοῦ τυράννου· καὶ ἐλθὼν ἐν Μά του κρήνας 1, ἐν " πρώτῇ μονῇ ἀπὸ Ταρσοῦ τῆς Κιλικίας (49) ἐτελεύτησεν (50) μηνὶ Δίῳ γ', πολλά οι ἀλλὰ Α. τα ἐπραγματ.] ἐχρήσατο Α Κύριλλος, με να κατέλαβεν] κατέβαλεν Α Μακεδόνιος-κατέσχεν Α. · μετήγαγεν Α. κατήγ. πτώσει περικειμένας Α, παρακειμ. Βεδζακδι Α, Βιζαβδή 1, Βιοζάκη ε Βετζάκιδι ε, Βεδζαηχδί ὡς Α, ὅτι του Α. . πόλεμον Α. τοῦ Α. Μάγου κρήναις Α, Μάμψου χρήναις Μουμουχρίᾳ ἐν πρώτη Α. στους, Ελθών, εἰ: Μοψοῦ κρήνας πρώσιμον ἡ ἀπὸ Ταρσον Κιλικίας. πρόθεμος κρίνας. Ελθὼν εἰς Μοψοῦ κρήνας πρώτη μονῇ ἀπὸ Ταρσού. βίον ὁ αὐτὸς Κωνστάντιος Αύγουστος μην. Δίς γ. THEOPHANIS ' commoverunt, ut poenam capitis in eum decerneret. A At sanctus fuga tum etiam saluti consuluit. A. C. 350. — Cpolis episcopi Mucedonii annus primus. Hoc anno magnus terræ motus Nicomediæ ex- ortus, hora noctis tertia urbem concussit, et nu- merosam populi multitudinem pressit. Periit etiam illa communi clade civitatis episcopus Ce- cropias. - A. C. 351. Antiochiæ episcopi Leontii annus primus. Cpolis episcopi Eudoxii annus primus, ejecto Macedonic. - A. C. 352. Macedonius itaque Cpolis sede B tyrannice obtenta, magni Constantini corpus e Sanctorum Apostolorum ade, ruinam ejus causalus, ad Sancti Acacii templum transtulit. Populo vero depositionem hujusmodi prohibente, inagna adeo cædes edita est, ut puteus et martyrici templò area adjacentesque plates cregorum sanguine comple- rentur. Constantius, eq cognita, in Macedonium iratus, virum gradu deponi jubet ; et ingens ma- lum majori calamitate commutans, Εudosium in ejus locum substituit. Hoc anno castrum, cui nomen Bedzacdi, Persit obtinuerunt. Constantius autem audiens Julianum laude conspicuum ab exercitu imperatorem in Galliis renuntiatum, ipse moram Antiochiæ traliens et Persicæ expeditioni intentus, in Julia- C uum tyrannum profectionem suscepit. Cumque Ma- procrenas primam a Tarso Cilicia stationem at- tigisset, tertio Dii mensis die, propria longiori A. M. 5851. A. M. 5852. VARIÆ LECTIONES. om. r. In marg. b hac addita leguntur : etc., supra not. ex cod. Vat. a. * "ulg. * b. * vulg. * vulg. νulg. m. om. add. ex a b c d 1, vulg. " ante om. JAC. GOARI NOTÆ. nicon Alexand. legentibus, occurrit ad præseulem Constantini annum. Ibidem insuper mensis Hyper- beretæus, id est October, observatur; idem habet Hieronymi Chronicon. Constantii e Galliis reditum stragi hie enarratæ causam dedisse Macedonium a dubio procul alie- uum est Socratem legentibus, lili. 11, cap. ad extremam calcem auctor Chronicon Alexandrinum secutus ad annum Constanţii cam removet. His confer pagg. 35, et 37. et num Theophanes sibi cohæreal, expende. positis antiqui Græci gaudebant: iisque elucidan- dis insudat Euchologium, ubi de aqua in Theo- phantis benedicenda. Haud putei tamen, sed porticus, aulam inter ecclesie et plateam mediæ inertionein habet Socrates nuper allatus. Jarunt, ammo Constantii 24, ipso Constantio deci- mum, Juliano tertium coss. captam, quo tempore quoque Julianus in Galliis imperator Salutatus est, testatum reliquit Marcellinus lib. xx, sub initium. D lib. xxi, ad invicem consutis firmantur hæc a Theophane scripta: Ingressus Antiochiam Constan- lius, etc. autumno jam senescente, etc., venit Tarsum etc., petiit per vias difficiles Mopsuecrenas Cilicia, ultimam huc pergentibus stationem, sub Tauri mon- tis radicibus positam, etc.. diuque cum anima cullac- tutus abiit e vita. illuc pergentibus stationem designat Marcellinus. Ex isto Theophanis textu integro vitiosus Chronici Alexandrini, in quo haec leguntur, et corruptior ejus qui pravam in margine correctionem appo- suit, interpolatur. scribit, Locus vitiosus, addit marginalis adnatio, fortasse Ita vitium vitio truditur sanatur ntrunique si ap- positumn fuerit : tuber est; quare Marcellinus: Abiit e vita II. { Nen. Octobrium. (44) llis iisdem verbis narratio instructa Chro- (45) Instituto recens in Cæsarem Juitano, ante (46) Fontibus vel puleis ex ecclesiarum conspectu (47) Bezabdem, quam Phenicam quoque appel- (48) Variis ejusdem pagina Marcellini verbis (49) Que prima Tarso descendentibus, ultimam (50) Chronicon Alexandrinum : Μεταλλάττει τὸν

παρέπεισαν ὡς κεφαλικὴν αὐτῷ τιμωρίαν ἐποψη- φίσασθαι. ᾿Αλλὰ οἱ καὶ τότε φυγῇ ὁ ἅγιος τὴν σωτη- ρίαν ἐπραγματεύσατο 10. - Α. Μ. 5850. — Κωνσταντινουπόλεως ἐπισκόπου Μακεδονίου ἔτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει σεισμοῦ μεγάλου γενομένου (44) ἐν Νικομηδείᾳ περὶ ὥραν τρίτην νυκτερινὴν τὴν πό λιν κατέλαβεν ", καὶ πλήθη πολλὰ διέφθειρεν συν- απώλετο δὲ καὶ ὁ ἐπίσκοπος τῆς πόλεως Κεκρό- πιος. τίου ἔτος α'. - Αντιοχείας ἐπισκόπου Λεον Κωνσταντινουπόλεως ἐπισκόπου Ευδοξίου ἔτος α',. ἐκβληθέντος Μακεδονίου - Μακεδονίου τοίνυν τυραννικώς (45) τὸν θρόνον Κωνσταντινουπόλεως κατέχοντος, μετ ἡγαγεν τὸ σῶμα τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου εἰς τὸν ἅγιον Ακάκιον ἀπὸ τῶν Αγίων Αποστόλων, ετώ- σιν * προφασιζόμενος τοῦ ναοῦ. Τοῦ δὲ λαοῦ κω- λύοντος φόνος γέγονε πολύς, ὥστε πληρωθῆναι τὸ φρέαρ (46) καὶ τὴν αὐλὴν τοῦ μαρτυρίου αἱμάτων καὶ τὰς περικειμένας • πλατείας· ὅπερ γνοὺς ὁ Κων- στάντιος, ἠγανάκτησε κατὰ Μακεδονίου, καὶ τοῦτον καθαιρεθῆναι κελεύσας, Εὐδόξιον ἀντικατέστησεν, μείζονι κακῷ μέγα κακὸν ἀμειψάμενος. . Τούτῳ τῷ ἔτε: Πέρσαι Βεδζακδι * καλούμενον (47) κάστρον παρέλαβον Κωνστάντιος δὲ ἀκηκοώς, ὡς ο Ἰουλιανὸς ἐν Γαλλίαις ἐν πολέμοις εὐδοκιμήσας ὑπὸ τ τοῦ στρατοῦ βασιλεὺς ἀνηγορεύθη, ἐν ᾿Αντιοχείας δι άγων (48) διὰ τὸν Περσικόν πόλεμον, ἐξώρμησε κατὰ Ἰουλιανοῦ τοῦ τυράννου· καὶ ἐλθὼν ἐν Μά του κρήνας 1, ἐν " πρώτῇ μονῇ ἀπὸ Ταρσοῦ τῆς Κιλικίας (49) ἐτελεύτησεν (50) μηνὶ Δίῳ γ', πολλά οι ἀλλὰ Α. τα ἐπραγματ.] ἐχρήσατο Α Κύριλλος, με να κατέλαβεν] κατέβαλεν Α Μακεδόνιος-κατέσχεν Α. · μετήγαγεν Α. κατήγ. πτώσει περικειμένας Α, παρακειμ. Βεδζακδι Α, Βιζαβδή 1, Βιοζάκη ε Βετζάκιδι ε, Βεδζαηχδί ὡς Α, ὅτι του Α. . πόλεμον Α. τοῦ Α. Μάγου κρήναις Α, Μάμψου χρήναις Μουμουχρίᾳ ἐν πρώτη Α. στους, Ελθών, εἰ: Μοψοῦ κρήνας πρώσιμον ἡ ἀπὸ Ταρσον Κιλικίας. πρόθεμος κρίνας. Ελθὼν εἰς Μοψοῦ κρήνας πρώτη μονῇ ἀπὸ Ταρσού. βίον ὁ αὐτὸς Κωνστάντιος Αύγουστος μην. Δίς γ. THEOPHANIS ' commoverunt, ut poenam capitis in eum decerneret. A At sanctus fuga tum etiam saluti consuluit. A. C. 350. — Cpolis episcopi Mucedonii annus primus. Hoc anno magnus terræ motus Nicomediæ ex- ortus, hora noctis tertia urbem concussit, et nu- merosam populi multitudinem pressit. Periit etiam illa communi clade civitatis episcopus Ce- cropias. - A. C. 351. Antiochiæ episcopi Leontii annus primus. Cpolis episcopi Eudoxii annus primus, ejecto Macedonic. - A. C. 352. Macedonius itaque Cpolis sede B tyrannice obtenta, magni Constantini corpus e Sanctorum Apostolorum ade, ruinam ejus causalus, ad Sancti Acacii templum transtulit. Populo vero depositionem hujusmodi prohibente, inagna adeo cædes edita est, ut puteus et martyrici templò area adjacentesque plates cregorum sanguine comple- rentur. Constantius, eq cognita, in Macedonium iratus, virum gradu deponi jubet ; et ingens ma- lum majori calamitate commutans, Εudosium in ejus locum substituit. Hoc anno castrum, cui nomen Bedzacdi, Persit obtinuerunt. Constantius autem audiens Julianum laude conspicuum ab exercitu imperatorem in Galliis renuntiatum, ipse moram Antiochiæ traliens et Persicæ expeditioni intentus, in Julia- C uum tyrannum profectionem suscepit. Cumque Ma- procrenas primam a Tarso Cilicia stationem at- tigisset, tertio Dii mensis die, propria longiori A. M. 5851. A. M. 5852. VARIÆ LECTIONES. om. r. In marg. b hac addita leguntur : etc., supra not. ex cod. Vat. a. * "ulg. * b. * vulg. * vulg. νulg. m. om. add. ex a b c d 1, vulg. " ante om. JAC. GOARI NOTÆ. nicon Alexand. legentibus, occurrit ad præseulem Constantini annum. Ibidem insuper mensis Hyper- beretæus, id est October, observatur; idem habet Hieronymi Chronicon. Constantii e Galliis reditum stragi hie enarratæ causam dedisse Macedonium a dubio procul alie- uum est Socratem legentibus, lili. 11, cap. ad extremam calcem auctor Chronicon Alexandrinum secutus ad annum Constanţii cam removet. His confer pagg. 35, et 37. et num Theophanes sibi cohæreal, expende. positis antiqui Græci gaudebant: iisque elucidan- dis insudat Euchologium, ubi de aqua in Theo- phantis benedicenda. Haud putei tamen, sed porticus, aulam inter ecclesie et plateam mediæ inertionein habet Socrates nuper allatus. Jarunt, ammo Constantii 24, ipso Constantio deci- mum, Juliano tertium coss. captam, quo tempore quoque Julianus in Galliis imperator Salutatus est, testatum reliquit Marcellinus lib. xx, sub initium. D lib. xxi, ad invicem consutis firmantur hæc a Theophane scripta: Ingressus Antiochiam Constan- lius, etc. autumno jam senescente, etc., venit Tarsum etc., petiit per vias difficiles Mopsuecrenas Cilicia, ultimam huc pergentibus stationem, sub Tauri mon- tis radicibus positam, etc.. diuque cum anima cullac- tutus abiit e vita. illuc pergentibus stationem designat Marcellinus. Ex isto Theophanis textu integro vitiosus Chronici Alexandrini, in quo haec leguntur, et corruptior ejus qui pravam in margine correctionem appo- suit, interpolatur. scribit, Locus vitiosus, addit marginalis adnatio, fortasse Ita vitium vitio truditur sanatur ntrunique si ap- positumn fuerit : tuber est; quare Marcellinus: Abiit e vita II. { Nen. Octobrium. (44) llis iisdem verbis narratio instructa Chro- (45) Instituto recens in Cæsarem Juitano, ante (46) Fontibus vel puleis ex ecclesiarum conspectu (47) Bezabdem, quam Phenicam quoque appel- (48) Variis ejusdem pagina Marcellini verbis (49) Que prima Tarso descendentibus, ultimam (50) Chronicon Alexandrinum : Μεταλλάττει τὸν

ἦν, ὡς πρώτης " ειδωλολατρείας (60). Τότε οι κατά τὴν ᾿Ανατολὴν Ἕλληνες ἐπαρθέντες, εὐθέως τὰ ἐν Αλεξανδρεία Γεώργιον τὸν ἐπίσκοπον σύροντες ἀνεῖλον, καὶ τὸ λείψανον αὐτοῦ ἀθέως ενυβρίζοντες, καμήλῳ ἐπιθέντες ἐνεπόμπευον (61) διὰ τῆς πόλεως, καὶ μετὰ νεκρῶν ἀλόγων ὀστέων μίξαντες αὐτοῦ τὸ λείψανον, κατέκαυσαν καὶ ἐσκόρπισαν. Τότε Αθα νάσιος πρός τινα παρθένον κρυπτόμενος χρόνον πολὺν ἐξελθών, σύνοδον ἐν ᾿Αλεξανδρεία εκράτησεν, καὶ τὰ κατὰ Νίκαιαν κυρώσας δόγματα, ἐκκλησίαν ἀπέλαβεν 8. Οἱ δὲ ᾿Αρειανοί μετά ο Γεώργιον Δού πιον προεχειρίσαντο ἑαυτοῖς, καὶ ἐν οἴκῳ κοινῷ συν ήγοντο. Πολλοὺς δὲ καὶ ἄλλους Χριστιανούς οἱ Ελ ληνες ἀνεσταύρωσαν καὶ κατέσφαξαν. Τὰ δὲ τοῦ Ν Πατροφίλου τοῦ ἐν Σκυθοπόλει ἐπισκόπου λείψανα Β ἀνορύξαντες, τὰ μὲν ἄλλα ἐν διεσκόρπισαν 8, τὸ δὲ κρανίον ἐφυβρίστως κρεμάσαντες (62) ἐνέπαιζον. Ἐν δὲ Γάζῃ καὶ Ἀσκαλώνι πρεσβυτέρους καὶ ἀπι· παρθένους ἀναιροῦντες, ἀνέπτυσσαν τὰ σπλάγχνο αὐτῶν, καὶ κριθῶν τὰ πληροῦντες, τοῖς χοίροις παρ- έβαλλον. Ἐν δὲ Φοινίκῃ Κύριλλον διάκονον * οἱ Ηλιουπολῖται ἐν ἀνελόντες, τοῦ ἤπατος αὐτοῦ ἀπὸ εγεύσαντο, ἐπειδὴ τὰ εἴδωλα αὐτῶν ἐπὶ τοῦ μακαρίου Κωνσταντίνου κατέστρεψεν. Ὁ δὲ ἀνατεμὼν τὸν διά κονον καὶ ἀπογευσάμενος τοῦ ἤ πατο; αὐτοῦ πέπονθε ταῦτα· τὴν μὲν γλῶσσαν σαπεῖσαν κατέρρευσεν ", καὶ τοὺς ὀδόντας ἀπέβαλεν, καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐπηρώθη, καὶ οὕτω βασανιζόμενος ἀπέθανεν. Τοῖς δὲ ἐν Καισαρείς Καππαδοκίας Χριστιανοῖς πολλὰ κακὰ ἐνεδείξατο Ιουλιανός 4. Αφείλατο δὲ ὡς καὶ Ο τὰ δίκαια τῆς πόλεως, καὶ τὸ ὄνομα τοῦ καλεῖσθαι αὐτὴν Καισάρειαν. Μαζοχαν οἱ δὲ αὐτήν, ὡς τὸ πρὶν, ἐκέλευσε λέγεσθαι· ὅτι οἱ αὐτόθι Χριστιανοί ἐπὶ Κωνσταντίου πολλὰ κακὰ τοῖς Ἕλλησιν ἐποίη σαν, καὶ τὸν ναὸν τῆς Τύχης κατέσκαψαν . Έν δὲ Αρεθούσῃ φοβερά κατά Χριστιανῶν ἐκ δις πράξαντο ἐν οἷς καὶ Μάρκον τὸν ἁγιώτατον μοναχὸν (65) τὸν πρώτης Α 2. πρὸ τῆς οι ευθέως] ἀθέως κ. οι τῆς ἐκκλησίας ἀπέλαυεν Α. μετὰ κατὰ Λ. τὰ δὲ τοῦ Α. τοῦ δὲ το τὰ μὲν ἄλλα λ, τὰ δὲ ἄλλα τις. διεσκόρπισαν Α, σκόρπισαν ἀνέπτυσσαν ἐνέπτ. κριθής Α. διάκονα δ. σε οἱ Ηλιουπ. Ιουλιουπολ. Α. κατέρρευσεν Α, κατέρευσεν Ἰουλιανός Α, ὁ Ἰουλ. ὡς δὲ καὶ τὰ Α, δὲ τὰ σε μιά ζαν Α ε, Μάζακαν 2, Μάζακα . σε διεπράξαντο Α διεπράξατο κατέσκαψαν κατέσπασαν Λ. Χριστιανῶν Α, Χριστιανόν πρὸ τῆς. εἰδωλολατρεία. Ευ'. 118, δι' ὅλης τῆς πόλεως περιέφερον, κανδήλας κανδήλης, κανδήλας THEOPHANIS pluribus unus sudiceret, ut aiebat, palatio expulit. A A publici porro cursus consuetudine, camelis, asi- nis, bobus et mulis ablegatis, adaugendæ pecuniæ cujus etiam ante idolorum mancipabatur libidini, solos equos in ministerium adhiberi permisit. Eo tempore gentiles Orientis incolæ resumptis ani- mnis, Georgium Alexandrinum episcopum derepente per vim abreptum occiderunt; cadaver autem ejus ludibriis per impietatem afficiendum, atque in civi- tatis vicos omnes traducendum imposuerunt came- lo, et bestiarum tandem mortuarum ossibus admi- stum consumpserunt igne, et in ventum disperse- runt reliquias. Tunc Athanasius longo temporis spatio a quadam virgine occultatus redux recepit Ecclesiam, et Alexandriæ convocata synodo, sancita prius apud Nicaeam fidei dogmata confirmavit. Sub- lato Gewrgio, Lucium sibi præfecerunt Ariani, et in profanis ædibus conventicula celebrarunt. Gentiles plurimos Christianorum crucibus sumixos martaverunt : ac subinde Patrophili Scyllopo- litani reliquias terra erutas partitim hinc et inde disjecerunt, calvariam vero contumeliose suspen- dentes ludificati sunt. Gazæ vero atque Asca- lone presbyteros et virgines Deo in perpetuum sacratas interemerunt, eorumque inaperta viscera complentes hordeo porcis objecerunt discerpenda. Ad hæc Cyrillum diaconum, quod sub beatæ me- morie Constantino evertisset idola, Heliopolita in Phoenicia letho multaverunt, et ex cjus jecore stru- xerunt epulum. Qui porrodiaconum sciderat, et ex ejus delibarat jecore, hæc deinceps est perpessus. Linguam tabo fluentem evomit, et exspuit dentes: oculisque tandem excæcatus, ac miserandum in modum cruciatus, vitam finivit. Christianis insuper Casareæ in Cappadocia civibus plurima mala Julia - nus rependit. Ob illatas quippe ab ipsis sub Constantio gentilibus noxas, et eversum Fortunæ fanum, civi- VARIE LECTIONES. vulg. vulg. vulg. da be de f, vulg. vulg. vulg. vulg. a, vulg. JAC. GOARI NOTE vulg. antiquarius scripsit, Placet maxime, planes : ex Socrate, Theodoreto et Suzermeno re- esique plana allusio ad locum Apostoli, avaritia. liqua. quæ est idolorum servitus, v. 6. Velut dicat, nihil mirum ad idola dellexisse, qui ante jam avarus illis serviret. Couberis. : sius quod est, ad inurendam infamiam per pla- teas, forum, circum et vicos ignominiose tradu- cere, ab honoris, in ludibrii sensum voce translata. Chronicon Alexandrinum, ex quo ad verbum ferme hac desumpta, scri- psit. normam, inquit Chronicon Alexandrinum, ex quo isla. Vocem commuto in nisi ut corrupte recentiores pronuntiant, navis scribere in genitivo. Ita ex istis plura, climum dic- pliciis Juliani tempore probatuon celebrant Theo- doretus et Sozomenus: monachum alium Juliani servatorem ignorant historici : quare vitíosum, errore maculatum et mutilum hunc locum nemo non advertit. -- Sozom. lib. v, cap. 9, multis de- scribit illustre certamen Marci Arethusii episcopi Juliano imperatore; cumque plura dicat illi irrogala supplicia, istud tacet quod Theophanes dicturus erat, de visceribus vivo forte extractis, nisi couli- ces mutili essent : potuitque etiam furens populus dirum illud in eum patrare, post ea quæ narrat Sozomenus, Eumdem referre utrumque scriptorem, qui et monachus fuerit, et episcopus gravis- simus senex, mihi persuasissimum est. COMBEFIS, | (60) Sic Barb. ipseque Reg., nisi qua imperitus D tiouen ipsam ex illo Chronico mutuatus est Theo- (61) Pompare e pompatice dicere reddit Anasta- (62) Εν σχήματι κανδήλαις, ad lampadis appenste (65) Marcum Arethusium episcopum diris sup-

καὶ σώσαντα τε καὶ κρύψαντα Ἰουλιανὸν, ἐν τῷ Α ἀνελεῖν τὸν στρατὸν τὸ γένος Κωνσταντίου. Τούτου τὰ σπλάγχνα ζώντος .... ἐν Ἐμέσῃ ἐν τῇ Μεγάλη Ἐκκλησίᾳ τὸ τοῦ Διονύσου είδωλον το ίδρυσαν, την δὲ παλαιὰν ἐκκλησίαν κατέστρεψαν οι Μάρης δὲ ὁ Χαλκηδόνος πολλὰς ὕβρεις τῷ Ἰουλιανῷ κατά πρόσωπον εἰς τὸν οἶκον τῆς Τύχης θύοντι δε ἐπ- ήγαγεν. Ο δὲ, ὡς φιλόσοφος δῆθεν, τὰς ὕβρεις ὑπήνεγκεν. Τούτῳ τῷ ἔτει ὁ δυσσεβής Ιου λιανὸς ἐνομοθέτησεν μὴ μετέχειν Χριστιανούς Ελα ληνικών μαθημάτων. Απολλινάριος δὲ τῇ μὲν θείᾳ Γραφή χρησάμενος ὕλῃ, τοὺς σε χαρακτῆρας δὲ τῶν αρχαίων μιμησάμενος, καὶ κατὰ Ἰουλιανοῦ σε λόγον, συγγράψας, ἂν Ὑπὲρ ἀληθείας επέγραψε 10, πολλά τὴν Ἐκκλησίαν ὠφέλησεν. ᾿Αθανάσιον δὲ τὸν μέγαν Αλεξανδρείας ἐξελαθῆναι ἐκέλευσεν *, τῶν Ἑλλήνων σφοδρῶς αὐτὸν εν παροξυνάντων κατ' αὐτοῦ. Ὁ δὲ ἐξ ερχόμενος, θαῤῥεῖν εἶπε Χριστιανοῖς τοῖς ὑπὲρ αὐτοῦ δακρύουσι, φήσας· Θαρσείτε δε, νεφύδριόν ἐστι, καὶ παρέρχεται. Καὶ Τίτον τὸν ἱερὸν ἐπίσκοπον Βοστρῶν Ιουλιανός ἔγραψε Βοστριανοῖς ἐξελάσαι τοῦτον τῆς πόλεως, Δωρόθεόν τε τὴν πολύαθλον ἐπίσκοπον Τύ- ρου, τὸν πολλάς σε ιστορίας γράψαντα ἐκκλησιαστι κὰς, καὶ ἐν λόγοις διαπρέποντα, τὸν ἐπὶ Διοκλητια- νοῦ ὁμολογητὴν γεγονότα, καὶ αὖθις ἐπὶ Λικινίου, ἐν γήρα βαθεῖ φθάσαντα “, ἐν τῷ δευτέρῳ χρόνῳ τοῦ Παραβάτου οἱ τούτου ἄρχοντες ἐν Οδυσσοπόλει τοῦτον εὑρόντες ἰδιάσαντα, πολλοὺς αἰκισμοὺς διὰ τὴν εἰς Χριστὸν πίστιν ἐπαγαγόντες ", αὐτὸν ἑκατὸν ἑπτὰ χρόνων ὑπάρχοντα. Τὰς δὲ Χριστιανῶν εὐο ποιίας [ὁ ἄχρηστος ως καὶ παραβάτης], μιμούμενος ξένοις τε καὶ πτωχοῖς τὰ πρὸς τὴν χρείαν χορηγεί σθαι ἐκέλευσεν, ἀπατῶν τοὺς ἁπλουστέρους. Ταῖς εἰκόσιν ἑαυτοῦ Δία καὶ "Αρεα καὶ Ἑρμῆν συγγρά- φεσθαι προσέταξεν ὁ δυσσεβὴς καὶ τοὺς λοιπούς δαίμονας, καὶ τοὺς ἀναβαλλόμενους τὴν τούτων προσο κύνησιν, ὡς ἐχθροὺς τοῦ βασιλέως κολάζεσθαι. Τῷ δὲ στρατῷ τὴν ῥόγαν διανέμων πῦρ προσετίθει καὶ λίβανον καὶ θυμιᾷν τὸ στράτευμα ἠνάγκαζεν· ἐν Καισαρείᾳ δὲ ω τῆς Φιλίππου, τῇ νῦν Πανεάδι, ὅθεν κατήγετο ή αἱμόρρους “, ἀνδριὰς ἱστατο πρὸ τοῦ οἴκου αὐτῆς τοῦ Κυρίου ἡμῶν σ' καὶ Θεοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ], ὃν ἐθνικῷ ἔθει εὐχαριστήριον (64) ἀν- κ τὸν καὶ σώσ. Α, τὴν σώσ. τα τὸ τοῦ Διονύσου είδωλον τοῦ Διὸς ίδρυσαν κατέστρεψαν Α, ίδρυσεν κατέστρεψεν οι θύοντι ἀπιόντι καὶ θύσαντι τους Α. " • κατά Ιουλ. Α, κατὰ τοῦ Ἰουλ. κ επέγραψε ὑπέγρ. κι ἐκέλευσεν, τῶν Ἑλλ. ἐκ. πολλὰ τῶν Ἑλλήνων σ' αὐτὸν Α, αὐτῷ Σε θαρσείν τε Α. Η Βοστρών Α, Βόστρων τὰς πολλάς Α. οι βαθεί φθάσαντα Α, φθάσ. βαθεί οι επαγαγόντες Α, ἐπάγοντες ἀπέσφαξαν σε ὁ ἄχρηστος (ἄχριστος καὶ παραβάτης καὶ τοὺς τοὺς δὲ αιμορροούσα ἡμῶν Χριστού Α. σε δὲ Α. σε - CHRONOGRAPHIA. tatis jus ademit, et antiqualo Casareæ nomine, Mazocam, quæ prior erat ejus appellatio, jussit vocari. Horrenda insuper tormenta Arethusæ exer- cuit in Christianos : inter quos eliam Marcum sane- tissimum monachum, qui ab exercitus potestate Constantii sobolem ad necem quærentis Julianum ipsum exemerat, involvit. Hujus adhuc spirantis viscera . in Magna Ecclesia Jovis ido- Jum, antiquis ædibus eversis, erexit. Mares autem Chaceldonensis episcopus Juliano "ad Fortunæ fanum sacrorum faciendorum gratia proficiscenti contumelias in faciem intulit: quas ille philosophi personam agens sustinuit. - BY B .... A. C. 354. · Hoc anno impius Julianus Christia- nos, ne gentilium disciplinis acquirendis studium apponerent, edicto prohibuit. Eapropter Apollina- rius ex divina quidem Scriptura argumento sibi proposito, eodemque vetustiorum, quos imitatus est, dictione et charactere ornato, librum, quens, Pro veritate, inscripsit, adversus Julianum edere molitus Ecclesiam magnopere juvit. Magnam vero Athana- sium Julianus a gentilibus in ipsum concitatus Alexandria pelli præcepit. Ille discessum parans, Christianos sui causa lacrymis perfusos bono animo jubebat esse, dicens : Confidite, 'nubecula est : commodum dissipabitur. Titum insuper sa- cruumn Bostrensium episcopum ut cives urbe ejice- rent, rescripto mandavit: Dorotheum quoque Tyri praesulem multis certaminibus praeclarum, variarum Ecclesiæ historiarum scriptorem, dicendi peritia praestantem, eum, inquam, qui confessoris uomen sub Diocletiano et Licinii rursum temporibus fue- rat adeptus, secundo demum imperii Prævaricatoris anno, cum magistratus ab eo missť privalam vitam agentem Odyssipoli offendissent, centum et septem annis provectum verberibus et contumeliis ob Christi fidem obrutum letho dederunt. Christianam pietatem et beneficentiam imitatus ille nefarius et prævaricator, peregrinis et egenis res necessarias edixit suppedi tari : hinc fucus animis simplicioribus factus. Jovem, Martem, Mercurium, reliquosque dæmonas propriis appingi voluit impius imaginibus : qui aderare de- trectarent, velut in principem perduelles, puniri. Annonam exercitui distributurus, ignem et thus apponi jubebat, et milites suffire cogebat. Cæsarea Philippi, quæ nunc Paneas, olim mulieris san- guinis profuvio laborantis patria fait. Ibi ante pro- D prias ædes Domini nostri et Dei Jesu Christi sta - A. M. 5854. B - " C VARIE LECTIONES. vulg. lacuna a nullo cod. expletur. A et alii, vulg. vulg. A be, vulg. add. ex vulg. Aelalii, vulg. A e f, vulg. νulg. vulg. “ vulg. vulg. vel simile quid aperte deest. e,) on. A a bedi. " alteruni A, vulg. bed. om. om. JAC. GOARI NOTÆ. creditur, et asseritur imaginum in ecclesia sta- Luendarum ritus? Ith sentiet, qui de sacris imagi- nibus male sapies, et Græcorum supra Latinum morcm eas excolentium sententiam ignorabit. Ili certe, quod vix quisquam advertit, imagines colunt pictas, cum levi tantum lineamento adum- bratas, addo etiam toreumate fictas suspiciunt et deosculantur; statuas ex marmore, metallo, ligne, parte ex omni sculptas abominantur et conspuunt. (64) Ex ethnico igitur more fluxit, qui sacer

καὶ σώσαντα τε καὶ κρύψαντα Ἰουλιανὸν, ἐν τῷ Α ἀνελεῖν τὸν στρατὸν τὸ γένος Κωνσταντίου. Τούτου τὰ σπλάγχνα ζώντος .... ἐν Ἐμέσῃ ἐν τῇ Μεγάλη Ἐκκλησίᾳ τὸ τοῦ Διονύσου είδωλον το ίδρυσαν, την δὲ παλαιὰν ἐκκλησίαν κατέστρεψαν οι Μάρης δὲ ὁ Χαλκηδόνος πολλὰς ὕβρεις τῷ Ἰουλιανῷ κατά πρόσωπον εἰς τὸν οἶκον τῆς Τύχης θύοντι δε ἐπ- ήγαγεν. Ο δὲ, ὡς φιλόσοφος δῆθεν, τὰς ὕβρεις ὑπήνεγκεν. Τούτῳ τῷ ἔτει ὁ δυσσεβής Ιου λιανὸς ἐνομοθέτησεν μὴ μετέχειν Χριστιανούς Ελα ληνικών μαθημάτων. Απολλινάριος δὲ τῇ μὲν θείᾳ Γραφή χρησάμενος ὕλῃ, τοὺς σε χαρακτῆρας δὲ τῶν αρχαίων μιμησάμενος, καὶ κατὰ Ἰουλιανοῦ σε λόγον, συγγράψας, ἂν Ὑπὲρ ἀληθείας επέγραψε 10, πολλά τὴν Ἐκκλησίαν ὠφέλησεν. ᾿Αθανάσιον δὲ τὸν μέγαν Αλεξανδρείας ἐξελαθῆναι ἐκέλευσεν *, τῶν Ἑλλήνων σφοδρῶς αὐτὸν εν παροξυνάντων κατ' αὐτοῦ. Ὁ δὲ ἐξ ερχόμενος, θαῤῥεῖν εἶπε Χριστιανοῖς τοῖς ὑπὲρ αὐτοῦ δακρύουσι, φήσας· Θαρσείτε δε, νεφύδριόν ἐστι, καὶ παρέρχεται. Καὶ Τίτον τὸν ἱερὸν ἐπίσκοπον Βοστρῶν Ιουλιανός ἔγραψε Βοστριανοῖς ἐξελάσαι τοῦτον τῆς πόλεως, Δωρόθεόν τε τὴν πολύαθλον ἐπίσκοπον Τύ- ρου, τὸν πολλάς σε ιστορίας γράψαντα ἐκκλησιαστι κὰς, καὶ ἐν λόγοις διαπρέποντα, τὸν ἐπὶ Διοκλητια- νοῦ ὁμολογητὴν γεγονότα, καὶ αὖθις ἐπὶ Λικινίου, ἐν γήρα βαθεῖ φθάσαντα “, ἐν τῷ δευτέρῳ χρόνῳ τοῦ Παραβάτου οἱ τούτου ἄρχοντες ἐν Οδυσσοπόλει τοῦτον εὑρόντες ἰδιάσαντα, πολλοὺς αἰκισμοὺς διὰ τὴν εἰς Χριστὸν πίστιν ἐπαγαγόντες ", αὐτὸν ἑκατὸν ἑπτὰ χρόνων ὑπάρχοντα. Τὰς δὲ Χριστιανῶν εὐο ποιίας [ὁ ἄχρηστος ως καὶ παραβάτης], μιμούμενος ξένοις τε καὶ πτωχοῖς τὰ πρὸς τὴν χρείαν χορηγεί σθαι ἐκέλευσεν, ἀπατῶν τοὺς ἁπλουστέρους. Ταῖς εἰκόσιν ἑαυτοῦ Δία καὶ "Αρεα καὶ Ἑρμῆν συγγρά- φεσθαι προσέταξεν ὁ δυσσεβὴς καὶ τοὺς λοιπούς δαίμονας, καὶ τοὺς ἀναβαλλόμενους τὴν τούτων προσο κύνησιν, ὡς ἐχθροὺς τοῦ βασιλέως κολάζεσθαι. Τῷ δὲ στρατῷ τὴν ῥόγαν διανέμων πῦρ προσετίθει καὶ λίβανον καὶ θυμιᾷν τὸ στράτευμα ἠνάγκαζεν· ἐν Καισαρείᾳ δὲ ω τῆς Φιλίππου, τῇ νῦν Πανεάδι, ὅθεν κατήγετο ή αἱμόρρους “, ἀνδριὰς ἱστατο πρὸ τοῦ οἴκου αὐτῆς τοῦ Κυρίου ἡμῶν σ' καὶ Θεοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ], ὃν ἐθνικῷ ἔθει εὐχαριστήριον (64) ἀν- κ τὸν καὶ σώσ. Α, τὴν σώσ. τα τὸ τοῦ Διονύσου είδωλον τοῦ Διὸς ίδρυσαν κατέστρεψαν Α, ίδρυσεν κατέστρεψεν οι θύοντι ἀπιόντι καὶ θύσαντι τους Α. " • κατά Ιουλ. Α, κατὰ τοῦ Ἰουλ. κ επέγραψε ὑπέγρ. κι ἐκέλευσεν, τῶν Ἑλλ. ἐκ. πολλὰ τῶν Ἑλλήνων σ' αὐτὸν Α, αὐτῷ Σε θαρσείν τε Α. Η Βοστρών Α, Βόστρων τὰς πολλάς Α. οι βαθεί φθάσαντα Α, φθάσ. βαθεί οι επαγαγόντες Α, ἐπάγοντες ἀπέσφαξαν σε ὁ ἄχρηστος (ἄχριστος καὶ παραβάτης καὶ τοὺς τοὺς δὲ αιμορροούσα ἡμῶν Χριστού Α. σε δὲ Α. σε - CHRONOGRAPHIA. tatis jus ademit, et antiqualo Casareæ nomine, Mazocam, quæ prior erat ejus appellatio, jussit vocari. Horrenda insuper tormenta Arethusæ exer- cuit in Christianos : inter quos eliam Marcum sane- tissimum monachum, qui ab exercitus potestate Constantii sobolem ad necem quærentis Julianum ipsum exemerat, involvit. Hujus adhuc spirantis viscera . in Magna Ecclesia Jovis ido- Jum, antiquis ædibus eversis, erexit. Mares autem Chaceldonensis episcopus Juliano "ad Fortunæ fanum sacrorum faciendorum gratia proficiscenti contumelias in faciem intulit: quas ille philosophi personam agens sustinuit. - BY B .... A. C. 354. · Hoc anno impius Julianus Christia- nos, ne gentilium disciplinis acquirendis studium apponerent, edicto prohibuit. Eapropter Apollina- rius ex divina quidem Scriptura argumento sibi proposito, eodemque vetustiorum, quos imitatus est, dictione et charactere ornato, librum, quens, Pro veritate, inscripsit, adversus Julianum edere molitus Ecclesiam magnopere juvit. Magnam vero Athana- sium Julianus a gentilibus in ipsum concitatus Alexandria pelli præcepit. Ille discessum parans, Christianos sui causa lacrymis perfusos bono animo jubebat esse, dicens : Confidite, 'nubecula est : commodum dissipabitur. Titum insuper sa- cruumn Bostrensium episcopum ut cives urbe ejice- rent, rescripto mandavit: Dorotheum quoque Tyri praesulem multis certaminibus praeclarum, variarum Ecclesiæ historiarum scriptorem, dicendi peritia praestantem, eum, inquam, qui confessoris uomen sub Diocletiano et Licinii rursum temporibus fue- rat adeptus, secundo demum imperii Prævaricatoris anno, cum magistratus ab eo missť privalam vitam agentem Odyssipoli offendissent, centum et septem annis provectum verberibus et contumeliis ob Christi fidem obrutum letho dederunt. Christianam pietatem et beneficentiam imitatus ille nefarius et prævaricator, peregrinis et egenis res necessarias edixit suppedi tari : hinc fucus animis simplicioribus factus. Jovem, Martem, Mercurium, reliquosque dæmonas propriis appingi voluit impius imaginibus : qui aderare de- trectarent, velut in principem perduelles, puniri. Annonam exercitui distributurus, ignem et thus apponi jubebat, et milites suffire cogebat. Cæsarea Philippi, quæ nunc Paneas, olim mulieris san- guinis profuvio laborantis patria fait. Ibi ante pro- D prias ædes Domini nostri et Dei Jesu Christi sta - A. M. 5854. B - " C VARIE LECTIONES. vulg. lacuna a nullo cod. expletur. A et alii, vulg. vulg. A be, vulg. add. ex vulg. Aelalii, vulg. A e f, vulg. νulg. vulg. “ vulg. vulg. vel simile quid aperte deest. e,) on. A a bedi. " alteruni A, vulg. bed. om. om. JAC. GOARI NOTÆ. creditur, et asseritur imaginum in ecclesia sta- Luendarum ritus? Ith sentiet, qui de sacris imagi- nibus male sapies, et Græcorum supra Latinum morcm eas excolentium sententiam ignorabit. Ili certe, quod vix quisquam advertit, imagines colunt pictas, cum levi tantum lineamento adum- bratas, addo etiam toreumate fictas suspiciunt et deosculantur; statuas ex marmore, metallo, ligne, parte ex omni sculptas abominantur et conspuunt. (64) Ex ethnico igitur more fluxit, qui sacer

καὶ σώσαντα τε καὶ κρύψαντα Ἰουλιανὸν, ἐν τῷ Α ἀνελεῖν τὸν στρατὸν τὸ γένος Κωνσταντίου. Τούτου τὰ σπλάγχνα ζώντος .... ἐν Ἐμέσῃ ἐν τῇ Μεγάλη Ἐκκλησίᾳ τὸ τοῦ Διονύσου είδωλον το ίδρυσαν, την δὲ παλαιὰν ἐκκλησίαν κατέστρεψαν οι Μάρης δὲ ὁ Χαλκηδόνος πολλὰς ὕβρεις τῷ Ἰουλιανῷ κατά πρόσωπον εἰς τὸν οἶκον τῆς Τύχης θύοντι δε ἐπ- ήγαγεν. Ο δὲ, ὡς φιλόσοφος δῆθεν, τὰς ὕβρεις ὑπήνεγκεν. Τούτῳ τῷ ἔτει ὁ δυσσεβής Ιου λιανὸς ἐνομοθέτησεν μὴ μετέχειν Χριστιανούς Ελα ληνικών μαθημάτων. Απολλινάριος δὲ τῇ μὲν θείᾳ Γραφή χρησάμενος ὕλῃ, τοὺς σε χαρακτῆρας δὲ τῶν αρχαίων μιμησάμενος, καὶ κατὰ Ἰουλιανοῦ σε λόγον, συγγράψας, ἂν Ὑπὲρ ἀληθείας επέγραψε 10, πολλά τὴν Ἐκκλησίαν ὠφέλησεν. ᾿Αθανάσιον δὲ τὸν μέγαν Αλεξανδρείας ἐξελαθῆναι ἐκέλευσεν *, τῶν Ἑλλήνων σφοδρῶς αὐτὸν εν παροξυνάντων κατ' αὐτοῦ. Ὁ δὲ ἐξ ερχόμενος, θαῤῥεῖν εἶπε Χριστιανοῖς τοῖς ὑπὲρ αὐτοῦ δακρύουσι, φήσας· Θαρσείτε δε, νεφύδριόν ἐστι, καὶ παρέρχεται. Καὶ Τίτον τὸν ἱερὸν ἐπίσκοπον Βοστρῶν Ιουλιανός ἔγραψε Βοστριανοῖς ἐξελάσαι τοῦτον τῆς πόλεως, Δωρόθεόν τε τὴν πολύαθλον ἐπίσκοπον Τύ- ρου, τὸν πολλάς σε ιστορίας γράψαντα ἐκκλησιαστι κὰς, καὶ ἐν λόγοις διαπρέποντα, τὸν ἐπὶ Διοκλητια- νοῦ ὁμολογητὴν γεγονότα, καὶ αὖθις ἐπὶ Λικινίου, ἐν γήρα βαθεῖ φθάσαντα “, ἐν τῷ δευτέρῳ χρόνῳ τοῦ Παραβάτου οἱ τούτου ἄρχοντες ἐν Οδυσσοπόλει τοῦτον εὑρόντες ἰδιάσαντα, πολλοὺς αἰκισμοὺς διὰ τὴν εἰς Χριστὸν πίστιν ἐπαγαγόντες ", αὐτὸν ἑκατὸν ἑπτὰ χρόνων ὑπάρχοντα. Τὰς δὲ Χριστιανῶν εὐο ποιίας [ὁ ἄχρηστος ως καὶ παραβάτης], μιμούμενος ξένοις τε καὶ πτωχοῖς τὰ πρὸς τὴν χρείαν χορηγεί σθαι ἐκέλευσεν, ἀπατῶν τοὺς ἁπλουστέρους. Ταῖς εἰκόσιν ἑαυτοῦ Δία καὶ "Αρεα καὶ Ἑρμῆν συγγρά- φεσθαι προσέταξεν ὁ δυσσεβὴς καὶ τοὺς λοιπούς δαίμονας, καὶ τοὺς ἀναβαλλόμενους τὴν τούτων προσο κύνησιν, ὡς ἐχθροὺς τοῦ βασιλέως κολάζεσθαι. Τῷ δὲ στρατῷ τὴν ῥόγαν διανέμων πῦρ προσετίθει καὶ λίβανον καὶ θυμιᾷν τὸ στράτευμα ἠνάγκαζεν· ἐν Καισαρείᾳ δὲ ω τῆς Φιλίππου, τῇ νῦν Πανεάδι, ὅθεν κατήγετο ή αἱμόρρους “, ἀνδριὰς ἱστατο πρὸ τοῦ οἴκου αὐτῆς τοῦ Κυρίου ἡμῶν σ' καὶ Θεοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ], ὃν ἐθνικῷ ἔθει εὐχαριστήριον (64) ἀν- κ τὸν καὶ σώσ. Α, τὴν σώσ. τα τὸ τοῦ Διονύσου είδωλον τοῦ Διὸς ίδρυσαν κατέστρεψαν Α, ίδρυσεν κατέστρεψεν οι θύοντι ἀπιόντι καὶ θύσαντι τους Α. " • κατά Ιουλ. Α, κατὰ τοῦ Ἰουλ. κ επέγραψε ὑπέγρ. κι ἐκέλευσεν, τῶν Ἑλλ. ἐκ. πολλὰ τῶν Ἑλλήνων σ' αὐτὸν Α, αὐτῷ Σε θαρσείν τε Α. Η Βοστρών Α, Βόστρων τὰς πολλάς Α. οι βαθεί φθάσαντα Α, φθάσ. βαθεί οι επαγαγόντες Α, ἐπάγοντες ἀπέσφαξαν σε ὁ ἄχρηστος (ἄχριστος καὶ παραβάτης καὶ τοὺς τοὺς δὲ αιμορροούσα ἡμῶν Χριστού Α. σε δὲ Α. σε - CHRONOGRAPHIA. tatis jus ademit, et antiqualo Casareæ nomine, Mazocam, quæ prior erat ejus appellatio, jussit vocari. Horrenda insuper tormenta Arethusæ exer- cuit in Christianos : inter quos eliam Marcum sane- tissimum monachum, qui ab exercitus potestate Constantii sobolem ad necem quærentis Julianum ipsum exemerat, involvit. Hujus adhuc spirantis viscera . in Magna Ecclesia Jovis ido- Jum, antiquis ædibus eversis, erexit. Mares autem Chaceldonensis episcopus Juliano "ad Fortunæ fanum sacrorum faciendorum gratia proficiscenti contumelias in faciem intulit: quas ille philosophi personam agens sustinuit. - BY B .... A. C. 354. · Hoc anno impius Julianus Christia- nos, ne gentilium disciplinis acquirendis studium apponerent, edicto prohibuit. Eapropter Apollina- rius ex divina quidem Scriptura argumento sibi proposito, eodemque vetustiorum, quos imitatus est, dictione et charactere ornato, librum, quens, Pro veritate, inscripsit, adversus Julianum edere molitus Ecclesiam magnopere juvit. Magnam vero Athana- sium Julianus a gentilibus in ipsum concitatus Alexandria pelli præcepit. Ille discessum parans, Christianos sui causa lacrymis perfusos bono animo jubebat esse, dicens : Confidite, 'nubecula est : commodum dissipabitur. Titum insuper sa- cruumn Bostrensium episcopum ut cives urbe ejice- rent, rescripto mandavit: Dorotheum quoque Tyri praesulem multis certaminibus praeclarum, variarum Ecclesiæ historiarum scriptorem, dicendi peritia praestantem, eum, inquam, qui confessoris uomen sub Diocletiano et Licinii rursum temporibus fue- rat adeptus, secundo demum imperii Prævaricatoris anno, cum magistratus ab eo missť privalam vitam agentem Odyssipoli offendissent, centum et septem annis provectum verberibus et contumeliis ob Christi fidem obrutum letho dederunt. Christianam pietatem et beneficentiam imitatus ille nefarius et prævaricator, peregrinis et egenis res necessarias edixit suppedi tari : hinc fucus animis simplicioribus factus. Jovem, Martem, Mercurium, reliquosque dæmonas propriis appingi voluit impius imaginibus : qui aderare de- trectarent, velut in principem perduelles, puniri. Annonam exercitui distributurus, ignem et thus apponi jubebat, et milites suffire cogebat. Cæsarea Philippi, quæ nunc Paneas, olim mulieris san- guinis profuvio laborantis patria fait. Ibi ante pro- D prias ædes Domini nostri et Dei Jesu Christi sta - A. M. 5854. B - " C VARIE LECTIONES. vulg. lacuna a nullo cod. expletur. A et alii, vulg. vulg. A be, vulg. add. ex vulg. Aelalii, vulg. A e f, vulg. νulg. vulg. “ vulg. vulg. vel simile quid aperte deest. e,) on. A a bedi. " alteruni A, vulg. bed. om. om. JAC. GOARI NOTÆ. creditur, et asseritur imaginum in ecclesia sta- Luendarum ritus? Ith sentiet, qui de sacris imagi- nibus male sapies, et Græcorum supra Latinum morcm eas excolentium sententiam ignorabit. Ili certe, quod vix quisquam advertit, imagines colunt pictas, cum levi tantum lineamento adum- bratas, addo etiam toreumate fictas suspiciunt et deosculantur; statuas ex marmore, metallo, ligne, parte ex omni sculptas abominantur et conspuunt. (64) Ex ethnico igitur more fluxit, qui sacer

Α έστησεν. Τοῦτον κατενεχθῆναι προσέταξεν ὁ δυσ 6ης Ιουλιανός· δ καὶ γέγονεν· κατ' ἐμπαιγμών δῆθεν συράντων τῶν Ἑλλήνων τὸν ἀνδριάντα, καὶ ἀντ᾽ αὐτοῦ ξέπνον ονόματι Ιουλιανού στησάντων. Τοῦτον οἱ δὲ Χριστιανοὶ λαβόντες " τὸν ἀνδριάντα εἰς ἐκκλησίαν ἀπέθεντο· τὸ δὲ τοῦ Παραβάτου ξέανον κατελθόν πῦρ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ κατέφλεξαν. Βοτάνη δὲ ἐφύετο ὑπὸ τὴν βάσιν τοῦ ἀνδριάντος πά της νόσου ἀλεξητήριος, ἥτις καὶ πρὸς φθόνον ἐκίνησε τὸν Ἀποστάτης Ἰουλιανὸν καταστρέψαι τον " του Κυρίου ἀνδριάντα. Ἐν Νικοπόλει τῆς Παλαιστίνης τῇ λεγομένῃ τὸ πριν Ἐμμαοὺς πηγή ἐστιν παντοίων παθῶν ἀνθρώπων τε καὶ ἀλόγων βάσεις παρέχουσα. Ἐν αὐτῇ γάρ φασι τὸν Κύριον καὶ Θεὸν ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν τοὺς πόδας ἀπονίψασθαι ἐξ ἐδοτ πορίας, καὶ ταύτην [ὁ δυσσεβής της καταχωσθῆναι ἐπέτρεψεν. Ἐν Ερμουπόλει τῆς Θηβαΐδος δένδρον ἵσταται περσέα· ταύτης φύλλον ἢ τὰ κάρφος εἰ λάβοι εί τις πρὸς πᾶσαν νόσον το ἀνθρώπων ἐστὶν ἰάσιμον 70. Φασὶ δὲ, ὅτι "7 ἡνίκα ὁ Κύριος εἰς Αἴγυπτον ἔφυγε τὸν Ἡρώδην σὺν τῇ Θεοτόκῳ καὶ τῷ Ἰωσὴφ, κατὰ τὸν τόπον ἐκεῖνον γενόμενος, κλιθὲν τὸ δένδρον ἐπὶ τὴν γῆν προσεκύνησεν αὐτῷ, καὶ μέχρι τοῦ νῦν σώ ζει τὸ σχῆμα τῆς προσκυνήσεως. Ἰουλιανὸς δὲ διάγων ἐν τῇ Ἀντιοχείᾳ, καὶ συνεχῶς ἐν Δάφνη ἀνιών, καὶ τὸ τοῦ ᾿Απόλλωνος θεραπεύων εἴδωλον. οὐδεμιᾶς ἀποκρίσεως, ὡς ᾤετο, ἐτύγχανεν ἀπὸ τοῦ τὸ ειδώλου. Νοήσας δὲ, ὅτι διὰ τὰ ἀποκείμενα ἐν τῇ Δάφνη, λείψανα τοῦ ἁγίου μάρτυρος Βαβυλᾶ ἀπο ο σιωπᾷ τὸ εἴδωλον, δόγμα ἐξέπεμψεν πάντα τὰ ἀπο κείμενα ἐκεῖ τῶν νεκρῶν λείψανα μετατεθῆναι συν τοῖς τοῦ μάρτυρος · καὶ τούτου γενομένου αθρόως τῇ νυκτὶ κατεφλέχθη οὐρανόθεν ὁ ναός. Τὸ δὲ εἰδω λον οὕτω κατεκάη, ὥστε μηδέ ίχνος αὐτοῦ φανῆνας. Ελέγετο δὲ πρὸ ἐτῶν ἑστηκέναι. Ὁ δὲ ναὸς οὕτω κατηρειπώθη οι, ὥστε τοὺς μετέπειτα ὁρᾶν τὴν τούτου τέφρωσιν καὶ ἐπὶ τῷ παραδόξῳ ἐκθαμβεῖσθαι τῆς τοῦ Θεοῦ παραδοξοποιίας. Ἐπὶ τούτῳ ἔκθαμβος γενόμενος Ἰουλιανὸς, ὑπονοήσας κατ' ἐπιβουλήν τῶν Χριστιανῶν τοῦτο γενέσθαι, ἐπὶ ἐξέτασιν τῶν παραμενόντων ἱερέων εχώρει ((5), καὶ παντοίαις Ἰουλιανὸν Α. τοῦτον Α, τοῦτο το Χριστ. λαβόντες Α, λαβ. Χριστ. Τι τον ὁ δυσσεβής Α, καὶ φησι Α. . το νόσον π. Α. το ίχσεν Α. τι ὅτι δὲ ἐν ὑπὸ τοῦ είδ. Α. μηδὲ] μήτε Α, μὴ κατηρειπώθη Α, κατ' ερυπώθη σε τοὺς μετ.] τοῖς μετ. ἐθνικῷ ἔθει Είδωλα εἰκόνες, ζωγράφους ἀνδριάν- τας οι ξόανα εἰδώλοις είνα THEOPHANIS - tuam, gentilium morem secuta, beneficii et grati animi memor illa erexerat, quam dejici sacrilegus Julianus imperavit : quod et factum est : gentili- bus nimirum cum ludibrio imaginem trahenti- bus, et simulacrum Juliani nomine in ejus lo- sufficientibus. Receptam Christi imaginem Christiani reposuerunt in ecclesia : prævaricato- ris autem simulacrum ignis e cœlo missus con- sumpsit. Ex imaginis porro basi enascebatur herba morborum omnium præsentissimum remedium, quæ ad evertendam Domini efigien Juliano desertori invidia faces suggessit. Nicopoli Palestine, quæ prius Emmaus vocabatur, fons exoritur, qui omni- bus tam brutorum quam hominum morbis remedium exhibet ; in eo quippe Dominum et Deum nostrum Jesum Christum ex itinere reversum pedes abluisse referunt eumdemque aggesta terra obstruí nefa- rius imperavit. Hermopoli in Thebaide arbor exstat nomine Persea. Ejus filium vel ramusculun quis decerpserit, omni humanæ medicabitur inflr- mitati. Domino cum divina Genitrice et Josepho persecutionem Herodis fugienti, cum ad arboris lo- cum pervenissent, eans ad terram usque proclivem sese dicunt inflexisse, et usque nunc etiam adoran- tis speciem servare. Julianus Antiochiæ moram trabens, et repetitis vicibus in Daphnem se confe- rens, Apollinis simulacro cultum exhibiturus, nul- lius, ut sperabat, responsi gratiam ab idolo retulit. Quocirca ex repositis in Daphne sancti martyris Ba- B bylæ reliquis silentium idolo obvenisse suspicatus, cuncta mortuorum cadavera ac martyris ipsius ibi recondita jussit efferri: quo facto templum, de noctu confestim igne calitus misso, confagravit: adeoque consumptum est idolum, ut ne vestigium quidem illius superexstiterit. Ante annos non paucos ere etum ferebatur. Templum autem ita dirutum est, ut disjecta huc et illuc ejus rudera posteri conspicien- ts, incredibili divinorum operum admiratione per- cellerentur. Attonitus hac de re Julianus, et incen dium Christianorum insidiis contigisse ratus, variis eosdem tormentis, adeo ut plures etiam mactarentur, " VARIA LECTIONES. vulg. vulg. alterum add. ex A. om. Αabcdef. f vulg. add. ex A. add. es A. νulg. vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. 8! cipuis viris, evergetis, et principibus statuas erigere solitorum moribus assueta, fusam ex ære Christi statuam, in loco publico, via nimirum, vel ad fontem statuisse dicatur a Theophane sacrarum imaginum studiosissimo assertore, et pro imaginum lutando nomen olim confessoris adepto, qui pictas admittit et cælatas imagines, fusas el sculptas pro gentis suæ mente gentilibus relinquen das existimat? Rationem exquire, sunt, haudl in- D pene pretergrediatur, quam excitandus habetur. quiunt. Antiqua monumenta revolve, sacrani Quid igitur mirum, si mulier gentilis, gentilium pre- historiam discute, perlustra quidquid de imagini- bus et earum cultu Patres scripserunt priores; imagines a contemptu cernes ab eis vindicatas adorari jnssas, commendatos, inter res profanas ; et quam vicina absque cultu relicta, Referam quod exper- tus sum. lia me Deus adjuvet, allata ex Occid. in Chium, ubi degebam, sanctorum exsculpta, scalpello elicta . capita : sin adorationi minus, saltem pio devotoque spectaculo fuerunt exposita. Cuncti simul exhorruere Græci pariter et Latini, et ore uno exclamare, simulacra gentium, etc., os ha- bent, etc. Quorum hæc ellata? Eorum sane quorum erga pictas imagines cultus a pontificibus potius moderandus, adeo viget, adeo summus, ut fines rendum decrevit; ques par videretur fuisse incendij vel auctores, vel conscios. Sic et Buccard. Iuter- pres non reddit, nisi una aliqua linca inter opera- riorum manus excidit. COMBEFIS. (65) In sacerdotes, qui prope habitabant, inqui-

Α έστησεν. Τοῦτον κατενεχθῆναι προσέταξεν ὁ δυσ 6ης Ιουλιανός· δ καὶ γέγονεν· κατ' ἐμπαιγμών δῆθεν συράντων τῶν Ἑλλήνων τὸν ἀνδριάντα, καὶ ἀντ᾽ αὐτοῦ ξέπνον ονόματι Ιουλιανού στησάντων. Τοῦτον οἱ δὲ Χριστιανοὶ λαβόντες " τὸν ἀνδριάντα εἰς ἐκκλησίαν ἀπέθεντο· τὸ δὲ τοῦ Παραβάτου ξέανον κατελθόν πῦρ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ κατέφλεξαν. Βοτάνη δὲ ἐφύετο ὑπὸ τὴν βάσιν τοῦ ἀνδριάντος πά της νόσου ἀλεξητήριος, ἥτις καὶ πρὸς φθόνον ἐκίνησε τὸν Ἀποστάτης Ἰουλιανὸν καταστρέψαι τον " του Κυρίου ἀνδριάντα. Ἐν Νικοπόλει τῆς Παλαιστίνης τῇ λεγομένῃ τὸ πριν Ἐμμαοὺς πηγή ἐστιν παντοίων παθῶν ἀνθρώπων τε καὶ ἀλόγων βάσεις παρέχουσα. Ἐν αὐτῇ γάρ φασι τὸν Κύριον καὶ Θεὸν ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν τοὺς πόδας ἀπονίψασθαι ἐξ ἐδοτ πορίας, καὶ ταύτην [ὁ δυσσεβής της καταχωσθῆναι ἐπέτρεψεν. Ἐν Ερμουπόλει τῆς Θηβαΐδος δένδρον ἵσταται περσέα· ταύτης φύλλον ἢ τὰ κάρφος εἰ λάβοι εί τις πρὸς πᾶσαν νόσον το ἀνθρώπων ἐστὶν ἰάσιμον 70. Φασὶ δὲ, ὅτι "7 ἡνίκα ὁ Κύριος εἰς Αἴγυπτον ἔφυγε τὸν Ἡρώδην σὺν τῇ Θεοτόκῳ καὶ τῷ Ἰωσὴφ, κατὰ τὸν τόπον ἐκεῖνον γενόμενος, κλιθὲν τὸ δένδρον ἐπὶ τὴν γῆν προσεκύνησεν αὐτῷ, καὶ μέχρι τοῦ νῦν σώ ζει τὸ σχῆμα τῆς προσκυνήσεως. Ἰουλιανὸς δὲ διάγων ἐν τῇ Ἀντιοχείᾳ, καὶ συνεχῶς ἐν Δάφνη ἀνιών, καὶ τὸ τοῦ ᾿Απόλλωνος θεραπεύων εἴδωλον. οὐδεμιᾶς ἀποκρίσεως, ὡς ᾤετο, ἐτύγχανεν ἀπὸ τοῦ τὸ ειδώλου. Νοήσας δὲ, ὅτι διὰ τὰ ἀποκείμενα ἐν τῇ Δάφνη, λείψανα τοῦ ἁγίου μάρτυρος Βαβυλᾶ ἀπο ο σιωπᾷ τὸ εἴδωλον, δόγμα ἐξέπεμψεν πάντα τὰ ἀπο κείμενα ἐκεῖ τῶν νεκρῶν λείψανα μετατεθῆναι συν τοῖς τοῦ μάρτυρος · καὶ τούτου γενομένου αθρόως τῇ νυκτὶ κατεφλέχθη οὐρανόθεν ὁ ναός. Τὸ δὲ εἰδω λον οὕτω κατεκάη, ὥστε μηδέ ίχνος αὐτοῦ φανῆνας. Ελέγετο δὲ πρὸ ἐτῶν ἑστηκέναι. Ὁ δὲ ναὸς οὕτω κατηρειπώθη οι, ὥστε τοὺς μετέπειτα ὁρᾶν τὴν τούτου τέφρωσιν καὶ ἐπὶ τῷ παραδόξῳ ἐκθαμβεῖσθαι τῆς τοῦ Θεοῦ παραδοξοποιίας. Ἐπὶ τούτῳ ἔκθαμβος γενόμενος Ἰουλιανὸς, ὑπονοήσας κατ' ἐπιβουλήν τῶν Χριστιανῶν τοῦτο γενέσθαι, ἐπὶ ἐξέτασιν τῶν παραμενόντων ἱερέων εχώρει ((5), καὶ παντοίαις Ἰουλιανὸν Α. τοῦτον Α, τοῦτο το Χριστ. λαβόντες Α, λαβ. Χριστ. Τι τον ὁ δυσσεβής Α, καὶ φησι Α. . το νόσον π. Α. το ίχσεν Α. τι ὅτι δὲ ἐν ὑπὸ τοῦ είδ. Α. μηδὲ] μήτε Α, μὴ κατηρειπώθη Α, κατ' ερυπώθη σε τοὺς μετ.] τοῖς μετ. ἐθνικῷ ἔθει Είδωλα εἰκόνες, ζωγράφους ἀνδριάν- τας οι ξόανα εἰδώλοις είνα THEOPHANIS - tuam, gentilium morem secuta, beneficii et grati animi memor illa erexerat, quam dejici sacrilegus Julianus imperavit : quod et factum est : gentili- bus nimirum cum ludibrio imaginem trahenti- bus, et simulacrum Juliani nomine in ejus lo- sufficientibus. Receptam Christi imaginem Christiani reposuerunt in ecclesia : prævaricato- ris autem simulacrum ignis e cœlo missus con- sumpsit. Ex imaginis porro basi enascebatur herba morborum omnium præsentissimum remedium, quæ ad evertendam Domini efigien Juliano desertori invidia faces suggessit. Nicopoli Palestine, quæ prius Emmaus vocabatur, fons exoritur, qui omni- bus tam brutorum quam hominum morbis remedium exhibet ; in eo quippe Dominum et Deum nostrum Jesum Christum ex itinere reversum pedes abluisse referunt eumdemque aggesta terra obstruí nefa- rius imperavit. Hermopoli in Thebaide arbor exstat nomine Persea. Ejus filium vel ramusculun quis decerpserit, omni humanæ medicabitur inflr- mitati. Domino cum divina Genitrice et Josepho persecutionem Herodis fugienti, cum ad arboris lo- cum pervenissent, eans ad terram usque proclivem sese dicunt inflexisse, et usque nunc etiam adoran- tis speciem servare. Julianus Antiochiæ moram trabens, et repetitis vicibus in Daphnem se confe- rens, Apollinis simulacro cultum exhibiturus, nul- lius, ut sperabat, responsi gratiam ab idolo retulit. Quocirca ex repositis in Daphne sancti martyris Ba- B bylæ reliquis silentium idolo obvenisse suspicatus, cuncta mortuorum cadavera ac martyris ipsius ibi recondita jussit efferri: quo facto templum, de noctu confestim igne calitus misso, confagravit: adeoque consumptum est idolum, ut ne vestigium quidem illius superexstiterit. Ante annos non paucos ere etum ferebatur. Templum autem ita dirutum est, ut disjecta huc et illuc ejus rudera posteri conspicien- ts, incredibili divinorum operum admiratione per- cellerentur. Attonitus hac de re Julianus, et incen dium Christianorum insidiis contigisse ratus, variis eosdem tormentis, adeo ut plures etiam mactarentur, " VARIA LECTIONES. vulg. vulg. alterum add. ex A. om. Αabcdef. f vulg. add. ex A. add. es A. νulg. vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. 8! cipuis viris, evergetis, et principibus statuas erigere solitorum moribus assueta, fusam ex ære Christi statuam, in loco publico, via nimirum, vel ad fontem statuisse dicatur a Theophane sacrarum imaginum studiosissimo assertore, et pro imaginum lutando nomen olim confessoris adepto, qui pictas admittit et cælatas imagines, fusas el sculptas pro gentis suæ mente gentilibus relinquen das existimat? Rationem exquire, sunt, haudl in- D pene pretergrediatur, quam excitandus habetur. quiunt. Antiqua monumenta revolve, sacrani Quid igitur mirum, si mulier gentilis, gentilium pre- historiam discute, perlustra quidquid de imagini- bus et earum cultu Patres scripserunt priores; imagines a contemptu cernes ab eis vindicatas adorari jnssas, commendatos, inter res profanas ; et quam vicina absque cultu relicta, Referam quod exper- tus sum. lia me Deus adjuvet, allata ex Occid. in Chium, ubi degebam, sanctorum exsculpta, scalpello elicta . capita : sin adorationi minus, saltem pio devotoque spectaculo fuerunt exposita. Cuncti simul exhorruere Græci pariter et Latini, et ore uno exclamare, simulacra gentium, etc., os ha- bent, etc. Quorum hæc ellata? Eorum sane quorum erga pictas imagines cultus a pontificibus potius moderandus, adeo viget, adeo summus, ut fines rendum decrevit; ques par videretur fuisse incendij vel auctores, vel conscios. Sic et Buccard. Iuter- pres non reddit, nisi una aliqua linca inter opera- riorum manus excidit. COMBEFIS. (65) In sacerdotes, qui prope habitabant, inqui-

βασάνοις αὐτοὺς ὑποβαλών, ὡς καὶ ἀποθανεῖν ἐξ αὐ- τῶν, τοῦτο μόνον ήκουσε παρ' αὐτῶν, ὅτι οὔτε ἀπὸ Χριστιανῶν 18, οὔτε ἀπὸ ἀνθρωπίνης ἐπιβουλῆς τοῦτο γέγονεν· ἀλλ' ἐκ τοῦ οὐρανοῦ πῦρ κατελθὸν ἐνέπρησε τὸν ναὸν καὶ τὰ ἀγάλματα· ὡς καὶ δὲ ἐν τῇ νυκτὶ ἐκείνῃ τισὶ φανῆναι ἐν τῇ ἀγροφίᾳ τὸ πῦρ καταφερόμενον. Θυμωθεὶς οὖν ὁ βασιλεὺς 5, καὶ ὥσπερ τῷ Θεῷ μαχό- μενος, καὶ τὸ τὴν Μεγάλην Εκκλησίαν ἀπέκλεισε, καὶ πάντα τὰ ἱερὰ ἐδήμευσε. Τῶν δὲ ἀποσταλέντων κα μήτων δύο Φίλικος καὶ Ἰουλιανοῦ ἀποστατῶν, ἔλεγον ταῦτα· Ἐνομίζομεν εποπτικήν τινα εἶναι δύναμιν τὴν ὀφείλουσαν κι ἡμᾶς κωλύσαι· ὁ δὲ Φίλιξ · Ιδε εἰς ποταπά σκεύη ὑπηρετεῖ ὁ υἱὸς Μαρίας. Καὶ μετ' ὀλίγον ἡ μὲν Φίλιξ ἀθρόως διὰ στόματος αἷμα ἀναγα- γών, βασανιζόμενος κατέστρεψε τὸν βίον. Ἰουλιανὸς δὲ ὁ κόμης ε κατ' αὐτὴν τὴν ἡμέραν νότῳ χαλε- πωτάτη περιπεσών 50, ὡς καὶ τὰ ἐντὸς αὐτοῦ δια φθαρῆναι καὶ κόπρον διὰ στόματος ἀγαγεῖν, βασα νιζόμενος ἀπέθανεν. $7 Α. Μ. 5855. -- Τούτῳ τῷ ἔτει τινὲς Απατήθη- σαν (66) τῶν ἐν στρατείᾳ οι εξεταζομένων πρὸς ἀπο- στασίαν, οἱ μὲν ἐπαγγελίαις δόσεων καὶ ἀξιωμάτων, οἱ δὲ καὶ ος ἀνάγκαις ἐπιτιθεμέναις ὑπὸ τῶν ἰδίων ἀρχόντων. Καὶ Θεότεκνος πρεσβύτερος ἐν προαστείῳ Αντιοχείας ἐκκλησίαν πεπιστευμένος ἐξ ὑποσχέσεως απατηθείς, αὐτομάτως ἐπὶ τὴν εἰδωλολατρείαν έχω ἐχώ ρησεν· δν ὁ Θεὸς ἐτιμωρήσατο παραχρήμα. Σκωλη κόβρωτος γὰρ γεγονώς ” καὶ τὰς ὄψεις ἀποβαλών, τὴν γλῶσσαν ἐσθίων, ἀπέθανεν. Καὶ Ἥρων ἐπίσκο τας της ο Θηβαΐδος αὐτομάτως οι ἀπεστάτησεν δ ἐν σ της Αντιοχέων πόλει, ἂν ὁ Θεὸς παρευθὺς εἰς παρά δειγμα καὶ φόβον πολλῶν ἐτιμωρήσατο. Οὗτος σην πεδόνος νοσήματι διαλυθέντων αὐτοῦ τῶν μελῶν ἐν τῇ πλατείᾳ ἐῤῥιμμένος, ἐν ὀφθαλμοῖς πάντων ἐξέψυξεν. Αλλοι δὲ ἐν τούτοις διέπρεψαν ὁμολογία τῇ εἰς Χριστόν· Ουαλεντινιανός τριβούνος τότε ὢν τάγματος Κορνου των λεγομένων νουμέρου (67), οὐ μόνον τοῦ ἀξιώματος καταφρονήσας, ἀλλὰ καὶ ἐξορία ὑποβληθεὶς, ὅστις μετὰ ταῦτα ὑπὸ Θεοῦ βασιλεὺς Η σὲ ὑπὸ Χριστ. - ἀπὸ ἄνθρωπ. Α, ἀπὸ Χρ. - ὑπὸ ἄνθρ. Η ὡς καὶ Α, ὥστε ε ὁ βασιλεὺς Α, ὁ τύραννος βασιλεύς σε καὶ τὴν μεγ. ἐν ὠφείλουσαν Κώμης Οι κατ' αὐτὴν τὴν Α, κατὰ τὴν χαλεπωτάτη περιπεσών Α. περιπ. χαλεποτάτη οι ἐν στρατεία Α ε, ἐν στρατείαις καὶ οι γεγονώς Α, γενόμενος της Α. οι αὐτο μάτως] αὐτὸς Α. οἱ ἀπεστάτησεν ἐν τῇ Β, ἀπεστάτησε τῇ Ο σηπεδόν: νοσήματος Α. ἀλλ᾽ ἐν τού τους διέπρεψαν τα υ Κορνούτων : Κορνωτῶν Δ. Κωρωνατῶν όστις - ἀνεδείχθη] ἥτις ἀνηγορεύθη 1. - τείαις φερόμενον ἐκψύξαι δημοσίᾳ ἐνώπιον πάντων ἐποίησε. Τάγματος Κορνούτων, οὕτω λεγομένων του μέρων, ὑποβληθεὶς γενναίως και προθύμως ὑπο έμενεν. Ὑπὸ τῶν ἰδίων ἀρ χόντων, χαυνούμενοι. Θεότεχνος δέ τις πρεσβύτερος τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ ἐκκλησίας ἐξ ὑποσχέ. Παραχρήμα τρόπῳ τοιούτῳ. Τότε καὶ Ἥρων οὕτω λεγόμενός τις Θηβαῖος ἐπίσκοπος ἐν τῇ Ἀντιοχέων πόλει τυγχάνων, ὃν παραδοξοποιὸς τοῦ Θεοῦ δύναμις εἰς παράδειγμα και τα εν πολλῶν τιμωρίας εἰσ επράξατο. Έρημον τον αὐτὸν καταστήσας πάσης των, Χωρωνατών). οι 38. ταγματάρχην τοῦ καταλόγου τῶν καλουμένων Ιοβιανών CHRONOGRAPIIIA. A subjecit : hue porro solum ab eis didicit : neque B Christianorum, neque hominis opera id factum, sei emisso cœlitus igne conflagrasse templum, et xi- mulacra comminula : ita ut ea node per agris passim quibusdam consistentibus vibrata superie fuketra manifesto conspicerentur. Iratus itaque imperator, velut Deo bellum indicturus, Magnam clausit Ecclesiam, et omnem sacram supellectilem publicavit. Ad quam missi duo comites Felix et Ju- lianus apostata in hæc verba eruperunt : Præsen- tem quamdam virtutem hic inesse arbitrabamur, quæ uos prohiberet; Felix vero : Viden' quibus vasis filio Mariæ ministratur ? Et paulo post, Felix quidem magnam sanguinis vin derepente ore evo- mens, excruciatus vitam finivit : Julianus comes ipsa die in difficillinium morbum incidens, adeo ut ejus viscera tabo liquescerent, et excrementa ore egereret, inter dolores exspiravit, - A. C. 355. Hoc anno plures virorum militiæ ascriptorum, ad defectionem a vera ſide sollicitati, seducti sunt, hi quidem donorum et honorum pro- missis, alii vero necessitate propriis ducibus imposita coacti. Theotecnus quoque presbyter, cui in Antiochensi suburbio ecclesia fuerat credita, promissorum blanditiis deceptus, ad idolorum cul- tum sponte defecit: eumque divina statim insectata est vindicta. Vermibus siquidem depastus, amissie luminibus, linguam corrosit et effavit animam. Heron etiam Thebaidos episcopus nullo cogente in Antio- chensi civitate fidem desertor abnegavit : quem mox Deus ad exemplum et terrorem cæterorum ultas est. Ille namque dissolutis ex putredine membris, in plateam projectus sub omnium oculis exspiravit. Alii ex adverso bis angustiis pressi Christianæ didoi confessione clarissimi evasere. Valentinianus tríbù- nus legionis Cornutorum, quibus numerus nomen; non modo dignitate semet exuit, sed et exsilio dam- natus est : qui demum temporis processu imperator VARIÆ LECTIONES. vulg. νulg. vulg. ante aud. ex A. Par. 8. Par. vulg. " vulg, vulg. i add. ex A. vulg. add. ex vulg. sic scribendum monet Goarus ad h. 1. νulg. ' JAC. GOARI NOTÆ. annis duobus ascripta fex Socrate, Theodoreto, Sozomeno, et Rudno fidem mereri nullus du- bitat: quæ hic referuntur Chronico Alexandrino, non auctoritatem modo, sed ipsa quoque verba debent, anno Juliani secundo. Variantes a nostro lectiones precipuas subjicio : addit illud, exhibetur (Goarus ediderat Cor- nutos enim legionarios lego in notitia imperii Orientalis Pancirolliana folio mihi et 75, et im- perii Occidentalis fulio 34, Coronatos nul- libi reperio. Valentinianum eumdem conuer dat Sozomenus lib. 1v, cap. 6: Scutariorum tri bunum Paulus diaconus ex Hieronymi Chronico, (66) Historias gestaque cuncta superioribus D κηδεμονίας, καὶ σηπεδόνος νόσον εμβαλών, ταῖς πλα- (67) Correctior Chronici lectio, qua Κορνού-

ἀνεδείχθη. Ομοίως καὶ Ἰοβιανός " (68) την ζώνην Β ἔλυσε κράζων· Χριστιανός είμι· ὃν ὁ λαὸς ἀγαπῶν στρατοπεδάρχην ὄντα ἐξῃτήσατος τὸν βασιλέα, μὴ ἀδικῆσαι· (69) αὐτόν· ὅστις καὶ βασιλεὺς μετὰ Ἰουλιανὸν ἀνηγορεύθη ". Αρτέμιός τε ὁ δουξ (70) τῆς κατ' Αίγυπτον διοικήσεως, ἐπειδήπερ ἐπὶ Κων- σταντίου ζῆλον πολύν κατὰ τῶν εἰδώλων. · ἐνεδείξατο ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ, ἐδημεύθη, τὴν κεφαλὴν ἀποτμη- θείς'. Εμαρτύρησε δὲ καὶ ἐν Δορυστόλῳ (71) της Θράκης Αἰμιλιανός· ἀπὸ στρατιωτών, πυρὶ παρα δοθεὶς ὑπὸ Καπετουλιανοῦ (72)· καὶ πολλοὶ ἄλλοι κατὰ διαφόρους τόπους καὶ τρόπους διέπρεψαν ἐν τῇ εἰς Χριστὸν ὁμολογίς. Θαλάσσιος δέ τις (75) ἐπ' ἀσελγείαις· καὶ ἀσωτίαιςει επίσημος, ὁ καὶ τῆς ἑαυτοῦ θυγατρὸς ἐπ' αἰσχρουργία προσαγωγείς 18, ἐτιμᾶτο ὑπὸ τοῦ βασιλέως ὡς σπλαγχνοσκόπος, οἰκῶν ἐν Ἀντιοχείᾳ πλησίον τοῦ παλατίου. Συμπεσόντος οὖν αὐτῷ τοῦ οἴκου μένος ἀπώλετο μετὰ ἑνὸς εὐω νούχου, ᾧ καὶ συμπεπλεγμένος εὑρέθη. Ἐσώθησαν δὲ πάντες οἱ ἴδιοι αὐτοῦ Χριστιανοὶ ὄντες, ή τε τούτου γυνὴ, καὶ οἱ σὺν αὐτῇ. Παιδίον δὲ ἕως τῶν ἑπτὰ χρόνων ἐκεῖ εὑρεθὲν καὶ σωθεν, ἐρωτώμενον πῶς ἐσώθη, εἴρηκεν ὡς ὑπὸ ἀγγέλου βασταχθέν. Ὁ δὲ δυσώνυμος Ἰουλιανὸς ἐπ᾿ ἀνατροπῇ τῆς θείας ἀποφάσεως (74) τὸν τῶν Ἰουδαίων ναὸν οἰκοδομη θῆναι προσέταξαν, Αλύπιον Ελληνά τινά σπουδαίον κατὰ Χριστοῦ προστησάμενος τοῦ ἔργου. Τοῦ δὲ καὶ τὰ ἀφανὴ τῶν θεμελίων κατορύξαντος, διὰ τὸν ἐχει χοϊσμὸν ἄνεμος βιαιότατος ἐπιπνεύσας σὺν λαίλαπι τὴν παρεσκευασμένην άσβεστον ἐξηφάνισεν, μου δίων μυριάδων είκοσι οὖσαν· ἐπιμενόντων δὲ τῶν Ἰουδαίων τῇ ἐγχειρίσει τοῦ ἔργου, πῶς ἐξελθὸν τούτους κατέκαυσεν ", καὶ οὕτως ἐπαύσαντο τῆς τόλμης. Ανατροπὴν δὲ Ἰουλιανὸς ὁ δυσσεβής έγραψε τῶν θείων Ευαγγελίων, ἦν ὁ μέγας Κύριλλος Αλεξ ανδρείας ἐν ἐξαιρέτῳ πραγματεία λαμπρῶς ἐπ· ανέτρεψεν. Πορφύριος δὲ ὁ καθ' ἡμῶν λυττήσας, Ιοβιανός Ιουβιανός ἐξητήσατο Δ. ἐζητήσατο ἀδικῆσαι Α, ἀδικεῖ. σθαι νυίς. * ἀνηγορεύθη Α, ἀνεδείχθη κατὰ τῶν εἰδώλων οιη. Α. ' ἀποτμηθῆναι Α. & Δορυστάλῳ Α. Δωροστόλῳ Αἰμιλιανός Α, καὶ Αἰμ. καὶ τρόπους κι ἀσωτίαις Α, ἀσωτείαι; προσαγωγεύς Α, προαγ. μετὰ ἑνὸς Α, μεθ᾿ ἑνὸς οἱ ἴδιοι οἱ σὺν αὐτῷ εὑρεθέντες. * έως] ὡς. “ τῶν οιn. Α. ἐκ τῶν οιn. Α. τ' ἐκχοϊσμὸν Δ, ἐκχωϊσμὸν παρασκευασμ. κατέκαυσεν Α, κατέφλεξεν λαμπρώς Α, λαμπρά στρατοπεδάρχην Επειδήπερ ἐν τοῖς καιραῖς τῆς ἀρχῆς ἐπὶ τοῦ μακαρίτου Κωνσταντίνου τοῦ Αὐγούστου ζή λον πολὺν ὑπὲρ τῶν ἐκκλησιῶν ἐνεδείξατο, ἐν τῇ ᾿Αλεξανδρέων ἐδημεύθη, καὶ τὴν κεφαλὴν ἀπετμήθη, μνησικακήσαντος αὐτὸν τοῦ Ἰουλιανοῦ. δουροστόρι, δοραστόρῳ. Μάγνος, ἐν ἀσελγείᾳ μὲν καὶ ἀσωτείαις ἐπίσημος, ός καὶ τῆς ἑαυτοῦ θυγατρὸς ἐπ᾿ αἰσχρουργίαις προ αγωγείς ἐτύγχανεν, συμπεσόντος αὐτῷ τοῦ οίκου ἀπέθανεν. Λη μάγκος μάγκος ἀπ' αἰσχρουργίαις προαγωγές; Διὰ τὸν ἐκχαϊσμόν, THEOPHANIS . a Neo est renuntiatus. Pari animi vigore cingulum A militare solvit Jovianus clamans : Christianus sum, Huac, cum magistri militum officio fungeretur, ceu bene meritum, ne quid adversi pateretur, populus sibi concedi expetiit: isque idem exstincto Juliano adeptus est imperium. Artemius item dioceseo8 ' Ægypti dux, datis sub Constantio, quo ferebatur in idola, aversi animi indiciis, Alexandriæ iu pu- blicam raptus capite truncatur. Emilianus insuper Dorostoli, quæ Thracica urbs est, a Capetuliano vir emeritæ militiæ igni traditus fuit: aliique quam- plurimi Christiana confessione per varia loca cele- bres effecti sunt. Ex adverso Thalassius quidam, perdito luxa atque libidine famosus, qui propriam filiam ad turpia officia producebat, ceu cxtispex imperatori Juliano charus habebatur, et juxta pa- latium Antiochiæ sedem obtinuit. Collapsis autem in eum ædibus, solus cum eunucho, quem forte com- plexu-stringebat, periisse repertus est, cunctis ejus domesticis, ipsa etiam uxore, et ejus comitibus, Christiana fide insignitis, incolumibus omuino ser- vatis. Inter quos vix annorum septem puellus sal- vusa ruina collectus, qui lethum evasisset inter- rogatus, Ab angelo deportatus, respondit. Julianus porro vir exsecraudi nominis, quasi Dei notitiam omnem exstincturus, Judzorum templum reparari jussit, et Alypium quemdam gentilem Christo maxime infensum operi præfecit. Qui dum funda- menta solo aggesio obruta efoderet, maxima vis venti cum turbine et procella per effossam terranı erumpens, modiorum calcis viginti myriades ad iu operis paratas dissipavit : Judæos vere cœptis insistentes, ignis ex eisdem fundamentis egestus absumpsit : et hoc viso a resumptis conatibus de- stiterunt. Impius Julianus sacrorum Evangeliorum confutationem scripsit, quam Cyrillus magnus Alexandriæ præsul selectis et luculentis editis com- C VARIE LECTIONES. • A h. 1. et ubique, vulg. · vulg. · vulg. vulg. * vulg. add. ex A. vulg. vulg. vulg. * ante a add. fort. vulg. Par. vulg. νulg. JAC. GOARI NOTE. et ex fireodorete, lib. 111, cap. 10, refert noster Theophanes. ctor in sequentibus frequentius confirmabit. Jovia- num porro, quem hic vocat, do- mesticorum ordinis primum Ammianus, lib. xxv, primicerium domesticarum Hieronymus in Chron. celebrant. varia lectio : Jeg. contendit vel Con- REFIS. lta Chronicon idem. Vertit interpres : Hoc tempore Thalassius quispiam, cui et Magno nomen, magnus, potius quam mancus te, lector, judice, reddendum? num melius ac certius voca- bulum mangonem interpretabor, obsceur Jibidinis proxenetam, et impuritatis nunditatorein, etc., quod nimirum ab eo dictum habent sacra Evange lia, fore templi desolationem perpetuam. ad terram aggeslam alque rudera eger renda, ut solet in veterum dirutorum solo, novis excitandis, majoris præsertin molis, adificiis. COMBEFIS. (68) Tacet hæc Chronicon Alexand. que ex Suida D (69) Λαοῦ voce militarem plebem significari au- (70) Rursus Chronicon Alexandrinum, cujus hæc (14) Scaliger ad Chronic. Hieronymi pag. 935 (72) Chron. idem Καπετυλίνου Ουϊκαρίου. (73) Ἐν τούτῳ τῷ χρόνῳ θαλάσσιός τις, ὁ καὶ (74) Ad divinam Christi confutandam sententiam ;

Τύριος μὲν ἦν τῷ γένει, Χριστιανὸς δὲ τὸ πρὶν ὁ ἄθλιος ει · τυφθεὶς “ δὲ ὑπὸ Χριστιανῶν ἐν Καισαρεία τῆς Παλαιστίνης, κατ᾿ ὀργὴν μετῆλθεν εἰς τὸν Ἑλληνισμὸν, καὶ τότε γράψαι κατὰ τῆς ἀληθείας (75) ὁ κύων ἐτόλμησεν. Ἐπὶ τούτοις ὤφθη ὁ θεῖος σταυ ρὸς ἐν τῷ οὐρανῷ φωτο κδὴς κυκλούμενος ὑπὸ στε φάνου φωτός, ἀπὸ τοῦ Γολγοθάς ἕως τοῦ ἁγίου ὅρους τῶν Ἐλαιῶν, λαμπρότερος μᾶλλον ἢ ἐπὶ Κων: σταντίου. Αὐτομάτως τε τοῖς ἁπλώμασι τῶν θυσια- στηρίων καὶ βίβλοις, καὶ ἄλλοις ἐσθήμασι τῶν ἐκ- κλησιῶν καὶ ἐν ἱματίοις, οὐ μόνον Χριστιανῶν, ἀλλὰ καὶ Ἰουδαίων ἐπεπέλαζε τὸ σημεῖον τοῦ σταυροῦ, οὐ μόνον ἐν Ἱεροσολύμοις, ἀλλὰ καὶ ἐν Ἀντιοχείᾳ καὶ ἄλλαις πόλεσι· καὶ ἂν ἀναισχύντως Απίστουν οἱ Ἰουδαῖοι καὶ Ἕλληνες εὕρισκον τὰ ἱμάτια ἑαυτῶν πεπληρωμένα σταυρῶν· ἔν τισι δὲ καὶ “ ἐμελάνιζον. Ἰουλιανὸς δὲ πολλοὺς ἐν διαφόροις τόποις ἀπέστειλεν εἰς τε μαντείας και χρηστήρια, ὅπως ἂν δόξῃ μετ' ἐπιτροπῆς τῶν δαιμόνων ἐπὶ Πέρσας πόλεμον ἐγχειρεῖν. Καὶ πολλῶν καὶ διαφόρων κομισθέντων αὐτῷ χρησμῶν, ἑνὸς ἐπιμνησθήσομαι· ἔχει δὲ οὔ τως· Νῦν πάντες ωρμήθημεν (76) θεοὶ νίκης τρόπαια κομίσασθαι παρὰ θηρὶ ποταμῷ, τῶν δὲ ἐγὼ Ηγεμονεύω το θούρος πολεμόκλονος "Αρης. Τούτοις βεβαιωθείς, πρὸς τὸν κατὰ Περσῶν ὑπλίζετο πόλε- μου, πολλὰ χρήματα τους Χριστιανοὺς ζημιώσας. Εν Αντιοχείᾳ δὲ γενόμενος, προφάσει τῶν ὠνίων, ύβρί- σθη σφοδρώς παρὰ τῶν Ἀντιοχέων, ὅτε καὶ τὸν ε Μισοπώγωνα λόγον Αντιοχικόν, πρὸς ἄμυναν δῆθεν, ἐπόνησε· Θεόδωρον δέ τινα νεανία, προκατάρξαντα τῶν κατ' αὐτοῦ ὑδρεων πικρώς ηκίσατο. Πολλὰ δὲ καὶ μεγάλα κατὰ Χριστιανῶν ποιήσας, καὶ πλείονα ποιεῖν μετὰ τὸν Περσικόν πόλεμον ἐπαγγειλάμενος, κακῶς τὸν παμμίαρον αὐτοῦ βίον ἐν αὐτῷ πεπλήρω- κεν. Υπερόριος γὰρ εἰκῇ θείᾳ ἀνῃρέθη τούτῳ τῷ Έτσι, βασιλεύσας έτη δύο καὶ μῆνας ἐννέα, κατὰ τὴν Περσικήν θεόκταντος (77) γέγονεν ἐν τῇ εἰκοστῇ Εκτῇ τοῦ Ἰανουαρίου μηνός (78) ινδικτιῶνος ἐκτης άθλιος Χριστιανών τυφθεὶς] τυφλωθείς Α. 2ο Γολγωθά δν] μήθημεν Α, ωρμίσθημεν το ηγεμονεύω Α, ἡγεμονεύων ναίς. τῶν παρὰ ὑπὸ οι τὸν Αν παρὰ θηρὶ ποταμῷ. θηρ ποταμός, θηριώνυ Δῆλον ὅτι ἐς τοῦτο δέδρακε τοῦ θείου νεύματος ὑπουργὸς ἐγεγόνει. εκπι, Ἰανουαρίου, Ἰουνίου CHRONOGRAPHIA. A mentariis refutavit. Porphyrius ad hæc, qui ade .83. C contra Christianos debacchatus est, genere quidem Tyrius, Christianus vero prius infelix exstitit: sed cum Cæsarea in Palæstina a Christianis cæsus fuisset, ad gentilitatem præ indignatione defecit, et tum demum contra veritatem scribere canis iste ausus est. Interea divina crux luminis instar et lumine circumdata, a Golgotha usque ad montem Olivarum, illa quæ sub Constantio visa est, splen- didior in cœlo apparuit. Quin etiam inter altarium mappas, libros, cæterasque ecclesiæ vestes, sed et super hominum tam Christianorum, quam Judzo rum pallia crucis signum sponte frequens enatum est : idque non solum Hierosolymnis, sed etiam An- tiochia, reliquisque in urbibus evenit : adeo ut Ju- dæi et gentiles, illius, quam impudentissime credere recusant, crucis vestigia nigra ut plurimum in ve- stibus undequaque respersa agnoverint. Cæterum Julianus multos in diversa loca vaticinationes et oracula consulturos, quo demonum impulsu bellum adversus Persas suscipere testaretur, submisit. E multis vero variisque responsis, quæ ad ipsum perlata sunt, unun apponam, quod ita habet : Nunc omnes dii victoriæ tropea ad feram [Tigrim] flu- vium deferre parati exsiliimus. Eorum ego dux promptus et bellicis tumultibus assuetus Mats. His animatus, et Christianis multo pecuniarum pondere multatis, exercitam versus Persidem eduxit. An tiochiam profertus, rerum venalium prætextu, con- tumelias ab Antiochenis latas sustinere coactus est : quo tempore, Misopogona, Antiochenum opus, in- jurias nimirum hac arte repulsurus, composuit. Theodorum tamen juvenem audacia conspicuum injuriarum in ipsum latarum præcentorem duris subjecit verberibus. Exinde plura et magis horrenda in Christianos aggressus, hisque fœdiora, confecto Persico bello, moliturum se minitatus, scelestissi- mam vitam in eo misere finivit. Hoc quippe anno, VARIÆ LECTIONES. post babet h.. Par. * legendum s. of vulg. vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. alii codd. bus Porphyrium vixisse testatur aperte Socrates, lib. xu, cap. 19, facile itaque circa ejus aetatem de- husus est Baronius, qui Constantini vicennalibus jam annum attigisse scripsit ad Christi annum 525, num. 90; ex ejus quippe ratione annus iste Juliani tertius vitæ centesimus et tricesimus Por- phyrio exsisteret. - Oraculum hoc factum Juliano, sic Langus exprimit Nicephori interpres, urgens illud, Nunc, dii deæque omnes, consurgita, sumile bellum, Atque fero cerium de flumine ferte tropæum. Dux ego vester ero Mars sævus belligerator. Apud Baronium tom. 1V, pag. 122. Ibimus in Therim superi; victoria certa est : Mars ego ductor ero, divum fortissimus armis. haud dubie Tigris, velut sitio. Baronius ad annum 363, num. 54, auctor dissertationum in Philostorgium pag. 308, Theo- doretus lib. iit, cap. 20. Constat qui facinus commisit, divinæ voluntatis administrum. fuisse. exemplaria derivatum, ob quamdam similitudinem, vice posuit. Errorem scri plis suis convincunt Amamianus, lib. xxv, Socrates lib. m, cap. 18; ldatius si modo verus, Chronicon Alexandrinum, Cassiodorus, et alii apud Petavium lib. xi, cap. 43. Ipse auctor annos imperii duos et menses → Juliano asserens, nonnisi Junio interiig- se credat, quem Octobri primo imperasse scripsit superius anno Constantini ultimo. 8. 8 s. zl. 28 xal add. ex A. 36 ἐπιτροπῆς] ἐπιτρόπων Α. 37 πολλῶν καὶ] πολλῶν ἐκ codd. et vulg. " ώρ (75) Constantini, Constantii, et Juliani tempori D μος, feranque nomine præferens. Cowsers. (76) Ex Theodoreto lib. ni, cap. 18. (77) Eventus quam obscuri dilucidissima expo- (78) Mendum a primo scriptoris errare in cubeta

σημείον 11.88 ὄντος αὐτοῦ ἐν τῇ Περσίδι μηνί Δεσίῳ τα υδρία σε πεπληρωμένη ὕδατος ἐν οἰκίᾳ ἀγροικίδης τινὸς Χριστιανής μετεβλήθη εἰς οἶνον βράζοντα μοῦστον κατὰ τὴν δειλινὴν ὥραν· αὐτῇ δὲ τῇ ὥρᾳ τὸ ἀγγεῖον πεπληρωμένον προσήνεγκεν τῇ ἐκε κλησίᾳ τοῦ χωρίου. Ὁ δὲ κατὰ τὸν τόπον πρεσβύτερος πληρώσας μικρὸν ἀγγεῖον ἐξ αὐτοῦ ἐκόμισε τῷ ἐπι- σκόπῳ 'Ασγάρας. Ἐν Κάρραις δὲ το εὑρέθη (80) γυνὴ ἐκ τῶν τριχῶν κρεμαμένη, καὶ ἐν ᾿Αντιοχείς κρανία ἀνθρώπων πολλά ", δι' ὧν ὁ Παραβάτης τὰ μαντεία τοῦ κατὰ Περσών πολέμου ποιούμενος, σφραγίδας καὶ κλεῖθρα τοῖς τόποις ἐπέθηκεν. Λ ἐτῶν ὑπάρχων τριάκοντα ἑνός (79). Εγένετο δὲ δὲ σημείον Α. δὲ τὸ σημεῖον προσήνεγκεν Α, προσήνεγκαν Έτος α'. - Ρωμαίων βασιλέως Ἰοβιανοῦ " Τούτῳ τῷ ἔτει Ιοβιανός χιλίαρχος (84), ἀνὴρ πραότατος καὶ ὀρθόδοξος Χριστιανός, βασιλεύς Ρω- μαίων ὑπὸ παντὸς τοῦ στρατοῦ (19) καὶ τῶν στρατο ηγῶν καὶ τῶν ὑπάτων (83) ἀνηγορεύθη ἐν τῷ αὐτῷ τόπῳ τῆς Περσῶν γῆς, ἐν ᾧ ὁ Παραβάτης ανηρέθη. Καὶ μετὰ μίαν συμβολὴν πολέμου εἰρήνη τ (84) ὤ ἀπὸ Θεοῦ συμφώνως ἀνεβοήθη ὑπὸ Ῥωμαίων καὶ Περσῶν, καὶ ὡρίσθη ἔτη τριάκοντα. Ὁ δὲ παρητείτο τὴν βασιλείαν μάσκων μὴ δύνασθαι αὐτὸν ἄρχειν στρατοῦ Ἑλληνίσαντος ἐπὶ Ἰουλιανοῦ· πρὸς ἐν πάντες ομοφώνως εβόησαν Χριστιανοὶ ὑπάρχειν Ἰοδιανὸς δὲ πόλιν μεγάλην Νίσιβιντ Πέρσαις παρ εχώρησαν σωτήρια τοῦ περιλειφθέντος. (85) λαοῦ, καὶ εἰρήνευσεν. Νόμους δὲ γενικούς κατέπεμψεν ὑπὲρ τῶν ἐκκλησιῶν εἰς πᾶσαν τὴν Ῥωμαίων, τὴν ἐπὶ τοῦ μακαρίου Κωνσταντίνου τοῦ μεγάλου κατάστασιν καὶ τιμὴν τῇ καθολική σε Εκκλησί ἀποδιδούς· τοὺς δὲ ἐν ἐξορίᾳ ἐπισκόπους ἀνεκαλέ σάτο, καὶ τῷ ἱερῷ ᾿Αθανασίῳ ἔγραψεν τῆς ἀμωμή Δεσίῳ Δαισίῳ 2, Δίῳ Αὐγάρῳ Α. & υδρία Α, υδρεία ἀνθρώπων πολλὰ Α, πολλὰ ἀνθρ. ἐν εἰρήνῃ ὡς ἀπὸ Θεού Δ. εἰρήνη γέγονεν, καὶ ὡς ἀπὸ Θ. κι ὑπὸ Ῥωμαίων Δ, υπό τε Ρωμ. αὐτὸν] αὐτων 1. 4ο Νιαβην Δ. Η τοῦ μεγάλου τῇ καθ. Α, τὴν καθ. ναίς. χος ύπατος, μας ύπατος φιλοσόφων Σαν : μίαν συμβολὴν πολέμου, ὡς ἀπὸ Θεοῦ γενομένην σωτήρια περιλειφθέντος λαοῦ, της περιληφθέν τος, λαός μια THEOPHANIS divina insequente vindicta, extra imperii fines sub- latus est, post iħīperii annos duos et menses no- vem, Januarii die sexta supra vicesimam, indie- tionis sextæ, annos ipse natus unum el triginta, divina opera in Perside est interfectus. Eo Persi- dem ingresso mense Dio portentum contigit. Hy- dria aquæ plena in ædibus rusticæ cujusdam mu- lieris Christianæ in mustum reçens sive vinum ebulliens circa vesperan conversa est : eademque hora vas, ut erat plenum, in vici ecclesiam illatum, ex quo luci presbyter vasculum aliud replens ad Abgarum episcopum deportavit. Garris mulier capillis suspensa reperta. Antiochim pariter pluri- mæ hominum calvariæ visæ, quibus indicto Persis bello in vaticiniis exercendis prævaricator uteretur. Loca in quibus hæc reposita erant, seris atque sigillis diligenter occluserat et firmarat. Romanorum imperatoris Joviani B - A. C. 356. annus primus (c). Hoc anno Jovianus tribunus militum, vir mitissi- imus, et de recta Hide bene sentiens, ab omni exerci- ta, ducibus, et consulibus, ipso Persidos in loco, quo prevaricator exstinctus, Romanorum imperator salutatur. Post unicum vero belli conflictum pex composita, et. velut. Dei nutu a Romanis pariter atque a Persis denuntiata, að triginta annos sancita. Jovianus imperium suscipere detrectabat, exercitui, qui gentilium ritus servasset sub Juliano, se praefci non posse afirmans : ad quem omnes se Christine nos esse una voce conclamarunt, Is autem Nisibin civitatem, maximam, residui populi saluti consultu- rus, Persis concessit, et pacem egil. Generales quoque leges in universum Romanum orbem. de Saeris medibus misit quibus Loclestom:catholicam in pristinumt, statum atque bonorem; quo sub beato Constantine pedebatur, restituit, et exsulantes épiscopos révocavit. A saero insuper Athanasio, ut accuratam sinceræ fidei expositionem scriptis si- 21.30 vulg. vulg. A. M. 5856. VARIE LECTIONES. * C A be, vulg. om. a. vulg: * vulg. vulg. vulg. · add. ex A. JAC. GOARI NOTÆ. Pontiacum, Socrates lib. ut, cap. 18, ultimis verbis, Ammianus lib. xxm. anno sequente Cedrenio scripins, quæ erat quintum Kal. Julias, collecti duces exer- citus, advocatisque legionum principibus et turm- rum, super creando principe consultabant. exercitu erat copia consulum, quorum suffragiu Juvianus. eligeretur; tametsi etiain. Anast. ita red- didit ; eximius, præcipuus : quomodo Psel passim indigitatur. Ejus operam spississimum volumen haud ita pridem re- cepit cardinalis Mazarinus, sed carie et vetustate fcdstain. CONTEFIS. IRAY Eutropius ad lib. x calcem; Ammianus, lib. Socrates, lib. in, cap. 19; Theodoretus, lib. Iv, cap. ; Sozomenus, lib. vi, cap. 5. D traduxisse auctorem observant nola duæ præceden- tes. Ex eodem et pacem erinde compositam scripsit, ex eodem : dixit, hæc verba imitatus : Farebal inedia iraque percitus Romanus miles, ferro prope- tans quam fame ignavissimo genete mortis, absumi. Erat tamen pro nobis æternum Dei cœlestis numeu, et Persæ præter sperala priores, super fundanda pace oratores Surenam el optimalem alium mittunt. Hic Nisibim Persis relictam ait ; quod prius ille fassus est : Pelebat (Persarum) obstinatius prò redemptione nostra quin- que regiones transtigritanas. -- Pyr., quæ lectio valde placet. Ut saiud exercitus consuleret inter angustias a Persis conclusi, ac fame pereantis, ut Tripart, verba sonant, el tradit Ammianus. Vox exercitu Thcoplabi Tre- quentissima, uti etiam annotavit P. Goar anno superiori. ComBEFIS, (79) Ita quædam Hieronymi exemplaria apud (80) Theodoretus, lib. 11, cap. 21. (81) Qui anno superiore τριβούνος idem χιλίαρ- (82) Ammianus, lib. xxv : Principio lucis secuir, (83) Et proceribus, των ἐν τέλει non enim in (85) Plures ex Ammiano sententias in scripta

σημείον 11.88 ὄντος αὐτοῦ ἐν τῇ Περσίδι μηνί Δεσίῳ τα υδρία σε πεπληρωμένη ὕδατος ἐν οἰκίᾳ ἀγροικίδης τινὸς Χριστιανής μετεβλήθη εἰς οἶνον βράζοντα μοῦστον κατὰ τὴν δειλινὴν ὥραν· αὐτῇ δὲ τῇ ὥρᾳ τὸ ἀγγεῖον πεπληρωμένον προσήνεγκεν τῇ ἐκε κλησίᾳ τοῦ χωρίου. Ὁ δὲ κατὰ τὸν τόπον πρεσβύτερος πληρώσας μικρὸν ἀγγεῖον ἐξ αὐτοῦ ἐκόμισε τῷ ἐπι- σκόπῳ 'Ασγάρας. Ἐν Κάρραις δὲ το εὑρέθη (80) γυνὴ ἐκ τῶν τριχῶν κρεμαμένη, καὶ ἐν ᾿Αντιοχείς κρανία ἀνθρώπων πολλά ", δι' ὧν ὁ Παραβάτης τὰ μαντεία τοῦ κατὰ Περσών πολέμου ποιούμενος, σφραγίδας καὶ κλεῖθρα τοῖς τόποις ἐπέθηκεν. Λ ἐτῶν ὑπάρχων τριάκοντα ἑνός (79). Εγένετο δὲ δὲ σημείον Α. δὲ τὸ σημεῖον προσήνεγκεν Α, προσήνεγκαν Έτος α'. - Ρωμαίων βασιλέως Ἰοβιανοῦ " Τούτῳ τῷ ἔτει Ιοβιανός χιλίαρχος (84), ἀνὴρ πραότατος καὶ ὀρθόδοξος Χριστιανός, βασιλεύς Ρω- μαίων ὑπὸ παντὸς τοῦ στρατοῦ (19) καὶ τῶν στρατο ηγῶν καὶ τῶν ὑπάτων (83) ἀνηγορεύθη ἐν τῷ αὐτῷ τόπῳ τῆς Περσῶν γῆς, ἐν ᾧ ὁ Παραβάτης ανηρέθη. Καὶ μετὰ μίαν συμβολὴν πολέμου εἰρήνη τ (84) ὤ ἀπὸ Θεοῦ συμφώνως ἀνεβοήθη ὑπὸ Ῥωμαίων καὶ Περσῶν, καὶ ὡρίσθη ἔτη τριάκοντα. Ὁ δὲ παρητείτο τὴν βασιλείαν μάσκων μὴ δύνασθαι αὐτὸν ἄρχειν στρατοῦ Ἑλληνίσαντος ἐπὶ Ἰουλιανοῦ· πρὸς ἐν πάντες ομοφώνως εβόησαν Χριστιανοὶ ὑπάρχειν Ἰοδιανὸς δὲ πόλιν μεγάλην Νίσιβιντ Πέρσαις παρ εχώρησαν σωτήρια τοῦ περιλειφθέντος. (85) λαοῦ, καὶ εἰρήνευσεν. Νόμους δὲ γενικούς κατέπεμψεν ὑπὲρ τῶν ἐκκλησιῶν εἰς πᾶσαν τὴν Ῥωμαίων, τὴν ἐπὶ τοῦ μακαρίου Κωνσταντίνου τοῦ μεγάλου κατάστασιν καὶ τιμὴν τῇ καθολική σε Εκκλησί ἀποδιδούς· τοὺς δὲ ἐν ἐξορίᾳ ἐπισκόπους ἀνεκαλέ σάτο, καὶ τῷ ἱερῷ ᾿Αθανασίῳ ἔγραψεν τῆς ἀμωμή Δεσίῳ Δαισίῳ 2, Δίῳ Αὐγάρῳ Α. & υδρία Α, υδρεία ἀνθρώπων πολλὰ Α, πολλὰ ἀνθρ. ἐν εἰρήνῃ ὡς ἀπὸ Θεού Δ. εἰρήνη γέγονεν, καὶ ὡς ἀπὸ Θ. κι ὑπὸ Ῥωμαίων Δ, υπό τε Ρωμ. αὐτὸν] αὐτων 1. 4ο Νιαβην Δ. Η τοῦ μεγάλου τῇ καθ. Α, τὴν καθ. ναίς. χος ύπατος, μας ύπατος φιλοσόφων Σαν : μίαν συμβολὴν πολέμου, ὡς ἀπὸ Θεοῦ γενομένην σωτήρια περιλειφθέντος λαοῦ, της περιληφθέν τος, λαός μια THEOPHANIS divina insequente vindicta, extra imperii fines sub- latus est, post iħīperii annos duos et menses no- vem, Januarii die sexta supra vicesimam, indie- tionis sextæ, annos ipse natus unum el triginta, divina opera in Perside est interfectus. Eo Persi- dem ingresso mense Dio portentum contigit. Hy- dria aquæ plena in ædibus rusticæ cujusdam mu- lieris Christianæ in mustum reçens sive vinum ebulliens circa vesperan conversa est : eademque hora vas, ut erat plenum, in vici ecclesiam illatum, ex quo luci presbyter vasculum aliud replens ad Abgarum episcopum deportavit. Garris mulier capillis suspensa reperta. Antiochim pariter pluri- mæ hominum calvariæ visæ, quibus indicto Persis bello in vaticiniis exercendis prævaricator uteretur. Loca in quibus hæc reposita erant, seris atque sigillis diligenter occluserat et firmarat. Romanorum imperatoris Joviani B - A. C. 356. annus primus (c). Hoc anno Jovianus tribunus militum, vir mitissi- imus, et de recta Hide bene sentiens, ab omni exerci- ta, ducibus, et consulibus, ipso Persidos in loco, quo prevaricator exstinctus, Romanorum imperator salutatur. Post unicum vero belli conflictum pex composita, et. velut. Dei nutu a Romanis pariter atque a Persis denuntiata, að triginta annos sancita. Jovianus imperium suscipere detrectabat, exercitui, qui gentilium ritus servasset sub Juliano, se praefci non posse afirmans : ad quem omnes se Christine nos esse una voce conclamarunt, Is autem Nisibin civitatem, maximam, residui populi saluti consultu- rus, Persis concessit, et pacem egil. Generales quoque leges in universum Romanum orbem. de Saeris medibus misit quibus Loclestom:catholicam in pristinumt, statum atque bonorem; quo sub beato Constantine pedebatur, restituit, et exsulantes épiscopos révocavit. A saero insuper Athanasio, ut accuratam sinceræ fidei expositionem scriptis si- 21.30 vulg. vulg. A. M. 5856. VARIE LECTIONES. * C A be, vulg. om. a. vulg: * vulg. vulg. vulg. · add. ex A. JAC. GOARI NOTÆ. Pontiacum, Socrates lib. ut, cap. 18, ultimis verbis, Ammianus lib. xxm. anno sequente Cedrenio scripins, quæ erat quintum Kal. Julias, collecti duces exer- citus, advocatisque legionum principibus et turm- rum, super creando principe consultabant. exercitu erat copia consulum, quorum suffragiu Juvianus. eligeretur; tametsi etiain. Anast. ita red- didit ; eximius, præcipuus : quomodo Psel passim indigitatur. Ejus operam spississimum volumen haud ita pridem re- cepit cardinalis Mazarinus, sed carie et vetustate fcdstain. CONTEFIS. IRAY Eutropius ad lib. x calcem; Ammianus, lib. Socrates, lib. in, cap. 19; Theodoretus, lib. Iv, cap. ; Sozomenus, lib. vi, cap. 5. D traduxisse auctorem observant nola duæ præceden- tes. Ex eodem et pacem erinde compositam scripsit, ex eodem : dixit, hæc verba imitatus : Farebal inedia iraque percitus Romanus miles, ferro prope- tans quam fame ignavissimo genete mortis, absumi. Erat tamen pro nobis æternum Dei cœlestis numeu, et Persæ præter sperala priores, super fundanda pace oratores Surenam el optimalem alium mittunt. Hic Nisibim Persis relictam ait ; quod prius ille fassus est : Pelebat (Persarum) obstinatius prò redemptione nostra quin- que regiones transtigritanas. -- Pyr., quæ lectio valde placet. Ut saiud exercitus consuleret inter angustias a Persis conclusi, ac fame pereantis, ut Tripart, verba sonant, el tradit Ammianus. Vox exercitu Thcoplabi Tre- quentissima, uti etiam annotavit P. Goar anno superiori. ComBEFIS, (79) Ita quædam Hieronymi exemplaria apud (80) Theodoretus, lib. 11, cap. 21. (81) Qui anno superiore τριβούνος idem χιλίαρ- (82) Ammianus, lib. xxv : Principio lucis secuir, (83) Et proceribus, των ἐν τέλει non enim in (85) Plures ex Ammiano sententias in scripta

σημείον 11.88 ὄντος αὐτοῦ ἐν τῇ Περσίδι μηνί Δεσίῳ τα υδρία σε πεπληρωμένη ὕδατος ἐν οἰκίᾳ ἀγροικίδης τινὸς Χριστιανής μετεβλήθη εἰς οἶνον βράζοντα μοῦστον κατὰ τὴν δειλινὴν ὥραν· αὐτῇ δὲ τῇ ὥρᾳ τὸ ἀγγεῖον πεπληρωμένον προσήνεγκεν τῇ ἐκε κλησίᾳ τοῦ χωρίου. Ὁ δὲ κατὰ τὸν τόπον πρεσβύτερος πληρώσας μικρὸν ἀγγεῖον ἐξ αὐτοῦ ἐκόμισε τῷ ἐπι- σκόπῳ 'Ασγάρας. Ἐν Κάρραις δὲ το εὑρέθη (80) γυνὴ ἐκ τῶν τριχῶν κρεμαμένη, καὶ ἐν ᾿Αντιοχείς κρανία ἀνθρώπων πολλά ", δι' ὧν ὁ Παραβάτης τὰ μαντεία τοῦ κατὰ Περσών πολέμου ποιούμενος, σφραγίδας καὶ κλεῖθρα τοῖς τόποις ἐπέθηκεν. Λ ἐτῶν ὑπάρχων τριάκοντα ἑνός (79). Εγένετο δὲ δὲ σημείον Α. δὲ τὸ σημεῖον προσήνεγκεν Α, προσήνεγκαν Έτος α'. - Ρωμαίων βασιλέως Ἰοβιανοῦ " Τούτῳ τῷ ἔτει Ιοβιανός χιλίαρχος (84), ἀνὴρ πραότατος καὶ ὀρθόδοξος Χριστιανός, βασιλεύς Ρω- μαίων ὑπὸ παντὸς τοῦ στρατοῦ (19) καὶ τῶν στρατο ηγῶν καὶ τῶν ὑπάτων (83) ἀνηγορεύθη ἐν τῷ αὐτῷ τόπῳ τῆς Περσῶν γῆς, ἐν ᾧ ὁ Παραβάτης ανηρέθη. Καὶ μετὰ μίαν συμβολὴν πολέμου εἰρήνη τ (84) ὤ ἀπὸ Θεοῦ συμφώνως ἀνεβοήθη ὑπὸ Ῥωμαίων καὶ Περσῶν, καὶ ὡρίσθη ἔτη τριάκοντα. Ὁ δὲ παρητείτο τὴν βασιλείαν μάσκων μὴ δύνασθαι αὐτὸν ἄρχειν στρατοῦ Ἑλληνίσαντος ἐπὶ Ἰουλιανοῦ· πρὸς ἐν πάντες ομοφώνως εβόησαν Χριστιανοὶ ὑπάρχειν Ἰοδιανὸς δὲ πόλιν μεγάλην Νίσιβιντ Πέρσαις παρ εχώρησαν σωτήρια τοῦ περιλειφθέντος. (85) λαοῦ, καὶ εἰρήνευσεν. Νόμους δὲ γενικούς κατέπεμψεν ὑπὲρ τῶν ἐκκλησιῶν εἰς πᾶσαν τὴν Ῥωμαίων, τὴν ἐπὶ τοῦ μακαρίου Κωνσταντίνου τοῦ μεγάλου κατάστασιν καὶ τιμὴν τῇ καθολική σε Εκκλησί ἀποδιδούς· τοὺς δὲ ἐν ἐξορίᾳ ἐπισκόπους ἀνεκαλέ σάτο, καὶ τῷ ἱερῷ ᾿Αθανασίῳ ἔγραψεν τῆς ἀμωμή Δεσίῳ Δαισίῳ 2, Δίῳ Αὐγάρῳ Α. & υδρία Α, υδρεία ἀνθρώπων πολλὰ Α, πολλὰ ἀνθρ. ἐν εἰρήνῃ ὡς ἀπὸ Θεού Δ. εἰρήνη γέγονεν, καὶ ὡς ἀπὸ Θ. κι ὑπὸ Ῥωμαίων Δ, υπό τε Ρωμ. αὐτὸν] αὐτων 1. 4ο Νιαβην Δ. Η τοῦ μεγάλου τῇ καθ. Α, τὴν καθ. ναίς. χος ύπατος, μας ύπατος φιλοσόφων Σαν : μίαν συμβολὴν πολέμου, ὡς ἀπὸ Θεοῦ γενομένην σωτήρια περιλειφθέντος λαοῦ, της περιληφθέν τος, λαός μια THEOPHANIS divina insequente vindicta, extra imperii fines sub- latus est, post iħīperii annos duos et menses no- vem, Januarii die sexta supra vicesimam, indie- tionis sextæ, annos ipse natus unum el triginta, divina opera in Perside est interfectus. Eo Persi- dem ingresso mense Dio portentum contigit. Hy- dria aquæ plena in ædibus rusticæ cujusdam mu- lieris Christianæ in mustum reçens sive vinum ebulliens circa vesperan conversa est : eademque hora vas, ut erat plenum, in vici ecclesiam illatum, ex quo luci presbyter vasculum aliud replens ad Abgarum episcopum deportavit. Garris mulier capillis suspensa reperta. Antiochim pariter pluri- mæ hominum calvariæ visæ, quibus indicto Persis bello in vaticiniis exercendis prævaricator uteretur. Loca in quibus hæc reposita erant, seris atque sigillis diligenter occluserat et firmarat. Romanorum imperatoris Joviani B - A. C. 356. annus primus (c). Hoc anno Jovianus tribunus militum, vir mitissi- imus, et de recta Hide bene sentiens, ab omni exerci- ta, ducibus, et consulibus, ipso Persidos in loco, quo prevaricator exstinctus, Romanorum imperator salutatur. Post unicum vero belli conflictum pex composita, et. velut. Dei nutu a Romanis pariter atque a Persis denuntiata, að triginta annos sancita. Jovianus imperium suscipere detrectabat, exercitui, qui gentilium ritus servasset sub Juliano, se praefci non posse afirmans : ad quem omnes se Christine nos esse una voce conclamarunt, Is autem Nisibin civitatem, maximam, residui populi saluti consultu- rus, Persis concessit, et pacem egil. Generales quoque leges in universum Romanum orbem. de Saeris medibus misit quibus Loclestom:catholicam in pristinumt, statum atque bonorem; quo sub beato Constantine pedebatur, restituit, et exsulantes épiscopos révocavit. A saero insuper Athanasio, ut accuratam sinceræ fidei expositionem scriptis si- 21.30 vulg. vulg. A. M. 5856. VARIE LECTIONES. * C A be, vulg. om. a. vulg: * vulg. vulg. vulg. · add. ex A. JAC. GOARI NOTÆ. Pontiacum, Socrates lib. ut, cap. 18, ultimis verbis, Ammianus lib. xxm. anno sequente Cedrenio scripins, quæ erat quintum Kal. Julias, collecti duces exer- citus, advocatisque legionum principibus et turm- rum, super creando principe consultabant. exercitu erat copia consulum, quorum suffragiu Juvianus. eligeretur; tametsi etiain. Anast. ita red- didit ; eximius, præcipuus : quomodo Psel passim indigitatur. Ejus operam spississimum volumen haud ita pridem re- cepit cardinalis Mazarinus, sed carie et vetustate fcdstain. CONTEFIS. IRAY Eutropius ad lib. x calcem; Ammianus, lib. Socrates, lib. in, cap. 19; Theodoretus, lib. Iv, cap. ; Sozomenus, lib. vi, cap. 5. D traduxisse auctorem observant nola duæ præceden- tes. Ex eodem et pacem erinde compositam scripsit, ex eodem : dixit, hæc verba imitatus : Farebal inedia iraque percitus Romanus miles, ferro prope- tans quam fame ignavissimo genete mortis, absumi. Erat tamen pro nobis æternum Dei cœlestis numeu, et Persæ præter sperala priores, super fundanda pace oratores Surenam el optimalem alium mittunt. Hic Nisibim Persis relictam ait ; quod prius ille fassus est : Pelebat (Persarum) obstinatius prò redemptione nostra quin- que regiones transtigritanas. -- Pyr., quæ lectio valde placet. Ut saiud exercitus consuleret inter angustias a Persis conclusi, ac fame pereantis, ut Tripart, verba sonant, el tradit Ammianus. Vox exercitu Thcoplabi Tre- quentissima, uti etiam annotavit P. Goar anno superiori. ComBEFIS, (79) Ita quædam Hieronymi exemplaria apud (80) Theodoretus, lib. 11, cap. 21. (81) Qui anno superiore τριβούνος idem χιλίαρ- (82) Ammianus, lib. xxv : Principio lucis secuir, (83) Et proceribus, των ἐν τέλει non enim in (85) Plures ex Ammiano sententias in scripta

σημείον 11.88 ὄντος αὐτοῦ ἐν τῇ Περσίδι μηνί Δεσίῳ τα υδρία σε πεπληρωμένη ὕδατος ἐν οἰκίᾳ ἀγροικίδης τινὸς Χριστιανής μετεβλήθη εἰς οἶνον βράζοντα μοῦστον κατὰ τὴν δειλινὴν ὥραν· αὐτῇ δὲ τῇ ὥρᾳ τὸ ἀγγεῖον πεπληρωμένον προσήνεγκεν τῇ ἐκε κλησίᾳ τοῦ χωρίου. Ὁ δὲ κατὰ τὸν τόπον πρεσβύτερος πληρώσας μικρὸν ἀγγεῖον ἐξ αὐτοῦ ἐκόμισε τῷ ἐπι- σκόπῳ 'Ασγάρας. Ἐν Κάρραις δὲ το εὑρέθη (80) γυνὴ ἐκ τῶν τριχῶν κρεμαμένη, καὶ ἐν ᾿Αντιοχείς κρανία ἀνθρώπων πολλά ", δι' ὧν ὁ Παραβάτης τὰ μαντεία τοῦ κατὰ Περσών πολέμου ποιούμενος, σφραγίδας καὶ κλεῖθρα τοῖς τόποις ἐπέθηκεν. Λ ἐτῶν ὑπάρχων τριάκοντα ἑνός (79). Εγένετο δὲ δὲ σημείον Α. δὲ τὸ σημεῖον προσήνεγκεν Α, προσήνεγκαν Έτος α'. - Ρωμαίων βασιλέως Ἰοβιανοῦ " Τούτῳ τῷ ἔτει Ιοβιανός χιλίαρχος (84), ἀνὴρ πραότατος καὶ ὀρθόδοξος Χριστιανός, βασιλεύς Ρω- μαίων ὑπὸ παντὸς τοῦ στρατοῦ (19) καὶ τῶν στρατο ηγῶν καὶ τῶν ὑπάτων (83) ἀνηγορεύθη ἐν τῷ αὐτῷ τόπῳ τῆς Περσῶν γῆς, ἐν ᾧ ὁ Παραβάτης ανηρέθη. Καὶ μετὰ μίαν συμβολὴν πολέμου εἰρήνη τ (84) ὤ ἀπὸ Θεοῦ συμφώνως ἀνεβοήθη ὑπὸ Ῥωμαίων καὶ Περσῶν, καὶ ὡρίσθη ἔτη τριάκοντα. Ὁ δὲ παρητείτο τὴν βασιλείαν μάσκων μὴ δύνασθαι αὐτὸν ἄρχειν στρατοῦ Ἑλληνίσαντος ἐπὶ Ἰουλιανοῦ· πρὸς ἐν πάντες ομοφώνως εβόησαν Χριστιανοὶ ὑπάρχειν Ἰοδιανὸς δὲ πόλιν μεγάλην Νίσιβιντ Πέρσαις παρ εχώρησαν σωτήρια τοῦ περιλειφθέντος. (85) λαοῦ, καὶ εἰρήνευσεν. Νόμους δὲ γενικούς κατέπεμψεν ὑπὲρ τῶν ἐκκλησιῶν εἰς πᾶσαν τὴν Ῥωμαίων, τὴν ἐπὶ τοῦ μακαρίου Κωνσταντίνου τοῦ μεγάλου κατάστασιν καὶ τιμὴν τῇ καθολική σε Εκκλησί ἀποδιδούς· τοὺς δὲ ἐν ἐξορίᾳ ἐπισκόπους ἀνεκαλέ σάτο, καὶ τῷ ἱερῷ ᾿Αθανασίῳ ἔγραψεν τῆς ἀμωμή Δεσίῳ Δαισίῳ 2, Δίῳ Αὐγάρῳ Α. & υδρία Α, υδρεία ἀνθρώπων πολλὰ Α, πολλὰ ἀνθρ. ἐν εἰρήνῃ ὡς ἀπὸ Θεού Δ. εἰρήνη γέγονεν, καὶ ὡς ἀπὸ Θ. κι ὑπὸ Ῥωμαίων Δ, υπό τε Ρωμ. αὐτὸν] αὐτων 1. 4ο Νιαβην Δ. Η τοῦ μεγάλου τῇ καθ. Α, τὴν καθ. ναίς. χος ύπατος, μας ύπατος φιλοσόφων Σαν : μίαν συμβολὴν πολέμου, ὡς ἀπὸ Θεοῦ γενομένην σωτήρια περιλειφθέντος λαοῦ, της περιληφθέν τος, λαός μια THEOPHANIS divina insequente vindicta, extra imperii fines sub- latus est, post iħīperii annos duos et menses no- vem, Januarii die sexta supra vicesimam, indie- tionis sextæ, annos ipse natus unum el triginta, divina opera in Perside est interfectus. Eo Persi- dem ingresso mense Dio portentum contigit. Hy- dria aquæ plena in ædibus rusticæ cujusdam mu- lieris Christianæ in mustum reçens sive vinum ebulliens circa vesperan conversa est : eademque hora vas, ut erat plenum, in vici ecclesiam illatum, ex quo luci presbyter vasculum aliud replens ad Abgarum episcopum deportavit. Garris mulier capillis suspensa reperta. Antiochim pariter pluri- mæ hominum calvariæ visæ, quibus indicto Persis bello in vaticiniis exercendis prævaricator uteretur. Loca in quibus hæc reposita erant, seris atque sigillis diligenter occluserat et firmarat. Romanorum imperatoris Joviani B - A. C. 356. annus primus (c). Hoc anno Jovianus tribunus militum, vir mitissi- imus, et de recta Hide bene sentiens, ab omni exerci- ta, ducibus, et consulibus, ipso Persidos in loco, quo prevaricator exstinctus, Romanorum imperator salutatur. Post unicum vero belli conflictum pex composita, et. velut. Dei nutu a Romanis pariter atque a Persis denuntiata, að triginta annos sancita. Jovianus imperium suscipere detrectabat, exercitui, qui gentilium ritus servasset sub Juliano, se praefci non posse afirmans : ad quem omnes se Christine nos esse una voce conclamarunt, Is autem Nisibin civitatem, maximam, residui populi saluti consultu- rus, Persis concessit, et pacem egil. Generales quoque leges in universum Romanum orbem. de Saeris medibus misit quibus Loclestom:catholicam in pristinumt, statum atque bonorem; quo sub beato Constantine pedebatur, restituit, et exsulantes épiscopos révocavit. A saero insuper Athanasio, ut accuratam sinceræ fidei expositionem scriptis si- 21.30 vulg. vulg. A. M. 5856. VARIE LECTIONES. * C A be, vulg. om. a. vulg: * vulg. vulg. vulg. · add. ex A. JAC. GOARI NOTÆ. Pontiacum, Socrates lib. ut, cap. 18, ultimis verbis, Ammianus lib. xxm. anno sequente Cedrenio scripins, quæ erat quintum Kal. Julias, collecti duces exer- citus, advocatisque legionum principibus et turm- rum, super creando principe consultabant. exercitu erat copia consulum, quorum suffragiu Juvianus. eligeretur; tametsi etiain. Anast. ita red- didit ; eximius, præcipuus : quomodo Psel passim indigitatur. Ejus operam spississimum volumen haud ita pridem re- cepit cardinalis Mazarinus, sed carie et vetustate fcdstain. CONTEFIS. IRAY Eutropius ad lib. x calcem; Ammianus, lib. Socrates, lib. in, cap. 19; Theodoretus, lib. Iv, cap. ; Sozomenus, lib. vi, cap. 5. D traduxisse auctorem observant nola duæ præceden- tes. Ex eodem et pacem erinde compositam scripsit, ex eodem : dixit, hæc verba imitatus : Farebal inedia iraque percitus Romanus miles, ferro prope- tans quam fame ignavissimo genete mortis, absumi. Erat tamen pro nobis æternum Dei cœlestis numeu, et Persæ præter sperala priores, super fundanda pace oratores Surenam el optimalem alium mittunt. Hic Nisibim Persis relictam ait ; quod prius ille fassus est : Pelebat (Persarum) obstinatius prò redemptione nostra quin- que regiones transtigritanas. -- Pyr., quæ lectio valde placet. Ut saiud exercitus consuleret inter angustias a Persis conclusi, ac fame pereantis, ut Tripart, verba sonant, el tradit Ammianus. Vox exercitu Thcoplabi Tre- quentissima, uti etiam annotavit P. Goar anno superiori. ComBEFIS, (79) Ita quædam Hieronymi exemplaria apud (80) Theodoretus, lib. 11, cap. 21. (81) Qui anno superiore τριβούνος idem χιλίαρ- (82) Ammianus, lib. xxv : Principio lucis secuir, (83) Et proceribus, των ἐν τέλει non enim in (85) Plures ex Ammiano sententias in scripta

του πίστεως εγγράφως σημάνει αὐτῷ ἀκρίβειαν, Λ ὅπερ καὶ πέπραχεν πάσης ὀρθοδοξίας Ἰοβιανῷ ἐπι- στολὴν γράψας. "Οθεν Ιοβιανός βεβαιότερος εἰς ἐρ- θοδοξίαν γενόμενος, τοῖς δοξάζουσι τὸ ὁμοούσιον ἐδωρήσατο πολλὰ, καὶ ἀτελεῖς ἐποίησεν. Ακάκιος δὲ ὁ κάκιστος Καισαρείας Αρειανός συνελθών μεθ' ἑτέρων ἐπισκόπων εἰς Αντιόχειαν λίβελλον ὀρθοδο ξίας δῆθεν συνέταξε, τὸ ὁμοούσιον καὶ τὴν ἐν Νικαία σύνοδον ὁμολογῶν φόβῳ τοῦ εὐσεβοῦς βασιλέως, και οὐ κατὰ Θεόν. Ο δὲ αὐτοκράτωρ Ἰοβιανὸς ἐπέβη τῇ Αντιοχέων μηνὶ Ὑπερβερεταίῳ7 (80). Καὶ ἐγεν νήθη παιδίον ἔξω τῆς πύλης τῆς πόλεως ἐπὶ τὸ λε- γόμενον Τρίπυλον ἀγροίκῳ * κηπουρῷ θῆλυ ἐπτα μηνιαῖον ἔχον κεφαλὰς δύο διωρισμένας, ἑκάστῃ τὸ πλάσμα τετελειωμένον, ὡς ἀπὸ τοῦ τραχήλου ἑκάστης κεφαλῆς κεχωρισμένης. Νεκρὸν δὲ τοῦτο ἐτέχθη μηνὶ Δίῳ, ὅς ἐστι Νοέμβριος. Εξώρμησεν δὲ Ἰος διανὸς ἀπὸ τῆς Ἀντιοχέων ἐπὶ Κωνσταντινούπολινο καὶ ἐλθὼν ἐν 'Αγκύρᾳ τῆς Γαλατίας ύπατος προς ἦλθεν (87) σὺν τῷ ἑαυτοῦ υἱῷ Ἀρανιανῷ ἐπισ φανέντα τὸν αὐτὸν ἀναγορεύσας (89), ἄνευ τοῦ ἐνα δῆσαι αὐτῷ οι πορφύραν (89). Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει βασιλεύσας μῆνας ἐννέα καὶ ἡμέρας δεκαπέντε (90) Ιοβιανός Χριστιανικώ τατος ἐν Δαδαστάνος χωρίῳ τῆς Βιθυνίας λεγομένῳ ἐτελεύτησεν· καὶ ἀνηγορεύθη βασιλεὺς Ουαλεντινια νὸς Αύγουστος ὃς ἔτη ἕνδεκα ὑπὸ δ· τοῦ στρατοπέδου, διὰ τὸ εὐδοκιμῆσαι αὐτὸν ὡς Χριστιανὸν ἐν τῇ ὁμο λογίᾳ, καὶ εὐθέως ἐξώρμησεν ἐπὶ Κωνσταντινούπολιν καὶ φθάσας τὴν βασιλεύουσαν, Ουάλεντα τὸν ἴδιον ἀδελφὸν κοινωνὸν τῆς αὐτοῦ βασιλείας ανηγόρευ- σεν, ἀπονείμας αὐτῷ τὰ ἀνατολικά μέρη, αὐτὸς δὲ τὰ δυτικά κατέσχεν. --- Ρωμαίων βασιλέως Ούκλες- τινιανοῦ ἔτος α'. - ΟΙ με ἐποίησεν Α. ἐποιήσατο σε ὑπερβεράτῳ Α. ἀγροίκῳ κηπουρῷ Α, ἀγροίκων κηπωρῷ νυίκ. - δ ἐστι Α. σὲ σὺν τῷ ἑαυτοῦ υἱῷ Αρανιανῷ σὺν τῷ υἱῷ αὐτοῦ Οὐρανιανῷ αὐτῷ Α. αὐτὸν εν Ἰοδιανὸς ἐν τῇ Βιθυνία γενόμενος· ἐτελεύτησεν Α οὐ ὁ Αύγουστος Α. οι ὑπὸ Α, ἀπὸ σε προαγορεύσας Α. προ- έλευσεν σταθμὸν προῆλθεν, Γεγονὼς ἐν ᾿Αγκύρα, θάτερον τῶν αὐτοῦ παίδων Οὐαρωνιανὸν κομιδή νέον ὄντα ἐπιφανέστατον (3 παρὰ 'Ρωμαίοις τὸ νωβελίσσιμον δύναται) ἀναγο ρεύει. επιφανέστατον διαφθείρει τὴν βασιλέα διανύσαντα ἐν τῇ βασιλεία μῆνας ἐγγὺς δέκα· CHRONOGRAPHIA, gnificaret per litteras expetiit : quod ille demnum præstitit,´ ad Jovianum, quæ rectum omnem fidei sensum complecteretur, data epistola. Quare Jovia- nus in recta fide stabilior redditus,, in cos, qui consubstantialis dogma profiterentur, dona contulit e. a pendendo tributo fecit immunes. Acacius autem ille pessimus Cæsareæ épiscopus, conventu cum aliis episcopis facto, libellum ex sinceriori Ecclesiæ sensu compegit, et pientissimi imperatoris metu, licet non ex Dei cultu, consubstantiale, et actam Nicææ synodum professus est. Jovianus autein imperator mense Hyperberetão Antiochiam advenit,. quo tempore extra civitatis portam, loco cui Tri- pylon nomen, rustico hortulano infans ſemina partu septimestri nata est duo habens capita a se invicem disjuncta ; utrique vero capiti forma fuit absoluta, adeo ut etiam collo separarentur ab invicem. Foetus ille mortuus est editus mense Dio, qui nobis November, Exinde Jovianus Antiochia Cpolim pro- fectus, et Ancyrai Galatiæ perveniens consul cum filio Araniano in publicum processit : et eumdem illustrissimum, absque purpuræ tamen insignibus, designavit et renuntiavit. A. M. 5857. B C Eodem anno Jovianus Christianissimus imperator post menses novem et dies quindecim ab accepta potestate ad Dadastanos Bithyniæ pagum sic di- ctum vita functus est: in cujus locum Valentinianus Augustus, qui annos undecim tenuit imperium, quod (anquam Christianus, ex propria confessione, cele- bris haberetur imperator ab exercitu renuntiatur. Ille confestim Cpolim contendit, et in urbium regi- nam appulsus Valenten fratrem, assignatis ei orientis partibus, imperii consorten declaravit : ip- se vero occidentales tenuit. - Imperatoris Romanorum Valenti · A. C. 357. niani annus primus. VARIE LECTIONES. vulg. Ae f, νulg. νulg. celeris omissis f. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. iter; eaque fuerit causa, cur crealum nobiliss.- mum filium suun noluerit hactenus purpuram in- ferius, signis relantibus plurimis, etc., quibusdam ex illis ante verba allata expositis, præsens prodigium D duere. COXBEFIS. taeuit, vocabulo communi illud indicare couten- Lus. vel magistratu dicta, non incessum simplicem, sed qui cum apparatu et pompa celebratur, interpretor. Assert) auctoritates proferam alibi commodius. Quoad praesentemu Joviani consulis renuntiati Ammianus, lib. xxv, versus finem : Cum introissel Ancyram imperator, paratis ad pompam pro tempore necessariis, consulatum iniit, adhibito in societatem trabeæ Varroniano filio suo admodum parvulo : cujus vagitus pertinaciler reluctantis ne in curuli sella veheretur ex more, id quod mox ac- cidit portendebat. - Melius plane Zouuras, unius diei iler progressus est, una statione ; qua pervenit ad oppidum Dagasthani, ubi et ex- stinctus est. Nec vero is locus commodus erat ut consul pompaque procederet, qui afflicto valde cxercitu versus regiam urbem utcunque ageret PATROL. GR. CVIII. . Ancyra constitutus alterum e filiis Varonia- uum juvenem admodum (quod no bilissimum apud Romanos valet) renuntiavit. (Lib. v:nt, cap. 8.) tam : de qua alibi opportune. Vapor suffocal imperatorem, qui decem ferme imperii menses egit. Octo solus nume- rat Zosimus, lib. ur; et Sozomenus lib. vi, cap. 6, pauciores Socrates, lib. unt, cap. ult. verbis ut- timis. Uno verbo a Junii sive a sexto ante Ka- lendas Julias ad decimum tertium Kal. Martias ex Socrate, ex aliis ad Maias regnavit. (86) Octobri Ammianus. Flagrante inde hiemepro- (87) Το προέρχεσθαι, et προέλευσις de imperatore, (88) Pinlostorgius Photianus quasi dux verbi. (89) Nobilissimatis et consulatus dignitati debi - (90) Ex Philestorgio id assertum puto : Νοτὶς

Ηy- Τούτῳ τῷ ἔτει Ουαλεντινιανός ὁ Αύγουστος Γρα τιανὸν τὸν ἑαυτοῦ υἱὸν Αύγουστον ἀνηγόρευσεν (91), κοινωνὸν τῆς βασιλείας ὁμοῦ καὶ ὕπατον προαναγο- ρεύσας, καὶ Οὐάλεντα τὸν ἀδελφὸν βασιλέα, ὡς προς λέλεκται, διάπυρον Αρειανὸν ὑπάρχοντα 8, καὶ ὑπὸ Ευδοξίου βαπτισθέντα (92). Οἱ δὲ ὀρθόδοξοι προσῆλθον Ουαλεντινιανῷ (93) δι' Ὑπατίου ἐπισκόπου Ηρα κλείας, δεόμενοι ἐπιτροπῆναι συνελθεῖν ἐπὶ διορθών σει τοῦ ὁμοουσίου δόγματος. Πρὸς οὓς Ουαλεντινια- νῆς ἀπεκρίνατο· Ἐμοὶ μετὰ λαοῦ τεταγμένῳ περί τοιούτων πολυπραγμονεῖν, οὐ θέμις. Ὡς οὖν δοκεῖ ὑμῖν τοῖς ἱερεῦσι διαγίνεσθε. Τότε συνελθόντες εἰς Λάμψακον, καὶ δύο μῆνας ἐκεῖ διατρίψαντες, τελευ- τάξον ἠκύρωσαν τὰ ὑπὸ δ' Ευδοξίου καὶ ᾿Ακακίου ἐν Κωνσταντινουπόλει πραχθέντα 88, κρατεῖν δὲ τὴν ἐν Σελευκίᾳ πίστιν. Οὐάλης δὲ ὁ δυσσεβὴς τὰ ἐν Λαμ ψάκῳ πραχθέντα ἀνέτρεψεν, καὶ τοὺς συνελθόντας ἐκεῖ ἐπισκόπους ἐξορία παρέπεμψεν. Εὐδοξίῳ δὲ τῷ ὁμόφρον τὰς ἐκκλησίας παρέδωκεν. Κωνσταντινου- πόλεως. Οἱ δὲ σὺ ὀρθόδοξοι οὔτε ποιμένα, ούτε έχε κλησίαν εἶχον (94). Τούτῳ τῷ ἔτεὶ Λιβέριος ἐπίσκοπος εἰ ὑπάρχοντα σε ὑπὸ Α, ἀπὸ πραχθέντα Α. Γ, προαχθέντα οἱ δὲ, καὶ οἱ Α. Τοῦ δὴ βασιλέως Ἰδιανοῦ ἐν Δαδαστά νοις, ὡς ἔφημεν, τελευτήσαντος, τῇ ἑαυτοῦ ὑπατείᾳ, καὶ Βαρωνιανοῦ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ τῇ ις' τοῦ Φεβρουα· ρίου μηνός, οἱ στρατιῶται ἐκ τῆς Γαλατῶν ἑβδομαῖοι εἰς Νίκαιαν τῆς Βιθυνίας ἐλθόντες, κοινή ψήφω Ουαλεντινιανὸν ἀνακηρύττουσι βασιλέα τῇ πέμπτη καὶ εἰκάδι τοῦ αὐτοῦ Φεβρουαρίου μηνὸς ἐν τῇ αὐτοῦ ὑπατείᾳ· ἐπιφανεστάτου, ὑπάτων, Γρατιανοῦ ἐπιφανε- στάτου καὶ Δαγαλαΐρου. Ουαλεντινιανὸς ὁ Αύγουστος Γρατιανὸν τὸν ἑαυτοῦ υἱὸν Αύγουστον ἀνηγόρευσεν, κοινωνὸν τῆς βασιλείας ὁμοῦ καὶ ὕπατων. πρόληψιν οἰκίσκω τάς συναγωγές ἐποιοῦντο ἔνδον τῆς πό λεως THEOPHANIS Hoc anno Valentinianus Augustus cum Gratinum A filium imperii collegam simul et consulem decla- rasset, Augustum jussit salutari; fratrem vero Valentem Arianum insignem ai Eudoxio baptizatum imperatorem, pront præmissum est, renuntiavit. Orthodosi porro Valentinianum convenerunt patii Heracleensis antistitis ope deprecaturi, ut de consubstantialis sancito dogmate edendo in unum coactis sibi potestas Gerét. His responsum dedit Valentinianus: Mihi inter Ecclesiæ plebem recen- sito de his curiosius indagari, nefas. Ut igitur vobis sacerdotibus pro bono videtur consulendum, dis- cutite. Lampsacum itaque convenientes, et meusi- bus duobus in eo morati, quæ ab Eudoxio et Acacio fuerant acta Cpoli, resciderunt: fidem vero Seleu- viæ probatam voluerunt retineri. Impius Valens in adversum Lampsaceni conventus evertit edicta, et episcopos, qui interfuerant, egit in exsilium : cæte- rum Eudosio, qui secus sentiebat, Cpolitanas commisit ecclesias : ita ut catholici neque, pastorem neque ecclesiam tunc habuerint. . A. C. 558.- --- Hoc anno Liberius Romanus epi- A. M. 5858. - VARIE LECTIONES. · add. ex A. vulg. vulg. 5· JAC. GOARI NOT.E. peritis Gratiani consulatum primum patris Valen- tiniani anno secundo, collatun vero imperium anno tertio statuentibus; Gratianum eumdem imp. Au- gustum simul et consulem ab auctore hic assertuan (ne solus, ac temere sine duce crrasse convincatur), misi me fallit conjectura, ita ex Socrate interpretor: Jovianum decimo tertio Kal. Martii ipso Joviano el Varroniano puerulo coss. obiisse fastorum con- sularium inspectio testatur, ejusdemque mensis diebus postremis Valentinianum imperatorem sa- hortatum narrat Amminaus Marcellinus. Sequentem annum Valentiniani ct Valentis consulati primo consignant fasti, quos ab ipsius imperii exordiis consules declaratos, ae propterea Joviano defuncto, et Varroniano dignitate remoto circa Martium sub- stitutos non obscure indicat Socrates, lib. iv, cap. ineunte : Cum imperator Jovianus in Dadaslanis, uti diximus, ad suum ipsius, et Varroniani filii sui consulatum x Kal. Martii e vita migrasset: mili- tes & Galatia decedentes, septimo post die Nicæam Bithynne veniunt omnesque una voce Valentinia- mum ad quintum Kal. Manii, illo ipso consule impe- ratorem declarant. Imperium itaque Valentiniano una cum consulatu ex Socratis calculo delatum : eapropter annus sequens filii Gratiani et Dagalai- phi consulatu eodem auctore annotatur cap. obeunte ad decimum itaque suscepti imperii men- sem, intra primi, inquam, anni cancellos Gratianum ndium Valentinianus declaravit consulem, et colle- gam dedit Dagalaiphum. Jam cum Lupicino et Joviano coss. qui Valentiniani annum tertium de- signant, Socrates cap. 10, Hieronymi Chronicon, Marcellinus lib. xxvii, et Chronicon Alexandrinum, : D adjuncta_sili reliqua historicorum manu, Gratia- num in Galliis imperatorem factum concordibus scriptis enuntient, istud nihilo secius (chronicon intellige) Gratiam nobilissimi, consulisque dignitate simul insignitum hand tacité, demonstrat, inquit, (quem illustrissimum non bene vertit inter- pres, de quo ante duas nolas) Nobilissimus autem is est, qui insignibus, licet non potestate Cæsar, ut ex Zosimo commodius alibi proferetur, ac ideo is idem, qui Augustus jam pro- posito designatus. Ut igitur ante conclusum Va- lentiniani annum primum Gratiano consulis fasces delatos ex Socrate, et ex Chronico Alexandrino dato nobilissimi nomine imperium pollicitum simul et exhibitum Theophanes collegit, sic hoc primo Valentiniani anno audacius, quam verius scripsit: dum in Gotthos expeditionem pararet, ab Eudoxio baptizatum observat Theodoretus, lib. iv, cap. 11, arma vero in Gotthos Lupicino et Jovino coss. movisse scribit Ammianus, lib. xxvu, ineunte : quare hæc de Valentis baptismo per ante annum Valentiniani tertium ab auctore hic posita nullus dubitaverit. episcopos orthodoxos occurrisse observat Theodo- retus, lib. vi. cap. 7, ex quo iure Theophanis nar- ratio: separatos autem ab invicem ante susceptum ab utroque consulatum, quo anno mortuus est Jovianus, scriptis testatur Ammianus, lib. xxvi, paulo post initium. Fidei consubstantialis propugnatores in @di- cula quadam intra civitatem convenius celebrabunt. Socrates, lib. v, cap. 1. (91) Cunctis historicis et fastorum consularium (92) Valentem salutis fiduciæ hene consultarum, (95) Secedenti and occiduas partes Valentiniano 194) Οἱ δὲ τοῦ ὁμοουσίου φρονήματος ἐν μικρῷ

Ῥώμης (95), και Αθανάσιος ᾿Αλεξανδρείας καὶ Με- λέτιος Αντιοχείας, καὶ ὁ Σαμοσάτων Ευσέβιος 0, ἀνακληθέντες ἐκ τῆς ἐξορίας ὑπὸ Ἰοδιανοῦ ἐν τῷ ὀρθῷ λόγῳ διέπροπον, καὶ ὁ Ἱεροσολύμων Κύριλλος, καὶ ἕτεροι ἐπίσκοποι τῆς ὀρθοδοξίας πρόμαχοι. 'Αρειανῶν δὲ προΐστατο ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ Λούκιος 6, καὶ ἐν Ἀντιοχείς Ευζώιος, Παυλίνος δὲ τοῦ ἑνὸς μέ- ρους τῶν ὀρθοδόξων εἰς δύο διηρημένων, καὶ τοῦ άλλου. Μελέτιος. - Ιεροσολύμων ἐπισκόπου Κυρίλ που ἔτος α. Αντιοχείας επισκόπου Εὐδοξίου ἔτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει Προκόπιος ἀντήρεν ἐν Κωνσταντι νουπόλει μην! Σεπτεμβρίῳ (96), καὶ ἐξελθὼν ἐπὶ Να- κολίαν σε, καὶ πλείστως στρατῷ φραξάμενος, φόβον ἐποίησε τῷ οὐάλεντι, καὶ τὸν κατὰ τῶν ἐκκλησιῶν Β πόλεμον ἀνῆκε προς βραχύ, ἕως Προκόπιον προέδω- και οι ίδιοι στρατηγοί Αγγέλων “ καὶ Γόμαρις", ὄντινα Προκόπιον εἰς δύο δένδρα ἐγγίζοντα πρὸς ἄλ- ληλα εξαρτήσας τῶν σκελῶν ἀφεθῆναι σε κλιθέντα ἐκέλευσεν· ἅτινα βιαίως ὀρθωθέντα ", διέσπασαν τὸν τύραννον. Τοὺς δὲ προδεδωκότας αὐτὸν στρατ ηγούς Αγγέλωνα και Γόμαριν πρισθῆναι ἐν ἐκέλευ σιν· ὁ καὶ πεπόνθασιν οι τάλανες ω, ἀναξίως εὐο νοήσαντες. Τότε καὶ Χαλκηδόνος « τὰ τείχη καθεῖλεν φόβῳ Προκοπίου. Ανελὼν δὲ τὸν Προκόπιον κατὰ τῆς ἀληθείας πάλιν κεκίνηται. Τότε καὶ Ἐλεύσιον τὸν Κυζίκου (97) ἠνάγκασεν ὁμολογῆσαι τὸ ἑτερού στον 68. Οὗτος δὲ ὁ Ελεύσιος ἐλθὼν ἐν Κυζίκῳ, καὶ ἐξαγγείλας τὴν ἑαυτοῦ παρανομίαν, ἀνάξιόν τε τοῦ ἱερατεύειν εἰπὼν ἑαυτὸν, ἕτερον προβληθῆναι ἐπίσ σκοπον τῇ Κυζίκῳ προέτρεπεν. Τοῦτο μαθὼν Εὐδέ ξιος ὁ κακόφρων, Ευνόμιον ἀντ᾿ αὐτοῦ τι κατέστησε τῆς Κυζίκου ἐπίσκοπον. Τῷ δ' αὐτῷ χρόνῳ διήγεν Ουάλης ὁ βασιλεὺς ἐν Ευσέβιος] Εὐρώτος σε Αρειανών - Λούκιος Γ. • Νακολίαν Δ. Νακλειαν Ο 'Αγγέλων Α, 'Αγάλων Γ, Αγέλων Γόμαρις Α Μάρις 1. Γέβαρις σε αφαιρεθῆναι κληθῆνα: ΑΓ. ὀρθωθέντα Α Γ, ὀρθωθέντων οι προσθῆναι Α, πρησθῆναι τα τάλανες Α, τάλαινες Χαλκηδόνος Δ. Καλχηδόνος και τὸ ἑτερούσιον Α, τὸν ἑτερούσιον αὐτοῦ Α, κατ' αὐτοῦ νυίς. τι κατέστησε] έστησε Α. κατὰ δῆ, τὸν χρόνον τόνδε, Ότι τρίτου τῆς βασιλείας ἔτους (άλης ἐπισ δας Πέρσας εστράτευσε· καθ᾿ ὃν καιρὸν καὶ Προκή προς την τυραννίδα κατὰ ΚΙΙ. ἐσκευάσατο· ρε τι άντ CHRONOGRAPHIA. A scopus, Alexandriæ Athanasius, Antiochim A. M. 5859. · Meletius et Samosatensium Eusebius, rectæ fidei defensores, exsilio a principe Joviano revocali, et Hierosolymorum Cyrillus, et alii quam plurimi vera fidei disciplina claruerunt. Artanis vero præ- erant Alexandria Lucius, et Antiochiæ Euzoius : orthodoxorum autem bifariam divisorum partis unius Paulinus, alterius Meletius præsulem ago. bat. A. C. 359. annus primus. - Hierosolymorum episcopi Cyrilli Antiochiæ episcopi Eudoxii annus primus. Hoc auno Procopius Cpoli mense Septembri rebellavit: Nacoliaque occupata, et copioso stipatns exercitu, Valenti metum iucussit. Quare bellum adversus Ecclesias excitatum ad modicum sedalu C est, donec proprii duces Angelon et Gomaris pro- diderint Procopium. Hunc ad duas arbores nd invicem adductas et inferas pedibus appendi dam- navit Valens, et arbores remitti : quæ cum impetu rursum erectæ discerpserunt tyrannum: duces vero Angelonem et Gomarim proditionis auctores serra discindi jussit. Hoc passi sunt miseri erga indignum benevoli. Tunc etiam Procopii metu mu- ros Chalcedonis evertit: et post 'Procopii mortem in fidem iterum motus est. Eo tempore Cyzici epi- scopum Eleusium coegit Valens Filium Dei diversæ ab eo substantiæ confiteri. Ille Cyzicum adveniens, et flagitium publice enuntians, et qui sacra ulte- riųs administraret agnoscens se indiguum, alium sibi substitui precabatur : quo percepto perversus Eudoxius Eunomium in ipsius locum Cyzici epi- scopum suffecit. Hoc eodem anno Valens imperator Marcianopoli VARLE LECTIONES. * f. in marg. omn. vulg. νulg. * e, vulg. vulg. vulg. vulg. * vulg. vulg. o & add. ex A. νulg. JAC. GOARI NOT.E. Celebrium autem virorum hujusmodi vitam voluit esse testatam sub Valentiniani et Valentis impe- rium, ait, non prælixe ad eorum aunum secundum, quo Liberium adhuc vixisse, Damasi annus decimus quartus, quem hic auctor numerat, falsitatis omnino convincit, vel compendio contractam hanc narrationem historiae, not Chronographiæ partem astruit. tertio ascriberet Theophanes, potuit ansam de- disse Philostorgius, cujus epitome Photiana hæc habet : Quod Valens tertio imperii anno expeditionem in Persas moterit: quo tempore Procopius et tyrannidem CP. anipuit Valentiufano tamen et Valente coss. a primo jam eorum'imperii anno Procopium ab eis defecisse res nota est, et omni dubio aliena apud Marcellinum lib. xxvi, Socratem, lib. iv, cap. & D Idatium in Fastis. Mense quoque Septembri tu- multum ab eo CP. excitum habent iidem Idatiani Fasti, et de eo nuntium Valentem accepisse cum Vaporatis æstibus Ciliciæ jam lenilis ad Antiochiæ percurreret sedes, hoc est, ineunte autumno et Ottobris diebus demonstrant Marcellini in medium aliata verba: missum quoque in Gallias Procopt ad Valentinianum caput, instante Lupicini et Jovim consulatu, id est, Gratiano et Dagalaipho coss. anno Valentis et Valentiniani secundo narrat in sequentibus idem Marcellinus. Quapropter ad an- nos superiores narrationem hanc revocandam au- ctor Theophanes, si mendacem Philostorgium, aut alium similem non exscripsisset, significaret. pium gesta anno Valentis tertio potuerunt obtin- gere primo quidem tyrannidem novit Procopius, secundo prostratus obiit, duodecimo Kalendas Julias, ait Chronicon Alexandrinum: tertio igitur a Septembri initium ducente, episcopatu seru csuere potuit Flensius, etc. (95) Ex Socratis loco memorato transcripta. (96) Ut Procopii tyrannidem anno Valentiniani (97) Hæc circa Eleusium post devictum Proco-

Ῥώμης (95), και Αθανάσιος ᾿Αλεξανδρείας καὶ Με- λέτιος Αντιοχείας, καὶ ὁ Σαμοσάτων Ευσέβιος 0, ἀνακληθέντες ἐκ τῆς ἐξορίας ὑπὸ Ἰοδιανοῦ ἐν τῷ ὀρθῷ λόγῳ διέπροπον, καὶ ὁ Ἱεροσολύμων Κύριλλος, καὶ ἕτεροι ἐπίσκοποι τῆς ὀρθοδοξίας πρόμαχοι. 'Αρειανῶν δὲ προΐστατο ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ Λούκιος 6, καὶ ἐν Ἀντιοχείς Ευζώιος, Παυλίνος δὲ τοῦ ἑνὸς μέ- ρους τῶν ὀρθοδόξων εἰς δύο διηρημένων, καὶ τοῦ άλλου. Μελέτιος. - Ιεροσολύμων ἐπισκόπου Κυρίλ που ἔτος α. Αντιοχείας επισκόπου Εὐδοξίου ἔτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει Προκόπιος ἀντήρεν ἐν Κωνσταντι νουπόλει μην! Σεπτεμβρίῳ (96), καὶ ἐξελθὼν ἐπὶ Να- κολίαν σε, καὶ πλείστως στρατῷ φραξάμενος, φόβον ἐποίησε τῷ οὐάλεντι, καὶ τὸν κατὰ τῶν ἐκκλησιῶν Β πόλεμον ἀνῆκε προς βραχύ, ἕως Προκόπιον προέδω- και οι ίδιοι στρατηγοί Αγγέλων “ καὶ Γόμαρις", ὄντινα Προκόπιον εἰς δύο δένδρα ἐγγίζοντα πρὸς ἄλ- ληλα εξαρτήσας τῶν σκελῶν ἀφεθῆναι σε κλιθέντα ἐκέλευσεν· ἅτινα βιαίως ὀρθωθέντα ", διέσπασαν τὸν τύραννον. Τοὺς δὲ προδεδωκότας αὐτὸν στρατ ηγούς Αγγέλωνα και Γόμαριν πρισθῆναι ἐν ἐκέλευ σιν· ὁ καὶ πεπόνθασιν οι τάλανες ω, ἀναξίως εὐο νοήσαντες. Τότε καὶ Χαλκηδόνος « τὰ τείχη καθεῖλεν φόβῳ Προκοπίου. Ανελὼν δὲ τὸν Προκόπιον κατὰ τῆς ἀληθείας πάλιν κεκίνηται. Τότε καὶ Ἐλεύσιον τὸν Κυζίκου (97) ἠνάγκασεν ὁμολογῆσαι τὸ ἑτερού στον 68. Οὗτος δὲ ὁ Ελεύσιος ἐλθὼν ἐν Κυζίκῳ, καὶ ἐξαγγείλας τὴν ἑαυτοῦ παρανομίαν, ἀνάξιόν τε τοῦ ἱερατεύειν εἰπὼν ἑαυτὸν, ἕτερον προβληθῆναι ἐπίσ σκοπον τῇ Κυζίκῳ προέτρεπεν. Τοῦτο μαθὼν Εὐδέ ξιος ὁ κακόφρων, Ευνόμιον ἀντ᾿ αὐτοῦ τι κατέστησε τῆς Κυζίκου ἐπίσκοπον. Τῷ δ' αὐτῷ χρόνῳ διήγεν Ουάλης ὁ βασιλεὺς ἐν Ευσέβιος] Εὐρώτος σε Αρειανών - Λούκιος Γ. • Νακολίαν Δ. Νακλειαν Ο 'Αγγέλων Α, 'Αγάλων Γ, Αγέλων Γόμαρις Α Μάρις 1. Γέβαρις σε αφαιρεθῆναι κληθῆνα: ΑΓ. ὀρθωθέντα Α Γ, ὀρθωθέντων οι προσθῆναι Α, πρησθῆναι τα τάλανες Α, τάλαινες Χαλκηδόνος Δ. Καλχηδόνος και τὸ ἑτερούσιον Α, τὸν ἑτερούσιον αὐτοῦ Α, κατ' αὐτοῦ νυίς. τι κατέστησε] έστησε Α. κατὰ δῆ, τὸν χρόνον τόνδε, Ότι τρίτου τῆς βασιλείας ἔτους (άλης ἐπισ δας Πέρσας εστράτευσε· καθ᾿ ὃν καιρὸν καὶ Προκή προς την τυραννίδα κατὰ ΚΙΙ. ἐσκευάσατο· ρε τι άντ CHRONOGRAPHIA. A scopus, Alexandriæ Athanasius, Antiochim A. M. 5859. · Meletius et Samosatensium Eusebius, rectæ fidei defensores, exsilio a principe Joviano revocali, et Hierosolymorum Cyrillus, et alii quam plurimi vera fidei disciplina claruerunt. Artanis vero præ- erant Alexandria Lucius, et Antiochiæ Euzoius : orthodoxorum autem bifariam divisorum partis unius Paulinus, alterius Meletius præsulem ago. bat. A. C. 359. annus primus. - Hierosolymorum episcopi Cyrilli Antiochiæ episcopi Eudoxii annus primus. Hoc auno Procopius Cpoli mense Septembri rebellavit: Nacoliaque occupata, et copioso stipatns exercitu, Valenti metum iucussit. Quare bellum adversus Ecclesias excitatum ad modicum sedalu C est, donec proprii duces Angelon et Gomaris pro- diderint Procopium. Hunc ad duas arbores nd invicem adductas et inferas pedibus appendi dam- navit Valens, et arbores remitti : quæ cum impetu rursum erectæ discerpserunt tyrannum: duces vero Angelonem et Gomarim proditionis auctores serra discindi jussit. Hoc passi sunt miseri erga indignum benevoli. Tunc etiam Procopii metu mu- ros Chalcedonis evertit: et post 'Procopii mortem in fidem iterum motus est. Eo tempore Cyzici epi- scopum Eleusium coegit Valens Filium Dei diversæ ab eo substantiæ confiteri. Ille Cyzicum adveniens, et flagitium publice enuntians, et qui sacra ulte- riųs administraret agnoscens se indiguum, alium sibi substitui precabatur : quo percepto perversus Eudoxius Eunomium in ipsius locum Cyzici epi- scopum suffecit. Hoc eodem anno Valens imperator Marcianopoli VARLE LECTIONES. * f. in marg. omn. vulg. νulg. * e, vulg. vulg. vulg. vulg. * vulg. vulg. o & add. ex A. νulg. JAC. GOARI NOT.E. Celebrium autem virorum hujusmodi vitam voluit esse testatam sub Valentiniani et Valentis impe- rium, ait, non prælixe ad eorum aunum secundum, quo Liberium adhuc vixisse, Damasi annus decimus quartus, quem hic auctor numerat, falsitatis omnino convincit, vel compendio contractam hanc narrationem historiae, not Chronographiæ partem astruit. tertio ascriberet Theophanes, potuit ansam de- disse Philostorgius, cujus epitome Photiana hæc habet : Quod Valens tertio imperii anno expeditionem in Persas moterit: quo tempore Procopius et tyrannidem CP. anipuit Valentiufano tamen et Valente coss. a primo jam eorum'imperii anno Procopium ab eis defecisse res nota est, et omni dubio aliena apud Marcellinum lib. xxvi, Socratem, lib. iv, cap. & D Idatium in Fastis. Mense quoque Septembri tu- multum ab eo CP. excitum habent iidem Idatiani Fasti, et de eo nuntium Valentem accepisse cum Vaporatis æstibus Ciliciæ jam lenilis ad Antiochiæ percurreret sedes, hoc est, ineunte autumno et Ottobris diebus demonstrant Marcellini in medium aliata verba: missum quoque in Gallias Procopt ad Valentinianum caput, instante Lupicini et Jovim consulatu, id est, Gratiano et Dagalaipho coss. anno Valentis et Valentiniani secundo narrat in sequentibus idem Marcellinus. Quapropter ad an- nos superiores narrationem hanc revocandam au- ctor Theophanes, si mendacem Philostorgium, aut alium similem non exscripsisset, significaret. pium gesta anno Valentis tertio potuerunt obtin- gere primo quidem tyrannidem novit Procopius, secundo prostratus obiit, duodecimo Kalendas Julias, ait Chronicon Alexandrinum: tertio igitur a Septembri initium ducente, episcopatu seru csuere potuit Flensius, etc. (95) Ex Socratis loco memorato transcripta. (96) Ut Procopii tyrannidem anno Valentiniani (97) Hæc circa Eleusium post devictum Proco-

Ῥώμης (95), και Αθανάσιος ᾿Αλεξανδρείας καὶ Με- λέτιος Αντιοχείας, καὶ ὁ Σαμοσάτων Ευσέβιος 0, ἀνακληθέντες ἐκ τῆς ἐξορίας ὑπὸ Ἰοδιανοῦ ἐν τῷ ὀρθῷ λόγῳ διέπροπον, καὶ ὁ Ἱεροσολύμων Κύριλλος, καὶ ἕτεροι ἐπίσκοποι τῆς ὀρθοδοξίας πρόμαχοι. 'Αρειανῶν δὲ προΐστατο ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ Λούκιος 6, καὶ ἐν Ἀντιοχείς Ευζώιος, Παυλίνος δὲ τοῦ ἑνὸς μέ- ρους τῶν ὀρθοδόξων εἰς δύο διηρημένων, καὶ τοῦ άλλου. Μελέτιος. - Ιεροσολύμων ἐπισκόπου Κυρίλ που ἔτος α. Αντιοχείας επισκόπου Εὐδοξίου ἔτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει Προκόπιος ἀντήρεν ἐν Κωνσταντι νουπόλει μην! Σεπτεμβρίῳ (96), καὶ ἐξελθὼν ἐπὶ Να- κολίαν σε, καὶ πλείστως στρατῷ φραξάμενος, φόβον ἐποίησε τῷ οὐάλεντι, καὶ τὸν κατὰ τῶν ἐκκλησιῶν Β πόλεμον ἀνῆκε προς βραχύ, ἕως Προκόπιον προέδω- και οι ίδιοι στρατηγοί Αγγέλων “ καὶ Γόμαρις", ὄντινα Προκόπιον εἰς δύο δένδρα ἐγγίζοντα πρὸς ἄλ- ληλα εξαρτήσας τῶν σκελῶν ἀφεθῆναι σε κλιθέντα ἐκέλευσεν· ἅτινα βιαίως ὀρθωθέντα ", διέσπασαν τὸν τύραννον. Τοὺς δὲ προδεδωκότας αὐτὸν στρατ ηγούς Αγγέλωνα και Γόμαριν πρισθῆναι ἐν ἐκέλευ σιν· ὁ καὶ πεπόνθασιν οι τάλανες ω, ἀναξίως εὐο νοήσαντες. Τότε καὶ Χαλκηδόνος « τὰ τείχη καθεῖλεν φόβῳ Προκοπίου. Ανελὼν δὲ τὸν Προκόπιον κατὰ τῆς ἀληθείας πάλιν κεκίνηται. Τότε καὶ Ἐλεύσιον τὸν Κυζίκου (97) ἠνάγκασεν ὁμολογῆσαι τὸ ἑτερού στον 68. Οὗτος δὲ ὁ Ελεύσιος ἐλθὼν ἐν Κυζίκῳ, καὶ ἐξαγγείλας τὴν ἑαυτοῦ παρανομίαν, ἀνάξιόν τε τοῦ ἱερατεύειν εἰπὼν ἑαυτὸν, ἕτερον προβληθῆναι ἐπίσ σκοπον τῇ Κυζίκῳ προέτρεπεν. Τοῦτο μαθὼν Εὐδέ ξιος ὁ κακόφρων, Ευνόμιον ἀντ᾿ αὐτοῦ τι κατέστησε τῆς Κυζίκου ἐπίσκοπον. Τῷ δ' αὐτῷ χρόνῳ διήγεν Ουάλης ὁ βασιλεὺς ἐν Ευσέβιος] Εὐρώτος σε Αρειανών - Λούκιος Γ. • Νακολίαν Δ. Νακλειαν Ο 'Αγγέλων Α, 'Αγάλων Γ, Αγέλων Γόμαρις Α Μάρις 1. Γέβαρις σε αφαιρεθῆναι κληθῆνα: ΑΓ. ὀρθωθέντα Α Γ, ὀρθωθέντων οι προσθῆναι Α, πρησθῆναι τα τάλανες Α, τάλαινες Χαλκηδόνος Δ. Καλχηδόνος και τὸ ἑτερούσιον Α, τὸν ἑτερούσιον αὐτοῦ Α, κατ' αὐτοῦ νυίς. τι κατέστησε] έστησε Α. κατὰ δῆ, τὸν χρόνον τόνδε, Ότι τρίτου τῆς βασιλείας ἔτους (άλης ἐπισ δας Πέρσας εστράτευσε· καθ᾿ ὃν καιρὸν καὶ Προκή προς την τυραννίδα κατὰ ΚΙΙ. ἐσκευάσατο· ρε τι άντ CHRONOGRAPHIA. A scopus, Alexandriæ Athanasius, Antiochim A. M. 5859. · Meletius et Samosatensium Eusebius, rectæ fidei defensores, exsilio a principe Joviano revocali, et Hierosolymorum Cyrillus, et alii quam plurimi vera fidei disciplina claruerunt. Artanis vero præ- erant Alexandria Lucius, et Antiochiæ Euzoius : orthodoxorum autem bifariam divisorum partis unius Paulinus, alterius Meletius præsulem ago. bat. A. C. 359. annus primus. - Hierosolymorum episcopi Cyrilli Antiochiæ episcopi Eudoxii annus primus. Hoc auno Procopius Cpoli mense Septembri rebellavit: Nacoliaque occupata, et copioso stipatns exercitu, Valenti metum iucussit. Quare bellum adversus Ecclesias excitatum ad modicum sedalu C est, donec proprii duces Angelon et Gomaris pro- diderint Procopium. Hunc ad duas arbores nd invicem adductas et inferas pedibus appendi dam- navit Valens, et arbores remitti : quæ cum impetu rursum erectæ discerpserunt tyrannum: duces vero Angelonem et Gomarim proditionis auctores serra discindi jussit. Hoc passi sunt miseri erga indignum benevoli. Tunc etiam Procopii metu mu- ros Chalcedonis evertit: et post 'Procopii mortem in fidem iterum motus est. Eo tempore Cyzici epi- scopum Eleusium coegit Valens Filium Dei diversæ ab eo substantiæ confiteri. Ille Cyzicum adveniens, et flagitium publice enuntians, et qui sacra ulte- riųs administraret agnoscens se indiguum, alium sibi substitui precabatur : quo percepto perversus Eudoxius Eunomium in ipsius locum Cyzici epi- scopum suffecit. Hoc eodem anno Valens imperator Marcianopoli VARLE LECTIONES. * f. in marg. omn. vulg. νulg. * e, vulg. vulg. vulg. vulg. * vulg. vulg. o & add. ex A. νulg. JAC. GOARI NOT.E. Celebrium autem virorum hujusmodi vitam voluit esse testatam sub Valentiniani et Valentis impe- rium, ait, non prælixe ad eorum aunum secundum, quo Liberium adhuc vixisse, Damasi annus decimus quartus, quem hic auctor numerat, falsitatis omnino convincit, vel compendio contractam hanc narrationem historiae, not Chronographiæ partem astruit. tertio ascriberet Theophanes, potuit ansam de- disse Philostorgius, cujus epitome Photiana hæc habet : Quod Valens tertio imperii anno expeditionem in Persas moterit: quo tempore Procopius et tyrannidem CP. anipuit Valentiufano tamen et Valente coss. a primo jam eorum'imperii anno Procopium ab eis defecisse res nota est, et omni dubio aliena apud Marcellinum lib. xxvi, Socratem, lib. iv, cap. & D Idatium in Fastis. Mense quoque Septembri tu- multum ab eo CP. excitum habent iidem Idatiani Fasti, et de eo nuntium Valentem accepisse cum Vaporatis æstibus Ciliciæ jam lenilis ad Antiochiæ percurreret sedes, hoc est, ineunte autumno et Ottobris diebus demonstrant Marcellini in medium aliata verba: missum quoque in Gallias Procopt ad Valentinianum caput, instante Lupicini et Jovim consulatu, id est, Gratiano et Dagalaipho coss. anno Valentis et Valentiniani secundo narrat in sequentibus idem Marcellinus. Quapropter ad an- nos superiores narrationem hanc revocandam au- ctor Theophanes, si mendacem Philostorgium, aut alium similem non exscripsisset, significaret. pium gesta anno Valentis tertio potuerunt obtin- gere primo quidem tyrannidem novit Procopius, secundo prostratus obiit, duodecimo Kalendas Julias, ait Chronicon Alexandrinum: tertio igitur a Septembri initium ducente, episcopatu seru csuere potuit Flensius, etc. (95) Ex Socratis loco memorato transcripta. (96) Ut Procopii tyrannidem anno Valentiniani (97) Hæc circa Eleusium post devictum Proco-

Αρμένιον, καὶ Σιλβανὸν τὸν Ταρσοῦ, καὶ Θεόφιλον Κασταβέλων, ὑπισχνούμενοι δι' αὐτῶν δέχεσθαι τὸ . ἐμπούσιον. Οὗτοι Λιβερίῳ ἔγγραφον το ὑπὲρ τοῦ οι ὁμοουσίου λίβελλον ἔδωκαν ", ὁμολογήσαντες πᾶσαν αἵρεσιν ἀποστρέφεσθαι ἐναντιουμένην τῇ ἐν Νικαία συνόδῳ· οὓς καὶ ἀποδεξάμενος" Λιβέριος, ἐκοινώνη- σεν, γράψας τοῖς τῆς Ἀνατολῆς, μαρτυρῶν αὐτοῖς ὀρθοδοξίαν. Ἐν Μαρκιανουπόλει δὲ Οὐάλης οι στρατ τεύων κατὰ Γότθων, παρεχείμαζεν (3) ἐκεῖ. Α. Μ. 5861. - 'Αντιοχείας ἐπισκόπου 'Ανιανοῦ Έτος α'. -- Τούτῳ τῷ ἔτει σύνοδος ἐν Τυάνοις γέγονεν (4), ἐν Β Η εὑρέθησαν Εὐσέβιος ὁ Καισαρείας Καππαδοκίας, Γρηγόριος κι ὁ Ναζιανζού, ὁ πατὴρ τοῦ Θεολόγου Γρηγορίου ", καὶ ὁ Μελιτινῆς Ὀτρήϊος, καὶ ἕτεροι, οἵτινες τοῖς Λιβερίου γράμμασιν ἀγαλλιασάμενοι πᾶσι τοῖς ὀρθοδόξοις ἐπισκόποις ἐσήμαναν παραγε νέσθαι εἰς Ταρσὸν ἐπὶ βεβαιώσει τῆς ὀρθῆς πίστεως, ὅπερ ἀκούσα; Ουάλης σε εκώλυσε γενέσθαι. Εὐδόξιος δὲ πάλιν Ουάλεντα παρεσκεύασεν κελεῦσαι τοῖς κατὰ τόπον ἄρχουσιν » ἐξορισθῆναι πάντας τοὺς ὑπὸ Κων. σταντίου ἐξορισθέντας '. Τότε Αθανάσιος ἑκουσίως ἐξῆλθεν ' 'Αλεξανδρείας, μὴ συγχωροῦντος τοῦ δή μου τῷ ἄρχοντι ἐκβαλεῖν αὐτὸν, ὃς καὶ πολὺν χρόνον ἐκρύπτετο ἐν πατρών μνημείῳ ὕστερον δὲ Ουά της φόβῳ στάσεως τῶν Ἀλεξανδρέων ἔγραψεν ἐπανελθεῖν τὸν ᾿Αθανάσιον. Τῆς δὲ κοινωνίας Εὐ- δεξίου ἀπέσχισεν Ευνόμιος διὰ τὸ μὴ κοινωνεῖν Εὐα δόξιον 'Αετίῳ τῷ διδασκάλῳ Εὐνομίου. Εἰ γὰρ καὶ ἀμφότεροι ὁμόφρονες ἦσαν· ἀλλὰ διὰ τὸ παρὰ πάν- των μισεῖσθαι 'Αέτιον, Ευδόξιος απεστρέφετο αὐτὸν, μὴ αἰσχυνόμενος· προδήλως τοῖς οἰκείοις δόγμασιν, ὡς ἀσεβέσιν, ἀποστρέφεσθαι. Ευνόμιος γὰρ ὑπογρα φεύς γέγονεν τοῦ ἀθέου Αετίου σοφιστικούς λόγους μαθών, ἐξ ὧν δῆθεν ἐκόμπαζεν, τῶν θείων Γραφών ἀμύητος ὢν πάντη, ὡς δηλοῦσι μάλιστα οἱ ἑπτὰ αὐ-, τοῦ τόμοι. Οἱ δὲ Κυζικηνοὶ ἐδίωξαν Ευνόμιον ὡς αἱ ρετικὸν καὶ βλάσφημον. Οὗτος * δὲ ἐλθὼν ἡνώθη Εύα δοξίῳ· δεινὸς δὲ ἦν βλάσφημος, τολμῶν λέγειν, ὅτι Ὁ Θεὸς περὶ τῆς ἰδίας ουσίας οὐδὲν οἶδεν * πλέον ἡμῶν. Ἑλληνικοῦ δὲ διωγμοῦ πλείονα συνέβη τοῖς Εγγραφον έγραφον οι ὑπὲρ τοῦ Α, καὶ ὑπὲρ τοῦ ἐπέδωκαν Α. ὁμολογήσαντες Α. 2, ὁμολογοῦντες κι ἀποδεξάμενος Α. ὑπεδ, παρεχείμασεν Α. * Ευσέβιος Α, ὁ Εὐσ. ο Γρηγόριος Α, καὶ Γρ. Γρηγορίου τα Ουάλης, ὁ βασιλεὺς π. ν τοῖς -- ἄρχου σεν μός: ἐξορισθέντας Επισκόπους καὶ ὑπὸ Ἰουλιανοῦ καὶ Ἰοβιανοῦ ἀνακληθένιας. · ἐξῆλθε τῆς ᾿Αλ. Α. μνήματι Δ. τῶν τὸν οὗτος Α, οὕτως δεν Α. της ΑΧΤΗ. Τῶν δὲ φρονούντων τὸ ὁμοού στον σφοδρώς τότε συνελαθέντων, ημα CHRONOGRAPHIA. Armenium, Sylvanum Tarsensein et Theophilum Castabolorum episcopos, eorum opera se consub- stantialis fidem suscepisse confirmantes. Hi litteraɛ dant ad Liberium, et consubstantialis dogmati pro- bando libellum offerunt, quo hæresim omnem Nicænæ synodo contrariam se aversari profitentur: receptos in communionem Liberius admisit; datis- A molis ambo veraverunt orthodoxos. Ad liberium autem Romanum episcopum mittunt Eustathium que commendatitiis et formatis eorum fidei, velut orthodoxa, testimonium reddidit. Valens deniuni expeditione adversus Gotthos mota Marcianopoli hiemavit. A. C. 361. Antiochiæ episcopi · Aniani annus primus. Hoc anno synodus apud Tyana coacta, cui interfuerunt Eusebius Cæsarea in Cappadocia et Gregorius Nazianzi, pater Gregorii Theologi, et Otreíus Melitinæ, et alii præsules, qui Liberii litte- ris exhilarati, cunetis orthodoxis episcopis, Tarsum suis decretis rectam Gdem confirmaturi ut accede- rent, indixerunt. Hac cum ad Valentem fuisset per- latum, prohibuit feri. Eudoxius vero cuncios sub Constantio in exsilium actos, suis per quæque loca magistratibus, ut in exsilium pariter mitterent, Valentem jubere rursum impulit. Tunc Athanasius, cum plebs Alexandrina ipsum a præfecto expelli minime sineret, urbe sponte excedens, in paterno sepulcro diutissime latuit. Demum vero Valens Alexandrinorum seditionem veritus' Athanasium a. G revocari rescripsit. Eudoxii commutione semet .segregavit Eunomius, quod cum - Aetio Eunomit magistro communionem babere nollet Eudoxius. Quamvis enim in unam sententiam uterque iret, tamen quod omnium odiis objiceretur Aetius, ipsum aversabatur Eudoxius; near quantum ipse hoc facto propriis dogmatibus, tanquam impiis, detraheret, aut alienum aperte se redderet, adver- tebat vel reverebatur. Eunomius siquidem varium et excultum, quale sophistarum est, dicendi genus edocendus, a Deo extorris Actii fuit an:anuensis, ex quo præsumptionis aura in ejus animum im-. missa; nulla licet ex parte divinarum Litterarum rudimentis esset initiatus, ut septem ab eo lomi conscripti liquido manifestant. Cæterum Cyziceni VARIE LECTIONES. • b c d, vulg. νulg. " vulg. vulg. vulg. vulg. * om. a. om. f. b haec addit : add. es A. * add. ex A. · vulg. om. JAC. GOARI NOTÆ. 70!- et Niceph. quin et ipse Theophanes pag. idipsum D rum ad Liberium iter et reditum describit Socra significant, ubi de secunda decum. synodo, ac Ma- redoniauis dantibus iterum libellos, ut sub Valente dederant Liberio ; a quo etiam litteris commendati- tiis impetratis, iis se tanquam novis tum perperam tuebantor. COMBEFIS. anno a Valente Marcianopoli actis Ammianus, lib. secundum Socrate cap. 10, lib. v, ineunte ol serva uur Eustathii, Sylvani et Theophili episcopo- tes idem cap. : eo tempore. illis qui fidem consubstantialis servabant. graviter et acerbe exagitatis : róre, inquam, eo consulatu, qui Augustorum eorumdem imperantium annus nume- ratus est quartus, quo illi Romam profecti, ac post- . modum reversi concilium Tyanis babuerunt, quod nonnisi circa consulatus ejusdem finem, vel anno sequenti, hoc est jam a Septembri Valentiniano ammo quinto fuente parent congregari : de Sozomenus, lib. v, cap. 13. (3) De hibernis, tum praesente, tum superiore (4) Ad consulatum Valentiniani et Valentis Α.Α.

Αρμένιον, καὶ Σιλβανὸν τὸν Ταρσοῦ, καὶ Θεόφιλον Κασταβέλων, ὑπισχνούμενοι δι' αὐτῶν δέχεσθαι τὸ . ἐμπούσιον. Οὗτοι Λιβερίῳ ἔγγραφον το ὑπὲρ τοῦ οι ὁμοουσίου λίβελλον ἔδωκαν ", ὁμολογήσαντες πᾶσαν αἵρεσιν ἀποστρέφεσθαι ἐναντιουμένην τῇ ἐν Νικαία συνόδῳ· οὓς καὶ ἀποδεξάμενος" Λιβέριος, ἐκοινώνη- σεν, γράψας τοῖς τῆς Ἀνατολῆς, μαρτυρῶν αὐτοῖς ὀρθοδοξίαν. Ἐν Μαρκιανουπόλει δὲ Οὐάλης οι στρατ τεύων κατὰ Γότθων, παρεχείμαζεν (3) ἐκεῖ. Α. Μ. 5861. - 'Αντιοχείας ἐπισκόπου 'Ανιανοῦ Έτος α'. -- Τούτῳ τῷ ἔτει σύνοδος ἐν Τυάνοις γέγονεν (4), ἐν Β Η εὑρέθησαν Εὐσέβιος ὁ Καισαρείας Καππαδοκίας, Γρηγόριος κι ὁ Ναζιανζού, ὁ πατὴρ τοῦ Θεολόγου Γρηγορίου ", καὶ ὁ Μελιτινῆς Ὀτρήϊος, καὶ ἕτεροι, οἵτινες τοῖς Λιβερίου γράμμασιν ἀγαλλιασάμενοι πᾶσι τοῖς ὀρθοδόξοις ἐπισκόποις ἐσήμαναν παραγε νέσθαι εἰς Ταρσὸν ἐπὶ βεβαιώσει τῆς ὀρθῆς πίστεως, ὅπερ ἀκούσα; Ουάλης σε εκώλυσε γενέσθαι. Εὐδόξιος δὲ πάλιν Ουάλεντα παρεσκεύασεν κελεῦσαι τοῖς κατὰ τόπον ἄρχουσιν » ἐξορισθῆναι πάντας τοὺς ὑπὸ Κων. σταντίου ἐξορισθέντας '. Τότε Αθανάσιος ἑκουσίως ἐξῆλθεν ' 'Αλεξανδρείας, μὴ συγχωροῦντος τοῦ δή μου τῷ ἄρχοντι ἐκβαλεῖν αὐτὸν, ὃς καὶ πολὺν χρόνον ἐκρύπτετο ἐν πατρών μνημείῳ ὕστερον δὲ Ουά της φόβῳ στάσεως τῶν Ἀλεξανδρέων ἔγραψεν ἐπανελθεῖν τὸν ᾿Αθανάσιον. Τῆς δὲ κοινωνίας Εὐ- δεξίου ἀπέσχισεν Ευνόμιος διὰ τὸ μὴ κοινωνεῖν Εὐα δόξιον 'Αετίῳ τῷ διδασκάλῳ Εὐνομίου. Εἰ γὰρ καὶ ἀμφότεροι ὁμόφρονες ἦσαν· ἀλλὰ διὰ τὸ παρὰ πάν- των μισεῖσθαι 'Αέτιον, Ευδόξιος απεστρέφετο αὐτὸν, μὴ αἰσχυνόμενος· προδήλως τοῖς οἰκείοις δόγμασιν, ὡς ἀσεβέσιν, ἀποστρέφεσθαι. Ευνόμιος γὰρ ὑπογρα φεύς γέγονεν τοῦ ἀθέου Αετίου σοφιστικούς λόγους μαθών, ἐξ ὧν δῆθεν ἐκόμπαζεν, τῶν θείων Γραφών ἀμύητος ὢν πάντη, ὡς δηλοῦσι μάλιστα οἱ ἑπτὰ αὐ-, τοῦ τόμοι. Οἱ δὲ Κυζικηνοὶ ἐδίωξαν Ευνόμιον ὡς αἱ ρετικὸν καὶ βλάσφημον. Οὗτος * δὲ ἐλθὼν ἡνώθη Εύα δοξίῳ· δεινὸς δὲ ἦν βλάσφημος, τολμῶν λέγειν, ὅτι Ὁ Θεὸς περὶ τῆς ἰδίας ουσίας οὐδὲν οἶδεν * πλέον ἡμῶν. Ἑλληνικοῦ δὲ διωγμοῦ πλείονα συνέβη τοῖς Εγγραφον έγραφον οι ὑπὲρ τοῦ Α, καὶ ὑπὲρ τοῦ ἐπέδωκαν Α. ὁμολογήσαντες Α. 2, ὁμολογοῦντες κι ἀποδεξάμενος Α. ὑπεδ, παρεχείμασεν Α. * Ευσέβιος Α, ὁ Εὐσ. ο Γρηγόριος Α, καὶ Γρ. Γρηγορίου τα Ουάλης, ὁ βασιλεὺς π. ν τοῖς -- ἄρχου σεν μός: ἐξορισθέντας Επισκόπους καὶ ὑπὸ Ἰουλιανοῦ καὶ Ἰοβιανοῦ ἀνακληθένιας. · ἐξῆλθε τῆς ᾿Αλ. Α. μνήματι Δ. τῶν τὸν οὗτος Α, οὕτως δεν Α. της ΑΧΤΗ. Τῶν δὲ φρονούντων τὸ ὁμοού στον σφοδρώς τότε συνελαθέντων, ημα CHRONOGRAPHIA. Armenium, Sylvanum Tarsensein et Theophilum Castabolorum episcopos, eorum opera se consub- stantialis fidem suscepisse confirmantes. Hi litteraɛ dant ad Liberium, et consubstantialis dogmati pro- bando libellum offerunt, quo hæresim omnem Nicænæ synodo contrariam se aversari profitentur: receptos in communionem Liberius admisit; datis- A molis ambo veraverunt orthodoxos. Ad liberium autem Romanum episcopum mittunt Eustathium que commendatitiis et formatis eorum fidei, velut orthodoxa, testimonium reddidit. Valens deniuni expeditione adversus Gotthos mota Marcianopoli hiemavit. A. C. 361. Antiochiæ episcopi · Aniani annus primus. Hoc anno synodus apud Tyana coacta, cui interfuerunt Eusebius Cæsarea in Cappadocia et Gregorius Nazianzi, pater Gregorii Theologi, et Otreíus Melitinæ, et alii præsules, qui Liberii litte- ris exhilarati, cunetis orthodoxis episcopis, Tarsum suis decretis rectam Gdem confirmaturi ut accede- rent, indixerunt. Hac cum ad Valentem fuisset per- latum, prohibuit feri. Eudoxius vero cuncios sub Constantio in exsilium actos, suis per quæque loca magistratibus, ut in exsilium pariter mitterent, Valentem jubere rursum impulit. Tunc Athanasius, cum plebs Alexandrina ipsum a præfecto expelli minime sineret, urbe sponte excedens, in paterno sepulcro diutissime latuit. Demum vero Valens Alexandrinorum seditionem veritus' Athanasium a. G revocari rescripsit. Eudoxii commutione semet .segregavit Eunomius, quod cum - Aetio Eunomit magistro communionem babere nollet Eudoxius. Quamvis enim in unam sententiam uterque iret, tamen quod omnium odiis objiceretur Aetius, ipsum aversabatur Eudoxius; near quantum ipse hoc facto propriis dogmatibus, tanquam impiis, detraheret, aut alienum aperte se redderet, adver- tebat vel reverebatur. Eunomius siquidem varium et excultum, quale sophistarum est, dicendi genus edocendus, a Deo extorris Actii fuit an:anuensis, ex quo præsumptionis aura in ejus animum im-. missa; nulla licet ex parte divinarum Litterarum rudimentis esset initiatus, ut septem ab eo lomi conscripti liquido manifestant. Cæterum Cyziceni VARIE LECTIONES. • b c d, vulg. νulg. " vulg. vulg. vulg. vulg. * om. a. om. f. b haec addit : add. es A. * add. ex A. · vulg. om. JAC. GOARI NOTÆ. 70!- et Niceph. quin et ipse Theophanes pag. idipsum D rum ad Liberium iter et reditum describit Socra significant, ubi de secunda decum. synodo, ac Ma- redoniauis dantibus iterum libellos, ut sub Valente dederant Liberio ; a quo etiam litteris commendati- tiis impetratis, iis se tanquam novis tum perperam tuebantor. COMBEFIS. anno a Valente Marcianopoli actis Ammianus, lib. secundum Socrate cap. 10, lib. v, ineunte ol serva uur Eustathii, Sylvani et Theophili episcopo- tes idem cap. : eo tempore. illis qui fidem consubstantialis servabant. graviter et acerbe exagitatis : róre, inquam, eo consulatu, qui Augustorum eorumdem imperantium annus nume- ratus est quartus, quo illi Romam profecti, ac post- . modum reversi concilium Tyanis babuerunt, quod nonnisi circa consulatus ejusdem finem, vel anno sequenti, hoc est jam a Septembri Valentiniano ammo quinto fuente parent congregari : de Sozomenus, lib. v, cap. 13. (3) De hibernis, tum praesente, tum superiore (4) Ad consulatum Valentiniani et Valentis Α.Α.

Αρμένιον, καὶ Σιλβανὸν τὸν Ταρσοῦ, καὶ Θεόφιλον Κασταβέλων, ὑπισχνούμενοι δι' αὐτῶν δέχεσθαι τὸ . ἐμπούσιον. Οὗτοι Λιβερίῳ ἔγγραφον το ὑπὲρ τοῦ οι ὁμοουσίου λίβελλον ἔδωκαν ", ὁμολογήσαντες πᾶσαν αἵρεσιν ἀποστρέφεσθαι ἐναντιουμένην τῇ ἐν Νικαία συνόδῳ· οὓς καὶ ἀποδεξάμενος" Λιβέριος, ἐκοινώνη- σεν, γράψας τοῖς τῆς Ἀνατολῆς, μαρτυρῶν αὐτοῖς ὀρθοδοξίαν. Ἐν Μαρκιανουπόλει δὲ Οὐάλης οι στρατ τεύων κατὰ Γότθων, παρεχείμαζεν (3) ἐκεῖ. Α. Μ. 5861. - 'Αντιοχείας ἐπισκόπου 'Ανιανοῦ Έτος α'. -- Τούτῳ τῷ ἔτει σύνοδος ἐν Τυάνοις γέγονεν (4), ἐν Β Η εὑρέθησαν Εὐσέβιος ὁ Καισαρείας Καππαδοκίας, Γρηγόριος κι ὁ Ναζιανζού, ὁ πατὴρ τοῦ Θεολόγου Γρηγορίου ", καὶ ὁ Μελιτινῆς Ὀτρήϊος, καὶ ἕτεροι, οἵτινες τοῖς Λιβερίου γράμμασιν ἀγαλλιασάμενοι πᾶσι τοῖς ὀρθοδόξοις ἐπισκόποις ἐσήμαναν παραγε νέσθαι εἰς Ταρσὸν ἐπὶ βεβαιώσει τῆς ὀρθῆς πίστεως, ὅπερ ἀκούσα; Ουάλης σε εκώλυσε γενέσθαι. Εὐδόξιος δὲ πάλιν Ουάλεντα παρεσκεύασεν κελεῦσαι τοῖς κατὰ τόπον ἄρχουσιν » ἐξορισθῆναι πάντας τοὺς ὑπὸ Κων. σταντίου ἐξορισθέντας '. Τότε Αθανάσιος ἑκουσίως ἐξῆλθεν ' 'Αλεξανδρείας, μὴ συγχωροῦντος τοῦ δή μου τῷ ἄρχοντι ἐκβαλεῖν αὐτὸν, ὃς καὶ πολὺν χρόνον ἐκρύπτετο ἐν πατρών μνημείῳ ὕστερον δὲ Ουά της φόβῳ στάσεως τῶν Ἀλεξανδρέων ἔγραψεν ἐπανελθεῖν τὸν ᾿Αθανάσιον. Τῆς δὲ κοινωνίας Εὐ- δεξίου ἀπέσχισεν Ευνόμιος διὰ τὸ μὴ κοινωνεῖν Εὐα δόξιον 'Αετίῳ τῷ διδασκάλῳ Εὐνομίου. Εἰ γὰρ καὶ ἀμφότεροι ὁμόφρονες ἦσαν· ἀλλὰ διὰ τὸ παρὰ πάν- των μισεῖσθαι 'Αέτιον, Ευδόξιος απεστρέφετο αὐτὸν, μὴ αἰσχυνόμενος· προδήλως τοῖς οἰκείοις δόγμασιν, ὡς ἀσεβέσιν, ἀποστρέφεσθαι. Ευνόμιος γὰρ ὑπογρα φεύς γέγονεν τοῦ ἀθέου Αετίου σοφιστικούς λόγους μαθών, ἐξ ὧν δῆθεν ἐκόμπαζεν, τῶν θείων Γραφών ἀμύητος ὢν πάντη, ὡς δηλοῦσι μάλιστα οἱ ἑπτὰ αὐ-, τοῦ τόμοι. Οἱ δὲ Κυζικηνοὶ ἐδίωξαν Ευνόμιον ὡς αἱ ρετικὸν καὶ βλάσφημον. Οὗτος * δὲ ἐλθὼν ἡνώθη Εύα δοξίῳ· δεινὸς δὲ ἦν βλάσφημος, τολμῶν λέγειν, ὅτι Ὁ Θεὸς περὶ τῆς ἰδίας ουσίας οὐδὲν οἶδεν * πλέον ἡμῶν. Ἑλληνικοῦ δὲ διωγμοῦ πλείονα συνέβη τοῖς Εγγραφον έγραφον οι ὑπὲρ τοῦ Α, καὶ ὑπὲρ τοῦ ἐπέδωκαν Α. ὁμολογήσαντες Α. 2, ὁμολογοῦντες κι ἀποδεξάμενος Α. ὑπεδ, παρεχείμασεν Α. * Ευσέβιος Α, ὁ Εὐσ. ο Γρηγόριος Α, καὶ Γρ. Γρηγορίου τα Ουάλης, ὁ βασιλεὺς π. ν τοῖς -- ἄρχου σεν μός: ἐξορισθέντας Επισκόπους καὶ ὑπὸ Ἰουλιανοῦ καὶ Ἰοβιανοῦ ἀνακληθένιας. · ἐξῆλθε τῆς ᾿Αλ. Α. μνήματι Δ. τῶν τὸν οὗτος Α, οὕτως δεν Α. της ΑΧΤΗ. Τῶν δὲ φρονούντων τὸ ὁμοού στον σφοδρώς τότε συνελαθέντων, ημα CHRONOGRAPHIA. Armenium, Sylvanum Tarsensein et Theophilum Castabolorum episcopos, eorum opera se consub- stantialis fidem suscepisse confirmantes. Hi litteraɛ dant ad Liberium, et consubstantialis dogmati pro- bando libellum offerunt, quo hæresim omnem Nicænæ synodo contrariam se aversari profitentur: receptos in communionem Liberius admisit; datis- A molis ambo veraverunt orthodoxos. Ad liberium autem Romanum episcopum mittunt Eustathium que commendatitiis et formatis eorum fidei, velut orthodoxa, testimonium reddidit. Valens deniuni expeditione adversus Gotthos mota Marcianopoli hiemavit. A. C. 361. Antiochiæ episcopi · Aniani annus primus. Hoc anno synodus apud Tyana coacta, cui interfuerunt Eusebius Cæsarea in Cappadocia et Gregorius Nazianzi, pater Gregorii Theologi, et Otreíus Melitinæ, et alii præsules, qui Liberii litte- ris exhilarati, cunetis orthodoxis episcopis, Tarsum suis decretis rectam Gdem confirmaturi ut accede- rent, indixerunt. Hac cum ad Valentem fuisset per- latum, prohibuit feri. Eudoxius vero cuncios sub Constantio in exsilium actos, suis per quæque loca magistratibus, ut in exsilium pariter mitterent, Valentem jubere rursum impulit. Tunc Athanasius, cum plebs Alexandrina ipsum a præfecto expelli minime sineret, urbe sponte excedens, in paterno sepulcro diutissime latuit. Demum vero Valens Alexandrinorum seditionem veritus' Athanasium a. G revocari rescripsit. Eudoxii commutione semet .segregavit Eunomius, quod cum - Aetio Eunomit magistro communionem babere nollet Eudoxius. Quamvis enim in unam sententiam uterque iret, tamen quod omnium odiis objiceretur Aetius, ipsum aversabatur Eudoxius; near quantum ipse hoc facto propriis dogmatibus, tanquam impiis, detraheret, aut alienum aperte se redderet, adver- tebat vel reverebatur. Eunomius siquidem varium et excultum, quale sophistarum est, dicendi genus edocendus, a Deo extorris Actii fuit an:anuensis, ex quo præsumptionis aura in ejus animum im-. missa; nulla licet ex parte divinarum Litterarum rudimentis esset initiatus, ut septem ab eo lomi conscripti liquido manifestant. Cæterum Cyziceni VARIE LECTIONES. • b c d, vulg. νulg. " vulg. vulg. vulg. vulg. * om. a. om. f. b haec addit : add. es A. * add. ex A. · vulg. om. JAC. GOARI NOTÆ. 70!- et Niceph. quin et ipse Theophanes pag. idipsum D rum ad Liberium iter et reditum describit Socra significant, ubi de secunda decum. synodo, ac Ma- redoniauis dantibus iterum libellos, ut sub Valente dederant Liberio ; a quo etiam litteris commendati- tiis impetratis, iis se tanquam novis tum perperam tuebantor. COMBEFIS. anno a Valente Marcianopoli actis Ammianus, lib. secundum Socrate cap. 10, lib. v, ineunte ol serva uur Eustathii, Sylvani et Theophili episcopo- tes idem cap. : eo tempore. illis qui fidem consubstantialis servabant. graviter et acerbe exagitatis : róre, inquam, eo consulatu, qui Augustorum eorumdem imperantium annus nume- ratus est quartus, quo illi Romam profecti, ac post- . modum reversi concilium Tyanis babuerunt, quod nonnisi circa consulatus ejusdem finem, vel anno sequenti, hoc est jam a Septembri Valentiniano ammo quinto fuente parent congregari : de Sozomenus, lib. v, cap. 13. (3) De hibernis, tum praesente, tum superiore (4) Ad consulatum Valentiniani et Valentis Α.Α.

ὀρθοδόξοις ' ἐπὶ Ουάλεντος καὶ Εὐδοξίου τῶν ἀσε- β -- Τούτῳ δὲ ' τῷ χρόνῳ Εὐδοξίου τελευτήσαντος (5) Δημόφιλον 'Αρειανοί προεβάλοντο ἐπίσκοπον· οἱ δὲ ὀρθόδοξοι Εὐάγριόν τινα, ὃν ἐχειροτόνησεν Ευστά Οιος ὁ ἱερὸς 'Αντιοχείας, λαθραίως διάγων ἐν Κων σταντινουπόλει, ἐπανελθὼν ἐκ τῆς ἐξορίας ἐπὶ 10- διανοῦ· μὴ εὑρὼν δὲ αὐτόν ζῶντα ἐν τῇ πόλει ἐκρύ πετο. Τὴν δὲ Εὐαγρίου χειροτονίαν ἀκούσας Οὐάλης ἐν Μαρκιανουπόλει διάγων Εὐστάθιον μὲν τὸν ἱερὸν εἰς Βιζύην " ἐξώρισεν, Εὐάγριον δὲ τῆς πόλεως ἐκβαλών, Δημοφίλῳ τὰς ἐκκλησίας παρέδωκε τῷ ᾿Αρειανώ. Α. Μ. 5862. - Κωνσταντινουπόλεως ἐπισκόπου Δημοφίλου έτος α'. . Τούτῳ τῷ ἔτει Ουάλεντι τῷ δυσσεβεί πρεσβείαν ἀπέστειλαν οἱ ὀρθόδοξοι ἐν Νικομηδείᾳ ἐλθόντι ἄνδρας ἱερατικοὺς ὀγδοήκοντα πέμψαντες, ὧν προηγούντο Θεόδωρος καὶ Οὐρβανὸς καὶ Μενέδημος, οὺς πάντας σὺν τῷ πλοίῳ ὑφαφθῆναι “ Οὐάλης ἐκέ λευσεν· καὶ πάντες σὺν τῇ νηΐ κατεφλέχθησαν μέχρι Δακίζων (6) του πλοίου διαρκέσαντος. Λ. Μ. 1865. - Τούτῳ τῷ ἔτει Ουάλης ο μικρός · τοῖς Ἕλλησιν ἀδείαν ἔδωκεν θυσίας καὶ πανηγύρεις ἐπιτελεῖν· ὡσαύτως καὶ Ἰουδαίους έθαλπεν καὶ ἐτίμα. Μόνους δὲ τοὺς ὀρθοδόξους καὶ τὰ τῆς ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας ἦν το δεινῶς διώκων. - Τούτῳ τῷ ἔτει Οὐάλης ἐν 'Αντιο χεία (7) τῆς Συρίας εἰσελθὼν πάνδεινα τοῖς ὀρθοδό ξοις ἐνεδείξατο, πολλοὺς ἀνελών μαχαίρᾳ, καὶ ἄλλους ἀποπνίξας εἰς τὸν παραῤῥέοντα ποταμόν· ὡσαύτως δὲ καὶ τὴν Ἔδεσαν καταλαβὼν χείρονα ἔπραξεν, χε λεύσας Μοδέστῳ τῷ ἐπάρχῳ εἰ τὸ πλῆθος τῶν ὀρθο δόξων συλλαβεῖν * εἰς τὸν ναὸν τοῦ ἁγίου Θωμα η συνερχόμενον, καὶ φονεῦσαι. Τὸ δὲ κατὰ τὴν γυναῖκα συμβὰν τὴν ἕλκουσαν τὸ τέκνον σπουδῇ ἐπὶ τὸν θάνα του, τόν τε Ουάλεντα ᾔσχυνεν, καὶ τὸν ἔπαρχον κατέπληξεν, καὶ τὸ ἄγος ἐκώλυσεν, Θεοῦ δηλονότι ὀγδοήκοντα πέντε Α. " ὑφαφθῆναι Α, ὑπαφθ. Δακίζοντος καὶ Ἰουδαίους ποταμόν· ὡσαύτως οι υπάρχει, τα συλλαβείν] συνελεῖν Γ. τοῖς ὀρθοδόξοις δὲ προεβάλοντο Α. προέβαλον Η Βιζύην Α 1, Κύ εικον ἀνεστείλαντο 1. Α ε, Δακιδίζων 1, Δακίοντος Γ. ὡσαύτως] οὕτως δὲ μ. Λ. θαλπεν και μόνους] μόνον 2. ἦν ἔπαρχον μ, ύπαρχον δηλον Α. Ευδόξιος ὁ τῆς ᾿Αρειανῆς Ἐκκλησίας ἐπίσκοπος εὐθὺς μετὰ τὴν τοῦ βασιλέως ἔξοδον τέλει τοῦ βίου ἐχρήσατο ἐν ὑπατείᾳ Ουαλεντινιανοῦ τὸ τρί- τον ὁ Ουάλεντος τὸ τρίτον. ἄχο: Δακί ες, τιβίς. • THEOPHANIS Funomium velut hæreticum et blasphemum expu- A runt. Profectus ille junctus est Ludosio. Quin 659. biasphemus mirum in modum exstitit, enuntiare ausus: Deum præter aut supra nos de propria na- tura nullam cognitionem habere. Sub impiis istis Valente et Eudoxio multo asperiora, quam quæ Buis persecutionibus gentiles exe: cuerint, orthodoxis acciderunt. Hoc anno, mortuo fudorio, Demophilum epi- scopum sibi præfecerunt Ariani, Evagrium quem- dam ex adverso elegerunt orthodoxi. Hunc Eu- stathius sacer Antiochiæ præsul Cpoli clam degens consecravit, reversus nimirum ab exsilio Joviani principis edicto, quem cum vivum non offendisset, occulte morabatur in urbe. Audita Evagrii ordina- tione, Valens Marcianopoli moram trabens sacrum Eustathium relegavit Bizyam, expulsoque Cpoli Evagrio, ecclesias Demophilo Ariano comnendavit. A. C. 762. — Cpolis episcopi Demophili arnus primus. Hoc anno ad impium Valentem Nicomediam profectum legationem submiserunt orthodoxi viros ox ecclesiastico ordine octoginta, quorum princi- pes erant Theodorus, Urbanus et Menedemus : quos omnes ipso quo appulerant\navigio igne sup- posito Valens concremari jussit. Omnes itaque cum nave ad Daciza usque semper ardente con- sumpti. - - A. C. 563. Hoc arno sacrorum et conventuum agendorum gentilibus potestatem fecit scelestus Valens Judæosque præcipuo cultu prosequebatur: selos duntaxat orthodoxos persequebátur, et res ad apostolican Ecclesiam spectantes deprimebat. A. C. 364. · Hoc anno Valens Antiochiam Sy- riæ profectus atrocia quæque in orthodoxos exer- cuit supplicia, plurimos occidit gladio, alios in præterfluentem fluvium demersit. Sic etiam Edes- sam adveniens pejora multo patravit. Modestum enim praefectum plebem orthodoxam ad S. Thoma Racram sedem congregatam concludere præcepit, et crudeliter maclare. Quod auten mulieri accidit, quæ cursu concitato filium parvulum ad necem Irabebat, Valenti pudorem incussit, prefecti per- culit animum, et dirum facimus, ue progrederetur, C A. M. 5864. - VARIE LECTIONES. vulg. om. D. om. a. • adldl. ex A. vulg. vulg. add. ex b. om. *· vulg. Acibizam. Lege varias lectiones. JAC. GOARI NOTÆ. tium coss, defunctum aperte narrat Socrates, lib. Iv, cap. : Principum istorum con- sulatum tertium imperii eorumdem septimo nonnulli adjungunt, chronicon Alexandrinum Valentiniani Augusti consulatum tertium, et Victoris ejusdem imperit anno quinto, Valentis autem tertium et Valentiniani quartum sexto consociat. Sozomenus, lib. vi. cap. 45, habet marginalis lectio, Legit Rulinge tertium consulatum gerentibus aggressus est, uti Socrates clare describit lib. iv, cap. 14. Is consu- latus annum imperii ejus septimum signal, a cu- jus mense Septembri octavis iste a Theophane propositus ducit initium: quare, quæ tum supe- riore, tum iterum alio priore, contigisse scribuntur, cum inter agendum iter illud sint gesta, præter ordinem præmissa, et in hunc annum seponenda intelliguntur: de quibus necnon aliis sequentibus Socrates, lib. v, capp. et 14; Theodoretus lil. 1v, capp. et 16; Sozomenus, lib. vi, capp. 14, et 16. (5) Eudoxium Valentiniano et Valente jam ter- D (3) Sacrales lib. iv, cap. 13, scribit Δαδίκιζον. (7) Antiochenum iter Valens ipso et Valentiniano

ὀρθοδόξοις ' ἐπὶ Ουάλεντος καὶ Εὐδοξίου τῶν ἀσε- β -- Τούτῳ δὲ ' τῷ χρόνῳ Εὐδοξίου τελευτήσαντος (5) Δημόφιλον 'Αρειανοί προεβάλοντο ἐπίσκοπον· οἱ δὲ ὀρθόδοξοι Εὐάγριόν τινα, ὃν ἐχειροτόνησεν Ευστά Οιος ὁ ἱερὸς 'Αντιοχείας, λαθραίως διάγων ἐν Κων σταντινουπόλει, ἐπανελθὼν ἐκ τῆς ἐξορίας ἐπὶ 10- διανοῦ· μὴ εὑρὼν δὲ αὐτόν ζῶντα ἐν τῇ πόλει ἐκρύ πετο. Τὴν δὲ Εὐαγρίου χειροτονίαν ἀκούσας Οὐάλης ἐν Μαρκιανουπόλει διάγων Εὐστάθιον μὲν τὸν ἱερὸν εἰς Βιζύην " ἐξώρισεν, Εὐάγριον δὲ τῆς πόλεως ἐκβαλών, Δημοφίλῳ τὰς ἐκκλησίας παρέδωκε τῷ ᾿Αρειανώ. Α. Μ. 5862. - Κωνσταντινουπόλεως ἐπισκόπου Δημοφίλου έτος α'. . Τούτῳ τῷ ἔτει Ουάλεντι τῷ δυσσεβεί πρεσβείαν ἀπέστειλαν οἱ ὀρθόδοξοι ἐν Νικομηδείᾳ ἐλθόντι ἄνδρας ἱερατικοὺς ὀγδοήκοντα πέμψαντες, ὧν προηγούντο Θεόδωρος καὶ Οὐρβανὸς καὶ Μενέδημος, οὺς πάντας σὺν τῷ πλοίῳ ὑφαφθῆναι “ Οὐάλης ἐκέ λευσεν· καὶ πάντες σὺν τῇ νηΐ κατεφλέχθησαν μέχρι Δακίζων (6) του πλοίου διαρκέσαντος. Λ. Μ. 1865. - Τούτῳ τῷ ἔτει Ουάλης ο μικρός · τοῖς Ἕλλησιν ἀδείαν ἔδωκεν θυσίας καὶ πανηγύρεις ἐπιτελεῖν· ὡσαύτως καὶ Ἰουδαίους έθαλπεν καὶ ἐτίμα. Μόνους δὲ τοὺς ὀρθοδόξους καὶ τὰ τῆς ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας ἦν το δεινῶς διώκων. - Τούτῳ τῷ ἔτει Οὐάλης ἐν 'Αντιο χεία (7) τῆς Συρίας εἰσελθὼν πάνδεινα τοῖς ὀρθοδό ξοις ἐνεδείξατο, πολλοὺς ἀνελών μαχαίρᾳ, καὶ ἄλλους ἀποπνίξας εἰς τὸν παραῤῥέοντα ποταμόν· ὡσαύτως δὲ καὶ τὴν Ἔδεσαν καταλαβὼν χείρονα ἔπραξεν, χε λεύσας Μοδέστῳ τῷ ἐπάρχῳ εἰ τὸ πλῆθος τῶν ὀρθο δόξων συλλαβεῖν * εἰς τὸν ναὸν τοῦ ἁγίου Θωμα η συνερχόμενον, καὶ φονεῦσαι. Τὸ δὲ κατὰ τὴν γυναῖκα συμβὰν τὴν ἕλκουσαν τὸ τέκνον σπουδῇ ἐπὶ τὸν θάνα του, τόν τε Ουάλεντα ᾔσχυνεν, καὶ τὸν ἔπαρχον κατέπληξεν, καὶ τὸ ἄγος ἐκώλυσεν, Θεοῦ δηλονότι ὀγδοήκοντα πέντε Α. " ὑφαφθῆναι Α, ὑπαφθ. Δακίζοντος καὶ Ἰουδαίους ποταμόν· ὡσαύτως οι υπάρχει, τα συλλαβείν] συνελεῖν Γ. τοῖς ὀρθοδόξοις δὲ προεβάλοντο Α. προέβαλον Η Βιζύην Α 1, Κύ εικον ἀνεστείλαντο 1. Α ε, Δακιδίζων 1, Δακίοντος Γ. ὡσαύτως] οὕτως δὲ μ. Λ. θαλπεν και μόνους] μόνον 2. ἦν ἔπαρχον μ, ύπαρχον δηλον Α. Ευδόξιος ὁ τῆς ᾿Αρειανῆς Ἐκκλησίας ἐπίσκοπος εὐθὺς μετὰ τὴν τοῦ βασιλέως ἔξοδον τέλει τοῦ βίου ἐχρήσατο ἐν ὑπατείᾳ Ουαλεντινιανοῦ τὸ τρί- τον ὁ Ουάλεντος τὸ τρίτον. ἄχο: Δακί ες, τιβίς. • THEOPHANIS Funomium velut hæreticum et blasphemum expu- A runt. Profectus ille junctus est Ludosio. Quin 659. biasphemus mirum in modum exstitit, enuntiare ausus: Deum præter aut supra nos de propria na- tura nullam cognitionem habere. Sub impiis istis Valente et Eudoxio multo asperiora, quam quæ Buis persecutionibus gentiles exe: cuerint, orthodoxis acciderunt. Hoc anno, mortuo fudorio, Demophilum epi- scopum sibi præfecerunt Ariani, Evagrium quem- dam ex adverso elegerunt orthodoxi. Hunc Eu- stathius sacer Antiochiæ præsul Cpoli clam degens consecravit, reversus nimirum ab exsilio Joviani principis edicto, quem cum vivum non offendisset, occulte morabatur in urbe. Audita Evagrii ordina- tione, Valens Marcianopoli moram trabens sacrum Eustathium relegavit Bizyam, expulsoque Cpoli Evagrio, ecclesias Demophilo Ariano comnendavit. A. C. 762. — Cpolis episcopi Demophili arnus primus. Hoc anno ad impium Valentem Nicomediam profectum legationem submiserunt orthodoxi viros ox ecclesiastico ordine octoginta, quorum princi- pes erant Theodorus, Urbanus et Menedemus : quos omnes ipso quo appulerant\navigio igne sup- posito Valens concremari jussit. Omnes itaque cum nave ad Daciza usque semper ardente con- sumpti. - - A. C. 563. Hoc arno sacrorum et conventuum agendorum gentilibus potestatem fecit scelestus Valens Judæosque præcipuo cultu prosequebatur: selos duntaxat orthodoxos persequebátur, et res ad apostolican Ecclesiam spectantes deprimebat. A. C. 364. · Hoc anno Valens Antiochiam Sy- riæ profectus atrocia quæque in orthodoxos exer- cuit supplicia, plurimos occidit gladio, alios in præterfluentem fluvium demersit. Sic etiam Edes- sam adveniens pejora multo patravit. Modestum enim praefectum plebem orthodoxam ad S. Thoma Racram sedem congregatam concludere præcepit, et crudeliter maclare. Quod auten mulieri accidit, quæ cursu concitato filium parvulum ad necem Irabebat, Valenti pudorem incussit, prefecti per- culit animum, et dirum facimus, ue progrederetur, C A. M. 5864. - VARIE LECTIONES. vulg. om. D. om. a. • adldl. ex A. vulg. vulg. add. ex b. om. *· vulg. Acibizam. Lege varias lectiones. JAC. GOARI NOTÆ. tium coss, defunctum aperte narrat Socrates, lib. Iv, cap. : Principum istorum con- sulatum tertium imperii eorumdem septimo nonnulli adjungunt, chronicon Alexandrinum Valentiniani Augusti consulatum tertium, et Victoris ejusdem imperit anno quinto, Valentis autem tertium et Valentiniani quartum sexto consociat. Sozomenus, lib. vi. cap. 45, habet marginalis lectio, Legit Rulinge tertium consulatum gerentibus aggressus est, uti Socrates clare describit lib. iv, cap. 14. Is consu- latus annum imperii ejus septimum signal, a cu- jus mense Septembri octavis iste a Theophane propositus ducit initium: quare, quæ tum supe- riore, tum iterum alio priore, contigisse scribuntur, cum inter agendum iter illud sint gesta, præter ordinem præmissa, et in hunc annum seponenda intelliguntur: de quibus necnon aliis sequentibus Socrates, lib. v, capp. et 14; Theodoretus lil. 1v, capp. et 16; Sozomenus, lib. vi, capp. 14, et 16. (5) Eudoxium Valentiniano et Valente jam ter- D (3) Sacrales lib. iv, cap. 13, scribit Δαδίκιζον. (7) Antiochenum iter Valens ipso et Valentiniano

ὀρθοδόξοις ' ἐπὶ Ουάλεντος καὶ Εὐδοξίου τῶν ἀσε- β -- Τούτῳ δὲ ' τῷ χρόνῳ Εὐδοξίου τελευτήσαντος (5) Δημόφιλον 'Αρειανοί προεβάλοντο ἐπίσκοπον· οἱ δὲ ὀρθόδοξοι Εὐάγριόν τινα, ὃν ἐχειροτόνησεν Ευστά Οιος ὁ ἱερὸς 'Αντιοχείας, λαθραίως διάγων ἐν Κων σταντινουπόλει, ἐπανελθὼν ἐκ τῆς ἐξορίας ἐπὶ 10- διανοῦ· μὴ εὑρὼν δὲ αὐτόν ζῶντα ἐν τῇ πόλει ἐκρύ πετο. Τὴν δὲ Εὐαγρίου χειροτονίαν ἀκούσας Οὐάλης ἐν Μαρκιανουπόλει διάγων Εὐστάθιον μὲν τὸν ἱερὸν εἰς Βιζύην " ἐξώρισεν, Εὐάγριον δὲ τῆς πόλεως ἐκβαλών, Δημοφίλῳ τὰς ἐκκλησίας παρέδωκε τῷ ᾿Αρειανώ. Α. Μ. 5862. - Κωνσταντινουπόλεως ἐπισκόπου Δημοφίλου έτος α'. . Τούτῳ τῷ ἔτει Ουάλεντι τῷ δυσσεβεί πρεσβείαν ἀπέστειλαν οἱ ὀρθόδοξοι ἐν Νικομηδείᾳ ἐλθόντι ἄνδρας ἱερατικοὺς ὀγδοήκοντα πέμψαντες, ὧν προηγούντο Θεόδωρος καὶ Οὐρβανὸς καὶ Μενέδημος, οὺς πάντας σὺν τῷ πλοίῳ ὑφαφθῆναι “ Οὐάλης ἐκέ λευσεν· καὶ πάντες σὺν τῇ νηΐ κατεφλέχθησαν μέχρι Δακίζων (6) του πλοίου διαρκέσαντος. Λ. Μ. 1865. - Τούτῳ τῷ ἔτει Ουάλης ο μικρός · τοῖς Ἕλλησιν ἀδείαν ἔδωκεν θυσίας καὶ πανηγύρεις ἐπιτελεῖν· ὡσαύτως καὶ Ἰουδαίους έθαλπεν καὶ ἐτίμα. Μόνους δὲ τοὺς ὀρθοδόξους καὶ τὰ τῆς ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας ἦν το δεινῶς διώκων. - Τούτῳ τῷ ἔτει Οὐάλης ἐν 'Αντιο χεία (7) τῆς Συρίας εἰσελθὼν πάνδεινα τοῖς ὀρθοδό ξοις ἐνεδείξατο, πολλοὺς ἀνελών μαχαίρᾳ, καὶ ἄλλους ἀποπνίξας εἰς τὸν παραῤῥέοντα ποταμόν· ὡσαύτως δὲ καὶ τὴν Ἔδεσαν καταλαβὼν χείρονα ἔπραξεν, χε λεύσας Μοδέστῳ τῷ ἐπάρχῳ εἰ τὸ πλῆθος τῶν ὀρθο δόξων συλλαβεῖν * εἰς τὸν ναὸν τοῦ ἁγίου Θωμα η συνερχόμενον, καὶ φονεῦσαι. Τὸ δὲ κατὰ τὴν γυναῖκα συμβὰν τὴν ἕλκουσαν τὸ τέκνον σπουδῇ ἐπὶ τὸν θάνα του, τόν τε Ουάλεντα ᾔσχυνεν, καὶ τὸν ἔπαρχον κατέπληξεν, καὶ τὸ ἄγος ἐκώλυσεν, Θεοῦ δηλονότι ὀγδοήκοντα πέντε Α. " ὑφαφθῆναι Α, ὑπαφθ. Δακίζοντος καὶ Ἰουδαίους ποταμόν· ὡσαύτως οι υπάρχει, τα συλλαβείν] συνελεῖν Γ. τοῖς ὀρθοδόξοις δὲ προεβάλοντο Α. προέβαλον Η Βιζύην Α 1, Κύ εικον ἀνεστείλαντο 1. Α ε, Δακιδίζων 1, Δακίοντος Γ. ὡσαύτως] οὕτως δὲ μ. Λ. θαλπεν και μόνους] μόνον 2. ἦν ἔπαρχον μ, ύπαρχον δηλον Α. Ευδόξιος ὁ τῆς ᾿Αρειανῆς Ἐκκλησίας ἐπίσκοπος εὐθὺς μετὰ τὴν τοῦ βασιλέως ἔξοδον τέλει τοῦ βίου ἐχρήσατο ἐν ὑπατείᾳ Ουαλεντινιανοῦ τὸ τρί- τον ὁ Ουάλεντος τὸ τρίτον. ἄχο: Δακί ες, τιβίς. • THEOPHANIS Funomium velut hæreticum et blasphemum expu- A runt. Profectus ille junctus est Ludosio. Quin 659. biasphemus mirum in modum exstitit, enuntiare ausus: Deum præter aut supra nos de propria na- tura nullam cognitionem habere. Sub impiis istis Valente et Eudoxio multo asperiora, quam quæ Buis persecutionibus gentiles exe: cuerint, orthodoxis acciderunt. Hoc anno, mortuo fudorio, Demophilum epi- scopum sibi præfecerunt Ariani, Evagrium quem- dam ex adverso elegerunt orthodoxi. Hunc Eu- stathius sacer Antiochiæ præsul Cpoli clam degens consecravit, reversus nimirum ab exsilio Joviani principis edicto, quem cum vivum non offendisset, occulte morabatur in urbe. Audita Evagrii ordina- tione, Valens Marcianopoli moram trabens sacrum Eustathium relegavit Bizyam, expulsoque Cpoli Evagrio, ecclesias Demophilo Ariano comnendavit. A. C. 762. — Cpolis episcopi Demophili arnus primus. Hoc anno ad impium Valentem Nicomediam profectum legationem submiserunt orthodoxi viros ox ecclesiastico ordine octoginta, quorum princi- pes erant Theodorus, Urbanus et Menedemus : quos omnes ipso quo appulerant\navigio igne sup- posito Valens concremari jussit. Omnes itaque cum nave ad Daciza usque semper ardente con- sumpti. - - A. C. 563. Hoc arno sacrorum et conventuum agendorum gentilibus potestatem fecit scelestus Valens Judæosque præcipuo cultu prosequebatur: selos duntaxat orthodoxos persequebátur, et res ad apostolican Ecclesiam spectantes deprimebat. A. C. 364. · Hoc anno Valens Antiochiam Sy- riæ profectus atrocia quæque in orthodoxos exer- cuit supplicia, plurimos occidit gladio, alios in præterfluentem fluvium demersit. Sic etiam Edes- sam adveniens pejora multo patravit. Modestum enim praefectum plebem orthodoxam ad S. Thoma Racram sedem congregatam concludere præcepit, et crudeliter maclare. Quod auten mulieri accidit, quæ cursu concitato filium parvulum ad necem Irabebat, Valenti pudorem incussit, prefecti per- culit animum, et dirum facimus, ue progrederetur, C A. M. 5864. - VARIE LECTIONES. vulg. om. D. om. a. • adldl. ex A. vulg. vulg. add. ex b. om. *· vulg. Acibizam. Lege varias lectiones. JAC. GOARI NOTÆ. tium coss, defunctum aperte narrat Socrates, lib. Iv, cap. : Principum istorum con- sulatum tertium imperii eorumdem septimo nonnulli adjungunt, chronicon Alexandrinum Valentiniani Augusti consulatum tertium, et Victoris ejusdem imperit anno quinto, Valentis autem tertium et Valentiniani quartum sexto consociat. Sozomenus, lib. vi. cap. 45, habet marginalis lectio, Legit Rulinge tertium consulatum gerentibus aggressus est, uti Socrates clare describit lib. iv, cap. 14. Is consu- latus annum imperii ejus septimum signal, a cu- jus mense Septembri octavis iste a Theophane propositus ducit initium: quare, quæ tum supe- riore, tum iterum alio priore, contigisse scribuntur, cum inter agendum iter illud sint gesta, præter ordinem præmissa, et in hunc annum seponenda intelliguntur: de quibus necnon aliis sequentibus Socrates, lib. v, capp. et 14; Theodoretus lil. 1v, capp. et 16; Sozomenus, lib. vi, capp. 14, et 16. (5) Eudoxium Valentiniano et Valente jam ter- D (3) Sacrales lib. iv, cap. 13, scribit Δαδίκιζον. (7) Antiochenum iter Valens ipso et Valentiniano

τοῦτο οικονομήσαντος. Εὐσέβιον δὲ τὸν Σαμοσάτων ἐξώρισεν εἰς τὴν Θράκην, ὅτε καὶ πλέον έθαυμα στώθη ὁ ἅγιος έκουσίως τῆς πόλεως ἐξελθών, καὶ ἀκολουθήσας τοῖς ἐλαύνουσι, μὴ συγχωροῦντος τοῦ λαοῦ· ἀντ᾿ αὐτοῦ δὲ οἱ ᾿Αρειανοί Ευνόμιόν τινα Αρειανὸν διάπυρον προεβάλοντο ", ᾧ οὐδεὶς τῶν Σαμοσατέων εκοινώνησεν. Τούτου λουομένου, καὶ τὸν λαόν συλλούσασθαι προτρεπομένου, εἰ μὴ τὸ ὕδωρ τῆς ἐμβάτης "' ἐν ἡ εἰσῆλθεν. Ευνόμιος (8) εκένωσαν, καὶ ἄλλου ἐπλήρωσαν, οὐκ ἠνείχοντο λούσασθαι, μετ μιάνθαι, λέγοντες, ὑπὸ Εὐνομίου τὸ πρότερον. ύπερ μαθὼν ἔφυγε τῆς πόλεως ασπόνδως μισούμενος. Τού του δὲ ὑποχωρήσαντος 8, Λούκιόν τινα προφανή λύ τον 'Αρειανοί προεβάλοντο 49. Ομοίως καὶ ἐν Κατ παδοκίᾳ τὰς ἐκκλησίας Αρειανούς το παραδούναι ἐσπούδαζεν, τῆς ἐναντιώσεως δραξάμενος, ἧς ἔσχεν παρὰ τοῦ οι μεγάλου Βασιλείου πρεσβυτέρου τότε τῆς Μεγάλης το εκκλησίας Καισαρείας ὑπάρχοντος, και Εὐσέβιον τὸν ἐπίσκοπον διεγείροντος εἰς ζῆλον ὀρθο- δοξίας, μὴ ὑπείκειν τῇ δυσσεβείᾳ θάλεντος. έτος α'. Αλεξανδρείας ἐπισκόπου Πέτρου (9) έτος απ Αντιοχείας πάλιν Μελετίου ἔτος α'. Περσών βασιλέως 'Αρταξῆρος Τούτῳ τῷ ἔτει Ουάλεντος ἐν Ἀντιοχεία διάγοντος εὑρέθησαν τινες ἐπιβουλήν κατ' αὐτοῦ μελετῶν- τες (10)· καὶ ἀνῃρέθησαν στίφος ἀσεβῶν. Διὰ γὰρ μαντειῶν καὶ θυσιῶν τὴν συσκευήν κατειργάζοντο. Τοῦ δὲ πολυάθλου καὶ πολλὰ καμόντος Αθανασίου μεταστάντος πρὸς Κύριον, ἐπισκοπήσαντος ἔτη ἐξ καὶ τεσσαράκοντα, ἐν διωγμοῖς δὲ καὶ τοῖς ὑπὲρ εὐ- σεβείας κινδύνοις τὰ τεσσαράκοντα, Πέτρος τὴν ἐπι· σκοπὴν διεδέξατο, ἄν οἱ ᾿Αρειανοὶ διά τινος Μάγνου τῶν βασιλικῶν θησαυρῶν ταμία κι ἀπήλασαν· Λού- κιον δὲ ἀντικατέστησαν 3. Τότε πολλοὶ τῶν ὀρθοδό- των ἀνδρῶν, καὶ γυναικῶν παρθένων ἀθέως ηκίσθη- σαν, πολλοὶ δὲ καὶ ἐ ἐν βασάνοις ἐτελειώθησαν. Ο δὲ Πέτρος φυγὰς εἰς Ῥώμην ᾤχετο πρὸς Δάμασον, ὡς ὁμόδοξον· ὅτι καὶ τὰ γενόμενα ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ δι' ἐπιστολῆς ἔγραψεν * φρικώδη ὑπὸ 'Αρειανῶν· τῷ δ' 80' $8 Η δτε] ὅτι Β. έθαυμάσθη Α. προεβάλοντο Α, προεβάλλ. Ευνόμιος Α. ὁ Εὐν. προς χωρήσαντας προεβάλοντο Α, προεβάλλ. 'Αρειανοίς παρὰ τοῦ Α, παρ' αυτ τοῦ τοῦ μεγάλης Α. ταμία Λ, ταμεία ἀντικατέστησαν οι καὶ Α. Η Εγραψα, τόπιν, νίψιν, ἢ ράντισιν · CHRONOGRAPHIA. A Deo nimirum ita disponente, compescuit.. Euse- bium porro Samosatensium episeopum exsulare B jussit in Thraciam : quo factum est, ut sanctus sponte decedens ex urbe et popul♥ quamvis ob- sistente agentes se properanter insequens majo- rem de se mirandi causam daret. In ejus vero locum Eunomium Arianarum partium insignent patronum intruserunt Ariani, cujus communionis Samosatensivin nullus sese consortem adjunxit. Hic ad pública balnea progressus, cum populum simul lavari adhortaretur, nullus lotum ire su- stinuit, quin prius qua laverat aqua, receptaculum in- tegre purgaretur, et alia recens infunderetur. lufecta est, dicebant, prior aqua ab Eunomio. Quod cum ille resciret, se nimirum irreconciliatis animis infen- sum, civitatis discessu se ipsum damnavit. Eo dilapso, Lucium quemdam lupum manifestum promoverunt Ariani. Cappadociæ pariter ecclesias Arianis committere studebat Talens, accepta ve- xandi causa ex generoso Basilii tunc magnæ ec- opposuit, et Eusebium episcopum in veræ fidei clesiæ Cæsariensis presbyteri animo quo se tunc defensionem, ne Valentis impietati succumberet, fortiter excitavit. - A. M. 5865. A. C. 365.—Persarum regis Artaxeris annno printus. Alexandria episcopi Petri annus primus. Antiochiæ episcopi Meletit iterum annus primus. Hoc anno Valente Antiochiæ moram agente de- prehensi sunt quidam in eum insidias meditati, qui omnes, ceu profanorum et impiorum hominum globum componentes, e medio sublati sunt; per divinationes enim et impura sacrifcia machinam facinoris construxerant. Jam vero exercitatissimo et continuis laboribus assueto illo Christi athleta, Athanasio, inquam, ad Dominum migrante, post gesti episcopatus annos sex et quadraginta, quorum integros quadraginta in persecutionibus periculis- que pro fide et pietate susceptis peregorat, Petrus sedis obtinuit successionem, quem Ariani ope Magni cujusdam regio ærario præfecti Lucio in thronum restituto, expulerunt. Plerique tune orthodoxorum, viri, mulieres, virgines verberibus fœde sunt lacerati, plures etiam perierunt. Petrus VARIE LECTIONES C vulg. * vulg. Par. vulg. add. ex A. vulg. om. vulg. " Par. add. ex A et alil A. JAC. GOARI NOTE. officia, qua labri sive crateris aqua benedicitur &ɩ masculinum ibi refert genus. Ecchellensem. Idem canonio sequente annos de- cem ab auctore accipit, ejusdemque annus primus denuo numeratur. dus libro xxix incunte: Qui dum ibi moratur se Romanus ingressus, intestinis pene perierat fraudibus etc., quas Socrates lib. iv, cap. 15, et Sozomenis, lib. vi, cap. 55, enarrant. Socrates cap. 16, Atha. nasii mortem prosequður, quam Valentiniani anno decimo ascribit Hieronymus, auctor nono; uterque tamen penultimo, cum hic principis illius annos undecim tantum numeret: sed etiam nonnulli apud Pontacum codices utrumque convenire de- monstrant. (8) Exhibet euchologium inter Theophaniorum D curus hostium externorum, Antiochiam imperator (9) Annos 6, dies 288 obtinet apud Abrahamun (10) Etiam verba Marcellinus suggessisse opinan-

τοῦτο οικονομήσαντος. Εὐσέβιον δὲ τὸν Σαμοσάτων ἐξώρισεν εἰς τὴν Θράκην, ὅτε καὶ πλέον έθαυμα στώθη ὁ ἅγιος έκουσίως τῆς πόλεως ἐξελθών, καὶ ἀκολουθήσας τοῖς ἐλαύνουσι, μὴ συγχωροῦντος τοῦ λαοῦ· ἀντ᾿ αὐτοῦ δὲ οἱ ᾿Αρειανοί Ευνόμιόν τινα Αρειανὸν διάπυρον προεβάλοντο ", ᾧ οὐδεὶς τῶν Σαμοσατέων εκοινώνησεν. Τούτου λουομένου, καὶ τὸν λαόν συλλούσασθαι προτρεπομένου, εἰ μὴ τὸ ὕδωρ τῆς ἐμβάτης "' ἐν ἡ εἰσῆλθεν. Ευνόμιος (8) εκένωσαν, καὶ ἄλλου ἐπλήρωσαν, οὐκ ἠνείχοντο λούσασθαι, μετ μιάνθαι, λέγοντες, ὑπὸ Εὐνομίου τὸ πρότερον. ύπερ μαθὼν ἔφυγε τῆς πόλεως ασπόνδως μισούμενος. Τού του δὲ ὑποχωρήσαντος 8, Λούκιόν τινα προφανή λύ τον 'Αρειανοί προεβάλοντο 49. Ομοίως καὶ ἐν Κατ παδοκίᾳ τὰς ἐκκλησίας Αρειανούς το παραδούναι ἐσπούδαζεν, τῆς ἐναντιώσεως δραξάμενος, ἧς ἔσχεν παρὰ τοῦ οι μεγάλου Βασιλείου πρεσβυτέρου τότε τῆς Μεγάλης το εκκλησίας Καισαρείας ὑπάρχοντος, και Εὐσέβιον τὸν ἐπίσκοπον διεγείροντος εἰς ζῆλον ὀρθο- δοξίας, μὴ ὑπείκειν τῇ δυσσεβείᾳ θάλεντος. έτος α'. Αλεξανδρείας ἐπισκόπου Πέτρου (9) έτος απ Αντιοχείας πάλιν Μελετίου ἔτος α'. Περσών βασιλέως 'Αρταξῆρος Τούτῳ τῷ ἔτει Ουάλεντος ἐν Ἀντιοχεία διάγοντος εὑρέθησαν τινες ἐπιβουλήν κατ' αὐτοῦ μελετῶν- τες (10)· καὶ ἀνῃρέθησαν στίφος ἀσεβῶν. Διὰ γὰρ μαντειῶν καὶ θυσιῶν τὴν συσκευήν κατειργάζοντο. Τοῦ δὲ πολυάθλου καὶ πολλὰ καμόντος Αθανασίου μεταστάντος πρὸς Κύριον, ἐπισκοπήσαντος ἔτη ἐξ καὶ τεσσαράκοντα, ἐν διωγμοῖς δὲ καὶ τοῖς ὑπὲρ εὐ- σεβείας κινδύνοις τὰ τεσσαράκοντα, Πέτρος τὴν ἐπι· σκοπὴν διεδέξατο, ἄν οἱ ᾿Αρειανοὶ διά τινος Μάγνου τῶν βασιλικῶν θησαυρῶν ταμία κι ἀπήλασαν· Λού- κιον δὲ ἀντικατέστησαν 3. Τότε πολλοὶ τῶν ὀρθοδό- των ἀνδρῶν, καὶ γυναικῶν παρθένων ἀθέως ηκίσθη- σαν, πολλοὶ δὲ καὶ ἐ ἐν βασάνοις ἐτελειώθησαν. Ο δὲ Πέτρος φυγὰς εἰς Ῥώμην ᾤχετο πρὸς Δάμασον, ὡς ὁμόδοξον· ὅτι καὶ τὰ γενόμενα ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ δι' ἐπιστολῆς ἔγραψεν * φρικώδη ὑπὸ 'Αρειανῶν· τῷ δ' 80' $8 Η δτε] ὅτι Β. έθαυμάσθη Α. προεβάλοντο Α, προεβάλλ. Ευνόμιος Α. ὁ Εὐν. προς χωρήσαντας προεβάλοντο Α, προεβάλλ. 'Αρειανοίς παρὰ τοῦ Α, παρ' αυτ τοῦ τοῦ μεγάλης Α. ταμία Λ, ταμεία ἀντικατέστησαν οι καὶ Α. Η Εγραψα, τόπιν, νίψιν, ἢ ράντισιν · CHRONOGRAPHIA. A Deo nimirum ita disponente, compescuit.. Euse- bium porro Samosatensium episeopum exsulare B jussit in Thraciam : quo factum est, ut sanctus sponte decedens ex urbe et popul♥ quamvis ob- sistente agentes se properanter insequens majo- rem de se mirandi causam daret. In ejus vero locum Eunomium Arianarum partium insignent patronum intruserunt Ariani, cujus communionis Samosatensivin nullus sese consortem adjunxit. Hic ad pública balnea progressus, cum populum simul lavari adhortaretur, nullus lotum ire su- stinuit, quin prius qua laverat aqua, receptaculum in- tegre purgaretur, et alia recens infunderetur. lufecta est, dicebant, prior aqua ab Eunomio. Quod cum ille resciret, se nimirum irreconciliatis animis infen- sum, civitatis discessu se ipsum damnavit. Eo dilapso, Lucium quemdam lupum manifestum promoverunt Ariani. Cappadociæ pariter ecclesias Arianis committere studebat Talens, accepta ve- xandi causa ex generoso Basilii tunc magnæ ec- opposuit, et Eusebium episcopum in veræ fidei clesiæ Cæsariensis presbyteri animo quo se tunc defensionem, ne Valentis impietati succumberet, fortiter excitavit. - A. M. 5865. A. C. 365.—Persarum regis Artaxeris annno printus. Alexandria episcopi Petri annus primus. Antiochiæ episcopi Meletit iterum annus primus. Hoc anno Valente Antiochiæ moram agente de- prehensi sunt quidam in eum insidias meditati, qui omnes, ceu profanorum et impiorum hominum globum componentes, e medio sublati sunt; per divinationes enim et impura sacrifcia machinam facinoris construxerant. Jam vero exercitatissimo et continuis laboribus assueto illo Christi athleta, Athanasio, inquam, ad Dominum migrante, post gesti episcopatus annos sex et quadraginta, quorum integros quadraginta in persecutionibus periculis- que pro fide et pietate susceptis peregorat, Petrus sedis obtinuit successionem, quem Ariani ope Magni cujusdam regio ærario præfecti Lucio in thronum restituto, expulerunt. Plerique tune orthodoxorum, viri, mulieres, virgines verberibus fœde sunt lacerati, plures etiam perierunt. Petrus VARIE LECTIONES C vulg. * vulg. Par. vulg. add. ex A. vulg. om. vulg. " Par. add. ex A et alil A. JAC. GOARI NOTE. officia, qua labri sive crateris aqua benedicitur &ɩ masculinum ibi refert genus. Ecchellensem. Idem canonio sequente annos de- cem ab auctore accipit, ejusdemque annus primus denuo numeratur. dus libro xxix incunte: Qui dum ibi moratur se Romanus ingressus, intestinis pene perierat fraudibus etc., quas Socrates lib. iv, cap. 15, et Sozomenis, lib. vi, cap. 55, enarrant. Socrates cap. 16, Atha. nasii mortem prosequður, quam Valentiniani anno decimo ascribit Hieronymus, auctor nono; uterque tamen penultimo, cum hic principis illius annos undecim tantum numeret: sed etiam nonnulli apud Pontacum codices utrumque convenire de- monstrant. (8) Exhibet euchologium inter Theophaniorum D curus hostium externorum, Antiochiam imperator (9) Annos 6, dies 288 obtinet apud Abrahamun (10) Etiam verba Marcellinus suggessisse opinan-

Α αὐτῷ ἔτει ὁ Βασίλειος (14) της Καισαρέων ἐπισκόπη τον 3, Ευσεβίου εὐσεβῶς κοιμηθέντος. Τούτῳ τῷ ἔτει Αμβρόσιος μετά Αυξέντιον τῆς Ἐκκλησίας Μεδιολάνων ἡγήσατο οὕτως Τοῦ δήμου στασιάζοντος περὶ προβολῆς ἐπισκόπου, Αμβρόσιος (12) ἡγεμὼν τῆς χώρας τελῶν ἐπέμφθη ὑπὸ Ουαλεντινιανοῦ τοῦ βασιλέως ἐκεῖσε διάγοντος κωλύσαι τὴν στάσιν, ἀβάπτιστος μὲν ἔτι ῶν, πάνυ δὲ τοῦ δικαίου φροντίζων, καὶ τοὺς μείζονας ἄρχον της γενναίως διελέγχων ἀδικοῦντας. Ο οὖν δῆμος παυσάμενος τῆς ἔριδος, ὁμοφώνως τὸν ᾿Αμβρόσιον ἐπίσκοπον ἐψηφίσαντο, ὅπερ ἀκούσας Ουαλεντινιανός Β εκέλευσε μνηθέντα χειροτονηθῆναι τὸν Ἀμβρόσιον ἐπίσκοπον, εὐχαριστῶν ἐπ' ὄψεσι πάντων τῷ Θεῷ καὶ λέγων· Χάρις σοι, Δέσποτα παντοκράτορ 4, Σώτερ ἡμέτερα, ὅτι ψυχὰς ἐνεχείρισας τῷδε τῷ ἀνδρὶ τωμάτων ἄρχοντι παρ' ἐμοῦ γενομένῳ, καὶ τὰς ἐμὰς ψήφους δικαίας ἀπέφηνας 4. Λούκιος δὲ ἐν ᾿Αλεξαν δρείᾳ πολλὰ κακὰ σὺν τοῖς Ἀρειανοῖς διεπράξατο. Αδας γὰρ δαιμόνων εἰς τὴν Θεωνᾶ ἐκκλησίαν ᾗδον καὶ ὀρχηστὰς εἰσῆγον “, τῶν παρθένων τὰς ἐσθῆτας ἀποσκεπάζοντες, σὺν θυμῷ ῥινοκτυποῦντες (13), γυ- μνὰς διὰ τῆς πόλεως περιήγον, ἀσελγῶς αὐταῖς χρώ- μενοι· τὰς δὲ καὶ ἀνεῖλον, μηδὲ πρὸς ταφήν δόντες τοῖς γονεῦσι τὰ σώματα αὐτῶν λίαν ὀδυρομένοις. Εἰς δὲ τὸ θυσιαστήριον ἔνδον μειράκιον ἀσελγὲς αἰ- σχρουργῆσαι ἀνήγαγον. Τῆς δὲ Δύσεως πάσης Τριάδα ὁμοούσιον πρεσβευούσης, ᾐτήσαντο ** Ουαλεντινιανόν, καὶ ἐποίησαν σύνοδον ἐν τῷ Ἰλλυρικῷ (14), καὶ τὴν ἐν Νικαίᾳ πίστιν ἐκύρωσαν. Ιδικτον δὲ Ούαλεν τινιανὸς ἔγραψεν τοῖς ἐν Ἀσίᾳ καὶ Φρυγίᾳ καὶ πάσῃ τῇ ἐ' Ανατολῇ ἐπισκόποις ἐμμένειν τοῖς ὡρισμένοις παρὰ τῆς συνόδου παρεγγυώμενος, κοινωνὸν καὶ Ουάλεντα τὸν ἀδελφὸν καὶ Γρατιανόν (15) τὸν υἱὸν ἐν ὁ οὖν Α, ὁ δὲ ομοφώ ἀπέψης · ἐπισκόπησεν] ἐπίσκοπος Α, ἐπισκόπησεν. μεν νω; Α, ὁμοφρόνως εψηφίσαντο Α, εψηφίσατο οι παντοκράτορ Α, παντοκράτωρ νας Α, ἀποφήνας νιίρ. τα επιμόνων 1, δαιμονίων εἰσήγον Α, εἰσήγαγον ᾐτήσαντο Α, έτησαν ἔνδικτον ένδίκτῳ : ήδικτον. ἀσελγῶς αὐταῖς χρώμενοι, THEOPHANIS natem, significatis priis per epistolam Arianorum horrendis sceleribus, Alexandria fugitivus, ad Da- masum catholici dogmatis consorten Romam pergebat. Eodem anno Cæsariensis Ecclesiæ factus est episcopus Basilius. Eusebio piam nec nomine alienam mortem obeunte. - A. M. 5866. A. C. 366. lloc anno post Auxentium Medio- laucnsium Ecclesia Ambrosius prafcitur episco- pus in hunc modum: Tumultuante de episcopi electione populo, Ambrosius provinciæ præsidem agens, tumultum sedaturus a Valentiniano ibi tune forte moram habente mittitur. Nondum ille sacro tinctus erat baptismate, justi tamen et æqui præcipuam curam gerebat, et insignes quosque inagistratus, præter juris placita nonnihil perpe- trantes generoso ductus animo arguebat. Populus dissensione deposita, una voce unaque scntentia designat episcopum Ambrosium. Quod cum an- diret Valentinianus, confestim Ambrosium sacro baptismatis ritu initiatum præcipit epicopum ordi- nari, sub omnium conspectu Deo gratias referens his verbis : Gratias tibi, Domine omnipotens, Salvator noster, quod huic viro, cui corporum de- mandaveram magistratum, tu, suffragio meo a juris tramite nullatenus declinasse probato, animarum curam commiseris. Lucius porro juvantibus Arianis multa mala Alexandriæ perpetravit. Dæmonum siquidem cantilenas in ecclesia, quæ Theonæ nd- mine dicitur, una cum saltatoribus introductis cecinere ; virgines etiam vestibus reductis in fa, ciem nudas per urbem cum atrocissimis conviciis circumducentes impudentissime constupraverunt : sed et plerasque confecerunt, quarum etiam cor- pora parentibus misere deposcentibus in sepultu- ram reddere recusarunt. Quinetiam intus ad ipsum nftaris sacrarium puerum cynæedum ad turpia olicia illic præstanda adduxerunt. Cum vero totus occi- dens consubstantialis Trinitatis filem profiteretur, CARLE LECTIONES. C νulg. fort. add. ex A. vulg. vulg. vulg. vulg. * vulg. “ vulg. A a c def, ut et mox sed tamen unice verum esse videlur fr. p. D. " tñj add. ex A. JAC. GOARI NOTÆ. primo auspicabatur, tenuit: de quo Baronius anno Christi 369, num. et seqq. decimus Hieronymo, auctori decimus, utrique ta- men, cum hic undecim tantum ejus regni censeat, penultimus. Videndus in notis Pontacus. sive thymum herba nota satis : cum thymo naribus obstrepentes; sive eo leviter eas cardentes, quod ejusmodi herba iis soleat adhiberi, teste Dioscor., qui ob crassos humores deliquium patiuntur, cu jusmodi sunt mulieres, dum patiuntur quæ sunt natura, sive ergo contemptu, sive ut venerem ex- citarent, sic sacris virginibus thymum naribus ad - hibentes illudebant. Quas enim sic reductis vesti- bus undas circumducebant per urbem, et ad nares cadebant, iis impudice abutebantur, adeoque non atrociter edebant, ut red- didit interpres, non attendens aliam vocis illius alio accentu significationem, unam certe hie com- modam. Est etiam porium, cepa agrestis; sed D thymi herbe vis et natura hic congruentior, ob dictam rationem. COMBEFIS.. ideo revocat Theophanes, quod post Ambrosii etc- clionem, modo recensitam, legerit, Theodoretum, lib. v, cap. 6, de eadem synodo contexentem historiam. Anno D. eam habitam putat Baro- nius, n. et seqq. ; at cum is amnus sit apud eum Valentiniani secundus, illo nusquam celebrari po- tuisse sequens nota demonstrat, ' consorte declarato editum constat. Fiud idem as Illyrici concilii litteras synodales accessisse indicat Theodoretus, et consentit Baronius locis nuper al- lalis : ex quo tumn concilium, tum edictum inemo- ratum nonnisi Gratiano jam in imperatorem ele- vato audiri cœpisse reliquam est. Errore itaque deceptus est Baronius ubi anno Christi 565, Valen- tiniant secundo accenset utrumque, Gratiani vero promotionem annis duobus semovet, ad Christi vi- delicet 367, patris autem 4; scd an decipere, vel in errorem inducere voluerit, Gratiani nomine in (11) His guidem annis episcopatum, quem non (12) Ambrosii electionis annus Valentiniani un- (15) Legendum plane σὺν θύμῳ, quod est thynnus, (14) Ad annum præsentem Illyricam synodum (15) Edictum Valentiniani Gratiano Jam imperii

Α αὐτῷ ἔτει ὁ Βασίλειος (14) της Καισαρέων ἐπισκόπη τον 3, Ευσεβίου εὐσεβῶς κοιμηθέντος. Τούτῳ τῷ ἔτει Αμβρόσιος μετά Αυξέντιον τῆς Ἐκκλησίας Μεδιολάνων ἡγήσατο οὕτως Τοῦ δήμου στασιάζοντος περὶ προβολῆς ἐπισκόπου, Αμβρόσιος (12) ἡγεμὼν τῆς χώρας τελῶν ἐπέμφθη ὑπὸ Ουαλεντινιανοῦ τοῦ βασιλέως ἐκεῖσε διάγοντος κωλύσαι τὴν στάσιν, ἀβάπτιστος μὲν ἔτι ῶν, πάνυ δὲ τοῦ δικαίου φροντίζων, καὶ τοὺς μείζονας ἄρχον της γενναίως διελέγχων ἀδικοῦντας. Ο οὖν δῆμος παυσάμενος τῆς ἔριδος, ὁμοφώνως τὸν ᾿Αμβρόσιον ἐπίσκοπον ἐψηφίσαντο, ὅπερ ἀκούσας Ουαλεντινιανός Β εκέλευσε μνηθέντα χειροτονηθῆναι τὸν Ἀμβρόσιον ἐπίσκοπον, εὐχαριστῶν ἐπ' ὄψεσι πάντων τῷ Θεῷ καὶ λέγων· Χάρις σοι, Δέσποτα παντοκράτορ 4, Σώτερ ἡμέτερα, ὅτι ψυχὰς ἐνεχείρισας τῷδε τῷ ἀνδρὶ τωμάτων ἄρχοντι παρ' ἐμοῦ γενομένῳ, καὶ τὰς ἐμὰς ψήφους δικαίας ἀπέφηνας 4. Λούκιος δὲ ἐν ᾿Αλεξαν δρείᾳ πολλὰ κακὰ σὺν τοῖς Ἀρειανοῖς διεπράξατο. Αδας γὰρ δαιμόνων εἰς τὴν Θεωνᾶ ἐκκλησίαν ᾗδον καὶ ὀρχηστὰς εἰσῆγον “, τῶν παρθένων τὰς ἐσθῆτας ἀποσκεπάζοντες, σὺν θυμῷ ῥινοκτυποῦντες (13), γυ- μνὰς διὰ τῆς πόλεως περιήγον, ἀσελγῶς αὐταῖς χρώ- μενοι· τὰς δὲ καὶ ἀνεῖλον, μηδὲ πρὸς ταφήν δόντες τοῖς γονεῦσι τὰ σώματα αὐτῶν λίαν ὀδυρομένοις. Εἰς δὲ τὸ θυσιαστήριον ἔνδον μειράκιον ἀσελγὲς αἰ- σχρουργῆσαι ἀνήγαγον. Τῆς δὲ Δύσεως πάσης Τριάδα ὁμοούσιον πρεσβευούσης, ᾐτήσαντο ** Ουαλεντινιανόν, καὶ ἐποίησαν σύνοδον ἐν τῷ Ἰλλυρικῷ (14), καὶ τὴν ἐν Νικαίᾳ πίστιν ἐκύρωσαν. Ιδικτον δὲ Ούαλεν τινιανὸς ἔγραψεν τοῖς ἐν Ἀσίᾳ καὶ Φρυγίᾳ καὶ πάσῃ τῇ ἐ' Ανατολῇ ἐπισκόποις ἐμμένειν τοῖς ὡρισμένοις παρὰ τῆς συνόδου παρεγγυώμενος, κοινωνὸν καὶ Ουάλεντα τὸν ἀδελφὸν καὶ Γρατιανόν (15) τὸν υἱὸν ἐν ὁ οὖν Α, ὁ δὲ ομοφώ ἀπέψης · ἐπισκόπησεν] ἐπίσκοπος Α, ἐπισκόπησεν. μεν νω; Α, ὁμοφρόνως εψηφίσαντο Α, εψηφίσατο οι παντοκράτορ Α, παντοκράτωρ νας Α, ἀποφήνας νιίρ. τα επιμόνων 1, δαιμονίων εἰσήγον Α, εἰσήγαγον ᾐτήσαντο Α, έτησαν ἔνδικτον ένδίκτῳ : ήδικτον. ἀσελγῶς αὐταῖς χρώμενοι, THEOPHANIS natem, significatis priis per epistolam Arianorum horrendis sceleribus, Alexandria fugitivus, ad Da- masum catholici dogmatis consorten Romam pergebat. Eodem anno Cæsariensis Ecclesiæ factus est episcopus Basilius. Eusebio piam nec nomine alienam mortem obeunte. - A. M. 5866. A. C. 366. lloc anno post Auxentium Medio- laucnsium Ecclesia Ambrosius prafcitur episco- pus in hunc modum: Tumultuante de episcopi electione populo, Ambrosius provinciæ præsidem agens, tumultum sedaturus a Valentiniano ibi tune forte moram habente mittitur. Nondum ille sacro tinctus erat baptismate, justi tamen et æqui præcipuam curam gerebat, et insignes quosque inagistratus, præter juris placita nonnihil perpe- trantes generoso ductus animo arguebat. Populus dissensione deposita, una voce unaque scntentia designat episcopum Ambrosium. Quod cum an- diret Valentinianus, confestim Ambrosium sacro baptismatis ritu initiatum præcipit epicopum ordi- nari, sub omnium conspectu Deo gratias referens his verbis : Gratias tibi, Domine omnipotens, Salvator noster, quod huic viro, cui corporum de- mandaveram magistratum, tu, suffragio meo a juris tramite nullatenus declinasse probato, animarum curam commiseris. Lucius porro juvantibus Arianis multa mala Alexandriæ perpetravit. Dæmonum siquidem cantilenas in ecclesia, quæ Theonæ nd- mine dicitur, una cum saltatoribus introductis cecinere ; virgines etiam vestibus reductis in fa, ciem nudas per urbem cum atrocissimis conviciis circumducentes impudentissime constupraverunt : sed et plerasque confecerunt, quarum etiam cor- pora parentibus misere deposcentibus in sepultu- ram reddere recusarunt. Quinetiam intus ad ipsum nftaris sacrarium puerum cynæedum ad turpia olicia illic præstanda adduxerunt. Cum vero totus occi- dens consubstantialis Trinitatis filem profiteretur, CARLE LECTIONES. C νulg. fort. add. ex A. vulg. vulg. vulg. vulg. * vulg. “ vulg. A a c def, ut et mox sed tamen unice verum esse videlur fr. p. D. " tñj add. ex A. JAC. GOARI NOTÆ. primo auspicabatur, tenuit: de quo Baronius anno Christi 369, num. et seqq. decimus Hieronymo, auctori decimus, utrique ta- men, cum hic undecim tantum ejus regni censeat, penultimus. Videndus in notis Pontacus. sive thymum herba nota satis : cum thymo naribus obstrepentes; sive eo leviter eas cardentes, quod ejusmodi herba iis soleat adhiberi, teste Dioscor., qui ob crassos humores deliquium patiuntur, cu jusmodi sunt mulieres, dum patiuntur quæ sunt natura, sive ergo contemptu, sive ut venerem ex- citarent, sic sacris virginibus thymum naribus ad - hibentes illudebant. Quas enim sic reductis vesti- bus undas circumducebant per urbem, et ad nares cadebant, iis impudice abutebantur, adeoque non atrociter edebant, ut red- didit interpres, non attendens aliam vocis illius alio accentu significationem, unam certe hie com- modam. Est etiam porium, cepa agrestis; sed D thymi herbe vis et natura hic congruentior, ob dictam rationem. COMBEFIS.. ideo revocat Theophanes, quod post Ambrosii etc- clionem, modo recensitam, legerit, Theodoretum, lib. v, cap. 6, de eadem synodo contexentem historiam. Anno D. eam habitam putat Baro- nius, n. et seqq. ; at cum is amnus sit apud eum Valentiniani secundus, illo nusquam celebrari po- tuisse sequens nota demonstrat, ' consorte declarato editum constat. Fiud idem as Illyrici concilii litteras synodales accessisse indicat Theodoretus, et consentit Baronius locis nuper al- lalis : ex quo tumn concilium, tum edictum inemo- ratum nonnisi Gratiano jam in imperatorem ele- vato audiri cœpisse reliquam est. Errore itaque deceptus est Baronius ubi anno Christi 565, Valen- tiniant secundo accenset utrumque, Gratiani vero promotionem annis duobus semovet, ad Christi vi- delicet 367, patris autem 4; scd an decipere, vel in errorem inducere voluerit, Gratiani nomine in (11) His guidem annis episcopatum, quem non (12) Ambrosii electionis annus Valentiniani un- (15) Legendum plane σὺν θύμῳ, quod est thynnus, (14) Ad annum præsentem Illyricam synodum (15) Edictum Valentiniani Gratiano Jam imperii

Α φαγείσης, καὶ πλείστον ἀναδοθέντος αίματος, εν τενε φρουρίῳ Γαλλίας σε θνήσκει, μην. Λίῳ ἐ5, 6, ινδι κτιῶνος γ'. Γρατιανοῦ δὲ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ μὴ εὑρεθέν- τῆς ἐκεῖσε, καὶ Οὐάλεντος ἐν Ἀντιοχεία διάγοντος, τὰ εὑρεθὲν στρατόπεδον ἐν τῷ τόπῳ, ἐν ᾧ ἐτελεύτησ σεν Ουαλεντινιανός ὁ μέγας, Ουαλεντινιανὸν τὸν υἱὸν αὐτοῦ, ὄντα ἐ ἐτῶν δ' ἀνηγόρευσεν Αύγουστον, συμ- παρούσης καὶ Ἰουστίνης τῆς μητρὸς αὐτοῦ ἐν τῇ Παννονία 60. Τοῦτο μαθών Γρατιανός τὸν μὲν ἀδελφὸν αὐτοῦ εἶχεν συμβουλεύοντα μεθ' ἑαυτοῦ ἐν, τοὺς δὲ αναγορεύσαντας διαφόροις τρόποις ἐτιμωρήσατο, διὰ τὸ παρά γνώμην αὐτοῦ τοῦτο γενέσθαι. Οὐάλης σε Ελ κατά Γότθων Τραϊανὸν στρατηγὸν πέμπει ", ός ήτα τηθεὶς ἀτίμως, ἀνέκαμψεν. Ονειδιζόμενος δὲ μαλα- κίαν (13) ὑπὸ Ουάλεντος, ἀπεκρίνατο· Οὐκ ἐγὼ ήτα τημαι, βασιλεῦ, ἀλλὰ σὺ ὁ “ κατὰ Θεοῦ στρατευόμε. νας καὶ τὴν αὐτοῦ ῥοπὴν προξενῶν τοῖς Βαρβάροις. Πολλούς δε (25) ανείλεν Ουάλης διὰ τοὺς ἐκ τῶν μαντειῶν ὑπονοηθέντας βασιλεύειν ἀπὸ τοῦ στο χείου σε (24), ἐν οἷς καὶ Θεοδωρόν τινα πρῶτον ἐν πατρικίας. Ἐν τῷ αὐτῷ δὲ χρόνῳ τινὲς τῶν Ναυατιανῶν ἐν Φρυγία τὸ Πάσχα ήρξαντο ποιεῖν μετὰ Ἰουδαίων, συνελθόντες ἐν Πάζῳ τῇ κώμῃ, καὶ νόμον ἐξέθεντο μετὰ Ἰουδαίων πασχάζειν. Ἐκ τούτων οἱ λεγόμενοι Σαββατιανοὶ ἀπὸ Σαββατίου τινὸς σὲ ἀνεφύησαν. Ὕστερον καὶ ᾿Απολλινάριος & Σύρος τότε φανερῶς ἀπέστη τῆς Ἐκκλησίας. Δάμασος δὲ ὁ Ῥώμης καὶ Πέτρος Αλεξανδρείας πρῶτα τούτους ἀποκήρυξαν καὶ Εὐνόμιος ὁ δυσσεβὴς ἐτόλμησε τὸ βάπτισμα ἐν μια καταδύσει τελεῖν· οὐκ εἰς Τριάδα, ἀλλ' εἰς τὸν θάνατον τοῦ Χριστοῦ δεῖν βαπτίζεσθαι λέγων· καὶ τοὺς ἐν Τριάδι βαπτιζομένους ἀνεβάπτιζεν. Ιουλια νὸς δὲ, ὁ καὶ Σάδας, ἱερὸς ἀσκητὴς, εἰς ᾿Αντιόχειαν ἐλθὼν ἀπὸ Ἐδέσσης 71, τοὺς τὸ ὁμοούσιον δοξάζον της ορθοδόξους υπεστήριζεν, προφανῶς ἀναθεματίζων τοὺς Ἀρειανούς, καὶ ᾿Αφραάτης ὁ θεῖος μετὰ πολλῆς παρρησίας κατά πρόσωπον ἐν Ἀντιοχείᾳ διήλεγξεν τὴν τοῦ Ουάλεντος ἀσέβειαν· εἷς δὲ τῶν εὐνούχων θρασέως ' τῷ Αφράτη, λοιδορήσας καὶ ἀπειλήσας, καπελθὼν ἑτοιμάσαι βαλανείον τῷ βασιλεῖ, πλη γεὶς τὴν διάνοιαν, ἑαυτὸν εἰς τὸ θερμὴν ὕδωρ βαλών ἀπώλετο. Καὶ Ἐφραὶμ ὁ μέγας ἐν ἀσκήσει καὶ θεί διδασκαλία διέλαμπεν, πολλοὺς μὲν λόγους ἀσκητι κους, πλείστους δὲ καὶ δογματικούς ἐκ θείου Πνεύ ματος ἀναβλύσας· τινὰ δὲ τῶν τὰ πονημάτων απο τοῦ τε καὶ αιδέσθαι Σύροις παρέδωκεν διὰ τοῦ μέλους κ τῆς Γαλλίας οι όντα λ, ώς σε τῇ Παννονία Α, τῇ Παν νωνία χώρα αν μεθ' ἑαυτοῦ Α, μετ' αὐτοῦ σε Ουάλης --- πέμπει Α. 6ο Τραγιανὸν ὁ Γ. 6: & Α. σε ἀπὸ τοῦ θ' στοιχείου Α. (?) τινός] μηνός Α. και Απολλ. Α, δὲ 'Απ. τὸν Τι Εδέσσης Α, Εδεσης Το θρασέως] θαρσαλέως Α. κἀπελθὼν Α, κατελθών τὰ δὲ τῶν Α, δὲ καὶ τῶν τὸ αὐτοῦ Α. ΠΟΛΟ. THEOPHANIS plurimo sanguine emisso, mensis Dii decimo sep- timo, indictione tertia moritur in quodam Galliæ castello. Gratiano ejus filio absente, et Valen: Antiochiæ degente, exercitus loco quo magoas Valentinianus obiit repertus, Valentinianum ejus filium quadriennem, Justina ejus matre in Panno- niæ provincia præsente, Augustum declaravit. Gra- tianus eo percepto fratrem quidem în imperii con- sortium admisit : quod autem ex proprio consilio`id non processisset, variis modis facinoris auctores ultus est. Hinc Valens adversum Gotthos Trajanum ducem mittit, qui turpiter victus, remeavit, Va-- lenti vero animi mollitiem exprobranti, respondit : Non ego victus sum, imperator, sed tu, qui bolio in Deum illato victoria momenta in partes Barba- rorum propendere cocgisti. Cæterum non modicam virorum manum, quorum nemini Theta littera ca- put esset et initium, quod vaticiniis imperium ipsis deberi suspicaretur, atque una cum ipsis Theodorum quemdam inter patricios primum Va- Jens interfecit. B Eodem quoque anno quidam ex Novatianis in Phrygia ad vicum Pazum convenientes Pascha simul cum Hebrais, celebrare taperunt : atque deinceps solemnitatem Paschalem cum Judais agendam etiam lege lata sanxerunt: ex quibus Sabba- tiani, a quodam Sabbatio traxerunt originem. Tum de- mum vero Apollinarius Syrus ab Ecclesia palam defe- cit. Damasus autem Romæ et Petrus Alexandriæ episcopi eos primi condemnavere. Inpius deinceps C Eunomius baptismum unica immersione perficere attentavit : neque in Trinitatis nomen, sed in Christ; mortem peragi oportere assereravit : quare qui Trinitate appellata forent baptizati, repetito bap- tismo initiabat. Julianus vero cognomento Sabas sa- cer asceta Edessa Antiochiam profectus orthodoxos, qui Filium Dei Patri consubstantialem assererent, in Ade, Arianis anathemale publice damnatis, confirmabat: sed et divinus Apbraates Valentis impietatem magna cum libertate Antiochie coram exprobravit et objurgavit. Ex eunuchorum autem numero únus, Aphraațem conviciis et minis petu- lanter adortus, cum ad balneum imperatori paran- dum fuisset profectus, mentis impotentia subito. perculsus, in ferventem aquam seipsum conjiciens D interiit. Magnus insuper Ephræm virtutum exer- cilio el eruditione plane divina clarebat: et muitos VARLE LECTIONES. GO alii codd. 54. vulg. vulg. vulg. om. add. ex vulg. add. ex A. vulg. vulg. vulg. om. JAC. GOARI NOTÆ. narrat ista Theophanes : quæ Gratiano quartum et Merobaude coss. ad autumnum gesta indicat Mar- cellinus, lib. xXX}. initiali nominis theta imperaturos suspicabatur: COMBEFIS. (22) Ipsis pene Theodoreti verbis lib. 1v, cap. 29, (23) Inanis repetitio dictorum anno Valentiniani (24) Sic omnes codd., quos vaticiniis inductus es

Α φαγείσης, καὶ πλείστον ἀναδοθέντος αίματος, εν τενε φρουρίῳ Γαλλίας σε θνήσκει, μην. Λίῳ ἐ5, 6, ινδι κτιῶνος γ'. Γρατιανοῦ δὲ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ μὴ εὑρεθέν- τῆς ἐκεῖσε, καὶ Οὐάλεντος ἐν Ἀντιοχεία διάγοντος, τὰ εὑρεθὲν στρατόπεδον ἐν τῷ τόπῳ, ἐν ᾧ ἐτελεύτησ σεν Ουαλεντινιανός ὁ μέγας, Ουαλεντινιανὸν τὸν υἱὸν αὐτοῦ, ὄντα ἐ ἐτῶν δ' ἀνηγόρευσεν Αύγουστον, συμ- παρούσης καὶ Ἰουστίνης τῆς μητρὸς αὐτοῦ ἐν τῇ Παννονία 60. Τοῦτο μαθών Γρατιανός τὸν μὲν ἀδελφὸν αὐτοῦ εἶχεν συμβουλεύοντα μεθ' ἑαυτοῦ ἐν, τοὺς δὲ αναγορεύσαντας διαφόροις τρόποις ἐτιμωρήσατο, διὰ τὸ παρά γνώμην αὐτοῦ τοῦτο γενέσθαι. Οὐάλης σε Ελ κατά Γότθων Τραϊανὸν στρατηγὸν πέμπει ", ός ήτα τηθεὶς ἀτίμως, ἀνέκαμψεν. Ονειδιζόμενος δὲ μαλα- κίαν (13) ὑπὸ Ουάλεντος, ἀπεκρίνατο· Οὐκ ἐγὼ ήτα τημαι, βασιλεῦ, ἀλλὰ σὺ ὁ “ κατὰ Θεοῦ στρατευόμε. νας καὶ τὴν αὐτοῦ ῥοπὴν προξενῶν τοῖς Βαρβάροις. Πολλούς δε (25) ανείλεν Ουάλης διὰ τοὺς ἐκ τῶν μαντειῶν ὑπονοηθέντας βασιλεύειν ἀπὸ τοῦ στο χείου σε (24), ἐν οἷς καὶ Θεοδωρόν τινα πρῶτον ἐν πατρικίας. Ἐν τῷ αὐτῷ δὲ χρόνῳ τινὲς τῶν Ναυατιανῶν ἐν Φρυγία τὸ Πάσχα ήρξαντο ποιεῖν μετὰ Ἰουδαίων, συνελθόντες ἐν Πάζῳ τῇ κώμῃ, καὶ νόμον ἐξέθεντο μετὰ Ἰουδαίων πασχάζειν. Ἐκ τούτων οἱ λεγόμενοι Σαββατιανοὶ ἀπὸ Σαββατίου τινὸς σὲ ἀνεφύησαν. Ὕστερον καὶ ᾿Απολλινάριος & Σύρος τότε φανερῶς ἀπέστη τῆς Ἐκκλησίας. Δάμασος δὲ ὁ Ῥώμης καὶ Πέτρος Αλεξανδρείας πρῶτα τούτους ἀποκήρυξαν καὶ Εὐνόμιος ὁ δυσσεβὴς ἐτόλμησε τὸ βάπτισμα ἐν μια καταδύσει τελεῖν· οὐκ εἰς Τριάδα, ἀλλ' εἰς τὸν θάνατον τοῦ Χριστοῦ δεῖν βαπτίζεσθαι λέγων· καὶ τοὺς ἐν Τριάδι βαπτιζομένους ἀνεβάπτιζεν. Ιουλια νὸς δὲ, ὁ καὶ Σάδας, ἱερὸς ἀσκητὴς, εἰς ᾿Αντιόχειαν ἐλθὼν ἀπὸ Ἐδέσσης 71, τοὺς τὸ ὁμοούσιον δοξάζον της ορθοδόξους υπεστήριζεν, προφανῶς ἀναθεματίζων τοὺς Ἀρειανούς, καὶ ᾿Αφραάτης ὁ θεῖος μετὰ πολλῆς παρρησίας κατά πρόσωπον ἐν Ἀντιοχείᾳ διήλεγξεν τὴν τοῦ Ουάλεντος ἀσέβειαν· εἷς δὲ τῶν εὐνούχων θρασέως ' τῷ Αφράτη, λοιδορήσας καὶ ἀπειλήσας, καπελθὼν ἑτοιμάσαι βαλανείον τῷ βασιλεῖ, πλη γεὶς τὴν διάνοιαν, ἑαυτὸν εἰς τὸ θερμὴν ὕδωρ βαλών ἀπώλετο. Καὶ Ἐφραὶμ ὁ μέγας ἐν ἀσκήσει καὶ θεί διδασκαλία διέλαμπεν, πολλοὺς μὲν λόγους ἀσκητι κους, πλείστους δὲ καὶ δογματικούς ἐκ θείου Πνεύ ματος ἀναβλύσας· τινὰ δὲ τῶν τὰ πονημάτων απο τοῦ τε καὶ αιδέσθαι Σύροις παρέδωκεν διὰ τοῦ μέλους κ τῆς Γαλλίας οι όντα λ, ώς σε τῇ Παννονία Α, τῇ Παν νωνία χώρα αν μεθ' ἑαυτοῦ Α, μετ' αὐτοῦ σε Ουάλης --- πέμπει Α. 6ο Τραγιανὸν ὁ Γ. 6: & Α. σε ἀπὸ τοῦ θ' στοιχείου Α. (?) τινός] μηνός Α. και Απολλ. Α, δὲ 'Απ. τὸν Τι Εδέσσης Α, Εδεσης Το θρασέως] θαρσαλέως Α. κἀπελθὼν Α, κατελθών τὰ δὲ τῶν Α, δὲ καὶ τῶν τὸ αὐτοῦ Α. ΠΟΛΟ. THEOPHANIS plurimo sanguine emisso, mensis Dii decimo sep- timo, indictione tertia moritur in quodam Galliæ castello. Gratiano ejus filio absente, et Valen: Antiochiæ degente, exercitus loco quo magoas Valentinianus obiit repertus, Valentinianum ejus filium quadriennem, Justina ejus matre in Panno- niæ provincia præsente, Augustum declaravit. Gra- tianus eo percepto fratrem quidem în imperii con- sortium admisit : quod autem ex proprio consilio`id non processisset, variis modis facinoris auctores ultus est. Hinc Valens adversum Gotthos Trajanum ducem mittit, qui turpiter victus, remeavit, Va-- lenti vero animi mollitiem exprobranti, respondit : Non ego victus sum, imperator, sed tu, qui bolio in Deum illato victoria momenta in partes Barba- rorum propendere cocgisti. Cæterum non modicam virorum manum, quorum nemini Theta littera ca- put esset et initium, quod vaticiniis imperium ipsis deberi suspicaretur, atque una cum ipsis Theodorum quemdam inter patricios primum Va- Jens interfecit. B Eodem quoque anno quidam ex Novatianis in Phrygia ad vicum Pazum convenientes Pascha simul cum Hebrais, celebrare taperunt : atque deinceps solemnitatem Paschalem cum Judais agendam etiam lege lata sanxerunt: ex quibus Sabba- tiani, a quodam Sabbatio traxerunt originem. Tum de- mum vero Apollinarius Syrus ab Ecclesia palam defe- cit. Damasus autem Romæ et Petrus Alexandriæ episcopi eos primi condemnavere. Inpius deinceps C Eunomius baptismum unica immersione perficere attentavit : neque in Trinitatis nomen, sed in Christ; mortem peragi oportere assereravit : quare qui Trinitate appellata forent baptizati, repetito bap- tismo initiabat. Julianus vero cognomento Sabas sa- cer asceta Edessa Antiochiam profectus orthodoxos, qui Filium Dei Patri consubstantialem assererent, in Ade, Arianis anathemale publice damnatis, confirmabat: sed et divinus Apbraates Valentis impietatem magna cum libertate Antiochie coram exprobravit et objurgavit. Ex eunuchorum autem numero únus, Aphraațem conviciis et minis petu- lanter adortus, cum ad balneum imperatori paran- dum fuisset profectus, mentis impotentia subito. perculsus, in ferventem aquam seipsum conjiciens D interiit. Magnus insuper Ephræm virtutum exer- cilio el eruditione plane divina clarebat: et muitos VARLE LECTIONES. GO alii codd. 54. vulg. vulg. vulg. om. add. ex vulg. add. ex A. vulg. vulg. vulg. om. JAC. GOARI NOTÆ. narrat ista Theophanes : quæ Gratiano quartum et Merobaude coss. ad autumnum gesta indicat Mar- cellinus, lib. xXX}. initiali nominis theta imperaturos suspicabatur: COMBEFIS. (22) Ipsis pene Theodoreti verbis lib. 1v, cap. 29, (23) Inanis repetitio dictorum anno Valentiniani (24) Sic omnes codd., quos vaticiniis inductus es

Α φαγείσης, καὶ πλείστον ἀναδοθέντος αίματος, εν τενε φρουρίῳ Γαλλίας σε θνήσκει, μην. Λίῳ ἐ5, 6, ινδι κτιῶνος γ'. Γρατιανοῦ δὲ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ μὴ εὑρεθέν- τῆς ἐκεῖσε, καὶ Οὐάλεντος ἐν Ἀντιοχεία διάγοντος, τὰ εὑρεθὲν στρατόπεδον ἐν τῷ τόπῳ, ἐν ᾧ ἐτελεύτησ σεν Ουαλεντινιανός ὁ μέγας, Ουαλεντινιανὸν τὸν υἱὸν αὐτοῦ, ὄντα ἐ ἐτῶν δ' ἀνηγόρευσεν Αύγουστον, συμ- παρούσης καὶ Ἰουστίνης τῆς μητρὸς αὐτοῦ ἐν τῇ Παννονία 60. Τοῦτο μαθών Γρατιανός τὸν μὲν ἀδελφὸν αὐτοῦ εἶχεν συμβουλεύοντα μεθ' ἑαυτοῦ ἐν, τοὺς δὲ αναγορεύσαντας διαφόροις τρόποις ἐτιμωρήσατο, διὰ τὸ παρά γνώμην αὐτοῦ τοῦτο γενέσθαι. Οὐάλης σε Ελ κατά Γότθων Τραϊανὸν στρατηγὸν πέμπει ", ός ήτα τηθεὶς ἀτίμως, ἀνέκαμψεν. Ονειδιζόμενος δὲ μαλα- κίαν (13) ὑπὸ Ουάλεντος, ἀπεκρίνατο· Οὐκ ἐγὼ ήτα τημαι, βασιλεῦ, ἀλλὰ σὺ ὁ “ κατὰ Θεοῦ στρατευόμε. νας καὶ τὴν αὐτοῦ ῥοπὴν προξενῶν τοῖς Βαρβάροις. Πολλούς δε (25) ανείλεν Ουάλης διὰ τοὺς ἐκ τῶν μαντειῶν ὑπονοηθέντας βασιλεύειν ἀπὸ τοῦ στο χείου σε (24), ἐν οἷς καὶ Θεοδωρόν τινα πρῶτον ἐν πατρικίας. Ἐν τῷ αὐτῷ δὲ χρόνῳ τινὲς τῶν Ναυατιανῶν ἐν Φρυγία τὸ Πάσχα ήρξαντο ποιεῖν μετὰ Ἰουδαίων, συνελθόντες ἐν Πάζῳ τῇ κώμῃ, καὶ νόμον ἐξέθεντο μετὰ Ἰουδαίων πασχάζειν. Ἐκ τούτων οἱ λεγόμενοι Σαββατιανοὶ ἀπὸ Σαββατίου τινὸς σὲ ἀνεφύησαν. Ὕστερον καὶ ᾿Απολλινάριος & Σύρος τότε φανερῶς ἀπέστη τῆς Ἐκκλησίας. Δάμασος δὲ ὁ Ῥώμης καὶ Πέτρος Αλεξανδρείας πρῶτα τούτους ἀποκήρυξαν καὶ Εὐνόμιος ὁ δυσσεβὴς ἐτόλμησε τὸ βάπτισμα ἐν μια καταδύσει τελεῖν· οὐκ εἰς Τριάδα, ἀλλ' εἰς τὸν θάνατον τοῦ Χριστοῦ δεῖν βαπτίζεσθαι λέγων· καὶ τοὺς ἐν Τριάδι βαπτιζομένους ἀνεβάπτιζεν. Ιουλια νὸς δὲ, ὁ καὶ Σάδας, ἱερὸς ἀσκητὴς, εἰς ᾿Αντιόχειαν ἐλθὼν ἀπὸ Ἐδέσσης 71, τοὺς τὸ ὁμοούσιον δοξάζον της ορθοδόξους υπεστήριζεν, προφανῶς ἀναθεματίζων τοὺς Ἀρειανούς, καὶ ᾿Αφραάτης ὁ θεῖος μετὰ πολλῆς παρρησίας κατά πρόσωπον ἐν Ἀντιοχείᾳ διήλεγξεν τὴν τοῦ Ουάλεντος ἀσέβειαν· εἷς δὲ τῶν εὐνούχων θρασέως ' τῷ Αφράτη, λοιδορήσας καὶ ἀπειλήσας, καπελθὼν ἑτοιμάσαι βαλανείον τῷ βασιλεῖ, πλη γεὶς τὴν διάνοιαν, ἑαυτὸν εἰς τὸ θερμὴν ὕδωρ βαλών ἀπώλετο. Καὶ Ἐφραὶμ ὁ μέγας ἐν ἀσκήσει καὶ θεί διδασκαλία διέλαμπεν, πολλοὺς μὲν λόγους ἀσκητι κους, πλείστους δὲ καὶ δογματικούς ἐκ θείου Πνεύ ματος ἀναβλύσας· τινὰ δὲ τῶν τὰ πονημάτων απο τοῦ τε καὶ αιδέσθαι Σύροις παρέδωκεν διὰ τοῦ μέλους κ τῆς Γαλλίας οι όντα λ, ώς σε τῇ Παννονία Α, τῇ Παν νωνία χώρα αν μεθ' ἑαυτοῦ Α, μετ' αὐτοῦ σε Ουάλης --- πέμπει Α. 6ο Τραγιανὸν ὁ Γ. 6: & Α. σε ἀπὸ τοῦ θ' στοιχείου Α. (?) τινός] μηνός Α. και Απολλ. Α, δὲ 'Απ. τὸν Τι Εδέσσης Α, Εδεσης Το θρασέως] θαρσαλέως Α. κἀπελθὼν Α, κατελθών τὰ δὲ τῶν Α, δὲ καὶ τῶν τὸ αὐτοῦ Α. ΠΟΛΟ. THEOPHANIS plurimo sanguine emisso, mensis Dii decimo sep- timo, indictione tertia moritur in quodam Galliæ castello. Gratiano ejus filio absente, et Valen: Antiochiæ degente, exercitus loco quo magoas Valentinianus obiit repertus, Valentinianum ejus filium quadriennem, Justina ejus matre in Panno- niæ provincia præsente, Augustum declaravit. Gra- tianus eo percepto fratrem quidem în imperii con- sortium admisit : quod autem ex proprio consilio`id non processisset, variis modis facinoris auctores ultus est. Hinc Valens adversum Gotthos Trajanum ducem mittit, qui turpiter victus, remeavit, Va-- lenti vero animi mollitiem exprobranti, respondit : Non ego victus sum, imperator, sed tu, qui bolio in Deum illato victoria momenta in partes Barba- rorum propendere cocgisti. Cæterum non modicam virorum manum, quorum nemini Theta littera ca- put esset et initium, quod vaticiniis imperium ipsis deberi suspicaretur, atque una cum ipsis Theodorum quemdam inter patricios primum Va- Jens interfecit. B Eodem quoque anno quidam ex Novatianis in Phrygia ad vicum Pazum convenientes Pascha simul cum Hebrais, celebrare taperunt : atque deinceps solemnitatem Paschalem cum Judais agendam etiam lege lata sanxerunt: ex quibus Sabba- tiani, a quodam Sabbatio traxerunt originem. Tum de- mum vero Apollinarius Syrus ab Ecclesia palam defe- cit. Damasus autem Romæ et Petrus Alexandriæ episcopi eos primi condemnavere. Inpius deinceps C Eunomius baptismum unica immersione perficere attentavit : neque in Trinitatis nomen, sed in Christ; mortem peragi oportere assereravit : quare qui Trinitate appellata forent baptizati, repetito bap- tismo initiabat. Julianus vero cognomento Sabas sa- cer asceta Edessa Antiochiam profectus orthodoxos, qui Filium Dei Patri consubstantialem assererent, in Ade, Arianis anathemale publice damnatis, confirmabat: sed et divinus Apbraates Valentis impietatem magna cum libertate Antiochie coram exprobravit et objurgavit. Ex eunuchorum autem numero únus, Aphraațem conviciis et minis petu- lanter adortus, cum ad balneum imperatori paran- dum fuisset profectus, mentis impotentia subito. perculsus, in ferventem aquam seipsum conjiciens D interiit. Magnus insuper Ephræm virtutum exer- cilio el eruditione plane divina clarebat: et muitos VARLE LECTIONES. GO alii codd. 54. vulg. vulg. vulg. om. add. ex vulg. add. ex A. vulg. vulg. vulg. om. JAC. GOARI NOTÆ. narrat ista Theophanes : quæ Gratiano quartum et Merobaude coss. ad autumnum gesta indicat Mar- cellinus, lib. xXX}. initiali nominis theta imperaturos suspicabatur: COMBEFIS. (22) Ipsis pene Theodoreti verbis lib. 1v, cap. 29, (23) Inanis repetitio dictorum anno Valentiniani (24) Sic omnes codd., quos vaticiniis inductus es

Α φαγείσης, καὶ πλείστον ἀναδοθέντος αίματος, εν τενε φρουρίῳ Γαλλίας σε θνήσκει, μην. Λίῳ ἐ5, 6, ινδι κτιῶνος γ'. Γρατιανοῦ δὲ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ μὴ εὑρεθέν- τῆς ἐκεῖσε, καὶ Οὐάλεντος ἐν Ἀντιοχεία διάγοντος, τὰ εὑρεθὲν στρατόπεδον ἐν τῷ τόπῳ, ἐν ᾧ ἐτελεύτησ σεν Ουαλεντινιανός ὁ μέγας, Ουαλεντινιανὸν τὸν υἱὸν αὐτοῦ, ὄντα ἐ ἐτῶν δ' ἀνηγόρευσεν Αύγουστον, συμ- παρούσης καὶ Ἰουστίνης τῆς μητρὸς αὐτοῦ ἐν τῇ Παννονία 60. Τοῦτο μαθών Γρατιανός τὸν μὲν ἀδελφὸν αὐτοῦ εἶχεν συμβουλεύοντα μεθ' ἑαυτοῦ ἐν, τοὺς δὲ αναγορεύσαντας διαφόροις τρόποις ἐτιμωρήσατο, διὰ τὸ παρά γνώμην αὐτοῦ τοῦτο γενέσθαι. Οὐάλης σε Ελ κατά Γότθων Τραϊανὸν στρατηγὸν πέμπει ", ός ήτα τηθεὶς ἀτίμως, ἀνέκαμψεν. Ονειδιζόμενος δὲ μαλα- κίαν (13) ὑπὸ Ουάλεντος, ἀπεκρίνατο· Οὐκ ἐγὼ ήτα τημαι, βασιλεῦ, ἀλλὰ σὺ ὁ “ κατὰ Θεοῦ στρατευόμε. νας καὶ τὴν αὐτοῦ ῥοπὴν προξενῶν τοῖς Βαρβάροις. Πολλούς δε (25) ανείλεν Ουάλης διὰ τοὺς ἐκ τῶν μαντειῶν ὑπονοηθέντας βασιλεύειν ἀπὸ τοῦ στο χείου σε (24), ἐν οἷς καὶ Θεοδωρόν τινα πρῶτον ἐν πατρικίας. Ἐν τῷ αὐτῷ δὲ χρόνῳ τινὲς τῶν Ναυατιανῶν ἐν Φρυγία τὸ Πάσχα ήρξαντο ποιεῖν μετὰ Ἰουδαίων, συνελθόντες ἐν Πάζῳ τῇ κώμῃ, καὶ νόμον ἐξέθεντο μετὰ Ἰουδαίων πασχάζειν. Ἐκ τούτων οἱ λεγόμενοι Σαββατιανοὶ ἀπὸ Σαββατίου τινὸς σὲ ἀνεφύησαν. Ὕστερον καὶ ᾿Απολλινάριος & Σύρος τότε φανερῶς ἀπέστη τῆς Ἐκκλησίας. Δάμασος δὲ ὁ Ῥώμης καὶ Πέτρος Αλεξανδρείας πρῶτα τούτους ἀποκήρυξαν καὶ Εὐνόμιος ὁ δυσσεβὴς ἐτόλμησε τὸ βάπτισμα ἐν μια καταδύσει τελεῖν· οὐκ εἰς Τριάδα, ἀλλ' εἰς τὸν θάνατον τοῦ Χριστοῦ δεῖν βαπτίζεσθαι λέγων· καὶ τοὺς ἐν Τριάδι βαπτιζομένους ἀνεβάπτιζεν. Ιουλια νὸς δὲ, ὁ καὶ Σάδας, ἱερὸς ἀσκητὴς, εἰς ᾿Αντιόχειαν ἐλθὼν ἀπὸ Ἐδέσσης 71, τοὺς τὸ ὁμοούσιον δοξάζον της ορθοδόξους υπεστήριζεν, προφανῶς ἀναθεματίζων τοὺς Ἀρειανούς, καὶ ᾿Αφραάτης ὁ θεῖος μετὰ πολλῆς παρρησίας κατά πρόσωπον ἐν Ἀντιοχείᾳ διήλεγξεν τὴν τοῦ Ουάλεντος ἀσέβειαν· εἷς δὲ τῶν εὐνούχων θρασέως ' τῷ Αφράτη, λοιδορήσας καὶ ἀπειλήσας, καπελθὼν ἑτοιμάσαι βαλανείον τῷ βασιλεῖ, πλη γεὶς τὴν διάνοιαν, ἑαυτὸν εἰς τὸ θερμὴν ὕδωρ βαλών ἀπώλετο. Καὶ Ἐφραὶμ ὁ μέγας ἐν ἀσκήσει καὶ θεί διδασκαλία διέλαμπεν, πολλοὺς μὲν λόγους ἀσκητι κους, πλείστους δὲ καὶ δογματικούς ἐκ θείου Πνεύ ματος ἀναβλύσας· τινὰ δὲ τῶν τὰ πονημάτων απο τοῦ τε καὶ αιδέσθαι Σύροις παρέδωκεν διὰ τοῦ μέλους κ τῆς Γαλλίας οι όντα λ, ώς σε τῇ Παννονία Α, τῇ Παν νωνία χώρα αν μεθ' ἑαυτοῦ Α, μετ' αὐτοῦ σε Ουάλης --- πέμπει Α. 6ο Τραγιανὸν ὁ Γ. 6: & Α. σε ἀπὸ τοῦ θ' στοιχείου Α. (?) τινός] μηνός Α. και Απολλ. Α, δὲ 'Απ. τὸν Τι Εδέσσης Α, Εδεσης Το θρασέως] θαρσαλέως Α. κἀπελθὼν Α, κατελθών τὰ δὲ τῶν Α, δὲ καὶ τῶν τὸ αὐτοῦ Α. ΠΟΛΟ. THEOPHANIS plurimo sanguine emisso, mensis Dii decimo sep- timo, indictione tertia moritur in quodam Galliæ castello. Gratiano ejus filio absente, et Valen: Antiochiæ degente, exercitus loco quo magoas Valentinianus obiit repertus, Valentinianum ejus filium quadriennem, Justina ejus matre in Panno- niæ provincia præsente, Augustum declaravit. Gra- tianus eo percepto fratrem quidem în imperii con- sortium admisit : quod autem ex proprio consilio`id non processisset, variis modis facinoris auctores ultus est. Hinc Valens adversum Gotthos Trajanum ducem mittit, qui turpiter victus, remeavit, Va-- lenti vero animi mollitiem exprobranti, respondit : Non ego victus sum, imperator, sed tu, qui bolio in Deum illato victoria momenta in partes Barba- rorum propendere cocgisti. Cæterum non modicam virorum manum, quorum nemini Theta littera ca- put esset et initium, quod vaticiniis imperium ipsis deberi suspicaretur, atque una cum ipsis Theodorum quemdam inter patricios primum Va- Jens interfecit. B Eodem quoque anno quidam ex Novatianis in Phrygia ad vicum Pazum convenientes Pascha simul cum Hebrais, celebrare taperunt : atque deinceps solemnitatem Paschalem cum Judais agendam etiam lege lata sanxerunt: ex quibus Sabba- tiani, a quodam Sabbatio traxerunt originem. Tum de- mum vero Apollinarius Syrus ab Ecclesia palam defe- cit. Damasus autem Romæ et Petrus Alexandriæ episcopi eos primi condemnavere. Inpius deinceps C Eunomius baptismum unica immersione perficere attentavit : neque in Trinitatis nomen, sed in Christ; mortem peragi oportere assereravit : quare qui Trinitate appellata forent baptizati, repetito bap- tismo initiabat. Julianus vero cognomento Sabas sa- cer asceta Edessa Antiochiam profectus orthodoxos, qui Filium Dei Patri consubstantialem assererent, in Ade, Arianis anathemale publice damnatis, confirmabat: sed et divinus Apbraates Valentis impietatem magna cum libertate Antiochie coram exprobravit et objurgavit. Ex eunuchorum autem numero únus, Aphraațem conviciis et minis petu- lanter adortus, cum ad balneum imperatori paran- dum fuisset profectus, mentis impotentia subito. perculsus, in ferventem aquam seipsum conjiciens D interiit. Magnus insuper Ephræm virtutum exer- cilio el eruditione plane divina clarebat: et muitos VARLE LECTIONES. GO alii codd. 54. vulg. vulg. vulg. om. add. ex vulg. add. ex A. vulg. vulg. vulg. om. JAC. GOARI NOTÆ. narrat ista Theophanes : quæ Gratiano quartum et Merobaude coss. ad autumnum gesta indicat Mar- cellinus, lib. xXX}. initiali nominis theta imperaturos suspicabatur: COMBEFIS. (22) Ipsis pene Theodoreti verbis lib. 1v, cap. 29, (23) Inanis repetitio dictorum anno Valentiniani (24) Sic omnes codd., quos vaticiniis inductus es

κατὰ τοῦ θείου Βασιλείου μαινόμενος· ἔπραξε δὲ δ Β καὶ ὁ εἰ μέγας Γρηγόριος εἰς τὸν Βασιλείου ἐπιτά φιον ἔλεξεν· ἡνίκα καὶ Γαλάτης ὁ οι Ουάλεντος υἱὸς χαλεπῶς χειμασθεὶς ἀπέθανεν, καὶ ἡ σύμβιος Δου μνίκα δεινῶς ἑνότησεν. Δημοσθένους δὲ ἑνὸς τῶν οψοποιῶν Οὐάλεντος ἐν τῇ πρὸς τὸν βασιλέα συντυχία τοῦ θείου Βασιλείου καταδραμόντος, καὶ βαρβαρί σαντος μικρόν 86, ἔφη πρὸς αὐτὸν ὁ διδάσκαλος· Ιδού, εθεασάμεθα καὶ Δημοσθένην ἀγράμματον. Οὐάλης δὲ δ' αίδεσθεὶς Βασίλειον, πολλὰ χωρία καὶ κάλλιστα τοῖς ὑπ' αὐτοῦ φροντιζομένοις λελωβημέ νοις] τα (29) εδωρήσατο· καὶ τὸ στεῤῥὸν καὶ ἀκλινέ; τοῦ Βασιλείου ὁρῶν, ἐξορίαν κατ' αὐτοῦ ἐψηφίσατο. Τὸ δὲ γράμμα τῆς ἐξορίας υπογράψαι οι θελήσας οὐκ ἴσχυσεν, τριῶν μὲν καλάμων συντριβέντων, ἔσχα τον δὲ καὶ τῆς χειρὸς αὐτοῦ παρεθείσης. Α. Μ. 5869.-Τούτῳ τῷ ἔτει Μαυία Σαρακηνών βα σίλισσα (30) πολλὰ κακὰ Ῥωμαίοις ποιήσασα ειρή- την ᾐτήσατο, καὶ Μωσήν τινα τῶν ἀσκούντων κατὰ τὴν ἔρημον ἐπίσκοπον δοθῆναι τοῖς Χριστια νίζουσι παρὰ τοῖς οι Σαρακηνοίς ήτησε. Τοῦ δὲ βα σιλέως σπουδαίως τοῦτο ποιήσαντος. Μωσής οὐ κατ εδέξατο ὑπὸ Λουκίου τοῦ ᾿Αρειανοῦ χειροτονηθῆναι, ἀλλ᾽ ὑπό τινος τῶν ἐν ἐξυρίᾳ ὀρθοδόξων, ὅπερ καὶ γέγονεν· τοῦτον λαβοῦσα Μαύτα πολλοὺς Χριστια νούς θα ἀπὸ Σαρακηνῶν ἐποιήσατο. Φασὶ δὲ ὅτι καὶ αὐτὴ Χριστιανή ἦν, Ῥωμαίς τῷ γένει, καὶ ληφθείσα αἰχμάλωτος ήρεσεν διὰ κάλλος τῷ βασιλεῖ τῶν Σαρα κηνῶν· καὶ οὕτως τῆς βασιλείας ἐκράτησεν. Ιστορεί δὲ πολλὰ νὰ περὶ τοῦ ἔθνους ὁ Σωζόμενος (31), ὅθεν τι ἤρξατο, καὶ ὀνομάζεται, καὶ ὅτι δεκατριῶν ἐτῶν περιτέμνεται. Οἱ δὲ Γότθοι (32) ὑπὸ τῶν " Ούννων πολεμηθέντες, βοήθειαν αιτοῦνται παρὰ τοῦ βασι λέως Ουάλεντος δι' Εὐφίλα ἐπισκόπου αὐτῶν Ἄρεις- νόφρονος προσυνδιατρίψαντος ἐπὶ Κωνσταντίου Εὐα δοξίῳ καὶ ᾿Ακακίῳ τοῖς ᾿Αρειανοῖς. Οὗτος ο 'Αρεια νίζειν τους Γότθους ἐδίδαξεν. Οι Γότθοι διηρέθησαν εἰς δύο· καὶ τῶν μὲν ἐστρατήγει ᾿Αθανάριχος, τῶν δὲ Φριτηγέρνης 9· οὗτος ηττηθείς, καὶ βοήθειαν λα βὼν παρὰ Ουάλεντος, νικῇ τοὺς περὶ ς Αθανάριχον· Ουάλεντι δὲ χαριζόμενος, Αρειανίζειν ἐπὶ πλεῖον τοὺς Γότθους ἐδίδαξεν. καὶ ὁ Α, καὶ ὰ ὁ μικρὸν μειδιάσαντος. σε δε Α. τα λελω 6ημένοις Α. ὑπογράψα: Α, ἐπιγρ. το Μωσήν Μωϋσῆν οι παρὰ τοῖς Α, παρ' αὐτοῖς οι πολλοὺς Σαρακηνούς Χριστιανοὺς ἐποιήσατο η Γ. σε πολλά των Α. Εύφύλα λ. οὗτος οὕτως Α. " Φριττηθένης Α. περὶ Α, παρά οι πλείον Α, πλέον λελωβη μένος THEOPHANIS lium furens ex Oriente Casarcam se contulit, ubi A demum ea admisit, quæ Gregorius in funebri ora- tione in Basilium refert; quo tempore Galates Va- lentis filius gravi morbo jactatus periit, et conjux Domnica difficili ægritudine vexata est. Demo- sthene vero uno e coquorum Valentis numero, di- vinum Basilium, ea quam habuit ad imperatorem allocutione, incursante, et barbarica dialecto non- nulla interloculo, doctor, sermone ad eum converso, En, inquit, etiam Demosthenem illiteratum con- speximus. Valens itaque Basilium reveritus, multa prædia, eaque optima, leprosis, quorum vir sanctus curam habebat, concessit : robur tamen pectoris, et inflexum Basilii animum conspicatus, exsilii sententiam in eum pronuntiavit. Latis exsilii tabu- lis cum subscribere vellet, tribus contritis calamis, luxatisque manus et obstupefactis viribus, ne lit teram quidem apponere usquam valuit. - A. C. 369. Hoc anno Mavia Saracenorum re- gina, multis cladibus Romanorum imperio illatis, pacem expetiit, et Moysen quemdam (d) solitariam vítaṁ in desertis agentem, conversis penes se ad Christum Saracenis, episcopum dari postulavit. Imperatore sedulo id annuente, Moyses Lucii Ariani ordinationem non admisit, verum ab ortho- doxorum quopiam in exsilium misso se voluit con- secrari : quod et factum est. Eo secum deducto, multos ex Saracenis Christianos effecit Mavia. Illam religione Christianam, genere Romanam exstitisse ferunt, inter captivos autein abductam, Saracenorum regi ob vultus speciem summopere C gratam, hoc pacto regni potestatem obtinuisse. De Saracenorum gente narrat Sozomenus, unde cœpe- rit et acceperit nomen ; et ut tertio supra décimum anno circumcidi se patiatur. Gotthi porro ab Hnu- nis bello superati, ab imperatore Valente per Eu philam episcopum suum Ariana labe infectum, al- que cum Eudoxio et Acacio pariter Arianis sub Constantio conversatum, quo pacto Gotthos Aria- num dogma edocuit, auxilium exposcunt. Gotthi in duas factiones dividebantur : et horum quidem Athanarichus, aliorum Phritigernes dux exstitit. Ilic viribus inferior et victus, suppetiis' a Valente acceptis, Athanarici comites debellat. Hinc Valen- tem gratia promeriturus, Gotthos in Arianorum do- giate amplius obfirmavit. VARIE LECTIONES. 97, « & vulg. & adil. ex A. post b add. om. om. vulg. A b, vulg. νulg, adld. ex abcd. " om. νulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. Ita vertit Trip. Gregorius Theologus multis com- mendat, quam Basilius erga id hominum genus in suo illo nosocomio humanitatem ac diligentiam babebat. Haud tamen putem iis duntaxat addi- ctum locum, et Basilii operam ; voxque vitium omne corporis sonat : nee Gregorius ulcera morbosque alios tacet, quibus Basilius stu- dium impendebat. COMBEFIS. in hub annum incurrisse collegit auctor, ex So- crate, lib. iv, cap. 29, de quibus Theodoretus, Sozomenus, et Rufinas. phila Gotthoruin episcopo eruditam habet disser- tationem auctor ca'um in Photlani Philostorgii cap. 2, lib. 1. (29) Leprosis, quorum cura Basilia incumbebat. D (30) Hec pest Valentis Antiochia discessurun, et (51) Lib. vi. cap. 58. (32) Idem cap. 37. lib. vi, de Diphila, vel Ur-

Περσών βασιλέως Αρσαβήλου έτος α'. " Β Α. Ο. 570. 18. Τούτῳ τῷ ἔτει οἱ Γότθοι πάλιν ἑνωθέντες (35) ἐξ- ἦλθον εἰς τὴν γῆν Ῥωμαίων, καὶ ἠρήμωσαν πολλές επαρχίας', Μυσίαν, Θράκην, Μακεδονίαν, καὶ Ἀχαΐαν; καὶ πᾶσαν τὴν Ἑλλάδα, περὶ τὰς εἶναι, ἐπαρχίας. Εθεάθησαν δὲ ἐν τούτῳ τῷ χρόνῳ ἐν τῷ ἀέρι ἐν ταῖς νεφέλαις ἐσχηματισμένοι ἄνδρες ἔνοπλος. Έγεν- νήθη δὲ καὶ ἐν Αντιοχείᾳ παιδίον ἐντελῆ & μὲν τὰ ἄλλα μέρη, ὀφθαλμὸν δὲ ἕνα ἔχον ἐν μέσῳ τῷ μετα ώπῳ, χεῖρας δὲ καὶ ὁ πόδας τέσσαρας, καὶ πώγωνα. Ουάλης δὲ διάγων εν Αντιοχείς " πόλει, καὶ μαθὼν περὶ τῶν Γότθων, ἦλθεν εἰς • Κωνσταντινούπολιν. Οἱ δὲ Βυζάντιοι ὑβριζον αὐτὸν ὡς ἄνανδρον καὶ φυγού πόλεμον. Ἰσάκιος δὲ ὁ ἱερὸς μοναχὸς κρατήσας τοῦ χαλινοῦ ^ τοῦ ἵππου του Ουάλεντος ἐξερχομένου κατὰ τὸ ἔσχατον εἰς πόλεμον, ἔφη ὁ πρὸς αὐτόν· Ποῦ βά- δίζεις, βασιλεῦ, κατὰ Θεοῦ στρατευόμενος καὶ Θεὸν ἔχων ἀντίπαλον; τινὶ ὀργισθεὶς φρουρα παρα έδωκεν, ἀπειλήσας αὐτῷ θάνατον, εἰ ἐπανέλθοι, ὡς τη Μιχαία ποτέ ᾿Αχέδ. Μετὰ δὲ τὴν ἔξοδον αὐτοῦ εξομολογήσαντό τινες τῶν περὶ αὐτὸν, ὡς κατ' ἐπι- τροπὴν αὐτοῦ γενέσθαι μαντείας περὶ τῆς προκει μένης αὐτῷ, κι ὁρμῆς ἐν τῷ πολέμῳ. Ἐν ᾧ συμβαλών τοῖς Γότθοις Ουάλης και ηττηθεὶς, φεύγει σὺν ἐλίγοις ἐν οἰκίσκῳ. Τοῦτον δὲ καταλαβόντες οἱ βάρβαροι καὶ τὴν οἰκίαν ἀνάψαντες, ἀγνοοῦντες τοὺς ἐν αὐτῇ πάντας κατέκαυσαν. Φασὶ δὲ ὅτι ὁ θεῖος Ἰσάκιος ἐν τῇ φρουρά της ξυσωδίας Ουάλεντος ἐμπριζομέ- το ἀντελάβετο θείῳ χαρίσματι καὶ ψυχῆς καθα ρότητι, προείπέ τε τὴν ἀναίρεσιν αὐτοῦ τοῖς συν οῦσιν, πρὶν ἢ παραγενέσθαι τοὺς ἀπαγγέλλοντας ἐκ τοῦ πολέμου τὰ πεπραγμένα. Μετὰ δὲ τὴν ἦταν καὶ τὸν διὰ πυρὸς θάνατον Ουάλεντος ἐπαρθέντες Γέτθο, τῇ νίκῃ δεινῶς τὰ προάστεια της " Κων- σταντινουπόλεως ἐλήτζον 18. Μαντα δὲ ἡ τῶν Σαρακηνῶν βασίλισσσα πέμψασα Σαρακηνών στρα- τὸν, καὶ Δομνίκα ἡ γαμετή Ουάλεντος ἐξαγαγοῦ το τὸν δῆμον τῆς πόλεως τοὺς βαρβάρους ἐδίω ξεν. Τούτων δὲ οὕτω διατεθέντων, γνούς Γρατια νὰς ὁ Αύγουστος ἐν τῇ Παννονία, κατερχόμενος ὡς πρὸς βοήθειαν (34), ἀντὶ Ουάλεντος ἐνέδυσε Θεοδό στον Αύγουστον, καὶ ἀνηγόρευσε βασιλέα, καὶ ἀπὸ ἐπειλεν εἰς τὴν κατὰ Γότθων πόλεμον. Γότθους δὲ του Μυσίαν Σκυθίαν. · δὲ ἐν Λ, δὲ καὶ ἐν ἐντελῆ Λ, ἐντελὲς χεῖρ. δὲ καὶ Α. δὲ τέσσαρας, καὶ ἐν ᾿Αντιοχεία Α, ἐν τῇ ᾿Αντ. εἰς] ἐπὶ Α Ιερομόναχος Α. · τὸν χαλινὸν Λ. * εξερχομένου κατὰ τὸ ἔσχατον εἰ; πόλεμον, ἔφη Α, εξερχομένου αὐτοῦ εἰς πόλεμον, τὸ ἔσχατον ἔφη περί Η μυςί προκ, αὐτῷ Α, αὐτου ἀγνοοῦντες Η της 20. επ Α. εμπριζομένου] Εμποριζομένου νεὶ ἐμπρηθομένου ? " προειπό * Α΄ Β, προιπών τε ἐκ τοῦ Α, ἀπὸ της Α. ἐλήΐζον Α, ἐδῄουν ἐληξουν ἡ τῶν Σαρ. βασ. Α, τῶν Σαρ. ἡ βασ. τυίβ. το ἐξαγαγοῦσα Α, ἐξάγουσα ΝΟΤΑ. τεχνος, ο Αύγουστος, ἐν τῇ Παννονία κατερχόμενος ὡς πρὸς βοήθεια»• ἀγνοίᾳ τῶν κεκρυμμένων: - CHRONOGRAPHIA. A. M. 5870. -g Persarum regis Arsabeli annus pri- Hoc anno Gotthi rursum eruptione facta in Ro- manam ditionem grassati, plures provincias depo- pulati sunt, Masiam, Thraciam, Macedoniam, Achaiain, et omnem Græciam ad viginti usque μοvincias. Eo anno visi sunt iu aere viri armis in structi e nubibus formati. Antiochiae vero puer cæteris omnibus raembris constans natus, unum tantum oculum in frontis medio ferebat, manus au- Lem quatuor, totidem pedes, et barbam. Porro Va- lens diutius in Antiochena urbe moratus, ac tandem de Cotthorum ausibus certior factus, Cpëlim se contulit. Cæterum Byzantii hominem contumeliis respergebant, velut imbellem, et qui Martis opus fugeret. Exin Isacius sacer monachus, apprehenso freno equi Valentis aciem ex urbe educentis, et ar bellum progredientis, quasi ultima verba præcinens, ad eum dixit : Quo properas, imperator, in Deune militaturus, et jamjam Deum experiurus adversa rium? In eum frendens imperator custodiæ manci- pavit, mortem, ut Michææ quondam Achab, ei minatus, si unquam rediret. Post ejus obitum, li- bere fussi sunt, qui ejus utebantur familiaritato domestici, ejus consilio vaticinia consulta de pro- posita sibi belli expeditione. Demum cum Gothis babito conflictu superatur, et fuga cum paucis ar repta casulam subit. In ædiculam fugitivos se rece pisse deprehendunt Barbari, quapropter igne sub. jecto cunctos in ca inclusos incendio misero absumpsere. Ferunt etiam divinum Isaciul custo- dia detentum adustulati Valentis foetorem Dei nutu et animæ munditia præsensisse, ac priusquam belli eventum denuntiaturi adventassent, Ipsam tyranni c! cædem astantibus prædixisse. Parta victoria, et Valente igne sublato, elati animis Gotthi Cpoli juncta suburbia caperunt atrociter infestare : quibus Mavia Saracenorum regina missum a so Saracenicum exercitum opposuit, Domnica quoque Valentis conjux educto in aciem populo ab urbe re- mote Barbaros expulit. Hæc ita gesta cum Gratia- nus Augustus in Pannonia rescivisset, quasi sup- petias laturus suscepit expeditionem, et in Valentis - D locum Theodosium Augustum imperatoria chla- C VARIA LECTIONES. * ante A aildi. vulg. vulg. * post vulg. νulg. * et alii. vulg. omn. A. vulg. add. ex A. add. ex an fortasse legendum : vulg. vulg. " om. b, vulg. "† A, vulg. * vulg. JAG. GOARI scribit Ammianus, lib. xxxi. Ad annum Valentis assigual Hieronymnus in Chronico, qui post Vale: tiniani fratris mortem Valentis tertius numeratur • Theophane, cui concors Ammianus scribit : Pe titkos exitu Valens quinquagesimo anno contiguus, cau per annos quatuor imperassel, et purvo minus. Ubi rescivit Gratianus Augustus, tanquam suppetias laturus in Pannoniam veniens, etc. Cedr. ambustum cum sociis Valentem ait in co tuguriolo, cum Scytha ignem committentes nescirent, qui illic laterent. Et verosimile alio mortis genere exstinguendos, sive etiam captivos abducendos, ut detecti ab eis fuis- sent. COMBEFIS, (33) Præcipuam hanc Romanorum stragem de- 34) Placet Peyr. cad. interpunctio, γνούς Γρα

Α ἐπιχωρίως τους Σκύθας λέγεσθαι Τραϊανός ὁ πατρί κιος ἐν τῇ κατ' αυτόν οι ἱστορία φησίν. Δωρόθεος ὁ ἐν ἁγίοις ἐπὶ τοῦ δυσσεβοῦς Οὐάλεντος ἐμαρτύ ρησεν ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ θηρίοις παραδοθεὶς ἐν τῷ Κυνηγείῳ * (35) ὑπὸ 'Αρειανών. Δ.Ε. 371. -- έτος α'. - Ρωμαίων βασιλέως Θεοδοσίου Τούτῳ τῷ ἔτει Γρατιανὸς ὁ βασιλεὺς κοινωνὸν τῆς βασιλείας Θεοδόσιον προεβάλλετο 3, τῷ γένει μὲν Ιβηρα Εσπέριον, εὐγενῆ δέ τινα καὶ θαυμάσιον περὶ τοὺς πολέμους γενόμενον. Οὗτος εὐθὺς τοὺς ἐν Θράκη βαρβάρους κατὰ κράτος ἐνίκησεν, εὐσεβὴ; ὧν καὶ ὀρθόδοξος. Γρατιανὸς δὲ καὶ Ουαλεντινιανός νόμῳ τοὺς ἐν ἐξορίᾳ ἐπισκόπους ἀνεκαλέσαντο, τοὺς δὲ ᾿Αρειανίζοντας ἐδίωξαν, Δαμάσου τοῦ πάππα Ρώμης συμπράττοντος. Τότε καὶ Πέτρος Αλεξαν δρείας (36) ἐπίσκοπος * ὑποστρέψας, καὶ Λούκιον ἀπελάσας, τὸν ἴδιον θρόνον ἀπέλαβεν. Τούτου ἐκ δὲ τελευτήσαντος, Τιμόθεος ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ ἀντ᾽ αὐτοῦ χειροτονεῖται τῆς ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ Εκκλησίας τῶν ὀρθοδόξων ἐπίσκοπος. Ἐν δὲ ᾿Αντιοχείᾳ (37) τῆς Συσ ρίας διχῆ διηρημένων τῶν ὀρθοδόξων μετὰ τὸν [κατὰ τὸν] θεῖον τ8 Ευστάθιον, οἱ μὲν Παυλίνον εἶχον ἐπίσ σκοπον, οἱ δὲ Μελέτιον τὸν ἱερὸν μετὰ τὴν προαγω γήν ο Εύζωνου τοῦ Ἀρειανῶν ἐπισκόπου (58). Οἱ δὲ βασιλεῖς νόμον ἔγραψαν ὑπὲρ τῶν ὀρθοδόξων, καὶ ἐξέπεμψαν διὰ Σάπωρός τινος στρατηγοῦ κατὰ τὴν Ἑψαν, ὃς καταλαβὼν ᾿Αντιόχειαν 30, εὗρεν ἔριδα Παυλίνου τῆς ἐπισκοπῆς ἀντιποιουμένου, καὶ Ἀπολο λιναρίου επιτρέχοντος τῷ θρόνῳ· Μελέτιον δὲ τὸν ἱερὸν ἀμάχως ἡσυχάζοντα· Φλαβιανὸν δὲ οι τότε πρεσβύτερον ὄντα καὶ Παυλίνῳ μὲν δὲ ἀντιταττόμενον, Απολλινάριον, και δὲ καταισχύναντα, καὶ Μελετίῳ τὸν θρόνον ἐκδοῦναι τὸν στρατηγὸν Σίπωρα παρεγ γνώμενον. Καὶ τοῦτον κυρώσας ἀνεχώρησεν. Τότε Διόδωρον τὸν ἐπίσκοπον (39) Ταρσοῦ ὁ μέγας Μελέτιος ἐχειροτόνησεν. Ευσέβιός τε ει ὁ Σαμοσάτων ἐπίσκοπος ἐκ τῆς ἐξορίας ἐπανελθών, πολλοὺς ἐπισ σκόπους ἐχειροτόνησε διαφόροις πόλεσιν. Ελθὼν δὲ καὶ ἐν Δολική χειροτονῆσαι Μάριν οι ἐπίσκοπον, εκ τού Η κατ' αὐτῶν Κυνηγίῳ Α. προεβάλετο ο Γ, προσελάβετο π. εἰ ἐπίσκοπος του δὲ τελευτήσαντος] ὀλίγον δὲ χρόνον ἐπιδιοὺς ἐτελεύτησεν 1. τὰ κατὰ τὸν θεῖον Α, κατὰ τὸν Η προσαγωγήν Α. εἰ 'Αρειανών Α, ᾿Αρειανοῦ επισκόπου ἐν Ἀντι, είᾳ ἐξ αὐτῶν αποσχίσαντες. Αντιόχειαν Α, τὴν ᾿Αντ. εὗρεν Α. Η δε τότε Α. " μεν Α. 80' Απολλιναρίου Δ. ἀποδοῦναι μο τὸν Α. τε Α και Ο Μάριν Μάρην κυνηγεῖον ἐν Ἀντιοχείᾳ ἀπ' αὐτῶν ἀποσχίσαντες· THEOPHANIS. " myde vestivit, et imperatorem renuntiatum ad bel- Jum adversus Gotthos misit. Seythas porro verua- cula ipsorum lingua Gotthos nuncupatos Trajanus Patricius in sua historia asserit. Sanctus autem Dorotheus sub impio Valente Alexandria in circo be- stiis expositus clarum ab Arianis martyrium pertulit. - Romanorum imperatoris Theodosii annus primus. Hoc anno Gratianus imperator Theodosium Ive- rum-Hesperium genere, virum nobilam et bellicis in rebus versatissimum, imperii collegam ascivit. Ille pietate clarus et de recta fide bene sentiens, Barbaros Thraciam devastantes proligavit. Gratianus et Va- lentinianus Damasi papæ Romani consiliis episco- pos exsilio damnatos data lege revocarunt ad sedes sibi proprias, Arianis ab eis omnino depulsis. Tunc temporis Petrus Alexandriam reversus proprium thronum, Lucio, ejreto, recepit. Ee mortuo Thi- motheus ejus frater Alexandrinæ Ecclesiæ et or- thodoxorum episcopus in ejus locum consecratur, Antiochiæ vero, quæ urbs Syriæ est, orthodoxis post divini Eustathii obitumn in duas partes divisis, bi quidem Paulinum 5% agnoscebant episcopum, alii, Euzoio Ariano ad præsulatum erecto, sacrum virum Meletium habuere. Imperatores porro legem orthodoxorum commodo latam per Saporem quem dam orientis ducem miserunt. Hic Antiochiam profectus, Paulini episcopatum jam assecuti, et Apollinarii thronum incursantis dissidium compe- rið, sàcrum etiam Meletium longe a tumultu quie- tum, Florianum autem tunc temporis presbyterum, Paulino quidem adversantem, Apollinarium vero probris et conviciis'onerantem, et Meletio thronum pluribus adhortantem designari. Sapor Flaviani consilium sua sententia confirmans, abscessit. Eo tempore Diodorum Tarsi episcopum magnus Mele- tius ordinavit. Eusebius etiam Samosatensis præsul- postliminio reversus variis urbibus plures assigna- vil episcopos Dolicam vero adveniens Maris in episcopum præficiendi causa, in ipso urbis ingressiu, Deo, quibus ipse novit consiliis, permittente, ab B " A. M. 5871. C VARIÆ LECTIONES. b. • add. ex A. om. b e. vulg. · * post A addit : vulg. om. ante om. add. ex add. ex om. e. add. ex A. Abe, vulg. JAC. GOARI NOTÆ. zomenus, lib. vit, cap. et 5. cum bestiis pugna edebantur hic inter- pretor appiciæ hujusmodi significantiæ auctorita. tes alibi profero. nem Socrates, lib. iv, cap. 30, et Sozomenus, lib. v, cap. 39, ad Valentis tempora referunt. Lucium lacet Ecchellensis, et ejus annos confundit cum Timo- thei, quem Petri successore ordinat, et annos et dies regnasse notat. rium ante ascitum Theodosium, ista, nechon leges. de revocandis in sedes episcopis, conficienda docet Theodoretus, ex quo haec Theophanes, lib. r, qui post prove- ctum ad episcopatum Euzoium Arianum Antiochiæ, se ab eis separaverunt. Quo et indicatur priorem fuisse Paulini episcopatum, nec nisi schismate ab eo fac- tum episcopum : quæ et ratio sit cur Occidentales propensiores fuerint in Paulinum, sintque post- modum gravius questi in Flavianum producto schismate Meletii successorem, ut auctor infra Theodosii ann. 15. COMBEFIS. ante Theodosio traditum imperium gesta testatur. (33) Amphitheatrum, quo venationes, et hominum D cap. 2 et 3; Socrates, lib. 5, cap. 2. et seqq. ; 50- (36) Petri Alexandriam reditum, et Lucii ejectio- (37) Ad Gratiani et Valentiniani Junioris impe- (38) Past ἐπισκόπου, suppl. ex Vat. 1, Pal., Peyr., (39) Ex Theodoreti lib. v, cap. 4, qui cuncta

Α ἐπιχωρίως τους Σκύθας λέγεσθαι Τραϊανός ὁ πατρί κιος ἐν τῇ κατ' αυτόν οι ἱστορία φησίν. Δωρόθεος ὁ ἐν ἁγίοις ἐπὶ τοῦ δυσσεβοῦς Οὐάλεντος ἐμαρτύ ρησεν ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ θηρίοις παραδοθεὶς ἐν τῷ Κυνηγείῳ * (35) ὑπὸ 'Αρειανών. Δ.Ε. 371. -- έτος α'. - Ρωμαίων βασιλέως Θεοδοσίου Τούτῳ τῷ ἔτει Γρατιανὸς ὁ βασιλεὺς κοινωνὸν τῆς βασιλείας Θεοδόσιον προεβάλλετο 3, τῷ γένει μὲν Ιβηρα Εσπέριον, εὐγενῆ δέ τινα καὶ θαυμάσιον περὶ τοὺς πολέμους γενόμενον. Οὗτος εὐθὺς τοὺς ἐν Θράκη βαρβάρους κατὰ κράτος ἐνίκησεν, εὐσεβὴ; ὧν καὶ ὀρθόδοξος. Γρατιανὸς δὲ καὶ Ουαλεντινιανός νόμῳ τοὺς ἐν ἐξορίᾳ ἐπισκόπους ἀνεκαλέσαντο, τοὺς δὲ ᾿Αρειανίζοντας ἐδίωξαν, Δαμάσου τοῦ πάππα Ρώμης συμπράττοντος. Τότε καὶ Πέτρος Αλεξαν δρείας (36) ἐπίσκοπος * ὑποστρέψας, καὶ Λούκιον ἀπελάσας, τὸν ἴδιον θρόνον ἀπέλαβεν. Τούτου ἐκ δὲ τελευτήσαντος, Τιμόθεος ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ ἀντ᾽ αὐτοῦ χειροτονεῖται τῆς ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ Εκκλησίας τῶν ὀρθοδόξων ἐπίσκοπος. Ἐν δὲ ᾿Αντιοχείᾳ (37) τῆς Συσ ρίας διχῆ διηρημένων τῶν ὀρθοδόξων μετὰ τὸν [κατὰ τὸν] θεῖον τ8 Ευστάθιον, οἱ μὲν Παυλίνον εἶχον ἐπίσ σκοπον, οἱ δὲ Μελέτιον τὸν ἱερὸν μετὰ τὴν προαγω γήν ο Εύζωνου τοῦ Ἀρειανῶν ἐπισκόπου (58). Οἱ δὲ βασιλεῖς νόμον ἔγραψαν ὑπὲρ τῶν ὀρθοδόξων, καὶ ἐξέπεμψαν διὰ Σάπωρός τινος στρατηγοῦ κατὰ τὴν Ἑψαν, ὃς καταλαβὼν ᾿Αντιόχειαν 30, εὗρεν ἔριδα Παυλίνου τῆς ἐπισκοπῆς ἀντιποιουμένου, καὶ Ἀπολο λιναρίου επιτρέχοντος τῷ θρόνῳ· Μελέτιον δὲ τὸν ἱερὸν ἀμάχως ἡσυχάζοντα· Φλαβιανὸν δὲ οι τότε πρεσβύτερον ὄντα καὶ Παυλίνῳ μὲν δὲ ἀντιταττόμενον, Απολλινάριον, και δὲ καταισχύναντα, καὶ Μελετίῳ τὸν θρόνον ἐκδοῦναι τὸν στρατηγὸν Σίπωρα παρεγ γνώμενον. Καὶ τοῦτον κυρώσας ἀνεχώρησεν. Τότε Διόδωρον τὸν ἐπίσκοπον (39) Ταρσοῦ ὁ μέγας Μελέτιος ἐχειροτόνησεν. Ευσέβιός τε ει ὁ Σαμοσάτων ἐπίσκοπος ἐκ τῆς ἐξορίας ἐπανελθών, πολλοὺς ἐπισ σκόπους ἐχειροτόνησε διαφόροις πόλεσιν. Ελθὼν δὲ καὶ ἐν Δολική χειροτονῆσαι Μάριν οι ἐπίσκοπον, εκ τού Η κατ' αὐτῶν Κυνηγίῳ Α. προεβάλετο ο Γ, προσελάβετο π. εἰ ἐπίσκοπος του δὲ τελευτήσαντος] ὀλίγον δὲ χρόνον ἐπιδιοὺς ἐτελεύτησεν 1. τὰ κατὰ τὸν θεῖον Α, κατὰ τὸν Η προσαγωγήν Α. εἰ 'Αρειανών Α, ᾿Αρειανοῦ επισκόπου ἐν Ἀντι, είᾳ ἐξ αὐτῶν αποσχίσαντες. Αντιόχειαν Α, τὴν ᾿Αντ. εὗρεν Α. Η δε τότε Α. " μεν Α. 80' Απολλιναρίου Δ. ἀποδοῦναι μο τὸν Α. τε Α και Ο Μάριν Μάρην κυνηγεῖον ἐν Ἀντιοχείᾳ ἀπ' αὐτῶν ἀποσχίσαντες· THEOPHANIS. " myde vestivit, et imperatorem renuntiatum ad bel- Jum adversus Gotthos misit. Seythas porro verua- cula ipsorum lingua Gotthos nuncupatos Trajanus Patricius in sua historia asserit. Sanctus autem Dorotheus sub impio Valente Alexandria in circo be- stiis expositus clarum ab Arianis martyrium pertulit. - Romanorum imperatoris Theodosii annus primus. Hoc anno Gratianus imperator Theodosium Ive- rum-Hesperium genere, virum nobilam et bellicis in rebus versatissimum, imperii collegam ascivit. Ille pietate clarus et de recta fide bene sentiens, Barbaros Thraciam devastantes proligavit. Gratianus et Va- lentinianus Damasi papæ Romani consiliis episco- pos exsilio damnatos data lege revocarunt ad sedes sibi proprias, Arianis ab eis omnino depulsis. Tunc temporis Petrus Alexandriam reversus proprium thronum, Lucio, ejreto, recepit. Ee mortuo Thi- motheus ejus frater Alexandrinæ Ecclesiæ et or- thodoxorum episcopus in ejus locum consecratur, Antiochiæ vero, quæ urbs Syriæ est, orthodoxis post divini Eustathii obitumn in duas partes divisis, bi quidem Paulinum 5% agnoscebant episcopum, alii, Euzoio Ariano ad præsulatum erecto, sacrum virum Meletium habuere. Imperatores porro legem orthodoxorum commodo latam per Saporem quem dam orientis ducem miserunt. Hic Antiochiam profectus, Paulini episcopatum jam assecuti, et Apollinarii thronum incursantis dissidium compe- rið, sàcrum etiam Meletium longe a tumultu quie- tum, Florianum autem tunc temporis presbyterum, Paulino quidem adversantem, Apollinarium vero probris et conviciis'onerantem, et Meletio thronum pluribus adhortantem designari. Sapor Flaviani consilium sua sententia confirmans, abscessit. Eo tempore Diodorum Tarsi episcopum magnus Mele- tius ordinavit. Eusebius etiam Samosatensis præsul- postliminio reversus variis urbibus plures assigna- vil episcopos Dolicam vero adveniens Maris in episcopum præficiendi causa, in ipso urbis ingressiu, Deo, quibus ipse novit consiliis, permittente, ab B " A. M. 5871. C VARIÆ LECTIONES. b. • add. ex A. om. b e. vulg. · * post A addit : vulg. om. ante om. add. ex add. ex om. e. add. ex A. Abe, vulg. JAC. GOARI NOTÆ. zomenus, lib. vit, cap. et 5. cum bestiis pugna edebantur hic inter- pretor appiciæ hujusmodi significantiæ auctorita. tes alibi profero. nem Socrates, lib. iv, cap. 30, et Sozomenus, lib. v, cap. 39, ad Valentis tempora referunt. Lucium lacet Ecchellensis, et ejus annos confundit cum Timo- thei, quem Petri successore ordinat, et annos et dies regnasse notat. rium ante ascitum Theodosium, ista, nechon leges. de revocandis in sedes episcopis, conficienda docet Theodoretus, ex quo haec Theophanes, lib. r, qui post prove- ctum ad episcopatum Euzoium Arianum Antiochiæ, se ab eis separaverunt. Quo et indicatur priorem fuisse Paulini episcopatum, nec nisi schismate ab eo fac- tum episcopum : quæ et ratio sit cur Occidentales propensiores fuerint in Paulinum, sintque post- modum gravius questi in Flavianum producto schismate Meletii successorem, ut auctor infra Theodosii ann. 15. COMBEFIS. ante Theodosio traditum imperium gesta testatur. (33) Amphitheatrum, quo venationes, et hominum D cap. 2 et 3; Socrates, lib. 5, cap. 2. et seqq. ; 50- (36) Petri Alexandriam reditum, et Lucii ejectio- (37) Ad Gratiani et Valentiniani Junioris impe- (38) Past ἐπισκόπου, suppl. ex Vat. 1, Pal., Peyr., (39) Ex Theodoreti lib. v, cap. 4, qui cuncta

Α ἐπιχωρίως τους Σκύθας λέγεσθαι Τραϊανός ὁ πατρί κιος ἐν τῇ κατ' αυτόν οι ἱστορία φησίν. Δωρόθεος ὁ ἐν ἁγίοις ἐπὶ τοῦ δυσσεβοῦς Οὐάλεντος ἐμαρτύ ρησεν ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ θηρίοις παραδοθεὶς ἐν τῷ Κυνηγείῳ * (35) ὑπὸ 'Αρειανών. Δ.Ε. 371. -- έτος α'. - Ρωμαίων βασιλέως Θεοδοσίου Τούτῳ τῷ ἔτει Γρατιανὸς ὁ βασιλεὺς κοινωνὸν τῆς βασιλείας Θεοδόσιον προεβάλλετο 3, τῷ γένει μὲν Ιβηρα Εσπέριον, εὐγενῆ δέ τινα καὶ θαυμάσιον περὶ τοὺς πολέμους γενόμενον. Οὗτος εὐθὺς τοὺς ἐν Θράκη βαρβάρους κατὰ κράτος ἐνίκησεν, εὐσεβὴ; ὧν καὶ ὀρθόδοξος. Γρατιανὸς δὲ καὶ Ουαλεντινιανός νόμῳ τοὺς ἐν ἐξορίᾳ ἐπισκόπους ἀνεκαλέσαντο, τοὺς δὲ ᾿Αρειανίζοντας ἐδίωξαν, Δαμάσου τοῦ πάππα Ρώμης συμπράττοντος. Τότε καὶ Πέτρος Αλεξαν δρείας (36) ἐπίσκοπος * ὑποστρέψας, καὶ Λούκιον ἀπελάσας, τὸν ἴδιον θρόνον ἀπέλαβεν. Τούτου ἐκ δὲ τελευτήσαντος, Τιμόθεος ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ ἀντ᾽ αὐτοῦ χειροτονεῖται τῆς ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ Εκκλησίας τῶν ὀρθοδόξων ἐπίσκοπος. Ἐν δὲ ᾿Αντιοχείᾳ (37) τῆς Συσ ρίας διχῆ διηρημένων τῶν ὀρθοδόξων μετὰ τὸν [κατὰ τὸν] θεῖον τ8 Ευστάθιον, οἱ μὲν Παυλίνον εἶχον ἐπίσ σκοπον, οἱ δὲ Μελέτιον τὸν ἱερὸν μετὰ τὴν προαγω γήν ο Εύζωνου τοῦ Ἀρειανῶν ἐπισκόπου (58). Οἱ δὲ βασιλεῖς νόμον ἔγραψαν ὑπὲρ τῶν ὀρθοδόξων, καὶ ἐξέπεμψαν διὰ Σάπωρός τινος στρατηγοῦ κατὰ τὴν Ἑψαν, ὃς καταλαβὼν ᾿Αντιόχειαν 30, εὗρεν ἔριδα Παυλίνου τῆς ἐπισκοπῆς ἀντιποιουμένου, καὶ Ἀπολο λιναρίου επιτρέχοντος τῷ θρόνῳ· Μελέτιον δὲ τὸν ἱερὸν ἀμάχως ἡσυχάζοντα· Φλαβιανὸν δὲ οι τότε πρεσβύτερον ὄντα καὶ Παυλίνῳ μὲν δὲ ἀντιταττόμενον, Απολλινάριον, και δὲ καταισχύναντα, καὶ Μελετίῳ τὸν θρόνον ἐκδοῦναι τὸν στρατηγὸν Σίπωρα παρεγ γνώμενον. Καὶ τοῦτον κυρώσας ἀνεχώρησεν. Τότε Διόδωρον τὸν ἐπίσκοπον (39) Ταρσοῦ ὁ μέγας Μελέτιος ἐχειροτόνησεν. Ευσέβιός τε ει ὁ Σαμοσάτων ἐπίσκοπος ἐκ τῆς ἐξορίας ἐπανελθών, πολλοὺς ἐπισ σκόπους ἐχειροτόνησε διαφόροις πόλεσιν. Ελθὼν δὲ καὶ ἐν Δολική χειροτονῆσαι Μάριν οι ἐπίσκοπον, εκ τού Η κατ' αὐτῶν Κυνηγίῳ Α. προεβάλετο ο Γ, προσελάβετο π. εἰ ἐπίσκοπος του δὲ τελευτήσαντος] ὀλίγον δὲ χρόνον ἐπιδιοὺς ἐτελεύτησεν 1. τὰ κατὰ τὸν θεῖον Α, κατὰ τὸν Η προσαγωγήν Α. εἰ 'Αρειανών Α, ᾿Αρειανοῦ επισκόπου ἐν Ἀντι, είᾳ ἐξ αὐτῶν αποσχίσαντες. Αντιόχειαν Α, τὴν ᾿Αντ. εὗρεν Α. Η δε τότε Α. " μεν Α. 80' Απολλιναρίου Δ. ἀποδοῦναι μο τὸν Α. τε Α και Ο Μάριν Μάρην κυνηγεῖον ἐν Ἀντιοχείᾳ ἀπ' αὐτῶν ἀποσχίσαντες· THEOPHANIS. " myde vestivit, et imperatorem renuntiatum ad bel- Jum adversus Gotthos misit. Seythas porro verua- cula ipsorum lingua Gotthos nuncupatos Trajanus Patricius in sua historia asserit. Sanctus autem Dorotheus sub impio Valente Alexandria in circo be- stiis expositus clarum ab Arianis martyrium pertulit. - Romanorum imperatoris Theodosii annus primus. Hoc anno Gratianus imperator Theodosium Ive- rum-Hesperium genere, virum nobilam et bellicis in rebus versatissimum, imperii collegam ascivit. Ille pietate clarus et de recta fide bene sentiens, Barbaros Thraciam devastantes proligavit. Gratianus et Va- lentinianus Damasi papæ Romani consiliis episco- pos exsilio damnatos data lege revocarunt ad sedes sibi proprias, Arianis ab eis omnino depulsis. Tunc temporis Petrus Alexandriam reversus proprium thronum, Lucio, ejreto, recepit. Ee mortuo Thi- motheus ejus frater Alexandrinæ Ecclesiæ et or- thodoxorum episcopus in ejus locum consecratur, Antiochiæ vero, quæ urbs Syriæ est, orthodoxis post divini Eustathii obitumn in duas partes divisis, bi quidem Paulinum 5% agnoscebant episcopum, alii, Euzoio Ariano ad præsulatum erecto, sacrum virum Meletium habuere. Imperatores porro legem orthodoxorum commodo latam per Saporem quem dam orientis ducem miserunt. Hic Antiochiam profectus, Paulini episcopatum jam assecuti, et Apollinarii thronum incursantis dissidium compe- rið, sàcrum etiam Meletium longe a tumultu quie- tum, Florianum autem tunc temporis presbyterum, Paulino quidem adversantem, Apollinarium vero probris et conviciis'onerantem, et Meletio thronum pluribus adhortantem designari. Sapor Flaviani consilium sua sententia confirmans, abscessit. Eo tempore Diodorum Tarsi episcopum magnus Mele- tius ordinavit. Eusebius etiam Samosatensis præsul- postliminio reversus variis urbibus plures assigna- vil episcopos Dolicam vero adveniens Maris in episcopum præficiendi causa, in ipso urbis ingressiu, Deo, quibus ipse novit consiliis, permittente, ab B " A. M. 5871. C VARIÆ LECTIONES. b. • add. ex A. om. b e. vulg. · * post A addit : vulg. om. ante om. add. ex add. ex om. e. add. ex A. Abe, vulg. JAC. GOARI NOTÆ. zomenus, lib. vit, cap. et 5. cum bestiis pugna edebantur hic inter- pretor appiciæ hujusmodi significantiæ auctorita. tes alibi profero. nem Socrates, lib. iv, cap. 30, et Sozomenus, lib. v, cap. 39, ad Valentis tempora referunt. Lucium lacet Ecchellensis, et ejus annos confundit cum Timo- thei, quem Petri successore ordinat, et annos et dies regnasse notat. rium ante ascitum Theodosium, ista, nechon leges. de revocandis in sedes episcopis, conficienda docet Theodoretus, ex quo haec Theophanes, lib. r, qui post prove- ctum ad episcopatum Euzoium Arianum Antiochiæ, se ab eis separaverunt. Quo et indicatur priorem fuisse Paulini episcopatum, nec nisi schismate ab eo fac- tum episcopum : quæ et ratio sit cur Occidentales propensiores fuerint in Paulinum, sintque post- modum gravius questi in Flavianum producto schismate Meletii successorem, ut auctor infra Theodosii ann. 15. COMBEFIS. ante Theodosio traditum imperium gesta testatur. (33) Amphitheatrum, quo venationes, et hominum D cap. 2 et 3; Socrates, lib. 5, cap. 2. et seqq. ; 50- (36) Petri Alexandriam reditum, et Lucii ejectio- (37) Ad Gratiani et Valentiniani Junioris impe- (38) Past ἐπισκόπου, suppl. ex Vat. 1, Pal., Peyr., (39) Ex Theodoreti lib. v, cap. 4, qui cuncta

Α ἐπιχωρίως τους Σκύθας λέγεσθαι Τραϊανός ὁ πατρί κιος ἐν τῇ κατ' αυτόν οι ἱστορία φησίν. Δωρόθεος ὁ ἐν ἁγίοις ἐπὶ τοῦ δυσσεβοῦς Οὐάλεντος ἐμαρτύ ρησεν ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ θηρίοις παραδοθεὶς ἐν τῷ Κυνηγείῳ * (35) ὑπὸ 'Αρειανών. Δ.Ε. 371. -- έτος α'. - Ρωμαίων βασιλέως Θεοδοσίου Τούτῳ τῷ ἔτει Γρατιανὸς ὁ βασιλεὺς κοινωνὸν τῆς βασιλείας Θεοδόσιον προεβάλλετο 3, τῷ γένει μὲν Ιβηρα Εσπέριον, εὐγενῆ δέ τινα καὶ θαυμάσιον περὶ τοὺς πολέμους γενόμενον. Οὗτος εὐθὺς τοὺς ἐν Θράκη βαρβάρους κατὰ κράτος ἐνίκησεν, εὐσεβὴ; ὧν καὶ ὀρθόδοξος. Γρατιανὸς δὲ καὶ Ουαλεντινιανός νόμῳ τοὺς ἐν ἐξορίᾳ ἐπισκόπους ἀνεκαλέσαντο, τοὺς δὲ ᾿Αρειανίζοντας ἐδίωξαν, Δαμάσου τοῦ πάππα Ρώμης συμπράττοντος. Τότε καὶ Πέτρος Αλεξαν δρείας (36) ἐπίσκοπος * ὑποστρέψας, καὶ Λούκιον ἀπελάσας, τὸν ἴδιον θρόνον ἀπέλαβεν. Τούτου ἐκ δὲ τελευτήσαντος, Τιμόθεος ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ ἀντ᾽ αὐτοῦ χειροτονεῖται τῆς ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ Εκκλησίας τῶν ὀρθοδόξων ἐπίσκοπος. Ἐν δὲ ᾿Αντιοχείᾳ (37) τῆς Συσ ρίας διχῆ διηρημένων τῶν ὀρθοδόξων μετὰ τὸν [κατὰ τὸν] θεῖον τ8 Ευστάθιον, οἱ μὲν Παυλίνον εἶχον ἐπίσ σκοπον, οἱ δὲ Μελέτιον τὸν ἱερὸν μετὰ τὴν προαγω γήν ο Εύζωνου τοῦ Ἀρειανῶν ἐπισκόπου (58). Οἱ δὲ βασιλεῖς νόμον ἔγραψαν ὑπὲρ τῶν ὀρθοδόξων, καὶ ἐξέπεμψαν διὰ Σάπωρός τινος στρατηγοῦ κατὰ τὴν Ἑψαν, ὃς καταλαβὼν ᾿Αντιόχειαν 30, εὗρεν ἔριδα Παυλίνου τῆς ἐπισκοπῆς ἀντιποιουμένου, καὶ Ἀπολο λιναρίου επιτρέχοντος τῷ θρόνῳ· Μελέτιον δὲ τὸν ἱερὸν ἀμάχως ἡσυχάζοντα· Φλαβιανὸν δὲ οι τότε πρεσβύτερον ὄντα καὶ Παυλίνῳ μὲν δὲ ἀντιταττόμενον, Απολλινάριον, και δὲ καταισχύναντα, καὶ Μελετίῳ τὸν θρόνον ἐκδοῦναι τὸν στρατηγὸν Σίπωρα παρεγ γνώμενον. Καὶ τοῦτον κυρώσας ἀνεχώρησεν. Τότε Διόδωρον τὸν ἐπίσκοπον (39) Ταρσοῦ ὁ μέγας Μελέτιος ἐχειροτόνησεν. Ευσέβιός τε ει ὁ Σαμοσάτων ἐπίσκοπος ἐκ τῆς ἐξορίας ἐπανελθών, πολλοὺς ἐπισ σκόπους ἐχειροτόνησε διαφόροις πόλεσιν. Ελθὼν δὲ καὶ ἐν Δολική χειροτονῆσαι Μάριν οι ἐπίσκοπον, εκ τού Η κατ' αὐτῶν Κυνηγίῳ Α. προεβάλετο ο Γ, προσελάβετο π. εἰ ἐπίσκοπος του δὲ τελευτήσαντος] ὀλίγον δὲ χρόνον ἐπιδιοὺς ἐτελεύτησεν 1. τὰ κατὰ τὸν θεῖον Α, κατὰ τὸν Η προσαγωγήν Α. εἰ 'Αρειανών Α, ᾿Αρειανοῦ επισκόπου ἐν Ἀντι, είᾳ ἐξ αὐτῶν αποσχίσαντες. Αντιόχειαν Α, τὴν ᾿Αντ. εὗρεν Α. Η δε τότε Α. " μεν Α. 80' Απολλιναρίου Δ. ἀποδοῦναι μο τὸν Α. τε Α και Ο Μάριν Μάρην κυνηγεῖον ἐν Ἀντιοχείᾳ ἀπ' αὐτῶν ἀποσχίσαντες· THEOPHANIS. " myde vestivit, et imperatorem renuntiatum ad bel- Jum adversus Gotthos misit. Seythas porro verua- cula ipsorum lingua Gotthos nuncupatos Trajanus Patricius in sua historia asserit. Sanctus autem Dorotheus sub impio Valente Alexandria in circo be- stiis expositus clarum ab Arianis martyrium pertulit. - Romanorum imperatoris Theodosii annus primus. Hoc anno Gratianus imperator Theodosium Ive- rum-Hesperium genere, virum nobilam et bellicis in rebus versatissimum, imperii collegam ascivit. Ille pietate clarus et de recta fide bene sentiens, Barbaros Thraciam devastantes proligavit. Gratianus et Va- lentinianus Damasi papæ Romani consiliis episco- pos exsilio damnatos data lege revocarunt ad sedes sibi proprias, Arianis ab eis omnino depulsis. Tunc temporis Petrus Alexandriam reversus proprium thronum, Lucio, ejreto, recepit. Ee mortuo Thi- motheus ejus frater Alexandrinæ Ecclesiæ et or- thodoxorum episcopus in ejus locum consecratur, Antiochiæ vero, quæ urbs Syriæ est, orthodoxis post divini Eustathii obitumn in duas partes divisis, bi quidem Paulinum 5% agnoscebant episcopum, alii, Euzoio Ariano ad præsulatum erecto, sacrum virum Meletium habuere. Imperatores porro legem orthodoxorum commodo latam per Saporem quem dam orientis ducem miserunt. Hic Antiochiam profectus, Paulini episcopatum jam assecuti, et Apollinarii thronum incursantis dissidium compe- rið, sàcrum etiam Meletium longe a tumultu quie- tum, Florianum autem tunc temporis presbyterum, Paulino quidem adversantem, Apollinarium vero probris et conviciis'onerantem, et Meletio thronum pluribus adhortantem designari. Sapor Flaviani consilium sua sententia confirmans, abscessit. Eo tempore Diodorum Tarsi episcopum magnus Mele- tius ordinavit. Eusebius etiam Samosatensis præsul- postliminio reversus variis urbibus plures assigna- vil episcopos Dolicam vero adveniens Maris in episcopum præficiendi causa, in ipso urbis ingressiu, Deo, quibus ipse novit consiliis, permittente, ab B " A. M. 5871. C VARIÆ LECTIONES. b. • add. ex A. om. b e. vulg. · * post A addit : vulg. om. ante om. add. ex add. ex om. e. add. ex A. Abe, vulg. JAC. GOARI NOTÆ. zomenus, lib. vit, cap. et 5. cum bestiis pugna edebantur hic inter- pretor appiciæ hujusmodi significantiæ auctorita. tes alibi profero. nem Socrates, lib. iv, cap. 30, et Sozomenus, lib. v, cap. 39, ad Valentis tempora referunt. Lucium lacet Ecchellensis, et ejus annos confundit cum Timo- thei, quem Petri successore ordinat, et annos et dies regnasse notat. rium ante ascitum Theodosium, ista, nechon leges. de revocandis in sedes episcopis, conficienda docet Theodoretus, ex quo haec Theophanes, lib. r, qui post prove- ctum ad episcopatum Euzoium Arianum Antiochiæ, se ab eis separaverunt. Quo et indicatur priorem fuisse Paulini episcopatum, nec nisi schismate ab eo fac- tum episcopum : quæ et ratio sit cur Occidentales propensiores fuerint in Paulinum, sintque post- modum gravius questi in Flavianum producto schismate Meletii successorem, ut auctor infra Theodosii ann. 15. COMBEFIS. ante Theodosio traditum imperium gesta testatur. (33) Amphitheatrum, quo venationes, et hominum D cap. 2 et 3; Socrates, lib. 5, cap. 2. et seqq. ; 50- (36) Petri Alexandriam reditum, et Lucii ejectio- (37) Ad Gratiani et Valentiniani Junioris impe- (38) Past ἐπισκόπου, suppl. ex Vat. 1, Pal., Peyr., (39) Ex Theodoreti lib. v, cap. 4, qui cuncta

προσέθηκεν δὲ οι τῷ συμβόλῳ καὶ τὴν θεολογίαν τοῦ Πνεύματος. Εξέθετο δὲ καὶ κανόνας ἐν οἷς τῷ θρόνῳ της ο Κωνσταντινουπόλεως τὰ πρεσβεία νέας Ρώ μῆς ἀπένειμεν. Τότε Γρηγόριος ὁ Νύσσης καὶ Πε λάγιο; Λαοδικείας, Ευλόγιός τε Εδέσσης και Αμφι- λόχιος Ικονίου ἐν ταύτῃ διέλαμπον, σὺν τῷ μεγάλῳ Γρηγορίῳ καὶ τοῖς προῤῥηθείσιν. Η δὲ ἁγία σύνοδος ᾿Αμειόν τε καὶ Εὐσέβιον τὸν Νικομηδείας, Εὐζώτον τε καὶ ᾿Ακάκιον, Θέογνιν καὶ Εὐφρόνιον καὶ τοὺς λαποὺς ἀνεθεμάτισεν· πρὸς τούτοις δὲ καὶ Μακε Κόντον οι τὸν Πνευματομάχου και το Εὐδόξιόν τε καὶ Αέτιον καὶ Εὐνόμιον ἀπεκήρυξεν. Μελέτιος δὲ ὁ μέγας μετὰ τὸ πληρωθῆναι τὴν σύνοδον ἐν Κωνσταν τινουπόλει ἐν εἰρήνῃ ἐκοιμήθη. Τὸ δὲ ἱερὸν αὐτοῦ σώμα διεκομίσθη εἰς Ἀντιόχειαν, καὶ ἐτέθη πλησίον τῆς θήκης τοῦ ἁγίου μάρτυρος Βαβύλα. Έχειρο- Β τονήθη δὲ Φλαβιανός Αντιοχείας ἐπίσκοπος, ζῶντος καὶ Παυλίνου, καίπερ όρκων δεδομένων, ὅτι οὐ κατα- δέξεται τι ἐπισκόπου χειροτονίαν Φλαβιανός. Πάλιν οὖν ταραχὴ τὴν Ἐκκλησίαν Αντιοχείας εἶχεν· τῶν μὲν Παυλίνῳ, τῶν δὲ Φλαβιανῷ ὑπεικόντων. Τότε καὶ Παύλου (47) τοῦ ὁμολογητοῦ τὸ σῶμα ὁ βασιλεὺς εἰς Κωνσταντινούπολιν εἰσήγαγεν, καὶ ἀπέθετο εἰς τὴν ἐκκλησίαν τ, ἣν ᾠκοδόμησε Μακεδόνιος ἐπίδου- λεύων Παύλῳ. Δ. Μ. 5877. - Κωνσταντινουπόλεως ἐπισκόπου Νεκταρίου έτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει Θεοδόσιος ὁ Αύγουστος Ονώριον υἱὸν αὐτοῦ γεννηθέντα (48) ἐκ Πλακίλλης τῆς εὐσε δεστάτης επιφανέστατον το καὶ ὑπατον ἀνέδειξεν. Εὐτρεπίσθη δὲ πολεμεῖν (19) τῷ τυράννῳ Μαξίμῳ ". Καὶ πολεμοῦντος πρὸς αὐτὸν ἐπὶ τὰ ἑσπέρια μέρη, φήμης το δὲ ψευδοῦς ἐξελθούσης ότι νενίκηκε Μάξι- μος, οι Αρειανοὶ ἀνασυρθέντες τὴν οἰκίαν Νεκτα ρίου ἐνέπρησαν τοῦ ἐπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως. Τούτῳ τῷ ἔτει εν Αντιοχεία ἐπεκτίσθη ἐν τῇ Ταυριανῇ λεγομένη πύλη προσθήκη εἰς πλάτος τῆς γεφύρας καὶ ἐπεστεγάσθη· ἐκτίσθη δὲ καὶ μικρα βασιλικὴ ἐν τῇ παλαιᾷ πλησίον τῆς μεγάλης. Ἐν δὲ Παλαιστίνη Ἐμμαούς κώμη παιδίον ἐγεννήθη τέλειον ἀπὸ τοῦ ἀμφαλοῦ, καὶ ἄνω διῃρη μένον, δ εἶχαν δύο στήθη, δύο κεφαλὰς, καὶ ἐκά- στων το τὰς αἰσθήσεις ἔχον. Τὸ ἐν ἤσθις " καὶ ἔπινε, - καὶ τὸ ἕτερον οὐκ ἤσθιον· τὸ ἓν ἐκάθευδε, καὶ τὸ κ τῆς Α. σε δὲ τὸν Μακ. Α. το καὶ Ειδ. Α. Οι καταδέξεται καταδέξηται τε ἐν τῇ ἐκκλησία ἐπιφανέστατα Υπατον Α. 、 Μαξίμφ πω. 8. το φήμης δὲ ψευδούς ἐξελθούσης Α, φήμης ψευδούς ἕκαστον Α. ήσθιε Α, Εθιε επιφανέστατον, ἐπιφανέντα, CHRONOGRAPHIA. symbolo apposuit. Promulgavit etiam canones, qui- bus Cpolitanæ sedi novæ Romæ privilegia concessit. Tune Gregorius Nysse et Pelagius l.aodiceae, Ludlo- gius quoque Edessæ et Amphilochius Icouii, cuna magno Gregorio et aliis memoratis ea in synodo forebant. Sancta vero synodus Arium et Eusebium Nicomediensem, Euzoium pariter et Acacium, To- guim et Euphronium, et reliquos anathemate dam- navit et præter eos Macedonium, qui Spiritum sanctum impugnabat, Eudoxiumque et Aetium et Eunomium abdicavit. Magnus autem Meletius, ab- seluța synodo, Cpoli in pace quievit. Sacrum ejus corpus Antiochiam deportatum ad loculum sancti martyris Babylæ reconditum fuit Caterum, Paulino adhuc inter vivos superstite, Flavianus Antiochim A stabilivit, sanctamque de Spiritu sancto doctrinam B C A. M. 5878. ordinatus est episcopus, quamvis promotionem nul- latenus admissurum, vel dato juramento antea pro- fessus fuisset. Exinde igitur renovati tumultus An- tiochenam Ecclesiam divexabant, his quidenı Paulino, aliis Flaviano obsequentibus. Tunc etiam Pauli confessoris corpus Cpolim induxit imperator, et in ecclesia, quam Macedonius Paulo structis in- sidiis aedificaverat, deposuit. A. C. 377. — Cpolis episcopi Nectaril annus pri- M118. - Hoc anno Theodosias Augustus filium Honorium e Placilla susceptum illustrisssimum atque una consulem designavit. Bellum ctiam in Maximum tyrannum paravit: qui cum in partibus Occiden- tis adversùs eum præliaretur, falso rumore sparso, Maximum victorem evasisse, Ariani manifesto fu- rore rapti Nectarii Cpolis episcopi ædes incen- derunt. - Hoc anno Antiochiæ in porta, quæ A. C. 378. đicitur Tauriana, appendix ædiflenta est ad pontis latitadiuen, tectoque operta : item parva basilica in veteri prope majorem exstructa. In Palæstina vero pago Emmaus infans natus est ab umbilico deorsum unus et integer, sursum autem in duas species separatas divisus: adeo ut duo pectora, geminum caput, et utriusque completos sensus ha- D beret. Unus comedebat et bibebat, alter cibum re- VARIE LECTIONES. * & ante tip et xal ante thy add. ex A. om. ante add. ex A et alii, νulg. a c vulg. ' vulg. utroque locu. JAC. GOARI NOTÆ. coss. natum Prosperi, Idatii et Alexandrinum chro- nica demonstrant, quibus accedit Socrates lib. v, cap. 12. lidem deinde Arcadii et Bautonis consula- tuin anno sequente ordinant, ac tandem Honorii et Enodii faces elevant. Isti igitur anno Theodosii oc- lavo dignitatem adierunt: quare Theophanes anno citius Theodosii septimo eam memoral. His aulem verbis et litteris in fastos consulatum hunc Prosper retulit: Honorio N. P. et Euudio coss. Eas vero litteras N. P. nobilissimum puerum designare ex in- PATROL, GR. CVIII. script. veteribus notis, et codice Theodos. certo et erudite declarat Pontacus, quam vocem auctor hie scribit et ad annum Joviani unicum ubi nos nobilissimum referre dein de- dimnus. mum expeditionem suggerit Socrates lib. v. cap. 12, eo nempe, qui Arcadii et Bautonis consulatum excepit, Theodosii octavus. Reliqua hic memorata sequius rejicienda habentur cap. 13, Sozomeni lib. vu, cap. 14. (47) Sozomenus, lib. vy, cap. 10. (48) Anno Theodosii sexto Ricimere et Clearcho (49) Etiam ammo sequente preparatam in Maxi-

προσέθηκεν δὲ οι τῷ συμβόλῳ καὶ τὴν θεολογίαν τοῦ Πνεύματος. Εξέθετο δὲ καὶ κανόνας ἐν οἷς τῷ θρόνῳ της ο Κωνσταντινουπόλεως τὰ πρεσβεία νέας Ρώ μῆς ἀπένειμεν. Τότε Γρηγόριος ὁ Νύσσης καὶ Πε λάγιο; Λαοδικείας, Ευλόγιός τε Εδέσσης και Αμφι- λόχιος Ικονίου ἐν ταύτῃ διέλαμπον, σὺν τῷ μεγάλῳ Γρηγορίῳ καὶ τοῖς προῤῥηθείσιν. Η δὲ ἁγία σύνοδος ᾿Αμειόν τε καὶ Εὐσέβιον τὸν Νικομηδείας, Εὐζώτον τε καὶ ᾿Ακάκιον, Θέογνιν καὶ Εὐφρόνιον καὶ τοὺς λαποὺς ἀνεθεμάτισεν· πρὸς τούτοις δὲ καὶ Μακε Κόντον οι τὸν Πνευματομάχου και το Εὐδόξιόν τε καὶ Αέτιον καὶ Εὐνόμιον ἀπεκήρυξεν. Μελέτιος δὲ ὁ μέγας μετὰ τὸ πληρωθῆναι τὴν σύνοδον ἐν Κωνσταν τινουπόλει ἐν εἰρήνῃ ἐκοιμήθη. Τὸ δὲ ἱερὸν αὐτοῦ σώμα διεκομίσθη εἰς Ἀντιόχειαν, καὶ ἐτέθη πλησίον τῆς θήκης τοῦ ἁγίου μάρτυρος Βαβύλα. Έχειρο- Β τονήθη δὲ Φλαβιανός Αντιοχείας ἐπίσκοπος, ζῶντος καὶ Παυλίνου, καίπερ όρκων δεδομένων, ὅτι οὐ κατα- δέξεται τι ἐπισκόπου χειροτονίαν Φλαβιανός. Πάλιν οὖν ταραχὴ τὴν Ἐκκλησίαν Αντιοχείας εἶχεν· τῶν μὲν Παυλίνῳ, τῶν δὲ Φλαβιανῷ ὑπεικόντων. Τότε καὶ Παύλου (47) τοῦ ὁμολογητοῦ τὸ σῶμα ὁ βασιλεὺς εἰς Κωνσταντινούπολιν εἰσήγαγεν, καὶ ἀπέθετο εἰς τὴν ἐκκλησίαν τ, ἣν ᾠκοδόμησε Μακεδόνιος ἐπίδου- λεύων Παύλῳ. Δ. Μ. 5877. - Κωνσταντινουπόλεως ἐπισκόπου Νεκταρίου έτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει Θεοδόσιος ὁ Αύγουστος Ονώριον υἱὸν αὐτοῦ γεννηθέντα (48) ἐκ Πλακίλλης τῆς εὐσε δεστάτης επιφανέστατον το καὶ ὑπατον ἀνέδειξεν. Εὐτρεπίσθη δὲ πολεμεῖν (19) τῷ τυράννῳ Μαξίμῳ ". Καὶ πολεμοῦντος πρὸς αὐτὸν ἐπὶ τὰ ἑσπέρια μέρη, φήμης το δὲ ψευδοῦς ἐξελθούσης ότι νενίκηκε Μάξι- μος, οι Αρειανοὶ ἀνασυρθέντες τὴν οἰκίαν Νεκτα ρίου ἐνέπρησαν τοῦ ἐπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως. Τούτῳ τῷ ἔτει εν Αντιοχεία ἐπεκτίσθη ἐν τῇ Ταυριανῇ λεγομένη πύλη προσθήκη εἰς πλάτος τῆς γεφύρας καὶ ἐπεστεγάσθη· ἐκτίσθη δὲ καὶ μικρα βασιλικὴ ἐν τῇ παλαιᾷ πλησίον τῆς μεγάλης. Ἐν δὲ Παλαιστίνη Ἐμμαούς κώμη παιδίον ἐγεννήθη τέλειον ἀπὸ τοῦ ἀμφαλοῦ, καὶ ἄνω διῃρη μένον, δ εἶχαν δύο στήθη, δύο κεφαλὰς, καὶ ἐκά- στων το τὰς αἰσθήσεις ἔχον. Τὸ ἐν ἤσθις " καὶ ἔπινε, - καὶ τὸ ἕτερον οὐκ ἤσθιον· τὸ ἓν ἐκάθευδε, καὶ τὸ κ τῆς Α. σε δὲ τὸν Μακ. Α. το καὶ Ειδ. Α. Οι καταδέξεται καταδέξηται τε ἐν τῇ ἐκκλησία ἐπιφανέστατα Υπατον Α. 、 Μαξίμφ πω. 8. το φήμης δὲ ψευδούς ἐξελθούσης Α, φήμης ψευδούς ἕκαστον Α. ήσθιε Α, Εθιε επιφανέστατον, ἐπιφανέντα, CHRONOGRAPHIA. symbolo apposuit. Promulgavit etiam canones, qui- bus Cpolitanæ sedi novæ Romæ privilegia concessit. Tune Gregorius Nysse et Pelagius l.aodiceae, Ludlo- gius quoque Edessæ et Amphilochius Icouii, cuna magno Gregorio et aliis memoratis ea in synodo forebant. Sancta vero synodus Arium et Eusebium Nicomediensem, Euzoium pariter et Acacium, To- guim et Euphronium, et reliquos anathemate dam- navit et præter eos Macedonium, qui Spiritum sanctum impugnabat, Eudoxiumque et Aetium et Eunomium abdicavit. Magnus autem Meletius, ab- seluța synodo, Cpoli in pace quievit. Sacrum ejus corpus Antiochiam deportatum ad loculum sancti martyris Babylæ reconditum fuit Caterum, Paulino adhuc inter vivos superstite, Flavianus Antiochim A stabilivit, sanctamque de Spiritu sancto doctrinam B C A. M. 5878. ordinatus est episcopus, quamvis promotionem nul- latenus admissurum, vel dato juramento antea pro- fessus fuisset. Exinde igitur renovati tumultus An- tiochenam Ecclesiam divexabant, his quidenı Paulino, aliis Flaviano obsequentibus. Tunc etiam Pauli confessoris corpus Cpolim induxit imperator, et in ecclesia, quam Macedonius Paulo structis in- sidiis aedificaverat, deposuit. A. C. 377. — Cpolis episcopi Nectaril annus pri- M118. - Hoc anno Theodosias Augustus filium Honorium e Placilla susceptum illustrisssimum atque una consulem designavit. Bellum ctiam in Maximum tyrannum paravit: qui cum in partibus Occiden- tis adversùs eum præliaretur, falso rumore sparso, Maximum victorem evasisse, Ariani manifesto fu- rore rapti Nectarii Cpolis episcopi ædes incen- derunt. - Hoc anno Antiochiæ in porta, quæ A. C. 378. đicitur Tauriana, appendix ædiflenta est ad pontis latitadiuen, tectoque operta : item parva basilica in veteri prope majorem exstructa. In Palæstina vero pago Emmaus infans natus est ab umbilico deorsum unus et integer, sursum autem in duas species separatas divisus: adeo ut duo pectora, geminum caput, et utriusque completos sensus ha- D beret. Unus comedebat et bibebat, alter cibum re- VARIE LECTIONES. * & ante tip et xal ante thy add. ex A. om. ante add. ex A et alii, νulg. a c vulg. ' vulg. utroque locu. JAC. GOARI NOTÆ. coss. natum Prosperi, Idatii et Alexandrinum chro- nica demonstrant, quibus accedit Socrates lib. v, cap. 12. lidem deinde Arcadii et Bautonis consula- tuin anno sequente ordinant, ac tandem Honorii et Enodii faces elevant. Isti igitur anno Theodosii oc- lavo dignitatem adierunt: quare Theophanes anno citius Theodosii septimo eam memoral. His aulem verbis et litteris in fastos consulatum hunc Prosper retulit: Honorio N. P. et Euudio coss. Eas vero litteras N. P. nobilissimum puerum designare ex in- PATROL, GR. CVIII. script. veteribus notis, et codice Theodos. certo et erudite declarat Pontacus, quam vocem auctor hie scribit et ad annum Joviani unicum ubi nos nobilissimum referre dein de- dimnus. mum expeditionem suggerit Socrates lib. v. cap. 12, eo nempe, qui Arcadii et Bautonis consulatum excepit, Theodosii octavus. Reliqua hic memorata sequius rejicienda habentur cap. 13, Sozomeni lib. vu, cap. 14. (47) Sozomenus, lib. vy, cap. 10. (48) Anno Theodosii sexto Ricimere et Clearcho (49) Etiam ammo sequente preparatam in Maxi-

προσέθηκεν δὲ οι τῷ συμβόλῳ καὶ τὴν θεολογίαν τοῦ Πνεύματος. Εξέθετο δὲ καὶ κανόνας ἐν οἷς τῷ θρόνῳ της ο Κωνσταντινουπόλεως τὰ πρεσβεία νέας Ρώ μῆς ἀπένειμεν. Τότε Γρηγόριος ὁ Νύσσης καὶ Πε λάγιο; Λαοδικείας, Ευλόγιός τε Εδέσσης και Αμφι- λόχιος Ικονίου ἐν ταύτῃ διέλαμπον, σὺν τῷ μεγάλῳ Γρηγορίῳ καὶ τοῖς προῤῥηθείσιν. Η δὲ ἁγία σύνοδος ᾿Αμειόν τε καὶ Εὐσέβιον τὸν Νικομηδείας, Εὐζώτον τε καὶ ᾿Ακάκιον, Θέογνιν καὶ Εὐφρόνιον καὶ τοὺς λαποὺς ἀνεθεμάτισεν· πρὸς τούτοις δὲ καὶ Μακε Κόντον οι τὸν Πνευματομάχου και το Εὐδόξιόν τε καὶ Αέτιον καὶ Εὐνόμιον ἀπεκήρυξεν. Μελέτιος δὲ ὁ μέγας μετὰ τὸ πληρωθῆναι τὴν σύνοδον ἐν Κωνσταν τινουπόλει ἐν εἰρήνῃ ἐκοιμήθη. Τὸ δὲ ἱερὸν αὐτοῦ σώμα διεκομίσθη εἰς Ἀντιόχειαν, καὶ ἐτέθη πλησίον τῆς θήκης τοῦ ἁγίου μάρτυρος Βαβύλα. Έχειρο- Β τονήθη δὲ Φλαβιανός Αντιοχείας ἐπίσκοπος, ζῶντος καὶ Παυλίνου, καίπερ όρκων δεδομένων, ὅτι οὐ κατα- δέξεται τι ἐπισκόπου χειροτονίαν Φλαβιανός. Πάλιν οὖν ταραχὴ τὴν Ἐκκλησίαν Αντιοχείας εἶχεν· τῶν μὲν Παυλίνῳ, τῶν δὲ Φλαβιανῷ ὑπεικόντων. Τότε καὶ Παύλου (47) τοῦ ὁμολογητοῦ τὸ σῶμα ὁ βασιλεὺς εἰς Κωνσταντινούπολιν εἰσήγαγεν, καὶ ἀπέθετο εἰς τὴν ἐκκλησίαν τ, ἣν ᾠκοδόμησε Μακεδόνιος ἐπίδου- λεύων Παύλῳ. Δ. Μ. 5877. - Κωνσταντινουπόλεως ἐπισκόπου Νεκταρίου έτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει Θεοδόσιος ὁ Αύγουστος Ονώριον υἱὸν αὐτοῦ γεννηθέντα (48) ἐκ Πλακίλλης τῆς εὐσε δεστάτης επιφανέστατον το καὶ ὑπατον ἀνέδειξεν. Εὐτρεπίσθη δὲ πολεμεῖν (19) τῷ τυράννῳ Μαξίμῳ ". Καὶ πολεμοῦντος πρὸς αὐτὸν ἐπὶ τὰ ἑσπέρια μέρη, φήμης το δὲ ψευδοῦς ἐξελθούσης ότι νενίκηκε Μάξι- μος, οι Αρειανοὶ ἀνασυρθέντες τὴν οἰκίαν Νεκτα ρίου ἐνέπρησαν τοῦ ἐπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως. Τούτῳ τῷ ἔτει εν Αντιοχεία ἐπεκτίσθη ἐν τῇ Ταυριανῇ λεγομένη πύλη προσθήκη εἰς πλάτος τῆς γεφύρας καὶ ἐπεστεγάσθη· ἐκτίσθη δὲ καὶ μικρα βασιλικὴ ἐν τῇ παλαιᾷ πλησίον τῆς μεγάλης. Ἐν δὲ Παλαιστίνη Ἐμμαούς κώμη παιδίον ἐγεννήθη τέλειον ἀπὸ τοῦ ἀμφαλοῦ, καὶ ἄνω διῃρη μένον, δ εἶχαν δύο στήθη, δύο κεφαλὰς, καὶ ἐκά- στων το τὰς αἰσθήσεις ἔχον. Τὸ ἐν ἤσθις " καὶ ἔπινε, - καὶ τὸ ἕτερον οὐκ ἤσθιον· τὸ ἓν ἐκάθευδε, καὶ τὸ κ τῆς Α. σε δὲ τὸν Μακ. Α. το καὶ Ειδ. Α. Οι καταδέξεται καταδέξηται τε ἐν τῇ ἐκκλησία ἐπιφανέστατα Υπατον Α. 、 Μαξίμφ πω. 8. το φήμης δὲ ψευδούς ἐξελθούσης Α, φήμης ψευδούς ἕκαστον Α. ήσθιε Α, Εθιε επιφανέστατον, ἐπιφανέντα, CHRONOGRAPHIA. symbolo apposuit. Promulgavit etiam canones, qui- bus Cpolitanæ sedi novæ Romæ privilegia concessit. Tune Gregorius Nysse et Pelagius l.aodiceae, Ludlo- gius quoque Edessæ et Amphilochius Icouii, cuna magno Gregorio et aliis memoratis ea in synodo forebant. Sancta vero synodus Arium et Eusebium Nicomediensem, Euzoium pariter et Acacium, To- guim et Euphronium, et reliquos anathemate dam- navit et præter eos Macedonium, qui Spiritum sanctum impugnabat, Eudoxiumque et Aetium et Eunomium abdicavit. Magnus autem Meletius, ab- seluța synodo, Cpoli in pace quievit. Sacrum ejus corpus Antiochiam deportatum ad loculum sancti martyris Babylæ reconditum fuit Caterum, Paulino adhuc inter vivos superstite, Flavianus Antiochim A stabilivit, sanctamque de Spiritu sancto doctrinam B C A. M. 5878. ordinatus est episcopus, quamvis promotionem nul- latenus admissurum, vel dato juramento antea pro- fessus fuisset. Exinde igitur renovati tumultus An- tiochenam Ecclesiam divexabant, his quidenı Paulino, aliis Flaviano obsequentibus. Tunc etiam Pauli confessoris corpus Cpolim induxit imperator, et in ecclesia, quam Macedonius Paulo structis in- sidiis aedificaverat, deposuit. A. C. 377. — Cpolis episcopi Nectaril annus pri- M118. - Hoc anno Theodosias Augustus filium Honorium e Placilla susceptum illustrisssimum atque una consulem designavit. Bellum ctiam in Maximum tyrannum paravit: qui cum in partibus Occiden- tis adversùs eum præliaretur, falso rumore sparso, Maximum victorem evasisse, Ariani manifesto fu- rore rapti Nectarii Cpolis episcopi ædes incen- derunt. - Hoc anno Antiochiæ in porta, quæ A. C. 378. đicitur Tauriana, appendix ædiflenta est ad pontis latitadiuen, tectoque operta : item parva basilica in veteri prope majorem exstructa. In Palæstina vero pago Emmaus infans natus est ab umbilico deorsum unus et integer, sursum autem in duas species separatas divisus: adeo ut duo pectora, geminum caput, et utriusque completos sensus ha- D beret. Unus comedebat et bibebat, alter cibum re- VARIE LECTIONES. * & ante tip et xal ante thy add. ex A. om. ante add. ex A et alii, νulg. a c vulg. ' vulg. utroque locu. JAC. GOARI NOTÆ. coss. natum Prosperi, Idatii et Alexandrinum chro- nica demonstrant, quibus accedit Socrates lib. v, cap. 12. lidem deinde Arcadii et Bautonis consula- tuin anno sequente ordinant, ac tandem Honorii et Enodii faces elevant. Isti igitur anno Theodosii oc- lavo dignitatem adierunt: quare Theophanes anno citius Theodosii septimo eam memoral. His aulem verbis et litteris in fastos consulatum hunc Prosper retulit: Honorio N. P. et Euudio coss. Eas vero litteras N. P. nobilissimum puerum designare ex in- PATROL, GR. CVIII. script. veteribus notis, et codice Theodos. certo et erudite declarat Pontacus, quam vocem auctor hie scribit et ad annum Joviani unicum ubi nos nobilissimum referre dein de- dimnus. mum expeditionem suggerit Socrates lib. v. cap. 12, eo nempe, qui Arcadii et Bautonis consulatum excepit, Theodosii octavus. Reliqua hic memorata sequius rejicienda habentur cap. 13, Sozomeni lib. vu, cap. 14. (47) Sozomenus, lib. vy, cap. 10. (48) Anno Theodosii sexto Ricimere et Clearcho (49) Etiam ammo sequente preparatam in Maxi-

προσέθηκεν δὲ οι τῷ συμβόλῳ καὶ τὴν θεολογίαν τοῦ Πνεύματος. Εξέθετο δὲ καὶ κανόνας ἐν οἷς τῷ θρόνῳ της ο Κωνσταντινουπόλεως τὰ πρεσβεία νέας Ρώ μῆς ἀπένειμεν. Τότε Γρηγόριος ὁ Νύσσης καὶ Πε λάγιο; Λαοδικείας, Ευλόγιός τε Εδέσσης και Αμφι- λόχιος Ικονίου ἐν ταύτῃ διέλαμπον, σὺν τῷ μεγάλῳ Γρηγορίῳ καὶ τοῖς προῤῥηθείσιν. Η δὲ ἁγία σύνοδος ᾿Αμειόν τε καὶ Εὐσέβιον τὸν Νικομηδείας, Εὐζώτον τε καὶ ᾿Ακάκιον, Θέογνιν καὶ Εὐφρόνιον καὶ τοὺς λαποὺς ἀνεθεμάτισεν· πρὸς τούτοις δὲ καὶ Μακε Κόντον οι τὸν Πνευματομάχου και το Εὐδόξιόν τε καὶ Αέτιον καὶ Εὐνόμιον ἀπεκήρυξεν. Μελέτιος δὲ ὁ μέγας μετὰ τὸ πληρωθῆναι τὴν σύνοδον ἐν Κωνσταν τινουπόλει ἐν εἰρήνῃ ἐκοιμήθη. Τὸ δὲ ἱερὸν αὐτοῦ σώμα διεκομίσθη εἰς Ἀντιόχειαν, καὶ ἐτέθη πλησίον τῆς θήκης τοῦ ἁγίου μάρτυρος Βαβύλα. Έχειρο- Β τονήθη δὲ Φλαβιανός Αντιοχείας ἐπίσκοπος, ζῶντος καὶ Παυλίνου, καίπερ όρκων δεδομένων, ὅτι οὐ κατα- δέξεται τι ἐπισκόπου χειροτονίαν Φλαβιανός. Πάλιν οὖν ταραχὴ τὴν Ἐκκλησίαν Αντιοχείας εἶχεν· τῶν μὲν Παυλίνῳ, τῶν δὲ Φλαβιανῷ ὑπεικόντων. Τότε καὶ Παύλου (47) τοῦ ὁμολογητοῦ τὸ σῶμα ὁ βασιλεὺς εἰς Κωνσταντινούπολιν εἰσήγαγεν, καὶ ἀπέθετο εἰς τὴν ἐκκλησίαν τ, ἣν ᾠκοδόμησε Μακεδόνιος ἐπίδου- λεύων Παύλῳ. Δ. Μ. 5877. - Κωνσταντινουπόλεως ἐπισκόπου Νεκταρίου έτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει Θεοδόσιος ὁ Αύγουστος Ονώριον υἱὸν αὐτοῦ γεννηθέντα (48) ἐκ Πλακίλλης τῆς εὐσε δεστάτης επιφανέστατον το καὶ ὑπατον ἀνέδειξεν. Εὐτρεπίσθη δὲ πολεμεῖν (19) τῷ τυράννῳ Μαξίμῳ ". Καὶ πολεμοῦντος πρὸς αὐτὸν ἐπὶ τὰ ἑσπέρια μέρη, φήμης το δὲ ψευδοῦς ἐξελθούσης ότι νενίκηκε Μάξι- μος, οι Αρειανοὶ ἀνασυρθέντες τὴν οἰκίαν Νεκτα ρίου ἐνέπρησαν τοῦ ἐπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως. Τούτῳ τῷ ἔτει εν Αντιοχεία ἐπεκτίσθη ἐν τῇ Ταυριανῇ λεγομένη πύλη προσθήκη εἰς πλάτος τῆς γεφύρας καὶ ἐπεστεγάσθη· ἐκτίσθη δὲ καὶ μικρα βασιλικὴ ἐν τῇ παλαιᾷ πλησίον τῆς μεγάλης. Ἐν δὲ Παλαιστίνη Ἐμμαούς κώμη παιδίον ἐγεννήθη τέλειον ἀπὸ τοῦ ἀμφαλοῦ, καὶ ἄνω διῃρη μένον, δ εἶχαν δύο στήθη, δύο κεφαλὰς, καὶ ἐκά- στων το τὰς αἰσθήσεις ἔχον. Τὸ ἐν ἤσθις " καὶ ἔπινε, - καὶ τὸ ἕτερον οὐκ ἤσθιον· τὸ ἓν ἐκάθευδε, καὶ τὸ κ τῆς Α. σε δὲ τὸν Μακ. Α. το καὶ Ειδ. Α. Οι καταδέξεται καταδέξηται τε ἐν τῇ ἐκκλησία ἐπιφανέστατα Υπατον Α. 、 Μαξίμφ πω. 8. το φήμης δὲ ψευδούς ἐξελθούσης Α, φήμης ψευδούς ἕκαστον Α. ήσθιε Α, Εθιε επιφανέστατον, ἐπιφανέντα, CHRONOGRAPHIA. symbolo apposuit. Promulgavit etiam canones, qui- bus Cpolitanæ sedi novæ Romæ privilegia concessit. Tune Gregorius Nysse et Pelagius l.aodiceae, Ludlo- gius quoque Edessæ et Amphilochius Icouii, cuna magno Gregorio et aliis memoratis ea in synodo forebant. Sancta vero synodus Arium et Eusebium Nicomediensem, Euzoium pariter et Acacium, To- guim et Euphronium, et reliquos anathemate dam- navit et præter eos Macedonium, qui Spiritum sanctum impugnabat, Eudoxiumque et Aetium et Eunomium abdicavit. Magnus autem Meletius, ab- seluța synodo, Cpoli in pace quievit. Sacrum ejus corpus Antiochiam deportatum ad loculum sancti martyris Babylæ reconditum fuit Caterum, Paulino adhuc inter vivos superstite, Flavianus Antiochim A stabilivit, sanctamque de Spiritu sancto doctrinam B C A. M. 5878. ordinatus est episcopus, quamvis promotionem nul- latenus admissurum, vel dato juramento antea pro- fessus fuisset. Exinde igitur renovati tumultus An- tiochenam Ecclesiam divexabant, his quidenı Paulino, aliis Flaviano obsequentibus. Tunc etiam Pauli confessoris corpus Cpolim induxit imperator, et in ecclesia, quam Macedonius Paulo structis in- sidiis aedificaverat, deposuit. A. C. 377. — Cpolis episcopi Nectaril annus pri- M118. - Hoc anno Theodosias Augustus filium Honorium e Placilla susceptum illustrisssimum atque una consulem designavit. Bellum ctiam in Maximum tyrannum paravit: qui cum in partibus Occiden- tis adversùs eum præliaretur, falso rumore sparso, Maximum victorem evasisse, Ariani manifesto fu- rore rapti Nectarii Cpolis episcopi ædes incen- derunt. - Hoc anno Antiochiæ in porta, quæ A. C. 378. đicitur Tauriana, appendix ædiflenta est ad pontis latitadiuen, tectoque operta : item parva basilica in veteri prope majorem exstructa. In Palæstina vero pago Emmaus infans natus est ab umbilico deorsum unus et integer, sursum autem in duas species separatas divisus: adeo ut duo pectora, geminum caput, et utriusque completos sensus ha- D beret. Unus comedebat et bibebat, alter cibum re- VARIE LECTIONES. * & ante tip et xal ante thy add. ex A. om. ante add. ex A et alii, νulg. a c vulg. ' vulg. utroque locu. JAC. GOARI NOTÆ. coss. natum Prosperi, Idatii et Alexandrinum chro- nica demonstrant, quibus accedit Socrates lib. v, cap. 12. lidem deinde Arcadii et Bautonis consula- tuin anno sequente ordinant, ac tandem Honorii et Enodii faces elevant. Isti igitur anno Theodosii oc- lavo dignitatem adierunt: quare Theophanes anno citius Theodosii septimo eam memoral. His aulem verbis et litteris in fastos consulatum hunc Prosper retulit: Honorio N. P. et Euudio coss. Eas vero litteras N. P. nobilissimum puerum designare ex in- PATROL, GR. CVIII. script. veteribus notis, et codice Theodos. certo et erudite declarat Pontacus, quam vocem auctor hie scribit et ad annum Joviani unicum ubi nos nobilissimum referre dein de- dimnus. mum expeditionem suggerit Socrates lib. v. cap. 12, eo nempe, qui Arcadii et Bautonis consulatum excepit, Theodosii octavus. Reliqua hic memorata sequius rejicienda habentur cap. 13, Sozomeni lib. vu, cap. 14. (47) Sozomenus, lib. vy, cap. 10. (48) Anno Theodosii sexto Ricimere et Clearcho (49) Etiam ammo sequente preparatam in Maxi-

Α ἕτερον εγρηγόρει· ἔστι δὲ ὅτε το και συνέπαιζον πρό Α. Β Α.Ε. 382. ἄλληλα, καὶ ἔκλαιον τὸ ἀμφότερα, καὶ ἔτυπτον ἄλ ληλα. Ἔζησαν δὲ μικρὸν πρὸς ἔτη δύο. Καὶ τὸ μὲ ἐν ἀπέθανεν, τὸ δὲ ἕτερον ἔζησεν ἡμέρας τέσσαρας καὶ ἀπέθανεν καὶ αὐτό. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει ἔστησεν ὁ βασιλεὺς Θεοδόσιος το κίονα του Ταύρου (50). - Τούτῳ τῷ ἔτει Τιμοθέου τελευτή σαντος τοῦ ἐπισκόπου Αλεξανδρείας μηνὶ Ἐπις εἰκάδι ἕκτῃ χειροτονεῖται ἀντ᾽ αὐτοῦ, & Θεόφι λος (51). - Δ. Μ. 5880. — 'Αλεξανδρείας ἐπισκόπου θε φίλου ἔτος πρώτον. Τούτῳ τῷ ἔτει Θεοδόσιος ὁ εὐσεβὴς ως βασιλεί νικήσας Μάξιμον τὸν τύραννον (52) ἀνεῖλεν πρὸ δε δεκα καλανδῶν Αὐγούστου, καὶ Ἀνδραγάθιον το στρατηγὸν αὐτοῦ, ὡς δολοφονήσαντα τὸν Γρατιανό - Α. Μ. 5881. Τούτῳ τῷ ἔτει σε ἦλθεν Θεοδόσι ἐν Ῥώμῃ· (55) μετὰ Ονωρίου τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ, κ ἐκάθισεν αὐτὸν βασιλέα ἐν αὐτῇ πρὸ πέντε εἰδι Ἰουνίου, καὶ ἀνῆλθεν ἐν Κωνσταντινουπόλει α Α. Μ. 5892. -- Τούτῳ τῷ ἔτει Εὐγένιος ἐτυράννησι ὁ ἀπὸ γραμματικῶν τ8 (54) ἀντιγραφεὺς ὧν θ, κ σχῆμα βασιλικόν περιθέμενος, συνόντος αὐτῷ καὶ Δ ταβάσδου τοῦ ἀπὸ τῆς μικρᾶς Γαλατίας. Καὶ ἀκούσ Ούαλεν τινιανός απλό υἱός τοῦ Ουαλεντινιανοῦ τοῦ μ γάλου ἐξ ἐ Ιούστης, ἑαυτὸν ἀνεῖλεν ἀγχόνῃ. Ο Θεοδόσιος τοῦτο μαθὼν ἐξωπλίζετο τοῦ κατελθεῖνε ἐκδίκησιν αὐτοῦ. Θεόφιλος (55) δὲ ἐπίσκοπος 'Αλ ξανδρείας αιτήσας Θεοδόσιον τὸν βασιλέα τὸ ἐν Ἀλ ξανδρείᾳ ἱερὸν τῶν Ἑλλήνων ἐξεκάθηρεν ", κ εἰς ἐκκλησίαν μετεσκεύασεν, τὰ δὲ ὄργια τῶν Ε Η το ἔστι δὲ ὅτε Α, καὶ ἔστι δὲ ὅτε καὶ ἔκλαιον — άλληλα ο του σε ἡ εὐσεβὴς τούτῳ τῷ ἔτει Κωνσταντινουπόλει Α. « ἐπὶ Κωνστ. • Ευγ. ἔτυρ. ὁ ἀπὸ Γραμμ. Α. ὁ Εὐγ. ὁ ἀπὸ Γρ. έτυρ. ὧν Α. Ούαλ. ὁ υἱὸς τοῦ ν ἐξ, καὶ δ, ἐν Ἰούστας Α. νὰ ἐξεκάθηρεν, καὶ εἰς ἐκκλησίαν μετασκεύασεν, τὰ δὲ ὄργια τῶν Ἑλλήν Τοῦ Ταύρου κίονα ἔστησεν ὁ μέγας Θεοδόσιος τρόπαια καὶ μάχας κατά Σκυθῶν καὶ βαρβάρων ἔχοντα τοῦ αὐτοῦ. Ἔχει δὲ οὗτός ἔνδοθεν καὶ ὁδὲν ἄνω φέρουσαν· καὶ ὁ κατὰ τὸ ἄμφοδον δὲ ἑστὼς ἱππότης, αὐτός ἐστιν ὁ μέγας Θεοδόσιος χεῖρα τεί- + νων δεξιὰν πρὸς τὴν πόλιν, καὶ δεικνὺς τὰ ἐγγεγραμ- μένα τρόπαια - Ρωμαϊκούς παιδεύων λόγο ἐν τοῖς παιδευτηρίοις, 'Αντιγραφή ᾧ βασιλεὺς τὴν β τελικήν γλώσσαν επέτρεψε. THEOPHANIS *04 spuebat. Dormiebat ille, et alius in vigiliis erat, Con· tigit etiam ut colluderent invicem, et ambo flerent, et ad invicem colluctantes rixarentur. Simul vixere autem annis amplius duobus et uno quidem morte prærepto, alius diebus quatuor mansit superstes, et pari fato decessit. Hoc etiam anno Theodosius imperator Tauri sta- tuam erexit. - A. C. 379. Hoc anno mensis Epiphei sexto supra vigesimum, Timotheo Alexandriæ episcopo vita functo, in ejus locum Theophilus est ordina- tus. C. 380. — Alexandria episcopi Theophili annus primus. Hoc anno Theodosius, pientissimus imperator vi- etor renuntiatus Maximum tyrannum interfecit duodecimo Kalendas Augustales : Andragathium quo- que ducem, quod Gratianum dolo interfecisset, morti tradidit. - A. C. 381. Hoc anno Theodosius cum filio suo Honorio Romam est profectus, quem velut im- peratorem cum quinto idus Junias solio collocasset, ipse Cpolim remeavit. - Hoc anno Eugenius artis oratoriæ ex- professor, et contrarotulatoris sive ratiocinarii mu- were fungens imperii libidine exarsit, cui Artabasdus ex minore Galatia oriundus se sociumn adjunxit. Quod ubi rescivit Valentinianus, magni Valentiniani filius ex Justa, laqueo sibi ipsi vitam præs‹idit. Eo comperto Theodosius arma movet, et in ejus vindi- clam parat expeditionem. Theophilus Alexandriæ episcopus a Theodosio imperatore licentiam pre- ratus, gentilium fanum, mentulas, et si quid magis obscœnum atque profanum erat reconditum traduxit A. M. 5879. · VARIE LECTIONES. C - vulg. om. A f. add. ex A. et aliis. add. ex A. om. a. om. vulg. om. om. add. ex b. JAC. GOARI NOTÆ. dosis : D Τauri (in foro Tauri intellige) sta- iuam posuit magnus Theodosius, suas contra Scy- thras continenteni pugnas, et de iis saluta tropea. Habet intus viam sursum ferentem. Eques porro in bivio positus, ipse est magnus Theodosius, deciram versus urbem intendens, ac monstrans inscripta sta- tuæ tropæorum monumenta, Columnæ et statuæ su- perimposiæ casum enarrat Zonaras in Alexio. Origines CP. Petrus Gyllus in CP. typographia. agebant Arcadius et Bauto, Theophili ordinationem revocat Socrates lib. v, cap. 12, annos et dies tribuit Abraham Ecchellensis. Theodosii decimo Maximum devictum attestantur Prosperi et Idatii chronica, et Socrates lib. v, cap. et 14, hic sexto Kal. Septembris, iste quinto Kəl. Augustas, auctor duodecimo cladem accepis narrant. Theodosii undecimum. Socrates lib. v, c.14. anno Theodosii duodecimo locatam Prosper et Id tius reclamant in chronicis, et annis duobus steriorem statuunt. Confirmat Zosimus, lib. iv lentiniani Junioris necem, et Eugenii rebellione Rufino consule, qui eodem anno fasces teneb CP. auditam referens: quibus addere poteris § cratem, qui Theodosio Ill et Abundantio cos ipsius nimirum Theodosii 15, exercituum ad exp tendam de tyranno ultionem CP. movisse testati reliquit lib. v. cap. 24. habet Socrates idem. Q Latinas litteras in ludis docuerat. vero magister scriniorum est : Εunapius in Nymp diano. Syncello dictus. Socrates, lib. v, cap. et Theodoretus, lib. v, cap. 22; Sozomenus, lib. ▼ ap. 15; Rufinus, lib. it, cap. 23. (50) Columnam illam describit Cedrenus in Theo- (51) Ad aunum Theodosii septimum, quo coss. (32) Theodosio et Cynegio Coss. anno ipsius (53) Idatii et Alexandrinum chronica ad annu (54) Arreptam ab Eugenio tyrannid m præmaly (55) Είδωλοκτόνος propter hic enarrata Geor

ε λήνων ἐδημοσίευσεν, φαλλούς τε καὶ εἴ τι τούτων " Α ἀπελγέστερον καὶ βεβηλότερον· ὅθεν τὸ πλῆθος τῶν Ελλήνων αἰσχυνθέν, πολλούς φόνους εἰργάσατο. Θε δόσιος δὲ μαθὼν τοὺς γεγονότας ὑπ' αὐτῶν φόνους, τοὺς μὲν ἀναιρεθέντας Χριστιανοὺς ὡς μάρτυρας ἐμακάρισεν· τοῖς δὲ Ἕλλησι συγχωρεῖν ἐπηγγείλατο, εἰ πρὸς Χριστιανισμὸν μετά θοιντο· τὰ δὲ ἱερὰ αὐ τῶν καθαιρεθῆναι καὶ τὰ εἴδωλα χωνευθῆναι καὶ εἰς χρείας πενήτων δοθῆναι ἐκέλευσεν. Τοῦ δὲ ναοῦ τοῦ Σεράπιδος ἐν Αλεξανδρείᾳ λυομένου, ιερογλυφικά γράμματα εὑρέθησαν σταυροῦ τύπον οι έχοντα ", ὅπερ οἱ ἐξ Ελλήνων πιστεύσαντες θεασάμενοι εἶπον, σημαίνειν τὸν σταυρὸν, κατὰ τὴν τῶν οι ιερογλυφι κῶν γραμμάτων ἔννοιαν, ζωὴν ἐπερχομένην. Έτσι Α. Μ. 1883. — Τούτῳ τῷ τει Μάρκελλος ὁ 'Απα - μείας (56) τῆς Συρίας ἐπίσκοπος ζήλῳ θείῳ κινού. Β μενος τὰ ἱερὰ τῶν Ἑλλήνων ἐν ᾿Απαμείᾳ κατα έπρεψεν, καὶ διὰ τοῦτο ἀνηρέθη ὑπὸ τῶν Ἑλλήνων. Νεκτάριος δὲ ὁ Κωνσταντινουπόλεως (57) εκώλυσε τὸν ἐπὶ τῆς μετανοίας πρεσβύτερον διὰ τὸ γεγονὸς ἁμάρτημα ἐν τῇ ἐκκλησίῃ ὑπό τινος διακόνου εἰς τὴν γυναῖκα τὴν ἐπὶ τῇ μετανοίᾳ σχολάζουσαν. Ἐν δὲ τῇ Τώμῃ καὶ πάσῃ τῇ Δύσει ἐπιμελῶς φυλάττεται έως τοῦ νῦν, καὶ τόπος ἠφώρισται τοῖς μετανοοῦσιν. Θεοδόσιος δὲ ως ὁ βασιλεὺς νόμον ἔγραψεν (58) γυ- ναίκα εἰς διακόνισσαν μὴ προβαίνειν ", εἰ μὴ ὑπερβ τὰ ἑξήκοντα έτη, κατὰ τὸν Ἀπόστολον. Ευνόμιον δε ἐξώρισεν παρασυναγωγάς ποιοῦντα καὶ λαοὺς ἀπι των τα· καὶ ἐν τῇ ἐξορίᾳ ἀπέθανεν. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτε: Πλακίλλα ή γαμετή (59) Θεοδο σίαν ἐκοιμήθη, εὐσεβὴς οὖσα καὶ φιλόπτωχος, οἰκείαις χερσὶ λωβοῖς (60) καὶ νοσοῦσιν ο' ὑπηρετοῦσα. Ταύ- τῆς ἀνδριάντα κατέαξαν οἱ Ἀντιοχεῖς καὶ ἔσυραν ἀγανακτούντες διὰ τὰ ἐπιτεθέντα δημόσια παρὰ τοῦ βασιλέως τελεῖν αὐτοῖς. Οἷς καὶ ὀργισθεὶς σφόδρα πόθῳ τῷ πρὸς Πλακίλλαν τὴν εὐσεβεστάτην ήμελλε τάντας ἀπολλύειν, εἰ μὴ Φλαβιανὸς ὁ ἐπίσκοπος Αν τιοχείας ἐλθὼν ὑπὲρ Αντιοχέων επρέσβευσεν· Ἰωάν- οι τούτων Α. δε σταυρῶν τύπους οι θα ἔχοντα Α. οι των Α. οι δε Α. εἰ; διαγονίαν μὴ ἐπιβαίνειν νοσούντας ε. Πλακίλλης τῆς γα μετῆς Θεοδοσίου κοιμηθείσης, ταύτης ανδριάντα, τῷ δ' αὐτῷ ἔτει CHRONOGRAPHIA. A in publicum: unde gentilium plebs pudore perfusa cædes quam plurimas perpetravit. Ilis porro Theo- A. dosius auditis, et de tantis cædibus certior factus, Christianos morti traditos inter martyres beatorum numero statuit recensendos. Gentilibus vero, si B:odo se ad Christianam religionem transferrent, veniam obtulit: fana demum everti, idolaque conflari, et in pauperum necessitates erogari man- davit. Diruto porro Alexandriæ Serapidis templo, repertæ sunt sacræ Ægyptiorum eruditis dictæ litteræ crucis formam referentes: quas cum ex gen- tilibus fideles conspicarentur, dixerunt, crucem juxta sacrarum litterarum interpretationem signi- ficare vitam adventuram. A. C. 383.. - Hoc anno Marcellus Apameæ in Syria episcopus,divino religionis zelo motus, genti add. ex C lium fana Apameæ evertit:quod ei factum mortem a gentilibus promeruit. Nectarius autem Cpolitanus præsul presbyterum super pœnitentia constitutumi removit, propter flagitium in mulierem pœnitentiæ vacantem in ecclesia a quodam diacono admissum. Romæ vero quemadmodum in toto Occidente mos iste usque in hanc horam observatur sedulo, ubi eliam seorsim locus penitentibus assignatur. Theo- dosius porro imperator legein tulit, né mulier in diaconissam promoveretur, nisi juxta dicuun apo- stoli annum sexagesimum superaret. Eunomium quoque, illegitimos cœtus congregantem et popnlis facientem ſucum, in exsilium, quo mortuus est, ejecit. Hoc eodem anno Placilla imperatoris conjux obdormivit, pie usquequaque habita, egenorum amatris, et quæ propriis manibus ægrotis ac le- prosis ministrare soleret. Hujus statuam irritati Antiochenses, ob imposita sibi ab imperatore pendenda vectigalia, per civitatem ignominiose traxerunt et confregerunt. His in vindictam ex- arsit imperator, et quo ferebatur in pientissimaı Placillam adfecu, cunctos neci destinabat, nisi Fla- VARIÆ LECTIONES. b. on. om. om. b. JAC. GOARI NOTÆ. lib. v, cap. 21. universalis sensui non officit, nec Orientalis quan- tumlibet ampla spectandaque, pœnitentiariis sacer- dotibus rejectis, ac secuto tempore receptis, suis gestis aut privata doctrina Romanæ auctoritati, generali consuetudini, sanis de pœnitentia dogma- is allum prejudicium aut damnum intulit. Pauca hæc circa temerariam pœnitentiarii sacerdotis a Nectario rerum ecclesiasticarum minus experto abrogationem, circa quam multi multa falsa eg juntilia. Nectarius enim Neophytus ab Endæmone sacerdote pari ignorantia damuando, in errorem, et si vis crimen, abduci potuit. - Nectario presby- terum pœnitentiæ præpositum amoventi iniquior wiki visus P. Goar, cum rem ille disciplina ege- rit, nibilque inde apud antiquos, velut pœnitentiæ sacramentum ipsum violarit, notæ reportarit. Fuit semper Nectării sancta mémoria, moùumque illum D pœnitentiæ publicæ, unde id scandali ortum esset, velut tantum juris humani, et ecclesiastica con- suetudinis, in sua, cui jure patriarchali præsidebat, ecclesia abolere potuit. COMBEFIS. ætate copiose et erudite disserit Franciscus fallier, de sacris electionibus et ordinationibus: et nos olim in euchologicis. chronico, et ex Baronii calculis ad annum num. obiisse constet, magis placeres auctoris textus hoc pacto interpolatus, etc., ita tamen ut etiam verba nus- quam retinenda ceuseain. rius accipiam, quibus ipsa manibus Placílla Au- gusta ministraret; et non magis de corpore muti- lis, atque alias debilibus; scabie forsan, fœtidisque ejusmodi morbis laborantibus. COMBEFIS. i (36) Sozomenus nuper citatus, et Theodoretus, (57) Ecclesia particularis error recto et integro (58) De hac Theodosii tege et diaconissarum (59) Cum eam ante plures annos ex Marcellini (60) Vix adduci possum, ut de leprosis peculia-

ε λήνων ἐδημοσίευσεν, φαλλούς τε καὶ εἴ τι τούτων " Α ἀπελγέστερον καὶ βεβηλότερον· ὅθεν τὸ πλῆθος τῶν Ελλήνων αἰσχυνθέν, πολλούς φόνους εἰργάσατο. Θε δόσιος δὲ μαθὼν τοὺς γεγονότας ὑπ' αὐτῶν φόνους, τοὺς μὲν ἀναιρεθέντας Χριστιανοὺς ὡς μάρτυρας ἐμακάρισεν· τοῖς δὲ Ἕλλησι συγχωρεῖν ἐπηγγείλατο, εἰ πρὸς Χριστιανισμὸν μετά θοιντο· τὰ δὲ ἱερὰ αὐ τῶν καθαιρεθῆναι καὶ τὰ εἴδωλα χωνευθῆναι καὶ εἰς χρείας πενήτων δοθῆναι ἐκέλευσεν. Τοῦ δὲ ναοῦ τοῦ Σεράπιδος ἐν Αλεξανδρείᾳ λυομένου, ιερογλυφικά γράμματα εὑρέθησαν σταυροῦ τύπον οι έχοντα ", ὅπερ οἱ ἐξ Ελλήνων πιστεύσαντες θεασάμενοι εἶπον, σημαίνειν τὸν σταυρὸν, κατὰ τὴν τῶν οι ιερογλυφι κῶν γραμμάτων ἔννοιαν, ζωὴν ἐπερχομένην. Έτσι Α. Μ. 1883. — Τούτῳ τῷ τει Μάρκελλος ὁ 'Απα - μείας (56) τῆς Συρίας ἐπίσκοπος ζήλῳ θείῳ κινού. Β μενος τὰ ἱερὰ τῶν Ἑλλήνων ἐν ᾿Απαμείᾳ κατα έπρεψεν, καὶ διὰ τοῦτο ἀνηρέθη ὑπὸ τῶν Ἑλλήνων. Νεκτάριος δὲ ὁ Κωνσταντινουπόλεως (57) εκώλυσε τὸν ἐπὶ τῆς μετανοίας πρεσβύτερον διὰ τὸ γεγονὸς ἁμάρτημα ἐν τῇ ἐκκλησίῃ ὑπό τινος διακόνου εἰς τὴν γυναῖκα τὴν ἐπὶ τῇ μετανοίᾳ σχολάζουσαν. Ἐν δὲ τῇ Τώμῃ καὶ πάσῃ τῇ Δύσει ἐπιμελῶς φυλάττεται έως τοῦ νῦν, καὶ τόπος ἠφώρισται τοῖς μετανοοῦσιν. Θεοδόσιος δὲ ως ὁ βασιλεὺς νόμον ἔγραψεν (58) γυ- ναίκα εἰς διακόνισσαν μὴ προβαίνειν ", εἰ μὴ ὑπερβ τὰ ἑξήκοντα έτη, κατὰ τὸν Ἀπόστολον. Ευνόμιον δε ἐξώρισεν παρασυναγωγάς ποιοῦντα καὶ λαοὺς ἀπι των τα· καὶ ἐν τῇ ἐξορίᾳ ἀπέθανεν. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτε: Πλακίλλα ή γαμετή (59) Θεοδο σίαν ἐκοιμήθη, εὐσεβὴς οὖσα καὶ φιλόπτωχος, οἰκείαις χερσὶ λωβοῖς (60) καὶ νοσοῦσιν ο' ὑπηρετοῦσα. Ταύ- τῆς ἀνδριάντα κατέαξαν οἱ Ἀντιοχεῖς καὶ ἔσυραν ἀγανακτούντες διὰ τὰ ἐπιτεθέντα δημόσια παρὰ τοῦ βασιλέως τελεῖν αὐτοῖς. Οἷς καὶ ὀργισθεὶς σφόδρα πόθῳ τῷ πρὸς Πλακίλλαν τὴν εὐσεβεστάτην ήμελλε τάντας ἀπολλύειν, εἰ μὴ Φλαβιανὸς ὁ ἐπίσκοπος Αν τιοχείας ἐλθὼν ὑπὲρ Αντιοχέων επρέσβευσεν· Ἰωάν- οι τούτων Α. δε σταυρῶν τύπους οι θα ἔχοντα Α. οι των Α. οι δε Α. εἰ; διαγονίαν μὴ ἐπιβαίνειν νοσούντας ε. Πλακίλλης τῆς γα μετῆς Θεοδοσίου κοιμηθείσης, ταύτης ανδριάντα, τῷ δ' αὐτῷ ἔτει CHRONOGRAPHIA. A in publicum: unde gentilium plebs pudore perfusa cædes quam plurimas perpetravit. Ilis porro Theo- A. dosius auditis, et de tantis cædibus certior factus, Christianos morti traditos inter martyres beatorum numero statuit recensendos. Gentilibus vero, si B:odo se ad Christianam religionem transferrent, veniam obtulit: fana demum everti, idolaque conflari, et in pauperum necessitates erogari man- davit. Diruto porro Alexandriæ Serapidis templo, repertæ sunt sacræ Ægyptiorum eruditis dictæ litteræ crucis formam referentes: quas cum ex gen- tilibus fideles conspicarentur, dixerunt, crucem juxta sacrarum litterarum interpretationem signi- ficare vitam adventuram. A. C. 383.. - Hoc anno Marcellus Apameæ in Syria episcopus,divino religionis zelo motus, genti add. ex C lium fana Apameæ evertit:quod ei factum mortem a gentilibus promeruit. Nectarius autem Cpolitanus præsul presbyterum super pœnitentia constitutumi removit, propter flagitium in mulierem pœnitentiæ vacantem in ecclesia a quodam diacono admissum. Romæ vero quemadmodum in toto Occidente mos iste usque in hanc horam observatur sedulo, ubi eliam seorsim locus penitentibus assignatur. Theo- dosius porro imperator legein tulit, né mulier in diaconissam promoveretur, nisi juxta dicuun apo- stoli annum sexagesimum superaret. Eunomium quoque, illegitimos cœtus congregantem et popnlis facientem ſucum, in exsilium, quo mortuus est, ejecit. Hoc eodem anno Placilla imperatoris conjux obdormivit, pie usquequaque habita, egenorum amatris, et quæ propriis manibus ægrotis ac le- prosis ministrare soleret. Hujus statuam irritati Antiochenses, ob imposita sibi ab imperatore pendenda vectigalia, per civitatem ignominiose traxerunt et confregerunt. His in vindictam ex- arsit imperator, et quo ferebatur in pientissimaı Placillam adfecu, cunctos neci destinabat, nisi Fla- VARIÆ LECTIONES. b. on. om. om. b. JAC. GOARI NOTÆ. lib. v, cap. 21. universalis sensui non officit, nec Orientalis quan- tumlibet ampla spectandaque, pœnitentiariis sacer- dotibus rejectis, ac secuto tempore receptis, suis gestis aut privata doctrina Romanæ auctoritati, generali consuetudini, sanis de pœnitentia dogma- is allum prejudicium aut damnum intulit. Pauca hæc circa temerariam pœnitentiarii sacerdotis a Nectario rerum ecclesiasticarum minus experto abrogationem, circa quam multi multa falsa eg juntilia. Nectarius enim Neophytus ab Endæmone sacerdote pari ignorantia damuando, in errorem, et si vis crimen, abduci potuit. - Nectario presby- terum pœnitentiæ præpositum amoventi iniquior wiki visus P. Goar, cum rem ille disciplina ege- rit, nibilque inde apud antiquos, velut pœnitentiæ sacramentum ipsum violarit, notæ reportarit. Fuit semper Nectării sancta mémoria, moùumque illum D pœnitentiæ publicæ, unde id scandali ortum esset, velut tantum juris humani, et ecclesiastica con- suetudinis, in sua, cui jure patriarchali præsidebat, ecclesia abolere potuit. COMBEFIS. ætate copiose et erudite disserit Franciscus fallier, de sacris electionibus et ordinationibus: et nos olim in euchologicis. chronico, et ex Baronii calculis ad annum num. obiisse constet, magis placeres auctoris textus hoc pacto interpolatus, etc., ita tamen ut etiam verba nus- quam retinenda ceuseain. rius accipiam, quibus ipsa manibus Placílla Au- gusta ministraret; et non magis de corpore muti- lis, atque alias debilibus; scabie forsan, fœtidisque ejusmodi morbis laborantibus. COMBEFIS. i (36) Sozomenus nuper citatus, et Theodoretus, (57) Ecclesia particularis error recto et integro (58) De hac Theodosii tege et diaconissarum (59) Cum eam ante plures annos ex Marcellini (60) Vix adduci possum, ut de leprosis peculia-

ε λήνων ἐδημοσίευσεν, φαλλούς τε καὶ εἴ τι τούτων " Α ἀπελγέστερον καὶ βεβηλότερον· ὅθεν τὸ πλῆθος τῶν Ελλήνων αἰσχυνθέν, πολλούς φόνους εἰργάσατο. Θε δόσιος δὲ μαθὼν τοὺς γεγονότας ὑπ' αὐτῶν φόνους, τοὺς μὲν ἀναιρεθέντας Χριστιανοὺς ὡς μάρτυρας ἐμακάρισεν· τοῖς δὲ Ἕλλησι συγχωρεῖν ἐπηγγείλατο, εἰ πρὸς Χριστιανισμὸν μετά θοιντο· τὰ δὲ ἱερὰ αὐ τῶν καθαιρεθῆναι καὶ τὰ εἴδωλα χωνευθῆναι καὶ εἰς χρείας πενήτων δοθῆναι ἐκέλευσεν. Τοῦ δὲ ναοῦ τοῦ Σεράπιδος ἐν Αλεξανδρείᾳ λυομένου, ιερογλυφικά γράμματα εὑρέθησαν σταυροῦ τύπον οι έχοντα ", ὅπερ οἱ ἐξ Ελλήνων πιστεύσαντες θεασάμενοι εἶπον, σημαίνειν τὸν σταυρὸν, κατὰ τὴν τῶν οι ιερογλυφι κῶν γραμμάτων ἔννοιαν, ζωὴν ἐπερχομένην. Έτσι Α. Μ. 1883. — Τούτῳ τῷ τει Μάρκελλος ὁ 'Απα - μείας (56) τῆς Συρίας ἐπίσκοπος ζήλῳ θείῳ κινού. Β μενος τὰ ἱερὰ τῶν Ἑλλήνων ἐν ᾿Απαμείᾳ κατα έπρεψεν, καὶ διὰ τοῦτο ἀνηρέθη ὑπὸ τῶν Ἑλλήνων. Νεκτάριος δὲ ὁ Κωνσταντινουπόλεως (57) εκώλυσε τὸν ἐπὶ τῆς μετανοίας πρεσβύτερον διὰ τὸ γεγονὸς ἁμάρτημα ἐν τῇ ἐκκλησίῃ ὑπό τινος διακόνου εἰς τὴν γυναῖκα τὴν ἐπὶ τῇ μετανοίᾳ σχολάζουσαν. Ἐν δὲ τῇ Τώμῃ καὶ πάσῃ τῇ Δύσει ἐπιμελῶς φυλάττεται έως τοῦ νῦν, καὶ τόπος ἠφώρισται τοῖς μετανοοῦσιν. Θεοδόσιος δὲ ως ὁ βασιλεὺς νόμον ἔγραψεν (58) γυ- ναίκα εἰς διακόνισσαν μὴ προβαίνειν ", εἰ μὴ ὑπερβ τὰ ἑξήκοντα έτη, κατὰ τὸν Ἀπόστολον. Ευνόμιον δε ἐξώρισεν παρασυναγωγάς ποιοῦντα καὶ λαοὺς ἀπι των τα· καὶ ἐν τῇ ἐξορίᾳ ἀπέθανεν. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτε: Πλακίλλα ή γαμετή (59) Θεοδο σίαν ἐκοιμήθη, εὐσεβὴς οὖσα καὶ φιλόπτωχος, οἰκείαις χερσὶ λωβοῖς (60) καὶ νοσοῦσιν ο' ὑπηρετοῦσα. Ταύ- τῆς ἀνδριάντα κατέαξαν οἱ Ἀντιοχεῖς καὶ ἔσυραν ἀγανακτούντες διὰ τὰ ἐπιτεθέντα δημόσια παρὰ τοῦ βασιλέως τελεῖν αὐτοῖς. Οἷς καὶ ὀργισθεὶς σφόδρα πόθῳ τῷ πρὸς Πλακίλλαν τὴν εὐσεβεστάτην ήμελλε τάντας ἀπολλύειν, εἰ μὴ Φλαβιανὸς ὁ ἐπίσκοπος Αν τιοχείας ἐλθὼν ὑπὲρ Αντιοχέων επρέσβευσεν· Ἰωάν- οι τούτων Α. δε σταυρῶν τύπους οι θα ἔχοντα Α. οι των Α. οι δε Α. εἰ; διαγονίαν μὴ ἐπιβαίνειν νοσούντας ε. Πλακίλλης τῆς γα μετῆς Θεοδοσίου κοιμηθείσης, ταύτης ανδριάντα, τῷ δ' αὐτῷ ἔτει CHRONOGRAPHIA. A in publicum: unde gentilium plebs pudore perfusa cædes quam plurimas perpetravit. Ilis porro Theo- A. dosius auditis, et de tantis cædibus certior factus, Christianos morti traditos inter martyres beatorum numero statuit recensendos. Gentilibus vero, si B:odo se ad Christianam religionem transferrent, veniam obtulit: fana demum everti, idolaque conflari, et in pauperum necessitates erogari man- davit. Diruto porro Alexandriæ Serapidis templo, repertæ sunt sacræ Ægyptiorum eruditis dictæ litteræ crucis formam referentes: quas cum ex gen- tilibus fideles conspicarentur, dixerunt, crucem juxta sacrarum litterarum interpretationem signi- ficare vitam adventuram. A. C. 383.. - Hoc anno Marcellus Apameæ in Syria episcopus,divino religionis zelo motus, genti add. ex C lium fana Apameæ evertit:quod ei factum mortem a gentilibus promeruit. Nectarius autem Cpolitanus præsul presbyterum super pœnitentia constitutumi removit, propter flagitium in mulierem pœnitentiæ vacantem in ecclesia a quodam diacono admissum. Romæ vero quemadmodum in toto Occidente mos iste usque in hanc horam observatur sedulo, ubi eliam seorsim locus penitentibus assignatur. Theo- dosius porro imperator legein tulit, né mulier in diaconissam promoveretur, nisi juxta dicuun apo- stoli annum sexagesimum superaret. Eunomium quoque, illegitimos cœtus congregantem et popnlis facientem ſucum, in exsilium, quo mortuus est, ejecit. Hoc eodem anno Placilla imperatoris conjux obdormivit, pie usquequaque habita, egenorum amatris, et quæ propriis manibus ægrotis ac le- prosis ministrare soleret. Hujus statuam irritati Antiochenses, ob imposita sibi ab imperatore pendenda vectigalia, per civitatem ignominiose traxerunt et confregerunt. His in vindictam ex- arsit imperator, et quo ferebatur in pientissimaı Placillam adfecu, cunctos neci destinabat, nisi Fla- VARIÆ LECTIONES. b. on. om. om. b. JAC. GOARI NOTÆ. lib. v, cap. 21. universalis sensui non officit, nec Orientalis quan- tumlibet ampla spectandaque, pœnitentiariis sacer- dotibus rejectis, ac secuto tempore receptis, suis gestis aut privata doctrina Romanæ auctoritati, generali consuetudini, sanis de pœnitentia dogma- is allum prejudicium aut damnum intulit. Pauca hæc circa temerariam pœnitentiarii sacerdotis a Nectario rerum ecclesiasticarum minus experto abrogationem, circa quam multi multa falsa eg juntilia. Nectarius enim Neophytus ab Endæmone sacerdote pari ignorantia damuando, in errorem, et si vis crimen, abduci potuit. - Nectario presby- terum pœnitentiæ præpositum amoventi iniquior wiki visus P. Goar, cum rem ille disciplina ege- rit, nibilque inde apud antiquos, velut pœnitentiæ sacramentum ipsum violarit, notæ reportarit. Fuit semper Nectării sancta mémoria, moùumque illum D pœnitentiæ publicæ, unde id scandali ortum esset, velut tantum juris humani, et ecclesiastica con- suetudinis, in sua, cui jure patriarchali præsidebat, ecclesia abolere potuit. COMBEFIS. ætate copiose et erudite disserit Franciscus fallier, de sacris electionibus et ordinationibus: et nos olim in euchologicis. chronico, et ex Baronii calculis ad annum num. obiisse constet, magis placeres auctoris textus hoc pacto interpolatus, etc., ita tamen ut etiam verba nus- quam retinenda ceuseain. rius accipiam, quibus ipsa manibus Placílla Au- gusta ministraret; et non magis de corpore muti- lis, atque alias debilibus; scabie forsan, fœtidisque ejusmodi morbis laborantibus. COMBEFIS. i (36) Sozomenus nuper citatus, et Theodoretus, (57) Ecclesia particularis error recto et integro (58) De hac Theodosii tege et diaconissarum (59) Cum eam ante plures annos ex Marcellini (60) Vix adduci possum, ut de leprosis peculia-

τότε καὶ παρὼν λόγους θαυμαστοὺς πρὸς παραίνεσ τῶν τολμησάντων κατὰ τῶν βασιλικῶν ἀνδριάντα ἐπεδείξατο. Α νης δὲ ὁ Χρυσόστομος πρεσβύτερος ων Αντιοχεία Β Α. Μ. 5884. -- Τούτῳ τῷ ἔτει ἐπιστρατεύσαντ Θεοδοσίου (61) κατὰ Εὐγενίου τοῦ τυράννου, κ κατελθόντος ἐν Θεσσαλονίκῃ μετὰ τοῦ στρατοῦ κα τοῦ, καὶ εἰσελθέντος τοῦ στρατοῦ ἐν τῇ πόλει, ἐπ ράχθη ἡ πόλις διὰ τὰ μιτάτα (62) τοῦ στρατού, διὰ πρόφασιν ἡγιόχου καὶ τοῦ παιδὸς τοῦ ὑπάρχου καὶ ὕβρισαν τὸν βασιλέα, καὶ τὸν ὕπαρχον ἐφόνε σαν. Τοῦ δὲ βασιλέως μακροθυμήσαντος πρὸς βρα καὶ τὸν λαὸν κατασιγήσαντος, ἱππικὸν γενέσθαι ἐν λευσεν· καὶ συναχθέντων τῶν λαῶν καὶ τῶν δήμ εἰς τὴν τοῦ ἱππικοῦ θέαν, ἐκέλευσε τὸν στρατὸς ξεῦσαι αὐτούς· καὶ ἀπέθανον τοῦ λαοῦ χιλιάδες τα τεκαίδεκα '. Ἐλθόντος δὲ ' αὐτοῦ ἐν Μεδιολάν Αμβρόσιος ὁ ἐπίσκοπος εκώλυσεν αὐτὸν εἰσελθ εἰς τὴν ἐκκλησίαν. Ην ὁ δὲ τότε τῶν τοῦ Σωτή γενεθλίων ἑορτή. Ρουφίνῳ δὲ μαγίστρῳ εἰς παρ κλησιν ἐλθόντι δεινῶς ἐπέπληξεν Αμβρόσιος. Νόμ δὲ ἐκθεμένου Θεοδοσίου τοῖς καταδικαζομένοι θανάτῳ ἢ δημεύσει προθεσμίαν τριάκοντα ἡμερ εἰς διάσκεψιν δίδοσθαι ἐξ ἐπιτροπῆς Αμβροσί τότε προσεδέξατο * αὐτὸν εἰς τὴν ἐκκλησίαν, ἐξ μέντοι τοῦ θυσιαστηρίου, καὶ οὐ κατὰ τὴν προτέ συνήθειαν ἔσω· ὅθεν καὶ μέχρι νῦν * καλῶς ἐκι τησεν τὸ ἔθος ἔξω τοῦ θυσιαστηρίου τους βασιλ ἔστασθαι μετά τοῦ λαοῦ. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει τοῦ Νείλου ποταμοῦ κατὰ ἔθος (65) μὴ ἀνελθόντος, ἔχαιρον οἱ Ἕλληνες γοντες αἴτιον εἶναι τούτου " τὸ κωλυθῆναι θύειν θεοῖς αὐτῶν. "Οπερ μαθὼν ὁ εὐσεβὴς βασιλ ἀπεκρίθη· Μὴ γένοιτό ποτε ποταμὸν θυσίαις γ ροντα ἐπὶ τὴν γῆν πλημμυρῆσαι. Ὁ δὲ Θεὸς τὰ ἐκδεξάμενος ἐπὶ τοσοῦτον ηὐλόγησεν τὴν ἀνά σιν τοῦ ποταμοῦ, ὥστε πάντας τοὺς κατ' Αίγυπ φοβηθῆναι 18, μὴ καὶ αὐτὴν ᾿Αλεξάνδρειαν κατακλ ἡ “ τοῦ ὕδατος πλημμύρα. Τούτῳ τῷ ἔτει Θεοδόσιος ὁ β' τοῦ στρατοῦ ἐν τῇ οι ἐπάρχου ἔπαρχον Α. · δώδεκα δὲ Α. · ἦν δὲ τότε τῶν τοῦ σωτ. γενεθλίων ἑορτή· Ρουφίνῳ δὲ μαγ. Α, ἐν δέ τινι τοῦ σωτ. γενεί ἑορτῇ Ρουφίνῳ μαγ. δὲ σω. Α. · τοῖς καταδικαζομένοις υ, τοὺς καταδικαζομένους κι δικαζομένους ἔξωθεν τοῦ θυσ. Α υ ε. * προσεδέξαντο Α. μέχρι νῦν Α, μέχρι τοῦ νῦν ν τῷ δ' αὐτῷ Α, τῷ αὐτῷ Η τούτου Α, τοῦτο ἀποδεξάμενος μ. φοβηθῆναι ε: Καὶ διὰ πρόφασιν Ανιόχου - THEOPHANIS Vianus episcopus legatione pro Antiochensibus fanctits ad clementiam inclinasset. Joannes vero Chrysostomus, qui tum Antiochiæ presbyter ad- erat, ad animandos et erigendos cos, qui impera torum imagines violaverant, orationes plané admi- randas babuit. A. C. 384. Hoc anno Theodosio adversus Enge- nium tyrannum expeditionem suscipiente, jamque cum exercitu Thessalonicam profecto,sub ipso ejus ingressu cum propter castrorum metationes, tum propter aurigam et præfecti puerum in seditionem mota est civitas. imperatorem itaque probris in- cesserunt,et præfectum ipsum morte mulctaverunt. Ad breve tempus patienter ferens imperator, po- pulumque demulcens, equestre certamen fieri jussit: tum populum et tribus ad spectaculum coactos sagittis confodere militibus permisit : per- ieruntque e populo hominum quindecim millia. Cum Mediolanum venisset, Ambrosius episcopus ecclesiam ingredi vetuit. Quodam insuper natali- diorum Salvatoris die festo Rufinum magistrum pro imperatore deprecatum venientem graviter ob- jurgavit Ambrosius. Cuin vero Ambrosii suasu Theodosius tandem legem tulisset, ut capite vel bonorum publicatione damnatis triginta dierum spatium ad supplicii infligendi deliberationem da- retur: tum in ecclesiam receptus est, extra quidêm altaris cancellos, non autem juxta priorem usum intra ipsius sacrarii septa. Unde mos ad hunc usque diem praeclare quidem invaluit, imperatores ab altari semotos una cum populo stantes interesse sacris. Hoc etiam anno cum Nilus pro more non exun- dasset, gentiles læti hanc dixerunt esse causam, quod diis suis sacrificare interdiceretur. Ea re cognita, piissimus imperator respondit: Absit ut fluvius sacrificiis gaudens terram irriget. Deus autem dictum imperatoris sibi placitum ostensu- rus, Nili exundationi adeo benedixit et auxit, ut universi Ægyptii in metam venerint, ne ipsam quoque Alexandriam tanta aquarum inundatio de- Bergeret. A. C. 385. - - c floc anno pius imperator Theodo- A. M. 5885. · VARIE LECTIONES. - - ante add. ex a c. a e. * add. ex A. add. ex vulg. * A et alii, vulg. . • vulg. vulg. add. JAC. COARI NOTÆ. duobus preoccupata. Videnda nuper scripta ad annum ejusdem duodecimum. - melateribus Pancirollus in notitiam imperii. Codex Theodos. lib. vi, tit. S et leg. Novellar. Theod. tit. 16. Propter exercitus metationes: sic semper molestæ illæ, quidquid diligentiæ duces militibus in oficio continendis adhibeant. Propter aurigam, et pinceruam Buterici prefecti, uti Nicephor. lib. xu, cap. 4. quem mini- relaxari contendebat, uti pro aurigandi illa pe ludis commodum. Ait Niceph. ferri occisa set Dominum millia : plura bic Theophanes. Cedr etramque opinionem ponit, tum quæ 7, Lum millia refert occisa. Combefis. Joannis Baptistæ caput CP. illatum est, Sozome lib. vu, cap. et revocat : eadi vero transl nem anno Theodosii Prosper et Marcellinu Chronicis, Alexandrinum autem consiguan 1. ή add. ex A. (61) Expeditio Theodosii in Eugenium annis D rum aurigam reum tentatæ illius pudicitiæ pop (62) De metatis, sive metationibus castrorum et (63) Hanc de Nilo historiam ad tempus

λεὺς (64) Εὐγενίῳ κραταιώ; μαχησάμενος ἐν ταῖς Αλπίσι πύλαις, ζῶντα τα συλλαβὼν αὐτὸν ἀνεῖλεν. Αργαβάστης (65) δὲ διαδρὰς ἑαυτὸν διο εχειρίσατο. μη Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει τὰ τῶν προφητών (66) Αδα- πούμ καὶ Μιχαίου λείψανα θεόθεν ευρέθη Βεζένῳ τῷ ἐπισκόπῳ Ελευθεροπόλεως τῆς Παλαιστίνης χρηματισθέντι τ0 ἐν δυσὶ χωρίοις τῆς περιοικίδος Ελευθεροπόλεως. Ἐλθόντι δὲ τῷ βασιλεῖ ἐν Ρώσ (67) προσῆλθον αὐτῷ οἱ εἰ ἐπίσκοποι γνώμῃ Ἰννοκεντίου (68) τοῦ Ῥώμης κατά Φλαβιανοῦ ἐπισκόπου Αντιοχείας. Ο δὲ Χριστιανικώτατος βα σιλεὺς τὰ πρὸς εἰρήνην παραινέσας αὐτοῖς, ἤνωσεν διὰ ἑπτακαίδεκα ἐτῶν (69), κελεύσας ἐπισκόπους ἐκ τῆς Ἀνατολῆς ἐν Ῥώμῃ παραγενέσθαι, μεθ' ὧν καὶ Ἀκάκιος ὁ Βεροίης * ἐστάλη. Πολλὰ δὲ χαρί- σματα δέδωκεν τῇ Ῥώμη Θεοδόσιος, περιελών καὶ τὰ γενόμενα (70) ἐν τοῖς μαγκιπείοις άτοπα κατὰ τῶν ἐμπιπτόντων ξένων, καὶ ἐγκλειομένων έως γήρως ἐν τοῖς μυλῶσιν, ὁμοίως δὲ καὶ τὴν τῶν μαχευομένων γυναικῶν ὕβριν ἐν τοῖς πορνείοις μή συγχωρήσας ταύτας ἔτι συγκλείεσθαι, καὶ διὰ κώ- Ιωνος τὴν πράξιν ἐλέγχεσθα:, Α. Μ. 5886. - Τούτῳ τῷ ἔτει μετὰ τὴν Εὐγε Μου τε του τυράννου ἀναίρεσιν, καὶ τὴν τῶν πρα- ημάτων κατάστασιν, ἀπῆρεν ἀπὸ Ῥώμης ὁ εὐσεβής βασιλεὺς Θεοδόσιος, καὶ ἤρχετο ἐπὶ Κωνσταντινού κολιν. Ἐλθὼν δὲ ἐν Μεδιολάνῳ ἀρρωστήσας, Ονώριον Αν υἱὸν μετεστείλατο, καὶ θεασάμενος αὐτὸν βίον Ελπίσι Α. 'Αρτάβαστος 1. χρηματισθέντι Α, χρηματισθέντα μα του Ρ. Α, τῆς Βερόης Α, Βερύης έμπιπτ. Α, ἐπιπιπτ. Η αποκλειομένων του Ευγ. '465ακούμ. Α, Αμβακούμ προσῆλθον, & Βεροίας & σε χήρους Α. διὰ λγ' ἐτῶν Ομοίως καὶ τὴν τῶν μοιχευομένων γυναικών ΰβριν με τοῖς πορνείοις· εἰς τοῦτο. μαγκιπείοις Α, την Α. Ζεβένι μαγκηπ. τὴν Εὐγ. Α, (μανκιπεῖα αρτοπωλεία) έμπίπτοντα ζώα ἐμπίπτοντας ξένους CHRONOGRAPHIA. A sius, consertis fortiter ad Alpium fauces cum B " ' C Lcd. Eugenio manibus, vivumn acceptum obtruncat. Argabastus autem fuga creptus letum sibimet cou- scivit. Eodem anno Abacum et Michææ prophetarum reliquiæ Bezeno Elentheropoleos in Palæstina epi- scopo divinitus revelatæ in duobus pagis Eleuthero- politani agri inventæ sunt. Cæterum cum Romain advenisset imperator, episcopi consilio Innocentii - Romæ pontificis eum adierunt, Flavianum Antio- chiæ episcopum postulantes. Verum factis de pace ineunda verbis, et ex oriente Romam ire suo jussu compulsis episcopis, cum quilus etiam Acacius Ber cæ præsuf missus est, animos per annos sep- temdecim ab invicem discordes christianissimus imperator reeonciliavit. Plurima porro beneficia Romanis contulit Theodosius. Eam quoque rescidit consuetudinem, qua pleraque præter fas et æquuni in peregrinos pistrinariis fortuito occursantes, et in eorum potestatem lapsos committebantur, ubi pistrinis clausi, et ad extremam usque senectutem delcnti, molas circumagere cogebantur. Adulte- rarum insuper mulierum infamiam compescuit, nec ulterius prostibulis custodiri, et tintinnabuli,sonitu facinora earum publicari permisit. - A. C. 386. Hoc anno exstincta Eugenii tyran- nide, et rebus quiete restituta, pius imperator Theodosius Roma migravit, et Cpolim repetiit. Jam que Mediolanumí progressus, in morbum incidit : advocatoque alio Honorio, et eo vigo, nonnihil convaluit. Dato mox equestris certaminis specta VARIE LECTIONES. " « is gúròy om. a. mily. 'F. vulg. * e vulg. a b c d vulg. f, vulg. ante b ed. JAC. GOARI NOTÆ. – sina consulatum, Theodosium castra movisse in Eugenio Socrates, lib. v, cap. penultimo auctor est : pugnasse vero ac vicisse anno sequente, Ar- adin tertium, et Honorio secundum coss. refert. arum inventa corpora suggerit Sozomenus lib. vi, ap. ult. parta de Eugenio victoria Theodosius Romam pro- lectus est, rejicienda. ier. Attende, anabo, cauoniam anni praesentis: qui et singulariter effert episcopum ex Oriente Monam missum, nempe Flavianum, de cujus pro- natione lis erat; Tamiliaris hæc locutio Theophani. ic pag. A de Chrysostomi corpore solenni- papa translato, post anilus exsilii. Verum ut schisina a Meletii ordinatione cœperit, dares septemdecim annis ad hunc usque fluxere. Similiter abstulit iniuriam ma- quæ in prostibulis constuprabantur; it sient frornas injuriæ cavit, ne its inviti mancipiis atque strinis addicerentur, miseram servientes servitu- lem ad usque senium, ita çaverit injuriæ mulie- " adit, add. ex ss of oin. A. vulg. rum, quæ ipsæ iis locis ad stuprum inclusæ tene- reutur, vetans ulterius includi; ne scilicet ille velut invitæ ad scelus cogerentur, sed res võlun - lalis esset, ac resilirent, quibus id animo foret. COMBEFIS. lata fuse narrat Socrates, lib. v, cap. 18, unum hoc fuit. Ad pistrina publira vocabant, D quæ Suidas exponit domus erant me- retricibus constructa, ad quas extranei, vel cibi capiendi, vel libidinis explenda causa profecti, Insidiosa quadam mach a ex meretriciis cauponiš in pistrinum præcipitati, ad summam usque senec- tutem inolere, et ita injurie publico servire cogeban. tur. Alterum, mulieres in adulterio deprehensas, ad Inpanar ductas impudenter cursus scortari jubebant, ac interim dum flagitiosa copula committeretur, pul- satis tintinnabulis, in novam ignominiam libenter laps, et per viin subacta inurebant. Ex his corri gitur Cedreni locus, quo de pistrinis sive mancipiis agens scribit animalia, praeter fas in eis delenta, eum potius scribere debuerit. De mancipiis et nancipibus co- dex Theodos. lib. xn, tit. 16, de iisdem sub pisto- rum nomine lib. xiv, tit. et 5. Isla vero, devicto Maximo, diu jam a Theodosio perpetrata demon- strat Socrates. (03) Anno imperii decimo quinto, ad tertium (65) Qui pag. 60 scribitur Αρτάβαστος. (66) Ad Theodosii vitæe annos extremnos propbe (67) Ista commodius in annum sequentem, quo (68) Hæc tamen historia Siricii tempore includi- (69) Anat. eos univit post décem et septem annos; (70) Maxima duo fagitia a Theodosio Roma sub

ἔσχεν. Ἱπποδρομίαν δὲ ἰδὼν μετὰ τὸ ἄριστον κακῶς διετέθη ἀθρόως, καὶ μὴ ἰσχύσας τῇ δείλῃ ἀνελθεῖν, τῷ υἱῷ ἐκέλευσε ταύτην πληρώσαι, καὶ τῇ ἐπιούσῃ νυκτὶ ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ ὑπάρχων ἐτῶν ἐξήκοντα ", βασιλεύσα, ἔτη ἐκκαίδεκα, καταλείψας βασιλεῖς τοὺς δύο υἱοὺς αὐτοῦ, Ἀρκάδιον μὲν τὸν πρεσβύτερον τῆς Έψας, Ονώριον δὲ τῶν Εσπερίων. Τὸ δὲ σῶμα αὐτοῦ μετήνεγκεν Αρκάδιος ἐν Κωνσταντινου- πόλει καὶ ἔθαψεν εἰς τὸν ναὸν τῶν Ἁγίων Αποστό λων 38. Α. Μ. 5887. - Ρωμαίων βασιλέων ᾿Αρκαδίου καὶ 'Ονωρίου ἔτος α'. Περσών βασιλέως Ισδιγέρδους ἔτος πρώτον. Τούτῳ τῷ ἔτει ᾿Αρκάδιος αὐτοκράτωρ ἀναδειχθεὶς τὸν μέγαν ἔμβολο (71) άντικρυς τοῦ πραιτωρίου Β ἔχτισεν. - σίου (72) έτος α'. Α. Μ. 5890. τίου ἔτος α'. - Ῥώμης ἐπισκόπου Αναστα Ρώμης ἐπισκόπου Ιννοκεν- Αντιοχείας ἐπισκόπου Φλαβιανοῦ ἔτος α΄. Τούτῳ τῷ ἔτει μετετέθη τὰ λείψανα (73) τοῦ ἁγίου προφήτου Προδρόμου και Βαπτιστοῦ Ἰωάννου ἐν Αλεξανδρείᾳ πρὸ ἓξ καλανδῶν μηνὶ Παυν! 8. Α. Μ. 5891. - Τούτῳ τῷ ἔτει εκάη Ανατόλιος Ο λαμπρότατος (75) ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ. Αρκάδιος δὲ ὁ βασιλεὺς ἐποίησεν ἴδιον ἀριθμὸν (76) ἐν Κωνσταντι- νουπόλει, οἷς ἐκάλεσεν Αρκαδικούς. Α. Μ. 5899. -- Τούτῳ τῷ ἔτει Νεκτάριος ὁ ἐπί- σκοπος Κωνσταντινουπόλεως ἐκοιμήθη (77). Θεόφι λος δὲ ὁ ᾿Αλεξανδρείας παρὼν ἐσπούδαζε κωλύσα: τὴν Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου ψῆφον, Ἰσίδωρόν τινα ίδιον πρεσβύτερον μαρτυρῶν εἰς ἐπισκοπὴν τῆς βασιλίδος, διακονήσαντα αὐτῷ ἡνίκα Θεοδόσιος πρὸς Μάξι σον τὸν τύραννον ἐπολέμει, δισσὰς ἐπιστο οι εξήκοντα δύο ο Γ. Αρκάδιος Α, ὁ ᾿Αρχ. εἰς τὸν ναὸν τῶν ἁγίων ἀποστόλων Α, εἰς τοὺς αγίους ἀποστόλους μηνί Ἰουλίου. Πανί β. Α. 3ο Ισίδωρον δέ τινα οι Θεοδόσιος πρὸ; Α 1, Θεοδ, ὁ βασιλεὺς πρὸς "Έμβολος, ἀπὸ τοῦ ἐμβάλλειν, Ὁ πατριάρχης διέρχεται διὰ τοῦ δεξιοῦ ἐμβόλου, Ἐσκέπασαν επάνω της αψίδας ἀμφοτέρων τῶν με τῶν τῶν ἐμβόλων· σιγματοειδεῖς ἔμβολοι. στρος Θεοδοσίου ἐπὶ Θεοδοσίου ) δς φιλότιμος ἦν, προσῆν δὲ αὐτῷ καὶ τὸ μὴ φείδεσθαι τῶν χρημά των εἶτα τριβοῦνον ἀριθμοῦ τῆς ὑπερορίας ἀνακληθέν τα, THEOPHANIS «ule, derepente post prandium adversa valetudine & jactatus, cum sub vesperam se præsentem exhibere nequiret, alium jussit spectaculum absolvere, et insequenti : nocte quievit in Domino, cum anuis sexaginta vixisset, sexdecim regnasset, filiorum au- tem Arcadium seniorem orientis, Honorium vero partium occiduarum imperatorem relinqueret. Ejus corpus Cpolim transtulit Arcadius, et in sanctorum Apostolorum templo recondidit. - A. C. 387. — Romanarum imperatorum Arcadii et Honorii anuus primus. Persarum regis Isdegerdis annus primus. Hoc anno Arcadius imperator renuntiatus e præ- torii regione majorem porticum exstruxit. A. C. 588. - NINS. A. C. 390. primus. - Romæ episcopi Anastasti annus pri- Romæ episcopi Innocentii annus Antiochiæ episcopi Flaviani annus primus. Noc anno sexto mensis Pauni Kalendas sancti prophete precursoris et Baptiste Joannis reliquiae Alexandriam sunt translatæ. - A. C. 391. Hoc anno Anatolius vir clarissi- nus Alexandriæ combustus est. Arcadius autem imperator militum numerum, quos dixit Arcadicus, Cpoli instituit. - A C. 392. Hoc anno Nectarius episcopus Cpo- titanus vita functus est. Theophilus autein Alexan- A. M. 5888. drinus cum adesset Joannis Chrysoston electio- C nem impedire, imo suum quemdam presbyterum Isidorum nomine, quod ei fideliter olim ministras- set, ambiguis nimirum et ad utramque partem lit- teris ac muneribus ab eo acceptis, cum Theodosius VARIE LECTIONES. vulg. vulg. ante addit b c d vulg. JAĆ. GOARI NOTÆ. tectum est. quod ho- mines intro se mittant. ait euchologium : Transit D patriarcha a dextra portica. Codinus in Orig. CP. : Apsides porticuum ab utraque parle ereclarum lexerunt Porticus rotundo fornice ad sigma litteræ for- 2000. duorum spatium assignatur. manum gerente auctor verba habuit pag. præce- dente. stata in ignem conjectæ, et a monachis Philippi monasterii utcunque ereptæ, et Athanasio oblatæ, exinde a Theophilo in ecclesiam ejus nomini dica- tam sub Theodosio quidem fundatam, at sub Ar- radio anno ejus cousummatam, reconduntur. La Baronius ad annum C. num. 97; Rufinus, lib. 1t, cap. 28; Beda, de sex aetatibus mundi in Juliano, acta inventionis capitis sancti Joannis in appendice ad Cyprianum. (lego Anatolius magister sub Theodosio; vir honoris cupidus, et liberatis, cui illud a natura inerat ut pecuniis non parceret, etc. tur, dicti, quod ad numerum omnia præstarent, vel quod eorun certus quidam numerus esset: Cohortem nos vocamus, vel etiam legionem. Zonaras parte 5, tribunum numeri exilio revocatum, etc. juniores, et seniores ab Arcadio institutos, Pancirol- lus, cap. et 47. vi, cap. ineunte, quorum fasces annum Arcadi tertium, haud sextum notant. Quæ, sequuntur ex eodem Socratis loco, et Sozomeni lib. viu, cap. excerpta. (71) Ambulacrum ab imbre et temporis injuria (73) Cui apud codd. omnes annorua duntaxat (73) De Innocentio tamen quasi præsulem Ro- (74) Reliquiz Joaunis Baptiste sub Juliano apo- (75) Eum puto, de quo Suidas: 'Ανατόλιος μάγι (76) Numeri militares, inde, ut Egnatius opina- (77) Notitia imperii exhibet felices Arcadianos 478) Cæsario et Attico coss. inquit Socrates, lib.

ἔσχεν. Ἱπποδρομίαν δὲ ἰδὼν μετὰ τὸ ἄριστον κακῶς διετέθη ἀθρόως, καὶ μὴ ἰσχύσας τῇ δείλῃ ἀνελθεῖν, τῷ υἱῷ ἐκέλευσε ταύτην πληρώσαι, καὶ τῇ ἐπιούσῃ νυκτὶ ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ ὑπάρχων ἐτῶν ἐξήκοντα ", βασιλεύσα, ἔτη ἐκκαίδεκα, καταλείψας βασιλεῖς τοὺς δύο υἱοὺς αὐτοῦ, Ἀρκάδιον μὲν τὸν πρεσβύτερον τῆς Έψας, Ονώριον δὲ τῶν Εσπερίων. Τὸ δὲ σῶμα αὐτοῦ μετήνεγκεν Αρκάδιος ἐν Κωνσταντινου- πόλει καὶ ἔθαψεν εἰς τὸν ναὸν τῶν Ἁγίων Αποστό λων 38. Α. Μ. 5887. - Ρωμαίων βασιλέων ᾿Αρκαδίου καὶ 'Ονωρίου ἔτος α'. Περσών βασιλέως Ισδιγέρδους ἔτος πρώτον. Τούτῳ τῷ ἔτει ᾿Αρκάδιος αὐτοκράτωρ ἀναδειχθεὶς τὸν μέγαν ἔμβολο (71) άντικρυς τοῦ πραιτωρίου Β ἔχτισεν. - σίου (72) έτος α'. Α. Μ. 5890. τίου ἔτος α'. - Ῥώμης ἐπισκόπου Αναστα Ρώμης ἐπισκόπου Ιννοκεν- Αντιοχείας ἐπισκόπου Φλαβιανοῦ ἔτος α΄. Τούτῳ τῷ ἔτει μετετέθη τὰ λείψανα (73) τοῦ ἁγίου προφήτου Προδρόμου και Βαπτιστοῦ Ἰωάννου ἐν Αλεξανδρείᾳ πρὸ ἓξ καλανδῶν μηνὶ Παυν! 8. Α. Μ. 5891. - Τούτῳ τῷ ἔτει εκάη Ανατόλιος Ο λαμπρότατος (75) ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ. Αρκάδιος δὲ ὁ βασιλεὺς ἐποίησεν ἴδιον ἀριθμὸν (76) ἐν Κωνσταντι- νουπόλει, οἷς ἐκάλεσεν Αρκαδικούς. Α. Μ. 5899. -- Τούτῳ τῷ ἔτει Νεκτάριος ὁ ἐπί- σκοπος Κωνσταντινουπόλεως ἐκοιμήθη (77). Θεόφι λος δὲ ὁ ᾿Αλεξανδρείας παρὼν ἐσπούδαζε κωλύσα: τὴν Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου ψῆφον, Ἰσίδωρόν τινα ίδιον πρεσβύτερον μαρτυρῶν εἰς ἐπισκοπὴν τῆς βασιλίδος, διακονήσαντα αὐτῷ ἡνίκα Θεοδόσιος πρὸς Μάξι σον τὸν τύραννον ἐπολέμει, δισσὰς ἐπιστο οι εξήκοντα δύο ο Γ. Αρκάδιος Α, ὁ ᾿Αρχ. εἰς τὸν ναὸν τῶν ἁγίων ἀποστόλων Α, εἰς τοὺς αγίους ἀποστόλους μηνί Ἰουλίου. Πανί β. Α. 3ο Ισίδωρον δέ τινα οι Θεοδόσιος πρὸ; Α 1, Θεοδ, ὁ βασιλεὺς πρὸς "Έμβολος, ἀπὸ τοῦ ἐμβάλλειν, Ὁ πατριάρχης διέρχεται διὰ τοῦ δεξιοῦ ἐμβόλου, Ἐσκέπασαν επάνω της αψίδας ἀμφοτέρων τῶν με τῶν τῶν ἐμβόλων· σιγματοειδεῖς ἔμβολοι. στρος Θεοδοσίου ἐπὶ Θεοδοσίου ) δς φιλότιμος ἦν, προσῆν δὲ αὐτῷ καὶ τὸ μὴ φείδεσθαι τῶν χρημά των εἶτα τριβοῦνον ἀριθμοῦ τῆς ὑπερορίας ἀνακληθέν τα, THEOPHANIS «ule, derepente post prandium adversa valetudine & jactatus, cum sub vesperam se præsentem exhibere nequiret, alium jussit spectaculum absolvere, et insequenti : nocte quievit in Domino, cum anuis sexaginta vixisset, sexdecim regnasset, filiorum au- tem Arcadium seniorem orientis, Honorium vero partium occiduarum imperatorem relinqueret. Ejus corpus Cpolim transtulit Arcadius, et in sanctorum Apostolorum templo recondidit. - A. C. 387. — Romanarum imperatorum Arcadii et Honorii anuus primus. Persarum regis Isdegerdis annus primus. Hoc anno Arcadius imperator renuntiatus e præ- torii regione majorem porticum exstruxit. A. C. 588. - NINS. A. C. 390. primus. - Romæ episcopi Anastasti annus pri- Romæ episcopi Innocentii annus Antiochiæ episcopi Flaviani annus primus. Noc anno sexto mensis Pauni Kalendas sancti prophete precursoris et Baptiste Joannis reliquiae Alexandriam sunt translatæ. - A. C. 391. Hoc anno Anatolius vir clarissi- nus Alexandriæ combustus est. Arcadius autem imperator militum numerum, quos dixit Arcadicus, Cpoli instituit. - A C. 392. Hoc anno Nectarius episcopus Cpo- titanus vita functus est. Theophilus autein Alexan- A. M. 5888. drinus cum adesset Joannis Chrysoston electio- C nem impedire, imo suum quemdam presbyterum Isidorum nomine, quod ei fideliter olim ministras- set, ambiguis nimirum et ad utramque partem lit- teris ac muneribus ab eo acceptis, cum Theodosius VARIE LECTIONES. vulg. vulg. ante addit b c d vulg. JAĆ. GOARI NOTÆ. tectum est. quod ho- mines intro se mittant. ait euchologium : Transit D patriarcha a dextra portica. Codinus in Orig. CP. : Apsides porticuum ab utraque parle ereclarum lexerunt Porticus rotundo fornice ad sigma litteræ for- 2000. duorum spatium assignatur. manum gerente auctor verba habuit pag. præce- dente. stata in ignem conjectæ, et a monachis Philippi monasterii utcunque ereptæ, et Athanasio oblatæ, exinde a Theophilo in ecclesiam ejus nomini dica- tam sub Theodosio quidem fundatam, at sub Ar- radio anno ejus cousummatam, reconduntur. La Baronius ad annum C. num. 97; Rufinus, lib. 1t, cap. 28; Beda, de sex aetatibus mundi in Juliano, acta inventionis capitis sancti Joannis in appendice ad Cyprianum. (lego Anatolius magister sub Theodosio; vir honoris cupidus, et liberatis, cui illud a natura inerat ut pecuniis non parceret, etc. tur, dicti, quod ad numerum omnia præstarent, vel quod eorun certus quidam numerus esset: Cohortem nos vocamus, vel etiam legionem. Zonaras parte 5, tribunum numeri exilio revocatum, etc. juniores, et seniores ab Arcadio institutos, Pancirol- lus, cap. et 47. vi, cap. ineunte, quorum fasces annum Arcadi tertium, haud sextum notant. Quæ, sequuntur ex eodem Socratis loco, et Sozomeni lib. viu, cap. excerpta. (71) Ambulacrum ab imbre et temporis injuria (73) Cui apud codd. omnes annorua duntaxat (73) De Innocentio tamen quasi præsulem Ro- (74) Reliquiz Joaunis Baptiste sub Juliano apo- (75) Eum puto, de quo Suidas: 'Ανατόλιος μάγι (76) Numeri militares, inde, ut Egnatius opina- (77) Notitia imperii exhibet felices Arcadianos 478) Cæsario et Attico coss. inquit Socrates, lib.

ἔσχεν. Ἱπποδρομίαν δὲ ἰδὼν μετὰ τὸ ἄριστον κακῶς διετέθη ἀθρόως, καὶ μὴ ἰσχύσας τῇ δείλῃ ἀνελθεῖν, τῷ υἱῷ ἐκέλευσε ταύτην πληρώσαι, καὶ τῇ ἐπιούσῃ νυκτὶ ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ ὑπάρχων ἐτῶν ἐξήκοντα ", βασιλεύσα, ἔτη ἐκκαίδεκα, καταλείψας βασιλεῖς τοὺς δύο υἱοὺς αὐτοῦ, Ἀρκάδιον μὲν τὸν πρεσβύτερον τῆς Έψας, Ονώριον δὲ τῶν Εσπερίων. Τὸ δὲ σῶμα αὐτοῦ μετήνεγκεν Αρκάδιος ἐν Κωνσταντινου- πόλει καὶ ἔθαψεν εἰς τὸν ναὸν τῶν Ἁγίων Αποστό λων 38. Α. Μ. 5887. - Ρωμαίων βασιλέων ᾿Αρκαδίου καὶ 'Ονωρίου ἔτος α'. Περσών βασιλέως Ισδιγέρδους ἔτος πρώτον. Τούτῳ τῷ ἔτει ᾿Αρκάδιος αὐτοκράτωρ ἀναδειχθεὶς τὸν μέγαν ἔμβολο (71) άντικρυς τοῦ πραιτωρίου Β ἔχτισεν. - σίου (72) έτος α'. Α. Μ. 5890. τίου ἔτος α'. - Ῥώμης ἐπισκόπου Αναστα Ρώμης ἐπισκόπου Ιννοκεν- Αντιοχείας ἐπισκόπου Φλαβιανοῦ ἔτος α΄. Τούτῳ τῷ ἔτει μετετέθη τὰ λείψανα (73) τοῦ ἁγίου προφήτου Προδρόμου και Βαπτιστοῦ Ἰωάννου ἐν Αλεξανδρείᾳ πρὸ ἓξ καλανδῶν μηνὶ Παυν! 8. Α. Μ. 5891. - Τούτῳ τῷ ἔτει εκάη Ανατόλιος Ο λαμπρότατος (75) ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ. Αρκάδιος δὲ ὁ βασιλεὺς ἐποίησεν ἴδιον ἀριθμὸν (76) ἐν Κωνσταντι- νουπόλει, οἷς ἐκάλεσεν Αρκαδικούς. Α. Μ. 5899. -- Τούτῳ τῷ ἔτει Νεκτάριος ὁ ἐπί- σκοπος Κωνσταντινουπόλεως ἐκοιμήθη (77). Θεόφι λος δὲ ὁ ᾿Αλεξανδρείας παρὼν ἐσπούδαζε κωλύσα: τὴν Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου ψῆφον, Ἰσίδωρόν τινα ίδιον πρεσβύτερον μαρτυρῶν εἰς ἐπισκοπὴν τῆς βασιλίδος, διακονήσαντα αὐτῷ ἡνίκα Θεοδόσιος πρὸς Μάξι σον τὸν τύραννον ἐπολέμει, δισσὰς ἐπιστο οι εξήκοντα δύο ο Γ. Αρκάδιος Α, ὁ ᾿Αρχ. εἰς τὸν ναὸν τῶν ἁγίων ἀποστόλων Α, εἰς τοὺς αγίους ἀποστόλους μηνί Ἰουλίου. Πανί β. Α. 3ο Ισίδωρον δέ τινα οι Θεοδόσιος πρὸ; Α 1, Θεοδ, ὁ βασιλεὺς πρὸς "Έμβολος, ἀπὸ τοῦ ἐμβάλλειν, Ὁ πατριάρχης διέρχεται διὰ τοῦ δεξιοῦ ἐμβόλου, Ἐσκέπασαν επάνω της αψίδας ἀμφοτέρων τῶν με τῶν τῶν ἐμβόλων· σιγματοειδεῖς ἔμβολοι. στρος Θεοδοσίου ἐπὶ Θεοδοσίου ) δς φιλότιμος ἦν, προσῆν δὲ αὐτῷ καὶ τὸ μὴ φείδεσθαι τῶν χρημά των εἶτα τριβοῦνον ἀριθμοῦ τῆς ὑπερορίας ἀνακληθέν τα, THEOPHANIS «ule, derepente post prandium adversa valetudine & jactatus, cum sub vesperam se præsentem exhibere nequiret, alium jussit spectaculum absolvere, et insequenti : nocte quievit in Domino, cum anuis sexaginta vixisset, sexdecim regnasset, filiorum au- tem Arcadium seniorem orientis, Honorium vero partium occiduarum imperatorem relinqueret. Ejus corpus Cpolim transtulit Arcadius, et in sanctorum Apostolorum templo recondidit. - A. C. 387. — Romanarum imperatorum Arcadii et Honorii anuus primus. Persarum regis Isdegerdis annus primus. Hoc anno Arcadius imperator renuntiatus e præ- torii regione majorem porticum exstruxit. A. C. 588. - NINS. A. C. 390. primus. - Romæ episcopi Anastasti annus pri- Romæ episcopi Innocentii annus Antiochiæ episcopi Flaviani annus primus. Noc anno sexto mensis Pauni Kalendas sancti prophete precursoris et Baptiste Joannis reliquiae Alexandriam sunt translatæ. - A. C. 391. Hoc anno Anatolius vir clarissi- nus Alexandriæ combustus est. Arcadius autem imperator militum numerum, quos dixit Arcadicus, Cpoli instituit. - A C. 392. Hoc anno Nectarius episcopus Cpo- titanus vita functus est. Theophilus autein Alexan- A. M. 5888. drinus cum adesset Joannis Chrysoston electio- C nem impedire, imo suum quemdam presbyterum Isidorum nomine, quod ei fideliter olim ministras- set, ambiguis nimirum et ad utramque partem lit- teris ac muneribus ab eo acceptis, cum Theodosius VARIE LECTIONES. vulg. vulg. ante addit b c d vulg. JAĆ. GOARI NOTÆ. tectum est. quod ho- mines intro se mittant. ait euchologium : Transit D patriarcha a dextra portica. Codinus in Orig. CP. : Apsides porticuum ab utraque parle ereclarum lexerunt Porticus rotundo fornice ad sigma litteræ for- 2000. duorum spatium assignatur. manum gerente auctor verba habuit pag. præce- dente. stata in ignem conjectæ, et a monachis Philippi monasterii utcunque ereptæ, et Athanasio oblatæ, exinde a Theophilo in ecclesiam ejus nomini dica- tam sub Theodosio quidem fundatam, at sub Ar- radio anno ejus cousummatam, reconduntur. La Baronius ad annum C. num. 97; Rufinus, lib. 1t, cap. 28; Beda, de sex aetatibus mundi in Juliano, acta inventionis capitis sancti Joannis in appendice ad Cyprianum. (lego Anatolius magister sub Theodosio; vir honoris cupidus, et liberatis, cui illud a natura inerat ut pecuniis non parceret, etc. tur, dicti, quod ad numerum omnia præstarent, vel quod eorun certus quidam numerus esset: Cohortem nos vocamus, vel etiam legionem. Zonaras parte 5, tribunum numeri exilio revocatum, etc. juniores, et seniores ab Arcadio institutos, Pancirol- lus, cap. et 47. vi, cap. ineunte, quorum fasces annum Arcadi tertium, haud sextum notant. Quæ, sequuntur ex eodem Socratis loco, et Sozomeni lib. viu, cap. excerpta. (71) Ambulacrum ab imbre et temporis injuria (73) Cui apud codd. omnes annorua duntaxat (73) De Innocentio tamen quasi præsulem Ro- (74) Reliquiz Joaunis Baptiste sub Juliano apo- (75) Eum puto, de quo Suidas: 'Ανατόλιος μάγι (76) Numeri militares, inde, ut Egnatius opina- (77) Notitia imperii exhibet felices Arcadianos 478) Cæsario et Attico coss. inquit Socrates, lib.

λὰς καὶ δῶρα ὑπ' αὐτοῦ ἐγχειρισθείς. 'Ο δὲ βασι- Α λεὺς καὶ πᾶσα ἡ πόλις τὸν Ἰωάννην τε ἀπὸ Αντιο χείας ὑπ' αὐτοῦ ἐπὶ τούτῳ προσκληθέντα χειροτονη- θῆναι εὐδόκησαν. Ην δὲ Ἰωάννης τῶν περιφανεστά των Αντιοχείας, Σεκούνδου πατρός, καὶ μητρός Ανθούσης. Οὗτος ἐλλογιμώτατος σφόδρα τυγχάνων, ἐκ θείας τὸ πλεῖστον χάριτος καὶ τοῖς δεινοτάτοις τῶν Ἑλλήνων σοφισταῖς ἐθαυμάζετο· ὅθεν Λιβάνιο; περὶ τὸν θάνατον ἐρωτηθεὶς ὑπὸ τῶν φοιτητῶν, τίς ἄρα διαδέξοιτο την διατριβήν μετ᾿ αὐτόν, ἔφη· Ἰωάννην ἔλεγον, εἰ μὴ τοῦτον ἡμῶν οἱ Χριστιανοὶ ἀπεσύλησαν. Τὰς μέντοι θείας Γραφὰς ὁ Χρυσόστο μας παρὰ Καρτερίῳ τινὶ ἡγουμένῳ μοναστηρίου ἐπαιδεύθη· τὰ δὲ ἐγκύκλια παρὰ Λιβανίῳ τῷ προει ρημένῳ. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει ἐτέχθη (79) τῷ βασιλεῖ 'Αρκαδίῳ υἱὸς ἐξ Εὐδοξίας τῆς Αὐγούστης Θεοδόσιος ὁ μικρός, ἐν ἐδέξατο Ἰωάννης ἐν τῷ βαπτίσματι ὁ Χρυσό στομος. Α. Μ. 5893. - - - Κωνσταντινουπόλεως ἐπισκόπου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου ἔτος α'. Τῷ ἑβδόμῳ ἔτει το Αρκαδίου γεννᾶται υἱὸς (80) αὐτῷ οι Θεοδόσιος ὁ μικρὸς ἐξ Εὐδοξίας. Α. Μ. 5894. του έτος «. - Ἱεροσολύμων ἐπισκόπου Ιωάν- Τούτῳ τῷ ἔτει Γαϊνᾶς ἐτυράννησε (84) κατά Αρω καδίου, καὶ πολλὰ κακὰ τῷ Βυζαντίῳ ἐπιδείξατο. Ορκους δὲ λαβὼν παρὰ ᾿Αρκαδίου καὶ δοὺς ἐν τῷ καῷ τῆς ἁγίας Εὐφημίας ἐν Χαλκηδόνι, τούτους παρέβη, καὶ πλείονα δράσας κακὰ εἰσῆλθεν ἐν τῇ τέλει χωρήσας πρὸς ἁρπαγὰς καὶ ἑτέρας ἀτοπίας. Οὗτος ἐξελθὼν εἰς τὴν Χερρόνησον τῆς Θράκης σχε δίας ποιήσας κατεσκεύασεν, ἵνα πρὸς τὴν ᾿Ασίαν διαπεράσας τὰς ἀνατολικὰς πόλεις χειρώσηται. Ενθα πολέμου πολλού με συρραγέντος κατά τε γῆν καὶ θά- λασσαν, ἀπώλετο σὺν τοῖς στρατεύμασιν 48. Α. Μ. 5993. + Τούτῳ τῷ ἔτει Ονώριος ἐν Ῥώ μη (82) ταραχὰς καὶ στάσεις εκίνησεν. Ἐπὶ σμι κροῖς γάρ τισι πράγμασι κινηθείς πρὸς τοὺς πολίτας, καὶ μὴ κατασχὼν τῆς ὀργῆς, εἰς Ραβένναν μεθο ίσταται πόλιν τῆς Ἰταλίας παράλιον. Πέμψας δέ τινα παραδυναστεύοντα “ αὐτῷ βάρβαρον (85) τὸ γένος Γάλλον μετά πλήθους στρατοῦ, ἐκέλευσε πραιδεῦσαι Ιωάννης μοναστηρίου 4, ἐν μοναστηρίῳ τῷ ἑβδόμῳ ἔτει Αρκαδίου Αμε, τούτω τῷ ἔτει Αρκαδίῳ κι' αὐτῷ ὡς πολλούς σφοδρού Δ. τῷ στρατεύματι 1. τινα παραδυναστεύοντα 1, τὸν παραδυναστεύοντα τῶν παραδυναστευόντων προχρονισμός ὁ δὲ 'Αλάρι χας παρέθετο ἑαυτὸν τοῖς συγκλητικοίς, παραθέσθαι τὴν κεφαλήν, CHRONOGRAPHIA. princeps de imperii summa cum Masimo tyranno contenderet, virum episcopatu dignum testatus, promovere satagebat : imperator ex adverso, et urbs wɔɔta Joannem ad hoc munus sustinendum &n- tiochia evocatum censuerupt ordinari. Erat Joannes ex illustrissimis Antiochiæ civibus, patre Secundo et Anthusa matre genitus. Hic inter reliquos ob eruditionis præstantiam et divinorum munerum copiam conspicuus, versatissimis quibusque ac gentilium peritissimis sophistis fuit admirationi: unde Libanius circa mortis tempus à discipulis ro- gatus, quis scholam post eum moderator exciperet ? respondit: Joannem dicerem, nisi hunc nobis Christiani præripuissent. Divinæ Scripturæ mysteriis a Carterio monasterii cujusdam praefecto Chry- B sostomus fuit instructus, a præfato Libanio libera- lium omnium doctrinam accepit. Eodem anno Arcadio imperatori ex Eudoxia Au- gusta filius natus est Theodosius junior, quem Joan- nes Chrysostomus in baptismo suscepit. - A. d. 393. Cpoleos episcopi Joannis Chryso- stoni annus primus. Septimo anno Arcadii ipsi Theodosius junior ex Eudoxia conjuge filius natus est. A. C. 594. Hierosolymorum episcopi Joannis aunus primus. Hoc anno Gainas tyrannidem adversus Arcadium' excitare molitus, multa mala "Byzantio intulit. Datis nutem et acceptis ab Arcadio juramentis' in C Chalcedonensi sanctæ Euphemiæ templo perjurii reum, pluribus per néfas sceleribus attentatis, etiam að urbis regiæ direptionem, et tetra ejusmodi faci- mora progressus damnandum se probavit. Inde ad Thracie Chersonesum divertens tumultuaria con- fecit navigia, ut in Asiam transfretatus orientales urbes sub potestateni mitteret. Ibi demum magnɔ terra marique prælio commisso, cum suis exerciti- bus periit. - A. C. 395. - [loc anno tumultus et seditiones Romæ movit Honorius. Levi quippe rerum prætex!u concitatus in cives,et iræ impotens, in Ravennam civi- tatein maritimam se transfert. Inde Gallum quemdamı natione barbarum, cujus penes se auctoritas erat summa, cum valido exercitu Romanos ablegat et eos D qui deliquerant, depraudari et armis vexare jubeι : VARIE LECTIONES. $5 * abcd. vulg. vulg. add. ex A be. a c, vulg JAC. GOARI NOTÆ. xandrinam, et Marcellini, quæ de die a Socrate, et inter se variant. 6, que consulatum Stilico et Aurelianus tenuerunt, Socrates reponit. Marcellini, et Alexandrinum chronica ad septimum: ab utrisque auctor diversus. res bie narratas ballucinatio, merą duszpqsiz fœdus omnino deprehenduntur ex Zosimi et Jornandis lectione: hujus De Geticorum origine, illius lib. v, et vl. ab Honorio ad Romam diripiendam invitatum : sic nocent principum ira. Quod sequitur, ego sic exponam, sese seratoribus obstrinxit; quomodo dicitur fidem dedi, qua urbem deditione accepit. Coxaris. sub (79) Isla_redundare linea sequens demonstrat. (30) Ma Socrates, lib. vi, cap. V, Chronicon Ale- (81) Gainæ tyrannidem et necem ad an. Arcadii (82) Mira Theophanis circa personas, loca, tempus, (83) Barbarun hunc Zonaras intelligit Alariclum,

μικροῦ δεῖν ἡ Ῥώμη πολιορκουμένη διεφθάρη πάσα. Ὁ δὲ ᾿Αλάριχος παρέθετο ἑαυτὸν τοῖς συγκλητικοῖς τῆς πόλεως, καὶ πάντα τὰ χρήματα του παλατίου λαβὼν, καὶ τὴν ἀδελφὴν Ονωρίου ἀπὸ πατρὸς Πλα- κιδίαν, μικρὰν οὖσαν σε παρθένον, πρὸς τὸ οἰκεῖον ἔθνος ἀπῆλθεν εἰς τὰς Γαλλίας. Κωνστάντιος δέ τις κόμης τῶν μετὰ 'Αλαρίχου, πιστευθεὶς τὴν κάρην Πλακιδίαν, ἔλαβεν αὐτὴν καὶ φυγών σε ήγαγε πως τὸν βασιλέα Ονώριον. Καὶ ἀποδεξάμενος ὁ βασιλεὺς τὸν Κωνστάντιον, ἐποίησεν αὐτὸν συγκλητικόν. Μετ' ὀλίγον δὲ χρόνον ἔδωκεν αὐτῷ τὴν κόρην πρὸς γάμον καὶ ἀνηγόρευσεν αὐτὸν βασιλέα, ἐξ ἧς ἔσχεν υἱὸν ἐν ἐκάλεσεν Ουαλεντινιανὸν νέον. Καὶ ἐς ἀγωνισάμενος Κωνστάντιος " σὺν Ονωρίῳ, ἀνεῖλεν ἐν Ῥώμῃ τοὺς τυράννους, καὶ ἐδήμευσε τοὺς οἴκους αὐτῶν, καὶ εἰρήνευσαν τὴν πόλιν. Ἰωάννης δὲ ὁ μέγας διδά- σκαλος κατεφώτισεν οὐ μόνον τὴν ἐκκλησίαν Κων σταντινουπόλεως, ἀλλὰ καὶ Θρᾴκης καὶ Ἀσίας καὶ Πόντου (84). Ὥστε καὶ πρὸ τῆς ἁγίας ἐν Χαλκη- δόνι συνόδου (85) τῶν ἐκκλησιῶν " τούτων ὁ Κων- σταντινουπόλεως ήρχεν. Μακεδονιανός σε δέ τις διά τῆς τοῦ Πατρὸς διδασκαλίας προσῆλθεν ἐν ἐς τῇ Ἐκκλησίᾳ· παραινέσας δὲ καὶ τῇ ἰδίᾳ γυναικὶ ἐπισ στρέψαι καὶ κοινωνῆσαι, μόλις έπεισεν. Η δὲ τὴν κοινωνία, σε δοῦσα τῇ ἰδίᾳ παιδίσκῃ ἐκ τῶν Μακεδο- νιανῶν, ἐκέλευσεν δ' ἔχειν μεθ' ἑαυτῆς. Καὶ δὴ προς - ἐλθοῦσα των Χρυσοστόμῳ, καὶ δεξαμένη τὴν κοινωνίαν ἐκ τῶν ἁγίων αὐτοῦ χειρῶν, ὑποκριθείσε ταύτην μεταλαμβάνειν, ἐσχάτως ἀπέδωκεν ταύτην δ τῇ παιδίσκῃ ", καὶ λαβοῦσα τὴν τῶν Μακεδονιανῶν προσάγει τῷ στόματι καὶ εὗρεν αὐτὴν λίθον γεγο νυῖαν· καὶ φρίξασα προσῆλθεν ὑπότρομος τοῖς ποσὶν Ἰωάννου, ἐξαγορεύουσα τὸ τόλμημα καὶ εἰλ: κρινῶς προσερχομένη τῇ Ἐκκλησίᾳ. Ὁ δὲ λίθος ἐν τῷ σκευοφυλακίῳ ἀπετέθη φυλάττεσθαι σε. Ἡ δὲ τοῦ Χρυσοστόμου ἐπιστολὴ ἡ πρὸς Θεόδωρον Μο ψουεστίας ", οὐχὶ πρὸς τὸν πρῶτον, ἀλλὰ πρὸς τὸν ἔσχατον γενόμενόν ἐστιν. ᾿Αρσένιος δὲ ὁ μέγας (85) κατὰ κόσμον γεγονώς, καὶ πάντων καταφρονήσας, τὴν θείαν φιλοσοφίαν ἐν Αἰγύπτῳ μετήρχετο, βία καὶ λόγῳ καὶ θαύμασι διαλάμπων ἐν τῷ μοναχικῷ وة καὶ λυπῆσαι τοὺς εἰς αὐτὸν ἁμαρτήσαντας· ὑφ' οὗ τάγματι. ε με την σε ὑφ' οὗ Α, ἀφ' οὗ οὖσαν μικράν Α. " φυγών καὶ Κωνστάντιος Α, Κωνσταντίνος τα ἀλλὰ καὶ Θράκης καὶ Ἀσίας καὶ Πόντου Α, ἀλλὰ καὶ τοὺς Θρᾷκας καὶ Ἀσίας καὶ Πόντον νικ. κι τῶν ἐκκλησιῶν Α, τὰς ἐκκλησίας σε Μακεδόνιος Α Γ. κοινων. Α κοιν. δὲ ἐκέλευσεν Α, εκόμισεν τι τῷ ν' ἀπέδωκεν ταύτην Α, ἐπέδι αὐτὴν νιίβ. να ἡ παιδίσκη Α' ς, τῇ παιδίσκῃ ει προσῆλθεν] ἦλθεν Α, εἰσῆλθεν ε. φυλάττεσθα: Α, φυλαττόμενος Μοψουεστίας αλλά περι τοῦ μεγάλου Αρσενίου. - τους Θρᾷκας καὶ 'Ασίας, THEOPHANIS B - subinde parum abfuit, quin obsessa civitas fundi- A tus in ruinam ageretur. Alarichus autem senato- rum ordini in urbe moranti se defensorem adjunxit, et direpta palatii tota supellectile, Placidiam Honorii ex patre sororem, virginem inpubem suis abreptam, ad proprios lares et gentem deduxit in Gallias, et recessit. Constantius ex Alarichi comi- fibus unus, cui puella custodia demandata fuerat. secum acceptam fugiens ad imperatorem Honorium retulit. Imperator Constantium humane susceptum senatoris dignitate muneravit, et brevi temporis in- tervallo puellam eidem in conjugium sociavit, et renuntiavit imperatorem. Ex ea sustulit ille filium Valentinianum juniorem nomine. Constantius jun- etis cum Honorio viribus tyrannos Romæ exstinxit, publicatisque ipsorum ædibus, urbem in pace com posuit. Joannes porro magnus doctor non ecclesiam modo Cpolitanam, verutí Thraciæ quoque necnon Asiæ et Ponti ecclesias illustravit : ex quo constat etiam ante concilium Chalcedone coactum tractuum hujusmoli ecclesias Cpolitano præsuli fuisse subje clas. Cæterum e Macedonii seeta quispiam exsiliens sancti Patris suasu et doctrina rediit ad Ecclesiam: cum vero propriam uxorem, ut eodem réverteretur, et Ecclesiæ communionem resumeret, frequens hor- tator impelleret, vix obtinuit. Illa deductæ secun ancille e Macedonianorum cœtu communionem acce- plam tradidit, et ut secum deferret præcepit. Inde ad Chrysostomum progressa, et ex sanctis ejus manibus communionem sumens, tum comestione simulala, demum in ancilla manus eam mittit, et quam & Ma- cedonianis tulerat acceptam ori admovet, et mox in lapidem conversam experitur. Exhorrescens ilta et tremebunda ad pedes Joannis advolvitur, scelus attentatum fatetur, ad Ecclesiam supplex accedit : lapis exinde inter sacrarii vasa scrvaudus deponitur. Chrysostomi vero epistola ad Theodorum Mopsue- stiæ episcopum, non ad primum, sed ad eum, qui ultimo promotus, conscripta fuit. Arsenius demum qui maguam per universum orbem sibifamam con- ciliavit cunetisque rebus despectis vita, sermone, et miraculis in monastico floruit ordine, divinam philosophiam in Ægypto hac tempestate profitebatur. D VARIE LECTIONES. vulg. " add. ex 1. * add. ex A. “ alii, vulg. vulg. us tv add. ex A b e. e, vulg. vulg. add. ex A. vulg. vulg. vulg. add. ex A. • A et e inscriptionem præenitunt : JAC. GOAR. NOTÆ. non quam edita representant, quasi multe Asiæ essent, quarum cura Joanni incumberet: non illa'una strictius dicta, ac minor Asia, nunc Natolia, paulatim sive sponte, sive imperatorum favore, aut certe ordinatione ali- qua ecclesiastica, que nos lateat, sedi Cr. addicta. Sunt qui Rom. pontificis indulgentia id factum di- cunt. COMBET IS. sive in eas provincias, seu potius diceceses, ejusdem) concilii verbis nonnihil faventibus can. ad epi- scopis (P. usurpate jure, sive imperatorum decreto ejusmodi jus ante concilium Chalcedonense tribuen- te, cujus mentio apud Socratem, lib. vi, cap. 28. sis historia Orientalis et Arabica pag. 59. (84) Sic Barb. Peyr. etc. muaque vera lectio est, (85) Sive ex tacita concilii CP. priini concessione, (86) De monasterii ejus nomine disserit Rebellen-

μικροῦ δεῖν ἡ Ῥώμη πολιορκουμένη διεφθάρη πάσα. Ὁ δὲ ᾿Αλάριχος παρέθετο ἑαυτὸν τοῖς συγκλητικοῖς τῆς πόλεως, καὶ πάντα τὰ χρήματα του παλατίου λαβὼν, καὶ τὴν ἀδελφὴν Ονωρίου ἀπὸ πατρὸς Πλα- κιδίαν, μικρὰν οὖσαν σε παρθένον, πρὸς τὸ οἰκεῖον ἔθνος ἀπῆλθεν εἰς τὰς Γαλλίας. Κωνστάντιος δέ τις κόμης τῶν μετὰ 'Αλαρίχου, πιστευθεὶς τὴν κάρην Πλακιδίαν, ἔλαβεν αὐτὴν καὶ φυγών σε ήγαγε πως τὸν βασιλέα Ονώριον. Καὶ ἀποδεξάμενος ὁ βασιλεὺς τὸν Κωνστάντιον, ἐποίησεν αὐτὸν συγκλητικόν. Μετ' ὀλίγον δὲ χρόνον ἔδωκεν αὐτῷ τὴν κόρην πρὸς γάμον καὶ ἀνηγόρευσεν αὐτὸν βασιλέα, ἐξ ἧς ἔσχεν υἱὸν ἐν ἐκάλεσεν Ουαλεντινιανὸν νέον. Καὶ ἐς ἀγωνισάμενος Κωνστάντιος " σὺν Ονωρίῳ, ἀνεῖλεν ἐν Ῥώμῃ τοὺς τυράννους, καὶ ἐδήμευσε τοὺς οἴκους αὐτῶν, καὶ εἰρήνευσαν τὴν πόλιν. Ἰωάννης δὲ ὁ μέγας διδά- σκαλος κατεφώτισεν οὐ μόνον τὴν ἐκκλησίαν Κων σταντινουπόλεως, ἀλλὰ καὶ Θρᾴκης καὶ Ἀσίας καὶ Πόντου (84). Ὥστε καὶ πρὸ τῆς ἁγίας ἐν Χαλκη- δόνι συνόδου (85) τῶν ἐκκλησιῶν " τούτων ὁ Κων- σταντινουπόλεως ήρχεν. Μακεδονιανός σε δέ τις διά τῆς τοῦ Πατρὸς διδασκαλίας προσῆλθεν ἐν ἐς τῇ Ἐκκλησίᾳ· παραινέσας δὲ καὶ τῇ ἰδίᾳ γυναικὶ ἐπισ στρέψαι καὶ κοινωνῆσαι, μόλις έπεισεν. Η δὲ τὴν κοινωνία, σε δοῦσα τῇ ἰδίᾳ παιδίσκῃ ἐκ τῶν Μακεδο- νιανῶν, ἐκέλευσεν δ' ἔχειν μεθ' ἑαυτῆς. Καὶ δὴ προς - ἐλθοῦσα των Χρυσοστόμῳ, καὶ δεξαμένη τὴν κοινωνίαν ἐκ τῶν ἁγίων αὐτοῦ χειρῶν, ὑποκριθείσε ταύτην μεταλαμβάνειν, ἐσχάτως ἀπέδωκεν ταύτην δ τῇ παιδίσκῃ ", καὶ λαβοῦσα τὴν τῶν Μακεδονιανῶν προσάγει τῷ στόματι καὶ εὗρεν αὐτὴν λίθον γεγο νυῖαν· καὶ φρίξασα προσῆλθεν ὑπότρομος τοῖς ποσὶν Ἰωάννου, ἐξαγορεύουσα τὸ τόλμημα καὶ εἰλ: κρινῶς προσερχομένη τῇ Ἐκκλησίᾳ. Ὁ δὲ λίθος ἐν τῷ σκευοφυλακίῳ ἀπετέθη φυλάττεσθαι σε. Ἡ δὲ τοῦ Χρυσοστόμου ἐπιστολὴ ἡ πρὸς Θεόδωρον Μο ψουεστίας ", οὐχὶ πρὸς τὸν πρῶτον, ἀλλὰ πρὸς τὸν ἔσχατον γενόμενόν ἐστιν. ᾿Αρσένιος δὲ ὁ μέγας (85) κατὰ κόσμον γεγονώς, καὶ πάντων καταφρονήσας, τὴν θείαν φιλοσοφίαν ἐν Αἰγύπτῳ μετήρχετο, βία καὶ λόγῳ καὶ θαύμασι διαλάμπων ἐν τῷ μοναχικῷ وة καὶ λυπῆσαι τοὺς εἰς αὐτὸν ἁμαρτήσαντας· ὑφ' οὗ τάγματι. ε με την σε ὑφ' οὗ Α, ἀφ' οὗ οὖσαν μικράν Α. " φυγών καὶ Κωνστάντιος Α, Κωνσταντίνος τα ἀλλὰ καὶ Θράκης καὶ Ἀσίας καὶ Πόντου Α, ἀλλὰ καὶ τοὺς Θρᾷκας καὶ Ἀσίας καὶ Πόντον νικ. κι τῶν ἐκκλησιῶν Α, τὰς ἐκκλησίας σε Μακεδόνιος Α Γ. κοινων. Α κοιν. δὲ ἐκέλευσεν Α, εκόμισεν τι τῷ ν' ἀπέδωκεν ταύτην Α, ἐπέδι αὐτὴν νιίβ. να ἡ παιδίσκη Α' ς, τῇ παιδίσκῃ ει προσῆλθεν] ἦλθεν Α, εἰσῆλθεν ε. φυλάττεσθα: Α, φυλαττόμενος Μοψουεστίας αλλά περι τοῦ μεγάλου Αρσενίου. - τους Θρᾷκας καὶ 'Ασίας, THEOPHANIS B - subinde parum abfuit, quin obsessa civitas fundi- A tus in ruinam ageretur. Alarichus autem senato- rum ordini in urbe moranti se defensorem adjunxit, et direpta palatii tota supellectile, Placidiam Honorii ex patre sororem, virginem inpubem suis abreptam, ad proprios lares et gentem deduxit in Gallias, et recessit. Constantius ex Alarichi comi- fibus unus, cui puella custodia demandata fuerat. secum acceptam fugiens ad imperatorem Honorium retulit. Imperator Constantium humane susceptum senatoris dignitate muneravit, et brevi temporis in- tervallo puellam eidem in conjugium sociavit, et renuntiavit imperatorem. Ex ea sustulit ille filium Valentinianum juniorem nomine. Constantius jun- etis cum Honorio viribus tyrannos Romæ exstinxit, publicatisque ipsorum ædibus, urbem in pace com posuit. Joannes porro magnus doctor non ecclesiam modo Cpolitanam, verutí Thraciæ quoque necnon Asiæ et Ponti ecclesias illustravit : ex quo constat etiam ante concilium Chalcedone coactum tractuum hujusmoli ecclesias Cpolitano præsuli fuisse subje clas. Cæterum e Macedonii seeta quispiam exsiliens sancti Patris suasu et doctrina rediit ad Ecclesiam: cum vero propriam uxorem, ut eodem réverteretur, et Ecclesiæ communionem resumeret, frequens hor- tator impelleret, vix obtinuit. Illa deductæ secun ancille e Macedonianorum cœtu communionem acce- plam tradidit, et ut secum deferret præcepit. Inde ad Chrysostomum progressa, et ex sanctis ejus manibus communionem sumens, tum comestione simulala, demum in ancilla manus eam mittit, et quam & Ma- cedonianis tulerat acceptam ori admovet, et mox in lapidem conversam experitur. Exhorrescens ilta et tremebunda ad pedes Joannis advolvitur, scelus attentatum fatetur, ad Ecclesiam supplex accedit : lapis exinde inter sacrarii vasa scrvaudus deponitur. Chrysostomi vero epistola ad Theodorum Mopsue- stiæ episcopum, non ad primum, sed ad eum, qui ultimo promotus, conscripta fuit. Arsenius demum qui maguam per universum orbem sibifamam con- ciliavit cunetisque rebus despectis vita, sermone, et miraculis in monastico floruit ordine, divinam philosophiam in Ægypto hac tempestate profitebatur. D VARIE LECTIONES. vulg. " add. ex 1. * add. ex A. “ alii, vulg. vulg. us tv add. ex A b e. e, vulg. vulg. add. ex A. vulg. vulg. vulg. add. ex A. • A et e inscriptionem præenitunt : JAC. GOAR. NOTÆ. non quam edita representant, quasi multe Asiæ essent, quarum cura Joanni incumberet: non illa'una strictius dicta, ac minor Asia, nunc Natolia, paulatim sive sponte, sive imperatorum favore, aut certe ordinatione ali- qua ecclesiastica, que nos lateat, sedi Cr. addicta. Sunt qui Rom. pontificis indulgentia id factum di- cunt. COMBET IS. sive in eas provincias, seu potius diceceses, ejusdem) concilii verbis nonnihil faventibus can. ad epi- scopis (P. usurpate jure, sive imperatorum decreto ejusmodi jus ante concilium Chalcedonense tribuen- te, cujus mentio apud Socratem, lib. vi, cap. 28. sis historia Orientalis et Arabica pag. 59. (84) Sic Barb. Peyr. etc. muaque vera lectio est, (85) Sive ex tacita concilii CP. priini concessione, (86) De monasterii ejus nomine disserit Rebellen-

μικροῦ δεῖν ἡ Ῥώμη πολιορκουμένη διεφθάρη πάσα. Ὁ δὲ ᾿Αλάριχος παρέθετο ἑαυτὸν τοῖς συγκλητικοῖς τῆς πόλεως, καὶ πάντα τὰ χρήματα του παλατίου λαβὼν, καὶ τὴν ἀδελφὴν Ονωρίου ἀπὸ πατρὸς Πλα- κιδίαν, μικρὰν οὖσαν σε παρθένον, πρὸς τὸ οἰκεῖον ἔθνος ἀπῆλθεν εἰς τὰς Γαλλίας. Κωνστάντιος δέ τις κόμης τῶν μετὰ 'Αλαρίχου, πιστευθεὶς τὴν κάρην Πλακιδίαν, ἔλαβεν αὐτὴν καὶ φυγών σε ήγαγε πως τὸν βασιλέα Ονώριον. Καὶ ἀποδεξάμενος ὁ βασιλεὺς τὸν Κωνστάντιον, ἐποίησεν αὐτὸν συγκλητικόν. Μετ' ὀλίγον δὲ χρόνον ἔδωκεν αὐτῷ τὴν κόρην πρὸς γάμον καὶ ἀνηγόρευσεν αὐτὸν βασιλέα, ἐξ ἧς ἔσχεν υἱὸν ἐν ἐκάλεσεν Ουαλεντινιανὸν νέον. Καὶ ἐς ἀγωνισάμενος Κωνστάντιος " σὺν Ονωρίῳ, ἀνεῖλεν ἐν Ῥώμῃ τοὺς τυράννους, καὶ ἐδήμευσε τοὺς οἴκους αὐτῶν, καὶ εἰρήνευσαν τὴν πόλιν. Ἰωάννης δὲ ὁ μέγας διδά- σκαλος κατεφώτισεν οὐ μόνον τὴν ἐκκλησίαν Κων σταντινουπόλεως, ἀλλὰ καὶ Θρᾴκης καὶ Ἀσίας καὶ Πόντου (84). Ὥστε καὶ πρὸ τῆς ἁγίας ἐν Χαλκη- δόνι συνόδου (85) τῶν ἐκκλησιῶν " τούτων ὁ Κων- σταντινουπόλεως ήρχεν. Μακεδονιανός σε δέ τις διά τῆς τοῦ Πατρὸς διδασκαλίας προσῆλθεν ἐν ἐς τῇ Ἐκκλησίᾳ· παραινέσας δὲ καὶ τῇ ἰδίᾳ γυναικὶ ἐπισ στρέψαι καὶ κοινωνῆσαι, μόλις έπεισεν. Η δὲ τὴν κοινωνία, σε δοῦσα τῇ ἰδίᾳ παιδίσκῃ ἐκ τῶν Μακεδο- νιανῶν, ἐκέλευσεν δ' ἔχειν μεθ' ἑαυτῆς. Καὶ δὴ προς - ἐλθοῦσα των Χρυσοστόμῳ, καὶ δεξαμένη τὴν κοινωνίαν ἐκ τῶν ἁγίων αὐτοῦ χειρῶν, ὑποκριθείσε ταύτην μεταλαμβάνειν, ἐσχάτως ἀπέδωκεν ταύτην δ τῇ παιδίσκῃ ", καὶ λαβοῦσα τὴν τῶν Μακεδονιανῶν προσάγει τῷ στόματι καὶ εὗρεν αὐτὴν λίθον γεγο νυῖαν· καὶ φρίξασα προσῆλθεν ὑπότρομος τοῖς ποσὶν Ἰωάννου, ἐξαγορεύουσα τὸ τόλμημα καὶ εἰλ: κρινῶς προσερχομένη τῇ Ἐκκλησίᾳ. Ὁ δὲ λίθος ἐν τῷ σκευοφυλακίῳ ἀπετέθη φυλάττεσθαι σε. Ἡ δὲ τοῦ Χρυσοστόμου ἐπιστολὴ ἡ πρὸς Θεόδωρον Μο ψουεστίας ", οὐχὶ πρὸς τὸν πρῶτον, ἀλλὰ πρὸς τὸν ἔσχατον γενόμενόν ἐστιν. ᾿Αρσένιος δὲ ὁ μέγας (85) κατὰ κόσμον γεγονώς, καὶ πάντων καταφρονήσας, τὴν θείαν φιλοσοφίαν ἐν Αἰγύπτῳ μετήρχετο, βία καὶ λόγῳ καὶ θαύμασι διαλάμπων ἐν τῷ μοναχικῷ وة καὶ λυπῆσαι τοὺς εἰς αὐτὸν ἁμαρτήσαντας· ὑφ' οὗ τάγματι. ε με την σε ὑφ' οὗ Α, ἀφ' οὗ οὖσαν μικράν Α. " φυγών καὶ Κωνστάντιος Α, Κωνσταντίνος τα ἀλλὰ καὶ Θράκης καὶ Ἀσίας καὶ Πόντου Α, ἀλλὰ καὶ τοὺς Θρᾷκας καὶ Ἀσίας καὶ Πόντον νικ. κι τῶν ἐκκλησιῶν Α, τὰς ἐκκλησίας σε Μακεδόνιος Α Γ. κοινων. Α κοιν. δὲ ἐκέλευσεν Α, εκόμισεν τι τῷ ν' ἀπέδωκεν ταύτην Α, ἐπέδι αὐτὴν νιίβ. να ἡ παιδίσκη Α' ς, τῇ παιδίσκῃ ει προσῆλθεν] ἦλθεν Α, εἰσῆλθεν ε. φυλάττεσθα: Α, φυλαττόμενος Μοψουεστίας αλλά περι τοῦ μεγάλου Αρσενίου. - τους Θρᾷκας καὶ 'Ασίας, THEOPHANIS B - subinde parum abfuit, quin obsessa civitas fundi- A tus in ruinam ageretur. Alarichus autem senato- rum ordini in urbe moranti se defensorem adjunxit, et direpta palatii tota supellectile, Placidiam Honorii ex patre sororem, virginem inpubem suis abreptam, ad proprios lares et gentem deduxit in Gallias, et recessit. Constantius ex Alarichi comi- fibus unus, cui puella custodia demandata fuerat. secum acceptam fugiens ad imperatorem Honorium retulit. Imperator Constantium humane susceptum senatoris dignitate muneravit, et brevi temporis in- tervallo puellam eidem in conjugium sociavit, et renuntiavit imperatorem. Ex ea sustulit ille filium Valentinianum juniorem nomine. Constantius jun- etis cum Honorio viribus tyrannos Romæ exstinxit, publicatisque ipsorum ædibus, urbem in pace com posuit. Joannes porro magnus doctor non ecclesiam modo Cpolitanam, verutí Thraciæ quoque necnon Asiæ et Ponti ecclesias illustravit : ex quo constat etiam ante concilium Chalcedone coactum tractuum hujusmoli ecclesias Cpolitano præsuli fuisse subje clas. Cæterum e Macedonii seeta quispiam exsiliens sancti Patris suasu et doctrina rediit ad Ecclesiam: cum vero propriam uxorem, ut eodem réverteretur, et Ecclesiæ communionem resumeret, frequens hor- tator impelleret, vix obtinuit. Illa deductæ secun ancille e Macedonianorum cœtu communionem acce- plam tradidit, et ut secum deferret præcepit. Inde ad Chrysostomum progressa, et ex sanctis ejus manibus communionem sumens, tum comestione simulala, demum in ancilla manus eam mittit, et quam & Ma- cedonianis tulerat acceptam ori admovet, et mox in lapidem conversam experitur. Exhorrescens ilta et tremebunda ad pedes Joannis advolvitur, scelus attentatum fatetur, ad Ecclesiam supplex accedit : lapis exinde inter sacrarii vasa scrvaudus deponitur. Chrysostomi vero epistola ad Theodorum Mopsue- stiæ episcopum, non ad primum, sed ad eum, qui ultimo promotus, conscripta fuit. Arsenius demum qui maguam per universum orbem sibifamam con- ciliavit cunetisque rebus despectis vita, sermone, et miraculis in monastico floruit ordine, divinam philosophiam in Ægypto hac tempestate profitebatur. D VARIE LECTIONES. vulg. " add. ex 1. * add. ex A. “ alii, vulg. vulg. us tv add. ex A b e. e, vulg. vulg. add. ex A. vulg. vulg. vulg. add. ex A. • A et e inscriptionem præenitunt : JAC. GOAR. NOTÆ. non quam edita representant, quasi multe Asiæ essent, quarum cura Joanni incumberet: non illa'una strictius dicta, ac minor Asia, nunc Natolia, paulatim sive sponte, sive imperatorum favore, aut certe ordinatione ali- qua ecclesiastica, que nos lateat, sedi Cr. addicta. Sunt qui Rom. pontificis indulgentia id factum di- cunt. COMBET IS. sive in eas provincias, seu potius diceceses, ejusdem) concilii verbis nonnihil faventibus can. ad epi- scopis (P. usurpate jure, sive imperatorum decreto ejusmodi jus ante concilium Chalcedonense tribuen- te, cujus mentio apud Socratem, lib. vi, cap. 28. sis historia Orientalis et Arabica pag. 59. (84) Sic Barb. Peyr. etc. muaque vera lectio est, (85) Sive ex tacita concilii CP. priini concessione, (86) De monasterii ejus nomine disserit Rebellen-

Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει ἔστησεν Αρκάδιος τὸν κίονα τοῦ Α Ξηρολόγου (87), καὶ τὴν ᾿Αρκαδιούπολιν ἔκτισε της Θράκης. Α. Μ. 5896. -- Τούτῳ τῷ ἔτει Ἰωάννης ὁ Χρυσό στομος πολύς ἦν ἐν βίῳ καὶ λόγῳ καὶ θείοις χαρί-- σμασι διαλάμπων, καὶ ἀκριβὴς περὶ πᾶσαν ἀρετήν. Τοῦτον ἠγάπα πῶς ὁ λαὸς οἰκοδομούμενος σφόδρα ταῖς διδασκαλίαις αὐτοῦ· οἱ δὲ ζῶντες ἀσώτως ἀπ εστρέφοντα αὐτὸν, οἳ καὶ εἰς τὸν κατ' αὐτοῦ πόλεμον συνήργησαν. Εν οἷς συνέβη καὶ τὰ κατὰ Εὐτρόπιον τὸν εὐνοῦχον· ἔτι δὲ καὶ ἡ φιλονεικία Σευηριανοῦ τοῦ Γαβαλῶν πρὸς Σαραπίωνα τὸν ἀρχιδιάκονον Ἰωάννου, καὶ τὸ τῶν μοναχῶν * (88) ἐξ Αἰγύπτου φυγόντων διὰ τὸν Θεόφιλου, καὶ τὰ παρὰ Θεοφίλου σε πρὸς Ἐπιφάνιον πεμφθέντα σε γράμματα. Ἐξ ὧν ἀπάν των ο θεράπων τοῦ Χριστοῦ. εἰ Ιωάννης ο ἐπεδου- Β λεύετο. Επιφάνιος δὲ ὁ Κύπρου ἐλθὼν ἐν τῷ 2686- με (80) χειροτονίας καὶ συνάξεις παρὰ τὴν ο Ιωάν- νου γνώμην ἐποίησεν. Τοῦ δὲ Ἰωάννου τοῦτο παρέν τας το διὰ τὴν θείαν ἀγάπην, καὶ μᾶλλον προτρέψας μένου τὸν Επιφάνιον ἐν τι τῷ ἐπισκοπείῳ συμμείναι αὐτῷ, οὐχ εἷλατο * προκαταληφθεὶς ταῖς διαβολαῖς τοῦ Θεοφίλου ταῖς κατὰ τοῦ μακαρίου Ιωάννου. Α. Μ. 5897. - Τούτῳ τῷ ἔτει Ἰωάννης ὁ Χρυσή- στόμος λόγον κατὰ γυναικῶν πονηρῶν ἐποίησεν· ἂν οἱ δυσμενεῖς καὶ οἱ τῆς ἀληθείας ἐχθροὶ τὴν Εὐδοξίαν παρώξυναν λέγοντες κατ' αὐτῆς εἰρῆσθαι τὸν λόγον. Ἡ δὲ πρὸς Ἀρκάδιον δεινὰ πεπονθέναι παρὰ Ἰωάν του το λέγουσα, τοῦτον παρεσκεύασεν μεταστείλα σθαι το Θεόφιλον πρόδηλον το ὄντα Ιωάννου ἐχθρόν ἰς παραγενόμενος ἐν τῇ δρυΐ τῇ νῦν Ρουφίνια- ταΐς * (90) λεγομένῃ τὴν κατὰ Ἰωάννου ἐπιβουλήν εἰργάσατο, καὶ τοῦτον τῆς πόλεως ἐξέβαλεν. Τούτο δὲ γνοὺς ὁ λαός στάσιν μεγάλην ἐποίησεν, μὴ συγ χωρῶν ἐκβληθῆναι τὸν Ἰωάννην. Ἐν οἷς καὶ Εὐδοξία τοῖς ὀδυρμοῖς τοῦ λαοῦ ἐπικαμφθείσα παρεκάλεσεν Αρκάδιον τὸν βασιλέα, καὶ πέμψας Βρίτωνα εὐνοῦ χον ἀπὸ Πραινέτου τὸν Ἰωάννην ἀνεκαλέσατο . Ο δὲ πρὸ δημοσίας συνόδου εἰσελθεῖν οὐκ ἠνέσχετο· εἰς προάστειον δὲ κατὰ τὸν το 'Ανάπλουν (91) διέτριβεν. Α. Γ. 396. - Α. Ο. 397. - Η μοναχῶν, μακρῶν Α 1. σε διὰ Θεοφίλου Α. πεμφθέντα Α. τα Χριστού, Θεοῦ Ιωάν- της Α. χειροτ. Α, τὰς χειροτ. τη παρὰ τὴν Α, παρὰ τοῦ νοίς. παρέντος Α. παρα ζώντος τυίg. ἐν οι. Α. το είλετο ε. τῆς Α. * παρά Ιωάννου Α. μετα σταλήναι πρόδηλον Α. * 'Ρουφιαναῖς Α. το ἀνεκαλέσατο] ἀνέκαμψεν δημοσίας] δοκιμασ σίας Β. κατὰ τὸν Α, κατὰ τὸ Προάστειον Χαλκηδόνος, και της μεγάλης βουλής, πλησίον της Αγίας Εἰσ CHRONOGRAPHIA. A. C Eodem anno Xerolophil columnam Arcadius cre- xil, et Arcadiopolin Thraciæ civitatem redificavit. lioc anno Joannes Chrysostonus vite sanctitate, sermonis eruditione et divinis donis clarus, ob compositos ad virtutis rigorem mores celebris habebatur. Hunc populus omuis ejus iu stractus doctrina summopere prosequebatur: qui relaxationem et luxum affectabani, virum aversa- bantur, ita ut etiam ad tumultum adversus eum motum operam suam contulerint. Inter hæc conti- gerunt, quæ circa Eutropium euntichum gesta, ut et contentio Severiani Gabalorum episcopi cum Se- rapione Joannis archidiacono, ad hac monachorum propter Theophilum ex Ægypto fuga, et demum ad Epiphanium a Theophilo date littera: quorum omnium causa insidiæ Joanni Dei famulo conflatæ. In his Epiphanius Cypri antistes ad Hebdomum secedens, ordinationes et ecclesiasticos conventus prader Joannis consilium agebat. Hæc Joanne ob Dei dilectionem dissimulante et silente, imo Epi- phaniuni, ut una secum in episcopio habitaret, rom gante, ille criminationibus a Theophilo contra bea- tum Joannem compositis præoccupatus ire detre- clavil. Hoc anno Joannes Chrysoslonius adversus pravas mulieres sermonem instruxit, cujus occasione flagitiosi quique et veritatis hostes Eudo- xiam ipsi infensam reddidere, orationem in cam compositain asserentes. Ilæc apud Arcadium con- tumelias pussam conquesta, Theophilum Joannis apertum liostem ut advocaret, impulit : ille ad l0- cum Quercus nomine, qui nunc Rufiniana dicitur, insignem advolans, in Joannis perniciem molitur insidias, et eum urbe deturbat. Eo cognito, populus ad seditionem movetur, nec Joannem urbe depelli patitur. Ad hæc Eudoxia populi clamoribus fera, Arcadium pro eo deprecatur, et eunucho Brisone misso a Præneto Joannem revocat. Is autem ante publicum concilium orbein ingredi recusans, ad Anaplum in suburbio moram trahebat. Exin po- pulus imperatorem, ut Joannem in urbem induces VARIE LECTIONES. om. a bed. c add. ex vulg. of ante add. ex add. ex b. om. b. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. nes Cp. est Petrus Gyllius, accurate describit Arcadii columnam CP. topographiæ lib. v, cap. 6; xerolo- phon ex Suida et Orig. CP. interpretor certum ejus urhis trema, sive spatium. quæ distinctior. Longi enim appellabantur ii mona- hi, quos cen Origenianes a Theophilo fugatos, benignins habuit Chrysostomus. cOMBEFIS. dentein et septentrionem vergens, quod forte Septi- mam nunieraretur inter suburbia, sic dictum. Pe- trus Gyllius CP. topographiæ lib. vi, cap. 4. Tom- modum vocatus. Paladins dialog. de gestis Chry- sost. Chalcedonis subur bium, scribit Socrates lib. vi. cap. 14. trans urbis portum ad Orientem. ad meridionalem templi pla- gam, ante domum magni senatus, scribit Sozomenus, lib. vit, cap. 20. Socrates nuper laudatus, ad pla- team S. Sophie ponit. Ancior (37) Qui vidit, circumspexit, conscendit, et men- D plum quoque Prodromi ita dictum edocent Origi- (88) Maxpwy Barb., etc. præstatque ea lectio, ut (83) Heldonius urbis regis suburbium ad orci- (90) Quercus locus trans mare Rufini villa post- (94) Καλείται Μαρ:αναί, scribit idem Socrates (92) Πρὸς τὴν μεσημβρίαν τῆς ἐκκλησίας πρὸ τοῦ οἴ-

Α 'Ο δὲ λαὸς καταβοῶν τοῦ βασιλέως εἰσαγαγεῖν τὸν - Ἰωάννην ἠνάγκασε, καὶ τῷ θρόνῳ ἐγκαταστήσαι· ὥστε Θεόφιλον καὶ τοὺς σὺν αὐτῷ φοβηθέντας φυγείν ἐκ τῆς πόλεως. Τότε ἑξήκοντα ἐπίσκοποι συνελθόντες· ἄκυρα πάντα τὰ κατὰ τοῦ θείου Ἰωάννου παρὰ τοῦ Θεοφίλου καὶ τῶν σὺν αὐτῷ ἐκύρωσαν δικαίως. Τούτῳ τῷ ἔτει ἡ βασίλισσα Εὐδο- ξία ἀργυραίαν στήλην ἰδίαν ποιήσασα έστησεν ἐν τύπῳ λεγομένῳ τὰ Πιττάκια (92) πλησίον τῆς ἁγίας Εἰρήνης. Ο δὲ τῆς πόλεως ἔπαρχος ο Μανι χαῖος Ελληνοφρονῶν κρότους καὶ χοροὺς καὶ όρο χήσεις ἐνώπιον τῆς στήλης « ἐπιτελῶν θορύβους τα ποιῶν ἐλύπει τὸν ἀρχιερέα 8, μὴ συγχωρῶν αὐτὸν ἡσύχως τὰς θείας λειτουργίας ἐπιτελεῖν· πολλάκις γὰρ ἔφυρεν τοὺς ψάλλοντας. Ο δὲ ἱερὸς Ιωάννης ἐπηνέχθη τούτῳ διὰ λόγου 88. Αὐτὸς δὲ τὴν Είδο ξίαν κατὰ τοῦ Ἰωάννου διήγειρεν, ὡς δυσχεραίνοντας ἐπὶ τῇ τιμῇ δ' τῆς στήλης αὐτῆς. Καὶ λοιπὸν πάλιν μίσος κατὰ τοῦ Ἰωάννου, πάλιν ὀργή. Αὐτὸς δὲ τότε τὸν λόγον ἐπεδείξατο, οὗ ἡ ἀρχή· Πάλιν Ηρωδιάς μαίνεται· τότε ἔχθρα τελεία τῆς βασιλίσσης κατ αὐτοῦ ἐκινήθη, καὶ πάλιν καθαίρεσις καὶ ἐξορία. Ο δὲ λαὸς τὴν ἐκκλησίαν ἐνέπρησεν· πολλοί τε ὑπὲρ Ἰωάννου ἐκινδύνευσαν. Ἰωάννης δὲ ἐξηλάθη τῆς πόλεως, καὶ ἐξωρίσθη εἰς Κουκουσον, ἐκεῖθεν τ μετηνέχθη εἰς Πιτυοῦντα. Γενόμενος δὲ ἐν Κωμάνοις κατὰ πάροδον τῆς ᾿Αρμενίας ἐτελειώθη ἐν Κυρίῳ. Τούτου δὲ ἐξορισθέντος ᾿Αρσάκιος ἐχειροτονήθη ὁ ἀδελφὸς Νεκταρίου τοῦ πρὸ Χρυσοστόμου. Ἰννοκέντ τιος δὲ ὁ 'Ρώμης, καὶ ὁ Φλαβιανός Αντιοχείας οὐκ εκοινώνησαν τῇ ἐκβολῇ Ἰωάννου, ἀλλὰ διὰ γραμμάτ των τῆς πόλεως τὸν κλῆρον παρεμυθήσαντο, καὶ ἐδυσχέραινον ἐπὶ τοῖς τολμήμασιν. Επιφάνιος δὲ ἀπέπλευσεν ἐπὶ Κύπρον, τοῦ Θεοῦ, ὡς ἔοικε, τὴν μετάστασιν αὐτοῦ προμηνύσαντος. Φασὶ δὲ ὅτι καὶ Ἰωάννῃ τὴν ἐν τῇ ἐξορίᾳ τελευτὴν ἐδήλωσεν· καὶ Ἰωάννης Ἐπιφανίῳ τὴν ἐν τῷ πλοίῳ. Ἐπιφάνιες τους προπέμπουσιν εἶπεν· Σπεύδω ἐγώ, ἀφίημι δὲ ὑμῖν τὰ βιβλία, τὴν πόλιν καὶ τὴν ὑπόκρισιν. Β το Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει ἐτελεύτησεν ἡ Εὐδοξία (95). Κωνσταντινουπόλεως ἐπισκόπου - Α.Μ. 5899. Αρσακίου ἔτος α'. του Λ. το τόπῳ λεγομένω Α. τόπῳ τῷ λεγ. κι ύπαρχος ε. Ελληνόφρων Α. « 8ἱ ἀρχιερέα] Ιωάννην Ι. κι' διὰ τοῦ λόγου Α. ὑπὲρ Ἰωάννου Α, διὰ το ἀπέπλευσαν Α. σε ἐνώπιον τῆς στήλης δ' τῇ τιμῇ Α, τῆς τιμῆς Πιτυούντα Α, Πιτιοῦντα δε τὴν Ἰωάννην ἐκεῖθεν τε Α, ἐκεῖθεν δὲ Πιτ- τάκια Πιτάκια κατ Δ. μεγά- λες βουλῆς, Πιττακίων errΟΓΕΙΩ • THEOPHANIS ret et throno restitueret, adeo compulit, ut Theo- A. M. 5898. · festino: vobis autem libros, urbem, et simulandi philus, et qui cum illo erant, terrore perculsi fuga sibi consulerent. Tum vero ex episcopis convenien- Les ad sexaginta, cuncta, quæ a Theophilo et as- seclis adversus divinum Joannem decreta fuerant, æquiore multo sententia cassa reddiderunt et irrita. A. C. 398.- Hoc anno imperatrix Eudoxia suam statuam argento conflari, et ad sanctæ Irenes templum, loco, qui Pittacia dicitur, collocari jus- sit. Præfectus autem urbis Manichæorum hæresi vitiatus, et adhuc gentilium ritibus addictus, ex plausibus, choreis, et saltationibus ibidem loei artis tumultum et strepitum ciens immodicum, pontifi - cen angebat, nec pacale et cum animi quiete, can- toribus frequentius interruptis, divina mysteria cuan eu{n permittebat celebrare. Quare sacer Joannes verbis in ipsum vebementer invectus est: is autem Eudo- xlam in Joannem quasi ejus imaginem communi populi cultu honorari indignarétur, commovit. Inde rursus odia in Joannem, inde rursus ira. Ipse pa- riter subinde orationem habuit, cujus principium: Rursus Herodias furit. Ex bis imperatricis iræ ad cumulum incensæ, ex his iterata a pontificatu ex- auctoratio, et exsilium. Populus ignem in eccle- siam misit et plerique Joannis causa vitæ pericn- lum subierunt. Joannes urbe pulsus, Cucusum de- portatur: inde Pityuntem transfertur. Cum autem ad Comanos, quod est Armeniæ oppidum, divertis- set, in Domino consummatus est. Eo in exsilium pulso, Arsacius frater Nectarii, qui Chrysostomum in throno precessit, pontificatum obtinuit. Caterum C neque Innocentius Romanus præsul, neque Flavia- nus Antiochenus Joannis ejectioni consenserunt : imo civitatis clerum, litteris ad eum missis, conso- lati sunt, et de memoratis gestis graviter afficta- bantur. Epiphanius autem, Deo, ut postea visom cst, vitæ decessum ei prænuntiante, Cyprum abna. vigavit. Joanui mortem in exsiliò prædixisse, et in adversum Epiphanii letum in navi Joannem vatici- natum ferunt. Epiphanius viæ comitibus dixit: Ego artem relinquo. Hoc etiam anno Eudoxia decessit. A. C. 399. primus. ' Cpoleos episcopi Arsacii annus VARIE LECTIONES. adld. e vulg. D. vulg. ** vulg. om. add. vulg. * vulg. JAC. GOARI NOTÆ. p. Irenes quippe et Sophia edes tunc temporis D quam vicina, ut superius pag. annotavimus, porro locum ita dictum scribunt Orig. GP., quod ad Leonis imperatoris statuam postinodum crectam brevia supplicesque libellos populus appone- re soleret. 1s autem sororis Euphemie palatium, quo ferebatur in eam amore qn.tidie frequentaris, apposita vel oblata regia mansuetudine perlecturus eo loco acceptabat: ex quo x:π, libelli supplices, nomen impositum. si itidem et locus. +95) Ner Chrysostomum in exsilium pelli, nec Eudoxiam, hoc anno e vivis excedere potuisse de- monstrat Petavius, lib. xi, De doct. temp., cap. 57. hujus enim mortem, et illius exsilium ad annum Arcadii decimum alligat lib. XIII. ad annum period. Jul. ; quibus illud mihi suffragari videtur ar- gumentum, quod cum a Joannis expulsione_ad Arcadii mortem Socrates, lib. vi, capp. 16, 17, et 21, et Chronicon Alexandrinum consulatus quatuor recenseant, auctor vero annos duntaxat duos inter utrumque interponat, in ejus calculos irrepsisse indubium est.

Α 'Ο δὲ λαὸς καταβοῶν τοῦ βασιλέως εἰσαγαγεῖν τὸν - Ἰωάννην ἠνάγκασε, καὶ τῷ θρόνῳ ἐγκαταστήσαι· ὥστε Θεόφιλον καὶ τοὺς σὺν αὐτῷ φοβηθέντας φυγείν ἐκ τῆς πόλεως. Τότε ἑξήκοντα ἐπίσκοποι συνελθόντες· ἄκυρα πάντα τὰ κατὰ τοῦ θείου Ἰωάννου παρὰ τοῦ Θεοφίλου καὶ τῶν σὺν αὐτῷ ἐκύρωσαν δικαίως. Τούτῳ τῷ ἔτει ἡ βασίλισσα Εὐδο- ξία ἀργυραίαν στήλην ἰδίαν ποιήσασα έστησεν ἐν τύπῳ λεγομένῳ τὰ Πιττάκια (92) πλησίον τῆς ἁγίας Εἰρήνης. Ο δὲ τῆς πόλεως ἔπαρχος ο Μανι χαῖος Ελληνοφρονῶν κρότους καὶ χοροὺς καὶ όρο χήσεις ἐνώπιον τῆς στήλης « ἐπιτελῶν θορύβους τα ποιῶν ἐλύπει τὸν ἀρχιερέα 8, μὴ συγχωρῶν αὐτὸν ἡσύχως τὰς θείας λειτουργίας ἐπιτελεῖν· πολλάκις γὰρ ἔφυρεν τοὺς ψάλλοντας. Ο δὲ ἱερὸς Ιωάννης ἐπηνέχθη τούτῳ διὰ λόγου 88. Αὐτὸς δὲ τὴν Είδο ξίαν κατὰ τοῦ Ἰωάννου διήγειρεν, ὡς δυσχεραίνοντας ἐπὶ τῇ τιμῇ δ' τῆς στήλης αὐτῆς. Καὶ λοιπὸν πάλιν μίσος κατὰ τοῦ Ἰωάννου, πάλιν ὀργή. Αὐτὸς δὲ τότε τὸν λόγον ἐπεδείξατο, οὗ ἡ ἀρχή· Πάλιν Ηρωδιάς μαίνεται· τότε ἔχθρα τελεία τῆς βασιλίσσης κατ αὐτοῦ ἐκινήθη, καὶ πάλιν καθαίρεσις καὶ ἐξορία. Ο δὲ λαὸς τὴν ἐκκλησίαν ἐνέπρησεν· πολλοί τε ὑπὲρ Ἰωάννου ἐκινδύνευσαν. Ἰωάννης δὲ ἐξηλάθη τῆς πόλεως, καὶ ἐξωρίσθη εἰς Κουκουσον, ἐκεῖθεν τ μετηνέχθη εἰς Πιτυοῦντα. Γενόμενος δὲ ἐν Κωμάνοις κατὰ πάροδον τῆς ᾿Αρμενίας ἐτελειώθη ἐν Κυρίῳ. Τούτου δὲ ἐξορισθέντος ᾿Αρσάκιος ἐχειροτονήθη ὁ ἀδελφὸς Νεκταρίου τοῦ πρὸ Χρυσοστόμου. Ἰννοκέντ τιος δὲ ὁ 'Ρώμης, καὶ ὁ Φλαβιανός Αντιοχείας οὐκ εκοινώνησαν τῇ ἐκβολῇ Ἰωάννου, ἀλλὰ διὰ γραμμάτ των τῆς πόλεως τὸν κλῆρον παρεμυθήσαντο, καὶ ἐδυσχέραινον ἐπὶ τοῖς τολμήμασιν. Επιφάνιος δὲ ἀπέπλευσεν ἐπὶ Κύπρον, τοῦ Θεοῦ, ὡς ἔοικε, τὴν μετάστασιν αὐτοῦ προμηνύσαντος. Φασὶ δὲ ὅτι καὶ Ἰωάννῃ τὴν ἐν τῇ ἐξορίᾳ τελευτὴν ἐδήλωσεν· καὶ Ἰωάννης Ἐπιφανίῳ τὴν ἐν τῷ πλοίῳ. Ἐπιφάνιες τους προπέμπουσιν εἶπεν· Σπεύδω ἐγώ, ἀφίημι δὲ ὑμῖν τὰ βιβλία, τὴν πόλιν καὶ τὴν ὑπόκρισιν. Β το Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει ἐτελεύτησεν ἡ Εὐδοξία (95). Κωνσταντινουπόλεως ἐπισκόπου - Α.Μ. 5899. Αρσακίου ἔτος α'. του Λ. το τόπῳ λεγομένω Α. τόπῳ τῷ λεγ. κι ύπαρχος ε. Ελληνόφρων Α. « 8ἱ ἀρχιερέα] Ιωάννην Ι. κι' διὰ τοῦ λόγου Α. ὑπὲρ Ἰωάννου Α, διὰ το ἀπέπλευσαν Α. σε ἐνώπιον τῆς στήλης δ' τῇ τιμῇ Α, τῆς τιμῆς Πιτυούντα Α, Πιτιοῦντα δε τὴν Ἰωάννην ἐκεῖθεν τε Α, ἐκεῖθεν δὲ Πιτ- τάκια Πιτάκια κατ Δ. μεγά- λες βουλῆς, Πιττακίων errΟΓΕΙΩ • THEOPHANIS ret et throno restitueret, adeo compulit, ut Theo- A. M. 5898. · festino: vobis autem libros, urbem, et simulandi philus, et qui cum illo erant, terrore perculsi fuga sibi consulerent. Tum vero ex episcopis convenien- Les ad sexaginta, cuncta, quæ a Theophilo et as- seclis adversus divinum Joannem decreta fuerant, æquiore multo sententia cassa reddiderunt et irrita. A. C. 398.- Hoc anno imperatrix Eudoxia suam statuam argento conflari, et ad sanctæ Irenes templum, loco, qui Pittacia dicitur, collocari jus- sit. Præfectus autem urbis Manichæorum hæresi vitiatus, et adhuc gentilium ritibus addictus, ex plausibus, choreis, et saltationibus ibidem loei artis tumultum et strepitum ciens immodicum, pontifi - cen angebat, nec pacale et cum animi quiete, can- toribus frequentius interruptis, divina mysteria cuan eu{n permittebat celebrare. Quare sacer Joannes verbis in ipsum vebementer invectus est: is autem Eudo- xlam in Joannem quasi ejus imaginem communi populi cultu honorari indignarétur, commovit. Inde rursus odia in Joannem, inde rursus ira. Ipse pa- riter subinde orationem habuit, cujus principium: Rursus Herodias furit. Ex bis imperatricis iræ ad cumulum incensæ, ex his iterata a pontificatu ex- auctoratio, et exsilium. Populus ignem in eccle- siam misit et plerique Joannis causa vitæ pericn- lum subierunt. Joannes urbe pulsus, Cucusum de- portatur: inde Pityuntem transfertur. Cum autem ad Comanos, quod est Armeniæ oppidum, divertis- set, in Domino consummatus est. Eo in exsilium pulso, Arsacius frater Nectarii, qui Chrysostomum in throno precessit, pontificatum obtinuit. Caterum C neque Innocentius Romanus præsul, neque Flavia- nus Antiochenus Joannis ejectioni consenserunt : imo civitatis clerum, litteris ad eum missis, conso- lati sunt, et de memoratis gestis graviter afficta- bantur. Epiphanius autem, Deo, ut postea visom cst, vitæ decessum ei prænuntiante, Cyprum abna. vigavit. Joanui mortem in exsiliò prædixisse, et in adversum Epiphanii letum in navi Joannem vatici- natum ferunt. Epiphanius viæ comitibus dixit: Ego artem relinquo. Hoc etiam anno Eudoxia decessit. A. C. 399. primus. ' Cpoleos episcopi Arsacii annus VARIE LECTIONES. adld. e vulg. D. vulg. ** vulg. om. add. vulg. * vulg. JAC. GOARI NOTÆ. p. Irenes quippe et Sophia edes tunc temporis D quam vicina, ut superius pag. annotavimus, porro locum ita dictum scribunt Orig. GP., quod ad Leonis imperatoris statuam postinodum crectam brevia supplicesque libellos populus appone- re soleret. 1s autem sororis Euphemie palatium, quo ferebatur in eam amore qn.tidie frequentaris, apposita vel oblata regia mansuetudine perlecturus eo loco acceptabat: ex quo x:π, libelli supplices, nomen impositum. si itidem et locus. +95) Ner Chrysostomum in exsilium pelli, nec Eudoxiam, hoc anno e vivis excedere potuisse de- monstrat Petavius, lib. xi, De doct. temp., cap. 57. hujus enim mortem, et illius exsilium ad annum Arcadii decimum alligat lib. XIII. ad annum period. Jul. ; quibus illud mihi suffragari videtur ar- gumentum, quod cum a Joannis expulsione_ad Arcadii mortem Socrates, lib. vi, capp. 16, 17, et 21, et Chronicon Alexandrinum consulatus quatuor recenseant, auctor vero annos duntaxat duos inter utrumque interponat, in ejus calculos irrepsisse indubium est.

Τούτῳ τῷ ἔτει Αρκάδιος ὁ βασιλεὺς γενόμενος (94) Α ἐν Καρίᾳ, ἐν ᾗ καὶ τὸν ἅγιον μάρτυρα Ακάκιον λέο γουσιν παθεῖν, εὐξάμενος καὶ ἐξελθὼν ἐκ τοῦ ναοῦ, εὐθέως μέγιστος οι οἶκος ἐν τῇ Καρίᾳ κατέπεσεν. Τὸ δὲ πλῆθος σωθὲν τῇ εὐχῇ τοῦ βασιλέως την σωτηρίαν ἐπέγραψεν. Α. Μ. 5900. -- Τούτῳ τῷ ἔτι ἐν Ῥώμη ἐμυχήθη ἡ γῆ ἐπὶ ἡμέρας ἑπτά. Καὶ ἐσφάγη Στελίχων ὁ λαμ- πρότατος ἐν Ῥαβέννῃ ", καὶ ἄλλοι δυνάσται. Αὐτῷ δὲ τῷ ἔτει 'Αρκάδιος ἐτελεύτησεν (93) προ και καλανδῶν Σεπτεμβρίου. Τὸν δὲ νέον Θεοδόσιον μικρότατον όντα, καὶ ἀπερίστατον κατανοήσας Αρ- κάδιος ὁ πατὴρ, καὶ δείσας, μὴ ἀπό τινος ἐπιβου- λευθῇ, βασιλέα αὐτὸν ἀναγορεύσας, κουράτορα αὐτοῦ κατὰ διαθήκας κατέστησεν Ἰσδεγέρδην τὸν τῶν Περ- Β σῶν βασιλέα. Ισδιγέρδης οἱ δὲ ὁ τῶν Περσῶν βασι- λεὺς τὴν ᾿Αρκαδίου διαθήκην δεξάμενος, εἰρήνῃ ἀφθόνῳ πρὸς Ῥωμαίους χρησάμενος, Θεοδοσίῳ τὴν βασιλείαν διεσώσατο, καὶ ᾿Αντίοχον τινα θαυμαστόν τε καὶ λογιώτατον, ἐπίτροπόν τε καὶ παιδαγωγόν, ἀποστείλας, γράφει τῇ συγκλήτῳ Ρωμαίων τάδε· *Αρκαδίου· κοιμηθέντος καμὲ κουράτορα τοῦ παιδὸς καταστήσαντος, τὸν ἀναπληροῦντα τὸν τόπον τὸν ἐμὸν ἀπέστειλα. Μή τις οὖν ἐπιβουλὴν τοῦ παιδὸς επιχειρήσῃ, ἵνα μὴ πόλεμον ἄσπονδου κατά Ρω μαίων ἀνακινήσῃ, 6. Ὁ δὲ Αντίοχος ἐλθὼν ἦν σύν τῷ βασιλεῖ· ὑπὸ δὲ τοῦ αὐτοῦ θείου Ονωρίου καὶ Πουλχερίας τῆς ἀδελφῆς αὐτοῦ τὰ Χριστιανῶν ἐπιστημόνως επαιδεύετο. Καὶ ἦν εἰρήνη αναμεταξύ Ῥωμαίων καὶ Περσῶν μάλιστα τοῦ ᾿Αντιόχου πολλά ὑπὲρ Χριστιανῶν γράφοντος, καὶ οὕτως ἐπλατύνθη ἐν Περσίδι ὁ Χριστιανισμός . - Δ. Μ. 5901. — Ῥωμαίων βασιλέως Θεοδοσίου Έτος ά. Κωνσταντινουπόλεως Έτος κ. Επισκόπου Αττικοῦ Τούτῳ τῷ ἔτει ᾿Αρκαδίου τοῦ βασιλέως τελευτής σαντος, ὃς ἐβασίλευσεν μετὰ τὴν τελευτήν (98) Θεο- τοπίου τοῦ πατρὸς ἔτη ιδ, μήνας γ', ἡμέρας ιδ, συμβασιλεύσας καὶ νὰ τῷ πατρὶ αὐτοῦ ἔτη ιβ', κατά ἐλεπεν Θεοδόσιον τὸν υἱὸν αὐτοῦ βασιλέα ἐτῶν ὄντα οι ὁ μέγιστος ὁ ἐν τῇ Α. Ραβέννῃ Λ, Ραβένῃ α', σ' Α. » Ισδιγέρδης τὸν τόπον Α, τόπον τι ἀνακινήσῃ ἀνακαινίσῃ δ' ὑπὸ δὲ τοῦ αὐτοῦ θείου Ονωρίου καὶ Πουλχερίας τῆς ἀδελφῆς Α, ὑπὸ δὲ τῷ θείῳ αὐτοῦ ἐνωρίῳ καὶ Πουλχερίᾳ τῇ ἀδελφη, νυίκ. μοι χριστιανισμός Μαρουθᾶ τοῦ ἐπισκόπου Μεσοποταμίας μεσιτεύοντος. συμβασιλεύσας και ο Γ, συμβασιλεύ σαντος Βάσσου μὴν ἦν ὑπατεία καὶ Φιλίππου, καθ᾽ ἦν καὶ ᾿Αρκάδιος ὁ βασιλεὺς ἔτυχε τῆς είμαρ μένης· τῇ δὲ πρὸ δέκα καλανδών Σεπτεμβρίων. ἡμέρα. • £21 CHRONOGRAPHIA. A. G Hoc anno Arcadio imperatore in Cariam, in qua sanctum martyrem Acacium passum þar- rant, profecto, post fusas preces, sub ipso templi egressu, confestim domus ampla concidit in Ca- ria : multitudo vero incolumis servata, salutem imperatoris precibus acceptam retulit. A. C. 400—Hoc anno Romæ septem diebus terra nugiit : et Stilicho vir clarissimnus una cum aliis optimatibus Ravennæ necatus est. Eodem etiam anno Arcadius undecimo Kalendas Septembrites letum oppetiit. Theodosium autem juniorem nondum infantiam supergressum ac pene cunctis auxiliis orbum pater Arcadius conspicatus, insidiasque, si forte renuntiaret imperatorém, ne pateretur, nietuens, curatorem ejus Isdegerde Persarum regem testamenti tabulis instituit. Isɗe- gerdes Persarum princeps accepto testaniento fon- gam et tranquillam pacem cum Romanis habuit, et Theodosio salvum et incolume “jussit esse impe- rium : mox Antiocho, viro moribus egregio et exi- miæ eruditionis, in pueri procuratorem et pædago- gum summisso, Romano senatui in hæc verba rescripsit : Arcadio fatis sublato, et me consiliis ejus in alii curatorem instituto, virumn, qui vicem meam impleat, misi : nullus igitur puero struat insidias, ne bellum adversus Romanos innovet irre- conciliabile. Adveniens Antiochus imperatoris co- mitem ubique se præbebat. Is vero ab Honorio pa- truo et a sorere Pulcheria Christianis institutis probe et solerter eruditus est: pasque diu inter Romanos et Persas traducta, Antiocho maxime plura pro Christianis scribente: atque ita Chri- stiana lex per totam Persidem dilatata fuit. A.C. 401. Romanorum imperatoris Theodosil annus primus. Cpoleos episcopi Attici annus primus. Hoc anno moritur Arcadius imperator, qui post patris Theodosii obitum annis quatuordecim, tri- bus mensibus et diebus quatuordecim tenuit im- perium, postquam cum patre jam aunis duodecim D potestatem exercuisset : Theodosium filium octen- VARLE LECTIONES. vulg. " ubique A. " vulg. A ace, vulg. b c d Lec addunt : c. JAC. GOARI NOTÆ. contigisse narrat Socrates, lib. vi. cap. 21. ebfisse Kalendis Maiis: ut solerter advertit Petavius, lib. xii, ad annum period. Jul. 5121. Imposuit Theophani Zosini locus lib. vi, ubi de obitu Stili- conis agit: Hoc est : Obill Stilico sub Bassi et Philippi consulatu (quo quidem etiam Arcadius imperator fato functus est) die decimo Kalendas Septembris. At dies bie non ad Arcadii, sed ad Stiliconis obitum refe- rendus. Ipsius Theophanis sententia anno succe- dente certius ac clarius exposita. Arcadius, inquit. annis regnavit, mensibus 3, diebus 14. At unde hic aunorum, mensium et dierum adeo accuratus numerus, nisi ex Socratis Chronico, quo lib. v, cap. ult, magnum Theodosium decimo sexto Kalendas Februarii mortem oppetiisse (erat is annus primus Olympiadis); filium Arcadium Kal. Maii anno secundo Olympiadis pari fato raptum legit lib. vi, cap. 21. (94) Ad Arcadis vitæ postremum tempus hoc (95) Verum Socrates, lib. vi, cap. ult. refert (96) Ut nota præcedens declarat.

Τούτῳ τῷ ἔτει Αρκάδιος ὁ βασιλεὺς γενόμενος (94) Α ἐν Καρίᾳ, ἐν ᾗ καὶ τὸν ἅγιον μάρτυρα Ακάκιον λέο γουσιν παθεῖν, εὐξάμενος καὶ ἐξελθὼν ἐκ τοῦ ναοῦ, εὐθέως μέγιστος οι οἶκος ἐν τῇ Καρίᾳ κατέπεσεν. Τὸ δὲ πλῆθος σωθὲν τῇ εὐχῇ τοῦ βασιλέως την σωτηρίαν ἐπέγραψεν. Α. Μ. 5900. -- Τούτῳ τῷ ἔτι ἐν Ῥώμη ἐμυχήθη ἡ γῆ ἐπὶ ἡμέρας ἑπτά. Καὶ ἐσφάγη Στελίχων ὁ λαμ- πρότατος ἐν Ῥαβέννῃ ", καὶ ἄλλοι δυνάσται. Αὐτῷ δὲ τῷ ἔτει 'Αρκάδιος ἐτελεύτησεν (93) προ και καλανδῶν Σεπτεμβρίου. Τὸν δὲ νέον Θεοδόσιον μικρότατον όντα, καὶ ἀπερίστατον κατανοήσας Αρ- κάδιος ὁ πατὴρ, καὶ δείσας, μὴ ἀπό τινος ἐπιβου- λευθῇ, βασιλέα αὐτὸν ἀναγορεύσας, κουράτορα αὐτοῦ κατὰ διαθήκας κατέστησεν Ἰσδεγέρδην τὸν τῶν Περ- Β σῶν βασιλέα. Ισδιγέρδης οἱ δὲ ὁ τῶν Περσῶν βασι- λεὺς τὴν ᾿Αρκαδίου διαθήκην δεξάμενος, εἰρήνῃ ἀφθόνῳ πρὸς Ῥωμαίους χρησάμενος, Θεοδοσίῳ τὴν βασιλείαν διεσώσατο, καὶ ᾿Αντίοχον τινα θαυμαστόν τε καὶ λογιώτατον, ἐπίτροπόν τε καὶ παιδαγωγόν, ἀποστείλας, γράφει τῇ συγκλήτῳ Ρωμαίων τάδε· *Αρκαδίου· κοιμηθέντος καμὲ κουράτορα τοῦ παιδὸς καταστήσαντος, τὸν ἀναπληροῦντα τὸν τόπον τὸν ἐμὸν ἀπέστειλα. Μή τις οὖν ἐπιβουλὴν τοῦ παιδὸς επιχειρήσῃ, ἵνα μὴ πόλεμον ἄσπονδου κατά Ρω μαίων ἀνακινήσῃ, 6. Ὁ δὲ Αντίοχος ἐλθὼν ἦν σύν τῷ βασιλεῖ· ὑπὸ δὲ τοῦ αὐτοῦ θείου Ονωρίου καὶ Πουλχερίας τῆς ἀδελφῆς αὐτοῦ τὰ Χριστιανῶν ἐπιστημόνως επαιδεύετο. Καὶ ἦν εἰρήνη αναμεταξύ Ῥωμαίων καὶ Περσῶν μάλιστα τοῦ ᾿Αντιόχου πολλά ὑπὲρ Χριστιανῶν γράφοντος, καὶ οὕτως ἐπλατύνθη ἐν Περσίδι ὁ Χριστιανισμός . - Δ. Μ. 5901. — Ῥωμαίων βασιλέως Θεοδοσίου Έτος ά. Κωνσταντινουπόλεως Έτος κ. Επισκόπου Αττικοῦ Τούτῳ τῷ ἔτει ᾿Αρκαδίου τοῦ βασιλέως τελευτής σαντος, ὃς ἐβασίλευσεν μετὰ τὴν τελευτήν (98) Θεο- τοπίου τοῦ πατρὸς ἔτη ιδ, μήνας γ', ἡμέρας ιδ, συμβασιλεύσας καὶ νὰ τῷ πατρὶ αὐτοῦ ἔτη ιβ', κατά ἐλεπεν Θεοδόσιον τὸν υἱὸν αὐτοῦ βασιλέα ἐτῶν ὄντα οι ὁ μέγιστος ὁ ἐν τῇ Α. Ραβέννῃ Λ, Ραβένῃ α', σ' Α. » Ισδιγέρδης τὸν τόπον Α, τόπον τι ἀνακινήσῃ ἀνακαινίσῃ δ' ὑπὸ δὲ τοῦ αὐτοῦ θείου Ονωρίου καὶ Πουλχερίας τῆς ἀδελφῆς Α, ὑπὸ δὲ τῷ θείῳ αὐτοῦ ἐνωρίῳ καὶ Πουλχερίᾳ τῇ ἀδελφη, νυίκ. μοι χριστιανισμός Μαρουθᾶ τοῦ ἐπισκόπου Μεσοποταμίας μεσιτεύοντος. συμβασιλεύσας και ο Γ, συμβασιλεύ σαντος Βάσσου μὴν ἦν ὑπατεία καὶ Φιλίππου, καθ᾽ ἦν καὶ ᾿Αρκάδιος ὁ βασιλεὺς ἔτυχε τῆς είμαρ μένης· τῇ δὲ πρὸ δέκα καλανδών Σεπτεμβρίων. ἡμέρα. • £21 CHRONOGRAPHIA. A. G Hoc anno Arcadio imperatore in Cariam, in qua sanctum martyrem Acacium passum þar- rant, profecto, post fusas preces, sub ipso templi egressu, confestim domus ampla concidit in Ca- ria : multitudo vero incolumis servata, salutem imperatoris precibus acceptam retulit. A. C. 400—Hoc anno Romæ septem diebus terra nugiit : et Stilicho vir clarissimnus una cum aliis optimatibus Ravennæ necatus est. Eodem etiam anno Arcadius undecimo Kalendas Septembrites letum oppetiit. Theodosium autem juniorem nondum infantiam supergressum ac pene cunctis auxiliis orbum pater Arcadius conspicatus, insidiasque, si forte renuntiaret imperatorém, ne pateretur, nietuens, curatorem ejus Isdegerde Persarum regem testamenti tabulis instituit. Isɗe- gerdes Persarum princeps accepto testaniento fon- gam et tranquillam pacem cum Romanis habuit, et Theodosio salvum et incolume “jussit esse impe- rium : mox Antiocho, viro moribus egregio et exi- miæ eruditionis, in pueri procuratorem et pædago- gum summisso, Romano senatui in hæc verba rescripsit : Arcadio fatis sublato, et me consiliis ejus in alii curatorem instituto, virumn, qui vicem meam impleat, misi : nullus igitur puero struat insidias, ne bellum adversus Romanos innovet irre- conciliabile. Adveniens Antiochus imperatoris co- mitem ubique se præbebat. Is vero ab Honorio pa- truo et a sorere Pulcheria Christianis institutis probe et solerter eruditus est: pasque diu inter Romanos et Persas traducta, Antiocho maxime plura pro Christianis scribente: atque ita Chri- stiana lex per totam Persidem dilatata fuit. A.C. 401. Romanorum imperatoris Theodosil annus primus. Cpoleos episcopi Attici annus primus. Hoc anno moritur Arcadius imperator, qui post patris Theodosii obitum annis quatuordecim, tri- bus mensibus et diebus quatuordecim tenuit im- perium, postquam cum patre jam aunis duodecim D potestatem exercuisset : Theodosium filium octen- VARLE LECTIONES. vulg. " ubique A. " vulg. A ace, vulg. b c d Lec addunt : c. JAC. GOARI NOTÆ. contigisse narrat Socrates, lib. vi. cap. 21. ebfisse Kalendis Maiis: ut solerter advertit Petavius, lib. xii, ad annum period. Jul. 5121. Imposuit Theophani Zosini locus lib. vi, ubi de obitu Stili- conis agit: Hoc est : Obill Stilico sub Bassi et Philippi consulatu (quo quidem etiam Arcadius imperator fato functus est) die decimo Kalendas Septembris. At dies bie non ad Arcadii, sed ad Stiliconis obitum refe- rendus. Ipsius Theophanis sententia anno succe- dente certius ac clarius exposita. Arcadius, inquit. annis regnavit, mensibus 3, diebus 14. At unde hic aunorum, mensium et dierum adeo accuratus numerus, nisi ex Socratis Chronico, quo lib. v, cap. ult, magnum Theodosium decimo sexto Kalendas Februarii mortem oppetiisse (erat is annus primus Olympiadis); filium Arcadium Kal. Maii anno secundo Olympiadis pari fato raptum legit lib. vi, cap. 21. (94) Ad Arcadis vitæ postremum tempus hoc (95) Verum Socrates, lib. vi, cap. ult. refert (96) Ut nota præcedens declarat.

Τούτῳ τῷ ἔτει Αρκάδιος ὁ βασιλεὺς γενόμενος (94) Α ἐν Καρίᾳ, ἐν ᾗ καὶ τὸν ἅγιον μάρτυρα Ακάκιον λέο γουσιν παθεῖν, εὐξάμενος καὶ ἐξελθὼν ἐκ τοῦ ναοῦ, εὐθέως μέγιστος οι οἶκος ἐν τῇ Καρίᾳ κατέπεσεν. Τὸ δὲ πλῆθος σωθὲν τῇ εὐχῇ τοῦ βασιλέως την σωτηρίαν ἐπέγραψεν. Α. Μ. 5900. -- Τούτῳ τῷ ἔτι ἐν Ῥώμη ἐμυχήθη ἡ γῆ ἐπὶ ἡμέρας ἑπτά. Καὶ ἐσφάγη Στελίχων ὁ λαμ- πρότατος ἐν Ῥαβέννῃ ", καὶ ἄλλοι δυνάσται. Αὐτῷ δὲ τῷ ἔτει 'Αρκάδιος ἐτελεύτησεν (93) προ και καλανδῶν Σεπτεμβρίου. Τὸν δὲ νέον Θεοδόσιον μικρότατον όντα, καὶ ἀπερίστατον κατανοήσας Αρ- κάδιος ὁ πατὴρ, καὶ δείσας, μὴ ἀπό τινος ἐπιβου- λευθῇ, βασιλέα αὐτὸν ἀναγορεύσας, κουράτορα αὐτοῦ κατὰ διαθήκας κατέστησεν Ἰσδεγέρδην τὸν τῶν Περ- Β σῶν βασιλέα. Ισδιγέρδης οἱ δὲ ὁ τῶν Περσῶν βασι- λεὺς τὴν ᾿Αρκαδίου διαθήκην δεξάμενος, εἰρήνῃ ἀφθόνῳ πρὸς Ῥωμαίους χρησάμενος, Θεοδοσίῳ τὴν βασιλείαν διεσώσατο, καὶ ᾿Αντίοχον τινα θαυμαστόν τε καὶ λογιώτατον, ἐπίτροπόν τε καὶ παιδαγωγόν, ἀποστείλας, γράφει τῇ συγκλήτῳ Ρωμαίων τάδε· *Αρκαδίου· κοιμηθέντος καμὲ κουράτορα τοῦ παιδὸς καταστήσαντος, τὸν ἀναπληροῦντα τὸν τόπον τὸν ἐμὸν ἀπέστειλα. Μή τις οὖν ἐπιβουλὴν τοῦ παιδὸς επιχειρήσῃ, ἵνα μὴ πόλεμον ἄσπονδου κατά Ρω μαίων ἀνακινήσῃ, 6. Ὁ δὲ Αντίοχος ἐλθὼν ἦν σύν τῷ βασιλεῖ· ὑπὸ δὲ τοῦ αὐτοῦ θείου Ονωρίου καὶ Πουλχερίας τῆς ἀδελφῆς αὐτοῦ τὰ Χριστιανῶν ἐπιστημόνως επαιδεύετο. Καὶ ἦν εἰρήνη αναμεταξύ Ῥωμαίων καὶ Περσῶν μάλιστα τοῦ ᾿Αντιόχου πολλά ὑπὲρ Χριστιανῶν γράφοντος, καὶ οὕτως ἐπλατύνθη ἐν Περσίδι ὁ Χριστιανισμός . - Δ. Μ. 5901. — Ῥωμαίων βασιλέως Θεοδοσίου Έτος ά. Κωνσταντινουπόλεως Έτος κ. Επισκόπου Αττικοῦ Τούτῳ τῷ ἔτει ᾿Αρκαδίου τοῦ βασιλέως τελευτής σαντος, ὃς ἐβασίλευσεν μετὰ τὴν τελευτήν (98) Θεο- τοπίου τοῦ πατρὸς ἔτη ιδ, μήνας γ', ἡμέρας ιδ, συμβασιλεύσας καὶ νὰ τῷ πατρὶ αὐτοῦ ἔτη ιβ', κατά ἐλεπεν Θεοδόσιον τὸν υἱὸν αὐτοῦ βασιλέα ἐτῶν ὄντα οι ὁ μέγιστος ὁ ἐν τῇ Α. Ραβέννῃ Λ, Ραβένῃ α', σ' Α. » Ισδιγέρδης τὸν τόπον Α, τόπον τι ἀνακινήσῃ ἀνακαινίσῃ δ' ὑπὸ δὲ τοῦ αὐτοῦ θείου Ονωρίου καὶ Πουλχερίας τῆς ἀδελφῆς Α, ὑπὸ δὲ τῷ θείῳ αὐτοῦ ἐνωρίῳ καὶ Πουλχερίᾳ τῇ ἀδελφη, νυίκ. μοι χριστιανισμός Μαρουθᾶ τοῦ ἐπισκόπου Μεσοποταμίας μεσιτεύοντος. συμβασιλεύσας και ο Γ, συμβασιλεύ σαντος Βάσσου μὴν ἦν ὑπατεία καὶ Φιλίππου, καθ᾽ ἦν καὶ ᾿Αρκάδιος ὁ βασιλεὺς ἔτυχε τῆς είμαρ μένης· τῇ δὲ πρὸ δέκα καλανδών Σεπτεμβρίων. ἡμέρα. • £21 CHRONOGRAPHIA. A. G Hoc anno Arcadio imperatore in Cariam, in qua sanctum martyrem Acacium passum þar- rant, profecto, post fusas preces, sub ipso templi egressu, confestim domus ampla concidit in Ca- ria : multitudo vero incolumis servata, salutem imperatoris precibus acceptam retulit. A. C. 400—Hoc anno Romæ septem diebus terra nugiit : et Stilicho vir clarissimnus una cum aliis optimatibus Ravennæ necatus est. Eodem etiam anno Arcadius undecimo Kalendas Septembrites letum oppetiit. Theodosium autem juniorem nondum infantiam supergressum ac pene cunctis auxiliis orbum pater Arcadius conspicatus, insidiasque, si forte renuntiaret imperatorém, ne pateretur, nietuens, curatorem ejus Isdegerde Persarum regem testamenti tabulis instituit. Isɗe- gerdes Persarum princeps accepto testaniento fon- gam et tranquillam pacem cum Romanis habuit, et Theodosio salvum et incolume “jussit esse impe- rium : mox Antiocho, viro moribus egregio et exi- miæ eruditionis, in pueri procuratorem et pædago- gum summisso, Romano senatui in hæc verba rescripsit : Arcadio fatis sublato, et me consiliis ejus in alii curatorem instituto, virumn, qui vicem meam impleat, misi : nullus igitur puero struat insidias, ne bellum adversus Romanos innovet irre- conciliabile. Adveniens Antiochus imperatoris co- mitem ubique se præbebat. Is vero ab Honorio pa- truo et a sorere Pulcheria Christianis institutis probe et solerter eruditus est: pasque diu inter Romanos et Persas traducta, Antiocho maxime plura pro Christianis scribente: atque ita Chri- stiana lex per totam Persidem dilatata fuit. A.C. 401. Romanorum imperatoris Theodosil annus primus. Cpoleos episcopi Attici annus primus. Hoc anno moritur Arcadius imperator, qui post patris Theodosii obitum annis quatuordecim, tri- bus mensibus et diebus quatuordecim tenuit im- perium, postquam cum patre jam aunis duodecim D potestatem exercuisset : Theodosium filium octen- VARLE LECTIONES. vulg. " ubique A. " vulg. A ace, vulg. b c d Lec addunt : c. JAC. GOARI NOTÆ. contigisse narrat Socrates, lib. vi. cap. 21. ebfisse Kalendis Maiis: ut solerter advertit Petavius, lib. xii, ad annum period. Jul. 5121. Imposuit Theophani Zosini locus lib. vi, ubi de obitu Stili- conis agit: Hoc est : Obill Stilico sub Bassi et Philippi consulatu (quo quidem etiam Arcadius imperator fato functus est) die decimo Kalendas Septembris. At dies bie non ad Arcadii, sed ad Stiliconis obitum refe- rendus. Ipsius Theophanis sententia anno succe- dente certius ac clarius exposita. Arcadius, inquit. annis regnavit, mensibus 3, diebus 14. At unde hic aunorum, mensium et dierum adeo accuratus numerus, nisi ex Socratis Chronico, quo lib. v, cap. ult, magnum Theodosium decimo sexto Kalendas Februarii mortem oppetiisse (erat is annus primus Olympiadis); filium Arcadium Kal. Maii anno secundo Olympiadis pari fato raptum legit lib. vi, cap. 21. (94) Ad Arcadis vitæ postremum tempus hoc (95) Verum Socrates, lib. vi, cap. ult. refert (96) Ut nota præcedens declarat.

Α η' (97), συμβασιλεύσαντα (98) δὲ τῷ πατρὶ Αρκαδίῳ Α. Ε. 402. < ἔτη ς'. Θεοδοσίου δὲ αὐτοκράτορος γενομένου Πουλο χερία ή τούτου ἀδελφή, παρθένος ιδ' ἐτῶν ὑπάρ χουσα (99), τὴν βασιλείαν σὺν Θεῷ καλῶς ἐδιοίκει. Εἶχεν δὲ καὶ ἄλλας δύο ἀδελφάς Αρκαδίαν καὶ Μa- ρίαν 1· καὶ ταύτας παρθενεύειν ή Πουλχερία έπεισεν, Θεοδόσιον δὲ τὸν ἀδελφὸν ἐπαίδευσε σοφωτάτη τυγ χάνουσα, καὶ θεῖον νουν κεκτημένης Τὴν δὲ ἀδελφὸν Θεοδόσιον * πρὸ πάντων μὲν εἰς τὴν κατὰ Θεὸν εὐσέ βειαν, ἔπειτα δὲ καὶ εἰς ἦθος καὶ λόγον καὶ βάδισμα και γέλωτα καὶ στολὴν καὶ καθέδραν καὶ στάσιν βα σιλικῶς ἐξεπαίδευσεν. Πολλὰς δὲ ἐκκλησίας καὶ πτω· γεία, ξενώνας • τε καὶ μοναστήρια κτίσατα, πάτι καὶ ὁ τὰς ἁρμοδίους προσόδους βασιλικῶς ἀπένειμεν. Ο δὲ Σωζόμενος φησι (1) περὶ αὐτῆς, ὅτι καὶ θείας Β εμφανείας ἠξιοῦτο. Α. Μ. 5902. - Τούτῳ τῷ ἔτει Αττικὸς ἐπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως (2) Ιουδαϊόν τινα παραλυτικών νουθετήσας, πείνας τε καὶ βαπτίσας, ὑγιῆ ἐκ τῆς κολυμβήθρα; ἀνήγαγεν. Κατὰ Θεὸν γὰρ λέγεται βεβιωκένα:. Α. Μ. 5905. - Τούτῳ τῷ ετει Ρώμη παρελή φθη (5) ὑπὸ 'Αλαρίχου πρὸ θ' καλανδών Σεπτεμ βρίου· καὶ μεθ' ἡμέρας ὀλίγας Κωνσταντίνος (4) λαμπρότατος εσφάγη, καὶ ἄλλοι πολλοί. - Α. Μ. 5904. — Τούτῳ τῷ ἔτει ἐσφάγησαν ἐν Γαλ λίαις Ἰουδιανός (5) καὶ Σεβαστιανός οἱ λαμπρότα τοι. Καὶ ἦλθον αἱ κεφαλαὶ αὐτῶν ἐν Ῥώμῃ, καὶ μεθ' ἡμέρας πέντε ἐσφάγησαν Σαλούστιος καὶ 'Ηρακλεια- νός. Α. Μ. 8905. έτος α'. - - Ρώμης επισκόπου Ζωσίμου Τούτῳ τῷ ἔτει Ἰουδαῖος ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ (6) πολλά κακὰ τοῖς ὁ Χριστιανοῖς ἐνεδείξαντο. Συνθέμενοι γὰρ πρὸς ἀλλήλους φορεῖν δακτύλιον ἀπὸ φοίνικος, τῇ νυκτὶ βοᾷν παρεσκεύασαν κήρυκας, ὅτι ἡ ἐκκλησία ενεπρήσθη. Τῶν δὲ Χριστιανῶν συνδραμόντων, του τους οἱ ' 'Ιουδαίοι κατέσφαξαν. Τοῦ δὲ δράματος φω- Μαρίαν Α Ε 1, Μαρίναν ναίς. * τὸν δὲ ἀδελφὸν Θεοδόσιον Α, τοῦ δὲ ἀδελφοῦ Θεοδοσίου ξενεώνας Α, ξενώνας και Α. • ὑπὸ Δ, παρὰ τοῖς . THEOPHANIS nem reliquit ad imperii consortium aute sex annos ascitum. Theodosio in imperatorem accepto, soror ejus Pulcheria quindecim annorum virgo, Dei con- siliis ac ductu, publicas res egregie administrabat. Alias insuper duas sorores Arcadiam et Mariam in virginitatis proposito permanere docuit Pulche- ria : et ut sapientissima divinamque mentem a natura consecula fratrem Theodosium instruxit, præ cunctis nimirum pietatem in Deum haberet, tum ejus mores, sermonem, gressum, risum, ve- sles, sessionem, statuin regio ritu componeret, ru- divit. Multis præterea exstructis ecclesiis, pall- perum et peregrinorum habitaculis atque mona- chorum ædibus, cunctis congruos reditus regia' liberalitate assignavit. Quinetiam Sozomenus Deunt hanc sua visione dignatum affirmat. Hoc anno Alticus Cpoleos praesul Judæum paralyticum cum de recipienda fide pr.emo- nuisset, tum vero suasum sacro baptismale lustra- rel, sanum et vegetum e fontibus eduxit : juxta divina quippe iustituta vitam composuisse refer- tur. - A. C. 403. Hoc anno Roma ab Alaricho capla est Dono Kalendas Septembris: paucisque diebus craclis, Goustantinus vir clarissimus cum plerisque aliis occisus est. - A. C. 404. Hoc anno Jovianus et Sebastianus viri clarissimi in Galliis necati sunt, et eorum capita Romam delata : et post dies quinque Sa- Justius et Heraclianus pariter interfecti. A. C. 405. - Roma episcopi Zosimi annus pri. mus. - Hoc anno Judæi Alexandriæ multa mala Chri- stianis intulere. Tessera namque aunuli palmæ fulio compacti, quo se dignoscerent, ad invicem data, publicos præcones ut noctu` conciamarent, eccle- siam incendio vastari, coinpulerunt. Ita Christianos ad ignem concurrentes trucidarunt Judæi. Scelere C VARIÆ LECTIONES. ་ of add. ex A. vulg. : vulg. * add. ex νulg. * add. ex A. JAC. GOARI NOT.E. lib. vii, cap. 2. Natus enim imperii paterni anno se- primo, iv idus Apriles, ex Chron. Alexandrino, Kal. Maiis anni fa imperium paternum excepit solus, cujus collega anno octavo fuerat assumptus. patre Arcadium imperasse scribit: at cum Merc gando et Saturnino coss. ad imperium ab eo acce- plum referat lib. v, ii vero coss. anno Theodosii quarto adjunganuir, ex Chron. Alex., nec Theodo- sius. imperii decimum sextum, ex lib. v, cap. ult. superaverit : uno anno Socratem delusum reliquum est. asserit Theodoretus, lib. ix, cap. 1. quod Kal. Fe bruarii nata, ex Chron. Alexand. Kal. Maii patremi Arcadium amiserit, ut paulo superius Socrates te- status est. Ex Theodorets et Theophanis calculo, quo puella viro matura, maturo quoque et regendis viris haud inepto potuit dotarijudicio, chronicl Ale xandrini error emendandus, ubi Puteheria imperii paterni anno lucem aspexisse relata, ex ejus com- puto annos decem nondum provecta, omném orbis administrandi molem in se suscepit. Romam captam validis argumentis confirmat Ba- ronius ad annum d. 410, num. 19. 3, Idatius quoque, qui Constantini istins mortem ad Honorii annum 17, qui Theodosii tertius nu- meratur, conscribit. Lisies, neque præsente anno, neque vivente adhue episcopo Theophilo, potuerunt contingere. (97) Oetavo nimirum decurrente, ais Socrates, D (98) Socrates lil. vi, cap. 21, annum alterum cum (99) Nedum decimum quintum agentem annum, (1) Loco nuper adducto. (2) Socrates, lib. vn, cap. 4. (3) Auno Thecdosii dieque meusis hic notatis, (4) Ita Prosperi Chrouicon ad annum. Theodosii (5) Idatii excerptum ad praesentem annum. (6) Pars horum maxima cum Gerit Cyrillus an-

Α η' (97), συμβασιλεύσαντα (98) δὲ τῷ πατρὶ Αρκαδίῳ Α. Ε. 402. < ἔτη ς'. Θεοδοσίου δὲ αὐτοκράτορος γενομένου Πουλο χερία ή τούτου ἀδελφή, παρθένος ιδ' ἐτῶν ὑπάρ χουσα (99), τὴν βασιλείαν σὺν Θεῷ καλῶς ἐδιοίκει. Εἶχεν δὲ καὶ ἄλλας δύο ἀδελφάς Αρκαδίαν καὶ Μa- ρίαν 1· καὶ ταύτας παρθενεύειν ή Πουλχερία έπεισεν, Θεοδόσιον δὲ τὸν ἀδελφὸν ἐπαίδευσε σοφωτάτη τυγ χάνουσα, καὶ θεῖον νουν κεκτημένης Τὴν δὲ ἀδελφὸν Θεοδόσιον * πρὸ πάντων μὲν εἰς τὴν κατὰ Θεὸν εὐσέ βειαν, ἔπειτα δὲ καὶ εἰς ἦθος καὶ λόγον καὶ βάδισμα και γέλωτα καὶ στολὴν καὶ καθέδραν καὶ στάσιν βα σιλικῶς ἐξεπαίδευσεν. Πολλὰς δὲ ἐκκλησίας καὶ πτω· γεία, ξενώνας • τε καὶ μοναστήρια κτίσατα, πάτι καὶ ὁ τὰς ἁρμοδίους προσόδους βασιλικῶς ἀπένειμεν. Ο δὲ Σωζόμενος φησι (1) περὶ αὐτῆς, ὅτι καὶ θείας Β εμφανείας ἠξιοῦτο. Α. Μ. 5902. - Τούτῳ τῷ ἔτει Αττικὸς ἐπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως (2) Ιουδαϊόν τινα παραλυτικών νουθετήσας, πείνας τε καὶ βαπτίσας, ὑγιῆ ἐκ τῆς κολυμβήθρα; ἀνήγαγεν. Κατὰ Θεὸν γὰρ λέγεται βεβιωκένα:. Α. Μ. 5905. - Τούτῳ τῷ ετει Ρώμη παρελή φθη (5) ὑπὸ 'Αλαρίχου πρὸ θ' καλανδών Σεπτεμ βρίου· καὶ μεθ' ἡμέρας ὀλίγας Κωνσταντίνος (4) λαμπρότατος εσφάγη, καὶ ἄλλοι πολλοί. - Α. Μ. 5904. — Τούτῳ τῷ ἔτει ἐσφάγησαν ἐν Γαλ λίαις Ἰουδιανός (5) καὶ Σεβαστιανός οἱ λαμπρότα τοι. Καὶ ἦλθον αἱ κεφαλαὶ αὐτῶν ἐν Ῥώμῃ, καὶ μεθ' ἡμέρας πέντε ἐσφάγησαν Σαλούστιος καὶ 'Ηρακλεια- νός. Α. Μ. 8905. έτος α'. - - Ρώμης επισκόπου Ζωσίμου Τούτῳ τῷ ἔτει Ἰουδαῖος ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ (6) πολλά κακὰ τοῖς ὁ Χριστιανοῖς ἐνεδείξαντο. Συνθέμενοι γὰρ πρὸς ἀλλήλους φορεῖν δακτύλιον ἀπὸ φοίνικος, τῇ νυκτὶ βοᾷν παρεσκεύασαν κήρυκας, ὅτι ἡ ἐκκλησία ενεπρήσθη. Τῶν δὲ Χριστιανῶν συνδραμόντων, του τους οἱ ' 'Ιουδαίοι κατέσφαξαν. Τοῦ δὲ δράματος φω- Μαρίαν Α Ε 1, Μαρίναν ναίς. * τὸν δὲ ἀδελφὸν Θεοδόσιον Α, τοῦ δὲ ἀδελφοῦ Θεοδοσίου ξενεώνας Α, ξενώνας και Α. • ὑπὸ Δ, παρὰ τοῖς . THEOPHANIS nem reliquit ad imperii consortium aute sex annos ascitum. Theodosio in imperatorem accepto, soror ejus Pulcheria quindecim annorum virgo, Dei con- siliis ac ductu, publicas res egregie administrabat. Alias insuper duas sorores Arcadiam et Mariam in virginitatis proposito permanere docuit Pulche- ria : et ut sapientissima divinamque mentem a natura consecula fratrem Theodosium instruxit, præ cunctis nimirum pietatem in Deum haberet, tum ejus mores, sermonem, gressum, risum, ve- sles, sessionem, statuin regio ritu componeret, ru- divit. Multis præterea exstructis ecclesiis, pall- perum et peregrinorum habitaculis atque mona- chorum ædibus, cunctis congruos reditus regia' liberalitate assignavit. Quinetiam Sozomenus Deunt hanc sua visione dignatum affirmat. Hoc anno Alticus Cpoleos praesul Judæum paralyticum cum de recipienda fide pr.emo- nuisset, tum vero suasum sacro baptismale lustra- rel, sanum et vegetum e fontibus eduxit : juxta divina quippe iustituta vitam composuisse refer- tur. - A. C. 403. Hoc anno Roma ab Alaricho capla est Dono Kalendas Septembris: paucisque diebus craclis, Goustantinus vir clarissimus cum plerisque aliis occisus est. - A. C. 404. Hoc anno Jovianus et Sebastianus viri clarissimi in Galliis necati sunt, et eorum capita Romam delata : et post dies quinque Sa- Justius et Heraclianus pariter interfecti. A. C. 405. - Roma episcopi Zosimi annus pri. mus. - Hoc anno Judæi Alexandriæ multa mala Chri- stianis intulere. Tessera namque aunuli palmæ fulio compacti, quo se dignoscerent, ad invicem data, publicos præcones ut noctu` conciamarent, eccle- siam incendio vastari, coinpulerunt. Ita Christianos ad ignem concurrentes trucidarunt Judæi. Scelere C VARIÆ LECTIONES. ་ of add. ex A. vulg. : vulg. * add. ex νulg. * add. ex A. JAC. GOARI NOT.E. lib. vii, cap. 2. Natus enim imperii paterni anno se- primo, iv idus Apriles, ex Chron. Alexandrino, Kal. Maiis anni fa imperium paternum excepit solus, cujus collega anno octavo fuerat assumptus. patre Arcadium imperasse scribit: at cum Merc gando et Saturnino coss. ad imperium ab eo acce- plum referat lib. v, ii vero coss. anno Theodosii quarto adjunganuir, ex Chron. Alex., nec Theodo- sius. imperii decimum sextum, ex lib. v, cap. ult. superaverit : uno anno Socratem delusum reliquum est. asserit Theodoretus, lib. ix, cap. 1. quod Kal. Fe bruarii nata, ex Chron. Alexand. Kal. Maii patremi Arcadium amiserit, ut paulo superius Socrates te- status est. Ex Theodorets et Theophanis calculo, quo puella viro matura, maturo quoque et regendis viris haud inepto potuit dotarijudicio, chronicl Ale xandrini error emendandus, ubi Puteheria imperii paterni anno lucem aspexisse relata, ex ejus com- puto annos decem nondum provecta, omném orbis administrandi molem in se suscepit. Romam captam validis argumentis confirmat Ba- ronius ad annum d. 410, num. 19. 3, Idatius quoque, qui Constantini istins mortem ad Honorii annum 17, qui Theodosii tertius nu- meratur, conscribit. Lisies, neque præsente anno, neque vivente adhue episcopo Theophilo, potuerunt contingere. (97) Oetavo nimirum decurrente, ais Socrates, D (98) Socrates lil. vi, cap. 21, annum alterum cum (99) Nedum decimum quintum agentem annum, (1) Loco nuper adducto. (2) Socrates, lib. vn, cap. 4. (3) Auno Thecdosii dieque meusis hic notatis, (4) Ita Prosperi Chrouicon ad annum. Theodosii (5) Idatii excerptum ad praesentem annum. (6) Pars horum maxima cum Gerit Cyrillus an-

1 597 THEOPHANIS Hoc eodem anno Hesychius Hierosolymitanus pre- A sbyter litterarum doctrina florebat.\ A. C. 408. prinus. - Persarum rcgis Vararanis annus, Alexandriae episcopi Cyrilli annus primus. Hoc anno Judæi puerum Christianum ad Immum comprehendentes, ludibriis exercendis, ac crucis deridendæ causa puerum eamdem de ligno suspen- dentes, cruciatibus interfecerunt : de quo impera- tor certior factus Judæos dignis suppliciis ‘ultus est. - A. C. 411. Hierosolymorum episcopi Praulii annus primus. Hoc anno Leontii philosophi filiam Athenaidem nomine 72 baptizavit™ Atticus, quam et Eudociam appellavit. Illa corporis elegantia, animi solertia et facundia sermonis cum excederet, Theodosio Pul- cheriæ consiliis nupsit. Eodem anno Valentinianus patri Constantio ex Galla Placidia Ravennæ natus est. - A. C. 412. Antiochia episcopi Theodoti annus primus. εἰ εἰς τὸν Α, εἰς τὸ vulg. 1 B 2:23 Τῷ δ' αὐτῷ ἔτσι ήνθει ταῖς διδασκαλία:; Ησύχιος πρεσβύτερος Ἱεροσολύμων (14). A. M. 5908. Έτος α'. - Περσών βασιλέως Ουαραράγου Αλεξανδρείας ἐπισκόπου Κυρίλλου (15) έτος α. Τούτῳ τῷ ἔτει Ἰουδαῖν εἰς τὸν 21 Ιμμον (16) παι- δίον Χριστιανὸν συλλαβόντες, ὡς παίζοντες δῆθεν, καὶ τὸν σταυρὸν διασύροντες τὸν αὐτὸν παῖδα ἐκρέ- μασαν ἐπὶ ξύλου ἀνελόντες βασάνοις. Τοῦτο γνούς δ βασιλεὺς Ἰουδαίους πρεπόντως ἐκόλασεν. A. M. 5811. λίου ἔτος α'. - Ιεροσολύμων ἐπισκόπου Πραν- Τούτῳ τῷ ἔτει Λεοντίου τοῦ φιλοσόφου θυγατέ ρα (17) Αθηναΐδα λεγομένην ἐβάπτισεν Αττικός, καὶ Εὐδοκίαν μετωνόμασεν (18), ἥτις κατὰ γνώμην Πουλχερίας γημᾶται Θεοδοσίῳ, κάλλει σώματος καὶ συνέσει ψυχῆς καὶ ἐν λόγοις διαπρέπουσα. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει ἐγεννήθη Ουαλεντινιανός (19) υἱὸς Κωνσταντίου καὶ Γάλλης Πλακιδίας ἐν Ρ1- Γέννησ A. M. 5912. Έτος α'. VARIÆ LECTIONES. DARI`N JAC. GOARI NOTÆ. agnoscit Possevinus in Apparatu, nisi qui Gregorii papæ temporibus, et in ejus epistolis haud pres · byter, sed ejus sedis patriarcha celebratur. Duos C hoc nomine insignitos, unum Theodosii senioris, alterum junioris ætate florentem memorat Sixtus Senensis: hunc tamen ex quadam glossa præsu- ¡um infula decoratum dubius affirmat. Lego Hesy- chium, ad quem Augustinus 78 et 80 dirigit epi- stolas: at cum coepiscopum, et compresbyterorum patremsalutari videam, num is sit Hierosolymitanus hæereo. Cum Photio itaque auctore, et Bibliothecæ Græcorum PP. collectore, sola presbyteratus di- gnitate provectus mihi Hesychius iste mane- bit. tinie: solos quippe 32 auctor ipse numerat aliis in canoniis. - lamum erecta fuerit, prolixa orationis serie narrat Chronicon Alexandrinum: nuptias illas, quibus pronuba fortuna disparis cultus animos conciliavit paucis refero. Imperator Theodosius, exardescente in venerem adolescentia, quain maturam attigerat, sanguine sororem Pulcheriam imperii vitæque tu- tricem de uxore jam sæpius expetita, sibi,quæ- renda sollicitabat. Ei nobilissimas quasvis, et tanto conjugio dignas circumspicienti frater Theo- dosius suggerit, nec nobilitatem nec opes curæ sili esse, sed formam in puella requirere, quæ reliquas illuc temporis visas si non superet, minime sibi sociandam: summam enim, quæ nondum oculis objecta fuerat, feminæ speciem deperibat. Per om- mum ora puellarum, quasi per saltus Venerem ant Nympham illam oculis indagat, et venatur Pulcheria, et Paulinum comitis domesticorum filium adolescentem Theodosio charum (a pueritia quippe ei adjunctus, educationis ejusdem factus fuerat particeps) nature delicias, et supremum ejus opus, si forte occurrat, per provincias quæ- sitorum amandat. Accidit interim ut Athenais D - Αντιοχείας ἐπισκόπου Θειδότου Athenis oriunda virgo Græcanica Byzantium ad amitam cum cognatis se conferret, cujus profec- tionis occasio ista fuit. Herachtus pater philoso- phus, 'Leontium alii vocant, Valeriano et Gesio filiis, quas collegerat ex academia, facultates ex testamento reliquit, filiæ solà centum numismata, el fortunæ promissa. Athenais apud fratres quasi hæreditatis jure multata, ut laudatam bonorum partem acciperet, precibus agebat. Repulsam sæ- pius passa, ad amitam divertit Constantinopolim, quæ causa illius suscepta, actionem in fratrès in- stituit, et de Athenaide sorore in hæreditatis con- sortium asciscenda coram Pulcheria diem dicit. Adest Athenais eam venustatem facie præferens, quam sibi finxerat Theodosius, ac præterea litte- rarum omnium copiain, ubi pro se oravit, ad ejus tribunal exposuit. Plura dicam? una placet, quæ non modo feminarum, sed quæ virorum etiam or- namenta laudesque in se una collegerit. Ad pala- tium puellæ condicit Pulcheria, quæ mox a sociis comitata cubiculariis committitur, et inducitur in Pulcherie thalamum. Ingressus juvenis imperator Paulino comite per velum (velum enim puella oca- lis obduxerat), furtim, raptim, sed attente conspicit vultum ejus omuem, ac simul in eam ardorem animo accipit, ac demuin in conjugii, vitæ et im- perii consortium assumit. Socrates, lib. vii, cap. 21; Evàgrius, lib. 1, cap. 20. multis exemplis declarat Socrates, lib. vn, cap. 25. Nil mirum Naque si in Eudocia appellanda sú SEV. Concilii Nicæni canon 30, Turriana editionis nomina Christianorum secundum Scripturum in baptismo imponi jubet : quam bene codoxia utrius- que testamenti paginis sapiat, declaravere Patres, qui vocabulum illud in Scriptura lectum Eudociam designasse senserunt. est, Valentiniani tertii diem natalem conscribit Ida- tus, quem Theophanes sequitur. Prosper ad anuum præcedentem. ; . (14) Hesychium Hierosolymitanum alium non (15) Ponit Ecchellensis annos 31, dies 155, op- (16) Socrates, lib. vit, cap. 16. (17) Ut Athenais infimo loco nata ad imp. tha- (18) Atticum nominibus imponendis disertum (19) Anne Honorli 25, qui Theodosii undecimus

1 597 THEOPHANIS Hoc eodem anno Hesychius Hierosolymitanus pre- A sbyter litterarum doctrina florebat.\ A. C. 408. prinus. - Persarum rcgis Vararanis annus, Alexandriae episcopi Cyrilli annus primus. Hoc anno Judæi puerum Christianum ad Immum comprehendentes, ludibriis exercendis, ac crucis deridendæ causa puerum eamdem de ligno suspen- dentes, cruciatibus interfecerunt : de quo impera- tor certior factus Judæos dignis suppliciis ‘ultus est. - A. C. 411. Hierosolymorum episcopi Praulii annus primus. Hoc anno Leontii philosophi filiam Athenaidem nomine 72 baptizavit™ Atticus, quam et Eudociam appellavit. Illa corporis elegantia, animi solertia et facundia sermonis cum excederet, Theodosio Pul- cheriæ consiliis nupsit. Eodem anno Valentinianus patri Constantio ex Galla Placidia Ravennæ natus est. - A. C. 412. Antiochia episcopi Theodoti annus primus. εἰ εἰς τὸν Α, εἰς τὸ vulg. 1 B 2:23 Τῷ δ' αὐτῷ ἔτσι ήνθει ταῖς διδασκαλία:; Ησύχιος πρεσβύτερος Ἱεροσολύμων (14). A. M. 5908. Έτος α'. - Περσών βασιλέως Ουαραράγου Αλεξανδρείας ἐπισκόπου Κυρίλλου (15) έτος α. Τούτῳ τῷ ἔτει Ἰουδαῖν εἰς τὸν 21 Ιμμον (16) παι- δίον Χριστιανὸν συλλαβόντες, ὡς παίζοντες δῆθεν, καὶ τὸν σταυρὸν διασύροντες τὸν αὐτὸν παῖδα ἐκρέ- μασαν ἐπὶ ξύλου ἀνελόντες βασάνοις. Τοῦτο γνούς δ βασιλεὺς Ἰουδαίους πρεπόντως ἐκόλασεν. A. M. 5811. λίου ἔτος α'. - Ιεροσολύμων ἐπισκόπου Πραν- Τούτῳ τῷ ἔτει Λεοντίου τοῦ φιλοσόφου θυγατέ ρα (17) Αθηναΐδα λεγομένην ἐβάπτισεν Αττικός, καὶ Εὐδοκίαν μετωνόμασεν (18), ἥτις κατὰ γνώμην Πουλχερίας γημᾶται Θεοδοσίῳ, κάλλει σώματος καὶ συνέσει ψυχῆς καὶ ἐν λόγοις διαπρέπουσα. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει ἐγεννήθη Ουαλεντινιανός (19) υἱὸς Κωνσταντίου καὶ Γάλλης Πλακιδίας ἐν Ρ1- Γέννησ A. M. 5912. Έτος α'. VARIÆ LECTIONES. DARI`N JAC. GOARI NOTÆ. agnoscit Possevinus in Apparatu, nisi qui Gregorii papæ temporibus, et in ejus epistolis haud pres · byter, sed ejus sedis patriarcha celebratur. Duos C hoc nomine insignitos, unum Theodosii senioris, alterum junioris ætate florentem memorat Sixtus Senensis: hunc tamen ex quadam glossa præsu- ¡um infula decoratum dubius affirmat. Lego Hesy- chium, ad quem Augustinus 78 et 80 dirigit epi- stolas: at cum coepiscopum, et compresbyterorum patremsalutari videam, num is sit Hierosolymitanus hæereo. Cum Photio itaque auctore, et Bibliothecæ Græcorum PP. collectore, sola presbyteratus di- gnitate provectus mihi Hesychius iste mane- bit. tinie: solos quippe 32 auctor ipse numerat aliis in canoniis. - lamum erecta fuerit, prolixa orationis serie narrat Chronicon Alexandrinum: nuptias illas, quibus pronuba fortuna disparis cultus animos conciliavit paucis refero. Imperator Theodosius, exardescente in venerem adolescentia, quain maturam attigerat, sanguine sororem Pulcheriam imperii vitæque tu- tricem de uxore jam sæpius expetita, sibi,quæ- renda sollicitabat. Ei nobilissimas quasvis, et tanto conjugio dignas circumspicienti frater Theo- dosius suggerit, nec nobilitatem nec opes curæ sili esse, sed formam in puella requirere, quæ reliquas illuc temporis visas si non superet, minime sibi sociandam: summam enim, quæ nondum oculis objecta fuerat, feminæ speciem deperibat. Per om- mum ora puellarum, quasi per saltus Venerem ant Nympham illam oculis indagat, et venatur Pulcheria, et Paulinum comitis domesticorum filium adolescentem Theodosio charum (a pueritia quippe ei adjunctus, educationis ejusdem factus fuerat particeps) nature delicias, et supremum ejus opus, si forte occurrat, per provincias quæ- sitorum amandat. Accidit interim ut Athenais D - Αντιοχείας ἐπισκόπου Θειδότου Athenis oriunda virgo Græcanica Byzantium ad amitam cum cognatis se conferret, cujus profec- tionis occasio ista fuit. Herachtus pater philoso- phus, 'Leontium alii vocant, Valeriano et Gesio filiis, quas collegerat ex academia, facultates ex testamento reliquit, filiæ solà centum numismata, el fortunæ promissa. Athenais apud fratres quasi hæreditatis jure multata, ut laudatam bonorum partem acciperet, precibus agebat. Repulsam sæ- pius passa, ad amitam divertit Constantinopolim, quæ causa illius suscepta, actionem in fratrès in- stituit, et de Athenaide sorore in hæreditatis con- sortium asciscenda coram Pulcheria diem dicit. Adest Athenais eam venustatem facie præferens, quam sibi finxerat Theodosius, ac præterea litte- rarum omnium copiain, ubi pro se oravit, ad ejus tribunal exposuit. Plura dicam? una placet, quæ non modo feminarum, sed quæ virorum etiam or- namenta laudesque in se una collegerit. Ad pala- tium puellæ condicit Pulcheria, quæ mox a sociis comitata cubiculariis committitur, et inducitur in Pulcherie thalamum. Ingressus juvenis imperator Paulino comite per velum (velum enim puella oca- lis obduxerat), furtim, raptim, sed attente conspicit vultum ejus omuem, ac simul in eam ardorem animo accipit, ac demuin in conjugii, vitæ et im- perii consortium assumit. Socrates, lib. vii, cap. 21; Evàgrius, lib. 1, cap. 20. multis exemplis declarat Socrates, lib. vn, cap. 25. Nil mirum Naque si in Eudocia appellanda sú SEV. Concilii Nicæni canon 30, Turriana editionis nomina Christianorum secundum Scripturum in baptismo imponi jubet : quam bene codoxia utrius- que testamenti paginis sapiat, declaravere Patres, qui vocabulum illud in Scriptura lectum Eudociam designasse senserunt. est, Valentiniani tertii diem natalem conscribit Ida- tus, quem Theophanes sequitur. Prosper ad anuum præcedentem. ; . (14) Hesychium Hierosolymitanum alium non (15) Ponit Ecchellensis annos 31, dies 155, op- (16) Socrates, lib. vit, cap. 16. (17) Ut Athenais infimo loco nata ad imp. tha- (18) Atticum nominibus imponendis disertum (19) Anne Honorli 25, qui Theodosii undecimus

1 597 THEOPHANIS Hoc eodem anno Hesychius Hierosolymitanus pre- A sbyter litterarum doctrina florebat.\ A. C. 408. prinus. - Persarum rcgis Vararanis annus, Alexandriae episcopi Cyrilli annus primus. Hoc anno Judæi puerum Christianum ad Immum comprehendentes, ludibriis exercendis, ac crucis deridendæ causa puerum eamdem de ligno suspen- dentes, cruciatibus interfecerunt : de quo impera- tor certior factus Judæos dignis suppliciis ‘ultus est. - A. C. 411. Hierosolymorum episcopi Praulii annus primus. Hoc anno Leontii philosophi filiam Athenaidem nomine 72 baptizavit™ Atticus, quam et Eudociam appellavit. Illa corporis elegantia, animi solertia et facundia sermonis cum excederet, Theodosio Pul- cheriæ consiliis nupsit. Eodem anno Valentinianus patri Constantio ex Galla Placidia Ravennæ natus est. - A. C. 412. Antiochia episcopi Theodoti annus primus. εἰ εἰς τὸν Α, εἰς τὸ vulg. 1 B 2:23 Τῷ δ' αὐτῷ ἔτσι ήνθει ταῖς διδασκαλία:; Ησύχιος πρεσβύτερος Ἱεροσολύμων (14). A. M. 5908. Έτος α'. - Περσών βασιλέως Ουαραράγου Αλεξανδρείας ἐπισκόπου Κυρίλλου (15) έτος α. Τούτῳ τῷ ἔτει Ἰουδαῖν εἰς τὸν 21 Ιμμον (16) παι- δίον Χριστιανὸν συλλαβόντες, ὡς παίζοντες δῆθεν, καὶ τὸν σταυρὸν διασύροντες τὸν αὐτὸν παῖδα ἐκρέ- μασαν ἐπὶ ξύλου ἀνελόντες βασάνοις. Τοῦτο γνούς δ βασιλεὺς Ἰουδαίους πρεπόντως ἐκόλασεν. A. M. 5811. λίου ἔτος α'. - Ιεροσολύμων ἐπισκόπου Πραν- Τούτῳ τῷ ἔτει Λεοντίου τοῦ φιλοσόφου θυγατέ ρα (17) Αθηναΐδα λεγομένην ἐβάπτισεν Αττικός, καὶ Εὐδοκίαν μετωνόμασεν (18), ἥτις κατὰ γνώμην Πουλχερίας γημᾶται Θεοδοσίῳ, κάλλει σώματος καὶ συνέσει ψυχῆς καὶ ἐν λόγοις διαπρέπουσα. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει ἐγεννήθη Ουαλεντινιανός (19) υἱὸς Κωνσταντίου καὶ Γάλλης Πλακιδίας ἐν Ρ1- Γέννησ A. M. 5912. Έτος α'. VARIÆ LECTIONES. DARI`N JAC. GOARI NOTÆ. agnoscit Possevinus in Apparatu, nisi qui Gregorii papæ temporibus, et in ejus epistolis haud pres · byter, sed ejus sedis patriarcha celebratur. Duos C hoc nomine insignitos, unum Theodosii senioris, alterum junioris ætate florentem memorat Sixtus Senensis: hunc tamen ex quadam glossa præsu- ¡um infula decoratum dubius affirmat. Lego Hesy- chium, ad quem Augustinus 78 et 80 dirigit epi- stolas: at cum coepiscopum, et compresbyterorum patremsalutari videam, num is sit Hierosolymitanus hæereo. Cum Photio itaque auctore, et Bibliothecæ Græcorum PP. collectore, sola presbyteratus di- gnitate provectus mihi Hesychius iste mane- bit. tinie: solos quippe 32 auctor ipse numerat aliis in canoniis. - lamum erecta fuerit, prolixa orationis serie narrat Chronicon Alexandrinum: nuptias illas, quibus pronuba fortuna disparis cultus animos conciliavit paucis refero. Imperator Theodosius, exardescente in venerem adolescentia, quain maturam attigerat, sanguine sororem Pulcheriam imperii vitæque tu- tricem de uxore jam sæpius expetita, sibi,quæ- renda sollicitabat. Ei nobilissimas quasvis, et tanto conjugio dignas circumspicienti frater Theo- dosius suggerit, nec nobilitatem nec opes curæ sili esse, sed formam in puella requirere, quæ reliquas illuc temporis visas si non superet, minime sibi sociandam: summam enim, quæ nondum oculis objecta fuerat, feminæ speciem deperibat. Per om- mum ora puellarum, quasi per saltus Venerem ant Nympham illam oculis indagat, et venatur Pulcheria, et Paulinum comitis domesticorum filium adolescentem Theodosio charum (a pueritia quippe ei adjunctus, educationis ejusdem factus fuerat particeps) nature delicias, et supremum ejus opus, si forte occurrat, per provincias quæ- sitorum amandat. Accidit interim ut Athenais D - Αντιοχείας ἐπισκόπου Θειδότου Athenis oriunda virgo Græcanica Byzantium ad amitam cum cognatis se conferret, cujus profec- tionis occasio ista fuit. Herachtus pater philoso- phus, 'Leontium alii vocant, Valeriano et Gesio filiis, quas collegerat ex academia, facultates ex testamento reliquit, filiæ solà centum numismata, el fortunæ promissa. Athenais apud fratres quasi hæreditatis jure multata, ut laudatam bonorum partem acciperet, precibus agebat. Repulsam sæ- pius passa, ad amitam divertit Constantinopolim, quæ causa illius suscepta, actionem in fratrès in- stituit, et de Athenaide sorore in hæreditatis con- sortium asciscenda coram Pulcheria diem dicit. Adest Athenais eam venustatem facie præferens, quam sibi finxerat Theodosius, ac præterea litte- rarum omnium copiain, ubi pro se oravit, ad ejus tribunal exposuit. Plura dicam? una placet, quæ non modo feminarum, sed quæ virorum etiam or- namenta laudesque in se una collegerit. Ad pala- tium puellæ condicit Pulcheria, quæ mox a sociis comitata cubiculariis committitur, et inducitur in Pulcherie thalamum. Ingressus juvenis imperator Paulino comite per velum (velum enim puella oca- lis obduxerat), furtim, raptim, sed attente conspicit vultum ejus omuem, ac simul in eam ardorem animo accipit, ac demuin in conjugii, vitæ et im- perii consortium assumit. Socrates, lib. vii, cap. 21; Evàgrius, lib. 1, cap. 20. multis exemplis declarat Socrates, lib. vn, cap. 25. Nil mirum Naque si in Eudocia appellanda sú SEV. Concilii Nicæni canon 30, Turriana editionis nomina Christianorum secundum Scripturum in baptismo imponi jubet : quam bene codoxia utrius- que testamenti paginis sapiat, declaravere Patres, qui vocabulum illud in Scriptura lectum Eudociam designasse senserunt. est, Valentiniani tertii diem natalem conscribit Ida- tus, quem Theophanes sequitur. Prosper ad anuum præcedentem. ; . (14) Hesychium Hierosolymitanum alium non (15) Ponit Ecchellensis annos 31, dies 155, op- (16) Socrates, lib. vit, cap. 16. (17) Ut Athenais infimo loco nata ad imp. tha- (18) Atticum nominibus imponendis disertum (19) Anne Honorli 25, qui Theodosii undecimus

1 597 THEOPHANIS Hoc eodem anno Hesychius Hierosolymitanus pre- A sbyter litterarum doctrina florebat.\ A. C. 408. prinus. - Persarum rcgis Vararanis annus, Alexandriae episcopi Cyrilli annus primus. Hoc anno Judæi puerum Christianum ad Immum comprehendentes, ludibriis exercendis, ac crucis deridendæ causa puerum eamdem de ligno suspen- dentes, cruciatibus interfecerunt : de quo impera- tor certior factus Judæos dignis suppliciis ‘ultus est. - A. C. 411. Hierosolymorum episcopi Praulii annus primus. Hoc anno Leontii philosophi filiam Athenaidem nomine 72 baptizavit™ Atticus, quam et Eudociam appellavit. Illa corporis elegantia, animi solertia et facundia sermonis cum excederet, Theodosio Pul- cheriæ consiliis nupsit. Eodem anno Valentinianus patri Constantio ex Galla Placidia Ravennæ natus est. - A. C. 412. Antiochia episcopi Theodoti annus primus. εἰ εἰς τὸν Α, εἰς τὸ vulg. 1 B 2:23 Τῷ δ' αὐτῷ ἔτσι ήνθει ταῖς διδασκαλία:; Ησύχιος πρεσβύτερος Ἱεροσολύμων (14). A. M. 5908. Έτος α'. - Περσών βασιλέως Ουαραράγου Αλεξανδρείας ἐπισκόπου Κυρίλλου (15) έτος α. Τούτῳ τῷ ἔτει Ἰουδαῖν εἰς τὸν 21 Ιμμον (16) παι- δίον Χριστιανὸν συλλαβόντες, ὡς παίζοντες δῆθεν, καὶ τὸν σταυρὸν διασύροντες τὸν αὐτὸν παῖδα ἐκρέ- μασαν ἐπὶ ξύλου ἀνελόντες βασάνοις. Τοῦτο γνούς δ βασιλεὺς Ἰουδαίους πρεπόντως ἐκόλασεν. A. M. 5811. λίου ἔτος α'. - Ιεροσολύμων ἐπισκόπου Πραν- Τούτῳ τῷ ἔτει Λεοντίου τοῦ φιλοσόφου θυγατέ ρα (17) Αθηναΐδα λεγομένην ἐβάπτισεν Αττικός, καὶ Εὐδοκίαν μετωνόμασεν (18), ἥτις κατὰ γνώμην Πουλχερίας γημᾶται Θεοδοσίῳ, κάλλει σώματος καὶ συνέσει ψυχῆς καὶ ἐν λόγοις διαπρέπουσα. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει ἐγεννήθη Ουαλεντινιανός (19) υἱὸς Κωνσταντίου καὶ Γάλλης Πλακιδίας ἐν Ρ1- Γέννησ A. M. 5912. Έτος α'. VARIÆ LECTIONES. DARI`N JAC. GOARI NOTÆ. agnoscit Possevinus in Apparatu, nisi qui Gregorii papæ temporibus, et in ejus epistolis haud pres · byter, sed ejus sedis patriarcha celebratur. Duos C hoc nomine insignitos, unum Theodosii senioris, alterum junioris ætate florentem memorat Sixtus Senensis: hunc tamen ex quadam glossa præsu- ¡um infula decoratum dubius affirmat. Lego Hesy- chium, ad quem Augustinus 78 et 80 dirigit epi- stolas: at cum coepiscopum, et compresbyterorum patremsalutari videam, num is sit Hierosolymitanus hæereo. Cum Photio itaque auctore, et Bibliothecæ Græcorum PP. collectore, sola presbyteratus di- gnitate provectus mihi Hesychius iste mane- bit. tinie: solos quippe 32 auctor ipse numerat aliis in canoniis. - lamum erecta fuerit, prolixa orationis serie narrat Chronicon Alexandrinum: nuptias illas, quibus pronuba fortuna disparis cultus animos conciliavit paucis refero. Imperator Theodosius, exardescente in venerem adolescentia, quain maturam attigerat, sanguine sororem Pulcheriam imperii vitæque tu- tricem de uxore jam sæpius expetita, sibi,quæ- renda sollicitabat. Ei nobilissimas quasvis, et tanto conjugio dignas circumspicienti frater Theo- dosius suggerit, nec nobilitatem nec opes curæ sili esse, sed formam in puella requirere, quæ reliquas illuc temporis visas si non superet, minime sibi sociandam: summam enim, quæ nondum oculis objecta fuerat, feminæ speciem deperibat. Per om- mum ora puellarum, quasi per saltus Venerem ant Nympham illam oculis indagat, et venatur Pulcheria, et Paulinum comitis domesticorum filium adolescentem Theodosio charum (a pueritia quippe ei adjunctus, educationis ejusdem factus fuerat particeps) nature delicias, et supremum ejus opus, si forte occurrat, per provincias quæ- sitorum amandat. Accidit interim ut Athenais D - Αντιοχείας ἐπισκόπου Θειδότου Athenis oriunda virgo Græcanica Byzantium ad amitam cum cognatis se conferret, cujus profec- tionis occasio ista fuit. Herachtus pater philoso- phus, 'Leontium alii vocant, Valeriano et Gesio filiis, quas collegerat ex academia, facultates ex testamento reliquit, filiæ solà centum numismata, el fortunæ promissa. Athenais apud fratres quasi hæreditatis jure multata, ut laudatam bonorum partem acciperet, precibus agebat. Repulsam sæ- pius passa, ad amitam divertit Constantinopolim, quæ causa illius suscepta, actionem in fratrès in- stituit, et de Athenaide sorore in hæreditatis con- sortium asciscenda coram Pulcheria diem dicit. Adest Athenais eam venustatem facie præferens, quam sibi finxerat Theodosius, ac præterea litte- rarum omnium copiain, ubi pro se oravit, ad ejus tribunal exposuit. Plura dicam? una placet, quæ non modo feminarum, sed quæ virorum etiam or- namenta laudesque in se una collegerit. Ad pala- tium puellæ condicit Pulcheria, quæ mox a sociis comitata cubiculariis committitur, et inducitur in Pulcherie thalamum. Ingressus juvenis imperator Paulino comite per velum (velum enim puella oca- lis obduxerat), furtim, raptim, sed attente conspicit vultum ejus omuem, ac simul in eam ardorem animo accipit, ac demuin in conjugii, vitæ et im- perii consortium assumit. Socrates, lib. vii, cap. 21; Evàgrius, lib. 1, cap. 20. multis exemplis declarat Socrates, lib. vn, cap. 25. Nil mirum Naque si in Eudocia appellanda sú SEV. Concilii Nicæni canon 30, Turriana editionis nomina Christianorum secundum Scripturum in baptismo imponi jubet : quam bene codoxia utrius- que testamenti paginis sapiat, declaravere Patres, qui vocabulum illud in Scriptura lectum Eudociam designasse senserunt. est, Valentiniani tertii diem natalem conscribit Ida- tus, quem Theophanes sequitur. Prosper ad anuum præcedentem. ; . (14) Hesychium Hierosolymitanum alium non (15) Ponit Ecchellensis annos 31, dies 155, op- (16) Socrates, lib. vit, cap. 16. (17) Ut Athenais infimo loco nata ad imp. tha- (18) Atticum nominibus imponendis disertum (19) Anne Honorli 25, qui Theodosii undecimus

1 597 THEOPHANIS Hoc eodem anno Hesychius Hierosolymitanus pre- A sbyter litterarum doctrina florebat.\ A. C. 408. prinus. - Persarum rcgis Vararanis annus, Alexandriae episcopi Cyrilli annus primus. Hoc anno Judæi puerum Christianum ad Immum comprehendentes, ludibriis exercendis, ac crucis deridendæ causa puerum eamdem de ligno suspen- dentes, cruciatibus interfecerunt : de quo impera- tor certior factus Judæos dignis suppliciis ‘ultus est. - A. C. 411. Hierosolymorum episcopi Praulii annus primus. Hoc anno Leontii philosophi filiam Athenaidem nomine 72 baptizavit™ Atticus, quam et Eudociam appellavit. Illa corporis elegantia, animi solertia et facundia sermonis cum excederet, Theodosio Pul- cheriæ consiliis nupsit. Eodem anno Valentinianus patri Constantio ex Galla Placidia Ravennæ natus est. - A. C. 412. Antiochia episcopi Theodoti annus primus. εἰ εἰς τὸν Α, εἰς τὸ vulg. 1 B 2:23 Τῷ δ' αὐτῷ ἔτσι ήνθει ταῖς διδασκαλία:; Ησύχιος πρεσβύτερος Ἱεροσολύμων (14). A. M. 5908. Έτος α'. - Περσών βασιλέως Ουαραράγου Αλεξανδρείας ἐπισκόπου Κυρίλλου (15) έτος α. Τούτῳ τῷ ἔτει Ἰουδαῖν εἰς τὸν 21 Ιμμον (16) παι- δίον Χριστιανὸν συλλαβόντες, ὡς παίζοντες δῆθεν, καὶ τὸν σταυρὸν διασύροντες τὸν αὐτὸν παῖδα ἐκρέ- μασαν ἐπὶ ξύλου ἀνελόντες βασάνοις. Τοῦτο γνούς δ βασιλεὺς Ἰουδαίους πρεπόντως ἐκόλασεν. A. M. 5811. λίου ἔτος α'. - Ιεροσολύμων ἐπισκόπου Πραν- Τούτῳ τῷ ἔτει Λεοντίου τοῦ φιλοσόφου θυγατέ ρα (17) Αθηναΐδα λεγομένην ἐβάπτισεν Αττικός, καὶ Εὐδοκίαν μετωνόμασεν (18), ἥτις κατὰ γνώμην Πουλχερίας γημᾶται Θεοδοσίῳ, κάλλει σώματος καὶ συνέσει ψυχῆς καὶ ἐν λόγοις διαπρέπουσα. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει ἐγεννήθη Ουαλεντινιανός (19) υἱὸς Κωνσταντίου καὶ Γάλλης Πλακιδίας ἐν Ρ1- Γέννησ A. M. 5912. Έτος α'. VARIÆ LECTIONES. DARI`N JAC. GOARI NOTÆ. agnoscit Possevinus in Apparatu, nisi qui Gregorii papæ temporibus, et in ejus epistolis haud pres · byter, sed ejus sedis patriarcha celebratur. Duos C hoc nomine insignitos, unum Theodosii senioris, alterum junioris ætate florentem memorat Sixtus Senensis: hunc tamen ex quadam glossa præsu- ¡um infula decoratum dubius affirmat. Lego Hesy- chium, ad quem Augustinus 78 et 80 dirigit epi- stolas: at cum coepiscopum, et compresbyterorum patremsalutari videam, num is sit Hierosolymitanus hæereo. Cum Photio itaque auctore, et Bibliothecæ Græcorum PP. collectore, sola presbyteratus di- gnitate provectus mihi Hesychius iste mane- bit. tinie: solos quippe 32 auctor ipse numerat aliis in canoniis. - lamum erecta fuerit, prolixa orationis serie narrat Chronicon Alexandrinum: nuptias illas, quibus pronuba fortuna disparis cultus animos conciliavit paucis refero. Imperator Theodosius, exardescente in venerem adolescentia, quain maturam attigerat, sanguine sororem Pulcheriam imperii vitæque tu- tricem de uxore jam sæpius expetita, sibi,quæ- renda sollicitabat. Ei nobilissimas quasvis, et tanto conjugio dignas circumspicienti frater Theo- dosius suggerit, nec nobilitatem nec opes curæ sili esse, sed formam in puella requirere, quæ reliquas illuc temporis visas si non superet, minime sibi sociandam: summam enim, quæ nondum oculis objecta fuerat, feminæ speciem deperibat. Per om- mum ora puellarum, quasi per saltus Venerem ant Nympham illam oculis indagat, et venatur Pulcheria, et Paulinum comitis domesticorum filium adolescentem Theodosio charum (a pueritia quippe ei adjunctus, educationis ejusdem factus fuerat particeps) nature delicias, et supremum ejus opus, si forte occurrat, per provincias quæ- sitorum amandat. Accidit interim ut Athenais D - Αντιοχείας ἐπισκόπου Θειδότου Athenis oriunda virgo Græcanica Byzantium ad amitam cum cognatis se conferret, cujus profec- tionis occasio ista fuit. Herachtus pater philoso- phus, 'Leontium alii vocant, Valeriano et Gesio filiis, quas collegerat ex academia, facultates ex testamento reliquit, filiæ solà centum numismata, el fortunæ promissa. Athenais apud fratres quasi hæreditatis jure multata, ut laudatam bonorum partem acciperet, precibus agebat. Repulsam sæ- pius passa, ad amitam divertit Constantinopolim, quæ causa illius suscepta, actionem in fratrès in- stituit, et de Athenaide sorore in hæreditatis con- sortium asciscenda coram Pulcheria diem dicit. Adest Athenais eam venustatem facie præferens, quam sibi finxerat Theodosius, ac præterea litte- rarum omnium copiain, ubi pro se oravit, ad ejus tribunal exposuit. Plura dicam? una placet, quæ non modo feminarum, sed quæ virorum etiam or- namenta laudesque in se una collegerit. Ad pala- tium puellæ condicit Pulcheria, quæ mox a sociis comitata cubiculariis committitur, et inducitur in Pulcherie thalamum. Ingressus juvenis imperator Paulino comite per velum (velum enim puella oca- lis obduxerat), furtim, raptim, sed attente conspicit vultum ejus omuem, ac simul in eam ardorem animo accipit, ac demuin in conjugii, vitæ et im- perii consortium assumit. Socrates, lib. vii, cap. 21; Evàgrius, lib. 1, cap. 20. multis exemplis declarat Socrates, lib. vn, cap. 25. Nil mirum Naque si in Eudocia appellanda sú SEV. Concilii Nicæni canon 30, Turriana editionis nomina Christianorum secundum Scripturum in baptismo imponi jubet : quam bene codoxia utrius- que testamenti paginis sapiat, declaravere Patres, qui vocabulum illud in Scriptura lectum Eudociam designasse senserunt. est, Valentiniani tertii diem natalem conscribit Ida- tus, quem Theophanes sequitur. Prosper ad anuum præcedentem. ; . (14) Hesychium Hierosolymitanum alium non (15) Ponit Ecchellensis annos 31, dies 155, op- (16) Socrates, lib. vit, cap. 16. (17) Ut Athenais infimo loco nata ad imp. tha- (18) Atticum nominibus imponendis disertum (19) Anne Honorli 25, qui Theodosii undecimus

Η Γαμαλιήλ ὁ διδάσκαλος Παύλου τοῦ ἀποστόλου σὺν Αδίδῳ τῷ υἱῷ αὐτοῦ ἔθαψαν κηδεύσαντες τὸ σῶμα τοῦ πρωτομάρτυρος: • Α. Μ. 5920. Τούτῳ τῷ ἔτει Θεοδόσιος ὁ εὐσεβὴς βα σιλεὺς κατά μίμησιν τῆς μακαρίας Πουλχερίας πολλά χρήματα τῷ 87.85 ἐπισκόπῳ " Ἱεροσολύμων ἀπέστειλεν πρὸς ἐν διάδοσιν τῶν χρείαν εχόντων, καὶ τὸν σταυρὸν χρυσοῦν διάλιθον τ8 ποιῆσαι τ8 πρὸς τὸ παγῆναι ἐν τῷ ἁγίῳ Κρανίῳ. Ὁ δὲ ἀρχιεπίσκοπος ἀντίδωρον ἀπέστειλεν λείψανον τῆς δεξιᾶς χειρὸς τοῦ πρωτο- μάρτυρος Στεφάνου διὰ τοῦ ἐν ἁγίοις Πασσαρίωνος. - Τούτου δὲ εἰς Χαλκηδόνα φθάσαντος, θεωρεῖ ἡ μα καρία Πουλχερία αὐτῇ τῇ νυκτὶ ἐν δράματ: τὸν ἅγιον Στέφανον λέγοντα αὐτῇ. Ιδού, ἡ προσευχή σου είσο ηκούσθη “, καὶ ἡ αἴτησίς που γέγονε, καὶ ἦλθεν εἰς Χαλκηϊόνα. Ἡ δὲ ἀναστᾶσα καὶ τὸν ἀδελφὸν αὐτῆς Β λαβοῦσα, ἐξῆλθεν εἰς συνάντησιν τῶν ἁγίων λειψάνων, καὶ ταῦτα εἰς τὸ παλάτιον λαβοῦσα κτίζει οἶκον Ενδοξον τῷ ἁγίῳ πρωτομάρτυρι, κἀκεῖ τὰ ἅγια κατ έθετο λείψανα. Κωνσταντινουπόλεως ἐπισκό που Σισινίου ἔτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει ἀγαθότητι πολλῇ κινούμενος, Θεο δόσιος (32) ὁ βασιλεὺς, καίπερ νικήσας κατά κράτος τοὺς Πέρσας, φειδοῖ τῶν κατοικούντων ἐν Περσίδι Χριστιανῶν, εἰρήνην ἀσπάζεται, καὶ ἀποστέλλει πρεσβευτάς Ἡλίωνά τε τὸν πατρίκιον, ἂν πάνω σ διὰ τιμῆς ἦγεν, καὶ Ανατόλιον τὸν τῆς Ἀνατολῆς στρατηγὸν εἰρήνην σπείσασθαι Α. Οὐαραράνης δὲ γιοὺς τὴν ἑαυτοῦ ἥτταν δέχεται τὴν πρεσβείαν, και οὕτως ὁ κατὰ τῶν Χριστιανῶν ἐπαύσατο διωγμός. Ο δὲ βασιλεὺς Θεοδόσιος ἐπὶ ταῖς τοις ύταις εὐερ γεσίαις τῷ Θεῷ εὐχαριστῶν, γεραίρειν τοῖς ὕμνοις οὐκ ἐπαύετο “, κοινωνοὺς ἔχων τῆς ὑμνῳδίας τὰς ἰδίας ἀδελφὰς διὰ βίου τὴν παρθενίαν ἀσκούσας. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει Σισίννιος ὁ ἐπίσκοπος (33) Κωνσταντινουπόλεως Πρόκλον χειροτονεῖ ἐπίσκοπον Κυζίκου· ὅντινα οι Κυζικηνοι μὴ δεξάμενοι, μονα χόν τινα παρά γνώμην Σισινίου Δαλματικὸν οι λε γόμενον χειροτονοῦσιν. Ὁ δὲ Πρόκλος ἰδίαν ἐκκλη- σίαν μὴ ἔχων, ἐν Κωνσταντινουπόλει προτροπῇ Σισιωνίου ταῖς διδασκαλίαις ἦν διαπρέπων. π τῷ οι τὴν Α. διάλιθον ἐκ ταῦτα Α, ταύτην ἐπισκόπῳ] ἀρχιερεῖ προς Α. ποιῆσαι ποιεῖσθαι εἰσηκούσθη Α. ἠκούσθη, πάνυ Α, πάλαι Η σπείσασθαι, ποιήσασθαι Α. τῷ Θεῷ Α, τὸν Θεὸν ἐπαύετο Α, ἐπαύθη ε ὁ ἐπίσκ. Α, ἀρχιεπ. οι Δαλματικών Α Δαλμάτιον CHRONOGRAPHIA. A tesignani corpus Gamaliel Pauli apostoli præce- ptor una cum Abibone filio curavit. A. M. 5921. add. ex A. dabcdi - A. C. 420. — Hoe anno Theodosius pius impera. tor beatam Pulcheriam imitatus magnam pecunia - rum vim egenis distribuendam, auream quoque crucem pretiosis lapillis interstinctam sancto Cal-, variæ loco figendam ad Hierosolymorum episcopum misit. Præsul hæc dona vicario munere compen- saturus dextræ manus martyrum principis Ste- phani reliquias per sanctum Passarionem obtulit. Eo Chalcedonem usque profecto, cernit beata Pulcheria nocturno in ostento sanctum Stephanum verbis istis se compellantem: Viden', ut preces quæ sint exaudita, et ut petitio tua jam adimpleta Chalcedonem usque pervenerit? Exsurgens illa fra- tre comite sanctis reliquiis in occursum processit : illisque demum in palatium illatis, sumptuo- sam ædein sancto martyrum ductori exstruxit et in ea sacra munera deposuit. A. C. 421. primus.. - Cpoleos episcopi Sisinnii annus Hoc anno Theodosius imperator, licet armorum vi Persas et victoriis premeret, Christianorum ta- men in Perside commorantium sanguini parciturus, summa clementia ductus pacem amplexatur, et Helionem patricium virum summis semper hono- ribus auctum et Anatolium Orientis præfectuni legatos pacis foedus firmaturos mittit. Vararanes, cognita suorum jactura, lubens admittit legates, C atque ita excitatus in Christianos persecutionis motus resedit. Imperator porro Theodosius in tan- torum beneficiorum vicem grates acturus Deo una cum suis sororibus, quæ perpetuam virginitatem colebant, sacris canticis Namen celebrare et ejus laudes extollere nusquam desistebat. Eodem anno Sisinnius Cpoleos archiepiscopus Cyzici episcopum ordinat Proclum : quem cuin agnoscere Cyziceni detrectassent, monachum quem- dam nomine Dalmatium invito Sisinnio sibimet præficiunt antistitem. Proclus propria destitutus ecclesia, Sisinnii monitis et permissu sermonibus populo docendo habitis clarebat. VARIE LECTIONES. add. ex vulg. " C. om. e. e, vulg. vulg. " vulg. " vulg. * vulg. vulg. e, vulg. i JAC. GOARI NOTÆ. annus quartus, et llonorii decimus tertius, Theo- dosii vero decimus numerabatur, ex Socr. lib. vu, cap. 20, a cujus calculis longe abest noster Theo- phanes. sius provinciam reliquiis ditaverit, ex Marcellini D comitem restinctum : quo trecentesimæ Olympiadis Chronico ad annum Theodosii 9, Hieronymus au- tem obiit ejusdem Theodosii 12, prout Prosperi Chronicon testatur : qui ergo fieri potuit, ut ejus- des inp. anno reperte fuerint reliquiæ ? Adde Joannen Hierosolymorum antistitem reliquias Lu- ciani monitu effodisse, quem ante annos novem immemor historiæ temporisque Theophanes e vivis excessisse in chronico laterculo posuit. Chronicon Alexandrinum, vel juxta Marcellinum PATROL. GR. CVIIJ. Juniore secundum cuss. ordinatus, ex Socrate, lib. vit, cap. 26, amo sur prontonis primo, Theo- dosium annos duntaxat octodecim ex Chronici Ale- sandr. computo, vel novemdecim ex Marcellini scriptis vidit imperantem. Hized by Google Digitized by (32) Bellum Persicum anno Theodosii 15 juxta (33) Is Theodosio duodecimum, et Valentiniano

Η Γαμαλιήλ ὁ διδάσκαλος Παύλου τοῦ ἀποστόλου σὺν Αδίδῳ τῷ υἱῷ αὐτοῦ ἔθαψαν κηδεύσαντες τὸ σῶμα τοῦ πρωτομάρτυρος: • Α. Μ. 5920. Τούτῳ τῷ ἔτει Θεοδόσιος ὁ εὐσεβὴς βα σιλεὺς κατά μίμησιν τῆς μακαρίας Πουλχερίας πολλά χρήματα τῷ 87.85 ἐπισκόπῳ " Ἱεροσολύμων ἀπέστειλεν πρὸς ἐν διάδοσιν τῶν χρείαν εχόντων, καὶ τὸν σταυρὸν χρυσοῦν διάλιθον τ8 ποιῆσαι τ8 πρὸς τὸ παγῆναι ἐν τῷ ἁγίῳ Κρανίῳ. Ὁ δὲ ἀρχιεπίσκοπος ἀντίδωρον ἀπέστειλεν λείψανον τῆς δεξιᾶς χειρὸς τοῦ πρωτο- μάρτυρος Στεφάνου διὰ τοῦ ἐν ἁγίοις Πασσαρίωνος. - Τούτου δὲ εἰς Χαλκηδόνα φθάσαντος, θεωρεῖ ἡ μα καρία Πουλχερία αὐτῇ τῇ νυκτὶ ἐν δράματ: τὸν ἅγιον Στέφανον λέγοντα αὐτῇ. Ιδού, ἡ προσευχή σου είσο ηκούσθη “, καὶ ἡ αἴτησίς που γέγονε, καὶ ἦλθεν εἰς Χαλκηϊόνα. Ἡ δὲ ἀναστᾶσα καὶ τὸν ἀδελφὸν αὐτῆς Β λαβοῦσα, ἐξῆλθεν εἰς συνάντησιν τῶν ἁγίων λειψάνων, καὶ ταῦτα εἰς τὸ παλάτιον λαβοῦσα κτίζει οἶκον Ενδοξον τῷ ἁγίῳ πρωτομάρτυρι, κἀκεῖ τὰ ἅγια κατ έθετο λείψανα. Κωνσταντινουπόλεως ἐπισκό που Σισινίου ἔτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει ἀγαθότητι πολλῇ κινούμενος, Θεο δόσιος (32) ὁ βασιλεὺς, καίπερ νικήσας κατά κράτος τοὺς Πέρσας, φειδοῖ τῶν κατοικούντων ἐν Περσίδι Χριστιανῶν, εἰρήνην ἀσπάζεται, καὶ ἀποστέλλει πρεσβευτάς Ἡλίωνά τε τὸν πατρίκιον, ἂν πάνω σ διὰ τιμῆς ἦγεν, καὶ Ανατόλιον τὸν τῆς Ἀνατολῆς στρατηγὸν εἰρήνην σπείσασθαι Α. Οὐαραράνης δὲ γιοὺς τὴν ἑαυτοῦ ἥτταν δέχεται τὴν πρεσβείαν, και οὕτως ὁ κατὰ τῶν Χριστιανῶν ἐπαύσατο διωγμός. Ο δὲ βασιλεὺς Θεοδόσιος ἐπὶ ταῖς τοις ύταις εὐερ γεσίαις τῷ Θεῷ εὐχαριστῶν, γεραίρειν τοῖς ὕμνοις οὐκ ἐπαύετο “, κοινωνοὺς ἔχων τῆς ὑμνῳδίας τὰς ἰδίας ἀδελφὰς διὰ βίου τὴν παρθενίαν ἀσκούσας. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει Σισίννιος ὁ ἐπίσκοπος (33) Κωνσταντινουπόλεως Πρόκλον χειροτονεῖ ἐπίσκοπον Κυζίκου· ὅντινα οι Κυζικηνοι μὴ δεξάμενοι, μονα χόν τινα παρά γνώμην Σισινίου Δαλματικὸν οι λε γόμενον χειροτονοῦσιν. Ὁ δὲ Πρόκλος ἰδίαν ἐκκλη- σίαν μὴ ἔχων, ἐν Κωνσταντινουπόλει προτροπῇ Σισιωνίου ταῖς διδασκαλίαις ἦν διαπρέπων. π τῷ οι τὴν Α. διάλιθον ἐκ ταῦτα Α, ταύτην ἐπισκόπῳ] ἀρχιερεῖ προς Α. ποιῆσαι ποιεῖσθαι εἰσηκούσθη Α. ἠκούσθη, πάνυ Α, πάλαι Η σπείσασθαι, ποιήσασθαι Α. τῷ Θεῷ Α, τὸν Θεὸν ἐπαύετο Α, ἐπαύθη ε ὁ ἐπίσκ. Α, ἀρχιεπ. οι Δαλματικών Α Δαλμάτιον CHRONOGRAPHIA. A tesignani corpus Gamaliel Pauli apostoli præce- ptor una cum Abibone filio curavit. A. M. 5921. add. ex A. dabcdi - A. C. 420. — Hoe anno Theodosius pius impera. tor beatam Pulcheriam imitatus magnam pecunia - rum vim egenis distribuendam, auream quoque crucem pretiosis lapillis interstinctam sancto Cal-, variæ loco figendam ad Hierosolymorum episcopum misit. Præsul hæc dona vicario munere compen- saturus dextræ manus martyrum principis Ste- phani reliquias per sanctum Passarionem obtulit. Eo Chalcedonem usque profecto, cernit beata Pulcheria nocturno in ostento sanctum Stephanum verbis istis se compellantem: Viden', ut preces quæ sint exaudita, et ut petitio tua jam adimpleta Chalcedonem usque pervenerit? Exsurgens illa fra- tre comite sanctis reliquiis in occursum processit : illisque demum in palatium illatis, sumptuo- sam ædein sancto martyrum ductori exstruxit et in ea sacra munera deposuit. A. C. 421. primus.. - Cpoleos episcopi Sisinnii annus Hoc anno Theodosius imperator, licet armorum vi Persas et victoriis premeret, Christianorum ta- men in Perside commorantium sanguini parciturus, summa clementia ductus pacem amplexatur, et Helionem patricium virum summis semper hono- ribus auctum et Anatolium Orientis præfectuni legatos pacis foedus firmaturos mittit. Vararanes, cognita suorum jactura, lubens admittit legates, C atque ita excitatus in Christianos persecutionis motus resedit. Imperator porro Theodosius in tan- torum beneficiorum vicem grates acturus Deo una cum suis sororibus, quæ perpetuam virginitatem colebant, sacris canticis Namen celebrare et ejus laudes extollere nusquam desistebat. Eodem anno Sisinnius Cpoleos archiepiscopus Cyzici episcopum ordinat Proclum : quem cuin agnoscere Cyziceni detrectassent, monachum quem- dam nomine Dalmatium invito Sisinnio sibimet præficiunt antistitem. Proclus propria destitutus ecclesia, Sisinnii monitis et permissu sermonibus populo docendo habitis clarebat. VARIE LECTIONES. add. ex vulg. " C. om. e. e, vulg. vulg. " vulg. " vulg. * vulg. vulg. e, vulg. i JAC. GOARI NOTÆ. annus quartus, et llonorii decimus tertius, Theo- dosii vero decimus numerabatur, ex Socr. lib. vu, cap. 20, a cujus calculis longe abest noster Theo- phanes. sius provinciam reliquiis ditaverit, ex Marcellini D comitem restinctum : quo trecentesimæ Olympiadis Chronico ad annum Theodosii 9, Hieronymus au- tem obiit ejusdem Theodosii 12, prout Prosperi Chronicon testatur : qui ergo fieri potuit, ut ejus- des inp. anno reperte fuerint reliquiæ ? Adde Joannen Hierosolymorum antistitem reliquias Lu- ciani monitu effodisse, quem ante annos novem immemor historiæ temporisque Theophanes e vivis excessisse in chronico laterculo posuit. Chronicon Alexandrinum, vel juxta Marcellinum PATROL. GR. CVIIJ. Juniore secundum cuss. ordinatus, ex Socrate, lib. vit, cap. 26, amo sur prontonis primo, Theo- dosium annos duntaxat octodecim ex Chronici Ale- sandr. computo, vel novemdecim ex Marcellini scriptis vidit imperantem. Hized by Google Digitized by (32) Bellum Persicum anno Theodosii 15 juxta (33) Is Theodosio duodecimum, et Valentiniano

Η Γαμαλιήλ ὁ διδάσκαλος Παύλου τοῦ ἀποστόλου σὺν Αδίδῳ τῷ υἱῷ αὐτοῦ ἔθαψαν κηδεύσαντες τὸ σῶμα τοῦ πρωτομάρτυρος: • Α. Μ. 5920. Τούτῳ τῷ ἔτει Θεοδόσιος ὁ εὐσεβὴς βα σιλεὺς κατά μίμησιν τῆς μακαρίας Πουλχερίας πολλά χρήματα τῷ 87.85 ἐπισκόπῳ " Ἱεροσολύμων ἀπέστειλεν πρὸς ἐν διάδοσιν τῶν χρείαν εχόντων, καὶ τὸν σταυρὸν χρυσοῦν διάλιθον τ8 ποιῆσαι τ8 πρὸς τὸ παγῆναι ἐν τῷ ἁγίῳ Κρανίῳ. Ὁ δὲ ἀρχιεπίσκοπος ἀντίδωρον ἀπέστειλεν λείψανον τῆς δεξιᾶς χειρὸς τοῦ πρωτο- μάρτυρος Στεφάνου διὰ τοῦ ἐν ἁγίοις Πασσαρίωνος. - Τούτου δὲ εἰς Χαλκηδόνα φθάσαντος, θεωρεῖ ἡ μα καρία Πουλχερία αὐτῇ τῇ νυκτὶ ἐν δράματ: τὸν ἅγιον Στέφανον λέγοντα αὐτῇ. Ιδού, ἡ προσευχή σου είσο ηκούσθη “, καὶ ἡ αἴτησίς που γέγονε, καὶ ἦλθεν εἰς Χαλκηϊόνα. Ἡ δὲ ἀναστᾶσα καὶ τὸν ἀδελφὸν αὐτῆς Β λαβοῦσα, ἐξῆλθεν εἰς συνάντησιν τῶν ἁγίων λειψάνων, καὶ ταῦτα εἰς τὸ παλάτιον λαβοῦσα κτίζει οἶκον Ενδοξον τῷ ἁγίῳ πρωτομάρτυρι, κἀκεῖ τὰ ἅγια κατ έθετο λείψανα. Κωνσταντινουπόλεως ἐπισκό που Σισινίου ἔτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει ἀγαθότητι πολλῇ κινούμενος, Θεο δόσιος (32) ὁ βασιλεὺς, καίπερ νικήσας κατά κράτος τοὺς Πέρσας, φειδοῖ τῶν κατοικούντων ἐν Περσίδι Χριστιανῶν, εἰρήνην ἀσπάζεται, καὶ ἀποστέλλει πρεσβευτάς Ἡλίωνά τε τὸν πατρίκιον, ἂν πάνω σ διὰ τιμῆς ἦγεν, καὶ Ανατόλιον τὸν τῆς Ἀνατολῆς στρατηγὸν εἰρήνην σπείσασθαι Α. Οὐαραράνης δὲ γιοὺς τὴν ἑαυτοῦ ἥτταν δέχεται τὴν πρεσβείαν, και οὕτως ὁ κατὰ τῶν Χριστιανῶν ἐπαύσατο διωγμός. Ο δὲ βασιλεὺς Θεοδόσιος ἐπὶ ταῖς τοις ύταις εὐερ γεσίαις τῷ Θεῷ εὐχαριστῶν, γεραίρειν τοῖς ὕμνοις οὐκ ἐπαύετο “, κοινωνοὺς ἔχων τῆς ὑμνῳδίας τὰς ἰδίας ἀδελφὰς διὰ βίου τὴν παρθενίαν ἀσκούσας. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει Σισίννιος ὁ ἐπίσκοπος (33) Κωνσταντινουπόλεως Πρόκλον χειροτονεῖ ἐπίσκοπον Κυζίκου· ὅντινα οι Κυζικηνοι μὴ δεξάμενοι, μονα χόν τινα παρά γνώμην Σισινίου Δαλματικὸν οι λε γόμενον χειροτονοῦσιν. Ὁ δὲ Πρόκλος ἰδίαν ἐκκλη- σίαν μὴ ἔχων, ἐν Κωνσταντινουπόλει προτροπῇ Σισιωνίου ταῖς διδασκαλίαις ἦν διαπρέπων. π τῷ οι τὴν Α. διάλιθον ἐκ ταῦτα Α, ταύτην ἐπισκόπῳ] ἀρχιερεῖ προς Α. ποιῆσαι ποιεῖσθαι εἰσηκούσθη Α. ἠκούσθη, πάνυ Α, πάλαι Η σπείσασθαι, ποιήσασθαι Α. τῷ Θεῷ Α, τὸν Θεὸν ἐπαύετο Α, ἐπαύθη ε ὁ ἐπίσκ. Α, ἀρχιεπ. οι Δαλματικών Α Δαλμάτιον CHRONOGRAPHIA. A tesignani corpus Gamaliel Pauli apostoli præce- ptor una cum Abibone filio curavit. A. M. 5921. add. ex A. dabcdi - A. C. 420. — Hoe anno Theodosius pius impera. tor beatam Pulcheriam imitatus magnam pecunia - rum vim egenis distribuendam, auream quoque crucem pretiosis lapillis interstinctam sancto Cal-, variæ loco figendam ad Hierosolymorum episcopum misit. Præsul hæc dona vicario munere compen- saturus dextræ manus martyrum principis Ste- phani reliquias per sanctum Passarionem obtulit. Eo Chalcedonem usque profecto, cernit beata Pulcheria nocturno in ostento sanctum Stephanum verbis istis se compellantem: Viden', ut preces quæ sint exaudita, et ut petitio tua jam adimpleta Chalcedonem usque pervenerit? Exsurgens illa fra- tre comite sanctis reliquiis in occursum processit : illisque demum in palatium illatis, sumptuo- sam ædein sancto martyrum ductori exstruxit et in ea sacra munera deposuit. A. C. 421. primus.. - Cpoleos episcopi Sisinnii annus Hoc anno Theodosius imperator, licet armorum vi Persas et victoriis premeret, Christianorum ta- men in Perside commorantium sanguini parciturus, summa clementia ductus pacem amplexatur, et Helionem patricium virum summis semper hono- ribus auctum et Anatolium Orientis præfectuni legatos pacis foedus firmaturos mittit. Vararanes, cognita suorum jactura, lubens admittit legates, C atque ita excitatus in Christianos persecutionis motus resedit. Imperator porro Theodosius in tan- torum beneficiorum vicem grates acturus Deo una cum suis sororibus, quæ perpetuam virginitatem colebant, sacris canticis Namen celebrare et ejus laudes extollere nusquam desistebat. Eodem anno Sisinnius Cpoleos archiepiscopus Cyzici episcopum ordinat Proclum : quem cuin agnoscere Cyziceni detrectassent, monachum quem- dam nomine Dalmatium invito Sisinnio sibimet præficiunt antistitem. Proclus propria destitutus ecclesia, Sisinnii monitis et permissu sermonibus populo docendo habitis clarebat. VARIE LECTIONES. add. ex vulg. " C. om. e. e, vulg. vulg. " vulg. " vulg. * vulg. vulg. e, vulg. i JAC. GOARI NOTÆ. annus quartus, et llonorii decimus tertius, Theo- dosii vero decimus numerabatur, ex Socr. lib. vu, cap. 20, a cujus calculis longe abest noster Theo- phanes. sius provinciam reliquiis ditaverit, ex Marcellini D comitem restinctum : quo trecentesimæ Olympiadis Chronico ad annum Theodosii 9, Hieronymus au- tem obiit ejusdem Theodosii 12, prout Prosperi Chronicon testatur : qui ergo fieri potuit, ut ejus- des inp. anno reperte fuerint reliquiæ ? Adde Joannen Hierosolymorum antistitem reliquias Lu- ciani monitu effodisse, quem ante annos novem immemor historiæ temporisque Theophanes e vivis excessisse in chronico laterculo posuit. Chronicon Alexandrinum, vel juxta Marcellinum PATROL. GR. CVIIJ. Juniore secundum cuss. ordinatus, ex Socrate, lib. vit, cap. 26, amo sur prontonis primo, Theo- dosium annos duntaxat octodecim ex Chronici Ale- sandr. computo, vel novemdecim ex Marcellini scriptis vidit imperantem. Hized by Google Digitized by (32) Bellum Persicum anno Theodosii 15 juxta (33) Is Theodosio duodecimum, et Valentiniano

Η Γαμαλιήλ ὁ διδάσκαλος Παύλου τοῦ ἀποστόλου σὺν Αδίδῳ τῷ υἱῷ αὐτοῦ ἔθαψαν κηδεύσαντες τὸ σῶμα τοῦ πρωτομάρτυρος: • Α. Μ. 5920. Τούτῳ τῷ ἔτει Θεοδόσιος ὁ εὐσεβὴς βα σιλεὺς κατά μίμησιν τῆς μακαρίας Πουλχερίας πολλά χρήματα τῷ 87.85 ἐπισκόπῳ " Ἱεροσολύμων ἀπέστειλεν πρὸς ἐν διάδοσιν τῶν χρείαν εχόντων, καὶ τὸν σταυρὸν χρυσοῦν διάλιθον τ8 ποιῆσαι τ8 πρὸς τὸ παγῆναι ἐν τῷ ἁγίῳ Κρανίῳ. Ὁ δὲ ἀρχιεπίσκοπος ἀντίδωρον ἀπέστειλεν λείψανον τῆς δεξιᾶς χειρὸς τοῦ πρωτο- μάρτυρος Στεφάνου διὰ τοῦ ἐν ἁγίοις Πασσαρίωνος. - Τούτου δὲ εἰς Χαλκηδόνα φθάσαντος, θεωρεῖ ἡ μα καρία Πουλχερία αὐτῇ τῇ νυκτὶ ἐν δράματ: τὸν ἅγιον Στέφανον λέγοντα αὐτῇ. Ιδού, ἡ προσευχή σου είσο ηκούσθη “, καὶ ἡ αἴτησίς που γέγονε, καὶ ἦλθεν εἰς Χαλκηϊόνα. Ἡ δὲ ἀναστᾶσα καὶ τὸν ἀδελφὸν αὐτῆς Β λαβοῦσα, ἐξῆλθεν εἰς συνάντησιν τῶν ἁγίων λειψάνων, καὶ ταῦτα εἰς τὸ παλάτιον λαβοῦσα κτίζει οἶκον Ενδοξον τῷ ἁγίῳ πρωτομάρτυρι, κἀκεῖ τὰ ἅγια κατ έθετο λείψανα. Κωνσταντινουπόλεως ἐπισκό που Σισινίου ἔτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει ἀγαθότητι πολλῇ κινούμενος, Θεο δόσιος (32) ὁ βασιλεὺς, καίπερ νικήσας κατά κράτος τοὺς Πέρσας, φειδοῖ τῶν κατοικούντων ἐν Περσίδι Χριστιανῶν, εἰρήνην ἀσπάζεται, καὶ ἀποστέλλει πρεσβευτάς Ἡλίωνά τε τὸν πατρίκιον, ἂν πάνω σ διὰ τιμῆς ἦγεν, καὶ Ανατόλιον τὸν τῆς Ἀνατολῆς στρατηγὸν εἰρήνην σπείσασθαι Α. Οὐαραράνης δὲ γιοὺς τὴν ἑαυτοῦ ἥτταν δέχεται τὴν πρεσβείαν, και οὕτως ὁ κατὰ τῶν Χριστιανῶν ἐπαύσατο διωγμός. Ο δὲ βασιλεὺς Θεοδόσιος ἐπὶ ταῖς τοις ύταις εὐερ γεσίαις τῷ Θεῷ εὐχαριστῶν, γεραίρειν τοῖς ὕμνοις οὐκ ἐπαύετο “, κοινωνοὺς ἔχων τῆς ὑμνῳδίας τὰς ἰδίας ἀδελφὰς διὰ βίου τὴν παρθενίαν ἀσκούσας. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει Σισίννιος ὁ ἐπίσκοπος (33) Κωνσταντινουπόλεως Πρόκλον χειροτονεῖ ἐπίσκοπον Κυζίκου· ὅντινα οι Κυζικηνοι μὴ δεξάμενοι, μονα χόν τινα παρά γνώμην Σισινίου Δαλματικὸν οι λε γόμενον χειροτονοῦσιν. Ὁ δὲ Πρόκλος ἰδίαν ἐκκλη- σίαν μὴ ἔχων, ἐν Κωνσταντινουπόλει προτροπῇ Σισιωνίου ταῖς διδασκαλίαις ἦν διαπρέπων. π τῷ οι τὴν Α. διάλιθον ἐκ ταῦτα Α, ταύτην ἐπισκόπῳ] ἀρχιερεῖ προς Α. ποιῆσαι ποιεῖσθαι εἰσηκούσθη Α. ἠκούσθη, πάνυ Α, πάλαι Η σπείσασθαι, ποιήσασθαι Α. τῷ Θεῷ Α, τὸν Θεὸν ἐπαύετο Α, ἐπαύθη ε ὁ ἐπίσκ. Α, ἀρχιεπ. οι Δαλματικών Α Δαλμάτιον CHRONOGRAPHIA. A tesignani corpus Gamaliel Pauli apostoli præce- ptor una cum Abibone filio curavit. A. M. 5921. add. ex A. dabcdi - A. C. 420. — Hoe anno Theodosius pius impera. tor beatam Pulcheriam imitatus magnam pecunia - rum vim egenis distribuendam, auream quoque crucem pretiosis lapillis interstinctam sancto Cal-, variæ loco figendam ad Hierosolymorum episcopum misit. Præsul hæc dona vicario munere compen- saturus dextræ manus martyrum principis Ste- phani reliquias per sanctum Passarionem obtulit. Eo Chalcedonem usque profecto, cernit beata Pulcheria nocturno in ostento sanctum Stephanum verbis istis se compellantem: Viden', ut preces quæ sint exaudita, et ut petitio tua jam adimpleta Chalcedonem usque pervenerit? Exsurgens illa fra- tre comite sanctis reliquiis in occursum processit : illisque demum in palatium illatis, sumptuo- sam ædein sancto martyrum ductori exstruxit et in ea sacra munera deposuit. A. C. 421. primus.. - Cpoleos episcopi Sisinnii annus Hoc anno Theodosius imperator, licet armorum vi Persas et victoriis premeret, Christianorum ta- men in Perside commorantium sanguini parciturus, summa clementia ductus pacem amplexatur, et Helionem patricium virum summis semper hono- ribus auctum et Anatolium Orientis præfectuni legatos pacis foedus firmaturos mittit. Vararanes, cognita suorum jactura, lubens admittit legates, C atque ita excitatus in Christianos persecutionis motus resedit. Imperator porro Theodosius in tan- torum beneficiorum vicem grates acturus Deo una cum suis sororibus, quæ perpetuam virginitatem colebant, sacris canticis Namen celebrare et ejus laudes extollere nusquam desistebat. Eodem anno Sisinnius Cpoleos archiepiscopus Cyzici episcopum ordinat Proclum : quem cuin agnoscere Cyziceni detrectassent, monachum quem- dam nomine Dalmatium invito Sisinnio sibimet præficiunt antistitem. Proclus propria destitutus ecclesia, Sisinnii monitis et permissu sermonibus populo docendo habitis clarebat. VARIE LECTIONES. add. ex vulg. " C. om. e. e, vulg. vulg. " vulg. " vulg. * vulg. vulg. e, vulg. i JAC. GOARI NOTÆ. annus quartus, et llonorii decimus tertius, Theo- dosii vero decimus numerabatur, ex Socr. lib. vu, cap. 20, a cujus calculis longe abest noster Theo- phanes. sius provinciam reliquiis ditaverit, ex Marcellini D comitem restinctum : quo trecentesimæ Olympiadis Chronico ad annum Theodosii 9, Hieronymus au- tem obiit ejusdem Theodosii 12, prout Prosperi Chronicon testatur : qui ergo fieri potuit, ut ejus- des inp. anno reperte fuerint reliquiæ ? Adde Joannen Hierosolymorum antistitem reliquias Lu- ciani monitu effodisse, quem ante annos novem immemor historiæ temporisque Theophanes e vivis excessisse in chronico laterculo posuit. Chronicon Alexandrinum, vel juxta Marcellinum PATROL. GR. CVIIJ. Juniore secundum cuss. ordinatus, ex Socrate, lib. vit, cap. 26, amo sur prontonis primo, Theo- dosium annos duntaxat octodecim ex Chronici Ale- sandr. computo, vel novemdecim ex Marcellini scriptis vidit imperantem. Hized by Google Digitized by (32) Bellum Persicum anno Theodosii 15 juxta (33) Is Theodosio duodecimum, et Valentiniano

ἑπτὰ παίδων (44) ἐν Ἐφέσῳ γέγονεν, ἀναστάντων αὐτῶν διὰ ρπδ' ει ἐτῶν. Α. Μ. 5994. - Τούτῳ τῷ ἔτει μαθὼν Κύριλλος δ τῆς ᾿Αλεξανδρέων Επίσκοπος τὰς τοῦ Νεστορίου βλασφημίας, γράφει αὐτῷ παρακαλῶν, καὶ νουθες τῶν τ' ἀπέχεσθαι τῶν διεστραμμένων αὐτοῦ δογμά των, καὶ τῆς ὀρθῆς πίστεως ἀντέχεσθαι. Ὁ δὲ Νεστόριος ἀνταπέστειλεν ὑβρίζων καὶ βλασφημῶν. Τότε Κύριλλος γράφει τῷ πάππα Ρώμης τὰ περὶ Νεστορίου 5, καὶ τὰ πρὸς αὐτὸν γραφέντα παρὰ Νε- στορίου βλάσφημα κατάδηλα αὐτῷ ποιεῖ. Τότε Κε- λεστίνος γράφει Νεστορίῳ, ὁρίσας αὐτῷ ἡμερῶν ι προθεσμίαν, ἵνα παύσηται τῆς βλασφημίας, καὶ μετα- νοήσῃ· ἐπιμένοντα δὲ τῇ κακοδοξία, μηκέτι αὐτὸν εἶναι κοινωνικὴν ἱερέα. Γράφουσί τε το ὁμοίως Κελε στῖνος καὶ Κύριλλος Ἰωάννῃ τῷ ἀρχιεπισκόπω Αν τιοχείας καὶ Πραυλίῳ οι τῷ Ἱεροσολύμων περὶ Νεστορίου καὶ τῆς κατ' αὐτὸν αἱρέσεως. Ἰωάν- - σε δε γράφει Νεστορίῳ συμβουλεύων αὐτῷ ἀπο- νης στῆναι τῆς αἱρέσεως, υπομιμνήσκων αὐτῷ οἱ τὸ τοῦ Αποστόλου ῥηθὲν τὸ, Εξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν Τὸν αὐτοῦ γενόμενον “8 ἐκ γυναικός. Γνοὺς δὲ ὁ Νεστόριος, ὅτι οὐκ ἀνέχονται οἱ πατριάρχει παρασιω πῆσαι οὕτω τεταραγμένων «' τῶν ἐκκλησιῶν, παρ εσκεύασε τον βασιλέα γράψαι σάκραν πρὸς Κύριλλον πλήρη στιγμάτων· καὶ δοκῶν αὐτῶν τὰ ἐκ τούτων κτυπεῖν, μᾶλλον διήγειρεν. Διαναστὰ; γὰρ γράφει τῷ βασιλεῖ καὶ ταῖς τούτου ἀδελφαῖς περί τε τῆς ὀρθῆς είπεως καὶ τῆς Νεστορίου κακοδοξίας, ἅμα καὶ αἱ τούμενος σύνοδον οἰκουμενικὴν γενέσθαι εἰς τὸ για βιασθῆναι κανονικῶς τὰ κατὰ Νεστορίου 4. Τότε ὁ βασιλεὺς Θεοδόσιος γράφει πᾶσι τοῖς ὑπ᾽ αὐτὸν ἐπισ σκόποις παραγενέσθαι εἰς Εφεσον χωρίς πάσης ὑπερθέσεως μετὰ τὸ Πάσχα ὁρίσας, ὅτι Οὐδεμίαν έξει πρὸς Θεὸν οὐδὲ πρὸς ἡμᾶς ἀπολογίαν ὁ μὴ τὴν ἡμέ ραν τῆς ἁγίας Πεντηκοστῆς εὑρισκόμενος ἐν τῇ συνάδει τι εἰς Εφεσον. Ὁ δὲ τῆς Ῥώμης Κελεστίνος γράφει Κυρίλλῳ τῷ ᾿Αλεξανδρείας τὸν αὐτοῦ τόπου ἐπέχειν ' ἐν τῇ συνόδῳ, διὰ τὸν τῆς θαλάσσης κόπον τοῦ χειμῶνος, μὴ δυνηθείς εὑρεθῆναι. Τούτῳ τῷ ἔτει ἡ ἐν Ἐφέσῳ ἁγία καὶ οἰκουμενικὴ τι σύνοδος (42) τῶν διακοσίων Πα- τέρων συνηθροίσθη. Πάντων τοίνυν τῶν ἐπισκόπων Παθόντων, Ἰωάννης ὁ ᾿Αντιοχείας καὶ οἱ ἀνατολικοὶ οὐκ ἀπήντησαν τῇ ορισθείσῃ τὸ προθεσμία, καὶ τῇ Δεκάτη έκτῃ ἡμέρα μετὰ τὴν ὡρισμένην, τοῦ Ἰωάν. ρπα γράφουσι δὲ ήσεως Α. - . ροεῖ νουθετών ὡς ἀδελφόν. " Νεστορίου Α. Νεστόριον σε γράφουσε τε * Πραυλί] Ιουβεναλίῳ μ. « τῷ τῶν ὃς Ιωάννης αι. αὐτῷ Α. αὐτὸν, ναίς. τὸ ροβί βηθεν γενόμενον Α, γεννώμενον σε Νεστορίου Α Νεστόριον σε ἐν τῇ συνόδῳ Α, εἰς το ἐπέχειν Α, ὑπέχειν οικουμενική τρίτη σύνοδος ὡρισμένη Β. τεταγμένων αὐτόν την σύνοδον σε κόπον] τύπον τῶν ροεί τοίνυν CHRONOGRAPHIA. A Ephesi auditum : sanctorum videlicet puerorum septem, qui de somno, quo per annos conse- pulti remanserant, suscitati sunt. · A. A. G. 424. — lloc anno Cyrillus Alexandriæ episcopus, auditis Nestorii blasphemiis, ipsum pravis opinionibus disseminandis abstineret et rectam fidem sustineret, litteris hortatur et admo- net: ad quem Nestorius contumelia's blasphemias. que rescripsit. Tum quæ Nestorius effutiret, et ad se litteris dedisset blasphemias, papæ Romano Cyrillus scriptis manifestat. Mox Nestorio scribit Cœlestinus, et dierum decem præfixo termino jubet hominem a blasphemjis abstinere et mentein re- tractare: alias in sensus pravitate perseverantem, neque sacerdotem ecclesiasticæ communionis con- B sortem eum deinceps habendum. In hanc mentem de Nestorio et ipsius hæresi Joanni Antiochiæ archiepiscopo et Praulio Hierosolymorum literis significavit. Ipse Joannes scribit Nestorio et de abdicanda hæresi consilium dat, hoc etiam sug- gesto Apostoli dicto: Misit Deus Filium suum na- tum ex muliere b. Cæterum cuin patriarchas in hacce ecclesiarum perturbatione silentium nequa- quam acturos prævideret, imperatorem ut sacram minfs et terrore gravem ad Cyrillum daret, impu- lit. Unde Cyrillum percellere, et ferire meditatus, ad pugnam magis excivit. Quare renovatis animi viribus, ad imperatorem et ejus sorores de recta fide et perversis Nestorii dogmatibus seribit,unaque ut legitima Ecclesiæ consuetudine Nestorii res dis - cuterentur, generale" concilium celebrari postulat. Tunc imperator Theodosius cunctis suæ ditionis episcopis, ut sine dilatione, post Pascha, conveni- rent Ephesum, scripto mandavit : nullam apud Deum neque apud nos habiturum defensionem, qui sanctæ Pentecostes die synodo apud Ephesum præ- sentem se non exhibuerit. Romanus vero pontifex Celestinus, cum synodo adesse nequiret, ob labo- res hienali tempestate in mari tolerandos, Cyrillo Alexandriæ episcopo, ut suum locum teneret, re- scripsit. C A. M. 5925. D St - b Galat. 1V, 4. " A a f. νulg. om. A. C. 425. · Hoc anno sancta et œcuménica synodus ducentorum episcoporum Ephesi congre- gata est. Cum omnes igitur episcopi convenissent, Joannes Antiochia pontifex, et alii Orientis epi- scopt ad præfiniṭum diem non occurrerunt: elapsis deinde a condicto termino diebus sexdecim, #oanme - VARIE LECTIONES. add. vulg. alterum 4, vulg. add. ex A. vulg. e, vulg. νulg. d · Ae. add. ex A. vulg. a b c bed. add. ex A. JAC. GOARI NOTÆ. water descripta in annum Theodosil Junioris et ex Theophanis anni periodum Septembri metientis compute incidit: Junio enim mense inchoata Octobri terminatur: quæ causa forsan exstitit, ut ad præfati muperatoris annum eam referat. (41) Baronius de illis in Martyrol. Rom. 27 Julii. (12) Ephesina gynodus Bassi et Antiochi con-

ἑπτὰ παίδων (44) ἐν Ἐφέσῳ γέγονεν, ἀναστάντων αὐτῶν διὰ ρπδ' ει ἐτῶν. Α. Μ. 5994. - Τούτῳ τῷ ἔτει μαθὼν Κύριλλος δ τῆς ᾿Αλεξανδρέων Επίσκοπος τὰς τοῦ Νεστορίου βλασφημίας, γράφει αὐτῷ παρακαλῶν, καὶ νουθες τῶν τ' ἀπέχεσθαι τῶν διεστραμμένων αὐτοῦ δογμά των, καὶ τῆς ὀρθῆς πίστεως ἀντέχεσθαι. Ὁ δὲ Νεστόριος ἀνταπέστειλεν ὑβρίζων καὶ βλασφημῶν. Τότε Κύριλλος γράφει τῷ πάππα Ρώμης τὰ περὶ Νεστορίου 5, καὶ τὰ πρὸς αὐτὸν γραφέντα παρὰ Νε- στορίου βλάσφημα κατάδηλα αὐτῷ ποιεῖ. Τότε Κε- λεστίνος γράφει Νεστορίῳ, ὁρίσας αὐτῷ ἡμερῶν ι προθεσμίαν, ἵνα παύσηται τῆς βλασφημίας, καὶ μετα- νοήσῃ· ἐπιμένοντα δὲ τῇ κακοδοξία, μηκέτι αὐτὸν εἶναι κοινωνικὴν ἱερέα. Γράφουσί τε το ὁμοίως Κελε στῖνος καὶ Κύριλλος Ἰωάννῃ τῷ ἀρχιεπισκόπω Αν τιοχείας καὶ Πραυλίῳ οι τῷ Ἱεροσολύμων περὶ Νεστορίου καὶ τῆς κατ' αὐτὸν αἱρέσεως. Ἰωάν- - σε δε γράφει Νεστορίῳ συμβουλεύων αὐτῷ ἀπο- νης στῆναι τῆς αἱρέσεως, υπομιμνήσκων αὐτῷ οἱ τὸ τοῦ Αποστόλου ῥηθὲν τὸ, Εξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν Τὸν αὐτοῦ γενόμενον “8 ἐκ γυναικός. Γνοὺς δὲ ὁ Νεστόριος, ὅτι οὐκ ἀνέχονται οἱ πατριάρχει παρασιω πῆσαι οὕτω τεταραγμένων «' τῶν ἐκκλησιῶν, παρ εσκεύασε τον βασιλέα γράψαι σάκραν πρὸς Κύριλλον πλήρη στιγμάτων· καὶ δοκῶν αὐτῶν τὰ ἐκ τούτων κτυπεῖν, μᾶλλον διήγειρεν. Διαναστὰ; γὰρ γράφει τῷ βασιλεῖ καὶ ταῖς τούτου ἀδελφαῖς περί τε τῆς ὀρθῆς είπεως καὶ τῆς Νεστορίου κακοδοξίας, ἅμα καὶ αἱ τούμενος σύνοδον οἰκουμενικὴν γενέσθαι εἰς τὸ για βιασθῆναι κανονικῶς τὰ κατὰ Νεστορίου 4. Τότε ὁ βασιλεὺς Θεοδόσιος γράφει πᾶσι τοῖς ὑπ᾽ αὐτὸν ἐπισ σκόποις παραγενέσθαι εἰς Εφεσον χωρίς πάσης ὑπερθέσεως μετὰ τὸ Πάσχα ὁρίσας, ὅτι Οὐδεμίαν έξει πρὸς Θεὸν οὐδὲ πρὸς ἡμᾶς ἀπολογίαν ὁ μὴ τὴν ἡμέ ραν τῆς ἁγίας Πεντηκοστῆς εὑρισκόμενος ἐν τῇ συνάδει τι εἰς Εφεσον. Ὁ δὲ τῆς Ῥώμης Κελεστίνος γράφει Κυρίλλῳ τῷ ᾿Αλεξανδρείας τὸν αὐτοῦ τόπου ἐπέχειν ' ἐν τῇ συνόδῳ, διὰ τὸν τῆς θαλάσσης κόπον τοῦ χειμῶνος, μὴ δυνηθείς εὑρεθῆναι. Τούτῳ τῷ ἔτει ἡ ἐν Ἐφέσῳ ἁγία καὶ οἰκουμενικὴ τι σύνοδος (42) τῶν διακοσίων Πα- τέρων συνηθροίσθη. Πάντων τοίνυν τῶν ἐπισκόπων Παθόντων, Ἰωάννης ὁ ᾿Αντιοχείας καὶ οἱ ἀνατολικοὶ οὐκ ἀπήντησαν τῇ ορισθείσῃ τὸ προθεσμία, καὶ τῇ Δεκάτη έκτῃ ἡμέρα μετὰ τὴν ὡρισμένην, τοῦ Ἰωάν. ρπα γράφουσι δὲ ήσεως Α. - . ροεῖ νουθετών ὡς ἀδελφόν. " Νεστορίου Α. Νεστόριον σε γράφουσε τε * Πραυλί] Ιουβεναλίῳ μ. « τῷ τῶν ὃς Ιωάννης αι. αὐτῷ Α. αὐτὸν, ναίς. τὸ ροβί βηθεν γενόμενον Α, γεννώμενον σε Νεστορίου Α Νεστόριον σε ἐν τῇ συνόδῳ Α, εἰς το ἐπέχειν Α, ὑπέχειν οικουμενική τρίτη σύνοδος ὡρισμένη Β. τεταγμένων αὐτόν την σύνοδον σε κόπον] τύπον τῶν ροεί τοίνυν CHRONOGRAPHIA. A Ephesi auditum : sanctorum videlicet puerorum septem, qui de somno, quo per annos conse- pulti remanserant, suscitati sunt. · A. A. G. 424. — lloc anno Cyrillus Alexandriæ episcopus, auditis Nestorii blasphemiis, ipsum pravis opinionibus disseminandis abstineret et rectam fidem sustineret, litteris hortatur et admo- net: ad quem Nestorius contumelia's blasphemias. que rescripsit. Tum quæ Nestorius effutiret, et ad se litteris dedisset blasphemias, papæ Romano Cyrillus scriptis manifestat. Mox Nestorio scribit Cœlestinus, et dierum decem præfixo termino jubet hominem a blasphemjis abstinere et mentein re- tractare: alias in sensus pravitate perseverantem, neque sacerdotem ecclesiasticæ communionis con- B sortem eum deinceps habendum. In hanc mentem de Nestorio et ipsius hæresi Joanni Antiochiæ archiepiscopo et Praulio Hierosolymorum literis significavit. Ipse Joannes scribit Nestorio et de abdicanda hæresi consilium dat, hoc etiam sug- gesto Apostoli dicto: Misit Deus Filium suum na- tum ex muliere b. Cæterum cuin patriarchas in hacce ecclesiarum perturbatione silentium nequa- quam acturos prævideret, imperatorem ut sacram minfs et terrore gravem ad Cyrillum daret, impu- lit. Unde Cyrillum percellere, et ferire meditatus, ad pugnam magis excivit. Quare renovatis animi viribus, ad imperatorem et ejus sorores de recta fide et perversis Nestorii dogmatibus seribit,unaque ut legitima Ecclesiæ consuetudine Nestorii res dis - cuterentur, generale" concilium celebrari postulat. Tunc imperator Theodosius cunctis suæ ditionis episcopis, ut sine dilatione, post Pascha, conveni- rent Ephesum, scripto mandavit : nullam apud Deum neque apud nos habiturum defensionem, qui sanctæ Pentecostes die synodo apud Ephesum præ- sentem se non exhibuerit. Romanus vero pontifex Celestinus, cum synodo adesse nequiret, ob labo- res hienali tempestate in mari tolerandos, Cyrillo Alexandriæ episcopo, ut suum locum teneret, re- scripsit. C A. M. 5925. D St - b Galat. 1V, 4. " A a f. νulg. om. A. C. 425. · Hoc anno sancta et œcuménica synodus ducentorum episcoporum Ephesi congre- gata est. Cum omnes igitur episcopi convenissent, Joannes Antiochia pontifex, et alii Orientis epi- scopt ad præfiniṭum diem non occurrerunt: elapsis deinde a condicto termino diebus sexdecim, #oanme - VARIE LECTIONES. add. vulg. alterum 4, vulg. add. ex A. vulg. e, vulg. νulg. d · Ae. add. ex A. vulg. a b c bed. add. ex A. JAC. GOARI NOTÆ. water descripta in annum Theodosil Junioris et ex Theophanis anni periodum Septembri metientis compute incidit: Junio enim mense inchoata Octobri terminatur: quæ causa forsan exstitit, ut ad præfati muperatoris annum eam referat. (41) Baronius de illis in Martyrol. Rom. 27 Julii. (12) Ephesina gynodus Bassi et Antiochi con-

Β 76. μὴ ἐλθόντος, ἔφθασεν ὁ Νεστόριος μετά πολλῆς ἀλαζονείας. Καὶ τῇ εἰκοστῇ τοῦ Ιουνίου μηνός ἐκρο- τήθη ή σύνοδος, Νεστορίου καὶ Κυρίλλου καὶ Πραυ- λίου προκαθεσθέντων, τοῦ δὲ Κυρίλλου τὸν τόπον τοῦ Ῥώμης ἐπέχοντος· καὶ πάντων θεολογούντων (15) λέγει ὁ Νεστόριος μετὰ πολλῆς ἀλαζονείας· « Ἐγὼ τὸ γενόμενον το διμηναῖον καὶ τριμηναῖον οὐκ ἂν θεὸν ὀνομάσαιμι . Καὶ διὰ τοῦτο καθαρός είμι ἀπὸ τοῦ αἵματος ὑμῶν· καὶ ἀπὸ τοῦ νῦν πρὸς ὑμᾶς οὐκ ἐπανέρχομαι το . ο καὶ ταῦτα εἰπὼν, ἐξῆλθεν μετὰ ἓξ ἐπισκόπων τῶν γνώμῃ ἀκολουθησάντων αὐτῷ. Οι δὲ περὶ Κύριλλον τῇ ἑξῆς συνελθόντες, ἀπέστειλαν τρεῖς ἐπισκόπους καλέσαι αὐτὸν, καὶ οὐχ ὑπήκουσεν. Ομοίως δὲ καὶ δεύτερον καὶ τρίτον καὶ τέταρτον προσκληθεὶς ὑπὸ τῆς συνόδου, οὐ παρεγένετο. 'Αλλά καὶ τοὺς σταλέντας ὑβρισθῆναι καὶ ἀτιμασθῆναι παρ- εσκεύασεν ". Τότε ἡ ἁγία καὶ οἰκουμενικὴ σύνοδος υβρισμένους καὶ ἡτιμασμένους δεξαμένη τοὺς ἀπο- σταλέντας ἐπισκόπους, ἀπεφήνατο κατ' αὐτοῦ, καὶ ἀλλότριον αὐτὸν ὥρισεν παντὸς ἱερατικοῦ ἀξιώμα τος 7, καὶ ἀπέστειλαν αὐτῷ εἰς πρόσωπον τὴν εἰκείαν καθαίρεσιν. Τούτων οὕτω τελεσθέντων, ἦλθεν μετὰ τρεῖς ἡμέρας Ἰωάννης ὁ 'Αντιοχείας ἐπίσκοπος είν κοσι ἓξ ἐπισκόπους ἔχων μεθ᾿ ἑαυτοῦ· οἵτινες ματ θόντες καθαιρεθέντα " αὐτὸν, ἀποσχίσαντες τῆς ἁγίας συνόδου, καὶ μετὰ Νεστορίου συνεδρεύσαντες, καθώ εἴλον, ὡς ἐνόμισαν, Κύριλλον καὶ Μέμνονα τὸν Ἐφέσιον. Θεοδώρητος μέντοι νομίσας Κύριλλον καταδραμεῖν, τὰ δώδεκα κεφάλαια παρεξηγησάμε νος, ἐκεῖσε τὸν Νεστορίου ἐξήμεσεν ιόν. Ο δὲ ἐν ἁγίοις Κύριλλος γενναίως διαναστὰς ὑπὲρ τῶν αὐ τοῦ Κεφαλαίων ἀπελογήσατο, ἑρμηνεύων αὐτὰ, καὶ τὸν ἐν αὐτοῖς ἐκκλησιαστικὴν θησαυρὸν ἀνακαλών πτων, καὶ τὸν οἰκεῖον εὐσεβὴ σκοπὸν φανεροποιών πᾶσιν. Ὑπὸ δὲ τῆς ἁγίας συνόδου κληθεὶς ὁ τῆς Αντιοχέων Ἰωάννης ἐκ τρίτου, καὶ μὴ ὑπακούσας τοῦ παραγενέσθαι, ἀπόφασιν ἐδέξατο σὺν τοῖς μετ' αὐτοῦ ὡς ἀλλοτριοῦσθαι πάσης ἐκκλησιαστικής και νωνίας οι, ἄχρις ἂν ἑαυτῶν καταγνόντες τὸ οἰκεῖον ὁμολογήσωσιν σφάλμα. Καὶ τοῦτο σε ἡ ἁγία ὥρισε σύνοδος, ὥστε τὰ παρὰ τῶν ἀνατολικῶν ἀθέσμως καὶ ἀκανονίστως ἐφ᾽ ὕβρει τῶν ἁγιωτάτων τῆς Ἐκκλη- σίας προέδρων Κυρίλλου καὶ Μέμνονος ἰσχύν τινα μηδ' όλως ἔχειν. Τούτων τοίνων πάντων ἐξ ἀναφο ρᾶς σε τῷ βασιλεῖ Θεοδοσίῳ ἀνενεχθέντων ό, έχει λεύσθησαν ἐκ τῶν ἀμφοτέρων μερῶν ἐπίσκοποι ἀνελ θεῖν ἐν Κωνσταντινουπόλει, καὶ ἀνελθόντες τῇ συν εργεία τοῦ Θεοῦ ἐνίκησαν οἱ τῆς ἁγίας συνόδου· καὶ κυρωθείσης τῆς καθαιρέσεως Νεστορίου, Μαξιμιανός χειροτονεῖται ἐπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, πρε- τὸ γεν. Α, τὸν γ. το ονομάσαιμι Α, ὀνομάσουμε νυίg. Το ανέρχομαι Α ε. Η παρεσκεύασεν] ἐκέλευσεν το ἱερατικοῦ ἀξιώματος Α, ἱερατικού τάγματος δηλονότι ἀξιώματος το καθαιρεί θέντα Α. καθαιρεθῆναι φανεροποιών Α, φανερῶν οι κοινωνίας λειτουργίας δὲ τοῦτο ἡ Α, τοῦτο δὲ ἡ ες πάντων ἐξ ἀναφορᾶς πάντων αἱ διαφοραὶ δι' ἀναφορᾶς Αν ἀνενεχθέντων ανενεχθεῖσαι THEOPHANIS B nondum comparente, cum multo comitum fastu A voυ Nestorius advenit. Die itaque Junii mensis vicesima celebrari coepit concilium, Nestorio, Cyrillo et Praulio conventai presidentibus, Cyrillo vero Ro- mani pontificis locum obtinente: cunctisque jam theologicas disquisitiones instituentibus, non sinc magna arrogantia ostentatione dixit Nestorius: Eum equidem, qui bimus aut trimus agnitus fue- it, nusquam ego Deum appellaverim: eapropter mundus sum ab omnium estrum sanguine: nec ad vos postmodum me quavis ratione rediturum testor. His dictis, cum sex episcopis ejus sententiæ obsequentibus egressus est. Cyrilli sequaces po- stera luce congregati, tres episcopos, qui Nesto- rium vocarent, destinant : quibus obedire renuit : eodemque pacto secundo et iterum, imo quarto ac- cersitus, non accessit; sed et legatos injuriis probris- que respergi providit. Tum vero delegatos episcopos injuriis ita probrisque affectos sancta et œcumeniça synodus excipiens sententiam adversus eum pro- nuntiavit et omni sacra dignitate alienum deinceps futurum sanxit : hancque veram et indubitatam ejus depositionem præsenti et coram denuntiaverunt. His ita perfectis, Joannes Antiochiæ præsul sex et viginti comitatus episcopis tertia die advenit. Ili de Nestorii exauctoratione certiores facti, se a sancto concilio segregaverunt, separatimque cum Nestorio considentes, Cyrillum et Memnonem Ephesiorum antistiten depositione, ut sibi videbatur, mulcta- verunt. Theodoretus sane Cyrillum insectari et redarguere arbitratus, duodecim capitibus perpe- ram expositis, Nestorii virus omne evomitum suo repersit operi. Sanctus autem Cyrillus fortiter insurgens suorum capitulorum defensionem in- struxit, expositionem adhibuit, et in lucem prolato ecclesiastica doctrinæ thesauro, quam au pieta tem propria collimaret sententia, omnium oculis reddidit manifestum. A sancta postmodum synodo tertium vocatus Antiochensium præsul Joannes, cum accedere detractaret, adversam excepit cum sociis sententiam, adeo ut omni Ecclesiæ remove- rentur ministerio, donec arrepti consilii poenitentes, admissam falerentur culpam. Et hæc quidem sancta definivit synodus, quo constaret, quævis in Cyrillum et Memnonem sanctissimos Ecclesiae prae- sides præter pietatis jura et canonum auctoritatem attentata, nullius omnino roboris esse vel firmitatis. Itaque controversiis de his omnibus agitatis, ac scriptis ad Theodosium imperatorem relatis, utrius- que partis episcopi Cpolim tendere jussi. Conve- VARIA LECTIONES. c * vulg. ** vulg. e, om.A. vulg. vulg. vulg. codd. omnes, Par. vulg. A alii, vulg. A alii, vulg. JAC. GOARI NOTÆ. ruin piæ confessioni sua illa blasphema opposuit Nestorius, nunquam Deum se appellaturuin, qui duorum aut trium mensium puer natus esset. Non ergo bene Buccard aut interpr. cunclis theologicas disquisitiones instituentibus. COMBEFIS. (43) Universis-Christum Deum profilentibus; quo-

σβύτερος ὢν τῆς αὐτῆς ἐκκλησίας. Οἱ δὲ ἀνατολικοὶ ἔλαβον τὸν Νεστόριον μεθ᾿ ἑαυτῶν εἰς 'Ανατολήν 1. Τῷ δὲ τετάρτῳ χρόνῳ τῆς Νεστορίου καθαιρέσεως Ἰωάννης ὁ τῆς ᾿Αντιοχέων ἐπίσκοπος τὸν τοῦ Θεοῦ φόβον κεκτημένος, βλέπουν πολλοὺς τῶν κατὰ τὴν Αντιόχεια, λογάδων ὑπὸ Νεστορίου νοθευσμένους, γράφει παρακαλῶν τὸν βασιλέα τοῦτον ἐξεῦσαι τῆς Ανατολῆς. Ὁ δὲ βασιλεὺς τὴν μὲν Νεστόριον ἐξώρι- σεν ἐν τῇ βάσει (44), προστάγματα δὲ ἐκπέμπει Κυρίλλῳ καὶ Ἰωάννη ἀνυπερθέτως ἑνωθῆναι πρὸς τὸ ἀπαλλάξαι τὰς Εκκλησίας διχονοίας ἁπάσης. Εἶξε δὲ τῷ προστάγματι Ιωάννη;, καὶ γράφει Κυρίλλῳ τὴν ἑαυτοῦ πίστιν καὶ τὴν τῶν ἐν Νικα!; Πατέρων όμο- λογίαν καὶ τῶν εν τῶν ἐν Κωνσταντινουπόλει ἀπο δεχόμενος καὶ τὰ ἐν Ἐφέσῳ πεπραγμένα. Τότε ὁ Κύριλλος ἀποδεξάμενος γράφει Ιωάννη καὶ τοῖς ἀνατολικοῖς ἐπιστολὴν, ἧς ἡ ἀρχή· « Εὐφραινέσθω σαν οἱ οὐρανοί, καὶ ἀγαλλιάσθω ἡ γῆν καὶ τῇ αὐτῇ ὁμολογία συνθέμενοι ἀμφότεροι, ηνώθησαν, πρὸς εἰρήνην καὶ ὁμόνοια, αἱ παρ' ἑκατέροις ἅγιοι Εκ κλησία:. Κατὰ τοῦτον δὲ τὸν χρόνο, Νόννος & 0:0- φόρος (65) εποίμαινε τὴν τῶν Ἐδεστηνῶν Ἐκκλη- σίαν, ὁ τὴν πρώτην τῶν μιμάδων (46) Αντιοχέων τῷ Θεῷ ἀφιερώσας, καὶ ἀντὶ Μαργαριτους (47) πόρνης ἁγίαν αὐτὴν Πελαγία» (48) παραστήσας τῷ Χριστῷ. Οὗτος οὖν ὁ ἐν ἁγίοις ἀγαλλιώμενος ἐπὶ τῇ ἐ τῶν ἁγίων ὁμονοία, γράφει τῷ ἀρχιεπισκόπῳ Ἰωάννῃ νουθεσίας καὶ διδασκαλίας βήματα, ἐν οἷς καὶ τοῦτο Καθαρον τὴν Ἐκκλησίαν, ὦ ἄνθρωπε τοῦ Θεοῦ, ἀπὸ τῶν Νεστορανῶν ζιζανίων καὶ τῆς αὐτῶν δεινότητος. Τὸν δὲ ἀσεβῆ καὶ βλάσφημον Νεστό ριον ἐν τῇ ἐξορίᾳ ἡ θεία δίκη μετῆλθεν σηπεδόνι τῶν. μελῶν αὐτοῦ ἐι πάντων, μάλιστα δὲ τῆς μιαρά, αυτ τοῦ γλώσσης, Η περιπεσών διεφθάρη τῷ θανάτῳ 95, προλαβὼν τὴν ἀπὸ " Πάσεως ἀνάκλησιν εἰς ἕτερον τόπον. σταντινουπόλεως επισκό που Μαξιμιανοῦ ἔτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει ἦλθεν Ουαλεντινιανός (49) ἀπὸ Ρώμης ὁ Γάλλης ο Πλακιδίας καὶ Κωνσταντίου υἱὸς ἐν Κωνσταντινουπόλει, καὶ ἔγημεν γυναῖκατὴν θυγατέρα Θεοδοσίου τοῦ βασιλέως Ευδοξίαν τὴν ἐξ Ευδοκίας γεννηθεῖσαν αὐτῷ, καὶ ἐπανῆλθεν ἐν Ρώμη. ΕΚ εἰς ἀνάπλην 'Ιωάννης καὶ τὴν Α. σε Νόνος Α. -- τῇ Α. Η κάθαρον Α, κάθαρε αὐτοῦ πάντων Α. τι δὲ θανάτῳ τῆς μ. ε. ως ἀπὸ βάσεως Α ", ἀπὸ κολάσεως 1», ἀπὸ Θάσου Γάλλα; 1. CHRONOGRAPHIA. B A miunt illi et Dei opera vincunt, qui sancta synodi A. M. 5926. C D partes tiebantur: firmataque Nestorii exauctora- tione, Maximianus ecclesiæ Cpolitanæ presbyter consecrationis ritu præficitur episcopus. Orientales autem Nestorium secum assumptum deduxerunt in Orientery. Cæterum anno a Nestorii depositione quarto Jonanes Antiochrensium episcopus Dei timore ubertim clarus, cum insignissimos quosque Antio chensium Nestorii doctrina cerneret adulterari, de Nestorio ex Oriente penitus eliminando supplex imperatorem postulat. Îimperator Nestorium apud Thasum deportari jubet : ad Cyrillum autem et Juannem, ut sine dilatione pacem ineant, quo cuncta penitus dissensio ab ecclesiis eliminetur, imperat. Jussis obtemperat Joannes, suamque Cyrillo fidem, et quæ fuit Nicææ Patrum confessio, qua: centumet quinquaginta Cpoli congregatorum, de..ique quae apud Ephesum fuerunt acta, se recipere scribit. Id ubi Cyrillus accepit et probavit, epistolam ad Joannem et reliquos orientales mittit, cujus prin- cipium : Latentur coeli, et exsuitet terra. ambobus quidem in hanc confessionem come- nientibus, subditæ utrique Ecclesia in pacis et concordiæ unionem redierunt. His temporibus Νonnus Deo plenus pontifex Edesseniorum pascebat Ecclesiam, qui mimarum Antiochensium insignis- simam Deo consecravit, et Margaritus scorti vicc Pelagiani sanctam pœnitentem Christo exhibuit. Blic igitur sanctorum non ultimus de sanctorum inita reconciliatione exsultans, verba mnonitionum et du- ettinæ plena Joanni scripsit, hæcque inter alia: Expurga Ecclesiam, vir Dei, a Nestorii sizanis ot corum perfidia. Impium tandem blasphemumque Nestorium divina justitia.in exsilio ulta est, mem- bris ejus omnibus, et impura maxime lingua, tabo fluentibus, quo quidem corrosus leto absumitur, et e Thaso in alium locum revocationem prævenit. A. C. 426. Cpoleos episcopi Maximiani un- nus primus. - Hoc anno Valentinianus Galla Placidia et Con- stantini filius Cpolim profectus uxorem duxit Eudo- xiam Theodosii imperatoris filiam ex Eudocia conjuge sibi natam: et posthac Romam reversus est. VARIE LECTIONES. * Abe. ** Paser · sie recte conj. Goar. ex Theodoreti ep. ad Sporad. 1. Basel b, ást vulg. vid. infra. ' om. ss ct add. ex A. add. ex vulg. ante om. vulg. » JAC. GOARI NOTÆ. Temperie aeris incolis rigidam, Oasin nomine, ex- sulanti Nestorio fuisse assignatam tradit Theodo- relus ad Sporadium, epist. 1. bus diaconus inter Patrum Vitas testatur. onerabatur copia. restitutum nomen, auctor est Jacobus relatus. contraxit nuptias, quam diversis annis Socrates, lib. vit, cap. 43, et Chronicon Alex. a Theophane statuerint, vide apud Petavium, De doct. temp. lib. xu, ad annum 5150. Ipse Petavius Prosperun secutus aliis coss. quos fixit Socrates celebratas asserit. (44) Provinciam cnim Ægypti incultam, et in- (45) Martyrologium Romanum, 2 Decembris. (46) Pantomimam fuisse auctor Vitae ejus Jaco- (47) Ez margaritarum et geninarum quibus (48) Quod a natalibus impositum, in baptismo (49) Quas cum Eudoxia Valentinianus tertius

σβύτερος ὢν τῆς αὐτῆς ἐκκλησίας. Οἱ δὲ ἀνατολικοὶ ἔλαβον τὸν Νεστόριον μεθ᾿ ἑαυτῶν εἰς 'Ανατολήν 1. Τῷ δὲ τετάρτῳ χρόνῳ τῆς Νεστορίου καθαιρέσεως Ἰωάννης ὁ τῆς ᾿Αντιοχέων ἐπίσκοπος τὸν τοῦ Θεοῦ φόβον κεκτημένος, βλέπουν πολλοὺς τῶν κατὰ τὴν Αντιόχεια, λογάδων ὑπὸ Νεστορίου νοθευσμένους, γράφει παρακαλῶν τὸν βασιλέα τοῦτον ἐξεῦσαι τῆς Ανατολῆς. Ὁ δὲ βασιλεὺς τὴν μὲν Νεστόριον ἐξώρι- σεν ἐν τῇ βάσει (44), προστάγματα δὲ ἐκπέμπει Κυρίλλῳ καὶ Ἰωάννη ἀνυπερθέτως ἑνωθῆναι πρὸς τὸ ἀπαλλάξαι τὰς Εκκλησίας διχονοίας ἁπάσης. Εἶξε δὲ τῷ προστάγματι Ιωάννη;, καὶ γράφει Κυρίλλῳ τὴν ἑαυτοῦ πίστιν καὶ τὴν τῶν ἐν Νικα!; Πατέρων όμο- λογίαν καὶ τῶν εν τῶν ἐν Κωνσταντινουπόλει ἀπο δεχόμενος καὶ τὰ ἐν Ἐφέσῳ πεπραγμένα. Τότε ὁ Κύριλλος ἀποδεξάμενος γράφει Ιωάννη καὶ τοῖς ἀνατολικοῖς ἐπιστολὴν, ἧς ἡ ἀρχή· « Εὐφραινέσθω σαν οἱ οὐρανοί, καὶ ἀγαλλιάσθω ἡ γῆν καὶ τῇ αὐτῇ ὁμολογία συνθέμενοι ἀμφότεροι, ηνώθησαν, πρὸς εἰρήνην καὶ ὁμόνοια, αἱ παρ' ἑκατέροις ἅγιοι Εκ κλησία:. Κατὰ τοῦτον δὲ τὸν χρόνο, Νόννος & 0:0- φόρος (65) εποίμαινε τὴν τῶν Ἐδεστηνῶν Ἐκκλη- σίαν, ὁ τὴν πρώτην τῶν μιμάδων (46) Αντιοχέων τῷ Θεῷ ἀφιερώσας, καὶ ἀντὶ Μαργαριτους (47) πόρνης ἁγίαν αὐτὴν Πελαγία» (48) παραστήσας τῷ Χριστῷ. Οὗτος οὖν ὁ ἐν ἁγίοις ἀγαλλιώμενος ἐπὶ τῇ ἐ τῶν ἁγίων ὁμονοία, γράφει τῷ ἀρχιεπισκόπῳ Ἰωάννῃ νουθεσίας καὶ διδασκαλίας βήματα, ἐν οἷς καὶ τοῦτο Καθαρον τὴν Ἐκκλησίαν, ὦ ἄνθρωπε τοῦ Θεοῦ, ἀπὸ τῶν Νεστορανῶν ζιζανίων καὶ τῆς αὐτῶν δεινότητος. Τὸν δὲ ἀσεβῆ καὶ βλάσφημον Νεστό ριον ἐν τῇ ἐξορίᾳ ἡ θεία δίκη μετῆλθεν σηπεδόνι τῶν. μελῶν αὐτοῦ ἐι πάντων, μάλιστα δὲ τῆς μιαρά, αυτ τοῦ γλώσσης, Η περιπεσών διεφθάρη τῷ θανάτῳ 95, προλαβὼν τὴν ἀπὸ " Πάσεως ἀνάκλησιν εἰς ἕτερον τόπον. σταντινουπόλεως επισκό που Μαξιμιανοῦ ἔτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει ἦλθεν Ουαλεντινιανός (49) ἀπὸ Ρώμης ὁ Γάλλης ο Πλακιδίας καὶ Κωνσταντίου υἱὸς ἐν Κωνσταντινουπόλει, καὶ ἔγημεν γυναῖκατὴν θυγατέρα Θεοδοσίου τοῦ βασιλέως Ευδοξίαν τὴν ἐξ Ευδοκίας γεννηθεῖσαν αὐτῷ, καὶ ἐπανῆλθεν ἐν Ρώμη. ΕΚ εἰς ἀνάπλην 'Ιωάννης καὶ τὴν Α. σε Νόνος Α. -- τῇ Α. Η κάθαρον Α, κάθαρε αὐτοῦ πάντων Α. τι δὲ θανάτῳ τῆς μ. ε. ως ἀπὸ βάσεως Α ", ἀπὸ κολάσεως 1», ἀπὸ Θάσου Γάλλα; 1. CHRONOGRAPHIA. B A miunt illi et Dei opera vincunt, qui sancta synodi A. M. 5926. C D partes tiebantur: firmataque Nestorii exauctora- tione, Maximianus ecclesiæ Cpolitanæ presbyter consecrationis ritu præficitur episcopus. Orientales autem Nestorium secum assumptum deduxerunt in Orientery. Cæterum anno a Nestorii depositione quarto Jonanes Antiochrensium episcopus Dei timore ubertim clarus, cum insignissimos quosque Antio chensium Nestorii doctrina cerneret adulterari, de Nestorio ex Oriente penitus eliminando supplex imperatorem postulat. Îimperator Nestorium apud Thasum deportari jubet : ad Cyrillum autem et Juannem, ut sine dilatione pacem ineant, quo cuncta penitus dissensio ab ecclesiis eliminetur, imperat. Jussis obtemperat Joannes, suamque Cyrillo fidem, et quæ fuit Nicææ Patrum confessio, qua: centumet quinquaginta Cpoli congregatorum, de..ique quae apud Ephesum fuerunt acta, se recipere scribit. Id ubi Cyrillus accepit et probavit, epistolam ad Joannem et reliquos orientales mittit, cujus prin- cipium : Latentur coeli, et exsuitet terra. ambobus quidem in hanc confessionem come- nientibus, subditæ utrique Ecclesia in pacis et concordiæ unionem redierunt. His temporibus Νonnus Deo plenus pontifex Edesseniorum pascebat Ecclesiam, qui mimarum Antiochensium insignis- simam Deo consecravit, et Margaritus scorti vicc Pelagiani sanctam pœnitentem Christo exhibuit. Blic igitur sanctorum non ultimus de sanctorum inita reconciliatione exsultans, verba mnonitionum et du- ettinæ plena Joanni scripsit, hæcque inter alia: Expurga Ecclesiam, vir Dei, a Nestorii sizanis ot corum perfidia. Impium tandem blasphemumque Nestorium divina justitia.in exsilio ulta est, mem- bris ejus omnibus, et impura maxime lingua, tabo fluentibus, quo quidem corrosus leto absumitur, et e Thaso in alium locum revocationem prævenit. A. C. 426. Cpoleos episcopi Maximiani un- nus primus. - Hoc anno Valentinianus Galla Placidia et Con- stantini filius Cpolim profectus uxorem duxit Eudo- xiam Theodosii imperatoris filiam ex Eudocia conjuge sibi natam: et posthac Romam reversus est. VARIE LECTIONES. * Abe. ** Paser · sie recte conj. Goar. ex Theodoreti ep. ad Sporad. 1. Basel b, ást vulg. vid. infra. ' om. ss ct add. ex A. add. ex vulg. ante om. vulg. » JAC. GOARI NOTÆ. Temperie aeris incolis rigidam, Oasin nomine, ex- sulanti Nestorio fuisse assignatam tradit Theodo- relus ad Sporadium, epist. 1. bus diaconus inter Patrum Vitas testatur. onerabatur copia. restitutum nomen, auctor est Jacobus relatus. contraxit nuptias, quam diversis annis Socrates, lib. vit, cap. 43, et Chronicon Alex. a Theophane statuerint, vide apud Petavium, De doct. temp. lib. xu, ad annum 5150. Ipse Petavius Prosperun secutus aliis coss. quos fixit Socrates celebratas asserit. (44) Provinciam cnim Ægypti incultam, et in- (45) Martyrologium Romanum, 2 Decembris. (46) Pantomimam fuisse auctor Vitae ejus Jaco- (47) Ez margaritarum et geninarum quibus (48) Quod a natalibus impositum, in baptismo (49) Quas cum Eudoxia Valentinianus tertius

Α Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει Ησύχιος δ' ο πρεσβύτερος (50) Ἱεροσολύμων ἐτελεύτησεν. Καὶ ἡ μακαρία Μελάνη ἡ τῆς μεγάλης εγγόνη ἐν ἀσκήσει ἐκοιμήθη (81) ἐν βίῳ τελείῳ ἐν Ἱερουσαλήμ. Έτος α. - Ρώμης επισκόπου Εύστου Τούτῳ τῷ ἔτει Θεοδόσιος ὁ βασιλεὺς τὴν γαμε- τὴν (52) Εὐδοκίαν εἰς Ἱεροσόλυμα ἀπέστειλεν εὐ- χαριστηρίους ύμνους προσάξουσαν τῷ Θεῷ, ἥτις πάμπολλα ταῖς ἐκκλησίαις ἐδωρήσατο, καὶ προσ- κυνήσασα τόν τε ἅγιον σταυρὸν καὶ τοὺς σεβασμίους τόπους ὑπέστρεψεν εἰς τὰ βασίλεια. Α. Μ. 5928. - Περσών βασιλέως Ισδεγέρδους Έτος α'. Κωνσταντινουπόλεως επισκόπου ἒτος α'. Πρόκλου Τούτῳ τῷ ἔτει σύμπτωσις ἐγένετο ἐν τῷ θεάτρῳ Αλεξανδρείας καὶ ἀπέθανον ἄνδρες φοβ' τῇ πανου χίδι των εν Νειλῴων (53). Α. Α. Μ. 5930. Τούτῳ τῷ ἔτει Πρόκλος ὁ ἁγιώτατος ἐπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως αἰτήσας τὸν βασιλέα Θεοδόσιον τὸ λείψανον Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου ἀπὸ Κομάνων εἰς τὴν βασιλεύουσαν μετεκόμισεν. Καὶ τῷ ἐχομένῳ " χρόνῳ (54) διὰ λγ' ἐτῶν (55) τοῦτον δημο σίᾳ ἐπὶ προελεύσεως πομπεύσας σὺν τῷ βασιλεῖ καὶ τῇ μακαρία Πουλχερίᾳ εἰς τὴν τῶν ᾿Αποστόλων ἀπέθετο ἐκκλησίαν. Καὶ οὕτως τοὺς διὰ τὴν ἐκεί νου καθαίρεσιν τῆς Ἐκκλησίας χωρισθέντας ήνωσεν. Επὶ τούτου τοῦ ἐν ἁγίοις Πρόκλου σεισμοί γεγόνασι τῶν Νειλῴων 11, τῶν Εἰλώων τοῦ Νειλώων ἐχομένῳ ἐρχομένῳ νυίβο • οὕτως Α, εἶτα τούτου Α. παννυχίς, παννυ χίδας Τῆς τῶν Νειλῴων ἑορτῆς ἐνεστηκυίας, οἱ μὲν ἐγχώριοι πρὸς θυσίαις τε καὶ τελεταῖς ἦσαν, τοῖς μὲν σώμασι καὶ περιεστηκόσι δεινοῖς κάμνοντες, Ὁ δὲ Οροονδάτης μέσας νύχτας ἐπιτηρήσας, πρὸς ὕπνον βαθὺν τῶν Συη- ναίων ἀπὸ τῆς εὐωχίας τετραμμένων Καὶ γάρ πως συνέπεσε καὶ τὰ Νειλῷα τότε τὴν μεγίστην παρ' Αἰγυπτίοις ἑορτὴν ἐνεστηκέναι, κατά τροπάς μὲν θερινὰς μάλιστα, καὶ ὅτε ἀρχὴν τῆς αὐξήσεως ὁ ποταμὸς ἐπιλαμβάνει τελουμένην, ὑπὲρ πάσας δὲ τὰς ἄλλας πρὸς Αἰγυπτίων σπουδαζομένην δι' αἰτίαν τοιάνδε Ιωάννης τῷ τριακοστῷ πέμπτῳ ἔτει μετὰ τὴν τελευτήν εἰς κοινωνίαν ὑπὸ Πρόκλου ἐδέχθη: αππο, THEOPHANIS Eodem anno Hesychius presbyter Ilierosolymita- nus ultimum diem obiit : et beata Melania magnæ Melauiz nepus in religiosarum virtutum exercitiis ✓ et perfectione vitæ Hierosolymis requievit. - A. C. 427. - Rome episcopi Xysti annus primus. Hoc anno Theodosius imperator EuSociam con- jugem laudes et grates relaturam Hierosolymam misit, quæ.plurima dona ecclesiis contulit: et ado- rata sacra cruce, locisque sacris perlustratis in re- giam Cpolim se recepit. A. C. 428. primus. - Persarum vegis Isdegerdis annus Cpoleos episcopi Procli annus primus. Hoc anno ruina in Alexandriæ theatro facta in Niliacorum festorum pervigilio homines septua- ginta duos supra quingentos oppressit. B A. M. 5927. C. 430. floc anno sanctissimus Cpolitsnus epi. Escopus Proclus, permissu ab imperatore Theodosio petito, Joannis Chrysostomi reliquias a Comanis in regiam civitatem transtulit, et insequente anno,exacta · ^nimiruni annorum triginta trium periodo, easdeni publica confertaque processionis pompa deductas, imperatore et beata Pulcheria comitantibus, in Apo- stolorum deposuit ecclesia : tum vero cunctos, qui propter abrogatam Joanni dignitatem ab Ecclesia fuerant segregati, ad pristinam recepit communio C VARIE LECTIONES. es & add. ex A. A a f, vulg. b, vulg. ' add. ex JAC. GOARINOTÆ. in adversum sentiante, Hesychium non exstitisse verba ista, et præfatæ urbis antistitum laterculum declarant istius mortem indicio mihi est, quod Eudociam imperatricem Hierosolyma profectam ipsa in san- cta urbe susceperit, et cum ea novi templi dedi- cationis festum et alia peregerit, quæ in ejus Vita Dec. exhibet Surius : Eudocia vero anno se quente Hierosolymorum peregrinationem aggres- sam auctor ipse circa Melanie facta hallucinatus describit. Obitus Melaniæ incertus est Baronio ad annum num. 17. . excipiente Hierosolymitanam peregrinationem suscepisse Eudociam, Theodosio decimum sextum consule, scribit Socrates, lib. vit, cap. et 46, cum autem consulatuin anno Theodosii Chronicon Alexand. tricesimo, alii devinciunt. De eodem itinere Evagrius, lib. i, cap. et 21. actio producta Græcis est sic longiores matutinarum, quas vocant, precum vigilias, vel eliam profana convivia per noctem agilata vocari testatur Euchologium, et Theophyla- cius Simocatta, lib. viii, cap. 13. Niloa porro sacra in noctem dilata narrat Heliodorus Ethio- picorum lib. ineunte : etc. Festo Ni- D loorum exorto, indigenæ quidem mactationibus vi- elimarum el sacrificiis vacābant, corporibus quidem el circumstantibus malis laborantes, etc. At Oroon- dales observatn occasione, media nocte cum Syenæi arcto somno post epulationes premerentur, etc. Ni- loa vero quæ sacra vel festa fuerint ipse libro præcedente ad calcem exponit : Etenim quodammodo acciderat, ut Lunc quoque Niloa, maximum apud Ægyptios festum in¬ staret: quod quidem circa solstitiam æstivum ma- xime, et quando initium crescendi fluvius capit, celebratur, ac in summo honore præ omnibus ha- betur, propter hujuscemodi causam : quamibidem refert esse Nili exundationem certa naturæ lege totam Ægyptum fecundantem. nuinerabat annos, ipso decimum sextum et Fausto coss. prout Socratis, lib. vi, cap. et Prosperi calculi auctori concordes reddunt. ann. 5894, CP. vero relatus est anno et se- cundo deiude anno partium ejus assectæ Ecclesiæ ex integro revincti ; illudque est quod Socrates nuper adductus scripsit : Joannes tricesimo quinto postquam e vivis excesserai, in communionem a Proclo receptus est. (50) Hierosolymorum autistitem, Sirto Senensi (51) Aliquotis annis posteriorem esse Melaniæ (52) Anno quidem Valentiniani tertii nuptias (53) Qualibet in totam, vel plurimam noctem (54) Quo Theodosius imperii unum et triginta (55) Obiit quippe Chrysostonus a conlitu munali

Α Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει Ησύχιος δ' ο πρεσβύτερος (50) Ἱεροσολύμων ἐτελεύτησεν. Καὶ ἡ μακαρία Μελάνη ἡ τῆς μεγάλης εγγόνη ἐν ἀσκήσει ἐκοιμήθη (81) ἐν βίῳ τελείῳ ἐν Ἱερουσαλήμ. Έτος α. - Ρώμης επισκόπου Εύστου Τούτῳ τῷ ἔτει Θεοδόσιος ὁ βασιλεὺς τὴν γαμε- τὴν (52) Εὐδοκίαν εἰς Ἱεροσόλυμα ἀπέστειλεν εὐ- χαριστηρίους ύμνους προσάξουσαν τῷ Θεῷ, ἥτις πάμπολλα ταῖς ἐκκλησίαις ἐδωρήσατο, καὶ προσ- κυνήσασα τόν τε ἅγιον σταυρὸν καὶ τοὺς σεβασμίους τόπους ὑπέστρεψεν εἰς τὰ βασίλεια. Α. Μ. 5928. - Περσών βασιλέως Ισδεγέρδους Έτος α'. Κωνσταντινουπόλεως επισκόπου ἒτος α'. Πρόκλου Τούτῳ τῷ ἔτει σύμπτωσις ἐγένετο ἐν τῷ θεάτρῳ Αλεξανδρείας καὶ ἀπέθανον ἄνδρες φοβ' τῇ πανου χίδι των εν Νειλῴων (53). Α. Α. Μ. 5930. Τούτῳ τῷ ἔτει Πρόκλος ὁ ἁγιώτατος ἐπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως αἰτήσας τὸν βασιλέα Θεοδόσιον τὸ λείψανον Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου ἀπὸ Κομάνων εἰς τὴν βασιλεύουσαν μετεκόμισεν. Καὶ τῷ ἐχομένῳ " χρόνῳ (54) διὰ λγ' ἐτῶν (55) τοῦτον δημο σίᾳ ἐπὶ προελεύσεως πομπεύσας σὺν τῷ βασιλεῖ καὶ τῇ μακαρία Πουλχερίᾳ εἰς τὴν τῶν ᾿Αποστόλων ἀπέθετο ἐκκλησίαν. Καὶ οὕτως τοὺς διὰ τὴν ἐκεί νου καθαίρεσιν τῆς Ἐκκλησίας χωρισθέντας ήνωσεν. Επὶ τούτου τοῦ ἐν ἁγίοις Πρόκλου σεισμοί γεγόνασι τῶν Νειλῴων 11, τῶν Εἰλώων τοῦ Νειλώων ἐχομένῳ ἐρχομένῳ νυίβο • οὕτως Α, εἶτα τούτου Α. παννυχίς, παννυ χίδας Τῆς τῶν Νειλῴων ἑορτῆς ἐνεστηκυίας, οἱ μὲν ἐγχώριοι πρὸς θυσίαις τε καὶ τελεταῖς ἦσαν, τοῖς μὲν σώμασι καὶ περιεστηκόσι δεινοῖς κάμνοντες, Ὁ δὲ Οροονδάτης μέσας νύχτας ἐπιτηρήσας, πρὸς ὕπνον βαθὺν τῶν Συη- ναίων ἀπὸ τῆς εὐωχίας τετραμμένων Καὶ γάρ πως συνέπεσε καὶ τὰ Νειλῷα τότε τὴν μεγίστην παρ' Αἰγυπτίοις ἑορτὴν ἐνεστηκέναι, κατά τροπάς μὲν θερινὰς μάλιστα, καὶ ὅτε ἀρχὴν τῆς αὐξήσεως ὁ ποταμὸς ἐπιλαμβάνει τελουμένην, ὑπὲρ πάσας δὲ τὰς ἄλλας πρὸς Αἰγυπτίων σπουδαζομένην δι' αἰτίαν τοιάνδε Ιωάννης τῷ τριακοστῷ πέμπτῳ ἔτει μετὰ τὴν τελευτήν εἰς κοινωνίαν ὑπὸ Πρόκλου ἐδέχθη: αππο, THEOPHANIS Eodem anno Hesychius presbyter Ilierosolymita- nus ultimum diem obiit : et beata Melania magnæ Melauiz nepus in religiosarum virtutum exercitiis ✓ et perfectione vitæ Hierosolymis requievit. - A. C. 427. - Rome episcopi Xysti annus primus. Hoc anno Theodosius imperator EuSociam con- jugem laudes et grates relaturam Hierosolymam misit, quæ.plurima dona ecclesiis contulit: et ado- rata sacra cruce, locisque sacris perlustratis in re- giam Cpolim se recepit. A. C. 428. primus. - Persarum vegis Isdegerdis annus Cpoleos episcopi Procli annus primus. Hoc anno ruina in Alexandriæ theatro facta in Niliacorum festorum pervigilio homines septua- ginta duos supra quingentos oppressit. B A. M. 5927. C. 430. floc anno sanctissimus Cpolitsnus epi. Escopus Proclus, permissu ab imperatore Theodosio petito, Joannis Chrysostomi reliquias a Comanis in regiam civitatem transtulit, et insequente anno,exacta · ^nimiruni annorum triginta trium periodo, easdeni publica confertaque processionis pompa deductas, imperatore et beata Pulcheria comitantibus, in Apo- stolorum deposuit ecclesia : tum vero cunctos, qui propter abrogatam Joanni dignitatem ab Ecclesia fuerant segregati, ad pristinam recepit communio C VARIE LECTIONES. es & add. ex A. A a f, vulg. b, vulg. ' add. ex JAC. GOARINOTÆ. in adversum sentiante, Hesychium non exstitisse verba ista, et præfatæ urbis antistitum laterculum declarant istius mortem indicio mihi est, quod Eudociam imperatricem Hierosolyma profectam ipsa in san- cta urbe susceperit, et cum ea novi templi dedi- cationis festum et alia peregerit, quæ in ejus Vita Dec. exhibet Surius : Eudocia vero anno se quente Hierosolymorum peregrinationem aggres- sam auctor ipse circa Melanie facta hallucinatus describit. Obitus Melaniæ incertus est Baronio ad annum num. 17. . excipiente Hierosolymitanam peregrinationem suscepisse Eudociam, Theodosio decimum sextum consule, scribit Socrates, lib. vit, cap. et 46, cum autem consulatuin anno Theodosii Chronicon Alexand. tricesimo, alii devinciunt. De eodem itinere Evagrius, lib. i, cap. et 21. actio producta Græcis est sic longiores matutinarum, quas vocant, precum vigilias, vel eliam profana convivia per noctem agilata vocari testatur Euchologium, et Theophyla- cius Simocatta, lib. viii, cap. 13. Niloa porro sacra in noctem dilata narrat Heliodorus Ethio- picorum lib. ineunte : etc. Festo Ni- D loorum exorto, indigenæ quidem mactationibus vi- elimarum el sacrificiis vacābant, corporibus quidem el circumstantibus malis laborantes, etc. At Oroon- dales observatn occasione, media nocte cum Syenæi arcto somno post epulationes premerentur, etc. Ni- loa vero quæ sacra vel festa fuerint ipse libro præcedente ad calcem exponit : Etenim quodammodo acciderat, ut Lunc quoque Niloa, maximum apud Ægyptios festum in¬ staret: quod quidem circa solstitiam æstivum ma- xime, et quando initium crescendi fluvius capit, celebratur, ac in summo honore præ omnibus ha- betur, propter hujuscemodi causam : quamibidem refert esse Nili exundationem certa naturæ lege totam Ægyptum fecundantem. nuinerabat annos, ipso decimum sextum et Fausto coss. prout Socratis, lib. vi, cap. et Prosperi calculi auctori concordes reddunt. ann. 5894, CP. vero relatus est anno et se- cundo deiude anno partium ejus assectæ Ecclesiæ ex integro revincti ; illudque est quod Socrates nuper adductus scripsit : Joannes tricesimo quinto postquam e vivis excesserai, in communionem a Proclo receptus est. (50) Hierosolymorum autistitem, Sirto Senensi (51) Aliquotis annis posteriorem esse Melaniæ (52) Anno quidem Valentiniani tertii nuptias (53) Qualibet in totam, vel plurimam noctem (54) Quo Theodosius imperii unum et triginta (55) Obiit quippe Chrysostonus a conlitu munali

Α Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει Ησύχιος δ' ο πρεσβύτερος (50) Ἱεροσολύμων ἐτελεύτησεν. Καὶ ἡ μακαρία Μελάνη ἡ τῆς μεγάλης εγγόνη ἐν ἀσκήσει ἐκοιμήθη (81) ἐν βίῳ τελείῳ ἐν Ἱερουσαλήμ. Έτος α. - Ρώμης επισκόπου Εύστου Τούτῳ τῷ ἔτει Θεοδόσιος ὁ βασιλεὺς τὴν γαμε- τὴν (52) Εὐδοκίαν εἰς Ἱεροσόλυμα ἀπέστειλεν εὐ- χαριστηρίους ύμνους προσάξουσαν τῷ Θεῷ, ἥτις πάμπολλα ταῖς ἐκκλησίαις ἐδωρήσατο, καὶ προσ- κυνήσασα τόν τε ἅγιον σταυρὸν καὶ τοὺς σεβασμίους τόπους ὑπέστρεψεν εἰς τὰ βασίλεια. Α. Μ. 5928. - Περσών βασιλέως Ισδεγέρδους Έτος α'. Κωνσταντινουπόλεως επισκόπου ἒτος α'. Πρόκλου Τούτῳ τῷ ἔτει σύμπτωσις ἐγένετο ἐν τῷ θεάτρῳ Αλεξανδρείας καὶ ἀπέθανον ἄνδρες φοβ' τῇ πανου χίδι των εν Νειλῴων (53). Α. Α. Μ. 5930. Τούτῳ τῷ ἔτει Πρόκλος ὁ ἁγιώτατος ἐπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως αἰτήσας τὸν βασιλέα Θεοδόσιον τὸ λείψανον Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου ἀπὸ Κομάνων εἰς τὴν βασιλεύουσαν μετεκόμισεν. Καὶ τῷ ἐχομένῳ " χρόνῳ (54) διὰ λγ' ἐτῶν (55) τοῦτον δημο σίᾳ ἐπὶ προελεύσεως πομπεύσας σὺν τῷ βασιλεῖ καὶ τῇ μακαρία Πουλχερίᾳ εἰς τὴν τῶν ᾿Αποστόλων ἀπέθετο ἐκκλησίαν. Καὶ οὕτως τοὺς διὰ τὴν ἐκεί νου καθαίρεσιν τῆς Ἐκκλησίας χωρισθέντας ήνωσεν. Επὶ τούτου τοῦ ἐν ἁγίοις Πρόκλου σεισμοί γεγόνασι τῶν Νειλῴων 11, τῶν Εἰλώων τοῦ Νειλώων ἐχομένῳ ἐρχομένῳ νυίβο • οὕτως Α, εἶτα τούτου Α. παννυχίς, παννυ χίδας Τῆς τῶν Νειλῴων ἑορτῆς ἐνεστηκυίας, οἱ μὲν ἐγχώριοι πρὸς θυσίαις τε καὶ τελεταῖς ἦσαν, τοῖς μὲν σώμασι καὶ περιεστηκόσι δεινοῖς κάμνοντες, Ὁ δὲ Οροονδάτης μέσας νύχτας ἐπιτηρήσας, πρὸς ὕπνον βαθὺν τῶν Συη- ναίων ἀπὸ τῆς εὐωχίας τετραμμένων Καὶ γάρ πως συνέπεσε καὶ τὰ Νειλῷα τότε τὴν μεγίστην παρ' Αἰγυπτίοις ἑορτὴν ἐνεστηκέναι, κατά τροπάς μὲν θερινὰς μάλιστα, καὶ ὅτε ἀρχὴν τῆς αὐξήσεως ὁ ποταμὸς ἐπιλαμβάνει τελουμένην, ὑπὲρ πάσας δὲ τὰς ἄλλας πρὸς Αἰγυπτίων σπουδαζομένην δι' αἰτίαν τοιάνδε Ιωάννης τῷ τριακοστῷ πέμπτῳ ἔτει μετὰ τὴν τελευτήν εἰς κοινωνίαν ὑπὸ Πρόκλου ἐδέχθη: αππο, THEOPHANIS Eodem anno Hesychius presbyter Ilierosolymita- nus ultimum diem obiit : et beata Melania magnæ Melauiz nepus in religiosarum virtutum exercitiis ✓ et perfectione vitæ Hierosolymis requievit. - A. C. 427. - Rome episcopi Xysti annus primus. Hoc anno Theodosius imperator EuSociam con- jugem laudes et grates relaturam Hierosolymam misit, quæ.plurima dona ecclesiis contulit: et ado- rata sacra cruce, locisque sacris perlustratis in re- giam Cpolim se recepit. A. C. 428. primus. - Persarum vegis Isdegerdis annus Cpoleos episcopi Procli annus primus. Hoc anno ruina in Alexandriæ theatro facta in Niliacorum festorum pervigilio homines septua- ginta duos supra quingentos oppressit. B A. M. 5927. C. 430. floc anno sanctissimus Cpolitsnus epi. Escopus Proclus, permissu ab imperatore Theodosio petito, Joannis Chrysostomi reliquias a Comanis in regiam civitatem transtulit, et insequente anno,exacta · ^nimiruni annorum triginta trium periodo, easdeni publica confertaque processionis pompa deductas, imperatore et beata Pulcheria comitantibus, in Apo- stolorum deposuit ecclesia : tum vero cunctos, qui propter abrogatam Joanni dignitatem ab Ecclesia fuerant segregati, ad pristinam recepit communio C VARIE LECTIONES. es & add. ex A. A a f, vulg. b, vulg. ' add. ex JAC. GOARINOTÆ. in adversum sentiante, Hesychium non exstitisse verba ista, et præfatæ urbis antistitum laterculum declarant istius mortem indicio mihi est, quod Eudociam imperatricem Hierosolyma profectam ipsa in san- cta urbe susceperit, et cum ea novi templi dedi- cationis festum et alia peregerit, quæ in ejus Vita Dec. exhibet Surius : Eudocia vero anno se quente Hierosolymorum peregrinationem aggres- sam auctor ipse circa Melanie facta hallucinatus describit. Obitus Melaniæ incertus est Baronio ad annum num. 17. . excipiente Hierosolymitanam peregrinationem suscepisse Eudociam, Theodosio decimum sextum consule, scribit Socrates, lib. vit, cap. et 46, cum autem consulatuin anno Theodosii Chronicon Alexand. tricesimo, alii devinciunt. De eodem itinere Evagrius, lib. i, cap. et 21. actio producta Græcis est sic longiores matutinarum, quas vocant, precum vigilias, vel eliam profana convivia per noctem agilata vocari testatur Euchologium, et Theophyla- cius Simocatta, lib. viii, cap. 13. Niloa porro sacra in noctem dilata narrat Heliodorus Ethio- picorum lib. ineunte : etc. Festo Ni- D loorum exorto, indigenæ quidem mactationibus vi- elimarum el sacrificiis vacābant, corporibus quidem el circumstantibus malis laborantes, etc. At Oroon- dales observatn occasione, media nocte cum Syenæi arcto somno post epulationes premerentur, etc. Ni- loa vero quæ sacra vel festa fuerint ipse libro præcedente ad calcem exponit : Etenim quodammodo acciderat, ut Lunc quoque Niloa, maximum apud Ægyptios festum in¬ staret: quod quidem circa solstitiam æstivum ma- xime, et quando initium crescendi fluvius capit, celebratur, ac in summo honore præ omnibus ha- betur, propter hujuscemodi causam : quamibidem refert esse Nili exundationem certa naturæ lege totam Ægyptum fecundantem. nuinerabat annos, ipso decimum sextum et Fausto coss. prout Socratis, lib. vi, cap. et Prosperi calculi auctori concordes reddunt. ann. 5894, CP. vero relatus est anno et se- cundo deiude anno partium ejus assectæ Ecclesiæ ex integro revincti ; illudque est quod Socrates nuper adductus scripsit : Joannes tricesimo quinto postquam e vivis excesserai, in communionem a Proclo receptus est. (50) Hierosolymorum autistitem, Sirto Senensi (51) Aliquotis annis posteriorem esse Melaniæ (52) Anno quidem Valentiniani tertii nuptias (53) Qualibet in totam, vel plurimam noctem (54) Quo Theodosius imperii unum et triginta (55) Obiit quippe Chrysostonus a conlitu munali

μεγάλοι (36) ἐν Κωνσταντινουπόλει ἐπὶ τέσσαρας μῆνας. Ὥστε φοβηθέντες οἱ Βυζάντιοι ἔφυγον έξω τῆς πόλεως ἐν τῷ λεγομένῳ Κάμπῳ, καὶ ἦσαν ο δι ημερεύοντες σὺν τῷ ἐπισκόπῳ ἐν ταῖς πρὸς Θεὸν δεήσεσι λιτανεύοντες. Ἐν μιᾷ οὖν κυμαινομένης τῆς γῆς, καὶ παντὸς τοῦ λαοῦ κράζοντος τὸ, Κύριε, ἐλέη σον, ἐκτενῶς, περὶ ὥραν τρίτην, ἄρνω πάντων ὁρώντων συνέβη ὑπὸ θείας δυνάμεως ἀρθῆναι τινα νεανίσκον εἰς τὴν ἀέρα, καὶ ἀκοῦσαι θείας φωνῆς παρεγγυούσης αὐτῷ ἀναγγεῖλαι τῷ ἐπισκόπῳ καὶ τῷ λαῷ, λιτανεύειν οὕτω καὶ λέγειν· Ἅγιος ὁ Θεὸς, ἅγιος ἰσχυρὸς, ἅγιος ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς· μηδὲν ἔτερον προστιθέντας. Ὁ δὲ ἐν ἁγίοι; Πρόκλος σεισμοὶ γεγόνασι μεγάλοι Α, σεισμός γέγονεν καὶ ἦσαν -- ἐπισκόπῳ Α. * πρὸς Θεὸν αὐτῷ Α, αὐτὸν λιτανεύοντες. ἐγένοντο σεισμοί μεγάλοι, καὶ ἐκράτησαν ἐπὶ χρόνον, Τούτῳ τῷ ἔτει ἔπαθε ΚΠ. ἀπὸ σεισμοῦ μην! Αὐδηναίω ε καὶ κ', νυκτὸς ἀπὸ τῶν λεγομένων Τρωαδησίων εμ- βόλων ἕως τοῦ χαλκοῦ Τετραπύλου ἐπὶ χρόνον, ὥστε μὴ τολμᾶν ἐν οἴκῳ τινὰ μένειν, ἀλλ' ἔφυγον ἔξω τῆς πόλεως πάντες λιτανεύοντες ἡμέρας καὶ νυκτὸς, καὶ ὁ βασιλεὺς ἑλιτάνευε μετὰ τῆς συγκλήτου, καὶ τοῦ ὄχλου, καὶ τοῦ κλήρου ἀνυπόδετος ἡμέρας πολλάς. Γέγονε γὰρ ἀπειλή, οἷα οὐ γέγονεν ἀπ' ἀρχῆς. Τινές δὲ ἔλεγον καὶ πῦρ ἐν τῷ οὐρανῷ θεᾶσθαι. Ὅθεν καὶ Η μνήμη κατ' ἔτος ἐπιτελεῖται τῆς λιτανείας μέχρι καὶ νῦν ἐν τῷ Κάμπιῳ ὑπὲρ τῆς τοῦ Θεοῦ μακροθυ- μίας Τῇ κι' ἡμέρᾳ Σεπτεμβρίου ἐπὶ τῆς βασιλείας Θεοδοσίου τοῦ νέου, γέγονε σεισμός φοβε ρός· καὶ διὰ τοῦτο τοῦ λαοῦ παντὸς σὺν τῷ βασιλεῖ Θεοδοσίῳ, καὶ Πρόκλῳ τῷ πατριάρχῃ, μετὰ παντὸς τοῦ τῆς ἐκκλησίας πληρώματος, καὶ πάσης τῆς πόλ λεως ἔξω λιτανευόντων διὰ τὸν φόβον ἐν τῷ Κάμπω, ἤδη τῆς τῶν Θεοπασχητῶν αἱρέσεως ἐξ ἐπηρείας διαβόλου ἀρχὴν λαμβανούσης, καὶ τῷ Τρισαγίῳ τὸ, Ο σταυρωθείς δι' ἡμᾶς, βλασφημούντων· ἐξαίφνης παιδίον, εἰς τὴν ἀέρα ἁρπαγὲν ἀνεφέρετο, πάντων ἐν ἐκπλήξει καὶ φόβῳ κραζόντων ἐπὶ πολλὰς ὥρας τὸν Κύριε, ἐλέησον" αὖθις κατηνέχθη τὸ παιδίον ὡς ἐπὶ νεφέλης καθήμενον, καὶ φωνῇ μεγάλη παρεκελεύ σατο, ὅτι οἱ τῶν ἀρχαγγέλων χοροὶ ἄνευ τῆς προς θήκης του, Ὁ σταυρωθείς, τὸν τρισάγιον ὕμνον ἀναπέμπουσι τῷ Θεῷ· Ἅγιος ὁ Θεὸς, ἅγιος ισχυ- - ρός, ἅγιος ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. Καὶ εὐθέως ταῖς τοιαύταις φωναῖς ἀπέδωκε τὴν ψυχὴν τῷ Θεῷ. Καὶ ὁ τοῦ σεισμοῦ κλόνος ἐπαύσατο· μετὰ τρίωρον στῆναι ἐν τῷ τριβουναλίῳ παρὰ τοὺς πόδας του Πρό κλου • - . CHRONOGRAPHIA. A nem. Sancti Procli alate, quatuor mensium spatio factus est Cpoli terraemotus, adeo ut Byzantini terrore consternati ad Campum ita dictum ex urbe secedentes, supplicationibus ac processionibus re- petitis dies noclesque cum episcopo protraherent. Semel itaque terra violentius agitata, et e populo cunctis, Domine, miserere, conclamantilaus inten- tius, sub omnium conspectu, circa diei testiam ho- ram adolescentulum quemdam in ‘aera divina virtute sublevari contigit, et divinam vocem audire sibi præcipientem, episcopo plebique renuntiaret litania- rum preces in hanc formam deinceps conciperent : Sanctus Deus, sanctus fortis, sanctus immortalis, VARLE LECTIONES. * vulg. ' om. add. vulg. ex A. JAC. GOARI NOTÆ. Chronicon Alexandrinum ultimo Procli vitæ anno CP. eo concussam referre Petavius asserit, De doctrina tempor. lib. xii, ad annum Jul. Per. his verbis : Chron. Alexandr. his ipsis coss. (Arda- bure et Callepio) refert ingentem terramotum-fuisse, ita ut cives omnes extra urbem degerent, nemo tamen hominum periit. Hic ille molus est, per quem arre- plus in cœlum puer trisagium hymnum audiit. Verum dnos terræ motus annorum quatuor spatio eodem Chronico memoratos facile quivis advertat : pri- mum anno Theodosii 59, Ardaburio et Alypio coss. cujus memoria annuo litaniarum ritu in Triconcho V Idus Novembris peragitur: alterum Theodosii ejusdem anno 42, Valentiniano ann. VIl et Albino Coss. quo CP. cives territi processerunt in campum Αnnum pene integrum terram primus incessit, ait Chronicon; alier haud vicibus re- pelitis, sed concussione ferme continua urbem C vetavit : in primo de imperatore, vel ecclesia mi- nistris sermo nullus: in isto supplicat imperator uudatis pedibus, et cum senate cleroque actas ad campum frequentat preces. Puer autein in cœlum raptus est eo terræmotu, quo CP. agitata cives suos in campum imperatore et patriarcha ducibus supplici processu Deum interpellaturos emisit. Haud itaque priore, sed secundo in serem elevatus est puer, et secundi hujus memoria, quidquid in ad- versum ad Chronici marginem adnotei Raderus, renovatis precibus annua observatione recolitur. Chronicon tamen in eo deceptum animadverto, quod motum hunc in ultimum Theodosii annum, Proclus excesserat e vivis jam diu, seponen- dum censuerit: Proclum vero processum in eo duxisse affirmant ex testimoniis subjunctis plura. le illo motu praefatun Chronicon ita scribit : D Hoc anno CP. magnam labem accepit er terra- motu, mense Januario, sexto et vicesimo die, noctu a Troadesiis porticibus usque ad acreum Tetrapylum sal diu durante, ita ut nemo auderet domi manere, sed omnes fugerent in campum, diesque et nocles precibus intenderent: et ipse imperator cum senalu, Deum votis propitiabat. Ingens enim terror, qualis nunquam fuerat, omnes perculerat. Quidam affirma- bant ignes se in cœlo vidisse. Unde anniversaria memoria precum celebratur miam hodie in campo, ad Dei clementiam in genus hominum laudandam. Menologium : Die Septem bris, imperante Theodosio, Juniore, accidit horri- bilis terramotus: quo factum est, ut totus po- pulus cum imperatore Theodosio, et patriarcha Proclo, ac universo Ecclesiæ cœtu, tola urbe exierit, in locum, qui dicitur campus, ad orandum præ timore. Jam Theopaschitarum hæresis ex diaboli astu sumebut initium, et hymno trisugio cum blas- phemia addebant : « Qui crucificcus est pro nobis. › Extemplo puer in aerem ruptus volitabat, clamanti- bus cunctis præ timore, et stupore per multas horas: • Domine, miserere. » Repente descendit puer perinde ac nubi insidens, et magna voce admonebat ab archangelorum choris trisagium illum hymnuM Deo concini, sine illo additamento, " qui cruci- faus est, sed ita : • Sancte Deus, saucie fortis, sancte et immortalis, miserere nobis. Et illico cvm his vocibus animam Deo reddidit, et illa terræ agitatio quievit. Contiænus episcopus Herculia- narun, Epist. ad Petrum episcopum Antioch. concil. CP. sub Mena act. 1, eamdem refert histo- riam, puerumque in terras delapsum ultra tres horas ad Procli pedes in campi tri- bunatio orantis stetisse narrat. Acacius CP. ad eundem Petrum ad tertiam cœli regionem puerum raptum scribit: et Damascenus tandem epist. de trisagio, virtute quadam angelica in aerem eve- ctum, hymnum quo Trinitas laudatur, didicisse, ete. Plura Nicephorus, lib. xiv, cap. 46. (56) Quo anno contigerit, incertum: solum B et populo, cleroque nudus pedes multis precibus

μεγάλοι (36) ἐν Κωνσταντινουπόλει ἐπὶ τέσσαρας μῆνας. Ὥστε φοβηθέντες οἱ Βυζάντιοι ἔφυγον έξω τῆς πόλεως ἐν τῷ λεγομένῳ Κάμπῳ, καὶ ἦσαν ο δι ημερεύοντες σὺν τῷ ἐπισκόπῳ ἐν ταῖς πρὸς Θεὸν δεήσεσι λιτανεύοντες. Ἐν μιᾷ οὖν κυμαινομένης τῆς γῆς, καὶ παντὸς τοῦ λαοῦ κράζοντος τὸ, Κύριε, ἐλέη σον, ἐκτενῶς, περὶ ὥραν τρίτην, ἄρνω πάντων ὁρώντων συνέβη ὑπὸ θείας δυνάμεως ἀρθῆναι τινα νεανίσκον εἰς τὴν ἀέρα, καὶ ἀκοῦσαι θείας φωνῆς παρεγγυούσης αὐτῷ ἀναγγεῖλαι τῷ ἐπισκόπῳ καὶ τῷ λαῷ, λιτανεύειν οὕτω καὶ λέγειν· Ἅγιος ὁ Θεὸς, ἅγιος ἰσχυρὸς, ἅγιος ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς· μηδὲν ἔτερον προστιθέντας. Ὁ δὲ ἐν ἁγίοι; Πρόκλος σεισμοὶ γεγόνασι μεγάλοι Α, σεισμός γέγονεν καὶ ἦσαν -- ἐπισκόπῳ Α. * πρὸς Θεὸν αὐτῷ Α, αὐτὸν λιτανεύοντες. ἐγένοντο σεισμοί μεγάλοι, καὶ ἐκράτησαν ἐπὶ χρόνον, Τούτῳ τῷ ἔτει ἔπαθε ΚΠ. ἀπὸ σεισμοῦ μην! Αὐδηναίω ε καὶ κ', νυκτὸς ἀπὸ τῶν λεγομένων Τρωαδησίων εμ- βόλων ἕως τοῦ χαλκοῦ Τετραπύλου ἐπὶ χρόνον, ὥστε μὴ τολμᾶν ἐν οἴκῳ τινὰ μένειν, ἀλλ' ἔφυγον ἔξω τῆς πόλεως πάντες λιτανεύοντες ἡμέρας καὶ νυκτὸς, καὶ ὁ βασιλεὺς ἑλιτάνευε μετὰ τῆς συγκλήτου, καὶ τοῦ ὄχλου, καὶ τοῦ κλήρου ἀνυπόδετος ἡμέρας πολλάς. Γέγονε γὰρ ἀπειλή, οἷα οὐ γέγονεν ἀπ' ἀρχῆς. Τινές δὲ ἔλεγον καὶ πῦρ ἐν τῷ οὐρανῷ θεᾶσθαι. Ὅθεν καὶ Η μνήμη κατ' ἔτος ἐπιτελεῖται τῆς λιτανείας μέχρι καὶ νῦν ἐν τῷ Κάμπιῳ ὑπὲρ τῆς τοῦ Θεοῦ μακροθυ- μίας Τῇ κι' ἡμέρᾳ Σεπτεμβρίου ἐπὶ τῆς βασιλείας Θεοδοσίου τοῦ νέου, γέγονε σεισμός φοβε ρός· καὶ διὰ τοῦτο τοῦ λαοῦ παντὸς σὺν τῷ βασιλεῖ Θεοδοσίῳ, καὶ Πρόκλῳ τῷ πατριάρχῃ, μετὰ παντὸς τοῦ τῆς ἐκκλησίας πληρώματος, καὶ πάσης τῆς πόλ λεως ἔξω λιτανευόντων διὰ τὸν φόβον ἐν τῷ Κάμπω, ἤδη τῆς τῶν Θεοπασχητῶν αἱρέσεως ἐξ ἐπηρείας διαβόλου ἀρχὴν λαμβανούσης, καὶ τῷ Τρισαγίῳ τὸ, Ο σταυρωθείς δι' ἡμᾶς, βλασφημούντων· ἐξαίφνης παιδίον, εἰς τὴν ἀέρα ἁρπαγὲν ἀνεφέρετο, πάντων ἐν ἐκπλήξει καὶ φόβῳ κραζόντων ἐπὶ πολλὰς ὥρας τὸν Κύριε, ἐλέησον" αὖθις κατηνέχθη τὸ παιδίον ὡς ἐπὶ νεφέλης καθήμενον, καὶ φωνῇ μεγάλη παρεκελεύ σατο, ὅτι οἱ τῶν ἀρχαγγέλων χοροὶ ἄνευ τῆς προς θήκης του, Ὁ σταυρωθείς, τὸν τρισάγιον ὕμνον ἀναπέμπουσι τῷ Θεῷ· Ἅγιος ὁ Θεὸς, ἅγιος ισχυ- - ρός, ἅγιος ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. Καὶ εὐθέως ταῖς τοιαύταις φωναῖς ἀπέδωκε τὴν ψυχὴν τῷ Θεῷ. Καὶ ὁ τοῦ σεισμοῦ κλόνος ἐπαύσατο· μετὰ τρίωρον στῆναι ἐν τῷ τριβουναλίῳ παρὰ τοὺς πόδας του Πρό κλου • - . CHRONOGRAPHIA. A nem. Sancti Procli alate, quatuor mensium spatio factus est Cpoli terraemotus, adeo ut Byzantini terrore consternati ad Campum ita dictum ex urbe secedentes, supplicationibus ac processionibus re- petitis dies noclesque cum episcopo protraherent. Semel itaque terra violentius agitata, et e populo cunctis, Domine, miserere, conclamantilaus inten- tius, sub omnium conspectu, circa diei testiam ho- ram adolescentulum quemdam in ‘aera divina virtute sublevari contigit, et divinam vocem audire sibi præcipientem, episcopo plebique renuntiaret litania- rum preces in hanc formam deinceps conciperent : Sanctus Deus, sanctus fortis, sanctus immortalis, VARLE LECTIONES. * vulg. ' om. add. vulg. ex A. JAC. GOARI NOTÆ. Chronicon Alexandrinum ultimo Procli vitæ anno CP. eo concussam referre Petavius asserit, De doctrina tempor. lib. xii, ad annum Jul. Per. his verbis : Chron. Alexandr. his ipsis coss. (Arda- bure et Callepio) refert ingentem terramotum-fuisse, ita ut cives omnes extra urbem degerent, nemo tamen hominum periit. Hic ille molus est, per quem arre- plus in cœlum puer trisagium hymnum audiit. Verum dnos terræ motus annorum quatuor spatio eodem Chronico memoratos facile quivis advertat : pri- mum anno Theodosii 59, Ardaburio et Alypio coss. cujus memoria annuo litaniarum ritu in Triconcho V Idus Novembris peragitur: alterum Theodosii ejusdem anno 42, Valentiniano ann. VIl et Albino Coss. quo CP. cives territi processerunt in campum Αnnum pene integrum terram primus incessit, ait Chronicon; alier haud vicibus re- pelitis, sed concussione ferme continua urbem C vetavit : in primo de imperatore, vel ecclesia mi- nistris sermo nullus: in isto supplicat imperator uudatis pedibus, et cum senate cleroque actas ad campum frequentat preces. Puer autein in cœlum raptus est eo terræmotu, quo CP. agitata cives suos in campum imperatore et patriarcha ducibus supplici processu Deum interpellaturos emisit. Haud itaque priore, sed secundo in serem elevatus est puer, et secundi hujus memoria, quidquid in ad- versum ad Chronici marginem adnotei Raderus, renovatis precibus annua observatione recolitur. Chronicon tamen in eo deceptum animadverto, quod motum hunc in ultimum Theodosii annum, Proclus excesserat e vivis jam diu, seponen- dum censuerit: Proclum vero processum in eo duxisse affirmant ex testimoniis subjunctis plura. le illo motu praefatun Chronicon ita scribit : D Hoc anno CP. magnam labem accepit er terra- motu, mense Januario, sexto et vicesimo die, noctu a Troadesiis porticibus usque ad acreum Tetrapylum sal diu durante, ita ut nemo auderet domi manere, sed omnes fugerent in campum, diesque et nocles precibus intenderent: et ipse imperator cum senalu, Deum votis propitiabat. Ingens enim terror, qualis nunquam fuerat, omnes perculerat. Quidam affirma- bant ignes se in cœlo vidisse. Unde anniversaria memoria precum celebratur miam hodie in campo, ad Dei clementiam in genus hominum laudandam. Menologium : Die Septem bris, imperante Theodosio, Juniore, accidit horri- bilis terramotus: quo factum est, ut totus po- pulus cum imperatore Theodosio, et patriarcha Proclo, ac universo Ecclesiæ cœtu, tola urbe exierit, in locum, qui dicitur campus, ad orandum præ timore. Jam Theopaschitarum hæresis ex diaboli astu sumebut initium, et hymno trisugio cum blas- phemia addebant : « Qui crucificcus est pro nobis. › Extemplo puer in aerem ruptus volitabat, clamanti- bus cunctis præ timore, et stupore per multas horas: • Domine, miserere. » Repente descendit puer perinde ac nubi insidens, et magna voce admonebat ab archangelorum choris trisagium illum hymnuM Deo concini, sine illo additamento, " qui cruci- faus est, sed ita : • Sancte Deus, saucie fortis, sancte et immortalis, miserere nobis. Et illico cvm his vocibus animam Deo reddidit, et illa terræ agitatio quievit. Contiænus episcopus Herculia- narun, Epist. ad Petrum episcopum Antioch. concil. CP. sub Mena act. 1, eamdem refert histo- riam, puerumque in terras delapsum ultra tres horas ad Procli pedes in campi tri- bunatio orantis stetisse narrat. Acacius CP. ad eundem Petrum ad tertiam cœli regionem puerum raptum scribit: et Damascenus tandem epist. de trisagio, virtute quadam angelica in aerem eve- ctum, hymnum quo Trinitas laudatur, didicisse, ete. Plura Nicephorus, lib. xiv, cap. 46. (56) Quo anno contigerit, incertum: solum B et populo, cleroque nudus pedes multis precibus

καλουμένους Φράγκους, διαβάντες τὴν Ῥῆνον ποτα- Λ μόν, ἡγούμενον ἔχοντες Μοδίγισαλου 17, κατώκησαν ἐν Σπανία, πρώτῃ οὔσῃ τῆς Εὐρώπης ἀπὸ τοῦ ἑσπε ρίου Ὠκεανοῦ· Βονιφάτιος δὲ, φοβηθείς τοὺς τῶν Ρωμαίων βασιλεῖς, περάσας ἀπὸ Λιβύης εἰς Σπα- νίαν πρὸς τοὺς Οὐανδήλους ἦλθεν. Καὶ εὑρὼν τὸν Μοδίγισκλου τελευτήσαντα, τοὺς δὲ ἐκείνου παῖδας Γόνθαρίν τε καὶ Γιζέριχον τὴν ἀρχὴν διέποντας; τούτους προτρεψάμενος τὴν ἑσπέριον Λιβύην εἰς τρία μέρη διελεῖν ὑπέσχετο, ἐφ᾽ ᾧ ἕκαστον τοῦ τρίτου μέρους ἄρχειν σὺν αὐτῷ, κοινῇ δὲ ἀμύνεσθαι τὸν οἷον δήποτε πολέμιον. Ἐπὶ ταύταις ταῖς όμο- λογίαις οἱ Οἰανδῆλοι τὸν πορθμὸν διαβάντες, την Λιβύην κατῴκησαν ἀπὸ τοῦ Ὠκεανοῦ μέχρι Τριπό λεως τῆς κατὰ Κυρήνην. Οἱ δὲ Ὑπόγονοι ἀναστάν τες ἀπὸ Γαλλίας ἐκράτησαν καὶ τὴν Σπανίαν. Τινές δὲ τῆς συγκλήτου Ρωμαίων, φίλοι Βονιφατίου την Αετίου ψευδοκατηγορίαν ἀνήγγειλαν τῇ Πλακιδία, ἐμφανῆ ποιήσαντες καὶ τὴν πρὸς Βονιφάτιον 'Αετίου ἐπιστολὴν, τοῦ Βονιφατίου ταύτην αὐτοῖς ἀποστεί λαντος. Ἡ δὲ Πλακιδία ἐκπλαγείσα, τὸν μὲν Αέτιον οὐδὲν ἠδίκησεν, Βονιφατίῳ δὲ λόγον προτρεπτικών μεθ᾽ ὅρκων ἀπέστειλεν. Τοῦ δὲ Γονβαρίου τελευτή σαντος, Γιζέριχος τῶν Οὐανδήλων γέγονεν αὐτοκρά- τωρ. Βονιφάτιος οὖν τὸν λόγον δεξάμενος, τῶν Οὐαν δήλων κατεστράτευσεν, στρατοῦ μεγάλου ἐλθόντος αὐτῷ ἀπό τε Ῥώμης καὶ ἀπὸ Βυζαντίου, στρατο ἡγοῦντος Ασπαρος. Πολέμου δὲ κροτηθέντος προς Γιζέριχον, ηττήθη ὁ * τῶν Ῥωμαίων στρατός· καὶ οὕτως Βονιφάτιος μετὰ Ασπαρος εἰς Ῥώμην ἐλθὼν, τὴν ὑποψίαν διέλυσεν ἀποδείξας τὴν ἀλήθειαν. Η δὲ Αφρικὴ ὑπὸ Οὐανδήλους γέγονε. Τότε καὶ Μαρ- κιανός στρατιώτης ὤν, καὶ δουλεύων τῷ Ασπάρι, ζῶν συνελήφθη ὑπὸ Γιζερίχου, ὁ μετὰ ταῦτα βασι- λεύτας. Τούτῳ τῷ ἔτει μετετέθη ἐν 'Αλεξανδρεία (60) ἡ ἁγία μάρτυς Εὐφημία πρὸ ἓξ καλανδῶν Ὀκτωβρίων. Β α Α. Μ.5953. Τούτῳ τῷ ἔτει ὁ Κάνθαρος το βαλανείον ἐν Αλεξανδρείᾳ ἐπληρώθη. Μοναχοὶ δέ τινες ἐλθόντ τες ἐν Κωνσταντινουπόλει (61) παρενόχλουν τῷ βασιλεῖ κατὰ Θεοδώρου τοῦ γενομένου ἐπισκόπου Μοψουεστίας μετά θάνατον αὐτοῦ, ὡς αἱρετικὸν διαβάλλοντες. Ο δὲ βασιλεὺς Πρόκλῳ ἐπέτρεψε τοῖς τῆς Ἀνατολῆς ἐπισκόποις γράψαι την ζήτησιν ποιεῖσθαι, καὶ εἰ ἀληθεύουσιν ἀναθεματίσαι Θεόδωρον. Ιωάννης δὲ » Αντιοχείας αντέγραψεν Πρόκλῳ μετὰ τῆς Ιδίας " συνόδου καὶ τῷ βασιλεῖ ὀρθοδοξίαν μαρτυρῶν Θεοδώρῳ. Γοδίγ:σκλον τὸν μὲν Γοδίγ. 1. Γότθαριν -- Γη έριχον 2. ἐφ' ᾧ ε, ἐφ᾽ ὧν ει ταῖς Α. ἰδίας Α, ἁγίας CHRONOGRAPHIA. Francos nunc istos vocant, sibi ascitis, Rheno fu- A. M. 5932. B mine trajecto, duce Modigisclo, in Hispania, quæ ab Hesperio oceano Europæ prima regio est, sedem posuerunt. Bonifacius autem, ab imperatoribus Romanis sibi metuens, e Libya trajiciens in His- paniam ad Vandalos se recepit. Mortuo jam Modi- gisclo, Gontharim et Gizerichum ejus filios regnum administrantes offendit : ipsos pluribus hortatus Libyam occidentalem in tres partes se divisurum promisit, ut unusquisque secum tertiam partem obtineret : cunctique simul adversarium omnem, quisquis ille foret, ulciscerentur. llis conditionibus Girmatis, Vandali cuavigato freto Libyam ab oceano ad Tripolim, quæ est juxta Cyrenem, incoluerunt. Wisigotthi quoque e Gallia migrantes occupaverunt Hispaniam. Porro quidam ex Romanis senatoribus Bonifacii amici dolos Aetii cunctasque ejus calumnias Placidiæ denuntiavere, et Bonifacio epistolam ipsam Actii ad eos submittente, ipsi eamdem Placi- diæ fecerunt manifestam et palam exhibuerunt. Augusta his exterrita, Aetium nullatenus ulta est ; ad Bonifacium autem, quæ officium suaderent, etiam addito jurejurando verba fecit. Gonthari vero e vivis sublato, Vandalorum imperium suscepit Gizerichts. Bonifacius ex adverso data file condirnatus, copioso exercitu Roma Byzantioque sub Aspare duce trans- missə, bellum adversus Vandalos movit. Inito cum Gizericho certamine Romanæ acies delete. Ita Bo- nifacius cum Aspare Romam ingressus, rei veritate probata, conceptam de se suspicionem difuit: Africa vero sub Vandalorum potestate remansit. Tum etiam Marcianus miles, Asparis domesticus, vivus a Gi zericho captus est: ac postmodum successit im- perio. C - A. C. 432. Hoc anno sancta martyr Euphemia sexto Kalendas Octobris Alexandriam translata est. A. C. 433. Hoc anno Cantharus, quod balneum fuit Alexandriæ, completus est. Porrp quidem mo- nachi Cpolim profecti molestiam imperatori infere- baut causa Theodori Mopsuestiae quondam episcopi, quem etiam post mortem hæresis insimulabant. Imperator autem ad Orientis episcopos, inquisitio- D nem plenam instrui, et si vera proferrent monachi, ut Theodorum anathemate ferirent, Proclc commisit ut scriberet. Joannes vero Antiochiæ episcopus de recto Theodori sensu cum sua synodo Proclo rescri- psit, et de cadem imperatori fidem fecit. VARIE LECTIONES. e. vulg. ald. ex A. ss & add. ex add. ex A. vulg. NOTA. JAC. GOARI Alexandria olim Romam profectæ qua in orbe etiam martyrium passa est, reliquias Alexandriam potins translatas arbitrarer, quam Euphemie, cujus de positum in annes sequentes Chalcedonensis civitas diutius custodivit. Antiocheno ultro citraque datas epistolas dedit Vincentius Ricardus ad Procli operum calce.n quas etiam commentariis illustravit : de eodemí Baronius abunde tomo V Annalium. Facundus, !.i- beratus, et alii. (60) Eugenie martyri Philippi Augustalis filim, D (61) Pe Theodoro Mopsuesteno a Proclo et Joanne

καλουμένους Φράγκους, διαβάντες τὴν Ῥῆνον ποτα- Λ μόν, ἡγούμενον ἔχοντες Μοδίγισαλου 17, κατώκησαν ἐν Σπανία, πρώτῃ οὔσῃ τῆς Εὐρώπης ἀπὸ τοῦ ἑσπε ρίου Ὠκεανοῦ· Βονιφάτιος δὲ, φοβηθείς τοὺς τῶν Ρωμαίων βασιλεῖς, περάσας ἀπὸ Λιβύης εἰς Σπα- νίαν πρὸς τοὺς Οὐανδήλους ἦλθεν. Καὶ εὑρὼν τὸν Μοδίγισκλου τελευτήσαντα, τοὺς δὲ ἐκείνου παῖδας Γόνθαρίν τε καὶ Γιζέριχον τὴν ἀρχὴν διέποντας; τούτους προτρεψάμενος τὴν ἑσπέριον Λιβύην εἰς τρία μέρη διελεῖν ὑπέσχετο, ἐφ᾽ ᾧ ἕκαστον τοῦ τρίτου μέρους ἄρχειν σὺν αὐτῷ, κοινῇ δὲ ἀμύνεσθαι τὸν οἷον δήποτε πολέμιον. Ἐπὶ ταύταις ταῖς όμο- λογίαις οἱ Οἰανδῆλοι τὸν πορθμὸν διαβάντες, την Λιβύην κατῴκησαν ἀπὸ τοῦ Ὠκεανοῦ μέχρι Τριπό λεως τῆς κατὰ Κυρήνην. Οἱ δὲ Ὑπόγονοι ἀναστάν τες ἀπὸ Γαλλίας ἐκράτησαν καὶ τὴν Σπανίαν. Τινές δὲ τῆς συγκλήτου Ρωμαίων, φίλοι Βονιφατίου την Αετίου ψευδοκατηγορίαν ἀνήγγειλαν τῇ Πλακιδία, ἐμφανῆ ποιήσαντες καὶ τὴν πρὸς Βονιφάτιον 'Αετίου ἐπιστολὴν, τοῦ Βονιφατίου ταύτην αὐτοῖς ἀποστεί λαντος. Ἡ δὲ Πλακιδία ἐκπλαγείσα, τὸν μὲν Αέτιον οὐδὲν ἠδίκησεν, Βονιφατίῳ δὲ λόγον προτρεπτικών μεθ᾽ ὅρκων ἀπέστειλεν. Τοῦ δὲ Γονβαρίου τελευτή σαντος, Γιζέριχος τῶν Οὐανδήλων γέγονεν αὐτοκρά- τωρ. Βονιφάτιος οὖν τὸν λόγον δεξάμενος, τῶν Οὐαν δήλων κατεστράτευσεν, στρατοῦ μεγάλου ἐλθόντος αὐτῷ ἀπό τε Ῥώμης καὶ ἀπὸ Βυζαντίου, στρατο ἡγοῦντος Ασπαρος. Πολέμου δὲ κροτηθέντος προς Γιζέριχον, ηττήθη ὁ * τῶν Ῥωμαίων στρατός· καὶ οὕτως Βονιφάτιος μετὰ Ασπαρος εἰς Ῥώμην ἐλθὼν, τὴν ὑποψίαν διέλυσεν ἀποδείξας τὴν ἀλήθειαν. Η δὲ Αφρικὴ ὑπὸ Οὐανδήλους γέγονε. Τότε καὶ Μαρ- κιανός στρατιώτης ὤν, καὶ δουλεύων τῷ Ασπάρι, ζῶν συνελήφθη ὑπὸ Γιζερίχου, ὁ μετὰ ταῦτα βασι- λεύτας. Τούτῳ τῷ ἔτει μετετέθη ἐν 'Αλεξανδρεία (60) ἡ ἁγία μάρτυς Εὐφημία πρὸ ἓξ καλανδῶν Ὀκτωβρίων. Β α Α. Μ.5953. Τούτῳ τῷ ἔτει ὁ Κάνθαρος το βαλανείον ἐν Αλεξανδρείᾳ ἐπληρώθη. Μοναχοὶ δέ τινες ἐλθόντ τες ἐν Κωνσταντινουπόλει (61) παρενόχλουν τῷ βασιλεῖ κατὰ Θεοδώρου τοῦ γενομένου ἐπισκόπου Μοψουεστίας μετά θάνατον αὐτοῦ, ὡς αἱρετικὸν διαβάλλοντες. Ο δὲ βασιλεὺς Πρόκλῳ ἐπέτρεψε τοῖς τῆς Ἀνατολῆς ἐπισκόποις γράψαι την ζήτησιν ποιεῖσθαι, καὶ εἰ ἀληθεύουσιν ἀναθεματίσαι Θεόδωρον. Ιωάννης δὲ » Αντιοχείας αντέγραψεν Πρόκλῳ μετὰ τῆς Ιδίας " συνόδου καὶ τῷ βασιλεῖ ὀρθοδοξίαν μαρτυρῶν Θεοδώρῳ. Γοδίγ:σκλον τὸν μὲν Γοδίγ. 1. Γότθαριν -- Γη έριχον 2. ἐφ' ᾧ ε, ἐφ᾽ ὧν ει ταῖς Α. ἰδίας Α, ἁγίας CHRONOGRAPHIA. Francos nunc istos vocant, sibi ascitis, Rheno fu- A. M. 5932. B mine trajecto, duce Modigisclo, in Hispania, quæ ab Hesperio oceano Europæ prima regio est, sedem posuerunt. Bonifacius autem, ab imperatoribus Romanis sibi metuens, e Libya trajiciens in His- paniam ad Vandalos se recepit. Mortuo jam Modi- gisclo, Gontharim et Gizerichum ejus filios regnum administrantes offendit : ipsos pluribus hortatus Libyam occidentalem in tres partes se divisurum promisit, ut unusquisque secum tertiam partem obtineret : cunctique simul adversarium omnem, quisquis ille foret, ulciscerentur. llis conditionibus Girmatis, Vandali cuavigato freto Libyam ab oceano ad Tripolim, quæ est juxta Cyrenem, incoluerunt. Wisigotthi quoque e Gallia migrantes occupaverunt Hispaniam. Porro quidam ex Romanis senatoribus Bonifacii amici dolos Aetii cunctasque ejus calumnias Placidiæ denuntiavere, et Bonifacio epistolam ipsam Actii ad eos submittente, ipsi eamdem Placi- diæ fecerunt manifestam et palam exhibuerunt. Augusta his exterrita, Aetium nullatenus ulta est ; ad Bonifacium autem, quæ officium suaderent, etiam addito jurejurando verba fecit. Gonthari vero e vivis sublato, Vandalorum imperium suscepit Gizerichts. Bonifacius ex adverso data file condirnatus, copioso exercitu Roma Byzantioque sub Aspare duce trans- missə, bellum adversus Vandalos movit. Inito cum Gizericho certamine Romanæ acies delete. Ita Bo- nifacius cum Aspare Romam ingressus, rei veritate probata, conceptam de se suspicionem difuit: Africa vero sub Vandalorum potestate remansit. Tum etiam Marcianus miles, Asparis domesticus, vivus a Gi zericho captus est: ac postmodum successit im- perio. C - A. C. 432. Hoc anno sancta martyr Euphemia sexto Kalendas Octobris Alexandriam translata est. A. C. 433. Hoc anno Cantharus, quod balneum fuit Alexandriæ, completus est. Porrp quidem mo- nachi Cpolim profecti molestiam imperatori infere- baut causa Theodori Mopsuestiae quondam episcopi, quem etiam post mortem hæresis insimulabant. Imperator autem ad Orientis episcopos, inquisitio- D nem plenam instrui, et si vera proferrent monachi, ut Theodorum anathemate ferirent, Proclc commisit ut scriberet. Joannes vero Antiochiæ episcopus de recto Theodori sensu cum sua synodo Proclo rescri- psit, et de cadem imperatori fidem fecit. VARIE LECTIONES. e. vulg. ald. ex A. ss & add. ex add. ex A. vulg. NOTA. JAC. GOARI Alexandria olim Romam profectæ qua in orbe etiam martyrium passa est, reliquias Alexandriam potins translatas arbitrarer, quam Euphemie, cujus de positum in annes sequentes Chalcedonensis civitas diutius custodivit. Antiocheno ultro citraque datas epistolas dedit Vincentius Ricardus ad Procli operum calce.n quas etiam commentariis illustravit : de eodemí Baronius abunde tomo V Annalium. Facundus, !.i- beratus, et alii. (60) Eugenie martyri Philippi Augustalis filim, D (61) Pe Theodoro Mopsuesteno a Proclo et Joanne

Αντιοχείας επισκόπου Δόμνον “Ρώμης ἐπισκόπου Λέοντος ἔτος α΄. ἔτος α'. - Τούτῳ τῷ ἔτει Χαρμόσυνος ὁ αὐγουστάλιος ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ ἐκροταφίσθη ἐν τῷ κυνηγείῳ 10· καὶ ἀπέθανεν μηνὶ Ἐπιφὶ πρώτη ". Τούτῳ τῷ ἔτει Θεοδόσιος ὁ βασι- λεύς Αντίοχον (62) τὸν πραιπόσιτον (63) καὶ πατρί- Χιον (64) τὸν καὶ βαΐουλον (63) . αὐτοῦ ἐποίησε παππᾶν (66), δημεύσας καὶ τὸν οἶκον αὐτοῦ, ὡς κατεπαιρόμενον τῶν βασιλέων καὶ καταφρονοῦντα αὐτοῦ. Διὰ καὶ νόμον ἔθετο " μὴ εἰσέρχεσθαι εἰς πατρικίου ἀξίαν εὐνοῦχον. Τούτῳ τῷ ἔτει Κῦρον οι τὸν ἔπαρχον (67) τῆς πόλεως καὶ τῶν πραιτω σε ἐν τῷ κ. Α, ἐν τῇ κ. πρώτη τούτῳ τῷ ἔτει ἐσείσθη ἡ γῆ καὶ ἐμυκήθη πρὸ ιε' Και λανδῶν Μαΐων. Πατρίκιον καὶ Βάγυλον Απ παπᾶν Α. ἐν τοῦ βασιλέως 8ο ἔθετο Α, εξέθετο οι Κύρον] Κύριλλον Α. ο υπαρχον άγεται ἡ βασίλισσα παρὰ τοῦ πραιποσίτου, καὶ παρ- ίστη σιν αὐτὴν τῷ πατριάρχῃ· Συνέτρεχον τῇ προδοσία Εὐσέβιός τε, ὁ δυσσεβὴς πραιπόσιτος, καὶ ἄλλοι τινές, καὶ τῆς δυσσεβεία;, καὶ τῆς ἀνδρογύνου φύσεως συνθιασώτα: • εὐνοῦχον εἰς τὴν βασιλικὴν δορυφορίαν συντεταγμένον κορυφαιότατον, ὃν πραιπόσιτον είθιστο Ρωμαίοις ἀποκαλεῖν· εκ- Πατρίκιος, πατὴρ τοῦ κοινοῦ. Ὁ δὲ πέμπει πρεσβευτὰς τοὺς ἐν τῷ κορυφαίῳ τῆς συγκλήτου βουλῆς τελοῦντας ἀξία. Πατρίκιοι δ' ἄρα ὄντες ἐτύγχανον· Ὁ βασιλεὺς Θεοδόσιος ὀργῇ τῇ πρὸς Αντίοχον τὸν πραιπόσιτον διαβληθέντα εἰς καθοσίω- σιν, εξεφώνησε διάταξιν, εὐνοῦχον ἐν τοῖς πατρι κίοις μὴ τελεῖν. Διὸ καὶ καθηρέθη ο πραιπόσιτος τῆς τιμῆς, καὶ ἐδημοσιεύθη, καὶ τοῖς ἱερεῦσι κατὰ ετάγη Κουράτωρ, ἐπί· τρόπος, καὶ παιδαγωγός Παιδ αγωγός, καὶ παιδοτρίβης ἱερομόναχος παπᾶν παπάς, λιτός παπᾶς, παπᾶς ἐν ἱερεῦσι καταταγῆναι παπᾶς, πάπαν Πάππαν εἰ παππών π πάππα, σεπτικὴν πατρὸς καὶ τροφέως φωνήν ρος, ρος Πανοπλίτης ἐποποιός, γέγονεν ἐπὶ Θεοδοσίου τοῦ νέου βασιλέως, ὑφ' οὗ καὶ ἔπαρχος πραιτωρίων, καὶ ἔπαρχος πόλεως προεβλήθη· καὶ γέγονεν ἀπὸ ὑπά των, καὶ πατρίκιος. Εὐδοκία γὰρ ἡ Θεοδοσίου γαμε- τή, βασιλὶς οὖσα, ὑπερηγάσθη τὸν Κῦρον φιλοεπής οὖσα. Ἀλλὰ αὐτῆς ἀποστάσης τῶν βασιλείων, καὶ εἰς Ἀνατολὴν ἐν Ἱεροσολύμοις διατριβούσης, Κύρος ἐπιβουλευθεὶς, ἐπίσκοπος γίνεται τῶν ἐν Κωτσαίῳ τῆς Φρυγίας, καὶ παρέτεινε μέχρι Λέοντος τοῦ βασιλέως· A. C. 434. primus, THEOPHANIS - Antiochiæ episcopi Domni annus A A. M. 5954. - • A. M. 5935. - A. C. 435. Romæ episcopi Leonis annus pri- 125. - Hoc anno Charmosynus augustalis ad tempus in venatus theatro percussus interiit mensis Epiphi die primo. - A. C. 436. Hoc anno Theodosius imperator Antiochum præpositum patricium et bajulum suum, ædibus ejus publicatis, contemptus et elationis erga imperatoris majestatem damnatum clericum esse jussit. Quare legem etiam tulit, ne quis eunuchus ad patricii diguitatem evcheretur. - A. M. 5936. A. C. 437. Hoc anno Cyrum urhis et præto- A. M. 5937. rianorum præfectum, virum litteratissimum et in B VARIE LECTIONES. vulg. " post adi. a : e. νulg. a b. JAC. GOARI NOTÆ. des Theodosio imperium ineunti curatorem dedit, quique ab anno ejus quinto a summa rerum admi- nistranda submotus, imperii patricius, Pulcheriæ eunachorum præpositus, ipsius Theodosii Bajulus promotus, de potestate aucta timorem incusserit. Antiochi, nomen et officiorum affinitas suspicionis sunt argumentà. Auctor ad annum Theodosii pri- mum e quintum. diæ, et quandoque cubili præfectus est præpositus. Euchologium in imperatricis inauguratione: Eio- C Ιmperatrix a praeposito inducitur, qui eam patriarche præsentat. Photius in Politia Metrophanis el-Alexandri : Concurrebant in ea proditione Eusebius impius præpositus, (non episcopus, ut ignare interpres) et alii nonnulli, et impietatis, et evirate effeminatorque naturæ sodales; id est eu- muchi. Simocatta, lib. iv, cap. : nuchum supremum et præcipuum ad imperatorium satellitium deputatum, quem præpositum vocaré solent Latini. dictos est a dubio procul. Eorum dignitatem Con- stantinus auxit. Zosimus, Hist. 11: Eum honoris titulum primus Constantinus excogitaverot, lataque lege sanxeral, ut qui eum consecuti fuissent, supra ipsos præfectos prætoriis sessitarent. Idem, epist. lib. ut : Votis in commune deposcens, ut sicut nos utramque familiam nostram præfectoriam nacti, e.iam patriciam divino favore reddidimus : ita etiam ipsi, quam suspiciunt patrician, faciant consularem. Suidas de patricio una ac Antiocho : Patricius, reipu blica pater est. Mittit ille legatos in supremo sena- toria dignitatis fastigio constitutos : patricios, 11- que. Subdit : Imperator Theodosius, qua ferebatur in d: D tiochum ad exauctorativnem expostulatum ira molus legem sanxit: eunuchum inter patricios haud ultra numerandum. Quare præpositatus magistratu abdi- catus, publicatis facultatibus, inter sacerdotes re- censitus est. Plura de patricio Cassiodorus in variis. inquit Gregoras lib. v, superius : dictus. Moschopulus : Padagogus, magister, qui bajulus vocatur. Leunclavins: Magnus bajulus imperatoris moderator est, et arbiter consilio- rum ejus, aut etiam tutor, si minor ejus ætas fuerit, ut ille sit papa, Romanus nimirum pontifex; vel Alexandrinus, etiam ante Cyrillum ita vocatus apud Epiphanium hares. 69, in Arii epistola, et alios, hic sacerdos vel clericus, qui tamen in s- culo, non in monasterio degat: sacerdos enim monachus est. Sacerdotem dixi, falsa!!! Lacerda in adversariis expositionem convicturus, qui lectorem interpretatur, in Photii Nomo- canone, quo lector non simpliciter sed, simplex clericus, appellatur : alias Antiochus iste, de quo serno, ut ab auctore, sic a Suida nota secunda superiore scriptus est. Sic itaque, cleri cus, Romanum vel Alexandrinum pouti- cem habet auctor pluribus locis. duplicato pingi testatur Suidas v. quod allirmat. Vide sequentem notam quartam. tum relegatione, damnatum refert Suidas, v. Kō- quo tempore Eudecia fliersolymam peregrina abierat de cujus itinere superioribus annis: Kū- Cyrus Panoplites carminum auctor, sub Th rod. Ju- niore imp. vixit: a quo etiam præfectus pretorio et præfectus urbis renuntiatus est. Floruit exconsul, et patricia dignitate provectus. Eudocia quippe Theodosii conjux cum imperaret, et versibus delectaretur, Cyrnni in pretio habuit. Ea vero a palatio absente, ctin 18. · (62) Eum suspicor, quem Persarum rex Isdeger- (65) Eunuchorum princeps, et imperatoriæ custo- (64) Majorum gentium senatores patricios olim (65) "Ος καλεῖται ἐπίτροπος, vocatur procurator, (66) Μάπαν, et παπᾶν ita discriminat accentus, (67) Cyrum exauctoratione, et ad clericalem sta-

Αντιοχείας επισκόπου Δόμνον “Ρώμης ἐπισκόπου Λέοντος ἔτος α΄. ἔτος α'. - Τούτῳ τῷ ἔτει Χαρμόσυνος ὁ αὐγουστάλιος ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ ἐκροταφίσθη ἐν τῷ κυνηγείῳ 10· καὶ ἀπέθανεν μηνὶ Ἐπιφὶ πρώτη ". Τούτῳ τῷ ἔτει Θεοδόσιος ὁ βασι- λεύς Αντίοχον (62) τὸν πραιπόσιτον (63) καὶ πατρί- Χιον (64) τὸν καὶ βαΐουλον (63) . αὐτοῦ ἐποίησε παππᾶν (66), δημεύσας καὶ τὸν οἶκον αὐτοῦ, ὡς κατεπαιρόμενον τῶν βασιλέων καὶ καταφρονοῦντα αὐτοῦ. Διὰ καὶ νόμον ἔθετο " μὴ εἰσέρχεσθαι εἰς πατρικίου ἀξίαν εὐνοῦχον. Τούτῳ τῷ ἔτει Κῦρον οι τὸν ἔπαρχον (67) τῆς πόλεως καὶ τῶν πραιτω σε ἐν τῷ κ. Α, ἐν τῇ κ. πρώτη τούτῳ τῷ ἔτει ἐσείσθη ἡ γῆ καὶ ἐμυκήθη πρὸ ιε' Και λανδῶν Μαΐων. Πατρίκιον καὶ Βάγυλον Απ παπᾶν Α. ἐν τοῦ βασιλέως 8ο ἔθετο Α, εξέθετο οι Κύρον] Κύριλλον Α. ο υπαρχον άγεται ἡ βασίλισσα παρὰ τοῦ πραιποσίτου, καὶ παρ- ίστη σιν αὐτὴν τῷ πατριάρχῃ· Συνέτρεχον τῇ προδοσία Εὐσέβιός τε, ὁ δυσσεβὴς πραιπόσιτος, καὶ ἄλλοι τινές, καὶ τῆς δυσσεβεία;, καὶ τῆς ἀνδρογύνου φύσεως συνθιασώτα: • εὐνοῦχον εἰς τὴν βασιλικὴν δορυφορίαν συντεταγμένον κορυφαιότατον, ὃν πραιπόσιτον είθιστο Ρωμαίοις ἀποκαλεῖν· εκ- Πατρίκιος, πατὴρ τοῦ κοινοῦ. Ὁ δὲ πέμπει πρεσβευτὰς τοὺς ἐν τῷ κορυφαίῳ τῆς συγκλήτου βουλῆς τελοῦντας ἀξία. Πατρίκιοι δ' ἄρα ὄντες ἐτύγχανον· Ὁ βασιλεὺς Θεοδόσιος ὀργῇ τῇ πρὸς Αντίοχον τὸν πραιπόσιτον διαβληθέντα εἰς καθοσίω- σιν, εξεφώνησε διάταξιν, εὐνοῦχον ἐν τοῖς πατρι κίοις μὴ τελεῖν. Διὸ καὶ καθηρέθη ο πραιπόσιτος τῆς τιμῆς, καὶ ἐδημοσιεύθη, καὶ τοῖς ἱερεῦσι κατὰ ετάγη Κουράτωρ, ἐπί· τρόπος, καὶ παιδαγωγός Παιδ αγωγός, καὶ παιδοτρίβης ἱερομόναχος παπᾶν παπάς, λιτός παπᾶς, παπᾶς ἐν ἱερεῦσι καταταγῆναι παπᾶς, πάπαν Πάππαν εἰ παππών π πάππα, σεπτικὴν πατρὸς καὶ τροφέως φωνήν ρος, ρος Πανοπλίτης ἐποποιός, γέγονεν ἐπὶ Θεοδοσίου τοῦ νέου βασιλέως, ὑφ' οὗ καὶ ἔπαρχος πραιτωρίων, καὶ ἔπαρχος πόλεως προεβλήθη· καὶ γέγονεν ἀπὸ ὑπά των, καὶ πατρίκιος. Εὐδοκία γὰρ ἡ Θεοδοσίου γαμε- τή, βασιλὶς οὖσα, ὑπερηγάσθη τὸν Κῦρον φιλοεπής οὖσα. Ἀλλὰ αὐτῆς ἀποστάσης τῶν βασιλείων, καὶ εἰς Ἀνατολὴν ἐν Ἱεροσολύμοις διατριβούσης, Κύρος ἐπιβουλευθεὶς, ἐπίσκοπος γίνεται τῶν ἐν Κωτσαίῳ τῆς Φρυγίας, καὶ παρέτεινε μέχρι Λέοντος τοῦ βασιλέως· A. C. 434. primus, THEOPHANIS - Antiochiæ episcopi Domni annus A A. M. 5954. - • A. M. 5935. - A. C. 435. Romæ episcopi Leonis annus pri- 125. - Hoc anno Charmosynus augustalis ad tempus in venatus theatro percussus interiit mensis Epiphi die primo. - A. C. 436. Hoc anno Theodosius imperator Antiochum præpositum patricium et bajulum suum, ædibus ejus publicatis, contemptus et elationis erga imperatoris majestatem damnatum clericum esse jussit. Quare legem etiam tulit, ne quis eunuchus ad patricii diguitatem evcheretur. - A. M. 5936. A. C. 437. Hoc anno Cyrum urhis et præto- A. M. 5937. rianorum præfectum, virum litteratissimum et in B VARIE LECTIONES. vulg. " post adi. a : e. νulg. a b. JAC. GOARI NOTÆ. des Theodosio imperium ineunti curatorem dedit, quique ab anno ejus quinto a summa rerum admi- nistranda submotus, imperii patricius, Pulcheriæ eunachorum præpositus, ipsius Theodosii Bajulus promotus, de potestate aucta timorem incusserit. Antiochi, nomen et officiorum affinitas suspicionis sunt argumentà. Auctor ad annum Theodosii pri- mum e quintum. diæ, et quandoque cubili præfectus est præpositus. Euchologium in imperatricis inauguratione: Eio- C Ιmperatrix a praeposito inducitur, qui eam patriarche præsentat. Photius in Politia Metrophanis el-Alexandri : Concurrebant in ea proditione Eusebius impius præpositus, (non episcopus, ut ignare interpres) et alii nonnulli, et impietatis, et evirate effeminatorque naturæ sodales; id est eu- muchi. Simocatta, lib. iv, cap. : nuchum supremum et præcipuum ad imperatorium satellitium deputatum, quem præpositum vocaré solent Latini. dictos est a dubio procul. Eorum dignitatem Con- stantinus auxit. Zosimus, Hist. 11: Eum honoris titulum primus Constantinus excogitaverot, lataque lege sanxeral, ut qui eum consecuti fuissent, supra ipsos præfectos prætoriis sessitarent. Idem, epist. lib. ut : Votis in commune deposcens, ut sicut nos utramque familiam nostram præfectoriam nacti, e.iam patriciam divino favore reddidimus : ita etiam ipsi, quam suspiciunt patrician, faciant consularem. Suidas de patricio una ac Antiocho : Patricius, reipu blica pater est. Mittit ille legatos in supremo sena- toria dignitatis fastigio constitutos : patricios, 11- que. Subdit : Imperator Theodosius, qua ferebatur in d: D tiochum ad exauctorativnem expostulatum ira molus legem sanxit: eunuchum inter patricios haud ultra numerandum. Quare præpositatus magistratu abdi- catus, publicatis facultatibus, inter sacerdotes re- censitus est. Plura de patricio Cassiodorus in variis. inquit Gregoras lib. v, superius : dictus. Moschopulus : Padagogus, magister, qui bajulus vocatur. Leunclavins: Magnus bajulus imperatoris moderator est, et arbiter consilio- rum ejus, aut etiam tutor, si minor ejus ætas fuerit, ut ille sit papa, Romanus nimirum pontifex; vel Alexandrinus, etiam ante Cyrillum ita vocatus apud Epiphanium hares. 69, in Arii epistola, et alios, hic sacerdos vel clericus, qui tamen in s- culo, non in monasterio degat: sacerdos enim monachus est. Sacerdotem dixi, falsa!!! Lacerda in adversariis expositionem convicturus, qui lectorem interpretatur, in Photii Nomo- canone, quo lector non simpliciter sed, simplex clericus, appellatur : alias Antiochus iste, de quo serno, ut ab auctore, sic a Suida nota secunda superiore scriptus est. Sic itaque, cleri cus, Romanum vel Alexandrinum pouti- cem habet auctor pluribus locis. duplicato pingi testatur Suidas v. quod allirmat. Vide sequentem notam quartam. tum relegatione, damnatum refert Suidas, v. Kō- quo tempore Eudecia fliersolymam peregrina abierat de cujus itinere superioribus annis: Kū- Cyrus Panoplites carminum auctor, sub Th rod. Ju- niore imp. vixit: a quo etiam præfectus pretorio et præfectus urbis renuntiatus est. Floruit exconsul, et patricia dignitate provectus. Eudocia quippe Theodosii conjux cum imperaret, et versibus delectaretur, Cyrnni in pretio habuit. Ea vero a palatio absente, ctin 18. · (62) Eum suspicor, quem Persarum rex Isdeger- (65) Eunuchorum princeps, et imperatoriæ custo- (64) Majorum gentium senatores patricios olim (65) "Ος καλεῖται ἐπίτροπος, vocatur procurator, (66) Μάπαν, et παπᾶν ita discriminat accentus, (67) Cyrum exauctoratione, et ad clericalem sta-

Αντιοχείας επισκόπου Δόμνον “Ρώμης ἐπισκόπου Λέοντος ἔτος α΄. ἔτος α'. - Τούτῳ τῷ ἔτει Χαρμόσυνος ὁ αὐγουστάλιος ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ ἐκροταφίσθη ἐν τῷ κυνηγείῳ 10· καὶ ἀπέθανεν μηνὶ Ἐπιφὶ πρώτη ". Τούτῳ τῷ ἔτει Θεοδόσιος ὁ βασι- λεύς Αντίοχον (62) τὸν πραιπόσιτον (63) καὶ πατρί- Χιον (64) τὸν καὶ βαΐουλον (63) . αὐτοῦ ἐποίησε παππᾶν (66), δημεύσας καὶ τὸν οἶκον αὐτοῦ, ὡς κατεπαιρόμενον τῶν βασιλέων καὶ καταφρονοῦντα αὐτοῦ. Διὰ καὶ νόμον ἔθετο " μὴ εἰσέρχεσθαι εἰς πατρικίου ἀξίαν εὐνοῦχον. Τούτῳ τῷ ἔτει Κῦρον οι τὸν ἔπαρχον (67) τῆς πόλεως καὶ τῶν πραιτω σε ἐν τῷ κ. Α, ἐν τῇ κ. πρώτη τούτῳ τῷ ἔτει ἐσείσθη ἡ γῆ καὶ ἐμυκήθη πρὸ ιε' Και λανδῶν Μαΐων. Πατρίκιον καὶ Βάγυλον Απ παπᾶν Α. ἐν τοῦ βασιλέως 8ο ἔθετο Α, εξέθετο οι Κύρον] Κύριλλον Α. ο υπαρχον άγεται ἡ βασίλισσα παρὰ τοῦ πραιποσίτου, καὶ παρ- ίστη σιν αὐτὴν τῷ πατριάρχῃ· Συνέτρεχον τῇ προδοσία Εὐσέβιός τε, ὁ δυσσεβὴς πραιπόσιτος, καὶ ἄλλοι τινές, καὶ τῆς δυσσεβεία;, καὶ τῆς ἀνδρογύνου φύσεως συνθιασώτα: • εὐνοῦχον εἰς τὴν βασιλικὴν δορυφορίαν συντεταγμένον κορυφαιότατον, ὃν πραιπόσιτον είθιστο Ρωμαίοις ἀποκαλεῖν· εκ- Πατρίκιος, πατὴρ τοῦ κοινοῦ. Ὁ δὲ πέμπει πρεσβευτὰς τοὺς ἐν τῷ κορυφαίῳ τῆς συγκλήτου βουλῆς τελοῦντας ἀξία. Πατρίκιοι δ' ἄρα ὄντες ἐτύγχανον· Ὁ βασιλεὺς Θεοδόσιος ὀργῇ τῇ πρὸς Αντίοχον τὸν πραιπόσιτον διαβληθέντα εἰς καθοσίω- σιν, εξεφώνησε διάταξιν, εὐνοῦχον ἐν τοῖς πατρι κίοις μὴ τελεῖν. Διὸ καὶ καθηρέθη ο πραιπόσιτος τῆς τιμῆς, καὶ ἐδημοσιεύθη, καὶ τοῖς ἱερεῦσι κατὰ ετάγη Κουράτωρ, ἐπί· τρόπος, καὶ παιδαγωγός Παιδ αγωγός, καὶ παιδοτρίβης ἱερομόναχος παπᾶν παπάς, λιτός παπᾶς, παπᾶς ἐν ἱερεῦσι καταταγῆναι παπᾶς, πάπαν Πάππαν εἰ παππών π πάππα, σεπτικὴν πατρὸς καὶ τροφέως φωνήν ρος, ρος Πανοπλίτης ἐποποιός, γέγονεν ἐπὶ Θεοδοσίου τοῦ νέου βασιλέως, ὑφ' οὗ καὶ ἔπαρχος πραιτωρίων, καὶ ἔπαρχος πόλεως προεβλήθη· καὶ γέγονεν ἀπὸ ὑπά των, καὶ πατρίκιος. Εὐδοκία γὰρ ἡ Θεοδοσίου γαμε- τή, βασιλὶς οὖσα, ὑπερηγάσθη τὸν Κῦρον φιλοεπής οὖσα. Ἀλλὰ αὐτῆς ἀποστάσης τῶν βασιλείων, καὶ εἰς Ἀνατολὴν ἐν Ἱεροσολύμοις διατριβούσης, Κύρος ἐπιβουλευθεὶς, ἐπίσκοπος γίνεται τῶν ἐν Κωτσαίῳ τῆς Φρυγίας, καὶ παρέτεινε μέχρι Λέοντος τοῦ βασιλέως· A. C. 434. primus, THEOPHANIS - Antiochiæ episcopi Domni annus A A. M. 5954. - • A. M. 5935. - A. C. 435. Romæ episcopi Leonis annus pri- 125. - Hoc anno Charmosynus augustalis ad tempus in venatus theatro percussus interiit mensis Epiphi die primo. - A. C. 436. Hoc anno Theodosius imperator Antiochum præpositum patricium et bajulum suum, ædibus ejus publicatis, contemptus et elationis erga imperatoris majestatem damnatum clericum esse jussit. Quare legem etiam tulit, ne quis eunuchus ad patricii diguitatem evcheretur. - A. M. 5936. A. C. 437. Hoc anno Cyrum urhis et præto- A. M. 5937. rianorum præfectum, virum litteratissimum et in B VARIE LECTIONES. vulg. " post adi. a : e. νulg. a b. JAC. GOARI NOTÆ. des Theodosio imperium ineunti curatorem dedit, quique ab anno ejus quinto a summa rerum admi- nistranda submotus, imperii patricius, Pulcheriæ eunachorum præpositus, ipsius Theodosii Bajulus promotus, de potestate aucta timorem incusserit. Antiochi, nomen et officiorum affinitas suspicionis sunt argumentà. Auctor ad annum Theodosii pri- mum e quintum. diæ, et quandoque cubili præfectus est præpositus. Euchologium in imperatricis inauguratione: Eio- C Ιmperatrix a praeposito inducitur, qui eam patriarche præsentat. Photius in Politia Metrophanis el-Alexandri : Concurrebant in ea proditione Eusebius impius præpositus, (non episcopus, ut ignare interpres) et alii nonnulli, et impietatis, et evirate effeminatorque naturæ sodales; id est eu- muchi. Simocatta, lib. iv, cap. : nuchum supremum et præcipuum ad imperatorium satellitium deputatum, quem præpositum vocaré solent Latini. dictos est a dubio procul. Eorum dignitatem Con- stantinus auxit. Zosimus, Hist. 11: Eum honoris titulum primus Constantinus excogitaverot, lataque lege sanxeral, ut qui eum consecuti fuissent, supra ipsos præfectos prætoriis sessitarent. Idem, epist. lib. ut : Votis in commune deposcens, ut sicut nos utramque familiam nostram præfectoriam nacti, e.iam patriciam divino favore reddidimus : ita etiam ipsi, quam suspiciunt patrician, faciant consularem. Suidas de patricio una ac Antiocho : Patricius, reipu blica pater est. Mittit ille legatos in supremo sena- toria dignitatis fastigio constitutos : patricios, 11- que. Subdit : Imperator Theodosius, qua ferebatur in d: D tiochum ad exauctorativnem expostulatum ira molus legem sanxit: eunuchum inter patricios haud ultra numerandum. Quare præpositatus magistratu abdi- catus, publicatis facultatibus, inter sacerdotes re- censitus est. Plura de patricio Cassiodorus in variis. inquit Gregoras lib. v, superius : dictus. Moschopulus : Padagogus, magister, qui bajulus vocatur. Leunclavins: Magnus bajulus imperatoris moderator est, et arbiter consilio- rum ejus, aut etiam tutor, si minor ejus ætas fuerit, ut ille sit papa, Romanus nimirum pontifex; vel Alexandrinus, etiam ante Cyrillum ita vocatus apud Epiphanium hares. 69, in Arii epistola, et alios, hic sacerdos vel clericus, qui tamen in s- culo, non in monasterio degat: sacerdos enim monachus est. Sacerdotem dixi, falsa!!! Lacerda in adversariis expositionem convicturus, qui lectorem interpretatur, in Photii Nomo- canone, quo lector non simpliciter sed, simplex clericus, appellatur : alias Antiochus iste, de quo serno, ut ab auctore, sic a Suida nota secunda superiore scriptus est. Sic itaque, cleri cus, Romanum vel Alexandrinum pouti- cem habet auctor pluribus locis. duplicato pingi testatur Suidas v. quod allirmat. Vide sequentem notam quartam. tum relegatione, damnatum refert Suidas, v. Kō- quo tempore Eudecia fliersolymam peregrina abierat de cujus itinere superioribus annis: Kū- Cyrus Panoplites carminum auctor, sub Th rod. Ju- niore imp. vixit: a quo etiam præfectus pretorio et præfectus urbis renuntiatus est. Floruit exconsul, et patricia dignitate provectus. Eudocia quippe Theodosii conjux cum imperaret, et versibus delectaretur, Cyrnni in pretio habuit. Ea vero a palatio absente, ctin 18. · (62) Eum suspicor, quem Persarum rex Isdeger- (65) Eunuchorum princeps, et imperatoriæ custo- (64) Majorum gentium senatores patricios olim (65) "Ος καλεῖται ἐπίτροπος, vocatur procurator, (66) Μάπαν, et παπᾶν ita discriminat accentus, (67) Cyrum exauctoratione, et ad clericalem sta-

ρίων (68) άνδρα σοφώτατον καὶ ἱκανὸν, κτίσαντα τὰ τείχη τῆς πόλεως, καὶ ἀνανεώσαντα πᾶσαν Κωνσταν τινούπολιν (69), περὶ οὗ ἔκραξαν οἱ Βυζάντιος ἐπὶ τοῦ ἱππικοῦ καθεζομένου του βασιλέως καὶ ἀκούοντος Κωνσταντίνος ἔκτισεν, Κῦρος ανανέωσεν ! καὶ ἐχό λανεν ὁ βασιλεὺς ὅτι ταῦτα εἶπὸν περὶ αὐτοῦ, καὶ προφασισάμενος αὐτὸν Ἑλληνόφρονα εἶναι, καθεῖλεν αὐτὸν τῆς ἀρχῆς, καὶ ἐδήμευσεν *. Ὁ δὲ προσφυ γῶν τῇ ἐκκλησίᾳ ἐγένετο παππᾶς (70). Ὁ δὲ βασι- λεὺς σπλαγχνισθεὶς ἐπ' αὐτὸν ἐκέλευσε γενέσθαι αὐτὸν ἐπίσκοπον Σμύρνης (71) τῆς ἐν Ἀσίᾳ. Οἱ δὲ Σμυρναίοι καταλαβόντες αὐτὸν (72) πρὸ τῶν ἁγίων Θεοφανίων ύφορώμενος αὐτὸν ὡς Ἑλληνόφρονα 46ού- λοντο ἀνελεῖν ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ ε'. Τοῦ δὲ εἰσελθόντος εἰς τὴν ἐκκλησίαν (73) καὶ προτραπέντος λαλῆσαι η τῷ λαῷ, ἔφη· "Ανδρες ἀδελφοί, ἡ γέννησις τοῦ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ σιωπῇ τιμάσθω, ὅτι ἀκοῇ καὶ μόνῃ συνελήφθη ἐν τῇ ἁγίᾳ Παρθένῳ ὁ τοῦ Θεοῦ λόγος (74)· αὐτῷ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν. Καὶ ἐχάρη ο λαός, καὶ εὐφήμησαν αὐτὸν, καὶ ἐπεσκόπησεν αὐτοῖς εὐσεβῶς (75). ἕτερος (76), ὁ λεγόμενος Εὐανδαλός, κατὰ εὐαλεν τινιανοῦ ἐν Ρώμῃ· καὶ ἀποστείλας Θεοδόσιος δύνα μιν σὺν τῷ Ασταρι καὶ ᾿Αρταβουρίῳ στρατηγοίς, καὶ πολέμου προτηθέντος, ἡττήθη Ιωάννης, καὶ λα. βὼν λόγον παρέδωκεν ἑαυτὸν ζῶντα. Καὶ εἰσάγουσιν αὐτὸν πρὸς τὸν βασιλέα Θεοδόσιον· καὶ τιμῆς ἀξιω θῆνα: αὐτὸν παρασκευάζουσιν. Ὁ δὲ Χρυσάφιος εὐνοῦχος ὢν καὶ παραδυναστεύων ἐν τοῖς βασιλείοις, δολοφονήσας ἀνεῖλεν αὐτόν· ἀλλ' οὐκ εἰς μακράν τοῦτον ἡ δίκῃ μετῆλθεν. - .Α. Μ. 5939. — Τούτῳ τῷ ἔτει Κύριλλος (77) Αλεξανδρείας και Πρόκλος (78) Κωνσταντινουπό- χτίσαντα τὰ Α κτίσαντά τε ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ Α. Α. ἐδήμευσεν αὐτὸν ν. αὐτοῖς σα μας, διότι καθαρὸς ἦν πάνυ· εἰς τὰ ἐργαστήρια, καὶ τὰ νυχτερινά • Ησαν γὰρ οἱ τῆς πόλεως ἐκείνης ἤδη τέσσαρας ἐπισκόπους φονεύσαντες · καὶ ἵνα καὶ Κῦρον αὐτὸν ἀνέλωσιν ἐπ' αὐτῷ ὑ. πρὸ τῶν • ἕτερος] στερρός Δ. - - αὐτὸν Πρὸ τῶν ἁγίων Θεοφανίων, τοῦ. CHRONOGRAPHIA. partim exstruxerat et urbem ex parte reparaverat, cum de eo, sedente in circo imperatore, et audiente, exclamassent Byzantini : Constantinus condidit, Cy- rus instauravit : indignatus imperator de hujusmodi acclamationibus, et eum cum gentilibus sentire cau- satus, præfecti dignitatem Cyro abrogavit et ejus facultates publicavit. Ille ad ecclesiam se recipiens factus est clericus. Imperator autem miseratione in cum motus, Smyrnæ, quæ Asiæ urbs est, episcopum fieri jussit. Eumdem vero comprehensum, quasi gentilium opinionibus albue detentum in ipsa ec clesia interficere meditabantur. Ille confertam ec- clesiam conveniens, et ad populum concionem habere compulsus, ait : Viri fratres, nativitas Dei et Salva- toris nostri Jesu Christi colatur sifentio: quandoqui - dem auditu etiam solo in sancta Virgine Dei Verbum conceptum est. Ipsi gloria in sæcula sæculorum Amen. His populus in hilaritatem versus, felicibus votis eum prosecutus est : et episcopi provinciam apud illos piissime administravit. A negotiis gerendis præstantem, qui urbis mauia B G M. e, vulg. add. ex b. om. C. 438. - Hoc anno Joanes alius, Vandalus cognomine, tyrannidem in Valentinianum Romæ suscitare molitus´est: Theodosius Aspare et Arta- burio Romanarum copiarum ducibus missis, prælio commisso, Joannem superavit, qui etiam fide ac- cepta vivum se in eorum manus dedit. Ili virum ad imperatorem Theodosium adducunt, et ut bono- res assequatur, operam adhibent. 84. Porro Chry- saphius eunuchus summam in palatio potestatem exercens dolis ei mortem intulit: a quo perpetra- tum scelus divina justitia inultum sero differri non est passa. - A. C. 459. — Hoc anno Cyrillus Alexandrie, et Proclus Cpoleos episcopi cum pietate obdormierunt: VARIE LECTIONES. add. ex A. JAC. GOARI NOTÆ. Oriente Hierosolymis degente, Cyrus insidiis appeti- tus, Cotyæi in Phrygia sacrorum antistes ordinatus est, et ad Leonis imperatoris tempus vitam produxit. Cyri e magistratu dejectionem Chronicon Alexandr. supra auctorem errans ad Theodosii annum ulti- mum removel. Duas enim prafe- claras quatuor annis administrarai, eo quod summa vir esset innocentia. Chron. idem. Curatil in- staurari lumina in officinis cum vespertina, tum no- cturna. Chron. imperator clericum. Note superiores consulendæ. rius. 'Addit Chronicon : Smyrnenses enim jam quatuor episcopos interfecerant: volebatque imp. Cyrum etiamnum ab ipsis interfici. • D terat, qui Christi incarnationis miraculum sic pro- fiteretur, et ut sine viri opera Deus Verbum con- ceptus sit in sancta Maria. Combefis. exstitit. posuerunt varis lectiones in hunc locum. quos Chrysostomus hom. in Joan. carpit, infectus fuerit Cyrus, anxius suin. Vide Suidam nuper relatum de Cyri morte. Vandalo scribit Chronicon Alexandr. ad annum Theodosii 34, Marcellinus in Chronico : Joannes, natione Vandalus, magisterque militiæ, Arneyysti fraude in Thracia interemptusest. triginta duos pontificatum obtinuisse ex libello Athanasii presbyteri, et Theodori diaconi testan - tur. At cum anno Theodosii sexto ineunte sedem occupaverit, prout anno Theodosii declaravi- mus, mors ejus ad non potuit diferri. 4. Μ. 5958.-Τούτῳ τῷ ἔτει ἐτυράννησεν Ἰωάννης (68) Εκράτησεν γὰρ δύο ἀρχὰς ἐπὶ χρόνους τέσ (69) Αὐτὸς ἐπενόησεν τὰ ἑσπερινὰ φῶτα ἅπτεσθαι (70) Idem : ἐποίησεν αὐτὸν κληρικόν, fecit eum (71) Ita Chron., non Culyaei, prout Suidas supe (72) Christianum se abunde professus videri po- (73) Ipso sui adventus die, qui Christi natali (74) Chron. Λόγος γὰρ ἦν. Num eorum pravitate, (75) Chron. Καὶ ἔμεινεν ἐκεῖ ἕως θανάτου αὐτ (76) Ετυράννησεν Ἰωάννης ἕτερος. De Joanne (77) Concilii quidem Chalcedonensis acta annos (78) Arcobindo ct Aspare coss. anno Theodosii

Α λεως εὐσεβῶς ἐκοιμήθησαν. Καὶ τὸν μὲν Πρόκλον Φλαβιανὸς ὁ πρεσβύτερος και σκευοφύλαξ (79) της μεγάλης γίας Α, ἀπ. εὐλογίαν Μεγάλης το Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως δια εδέξατο, ἀνὴρ ἱερώτατος καὶ ἐνάρετος. Κύριλλον δὲ Διόσκορος ὁ δυσσεβής διεδέξατο, μηδ' ὅλως ὧν δι δασκαλικός (80)· ἀχρεῖος ει δὲ καὶ ἀνήμερός τις, ἐξαιρέτως δὲ ἐν τοῖς συγγενέσι Κυρίλλου γενόμενος, ὃς ἐν καὶ τὴν οἰκίαν αὐτῶν καίπερ οὖσαν ἐν ὕψει πολλῷ ἐπάνω τρίστεγον οἶκον καθιέρωσεν (81). - Κωνσταντινουπόλεως Φλαβια τοῦ ἔτος α'. Αλεξανδρείας Διοσκόρου επισκόπου (82) Έτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει Χρυσάφιος εὐνοῦχος τοῦ τε παλα- του καὶ τοῦ βασιλέως κρατών (85), τῇ Φλαβιανού χειροτονία φθονήσας, ὑπέθετο τῷ βασιλεῖ ἀκάκῳ ὄντι, καὶ εἰς Χαλκηδόνα διάγοντι, δηλῶσαι τῷ παι τριάρχῃ ἀποστεῖλαι τὰς ὑπὲρ τῆς χειροτονίας εὐλο γίας. Ο δὲ Φλαβιανός καθαρούς ἄρτους ἀπέστε: λεν * (84) εὐλογίας. Ὁ δὲ Χρυσάφιος ἀποστρέψας ταύ τας, ἐδήλωσε χρυσᾶς εὐλογίας ζητεῖν (85) τὸν βασι ἀχρεῖος ἀρχεῖος Θεόδωρον πρεσβύτερον ὡς φύλακα τῶν κειμηλίων συλλαβών, εἰς. ἐπεὶ δὲ τὰ ἱερὰ σκεύη ᾿Αχρεῖος δὲ καὶ ἀνήμερός τις, ἐξαι ρέτως δὲ ἐν ταῖς συγγενέσι Κυρίλλου γενόμενος 8;, λ." σε ἀπέστ. εύλο Καὶ γὰρ ἐξ ἐκείνου ἡ ἐπισκοπή Αλεξαν τῶν πραγμάτων ἔλαβε τὴν ἀρχήν • διαπέμπεσθαι, THEOPHANIS Y et Proclum quidem Flavianus presbyter et Ecclesiae Cpoleos seeuophylax, vir sacris præstans et orná- tus virtute, excepit: in Cyrilli vero locum Diosco rus flagitiosus, et omnis expers doctrina, nulli bonus, sed sola naturae ferocitate conspicuus, sufe- ctus est. Ilive ejus sumnia laus, quod inter Cyrilli allines muneraretur, quorum ades summa licet altitudine spectabiles ac super tertiam contignatio. nem elevatas profano ritu consecravit. A. C. 440. – Cpoleòs episcopi Flaviani annus pri- mus. - Alexandriæ episcopi Dioscori annus primus. Hoc anno Chrysaphius eunuchus summam in pa- latio et penes imperatorem assecutus potestatem, Flavianum ordinatum cum invidia et moleste ferens, imperatori alioqui minime malo, Chal- · cedone tunc moram agenti, suggessit, ut in or- dinationis et dignitatis vicem benedictionis ali- quod munus rependeret patriarcha, litteris signifi- caret. Flavianus mundos ac puros panes in bene- adsl. ex A. vulg. ་་ B A. M. 5910. VARIE LECTIONES. A a b, vulg. JAC. GOARI NOTÆ. pridie Idus Aprilis, Proclus partriarcha creatus, ex Socratis lib. vi, cap. post annos duodecini et menses tres in pontificatu exactos moritur: ex menologio Octobris, adeoque Theodos anno 39. temporibus presbytero concreditum. Sozomenus C lib. v, cap. : khylsa:o, etc. Theodorum presbyterum thesauri cu- stodem comprehendens, etc., ut autem sacra vasa de- prædatus est Julianus. ineptus episcopatui esset, cum episcopum oporteat esse loctorem. x. r. Homo inutilis, quique immanis quidam ac crudelis in Cyrilli maxime cognatos exstiterit; ac eorum etiam ædes, quamvis supra tertiam contignationem assurgentes, in ecclesiam consecrarit. Nulla hæc vi reddita, mirorque interpretem secutum Bucchardum sic alieno sensu reddidisse, ut præcipuam Dioscori laudem ponat, quod Cyrilli cognatis accensus sit, eorumque superbas adeo ædes profano ritu conse- craverit; quem constat miras in Cyrilli cognatos excitasse tragoedias illis infensissimum, nec aliud velle Theophanis verba, ut et apud Nicephor. et Cedr. reddita sunt. Exstat querela Athanasii Cyrilli ex sorore nepotis de hac suarum ædium publica- tione in concilii Chalced. act. 3: Super hæc autem, ut neque habitationem aliquam haberemus, nostras domos præparavit ecclesias fieri; meam Athanasii quarto lecto superjacentém, et quæ pro sua positione ecclesia fieri non potest, quia complectitur cum præ- dictis domibus etiam alias minimas domos, et iædit continens. Ipse Theophanes anno sequenti posito de Cyrilli cognatorum vexatione clarius enarrat. Nimi- rum timebat superbus homo, ne, uti in Theophilo ac Cyrillo nepole factum erat, sic deinceps Atha- nasius, aliusve e Cyrilli familia urbis sacerdotium arriperet, ut in 'ea potentia clari ac nobiles. Coм- BEFIS. dignitatem etiam civilis potestatis arrogato sibi jure D ** ¿¿ xal A ạ b, w; xal vulg. auxerit : Spela; népa tñ; leparing ražews xaraduvagteúɛ!♥ Lienim ex illo tempore episcopus Alexandrinus supra sacri cleri dominatum, rerum etiam sæcularium principatum occupavit. Nil mirum si Dioscorus homo alioqui pe- tulans, sæcularium magistratuum more domum erectam publica celebritate xahipwsey, dedicavil. Reforç, et rerum omnium summam administrare sit dictus. mento, vulgo pane benedicto, nullus hic sermo : tractatur abunde ab Albaspinaco lib. Observ. eccl., Baronio ad an. 313, et aliis. Privatam hic locus memorat, quam ultro citroque dare et accipere solebant amici, maxime præsules Ecclesiæ, in mu- tuæ charitatis argumentum. Ea panis erat, de qua Paulinus ad Severum epist. 1: Panem campanum de cellula nostra tibi pro eulogia misimus. Ad Au- gustinum epist. 41: Panem unum quem unanimi- latis indicio misimus charitati tuæ, rogamus acci- piendo benedicas. Ad Romanianum epist. : Pe- nem unum sanctitati tuæ unitatis gratia misimus; hunc panem eulogiam esse tu facies dignatione sus- cipientis. Plures quoque ab eodem ut a Flaviano missos legimus ad Romanianum præfatum epist. 16: Ne vacuum fraternæ humanitatis officium videretur de buccellato Christian expeditionis in cujus procin- ctu quotidie ad frugalitatis annonam militamus, panes quinque libi pariter et filio nostro Licentio misimus. Mos idem apud Augustinum observatur epist. ad Paulinum, Gregorium papam, lib. 1x, epist. 42, Joannem Moschum Limonarii cap. 42. Gregorium Turonensem lib. x hist., Aldelmum De laud. virg. cap. 21, ante quos omnes Eûkoɣia; prout Chalcedonem panes Blus Flavianus destinavit, concilii Lagdiceni canon meminit. ⚫ (85) Alludens indubie ad illud II Cor. ix, quo cole lectam fidelium liberalitatem, et munificentiam in alios distribuendam Paulus vocal irolpŋy yizv. (79) Antiquum in ecclesia officium jam a Juliani (80) Qui nulla doctrinæ vi polleret, adeoque (81) Cum Cyrillus Dioscori avunculus patriarchæ (82) Ecchelleusis annos 14, dies 69. (85) Eo quod nuper παραδυναστεύων ἐν τοῖς βασι- (84) De eulogia publica minuto Ecclesia: sacra-

λέα. Ὁ δὲ ἐπίσκοπος ἀντεδήλου μὴ ἔχειν χρήματα ἀποστείλαι, Εἰ μή τισι χρήσομαι τῶν ἱερῶν σκευῶν. Γίνεται οὖν ἐκ τούτου οὐ “ μικρὰ λύπη ἐν μέσῳ αὐτῶν, Πουλχερίας ταῦτα μὴ εἰδυίας. Καὶ ταῦτα μὲν τα ἐν Κωνσταντινουπόλει. Ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ δὲ Διόσκορος εὐθὺς ἐκ προοιμίων τοὺς συγγενείς Κυρίλα λου πορθεῖ, καὶ τὰ τούτων ληίζεται. Τὸν δὲ ἀδελφι δοῦν αὐτοῦ τε ᾿Αθανάσιον πρεσβύτερον ὄντα καθείλεν αναιτίως, δημεύσας αὐτὸν ἐσχάτως. Ταῦτα ἐποίει ἐναντιούμενος τῇ ὀρθῇ πίστει “ Κυρίλλου αἱρετικὸς ὢν, ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων τὰ Ὀριγένους φρονῶν. Ενεἶχαν δὲ καὶ Φλαβιανῷ “, διότι μικρὰν ἐπικουρίαν παρ έσχε τοῖς συγγενέσι τοῦ μακαρίου Κυρίλλου. Ο δὲ Χρυσάφιος δυσσεβής ῶν, καὶ μή φέρων ὁρᾶν τὴν τῶν Ἐκκλησιῶν ὁμόνοιαν, σπουδήν ποιεῖται αὐτὰς ταράξαι, καὶ παντοῖος γίνεται εἰς τὸ Φλαβιανὸν τῆς ἐπισκοπῆς ἐξεῦσαι, βουλόμενος Εὐτυχή και τινα άρ- χιμανδρίτην ὁμόφρονα αὐτοῦ εἰ; τὴν ἐπισκοπὴν προ χειρίσασθαι. Καὶ ἐπειδὴ Πουλχερίας οι κρατούσης τῶν πραγμάτων οὐδὲν ἴσχυεν, πρῶτον ὑπεισέρχεται τῇ Εὐδοκίᾳ ἀπείρῳ οὔσῃ, καὶ εἰς φθόνον αὐτὴν ἐρεθίζει κατὰ τῆς οἰκείας μητρός, καὶ ὑποτίθεται αὐτῇ λαδορῆσαι σε αὐτὴν παρὰ τῷ βασιλεῖ πρὸς τὸ λαβεῖν αὐτὴν τὸν πραιπόσιτον· ἐπειδὴ ή Πουλχερία εἰς τὴν διοίκησιν τῶν πραγμάτων ἀναγκαίως είχε τὸν πραιπόσιτον (86). Ο δὲ βασιλεὺς ὑπὸ τῆς γυ- ναικὸς ἐνοχλούμενος, διαπέμπεται αὐτῇ λέγων· « Μή σε τοῦτο λυπήσῃ πραιπόσιτον γὰρ ἔχειν σε οὐκ ἔστι δυνατόν· οὐδὲ τὴν ἐμὴν ἀδελφὴν καλῶς διοικοῦσαν καὶ ἐμπείρως καὶ εὐσεβῶς ἐγὼ παρα- στέλλω, » Τούτου δὲ ἀποτυχὼν ὁ σε Χρυσάφιος έφ' ἑτέραν μετέρχεται σκευὴν, καὶ ὑποτίθεται τῇ Εὐδο κια ὀχλῆσαι τῷ βασιλεῖ, καὶ ἐπιτρέψαι τῷ πατριάρχῃ χειροτονῆσαι αὐτὴν διάκονον, ὡς παρθενεύειν χρη- μένην ". Καὶ ἐπὶ πλεῖον τῆς Εὐδοκίας ὀχλούσης 10, ἔπεισε τὴν κουφότητα τοῦ βασιλέως. Καὶ τοῦτο προ- τραπεῖς ὁ μακάριος Φλαβιανός παρὰ τοῦ βασιλέως ελυπήθη σφόδρα προβλέπων τὰ μέλλοντα ἐκ τούτου ἀναφυῆναι σκάνδαλα. Καὶ τῷ μὲν βασιλεῖ ὑπέσχετο, τῇ δὲ Πουλχερία έγραψεν παρακαλῶν αὐτὴν μὴ δεχθῆναι εἰς πρόσωπον αὐτῆς, ἵνα μὴ ἀναγκασθῶ, φησίν, τῶν λυπούντων σε πρᾶξαι τι. Ἡ δὲ ἐκ τῶν γραφέντων νοήσασα τὸ μελετώμενον, τὸν μὲν πραι πόσιτον τῇ Εὐδοκίᾳ ἀπέστειλεν· εἰς δὲ τὸ Εβδομον ἐξελθοῦσα ἡσύχαζεν. Ἐκ τούτου ὁ βασιλεὺς καὶ ἡ Εὐδοκία σφόδρα κατὰ Φλαβιανοῦ ἐλυπήθησαν, ὡς τὸ μυστήριον εκκαλύψαντος. Τῆς δὲ Πουλχερίας ήσυχα ζούσης, καὶ Εὐδοκίας τὴν βασιλείας Ιννούσης, συν- ηνέχθη τι τοιοῦτον· Παυλίνες τις μάγιστρος (88) Η σ' αὐτῇ λοιδορήσει παρθενεύειν ᾑρημένην Η ού Α. μὲν αὐτοῦ Α' τὴν ὀρθὴν πίστιν ἐνεῖχεν, ἔγχοτον ἐνεῖχεν. Φλαβιανὸν Δ. σε Εὐτυχή Α, Εὐτυχὴν κι αὐτῷ 2. Α. σε ή Πουλχ. τὴν διοίκ. τῶν πρ. ἐκράτει καὶ ἀναγκ. Δ. Α. Δ, παρθενείὴν εἰρημένην το οχλουμένης Α. Υπ' ἐκείνῃ γὰρ οὗτος ἐτάτ τετο, ἅτε δὴ ἐφισταμένη τοῖς πράγματι· τε CHRONOGRAPHIA. A dictionem misit. llus aversatus Chrysaplius, aurea D benedictionis munera imperatorem postulare re- scripsit. Pecunias, quas mitteret, nisi conflaret ex sacris ecclesiæ vasis, se non habere retulit episco- pus. Ex hujusmodi responso non modicus ab in- vicen apiniorum ortus dissensus, cujus ad Fulche- riam nulla delata notitia. Et hæc quidem Cpoli, Alexandriæ porro Dioscorus velut in arrepti muneris primo limine Cyrilli aſſinium facultates deprædatur el eorum quæcunque bona rapit: consobrinum Athanasium presbyteri diguitate promotum, pu- plicatis etiam quæ possidebat omnibus, officio remo- vit. Ista quidem vir a teneris unguibus hæreticus, et Origenis opinionibus infectus, rectam Cyrilli fi- dem eversurus, attentabat : et a Flaviano, ob non- B nullas ejus aflìnibus datas suppetias, animum fe- rebat aversum. luterim Chrysaphius, cum im- pietatem animo recoqueret, nec ecclesiarum con- cordiam posset conspicari, studium illis turbandis adhibet, ac ut Flavianum episcopatu dejiciat, om- nen lapidem movet, Eutychem quemdam archiman- dritam, qui cum ipso male de Ade sentiebat, episco- pum præffciendum secum consiliatus. Quoniam vero, Pulcheria rerum summam administrante, nulla valebat ipse auctoritate, in rudens et inexper- tum Eudociæ animum sese primum insinuat, et in propriæ matris perniciem invidie faces accendit, eique suggerit, ut eam apud imperatorem præpositi sibi asciscendi fine carpal et incuset : Pulcheria namque conjunctam prepostiti operam in negotiis gerendis necessario exigebat. Imperator a conjuge molestius interpellatus, hoc ad eam responsumi dat: Depone animi anxietatem, præpositum enim obui nere nequis neque sororem præclare, solerter et cum pietate res imperii administrantem ego remo- veo. Intentis frustratus Chrysaplius, aliam dolo- rum compouit machinam. Fit Eudociæ auctor, ut ipsa precibus imperatorem fatiget, ac Pulcheriam, lauquam ad virginitatein destinatam, a patriarcha diacomissam ordinandam, eo jubente, impetret. Ita Eudocia in rogando frequentior, et in postulatis exigendis importunior, leniorem imperatoris ani- mum, quo desiderabat, impellit. Beatus Flavianus, accepto imperatoris jusso, mala ex eo, si fat, na- scitura praesentit, et in anxietatem conjicitur. Im peratoris tamen dictis obsequentem se fore polli- cetur; ac simul Pulcheriæ, ne in ejus conspectumi admittatur, Ne forsan, inquit, quod a te libenter non sit ferendum, circa te quidpiani exsequi cogar, VARIÆ LECTIONES. c om. add. ex A. * add. ex A. b. fort. Herod. 1, 118. * vulg. om. ss & add. ex vulg. JAC. GOARI NOTÆ. minain et viros, cum quibus de rei communis ne- foliis erat tractatus : Ipsi rum summam administranti proxime aderat præpo- situs, ávòpdyuvog rerum expertus. et ad imperatorem quam vicina multa docte con- gerit Meursius: non placet autem ubi vocabuluın solitarie positum, eum, qui officiorum, significare autumat: is enim unus; at non unum exstitisse magistrum ipsis quas profert auctoritatibus com- (86) Tanquam sequestrum et medium inter fe- (87) De magistro, cjus supra patricios dignitate,

λέα. Ὁ δὲ ἐπίσκοπος ἀντεδήλου μὴ ἔχειν χρήματα ἀποστείλαι, Εἰ μή τισι χρήσομαι τῶν ἱερῶν σκευῶν. Γίνεται οὖν ἐκ τούτου οὐ “ μικρὰ λύπη ἐν μέσῳ αὐτῶν, Πουλχερίας ταῦτα μὴ εἰδυίας. Καὶ ταῦτα μὲν τα ἐν Κωνσταντινουπόλει. Ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ δὲ Διόσκορος εὐθὺς ἐκ προοιμίων τοὺς συγγενείς Κυρίλα λου πορθεῖ, καὶ τὰ τούτων ληίζεται. Τὸν δὲ ἀδελφι δοῦν αὐτοῦ τε ᾿Αθανάσιον πρεσβύτερον ὄντα καθείλεν αναιτίως, δημεύσας αὐτὸν ἐσχάτως. Ταῦτα ἐποίει ἐναντιούμενος τῇ ὀρθῇ πίστει “ Κυρίλλου αἱρετικὸς ὢν, ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων τὰ Ὀριγένους φρονῶν. Ενεἶχαν δὲ καὶ Φλαβιανῷ “, διότι μικρὰν ἐπικουρίαν παρ έσχε τοῖς συγγενέσι τοῦ μακαρίου Κυρίλλου. Ο δὲ Χρυσάφιος δυσσεβής ῶν, καὶ μή φέρων ὁρᾶν τὴν τῶν Ἐκκλησιῶν ὁμόνοιαν, σπουδήν ποιεῖται αὐτὰς ταράξαι, καὶ παντοῖος γίνεται εἰς τὸ Φλαβιανὸν τῆς ἐπισκοπῆς ἐξεῦσαι, βουλόμενος Εὐτυχή και τινα άρ- χιμανδρίτην ὁμόφρονα αὐτοῦ εἰ; τὴν ἐπισκοπὴν προ χειρίσασθαι. Καὶ ἐπειδὴ Πουλχερίας οι κρατούσης τῶν πραγμάτων οὐδὲν ἴσχυεν, πρῶτον ὑπεισέρχεται τῇ Εὐδοκίᾳ ἀπείρῳ οὔσῃ, καὶ εἰς φθόνον αὐτὴν ἐρεθίζει κατὰ τῆς οἰκείας μητρός, καὶ ὑποτίθεται αὐτῇ λαδορῆσαι σε αὐτὴν παρὰ τῷ βασιλεῖ πρὸς τὸ λαβεῖν αὐτὴν τὸν πραιπόσιτον· ἐπειδὴ ή Πουλχερία εἰς τὴν διοίκησιν τῶν πραγμάτων ἀναγκαίως είχε τὸν πραιπόσιτον (86). Ο δὲ βασιλεὺς ὑπὸ τῆς γυ- ναικὸς ἐνοχλούμενος, διαπέμπεται αὐτῇ λέγων· « Μή σε τοῦτο λυπήσῃ πραιπόσιτον γὰρ ἔχειν σε οὐκ ἔστι δυνατόν· οὐδὲ τὴν ἐμὴν ἀδελφὴν καλῶς διοικοῦσαν καὶ ἐμπείρως καὶ εὐσεβῶς ἐγὼ παρα- στέλλω, » Τούτου δὲ ἀποτυχὼν ὁ σε Χρυσάφιος έφ' ἑτέραν μετέρχεται σκευὴν, καὶ ὑποτίθεται τῇ Εὐδο κια ὀχλῆσαι τῷ βασιλεῖ, καὶ ἐπιτρέψαι τῷ πατριάρχῃ χειροτονῆσαι αὐτὴν διάκονον, ὡς παρθενεύειν χρη- μένην ". Καὶ ἐπὶ πλεῖον τῆς Εὐδοκίας ὀχλούσης 10, ἔπεισε τὴν κουφότητα τοῦ βασιλέως. Καὶ τοῦτο προ- τραπεῖς ὁ μακάριος Φλαβιανός παρὰ τοῦ βασιλέως ελυπήθη σφόδρα προβλέπων τὰ μέλλοντα ἐκ τούτου ἀναφυῆναι σκάνδαλα. Καὶ τῷ μὲν βασιλεῖ ὑπέσχετο, τῇ δὲ Πουλχερία έγραψεν παρακαλῶν αὐτὴν μὴ δεχθῆναι εἰς πρόσωπον αὐτῆς, ἵνα μὴ ἀναγκασθῶ, φησίν, τῶν λυπούντων σε πρᾶξαι τι. Ἡ δὲ ἐκ τῶν γραφέντων νοήσασα τὸ μελετώμενον, τὸν μὲν πραι πόσιτον τῇ Εὐδοκίᾳ ἀπέστειλεν· εἰς δὲ τὸ Εβδομον ἐξελθοῦσα ἡσύχαζεν. Ἐκ τούτου ὁ βασιλεὺς καὶ ἡ Εὐδοκία σφόδρα κατὰ Φλαβιανοῦ ἐλυπήθησαν, ὡς τὸ μυστήριον εκκαλύψαντος. Τῆς δὲ Πουλχερίας ήσυχα ζούσης, καὶ Εὐδοκίας τὴν βασιλείας Ιννούσης, συν- ηνέχθη τι τοιοῦτον· Παυλίνες τις μάγιστρος (88) Η σ' αὐτῇ λοιδορήσει παρθενεύειν ᾑρημένην Η ού Α. μὲν αὐτοῦ Α' τὴν ὀρθὴν πίστιν ἐνεῖχεν, ἔγχοτον ἐνεῖχεν. Φλαβιανὸν Δ. σε Εὐτυχή Α, Εὐτυχὴν κι αὐτῷ 2. Α. σε ή Πουλχ. τὴν διοίκ. τῶν πρ. ἐκράτει καὶ ἀναγκ. Δ. Α. Δ, παρθενείὴν εἰρημένην το οχλουμένης Α. Υπ' ἐκείνῃ γὰρ οὗτος ἐτάτ τετο, ἅτε δὴ ἐφισταμένη τοῖς πράγματι· τε CHRONOGRAPHIA. A dictionem misit. llus aversatus Chrysaplius, aurea D benedictionis munera imperatorem postulare re- scripsit. Pecunias, quas mitteret, nisi conflaret ex sacris ecclesiæ vasis, se non habere retulit episco- pus. Ex hujusmodi responso non modicus ab in- vicen apiniorum ortus dissensus, cujus ad Fulche- riam nulla delata notitia. Et hæc quidem Cpoli, Alexandriæ porro Dioscorus velut in arrepti muneris primo limine Cyrilli aſſinium facultates deprædatur el eorum quæcunque bona rapit: consobrinum Athanasium presbyteri diguitate promotum, pu- plicatis etiam quæ possidebat omnibus, officio remo- vit. Ista quidem vir a teneris unguibus hæreticus, et Origenis opinionibus infectus, rectam Cyrilli fi- dem eversurus, attentabat : et a Flaviano, ob non- B nullas ejus aflìnibus datas suppetias, animum fe- rebat aversum. luterim Chrysaphius, cum im- pietatem animo recoqueret, nec ecclesiarum con- cordiam posset conspicari, studium illis turbandis adhibet, ac ut Flavianum episcopatu dejiciat, om- nen lapidem movet, Eutychem quemdam archiman- dritam, qui cum ipso male de Ade sentiebat, episco- pum præffciendum secum consiliatus. Quoniam vero, Pulcheria rerum summam administrante, nulla valebat ipse auctoritate, in rudens et inexper- tum Eudociæ animum sese primum insinuat, et in propriæ matris perniciem invidie faces accendit, eique suggerit, ut eam apud imperatorem præpositi sibi asciscendi fine carpal et incuset : Pulcheria namque conjunctam prepostiti operam in negotiis gerendis necessario exigebat. Imperator a conjuge molestius interpellatus, hoc ad eam responsumi dat: Depone animi anxietatem, præpositum enim obui nere nequis neque sororem præclare, solerter et cum pietate res imperii administrantem ego remo- veo. Intentis frustratus Chrysaplius, aliam dolo- rum compouit machinam. Fit Eudociæ auctor, ut ipsa precibus imperatorem fatiget, ac Pulcheriam, lauquam ad virginitatein destinatam, a patriarcha diacomissam ordinandam, eo jubente, impetret. Ita Eudocia in rogando frequentior, et in postulatis exigendis importunior, leniorem imperatoris ani- mum, quo desiderabat, impellit. Beatus Flavianus, accepto imperatoris jusso, mala ex eo, si fat, na- scitura praesentit, et in anxietatem conjicitur. Im peratoris tamen dictis obsequentem se fore polli- cetur; ac simul Pulcheriæ, ne in ejus conspectumi admittatur, Ne forsan, inquit, quod a te libenter non sit ferendum, circa te quidpiani exsequi cogar, VARIÆ LECTIONES. c om. add. ex A. * add. ex A. b. fort. Herod. 1, 118. * vulg. om. ss & add. ex vulg. JAC. GOARI NOTÆ. minain et viros, cum quibus de rei communis ne- foliis erat tractatus : Ipsi rum summam administranti proxime aderat præpo- situs, ávòpdyuvog rerum expertus. et ad imperatorem quam vicina multa docte con- gerit Meursius: non placet autem ubi vocabuluın solitarie positum, eum, qui officiorum, significare autumat: is enim unus; at non unum exstitisse magistrum ipsis quas profert auctoritatibus com- (86) Tanquam sequestrum et medium inter fe- (87) De magistro, cjus supra patricios dignitate,

ὡραιότατος, τινι συχνῶς ἰδίᾳ οι συνετύγχανεν. Τῇ οὖν ἡμέρᾳ τῶν ἁγίων Θεοφανίων προσήγαγέν τις τῷ βασιλεῖ μῆλον μέγα τε καὶ θαυμαστόν. Ο δὲ βασι λεὺς τοῦτο θαυμάσας ἀπέστειλεν αὐτὸ τῇ Εὐδοκία, κἀκείνη ἀπέστειλεν αὐτὸ τῷ Παυλίνῳ· ὁ δὲ Παυλί νος μετὰ δύο ημέρας ἀπέστειλεν αὐτὸ τῷ βασιλεῖ. 'Ο δὲ βασιλεὺς τοῦτο γνωρίσας ἔκρυψεν. Καὶ ἀπελ θὼν λέγει τῇ αὐγούστῃ· « Τὴν σωτηρίαν μου (88), τὸ μῆλον ὅ ἔπεμψά σοι, ποῦ ἐστιν; » Ἡ δὲ ἔφη· • Μὰ τὴν σωτηρίαν σου, ἔφαγον αὐτό. • Τότε εἰς ὀργὴν κινηθείς, κελεύει τὸ μῆλον ἐνεχθῆναι, καὶ τὸν Παυλίνον ἐξορισθῆναι εἰς Καππαδοκίαν, κἀκεῖ σφα- γῆναι. Ὁ δὲ ἀνωτέρω μνημονευθείς Ευσέβιος ὁ σχολαστικός (89), ὁ πρῶτος Νεστορίου λαβόμενος, ἠγαπᾶτο παρὰ τῆς Εὐδοκίας, ὡς λογιώτατος και Β προαχθεὶς εἰς ἐπισκοπὴν Δορυλαίου, καὶ πρὸς Εὐ- τυχῆ τὸν ἀρχιμανδρίτην περὶ πίστεως διαλεγόμενος, εὗρεν οὐκ ὀρθὰ τε φρονοῦντα αὐτόν. Πολλὰ δὲ παρα- καλέσας τε καὶ παραινέσας ὠφελῆσαι αὐτὸν, οὐκ ίσχυσεν. Τότε ὁ Εὐσέβιος ἀνήγαγε τὰ περὶ τὸ αὐτοῦ Φλαβιανῷ τῷ ἐπισκόπε, ὅστις συγκροτήσας σύν οδον τεσσαράκοντα ἐπισκόπων, μεταστέλλεται τὸν Εὐ- τυχῇ, καὶ κατὰ πᾶσαν ἀκολουθίαν τῶν ἐκκλησιαστι κῶν κανόνων ἀνακρίνας, καὶ εὑρὼν αὐτὸν αἱρετικὸν καὶ ὕπουλον, καθεῖλεν αὐτόν. Χρυσάφιος δὲ τούτου σύμφρων τοῦ παλατίου κρατῶν, καὶ ταῦτα οι μαθὼν ἐπὶ πλεῖον ἐξάπτεται εἰς ὀργὴν κατὰ Φλαβιανού, καὶ δηλοῖ τῷ Διοσκέρῳ 'Αλεξανδρείας ", εἰς πάντα αὐτῷ συνεργεῖν τὰ καταθύμια, εἰ ταῖς κατὰ φλα- διανοῦ καὶ Εὐσεβίου συνδράμοι " αὐτῷ κατηγορίαις καὶ ὑπὲρ Εὐτυχοῦς ἀγωνίσηται. Κινεῖται δὲ πρὸς τοῦτο καὶ τὴν αὐγούσταν Εὐδοκίαν τὰ περὶ Πουλχε ρίας λυπηρὰ κατὰ Φλαβιανοῦ ὑπομιμνήσκων αὐτήν· καὶ παρασκευάζουσιν ἀμφότεροι τὸν βασιλέα θεσπί σαι δευτέραν ἐν Ἐφέσῳ συγκροτηθῆναι σύνοδον, καὶ παρέχουσι Διοσκόρῳ ἐξάρχειν τῆς συνόδου, ἀποστεί λαντες αὐτῷ στρατὸν πλεῖστον πρός βοήθειαν. ἐν ἰδίᾳ Α, ἰδίως σε ὀρθὰ Α, ὀρθῶς σε παρακαλέσας και τὸ τὰ περὶ Α, τὸ περὶ δι ταῦτα Α τοῦτο ας Αλεξανδρείας 4, Αλεξανδρέων εἱ Α, ἐν Α, οι συνδράμοι Με συνδράμῃ τεί, μὰ τὴν σωτηρίαν νὰ ζῇ ὁ βασι λεύς. τῇ δίκῃ σχολά- ζοντα, 'Αγαθίας μὲν ὄνομα, τέχνῃ δὲ τὰ Ῥωμαίων νόμιμα, καὶ οἱ τῶν δικαστηρίων ἀγῶνες· δικῶν ἀναπλέους "Ωστε δοθῆναι ἄδειαν τοῦ καταστῆσαι ἐκδίκους σχολαστικούς κι THEOPHANIS litteris significat. Es scriptis, quod parabatur, illa A conjiciens, præposito ad Eudociæ libitum cedit, et in Hebdomum secedens privatam vitam agcbat. Hinc in Flavianum, velut commissum sibi arcanum revelantem, imperatoris et Eudocise commota in- dignatio. Ceterum Pulcheria ad privatam compulsa vitam, et Eudocia negotiorum curam gerente, tale quidpiam accidit: Erat Paulinus quidam vir litte- ris omnibus et formæ venustate conspicuus, Eude- ciæ apprime carus, cum quo familiarius agere et seorsim colloqui illa solebat. At cum sanctorum Theophaniorum die malum elegans omnino et stu, pendæ magnitudinis nonnullus imperatori obtu- lisset, ille fructum admiratus Eudociæ misit, hæc Paulino dedit: Paulinus duos post dies illud impe- ratori obtulit. Imperator malam agnitum celavit, et ad augustam profecius, Per salutem, inquit, sneaan, obtestor, quid de malo, quod tibi dedi, actum est? lla salvus sis, inquit illa, comedi. Imperator in iram versus malum proferri jubet, el Paulinum in Cappadociam exsulem abactum tru- cidari. Porro memoratus Eusebius scholasticus, qui primus Nestorium confutavit, ad Dorykei epi- scopatum provectus, disceptatione cum Eutyche archimandrita habita, a recto fidei sensu comperit alienum. Pluribus autemi precibus et exhortationi- bus emendare conatus, nihil profecit. Eo tempore, quæ sibi nota de illo forent, Eusebius detulit ad Flavianum episcopum : qui quadraginta episcopo- rum coacta synodo, Eutychem adesse jubet, et jux- C 1a positum ecclesiasticorum canonum ordinem examinatum, cum hæreficuin et in errore tuendo „subdolum deprehendisset, dignitate multavit. At Chrysaphius Eutychis sententiæ particeps supre- mam in palatio exercens potestatem, his auditis magis ac magis in Plavianum accenditur, et Dio- scoro Alexandriæ episcopo pollicetur, se ad quævis ei placita præstiturum operam, si ad adversa quæque in Flavianum et Eusebium reos agendos profe- renda ipsum juvaret, ac demum Eutychis partes pro virili susciperet tuendas. Commovet insuper augustam Eudociam in Flavianum; quæ a Pulcheria pertulerat acerba reduceus in memoriain. Una igitur ambo imperatorem bortantur, secundam Ephesi congregari synodum indicat: ac simul Dioscoro, ut præsit, potestatem faciunt, 'non contemnenda militum manu in ejus auxilium submissa. VARIE LECTIONES. vulg. vulg. om. A. vulg. e, vulg. νulg. " vulg, vulg. Poula JAC. GOARI NOTÆ. probatur. Magister itaque nulli officio cursorum, D armorum, etc. astrictus, militia apud me habebitur : is quippe non unicus : imo ejus pote- stas quantumlibet summa in plures derivari potuit, Losinius, lib. ut de Constantino : Nam cum przes- sent ubique locorum militibus non modo centuriones at tribuni, verum etiam duces (sic enim appellaban- tur), qui quolibet in loco pratorum vicem obtinebant; magistris militum institutis, allero equitum, peditum altero, et in hos translata potestate militum ordinan- dorum, et coercendi delinquentes, hac etiam in parte præfeciorum auctoritati detraxit: divisa nimirum in plures magistros prætorio præfecti potestate. dicerent hodie, sent, ego generalius jurisperitum, qui juri dicende vacat. Agathiam Suidas scribit scholasticum : ipse sibi testis. inquit, Agathias mihi no- men : studium, Romanorum leges, et tribunalium certamina : hinc continua lectione libros litigiosis judiciis refertos evolvere se jactat. Canon Africanus : deal facultatem defensores constituendi scholasticos. Non est itaque scholasticus idem qui advocatus, vel defensor alias advocatus institueretur advocatus. De scholastico quædam ad pag. notas præmissa. (88) Subintellige ὅμοσον εἰς τὴν σωτηρίαν μου, (89) Advocatum Lacerda et Meursius referre cen-

Β Α.Μ. 5941. - Τούτῳ τῷ ἔτει κελεύσει του σε Δ βασιλέως Θεοδοσίου ή ληστρικὴ καὶ παράνομος συν- ηθροίσθη σύνοδος ἐν Ἐφέσῳ σὲ τοῦ κριθῆναι τὰ περὶ Φλαβιανοῦ καὶ Εὐτυχοῦς ὑπὸ Διοσκόρου τοῦ δυσσε βοῦς κατὰ παραίνεσιν Χρυσαφίου τοῦ εὐνούχου, τὸ ἐπίκλην " Ταΐουμα (90), τὴν τοῦ βασιλέως κουφό τητα παραπείσαντος. Συναθροισθέντων δὲ πάντων προκαθίσας ὁ Διόσκορος, οὐ συνεχώρησεν παρείναι νοτάριον ἕτερον τῇ συνόδῳ, ἀλλὰ τοὺς ἰδίους μόνους ἐποίησε γράφειν τὰ πραττόμενα. Ζητήσεως οὖν γενομένης ἀπητεῖτο Εὐτυχὴς τὴν ἰδίαν δόξαν ἐκφά- ναι, καὶ ἀπεκρίνατο λέγων· Ομολογῶ ἐκ δύο φύ σεων γεγενήσθαι τὸν Κύριον ἡμῶν πρὸ τῆς ἐνώσεως· μετὰ δὲ τὴν ἔνωσιν μίαν φύσιν όμο- λογώ. Τότε το Διόσκορος εἶπεν· Καὶ ἡμεῖς τούτοις συντιθέμεθα πάντες. Καὶ οἱ μὲν τοποτηρηταὶ τοῦ κάππα Λέοντος ο θεασάμενοι τὴν Διοσκόρου ὁρμήν, καὶ ὅτι τὴν ἐπιστολὴν τοῦ πάππα τὴν πρὸς Φλα- 6:ανὸν οὐ συνεχώρησεν ἀναγνωσθῆναι, οὔτε τὴν πρὸς τὴν σύνοδον, ἀλλὰ παρωράθησαν το· ἔφυγον, και κατῆλθον ἐν Ῥώμη. Ο δὲ Διόσκορος τῷ Εὐτυχεῖ μὲν τὴν ἱερωσύνην ἀποδίδωσιν, Εὐσέβιον δὲ τὸν τοῦ Δορυλαίου καὶ Φλαβιανὸν τὸν Κωνσταντινουπόλεως ἑτοίμως καθεῖλεν. Ὃς καὶ πρὸ τῆς καθαιρέσεως ώθι- σμοῖς καὶ λακτίσμασι " τοῖς ὑπὸ Διοσκόρου ἐκβαλλόμε νος τ8 (91), τριταῖος τὸν βίον μετήλλαξεν, καὶ τῇ ἑξῆς βία τῶν το στρατιωτῶν καὶ ξιφῶν ὑπογράψαι οἱ ἐπί σκοποι κατηναγκάσθησαν *. 'Ο δὲ Δόμνος Αντιοχέων ἐπίσκοπος βίᾳ ὑπογράψας, καὶ εἰς ἑαυτὸν ἐλθὼν, ἀντο έστη Διοσκόρῳ καὶ τοῖς ἄρχουσι, καταβοῶν τῶν πρα- χθέντων, καὶ ἀσεβή τὴν σύνοδον ὀνομάζων, καὶ τὴν ἑαυτοῦ ὑπογραφὴν ζητῶν ἀναλαβείν. Ταῦτα μαθὼν ὁ πάππος Λέων, πρόσεισι τῷ βασιλεῖ Ουαλεντινιανῷ, καὶ ταῖς αὐγούσταις, μετά δακρύων αἰτῶν ἐπιστολὰς τῷ βασιλεῖ Θεοδοσίῳ γραφήναι, διόρθωσιν γενέσθαι τῶν ἐν Ἐφέσῳ ἀθέσμως καὶ ἀκανονίστως πραχθέντων. Ὁ δὲ ἀντιγράφει τῇ θυγατρὶ Εὐδοξίᾳ οὕτως· « Τοῦτο τῇ σῇ γλυκύτητι (92) γνωρίσαι βούλομαι, δει Φλα- βιανός θείᾳ κρίσει τῶν Ἐκκλησιῶν ἐξεβλήθη, ὡς ταραχῶν πολλῶν αίτιος. » Ο δὲ Διόσκορος καθεῖλεν καὶ Θεοδώρητον καὶ βαν καὶ Ανδρέας (93) και ω του σε ἐν Ἐφέσῳ στὸ ἐπίκλην Α, τοῦ ἐπ. σε τότε Α, καὶ ὁ Λέοντος θεασ. Α Β, Λέοντος Ῥώμης θεασ. Το παροραθείσαν Α 5. Η λακτίσμασι Α, κακτίμασι ἐκβαλλομένοις Α. τῶν Α. κατηναγκ. Α, ἠναγκ. το ἀσέβειαν Α . το καθ είλεν Α, καθῇρεν Τζουμάν Τοῦτο τῇ σῇ των όπο ἀνέστη, γλυκύτητα γνωρίσαι βούλομαι, ὅτι Φλαβιανός θείᾳ κρίσει τῶν ἀνθρωπίνων αφηρέθη πραγμάτων· ὅπως πάσα ἀμφιβολία καὶ φιλονεικία τῶν ἱερῶν Ἐκκλησιῶν ἀποπαυθῇ. CHRONOGRAPHIA. A B A. C. 441. Hoc anno pradatorium et illegiti mum conciliabulum Flaviani et Eutychis dirimendo ab impio Dioscoro discrimini, jubente Theodosio imperatore, et Chrysaphio eunucho cui cognomen Taiumas, hortante, ac nimis facilem imperatoris animum, quo vellet, vertente, congregatum est. Coactis igitur omnibus, cum præsideret Dioscorus, nullum synodo notarium adesse permisit, sed suos duntaxat acta quæque conscribere præcepit. Iusti- tuta itaque disceptatione, propriam enuntiare sen- tentiam rogabatur Eutyches, qui responsum dedit in hæc verba: Profiteor ex duabus naturis ante unionem Dominum constitisse, post unionem solam unam naturam admitto. Ad iræc Dioscorus : Et nos, inquit, omnes his assentimur. Conspecto porro Dio- scori furore, et quod papa ad Flavianum epistolam aliamque ad ipsam synodum nullatenus legi permi sisset, imo se ludibrio habitos Leonis papæ Romani legati cernentes, fuga se subduxerunt et Romam reversi sunt. Dioscorus autem Eutychem in pristinum sacerdotii gradum restituit, Eusebium vero Dorylæi et Flavianum Cpoleos antistites di- gnitate festine subnovit. Hic porro etiam ante exauctorationis decretum pugnis et calcibus a Dio- scori ministris ejectus, triduauus cum morte vi- tam immutavit: et altero die minis et gladiis mile litum intentatis ad subscribendum episcopi sun adacţi. Domnus autem Antiochenus præsul, vi sub- scripto nomine, et in se ipsum reversus, Dioscoro et optimatibus obstitit, et iis quæ acta erant rela- ctatus, impiam pronuntiavit eam synodum, daiam- que subscriptionem recipere postulavit. His audi- tis Leo papa Valentinianum imperatorem adit et augustas, et ad imperatorem Theodosium dari lit- teras `cum lacrymis obtestatur, et quæ præter Eccle- fiæ jura canonumque sanctiones gesta fuerant Ephesi, in melius revocari precatur. Ille filiæ Eudo- ziæ in bunc modum rescribit : . Hoc suavitati tuo notum volo, Flavianum tanquam tumultoum aucto-. rem divino nutu ab ecclesiis ejectum, a Porro Dio- scorus Theodoreturn, Ibam et Andream, Domnum VARIE LECTIONES. C add. ex A. add. ex A. vulg. vulg. * νulg. vulg. * add. ex vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. (90). scribit Theodorus Lector. Vide D habet Nicephorus lib. xiv. cap. : varias lectiones, et Gretseram in appendice Orig.. CP. calcibus suþmissus, ejectus calcibus Dioscoro: nec necesse, ut a Dioscori ministris intelligamus, uti reddit interpr., sat temerarius, ac præceps, ut ipse ita ír Flavium sævire præsumpserit, ut esse quod est einend, ad marg. codicis Barb. ita omnino reddendum esset, ut id præstiterint ministri Dioscorl. Piacet quod et illic emendatumn pro dvsžatý, surrezit, ubi ita vi subscripsisset, in grassatpres declamans, ac subscriptionem, quamı colorserant, repetens. Goustris. vice Danielem substituit Carrorum episcopum, Irenaeum Tyri, et Aquilinum Bibli. Nicephorus, lib. x, cap. 47; Baronius anno C. 449, num. 43. Ad annum porro Theodosii Chronicon Alexandr. et Prosperum auctor secutus pseudosynodum Ephesinam locat, quam ad alii seponunt. Verum cum isti Thodɔsii imperio tres et quadraginta, alii duos tribuant annos, utrique penultimo et sub eis- dem coss. Protogene et Asterio actam decernuat. (91) Legit Anast. ὑποβαλλόμενος, ο Dioscoro (92) Hanc epistolam aliis verbis conceptam (95) Istum ignorat Evagrius lib. 1. cap. 10, cujus

Β Α.Μ. 5941. - Τούτῳ τῷ ἔτει κελεύσει του σε Δ βασιλέως Θεοδοσίου ή ληστρικὴ καὶ παράνομος συν- ηθροίσθη σύνοδος ἐν Ἐφέσῳ σὲ τοῦ κριθῆναι τὰ περὶ Φλαβιανοῦ καὶ Εὐτυχοῦς ὑπὸ Διοσκόρου τοῦ δυσσε βοῦς κατὰ παραίνεσιν Χρυσαφίου τοῦ εὐνούχου, τὸ ἐπίκλην " Ταΐουμα (90), τὴν τοῦ βασιλέως κουφό τητα παραπείσαντος. Συναθροισθέντων δὲ πάντων προκαθίσας ὁ Διόσκορος, οὐ συνεχώρησεν παρείναι νοτάριον ἕτερον τῇ συνόδῳ, ἀλλὰ τοὺς ἰδίους μόνους ἐποίησε γράφειν τὰ πραττόμενα. Ζητήσεως οὖν γενομένης ἀπητεῖτο Εὐτυχὴς τὴν ἰδίαν δόξαν ἐκφά- ναι, καὶ ἀπεκρίνατο λέγων· Ομολογῶ ἐκ δύο φύ σεων γεγενήσθαι τὸν Κύριον ἡμῶν πρὸ τῆς ἐνώσεως· μετὰ δὲ τὴν ἔνωσιν μίαν φύσιν όμο- λογώ. Τότε το Διόσκορος εἶπεν· Καὶ ἡμεῖς τούτοις συντιθέμεθα πάντες. Καὶ οἱ μὲν τοποτηρηταὶ τοῦ κάππα Λέοντος ο θεασάμενοι τὴν Διοσκόρου ὁρμήν, καὶ ὅτι τὴν ἐπιστολὴν τοῦ πάππα τὴν πρὸς Φλα- 6:ανὸν οὐ συνεχώρησεν ἀναγνωσθῆναι, οὔτε τὴν πρὸς τὴν σύνοδον, ἀλλὰ παρωράθησαν το· ἔφυγον, και κατῆλθον ἐν Ῥώμη. Ο δὲ Διόσκορος τῷ Εὐτυχεῖ μὲν τὴν ἱερωσύνην ἀποδίδωσιν, Εὐσέβιον δὲ τὸν τοῦ Δορυλαίου καὶ Φλαβιανὸν τὸν Κωνσταντινουπόλεως ἑτοίμως καθεῖλεν. Ὃς καὶ πρὸ τῆς καθαιρέσεως ώθι- σμοῖς καὶ λακτίσμασι " τοῖς ὑπὸ Διοσκόρου ἐκβαλλόμε νος τ8 (91), τριταῖος τὸν βίον μετήλλαξεν, καὶ τῇ ἑξῆς βία τῶν το στρατιωτῶν καὶ ξιφῶν ὑπογράψαι οἱ ἐπί σκοποι κατηναγκάσθησαν *. 'Ο δὲ Δόμνος Αντιοχέων ἐπίσκοπος βίᾳ ὑπογράψας, καὶ εἰς ἑαυτὸν ἐλθὼν, ἀντο έστη Διοσκόρῳ καὶ τοῖς ἄρχουσι, καταβοῶν τῶν πρα- χθέντων, καὶ ἀσεβή τὴν σύνοδον ὀνομάζων, καὶ τὴν ἑαυτοῦ ὑπογραφὴν ζητῶν ἀναλαβείν. Ταῦτα μαθὼν ὁ πάππος Λέων, πρόσεισι τῷ βασιλεῖ Ουαλεντινιανῷ, καὶ ταῖς αὐγούσταις, μετά δακρύων αἰτῶν ἐπιστολὰς τῷ βασιλεῖ Θεοδοσίῳ γραφήναι, διόρθωσιν γενέσθαι τῶν ἐν Ἐφέσῳ ἀθέσμως καὶ ἀκανονίστως πραχθέντων. Ὁ δὲ ἀντιγράφει τῇ θυγατρὶ Εὐδοξίᾳ οὕτως· « Τοῦτο τῇ σῇ γλυκύτητι (92) γνωρίσαι βούλομαι, δει Φλα- βιανός θείᾳ κρίσει τῶν Ἐκκλησιῶν ἐξεβλήθη, ὡς ταραχῶν πολλῶν αίτιος. » Ο δὲ Διόσκορος καθεῖλεν καὶ Θεοδώρητον καὶ βαν καὶ Ανδρέας (93) και ω του σε ἐν Ἐφέσῳ στὸ ἐπίκλην Α, τοῦ ἐπ. σε τότε Α, καὶ ὁ Λέοντος θεασ. Α Β, Λέοντος Ῥώμης θεασ. Το παροραθείσαν Α 5. Η λακτίσμασι Α, κακτίμασι ἐκβαλλομένοις Α. τῶν Α. κατηναγκ. Α, ἠναγκ. το ἀσέβειαν Α . το καθ είλεν Α, καθῇρεν Τζουμάν Τοῦτο τῇ σῇ των όπο ἀνέστη, γλυκύτητα γνωρίσαι βούλομαι, ὅτι Φλαβιανός θείᾳ κρίσει τῶν ἀνθρωπίνων αφηρέθη πραγμάτων· ὅπως πάσα ἀμφιβολία καὶ φιλονεικία τῶν ἱερῶν Ἐκκλησιῶν ἀποπαυθῇ. CHRONOGRAPHIA. A B A. C. 441. Hoc anno pradatorium et illegiti mum conciliabulum Flaviani et Eutychis dirimendo ab impio Dioscoro discrimini, jubente Theodosio imperatore, et Chrysaphio eunucho cui cognomen Taiumas, hortante, ac nimis facilem imperatoris animum, quo vellet, vertente, congregatum est. Coactis igitur omnibus, cum præsideret Dioscorus, nullum synodo notarium adesse permisit, sed suos duntaxat acta quæque conscribere præcepit. Iusti- tuta itaque disceptatione, propriam enuntiare sen- tentiam rogabatur Eutyches, qui responsum dedit in hæc verba: Profiteor ex duabus naturis ante unionem Dominum constitisse, post unionem solam unam naturam admitto. Ad iræc Dioscorus : Et nos, inquit, omnes his assentimur. Conspecto porro Dio- scori furore, et quod papa ad Flavianum epistolam aliamque ad ipsam synodum nullatenus legi permi sisset, imo se ludibrio habitos Leonis papæ Romani legati cernentes, fuga se subduxerunt et Romam reversi sunt. Dioscorus autem Eutychem in pristinum sacerdotii gradum restituit, Eusebium vero Dorylæi et Flavianum Cpoleos antistites di- gnitate festine subnovit. Hic porro etiam ante exauctorationis decretum pugnis et calcibus a Dio- scori ministris ejectus, triduauus cum morte vi- tam immutavit: et altero die minis et gladiis mile litum intentatis ad subscribendum episcopi sun adacţi. Domnus autem Antiochenus præsul, vi sub- scripto nomine, et in se ipsum reversus, Dioscoro et optimatibus obstitit, et iis quæ acta erant rela- ctatus, impiam pronuntiavit eam synodum, daiam- que subscriptionem recipere postulavit. His audi- tis Leo papa Valentinianum imperatorem adit et augustas, et ad imperatorem Theodosium dari lit- teras `cum lacrymis obtestatur, et quæ præter Eccle- fiæ jura canonumque sanctiones gesta fuerant Ephesi, in melius revocari precatur. Ille filiæ Eudo- ziæ in bunc modum rescribit : . Hoc suavitati tuo notum volo, Flavianum tanquam tumultoum aucto-. rem divino nutu ab ecclesiis ejectum, a Porro Dio- scorus Theodoreturn, Ibam et Andream, Domnum VARIE LECTIONES. C add. ex A. add. ex A. vulg. vulg. * νulg. vulg. * add. ex vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. (90). scribit Theodorus Lector. Vide D habet Nicephorus lib. xiv. cap. : varias lectiones, et Gretseram in appendice Orig.. CP. calcibus suþmissus, ejectus calcibus Dioscoro: nec necesse, ut a Dioscori ministris intelligamus, uti reddit interpr., sat temerarius, ac præceps, ut ipse ita ír Flavium sævire præsumpserit, ut esse quod est einend, ad marg. codicis Barb. ita omnino reddendum esset, ut id præstiterint ministri Dioscorl. Piacet quod et illic emendatumn pro dvsžatý, surrezit, ubi ita vi subscripsisset, in grassatpres declamans, ac subscriptionem, quamı colorserant, repetens. Goustris. vice Danielem substituit Carrorum episcopum, Irenaeum Tyri, et Aquilinum Bibli. Nicephorus, lib. x, cap. 47; Baronius anno C. 449, num. 43. Ad annum porro Theodosii Chronicon Alexandr. et Prosperum auctor secutus pseudosynodum Ephesinam locat, quam ad alii seponunt. Verum cum isti Thodɔsii imperio tres et quadraginta, alii duos tribuant annos, utrique penultimo et sub eis- dem coss. Protogene et Asterio actam decernuat. (91) Legit Anast. ὑποβαλλόμενος, ο Dioscoro (92) Hanc epistolam aliis verbis conceptam (95) Istum ignorat Evagrius lib. 1. cap. 10, cujus

Β Α.Μ. 5941. - Τούτῳ τῷ ἔτει κελεύσει του σε Δ βασιλέως Θεοδοσίου ή ληστρικὴ καὶ παράνομος συν- ηθροίσθη σύνοδος ἐν Ἐφέσῳ σὲ τοῦ κριθῆναι τὰ περὶ Φλαβιανοῦ καὶ Εὐτυχοῦς ὑπὸ Διοσκόρου τοῦ δυσσε βοῦς κατὰ παραίνεσιν Χρυσαφίου τοῦ εὐνούχου, τὸ ἐπίκλην " Ταΐουμα (90), τὴν τοῦ βασιλέως κουφό τητα παραπείσαντος. Συναθροισθέντων δὲ πάντων προκαθίσας ὁ Διόσκορος, οὐ συνεχώρησεν παρείναι νοτάριον ἕτερον τῇ συνόδῳ, ἀλλὰ τοὺς ἰδίους μόνους ἐποίησε γράφειν τὰ πραττόμενα. Ζητήσεως οὖν γενομένης ἀπητεῖτο Εὐτυχὴς τὴν ἰδίαν δόξαν ἐκφά- ναι, καὶ ἀπεκρίνατο λέγων· Ομολογῶ ἐκ δύο φύ σεων γεγενήσθαι τὸν Κύριον ἡμῶν πρὸ τῆς ἐνώσεως· μετὰ δὲ τὴν ἔνωσιν μίαν φύσιν όμο- λογώ. Τότε το Διόσκορος εἶπεν· Καὶ ἡμεῖς τούτοις συντιθέμεθα πάντες. Καὶ οἱ μὲν τοποτηρηταὶ τοῦ κάππα Λέοντος ο θεασάμενοι τὴν Διοσκόρου ὁρμήν, καὶ ὅτι τὴν ἐπιστολὴν τοῦ πάππα τὴν πρὸς Φλα- 6:ανὸν οὐ συνεχώρησεν ἀναγνωσθῆναι, οὔτε τὴν πρὸς τὴν σύνοδον, ἀλλὰ παρωράθησαν το· ἔφυγον, και κατῆλθον ἐν Ῥώμη. Ο δὲ Διόσκορος τῷ Εὐτυχεῖ μὲν τὴν ἱερωσύνην ἀποδίδωσιν, Εὐσέβιον δὲ τὸν τοῦ Δορυλαίου καὶ Φλαβιανὸν τὸν Κωνσταντινουπόλεως ἑτοίμως καθεῖλεν. Ὃς καὶ πρὸ τῆς καθαιρέσεως ώθι- σμοῖς καὶ λακτίσμασι " τοῖς ὑπὸ Διοσκόρου ἐκβαλλόμε νος τ8 (91), τριταῖος τὸν βίον μετήλλαξεν, καὶ τῇ ἑξῆς βία τῶν το στρατιωτῶν καὶ ξιφῶν ὑπογράψαι οἱ ἐπί σκοποι κατηναγκάσθησαν *. 'Ο δὲ Δόμνος Αντιοχέων ἐπίσκοπος βίᾳ ὑπογράψας, καὶ εἰς ἑαυτὸν ἐλθὼν, ἀντο έστη Διοσκόρῳ καὶ τοῖς ἄρχουσι, καταβοῶν τῶν πρα- χθέντων, καὶ ἀσεβή τὴν σύνοδον ὀνομάζων, καὶ τὴν ἑαυτοῦ ὑπογραφὴν ζητῶν ἀναλαβείν. Ταῦτα μαθὼν ὁ πάππος Λέων, πρόσεισι τῷ βασιλεῖ Ουαλεντινιανῷ, καὶ ταῖς αὐγούσταις, μετά δακρύων αἰτῶν ἐπιστολὰς τῷ βασιλεῖ Θεοδοσίῳ γραφήναι, διόρθωσιν γενέσθαι τῶν ἐν Ἐφέσῳ ἀθέσμως καὶ ἀκανονίστως πραχθέντων. Ὁ δὲ ἀντιγράφει τῇ θυγατρὶ Εὐδοξίᾳ οὕτως· « Τοῦτο τῇ σῇ γλυκύτητι (92) γνωρίσαι βούλομαι, δει Φλα- βιανός θείᾳ κρίσει τῶν Ἐκκλησιῶν ἐξεβλήθη, ὡς ταραχῶν πολλῶν αίτιος. » Ο δὲ Διόσκορος καθεῖλεν καὶ Θεοδώρητον καὶ βαν καὶ Ανδρέας (93) και ω του σε ἐν Ἐφέσῳ στὸ ἐπίκλην Α, τοῦ ἐπ. σε τότε Α, καὶ ὁ Λέοντος θεασ. Α Β, Λέοντος Ῥώμης θεασ. Το παροραθείσαν Α 5. Η λακτίσμασι Α, κακτίμασι ἐκβαλλομένοις Α. τῶν Α. κατηναγκ. Α, ἠναγκ. το ἀσέβειαν Α . το καθ είλεν Α, καθῇρεν Τζουμάν Τοῦτο τῇ σῇ των όπο ἀνέστη, γλυκύτητα γνωρίσαι βούλομαι, ὅτι Φλαβιανός θείᾳ κρίσει τῶν ἀνθρωπίνων αφηρέθη πραγμάτων· ὅπως πάσα ἀμφιβολία καὶ φιλονεικία τῶν ἱερῶν Ἐκκλησιῶν ἀποπαυθῇ. CHRONOGRAPHIA. A B A. C. 441. Hoc anno pradatorium et illegiti mum conciliabulum Flaviani et Eutychis dirimendo ab impio Dioscoro discrimini, jubente Theodosio imperatore, et Chrysaphio eunucho cui cognomen Taiumas, hortante, ac nimis facilem imperatoris animum, quo vellet, vertente, congregatum est. Coactis igitur omnibus, cum præsideret Dioscorus, nullum synodo notarium adesse permisit, sed suos duntaxat acta quæque conscribere præcepit. Iusti- tuta itaque disceptatione, propriam enuntiare sen- tentiam rogabatur Eutyches, qui responsum dedit in hæc verba: Profiteor ex duabus naturis ante unionem Dominum constitisse, post unionem solam unam naturam admitto. Ad iræc Dioscorus : Et nos, inquit, omnes his assentimur. Conspecto porro Dio- scori furore, et quod papa ad Flavianum epistolam aliamque ad ipsam synodum nullatenus legi permi sisset, imo se ludibrio habitos Leonis papæ Romani legati cernentes, fuga se subduxerunt et Romam reversi sunt. Dioscorus autem Eutychem in pristinum sacerdotii gradum restituit, Eusebium vero Dorylæi et Flavianum Cpoleos antistites di- gnitate festine subnovit. Hic porro etiam ante exauctorationis decretum pugnis et calcibus a Dio- scori ministris ejectus, triduauus cum morte vi- tam immutavit: et altero die minis et gladiis mile litum intentatis ad subscribendum episcopi sun adacţi. Domnus autem Antiochenus præsul, vi sub- scripto nomine, et in se ipsum reversus, Dioscoro et optimatibus obstitit, et iis quæ acta erant rela- ctatus, impiam pronuntiavit eam synodum, daiam- que subscriptionem recipere postulavit. His audi- tis Leo papa Valentinianum imperatorem adit et augustas, et ad imperatorem Theodosium dari lit- teras `cum lacrymis obtestatur, et quæ præter Eccle- fiæ jura canonumque sanctiones gesta fuerant Ephesi, in melius revocari precatur. Ille filiæ Eudo- ziæ in bunc modum rescribit : . Hoc suavitati tuo notum volo, Flavianum tanquam tumultoum aucto-. rem divino nutu ab ecclesiis ejectum, a Porro Dio- scorus Theodoreturn, Ibam et Andream, Domnum VARIE LECTIONES. C add. ex A. add. ex A. vulg. vulg. * νulg. vulg. * add. ex vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. (90). scribit Theodorus Lector. Vide D habet Nicephorus lib. xiv. cap. : varias lectiones, et Gretseram in appendice Orig.. CP. calcibus suþmissus, ejectus calcibus Dioscoro: nec necesse, ut a Dioscori ministris intelligamus, uti reddit interpr., sat temerarius, ac præceps, ut ipse ita ír Flavium sævire præsumpserit, ut esse quod est einend, ad marg. codicis Barb. ita omnino reddendum esset, ut id præstiterint ministri Dioscorl. Piacet quod et illic emendatumn pro dvsžatý, surrezit, ubi ita vi subscripsisset, in grassatpres declamans, ac subscriptionem, quamı colorserant, repetens. Goustris. vice Danielem substituit Carrorum episcopum, Irenaeum Tyri, et Aquilinum Bibli. Nicephorus, lib. x, cap. 47; Baronius anno C. 449, num. 43. Ad annum porro Theodosii Chronicon Alexandr. et Prosperum auctor secutus pseudosynodum Ephesinam locat, quam ad alii seponunt. Verum cum isti Thodɔsii imperio tres et quadraginta, alii duos tribuant annos, utrique penultimo et sub eis- dem coss. Protogene et Asterio actam decernuat. (91) Legit Anast. ὑποβαλλόμενος, ο Dioscoro (92) Hanc epistolam aliis verbis conceptam (95) Istum ignorat Evagrius lib. 1. cap. 10, cujus

ΤΟ στο τι ἦν, παντὶ ἀνέμῳ φερόμενος, ὅθεν καὶ χάρται; ἀπαραγνώστοις” πολλάκις ὑπέγραψεν· ἐνοῖς καὶ Πουλο χερία ή σοφωτάτη δωρεὰν ὑπέβαλεν ἀπαράγνωστον ἐκχωρούσαν πρὸς δουλείαν Εὐδοκίαν τὴν γαμετὴν αὐ τοῦ, καὶ ὑπέγραψε 10, παρὰ Πουλχερίας ὀνειδισθείς. Δόμνον τὸν Ἀντιοχείας, καὶ τοὺς ἀνατολίκους ἐπισ σκόπους ἅπαντας ". Θεοδόσιος δὲ ὁ βασιλεὺς εὐρίπι Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει Γιζέριχος τῷ Οὐανδαλικῷ (94) πλήθει πολὺς γενόμενος, καὶ ῥῆγα καλέσας ἑαυτὸν γῆς τε καὶ θαλάσσης, καὶ νήσων οι πολλῶν τοῖς Ῥω- μαίοις ὑποτελῶν κατασχών, ἐλύπει τὸν Θεοδόσιον. Καὶ ἀποστέλλει χιλίας δ' ἑκατὸν ὁλκάδας μετά δυνά μεως Ρωμαϊκής Αρεοβίνδου καὶ 'Ασύλα (95) καὶ Ἰννοκίνδου καὶ ᾿Αρινθέου καὶ Γερμανοῦ τῶν στρατηγών . Ταύτης οὖν τῆς δυνάμεως τῇ Σικελία προσορμηθείσης, καταπλαγεὶς ὁ Γιζέριχος πρεσβεύε και Θεοδοσίῳ περὶ σπονδῶν, Α. Μ. 5942. Κωνσταντινουπόλεως ἐπισκόπου 'Ανατολίου ἔτος α'. καὶ Αντιοχείας ἐπισκόπου Μαξίμου ἔτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει ἐπιλογισάμενος Θεοδόσιος, γνοὺς ἑαυτὸν ἀπατηθέντα ὑπὸ τῆς Χρυσαφίου παν ουργίας, ἐλυπεῖτο περὶ τῆς εἰς Φλαβιανὸν γεγενημέ νης ἀσεβείας καὶ τῆς εἰς τοὺς λοιποὺς ἐπισκόπους ἀδικίας. Καὶ ἀγανακτήσας σφόδρα, πρῶτον μὲν Χρυσάφιον ἐξώρισεν (96) εἰς τινα νῆσον. Τῇ δὲ Εὐ- δοκίᾳ ἐπιφέρεται σφοδρῶς πάντων τῶν κακῶν αἰτίαν αὐτὴν ἀποκαλῶν, ὡς καὶ Πουλχερίαν τῶν βασιλείων ἀποδιώξασαν, ἅμα δὲ καὶ τὰ κατὰ τὸν Παυλίνου ὀνειδίζων αὐτῇ. Ἡ δὲ ἀπογνοῦτα παρεκάλεσεν ἐπὶ τὰ Ἱεροσόλυμα ἀπολυθῆναι αὐτήν. Καὶ λαβοῦσα μεθ' ἑαυτῆς Σευήρον τὸν πρεσβύτερον καὶ Ἰωάννην τὸν διάκονον, ἦλθεν εἰς Ἱεροσόλυμα. Καὶ μαθὼν ὁ βασιλεὺς, ὅτι οὗτοι καὶ ἐν τῇ πόλει αὐτῇ ἐσύχναζαν, καὶ ἐν Ἱεροσολύμοις μετ' αὐτῆς εἰσι, καὶ πολλὰ αὐ- τοῖς δωρεῖται, ἀποστείλας ἀπεκεφάλισεν αὐτούς Τότε ὁ βασιλεὺς τὴν μακαρίαν Πουλχερίαν πολλά παρακαλέσας, ἤγαγεν εἰς τὰ βασίλεια· ήτις εὐθέως ἀποστείλασα εἰς Εφεσον (97), ἤγαγεν τὸ λείψανον τοῦ ἁγίου Φλαβιανοῦ· καὶ μετὰ δορυφορίας διὰ τῆς μέσης εκκομίσατα, ἔθαψεν ἐν τοῖς ἁγίοις Αποστά - ἅπαντας] ἀπόντας εὐρίπιστος Α, εὑρέπιστος το ἀπαραγνώστοις Α, ἀπαραγνώστως Ανσίλη Α. & τῶν τα δεινώς παρὰ οι νήσων Α, νησσῶν χιλίας, χιλιάδας Α. στρατηγών Α, τοῦ στρατηγοῦ ως οὗτοι καὶ ἐν π. Α, οὗτοι ἐν πόλει την Α. Ασύλα» Εσφάγη Χρυσάφης σπαθάριος εἰς τὴν πήρ την Μελαντιάδος εμε- THEOPHANIS solertissima Pulcheria supposuit; cui subserì. reprehensus. Insuper Antiochiae cunctusque Orientis episcopos A ccclesiastica potestate fecit extorres. Theodosius autem imperator, in quamcunque partem impelle- retur, facilis ibat, et omni suasionum ventu fereba- tur; ex quo schedis oblatis etiam non lectis, pius consensum et subscriptionem adjecit: inter quas donationem, qua sibi conjux ejus Eudocia in servitutem addicebatur, nec levi oculi jactu agnitam psit ille, merito deinde ob facilitatem nimiam a Pulcheria Hoc eodem anno Gizerichus auctis Vandalorum copiis potentior factus, terrae marisque et plurium insularum Romanis prius subjectarum principatu arrepto, regem se ipsum renuntiavit: ex quo ma ror animi Theodosio incussus : qui mille et centum onerarias naves cum ingenti Romanorum exercitu Areobindo, Asylæ, Innobiado, Arintheo et Germano ducibus connisit. Tam valida igitur classe ad Siciliæ oras appellente, Gizerichus exterritus de fœ- derībus cum Theodosio ineundis, legǝtionem misit. A. C. 442. Cpoleos episcopi Anatolii annus pri- 2018. - Antiochiæ episcopi Maximi annus primus. B C ifoc anno res proprias accuratius perpendens Theodosius, et se Chrysaphii fraudibus circumven- tun agnoscens, de impiis in Flavianum perpetratis sceleribus et admissis in reliquos episcopos injuriis summum animi concepit dplorem. In iram itaque prorunpens, primo Chrysaphium in quamdam in- sulain ablegat : tum in Eudociam graviter oljur- c gatam, malorum omnium auctricem cam dicens, qua: Pulcheriam aula ejecisset, durius invehitur, et eá insuper, quæ circa Paulinum acciderant, cum probris objicit. Illa desperatio, in rebus Hierosoly- mam se dimitti rogat: Severoque presbytero et Joanne diacono sociis itineris acceptis, Hierosoly. mam tendit. Illos autem ad eam frequentius in urbe prius itasse, et modo cum ea Hierosolymis reperiri, ac insuper pluribus ab ea donis augeri audiens imperator, missis litteris, capite multari jussit : tum demum beatam Pulcheriam multis pre- cibus sollicitatam reduxit in aulam : quæ extem-¨ plo mandavit Ephesum, qui sancti Flaviani corpus Esportarent, illudque magno pompe satellitio per D VARIE LECTIONES. * b. * vulg. vulg. ante add. b. vulg. vulg. vulg. add. ex JAC. GOARI NOTÆ. Cyro consule solo, susceptam refert Prosper in Chron. Theodosius imperator bellum contra Vandu- los movet, Areobinda, et Anaxille, atque Germano ducibus cum magna classe directis: qui longic can- clationibus negotium differentes, Siciliæ magis oneri, quam Africæ præsidio fuerunt. Et anno succedente : Exercitus qui in Sicilia morabatur, ad defensionem Orientalium partium revertitur. Cum Geisericho autem ab Augusto Valentiniano pax confirmata, et certis spaliis Africa inter utrumque divisa est. Ausilam, ut hic quoque pronuntiari notat Pontacus. mo: Interfertus est Chrysaphius tharius ad portom Melantiadis, relatum ipsa Pulcheria ad Leonem scripsit: Super hæc autem sciat tua sanctitas, quoniam præcepto nostri domini, et tranquillissimi principis mei con- jugis in gloriosam civitatemi CP. sanciæ memoria Flaviani spiscopi corpus allatum est: in Basišica apostolorum, in qua consueverunt prædecessoreS episcopi sepeliri, competenter est posilum. (94) Theodosii expeditionem ante septem annos, (95) Quem Anaxillam nuper scripsit Prosper : (96) Chrenicon Alex. anno Theodosii 42, et ulti- (95) Flaviani corpus Marciano imperante CP.

ΤΟ στο τι ἦν, παντὶ ἀνέμῳ φερόμενος, ὅθεν καὶ χάρται; ἀπαραγνώστοις” πολλάκις ὑπέγραψεν· ἐνοῖς καὶ Πουλο χερία ή σοφωτάτη δωρεὰν ὑπέβαλεν ἀπαράγνωστον ἐκχωρούσαν πρὸς δουλείαν Εὐδοκίαν τὴν γαμετὴν αὐ τοῦ, καὶ ὑπέγραψε 10, παρὰ Πουλχερίας ὀνειδισθείς. Δόμνον τὸν Ἀντιοχείας, καὶ τοὺς ἀνατολίκους ἐπισ σκόπους ἅπαντας ". Θεοδόσιος δὲ ὁ βασιλεὺς εὐρίπι Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει Γιζέριχος τῷ Οὐανδαλικῷ (94) πλήθει πολὺς γενόμενος, καὶ ῥῆγα καλέσας ἑαυτὸν γῆς τε καὶ θαλάσσης, καὶ νήσων οι πολλῶν τοῖς Ῥω- μαίοις ὑποτελῶν κατασχών, ἐλύπει τὸν Θεοδόσιον. Καὶ ἀποστέλλει χιλίας δ' ἑκατὸν ὁλκάδας μετά δυνά μεως Ρωμαϊκής Αρεοβίνδου καὶ 'Ασύλα (95) καὶ Ἰννοκίνδου καὶ ᾿Αρινθέου καὶ Γερμανοῦ τῶν στρατηγών . Ταύτης οὖν τῆς δυνάμεως τῇ Σικελία προσορμηθείσης, καταπλαγεὶς ὁ Γιζέριχος πρεσβεύε και Θεοδοσίῳ περὶ σπονδῶν, Α. Μ. 5942. Κωνσταντινουπόλεως ἐπισκόπου 'Ανατολίου ἔτος α'. καὶ Αντιοχείας ἐπισκόπου Μαξίμου ἔτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει ἐπιλογισάμενος Θεοδόσιος, γνοὺς ἑαυτὸν ἀπατηθέντα ὑπὸ τῆς Χρυσαφίου παν ουργίας, ἐλυπεῖτο περὶ τῆς εἰς Φλαβιανὸν γεγενημέ νης ἀσεβείας καὶ τῆς εἰς τοὺς λοιποὺς ἐπισκόπους ἀδικίας. Καὶ ἀγανακτήσας σφόδρα, πρῶτον μὲν Χρυσάφιον ἐξώρισεν (96) εἰς τινα νῆσον. Τῇ δὲ Εὐ- δοκίᾳ ἐπιφέρεται σφοδρῶς πάντων τῶν κακῶν αἰτίαν αὐτὴν ἀποκαλῶν, ὡς καὶ Πουλχερίαν τῶν βασιλείων ἀποδιώξασαν, ἅμα δὲ καὶ τὰ κατὰ τὸν Παυλίνου ὀνειδίζων αὐτῇ. Ἡ δὲ ἀπογνοῦτα παρεκάλεσεν ἐπὶ τὰ Ἱεροσόλυμα ἀπολυθῆναι αὐτήν. Καὶ λαβοῦσα μεθ' ἑαυτῆς Σευήρον τὸν πρεσβύτερον καὶ Ἰωάννην τὸν διάκονον, ἦλθεν εἰς Ἱεροσόλυμα. Καὶ μαθὼν ὁ βασιλεὺς, ὅτι οὗτοι καὶ ἐν τῇ πόλει αὐτῇ ἐσύχναζαν, καὶ ἐν Ἱεροσολύμοις μετ' αὐτῆς εἰσι, καὶ πολλὰ αὐ- τοῖς δωρεῖται, ἀποστείλας ἀπεκεφάλισεν αὐτούς Τότε ὁ βασιλεὺς τὴν μακαρίαν Πουλχερίαν πολλά παρακαλέσας, ἤγαγεν εἰς τὰ βασίλεια· ήτις εὐθέως ἀποστείλασα εἰς Εφεσον (97), ἤγαγεν τὸ λείψανον τοῦ ἁγίου Φλαβιανοῦ· καὶ μετὰ δορυφορίας διὰ τῆς μέσης εκκομίσατα, ἔθαψεν ἐν τοῖς ἁγίοις Αποστά - ἅπαντας] ἀπόντας εὐρίπιστος Α, εὑρέπιστος το ἀπαραγνώστοις Α, ἀπαραγνώστως Ανσίλη Α. & τῶν τα δεινώς παρὰ οι νήσων Α, νησσῶν χιλίας, χιλιάδας Α. στρατηγών Α, τοῦ στρατηγοῦ ως οὗτοι καὶ ἐν π. Α, οὗτοι ἐν πόλει την Α. Ασύλα» Εσφάγη Χρυσάφης σπαθάριος εἰς τὴν πήρ την Μελαντιάδος εμε- THEOPHANIS solertissima Pulcheria supposuit; cui subserì. reprehensus. Insuper Antiochiae cunctusque Orientis episcopos A ccclesiastica potestate fecit extorres. Theodosius autem imperator, in quamcunque partem impelle- retur, facilis ibat, et omni suasionum ventu fereba- tur; ex quo schedis oblatis etiam non lectis, pius consensum et subscriptionem adjecit: inter quas donationem, qua sibi conjux ejus Eudocia in servitutem addicebatur, nec levi oculi jactu agnitam psit ille, merito deinde ob facilitatem nimiam a Pulcheria Hoc eodem anno Gizerichus auctis Vandalorum copiis potentior factus, terrae marisque et plurium insularum Romanis prius subjectarum principatu arrepto, regem se ipsum renuntiavit: ex quo ma ror animi Theodosio incussus : qui mille et centum onerarias naves cum ingenti Romanorum exercitu Areobindo, Asylæ, Innobiado, Arintheo et Germano ducibus connisit. Tam valida igitur classe ad Siciliæ oras appellente, Gizerichus exterritus de fœ- derībus cum Theodosio ineundis, legǝtionem misit. A. C. 442. Cpoleos episcopi Anatolii annus pri- 2018. - Antiochiæ episcopi Maximi annus primus. B C ifoc anno res proprias accuratius perpendens Theodosius, et se Chrysaphii fraudibus circumven- tun agnoscens, de impiis in Flavianum perpetratis sceleribus et admissis in reliquos episcopos injuriis summum animi concepit dplorem. In iram itaque prorunpens, primo Chrysaphium in quamdam in- sulain ablegat : tum in Eudociam graviter oljur- c gatam, malorum omnium auctricem cam dicens, qua: Pulcheriam aula ejecisset, durius invehitur, et eá insuper, quæ circa Paulinum acciderant, cum probris objicit. Illa desperatio, in rebus Hierosoly- mam se dimitti rogat: Severoque presbytero et Joanne diacono sociis itineris acceptis, Hierosoly. mam tendit. Illos autem ad eam frequentius in urbe prius itasse, et modo cum ea Hierosolymis reperiri, ac insuper pluribus ab ea donis augeri audiens imperator, missis litteris, capite multari jussit : tum demum beatam Pulcheriam multis pre- cibus sollicitatam reduxit in aulam : quæ extem-¨ plo mandavit Ephesum, qui sancti Flaviani corpus Esportarent, illudque magno pompe satellitio per D VARIE LECTIONES. * b. * vulg. vulg. ante add. b. vulg. vulg. vulg. add. ex JAC. GOARI NOTÆ. Cyro consule solo, susceptam refert Prosper in Chron. Theodosius imperator bellum contra Vandu- los movet, Areobinda, et Anaxille, atque Germano ducibus cum magna classe directis: qui longic can- clationibus negotium differentes, Siciliæ magis oneri, quam Africæ præsidio fuerunt. Et anno succedente : Exercitus qui in Sicilia morabatur, ad defensionem Orientalium partium revertitur. Cum Geisericho autem ab Augusto Valentiniano pax confirmata, et certis spaliis Africa inter utrumque divisa est. Ausilam, ut hic quoque pronuntiari notat Pontacus. mo: Interfertus est Chrysaphius tharius ad portom Melantiadis, relatum ipsa Pulcheria ad Leonem scripsit: Super hæc autem sciat tua sanctitas, quoniam præcepto nostri domini, et tranquillissimi principis mei con- jugis in gloriosam civitatemi CP. sanciæ memoria Flaviani spiscopi corpus allatum est: in Basišica apostolorum, in qua consueverunt prædecessoreS episcopi sepeliri, competenter est posilum. (94) Theodosii expeditionem ante septem annos, (95) Quem Anaxillam nuper scripsit Prosper : (96) Chrenicon Alex. anno Theodosii 42, et ulti- (95) Flaviani corpus Marciano imperante CP.

λοις. Τότε τὴν τῶν Χαλκοπρατείων (98) ἐκκλησία» εξ σε Θεοτόκῳ ἀνήγειρεν, συναγωγὴν Ἰουδαίων πρό- τερον οὖσαν. Τοῦ δὲ λαοῦ 8, ὡς προέφημεν, ἐν Σι κελίᾳ ἐκδεχομένου τὴν τῶν πρεσβευτών Γιζερίχου ἄφιξιν καὶ τὴν τοῦ βασιλέως κέλευσιν, ἐν τῷ μεταξὺ "Αττίλας (99) Όμνουδίου (1) παῖς, Σκύθης, γενό- μενος ἀνδρεῖος καὶ ὑπερήφανος, ἀποβαλών Βδέλαν τὸν πρεσβύτερον ἀδελφὸν, καὶ μόνος ἄρχων τὸ τῶν Σκυθῶν βασίλειον, οὓς καὶ Ούννους καλοῦσιν, κατα τρέχει την Θράκην, δι᾿ ὄν και μάλιστα Θεοδόσιος σπένδεται [πρὸς] Γιζέριχον, καὶ ἐπανάγει τὸν στόλον ἐκ Σικελίας. Αποστέλλει δὲ τὸν ᾿Ασπαρα σὺν τῇ ὑπ' αὐτὸν δυνάμει καὶ ᾿Αρεόβινδον καὶ ᾿Αργάλι- σκλον οι ἐπὶ τὸν Αττιλαν Ρατιάρειαν ἤδη καὶ Νάσο σαν τι καὶ Φιλιππούπολιν καὶ ᾿Αρκαδιούπολιν και Κωνσταντίαν καὶ ἕτερα πλεῖστα πολίσματα κατα- στρεψάμενον, καὶ σὺν αἰχμαλώτοις πολλοῖς ὑπέρο ογκον συμφορήσαντα λείαν. Τῶν οὖν στρατηγών ἐλαττωθέντων σφόδρα ταῖς μάχαις, προήλθεν οι Αττιλας καὶ μέχρι θαλάσσης ἑκατέρας, τῆς τε τοῦ Πόντου καὶ τῆς πρὸς Καλλίπολιν και Σηστόν κεχυμένης, πᾶσαν πόλιν καὶ φρούρια δουλούμενος, πλὴν ᾿Αδριανουπόλεως και Ηρακλείας, της ποτε Περίνθου " κληθείσης, ὥστε καὶ εἰς τὴν ᾿Αθυραν αὐτὸν φρούριον ἐλθεῖν. Αναγκάζεται οὖν Θεοδόσιος πρεσβεύσασθαι πρὸς 'Αττιλαν· καὶ ἐξάκις χιλίας μὲν αὐτῷ' λίτρας ὑπὲρ τῆς ἀναχωρήσεως παρα σχεῖν, χιλίων δὲ λιτρῶν ἐτήσιον φέρον αὐτῷ ἠρε μουντ: προσωμολόγησε τελεῖν. Τότε τοίνυν ἐπ- ανελθούσης της Ρωμαϊκῆς δυνάμεως ἐκ τοῦ πολέ μου τοῦ πρὸς ῎Αττίλαν, μετὰ βραχὺ τελευτᾷ Θεοδό σιος μηνὶ Ἰουνίῳ εἰκοστῇ Ινδικτιῶνι τρίτῃ. Ἡ δὲ μακαρία Πουλχερία, μήπω τινὶ τῆς τοῦ βασιλέως τελευτῆς γνωσθείσης, μεταστειλαμένη Μάρκια- νόν (2), ἄνδρα ἐν σωφροσύνῃ καὶ σεμνότητι δια- πρέποντα, γέροντα ὄντα ἱκανώτατον, λέγει πρὸς " " εν τῇ ἁγίᾳ θεοτ. Οι λαού στόλου 8ο Ομνοδίου Α, Ὁμουνδίου Ι. οι Αργάλισαλον Α Αργίσκου 1, Αράλισκλαν οἱ Νάϊσον μ. στρατ. Α, των συστρατ. προσῆλθεν Α ε . * Καλλιού πολιν Α. * Πετρίνθου Α. Β. Αθηραν Ι. 1. οι πρεσβεύσασθαι Α, πρεσβεύεσθαι νυν Α, οὖν Ιουλίῳ Α. • ὄντα ἱκανώτατον Α, ὄντα καὶ ἱκαν. καὶ μάλιστα τῶν οὖν στρατηγών τῶν Οι Σηστόν Α, Σέστον μὲν αὐτῷ] χρυσίου Δ. του πρότερον ἀπὸ τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου κατοικία ἦν ἐκεῖ τῶν Ἰουδαίων. Ησαν δὲ ἐκεῖσε χρόνους ρλβ', καὶ ἐπίπρασκον ἐκεῖσε τὰ χαλκώματα. Ὁ δὲ μικρός Θεοδόσιος ἐξέωσεν αὐτοὺς ἐκ τοῦ τόπου, καὶ · ἀνακαλάρας αὐτὸν, ναὸν τῆς Θεομήτορος ἀνήγειρεν. Υπὸ δὲ σεισμοῦ συμπτωθεὶς ὁ ναός, Ἰουστῖνος ὁ ἀπὸ κουροπαλάτων πάλιν αὐτὸν ἀνήγειρεν, καὶ ἀκί νητα κτήματα επεκύρωσεν · Εἶπεν αὐτῷ ἐπὶ Ασπαρος καὶ τῆς συγκλήτου· Ἐδείχθη μοι ὅτι σε δεῖ γενέσθαι βασιλέα μετ' ἐμέ • ' CHRONOGRAPHIA B A mediam urbem stipatum D Sanctorum Apostolo rum ædem sepeliendum inferrent. Eo tempore Chalcoprateorum ecclesiam, quæ Judæorum syna- goga prius fuerat, Deiparæ consecravit. Cæterum dum, ut supra præfatum, legatorum Gizerichi ad- ventum etſimperatoris mandata classis Romana præstolator in Sicilia, interea Omnudii filius At- tila, in Scythia natus, vir alioqui fortis et super- bus, Bdela seniore fratre amisso, solus Scytharum, quos Unnos vocant, principatum arripit, et in Thraciam excurrit : quo maxime motus Theodosius pacem init cum Gizericho, et ex Sicilia classem revocal. Tum Asparem, Areobindum et Argalisclam mittit adversus Attilan, qui jam Ratiariam, Nassam, Philippopolim et Arcadiopolim Constantiamque et alia pleraque oppida subverterat, quique cum in- numeris captivis, etiam Romanis ducibus superatis, praedam immensam agebat. Tantis victoriis auctus Attila, et ad utrumque mare, Ponticum videlicet et quod Callipolim usque ad Sestum expanditur, givitatibus cunctis munitisque locis suæ servituti, preter Adrianopolim et Heracleam, cui nomen olim Perinthus, subactis, ad Allyram usque ca- stellum progreditur. Ad Attilam itaque legationem decernere Theodosius cogitur: eique sexies mille auri libras ad recessum é Romanis Anibus facien- dana promittit ; et insuper-mille librarum tribu- lum annuum, si pacem egerit, annuit se pensa- rum. Porro Romanis copiis a bello contra Attilam receptis, paulo post diem obit Theodosius, mensis Junii vigesimo, indictione tertia. Cæterum beata Pulcheria, nondum ulli imperatoris morte manifestata, Marcianum, virum prudentia et bo nestate morum celebrem, ætate jam provectum et ad negotia gerenda idoneum, ad se accersitum al- loquitur: Quandoquidem decessit imperator, ego te VARIÆ LECTIONES. " C b. b. e f, vulg, vulg. vulg. vulg. vulg. " JAC. GOARI NOTÆ. * ante om. A b. b, vulg. Chalcapralia sic dicla a magni Constantini temporibus ædes fuit Judæis concessa : ibique annos manserunt, vendent:s area vasa. Theodosius autem Junior loco eos ejecit, el expurgatum Dei Matris templum effecit. Terra tero motu in terram excussum Justinus Curopalata iterum reparavit, et immòtis ædificiis corroboravil. Insigne miraculum ad Christi imaginem in Chalce porta multis prosequitur, ac eleganti exornat en- Lomio auctor anonymus tomo II Auctarii P. Com- bells. PATROL. GR. CVIII. adversus Giserichum Theodosii classe Attila Thra- ciam armis infestabat: et ei depulsando revocata, nec levibus præliis cum eo initis, paceque tandem sub tributi conditione composita, Theodosius de- functus est. Omundium Vat. ins., in variis lect., fratrem vero Blsam. Prosper, Budam, alii Bledam. nutu refert, qui ipse jam coram Aspare et seyatu Marcianum ad imperium delegerat : Sub prasentia Asparis et senatus ait Marciano. Ostensum est mihi fore, ut a meo obitu imperium capessas. Ostensum nimirum a Joanne theologo Ephesi, ut jam Pul- cheriæ dixerat: ubi imperite Xyl., Ab Aspare et senatu mihi demonstratum est, te etc. Ipsum ora- culum respicere videtur Theophanes, cum statim (98) Origines CP. : Τὰ λεγόμενα Χαλκοπρατεία D nimirum vel 8 annos, quibus occupata in Sicilia (99) Ἐν τοῖς προτέροις dicere debuisset : anle 7 (4) Mundzuccum scribit Jornandes de rebus Gct. (2) Perinde narrat Cedr. sed Theodosii id factum

Α αὐτόν· Ἐπειδὴ ὁ βασιλεὺς ἐτελεύτησεν, ἐγὼ δὲ σὲ ἐξελεξάμην ἐκ πάσης τῆς συγκλήτου, ὡς ἐν άρετον· δός μοι λόγον, ὅτι φυλάττεις τὴν παρ θενίαν μου, ἣν τῷ Θεῷ ἀνεθέμην, καὶ ἀναγο ρεύσως σε βασιλέα. Τοῦ δὲ συνθεμένου τοῦτο πιεῖν δ', μεταστέλλεται τὸν πατριάρχην καὶ τὴν σύγ κλητον, καὶ ἀναγορεύει αὐτὸν βασιλέα Ρωμαίων. Α. Μ. 5945. - "Ρωμαίων βασιλέως Μαρκιανού έτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει Μαρκιανὸς ὁ εὐσεβῆς θεία ψήφο αὐτοκράτωρ ἀναδειχθεὶς, τοὺς ἐν ἐξορίᾳ ἡ πάντας ἀνεκαλέσατο. Η δὲ μακαρία Πουλχερία τὸν παμμία σητον Χρυσάφιον τὸν εὐνοῦχον ἐκδέδωκεν Ἰορδάνῃ τῷ παιδὶ Ἰωάννου, τοῦ ἐν Ῥώμῃ τυραννήσαντος, καὶ η προσχωρήσαντος πρὸς Ἀρδαβούριον καὶ “Ασπαρα, καὶ εἰς τὸ Βυζάντιον ἐλθόντος, καὶ τιμῆς ἀξιωθέν. τος, ἀναιρεθέντος δὲ δόλῳ ὑπὸ Χρυσαφίου · δν λαβὼν Ἰορδάνης ἀνεῖλεν. Αξιον δέ ἐστιν, καὶ τὴν ἐξ ἀρχῆς τοῦ Θεοῦ εἰς Μαρκιανὸν τὸν βασιλέα ἐκλογὴν ση μᾶναι. Ἐν τοῖς παρωχηκόσι χρόνοις, ἐν οἷς ὁ Περ- σικός πόλεμος ἐκινήθη, στρατιώτης ὢν λιτὸς ὁ Μαρκιανός μετὰ τοῦ ἰδίου νουμέρου (5) ἀπὸ τῆς Ελλάδος κατὰ Περσῶν ἀπῄει, καὶ γενόμενος ἐν Λυ- κίᾳ ", ἀῤῥωστές περιέπεσεν ", καὶ καταλειφθεὶς ἐν πόλει Σύδημα, κἀκεῖσε χρονοτριβήςας, προσκολλάται δύο ἀδελφοῖς τισιν Ἰουλίῳ καὶ Τατιανῷ καλουμένοις· οἵτινες εἰς τὸν ἴδιον οἶκον λαβόντες αὐτὸν, διανέπαν σαν. Εἰς θήραν δὲ ἐξελθόντες, ἔλαβον αὐτὸν μεθ' ἑαυτῶν. Κοπιάσαντες δὲ περὶ μεσημβρίαν, εκοιμή θησαν. Προεξυπνισθεὶς δὲ ὁ Τατιανὸς θεωρεί την Μαρκιανὸν εἰς τὸν ἥλιον κοιμώμενον, καὶ ἀετὴν παμμεγεθέστατον ἐπ' αὐτὸν ἐλθόντα καὶ τὰς ἑαυτοῦ πτέρυγας διαπετάσαντα καὶ σκιὰν ἐπ' αὐτῷ περιποιούμενον. Καὶ τοῦτο θεασάμενος, εγείρει τον ἑαυτοῦ ἀδελφὸν καὶ τὸ θαῦμα ὑποδείκνυσι· καὶ ἐπὶ πολύ θαυμάζοντες τὴν τοῦ πετεινοῦ εὐνοϊκὴν δου- λείαν, ἐξυπνίζουσι τὸν Μαρκιανὸν, καὶ λέγουσιν· Εάν βασιλεύσῃς, τί ἡμῖν χαρίζῃ; Ὁ δὲ εἶπεν· Τίς γάρ είμι, ἵνα εἰς ἐμὲ τοῦτο γένηται; Οἱ δὲ ἐκ δευτέρου τὸν λόγον εἶπον. Λέγει ὁ Μαρκιανός· Εάν τοῦτο ἐκ Θεοῦ γένηται, πατέρας ὑμᾶς ἀνακη ρύξω. Τότε διδόασιν αὐτῷ διακόσια νομίσματα, λέ- γοντες· Πορεύου ἐν Κωνσταντινουπόλει, καὶ μέν μνησο ἡμῶν, ὅτι ὁ Θεός σε ὑψώσει 10. Ὁ δὲ ἀπο ελθών, προσκολλάτα: Αρδαβουρίῳ καὶ 'Ασπαρι ἀναγορεύσω Α, αναγορεύω νιές. Β', ποιεῖν Α. · ἀναδειχθεὶς Α, ἀναδεχθεὶς ἐξορίαις 1. * τοῦ Θεοῦ οm. Ο παρωχηκόσι Α, παραχοικόσι Λυκία] Κιλικία περι έπεσεν Α, περιπεσών παρ μεγεθέστατον Α, παμμεγέστατον ὑψώσει Α, ὑψώση θείᾳ ψήφω ἀναδειχθῆναι αὐτοκρά- τορα, Νούμε αν : Καὶ τὴν ἀξίαν ἐδήλωσεν, ἐκ σπείρης εἰπὼν τῆς και λουμένης Ἰταλικῆς. Σπεῖρα δέ ἐστιν ὁ καλοῦμεν νῦν νούμερον · ' THEOPHANIS ex omni senais ceu virtute praestantissimum elegi. Da fidem : virginitatem meam, quam Deo conse- cruvi, te servaturum inviolatum : et imperatorem renuntiabo. Illo sese ita facturuin pollicito, patriar- cham et senatuin Pulcheria convocat, et Mar- cianum Romanorum imperatorem declarandum curat: A. C. 443. annus primus. - Romanorum imperatoris Marciani Hoc anno pientissimus Marcianus divino sufra- gio imperator renuntiatus cunctos exsules ad pro- pria revocavit. Beata porro Pulcheria Chrysaplium eunuchum cunctis exosum Jordani Joannis (qui Romæ quondam tyrannide arrepta ad Ardaburium et Asparem post deditionem se recipiens cum eis Byzantium profectus, atque ad honores et dignita- tes proinotus, tandem a Chrysaphio mortem illa- tam” sustinuerat) filio tradidit: quem Jordanes pari mortis pœna mulctavit. Cæterum operæ pre- tium fuerit, quon:odo Marcianus ad imperium a Deo fuerit destinatus, scripto significare. Superio- ribus annis, quibus Persicum bellum susceptumn, Marcianos miles gregarius cum exsisteret, & Græ- cia versus Persiain cum proprio numero proficisce- batur. in Lyciam cum venisset, morbo correptus, in urbe Sidema a suis relinquitur : in ea diutur- pius moratus duobus quibusdam fratribus, quorum nomina Julius et Tatianus, amicitiæ fœdore con- nectitur. Isti Marcianum in propriis ædibus ac- ceptum curant et quieten jubent. ducere: vena- tumque aliquando egressi, comitem eum aliun- gunt : ac circa meridiem fatigati sopore fruuntur. Prior cæteris a somno excitatus Tatianus Marcianum ad solem adhuc dormientem conspicatus, ingentem equilam advolantem et in eum expansis alis um- bram facientem animadvertit. Portentum miratus, fratrem excitat, miraculum indicat. Ac uterque tandem volueris benevolum officium diu miratus Marciano somnum excutit, et his eum compellat : Si nonnunquam imperium assequaris, quid nobis gratiarum rependes? Respondet ille: Quisnam sum ego, cui tale quid contingat ? Illi repetitis verbis de- nuo interrogant; quibus Marcianus: Si sur- cedat a Deo imperium, inquit, patres vos renuntiabo. Tunc ducentis nummis donato dicunt : Profciscere D C VARIA LECTIONES. · om. vulg. : a r. vulg. codd. nonnulli. vulg. vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. anuo seq., divine suffragio renuntiatum Marcianum im- peratorem, ait; non quia ejus inaugurationi pa- triarche opera accesserit, ut nonnullus annotavit. CONSEPIS. ad pagg. et superius aiinolavinias. pov enim ex Latina voce deductam eamdein signifi- cautiam sortitur, cohortem videlicet, vel legionem. Apollonius presbyter apud Meursium de exciiio Hierosol. lib. 11, Laudavit ineptus verba ducis Va- fri numerus. Ecumenicus ad Act. apost. cap. Dignitatem quoque manifestavit, ex legione dicens Italica: legio quippe cst quòd numerum nunc vocamus. (5) Possunt hac accersiri quæ de voce ἀριθμός

Α αὐτόν· Ἐπειδὴ ὁ βασιλεὺς ἐτελεύτησεν, ἐγὼ δὲ σὲ ἐξελεξάμην ἐκ πάσης τῆς συγκλήτου, ὡς ἐν άρετον· δός μοι λόγον, ὅτι φυλάττεις τὴν παρ θενίαν μου, ἣν τῷ Θεῷ ἀνεθέμην, καὶ ἀναγο ρεύσως σε βασιλέα. Τοῦ δὲ συνθεμένου τοῦτο πιεῖν δ', μεταστέλλεται τὸν πατριάρχην καὶ τὴν σύγ κλητον, καὶ ἀναγορεύει αὐτὸν βασιλέα Ρωμαίων. Α. Μ. 5945. - "Ρωμαίων βασιλέως Μαρκιανού έτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει Μαρκιανὸς ὁ εὐσεβῆς θεία ψήφο αὐτοκράτωρ ἀναδειχθεὶς, τοὺς ἐν ἐξορίᾳ ἡ πάντας ἀνεκαλέσατο. Η δὲ μακαρία Πουλχερία τὸν παμμία σητον Χρυσάφιον τὸν εὐνοῦχον ἐκδέδωκεν Ἰορδάνῃ τῷ παιδὶ Ἰωάννου, τοῦ ἐν Ῥώμῃ τυραννήσαντος, καὶ η προσχωρήσαντος πρὸς Ἀρδαβούριον καὶ “Ασπαρα, καὶ εἰς τὸ Βυζάντιον ἐλθόντος, καὶ τιμῆς ἀξιωθέν. τος, ἀναιρεθέντος δὲ δόλῳ ὑπὸ Χρυσαφίου · δν λαβὼν Ἰορδάνης ἀνεῖλεν. Αξιον δέ ἐστιν, καὶ τὴν ἐξ ἀρχῆς τοῦ Θεοῦ εἰς Μαρκιανὸν τὸν βασιλέα ἐκλογὴν ση μᾶναι. Ἐν τοῖς παρωχηκόσι χρόνοις, ἐν οἷς ὁ Περ- σικός πόλεμος ἐκινήθη, στρατιώτης ὢν λιτὸς ὁ Μαρκιανός μετὰ τοῦ ἰδίου νουμέρου (5) ἀπὸ τῆς Ελλάδος κατὰ Περσῶν ἀπῄει, καὶ γενόμενος ἐν Λυ- κίᾳ ", ἀῤῥωστές περιέπεσεν ", καὶ καταλειφθεὶς ἐν πόλει Σύδημα, κἀκεῖσε χρονοτριβήςας, προσκολλάται δύο ἀδελφοῖς τισιν Ἰουλίῳ καὶ Τατιανῷ καλουμένοις· οἵτινες εἰς τὸν ἴδιον οἶκον λαβόντες αὐτὸν, διανέπαν σαν. Εἰς θήραν δὲ ἐξελθόντες, ἔλαβον αὐτὸν μεθ' ἑαυτῶν. Κοπιάσαντες δὲ περὶ μεσημβρίαν, εκοιμή θησαν. Προεξυπνισθεὶς δὲ ὁ Τατιανὸς θεωρεί την Μαρκιανὸν εἰς τὸν ἥλιον κοιμώμενον, καὶ ἀετὴν παμμεγεθέστατον ἐπ' αὐτὸν ἐλθόντα καὶ τὰς ἑαυτοῦ πτέρυγας διαπετάσαντα καὶ σκιὰν ἐπ' αὐτῷ περιποιούμενον. Καὶ τοῦτο θεασάμενος, εγείρει τον ἑαυτοῦ ἀδελφὸν καὶ τὸ θαῦμα ὑποδείκνυσι· καὶ ἐπὶ πολύ θαυμάζοντες τὴν τοῦ πετεινοῦ εὐνοϊκὴν δου- λείαν, ἐξυπνίζουσι τὸν Μαρκιανὸν, καὶ λέγουσιν· Εάν βασιλεύσῃς, τί ἡμῖν χαρίζῃ; Ὁ δὲ εἶπεν· Τίς γάρ είμι, ἵνα εἰς ἐμὲ τοῦτο γένηται; Οἱ δὲ ἐκ δευτέρου τὸν λόγον εἶπον. Λέγει ὁ Μαρκιανός· Εάν τοῦτο ἐκ Θεοῦ γένηται, πατέρας ὑμᾶς ἀνακη ρύξω. Τότε διδόασιν αὐτῷ διακόσια νομίσματα, λέ- γοντες· Πορεύου ἐν Κωνσταντινουπόλει, καὶ μέν μνησο ἡμῶν, ὅτι ὁ Θεός σε ὑψώσει 10. Ὁ δὲ ἀπο ελθών, προσκολλάτα: Αρδαβουρίῳ καὶ 'Ασπαρι ἀναγορεύσω Α, αναγορεύω νιές. Β', ποιεῖν Α. · ἀναδειχθεὶς Α, ἀναδεχθεὶς ἐξορίαις 1. * τοῦ Θεοῦ οm. Ο παρωχηκόσι Α, παραχοικόσι Λυκία] Κιλικία περι έπεσεν Α, περιπεσών παρ μεγεθέστατον Α, παμμεγέστατον ὑψώσει Α, ὑψώση θείᾳ ψήφω ἀναδειχθῆναι αὐτοκρά- τορα, Νούμε αν : Καὶ τὴν ἀξίαν ἐδήλωσεν, ἐκ σπείρης εἰπὼν τῆς και λουμένης Ἰταλικῆς. Σπεῖρα δέ ἐστιν ὁ καλοῦμεν νῦν νούμερον · ' THEOPHANIS ex omni senais ceu virtute praestantissimum elegi. Da fidem : virginitatem meam, quam Deo conse- cruvi, te servaturum inviolatum : et imperatorem renuntiabo. Illo sese ita facturuin pollicito, patriar- cham et senatuin Pulcheria convocat, et Mar- cianum Romanorum imperatorem declarandum curat: A. C. 443. annus primus. - Romanorum imperatoris Marciani Hoc anno pientissimus Marcianus divino sufra- gio imperator renuntiatus cunctos exsules ad pro- pria revocavit. Beata porro Pulcheria Chrysaplium eunuchum cunctis exosum Jordani Joannis (qui Romæ quondam tyrannide arrepta ad Ardaburium et Asparem post deditionem se recipiens cum eis Byzantium profectus, atque ad honores et dignita- tes proinotus, tandem a Chrysaphio mortem illa- tam” sustinuerat) filio tradidit: quem Jordanes pari mortis pœna mulctavit. Cæterum operæ pre- tium fuerit, quon:odo Marcianus ad imperium a Deo fuerit destinatus, scripto significare. Superio- ribus annis, quibus Persicum bellum susceptumn, Marcianos miles gregarius cum exsisteret, & Græ- cia versus Persiain cum proprio numero proficisce- batur. in Lyciam cum venisset, morbo correptus, in urbe Sidema a suis relinquitur : in ea diutur- pius moratus duobus quibusdam fratribus, quorum nomina Julius et Tatianus, amicitiæ fœdore con- nectitur. Isti Marcianum in propriis ædibus ac- ceptum curant et quieten jubent. ducere: vena- tumque aliquando egressi, comitem eum aliun- gunt : ac circa meridiem fatigati sopore fruuntur. Prior cæteris a somno excitatus Tatianus Marcianum ad solem adhuc dormientem conspicatus, ingentem equilam advolantem et in eum expansis alis um- bram facientem animadvertit. Portentum miratus, fratrem excitat, miraculum indicat. Ac uterque tandem volueris benevolum officium diu miratus Marciano somnum excutit, et his eum compellat : Si nonnunquam imperium assequaris, quid nobis gratiarum rependes? Respondet ille: Quisnam sum ego, cui tale quid contingat ? Illi repetitis verbis de- nuo interrogant; quibus Marcianus: Si sur- cedat a Deo imperium, inquit, patres vos renuntiabo. Tunc ducentis nummis donato dicunt : Profciscere D C VARIA LECTIONES. · om. vulg. : a r. vulg. codd. nonnulli. vulg. vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. anuo seq., divine suffragio renuntiatum Marcianum im- peratorem, ait; non quia ejus inaugurationi pa- triarche opera accesserit, ut nonnullus annotavit. CONSEPIS. ad pagg. et superius aiinolavinias. pov enim ex Latina voce deductam eamdein signifi- cautiam sortitur, cohortem videlicet, vel legionem. Apollonius presbyter apud Meursium de exciiio Hierosol. lib. 11, Laudavit ineptus verba ducis Va- fri numerus. Ecumenicus ad Act. apost. cap. Dignitatem quoque manifestavit, ex legione dicens Italica: legio quippe cst quòd numerum nunc vocamus. (5) Possunt hac accersiri quæ de voce ἀριθμός

Α αὐτόν· Ἐπειδὴ ὁ βασιλεὺς ἐτελεύτησεν, ἐγὼ δὲ σὲ ἐξελεξάμην ἐκ πάσης τῆς συγκλήτου, ὡς ἐν άρετον· δός μοι λόγον, ὅτι φυλάττεις τὴν παρ θενίαν μου, ἣν τῷ Θεῷ ἀνεθέμην, καὶ ἀναγο ρεύσως σε βασιλέα. Τοῦ δὲ συνθεμένου τοῦτο πιεῖν δ', μεταστέλλεται τὸν πατριάρχην καὶ τὴν σύγ κλητον, καὶ ἀναγορεύει αὐτὸν βασιλέα Ρωμαίων. Α. Μ. 5945. - "Ρωμαίων βασιλέως Μαρκιανού έτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει Μαρκιανὸς ὁ εὐσεβῆς θεία ψήφο αὐτοκράτωρ ἀναδειχθεὶς, τοὺς ἐν ἐξορίᾳ ἡ πάντας ἀνεκαλέσατο. Η δὲ μακαρία Πουλχερία τὸν παμμία σητον Χρυσάφιον τὸν εὐνοῦχον ἐκδέδωκεν Ἰορδάνῃ τῷ παιδὶ Ἰωάννου, τοῦ ἐν Ῥώμῃ τυραννήσαντος, καὶ η προσχωρήσαντος πρὸς Ἀρδαβούριον καὶ “Ασπαρα, καὶ εἰς τὸ Βυζάντιον ἐλθόντος, καὶ τιμῆς ἀξιωθέν. τος, ἀναιρεθέντος δὲ δόλῳ ὑπὸ Χρυσαφίου · δν λαβὼν Ἰορδάνης ἀνεῖλεν. Αξιον δέ ἐστιν, καὶ τὴν ἐξ ἀρχῆς τοῦ Θεοῦ εἰς Μαρκιανὸν τὸν βασιλέα ἐκλογὴν ση μᾶναι. Ἐν τοῖς παρωχηκόσι χρόνοις, ἐν οἷς ὁ Περ- σικός πόλεμος ἐκινήθη, στρατιώτης ὢν λιτὸς ὁ Μαρκιανός μετὰ τοῦ ἰδίου νουμέρου (5) ἀπὸ τῆς Ελλάδος κατὰ Περσῶν ἀπῄει, καὶ γενόμενος ἐν Λυ- κίᾳ ", ἀῤῥωστές περιέπεσεν ", καὶ καταλειφθεὶς ἐν πόλει Σύδημα, κἀκεῖσε χρονοτριβήςας, προσκολλάται δύο ἀδελφοῖς τισιν Ἰουλίῳ καὶ Τατιανῷ καλουμένοις· οἵτινες εἰς τὸν ἴδιον οἶκον λαβόντες αὐτὸν, διανέπαν σαν. Εἰς θήραν δὲ ἐξελθόντες, ἔλαβον αὐτὸν μεθ' ἑαυτῶν. Κοπιάσαντες δὲ περὶ μεσημβρίαν, εκοιμή θησαν. Προεξυπνισθεὶς δὲ ὁ Τατιανὸς θεωρεί την Μαρκιανὸν εἰς τὸν ἥλιον κοιμώμενον, καὶ ἀετὴν παμμεγεθέστατον ἐπ' αὐτὸν ἐλθόντα καὶ τὰς ἑαυτοῦ πτέρυγας διαπετάσαντα καὶ σκιὰν ἐπ' αὐτῷ περιποιούμενον. Καὶ τοῦτο θεασάμενος, εγείρει τον ἑαυτοῦ ἀδελφὸν καὶ τὸ θαῦμα ὑποδείκνυσι· καὶ ἐπὶ πολύ θαυμάζοντες τὴν τοῦ πετεινοῦ εὐνοϊκὴν δου- λείαν, ἐξυπνίζουσι τὸν Μαρκιανὸν, καὶ λέγουσιν· Εάν βασιλεύσῃς, τί ἡμῖν χαρίζῃ; Ὁ δὲ εἶπεν· Τίς γάρ είμι, ἵνα εἰς ἐμὲ τοῦτο γένηται; Οἱ δὲ ἐκ δευτέρου τὸν λόγον εἶπον. Λέγει ὁ Μαρκιανός· Εάν τοῦτο ἐκ Θεοῦ γένηται, πατέρας ὑμᾶς ἀνακη ρύξω. Τότε διδόασιν αὐτῷ διακόσια νομίσματα, λέ- γοντες· Πορεύου ἐν Κωνσταντινουπόλει, καὶ μέν μνησο ἡμῶν, ὅτι ὁ Θεός σε ὑψώσει 10. Ὁ δὲ ἀπο ελθών, προσκολλάτα: Αρδαβουρίῳ καὶ 'Ασπαρι ἀναγορεύσω Α, αναγορεύω νιές. Β', ποιεῖν Α. · ἀναδειχθεὶς Α, ἀναδεχθεὶς ἐξορίαις 1. * τοῦ Θεοῦ οm. Ο παρωχηκόσι Α, παραχοικόσι Λυκία] Κιλικία περι έπεσεν Α, περιπεσών παρ μεγεθέστατον Α, παμμεγέστατον ὑψώσει Α, ὑψώση θείᾳ ψήφω ἀναδειχθῆναι αὐτοκρά- τορα, Νούμε αν : Καὶ τὴν ἀξίαν ἐδήλωσεν, ἐκ σπείρης εἰπὼν τῆς και λουμένης Ἰταλικῆς. Σπεῖρα δέ ἐστιν ὁ καλοῦμεν νῦν νούμερον · ' THEOPHANIS ex omni senais ceu virtute praestantissimum elegi. Da fidem : virginitatem meam, quam Deo conse- cruvi, te servaturum inviolatum : et imperatorem renuntiabo. Illo sese ita facturuin pollicito, patriar- cham et senatuin Pulcheria convocat, et Mar- cianum Romanorum imperatorem declarandum curat: A. C. 443. annus primus. - Romanorum imperatoris Marciani Hoc anno pientissimus Marcianus divino sufra- gio imperator renuntiatus cunctos exsules ad pro- pria revocavit. Beata porro Pulcheria Chrysaplium eunuchum cunctis exosum Jordani Joannis (qui Romæ quondam tyrannide arrepta ad Ardaburium et Asparem post deditionem se recipiens cum eis Byzantium profectus, atque ad honores et dignita- tes proinotus, tandem a Chrysaphio mortem illa- tam” sustinuerat) filio tradidit: quem Jordanes pari mortis pœna mulctavit. Cæterum operæ pre- tium fuerit, quon:odo Marcianus ad imperium a Deo fuerit destinatus, scripto significare. Superio- ribus annis, quibus Persicum bellum susceptumn, Marcianos miles gregarius cum exsisteret, & Græ- cia versus Persiain cum proprio numero proficisce- batur. in Lyciam cum venisset, morbo correptus, in urbe Sidema a suis relinquitur : in ea diutur- pius moratus duobus quibusdam fratribus, quorum nomina Julius et Tatianus, amicitiæ fœdore con- nectitur. Isti Marcianum in propriis ædibus ac- ceptum curant et quieten jubent. ducere: vena- tumque aliquando egressi, comitem eum aliun- gunt : ac circa meridiem fatigati sopore fruuntur. Prior cæteris a somno excitatus Tatianus Marcianum ad solem adhuc dormientem conspicatus, ingentem equilam advolantem et in eum expansis alis um- bram facientem animadvertit. Portentum miratus, fratrem excitat, miraculum indicat. Ac uterque tandem volueris benevolum officium diu miratus Marciano somnum excutit, et his eum compellat : Si nonnunquam imperium assequaris, quid nobis gratiarum rependes? Respondet ille: Quisnam sum ego, cui tale quid contingat ? Illi repetitis verbis de- nuo interrogant; quibus Marcianus: Si sur- cedat a Deo imperium, inquit, patres vos renuntiabo. Tunc ducentis nummis donato dicunt : Profciscere D C VARIA LECTIONES. · om. vulg. : a r. vulg. codd. nonnulli. vulg. vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. anuo seq., divine suffragio renuntiatum Marcianum im- peratorem, ait; non quia ejus inaugurationi pa- triarche opera accesserit, ut nonnullus annotavit. CONSEPIS. ad pagg. et superius aiinolavinias. pov enim ex Latina voce deductam eamdein signifi- cautiam sortitur, cohortem videlicet, vel legionem. Apollonius presbyter apud Meursium de exciiio Hierosol. lib. 11, Laudavit ineptus verba ducis Va- fri numerus. Ecumenicus ad Act. apost. cap. Dignitatem quoque manifestavit, ex legione dicens Italica: legio quippe cst quòd numerum nunc vocamus. (5) Possunt hac accersiri quæ de voce ἀριθμός

Α αὐτόν· Ἐπειδὴ ὁ βασιλεὺς ἐτελεύτησεν, ἐγὼ δὲ σὲ ἐξελεξάμην ἐκ πάσης τῆς συγκλήτου, ὡς ἐν άρετον· δός μοι λόγον, ὅτι φυλάττεις τὴν παρ θενίαν μου, ἣν τῷ Θεῷ ἀνεθέμην, καὶ ἀναγο ρεύσως σε βασιλέα. Τοῦ δὲ συνθεμένου τοῦτο πιεῖν δ', μεταστέλλεται τὸν πατριάρχην καὶ τὴν σύγ κλητον, καὶ ἀναγορεύει αὐτὸν βασιλέα Ρωμαίων. Α. Μ. 5945. - "Ρωμαίων βασιλέως Μαρκιανού έτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει Μαρκιανὸς ὁ εὐσεβῆς θεία ψήφο αὐτοκράτωρ ἀναδειχθεὶς, τοὺς ἐν ἐξορίᾳ ἡ πάντας ἀνεκαλέσατο. Η δὲ μακαρία Πουλχερία τὸν παμμία σητον Χρυσάφιον τὸν εὐνοῦχον ἐκδέδωκεν Ἰορδάνῃ τῷ παιδὶ Ἰωάννου, τοῦ ἐν Ῥώμῃ τυραννήσαντος, καὶ η προσχωρήσαντος πρὸς Ἀρδαβούριον καὶ “Ασπαρα, καὶ εἰς τὸ Βυζάντιον ἐλθόντος, καὶ τιμῆς ἀξιωθέν. τος, ἀναιρεθέντος δὲ δόλῳ ὑπὸ Χρυσαφίου · δν λαβὼν Ἰορδάνης ἀνεῖλεν. Αξιον δέ ἐστιν, καὶ τὴν ἐξ ἀρχῆς τοῦ Θεοῦ εἰς Μαρκιανὸν τὸν βασιλέα ἐκλογὴν ση μᾶναι. Ἐν τοῖς παρωχηκόσι χρόνοις, ἐν οἷς ὁ Περ- σικός πόλεμος ἐκινήθη, στρατιώτης ὢν λιτὸς ὁ Μαρκιανός μετὰ τοῦ ἰδίου νουμέρου (5) ἀπὸ τῆς Ελλάδος κατὰ Περσῶν ἀπῄει, καὶ γενόμενος ἐν Λυ- κίᾳ ", ἀῤῥωστές περιέπεσεν ", καὶ καταλειφθεὶς ἐν πόλει Σύδημα, κἀκεῖσε χρονοτριβήςας, προσκολλάται δύο ἀδελφοῖς τισιν Ἰουλίῳ καὶ Τατιανῷ καλουμένοις· οἵτινες εἰς τὸν ἴδιον οἶκον λαβόντες αὐτὸν, διανέπαν σαν. Εἰς θήραν δὲ ἐξελθόντες, ἔλαβον αὐτὸν μεθ' ἑαυτῶν. Κοπιάσαντες δὲ περὶ μεσημβρίαν, εκοιμή θησαν. Προεξυπνισθεὶς δὲ ὁ Τατιανὸς θεωρεί την Μαρκιανὸν εἰς τὸν ἥλιον κοιμώμενον, καὶ ἀετὴν παμμεγεθέστατον ἐπ' αὐτὸν ἐλθόντα καὶ τὰς ἑαυτοῦ πτέρυγας διαπετάσαντα καὶ σκιὰν ἐπ' αὐτῷ περιποιούμενον. Καὶ τοῦτο θεασάμενος, εγείρει τον ἑαυτοῦ ἀδελφὸν καὶ τὸ θαῦμα ὑποδείκνυσι· καὶ ἐπὶ πολύ θαυμάζοντες τὴν τοῦ πετεινοῦ εὐνοϊκὴν δου- λείαν, ἐξυπνίζουσι τὸν Μαρκιανὸν, καὶ λέγουσιν· Εάν βασιλεύσῃς, τί ἡμῖν χαρίζῃ; Ὁ δὲ εἶπεν· Τίς γάρ είμι, ἵνα εἰς ἐμὲ τοῦτο γένηται; Οἱ δὲ ἐκ δευτέρου τὸν λόγον εἶπον. Λέγει ὁ Μαρκιανός· Εάν τοῦτο ἐκ Θεοῦ γένηται, πατέρας ὑμᾶς ἀνακη ρύξω. Τότε διδόασιν αὐτῷ διακόσια νομίσματα, λέ- γοντες· Πορεύου ἐν Κωνσταντινουπόλει, καὶ μέν μνησο ἡμῶν, ὅτι ὁ Θεός σε ὑψώσει 10. Ὁ δὲ ἀπο ελθών, προσκολλάτα: Αρδαβουρίῳ καὶ 'Ασπαρι ἀναγορεύσω Α, αναγορεύω νιές. Β', ποιεῖν Α. · ἀναδειχθεὶς Α, ἀναδεχθεὶς ἐξορίαις 1. * τοῦ Θεοῦ οm. Ο παρωχηκόσι Α, παραχοικόσι Λυκία] Κιλικία περι έπεσεν Α, περιπεσών παρ μεγεθέστατον Α, παμμεγέστατον ὑψώσει Α, ὑψώση θείᾳ ψήφω ἀναδειχθῆναι αὐτοκρά- τορα, Νούμε αν : Καὶ τὴν ἀξίαν ἐδήλωσεν, ἐκ σπείρης εἰπὼν τῆς και λουμένης Ἰταλικῆς. Σπεῖρα δέ ἐστιν ὁ καλοῦμεν νῦν νούμερον · ' THEOPHANIS ex omni senais ceu virtute praestantissimum elegi. Da fidem : virginitatem meam, quam Deo conse- cruvi, te servaturum inviolatum : et imperatorem renuntiabo. Illo sese ita facturuin pollicito, patriar- cham et senatuin Pulcheria convocat, et Mar- cianum Romanorum imperatorem declarandum curat: A. C. 443. annus primus. - Romanorum imperatoris Marciani Hoc anno pientissimus Marcianus divino sufra- gio imperator renuntiatus cunctos exsules ad pro- pria revocavit. Beata porro Pulcheria Chrysaplium eunuchum cunctis exosum Jordani Joannis (qui Romæ quondam tyrannide arrepta ad Ardaburium et Asparem post deditionem se recipiens cum eis Byzantium profectus, atque ad honores et dignita- tes proinotus, tandem a Chrysaphio mortem illa- tam” sustinuerat) filio tradidit: quem Jordanes pari mortis pœna mulctavit. Cæterum operæ pre- tium fuerit, quon:odo Marcianus ad imperium a Deo fuerit destinatus, scripto significare. Superio- ribus annis, quibus Persicum bellum susceptumn, Marcianos miles gregarius cum exsisteret, & Græ- cia versus Persiain cum proprio numero proficisce- batur. in Lyciam cum venisset, morbo correptus, in urbe Sidema a suis relinquitur : in ea diutur- pius moratus duobus quibusdam fratribus, quorum nomina Julius et Tatianus, amicitiæ fœdore con- nectitur. Isti Marcianum in propriis ædibus ac- ceptum curant et quieten jubent. ducere: vena- tumque aliquando egressi, comitem eum aliun- gunt : ac circa meridiem fatigati sopore fruuntur. Prior cæteris a somno excitatus Tatianus Marcianum ad solem adhuc dormientem conspicatus, ingentem equilam advolantem et in eum expansis alis um- bram facientem animadvertit. Portentum miratus, fratrem excitat, miraculum indicat. Ac uterque tandem volueris benevolum officium diu miratus Marciano somnum excutit, et his eum compellat : Si nonnunquam imperium assequaris, quid nobis gratiarum rependes? Respondet ille: Quisnam sum ego, cui tale quid contingat ? Illi repetitis verbis de- nuo interrogant; quibus Marcianus: Si sur- cedat a Deo imperium, inquit, patres vos renuntiabo. Tunc ducentis nummis donato dicunt : Profciscere D C VARIA LECTIONES. · om. vulg. : a r. vulg. codd. nonnulli. vulg. vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. anuo seq., divine suffragio renuntiatum Marcianum im- peratorem, ait; non quia ejus inaugurationi pa- triarche opera accesserit, ut nonnullus annotavit. CONSEPIS. ad pagg. et superius aiinolavinias. pov enim ex Latina voce deductam eamdein signifi- cautiam sortitur, cohortem videlicet, vel legionem. Apollonius presbyter apud Meursium de exciiio Hierosol. lib. 11, Laudavit ineptus verba ducis Va- fri numerus. Ecumenicus ad Act. apost. cap. Dignitatem quoque manifestavit, ex legione dicens Italica: legio quippe cst quòd numerum nunc vocamus. (5) Possunt hac accersiri quæ de voce ἀριθμός

Αρειανοίς ούσιν, καὶ ποιήσας παρ' αὐτοῖς πεντεκαί- δεκα χρόνους, καὶ δομέστικος (4) αὐτῶν γεγονώς, κατῆλθεν μετὰ τοῦ ᾿Ασπαρος εἰς Αφρικήν παρατά ξασθαι εἰς Γιζέριχον, καὶ ἐν τῷ πολέμῳ ἐκρατή- Θη 18. Γιζερίχου δὲ ἐν τῇ ἰδίᾳ αὐλῇ τοὺς αἰχμαλωτι- σθέντας ἀποκλείσαντος, καὶ ἐκ τῶν ὑπερῴων κατενόει αὐτούς. Καὶ περὶ μεσημβρίαν παρακύψας ὁρᾷ τὸν Μαρκιανὸν καθεύδοντα, καὶ ἀετὸν ἐλθόντα, καὶ τὰς πτέρυγας ἐκτείνοντα καὶ σκιάζοντα αὐτόν· καὶ τοῦτο ἰδὼν ὁ Γιζέριχος θείαν εἶναι οικονομίαν ελογίσατο ταύτην· καὶ μεταπεμψάμενος τὸν ἄνδρα, καὶ γνούς εἶναι αὐτὸν δομέστικον τοῦ Ασπαρος, ἔγνω ὅτι εἰς βασιλέα "' ἀνάγεσθαι μέλλει. Καὶ ἀποκτεῖναι αὐτὸν οὐκ ἠθέλησεν, λογισάμενος ὅτι τοῦ Θεοῦ τὴν βουλὴν οὐδεὶς δύναται κωλύσαι. Ορκον δὲ αὐτὸν ἀπῄτησεν, ὅτι εἰ τῷ Θεῷ φίλον βασιλεύειν αὐτὸν, οὐ πολεμήσε: & ποτὲ Οὐανδήλους. Καὶ οὕτως ἀβλαβὴς ἀπολυθεὶς ὁ Μαρκιανός ἦλθεν εἰς τὸ Βυζάντιο. Χρόνου δὲ ὀλί του διελθόντος, καὶ Θεοδοσίου τελευτήσαντος, βασι λεὺς ἀνεδείχθη, ὡς προέφημεν. Εγένετο δὲ χρηστὸς περὶ πάντας τοὺς ὑπηκόους. Ὁ δὲ Αττίλας (5) επε ανίσταται τῷ βασιλεῖ Ρώμης Ουαλεντινιανῷ, διότι οὐκ ἔδωκεν αὐτῷ εἰς γυναῖκα τὴν ἰδίαν ἀδελφὴν Ονωρίων· καὶ ἐλθὼν μέχρι πόλεως Αυρηλίας, καὶ συμπλακείς Αστίῳ τῷ στρατηγῷ Ῥωμαίων, καὶ ετηθείς, πλείστους ἀποβαλὼν τῆς δυνάμεως παρά Δήγουν το ποταμὸν (β), ὑπέστρεψεν κατησχυμμένος. Ὁ δὲ Μαρκιανὸς τῆς ἐν Λυκίᾳ γεγενημένης αὐτῷ ὑπομνησθεὶς εὐεργεσίας, Τατιανὸν καὶ Ἰούλιον μετα- πεμψάμενος πατέρας αὐτοὺς ἀνεκήρυξεν. Καὶ τὸν μὲν Τατιανὸν ὑπαρχον οι ἐποίησε τῆς δι' πόλεως· τῷ δὲ Ἰουλίῳ τὴν τῶν Λιβύων ενεχείρισεν ἀρχήν. Ἡ δὲ μακαρία Πουλχερία πολλὰς μὲν καὶ ἄλλας τῷ Χριστῷ ἀνήγειρεν ἐκκλησίας, εξαιρέτως δὲ τὴν ἐν Βλαχέρ νας τῆς " πανυμνήσου Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου ἐν ἀρχῇ τῆς βασιλείας τοῦ εὐσεβοῦς Μαρκιανού. Λέων δὲ ὁ μακάριος πάππας Ρώμης έγραψε Μαρ- κεενῷ αἰτῶν τὰ τολμηθέντα παρὰ Διοσκόρου καὶ Εὐτυχοῦς ἐν Ἐφέσῳ εἰς τὸν ἅγιον Φλαβιανόν ζητη θῆναι ἐπὶ οἰκουμενικῆς συνόδου, καὶ ἐκέλευσεν ὁ βασιλεὺς συναχθῆναι πάντας τοὺς ἐπισκόπους. Α. Μ. 5914. -- Τούτῳ τῷ ἔτει ἡ ἐν Χαλκηδόνι ἁγία τετάρτη γέγονεν σύνοδος (7) μηνὶ Οκτωβρίφ Ινδικτιώνος σ' μετὰ ἐνιαυτὸν καὶ μῆνας δύο τῆς ἀνα- γορεύσεως Μαρκιανοῦ· πάντων δὲ τῶν ἐπισκόπων ΤΑ- οι επαρ εἰς διζ.] πρὸς Γ. σε εκρατήθη ὑπὸ Γιζ. ἐν τῇ Α ελογήσατο βασιλείαν τῷ βασιλεῖ Ρώμης Δ, τοῖς βασιλεῦσι καὶ Ῥώμης Λήγην Δ. Δι' της Λυκίων της Α. ἤ τῶν Α. τον Α. οἱ κατὰ Ῥωμαίους οίκειακοὶ σρατιώται· τους δὲ τοὺς ἱππέας τινὲς νομίζουσι · ! CHRONOGRAPHIA. A Gpolim, et nostri memoriam habo, ubi to Deus in meliorem fortunam evexerit. Digressus ab eis Arda- c C D burio et Aspari Ariane opinionis hominibus adjun- gitur, et quindecim annos cuin eis moratus ac domesticus factus, cum Aspare tandem expeditio- nis in Africam adversus Gizerichum comes, în con- flictu capitur. Gizerichus captivos atrio conclusos ex superiore coenaculo contemplaturus circa meri- diem procumbens in fenestram, Marcianum somuo detentum conspicatur et advolantem aquilam ex- tentis pennis eum obumbrantem. Re visa, Gizeri- chus eam divinæ providentiæ consilio geri menta perpendit : ac ubi accersitum ad se Marcianum Asparis domesticum esse novit, ad imperii cuimen virum aliquando evehendum pravidit. Itaque Dei consilium a nullo præpediri arbitratus, mortem inferre noluit : at jurejurando exacto, ut si eum im- perare Deo videretur, nunquam Vandalos bello la- cesseret, polliceri compulit. Ita Marcianus dimissus incolumis Cpolim regrediur. Mox vero brevi pra. tercurrente tempore, ac Theodosio fatis funcio, imperator, ut præmisimus, est salutatus, et in subditos omnes humanissimum se præbuit. Cæte- ram Attila Romæ principem Valentinianum maxime bello vexare studuit, quod Honoriam propriam soro- rem ei conjugem locare recusasset. Ad Aureliano- rum itaque civitatem progressus, consertis cum Aelio Romano duce manibus, pluribus suarum co piarum ad Ligerian duvium amissis, superatur, et cum dedecors proprias repetit Anes. Marcianus beneficii sibi quondam in Lycia collati memor, tianum et Julium ad se accitos patres renuntiat : et Tatianum quidem urbis, Julium vero Libyes deco- rat præfectura. Beata porro Pulcheria plures ac alias Christo construxit ecclesias: maxime vero quæ celebranda Dominæ nostræ Deiparæ dicata conspicitur in Blachernis sub pientissimi imperato- ris Marciani exordia. Cæternm beatus Leo Roma- nus papa, quæ Dioscori et Eutychis temerariis au- sibus adversus sanctum Flavianum Ephesi fuerant attentala, in generali concilio recndi ac discuti lit- teris expetift Imperator vero universos episcopos congregari mandavit. A: C. 444.91 Hoc anno sancta et quarta sy- nolus Chalcedone celebrata est, mense Octobri, indi- ctione quinta, Marciano jam unum annum et duos menses imperante. Cunctis igitur episcopis et senatu VARIÆ LECTIONES. a .. ae. codd. et edd. b. & om. b. vulg. add. ex A. by fortasse vere. add. ex add. ex JAC. GOARI NOTÆ. Domestici sunt Romanorum equites. Satellites domestici secun- dum Romanos. Zonaras in Diocletiano: Aopeoti- Domesticos quidam censent equites vocari. Procopius, De bello Vandalice, lib. i, Marcianum domesticum exponit : Ille se Asvaris arcanorum omnium socium esse in- quit, quem Romant domesticum vocant, rique Chron. hac referunt. des de rebus Geticis, Attilam ad campos Catalau- nicos prostratum asserunt. tiunt. (4) Suidas : Δομέστικοι οἱ τῶν Ῥωμαίων ἱππεῖς, (5) Ad annum Marciani primum Idatii Prospe- (6) Ita Gregorius Turonensis. Idalius, et Jorn (7) Idatil et Alexandrinum Chronica conann-

Α συνελθόντων ἐν τῷ μαρτυρίῳ τῆς ᾿Αγίας Ευφημίας, Β καὶ τῆς συγκλήτου, καὶ γυμνασθέντα τὰ ἐπὶ τῆς πρώτης ινδικτιῶνος καὶ τὰ παρ' Ευτυχούς πρα- χθέντα καὶ τὰ ἐν Ἐφέσῳ ὑπὸ Διοσκόρου νεωτερι σθέντα, ἐγκαλούμενος στο Διόσκορος περὶ τούτων ἐπὶ τὴν ἄγνοιαν ες τῶν πεπραγμένων καταφεύγει, καὶ μὴ δυνηθεὶς ἐκφυγεῖν τὸν ἐν τοῖς πραχθείσιν ἔλεγχον ", +πορεῖτο, καὶ ἡ ἀλήθεια παρεγυμνοῦτο. Τότε μή ἔχων ἀπολογίαν, κατησχύνθη. Οἱ δὲ συνεδρεύσαντες αὐτῷ ἐν τῇ ν ληστρική συνέδῳ, ἤλεγχον αὐτῷ τὴν βίαν καὶ τὴν ἀνάγκην, ἣν ὑπέμειναν παρ' αὐτοῦ. Καὶ συγγνώμην τῇ συνόδῳ αἰτήσαντες ἐδέχθησαν· ὧν εἷς ὑπῆρχεν καὶ Ἰουβενάλιος ὁ Ἱεροσολύμων ἐπίσκοπος. Απορήσας δὲ ὁ Διόσκορος [καὶ μὴ ἔχων ἀπολογίαν 1] οὐκ ἔτι ἐτόλμησεν ἐμφανισθῆναι τῇ συνόδῳ. Τότε ἡ σύνοδος, συμπαρόντος καὶ τοῦ βασι λέως Μαρκιανοῦ ἅμα τῇ συγκλήτῳ, ἀπεφήνατο κατὰ Διοσκόρου καὶ Εὐτυχοῦς, καὶ τούτους καθεῖλον. [Ἐν ᾗ καὶ τελειοῦται 38.] Θ δὲ βασιλεὺς τὸν μὲν Διόσκορον εἰς Γάγγραν ἐξώρισεν ", τὴν δὲ σύνοδον ἐπαινέσας εἶπεν· Χάριν μεγίστην ομολογώ τῷ πάντων ἡμῶν Δεσπότῃ καὶ Θεῷ, ὅτι ἀναιρε θείσης τῆς διχονοίας, εἰς μίαν καὶ τὴν αὐτὴν 15. ὁμολογίαν πάντες " συνεληλύθαμεν. Καὶ φιλο φρονήσας τοὺς ἐξακοσίους τριάκοντα ἁγίους Πατέρα; ἀπέλυσεν ἕκαστον εἰς τὰ ἴδια ἐν εἰρήνῃ. Εχειροτο νήθη δὲ Προτέριος (8) ἀντὶ Διοσκόρου ἐπίσκοπος Αλεξανδρείας. Έτος α'. Η Περσών βασιλέως Περόξου Αλεξανδρείας ἐπισκόπου Προτερίου ἔτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει Πουλχερία ή μακαρία (9) καὶ εὐ- σεβῆς ἐκοιμήθη ἐν Χριστῷ, πολλά ποιήματα κατα ορθώματα, καὶ πάντα τὰ ἑαυτῆς πτωχοίς καταλεί ψασα, ἅπερ Μαρκιανός πλεῖστα ὄντα προθύμως δια ἔδωκεν ". Εκτισεν δὲ ἡ αὐτὴ πολλοὺς εὐκτηρίους οι τους και πτωχεία καὶ ξενώνας καὶ ξενοτάφια, ἐν οἷς καὶ τὸν ναὸν τοῦ ἁγίου μάρτυρος Λαυρεντίου. Τοῦ δὲ Διοσκόρου ἐξορισθέντος καὶ τοῦ Προτερίου προβληθέντος ", οι σύμφρονες Διοσκόρου καὶ Εὐτυ χοῦς στάσιν μεγίστην ἐποίησαν, ἀπειλήσαντες κω λύειν καὶ τὴν σιτοπομπίαν (10). Μαρκιανὸς δὲ ματ τὰ παρ'] κατὰ Α, καὶ τὰ αὐτῷ καὶ μὴ ἔχων άπολ. ται : τὴν αὐτὴν Α. τὴν αὐτοῦ προβλ. Α. Γ. - & Α. ἄγνωσιν 1. τῶν ἐλέγχων οὐ ἐν τῇ Α. Οι τῇ συγκλήτῳ. Α, τῆς συγκλήτου δ ἐν ᾗ καὶ τελείου- εἰς Γ. ἐξώρισεν Α' ἐξορίσας εἰς Γ. Δεσπότῃ καὶ οιn. Α. πάντες διέδωκεν Α, δέδωκεν καὶ τοῦ Πρωτ. Σιτοπομψίαν : THEOPHANIS congregatis in aede sancts martyri Euphemim di- cata, et quæ prima indictione, tum quæ ab Euty- che gesta, et quæ a Dioscoro Ephesi fuerant inno- vata, discussis, de his interrogatus Dioscorus að rerum actaruın ignorantiam confugit : at cum ar- gumentis, quæ ab ipsis actis petebantur, conviD- ceretur, perplexus hæsitabat, ac simul veritas in apertum proferebatur. Tunc quid pro defensione diceret nescius, erubuit. Qui vero cum ipso in pra- datoria synodo convenerant, vis sibi ab co illat Dioscorum arguebant : et venia sibi a synodo petita, in gratiam sunt recepti : e quorum numero Juve- nalire Hierosolymorum episcopus exstitit. Diosco- rus animo fluctuans, et quid responderet incertus, synodo se præsentem exhibere non ulterius est au- sus. Tum vero synodus, ipso imperatore Marciano et senatu praesente, adversam Dioscoro et Eutychi sententiam pronuntiavit et eos depositione punirit. Pronuntiata sententia synodus soluta est. fuperam tor Gangras relegato Dioscoro, in synodi laudes erumpens, dixit Deo nostrum omnium Domino maximas debeo grates, quod, sublata omni dissen- sione, in unam tandem et eamdem sententium omnes ivimus. Sancios demum sexcentos et triginta Patres postquam benigne et humane suscepisset, singulos cum pace ad proprias sedes dimisit. In Dioscori vero locum Proterius Alexandriæ episcopus est or- dinatus. : A. C. 448. Persarum regis Peroxis annus pri- - Alexandriæ episcopi Proterii annus primus. C A. M. 5945. VARIE LECTIONES. Hoc anno multis rébus præclare gestis, cunctis- que suis bonis pauperibus relictis, beata et pia Pulcheria obdormivit in Christo: bona ejus licet immensa Marcianus libentissime consignavit. Ipsa porro quam plurimas sacras ædes sive oratoria, multa item publica pauperum loca peregrinorunique domicilia et eisdem mortuis cemeteria in quibus sancti martyris Laurentii templum numeratur, ædificavit. Dioscoro vero in exsilium pulso, et in ejus vicem Proterio suffecto, qui cum Dioscoro et Eutyche sentiebant, magnum concitaverunt tu- be. om. i. obscura hæc verba om. b. b. vulg. om. a. add. ex b. om. vulg. e f, vulg. add. ex A. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. auctor Abraham Ecchellensis, diverso prorsus ordine, et nominibus ad Athanasium nominis se- cundum patriarcham Alexand. sequentes post Dios- corum ordinal hoc pacto: Timotheus post obitum Dioscori constitutus est : magnas pertulit ab homini- bus contrariæ factionis tribulationes, necnon in ex- silium exactus est cum Anatolio fratre, sed post novennium restitutus. Obiit Alexandria septinia Mosri die Veneris. Egit in pontificatu_secundum eumdem annos 22, dies 330. Sequitur: Petrus paulo postquam suffectus est, fuit depulsus ab hominibus contraria factionis, et ordinatus est loco eins Timo- theus Ansus : tum Joannes Duinasades, qui consti tutus est post obitum Ansi, tum reversus est Petrus ad' suam sedem, et obiit quarta Haturi die Do- minica. Vixit ex eodem annos 8, dies 9. ctam testatur Chronicon Alexandrinum: fallunt seipsos proinde qui ex eodem quarto obiisse po- nunt; Theophanemque, vel Cedrenum proprie sententiæ auctores se constituere fingunt. Videatur Idatius ad eumdem annum. Alexandria transportandam. pronun Havit Vat. I mis. (8) Diagrammatis Alexandriæ patriarcharum D (9) Anno Marciani tertio pulcherian fato Γιατι (10) Commeatum et annonam in urbem regiɔm

θὼν, ἐκέλευσεν οὐκ εἰς ᾿Αλεξάνδρειαν, ἀλλ᾽ εἰς τὸ Πηλούσιον τὸν σίτον τῆς Αἰγύπτου καταγωγιάζεσθαι διὰ τοῦ Νείλου, καὶ οὕτως εἰς τὴν βασιλίδα διαπλων. ζεσθαι 10. Οθεν σε Αλεξανδρείς λιμώξαντες Προτέ- μιαν έτησαν δεηθῆναι περὶ αὐτῶν τοῦ βασιλέως, καὶ οὕτως τῆς ἀταξίας ἐπαύσαντο. Τούτῳ τῷ ἔτσι ἀνεκτίσθηκε το Διοκλητιανόν μα λανεῖον ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ· καὶ "Αττίλας έκαυσεν τὴν Ακυλίαν πόλιν (11). Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει Θεοδόσιος μοναχός (12), ἀνὴρ λυ- μεών, κατελθὼν δρομαίος μετὰ τὴν ἐν Χαλκηδόνε σύνοδον εἰς Ἱεροσόλυμα, καὶ μαθὼν Εὐδοκίαν τὴν Αὐγούσταν προσκεκλίσθαι Διοσκόρῳ τῷ καθαιρε θέντι ὑπὸ τῆς συνόδου, ήρξατο καταβοᾷν τῆς συν όδου, ὡς τὴν ὀρθὴν ἀναστρεψάσης πίστιν, καὶ συναρπάζει Αὐγούσταν καὶ τοὺς μοναχούς, καὶ ταῖς Ιδίαις μιαιφονίαις χρησάμενος, βαρβαρικῷ τρόπῳ τὸν ἀρχιερατικὸν θρόνον ἁρπάζει, καὶ τοὺς τῆς Αὐτ γούστης ἀνθρώπους υπουργούς ἔχων, χειροτονεί ἐπισκόπους “ κατά πόλιν, τῶν ἐπισκόπων ἔτι ὄντων ἐν τῇ συνόδῳ. Σευηριανὸν δὲ τὸν ἐπίσκοπον Σκυθο- πόλεως μὴ ὑπαχθέντα τῇ αὐτοῦ κακοδοξίᾳ τῆς πόλεως ἐξαγαγών κατασφάττει, καὶ ἐγείρει διωγμὸν κατὰ τῶν μὴ κοινωνούντων αὐτῷ, καὶ πολλοὺς μὲν ἐβασάνισεν, ἄλλους δὲ ἐδήμευσε “, καὶ ἑτέρων τοὺς οἴκους πυρὶ παρέδωκεν, ὥστε νομισθῆναι ὑπὸ βαρβάρων τὴν πόλιν εαλωκέναι. ᾿Απέσφαξεν δὲ καὶ ᾿Αθανάσιον διάκονον τῆς Αγίας Αναστάσεως, όνει- δίσαντα καὶ ἐξελέγξαντα τὴν αὐτοῦ ἀθεΐαν “, καὶ τὸ τούτου ἅγιον το σώμα κατὰ τὴν πόλιν πομπεύσας τοῖς κυσὶ παρέδωκεν. Δόμνος δὲ ὁ ἀρχιεπίσκοπος ᾿Αντιοχείας εἰς τὴν ἔρημον ἔφυγεν καὶ Ἰουδενάλιος Ἱεροσολύμων. Τοῦ δὲ λυμεῶνος Θεοδοσίου ἐπὶ εἴκοσι μῆνας τὸν θρόνον Ιεροσολύμων κρατήσαντος, γνούς ὁ βασιλεὺς Μαρκιανὸς ἐκέλευσεν αὐτὸν συλληφθῆναι ὁ δὲ φυγὰς ᾤχετο ἐπὶ τὸ Σίναιον ὄρος. Τούτου δὲ ἐκ ποδῶν γεγονότος καὶ τῶν ὑπ' αὐτοῦ χειροτονηθέν- των, πάλιν Ιουβενάλιος τὸν αὐτοῦ θρόνον οι απ έλαβεν. λείου ἔτος α'. - Αντιοχείας επισκόπου Βασι Τούτιρ τῷ ἔτει· Ουαλεντινιανός βασιλεὺς (13) ἐν Ῥώμη, υφορώμενος τὴν ᾿Αετίου τοῦ πατρικίου καὶ στρατηγού και δύναμιν, δολοφονεῖ τοῦτον, Ηρακλείου τινὸς τῶν εὐνούχων συμπράξαντος αὐτῷ. Ὁ δὲ Ατ " - κατάγεσθαι Α. διαπλείζεσθαι Α, πλοίς. κι ἔθεν Ι, ὅπερ ἐκτίσθη Α Ε. προσ κεκλίσθαι 2, προσκεκλεῖσθαι Α, προσκεκλήσθαι Γ, προσκεῖσθαι διαστρεψάσης Α. ἐν ἐπισκόπους μὴ ὑπαχθ. τῇ αὐτοῦ κακ. οπι. Α Ι. ἐν ἄλλους δὲ ἐδήμευσε ἑτέρων τους Α, ἑτέρων δὲ τοὺς νυίς. “ ἀθεμίαν 1. το τὸ τούτου ἅγιον Δ, τὸ τοῦ ἁγίου σε τὸν αὐτοῦ θρόνου Α, τὸν θρόνον αὐτοῦ τε καὶ στρατηγού CHRONOGRAPHIA. A multum, frumentarium etiam commeatum se inter- 6s A. M. 5346. B c clusuros minati. Eo cognito, non Alexandriam, sed Pelusium per Nilum Ægyptum frumentum devehi, ac inde (polin reginan urbium deportari Marcianus mandavit. Hinc ipsi Alexandrini ſame vexati, Proterium, qui pro ipsis imperatorem deprecaretur, interposuerunt : sicque tumultuari destiterunt.. Hoc etiam anno Diocletianeum balneuin Alexan- driæ reparatum : et Attila Aquileiam urbem incen- dio devastavit. Hoe eodem anuo Theodosius monachus vir exi- tiosus, peracto Chalcedone concilio, cursu concito llierosolymam delatus, et de Eudociæ Augusta: ver sus Dioscorum a concilio depositum affectu certior factus, ariversus illol, quasi reclam pervertisset - dem, vociferari et declamare capit : et Augusta in pro priam sententiam rapta, circumventis etiam mona- chis, familiaribus sibi caedibus usus, barbarico noru in pontificium thronum, etiam ipsis Augustæ dome- sticis invasionis hujusmodi a:ministris, intruditur, et per urbes, episcopis adbuc in coucilio considenti- bus, episcopos destinat: Severianum autem Scy- thopoleos episcopum, cum ipsius pravis erroribus assentiri nollet, civitate expulsum interfecit perse- cutionenique in eos, qui ejus communionem aver sarentur, excitat, et quosdam quidem examinat tormentis, aliorum ædes igne depopulatur, adeo ut · civitatis a harbaris devastată faciem in ipsa civitate exhiberet. Tandemque Athanasium sauche Besurre ctionis diaconum summan ejus in Deum impietatem probris et reprehensionibus insectautem necavit cru deliter, sanctique corpus per urbem publice in ludibrium raptum canibus objecit. Domnuus verb Antiochiæ et Juvenalius Hierosolymorum episcopi in eremum secessu saluti consuluerunt. Cum vero illa pestis viginti menses continuos Hierosolymita- nam occupasset sedem, Marcianus, re comperta ipsum comprehendi jussit : at ille fuga Sineum in monten se recepit. Ipso vero una cum sacrilege or- dinatis eliminato, Juvenalius in sedem sibi pro- priam est restitutus. A. C. 440. primus. DHoc anno Valentiniarrus imperator Aetit patricii potestatem nimiam Rome suspectam habens,· He- raclio quodam eunucho adjutore adscito, jpsum dolis interficit. Adversus autem Marcianum pactumu VARIE LECTIONES. Antiochiæ episcopi Basilii annus " vulg. vulg. vulg. am. A f. add. ex b. vulg. νulg. adkl. ex A. JAC. GOARI NOT.E. ratam seribunt Marcellinas, Cassiodorus, Chronica Cagarica, Baronius, Valesius, et alii. num. et seqq. sublatum Prosper editionis Sirmundi, Marcellinus. Jatius, et alii testantur. Hos tamen coss. annum Marciani quartum, ut Chron. Alexandrium, alii quintum, ut Prosper, consignasse observant : Alexandrinum sequitur Theophanes. (11) Aquileiam anno Marciani tertio ab Attila di- (13) Evagrios lib. 15, cap. 5, Baronius art annu (13) Aetic et Studio soss. Aelium a Valentiniano

θὼν, ἐκέλευσεν οὐκ εἰς ᾿Αλεξάνδρειαν, ἀλλ᾽ εἰς τὸ Πηλούσιον τὸν σίτον τῆς Αἰγύπτου καταγωγιάζεσθαι διὰ τοῦ Νείλου, καὶ οὕτως εἰς τὴν βασιλίδα διαπλων. ζεσθαι 10. Οθεν σε Αλεξανδρείς λιμώξαντες Προτέ- μιαν έτησαν δεηθῆναι περὶ αὐτῶν τοῦ βασιλέως, καὶ οὕτως τῆς ἀταξίας ἐπαύσαντο. Τούτῳ τῷ ἔτσι ἀνεκτίσθηκε το Διοκλητιανόν μα λανεῖον ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ· καὶ "Αττίλας έκαυσεν τὴν Ακυλίαν πόλιν (11). Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει Θεοδόσιος μοναχός (12), ἀνὴρ λυ- μεών, κατελθὼν δρομαίος μετὰ τὴν ἐν Χαλκηδόνε σύνοδον εἰς Ἱεροσόλυμα, καὶ μαθὼν Εὐδοκίαν τὴν Αὐγούσταν προσκεκλίσθαι Διοσκόρῳ τῷ καθαιρε θέντι ὑπὸ τῆς συνόδου, ήρξατο καταβοᾷν τῆς συν όδου, ὡς τὴν ὀρθὴν ἀναστρεψάσης πίστιν, καὶ συναρπάζει Αὐγούσταν καὶ τοὺς μοναχούς, καὶ ταῖς Ιδίαις μιαιφονίαις χρησάμενος, βαρβαρικῷ τρόπῳ τὸν ἀρχιερατικὸν θρόνον ἁρπάζει, καὶ τοὺς τῆς Αὐτ γούστης ἀνθρώπους υπουργούς ἔχων, χειροτονεί ἐπισκόπους “ κατά πόλιν, τῶν ἐπισκόπων ἔτι ὄντων ἐν τῇ συνόδῳ. Σευηριανὸν δὲ τὸν ἐπίσκοπον Σκυθο- πόλεως μὴ ὑπαχθέντα τῇ αὐτοῦ κακοδοξίᾳ τῆς πόλεως ἐξαγαγών κατασφάττει, καὶ ἐγείρει διωγμὸν κατὰ τῶν μὴ κοινωνούντων αὐτῷ, καὶ πολλοὺς μὲν ἐβασάνισεν, ἄλλους δὲ ἐδήμευσε “, καὶ ἑτέρων τοὺς οἴκους πυρὶ παρέδωκεν, ὥστε νομισθῆναι ὑπὸ βαρβάρων τὴν πόλιν εαλωκέναι. ᾿Απέσφαξεν δὲ καὶ ᾿Αθανάσιον διάκονον τῆς Αγίας Αναστάσεως, όνει- δίσαντα καὶ ἐξελέγξαντα τὴν αὐτοῦ ἀθεΐαν “, καὶ τὸ τούτου ἅγιον το σώμα κατὰ τὴν πόλιν πομπεύσας τοῖς κυσὶ παρέδωκεν. Δόμνος δὲ ὁ ἀρχιεπίσκοπος ᾿Αντιοχείας εἰς τὴν ἔρημον ἔφυγεν καὶ Ἰουδενάλιος Ἱεροσολύμων. Τοῦ δὲ λυμεῶνος Θεοδοσίου ἐπὶ εἴκοσι μῆνας τὸν θρόνον Ιεροσολύμων κρατήσαντος, γνούς ὁ βασιλεὺς Μαρκιανὸς ἐκέλευσεν αὐτὸν συλληφθῆναι ὁ δὲ φυγὰς ᾤχετο ἐπὶ τὸ Σίναιον ὄρος. Τούτου δὲ ἐκ ποδῶν γεγονότος καὶ τῶν ὑπ' αὐτοῦ χειροτονηθέν- των, πάλιν Ιουβενάλιος τὸν αὐτοῦ θρόνον οι απ έλαβεν. λείου ἔτος α'. - Αντιοχείας επισκόπου Βασι Τούτιρ τῷ ἔτει· Ουαλεντινιανός βασιλεὺς (13) ἐν Ῥώμη, υφορώμενος τὴν ᾿Αετίου τοῦ πατρικίου καὶ στρατηγού και δύναμιν, δολοφονεῖ τοῦτον, Ηρακλείου τινὸς τῶν εὐνούχων συμπράξαντος αὐτῷ. Ὁ δὲ Ατ " - κατάγεσθαι Α. διαπλείζεσθαι Α, πλοίς. κι ἔθεν Ι, ὅπερ ἐκτίσθη Α Ε. προσ κεκλίσθαι 2, προσκεκλεῖσθαι Α, προσκεκλήσθαι Γ, προσκεῖσθαι διαστρεψάσης Α. ἐν ἐπισκόπους μὴ ὑπαχθ. τῇ αὐτοῦ κακ. οπι. Α Ι. ἐν ἄλλους δὲ ἐδήμευσε ἑτέρων τους Α, ἑτέρων δὲ τοὺς νυίς. “ ἀθεμίαν 1. το τὸ τούτου ἅγιον Δ, τὸ τοῦ ἁγίου σε τὸν αὐτοῦ θρόνου Α, τὸν θρόνον αὐτοῦ τε καὶ στρατηγού CHRONOGRAPHIA. A multum, frumentarium etiam commeatum se inter- 6s A. M. 5346. B c clusuros minati. Eo cognito, non Alexandriam, sed Pelusium per Nilum Ægyptum frumentum devehi, ac inde (polin reginan urbium deportari Marcianus mandavit. Hinc ipsi Alexandrini ſame vexati, Proterium, qui pro ipsis imperatorem deprecaretur, interposuerunt : sicque tumultuari destiterunt.. Hoc etiam anno Diocletianeum balneuin Alexan- driæ reparatum : et Attila Aquileiam urbem incen- dio devastavit. Hoe eodem anuo Theodosius monachus vir exi- tiosus, peracto Chalcedone concilio, cursu concito llierosolymam delatus, et de Eudociæ Augusta: ver sus Dioscorum a concilio depositum affectu certior factus, ariversus illol, quasi reclam pervertisset - dem, vociferari et declamare capit : et Augusta in pro priam sententiam rapta, circumventis etiam mona- chis, familiaribus sibi caedibus usus, barbarico noru in pontificium thronum, etiam ipsis Augustæ dome- sticis invasionis hujusmodi a:ministris, intruditur, et per urbes, episcopis adbuc in coucilio considenti- bus, episcopos destinat: Severianum autem Scy- thopoleos episcopum, cum ipsius pravis erroribus assentiri nollet, civitate expulsum interfecit perse- cutionenique in eos, qui ejus communionem aver sarentur, excitat, et quosdam quidem examinat tormentis, aliorum ædes igne depopulatur, adeo ut · civitatis a harbaris devastată faciem in ipsa civitate exhiberet. Tandemque Athanasium sauche Besurre ctionis diaconum summan ejus in Deum impietatem probris et reprehensionibus insectautem necavit cru deliter, sanctique corpus per urbem publice in ludibrium raptum canibus objecit. Domnuus verb Antiochiæ et Juvenalius Hierosolymorum episcopi in eremum secessu saluti consuluerunt. Cum vero illa pestis viginti menses continuos Hierosolymita- nam occupasset sedem, Marcianus, re comperta ipsum comprehendi jussit : at ille fuga Sineum in monten se recepit. Ipso vero una cum sacrilege or- dinatis eliminato, Juvenalius in sedem sibi pro- priam est restitutus. A. C. 440. primus. DHoc anno Valentiniarrus imperator Aetit patricii potestatem nimiam Rome suspectam habens,· He- raclio quodam eunucho adjutore adscito, jpsum dolis interficit. Adversus autem Marcianum pactumu VARIE LECTIONES. Antiochiæ episcopi Basilii annus " vulg. vulg. vulg. am. A f. add. ex b. vulg. νulg. adkl. ex A. JAC. GOARI NOT.E. ratam seribunt Marcellinas, Cassiodorus, Chronica Cagarica, Baronius, Valesius, et alii. num. et seqq. sublatum Prosper editionis Sirmundi, Marcellinus. Jatius, et alii testantur. Hos tamen coss. annum Marciani quartum, ut Chron. Alexandrium, alii quintum, ut Prosper, consignasse observant : Alexandrinum sequitur Theophanes. (11) Aquileiam anno Marciani tertio ab Attila di- (13) Evagrios lib. 15, cap. 5, Baronius art annu (13) Aetic et Studio soss. Aelium a Valentiniano

θὼν, ἐκέλευσεν οὐκ εἰς ᾿Αλεξάνδρειαν, ἀλλ᾽ εἰς τὸ Πηλούσιον τὸν σίτον τῆς Αἰγύπτου καταγωγιάζεσθαι διὰ τοῦ Νείλου, καὶ οὕτως εἰς τὴν βασιλίδα διαπλων. ζεσθαι 10. Οθεν σε Αλεξανδρείς λιμώξαντες Προτέ- μιαν έτησαν δεηθῆναι περὶ αὐτῶν τοῦ βασιλέως, καὶ οὕτως τῆς ἀταξίας ἐπαύσαντο. Τούτῳ τῷ ἔτσι ἀνεκτίσθηκε το Διοκλητιανόν μα λανεῖον ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ· καὶ "Αττίλας έκαυσεν τὴν Ακυλίαν πόλιν (11). Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει Θεοδόσιος μοναχός (12), ἀνὴρ λυ- μεών, κατελθὼν δρομαίος μετὰ τὴν ἐν Χαλκηδόνε σύνοδον εἰς Ἱεροσόλυμα, καὶ μαθὼν Εὐδοκίαν τὴν Αὐγούσταν προσκεκλίσθαι Διοσκόρῳ τῷ καθαιρε θέντι ὑπὸ τῆς συνόδου, ήρξατο καταβοᾷν τῆς συν όδου, ὡς τὴν ὀρθὴν ἀναστρεψάσης πίστιν, καὶ συναρπάζει Αὐγούσταν καὶ τοὺς μοναχούς, καὶ ταῖς Ιδίαις μιαιφονίαις χρησάμενος, βαρβαρικῷ τρόπῳ τὸν ἀρχιερατικὸν θρόνον ἁρπάζει, καὶ τοὺς τῆς Αὐτ γούστης ἀνθρώπους υπουργούς ἔχων, χειροτονεί ἐπισκόπους “ κατά πόλιν, τῶν ἐπισκόπων ἔτι ὄντων ἐν τῇ συνόδῳ. Σευηριανὸν δὲ τὸν ἐπίσκοπον Σκυθο- πόλεως μὴ ὑπαχθέντα τῇ αὐτοῦ κακοδοξίᾳ τῆς πόλεως ἐξαγαγών κατασφάττει, καὶ ἐγείρει διωγμὸν κατὰ τῶν μὴ κοινωνούντων αὐτῷ, καὶ πολλοὺς μὲν ἐβασάνισεν, ἄλλους δὲ ἐδήμευσε “, καὶ ἑτέρων τοὺς οἴκους πυρὶ παρέδωκεν, ὥστε νομισθῆναι ὑπὸ βαρβάρων τὴν πόλιν εαλωκέναι. ᾿Απέσφαξεν δὲ καὶ ᾿Αθανάσιον διάκονον τῆς Αγίας Αναστάσεως, όνει- δίσαντα καὶ ἐξελέγξαντα τὴν αὐτοῦ ἀθεΐαν “, καὶ τὸ τούτου ἅγιον το σώμα κατὰ τὴν πόλιν πομπεύσας τοῖς κυσὶ παρέδωκεν. Δόμνος δὲ ὁ ἀρχιεπίσκοπος ᾿Αντιοχείας εἰς τὴν ἔρημον ἔφυγεν καὶ Ἰουδενάλιος Ἱεροσολύμων. Τοῦ δὲ λυμεῶνος Θεοδοσίου ἐπὶ εἴκοσι μῆνας τὸν θρόνον Ιεροσολύμων κρατήσαντος, γνούς ὁ βασιλεὺς Μαρκιανὸς ἐκέλευσεν αὐτὸν συλληφθῆναι ὁ δὲ φυγὰς ᾤχετο ἐπὶ τὸ Σίναιον ὄρος. Τούτου δὲ ἐκ ποδῶν γεγονότος καὶ τῶν ὑπ' αὐτοῦ χειροτονηθέν- των, πάλιν Ιουβενάλιος τὸν αὐτοῦ θρόνον οι απ έλαβεν. λείου ἔτος α'. - Αντιοχείας επισκόπου Βασι Τούτιρ τῷ ἔτει· Ουαλεντινιανός βασιλεὺς (13) ἐν Ῥώμη, υφορώμενος τὴν ᾿Αετίου τοῦ πατρικίου καὶ στρατηγού και δύναμιν, δολοφονεῖ τοῦτον, Ηρακλείου τινὸς τῶν εὐνούχων συμπράξαντος αὐτῷ. Ὁ δὲ Ατ " - κατάγεσθαι Α. διαπλείζεσθαι Α, πλοίς. κι ἔθεν Ι, ὅπερ ἐκτίσθη Α Ε. προσ κεκλίσθαι 2, προσκεκλεῖσθαι Α, προσκεκλήσθαι Γ, προσκεῖσθαι διαστρεψάσης Α. ἐν ἐπισκόπους μὴ ὑπαχθ. τῇ αὐτοῦ κακ. οπι. Α Ι. ἐν ἄλλους δὲ ἐδήμευσε ἑτέρων τους Α, ἑτέρων δὲ τοὺς νυίς. “ ἀθεμίαν 1. το τὸ τούτου ἅγιον Δ, τὸ τοῦ ἁγίου σε τὸν αὐτοῦ θρόνου Α, τὸν θρόνον αὐτοῦ τε καὶ στρατηγού CHRONOGRAPHIA. A multum, frumentarium etiam commeatum se inter- 6s A. M. 5346. B c clusuros minati. Eo cognito, non Alexandriam, sed Pelusium per Nilum Ægyptum frumentum devehi, ac inde (polin reginan urbium deportari Marcianus mandavit. Hinc ipsi Alexandrini ſame vexati, Proterium, qui pro ipsis imperatorem deprecaretur, interposuerunt : sicque tumultuari destiterunt.. Hoc etiam anno Diocletianeum balneuin Alexan- driæ reparatum : et Attila Aquileiam urbem incen- dio devastavit. Hoe eodem anuo Theodosius monachus vir exi- tiosus, peracto Chalcedone concilio, cursu concito llierosolymam delatus, et de Eudociæ Augusta: ver sus Dioscorum a concilio depositum affectu certior factus, ariversus illol, quasi reclam pervertisset - dem, vociferari et declamare capit : et Augusta in pro priam sententiam rapta, circumventis etiam mona- chis, familiaribus sibi caedibus usus, barbarico noru in pontificium thronum, etiam ipsis Augustæ dome- sticis invasionis hujusmodi a:ministris, intruditur, et per urbes, episcopis adbuc in coucilio considenti- bus, episcopos destinat: Severianum autem Scy- thopoleos episcopum, cum ipsius pravis erroribus assentiri nollet, civitate expulsum interfecit perse- cutionenique in eos, qui ejus communionem aver sarentur, excitat, et quosdam quidem examinat tormentis, aliorum ædes igne depopulatur, adeo ut · civitatis a harbaris devastată faciem in ipsa civitate exhiberet. Tandemque Athanasium sauche Besurre ctionis diaconum summan ejus in Deum impietatem probris et reprehensionibus insectautem necavit cru deliter, sanctique corpus per urbem publice in ludibrium raptum canibus objecit. Domnuus verb Antiochiæ et Juvenalius Hierosolymorum episcopi in eremum secessu saluti consuluerunt. Cum vero illa pestis viginti menses continuos Hierosolymita- nam occupasset sedem, Marcianus, re comperta ipsum comprehendi jussit : at ille fuga Sineum in monten se recepit. Ipso vero una cum sacrilege or- dinatis eliminato, Juvenalius in sedem sibi pro- priam est restitutus. A. C. 440. primus. DHoc anno Valentiniarrus imperator Aetit patricii potestatem nimiam Rome suspectam habens,· He- raclio quodam eunucho adjutore adscito, jpsum dolis interficit. Adversus autem Marcianum pactumu VARIE LECTIONES. Antiochiæ episcopi Basilii annus " vulg. vulg. vulg. am. A f. add. ex b. vulg. νulg. adkl. ex A. JAC. GOARI NOT.E. ratam seribunt Marcellinas, Cassiodorus, Chronica Cagarica, Baronius, Valesius, et alii. num. et seqq. sublatum Prosper editionis Sirmundi, Marcellinus. Jatius, et alii testantur. Hos tamen coss. annum Marciani quartum, ut Chron. Alexandrium, alii quintum, ut Prosper, consignasse observant : Alexandrinum sequitur Theophanes. (11) Aquileiam anno Marciani tertio ab Attila di- (13) Evagrios lib. 15, cap. 5, Baronius art annu (13) Aetic et Studio soss. Aelium a Valentiniano

Α τιλας εὐτρεπίζετο πολεμήσαι Μαρκιανῷ μὴ ἀνεχο Β μένῳ τὸν φόρον αὐτῷ παρασχέσθαι τὸν ὑπὸ Θεοδο σίου ταχθέντα. Μεταξὺ δὲ κόρης τινὸς εὐπρεποῦς ερασθείς, καὶ τὴν πρὸς αὐτὴν γάμον ἐπιτελῶν, οίνω θεί; ω τε σφόδρα καὶ ὕπνῳ βαρυνθείς, αίματος ἀθρόον διὰ ῥινῶν τε καὶ τοῦ στόματος ενεχθέντος. τελευτᾷ τὸν βίον. Τὴν δὲ τοσαύτην αὐτοῦ δυναστείαν. οἱ παῖδες τούτου διαδεξάμενοι καὶ στασιάσαντες πρὸς ἀλλήλους, διαφθείρονται. Οι μέντοι γε κατά τὴν Ῥαν Ῥωμαίοι, Μαρκιανού βασιλεύοντος, πά- σης ἀπήλαυον σὲ εἰρήνης και δικαιοσύνης καὶ εύ φροσύνης. Καὶ ἦν ἐκεῖνα τὰ ἔτη κυρίως χρυσά τῇ τοῦ βασιλέως χρηστότητι, γαλήνης πάντα ἐπικεχυ μένης τὰ πράγματα. Α. Μ. 5947. -- Τούτῳ τῷ ἔτει Ουαλεντινιανὸς ὁ τῆς Ρώμης βασιλεὺς σι (14) τῶν μὲν ὀρθῶν τῆς Ἐκκλη σίας δογμάτων ἀντιλαμβάνετο, πολλὴν δὲ τὴν παρα νομίαν ἐν τῇ ἑαυτοῦ διεκέχρητο με διαίτῃ. Εὐπρεπε- στάτῃ γὰρ γυναικὶ Εὐδοξίᾳ τῇ θυγατρὶ Θεοδοσίου τοῦ βασιλέως συνοικῶν ἀλλοτρίαις δαιμονιωδῶς ἐκέχρητο. Ὁμίλει δὲ το συνεχῶς καὶ τοῖς τὰ περίεργα πράτ τουσι. Διὸ καὶ αἰσχίστῳ παραδίδοται θανάτῳ. Μαξί. μου γὰρ τοῦ ἐπὶ Θεοδοσίου τοῦ μεγάλου τυραννή- σαντος έγγονος τε καὶ ὁμώνυμος ἐν τοῖς κατὰ τὴν Ρώμην πατρικίοις τελῶν, ἔνδον τοῦ παλατίου γενό- μενος, τὸν Ουαλεντινιανὸν ἀπέσφαξεν, καὶ τῇ Εὐδοξί βία οι συνεγένετο (15), καὶ τῆς βασιλείας εκράτησεν δι' ὧν γάρ τις ἁμαρτάνει, δι' αὐτῶν καὶ παιδεύεται. Ἐπὶ τούτοις ἡ Εὐδοξία αχθομένη, καὶ μηδεμίαν βοήθειαν ἐκ τοῦ Βυζαντίου ἔσεσθαι αὐτῇ λογισαμένη, Θεοδοσίου τοῦ πατρὸς αὐτῆς τελευτήσαντος και Πουλο χερίας, μεταπέμπεται Γιζέριχον εἰς Ῥώμην, παρα- καλοῦσα λυτρωθῆναι ἐκ τῆς τοῦ Μαξίμου ο τυραν νίδος. Γιζερίχου δὲ στόλῳ μεγάλῳ ἐκπλεύσαντος εἰς Ῥώμην, Μάξιμος φοβηθεὶς φυγῇ ἐχρήσατο. Οἱ δὲ συνόντες αὐτῷ ἀνεῖλον αὐτὸν βασιλεύσαντα έτος ἓν (16). Ὁ δὲ Γιζέριχος μηδενὸς αὐτῷ ἀντιστάντος, εἰσῆλθεν εἰς Ῥώμην τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ τῆς σφαγῆς Μαξίμου, καὶ λαβὼν πάντα τὰ χρήματα σε καὶ τὰ τῆς πόλεως θεάματα εἰς τὰ πλοῖα ἐμβαλών, ἐν οἷς ἦσαν κειμήλια ὁλόχρυσα καὶ διάλιθα ἐκκλησιαστικά, καὶ σκεύη Ἑβραϊκά, ἅπερ Ουεσπασιανός ο Τίτος μετὰ τὴν ἅλωσιν Ἱεροσολύμων εἰς Ῥώμην ήγαγεν, σὺν τούτοις λαβὼν καὶ Εὐδοξίαν τὴν βασίλισσαν καὶ τὰς θυγατέρας αὐτῆς, εἰς ᾿Αφρικὴν ἀπέλυσεν α - τὴν μὲν Εὐδοκίαν Ονωρίχῳ τῷ πρωτοτόκῳ υἱῷ αὐτοῦ συνέζευξεν, τὴν δὲ Πλακιδίαν ἄνδρα ἔχειν μαθών Ὀλύδριον τὴν πατρίκιον, μετὰ τῆς μητρὸς ἐφύλαξεν Η · καὶ απέλαυον 3, ἀπολαύων ἐκέχρητο Α. Μαξιμιανού ε. ἀπέπλευσεν ναίς. Ο οινωθείς τε Δ, οἰνωθεὶς δὲ Οι βαρηθείς - βινός Α. Η απήλαυση Α, Γ, ἀπέλαβον κυρίως ο βασιλεύς Α ο βασιλεύων Μαξιμιανοῦ Α ε. ἔγγονος Δ. Εγγων βία Α σε χρήμ. Ουεσπασιανός Α, Ουεσπασιανοῦ ἀπέλυσεν 4, ω τὰ THEOPHANIS Theodosio tributum reddi non ferentem Attila bet- lum parabat. Interca puette, cujus forma libe ralis omnino fuit, amore captus, dum nuptias eum illa celebrat, vino maxime madidus ac profando somno gravatus, copioso subinde sanguinis proflu- vio e naribus atque ore erumpeute, vitam fniit. Tam amplam vero patris ditionem excipientes filii et ad invicem dissidentes profligantur. Romani perre qui partes Orientis tenebant, summa pace, Justitia et gaudis, Marciano imperante, fruebantur. Et crant certe imperatoris benignitate aurea pror- sus illa tempora, tranquillitate nimirum rebus om- nibus superfusa. - " perans recta quidem Ecclesia dogmata sustinebat, innumeris Heet dagitiis quotidianum vitæ usum respergeret. Porrousissima siquidem uxori Eudoxia Theodosii imperatoris sti conjunctus, alienis wwHeribus per arles damoniacas abutebatur. Ellain curiosa sectantibus assidue conversabatur : quare fœdissime mortis genere plectitur. Ejns quippe Maximi, qui sub magno Theodosio tyran- nidom fuerat aucupatus, nepos et ejusdem nominis censors, inter patricios Roma adscitus, in palatium irruens Valentinianum trucidavit, Eudoxiam vi oppressit et imperium obtinuit. Etenim per quæ poceat aliquis, per eadem castigatur. His afficta Eudoxia, cum, Theodosio patre et Pulcheria jam enalinotis, nullum sibi Cpoli affuturum suxilium f espectaret, Gizerichum, ex Maximi tyrannide exi- rri se deprecata, Roman advocat. Eo cum ingenti classe Homam adnavigante, deterritus Maximus fugee so committit: et a suis, cum vix annum imperasset, interimitur. Gizerichus, nullo resi- stente, tertio a cade Maximi die Ronam ingreditur, direptisque omnibus urbis divitiis, et cunctis ejus Grnamentis spectatu dignioribus in naves imapo- citia, in quibus ctiamn fuit copios: ecclesiæ supelles ex auro solido et gemmis confla a, et Hebraica vasa a Vespasiani Glio Tilo post Hierosolymorem excidium Romam allata, et insuper Eudoxia im- peratrice ejusque Attabus une secum abductis, in Africam navibus remeat: ibi demum Endociam Homericho flio suo majori conjugio copulat, Pla- cidiam vero eum Olybrium patricium virum ha- bere comperisset, una cum matre Eudoxia sub cu- steria tenuit. Majorinus, audita Maximni morte, D VARIE LECTIONES. vulg. ruk. add. ex A e f. f, vulg. add. ex A. vulg. om. e f. ante add. ex A. « vulg. JAC. GOARI NOTÆ. mo interfectum Chronicon Alexandrinum scribit ipso Valentiniano VIII et Anthemio cass., quibus Prosperi Chronicon, et Marcellinus cam refert. Procopius, Du belto Vand. lib. 1, quare rò ßig deest in Pal. et Peyrez. ms. nici Alexandr., Sidonii, lib. it, epist. auctori- Sale. 4. C. 447. -Hoc anno Valentinianus Romæ Im- (14) Anno Marciani quinto Valentinianum a Maxi- (45) Uxorem sibi sumpsisse notant Idatius, et (16) Non completumn intellige er Prosperi, Chro-

Α τιλας εὐτρεπίζετο πολεμήσαι Μαρκιανῷ μὴ ἀνεχο Β μένῳ τὸν φόρον αὐτῷ παρασχέσθαι τὸν ὑπὸ Θεοδο σίου ταχθέντα. Μεταξὺ δὲ κόρης τινὸς εὐπρεποῦς ερασθείς, καὶ τὴν πρὸς αὐτὴν γάμον ἐπιτελῶν, οίνω θεί; ω τε σφόδρα καὶ ὕπνῳ βαρυνθείς, αίματος ἀθρόον διὰ ῥινῶν τε καὶ τοῦ στόματος ενεχθέντος. τελευτᾷ τὸν βίον. Τὴν δὲ τοσαύτην αὐτοῦ δυναστείαν. οἱ παῖδες τούτου διαδεξάμενοι καὶ στασιάσαντες πρὸς ἀλλήλους, διαφθείρονται. Οι μέντοι γε κατά τὴν Ῥαν Ῥωμαίοι, Μαρκιανού βασιλεύοντος, πά- σης ἀπήλαυον σὲ εἰρήνης και δικαιοσύνης καὶ εύ φροσύνης. Καὶ ἦν ἐκεῖνα τὰ ἔτη κυρίως χρυσά τῇ τοῦ βασιλέως χρηστότητι, γαλήνης πάντα ἐπικεχυ μένης τὰ πράγματα. Α. Μ. 5947. -- Τούτῳ τῷ ἔτει Ουαλεντινιανὸς ὁ τῆς Ρώμης βασιλεὺς σι (14) τῶν μὲν ὀρθῶν τῆς Ἐκκλη σίας δογμάτων ἀντιλαμβάνετο, πολλὴν δὲ τὴν παρα νομίαν ἐν τῇ ἑαυτοῦ διεκέχρητο με διαίτῃ. Εὐπρεπε- στάτῃ γὰρ γυναικὶ Εὐδοξίᾳ τῇ θυγατρὶ Θεοδοσίου τοῦ βασιλέως συνοικῶν ἀλλοτρίαις δαιμονιωδῶς ἐκέχρητο. Ὁμίλει δὲ το συνεχῶς καὶ τοῖς τὰ περίεργα πράτ τουσι. Διὸ καὶ αἰσχίστῳ παραδίδοται θανάτῳ. Μαξί. μου γὰρ τοῦ ἐπὶ Θεοδοσίου τοῦ μεγάλου τυραννή- σαντος έγγονος τε καὶ ὁμώνυμος ἐν τοῖς κατὰ τὴν Ρώμην πατρικίοις τελῶν, ἔνδον τοῦ παλατίου γενό- μενος, τὸν Ουαλεντινιανὸν ἀπέσφαξεν, καὶ τῇ Εὐδοξί βία οι συνεγένετο (15), καὶ τῆς βασιλείας εκράτησεν δι' ὧν γάρ τις ἁμαρτάνει, δι' αὐτῶν καὶ παιδεύεται. Ἐπὶ τούτοις ἡ Εὐδοξία αχθομένη, καὶ μηδεμίαν βοήθειαν ἐκ τοῦ Βυζαντίου ἔσεσθαι αὐτῇ λογισαμένη, Θεοδοσίου τοῦ πατρὸς αὐτῆς τελευτήσαντος και Πουλο χερίας, μεταπέμπεται Γιζέριχον εἰς Ῥώμην, παρα- καλοῦσα λυτρωθῆναι ἐκ τῆς τοῦ Μαξίμου ο τυραν νίδος. Γιζερίχου δὲ στόλῳ μεγάλῳ ἐκπλεύσαντος εἰς Ῥώμην, Μάξιμος φοβηθεὶς φυγῇ ἐχρήσατο. Οἱ δὲ συνόντες αὐτῷ ἀνεῖλον αὐτὸν βασιλεύσαντα έτος ἓν (16). Ὁ δὲ Γιζέριχος μηδενὸς αὐτῷ ἀντιστάντος, εἰσῆλθεν εἰς Ῥώμην τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ τῆς σφαγῆς Μαξίμου, καὶ λαβὼν πάντα τὰ χρήματα σε καὶ τὰ τῆς πόλεως θεάματα εἰς τὰ πλοῖα ἐμβαλών, ἐν οἷς ἦσαν κειμήλια ὁλόχρυσα καὶ διάλιθα ἐκκλησιαστικά, καὶ σκεύη Ἑβραϊκά, ἅπερ Ουεσπασιανός ο Τίτος μετὰ τὴν ἅλωσιν Ἱεροσολύμων εἰς Ῥώμην ήγαγεν, σὺν τούτοις λαβὼν καὶ Εὐδοξίαν τὴν βασίλισσαν καὶ τὰς θυγατέρας αὐτῆς, εἰς ᾿Αφρικὴν ἀπέλυσεν α - τὴν μὲν Εὐδοκίαν Ονωρίχῳ τῷ πρωτοτόκῳ υἱῷ αὐτοῦ συνέζευξεν, τὴν δὲ Πλακιδίαν ἄνδρα ἔχειν μαθών Ὀλύδριον τὴν πατρίκιον, μετὰ τῆς μητρὸς ἐφύλαξεν Η · καὶ απέλαυον 3, ἀπολαύων ἐκέχρητο Α. Μαξιμιανού ε. ἀπέπλευσεν ναίς. Ο οινωθείς τε Δ, οἰνωθεὶς δὲ Οι βαρηθείς - βινός Α. Η απήλαυση Α, Γ, ἀπέλαβον κυρίως ο βασιλεύς Α ο βασιλεύων Μαξιμιανοῦ Α ε. ἔγγονος Δ. Εγγων βία Α σε χρήμ. Ουεσπασιανός Α, Ουεσπασιανοῦ ἀπέλυσεν 4, ω τὰ THEOPHANIS Theodosio tributum reddi non ferentem Attila bet- lum parabat. Interca puette, cujus forma libe ralis omnino fuit, amore captus, dum nuptias eum illa celebrat, vino maxime madidus ac profando somno gravatus, copioso subinde sanguinis proflu- vio e naribus atque ore erumpeute, vitam fniit. Tam amplam vero patris ditionem excipientes filii et ad invicem dissidentes profligantur. Romani perre qui partes Orientis tenebant, summa pace, Justitia et gaudis, Marciano imperante, fruebantur. Et crant certe imperatoris benignitate aurea pror- sus illa tempora, tranquillitate nimirum rebus om- nibus superfusa. - " perans recta quidem Ecclesia dogmata sustinebat, innumeris Heet dagitiis quotidianum vitæ usum respergeret. Porrousissima siquidem uxori Eudoxia Theodosii imperatoris sti conjunctus, alienis wwHeribus per arles damoniacas abutebatur. Ellain curiosa sectantibus assidue conversabatur : quare fœdissime mortis genere plectitur. Ejns quippe Maximi, qui sub magno Theodosio tyran- nidom fuerat aucupatus, nepos et ejusdem nominis censors, inter patricios Roma adscitus, in palatium irruens Valentinianum trucidavit, Eudoxiam vi oppressit et imperium obtinuit. Etenim per quæ poceat aliquis, per eadem castigatur. His afficta Eudoxia, cum, Theodosio patre et Pulcheria jam enalinotis, nullum sibi Cpoli affuturum suxilium f espectaret, Gizerichum, ex Maximi tyrannide exi- rri se deprecata, Roman advocat. Eo cum ingenti classe Homam adnavigante, deterritus Maximus fugee so committit: et a suis, cum vix annum imperasset, interimitur. Gizerichus, nullo resi- stente, tertio a cade Maximi die Ronam ingreditur, direptisque omnibus urbis divitiis, et cunctis ejus Grnamentis spectatu dignioribus in naves imapo- citia, in quibus ctiamn fuit copios: ecclesiæ supelles ex auro solido et gemmis confla a, et Hebraica vasa a Vespasiani Glio Tilo post Hierosolymorem excidium Romam allata, et insuper Eudoxia im- peratrice ejusque Attabus une secum abductis, in Africam navibus remeat: ibi demum Endociam Homericho flio suo majori conjugio copulat, Pla- cidiam vero eum Olybrium patricium virum ha- bere comperisset, una cum matre Eudoxia sub cu- steria tenuit. Majorinus, audita Maximni morte, D VARIE LECTIONES. vulg. ruk. add. ex A e f. f, vulg. add. ex A. vulg. om. e f. ante add. ex A. « vulg. JAC. GOARI NOTÆ. mo interfectum Chronicon Alexandrinum scribit ipso Valentiniano VIII et Anthemio cass., quibus Prosperi Chronicon, et Marcellinus cam refert. Procopius, Du belto Vand. lib. 1, quare rò ßig deest in Pal. et Peyrez. ms. nici Alexandr., Sidonii, lib. it, epist. auctori- Sale. 4. C. 447. -Hoc anno Valentinianus Romæ Im- (14) Anno Marciani quinto Valentinianum a Maxi- (45) Uxorem sibi sumpsisse notant Idatius, et (16) Non completumn intellige er Prosperi, Chro-

Α λεὺς ἐτελεύτησεν (21) πρό μιας καλανδών Μαΐων καὶ ἐβασίλευσε Λέων ὁ μέγας. Αὐτῷ δὲ τῷ ἔτει αν ενεώθη ἐν Αλεξανδρείᾳ τὸ Γρατιανὸν βαλανείον " καὶ ἡ βασιλικὴ ἡ μεγάλη " εἰς τὸ Στοιχεῖον. Πάνυ δὲ ἦν εὐλαβὴς καὶ φοβούμενος τὸν Θεὸν ὁ τι Μαρκιανός, ὅστις ἐν ταῖς λιταῖς (22) του Κάμπου πεζὸς ἐξῄει, πολλὰ τοῖς δεομένοις εὖ ποιῶν· ὅθεν τοῦτον ὁρῶν ὁ πατριάρχης Ανατόλιος καὶ αὐτὸς οὐκ ἔτι φορείῳ φερόμενος, κατὰ τὸ ἔθος, ἐλιτάνευεν, ἀλλὰ πεζός. Τούτῳ τῷ ἔτει Τιμόθεος ὁ Αίλουρος (23) μαγγανεία χρησάμενος, νυκτὸς ἐν τοῖς κελλίοις τῶν μοναχῶν περιήρχετο, ἐξ ὀνόματος καλῶν ἕκαστον. Τοῦ δὲ αποκριναμένου ἔλεγεν. Εγώ άγγελός εἰμι, καὶ ἀπεστάλην εἰπεῖν πᾶσιν ἀποστῆναι μὲν τῆς Β κοινωνίας Προτερίου καὶ τῶν ἐν Χαλκηδόνι Τιμόθεον δὲ τὸν Αίλουρον ἐπίσκοπον προχειρί σασθαι Αλεξανδρείας. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτε: Ευδοξία ή θυγάτηρ Θεοδοσίου (24) τοῦ βασιλέως, γυνὴ δὲ Ουαλεντινιανοῦ τοῦ τρίτου, μετὰ μιᾶς θυγατρὸς Πλακιδίας, γυναικός Ολυδρίου, ἐπανῆλθεν ἐξ ᾿Αφρικής· ἡ γὰρ Εὐδοκία τῷ υἱῷ Για ζερίχου Ονωρίχῳ ἐξεύχθη καὶ οὐκ ἐπανῆλθεν. Α. Μ. 590. — 'Ρωμαίων βασιλέως Λέοντος έτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει Λέων ἐβασίλευσεν, Θρᾷς τῷ γένει, τριβοῦνος τὴν ἀξίαν, μηνὶ Φεβρουαρίῳ Ινδικτιώνος κα στεφθεὶς ὑπὸ ᾿Ανατολίου τοῦ πατριάρχου (25). Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει σεισμοῦ φοβερού γενομένου (26) ἐν 'Αντιοχεία, σχεδόν πᾶσα ἡ πόλις κατέπεσεν ήλθεν δὲ ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ καμηλοπάρδαλις καὶ ταυρέλαφοι καὶ ἄλλα θηρία. Σὺν αὐτοῖς καὶ ὁ Τιμόθεος, ὁ ἐπίκλην ΑΕ λουρος, τὴν ᾿Αλεξανδρέων πόλιν διετάραττεν. Πλήθη το σε τὸ Τραγιανὸν βαλ. Α. το ή μεγάλη Α, μεγάλη ια'] ι' Α. Συν- ἐδη δὲ αὐτὸν ἐξελθεῖν εἰς τὴν λιτὴν ἐν τῷ κάμπῳ τῷ Ἰανουαρίῳ μηνί κς' · Τιμόθεος τοῦ Μαρκιανοῦ αἰσθόμενος θά- νατον κατά Προτερίου κινείται • : THEOPHANIS Marcianus imperator decessit, et in imperio suc- cessit magnus Leo. Eadem tempestate Gratiani balneum Alexandria reparatur et regia major ad Stœchium. Marcianus porro valde pins religioso ti- more Deum colebat, et processionibus ad Campum celebratis, pedes incedebat, et multis beneficiis sibi devinciebat egentes: quare his conspectis, non amplius sella sublatus, ut mos tunc ferebat, sed pedibus quoque iter agens Anatolius patriarcha processionum supplicationes obibat. Hoc etiam anno Timotheus Ælurus præstigiis et fraudibus usus, monachorum cellas nocturnus anıbulator circumibat, nominatim singulos vocans. Cui cum responderet quispiam, referebat ille : Ego sum angelus : et ut a Prolerii communione et ab iis, que Chalcedone sunt aclu, cuncti abstineant, et subinde Timotheum Æluṛumi Alexandriæ constituant episcopum, enuntiatum sum missus. floc eodem anno Eudoxia Theodosii imperatoris filia, Valentiniani vero tertii coujux, cum Placidia filiarum altera, Olybrii uxore, ex Africa remcavit: Eudocia siquidem Honoricho Gizerichi filio matri- monio juncta non rediit. A. C. 450. · Romanorum imperatoris Leonis an- nus primus. Hoc anno Leo, genere Thrax, dignitate tri- bunus, imperator salutatur, niense Februario, in- dictione decima, et ab Anatolio patriarcha coro- Datur. loc anno maximo terræ motu Antiochiæ facto, tola ferme civitas corruit. Alexandriam porro ca- C nelopardalis, taurelaphi et alia ferarum monstra sunt illata: simulque cum illis Timotheus, cogno- amento lurus, Alexandrinam urbem turbavit. VARIA LECTIONES. vulg. & add. ex A. " JAC. GOARI NOTÆ. ait Marcellinus. At cum Theodosio Junii mensis die 20, indict. defuncto, nulla data interregni mora, imperium Marciano concessum fuerit, qui deinde indict. pridie Maii Kal. obiit : inter iun- perii auspicia et mortem annos sex et menses de- cem numerare potuisse constat. doreti calcem positis excerptum : cui additur : Contigit autem ut ad sup- plicandum in campum egrederetur Januarii. Vide supra not. 56, col. 245. . admovisse manum confirmat Theodorus Lertor scribens : Timotheus cognita Marciani morte contra Proterium insurgit. Legen- dus hic ille Theodorus, observandumque Ælori cognomen, quod noctu felis more monachorum cellas circumambularet, impositum. lil. u. cap. 7. dena sumpsisse relerat, est Leo. Praesente patriar- cha coronam Marcianus suscepit : Theodosium tamen isti superiorem ipsius patriarchæ opera redimitum, in Theodori lectoris Collestan. lib. it, að extremam calcem reperimus. illatam refert Evagrius, lib. 11, cap. 12, et Leonis annó secundo (altero nimirúm ab eo quo Marciano vivis erepto Leo cœpit regnare) ab Antiochena ci - vitate sue libertati restituta anno sexto supra quingentesimum indictione 11, Evagrio quamvis Theophanes circa indictionem et Leonis annum consential (præcedenti quippe anno Juliano, quo Marcianus decessit, Leo simul arripuit imperium), attamen cum æra Antiochena Christi natalem dieu annis præverlat, hic autem annus sit a Christi natalitiis quadringentesimus et quinquagesimus, qui ad hivieen umiti, nonnisi reddunt, quibus adhne septem ab Evagrii calculis deesse conspi- ciuntur: quia nihilominus Christi natalem diens annis septem præponere debuerat Theophanes, et Dionysianam aram non mundi 5500, sel cou- sociare, prout luce ipsa dilucidius demonstrat Pe- lavius, lib. xi, capp. primis, et nos ex eo adnota- tionum istarum septima, quæ ad pag. 1, inde fit ut errore dempto idem sit Theophani cua terræ mo- tum anno Antiochensis æræ vel 499, ac justa Evagrium ascripsisse. (21) Post imperii annos sex, et menses totidem, (22) Ex Theodori lectoris collectaneis ad Theo- D (23) Pravis suis facinoribus Timotheum Ælurum (24) Procopius, lib. i, De bello Vand. Evagrius, (25) Primus, quem auctor patriarchae manu dia- (26) Lam terrae motum clademque urbi ab eo

γὰρ ἀτάκτων ἀνδρῶν ὠνησάμενος, τυραννικῶς τὸν θρόνον Αλεξανδρείας ἐκράτησεν, καὶ καθῃρημένος ὢν, ὑπὸ δύο καθηρημένων χειροτονεῖται. Εντεῦθεν πάντα τὰ σκάνδαλα ἀνεφύη ἐν ᾿Αλεξανδρεία. Πάντων γὰρ τῶν τῆς οἰκουμένης ἱερέων τὸν ὄρον τῆς ἐν Χαλκηδόνι συνόδου ἀποδεξαμένων, οὗτος ὁ μικρὸς μετὰ λύττης τινὸς ἀσχέτου ταύτην καθύβριζεν, καὶ χειροτονίας ἐπισκόπων ἐποίει ἀχειροτόνητος, (27) ὤν, και βά- πτισμα επετέλει πρεσβύτερος μὴ ὤν. Ο δὲ μακάριος Προτέριος αισθόμενος τὴν κατ' αὐτοῦ σκευαζομένην ὑπὸ τοῦ Αἰλούρου ἐπιβουλήν, δίδωσιν τόπον τῇ ὀργῇ, καὶ τῷ σεπτῷ προσφεύγει βαπτιστηρίῳ ἐν τῇ πρώτῃ τῆς πασχαλίας ἡμέρᾳ. Ὁ δὲ τοῦ ᾿Αντιχρίστου πρό- δρομος, μὴ αἰδεσθεὶς μήτε τὴν ἁγίαν ἡμέραν, μήτε τοὺς σεβασμίους τόπους, ἀποστείλας κατασφάζει τὸν ἀνεύθυνον ἀρχιερέα μετὰ καὶ ἄλλων ἐξ τῶν σὺν αὐτῷ. Καὶ σχοινίοις περισύραντες τούτου το λείψανον ἀπὸ τῆς ἁγίας ἐξέβαλον κολυμβήθρας, καὶ πομπεύσαντες αὐτὸ κατὰ πᾶσαν τ8 τὴν πόλιν επι ζο, το ἀνηλεῶς· τέλος πυρί κατέκαυσαν καὶ τὴν σποδόν το τῷ το αέρι παρέπεμπον. " " Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει ηνέχθη τὸ λείψανον τῆς ἁγίας Αναστασίας ο ἀπὸ Σερμίου (28) καὶ κατετέθη ἐν τῷ ναῷ αὐτῆς (29) ἐν τοῖς Δομνίκου οι εμβόλοις. Τιμόθεος δὲ ὁ Αίλουρος τὰ συγγράμματα Κυρίλλου τοῦ μεγάλου μὴ ἐκδοθέντα εὑρὼν ἐνόθευσεν ἐν πολ λοῖς τόποις, ὡς ἱστορεῖ Πέτρος ὁ πρεσβύτερος Αλε ξανδρείας. - Κωνσταντινουπόλεως ἐπισκόπου Γενναδίου ἔτος α'. Αλεξανδρείας ληστρικῶς ἐκράτησεν Τιμόθεος Αϊ- λουρος δύο έτη. Τούτῳ τῷ ἔτει μαθὼν Λέων ὁ βασιλεὺς (30) τὸν - Το τυραννικώς καθηρ. ὢν οι. ἀνηλεως Α, ᾖκίζον αὐτὸ ἀνέλεως Δ, τὸν στ. ΤΟ τῷ μνείου Α. Δομνείνου Γ. μήτε τὴν Α, μηδὲ τὴν πᾶσαν Α. " τέλος πυρὶ Α Γ. τέλος αὐτὰ κατὰ τὴν πόλιν πυρὶ προσέπεμπον του ἀπὸ Σερμίου Α, ἀπὸ τοῦ Σ. Τὸν ναὸν τῆς Αγίας Αναστασίας τῆς Ρωμαίας τὸν ὄντα Μαυριανού Μαρκιανὸς ὁ ὅσιος έκτισεν ἐκ τοῦ πλούτου αὐτοῦ. Οφείλων δὲ κτίσαι αὐτὸν ὁ ὅσιος εἰς τὰ ψῆφα, ἐν οἷς καὶ ψηφίδας ἐπώλουν, ὠνήσατο τὸν τόπον εἰς δύο νομίσματα, διὰ τὸ εἶναι μυσαρόν, καὶ διὰ τὸ εὑρε ΤΟ γκιζο, τὴν σπ. 40- θῆναι ὑπομνήματα ἐκεῖσε τοῦ μεγάλου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου Ρωμαίως γράφοντα οὕτως · Ανακαι νισθήσεται ὁ ναὸς οὗτος εἰς κάλλος, καὶ εἰς μέγεθος, εὖ οἶδα. Τόδε μοι λέγει τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον. Πρώην γὰρ εὐκτήριον μικρὸν ἦν · ὑπῆρχε δὲ ἡ Αγία Ανα στασία ξυλότρουλον, ὁ δὲ Βασίλειος ἐσκέπασεν αὐτὴν δι' ορόφου χρυσού • CHRONOGRAPHIA. A Coempla quippe sicariorum manu, seden Ale- xandrinam invasit tyrannice, et omni ecclesiæ gradu B dejectus, a duobus pariter ecclesiastica dignitate extorribus episcopis ordinatur. Hinc cuncta, quæ Alexandriamn vexaverunt, scandala originem ha- Duere. Cunctis enim per universum orbem sacris viris Chalcedonensis concilii decretum súmitten- tibus, perversus ille rabie quadam efireni mulus, contumelias in illud evomere non verebatur: pro- fanus et ordinis expers, episcoporum consecrationes perfciebat: et qui ne presbyter quidem, alios collato baptismo initiabat. Ceterum paralas sibi au luro iusidias beatus Prolerius præsentiens, locum dat iræ, et primo Paschalis celebritatis die ad vene- randum baptisterium confugit. At vero præcursor Antichristi neque sacræ solennitatis diem, neque veneranda loca reveritus, misit, qui præsulem prorsus innoxium cum sex aliis, qui cum Hlo erant, interficerent. Hi corpus pontificis funibus alligatum extra sancti lavacri sepla rapuerunt el per civitatem ignominiose circumductum inhn. mane penitus et impie altrectaverunt, et illud demum ignibus absumpsernnt, cineribus in aerem dispersis. A. M. 5951. f. vulg. vulg. add. ex A. .C Eodem anno sanctæ Anastasia corpus Sirmio delatum, in ejus templo ad Domnici porticus drpo- situm. Timotheus autem Elurus, Cyrilli magni opera nondum in lucem edita nactus, ea plerisque focis adulteravit, ut Petruș presbyter Alexandrinus testatur. _ \A. C. 451. — Cpolcos episcopi Gennadii annus pri- Alexandriæ sacram sedem usurpavit Timotheus Elurus annos duos. floc anno Leo imperator de injusta Proterii cæde VARIÆ LECTIONES. vulg. * add. ex vulga e f. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. depositis fuisset patriarcha ordinatus: Theodorus lector,. Collect. lib. I, Evagrius, lib. i, cap. 8, et jam prius sacerdotali olicio abdicatus : Evagrius p idem. scribit Theodorus lector ultimis collect. verbis. Gennadii porro praccessor Anatolius hoc anno cum obierit, sub primis successoris auspiciis debuit Anastasis corpus CP. transferri. sacra dei dogmata in Arianos exponens, veram doctrinam et xeterno excitaverit; vel quod ibi mu- lier prægnans ex alta porticu in terram lapsa el contrita, vitam et fetus salutem populi ad audien- dam Dei verbum Collecti precibus receperit. Videndus ipse Gregorius carmine in Anastasiain, Sozomenus, lib. vit, cap. 5. De eodem Orig. CP. : Templum sancta Anastasia Ro- mana in Mauriani agro propriis expensis B. Marcia. nus exstruxit. Cum enim ad locum Psepha vocalam, quo tesselæ venibant, condere cuperet, locum duorum humorum prelio, eo quod sordidus esset, compa rarit eo maxime quod in eo magni Gregorii lucu- brationes Latine composita invente sic referrent : Templum istud forma et amplitudine reparabitur : bene novi. Hoc mihi Spiritus sanctus enuntiat. Prius quippe parvum oratorium exstabat. Erat ligneus sanctæ Anastasiæ trullus, adem vero aureo texto con- texit Basilius. De Gregorii Theologi Anastasi, sivo Anastasia Baronius, Annal. tom. 1V. quod pro judicio divinat auctor, historiam luri totam continuo tractu contexit Anastasius. (27) Quod ab episcopis sua dignitate a Proterio (28) Gennadio patriarchalem dignitatem adepto (29) Loco 'Αναστάσεως jam olim dicto, quod in eo (30) Absque annorum vel temporis discrimine,

ἄδικον θάνατον Προτερίου καὶ τὴν τοῦ Αἰλούρου ἄθεσμον προαγωγήν, πέμψας Καισάρειον (31) ἐγλωσσοτόμησεν καὶ ἀμφοτέρους ἐξώρισεν, ὡς και νωνήσαντας τῷ φόνῳ Προτερίου· Τιμοθέῳ δὲ τῷ ἀνιέρῳ οὐκ ἐπεξῆλθεν, τὴν ἐπ' αὐτῷ κρίσιν ἐπιο σκόποις εἰπὼν ἁρμόζειν. Τῷ σὲ δ' αὐτῷ ἔτει καὶ Ζήνων ἐξεύχθη Αριάδνη τῇ θυγατρὶ Λέοντος. - ' Α. Μ. 5952. — Τούτῳ τῷ ἔτει γράμματα προς τοὺς ἑκάστης επαρχίας (32) Επισκόπους ἀπέστειλεν ὁ βασιλεὺς, γράψαι αὐτῷ τὴν οἰκείαν γνώμην αἰτῶν πρότερον δ, εἰ τοῖς ἐν Χαλκηδόνι ὁρισθεῖσιν ἀρέ σχοιντο, καὶ περὶ τῆς τοῦ Διλούρου χειροτονίας τί λέγοιεν· ἐν οἷς καὶ τῷ ἁγίῳ Συμεῶνι τῷ Στυλίτη καὶ Βάρδα (33) τῷ μοναχῷ καὶ Ἰακώβῳ θαυματ τουργῷ διαμαρτυρόμενος, ὡς τῷ Θεῷ τῶν ὅλων παρ- έχειν μέλλοντας τὴν κρίσιν τῶν ἀμφισβητουμένων ποιήσασθαι. Οἱ δὲ παμψηφεί ὁμοφρόνως κυρούσι μὲν τὴν ἐν Χαλκηδόνι σύνοδον ο ἁγίαν εἶναι, καὶ τὸν ὑπ' αὐτῆς ἐκτεθέντα ὅρον * ἀποδέχονται. Τιμοθέου δὲ συμφώνως καταψηφίζονται, ως φονέως καὶ αἱρε τικοῦ. Ἐσπούδασε δὲ καὶ Γεννάδιος πρὸς τὸν βασιλέα Εκδικῆσαι τὰ τολμηθέντα. Αντιπράττετο δὲ αὐτῷ "Ασπαρ ὁ 'Αρειανός. Ο δὲ εὐσεβὴς βασιλεὺς τὸν μὲν Αίλουρον ἐξώρισεν εἰς Γάγγραν, ἔνθα ποτὲ καὶ επό Διόσκορος ὁ τούτου διδάσκαλος. Ὁ αὐτὸς δὲ κἀκεῖ το ήρξατο παρασυναγωγάς ποιεῖν καὶ ταραχάς, ας μας θὼν ὁ βασιλεὺς, μετεξώρισεν αὐτὸν ἐν Χερσῶνι. Το μόθεος δὲ ἄλλος, ὁ ἐπίκλην Λευκὸς, ὁ καὶ Σαλο- φακίαλος ", ὀρθόδοξος καὶ ἀγαθὸς ἀνὴρ, ὑπὸ πάντων φιλούμενος, ἐχειροτονήθη ἀντ᾽ αὐτοῦ ἐπίσκοπος Αλεξανδρείας. Α. Α. Μ. 5953. - Αλεξανδρείας επισκόπου Τιμο- θέου Λευκοῦ ἔτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει Ιουβενάλιος ὁ ἁγιώτατος (35) ἐπίσ σκοπος Ιεροσολύμων ἐτελεύτησεν, καὶ ἀντ᾿ αὐτοῦ ἐχειροτονήθη 'Αναστάσιος. Καὶ τῷ αὐτῷ χρόνῳ ἐχοι- μήθη καὶ Συμεὼν ὁ μέγας Στυλίτης, ὁ τῆς μάνδρας πρῶτος (35), καταδείξας τὴν τοιαύτην ἀρετὴν καὶ σημειοφόρος γενόμενος. Καισάρειον Α, Καισσάριον Οι τῷ Α, τούτῳ πρότερον, εἰ τοῖς πότερον ἐν ἂν ἐν Χαλκ. σύνοδον Α, ἐν Χαλκ. ἁγίαν σύνοδον τὸν ἐκτεθέντα ὅρον Α τῶν — ἐκτεθέντων δρων σε ποτὲ καὶ Α. ο κἀκεῖ Α, ἐκεῖ ὁ ἐπίκλην Α, ἐπίκλην Δ, καὶ ὁ Σαλ, Πέμψας Και σάριον έγλωσσοτόμησεν τους κοινωνήσαντας τῷ φόνῳ Προτερίου. Τοπ ἀμφοτέρους ὡς τοὺς ὁ καὶ Σαλ. κατ' ἐξοχὴν, Στυλίτης, καὶ ἀρχιμανδρίτης : Διέτριψε τοίνυν ἐν σαρκὶ τόνδε τὸν βίων διαθλεύων ἔτη ἓξ καὶ πεντήκοντα, ἐν μὲν τῷ πρώτη φροντιστηρίῳ. Ενθα τὰ θεῖα κατηχήθη. Στη THEOPHANIS et iniqua fluri promotiane eertior faetus, misit A Cesarium, et linguis mutilalis relegavit eos, qui Proterii cædi communicaverant. In profanum vero Elurum mon.animadvertit, judicium de eo ad episcopos pertinere pronuntians. Hoc etiam anno Zeno Ariadna Leonis filiæ matrimonio junctus est. - A. C. 452. - Hoc anno ad singulos umaium pro- vinciarum episcopos, litteras dedit imperator, ut propriam ipsi renuntiarent sententiam : num Chal cedonensis concilii decretis acquiescerent, et de Eluri promotione quid sentirent? Sancto insuper Symeoni Stylitz et Barde monacho, tum Jacobe miraculorum patratori scripsit, quasi Deo rerum omnium Domino rationem reddituros, de contro- versis rebus ut judicium facerent, cunctos obte status. Illi una voce communique sensu coactam Chalcedone synodum sanctam esse Armant et ex- positis ab ea definitionibus mentem submittere proftentur: parique sententia, ceu perpetrata cædis reum et hæreticum, Timotheum damnant. Ad haec, ut quae nefarie perpetrata condignæ sub- iicerentur ultioni, studium omne penes impera- torem Gennadius adhibuit: adversæ licet parti oppositus faveres Aspar Arianus. Porro pientissi- mus imperator Gangras, quo Dioscorus ejus magi- ster fuerat deportatus, lurum relegavit. Is vero conventicula celebrare et turbas illic movere denuo A. capit: quorum certior factus imperator, bominem C in Chersonem relegavit. Alius autem Timotheus, cognomento Leucus, qui et Salophacialus, vir de · robua Adei recte sentieus et ob morum probitatem omnibus charus, in prioris locum episcopus Ale- xandria ordinatus est. C. 453. - Alexandria episcopi Timothei Leuci annus primus. Hoc anno Juvenalius sanctissimus Hierosolymo- rum episcopus diem ultimum obiit, in cujus tocum sacro ritu Anastasius suffectus est. Eodem quoque anno quievit Symeon magnus Stylita, cœtus mo- nastici celebratissimus, qui ejusmodi virtutis exem- plum factus præ reliquis antesignanus exhibuit. VARIE LECTIONES. - - * vulg. vulg. " A a e f, vulg. vulg. * a, vulg. adld. ex vulg. 6* vulg. νulg. - JAC. GOARI Anastasii verbis ita interpolandus : (scribit Caesaream) Casarii vice Stelam scripsit Evagrius ad cap. 8, lib. finem. · perperam irrepsisse videtur, qua sublata, ac mutato in nobis constaret litera qualem repræsental Anast.: Misit Cæsarium, et linguis amputatis egit in exilium eos, qui commu- vicaverant cadi Prolerii. Evag. lib. ut, cap. 18, illum qui missus est ad id vindictæ sumendum, Stelam vocal. Non liquet integrum textum esse, quem Anastasius refert, cum is sæpe, uti et Cedr. stator compendio, passimque plura omittat. Com- REFIS. NOT.E. Theodorus Lector eadem scribit, necnou Liberatus diaconus. De istis Theodorus Lector lib. 1, post initium. Surium die Decemb. anno Marciani ukimo Juve- nalium obiisse demonstrat Barquius ad annum Christi 457, num. 57. hic magnus, mirandus, senior, et de quo Evagrius, lib. 1. cap. : (31) Locus aperte corruptus in mss. omnibus ex D (32) Excerpinum capp. 9, 10 et 11, lib. 11 Evagrii ; (33) Βάρδατον 1oco nemorate scribit Evagrius. (34) Ex Cyrillo vile sancti Sabae scriptore apud (35) Non unus Symeon, ut nec unus Stylites :

ἄδικον θάνατον Προτερίου καὶ τὴν τοῦ Αἰλούρου ἄθεσμον προαγωγήν, πέμψας Καισάρειον (31) ἐγλωσσοτόμησεν καὶ ἀμφοτέρους ἐξώρισεν, ὡς και νωνήσαντας τῷ φόνῳ Προτερίου· Τιμοθέῳ δὲ τῷ ἀνιέρῳ οὐκ ἐπεξῆλθεν, τὴν ἐπ' αὐτῷ κρίσιν ἐπιο σκόποις εἰπὼν ἁρμόζειν. Τῷ σὲ δ' αὐτῷ ἔτει καὶ Ζήνων ἐξεύχθη Αριάδνη τῇ θυγατρὶ Λέοντος. - ' Α. Μ. 5952. — Τούτῳ τῷ ἔτει γράμματα προς τοὺς ἑκάστης επαρχίας (32) Επισκόπους ἀπέστειλεν ὁ βασιλεὺς, γράψαι αὐτῷ τὴν οἰκείαν γνώμην αἰτῶν πρότερον δ, εἰ τοῖς ἐν Χαλκηδόνι ὁρισθεῖσιν ἀρέ σχοιντο, καὶ περὶ τῆς τοῦ Διλούρου χειροτονίας τί λέγοιεν· ἐν οἷς καὶ τῷ ἁγίῳ Συμεῶνι τῷ Στυλίτη καὶ Βάρδα (33) τῷ μοναχῷ καὶ Ἰακώβῳ θαυματ τουργῷ διαμαρτυρόμενος, ὡς τῷ Θεῷ τῶν ὅλων παρ- έχειν μέλλοντας τὴν κρίσιν τῶν ἀμφισβητουμένων ποιήσασθαι. Οἱ δὲ παμψηφεί ὁμοφρόνως κυρούσι μὲν τὴν ἐν Χαλκηδόνι σύνοδον ο ἁγίαν εἶναι, καὶ τὸν ὑπ' αὐτῆς ἐκτεθέντα ὅρον * ἀποδέχονται. Τιμοθέου δὲ συμφώνως καταψηφίζονται, ως φονέως καὶ αἱρε τικοῦ. Ἐσπούδασε δὲ καὶ Γεννάδιος πρὸς τὸν βασιλέα Εκδικῆσαι τὰ τολμηθέντα. Αντιπράττετο δὲ αὐτῷ "Ασπαρ ὁ 'Αρειανός. Ο δὲ εὐσεβὴς βασιλεὺς τὸν μὲν Αίλουρον ἐξώρισεν εἰς Γάγγραν, ἔνθα ποτὲ καὶ επό Διόσκορος ὁ τούτου διδάσκαλος. Ὁ αὐτὸς δὲ κἀκεῖ το ήρξατο παρασυναγωγάς ποιεῖν καὶ ταραχάς, ας μας θὼν ὁ βασιλεὺς, μετεξώρισεν αὐτὸν ἐν Χερσῶνι. Το μόθεος δὲ ἄλλος, ὁ ἐπίκλην Λευκὸς, ὁ καὶ Σαλο- φακίαλος ", ὀρθόδοξος καὶ ἀγαθὸς ἀνὴρ, ὑπὸ πάντων φιλούμενος, ἐχειροτονήθη ἀντ᾽ αὐτοῦ ἐπίσκοπος Αλεξανδρείας. Α. Α. Μ. 5953. - Αλεξανδρείας επισκόπου Τιμο- θέου Λευκοῦ ἔτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει Ιουβενάλιος ὁ ἁγιώτατος (35) ἐπίσ σκοπος Ιεροσολύμων ἐτελεύτησεν, καὶ ἀντ᾿ αὐτοῦ ἐχειροτονήθη 'Αναστάσιος. Καὶ τῷ αὐτῷ χρόνῳ ἐχοι- μήθη καὶ Συμεὼν ὁ μέγας Στυλίτης, ὁ τῆς μάνδρας πρῶτος (35), καταδείξας τὴν τοιαύτην ἀρετὴν καὶ σημειοφόρος γενόμενος. Καισάρειον Α, Καισσάριον Οι τῷ Α, τούτῳ πρότερον, εἰ τοῖς πότερον ἐν ἂν ἐν Χαλκ. σύνοδον Α, ἐν Χαλκ. ἁγίαν σύνοδον τὸν ἐκτεθέντα ὅρον Α τῶν — ἐκτεθέντων δρων σε ποτὲ καὶ Α. ο κἀκεῖ Α, ἐκεῖ ὁ ἐπίκλην Α, ἐπίκλην Δ, καὶ ὁ Σαλ, Πέμψας Και σάριον έγλωσσοτόμησεν τους κοινωνήσαντας τῷ φόνῳ Προτερίου. Τοπ ἀμφοτέρους ὡς τοὺς ὁ καὶ Σαλ. κατ' ἐξοχὴν, Στυλίτης, καὶ ἀρχιμανδρίτης : Διέτριψε τοίνυν ἐν σαρκὶ τόνδε τὸν βίων διαθλεύων ἔτη ἓξ καὶ πεντήκοντα, ἐν μὲν τῷ πρώτη φροντιστηρίῳ. Ενθα τὰ θεῖα κατηχήθη. Στη THEOPHANIS et iniqua fluri promotiane eertior faetus, misit A Cesarium, et linguis mutilalis relegavit eos, qui Proterii cædi communicaverant. In profanum vero Elurum mon.animadvertit, judicium de eo ad episcopos pertinere pronuntians. Hoc etiam anno Zeno Ariadna Leonis filiæ matrimonio junctus est. - A. C. 452. - Hoc anno ad singulos umaium pro- vinciarum episcopos, litteras dedit imperator, ut propriam ipsi renuntiarent sententiam : num Chal cedonensis concilii decretis acquiescerent, et de Eluri promotione quid sentirent? Sancto insuper Symeoni Stylitz et Barde monacho, tum Jacobe miraculorum patratori scripsit, quasi Deo rerum omnium Domino rationem reddituros, de contro- versis rebus ut judicium facerent, cunctos obte status. Illi una voce communique sensu coactam Chalcedone synodum sanctam esse Armant et ex- positis ab ea definitionibus mentem submittere proftentur: parique sententia, ceu perpetrata cædis reum et hæreticum, Timotheum damnant. Ad haec, ut quae nefarie perpetrata condignæ sub- iicerentur ultioni, studium omne penes impera- torem Gennadius adhibuit: adversæ licet parti oppositus faveres Aspar Arianus. Porro pientissi- mus imperator Gangras, quo Dioscorus ejus magi- ster fuerat deportatus, lurum relegavit. Is vero conventicula celebrare et turbas illic movere denuo A. capit: quorum certior factus imperator, bominem C in Chersonem relegavit. Alius autem Timotheus, cognomento Leucus, qui et Salophacialus, vir de · robua Adei recte sentieus et ob morum probitatem omnibus charus, in prioris locum episcopus Ale- xandria ordinatus est. C. 453. - Alexandria episcopi Timothei Leuci annus primus. Hoc anno Juvenalius sanctissimus Hierosolymo- rum episcopus diem ultimum obiit, in cujus tocum sacro ritu Anastasius suffectus est. Eodem quoque anno quievit Symeon magnus Stylita, cœtus mo- nastici celebratissimus, qui ejusmodi virtutis exem- plum factus præ reliquis antesignanus exhibuit. VARIE LECTIONES. - - * vulg. vulg. " A a e f, vulg. vulg. * a, vulg. adld. ex vulg. 6* vulg. νulg. - JAC. GOARI Anastasii verbis ita interpolandus : (scribit Caesaream) Casarii vice Stelam scripsit Evagrius ad cap. 8, lib. finem. · perperam irrepsisse videtur, qua sublata, ac mutato in nobis constaret litera qualem repræsental Anast.: Misit Cæsarium, et linguis amputatis egit in exilium eos, qui commu- vicaverant cadi Prolerii. Evag. lib. ut, cap. 18, illum qui missus est ad id vindictæ sumendum, Stelam vocal. Non liquet integrum textum esse, quem Anastasius refert, cum is sæpe, uti et Cedr. stator compendio, passimque plura omittat. Com- REFIS. NOT.E. Theodorus Lector eadem scribit, necnou Liberatus diaconus. De istis Theodorus Lector lib. 1, post initium. Surium die Decemb. anno Marciani ukimo Juve- nalium obiisse demonstrat Barquius ad annum Christi 457, num. 57. hic magnus, mirandus, senior, et de quo Evagrius, lib. 1. cap. : (31) Locus aperte corruptus in mss. omnibus ex D (32) Excerpinum capp. 9, 10 et 11, lib. 11 Evagrii ; (33) Βάρδατον 1oco nemorate scribit Evagrius. (34) Ex Cyrillo vile sancti Sabae scriptore apud (35) Non unus Symeon, ut nec unus Stylites :

ἄδικον θάνατον Προτερίου καὶ τὴν τοῦ Αἰλούρου ἄθεσμον προαγωγήν, πέμψας Καισάρειον (31) ἐγλωσσοτόμησεν καὶ ἀμφοτέρους ἐξώρισεν, ὡς και νωνήσαντας τῷ φόνῳ Προτερίου· Τιμοθέῳ δὲ τῷ ἀνιέρῳ οὐκ ἐπεξῆλθεν, τὴν ἐπ' αὐτῷ κρίσιν ἐπιο σκόποις εἰπὼν ἁρμόζειν. Τῷ σὲ δ' αὐτῷ ἔτει καὶ Ζήνων ἐξεύχθη Αριάδνη τῇ θυγατρὶ Λέοντος. - ' Α. Μ. 5952. — Τούτῳ τῷ ἔτει γράμματα προς τοὺς ἑκάστης επαρχίας (32) Επισκόπους ἀπέστειλεν ὁ βασιλεὺς, γράψαι αὐτῷ τὴν οἰκείαν γνώμην αἰτῶν πρότερον δ, εἰ τοῖς ἐν Χαλκηδόνι ὁρισθεῖσιν ἀρέ σχοιντο, καὶ περὶ τῆς τοῦ Διλούρου χειροτονίας τί λέγοιεν· ἐν οἷς καὶ τῷ ἁγίῳ Συμεῶνι τῷ Στυλίτη καὶ Βάρδα (33) τῷ μοναχῷ καὶ Ἰακώβῳ θαυματ τουργῷ διαμαρτυρόμενος, ὡς τῷ Θεῷ τῶν ὅλων παρ- έχειν μέλλοντας τὴν κρίσιν τῶν ἀμφισβητουμένων ποιήσασθαι. Οἱ δὲ παμψηφεί ὁμοφρόνως κυρούσι μὲν τὴν ἐν Χαλκηδόνι σύνοδον ο ἁγίαν εἶναι, καὶ τὸν ὑπ' αὐτῆς ἐκτεθέντα ὅρον * ἀποδέχονται. Τιμοθέου δὲ συμφώνως καταψηφίζονται, ως φονέως καὶ αἱρε τικοῦ. Ἐσπούδασε δὲ καὶ Γεννάδιος πρὸς τὸν βασιλέα Εκδικῆσαι τὰ τολμηθέντα. Αντιπράττετο δὲ αὐτῷ "Ασπαρ ὁ 'Αρειανός. Ο δὲ εὐσεβὴς βασιλεὺς τὸν μὲν Αίλουρον ἐξώρισεν εἰς Γάγγραν, ἔνθα ποτὲ καὶ επό Διόσκορος ὁ τούτου διδάσκαλος. Ὁ αὐτὸς δὲ κἀκεῖ το ήρξατο παρασυναγωγάς ποιεῖν καὶ ταραχάς, ας μας θὼν ὁ βασιλεὺς, μετεξώρισεν αὐτὸν ἐν Χερσῶνι. Το μόθεος δὲ ἄλλος, ὁ ἐπίκλην Λευκὸς, ὁ καὶ Σαλο- φακίαλος ", ὀρθόδοξος καὶ ἀγαθὸς ἀνὴρ, ὑπὸ πάντων φιλούμενος, ἐχειροτονήθη ἀντ᾽ αὐτοῦ ἐπίσκοπος Αλεξανδρείας. Α. Α. Μ. 5953. - Αλεξανδρείας επισκόπου Τιμο- θέου Λευκοῦ ἔτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει Ιουβενάλιος ὁ ἁγιώτατος (35) ἐπίσ σκοπος Ιεροσολύμων ἐτελεύτησεν, καὶ ἀντ᾿ αὐτοῦ ἐχειροτονήθη 'Αναστάσιος. Καὶ τῷ αὐτῷ χρόνῳ ἐχοι- μήθη καὶ Συμεὼν ὁ μέγας Στυλίτης, ὁ τῆς μάνδρας πρῶτος (35), καταδείξας τὴν τοιαύτην ἀρετὴν καὶ σημειοφόρος γενόμενος. Καισάρειον Α, Καισσάριον Οι τῷ Α, τούτῳ πρότερον, εἰ τοῖς πότερον ἐν ἂν ἐν Χαλκ. σύνοδον Α, ἐν Χαλκ. ἁγίαν σύνοδον τὸν ἐκτεθέντα ὅρον Α τῶν — ἐκτεθέντων δρων σε ποτὲ καὶ Α. ο κἀκεῖ Α, ἐκεῖ ὁ ἐπίκλην Α, ἐπίκλην Δ, καὶ ὁ Σαλ, Πέμψας Και σάριον έγλωσσοτόμησεν τους κοινωνήσαντας τῷ φόνῳ Προτερίου. Τοπ ἀμφοτέρους ὡς τοὺς ὁ καὶ Σαλ. κατ' ἐξοχὴν, Στυλίτης, καὶ ἀρχιμανδρίτης : Διέτριψε τοίνυν ἐν σαρκὶ τόνδε τὸν βίων διαθλεύων ἔτη ἓξ καὶ πεντήκοντα, ἐν μὲν τῷ πρώτη φροντιστηρίῳ. Ενθα τὰ θεῖα κατηχήθη. Στη THEOPHANIS et iniqua fluri promotiane eertior faetus, misit A Cesarium, et linguis mutilalis relegavit eos, qui Proterii cædi communicaverant. In profanum vero Elurum mon.animadvertit, judicium de eo ad episcopos pertinere pronuntians. Hoc etiam anno Zeno Ariadna Leonis filiæ matrimonio junctus est. - A. C. 452. - Hoc anno ad singulos umaium pro- vinciarum episcopos, litteras dedit imperator, ut propriam ipsi renuntiarent sententiam : num Chal cedonensis concilii decretis acquiescerent, et de Eluri promotione quid sentirent? Sancto insuper Symeoni Stylitz et Barde monacho, tum Jacobe miraculorum patratori scripsit, quasi Deo rerum omnium Domino rationem reddituros, de contro- versis rebus ut judicium facerent, cunctos obte status. Illi una voce communique sensu coactam Chalcedone synodum sanctam esse Armant et ex- positis ab ea definitionibus mentem submittere proftentur: parique sententia, ceu perpetrata cædis reum et hæreticum, Timotheum damnant. Ad haec, ut quae nefarie perpetrata condignæ sub- iicerentur ultioni, studium omne penes impera- torem Gennadius adhibuit: adversæ licet parti oppositus faveres Aspar Arianus. Porro pientissi- mus imperator Gangras, quo Dioscorus ejus magi- ster fuerat deportatus, lurum relegavit. Is vero conventicula celebrare et turbas illic movere denuo A. capit: quorum certior factus imperator, bominem C in Chersonem relegavit. Alius autem Timotheus, cognomento Leucus, qui et Salophacialus, vir de · robua Adei recte sentieus et ob morum probitatem omnibus charus, in prioris locum episcopus Ale- xandria ordinatus est. C. 453. - Alexandria episcopi Timothei Leuci annus primus. Hoc anno Juvenalius sanctissimus Hierosolymo- rum episcopus diem ultimum obiit, in cujus tocum sacro ritu Anastasius suffectus est. Eodem quoque anno quievit Symeon magnus Stylita, cœtus mo- nastici celebratissimus, qui ejusmodi virtutis exem- plum factus præ reliquis antesignanus exhibuit. VARIE LECTIONES. - - * vulg. vulg. " A a e f, vulg. vulg. * a, vulg. adld. ex vulg. 6* vulg. νulg. - JAC. GOARI Anastasii verbis ita interpolandus : (scribit Caesaream) Casarii vice Stelam scripsit Evagrius ad cap. 8, lib. finem. · perperam irrepsisse videtur, qua sublata, ac mutato in nobis constaret litera qualem repræsental Anast.: Misit Cæsarium, et linguis amputatis egit in exilium eos, qui commu- vicaverant cadi Prolerii. Evag. lib. ut, cap. 18, illum qui missus est ad id vindictæ sumendum, Stelam vocal. Non liquet integrum textum esse, quem Anastasius refert, cum is sæpe, uti et Cedr. stator compendio, passimque plura omittat. Com- REFIS. NOT.E. Theodorus Lector eadem scribit, necnou Liberatus diaconus. De istis Theodorus Lector lib. 1, post initium. Surium die Decemb. anno Marciani ukimo Juve- nalium obiisse demonstrat Barquius ad annum Christi 457, num. 57. hic magnus, mirandus, senior, et de quo Evagrius, lib. 1. cap. : (31) Locus aperte corruptus in mss. omnibus ex D (32) Excerpinum capp. 9, 10 et 11, lib. 11 Evagrii ; (33) Βάρδατον 1oco nemorate scribit Evagrius. (34) Ex Cyrillo vile sancti Sabae scriptore apud (35) Non unus Symeon, ut nec unus Stylites :

Α. Μ. 1954. - Τούτῳ τῷ ἔτει εμπρησμός μέγας Α γέγονεν (56) ἐν Κωνσταντινουπόλει, τῇ δευτέρᾳ τοῦ Σεπτεμβρίου μηνὸς ἐνδικτιώνος ιε', ἀρξάμενος ἀπὸ τοῦ νεωρίου, καὶ φθάσας ἕως τοῦ ναοῦ τοῦ ἁγίου Θωμᾶ τῶν ᾿Αμαντίου. Μαρκιανός δὲ οἰκονόμος (37) ἀνελθὼν εἰς τοὺς κεράμους τῆς ᾿Αγίας Αναστασίας κατέχων τὸ Εὐαγγέλιον εὐχαῖς καὶ δάκρυσι ἀβλαβή τὸν οἶκον διεφύλαξεν. Α. Μ. 1955. Τούτῳ τῷ ἔτει ἐσφάγη Ματωρινος εἰς Τερτίωνα (58) ὑπὸ Ρεμικίου πατρικίου, καὶ ἐπήρθη εἰς βασιλέα Σευήρος καὶ Σερπέντιος (39) νώναις Ιουλίαις. " Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει ζωγράφου τινὸς (40) τὸν Σωτῆρα γράψαι τολμήσαντος καθ᾽ ὁμοιότητα τοῦ Διὸς, έξη- ράνθη ἡ χεὶρ, ἂν ἐξαγορεύσαντα οι δι' εὐχῆς ιάσατο Γεννάδιος. Φασὶ δέ τινες τῶν ἱστορικῶν, ὅτι τὸ οὖλον καὶ ὀλιγότριχον σχῆμα ἐπὶ τοῦ Σωτῆρος οἰκειότερόν ἐστιν. Τοῦ δὲ Γενναδίου τῇ νυκτὶ (41) εὐχομένου ἐντὸς τοῦ θυσιαστηρίου, ἰδεῖν λέγεται φάντασμα δαι- μονίου, ᾧ καὶ νὰ ἐπιτιμήσας ἤκουσεν αὐτοῦ κράζον- τοῦ, ὡς αὐτοῦ μὲν ζῶντος ἐνδίδωσι, μετὰ δὲ θάνατον αὐτοῦ κρατήσει πάντως τῆς Ἐκκλησίας· ὅπερ δεί- στις Γεννάδιος πολλὰ ὑπὲρ τούτου τὸν Θεὸν ἐδυσώπει. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει καὶ Στούδιος (42) τὸν ναὸν ἔκτισεν Β - οι εξαγορεύσαντα Δ, εξηγορ. ναίβ. » ᾧ καὶ Α, δ καὶ ἐννέα· ἐν δὲ τῇ αὐτῇ καλουμένῃ. Μάνδρα ἑπτὰ καὶ τεσσαράκοντα· ἔν τινι μὲν στενωπῷ ἔτεσι δέκα τὸν ἀγῶνα διανύσεις· ἐν δὲ κίοσι βραχυτέροις ἑπτά, καὶ ἐπὶ τεσσαρακονταπήχει έτη τριάκοντα • Μάνδρα πρώτος, ἀρχιμανδρίτης. Ο τὴν ἐπὶ στύλου πρῶτος διοίκησιν ἐπιδείξας · ὁ πρῶ της ἀρχιμανδρίτης, ἀνα- χώρησιν νεώριον βοός πόρος, δομές τα ἐν ᾗ τὰ νεώρια τῆς πόλεως καθέστασιν ἀπὸ τοῦ καλουμένου βοος πόρου, τίωνα, Ρεμίχιον Σευήρος δ' καὶ Σερπέντιος, οὐκ - ότι βασιλεὺς ἐν Ῥώμη, βόητον μονὴν ἔκτισεν. Ἡ τῶν Στουδιτών μονὴ πρά τερον καθολικὴ ἐκκλησία ἦν· ὕστερον δὲ μετήλθεν εἰς μονήν. Ὁ αὐτὸς Στούδιος δυνάστης χτίζει τον ναὸν τοῦ ᾿Αρχιστρατήγου Νακωλείας, ἐν ᾧ φέρονται καὶ στίχοι ἡρωικοί · Στούδιος ἀγλαὸν οἶκον ἐδείματος καρπαλίμως [88. ἂν κάμεν, εὑρατο μισθόν, ἐλὼν ὑπατηίδα ρά [βδον. CHRONOGRAPHIA. A. A. C. 454. Hoc anno Septembris mensis die secundo, indictione decima quinta, Cpoli magnum contigit incendium, cujus principium a navali, et ad Sancti Thoma Amandi fuit progressus. Marcianus autem aconomus, conscenso Sanctæ Anastasia templo, manibus tenens Evangelium, precibus et lacrymis sanctam ædem illasam servavit. - A. C. 455. Hoc anno Majorinus ad Derto- nain a Recimere patricio interemptus est : et Nouis Ju- liis Severus et Serpentius ad imperii culmen elevatus. Hoc codem anno pictoris cujusdam Jovis specie Salvatoris faciem. referre ausi manus exaruit : facinus vero confessum Gennadii preces sanaverunt. Historicorum vero nonnulli crispos et raros crines ad efiugendam Salvatoris faciem magis decentcs autumant. Cæterum Gennadius ad altare urans dæmonis spectrum noctu vidisse fertur, quem cum increpasset, clamantem audivit : eo quidem vivente se cedere, sublato vero, Ecclesia quaquaversus se potiturum. Hæc veritus Gennadius, ut piaculum averteretur, crebras ad Deum preces fudit. Hoc etiam anno Præcursoris templum Studius VARIÆ LECTIONES. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. C Isle Symeon hoc vivendi severum genus in carne traducens vitam ad quinquaginta sex annos propagavit. Nam in mo- nasterio, in quo primum divinas vivendi præceptiones didicit, annos vixis 9, in Mandra autem, sic enim vocatur, quadraginta septem : atque horum annorum decem în loco admodum angusto confecit : in colum- nis brevioribus septem: denique in columna quadra- ginta cubilarum, triginta. itaque monaste rii ejus panier, in qua nonnunquam qui Sic Niceph., lib. iv, cap. : Printus id vitæ genus in columna ostendit; quod post ipsum alii plures æmulati sunt. Monasterium, ac ecclesiam in loco columnæ ejus nomine exstructam, in cujus atrio sub dio exstaret illa columna, egregie idem ad finem Hbri describit. Non placet ut, hoc loco sit cum Symeon magis coleret, nec nisi prioribus aunis antequam in locum Mandra dictum secederet, ca- D Bobitam egerit minus quadrat quod redditum, cœtus monastici celebratissimus. CONBEFIS. - : Bregrine eadem lib. 11, eap. 13, apud quem vocatur insulse redditum, quod Bosphorur (isque Thracius) suavius sonat: subdit, etc. Chron. Αlex. ad annum Leonis incendiuin istud reponit. Mari lacognitas eorum voces Theophanes habuit. Majo- riani, quom Majorinum vocat, imperium ad septem prorogat annos, cui vix alii quinque assignaverint. Avitum enim, cui Majorlanus successit, anno Mar- cieni sesto interfectum describit : ex quo ad præ- sentem Leonis annum parlier sextum septem inte- gros numeraveris. Dertonam Hispaniæ urbem Tap- Recimerem, vocat : Serpentium cunctis historicis ignotum Severa in imperio ad- junctum fugit : Severum Nonis Julii Caesarem elevatum, aliis Augusto mense dignitatem adeptum testantibus commemorat. Fides hic plane Græca. silentium, nec nisi de uno imperatore loqui videa- tur Theophanes, facilis esset textus emendatio, ut legeretur, Severus, qui el Serpentius appellatus est, undecunque id ille nomen traxerit. Facile fuit excidere elementum sic minutum, ut in aliis adverto excidisse, codd. aliis retinentibus. Cedr. Post Severum, inquit, nullus Roma fuit inspera- tor; adeoque nec iste Serpentius ut alius a Severo putetur. COMBEFIS. Stadius dynasta, celeberrimi monasterii fundator. Studitarum oratorium exstitit prius, ecclesin catho- lica (velut parecia viris et inulieribus pervia ), demum in monasterium mutatum. Idem Studius dynasta Michaelis militie cœlestis principis Nacolio templum condidit, in quo versus heroici (eruntur descripti : Postquam magnificam construxit Studius ædem, Consulis nccepit mercedis nomine honorem. Annus Marciani quartus ejus cousulatu signatur. The Studii familia Barouius ad annum 450, n. (36) Ista dictione tenus Theodorus lector lib. τ, (37) Virum mirare apud Surium die 10 Já- (38) Haud minus incertas Latinorum res, quam (39) Cumn apud omnes altum sit Serpentii lujus (40) Theodorus Lector, lib. t. (41) Idem. ibid. (42) Suidas : Στούδιος, δυνάστης ὃς καὶ τὴν περι-

Α τοῦ Προδρόμου, καὶ μοναχοὺς ἐκ τῆς μονῆς τῶν Ακοιμήτων (45) ἐν αὐτῷ κατέστησεν. Καὶ Γρατί σιμος οι πραιπόσιτος τὸν ναὸν τοῦ ἁγίου Κυριακού ἔξω τῆς Χρυσής Πόρτης ἔκτισεν, καὶ ἀπετάξατο ἐν αὐτῷ (41). . Α. Μ. 5956. - Ἱεροσολύμων ἐπισκόπου Ιου- ξεναλίου ἔτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει ὁ Λέων ὁ βασιλεὺς Ζήνωνα τὸν γαμβρὸν στρατηγὸν τῆς Εῴας πάσης και πεποίηκεν, καὶ Βασιλίσκον τὸν ἀδελφὸν Βερίνης τῆς Αὐγούστης στρατηγὸν τῆς Θράκης: Ζήνων δὲ ἐλθὼν εἰς ᾿Αντιό χειαν, εὗρεν επίσκοπον ἐν αὐτῇ τὸν ἱερὸν Μαρτύριον. Πέτρος δὲ ὁ Γναφεύς * (46) Ακολούθει τῷ Ζήνωνα πρεσβύτερος ὢν τοῦ ἐν Χαλκηδόνι ναοῦ Βάσσης της μάρτυρος· ἷς καὶ πείσας Ζήνωνα συνεργῆσαι αὐτῷ Β μισθοῦται τοῦ ᾿Απολλιναρίου τινὰς ὁμοδόξων, καὶ θορύβους μυρίους ἐγείρει κατὰ τῆς πίστεως καὶ Μαρτυρίου τοῦ ἐπισκόπου· καὶ ἀναθεματίζει τοὺς μὴ λέγοντας τὸν Θεὸν σταυρωθῆναι, καὶ σχίσας τὸν λαὸν ᾿Αντιοχείας προστίθησιν ἐν τῷ τρισαγίῳ ὕμνω τὸ, Ο σταυρωθεὶς δι' ἡμᾶς· ὅπερ έως σήμερον Έκτοτε καιροῦ παρὰ τοῖς Θεοπασχίταις ἐκράτησε λέγεσθαι. Μαρτύριος δὲ πρὸς Λέοντα τον " βασιλέα παρεγένετο, καὶ ἀπεδέχθη μετὰ πολλῆς τιμῆς, σπουδῇ Γενναδίου Κωνσταντινουπόλεως ἐπισκόπου. Ἐπανελθὼν δὲ ἐν 'Αντιοχεία " καὶ εὑρὼν τοὺς λαούς στασιάζοντας, καὶ Ζήνωνα τούτοις συμπράττοντα, ἐπ' ἐκκλησίας τὴν ἐπισκοπὴν " ἀπετάξατο, εἰπών ο Κλήρῳ ἀνυποτάκτῳ, καὶ λαῷ ἀπειθεῖ, καὶ Εκα κλησίᾳ βερυπωμένῃ ἀποτάττομαι, φυλάττων εαυτῷ τὸ ἀξίωμα τῆς ἱερωσύνης (47). Τούτου δε υποχωρήσαντος, Πέτρος ὁ Γναφεὺς τῷ θρόνῳ Αντιο χείας ἐπεπήδησεν, χειροτονήσας εὐθὺς Ἰωάννην Απ μείας ἐπίσκοπον ἀπὸ καθαιρέσεως ' ὄντα. Γνοὺς δὲ ταῦτα. Γεννάδιος ἅπαντα τῷ βασιλεῖ ἀνατίθεται· καὶ κελεύει Πέτρον τὸν Γναφέα ἐξορισθῆναι. "Οπερ ἀκού σας ὁ Πέτρος φυνῇ τὴν ἐξορίαν διέφυγεν ψήφων δὲ κοινῇ Ἰουλιανός τις ἐπίσκοπος (48) Αντιοχείας προ- εχειρίσθη. τὴν Γρατίσιμος Α. Γρατήσιμος Οι πάσης Α. » Καφεύς Α τιόχειαν Α. ε. τα τὴν ἐπισκοπὴν τῇ ἐπισκοπή Α. " φερυπωμένη Α, ἐρουπ. καθαιρέ σεως Α, καθαιρέσεων ρεν, ἀσίγητον· τὸν ὕμνον παρασκευάσας Θεῷ ἀνα πέμπεσθαι, εἰς τρία μέρη τὴν ποίμνην διανειμάμε νος, είνα τὰ πραιποσίτου· THEOPHANIS exstruxit et traductos ex Insomnium mansione mo- nachos in eo posnit. Gratissimus quoque præposi- tus Sancti Cyriaci extra Portam Auream erexit ædem, in qua ipse mundo nuntium remisit. A. C. 456. annus primus. - Hierosolymorum episcopi Juvenalii Hoc anno Leo imperator Zenonem generum du- cem Orientis instituit et Basiliscum Verinæ Auguste fratrem Thraciæ pariter ducem. Zeno véro Autio- chiam profectus, sacrum Martyrium in ea comperit episcopum. Petras autem Fullo etiam in! templo Bassa martyris Chalcedonensis presbyterio fungens Zenonem sequebatur. Is implorata Zenonis opera nonnullos ex Apollinarii asseclis mercede conductos sibi conjungit, et imumeros tumultus contra fidein et Martyrium episcopum excitat: anathemate etiam ferit, qui non assererent Deum cruci suffixum, populoque deinum in duas partes Antiochiæ discisso a.ldit ter sancto hymno : Qui crucifzus es pro nobis: quæ voces ab eo tempore in hodiernum usque diem a Theopaschitis usurpari consueverunt. Mar- Lyrius porro ad imperatorem Leonen profectus, Gennadii Cpoleos præsulis commendationibus multo cum honore suscipitur. Antiochiam deinde rever- sus, cum populi factiones varias casdemque tumul- tibus eomperisset agitatas et Zenonis favore fortio- res, in ecclesiæ conventu cessit episcopatu, verbis usus hujusmodi : Clero inobedienti, populo conta- maci et Ecclesiæ sordibus infectæ nuntium remitto sulaque sacerdotii dignitate mihi reservala, episcopale munus depono. Eo secedente, Petrus Fullo in An- tiochiæ thronum insiliens confestim Joannem quemdam degradatione damnatum ordinat Apameæ episcopum. Nantio de his accepto, Gennadius cuncta refert ad imperatorem, qui Petrum Fullonem exsilio plectendum pronu:tiat: quod cum Petrus audisset, ipse fuga proprium exsilium evitat; morque com- muuibus suffragiis Julianus quidam Antiochia epi- scopus institutus est. C " VARLE LECTIONES. * add. ex A, £lç 'Av- * vulg. add. ex A. suprascriplo vulg. ' vulg. JAC. GOARI NOTÆ. • Nicephorus, lib. xx, cap. 23. Aramelarum insomnium monasteriam Marcellus divinissimus con- struxit (auctor actorum ejus, abbatem ejus Ale- xandrum nomine conditorem appellat) in quo perpetuis carminibus nunquam non hymni Deo cane- rentur, sodalitate monachoram eam ob rem in tres calus dirisa. Surius Dec. Simul præpositi munus obibat. ronius comitem, Petavius ducem Orientis expo- mil. der serm. de sancto Bartholomæo apud Suvium. exauctoratus haberetur. Cui namque aacros hong- res ob admissum aliquod scelus ecclesiastica cen- sura detrahebat, eumdem pariter officii munere mulctabat. Hine illæ phrases apud Joanne Mori- num Eccles, exerc. lib. 11, cap. æquales : a sacerdotio et ministerio deponi. honore privari, officio et dignitate moveri ordinum, exercitio et honore abdicari. Voluntatis itaque placito, non canonum rigore abdicatus, episcopatus sede alie- nus, sacerdotale sibi reservat munus. Hæc eadem ad verbum Timeodorus Lector. Plura Morinus lib. V, De penit. capp. et 14. quíntum differri pag. sequens docet, (43) Τούτων μονὴν Μάρκελλος ὁ θειότατος ήγει• D De ejus gestis Theodorus Lector. (44) Addis Theodorus Lector : καὶ ἅμα ἐπλήρωσε (45) Στρατηλάτην scribit Theodorus Lector, Da- (46) Quod fullonis artem vere exerceret Alexan- (47) Ne tanquain criminis reus episcopi dignitate (48) Ordinatio tamen Juliani in annum usque

Α τοῦ Προδρόμου, καὶ μοναχοὺς ἐκ τῆς μονῆς τῶν Ακοιμήτων (45) ἐν αὐτῷ κατέστησεν. Καὶ Γρατί σιμος οι πραιπόσιτος τὸν ναὸν τοῦ ἁγίου Κυριακού ἔξω τῆς Χρυσής Πόρτης ἔκτισεν, καὶ ἀπετάξατο ἐν αὐτῷ (41). . Α. Μ. 5956. - Ἱεροσολύμων ἐπισκόπου Ιου- ξεναλίου ἔτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει ὁ Λέων ὁ βασιλεὺς Ζήνωνα τὸν γαμβρὸν στρατηγὸν τῆς Εῴας πάσης και πεποίηκεν, καὶ Βασιλίσκον τὸν ἀδελφὸν Βερίνης τῆς Αὐγούστης στρατηγὸν τῆς Θράκης: Ζήνων δὲ ἐλθὼν εἰς ᾿Αντιό χειαν, εὗρεν επίσκοπον ἐν αὐτῇ τὸν ἱερὸν Μαρτύριον. Πέτρος δὲ ὁ Γναφεύς * (46) Ακολούθει τῷ Ζήνωνα πρεσβύτερος ὢν τοῦ ἐν Χαλκηδόνι ναοῦ Βάσσης της μάρτυρος· ἷς καὶ πείσας Ζήνωνα συνεργῆσαι αὐτῷ Β μισθοῦται τοῦ ᾿Απολλιναρίου τινὰς ὁμοδόξων, καὶ θορύβους μυρίους ἐγείρει κατὰ τῆς πίστεως καὶ Μαρτυρίου τοῦ ἐπισκόπου· καὶ ἀναθεματίζει τοὺς μὴ λέγοντας τὸν Θεὸν σταυρωθῆναι, καὶ σχίσας τὸν λαὸν ᾿Αντιοχείας προστίθησιν ἐν τῷ τρισαγίῳ ὕμνω τὸ, Ο σταυρωθεὶς δι' ἡμᾶς· ὅπερ έως σήμερον Έκτοτε καιροῦ παρὰ τοῖς Θεοπασχίταις ἐκράτησε λέγεσθαι. Μαρτύριος δὲ πρὸς Λέοντα τον " βασιλέα παρεγένετο, καὶ ἀπεδέχθη μετὰ πολλῆς τιμῆς, σπουδῇ Γενναδίου Κωνσταντινουπόλεως ἐπισκόπου. Ἐπανελθὼν δὲ ἐν 'Αντιοχεία " καὶ εὑρὼν τοὺς λαούς στασιάζοντας, καὶ Ζήνωνα τούτοις συμπράττοντα, ἐπ' ἐκκλησίας τὴν ἐπισκοπὴν " ἀπετάξατο, εἰπών ο Κλήρῳ ἀνυποτάκτῳ, καὶ λαῷ ἀπειθεῖ, καὶ Εκα κλησίᾳ βερυπωμένῃ ἀποτάττομαι, φυλάττων εαυτῷ τὸ ἀξίωμα τῆς ἱερωσύνης (47). Τούτου δε υποχωρήσαντος, Πέτρος ὁ Γναφεὺς τῷ θρόνῳ Αντιο χείας ἐπεπήδησεν, χειροτονήσας εὐθὺς Ἰωάννην Απ μείας ἐπίσκοπον ἀπὸ καθαιρέσεως ' ὄντα. Γνοὺς δὲ ταῦτα. Γεννάδιος ἅπαντα τῷ βασιλεῖ ἀνατίθεται· καὶ κελεύει Πέτρον τὸν Γναφέα ἐξορισθῆναι. "Οπερ ἀκού σας ὁ Πέτρος φυνῇ τὴν ἐξορίαν διέφυγεν ψήφων δὲ κοινῇ Ἰουλιανός τις ἐπίσκοπος (48) Αντιοχείας προ- εχειρίσθη. τὴν Γρατίσιμος Α. Γρατήσιμος Οι πάσης Α. » Καφεύς Α τιόχειαν Α. ε. τα τὴν ἐπισκοπὴν τῇ ἐπισκοπή Α. " φερυπωμένη Α, ἐρουπ. καθαιρέ σεως Α, καθαιρέσεων ρεν, ἀσίγητον· τὸν ὕμνον παρασκευάσας Θεῷ ἀνα πέμπεσθαι, εἰς τρία μέρη τὴν ποίμνην διανειμάμε νος, είνα τὰ πραιποσίτου· THEOPHANIS exstruxit et traductos ex Insomnium mansione mo- nachos in eo posnit. Gratissimus quoque præposi- tus Sancti Cyriaci extra Portam Auream erexit ædem, in qua ipse mundo nuntium remisit. A. C. 456. annus primus. - Hierosolymorum episcopi Juvenalii Hoc anno Leo imperator Zenonem generum du- cem Orientis instituit et Basiliscum Verinæ Auguste fratrem Thraciæ pariter ducem. Zeno véro Autio- chiam profectus, sacrum Martyrium in ea comperit episcopum. Petras autem Fullo etiam in! templo Bassa martyris Chalcedonensis presbyterio fungens Zenonem sequebatur. Is implorata Zenonis opera nonnullos ex Apollinarii asseclis mercede conductos sibi conjungit, et imumeros tumultus contra fidein et Martyrium episcopum excitat: anathemate etiam ferit, qui non assererent Deum cruci suffixum, populoque deinum in duas partes Antiochiæ discisso a.ldit ter sancto hymno : Qui crucifzus es pro nobis: quæ voces ab eo tempore in hodiernum usque diem a Theopaschitis usurpari consueverunt. Mar- Lyrius porro ad imperatorem Leonen profectus, Gennadii Cpoleos præsulis commendationibus multo cum honore suscipitur. Antiochiam deinde rever- sus, cum populi factiones varias casdemque tumul- tibus eomperisset agitatas et Zenonis favore fortio- res, in ecclesiæ conventu cessit episcopatu, verbis usus hujusmodi : Clero inobedienti, populo conta- maci et Ecclesiæ sordibus infectæ nuntium remitto sulaque sacerdotii dignitate mihi reservala, episcopale munus depono. Eo secedente, Petrus Fullo in An- tiochiæ thronum insiliens confestim Joannem quemdam degradatione damnatum ordinat Apameæ episcopum. Nantio de his accepto, Gennadius cuncta refert ad imperatorem, qui Petrum Fullonem exsilio plectendum pronu:tiat: quod cum Petrus audisset, ipse fuga proprium exsilium evitat; morque com- muuibus suffragiis Julianus quidam Antiochia epi- scopus institutus est. C " VARLE LECTIONES. * add. ex A, £lç 'Av- * vulg. add. ex A. suprascriplo vulg. ' vulg. JAC. GOARI NOTÆ. • Nicephorus, lib. xx, cap. 23. Aramelarum insomnium monasteriam Marcellus divinissimus con- struxit (auctor actorum ejus, abbatem ejus Ale- xandrum nomine conditorem appellat) in quo perpetuis carminibus nunquam non hymni Deo cane- rentur, sodalitate monachoram eam ob rem in tres calus dirisa. Surius Dec. Simul præpositi munus obibat. ronius comitem, Petavius ducem Orientis expo- mil. der serm. de sancto Bartholomæo apud Suvium. exauctoratus haberetur. Cui namque aacros hong- res ob admissum aliquod scelus ecclesiastica cen- sura detrahebat, eumdem pariter officii munere mulctabat. Hine illæ phrases apud Joanne Mori- num Eccles, exerc. lib. 11, cap. æquales : a sacerdotio et ministerio deponi. honore privari, officio et dignitate moveri ordinum, exercitio et honore abdicari. Voluntatis itaque placito, non canonum rigore abdicatus, episcopatus sede alie- nus, sacerdotale sibi reservat munus. Hæc eadem ad verbum Timeodorus Lector. Plura Morinus lib. V, De penit. capp. et 14. quíntum differri pag. sequens docet, (43) Τούτων μονὴν Μάρκελλος ὁ θειότατος ήγει• D De ejus gestis Theodorus Lector. (44) Addis Theodorus Lector : καὶ ἅμα ἐπλήρωσε (45) Στρατηλάτην scribit Theodorus Lector, Da- (46) Quod fullonis artem vere exerceret Alexan- (47) Ne tanquain criminis reus episcopi dignitate (48) Ordinatio tamen Juliani in annum usque

Α τοῦ Προδρόμου, καὶ μοναχοὺς ἐκ τῆς μονῆς τῶν Ακοιμήτων (45) ἐν αὐτῷ κατέστησεν. Καὶ Γρατί σιμος οι πραιπόσιτος τὸν ναὸν τοῦ ἁγίου Κυριακού ἔξω τῆς Χρυσής Πόρτης ἔκτισεν, καὶ ἀπετάξατο ἐν αὐτῷ (41). . Α. Μ. 5956. - Ἱεροσολύμων ἐπισκόπου Ιου- ξεναλίου ἔτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει ὁ Λέων ὁ βασιλεὺς Ζήνωνα τὸν γαμβρὸν στρατηγὸν τῆς Εῴας πάσης και πεποίηκεν, καὶ Βασιλίσκον τὸν ἀδελφὸν Βερίνης τῆς Αὐγούστης στρατηγὸν τῆς Θράκης: Ζήνων δὲ ἐλθὼν εἰς ᾿Αντιό χειαν, εὗρεν επίσκοπον ἐν αὐτῇ τὸν ἱερὸν Μαρτύριον. Πέτρος δὲ ὁ Γναφεύς * (46) Ακολούθει τῷ Ζήνωνα πρεσβύτερος ὢν τοῦ ἐν Χαλκηδόνι ναοῦ Βάσσης της μάρτυρος· ἷς καὶ πείσας Ζήνωνα συνεργῆσαι αὐτῷ Β μισθοῦται τοῦ ᾿Απολλιναρίου τινὰς ὁμοδόξων, καὶ θορύβους μυρίους ἐγείρει κατὰ τῆς πίστεως καὶ Μαρτυρίου τοῦ ἐπισκόπου· καὶ ἀναθεματίζει τοὺς μὴ λέγοντας τὸν Θεὸν σταυρωθῆναι, καὶ σχίσας τὸν λαὸν ᾿Αντιοχείας προστίθησιν ἐν τῷ τρισαγίῳ ὕμνω τὸ, Ο σταυρωθεὶς δι' ἡμᾶς· ὅπερ έως σήμερον Έκτοτε καιροῦ παρὰ τοῖς Θεοπασχίταις ἐκράτησε λέγεσθαι. Μαρτύριος δὲ πρὸς Λέοντα τον " βασιλέα παρεγένετο, καὶ ἀπεδέχθη μετὰ πολλῆς τιμῆς, σπουδῇ Γενναδίου Κωνσταντινουπόλεως ἐπισκόπου. Ἐπανελθὼν δὲ ἐν 'Αντιοχεία " καὶ εὑρὼν τοὺς λαούς στασιάζοντας, καὶ Ζήνωνα τούτοις συμπράττοντα, ἐπ' ἐκκλησίας τὴν ἐπισκοπὴν " ἀπετάξατο, εἰπών ο Κλήρῳ ἀνυποτάκτῳ, καὶ λαῷ ἀπειθεῖ, καὶ Εκα κλησίᾳ βερυπωμένῃ ἀποτάττομαι, φυλάττων εαυτῷ τὸ ἀξίωμα τῆς ἱερωσύνης (47). Τούτου δε υποχωρήσαντος, Πέτρος ὁ Γναφεὺς τῷ θρόνῳ Αντιο χείας ἐπεπήδησεν, χειροτονήσας εὐθὺς Ἰωάννην Απ μείας ἐπίσκοπον ἀπὸ καθαιρέσεως ' ὄντα. Γνοὺς δὲ ταῦτα. Γεννάδιος ἅπαντα τῷ βασιλεῖ ἀνατίθεται· καὶ κελεύει Πέτρον τὸν Γναφέα ἐξορισθῆναι. "Οπερ ἀκού σας ὁ Πέτρος φυνῇ τὴν ἐξορίαν διέφυγεν ψήφων δὲ κοινῇ Ἰουλιανός τις ἐπίσκοπος (48) Αντιοχείας προ- εχειρίσθη. τὴν Γρατίσιμος Α. Γρατήσιμος Οι πάσης Α. » Καφεύς Α τιόχειαν Α. ε. τα τὴν ἐπισκοπὴν τῇ ἐπισκοπή Α. " φερυπωμένη Α, ἐρουπ. καθαιρέ σεως Α, καθαιρέσεων ρεν, ἀσίγητον· τὸν ὕμνον παρασκευάσας Θεῷ ἀνα πέμπεσθαι, εἰς τρία μέρη τὴν ποίμνην διανειμάμε νος, είνα τὰ πραιποσίτου· THEOPHANIS exstruxit et traductos ex Insomnium mansione mo- nachos in eo posnit. Gratissimus quoque præposi- tus Sancti Cyriaci extra Portam Auream erexit ædem, in qua ipse mundo nuntium remisit. A. C. 456. annus primus. - Hierosolymorum episcopi Juvenalii Hoc anno Leo imperator Zenonem generum du- cem Orientis instituit et Basiliscum Verinæ Auguste fratrem Thraciæ pariter ducem. Zeno véro Autio- chiam profectus, sacrum Martyrium in ea comperit episcopum. Petras autem Fullo etiam in! templo Bassa martyris Chalcedonensis presbyterio fungens Zenonem sequebatur. Is implorata Zenonis opera nonnullos ex Apollinarii asseclis mercede conductos sibi conjungit, et imumeros tumultus contra fidein et Martyrium episcopum excitat: anathemate etiam ferit, qui non assererent Deum cruci suffixum, populoque deinum in duas partes Antiochiæ discisso a.ldit ter sancto hymno : Qui crucifzus es pro nobis: quæ voces ab eo tempore in hodiernum usque diem a Theopaschitis usurpari consueverunt. Mar- Lyrius porro ad imperatorem Leonen profectus, Gennadii Cpoleos præsulis commendationibus multo cum honore suscipitur. Antiochiam deinde rever- sus, cum populi factiones varias casdemque tumul- tibus eomperisset agitatas et Zenonis favore fortio- res, in ecclesiæ conventu cessit episcopatu, verbis usus hujusmodi : Clero inobedienti, populo conta- maci et Ecclesiæ sordibus infectæ nuntium remitto sulaque sacerdotii dignitate mihi reservala, episcopale munus depono. Eo secedente, Petrus Fullo in An- tiochiæ thronum insiliens confestim Joannem quemdam degradatione damnatum ordinat Apameæ episcopum. Nantio de his accepto, Gennadius cuncta refert ad imperatorem, qui Petrum Fullonem exsilio plectendum pronu:tiat: quod cum Petrus audisset, ipse fuga proprium exsilium evitat; morque com- muuibus suffragiis Julianus quidam Antiochia epi- scopus institutus est. C " VARLE LECTIONES. * add. ex A, £lç 'Av- * vulg. add. ex A. suprascriplo vulg. ' vulg. JAC. GOARI NOTÆ. • Nicephorus, lib. xx, cap. 23. Aramelarum insomnium monasteriam Marcellus divinissimus con- struxit (auctor actorum ejus, abbatem ejus Ale- xandrum nomine conditorem appellat) in quo perpetuis carminibus nunquam non hymni Deo cane- rentur, sodalitate monachoram eam ob rem in tres calus dirisa. Surius Dec. Simul præpositi munus obibat. ronius comitem, Petavius ducem Orientis expo- mil. der serm. de sancto Bartholomæo apud Suvium. exauctoratus haberetur. Cui namque aacros hong- res ob admissum aliquod scelus ecclesiastica cen- sura detrahebat, eumdem pariter officii munere mulctabat. Hine illæ phrases apud Joanne Mori- num Eccles, exerc. lib. 11, cap. æquales : a sacerdotio et ministerio deponi. honore privari, officio et dignitate moveri ordinum, exercitio et honore abdicari. Voluntatis itaque placito, non canonum rigore abdicatus, episcopatus sede alie- nus, sacerdotale sibi reservat munus. Hæc eadem ad verbum Timeodorus Lector. Plura Morinus lib. V, De penit. capp. et 14. quíntum differri pag. sequens docet, (43) Τούτων μονὴν Μάρκελλος ὁ θειότατος ήγει• D De ejus gestis Theodorus Lector. (44) Addis Theodorus Lector : καὶ ἅμα ἐπλήρωσε (45) Στρατηλάτην scribit Theodorus Lector, Da- (46) Quod fullonis artem vere exerceret Alexan- (47) Ne tanquain criminis reus episcopi dignitate (48) Ordinatio tamen Juliani in annum usque

Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει μετετέθη ἐν 'Αλεξανδρείᾳ ὁ προς Α φήτης Ελισσαίος πρὸ πέντε εἰδῶν Μαΐων ἐν τῇ μονῇ Παύλου τοῦ Λεπρού. Λεπρὸν γὰρ ἰάσατο, καὶ λεπρὸν ἐποίησεν, καὶ εἰς τὰ τοῦ Λεπροῦ ἐτέθη. - Τούτῳ τῷ ἔτει ἐκτίσθη τὸ τετρά- στον • τοῦ ἁγίου Ἰωάννου ἐν 'Αλεξανδρείᾳ καὶ τὸ ἁγιαστήριον· καὶ Επτάβιζες * τὸ δημόσιων βαλα- νεῖον ἀπεδόθη τῇ πόλει. Τούτοις δὲ τοῖς χρόνοις καὶ Δανιὴλ ὁ Στυλίτης (49) ἐν τῷ 'Ανάπλῳ τῷ στύλος ἐπέβη ἀνὴρ θαυμάσιος. Ἰωάννης δὲ ὁ ὑπατικός * (50), ὁ ἐπίκλην τῶν Βιγκομάλου, δυσωπήσας Βασιανὸν τὸν ὅπων, παρ' αὐτῷ ὡς μοναχὸς ἑτέτακτο. Προήρχετο δὲ ἀεὶ ' ἐν τῷ παλατίῳ ὡς εἷς τῶν συγκλητικῶν καὶ ἀναχωρῶν μέχρι τῆς μονῆς τοῦ Βασιανοῦ, ὡς σπιτικὰς ὠψικεύετο (54) · ἔνδον δὲ γενόμενος εὐθὺς τὴν μοναδικὴν σισύραν περιβαλλόμενος, μαγειρείου καὶ σταύλου καὶ τῶν παραπλησίων την διακονίαν ἐπλήρου. Τῷ δ' αὐτῷ ' ἔτει Ανθιμος και Τιμοκλής (52) οι τῶν Τροπαρίων ποιηταὶ ἐγνωρίζοντο. • Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει κατὰ πρεσβείαν τῆς συγκλή του (53) Ῥώμης ἀπέστειλεν Λέων ὁ βασιλεὺς Ανθι- μον τὸν γαμβρόν & Μαρκιανοῦ τοῦ προβασιλεύσαντος βασιλέα ἐν Ῥώμη, ἄνδρα Χριστιανικώτατον καὶ εὐ σεβῶς τὴν βασιλείαν ιθύνοντα. Α. Μ. 6958. - Τούτῳ τῷ ἔτει σημείον ἐφάνη (54) ἐν τῷ οὐρανῷ, νεφέλη ὥσπερ σάλπιγγος ἐκτύπωμα ἔχουσα ἐπὶ ἡμέρας μ' καθ᾿ ἑσπέραν . - Δ. Μ. 5959. — Τούτῳ τῷ ἔτει... ἐστράτευσεν ἐν *Αλεξανδρείᾳ (55) ἄνδρας τρισχιλίους, καὶ ὁ μέγας λάκκος ἐκτίσθη εἰς τὰ Ἰωάννου καὶ τὰ δύο βαλανεία ἡ Υγεία, καὶ ἡ Ἴασις 10· καὶ ὁ ποταμός ὠρύχθη ἐν τετράστων ε, τέρας τὸ ὂν Α Ι, τετράγωνον Επτάβυζος 3. • ὁ Ύπατ. Α, σ ἀεὶ οπο. Α. ὡς εἷς τῶν συγκλητικών Α Γ, εἰς τὸν συγκλητικὸν τῷ δ' αὐτῷ ρίζοντο Α. γαμβρὴν Μαρκιανοῦ Α, γαμβρόν τῶν Μαρκ. καθ᾿ ἑσπέραν Α. Δ ἡ δεκάστασις τ' ασις, Υπο- τακτικόν αψιχεύειν κατὰ φρατρίας διηρέθησαν. 'Αλλ' ὅσοι μὲν ἔχαιρον τῇ ἐν Χαλκηδόνι συνόδῳ παρὰ τῷ ᾿Ανθίμῳ συνήγοντο. Αὐτὸς γὰρ καὶ τὰς παννυχία δας παρεσκεύασε γίνεσθαι. Οτοί δὲ ταύτης ἐχθροὶ, τῷ Τιμοκλεί προσέκειντο· καὶ Ὑπο - έγνω- ἡ ἴασις Εφάνη ἐν τῷ οὐρανῷ σημεῖον μέγιστον από τινων λεγόμενον σάλπιγξ, από τινων δὲ λογχίας, ἀπό τίνων δοκῖς, ἐφάνη ἐπὶ ἡμέρας δέ τις νας • δρεια, μι CHRONOGRAPHIA. A. M. 5957. B C Hoc stiam anno, quinto Idus Malas, Elisæi pro- pheta corpus Alexandriam delatum in Pauli Leprosl monasterio reponitur. Sanavit ille leprosum, alii lepram înduxit, et in æde a Leproso erecta recon- ditus est. - A. C. 457. - Hoc anno sancti Joannis nomine quadrafigura constructum opus Alexandriæ, et ba- plismo lustrandis adjunctum ædifcium : Heptabizus etiam publicum balneum civitati restitutum. His etiam temporibus Daniel Stylita, vir plane mirandus, columnam in Anaplo positam conscendit. Joannes porro vir consularis, cui a Bingomalis cognomen, sanctum Basianum deprecatus, apud eum in mo- nachorum normam vivendi rationem instituit. Curiæ porro assiduus frequentatur in senatorum numero considebşt : et ut consularis magno clientum stipa tus comitatu in Basiani monasterium secedebat. In monasterium e senatu receptus et monastica sisyra coopertus, culinæ, stabuli, et vilium hujusmodi obibat ministerium. Hoc etiam anno Anthimus et Timocles Tropario- rum poetæ florebant. Hoc eodem anno senata Romano per legatos pastulante, Antimum Marciani decessoris sui ge- nerum, virum alioquin Christianis dogmatibus probo instructum et imperii munus piissime admi- nistrantem, Leo imperator imperatorem Romæ de- signavit. - A. C. 458.-Hoc anno prodigium in cœlo per djes quadraginta sub vesperam visum est, nulus videlicet in tubæ speciem efformata. A. C. 459. tria homi- Hoc anno. mum millia in expeditionem misit. Magna etiam ci- sterna ad Joannis ædes exstructa: balnea quoque duo, uni nomen Sanitas, alteri Sanatio : et Alexan VARLE LECTIONES - T vulg. • vulg. vulg. ' om. vulg. • om. a c, vulg. (error baud dubie natus, quia legi videbatur : ut recte manet JAC. GOARI NOTÆ. cembr. Anaplus porro ostium Bosphori est ad Galata latus. Potuit autem columnam hoc anno Daniel conscendere, a Symeone Stylita anno supe- riore, ut Chronicon Alexandrinum testatur, defun- cto, monitus. larius auno Marciani quarto fasces obtinuit. ponit alia lectio. obsequii, siye obsequiorum gerunt nomen: hine istorum more ant ire, comitari, sequi, dicitur apud Meursium, Lacerdam et euchologia. rus Lector lib. 1, Anthimus et Timocles ecclesiasticorum modulorum auctores per factiones oppositas disjuncti sunt. Nam quotquot Chalcedo- nensi faverunt, illi Anthimo adhaeserunt. Ipse nam- -- Guat.) que nocturnas vigilias fieri ordinavit. Qui autem a synodo dissidebant,, Timoeli juncti sunt. Tropario- rum rationem exposuimus ad eucholog. annum Lennis octavum Romam cum imperatoria postestate misso sententia, Idatii verbis et aucto- ritate fulcitur. Historiam habet Evagrius libro 11, cap. 16. Alii in alium annum rejiciunt, inter quos Petavius duces alios secutus. con Alexand. his verbis : Ingens in colo prodigium apparuit, quod e quibusdam tuba appellatur, ab aliis hasta, ab aliis trabecula; visumque est aliquot diebus. Alexandria tria hominum millia eduxit; nulla sit lacuna, qualem suspicatus est P. Goar : nec absonum aliquid, Alexandriam tria bominum millia bello destinasse, ae Leoni, sive alii ejus duci suppetias misisse. COMBEFIS. . (49) Cujus vitam habes apud Surium 11 Des (50) Joannes iste Vincomalas ex fastis consu- (51) Servi, amici, clientes, satellites, Εψιχίου, (52) υἱ τῶν τροπαρίων ποιηταί, nudit Theodo- (53) Theophanis de Anthimo sive Anthemio sub (54) Anno succedenti signum istud ascribitChromi- (55) Bene Peyr. et Pal., ἐστράτευσεν 'Αλεξάν

Αλεξανδρείᾳ ἀπὸ τῆς Χερσού " ἕως τοῦ Κοπρεπ πιο Τούτῳ τῷ ἔτει Ἰσοκάσιος ὁ κοι- αίστωρ (36) Αντιοχείας, ὁ καὶ φιλόσοφος, διεβλήθη τῷ βασιλεῖ, ὡς Ελλην· καὶ ἐκέλευσεν ὁ βασιλεὺς ἐξετασθῆναι αὐτὸν παρὰ τῷ ἐπάρχῳ τῶν πραιτω ρίων ἐν Κωνσταντινουπόλες. Ένεχθέντος δὲ αὐτοῦ ἐν τῷ Ζευξίππῳ δεδεμένου ὀπισθάγκωνα, ἔφη πρὸς αὐτὸν Πούσεως " ὁ ἔπαρχος· Θρᾷς σεαυτόν, ἴσο κάσιε, ἐν ποίῳ σχήματι καθέστηκας ; Ὁ δὲ εἶπεν· Ὁρῶ, καὶ οὐ ξενίζομαι· ἄνθρωπος γὰρ ὧν άνθρω πίναις ἐνέπεσον συμφοραῖς· ἀλλὰ δίκασον ἐπ' ἐμοὶ, ὡς ἐδίκαζες σὺν ἐμοί. Καὶ ταῦτα ἀκούσας ὁ δῆμος ευφήμησε τὸν βασιλέα. Καὶ μαθὼν ὁ βασι λεὺς (57) ἐχάρη, καὶ ἀπέλυσεν αὐτὸν εἰς τὴν ἰδίαν Β χώραν. Χερσέου Α. Ε. ὑπάρχω - ύπαρχος ταύτας τοῦ ἔτος α'. Αντιοχείας ἐπισκόπου Ιουλια Τούτῳ τῷ ἔτει Λέων ὁ βασιλεὺς το κατά Γίζερίχου τοῦ (58) τῶν ᾿Αφρων κρατοῦντος στόλον μέγαν ἐξ- οπλίσας ἀπέστειλεν. Ὁ γὰρ Γιζέριχος μετὰ τὴν τε λευτὴν Μαρκιανοῦ πολλὰ δεινὰ ἐνεδείξατο ἐν ταῖς ὑπὸ τὴν τῶν Ῥωμαίων βασιλείαν χώραις, ληϊζόμενος καὶ αἰχμαλωτίζων πολλοὺς καὶ τὰς πόλεις κατασκά- πτων. Οθεν ζήλῳ κινηθεὶς ὁ βασιλεὺς ἐκ πάσης τῆς "' ἀνατολικῆς θαλάσσης ἑκατὸν χιλιάδας πλοίων ἀθροίσας, καὶ στρατῶν καὶ ὅπλων ταῦτα πληρώ σας, κατὰ Γιζερίχου ἀπέστειλεν. Φασὶ γὰρ αὐτὸν απ' κεντηνάρια (59) δεδαπανηκέναι χρυσίου ἐν τούτῳ στόλι. Στρατηγὸν δὲ καὶ ἔξαρχον τοῦ στόλου κατ έστησεν Βασιλίσκον τὸν Βερίνης τῆς Αὐγούστης ἀδελφὸν, τῆς ὑπάτου τιμῆς ἤδη μετασχόντα καὶ Σκύθας πολλάκις νικήσαντα ἐν τῇ Θράκῃ. Ος οι δὴ καὶ συνδραμούσης αὐτῷ σὲ ἐκ τῆς Ἑσπερίου οὐκ ὀλίγης δυνάμεως, συμπλακεὶς εἰς ναυμαχίας πολύ λάκις τῇ Γιζερίχου [ μετά "] τῶν νεῶν τῷ βυθῷ παραδούς, εἶτα καὶ αὐτὴν ἡδυνήθη Καρχηδόνα κρα- τῆσαι. Ὕστερον δὲ δώροις τε ὑπὸ Γιζερίχου (60) και πλείστοις χρήμασι δελεασθείς, ἐνέδωκεν καὶ ἡττήθη το Πουσέος ε. ἐνέπεσα τ. του της Α. ταῦτα το " Κοπρεῶνος Α. Κοπρῶνος 8, Κυπριῶνος «, Κυπρῶνος επάρχω --- Επαρχος Α, Αὐγούστης Α, Αὐγούστας το μετασχόντος * &ς Α, ὡς ταίg. · νικήσαντος Α ε. μετά τμ ἐς εἰς αὐτῷ] οὕτω ἀκούσας τοῦ Ἰσοκασίου ὁ δῆμος τῶν Βυζαντίων εὐφή. μησε τὸν βασιλέα Λέοντα πολλά. Καὶ ἀποσπάσαντες τὸν αὐτὸν Ἰσοκάσιον ἀπήγαγον αὐτὸν ἀπὸ τοῦ Ζευ ξίππου εἰς τὴν Μεγάλην ἐκκλησίαν, καὶ κατηχηθείς ἐφωτίσθη, καὶ ἐπέμφθη εἰς τὴν χώραν αὐτοῦ. Τὰ κατά Αφρικήν Βασιλίσκου εὐτυχήματά τε καὶ δυστυχήματα, THEOPHANIS drire fluvius a Gherso al Cypronen fovea excavala A deductus. - A. C. 460.. Hoc anno Isocasius quæstor Antio- chiæ, qui et philosophus, quasi gentiles ritus pro- fessus apud imperatorem est delatus : qui a prelo- riorum Cpoleos praefecto virum examinari jussit. Eum itaque manibus retro devinctis in Zeuxippuu deductum ita compellat Puseus præfectus: Viden', Isocasi, habitu nunc estes? respondet ille : Vi- deo, neque moveor. Nam homo cum sim, iu huma- nas calamitutes incidt. Cæterum age mecum ut judex, ut una mecum olim judicaeli. His anditis, impera- tori faustis vocibus acclamat populus : quo com- perte lætus imperator euin in propriam provinciam remisit. A. C. 461. primus. - Antiochiæ episcopi Juliani annUS A. M. 5960. Hoc anno Leo imperator ingentem classem el valide instructum exercitum adversus Gizerichum, qui Africam obtinebat, emisit. Gizerichas quippe, defuncto Marciano, multa mala intulit in provincias Romane ditioni subjectas, prædis abactis, pleris que in captivitatem missis et cversis passim civita- tibus. Quibus excandescens imperator naves ex tolo Oriente centies mille contraxit, ipsasqne mili- tibus et armis plene munitas adversus Gizerichum destinavit. In eam classem mille et trecenta auri centenaris expendisse narrant. Itaque ducem ac praefectum instituit Basiliscnm Verinæ August fratrem, consul munere jnm perfunctum et fre- quentibus in Scythas per Thraciam victoriis elarum. Is, confluente in auxilium ex occiduo mari navium non penitenda manu, cum Gizerichi classe frequentiores conflictus exercuit, plerasque naves · in profundum demersit et ipsain tandem Carthagi- nem polentia superavit. Demum donorum illecebris et vi pecuniarum inescatus, priorem impetum re- misit, et spontaneus deniqne, prout historiæ Thrax " vulg. A. M. 5961.- C VARIE LECTIONES. vulg, add. ex A. add. ex vulg. " vulg. pro numerus aliquis restituendus esse videtur, fortasse om., A e. A e d. JAC. GOARI NOTÆ. - clamavit imp., arreptumque Isocasium deduxerunt u Zeuxippo ad Magnam ecclesiam, ubi rudimenta fidei edoctus, et sacro fonte lustratus, in poiriam remissus est. factum istud consignat Chronicon Alexandrinum, auctor undecimo: in quo nihil sibi adversantur. Anno quippe Leonis undecimo a Septembri ini. tium ducente per quatuor ejus menses, adhuc Pusæi et Joannis consularis dignitas perseverabat. Animadverte Peyrez. codicem anni undecimi histo- riam ad decimum referre, et quæ hic decimi ad undecimum transposuisse. Metathesi favet Chro- nicon Alexand., Isocasii eventum ad Leunis anuum Jccinium referens, nicon Alexand. His autem verbis eam concludit: Ka! Quod Vandal., Jornande de regnorum successione, et quem auctor citat Prisco, necnon Candido list. lib. 1: literis consignante, de quo Photius cod. 79. centum librarum ponderis sit. Quod pondus pro- pier perfectionem centenarii numeri Romani in- stituerant. Libra duodecim unciis perficitur. Isido- rus Oriy, lib. xvi, cap. 24. vere immensum. COMBEFIS. 1. e. 340. 38 δώροις om. Α. (56) Aano Leonis decimo, Pusæo et Joanne coss., D ubi populus Byzantinus audirit, fauste sapius ac (57) Ampliorem exhibet hanc historiam Chro- (58) Ex Theodoro Lectore, Procopii lib. De bello (59) Non ponderis, sed numeri nomen est, quod (60) Cedrenus classis hujus describit apparatum

Εκῶν, ὡς Περσικός " στύρησεν ὁ Θράξ. Φασὶ δέ τινες, Αερα- ὅτι Ασπαρ καὶ ᾿Αρδαβούριος, Αρειανοὶ ὄντες καὶ εἰς βασιλείαν ἐλθεῖν διὰ τοῦτο " μὴ δυνάμενοι, κουράτωρα αὐτῶν ἔντα Λέοντα, βασιλές πεποιήκασιν (61), αὐτοὶ προσδοκώντες διοικεῖν τὸ βασίλειον. Τοῦ δὲ βασιλέως μὴ καταδεδεγμένου τοῦτο, ἡγωνίζοντο διαστρέφειν τὰ ὑπ' αὐτοῦ καλῶς διοικούμενα, καὶ Βασιλίσκῳ συν ἔθεντο δοῦναι τὴν βασιλείαν, εἰ προδοίη τε τὸν τοῦ βασιλέως στόλον τε καὶ λαὸν τῷ Γιζερίχη. Αρειανῷ ὄντι καὶ ὁμόφρενὶ αὐτῶν. Καὶ τούτου χάριν προδι δωκέναι τὸν Βασιλίσκον φασίν. Τότε Γιζέριχος τε χνασάμενος στάση τῶν πολεμίων τινός σε ύλης Εμπλήσας καυστικής, νυκτὸς ἐπιστὰς καὶ τῶν Ῥω μπίων ἀφυλάκτως ὑπνούντων, ταύτας ἐπαφῆκεν ἀπὸ τῆς χέρσου μετὰ πνεύματος ἀπογείου κατὰ τοῦ Ρωμαϊκοῦ στόλου, καὶ καταφλέγουσι μὲν πολλὰ τῶν σκαφῶν· τὰ δὲ ἄλλα τὸν κίνδυνον φεύγοντα, εἰς Σι κελίαν ἐπανῆλθον. Τότε λοιπὸν καὶ ὁ Βασιλίσκου δόλος ηλέγχθη, μηδένα λαθὼν τοῦ στρατοπέδου. Β Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει Πατρίκιος ὁ υἱὸς "Ασπαρος (62); ὃν Καίσαρα ὁ βασιλεὺς Λέων πεποίηκεν, διὰ τὸ ἐλω κῦσα: (63) τὸν ᾿Ασπαρα ἐκ τῆς Ἀρειανικῆς δόξης καὶ εὐνοεῖν τῷ βασιλεῖ, παρεγένετο ἐν ᾿Αλεξαν δρείᾳ μετά μεγάλης φαντασία, ει, ἐν ᾧ ἐστερεώθη τὸ Κορεῖον βαλανείον. Έτος ά. Ρώμης ἐπισκόπου. Σιμπλικίου Τούτῳ τῷ ἔτει Λέων ο βασιλεύς (64) Ζήνωνα τὸν στρατηλάτην τῆς Έψας * καὶ γαμβρὸν αὐτοῦ ἀπὸ ἔστειλεν ἐν τῇ Θράκῃ ἐπί τινα χρείαν πολεμικήν, κελεύσας παραδοῦναι αὐτῷ (68) στρατὸν ἐκ τῶν ἰδίων προς συμμαχίαν. Οίτινες κατὰ παραίνεσιν Ασπαρος μικροῦ δεῖν τὸν Ζήνωνα διαχειρίζοντο, εἰ μὴ τραγνοὺς τὴν ἐπιβουλὴν εἰς Σερδικὴν ἀπεσώθη φυγών πόλιν τῆς Θράκης. Εκ τούτου υποπτος για νεται Ασκαρ Λέοντι τῷ βασιλεί. Δ. Μ. 5863. -- Τούτῳ τῷ ἔτει ἀπέστειλεν Λέων ὁ ὡς Περσικός] ὥσπερ Σικός διὰ τοῦτο Α. προδοίη : προδόση. τινός απογείου Α, υπογείου ει φαντασίας Α. τὸν της έψας οι. ΑΙ. ΕΚ Α. - Οτι Μαρκιανοῦ βασιλέως χρηστοῦ μὲν γεγονότος, θάττον δὲ ἐκβεβιωκότος, αὐτοκελεύστῳ γνώμη Δαπαρ Λέοντα διάδοχον αὐτοῦ γενέσθαι παρεσκεύα- στη αι ἵνα την Ασπαρος ἄνοιαν κτήσηται μετὰ τὴν τοῦ Ανθεμίου σφαγήν, Δε CHRONOGRAPHIA. A Persicus commisit, profligatur. Referunt alii, rem et Ardaburium Arii sectatores, cum ob id maxi me ad imperii fastigium minime possent perve- nire, Leonem, qui tunc eorum procurator erat, ail imperium evexisse, quasi rerum omnium summam posthac administrare præstolatos. Ab corum spe cum animum averteret imperator, rectam ejus gu- bernandi rationem labefactare et in pejus trabero contendebant, et Basilisco imperium se polliceban- tur tradere, si modo classem cum tolo exercita Gizericho, qui una cum ipsis Arianas opiniones se- quebatur, proderet : qua de cause Basiliscum ad exercitum prodendum inclinasse dicunt. Tum Gize- richus dolos meditatus, naves bellicas materia ad ignem facili replevit, remque nocta molitus, dum lumaai dormirent incustoditi, ipsas e terra vento exinde aspirante, in Romanam classem emisit, adeo ut multa quidem navigia igne consumpta defece- rint, alia vero periculo subducta in Siciliam re- verterentur : atque ita demum Basiliscí dolus, cum ne ullum amplius in toto exercita lateret, manifeste deprehensus. · A. M. 5902. VARIE C Hoc etiam anno Patricius Asparis filius, quem Leo. Cæsarem crearat, ut ab Arii pravis opinioni- bus Asparein avocaret et de imperio bene mereretur, eņm magna · apparatus ostentatione missus est Alexandriam, ac tum balneum Corium nonrine re- slauralum. ...A. C. 462. primus. - Romæ episcopi Simplicii annus Hoc anno Leo imperator Zenonem militiæ in Oriente magistrum et proprium generum, urgente belli necessitate, in Thraciam misit; et ex proprio satellitio alium exercitum ad suppetias ferendas el colligi mandavit. Milites a cade Zenoni suasibus Asparis inferenda leviter ferraverunt. Periculum enim subodoratus, Serdicem Thraciæ urbem fuga clapsus saluti consuluis : ex quo Aspar Leoni sa- spectus habetur. A. C. 463. Hoc anno Leo imperator He- LECTIONES. - a, recte fortasse. - om. sic correxinmus pro valg. add. ex A. vulg. iii. add. JAC. GOARI NOTÆ. Marciani nimirum benignissimi principis, citius sublati sententia et jussis, Asparem Lconi imperii successionem detulisse. gestis amplis voluminibus scripsere Priscus Thra- cius, el Candidus Isaurus. Hujus quadam exprom- psit Photius cod. 79, illius Evagrius lib. ut, cap. 16, ubi de patricio a Leone Cæsaris dignitatem adepto, ut ipse Lev Asparts sibi conci- Giaret inscitiam post Anthemii cædem. Ejus tamen Joci error in versione vitandus, quo non Patricius, sed Ardaburius creatus Cæsar, textu in contra- rium adnitente, scribitur: in quo Baronium anno secta abduxerant, etc. Id quidem conatus Leo, ac síbi hominem demereri, obtinere tamen non potuit, ut magis seq. Theophanes exprimit. Conseris. lib. 11, cap, 15, vel juxta Agathiam lib. 1v, ad fi- nem, Tiarasiscodicus, Aticnesus antea dictas, Leonis gener, et Orientis comes evaserit, narrat Candidus, etiam ipse Isaurus apud Photium his omnino conferendus. (65-66) ut Aspar Zeneni, vel Zeno Aspari ex suis traderet milites, dubiam reliquit Theopha- nes. Zenonem tamen ad id Asperi præstandum a Leone jussum fuisse suadent auctoris verba, et Candidi Photiani, quo Ardaburiam Asparis filium Įsauros a Zenone ductos suarum partium facero constituisse legimus, testimonium conviucit. (61) Aliam rationen profert Suidas _ v. "Ασπαρ. D 469, num. 1, delusum reperies. (62) Desunt, vel adhuc latemt, qui de Asparis (63) Xyland. non bene, quia Asparem ab Ariana (64) Us Zeno, Tarasicodisas, ut scribit Evagrius

Εκῶν, ὡς Περσικός " στύρησεν ὁ Θράξ. Φασὶ δέ τινες, Αερα- ὅτι Ασπαρ καὶ ᾿Αρδαβούριος, Αρειανοὶ ὄντες καὶ εἰς βασιλείαν ἐλθεῖν διὰ τοῦτο " μὴ δυνάμενοι, κουράτωρα αὐτῶν ἔντα Λέοντα, βασιλές πεποιήκασιν (61), αὐτοὶ προσδοκώντες διοικεῖν τὸ βασίλειον. Τοῦ δὲ βασιλέως μὴ καταδεδεγμένου τοῦτο, ἡγωνίζοντο διαστρέφειν τὰ ὑπ' αὐτοῦ καλῶς διοικούμενα, καὶ Βασιλίσκῳ συν ἔθεντο δοῦναι τὴν βασιλείαν, εἰ προδοίη τε τὸν τοῦ βασιλέως στόλον τε καὶ λαὸν τῷ Γιζερίχη. Αρειανῷ ὄντι καὶ ὁμόφρενὶ αὐτῶν. Καὶ τούτου χάριν προδι δωκέναι τὸν Βασιλίσκον φασίν. Τότε Γιζέριχος τε χνασάμενος στάση τῶν πολεμίων τινός σε ύλης Εμπλήσας καυστικής, νυκτὸς ἐπιστὰς καὶ τῶν Ῥω μπίων ἀφυλάκτως ὑπνούντων, ταύτας ἐπαφῆκεν ἀπὸ τῆς χέρσου μετὰ πνεύματος ἀπογείου κατὰ τοῦ Ρωμαϊκοῦ στόλου, καὶ καταφλέγουσι μὲν πολλὰ τῶν σκαφῶν· τὰ δὲ ἄλλα τὸν κίνδυνον φεύγοντα, εἰς Σι κελίαν ἐπανῆλθον. Τότε λοιπὸν καὶ ὁ Βασιλίσκου δόλος ηλέγχθη, μηδένα λαθὼν τοῦ στρατοπέδου. Β Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει Πατρίκιος ὁ υἱὸς "Ασπαρος (62); ὃν Καίσαρα ὁ βασιλεὺς Λέων πεποίηκεν, διὰ τὸ ἐλω κῦσα: (63) τὸν ᾿Ασπαρα ἐκ τῆς Ἀρειανικῆς δόξης καὶ εὐνοεῖν τῷ βασιλεῖ, παρεγένετο ἐν ᾿Αλεξαν δρείᾳ μετά μεγάλης φαντασία, ει, ἐν ᾧ ἐστερεώθη τὸ Κορεῖον βαλανείον. Έτος ά. Ρώμης ἐπισκόπου. Σιμπλικίου Τούτῳ τῷ ἔτει Λέων ο βασιλεύς (64) Ζήνωνα τὸν στρατηλάτην τῆς Έψας * καὶ γαμβρὸν αὐτοῦ ἀπὸ ἔστειλεν ἐν τῇ Θράκῃ ἐπί τινα χρείαν πολεμικήν, κελεύσας παραδοῦναι αὐτῷ (68) στρατὸν ἐκ τῶν ἰδίων προς συμμαχίαν. Οίτινες κατὰ παραίνεσιν Ασπαρος μικροῦ δεῖν τὸν Ζήνωνα διαχειρίζοντο, εἰ μὴ τραγνοὺς τὴν ἐπιβουλὴν εἰς Σερδικὴν ἀπεσώθη φυγών πόλιν τῆς Θράκης. Εκ τούτου υποπτος για νεται Ασκαρ Λέοντι τῷ βασιλεί. Δ. Μ. 5863. -- Τούτῳ τῷ ἔτει ἀπέστειλεν Λέων ὁ ὡς Περσικός] ὥσπερ Σικός διὰ τοῦτο Α. προδοίη : προδόση. τινός απογείου Α, υπογείου ει φαντασίας Α. τὸν της έψας οι. ΑΙ. ΕΚ Α. - Οτι Μαρκιανοῦ βασιλέως χρηστοῦ μὲν γεγονότος, θάττον δὲ ἐκβεβιωκότος, αὐτοκελεύστῳ γνώμη Δαπαρ Λέοντα διάδοχον αὐτοῦ γενέσθαι παρεσκεύα- στη αι ἵνα την Ασπαρος ἄνοιαν κτήσηται μετὰ τὴν τοῦ Ανθεμίου σφαγήν, Δε CHRONOGRAPHIA. A Persicus commisit, profligatur. Referunt alii, rem et Ardaburium Arii sectatores, cum ob id maxi me ad imperii fastigium minime possent perve- nire, Leonem, qui tunc eorum procurator erat, ail imperium evexisse, quasi rerum omnium summam posthac administrare præstolatos. Ab corum spe cum animum averteret imperator, rectam ejus gu- bernandi rationem labefactare et in pejus trabero contendebant, et Basilisco imperium se polliceban- tur tradere, si modo classem cum tolo exercita Gizericho, qui una cum ipsis Arianas opiniones se- quebatur, proderet : qua de cause Basiliscum ad exercitum prodendum inclinasse dicunt. Tum Gize- richus dolos meditatus, naves bellicas materia ad ignem facili replevit, remque nocta molitus, dum lumaai dormirent incustoditi, ipsas e terra vento exinde aspirante, in Romanam classem emisit, adeo ut multa quidem navigia igne consumpta defece- rint, alia vero periculo subducta in Siciliam re- verterentur : atque ita demum Basiliscí dolus, cum ne ullum amplius in toto exercita lateret, manifeste deprehensus. · A. M. 5902. VARIE C Hoc etiam anno Patricius Asparis filius, quem Leo. Cæsarem crearat, ut ab Arii pravis opinioni- bus Asparein avocaret et de imperio bene mereretur, eņm magna · apparatus ostentatione missus est Alexandriam, ac tum balneum Corium nonrine re- slauralum. ...A. C. 462. primus. - Romæ episcopi Simplicii annus Hoc anno Leo imperator Zenonem militiæ in Oriente magistrum et proprium generum, urgente belli necessitate, in Thraciam misit; et ex proprio satellitio alium exercitum ad suppetias ferendas el colligi mandavit. Milites a cade Zenoni suasibus Asparis inferenda leviter ferraverunt. Periculum enim subodoratus, Serdicem Thraciæ urbem fuga clapsus saluti consuluis : ex quo Aspar Leoni sa- spectus habetur. A. C. 463. Hoc anno Leo imperator He- LECTIONES. - a, recte fortasse. - om. sic correxinmus pro valg. add. ex A. vulg. iii. add. JAC. GOARI NOTÆ. Marciani nimirum benignissimi principis, citius sublati sententia et jussis, Asparem Lconi imperii successionem detulisse. gestis amplis voluminibus scripsere Priscus Thra- cius, el Candidus Isaurus. Hujus quadam exprom- psit Photius cod. 79, illius Evagrius lib. ut, cap. 16, ubi de patricio a Leone Cæsaris dignitatem adepto, ut ipse Lev Asparts sibi conci- Giaret inscitiam post Anthemii cædem. Ejus tamen Joci error in versione vitandus, quo non Patricius, sed Ardaburius creatus Cæsar, textu in contra- rium adnitente, scribitur: in quo Baronium anno secta abduxerant, etc. Id quidem conatus Leo, ac síbi hominem demereri, obtinere tamen non potuit, ut magis seq. Theophanes exprimit. Conseris. lib. 11, cap, 15, vel juxta Agathiam lib. 1v, ad fi- nem, Tiarasiscodicus, Aticnesus antea dictas, Leonis gener, et Orientis comes evaserit, narrat Candidus, etiam ipse Isaurus apud Photium his omnino conferendus. (65-66) ut Aspar Zeneni, vel Zeno Aspari ex suis traderet milites, dubiam reliquit Theopha- nes. Zenonem tamen ad id Asperi præstandum a Leone jussum fuisse suadent auctoris verba, et Candidi Photiani, quo Ardaburiam Asparis filium Įsauros a Zenone ductos suarum partium facero constituisse legimus, testimonium conviucit. (61) Aliam rationen profert Suidas _ v. "Ασπαρ. D 469, num. 1, delusum reperies. (62) Desunt, vel adhuc latemt, qui de Asparis (63) Xyland. non bene, quia Asparem ab Ariana (64) Us Zeno, Tarasicodisas, ut scribit Evagrius

Εκῶν, ὡς Περσικός " στύρησεν ὁ Θράξ. Φασὶ δέ τινες, Αερα- ὅτι Ασπαρ καὶ ᾿Αρδαβούριος, Αρειανοὶ ὄντες καὶ εἰς βασιλείαν ἐλθεῖν διὰ τοῦτο " μὴ δυνάμενοι, κουράτωρα αὐτῶν ἔντα Λέοντα, βασιλές πεποιήκασιν (61), αὐτοὶ προσδοκώντες διοικεῖν τὸ βασίλειον. Τοῦ δὲ βασιλέως μὴ καταδεδεγμένου τοῦτο, ἡγωνίζοντο διαστρέφειν τὰ ὑπ' αὐτοῦ καλῶς διοικούμενα, καὶ Βασιλίσκῳ συν ἔθεντο δοῦναι τὴν βασιλείαν, εἰ προδοίη τε τὸν τοῦ βασιλέως στόλον τε καὶ λαὸν τῷ Γιζερίχη. Αρειανῷ ὄντι καὶ ὁμόφρενὶ αὐτῶν. Καὶ τούτου χάριν προδι δωκέναι τὸν Βασιλίσκον φασίν. Τότε Γιζέριχος τε χνασάμενος στάση τῶν πολεμίων τινός σε ύλης Εμπλήσας καυστικής, νυκτὸς ἐπιστὰς καὶ τῶν Ῥω μπίων ἀφυλάκτως ὑπνούντων, ταύτας ἐπαφῆκεν ἀπὸ τῆς χέρσου μετὰ πνεύματος ἀπογείου κατὰ τοῦ Ρωμαϊκοῦ στόλου, καὶ καταφλέγουσι μὲν πολλὰ τῶν σκαφῶν· τὰ δὲ ἄλλα τὸν κίνδυνον φεύγοντα, εἰς Σι κελίαν ἐπανῆλθον. Τότε λοιπὸν καὶ ὁ Βασιλίσκου δόλος ηλέγχθη, μηδένα λαθὼν τοῦ στρατοπέδου. Β Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει Πατρίκιος ὁ υἱὸς "Ασπαρος (62); ὃν Καίσαρα ὁ βασιλεὺς Λέων πεποίηκεν, διὰ τὸ ἐλω κῦσα: (63) τὸν ᾿Ασπαρα ἐκ τῆς Ἀρειανικῆς δόξης καὶ εὐνοεῖν τῷ βασιλεῖ, παρεγένετο ἐν ᾿Αλεξαν δρείᾳ μετά μεγάλης φαντασία, ει, ἐν ᾧ ἐστερεώθη τὸ Κορεῖον βαλανείον. Έτος ά. Ρώμης ἐπισκόπου. Σιμπλικίου Τούτῳ τῷ ἔτει Λέων ο βασιλεύς (64) Ζήνωνα τὸν στρατηλάτην τῆς Έψας * καὶ γαμβρὸν αὐτοῦ ἀπὸ ἔστειλεν ἐν τῇ Θράκῃ ἐπί τινα χρείαν πολεμικήν, κελεύσας παραδοῦναι αὐτῷ (68) στρατὸν ἐκ τῶν ἰδίων προς συμμαχίαν. Οίτινες κατὰ παραίνεσιν Ασπαρος μικροῦ δεῖν τὸν Ζήνωνα διαχειρίζοντο, εἰ μὴ τραγνοὺς τὴν ἐπιβουλὴν εἰς Σερδικὴν ἀπεσώθη φυγών πόλιν τῆς Θράκης. Εκ τούτου υποπτος για νεται Ασκαρ Λέοντι τῷ βασιλεί. Δ. Μ. 5863. -- Τούτῳ τῷ ἔτει ἀπέστειλεν Λέων ὁ ὡς Περσικός] ὥσπερ Σικός διὰ τοῦτο Α. προδοίη : προδόση. τινός απογείου Α, υπογείου ει φαντασίας Α. τὸν της έψας οι. ΑΙ. ΕΚ Α. - Οτι Μαρκιανοῦ βασιλέως χρηστοῦ μὲν γεγονότος, θάττον δὲ ἐκβεβιωκότος, αὐτοκελεύστῳ γνώμη Δαπαρ Λέοντα διάδοχον αὐτοῦ γενέσθαι παρεσκεύα- στη αι ἵνα την Ασπαρος ἄνοιαν κτήσηται μετὰ τὴν τοῦ Ανθεμίου σφαγήν, Δε CHRONOGRAPHIA. A Persicus commisit, profligatur. Referunt alii, rem et Ardaburium Arii sectatores, cum ob id maxi me ad imperii fastigium minime possent perve- nire, Leonem, qui tunc eorum procurator erat, ail imperium evexisse, quasi rerum omnium summam posthac administrare præstolatos. Ab corum spe cum animum averteret imperator, rectam ejus gu- bernandi rationem labefactare et in pejus trabero contendebant, et Basilisco imperium se polliceban- tur tradere, si modo classem cum tolo exercita Gizericho, qui una cum ipsis Arianas opiniones se- quebatur, proderet : qua de cause Basiliscum ad exercitum prodendum inclinasse dicunt. Tum Gize- richus dolos meditatus, naves bellicas materia ad ignem facili replevit, remque nocta molitus, dum lumaai dormirent incustoditi, ipsas e terra vento exinde aspirante, in Romanam classem emisit, adeo ut multa quidem navigia igne consumpta defece- rint, alia vero periculo subducta in Siciliam re- verterentur : atque ita demum Basiliscí dolus, cum ne ullum amplius in toto exercita lateret, manifeste deprehensus. · A. M. 5902. VARIE C Hoc etiam anno Patricius Asparis filius, quem Leo. Cæsarem crearat, ut ab Arii pravis opinioni- bus Asparein avocaret et de imperio bene mereretur, eņm magna · apparatus ostentatione missus est Alexandriam, ac tum balneum Corium nonrine re- slauralum. ...A. C. 462. primus. - Romæ episcopi Simplicii annus Hoc anno Leo imperator Zenonem militiæ in Oriente magistrum et proprium generum, urgente belli necessitate, in Thraciam misit; et ex proprio satellitio alium exercitum ad suppetias ferendas el colligi mandavit. Milites a cade Zenoni suasibus Asparis inferenda leviter ferraverunt. Periculum enim subodoratus, Serdicem Thraciæ urbem fuga clapsus saluti consuluis : ex quo Aspar Leoni sa- spectus habetur. A. C. 463. Hoc anno Leo imperator He- LECTIONES. - a, recte fortasse. - om. sic correxinmus pro valg. add. ex A. vulg. iii. add. JAC. GOARI NOTÆ. Marciani nimirum benignissimi principis, citius sublati sententia et jussis, Asparem Lconi imperii successionem detulisse. gestis amplis voluminibus scripsere Priscus Thra- cius, el Candidus Isaurus. Hujus quadam exprom- psit Photius cod. 79, illius Evagrius lib. ut, cap. 16, ubi de patricio a Leone Cæsaris dignitatem adepto, ut ipse Lev Asparts sibi conci- Giaret inscitiam post Anthemii cædem. Ejus tamen Joci error in versione vitandus, quo non Patricius, sed Ardaburius creatus Cæsar, textu in contra- rium adnitente, scribitur: in quo Baronium anno secta abduxerant, etc. Id quidem conatus Leo, ac síbi hominem demereri, obtinere tamen non potuit, ut magis seq. Theophanes exprimit. Conseris. lib. 11, cap, 15, vel juxta Agathiam lib. 1v, ad fi- nem, Tiarasiscodicus, Aticnesus antea dictas, Leonis gener, et Orientis comes evaserit, narrat Candidus, etiam ipse Isaurus apud Photium his omnino conferendus. (65-66) ut Aspar Zeneni, vel Zeno Aspari ex suis traderet milites, dubiam reliquit Theopha- nes. Zenonem tamen ad id Asperi præstandum a Leone jussum fuisse suadent auctoris verba, et Candidi Photiani, quo Ardaburiam Asparis filium Įsauros a Zenone ductos suarum partium facero constituisse legimus, testimonium conviucit. (61) Aliam rationen profert Suidas _ v. "Ασπαρ. D 469, num. 1, delusum reperies. (62) Desunt, vel adhuc latemt, qui de Asparis (63) Xyland. non bene, quia Asparem ab Ariana (64) Us Zeno, Tarasicodisas, ut scribit Evagrius

Πλακιδίας σύζυγόν ἐκπέμπει τῇ Ῥώμῃ, καὶ ἀναγο- ρεύει τοῦτον αὐτοκράτορα. Ο δὲ Τεκίμερ μετά τὴν ᾿Ανθεμίου σφαγὴν τρεῖς μῆνας μόνους διαζήσας νέσῳ τελευτᾷ, συναπελθόντος αὐτῷ (74) Ολυδρίου ἀρρωστία σωματικῇ. Τούτων δὲ τελευτησάντων, Μαϊωρίνος τὴν βασιλείαν διεδέξατο (75), ανήρ φρε νήρης καὶ πολέμων * ἔμπειρος. Οὗτος τὰς πόλεις ὑπὸ Γιζερίχου πεπορθημένας εὑρὼν εἰσέβαλεν εἰς Διανὴν “, καὶ καταλαβὼν τὴν Λιγουρίαν, φοβερός τοῖς Οὐανδήλοις ὤφθη κα· καὶ μέλλων τὴν νίκην ἀναδήσασθαι, ἐν τῷ μεταξὺ νόσῳ δυσεντερίας λη- φθεὶς ἐτελεύτησεν. Ο δὲ στρατηγός διαβὰς Πάτμου ἀπεσώθη (76). Ἐν τούτοις οὖν ἀσχολουμένων (77) τῶν περὶ Γιζέριχον, ή νήπιος Εὐδοκία καὶ Θεοδο σίου εγγόνη ἐκκαίδεκα χρόνους ἐν τῇ ᾿Αφρική ποιήσασα μετὰ τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς Ονωρίχου, καὶ Β παῖδα ἐξ αὐτοῦ. Ιλδέριχον γεννήσασα, δυσφοροῦσα κατὰ τοῦ ἀνδρὸς, ὡς Αρειανοῦ ὄντος, ἄδειαν εὑροῦσα καὶ φυγή χρησαμένη ἦλθεν εἰς Ἱεροσόλυμα, καὶ προσκυνήσασα τους σεβασμίους τόπους, καὶ ἀσπα σαμένη τὸν τάφον τῆς ἑαυτῆς μάμμης, ὀλίγας ἡμέρας διατρίψασα ἐν τῇ ἁγίᾳ πόλει, ἐτελεύτησεν ἐν εἰρήνῃ, πάντα τὰ αὐτῆς καταλείψασα ἐν τῇ Αγίᾳ Αναστάσει, παραθεμένη καὶ Κοῦρκον " σὺν τοῖς τέκνοις αὐτοῦ τῷ ἀρχιεπισκόπῳ Ἱεροσολύμων, ὡς γεῖν Ονώριχον ᾿Αρειανὸν τὸν ἄνδρα αὐτῆς. Α. Μ. 5965. - Τούτῳ τῷ ἔτει Λέων ὁ βασι λεὺς (78) Λέοντα τὸν Ζήνωνος υἱὸν καὶ ᾿Αριάδνης σε τῆς ἰδίας θυγατρός, τὸν ἑαυτοῦ ἔγγονον οι στέψας, βασιλέα ἀνηγόρευσεν. Μετὰ δὲ τὸν Ολυβρίου θάνα- του (79) καὶ Ῥεκίμερ καὶ Μαϊωρίνου, Γλυκέριο; Ἰταλίας ἀναγορεύεται βασιλεὺς, ἀνὴρ οὐκ ἀδόκιμος, ὃν πέντε μῆνας κρατήσαντα Νεποτιανός Δαλμάτης ἐκβάλλει τῆς ἀρχῆς, καὶ βασιλεύει καὶ αὐτὸς χρό- συνεργῷ αὐτῇ γενομένῳ καὶ πιστῷ εἰς τὸ ἐ έκρυ - ἐλέγον, Ορέστου τινὸς ἐκβάλλοντος αὐτὸν, δι οἰκεῖος παῖς 'Ρωμύλλος ἐπίκλην Αὐγούστουλος δια- δεξάμενος, καὶ δύο μόνους ἄρξας ἐνιαυτούς αὐτο σε 1. Εναλίαν. κι αὐτῷ Α. αὐτοῦ πολέμων Α, πολέμου Λιανήν] ὤφθη, γέγονε (. σ' Βοῦρκον Α. Γ. σὲ εἰς τὸ Α, εἰς τῷ Ο Αριάδνης 2. Οἱ ἔγγονον Α. Εγγόνα σε χρόνον οὐκ ὀλίγον Α. λίαν ήν (?) εἰς τὴν “ τούτῳ τῷ Α, τῷ δ' αὐτῷ πορθμόν Πάτμον, Πάτμον, Πάδον, CHRONOGRAPHIA. A ses supervixisset, morbo exstinctus est; paulo post " cliam Olyprius in inβrmitatem incidens vita de cessit. Istos igitur fato functos excepit in imperia Majorinus, vir cordatus et in bellis exercitatissi mus. Ilic devastatis a Gizericho urbibus conspe- clis, in Lianem irruit, et occupata Liguria, Van- dalis se formidabilem præbuit: jamque victoriis coronaudus, interea dysenteria morbo correplus diem ultimum obiit. Dus vero belli, facto discessu, fretoque trajecto, Palmuin se recepit. Porro dum Gizerichi familiares et exercitus in his detinentur, junior Eudocia Theodosii neptis, annis jam sex- decim cum Honoricho conjuge in Africa exactis, et puero Ildericho ex ejus amplexibus suscepto, virum, ceu Arianum, aversa, occasione sese ultro ode- rente, fugam arripit et Hierosolyma dirigit iter: tum venerandis locis Christiano ritu adoratis, sa- Iulato etiam aviæ sepulcro, cum paucos dies in sancta urbe moram fecisset, bonis suis omnibus sanctæ Resurrectionis ædi testamento relictis, Curco insuper, cujus opera et auxiliis, velut sibi fidissimi, dum Honorichum conjugen fugeret, usa fuerat, cum liberis archiepiscopo Hierosolymorum commendato, in pace animam ellavit. A. C. 465. Ealem anno Leo imperator Z.. nonis et Areadnæ filium Leonem proprium nepo- tem corona redimitum imperatoren: renuntiavit. Olyhrio vero, Recimere et Majorino snorte sub- C latis, Glycerins, vir non contemnendæ probitatis, Italiæ declara/ur imperator. Eum quinque menses imperio petitum Nepotianus Dalmala potestate privat, nec ipse diu ea dignitate potitur, Oreste quodam eum throno deturbante, quem germanus filius Romulus, cui cognomen Augustulus, exci- piens, post regni a Romulo Romæ fundatore in- VARIE LECTIONES. vulg. “ vulg. vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. erectum scribit Jornandes, De reg. ac temp. suc- cessione, et De rebus Gelicis. recenseat, Procopius causam dedit, et in errorem errans ipse induxit. Arthemii quippe, quem vocal Artemiuin, Olybrii Leonisque ipsius imperiis et morte numerata subdit : • Sed Majorini fas me- minisse fuerit, qui antea prius Romæ imperavit. Cunctis enim, qui Occidenti præfuere, vir antele- readus. Nam et contra Vandalos fortissime bellum sumens, maximo collecto exercitu in Liguribus constitit, ipse dux impiger nullum neque laborem recusavit, neque ullam bene gerendæ rei occasio- nem pretermisit, » etc. Et post nonnulla : • Majn- rines igitur omnibus, quæ volebat, exploratis, in Liguriam ad exercitum revertit : quem terrestri iipere, sd Herculis columnas ducens, inde per alle gustias freti transire in Africam, cum hosteque congredi omnino cogitabat: tanta ipsius exerci- tus admiratione ac voluntate ob ejus virtutem, ut in spem venering certam omnes breviter Africa PATROL. GR. CVIII. D Aed, fort, vulg. per eum potituros. Verum eo ex morbo paulo post decedente, ab incepto destitere, etc. Quem tamen a Recimere occisum concordibus scriptis historici reliqui profitentur. lego vice ut sit sensus, ducem exercitus sub Majoriano, eo mortuo, frętum Gadi- tanum trajecisse, et exercitum in Africam trans- anissum in Hispaniam revocasse. Quis enim alias hujus loci sensus, nisi forte de Liguria locuto non sed Padum luvium scribere pro- positum fuerit anctori. - Plane Nádov ut ex Liguria - Romain_repeterét. Combefis. vitz Euthymii apud Surium Januarii. imperii annum numerante, coronatum scribit Jor- nandes, De temp. ac regn, successione; ultimum ta- men ejus vitæ existimat. versa secutus auctor, alia hæc ex Evagrii lib. 15, cap. deprompta subjicit. (74) Episcopum Salonæ iu_Dalmatia eum prius (75) Οι Olybrio posteriorem Majorinum auctor (76) Ita codices cuncti : quibus licet adversis (77) Budocia Junioris mortem tangit auctor (78) Leonem Juniorem a seniore decinium sextum (79) Errautis Procopii vestigia muper animad-

Πλακιδίας σύζυγόν ἐκπέμπει τῇ Ῥώμῃ, καὶ ἀναγο- ρεύει τοῦτον αὐτοκράτορα. Ο δὲ Τεκίμερ μετά τὴν ᾿Ανθεμίου σφαγὴν τρεῖς μῆνας μόνους διαζήσας νέσῳ τελευτᾷ, συναπελθόντος αὐτῷ (74) Ολυδρίου ἀρρωστία σωματικῇ. Τούτων δὲ τελευτησάντων, Μαϊωρίνος τὴν βασιλείαν διεδέξατο (75), ανήρ φρε νήρης καὶ πολέμων * ἔμπειρος. Οὗτος τὰς πόλεις ὑπὸ Γιζερίχου πεπορθημένας εὑρὼν εἰσέβαλεν εἰς Διανὴν “, καὶ καταλαβὼν τὴν Λιγουρίαν, φοβερός τοῖς Οὐανδήλοις ὤφθη κα· καὶ μέλλων τὴν νίκην ἀναδήσασθαι, ἐν τῷ μεταξὺ νόσῳ δυσεντερίας λη- φθεὶς ἐτελεύτησεν. Ο δὲ στρατηγός διαβὰς Πάτμου ἀπεσώθη (76). Ἐν τούτοις οὖν ἀσχολουμένων (77) τῶν περὶ Γιζέριχον, ή νήπιος Εὐδοκία καὶ Θεοδο σίου εγγόνη ἐκκαίδεκα χρόνους ἐν τῇ ᾿Αφρική ποιήσασα μετὰ τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς Ονωρίχου, καὶ Β παῖδα ἐξ αὐτοῦ. Ιλδέριχον γεννήσασα, δυσφοροῦσα κατὰ τοῦ ἀνδρὸς, ὡς Αρειανοῦ ὄντος, ἄδειαν εὑροῦσα καὶ φυγή χρησαμένη ἦλθεν εἰς Ἱεροσόλυμα, καὶ προσκυνήσασα τους σεβασμίους τόπους, καὶ ἀσπα σαμένη τὸν τάφον τῆς ἑαυτῆς μάμμης, ὀλίγας ἡμέρας διατρίψασα ἐν τῇ ἁγίᾳ πόλει, ἐτελεύτησεν ἐν εἰρήνῃ, πάντα τὰ αὐτῆς καταλείψασα ἐν τῇ Αγίᾳ Αναστάσει, παραθεμένη καὶ Κοῦρκον " σὺν τοῖς τέκνοις αὐτοῦ τῷ ἀρχιεπισκόπῳ Ἱεροσολύμων, ὡς γεῖν Ονώριχον ᾿Αρειανὸν τὸν ἄνδρα αὐτῆς. Α. Μ. 5965. - Τούτῳ τῷ ἔτει Λέων ὁ βασι λεὺς (78) Λέοντα τὸν Ζήνωνος υἱὸν καὶ ᾿Αριάδνης σε τῆς ἰδίας θυγατρός, τὸν ἑαυτοῦ ἔγγονον οι στέψας, βασιλέα ἀνηγόρευσεν. Μετὰ δὲ τὸν Ολυβρίου θάνα- του (79) καὶ Ῥεκίμερ καὶ Μαϊωρίνου, Γλυκέριο; Ἰταλίας ἀναγορεύεται βασιλεὺς, ἀνὴρ οὐκ ἀδόκιμος, ὃν πέντε μῆνας κρατήσαντα Νεποτιανός Δαλμάτης ἐκβάλλει τῆς ἀρχῆς, καὶ βασιλεύει καὶ αὐτὸς χρό- συνεργῷ αὐτῇ γενομένῳ καὶ πιστῷ εἰς τὸ ἐ έκρυ - ἐλέγον, Ορέστου τινὸς ἐκβάλλοντος αὐτὸν, δι οἰκεῖος παῖς 'Ρωμύλλος ἐπίκλην Αὐγούστουλος δια- δεξάμενος, καὶ δύο μόνους ἄρξας ἐνιαυτούς αὐτο σε 1. Εναλίαν. κι αὐτῷ Α. αὐτοῦ πολέμων Α, πολέμου Λιανήν] ὤφθη, γέγονε (. σ' Βοῦρκον Α. Γ. σὲ εἰς τὸ Α, εἰς τῷ Ο Αριάδνης 2. Οἱ ἔγγονον Α. Εγγόνα σε χρόνον οὐκ ὀλίγον Α. λίαν ήν (?) εἰς τὴν “ τούτῳ τῷ Α, τῷ δ' αὐτῷ πορθμόν Πάτμον, Πάτμον, Πάδον, CHRONOGRAPHIA. A ses supervixisset, morbo exstinctus est; paulo post " cliam Olyprius in inβrmitatem incidens vita de cessit. Istos igitur fato functos excepit in imperia Majorinus, vir cordatus et in bellis exercitatissi mus. Ilic devastatis a Gizericho urbibus conspe- clis, in Lianem irruit, et occupata Liguria, Van- dalis se formidabilem præbuit: jamque victoriis coronaudus, interea dysenteria morbo correplus diem ultimum obiit. Dus vero belli, facto discessu, fretoque trajecto, Palmuin se recepit. Porro dum Gizerichi familiares et exercitus in his detinentur, junior Eudocia Theodosii neptis, annis jam sex- decim cum Honoricho conjuge in Africa exactis, et puero Ildericho ex ejus amplexibus suscepto, virum, ceu Arianum, aversa, occasione sese ultro ode- rente, fugam arripit et Hierosolyma dirigit iter: tum venerandis locis Christiano ritu adoratis, sa- Iulato etiam aviæ sepulcro, cum paucos dies in sancta urbe moram fecisset, bonis suis omnibus sanctæ Resurrectionis ædi testamento relictis, Curco insuper, cujus opera et auxiliis, velut sibi fidissimi, dum Honorichum conjugen fugeret, usa fuerat, cum liberis archiepiscopo Hierosolymorum commendato, in pace animam ellavit. A. C. 465. Ealem anno Leo imperator Z.. nonis et Areadnæ filium Leonem proprium nepo- tem corona redimitum imperatoren: renuntiavit. Olyhrio vero, Recimere et Majorino snorte sub- C latis, Glycerins, vir non contemnendæ probitatis, Italiæ declara/ur imperator. Eum quinque menses imperio petitum Nepotianus Dalmala potestate privat, nec ipse diu ea dignitate potitur, Oreste quodam eum throno deturbante, quem germanus filius Romulus, cui cognomen Augustulus, exci- piens, post regni a Romulo Romæ fundatore in- VARIE LECTIONES. vulg. “ vulg. vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. erectum scribit Jornandes, De reg. ac temp. suc- cessione, et De rebus Gelicis. recenseat, Procopius causam dedit, et in errorem errans ipse induxit. Arthemii quippe, quem vocal Artemiuin, Olybrii Leonisque ipsius imperiis et morte numerata subdit : • Sed Majorini fas me- minisse fuerit, qui antea prius Romæ imperavit. Cunctis enim, qui Occidenti præfuere, vir antele- readus. Nam et contra Vandalos fortissime bellum sumens, maximo collecto exercitu in Liguribus constitit, ipse dux impiger nullum neque laborem recusavit, neque ullam bene gerendæ rei occasio- nem pretermisit, » etc. Et post nonnulla : • Majn- rines igitur omnibus, quæ volebat, exploratis, in Liguriam ad exercitum revertit : quem terrestri iipere, sd Herculis columnas ducens, inde per alle gustias freti transire in Africam, cum hosteque congredi omnino cogitabat: tanta ipsius exerci- tus admiratione ac voluntate ob ejus virtutem, ut in spem venering certam omnes breviter Africa PATROL. GR. CVIII. D Aed, fort, vulg. per eum potituros. Verum eo ex morbo paulo post decedente, ab incepto destitere, etc. Quem tamen a Recimere occisum concordibus scriptis historici reliqui profitentur. lego vice ut sit sensus, ducem exercitus sub Majoriano, eo mortuo, frętum Gadi- tanum trajecisse, et exercitum in Africam trans- anissum in Hispaniam revocasse. Quis enim alias hujus loci sensus, nisi forte de Liguria locuto non sed Padum luvium scribere pro- positum fuerit anctori. - Plane Nádov ut ex Liguria - Romain_repeterét. Combefis. vitz Euthymii apud Surium Januarii. imperii annum numerante, coronatum scribit Jor- nandes, De temp. ac regn, successione; ultimum ta- men ejus vitæ existimat. versa secutus auctor, alia hæc ex Evagrii lib. 15, cap. deprompta subjicit. (74) Episcopum Salonæ iu_Dalmatia eum prius (75) Οι Olybrio posteriorem Majorinum auctor (76) Ita codices cuncti : quibus licet adversis (77) Budocia Junioris mortem tangit auctor (78) Leonem Juniorem a seniore decinium sextum (79) Errautis Procopii vestigia muper animad-

κράτωρ τῆς ἐν Ἰταλίᾳ βασιλείας το καθίσταται μετά ατ' ἔτη (80) τοῦ Ῥωμύλλου, τοῦ τὴν 'Ρώμην κτί- σαντος, βασιλείας. Καὶ σημειωτέον, ὡς ἀπὸ Ῥω- μύλλου ἡ τῆς Ἑσπέρας ἀκμάσασα βασιλεία πάλιν ἐπὶ Ρωμύλλων (84) μετά τοσούτους οι επαύσατο χρόνους, Οδοάκρου λοιπὸν Γότθου μὲν τὸ γένος 8, ἐν Ἰταλίᾳ δὲ τραφέντος, χειρωσαμένου και δυνάμει βαρβαρικῇ τὴν ἀρχὴν, δς τὴν τοῦ βηγός (82) ἑαυτῷ περιθέμενος προσηγορίαν, πᾶσαν ἀρχὴν κατὰ τὸν πάτριον νόμον το τοῖς Ῥωμαίοις προχειρισάμε νος ἐπὶ δέκα χρόνους τῆς ἀρχῆς ἐκράτησεν. Εκει δὲ ἐν Ῥαβέννῃ τῇ πόλει τῆς Ἰταλίας παρὰ τὴν θά λασσαν εὐδαίμονα * οὖσαν καὶ καλήν. - Τούτῳ τῷ ἔτει ἡ κόνις κατῆλε θεν (85) πυρακτούντων τῶν νεφῶν προφανέντων, ώς πάντας νομίζειν, ὅτι πῦρ βρέχει. Καὶ πάντες τρέμον λιτανεύοντες. Ἐπὶ δὲ παλαιστῆς ὕψους ετέθη ἐν τοῖς κεράμοις. Καὶ πάντες ἔλεγον, ὅτι πῦρ ἦν καὶ ἐσβέσθη καὶ γέγονε κόνις τῇ τοῦ Θεοῦ φιλαν θρωπία. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτσι (84) Λέων ὁ βασιλεὺς ἐν Βυζάντ τίῳ άρρωστήσας τελευτᾷ, Λέοντα τὸν Ζήνωνος υἱὸν καὶ ᾿Αριάδνης νήπιον όντα βασιλέα προχειροτονήσεις κατέλιπεν, μηνὶ Ἰανουαρίῳ ινδικτιώνος ιβ' (85), καὶ τῷ Φεβρουαρίῳ μηνὶ ἔστεψε Ζήνωνα τὸν ἴδιον τέρα ἐν τῷ καθίσματι τοῦ ἱπποδρομίου, Βερίνης καὶ Αριάδνης συναραμένων αὐτῷ. Δέκα δὲ μόνους μήνας τοῦ μικροῦ Λέοντος συμβασιλεύσαντος τῷ ἰδίῳ πα τρὶ Ζήνων, νόσῳ τελευτῷ, καὶ βασιλεύει μόνος Ζήρ νων ἔτη ιζ' καὶ μῆνας β' (86), συναριθμουμένων καὶ τῶν εἴκοσι μηνῶν τοῦ Βασιλίσκου τῆς τυραννίδος. Χαλεπῶς δὲ ὁ Ζήνων μεταχειρισάμενος τὴν ἀρχὴν, ἐν προοιμίοις Μεσοποταμίαν μὲν Σαρακηνοί ", δὲ τῆς ἐν Ἰταλίᾳ βασιλείας Α, ἐν Ιταλίας βασιλεί, τοσούτους Α. τούτους σε τὸ γένος Α, τοῦ γένους χειρωσαμένου Α. 2. χειρωσάμενος δ' δς τοῦ ρ. Α. Ε. τα κατὰ τὸν πάτριον νόμον Α, κατὰ τῶν πατρίων νόμων κατὰ τὴν τῶν πατρίων νόμων το εὐδαίμονα οὖσαν Α π, εὐδαιμονοῦσαν εν εὐδαιμονοῦσαν οὖσαν ι, εὐδαίμονα χώραν ημίς. σε μὲν Σαρακηνοί Α, μὲν οἱ Σαρ. τυίg, ηγορίαν ἑαυτὸν ἀφελών, ῥῆγα δὲ προσειπών· βασιλεύς Οὗτος Λέων ὑποβληθεὶς ὑπὸ τῆς ἰδίας μητρὸς τῆς ἐπιφανεστάτης Αριάδνης, ὡς προσκυνῇ αὐτὸν ὡς βασιλέα Ζήνων στρατηλάτης, καὶ πατρίκιος ὁ αὐτοῦ πάππος πατήρ), επέθηκε στέφανον βασιλικὸν ἐπὶ τὴν κεφαλὴν τοῦ αὐτοῦ Ζήνωνος καὶ ἐβασίλευσεν Ζήνων ὁ Κοδιοσκὺς ὁ Ἴσαυρος μετὰ τοῦ ἰδίου εκγόνου υἱού) ὀλίγον χρόνον · καὶ τῷ ιπ' μηνὶ τῆς αὐτοῦ ὑπατείας ἀρρωστήσας Λέων ὁ νέος μηνὶ Δίῳ τῷ καὶ Νοεμβρίῳ ἐτελεύτησεν • Ζήνων. THEOPHANIS stituti mille trecentos et tres aunos, duos ipse A soles in Italiæ imperio princeps summus obtinuit. Ulud porro observandum, quod Occidentis inipe- riam a Romulo initium habens, tanto post tem- pore altero in Romulo desierit. Cæterum Odoacer Gottbus quidem genere, Italico tamen sulo educa- tus, vi barbarica imperio sibi subdito, et regis nomine sibi assumpto, Romanaque republica secundum patrías leges suas instituta, ad decem (annos tenuit imperium..Habitavit autem Ravennæ, quie urbs est Italia, opulenta admodum et elegans, adl mare sita. - A. C. 466. Hoc anno ex nubibus ardere visis decidit pulvis, adeo ut ignem depluviam stillare cuncti arbitrarentur. Supplicationibus igitur et processionibus intenti contremiscebant. Ad palina vero altitudinem in tectis depositus est. Caterum Ignem verum exstitisse et posthac exstinctum Dei que benignitate in pulverem versum cuncti asse- rebant. B A. M. 5966. Hoc anne Leu imperator morbo correptus By- zanti vita decessit, Leone Zenonis et Areadus filio, quem ante designaverat, imperatore relicto, mense Januario, indictione duodecima, qui deinde Re- bruario Zenonem patrein in Circi sella, Verina et Areadna opem ad hoc ferentibus, imperii corona redimivit. Solos autem menses decem cum proprio patre Zenone Leo junior imperium assocutus, ægra valetudine vexatus exstinguitur: tum Zeno septem- - decim annos et duos menses, connumeratis etiam viginti mensibus Başilisci tyrannidi aúdetis, solus imperat. Improba porro administrationis speci- men Zenone sub ipsis imperii primordiis exhibente, VARIE LECTIONES. C vulg. " vulg. vulg. vulg. e, vulg. JAC. GOARI NOTÆ. tali correcturus errorein, anno ab Urbe condita Augustulum a patre Oreste imperatorem renuntia- tum testator ac deinceps novos imperatores creatos scribens, ab Urbe condita annos hand am- plius observat : quod in Augustulo imperium Ro D manum desiisse sentiat. Jornandes, De rebus Get. a conditu Urbis ad Augusti imperium annos 709, ab Augusto ad Augustuli decessum numerat ; summa aunorum et 5188. Impe- ratoris nomine repudiato, regem se appellavit. 'Pñ§ res est dignitate minor imperatore, in- perator. prodigium, mensis Novembris 11, accidisse le- slatur. Leonis senioris annis, septemdecim nimirum im- perasse: imperium vero deposuisse, et Leoni nepoti reliquisse ipse solus asserit. Juniore subdit : (lege (lege Hic Leo a suamet matre nobilissima Ariadne monitus, ul cu- rarel se a Zenone patre magistro militiæ, et patricio pro imperatore coli, imposuit diadema regium ca- piti Zenonis : el imperavit Zeno Codisæus Isantus cum filio suo Leone exiguo tempore. Leo quippe undecimo consulatus sui mense, mense Dio seu Nu- vembri, morbo exstinctus est. . Mense vero Februario, indictione 12, promolus Zeno alterius indictionis anno imense Aprili interiit. Chron. Alexandr. de barbaris Romanuma imperium incursantibus, et Zenonis vitiis Evagrius lib. ur; cap. et 2. Suidas v. (80) Paulus Diac., Evagril et Theophanis eum imi- (81) Petavius lib. xu De doet. temp. ad annum (82) Evagrius citatus : Τὴν μὲν βασιλέως προσ (83) Chronicon Alexandrinum ante annos quinque (84) Convenit Evagrius, lib. ut, cap. 47, de 185) Ita Chronicon Alexandrinum, quod de Leone (86) Malchus sophista apud Photium codice 78.

κράτωρ τῆς ἐν Ἰταλίᾳ βασιλείας το καθίσταται μετά ατ' ἔτη (80) τοῦ Ῥωμύλλου, τοῦ τὴν 'Ρώμην κτί- σαντος, βασιλείας. Καὶ σημειωτέον, ὡς ἀπὸ Ῥω- μύλλου ἡ τῆς Ἑσπέρας ἀκμάσασα βασιλεία πάλιν ἐπὶ Ρωμύλλων (84) μετά τοσούτους οι επαύσατο χρόνους, Οδοάκρου λοιπὸν Γότθου μὲν τὸ γένος 8, ἐν Ἰταλίᾳ δὲ τραφέντος, χειρωσαμένου και δυνάμει βαρβαρικῇ τὴν ἀρχὴν, δς τὴν τοῦ βηγός (82) ἑαυτῷ περιθέμενος προσηγορίαν, πᾶσαν ἀρχὴν κατὰ τὸν πάτριον νόμον το τοῖς Ῥωμαίοις προχειρισάμε νος ἐπὶ δέκα χρόνους τῆς ἀρχῆς ἐκράτησεν. Εκει δὲ ἐν Ῥαβέννῃ τῇ πόλει τῆς Ἰταλίας παρὰ τὴν θά λασσαν εὐδαίμονα * οὖσαν καὶ καλήν. - Τούτῳ τῷ ἔτει ἡ κόνις κατῆλε θεν (85) πυρακτούντων τῶν νεφῶν προφανέντων, ώς πάντας νομίζειν, ὅτι πῦρ βρέχει. Καὶ πάντες τρέμον λιτανεύοντες. Ἐπὶ δὲ παλαιστῆς ὕψους ετέθη ἐν τοῖς κεράμοις. Καὶ πάντες ἔλεγον, ὅτι πῦρ ἦν καὶ ἐσβέσθη καὶ γέγονε κόνις τῇ τοῦ Θεοῦ φιλαν θρωπία. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτσι (84) Λέων ὁ βασιλεὺς ἐν Βυζάντ τίῳ άρρωστήσας τελευτᾷ, Λέοντα τὸν Ζήνωνος υἱὸν καὶ ᾿Αριάδνης νήπιον όντα βασιλέα προχειροτονήσεις κατέλιπεν, μηνὶ Ἰανουαρίῳ ινδικτιώνος ιβ' (85), καὶ τῷ Φεβρουαρίῳ μηνὶ ἔστεψε Ζήνωνα τὸν ἴδιον τέρα ἐν τῷ καθίσματι τοῦ ἱπποδρομίου, Βερίνης καὶ Αριάδνης συναραμένων αὐτῷ. Δέκα δὲ μόνους μήνας τοῦ μικροῦ Λέοντος συμβασιλεύσαντος τῷ ἰδίῳ πα τρὶ Ζήνων, νόσῳ τελευτῷ, καὶ βασιλεύει μόνος Ζήρ νων ἔτη ιζ' καὶ μῆνας β' (86), συναριθμουμένων καὶ τῶν εἴκοσι μηνῶν τοῦ Βασιλίσκου τῆς τυραννίδος. Χαλεπῶς δὲ ὁ Ζήνων μεταχειρισάμενος τὴν ἀρχὴν, ἐν προοιμίοις Μεσοποταμίαν μὲν Σαρακηνοί ", δὲ τῆς ἐν Ἰταλίᾳ βασιλείας Α, ἐν Ιταλίας βασιλεί, τοσούτους Α. τούτους σε τὸ γένος Α, τοῦ γένους χειρωσαμένου Α. 2. χειρωσάμενος δ' δς τοῦ ρ. Α. Ε. τα κατὰ τὸν πάτριον νόμον Α, κατὰ τῶν πατρίων νόμων κατὰ τὴν τῶν πατρίων νόμων το εὐδαίμονα οὖσαν Α π, εὐδαιμονοῦσαν εν εὐδαιμονοῦσαν οὖσαν ι, εὐδαίμονα χώραν ημίς. σε μὲν Σαρακηνοί Α, μὲν οἱ Σαρ. τυίg, ηγορίαν ἑαυτὸν ἀφελών, ῥῆγα δὲ προσειπών· βασιλεύς Οὗτος Λέων ὑποβληθεὶς ὑπὸ τῆς ἰδίας μητρὸς τῆς ἐπιφανεστάτης Αριάδνης, ὡς προσκυνῇ αὐτὸν ὡς βασιλέα Ζήνων στρατηλάτης, καὶ πατρίκιος ὁ αὐτοῦ πάππος πατήρ), επέθηκε στέφανον βασιλικὸν ἐπὶ τὴν κεφαλὴν τοῦ αὐτοῦ Ζήνωνος καὶ ἐβασίλευσεν Ζήνων ὁ Κοδιοσκὺς ὁ Ἴσαυρος μετὰ τοῦ ἰδίου εκγόνου υἱού) ὀλίγον χρόνον · καὶ τῷ ιπ' μηνὶ τῆς αὐτοῦ ὑπατείας ἀρρωστήσας Λέων ὁ νέος μηνὶ Δίῳ τῷ καὶ Νοεμβρίῳ ἐτελεύτησεν • Ζήνων. THEOPHANIS stituti mille trecentos et tres aunos, duos ipse A soles in Italiæ imperio princeps summus obtinuit. Ulud porro observandum, quod Occidentis inipe- riam a Romulo initium habens, tanto post tem- pore altero in Romulo desierit. Cæterum Odoacer Gottbus quidem genere, Italico tamen sulo educa- tus, vi barbarica imperio sibi subdito, et regis nomine sibi assumpto, Romanaque republica secundum patrías leges suas instituta, ad decem (annos tenuit imperium..Habitavit autem Ravennæ, quie urbs est Italia, opulenta admodum et elegans, adl mare sita. - A. C. 466. Hoc anno ex nubibus ardere visis decidit pulvis, adeo ut ignem depluviam stillare cuncti arbitrarentur. Supplicationibus igitur et processionibus intenti contremiscebant. Ad palina vero altitudinem in tectis depositus est. Caterum Ignem verum exstitisse et posthac exstinctum Dei que benignitate in pulverem versum cuncti asse- rebant. B A. M. 5966. Hoc anne Leu imperator morbo correptus By- zanti vita decessit, Leone Zenonis et Areadus filio, quem ante designaverat, imperatore relicto, mense Januario, indictione duodecima, qui deinde Re- bruario Zenonem patrein in Circi sella, Verina et Areadna opem ad hoc ferentibus, imperii corona redimivit. Solos autem menses decem cum proprio patre Zenone Leo junior imperium assocutus, ægra valetudine vexatus exstinguitur: tum Zeno septem- - decim annos et duos menses, connumeratis etiam viginti mensibus Başilisci tyrannidi aúdetis, solus imperat. Improba porro administrationis speci- men Zenone sub ipsis imperii primordiis exhibente, VARIE LECTIONES. C vulg. " vulg. vulg. vulg. e, vulg. JAC. GOARI NOTÆ. tali correcturus errorein, anno ab Urbe condita Augustulum a patre Oreste imperatorem renuntia- tum testator ac deinceps novos imperatores creatos scribens, ab Urbe condita annos hand am- plius observat : quod in Augustulo imperium Ro D manum desiisse sentiat. Jornandes, De rebus Get. a conditu Urbis ad Augusti imperium annos 709, ab Augusto ad Augustuli decessum numerat ; summa aunorum et 5188. Impe- ratoris nomine repudiato, regem se appellavit. 'Pñ§ res est dignitate minor imperatore, in- perator. prodigium, mensis Novembris 11, accidisse le- slatur. Leonis senioris annis, septemdecim nimirum im- perasse: imperium vero deposuisse, et Leoni nepoti reliquisse ipse solus asserit. Juniore subdit : (lege (lege Hic Leo a suamet matre nobilissima Ariadne monitus, ul cu- rarel se a Zenone patre magistro militiæ, et patricio pro imperatore coli, imposuit diadema regium ca- piti Zenonis : el imperavit Zeno Codisæus Isantus cum filio suo Leone exiguo tempore. Leo quippe undecimo consulatus sui mense, mense Dio seu Nu- vembri, morbo exstinctus est. . Mense vero Februario, indictione 12, promolus Zeno alterius indictionis anno imense Aprili interiit. Chron. Alexandr. de barbaris Romanuma imperium incursantibus, et Zenonis vitiis Evagrius lib. ur; cap. et 2. Suidas v. (80) Paulus Diac., Evagril et Theophanis eum imi- (81) Petavius lib. xu De doet. temp. ad annum (82) Evagrius citatus : Τὴν μὲν βασιλέως προσ (83) Chronicon Alexandrinum ante annos quinque (84) Convenit Evagrius, lib. ut, cap. 47, de 185) Ita Chronicon Alexandrinum, quod de Leone (86) Malchus sophista apud Photium codice 78.

Θράχην δὲ κατέδραμον οι Ούννοι σφόδρα τοῖς πρά- γμασι λυμαινόμενοι, τοῦ βασιλέως ἡδοναῖς ἀτόποις καὶ πράξεσιν ἀδίκοις σχολάζοντος. Α. Μ. 597. - 'Ρωμαίων βασιλέως Ζήνωνος έτος α'. Αντιοχείας επισκόπου Πέτρου ἔτος α. Τούτῳ τῷ ἔτει Λέων ὁ μικρὸς δέκα μόνους μῆνας συμβασιλεύσας Ζήνωνι τῷ ἰδίῳ πατρί, καὶ προελ- θών σε ώς ύπατος (87), ἐτελεύτησεν, καὶ μόνος ἐκρά- τησε τῆς βασιλείας ὁ Ζήνων, Βασιλίσκος δὲ ὁ Βερί- νης ἀδελφός (88) πενθερας Ζήνωνος, ἐν Ηρακλείᾳ διατρίβων τῆς Θράκης, συνεργούσης αὐτῷ καὶ Βε- ρίνης καί τινος τῆς συγκλήτου, ἱστασίασεν τ8 κατά Ζήνωνος· ἐν φοβηθεὶς ὁ Ζήνων σὺν Αριάδνῃ τῇ ἰδίᾳ γαμετῇ καὶ χρήμασιν ἱκανοῖς φεύγει εἰς Συρίαν Β κατά τι φρούριον ἰσχυρὸν Οὐαρά σε καλούμενον. Εἰς Τεσσαιδὴν τ ἐκεῖθεν μετέστη δι' αἰτίαν ταύτην μετὰ τῆς γυναικός Αριάδνης, ἄλλου καὶ Τροχούν που ο πολιορκούντων αὐτὸν ἐν εὐνοίᾳ το τέως τῇ Β1- σιλίσκου.... Βασιλίσκος δὲ ἐν τῷ Κάμπῳ ἀνηγορεύθη βασιλεύς: Μάρκον τε τὸν υἱὸν Καίσαρα ἐποίησεν, καὶ Ζηνωδίαν τὴν ἑαυτοῦ γαμετὴν Αὐγούσταν ἔστεψέν· καὶ εὐθέως κατὰ τῆς πίστεως παρετάξατο, Ζηνω- δίας το μάλιστα παρορμώσης αὐτὸν εἰς τοῦτο. Τιμά θεον δὲ τὸν Αίλουρον ἀνεκαλέσατο διὰ τύπου (89), καὶ Πέτρον τὸν Γναφέα κρυπτόμενον ἐν τῇ μονῇ τῶν Διοιμήτων, καὶ ὅσοι ἄλλοι ἐχθροὶ τῆς ἁγίας ἐν Χαλκηδόνι συνόδου επαῤῥησιάζοντο κατὰ τῆς ἀληθείας. Ο δὲ Δίλουρος συναγαγών ατάκτους Αλεξανδρεῖς ἐνδημοῦντας ἐν τῷ Βυζαντίῳ, ἐκ τοῦ παλατίου λιτανεύων ἦλθεν εἰς τὴν ἐκκλησίαν ἐπ- οχούμενος το ένῳ (90). Ἐλθὼν δὲ εἰς τὴν λεγομένην Οκτάγωνον πτωθείς συνετρίβη τὸν πόδα, καὶ μετ' αἰσχύνης αντέστρεψεν ο Βασιλίσκος δὲ τοῦτον εἰς Αλεξάνδρειαν μετὰ τύπων κατὰ τῆς συνόδου ἐξ- έπεμψεν ", καὶ Πέτρον Γναφέα εἰς Αντιόχειαν, κατὰ τῆς ἀληθείας ἐνίσχυσεν ἀμφοτέρους. Τιμόθεος δὲ ὁ Σαλοφακίολος τ8 επίσκοπος Αλεξανδρείας μα βὼν Τιμόθεον τὸν Αίλουρον παραγενέσθαι, ὑπεχώ οι κατέδραμον] κατέλαβον Α. σε προελθών Δ, προσελθών σε εστασίασεν. Α, ἑστασίαζεν Ο Όρσα Α, θύρα ο Γ. " εἰς Τεσσαιδὴν] εἰς τε σίδη. Α, εἰς Τεσσδίδην ο Γ. Τροχούνδου 1, Σεκούνδου σ' αὐτὸν. Α, αὐτῶν εὐνοίᾳ Α, ἐγνοίᾳ το Ζηνωδίας μάλιστα Α.Ε, Ζηνωδίας δὲ μάλ. το ἐποχούμενος Α, οχούμενος τι αντέστρεψεν Α ο Γ ἀνέστρεψεν 2, έστρεψεν το εἰς ᾿Αλεξάνδρειαν μετὰ τύπων Α, μετὰ τύπ. εἰς ᾿Αλ. το Σαλοφακιαλος Α. (ν. Σαλοφασκίουλος τὸ προσέρχεσθαι. του προσέρχεσθαι, Φεύγει εἰς Ισαυρίαν. προσέφυγε τῇ Ιδία πατρίδι, είο, ἐγκυκλίους συλλαβάς, εγκυ κλίους επιστολάς, εγκύκλια τύπον γενικὸν CHRONOGRAPHIA, A line Saraceni Mesopotamiam, illinc Uuf Thira- ciam, damonis ubique gravibus illatis, excurrerunt, dum inter bec imperator fœdis voluptatibus et nefariis facinoribus indulgeret. A. C. 467. annus primus. Romanorum imperatoris Zenonis Antiochiæ episcopi Petri annus primus. • • Hoc anno Leo junior solos decem menses cum Zenone proprio patre moderatus imperium, cum consulis more publice processisset, morte raptus est: solusque Zeno imperavit. Basiliscus autem Verina Zenonis socrus frater, ejus hortamentis impulsus, cum Heracles Thraciæ urbe morarentur, ipsa Verina et e senatoribus quodam opem feren tibus adversus Zenonem excitavit rebellionem. Periculum metuens Zeno, Areadna conjuge peca- warumque copia secum asportatis, fugit in Syriam, in castrum quoddam munitissimum, cui nomen Vara. Inde rursus cum Areadna uxore iu Thessædem se recipit ex hujusmodi causa. Illo et Trocundo illae usque Basilisco bene affectis ob- sidione eum prementibus. porro Basiliscus imperatur iu Campo acclamatus, mox Marcum flium Cesarem create Augusta corona Zenodiam conjugem ornat: ac statim, Zenediæ maxime verbis ad id impulsus, recta fidei bellum indicit. Quare Timotheum lurum promulgato edicto revocavit exsilie, Petrumque Fullonem in Insomnium monasterio latitantem sedi restituit : quotquot autein sanctam synodum Chalcedonen- G sem adversarii respuebant, ii liberrime impugna- bant veritatem. lurus ad haec, perdius ac scale- ratis Alexandrinis, qui forte Cpoli hospitabantur, collectis, e palatio supplicatione ducta, asino,ve- ctus ad ecclesiam profectus est: cumque ad æden) Octagonum dictam advenisset, asino lapsus, attrilo pede cum ignominia retromeare coactus est. Eum posthac imperial diplomate munitum et synodi decretis infensum Basiliscus Alexandriam trans- misit, et Antiochiam Petrum Fullonem ; animis VARIE LECTIONES. i P vulg. ulg. vulg. v. inf. p. 192, νulg. vulg. vulg. vulg. vulg. vulg. p. 173) vulg. " JAC. GOARI NOTÆ. et trabea consulari ornatus munera in populum publice sparsit : quod saepius apud auctorem est Consulari habitu ac pompa in plebem prodiens : quæ trita vocis bujus significatio, seaquam quicquid P. Goar contendat, exque vitioso suo codice contra aliorum fidem. Buccard. nihil ad rem, quem ut consul precedebat, nempe Zenonem patrem. Sic Cedr. Niceph. ac bene. Fuit enim hauria natus, ex qua etiam postmodum milites præsidio futuros induxit in urbem. Anonymus auctor, qui in cod. Vat. supplet vitas Marciani, Leoeum, Zenonis, alque Anastasii : profugit in patriam. Coyseris. tempor. successione. Chronicon Alexandr. ad Ze nonis annam 3, Malchus sophista, et Candidus Isaurus apud Photium codd. et 79, et Theodo- rus Lector, lib. Collect. vocant Græci recentiores, eos de quibus hic men- Evagrius cap. et Nicephorus. Auctor ipse inferius scribit. jnmento asinove insidentes patriarchas, litanias sive processionum preces celebrare. Recolenda quæ de sancto Proclo superius lecta. Theodorus Lector legendus. (87) Consul eo anno exstitit ex citato Chronico, D (88) Evagrius lib. 111, cap. 3, Jornandes De regu, et (89) Τύπους, edicta universalia, canones, regulas (90) Quod pro more foret, vel curru vectos, vol

Θράχην δὲ κατέδραμον οι Ούννοι σφόδρα τοῖς πρά- γμασι λυμαινόμενοι, τοῦ βασιλέως ἡδοναῖς ἀτόποις καὶ πράξεσιν ἀδίκοις σχολάζοντος. Α. Μ. 597. - 'Ρωμαίων βασιλέως Ζήνωνος έτος α'. Αντιοχείας επισκόπου Πέτρου ἔτος α. Τούτῳ τῷ ἔτει Λέων ὁ μικρὸς δέκα μόνους μῆνας συμβασιλεύσας Ζήνωνι τῷ ἰδίῳ πατρί, καὶ προελ- θών σε ώς ύπατος (87), ἐτελεύτησεν, καὶ μόνος ἐκρά- τησε τῆς βασιλείας ὁ Ζήνων, Βασιλίσκος δὲ ὁ Βερί- νης ἀδελφός (88) πενθερας Ζήνωνος, ἐν Ηρακλείᾳ διατρίβων τῆς Θράκης, συνεργούσης αὐτῷ καὶ Βε- ρίνης καί τινος τῆς συγκλήτου, ἱστασίασεν τ8 κατά Ζήνωνος· ἐν φοβηθεὶς ὁ Ζήνων σὺν Αριάδνῃ τῇ ἰδίᾳ γαμετῇ καὶ χρήμασιν ἱκανοῖς φεύγει εἰς Συρίαν Β κατά τι φρούριον ἰσχυρὸν Οὐαρά σε καλούμενον. Εἰς Τεσσαιδὴν τ ἐκεῖθεν μετέστη δι' αἰτίαν ταύτην μετὰ τῆς γυναικός Αριάδνης, ἄλλου καὶ Τροχούν που ο πολιορκούντων αὐτὸν ἐν εὐνοίᾳ το τέως τῇ Β1- σιλίσκου.... Βασιλίσκος δὲ ἐν τῷ Κάμπῳ ἀνηγορεύθη βασιλεύς: Μάρκον τε τὸν υἱὸν Καίσαρα ἐποίησεν, καὶ Ζηνωδίαν τὴν ἑαυτοῦ γαμετὴν Αὐγούσταν ἔστεψέν· καὶ εὐθέως κατὰ τῆς πίστεως παρετάξατο, Ζηνω- δίας το μάλιστα παρορμώσης αὐτὸν εἰς τοῦτο. Τιμά θεον δὲ τὸν Αίλουρον ἀνεκαλέσατο διὰ τύπου (89), καὶ Πέτρον τὸν Γναφέα κρυπτόμενον ἐν τῇ μονῇ τῶν Διοιμήτων, καὶ ὅσοι ἄλλοι ἐχθροὶ τῆς ἁγίας ἐν Χαλκηδόνι συνόδου επαῤῥησιάζοντο κατὰ τῆς ἀληθείας. Ο δὲ Δίλουρος συναγαγών ατάκτους Αλεξανδρεῖς ἐνδημοῦντας ἐν τῷ Βυζαντίῳ, ἐκ τοῦ παλατίου λιτανεύων ἦλθεν εἰς τὴν ἐκκλησίαν ἐπ- οχούμενος το ένῳ (90). Ἐλθὼν δὲ εἰς τὴν λεγομένην Οκτάγωνον πτωθείς συνετρίβη τὸν πόδα, καὶ μετ' αἰσχύνης αντέστρεψεν ο Βασιλίσκος δὲ τοῦτον εἰς Αλεξάνδρειαν μετὰ τύπων κατὰ τῆς συνόδου ἐξ- έπεμψεν ", καὶ Πέτρον Γναφέα εἰς Αντιόχειαν, κατὰ τῆς ἀληθείας ἐνίσχυσεν ἀμφοτέρους. Τιμόθεος δὲ ὁ Σαλοφακίολος τ8 επίσκοπος Αλεξανδρείας μα βὼν Τιμόθεον τὸν Αίλουρον παραγενέσθαι, ὑπεχώ οι κατέδραμον] κατέλαβον Α. σε προελθών Δ, προσελθών σε εστασίασεν. Α, ἑστασίαζεν Ο Όρσα Α, θύρα ο Γ. " εἰς Τεσσαιδὴν] εἰς τε σίδη. Α, εἰς Τεσσδίδην ο Γ. Τροχούνδου 1, Σεκούνδου σ' αὐτὸν. Α, αὐτῶν εὐνοίᾳ Α, ἐγνοίᾳ το Ζηνωδίας μάλιστα Α.Ε, Ζηνωδίας δὲ μάλ. το ἐποχούμενος Α, οχούμενος τι αντέστρεψεν Α ο Γ ἀνέστρεψεν 2, έστρεψεν το εἰς ᾿Αλεξάνδρειαν μετὰ τύπων Α, μετὰ τύπ. εἰς ᾿Αλ. το Σαλοφακιαλος Α. (ν. Σαλοφασκίουλος τὸ προσέρχεσθαι. του προσέρχεσθαι, Φεύγει εἰς Ισαυρίαν. προσέφυγε τῇ Ιδία πατρίδι, είο, ἐγκυκλίους συλλαβάς, εγκυ κλίους επιστολάς, εγκύκλια τύπον γενικὸν CHRONOGRAPHIA, A line Saraceni Mesopotamiam, illinc Uuf Thira- ciam, damonis ubique gravibus illatis, excurrerunt, dum inter bec imperator fœdis voluptatibus et nefariis facinoribus indulgeret. A. C. 467. annus primus. Romanorum imperatoris Zenonis Antiochiæ episcopi Petri annus primus. • • Hoc anno Leo junior solos decem menses cum Zenone proprio patre moderatus imperium, cum consulis more publice processisset, morte raptus est: solusque Zeno imperavit. Basiliscus autem Verina Zenonis socrus frater, ejus hortamentis impulsus, cum Heracles Thraciæ urbe morarentur, ipsa Verina et e senatoribus quodam opem feren tibus adversus Zenonem excitavit rebellionem. Periculum metuens Zeno, Areadna conjuge peca- warumque copia secum asportatis, fugit in Syriam, in castrum quoddam munitissimum, cui nomen Vara. Inde rursus cum Areadna uxore iu Thessædem se recipit ex hujusmodi causa. Illo et Trocundo illae usque Basilisco bene affectis ob- sidione eum prementibus. porro Basiliscus imperatur iu Campo acclamatus, mox Marcum flium Cesarem create Augusta corona Zenodiam conjugem ornat: ac statim, Zenediæ maxime verbis ad id impulsus, recta fidei bellum indicit. Quare Timotheum lurum promulgato edicto revocavit exsilie, Petrumque Fullonem in Insomnium monasterio latitantem sedi restituit : quotquot autein sanctam synodum Chalcedonen- G sem adversarii respuebant, ii liberrime impugna- bant veritatem. lurus ad haec, perdius ac scale- ratis Alexandrinis, qui forte Cpoli hospitabantur, collectis, e palatio supplicatione ducta, asino,ve- ctus ad ecclesiam profectus est: cumque ad æden) Octagonum dictam advenisset, asino lapsus, attrilo pede cum ignominia retromeare coactus est. Eum posthac imperial diplomate munitum et synodi decretis infensum Basiliscus Alexandriam trans- misit, et Antiochiam Petrum Fullonem ; animis VARIE LECTIONES. i P vulg. ulg. vulg. v. inf. p. 192, νulg. vulg. vulg. vulg. vulg. vulg. p. 173) vulg. " JAC. GOARI NOTÆ. et trabea consulari ornatus munera in populum publice sparsit : quod saepius apud auctorem est Consulari habitu ac pompa in plebem prodiens : quæ trita vocis bujus significatio, seaquam quicquid P. Goar contendat, exque vitioso suo codice contra aliorum fidem. Buccard. nihil ad rem, quem ut consul precedebat, nempe Zenonem patrem. Sic Cedr. Niceph. ac bene. Fuit enim hauria natus, ex qua etiam postmodum milites præsidio futuros induxit in urbem. Anonymus auctor, qui in cod. Vat. supplet vitas Marciani, Leoeum, Zenonis, alque Anastasii : profugit in patriam. Coyseris. tempor. successione. Chronicon Alexandr. ad Ze nonis annam 3, Malchus sophista, et Candidus Isaurus apud Photium codd. et 79, et Theodo- rus Lector, lib. Collect. vocant Græci recentiores, eos de quibus hic men- Evagrius cap. et Nicephorus. Auctor ipse inferius scribit. jnmento asinove insidentes patriarchas, litanias sive processionum preces celebrare. Recolenda quæ de sancto Proclo superius lecta. Theodorus Lector legendus. (87) Consul eo anno exstitit ex citato Chronico, D (88) Evagrius lib. 111, cap. 3, Jornandes De regu, et (89) Τύπους, edicta universalia, canones, regulas (90) Quod pro more foret, vel curru vectos, vol

Θράχην δὲ κατέδραμον οι Ούννοι σφόδρα τοῖς πρά- γμασι λυμαινόμενοι, τοῦ βασιλέως ἡδοναῖς ἀτόποις καὶ πράξεσιν ἀδίκοις σχολάζοντος. Α. Μ. 597. - 'Ρωμαίων βασιλέως Ζήνωνος έτος α'. Αντιοχείας επισκόπου Πέτρου ἔτος α. Τούτῳ τῷ ἔτει Λέων ὁ μικρὸς δέκα μόνους μῆνας συμβασιλεύσας Ζήνωνι τῷ ἰδίῳ πατρί, καὶ προελ- θών σε ώς ύπατος (87), ἐτελεύτησεν, καὶ μόνος ἐκρά- τησε τῆς βασιλείας ὁ Ζήνων, Βασιλίσκος δὲ ὁ Βερί- νης ἀδελφός (88) πενθερας Ζήνωνος, ἐν Ηρακλείᾳ διατρίβων τῆς Θράκης, συνεργούσης αὐτῷ καὶ Βε- ρίνης καί τινος τῆς συγκλήτου, ἱστασίασεν τ8 κατά Ζήνωνος· ἐν φοβηθεὶς ὁ Ζήνων σὺν Αριάδνῃ τῇ ἰδίᾳ γαμετῇ καὶ χρήμασιν ἱκανοῖς φεύγει εἰς Συρίαν Β κατά τι φρούριον ἰσχυρὸν Οὐαρά σε καλούμενον. Εἰς Τεσσαιδὴν τ ἐκεῖθεν μετέστη δι' αἰτίαν ταύτην μετὰ τῆς γυναικός Αριάδνης, ἄλλου καὶ Τροχούν που ο πολιορκούντων αὐτὸν ἐν εὐνοίᾳ το τέως τῇ Β1- σιλίσκου.... Βασιλίσκος δὲ ἐν τῷ Κάμπῳ ἀνηγορεύθη βασιλεύς: Μάρκον τε τὸν υἱὸν Καίσαρα ἐποίησεν, καὶ Ζηνωδίαν τὴν ἑαυτοῦ γαμετὴν Αὐγούσταν ἔστεψέν· καὶ εὐθέως κατὰ τῆς πίστεως παρετάξατο, Ζηνω- δίας το μάλιστα παρορμώσης αὐτὸν εἰς τοῦτο. Τιμά θεον δὲ τὸν Αίλουρον ἀνεκαλέσατο διὰ τύπου (89), καὶ Πέτρον τὸν Γναφέα κρυπτόμενον ἐν τῇ μονῇ τῶν Διοιμήτων, καὶ ὅσοι ἄλλοι ἐχθροὶ τῆς ἁγίας ἐν Χαλκηδόνι συνόδου επαῤῥησιάζοντο κατὰ τῆς ἀληθείας. Ο δὲ Δίλουρος συναγαγών ατάκτους Αλεξανδρεῖς ἐνδημοῦντας ἐν τῷ Βυζαντίῳ, ἐκ τοῦ παλατίου λιτανεύων ἦλθεν εἰς τὴν ἐκκλησίαν ἐπ- οχούμενος το ένῳ (90). Ἐλθὼν δὲ εἰς τὴν λεγομένην Οκτάγωνον πτωθείς συνετρίβη τὸν πόδα, καὶ μετ' αἰσχύνης αντέστρεψεν ο Βασιλίσκος δὲ τοῦτον εἰς Αλεξάνδρειαν μετὰ τύπων κατὰ τῆς συνόδου ἐξ- έπεμψεν ", καὶ Πέτρον Γναφέα εἰς Αντιόχειαν, κατὰ τῆς ἀληθείας ἐνίσχυσεν ἀμφοτέρους. Τιμόθεος δὲ ὁ Σαλοφακίολος τ8 επίσκοπος Αλεξανδρείας μα βὼν Τιμόθεον τὸν Αίλουρον παραγενέσθαι, ὑπεχώ οι κατέδραμον] κατέλαβον Α. σε προελθών Δ, προσελθών σε εστασίασεν. Α, ἑστασίαζεν Ο Όρσα Α, θύρα ο Γ. " εἰς Τεσσαιδὴν] εἰς τε σίδη. Α, εἰς Τεσσδίδην ο Γ. Τροχούνδου 1, Σεκούνδου σ' αὐτὸν. Α, αὐτῶν εὐνοίᾳ Α, ἐγνοίᾳ το Ζηνωδίας μάλιστα Α.Ε, Ζηνωδίας δὲ μάλ. το ἐποχούμενος Α, οχούμενος τι αντέστρεψεν Α ο Γ ἀνέστρεψεν 2, έστρεψεν το εἰς ᾿Αλεξάνδρειαν μετὰ τύπων Α, μετὰ τύπ. εἰς ᾿Αλ. το Σαλοφακιαλος Α. (ν. Σαλοφασκίουλος τὸ προσέρχεσθαι. του προσέρχεσθαι, Φεύγει εἰς Ισαυρίαν. προσέφυγε τῇ Ιδία πατρίδι, είο, ἐγκυκλίους συλλαβάς, εγκυ κλίους επιστολάς, εγκύκλια τύπον γενικὸν CHRONOGRAPHIA, A line Saraceni Mesopotamiam, illinc Uuf Thira- ciam, damonis ubique gravibus illatis, excurrerunt, dum inter bec imperator fœdis voluptatibus et nefariis facinoribus indulgeret. A. C. 467. annus primus. Romanorum imperatoris Zenonis Antiochiæ episcopi Petri annus primus. • • Hoc anno Leo junior solos decem menses cum Zenone proprio patre moderatus imperium, cum consulis more publice processisset, morte raptus est: solusque Zeno imperavit. Basiliscus autem Verina Zenonis socrus frater, ejus hortamentis impulsus, cum Heracles Thraciæ urbe morarentur, ipsa Verina et e senatoribus quodam opem feren tibus adversus Zenonem excitavit rebellionem. Periculum metuens Zeno, Areadna conjuge peca- warumque copia secum asportatis, fugit in Syriam, in castrum quoddam munitissimum, cui nomen Vara. Inde rursus cum Areadna uxore iu Thessædem se recipit ex hujusmodi causa. Illo et Trocundo illae usque Basilisco bene affectis ob- sidione eum prementibus. porro Basiliscus imperatur iu Campo acclamatus, mox Marcum flium Cesarem create Augusta corona Zenodiam conjugem ornat: ac statim, Zenediæ maxime verbis ad id impulsus, recta fidei bellum indicit. Quare Timotheum lurum promulgato edicto revocavit exsilie, Petrumque Fullonem in Insomnium monasterio latitantem sedi restituit : quotquot autein sanctam synodum Chalcedonen- G sem adversarii respuebant, ii liberrime impugna- bant veritatem. lurus ad haec, perdius ac scale- ratis Alexandrinis, qui forte Cpoli hospitabantur, collectis, e palatio supplicatione ducta, asino,ve- ctus ad ecclesiam profectus est: cumque ad æden) Octagonum dictam advenisset, asino lapsus, attrilo pede cum ignominia retromeare coactus est. Eum posthac imperial diplomate munitum et synodi decretis infensum Basiliscus Alexandriam trans- misit, et Antiochiam Petrum Fullonem ; animis VARIE LECTIONES. i P vulg. ulg. vulg. v. inf. p. 192, νulg. vulg. vulg. vulg. vulg. vulg. p. 173) vulg. " JAC. GOARI NOTÆ. et trabea consulari ornatus munera in populum publice sparsit : quod saepius apud auctorem est Consulari habitu ac pompa in plebem prodiens : quæ trita vocis bujus significatio, seaquam quicquid P. Goar contendat, exque vitioso suo codice contra aliorum fidem. Buccard. nihil ad rem, quem ut consul precedebat, nempe Zenonem patrem. Sic Cedr. Niceph. ac bene. Fuit enim hauria natus, ex qua etiam postmodum milites præsidio futuros induxit in urbem. Anonymus auctor, qui in cod. Vat. supplet vitas Marciani, Leoeum, Zenonis, alque Anastasii : profugit in patriam. Coyseris. tempor. successione. Chronicon Alexandr. ad Ze nonis annam 3, Malchus sophista, et Candidus Isaurus apud Photium codd. et 79, et Theodo- rus Lector, lib. Collect. vocant Græci recentiores, eos de quibus hic men- Evagrius cap. et Nicephorus. Auctor ipse inferius scribit. jnmento asinove insidentes patriarchas, litanias sive processionum preces celebrare. Recolenda quæ de sancto Proclo superius lecta. Theodorus Lector legendus. (87) Consul eo anno exstitit ex citato Chronico, D (88) Evagrius lib. 111, cap. 3, Jornandes De regu, et (89) Τύπους, edicta universalia, canones, regulas (90) Quod pro more foret, vel curru vectos, vol

ρησεν ἐν τοῖς μοναστηρίοις τοῦ Κανώπου, ὧν ἐγε- γόνει τι καὶ τῆς ἀσκήσεως. Πολλοὺς δὲ κακώσας δ ο ποιῆσαι, πρὶν πεσὼν τοῦτοῦ προσκυνήσῃ καὶ ὅρκοις Αίλουρος Τ μίθεον βλάψαι οὐκ ἴσχυσεν διὰ τὸ ὑπὸ πάντων ἀγαπᾶσθαι αὐτόν. Εἰσερχομένῳ δὲ τῷ Αἰ- λούρῳ ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ ἐπεφώνουν τὸ αἰσχρὸν ἐκεῖνο οἱ σπουδασταὶ αὐτοῦ· Εψώμισας (91) τοὺς ἐχθρούς σου, ὦ πάππας (12)· ὁ δὲ ἀνίερος * ἀντεφώνει· Ναί· ὄντως ἐψώμισα. Οὗτος ὁ δυσσεβὴς καὶ τὴν ἐν Χαλκηδόνι σύνοδον ἀνεθεμάτισεν, Ἰουλιανὸς δὲ ὁ ἐπίσκοπος Αντιοχείας τέθνηκεν ἀπὸ λύπης τῶν για νομένων. Πέτρος δὲ ὁ Γναφεύς καταλαβὼν τὸν θρόνον εἰς ἀναθέματα καὶ ταραχὰς ἐχώρησεν. Ὅθεν φόνοι καὶ ἁρπαγαὶ διὰ τὴν προσθήκην τοῦ Τρισαγίου γεν γόνασιν. Βασιλίσκος δὲ τύπῳ γενικῷ τὴν ἐν Χαλκη δόνι σύνοδον ἐξέβαλεν, καὶ ᾿Ακάκιον " τὸν Κωνσταν Β τινουπόλεως κελεύσας τὸ αὐτὸ ποιῆσαι. Αλλ' ή πό- λις ἅπασα συν γυναιξὶ καὶ τέκνοις εἰς τὴν ἐκκλη- σίαν συνανελθοῦσα κατὰ Βασιλίσκου, τοῦτο ἐκώλυ- σεν. ᾿Ακάκιος δὲ μελανειμονήσας τ8 (93), τὸν θρόνον καὶ τὸ το θυσιαστήριον μελανῷ τ Αμφίασεν. Δανιήλ δὲ ὁ μέγας τοῦ στύλου ἀποβὰς δι' ἔνθεον ζῆλον 'Ακα- κίῳ τέως καὶ τῷ λαῷ συνεκκλησίασεν. Περώζης δὲ ἐπεστράτευσεν (94) κατὰ τῶν Νεφθαλιτών σε Ουνα νων, καὶ τρέψας αὐτοὺς ἐδίωκεν. Αὐτοὶ δὲ ἐν στε νοῖς τόποις τὴν φυγὴν ποιούμενοι κατ' ὀλίγον ἐν τοῖς ὄρεσι, δεξιᾷ τε καὶ ἀριστερᾷ ὑποχωροῦντες, Εξοπίσω τούτων γενηθέντες, ἀφυλάκτους αὐτοὺς ἀπέκλεισαν. Στενωθεὶς δὲ Περώνης ᾐτεῖτο εἰρήνην. Ὁ δὲ τῶν Νεφθαλιτῶν βασιλεὺς οὐ πρότερον τοῦτο πληροφορήσῃ, μηκέτι κατὰ τῶν Νεφθαλιτῶν κατα στρατεῦσαι 8. Ὁ δὲ τῇ βίᾳ συνεχόμενος τοῦτο Αγαγώνει το ανίερος 2:11. το οὗτος Α, οὕτως καὶ Ακάκιον Α 'Ακ. δὲ το μελανειμονήτα; Α, μελανομονήσας καὶ τὸ θυσ. Α, καὶ ουσ. μελανού οι Περώνης Α, Περόνης Νεφαλιτών τεῦσαι Α, στρατεύσαι Εγείο. : Επίσταμαι αὐτὸν οἷς ψωμίζεται· ἀντὶ τοῦ, οἷς ἀπατᾶται καὶ χαίρει. πάπα. Ἐξ οὗ λόγος, καὶ τὸ τῆς μίτρας ἐπίθεμα εἰληφέναι, καὶ τὴν του πάπα προσηγορίαν λαβεῖν, καὶ τῆς οἰκουμένης κριτὴν ὀνομάζεσθαι. Εx Οἱ ἐπιστείλαντες, ὅ τε πάπας 'Αθα- νάσιος, καὶ οἱ παρατυχόντες σὺν αὐτῷ ἐν ᾿Αλεξαν- δρεία - αν μελανω Μακαρίῳ πάπῃ, ἐπισκόπῳ ἡμῶν Αλεξάνδρῳ, οι πρεσβύτεροι, καὶ οἱ διάκονοι· Τέ μέμφεσθε Αλεξάνδρῳ τῷ πάπα λέγοντι ἐκ τοῦ Πα- τρὸς τὸν Υἱόν ; γεννήτορα πάπαν πάπας, π πάππας THEOPHANIS • muriusque adversus veritatem exafperutis et ejus A snasu corroboratis. Timotheus autem Salophacio- lus, Alexandriæ antistes, audito Timothei Æluri a.iventu, ad monasteria in Canopo posita, in qui- 'bus asceticam vitam olim fuerat professus, seces- sit. Hunc multis in plures alios illatis malis, quod omnibus charus exsisteret, lædere non potuit Ælu- rus: quin imo luro Alexandriam adventanti partium ejus studiosi succlamabant ; Hostes tuos cibasti, o papa. Ille vicissim respondebat ; Ita est, citavi. Hoc pacto impius ille exsecrationes in Ciral- celouensem synodum conjecit. Cæterum Julianus Antiochia praesul, ex gestis rebus dolore concepto, vitam amisit. Petrus autem Fullo thronum inva- dens, se ad anathemata et tumultus excitandos con- vertit: ex quo cardes et domorum direptiones ob appositum ter sancto hymnọ additamentum. Basi- liscus edicto in publicum lato Chalcedonensem synodum eliminavit, et Acacium Cpoleos illud idem jussit exsequi: verum totius civitatis, mulierumi etiam ac puerorum, conferta plebs adversus Basi- liscum concurrens in ecclesiam scelus prohibuit. Acacius autem atre veste proprium corpus, tum thronum, ac tandem altare nigris vélamentis cir- cumeinxit : magnus quoque ille Daniel divino plane zelo accensus, columna, qua consederal, de- scendit et cumn Acacio populique frequentia assim duus cunctis ecclesiasticis conventibus aderat. Ceteram Perozes adversus Nephthalitas Hunnos cepit expeditionem et in fugam versos armis insequebatur. Illi per montium angusta loca in leves turmas dispersi, dextrorsum et sinistrorsum VARIE LECTIONES. * vulg. ex Ae f. vulg. * c, vulg. vulg. vulg. quo tamen legitur. vulg. " A h. vulg. JAC. GOARI NOTE. visti puerorum more, ac decepisti inimicos tuos. Me- taphora a nutricibus, quae sic pueros manso pas- cant, ipseque majora deglutiant. Aristoph. In CouBEFIS. Cedrenus vocative Non minima scriptorum pars inter Græcos a Cyrilli, Celestini papæ Romani in concilio Ephesino legati, temporibus patriarcham Alexandrinuin papæ nomine remunerandæ Cyrilli pietatis, et in sedem Roman. obsequiorum gratia compensandorum scribunt fuisse donatum. Tanti privilegii penes ipsos sit fides, quæ Nicephoro, lib. xv, cap. auctoritate nutat : inquit, quo tempore fama est (mili certe fabula) mitram illum, et papa appellationem, atque ul universi orbis judex appeilaretur, accepisse. Fabula, inquam, insulsissima. Athanasius enim Cyrillo prior seipsum papam epistola ad Antio- chenses scribit : Qui epistolam scripserunt, sunt isti : papa Athanasius, et qui cum illo Alexandria fuerunt. Præcessorem Alexandrum papam compellat Alexan- p add. ex A, in drinus clerus apud ipsum Athanasium, et Epipha- nium hæresi : Bego papa episcopo nostro Alexandro presbyteri et diaconi, in Domino, salutem. Et in epistole processu : Quid expostulaslis cum Alexaκάτο papa ex Patre Filium asserente Hieroclam, vulga- rius Heroclam ea appellatione primum quondam salutatum ex Ecchellensi Chronici Orientalis pag. observo. Hieroclas prinius fuit, qui eo nonine cognominatus est. Etiam Etnici Jovem dixerunt. De voce et duplicato Suidas. Nigrum quippe colorem suis in officiis Bouleia Graeca respuit : quæ non nisi allum, vel per qua- dragesimam purpureum admittere solita est. De Ecclesiæ illius coloribus ad euchologica disserui- mus, Persico statim sub initium: qui Huonos istos Eu- thalitas appellat, mores et genus describit, ac de- mum Perozam (sic eum vocat) ad orientem_con- versum (Euthalitarum rege adoratum ab eo se existimante) ex magorum consilio solem adu- rasse. (91) Turpe illud acclamabant : Velut manso pa- (92) Dictio vocandi significatu accipienda. Hinc 1. et infra. καταστρα (93) in stupendi ac plane insoliti luctus signum. (94) Haeca Procopio mutuata lib. 1 De bello

ρησεν ἐν τοῖς μοναστηρίοις τοῦ Κανώπου, ὧν ἐγε- γόνει τι καὶ τῆς ἀσκήσεως. Πολλοὺς δὲ κακώσας δ ο ποιῆσαι, πρὶν πεσὼν τοῦτοῦ προσκυνήσῃ καὶ ὅρκοις Αίλουρος Τ μίθεον βλάψαι οὐκ ἴσχυσεν διὰ τὸ ὑπὸ πάντων ἀγαπᾶσθαι αὐτόν. Εἰσερχομένῳ δὲ τῷ Αἰ- λούρῳ ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ ἐπεφώνουν τὸ αἰσχρὸν ἐκεῖνο οἱ σπουδασταὶ αὐτοῦ· Εψώμισας (91) τοὺς ἐχθρούς σου, ὦ πάππας (12)· ὁ δὲ ἀνίερος * ἀντεφώνει· Ναί· ὄντως ἐψώμισα. Οὗτος ὁ δυσσεβὴς καὶ τὴν ἐν Χαλκηδόνι σύνοδον ἀνεθεμάτισεν, Ἰουλιανὸς δὲ ὁ ἐπίσκοπος Αντιοχείας τέθνηκεν ἀπὸ λύπης τῶν για νομένων. Πέτρος δὲ ὁ Γναφεύς καταλαβὼν τὸν θρόνον εἰς ἀναθέματα καὶ ταραχὰς ἐχώρησεν. Ὅθεν φόνοι καὶ ἁρπαγαὶ διὰ τὴν προσθήκην τοῦ Τρισαγίου γεν γόνασιν. Βασιλίσκος δὲ τύπῳ γενικῷ τὴν ἐν Χαλκη δόνι σύνοδον ἐξέβαλεν, καὶ ᾿Ακάκιον " τὸν Κωνσταν Β τινουπόλεως κελεύσας τὸ αὐτὸ ποιῆσαι. Αλλ' ή πό- λις ἅπασα συν γυναιξὶ καὶ τέκνοις εἰς τὴν ἐκκλη- σίαν συνανελθοῦσα κατὰ Βασιλίσκου, τοῦτο ἐκώλυ- σεν. ᾿Ακάκιος δὲ μελανειμονήσας τ8 (93), τὸν θρόνον καὶ τὸ το θυσιαστήριον μελανῷ τ Αμφίασεν. Δανιήλ δὲ ὁ μέγας τοῦ στύλου ἀποβὰς δι' ἔνθεον ζῆλον 'Ακα- κίῳ τέως καὶ τῷ λαῷ συνεκκλησίασεν. Περώζης δὲ ἐπεστράτευσεν (94) κατὰ τῶν Νεφθαλιτών σε Ουνα νων, καὶ τρέψας αὐτοὺς ἐδίωκεν. Αὐτοὶ δὲ ἐν στε νοῖς τόποις τὴν φυγὴν ποιούμενοι κατ' ὀλίγον ἐν τοῖς ὄρεσι, δεξιᾷ τε καὶ ἀριστερᾷ ὑποχωροῦντες, Εξοπίσω τούτων γενηθέντες, ἀφυλάκτους αὐτοὺς ἀπέκλεισαν. Στενωθεὶς δὲ Περώνης ᾐτεῖτο εἰρήνην. Ὁ δὲ τῶν Νεφθαλιτῶν βασιλεὺς οὐ πρότερον τοῦτο πληροφορήσῃ, μηκέτι κατὰ τῶν Νεφθαλιτῶν κατα στρατεῦσαι 8. Ὁ δὲ τῇ βίᾳ συνεχόμενος τοῦτο Αγαγώνει το ανίερος 2:11. το οὗτος Α, οὕτως καὶ Ακάκιον Α 'Ακ. δὲ το μελανειμονήτα; Α, μελανομονήσας καὶ τὸ θυσ. Α, καὶ ουσ. μελανού οι Περώνης Α, Περόνης Νεφαλιτών τεῦσαι Α, στρατεύσαι Εγείο. : Επίσταμαι αὐτὸν οἷς ψωμίζεται· ἀντὶ τοῦ, οἷς ἀπατᾶται καὶ χαίρει. πάπα. Ἐξ οὗ λόγος, καὶ τὸ τῆς μίτρας ἐπίθεμα εἰληφέναι, καὶ τὴν του πάπα προσηγορίαν λαβεῖν, καὶ τῆς οἰκουμένης κριτὴν ὀνομάζεσθαι. Εx Οἱ ἐπιστείλαντες, ὅ τε πάπας 'Αθα- νάσιος, καὶ οἱ παρατυχόντες σὺν αὐτῷ ἐν ᾿Αλεξαν- δρεία - αν μελανω Μακαρίῳ πάπῃ, ἐπισκόπῳ ἡμῶν Αλεξάνδρῳ, οι πρεσβύτεροι, καὶ οἱ διάκονοι· Τέ μέμφεσθε Αλεξάνδρῳ τῷ πάπα λέγοντι ἐκ τοῦ Πα- τρὸς τὸν Υἱόν ; γεννήτορα πάπαν πάπας, π πάππας THEOPHANIS • muriusque adversus veritatem exafperutis et ejus A snasu corroboratis. Timotheus autem Salophacio- lus, Alexandriæ antistes, audito Timothei Æluri a.iventu, ad monasteria in Canopo posita, in qui- 'bus asceticam vitam olim fuerat professus, seces- sit. Hunc multis in plures alios illatis malis, quod omnibus charus exsisteret, lædere non potuit Ælu- rus: quin imo luro Alexandriam adventanti partium ejus studiosi succlamabant ; Hostes tuos cibasti, o papa. Ille vicissim respondebat ; Ita est, citavi. Hoc pacto impius ille exsecrationes in Ciral- celouensem synodum conjecit. Cæterum Julianus Antiochia praesul, ex gestis rebus dolore concepto, vitam amisit. Petrus autem Fullo thronum inva- dens, se ad anathemata et tumultus excitandos con- vertit: ex quo cardes et domorum direptiones ob appositum ter sancto hymnọ additamentum. Basi- liscus edicto in publicum lato Chalcedonensem synodum eliminavit, et Acacium Cpoleos illud idem jussit exsequi: verum totius civitatis, mulierumi etiam ac puerorum, conferta plebs adversus Basi- liscum concurrens in ecclesiam scelus prohibuit. Acacius autem atre veste proprium corpus, tum thronum, ac tandem altare nigris vélamentis cir- cumeinxit : magnus quoque ille Daniel divino plane zelo accensus, columna, qua consederal, de- scendit et cumn Acacio populique frequentia assim duus cunctis ecclesiasticis conventibus aderat. Ceteram Perozes adversus Nephthalitas Hunnos cepit expeditionem et in fugam versos armis insequebatur. Illi per montium angusta loca in leves turmas dispersi, dextrorsum et sinistrorsum VARIE LECTIONES. * vulg. ex Ae f. vulg. * c, vulg. vulg. vulg. quo tamen legitur. vulg. " A h. vulg. JAC. GOARI NOTE. visti puerorum more, ac decepisti inimicos tuos. Me- taphora a nutricibus, quae sic pueros manso pas- cant, ipseque majora deglutiant. Aristoph. In CouBEFIS. Cedrenus vocative Non minima scriptorum pars inter Græcos a Cyrilli, Celestini papæ Romani in concilio Ephesino legati, temporibus patriarcham Alexandrinuin papæ nomine remunerandæ Cyrilli pietatis, et in sedem Roman. obsequiorum gratia compensandorum scribunt fuisse donatum. Tanti privilegii penes ipsos sit fides, quæ Nicephoro, lib. xv, cap. auctoritate nutat : inquit, quo tempore fama est (mili certe fabula) mitram illum, et papa appellationem, atque ul universi orbis judex appeilaretur, accepisse. Fabula, inquam, insulsissima. Athanasius enim Cyrillo prior seipsum papam epistola ad Antio- chenses scribit : Qui epistolam scripserunt, sunt isti : papa Athanasius, et qui cum illo Alexandria fuerunt. Præcessorem Alexandrum papam compellat Alexan- p add. ex A, in drinus clerus apud ipsum Athanasium, et Epipha- nium hæresi : Bego papa episcopo nostro Alexandro presbyteri et diaconi, in Domino, salutem. Et in epistole processu : Quid expostulaslis cum Alexaκάτο papa ex Patre Filium asserente Hieroclam, vulga- rius Heroclam ea appellatione primum quondam salutatum ex Ecchellensi Chronici Orientalis pag. observo. Hieroclas prinius fuit, qui eo nonine cognominatus est. Etiam Etnici Jovem dixerunt. De voce et duplicato Suidas. Nigrum quippe colorem suis in officiis Bouleia Graeca respuit : quæ non nisi allum, vel per qua- dragesimam purpureum admittere solita est. De Ecclesiæ illius coloribus ad euchologica disserui- mus, Persico statim sub initium: qui Huonos istos Eu- thalitas appellat, mores et genus describit, ac de- mum Perozam (sic eum vocat) ad orientem_con- versum (Euthalitarum rege adoratum ab eo se existimante) ex magorum consilio solem adu- rasse. (91) Turpe illud acclamabant : Velut manso pa- (92) Dictio vocandi significatu accipienda. Hinc 1. et infra. καταστρα (93) in stupendi ac plane insoliti luctus signum. (94) Haeca Procopio mutuata lib. 1 De bello

δράσει ηναγκάσθη, καὶ ἐν πολλῇ ἀτιμίᾳ ὑπέστρεψεν. Α Ὅθεν μὴ φέρων τὴν αἰσχύνην πάλιν κατ' αὐτῶν ἐστράτευσεν τοὺς ὅρκους ἀθετήσας. Αλεξανδρείας επισκόπου Τι- μοθέου Αλλούρου ἔτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει τοῦ κλήρου καὶ τῶν μοναχῶν (95) Κωνσταντινουπόλεως ὑπερμαχούντων οι τῆς ἁγίας ἐν Χαλκηδόνι συνόδου, φοβηθείς ᾿Ακάκιος τὰ πλήθη ὁμοφρονεῖν αὐτοῖς ὑπεκρίνατο· ὅθεν ἐπὶ ἄμβωνος κατὰ Βασιλίσκου καὶ Ζήνωνος προσεφώνει. Βασιλί σχος δὲ μαθὼν ταῦτα, καὶ φοβηθεὶς τὸ θερμὸν τοῦ λαοῦ τῆς πόλεως ἐξῆλθεν, κελεύσας τῇ συγκλήτῳ μηδένα συντυχεῖν ο 'Ακακίῳ (96)· ἔμελλε γὰρ ὁ λαὸς ἐμπυρίζειν τὴν πόλιν. Δανιὴλ δὲ ὁ θαυμάσιος Στυλίτης παραλαβὼν τοὺς μοναστὰς καὶ τοῦ λαοῦ τοὺς ζηλωτές, ἐξῆλθεν πρὸς Βασιλίσκον καὶ μετὰ πολλῆς παρρησίας αὐτῷ διελέχθη· ἀλλ' οὐ προσω έκατο αὐτούς. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει Περώζης πάλιν ἐπιστρατεύσας πρὸς τοὺς Λευκούς " Ούννους (97), τοὺς λεγομένους Νεφθαλίτας, ἀπώλετο πανστρατί. Ορύξαντες γὰρ τάφρον βαθείαν, καὶ καλάμους ἐπιθέντες καὶ γῆν ἐπιχώσαντες οι ἔμειναν ἔνδον. Ολίγους δὲ ὑπαντῆ- σαι τούτοις ἀποστείλαντες καὶ ἀὖθις εἰς φυγήν τρα- πέντες καὶ κατὰ τὰ τὰ στενὰ διαβάντες, ὁμοῦ τοῖς ἄλλοις ἔφυγον. Οἱ δὲ Πέρσαι μηδὲν δεινὸν ὑποπτεύ- σαντες, ἀκρατῶς τούτους ἐδίωκον, καὶ πάντες ὁμοῦ σὺν τῷ Περώζῃ καὶ τοῖς αὐτοῦ παισὶν εἰς τὸ βάρα- βρον το εμπεσόντες, ἀπώλοντο. Ο δὲ Περώνης αι σθόμενος τοῦ δεινοῦ, τὸν μάργαρον (98), δν αὐτὸς . εἶχεν λευκότατον καὶ μέγαν, εἰς ὑπερβολὴν ἔντιμον, ἐξ ἀτὸς τοῦ δεξιοῦ ἀφελόμενος. Ερριψεν, όπως μή τις αὐτὸν ὀπίσω αὐτοῦ φορέσῃ ", ἐπεὶ ἀξιοθέατος ὑπερφυώς ἦν, οἷον οι οὔπω πρότερον ἑτέρῳ βασιλεί γέγονεν. Οὕτω μεν Περώνης διεφθάρη σὺν πάσῃ τῇ στρατιά. Όσοι δὲ Περώζῃ μὴ συστρατεύσαντες. Καβάδην βασιλέα εἷλαντο τὸν Περώζου νεώτερον οι ὑπερμαχοῦντες ο Γ, ἁγίας σε συντυχεῖν Α, τυχεῖν συντυχεῖν Α, τυχεῖν τοὺς Λευκούς Ούννους Α, τοὺς λεγομένους Λευκούς Ο. καὶ καλάμους ἐπιθέντες καὶ γῆν ἐπιχώσαντες Α, καὶ καλάμου, καὶ γῆν 0. ἐπιθέντες κατὰ Α Ε, καθ' εἷς εν εἰς τὸ βάρ. Α, εἰς βάρ. ν ὀπίσω Α, ὄπισθεν Η φορέσει Δ, φορήσῃ ε οἷον ὅσον σ' είλοντο τυχεῖν, ἀντὶ τοῦ, χρή. σθα: ευχεῖν Νεφαλίτας Μαργαρίται, καὶ μάρ γαρο: λέγονται, καὶ μαργαρίδαι. Εὕρηται γὰρ ὁ μάργαρος παρά τε Προκοπίῳ τῷ ρήτορι, καὶ ἄλλοις ἀξιολόγοις. CHRONOGRAPHIΙΑ. se recipiunt: demum retro Persas collecti, incu- stoditos angustiis locorum includunt. Ita Perozes. arcfatus pacem expetit: quam non prius Nephtha. litarum rex concessit, quam ille pronus in terram ipsum adorasset, et interposito juramento fuisset pactus, se nɔn amplius bellum Nephthalitis illaturum. Perozes necessitatis vi constrictus, illubenti animo id omne præstiturum pollicetur et cum multo dedecore revertitur: latæ tamen ignominia postmodum impatiens violatis fœderibus armis cos lacessere non destitit. - A. M. 5968. B & C A. C. 468. — Alexandria episcopi Timothei Æluri annus primus. Hoc anno cleri monachorumque Cpolitanorum agmine pro Chalcedonensi synodio decertaute, terri tus Acacius, in unam cum eis ire sententiam dis- simulans, ea de causa adversus Basiliscum et Ze- nonem ex écclesiæ suggestu peroravit. Quo comperto populi furorem Basiliscus metuens excessit civitate, ne quis Acacio familiaritatis aut convictus praeberet consortium, indicens senatui : jam enim populus igue civitatem devastare parabat. Daniel autem Stylites, vir ille mirandus, et monachorum et po- puli turba nonnullis rerum divinarum mulatoribus assumptis ad Basiliscum profectus, multa libertate coram eo disseru't, cojus ille sermonem respuit. Hoc eodem anno Perozes iterum adversus Unnos Albos nomine, qui et Nephtalita, arma movens ex integro proligatur. Fossa quippe profundius exca- vala, calamos cum terra leviter aggista desuper imponentes, latenter in ea Persas præstolabantur. Paucis autem, qui Persico exercitui occurrerent mis sis, iisdemque in fugam versis, et enim lererum angustias subeuntibus singulis et una fugientibus reliquis, Persae nihil adversum suspicati effusis habenis eos insectati omnes cum Peroze ipsiusque liberis in baratbrum incidentes perierunt. Perozes dolum expertus, gemmam quam habebat eandidis- simam et insignem atque immensi pretii, aure dex- tra detractain a se projecit, ne aliquis post eum illam gestaret, cumn tam eximiæ et admirandae speciei exsisteret, qualemn nondum prius rex alius posse disset. Tali strage Perozes cum omnibus copiis periit. Porro in hac expeditione qui se Perozi comites pon adjunxerunt, juniorem ejus filium Ca- VARIE LECTIONES. • - omn. f. vulg. · vulg. vulg. et vulg. • vulg, vulg. vulg. vulg. e, vulg. om. A. A, sed vid. p. 122. $ JAC. GOARI NOTÆ. ad ei exhibendam molestiam, quod ita in eum e suggestu declamasset; sive quia ejus probaret Consilium, ficteque omnia agi sciret ad illudendum catholicis, sive quia inde magis irritandam plebem Lineret. Vim illam vocis in malum, etiam adverterunt alii. Interpres in sensum oppositum abductus. Burb. Peyr. etc., suv- habent. Couberis. Euthalitas Pal. cod. ubique Procopius momoratus: eo quod ‹ Šoli Hunnorum albi sunt, neque item fœdi aspectu, neque ferarum modo, velut alii victitantes, seul sub uno degentes principe politicam vitam agunt inter se, et cum vicinis jus fasque colunt, æque ac Romani et alii omnes. › Ad Persidis boreale latus eos statuit Ortelius in Lexico ex studio simulandæ fugæ a Procopio eis ascripto Parthos esse censeo. De iisdem Agathias, lib. iv, versus finem. jacturam narral Procopius De bello Persico, lib. ineunte, Photius cod. : (95) Evagrius lib. ut, cap. 7, Theodorus Lector. D (96) Anast, neminem loqui cum Acacio; nempe (97) Quos anno praecedente auctor Nephthalitas, (98) Cujus inventionem, ambitum, pretiuin et

δράσει ηναγκάσθη, καὶ ἐν πολλῇ ἀτιμίᾳ ὑπέστρεψεν. Α Ὅθεν μὴ φέρων τὴν αἰσχύνην πάλιν κατ' αὐτῶν ἐστράτευσεν τοὺς ὅρκους ἀθετήσας. Αλεξανδρείας επισκόπου Τι- μοθέου Αλλούρου ἔτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει τοῦ κλήρου καὶ τῶν μοναχῶν (95) Κωνσταντινουπόλεως ὑπερμαχούντων οι τῆς ἁγίας ἐν Χαλκηδόνι συνόδου, φοβηθείς ᾿Ακάκιος τὰ πλήθη ὁμοφρονεῖν αὐτοῖς ὑπεκρίνατο· ὅθεν ἐπὶ ἄμβωνος κατὰ Βασιλίσκου καὶ Ζήνωνος προσεφώνει. Βασιλί σχος δὲ μαθὼν ταῦτα, καὶ φοβηθεὶς τὸ θερμὸν τοῦ λαοῦ τῆς πόλεως ἐξῆλθεν, κελεύσας τῇ συγκλήτῳ μηδένα συντυχεῖν ο 'Ακακίῳ (96)· ἔμελλε γὰρ ὁ λαὸς ἐμπυρίζειν τὴν πόλιν. Δανιὴλ δὲ ὁ θαυμάσιος Στυλίτης παραλαβὼν τοὺς μοναστὰς καὶ τοῦ λαοῦ τοὺς ζηλωτές, ἐξῆλθεν πρὸς Βασιλίσκον καὶ μετὰ πολλῆς παρρησίας αὐτῷ διελέχθη· ἀλλ' οὐ προσω έκατο αὐτούς. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει Περώζης πάλιν ἐπιστρατεύσας πρὸς τοὺς Λευκούς " Ούννους (97), τοὺς λεγομένους Νεφθαλίτας, ἀπώλετο πανστρατί. Ορύξαντες γὰρ τάφρον βαθείαν, καὶ καλάμους ἐπιθέντες καὶ γῆν ἐπιχώσαντες οι ἔμειναν ἔνδον. Ολίγους δὲ ὑπαντῆ- σαι τούτοις ἀποστείλαντες καὶ ἀὖθις εἰς φυγήν τρα- πέντες καὶ κατὰ τὰ τὰ στενὰ διαβάντες, ὁμοῦ τοῖς ἄλλοις ἔφυγον. Οἱ δὲ Πέρσαι μηδὲν δεινὸν ὑποπτεύ- σαντες, ἀκρατῶς τούτους ἐδίωκον, καὶ πάντες ὁμοῦ σὺν τῷ Περώζῃ καὶ τοῖς αὐτοῦ παισὶν εἰς τὸ βάρα- βρον το εμπεσόντες, ἀπώλοντο. Ο δὲ Περώνης αι σθόμενος τοῦ δεινοῦ, τὸν μάργαρον (98), δν αὐτὸς . εἶχεν λευκότατον καὶ μέγαν, εἰς ὑπερβολὴν ἔντιμον, ἐξ ἀτὸς τοῦ δεξιοῦ ἀφελόμενος. Ερριψεν, όπως μή τις αὐτὸν ὀπίσω αὐτοῦ φορέσῃ ", ἐπεὶ ἀξιοθέατος ὑπερφυώς ἦν, οἷον οι οὔπω πρότερον ἑτέρῳ βασιλεί γέγονεν. Οὕτω μεν Περώνης διεφθάρη σὺν πάσῃ τῇ στρατιά. Όσοι δὲ Περώζῃ μὴ συστρατεύσαντες. Καβάδην βασιλέα εἷλαντο τὸν Περώζου νεώτερον οι ὑπερμαχοῦντες ο Γ, ἁγίας σε συντυχεῖν Α, τυχεῖν συντυχεῖν Α, τυχεῖν τοὺς Λευκούς Ούννους Α, τοὺς λεγομένους Λευκούς Ο. καὶ καλάμους ἐπιθέντες καὶ γῆν ἐπιχώσαντες Α, καὶ καλάμου, καὶ γῆν 0. ἐπιθέντες κατὰ Α Ε, καθ' εἷς εν εἰς τὸ βάρ. Α, εἰς βάρ. ν ὀπίσω Α, ὄπισθεν Η φορέσει Δ, φορήσῃ ε οἷον ὅσον σ' είλοντο τυχεῖν, ἀντὶ τοῦ, χρή. σθα: ευχεῖν Νεφαλίτας Μαργαρίται, καὶ μάρ γαρο: λέγονται, καὶ μαργαρίδαι. Εὕρηται γὰρ ὁ μάργαρος παρά τε Προκοπίῳ τῷ ρήτορι, καὶ ἄλλοις ἀξιολόγοις. CHRONOGRAPHIΙΑ. se recipiunt: demum retro Persas collecti, incu- stoditos angustiis locorum includunt. Ita Perozes. arcfatus pacem expetit: quam non prius Nephtha. litarum rex concessit, quam ille pronus in terram ipsum adorasset, et interposito juramento fuisset pactus, se nɔn amplius bellum Nephthalitis illaturum. Perozes necessitatis vi constrictus, illubenti animo id omne præstiturum pollicetur et cum multo dedecore revertitur: latæ tamen ignominia postmodum impatiens violatis fœderibus armis cos lacessere non destitit. - A. M. 5968. B & C A. C. 468. — Alexandria episcopi Timothei Æluri annus primus. Hoc anno cleri monachorumque Cpolitanorum agmine pro Chalcedonensi synodio decertaute, terri tus Acacius, in unam cum eis ire sententiam dis- simulans, ea de causa adversus Basiliscum et Ze- nonem ex écclesiæ suggestu peroravit. Quo comperto populi furorem Basiliscus metuens excessit civitate, ne quis Acacio familiaritatis aut convictus praeberet consortium, indicens senatui : jam enim populus igue civitatem devastare parabat. Daniel autem Stylites, vir ille mirandus, et monachorum et po- puli turba nonnullis rerum divinarum mulatoribus assumptis ad Basiliscum profectus, multa libertate coram eo disseru't, cojus ille sermonem respuit. Hoc eodem anno Perozes iterum adversus Unnos Albos nomine, qui et Nephtalita, arma movens ex integro proligatur. Fossa quippe profundius exca- vala, calamos cum terra leviter aggista desuper imponentes, latenter in ea Persas præstolabantur. Paucis autem, qui Persico exercitui occurrerent mis sis, iisdemque in fugam versis, et enim lererum angustias subeuntibus singulis et una fugientibus reliquis, Persae nihil adversum suspicati effusis habenis eos insectati omnes cum Peroze ipsiusque liberis in baratbrum incidentes perierunt. Perozes dolum expertus, gemmam quam habebat eandidis- simam et insignem atque immensi pretii, aure dex- tra detractain a se projecit, ne aliquis post eum illam gestaret, cumn tam eximiæ et admirandae speciei exsisteret, qualemn nondum prius rex alius posse disset. Tali strage Perozes cum omnibus copiis periit. Porro in hac expeditione qui se Perozi comites pon adjunxerunt, juniorem ejus filium Ca- VARIE LECTIONES. • - omn. f. vulg. · vulg. vulg. et vulg. • vulg, vulg. vulg. vulg. e, vulg. om. A. A, sed vid. p. 122. $ JAC. GOARI NOTÆ. ad ei exhibendam molestiam, quod ita in eum e suggestu declamasset; sive quia ejus probaret Consilium, ficteque omnia agi sciret ad illudendum catholicis, sive quia inde magis irritandam plebem Lineret. Vim illam vocis in malum, etiam adverterunt alii. Interpres in sensum oppositum abductus. Burb. Peyr. etc., suv- habent. Couberis. Euthalitas Pal. cod. ubique Procopius momoratus: eo quod ‹ Šoli Hunnorum albi sunt, neque item fœdi aspectu, neque ferarum modo, velut alii victitantes, seul sub uno degentes principe politicam vitam agunt inter se, et cum vicinis jus fasque colunt, æque ac Romani et alii omnes. › Ad Persidis boreale latus eos statuit Ortelius in Lexico ex studio simulandæ fugæ a Procopio eis ascripto Parthos esse censeo. De iisdem Agathias, lib. iv, versus finem. jacturam narral Procopius De bello Persico, lib. ineunte, Photius cod. : (95) Evagrius lib. ut, cap. 7, Theodorus Lector. D (96) Anast, neminem loqui cum Acacio; nempe (97) Quos anno praecedente auctor Nephthalitas, (98) Cujus inventionem, ambitum, pretiuin et

υιόν. Ηρξαν δὲ Περσῶν οἱ βάρβαροι χρόνους δύο εἰς φόρου ἀπαγωγήν. Καβάφης δὲ ἐπὶ τὸ βιαιότερον τῇ ἀρχῇ χρώμενος, κοινὰς τὰς γυναῖκας ἔχειν ένα μοθέτησεν· ὅθεν οἱ Πέρσαι τοῦτον τῆς ἀρχῆς παρέλυ- σαν, καὶ δήσαντες εἰς φυλακὴν ἀπέθεντο, Βλάσιον δὲ τὸν καὶ Οὐαλᾶν, ἀδελφὸν Περώνου, βασιλέα ἐποίη σὰν διὰ τὸ μὴ εἶναι ἄλλον υἱὸν Περώζου. Ἡ δὲ γυνή Καβάδου διηκόνει αὐτῷ ἐν τῇ φρουρά. Ὁ δὲ τῆς εἱρατῆς ἄρχων ήρξατο ἐρᾷν τῆς γυναικὸς εὐπρεποῦς οὔσης. Ὁ δὲ Καβάδης παρεκάλεσεν την γυναίκα ἐνδοῦναι τῷ ἀνθρώπῳ, εἴ πως δυνηθῇ ἐκφυγεῖν τοῦ φρουρίου. Τούτου δὲ γενομένου, ἀκωλύτως ἡ γυνή πρὸς Καβάδην εἰσιοῦσα τοῦτον ἐθεράπευεν ". Φίλος δὲ Καβάδου τις, ὀνόματι Σεώσης ", διὰ τῆς γυναικός τῷ Καβάδῃ ἐδήλου, ὅτι ἵππους τε καὶ ἄνδρας ἐμπα Βρασκεύους ἔχει ἔν τινι χωρίῳ. Ο δὲ Καβάδης, να κτὸς ἐπιλαβούσης, πείθει τὴν γυναῖκα ἐσθῆτα μὲν αὐτῷ τὴν οἰκείαν δοῦναι, τὰ δὲ αὐτοῦ ἱμάτια φορέ σαι αὐτὴν, καὶ ἐπὶ τῆς εἰρκτῆς καθέζεσθαι. Οὕτω μὲν οὖν Καβάδης ἐξελθὼν ἐκ οὐ τοῦ δεσμωτηρίου, τῷ ἵππῳ ἐπιβὰς σὺν τῷ θεώσῃ, εἰς Ούννους τους Νεο φθαλίτας ἀφίκετο. Καὶ τούτῳ τὴν θυγατέρα ο βασικ λεὺς γυναίκα δίδωσιν. Οὕτω τε στράτευμα πολύ τούτῳ δοὺς ἐπὶ Πέρσας συνέπεμψεν. Οἱ δὲ φύλακες κατιδόντες τὴν γυναῖκα ὑπετόπαζον Καβάδην εἰς τὸ δεσμωτήριον εἶναι τοῖς ἱματίοις Καβάδου ἠμφιεσμένην ἐπὶ ἡμέρας ἱκανάς. ῾Ο δὲ Καβάδης σὺν τῷ Οἰννικῷ στρατῷ εἰς Περσίδα εἰσβαλών, πόν οὐδενὶ τήν τε βασιλείαν ἐκράτησεν. καὶ Βλάσιον ', τὸν Οὐαλᾶν ἐξετύφλωσεν καὶ ἐν φυλακῇ * εἶχεν, τὴν δὲ βασιλείαν ἀσφαλῶς διεφύλαξεν. Ην γὰρ ἀγχίνουν τε καὶ δραστήριος. Ἐκράτησε δὲ μετὰ ταῦτα ἔτη ένδεκα. Α. Μ. 5969. Περσών βασιλέως Οὐαλᾶ ἔτος . Ἱεροσολύμων ἐπισκόπου Αναστασίου ἔτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει αλλος και Τροχούνδος (99) οι πολιορκοῦντες Ζήνωνα, ὡς Βασιλίσκου τὰ ὑποσχε θέντα αὐτοῖς μὴ πληροῦντι, καὶ τῆς συγκλήτου βουλῆς βαρυνομένης τῇ ἀρχῇ Βασιλίσκου διὰ μοχθη ρίαν τρόπων καὶ ἄνοιαν, γράφουσιν * πρὸς αὐτοὺς, φιλιωθέντες τῷ Ζήνωνι, δ τε Ἴλλος καὶ Τροκοῦνδος, καὶ λαβόντες αὐτὸν ἐπὶ τὴν βασιλεύουσαν επανήρ χοντο. Τοῦτο δὲ μαθὼν ὁ Βασιλίσκος -Αρμάτιον τὸν ἴδιον ἀνεψιόν στρατηγὸν ὄντα τῆς Θράκης μετά πάσης τῆς στρατιᾶς αὐτοῦ καὶ τοῦ λαοῦ Κωνσταντι νουπόλεως ἀπέστειλε κατὰ Ζήνωνος, ὁρκίσας αὐτὸν εἰς τὸ ἅγιον βάπτισμα, μὴ προδοῦναι. Ο δὲ Αρ- μάτιος συναντήσας τῷ Ζήνωνι κατὰ Νίκαιαν τῆς Βιθυνίας οὕτως αὐτὸν κατέπληξεν, ὡς μικροῦ δεῖν ἀνα οι οι βιαιότερον Α, βεβαιότερον Βλάσιον δὲ Α; καὶ Βλάσην τε ἐθεράπευεν Α, ἐθεράπευσεν ε Σεώσης 4, Σεούσης 2, Σεόσης Γ, Σεῶσις τοῖς ἱματ. Καβ. ἡμε φιεσμένην ὑπετόπαζον. Βλάσιον Α. ε, Βλάσην ἐν φυλακῇ Α, ἐν τῇ φύλ. Τροκοῦνδος Α Τρικοῦνδος Γ, Προκούνδος γραφούσης τε Ιλλος] ὅτε Ιλλος Α, ὅτε καὶ αλλος γράφουσιν Δ ε, καὶ Αρμάτος, THEOPHANIS badem nomine sibi præfecerunt regem. Barbari & vero etiam tributi onere adjecto, duos annos Persis imperavere. Cabades porro potestate nimis violenter usus, lata lege mulieres communes baberi sanxit. Qna moti Persæ regno Cábade remoto, Blasium quem Valam quoque dixerunt Perozis fratrem instituerunt regem: alter quippe Ferozi filius non exstabat. Cæ- içrum Cabadis uxore marito custodia detento de- bita oficia praestante, custodiæ præpositus, mulieris, cujus forma plane fuit elegans, amore coepit ardere. Cabades, si modo posset e vinculis evadere, uxorem, ut se dederet, rogavit. Quo facto liberius illa Cabadem frequentans, impensiore cultu famulabatur. Interea Seoses Cabadis amicus per uxorem siguificat, se in quodam agro equos et homines tenere paratos. Quapropter ingruente nocte Cabades conjugi suae det, vestem propriam illa sibi daret, et quam ba- bebat ipse, conjux assumeret et in carcere consi- deret. lta Cabades vinculis ereptus; equo conscenso. cum Seose ad Unnos, Nephthalitas vocatos, se recipit, quorum rex, filia Cabadi in uxorem tradita, cum co- pioso exercitu in Persas immittit. Carceris autem cu- B:odes uxorem Cabadis vestibus indutam ipsum Caba- dem esse in carcere per plures dies arbitrabantur. Sed Cabades can Unnicis copiis in Persiam irrumpens, nullo labore regnum obtinuit, Blasiumque, Valam dictum, oculis privavit et habuit sub custodia: re- gnum vero in tuto posuit; æque solers enim ac stre- nuus fuit. Regnavit autem post hæc annis undecim. A. C. 469.— Persurum regis Valæ annus primus. C Hierosolymorum episcopi Anastasii ammus primus. Hoc anno illo et Trocundo Zenonem obsidione Ivellica prementibus, Basilisco vero, quæ pollicita illis fuerat, nullatenus adimplente, ac insuper senatu ob morum improbitatem et vesaniam Basiliscum non amplius ferente, litteris ad eum missis, ipsi Illus et Trocundus Zenoni reconciliati, eodem secum ad- ducto, in regiam urbem regressi sunt. Basiliscus, his rescitis, Armatium proprium nepotem Thraciæ ducem cum sibi commissis coplis et Cpoleos plebe adversus Zenonem misit eumque juramento in sanctum baptisma dato, ne se proderet, ob- testatus est. Armatius ad Nicæam Bithyniæ occur- reus Zenoni tantum incussit terrorem, at quin cum auxiliaria Isaurorum manu retrocederet, parum VARIÆ LECTIONES. D vulg. vulg. vulg. vulg. ss ex add. ex A, verba : transponenda esse videntur aute a vulg. · vulg. * a, vulg. h. 1. et intra. vulg. * vulg. JAC. GOARI NOTA. Alexandrino ad annum Zenonis et 10. Quædam indicant Theodorus Lector in Collect.; Evagrius, capp. 8, 11, et 24; Procopius, De bello Vaud., 1.b. 1; Malchus, et Candidus Photii cod. ct 79; Jornandes, De reg. et lemp. successione. Suidas v. Procundum; Chronicon Alexandrinum, Trocundum; Baronius, Promundum; Peyrez, Tri- cundum. (99) Leguntur ista es plurima parte in Chronico

Β στρέψαι μετὰ τῆς Ἰσαυρικῆς βοηθείας πάσης. ᾿Αλλὰ Α δώροις τοῖς παρὰ Ζήνωνος καὶ οὗτος ὡς ἐπὶ πολύ τυφλωθεὶς καὶ ὑποσχέσει διαδόχου στρατηλατίας, καὶ τὸν υἱὸν αὐτοῦ Βασιλίσκον Καίσαρα ποιῆσαι καὶ συγκαθεδρον αὐτοῦ σὺν αὐτῷ, κατὰ Βασιλίσκου ἐπανῆλθεν. Τοῦ δὲ Ζήνωνος σὺν Αριάδνῃ τὴν βασι λεύουσαν καταλαβόντος, ἐδέχθη ὑπὸ τοῦ λαοῦ καὶ τῆς συγκλήτου. Ο δὲ Βασιλίσκος ἐλθὼν ἐν τῇ ἐκκλη- σίᾳ καὶ τὸν βασιλικὸν ἀποθέμενος στέφανον ἐν τῇ θείᾳ τραπέζῃ, ἐν τῷ βαπτιστηρίῳ προσέφυγεν συν Ζηνωδίᾳ τῇ κακοδόξῳ αὐτοῦ γυναικί. Ὁ δὲ Ζήνων καταλαβὼν εἰς τὴν ἐκκλησίαν παρεγένετο (1), καὶ οὐτῆς εἰσῆλθεν εἰς τὰ βασίλεια. Αποστείλας δὲ εἰς τὴν ἐκκλησίαν ἔλαβε τὸν Βασιλίσκον, τοὺς αὐτῷ λό γον, μὴ ἀποκεφαλίζειν αὐτόν τε καὶ τὰ τέκνα αὐτοῦ· ἐν ἀποστείλας εἰς Κουκουσὸν τῆς Καππαδοκίας ἀποκλεισθῆναι προσέταξεν εἰς ἕνα πύργον (2), σὺν γυναιξὶ (5) καὶ τέκνοις, καὶ τῷ λιμῷ διαφθαρήναι τινὲς δέ φασιν, ὅτι ἀπαγόμενος ἀποσφάττεται. Εὐ- θέως δὲ ἱππικὸν ποιήσας Βασιλίσκον τὸν ᾿Αρματίου υἱὸν προβάλλεται ὁ Ζήνων Καίσαρα, καὶ κατὰ τὰς υποσχέσεις συνεκάθισεν τῷ βασιλεῖ · ἐν τῷ σένα σῷ (4), καὶ ἐτίμα τους ηνιόχους σὺν τῷ βασιλεῖ. Ὁ δὲ Ζήνων ἀναλογισάμενος, ὅτι ὡς οὐκ ἐφύλαξεν ᾿Αρμάτιος πιστὰ τῷ βασιλεῖ ὁμότας, οὐδὲ ἐμοὶ φυλάξει· ἀλλ᾽ ἐὰν ἀνδρωθῇ ὁ Καίσαρ, ὁ υἱὸς ε αὐτοῦ, ἐπαναστήσεταί μοι· ἐγὼ δὲ & συνεθέμην απο τῷ ἐπλήρωσα καὶ στρατηλάτην αὐτὸν ἐποίησα, καὶ τὸν υἱὸν αὐτοῦ Καίσαρα· ἐκέλευσε σφαγῆναι αὐτὸν ὡς ἐπίορκον· καὶ ἐσφάγῃ εἰς τὸν " κοχλίαν τοῦ παλατίου (5), ὡς ἀνήρχετο εἰς τὸ ἱπποδρόμιον· τὸν δὲ υἱὸν αὐτοῦ τὸν Καίσαρα ἐχειροτόνησεν ἀναγνώ- στην. "Αριάδνη γὰρ αὐτὸν ὡς ἐξάδελφον διέσωσεν, δ; μετὰ ταῦτα Κυζίκου ἐπισκόπησεν ἄριστα. Ὁ δὲ Ζήνων Πέτρον Γναφέα απεστράφη διὰ τὸ συντρέ- χειν αὐτὸν τῷ Βασιλίσκῳ. Ψήφῳ δὲ τῆς ἀνατολι τῆς συνόδου καθηρέθη, καὶ ἀντ᾽ αὐτοῦ Ἰωάννης ὁ μετὰ τρίμηνον ἐκβληθείς, καὶ μετ' αὐτὸν Στέφανος ἀνὴρ εὐλαβὴς προεβλήθη Αντιοχείας ἐπίσκοπος. Ο δὲ Πέτρος εἰς Πιτους Εξοριζόμενος, ἀπατήσας τοὺς ἀπάγοντας, προσέφυγεν εἰς τὸν ἅγιον Θεόδωρον Εὐχαίτων. Τιμόθεος δὲ ὁ Αίλουρος ἐν τούτοις θνήσ σκεῖ, ἀντ᾽ αὐτοῦ δὲ Πέτρος ὁ Μογγὸς εἰσάγεται, ἀποστ. εἰς Κουκ, τ. Καππ. Α. * τῷ βασ. Α, αὐτῷ βασ. σέντζῳ αὐτῷ, τον κ. Α. εἰς Α, σένζω ανδρωθῇ Α, ἀνδρειωθῇ ὁ υἱὸς Α, δ καὶ υἱὸς τὴν κ. τυίβ. κι αὐτὸν Α, αὐτῷ βυει Ἰωάννης ἐχειροτονήθη, Πιτυούς Α. εἰς τὴν ἐκκλησίαν παρεγένετο, συγκαθεδρον Παλάτιον μέγα εποίησε πλησίον τοῦ ἱππικοῦ (καὶ) τὴν ἄνοδον ἀπὸ τοῦ παλατίου εἰς τὸ κάθισμα τοῦ ἱππικοῦ διὰ τοῦ λεγομένου κοχλίου• (σένσον τὸν κοχλίαν. Εσφάγῃ εἰς τὸν κοχλίαν τοῦ παλατίου ας ἀνήρχετο εἰς τὸ ἱπποδρόμιον. . CHRONOGRAPHIA. abfuerit : verum amplorum donorum pollicitatio- nibus etiam ipse obcæcatus, tum quod magistri mi- litam officio succederet, incscatus spe, filiumque Basiliscum nomine creandum Cæsarem Zenonisque ipsius videre assessorem, Basilisco factus hostis iter convertit. Zeno deinde cum Areadna ad urbium -rc- ginam accedens exceptus est a populo et a senato. Ba- siliscus in ecclesiam fugiens, deposita sacra in mensa corona, cum Zenodis conjuge pravarum opinionum sectatrice in baptisterium se recipit. Ita Zeno regiam recuperavit. Missis autem in ecclesiam, qui Basiliscum detinerent, nec ipsum nec ejus liberos capite ple- ctendos fidem dedit: Cucusum tamen Cappadocia missum cum uxore et liberis sub eustodia servari et fame confici jussit: alii dum abduceretur jugulatum narrant. Confestim vero circensibus ludis celebratis, Basiliscum Armatii filium Zeno Cæsarem declaṛat : hic in regia sella juxta patri facta pollicita ad im- peratoris latus adsedit, imo cum imperatore pra mia distribuit aurigantibus. Porro Zeno hæc secum animo volutans : ut Armatius datojurejurando fidem oppignoratam imperatori nullatenus liberavit, ita neque mihi servaturus est in posterum : imo si vi- res cum ætate sumpserit filius ejus Cæsar jam re- nuntiatus, dubio procul in me insurget : quod pro- miseram implevi; patrem militiæ magistrum, Ca- sarem filium institui. His perpensis ipsum, ut per- jurum, in palatii cochlea, qua tenditur in circum, obtruncari, Caesarem autem ejus Glium lectorem præcepit ordinari : Areadne quippe ipsum ut con sobrinum voluit servatum, et postmodum Cyzici epis scopatum optime gessit. Ceterum Petrum Fullonem, ut qui Basilisco faverat, Zeno habuit exosum. Orien talis-itaque synodi decreto dignitate motus est, et in ejus locum Joannes ordinatus. Hic quoque post menses tres ejicitur, ac demum successor ejus Ste- pbanus vir pietate spectabilis Autiochiæ promovetur episcopus. Petrus autem Pityos relegatus, custodes eludit et ad sanctum Theodorum Euchaitarum tutela- rem profugit. In his Timotheus Ælurus moritur et in ejus locum Petrus Mongus inducitur, vir nequam et veritatis adversarios, olim depositionis pœna mulctatus. Hic fab uno episcopo eoque pariter de- VARIE LECTIONES. & C *ws om. A. * om. vulg. * alii, vulg. vulg. « τulg. vulg. " in vulg. sine codd. additum legitur : quod melius abest. JAC. GOARI NOTÆ. Zeno ubi venisset, ad ecclesiam accessit, sicque in palatium ingressus est. Velat nimirum voti causa recepto imperio, et ut pietatis illa larva civium sibi benevolentiam conci- liaret. Comes. Jornandes. tudinis. clevare Zeno promiserat. Nota sequeus locum clarius illustrat. tipi annum lucem hæc mutuantur : Regiam amplam proxime circum condidit, et ascensum a palatio in circi tribunal nuper dictum) per spatium cochleam vocatum exstruxit. Ad Chronici Alexandrini instar Pal., Barb. et Peyrez. codd. scribunt Ex illius porro auctoritate locum hunc totum in- terpolo : (1) Ouisit interpr. verba, ὁ δὲ Ζήνων καταλαβών D (2) Διμνών πύργον vocal Chron. Alex., sleumium (3) Cuncti codd. legunt γυναιξί, numero multi- (4) In sella, seu sessionis loco. Supra etenim (5) Ex Chronici Alexandrini verbis ad Constan-

Β στρέψαι μετὰ τῆς Ἰσαυρικῆς βοηθείας πάσης. ᾿Αλλὰ Α δώροις τοῖς παρὰ Ζήνωνος καὶ οὗτος ὡς ἐπὶ πολύ τυφλωθεὶς καὶ ὑποσχέσει διαδόχου στρατηλατίας, καὶ τὸν υἱὸν αὐτοῦ Βασιλίσκον Καίσαρα ποιῆσαι καὶ συγκαθεδρον αὐτοῦ σὺν αὐτῷ, κατὰ Βασιλίσκου ἐπανῆλθεν. Τοῦ δὲ Ζήνωνος σὺν Αριάδνῃ τὴν βασι λεύουσαν καταλαβόντος, ἐδέχθη ὑπὸ τοῦ λαοῦ καὶ τῆς συγκλήτου. Ο δὲ Βασιλίσκος ἐλθὼν ἐν τῇ ἐκκλη- σίᾳ καὶ τὸν βασιλικὸν ἀποθέμενος στέφανον ἐν τῇ θείᾳ τραπέζῃ, ἐν τῷ βαπτιστηρίῳ προσέφυγεν συν Ζηνωδίᾳ τῇ κακοδόξῳ αὐτοῦ γυναικί. Ὁ δὲ Ζήνων καταλαβὼν εἰς τὴν ἐκκλησίαν παρεγένετο (1), καὶ οὐτῆς εἰσῆλθεν εἰς τὰ βασίλεια. Αποστείλας δὲ εἰς τὴν ἐκκλησίαν ἔλαβε τὸν Βασιλίσκον, τοὺς αὐτῷ λό γον, μὴ ἀποκεφαλίζειν αὐτόν τε καὶ τὰ τέκνα αὐτοῦ· ἐν ἀποστείλας εἰς Κουκουσὸν τῆς Καππαδοκίας ἀποκλεισθῆναι προσέταξεν εἰς ἕνα πύργον (2), σὺν γυναιξὶ (5) καὶ τέκνοις, καὶ τῷ λιμῷ διαφθαρήναι τινὲς δέ φασιν, ὅτι ἀπαγόμενος ἀποσφάττεται. Εὐ- θέως δὲ ἱππικὸν ποιήσας Βασιλίσκον τὸν ᾿Αρματίου υἱὸν προβάλλεται ὁ Ζήνων Καίσαρα, καὶ κατὰ τὰς υποσχέσεις συνεκάθισεν τῷ βασιλεῖ · ἐν τῷ σένα σῷ (4), καὶ ἐτίμα τους ηνιόχους σὺν τῷ βασιλεῖ. Ὁ δὲ Ζήνων ἀναλογισάμενος, ὅτι ὡς οὐκ ἐφύλαξεν ᾿Αρμάτιος πιστὰ τῷ βασιλεῖ ὁμότας, οὐδὲ ἐμοὶ φυλάξει· ἀλλ᾽ ἐὰν ἀνδρωθῇ ὁ Καίσαρ, ὁ υἱὸς ε αὐτοῦ, ἐπαναστήσεταί μοι· ἐγὼ δὲ & συνεθέμην απο τῷ ἐπλήρωσα καὶ στρατηλάτην αὐτὸν ἐποίησα, καὶ τὸν υἱὸν αὐτοῦ Καίσαρα· ἐκέλευσε σφαγῆναι αὐτὸν ὡς ἐπίορκον· καὶ ἐσφάγῃ εἰς τὸν " κοχλίαν τοῦ παλατίου (5), ὡς ἀνήρχετο εἰς τὸ ἱπποδρόμιον· τὸν δὲ υἱὸν αὐτοῦ τὸν Καίσαρα ἐχειροτόνησεν ἀναγνώ- στην. "Αριάδνη γὰρ αὐτὸν ὡς ἐξάδελφον διέσωσεν, δ; μετὰ ταῦτα Κυζίκου ἐπισκόπησεν ἄριστα. Ὁ δὲ Ζήνων Πέτρον Γναφέα απεστράφη διὰ τὸ συντρέ- χειν αὐτὸν τῷ Βασιλίσκῳ. Ψήφῳ δὲ τῆς ἀνατολι τῆς συνόδου καθηρέθη, καὶ ἀντ᾽ αὐτοῦ Ἰωάννης ὁ μετὰ τρίμηνον ἐκβληθείς, καὶ μετ' αὐτὸν Στέφανος ἀνὴρ εὐλαβὴς προεβλήθη Αντιοχείας ἐπίσκοπος. Ο δὲ Πέτρος εἰς Πιτους Εξοριζόμενος, ἀπατήσας τοὺς ἀπάγοντας, προσέφυγεν εἰς τὸν ἅγιον Θεόδωρον Εὐχαίτων. Τιμόθεος δὲ ὁ Αίλουρος ἐν τούτοις θνήσ σκεῖ, ἀντ᾽ αὐτοῦ δὲ Πέτρος ὁ Μογγὸς εἰσάγεται, ἀποστ. εἰς Κουκ, τ. Καππ. Α. * τῷ βασ. Α, αὐτῷ βασ. σέντζῳ αὐτῷ, τον κ. Α. εἰς Α, σένζω ανδρωθῇ Α, ἀνδρειωθῇ ὁ υἱὸς Α, δ καὶ υἱὸς τὴν κ. τυίβ. κι αὐτὸν Α, αὐτῷ βυει Ἰωάννης ἐχειροτονήθη, Πιτυούς Α. εἰς τὴν ἐκκλησίαν παρεγένετο, συγκαθεδρον Παλάτιον μέγα εποίησε πλησίον τοῦ ἱππικοῦ (καὶ) τὴν ἄνοδον ἀπὸ τοῦ παλατίου εἰς τὸ κάθισμα τοῦ ἱππικοῦ διὰ τοῦ λεγομένου κοχλίου• (σένσον τὸν κοχλίαν. Εσφάγῃ εἰς τὸν κοχλίαν τοῦ παλατίου ας ἀνήρχετο εἰς τὸ ἱπποδρόμιον. . CHRONOGRAPHIA. abfuerit : verum amplorum donorum pollicitatio- nibus etiam ipse obcæcatus, tum quod magistri mi- litam officio succederet, incscatus spe, filiumque Basiliscum nomine creandum Cæsarem Zenonisque ipsius videre assessorem, Basilisco factus hostis iter convertit. Zeno deinde cum Areadna ad urbium -rc- ginam accedens exceptus est a populo et a senato. Ba- siliscus in ecclesiam fugiens, deposita sacra in mensa corona, cum Zenodis conjuge pravarum opinionum sectatrice in baptisterium se recipit. Ita Zeno regiam recuperavit. Missis autem in ecclesiam, qui Basiliscum detinerent, nec ipsum nec ejus liberos capite ple- ctendos fidem dedit: Cucusum tamen Cappadocia missum cum uxore et liberis sub eustodia servari et fame confici jussit: alii dum abduceretur jugulatum narrant. Confestim vero circensibus ludis celebratis, Basiliscum Armatii filium Zeno Cæsarem declaṛat : hic in regia sella juxta patri facta pollicita ad im- peratoris latus adsedit, imo cum imperatore pra mia distribuit aurigantibus. Porro Zeno hæc secum animo volutans : ut Armatius datojurejurando fidem oppignoratam imperatori nullatenus liberavit, ita neque mihi servaturus est in posterum : imo si vi- res cum ætate sumpserit filius ejus Cæsar jam re- nuntiatus, dubio procul in me insurget : quod pro- miseram implevi; patrem militiæ magistrum, Ca- sarem filium institui. His perpensis ipsum, ut per- jurum, in palatii cochlea, qua tenditur in circum, obtruncari, Caesarem autem ejus Glium lectorem præcepit ordinari : Areadne quippe ipsum ut con sobrinum voluit servatum, et postmodum Cyzici epis scopatum optime gessit. Ceterum Petrum Fullonem, ut qui Basilisco faverat, Zeno habuit exosum. Orien talis-itaque synodi decreto dignitate motus est, et in ejus locum Joannes ordinatus. Hic quoque post menses tres ejicitur, ac demum successor ejus Ste- pbanus vir pietate spectabilis Autiochiæ promovetur episcopus. Petrus autem Pityos relegatus, custodes eludit et ad sanctum Theodorum Euchaitarum tutela- rem profugit. In his Timotheus Ælurus moritur et in ejus locum Petrus Mongus inducitur, vir nequam et veritatis adversarios, olim depositionis pœna mulctatus. Hic fab uno episcopo eoque pariter de- VARIE LECTIONES. & C *ws om. A. * om. vulg. * alii, vulg. vulg. « τulg. vulg. " in vulg. sine codd. additum legitur : quod melius abest. JAC. GOARI NOTÆ. Zeno ubi venisset, ad ecclesiam accessit, sicque in palatium ingressus est. Velat nimirum voti causa recepto imperio, et ut pietatis illa larva civium sibi benevolentiam conci- liaret. Comes. Jornandes. tudinis. clevare Zeno promiserat. Nota sequeus locum clarius illustrat. tipi annum lucem hæc mutuantur : Regiam amplam proxime circum condidit, et ascensum a palatio in circi tribunal nuper dictum) per spatium cochleam vocatum exstruxit. Ad Chronici Alexandrini instar Pal., Barb. et Peyrez. codd. scribunt Ex illius porro auctoritate locum hunc totum in- terpolo : (1) Ouisit interpr. verba, ὁ δὲ Ζήνων καταλαβών D (2) Διμνών πύργον vocal Chron. Alex., sleumium (3) Cuncti codd. legunt γυναιξί, numero multi- (4) In sella, seu sessionis loco. Supra etenim (5) Ex Chronici Alexandrini verbis ad Constan-

ἀνὴρ κακοῦργος καὶ τῆς ἀληθείας ἐχθρὸς, προκαθ Β ηρημένος ήδη. Χειροτονεῖται δὲ ὑπὸ ἑνὸς ἐπισκόπου καὶ αὐτοῦ καθῃρημένου. Τοῦτον κατὰ θεῖον ζῆλον ἐπελθόντες οἱ μοναχοὶ τριάκοντα ἐξ μόνας ἡμέρας ληστρικῶς κρατήσαντα " τῆς ἐπισκοπῆς ἀπελαύνουσι, καὶ Τιμόθεον πάλιν τὸν Σαλοφακίολον ἀποκαθ ιστῶσιν ἀξίως τῷ θρόνο. Α. Μ. 5970. - · Αλεξανδρείας ἐπισκόπου Τιμο Θέου τοῦ Σαλοφακιόλου ἔτος α'. Αντιοχείας Στεφάνου ἔτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει ἐγένετο σεισμό; φοβερὸς (6) ἐν Κων σταντινουπόλει μηνὶ Σεπτεμβρίῳ κε', ινδικτιῶνος πρώτης, καὶ ἔπεσον ἐκκλησίαι πολλαί, οἰκίαι τε καὶ ἔμβολοι ἕως ἐδάφους. Καταχώσθη δὲ πλήθη ἀναρί θμητα ανθρώπων· ἔπεσε δὲ καὶ ἡ σφαίρα τοῦ ἀνδριάντος τοῦ φόβου καὶ ἡ στήλη του μεγάλου Θεο δωσίου ἡ εἰς τὸν κίονα τοῦ Ταύρου, καὶ τὰ ἔσω τείχη ἐπὶ διάστημα ἱκανόν· καὶ ἐκράτησεν ὁ σεισμός χρόνον πολύν, ὥστε τὴν πόλιν ἐποζέσαι 5. Στέφανος δὲ ψήφῳ κοινῇ (7) προβληθεὶς εἰς Ἀντιόχειαν ὑπὸ τῶν Πέτρου τοῦ Γναφέως ὁμοφρόνων, ὡς Νεστοριανός προς Ζήνωνα κατηγορήθη. ᾿Αλλὰ τοῦτον ἀνατολική σύνοδος εἰς Λαοδίκειαν συνελθοῦσα κελεύσει του βασιλέως ὡς ἀνεύθυνον τῷ θρόνῳ ἀποκατέστησεν· Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει Θευδέριχος ὁ Τριαρίου (8), δ καὶ Στραβός. [ἀδελφόπαις τῆς γυναικὸς Ασπαρος τοῦ ὑπὸ Λέοντος * ἀναιρεθέντος, επανέστη τῷ Ζήνωνι μετὰ πλήθους βαρβάρων, οἰκειωθεὶς τῷ ο Βασιλίσκῳ καὶ στρατηγὸς ὑπ' αὐτοῦ γεγονός. Μετὰ δὲ τὴν ἐπάνοδον Ζήνωνος εἰς τὴν Θρᾴκην ἐξελθών, ἐκεῖθεν το ἐπανέστη καὶ τὰ περὶ τὸ Βυζάντιον πάντα μέχρι τοῦ στομίου του Πόντου ληϊσάμενος. Εἶτα καὶ μέλλον ὑπὸ τῶν οἰκείων προδίδοσθαι, αισθόμενος τῆς ἐνω έδρας καὶ ἐπανελθών, ἀναιρεῖ τοὺς τοῦτο βουλευομέ νους. Τελευτᾷ δὲ αὐτὸς δόρατι περιπεσών πρὸ τῆς αὐτοῦ σκηνῆς ἑστῶτε αἰφνιδίως ἐν τῷ ἐπιβαίνειν τ τὸν ἵππον. Α. Μ. 5971. - Τούτῳ τῷ ἔτει Μαρκιανὸς ὁ παῖς Ανθεμίου (9) τοῦ κατὰ τὴν 'Ρώμην βασιλεύσαντος, τοῦτον κατὰ θεῖον ζῆλον Α, τούτῳ κατὰ θεῖον ζῆλον κρατήσαντα] κρατήσαντος Α ο Γ. κρατή σαντι σε πλήθη ἀναρίθμητα Α, πλῆθος ἀναρίθμητον ἡ εἰς τὸν Α, εἰς τὸν ἐποζεται ἐπιζέσαι ὑποζέσαι ε έλα θοῦσα Α Γ. • Λέοντος Α, Λέοντα ὅτι ἐν τῷ βασιλικῷ Α. τ ἐκεῖθεν ἀντανέστη Α. * ἐπιβαίνειν Α, περιβαίνειν εὐλαβής, Επαθεν, ἀπὸ θεομηνίας σεισμού ΚΠ. τὸ δεύτερον αὐτῆς πάθος μην! Γορπιαίῳ Σε- πτεμβρίῳ ας ἐπ' ὀλίγον διάστημα ἕως τοῦ Ταύρου : Μετὰ ταῦτα διενεχθεὶς πρὸς Ζήνωνα Μαρκιανός, THEOPHANIS posito consecratur. Hunc divino zelo moti monachi A quidam adorti sex tantum et triginta dies pon- lificatus honorem assecutum deturbant : et iterato Timotheum Salophaciolum virum throno dignum restituunt. A. C. 470. - Alexandriæ episcopi Timothei Salo. phacioli annus primuɔ, Antiochiæ episcopi Stephani annus primus. Hoc anno horrendus terræ motus Cpoli contigit mensis Septembris die quinto ad vigesimo, indictione prima, que plures ecclesiæ, domus et porticus ad solum usque fandius evers, ruinis innamera ho- minum multitudo oppressa. Globus quoque e manu statuæ, quæ est in foro, statua pariterſmagni Theo- dosii în Tauri columna posita et interiora urbis mœ- nia ad amplum spatium conciderunt. Invaluit terræ motus in adeo longum tempus, ut (urbs continuo terrore teneretur. Stephanus autern communi Pe- tri Fallonis sequacium suffragio Antiochia designa- tus episcopus, apud Zenonem quasi Nestorianus ac- cusatur : eum tamen velut ab imposito crimine alienum orientalis synodus imperatoris mandato Laodiccæ congregata suæ sedi restituit. Eodem anno Tþeuderichus Triarii filius, qui et Strabus, Asparis, qui a Leone fuerat occisus, uxoris ex fratre nepos, collecta barbarorum multitudine, adversus Zenouem arma movit : hic Basilisco fa- miliaris et affectus, militiæ dux ab eo declaratus, post Zenonis reditum Thraciam ingressus, inde impres- sionem fecit in Byzantio circumjacentes agros, et ad Ponti ſauces obvia quæque devastavit. At cum de eo prodendo familiares ejus meditarentur, ipse insidias subodoratus et retro iter agens, insidiarum auctores sustulit e medio. Ipse vero, dum equum conscenderet, in hastam ante ejus tentorium fixam ex improviso incidens exstinctus est. A. C. 471.— Hoc anno Marcianus Anthemii, qui Romæ imperaverat, filius idemque Leontiæ, Verinæ C VARIÆ LECTIONES. vulg. vulg. vulg. νulg. * baud dubie corruptum : fortasse leg. s. ut urbs perpetuo terrore quasi ferveret. vulgo vulg, JAC. GOARI NOTÆ. in concilio Laodiceæ eluit, vir pius ac religiosus, ut eum Theophanes superiori pag. ap- pellavit. COMBEFIS. Alexand. : inquit, Rursum CP. irato numine labem accepit a terræ motu secundo Gorpião Sept. spatio prope usque ad Taurum. Stephano juniore mox secuturo confundit: Ni- cephorus in Chronico ad Theophanis mentem ex- primit: et Baronius ad annuni C. male intel- ligit : de quo iterum sermo. Sic cumn Peyr. dis- ting. alioqui mala interpunctione fœde trratum, quasi Fullonis asseclarum suffragio electus sit Stephanus Antiochiæ episcopus illo ejecto, non - tio: nonnihil ex ea delibat Malchus sophista apud Photium cod. 78. cap. 24, Evagrius sequenti cap. Marciani tu- multus aggreditur referendos his verbis : etc. il Theophanes anno superiore de Theodorico narra- tioneni exsecutus, aliam, quæ a Marciano res gestas explorat, hoc anno suscipit texendam : qnain Marcellino assentiens Baroulus ad annum Zenonis (6) in annum Zenonis 15 subinovel Chronicon D ab eis ut Nestorianus accusatus: quod ille crimen (7) Hunc Evagrius tacet lib. ut, cap. 10, et cum (8) Ex Evagrii lib. ut, cap. 25, translata narra- (9) Theodorici seditione et letho relatis lib. m,

ἀνὴρ δὲ Λεοντίας, Βερίνης μεν θυγατρός, ἀδελφῆς & δὲ 'Αριάδνης τῆς βασιλίδος, ἐπανίσταται κατὰ τὸ Βυζάντιον Ζήνωνι τῷ βασιλεῖ, ὡς μετὰ τὴν βασι λείαν Λέοντος γεννηθείσης Λεοντίας τῆς αὐτοῦ γα- μετῆς. Ἡ γὰρ Αριάδνη πρὸ τοῦ βασιλεῦσαι αὐτὸν ἐτέχθη. Πολέμου δὲ κραταιού μεταξύ Ζήνωνος καὶ Μαρκιανοῦ κροτηθέντος, νικά Μαρκιανός κατά κρά- τος πάντας συνελάσας τοὺς περὶ Ζήνωνα εἰς φρου- μὰν εἰς τὰ βασίλεια, συμμαχούντων αὐτῷ Ρωμύλλου καὶ Προκοπίου τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ. Καὶ μικροῦ δεῖν το βασίλειον " κατέσχεν. Ολιγωρήσας δὲ τῶν πρα χθέντων καὶ εἰς δεῖπνα καὶ ὕπνον τραπείς, πολλοὺς δὲ διὰ τῆς νυκτὸς ἀφαιρεθεὶς τῶν αὐτῷ συμμάχων ὑπὸ Ιλλου μαγίστρου δώροις αὐτοὺς ὑποπιάσαντος ", Ελαττοῦται τῇ μάχῃ ἐ κατὰ τὴν ἐφεξῆς τοσοῦτον, ὡς εἰ; τὸ τῶν Ἀποστόλων εὐκτήριον καταφυγεῖν καὶ ὑπὸ ᾿Ακακίου χειροτονηθῆναι πρεσβύτερον κατὰ κέ- λευσιν Ζήνωνος, καὶ ἐξορίζεται εἰς τὸ Παπου ρίου καστέλλιν εἰς Καππαδοκίαν. Προκόπιος δὲ καὶ Ρωμύλλος οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ τῇ νυκτὶ λουόμενοι εἰς τὸ Ζεύξιππον εχειρώθησαν ὑπὸ Ιλίου, οἳ καὶ διαφυγόντες τὴν Ῥώμην κατέλαβον. - Β Τούτῳ τῷ ἔτει ἐβουλεύσατο Ιλ- λος (10) ὁ μάγιστρος τῷ βασιλεῖ Ζήνων, όπως Βερί την τὴν πενθερὰν αὐτοῦ ἐκβάλῃ τῆς πόλεως. Καὶ δόλῳ τινὶ πέμψας αὐτὴν εἰς Χαλκηδόνα, μετ' ὀλίγον εἰς τὸ Παπουρίου καστέλλιν ταύτην ἀπέστειλεν συν- διάγειν Μαρκιανῷ καὶ Λεοντίᾳ τῇ ἰδίᾳ θυγατρί. Η δὲ ἔγραψε πρὸς τὴν ἰδίαν οι θυγατέρα 'Αρεάδνην παρακαλοῦσε ἀνακληθῆναι τῆς ἐξορίας· καὶ παρ- εκάλει ή βασίλισσα τὸν Ζήνωνα. Ὁ δὲ ἔφη αὐτῇ· Αίτησαι τὸν πατρίκιον άλλον περὶ αὐτῆς. Ἡ δὲ μεταστειλαμένη, ήτησεν αὐτὸν μετὰ δακρύων. Ὁ δὲ οὐκ ἐπείσθη εἰπών· Ζητεῖς ἵνα ποιήσῃς άλλον βασιλέα κατά τοῦ σοῦ ἀνδρός. Τότε θυμωθεῖσα Αρεάδνη εἶπεν τῷ βασιλεῖ, ὅτι Η "Αλλος έχει εἶναι εἰς τὸ παλάτιον, ἢ ἐγώ; Καὶ εἶπεν αὐτῇ ὁ βασιλεὺς, ὅτι Εγώ σε θέλω. Εἴ τι δύνῃ εἰς τὸν Ιλλον 3, ποίησον. Ἡ δὲ κατεσκεύασεν φο- νευθῆναι αὐτόν . Καὶ κελεύει θαρβικίῳ κουβικου λαρίῳ προτρέψασθαί τινα τοῦ ἀνελεῖν αὐτόν. Καὶ ἀνερχομένου αὐτοῦ εἰς τὸν κοχλίαν τοῦ ἱππικοῦ, σχολάριος (11) ὀνόματι Σπανίκιος ἐπιτραπεὶς κατὰ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ ἤγαγε τὸ ξίφος. Προσεσχηκώς δὲ τούτῳ ὁ σπαθάριος (12) τοῦ μαγίστρου ἐδέξατο Λεοντίας Α, δὲ τῆς Α. τὸ βασίλειον Α, του βασιλείου πολλοὺς δὲ Α. πολλούς τε ναίg. ὑποπιάσαντος Α, ὑποπείσαντος τῇ μάχῃ Α, τὴν μάχην τὸ Η Παπυρίου καστέλλιον τ3 ἐκβάλῃ Α, ἐκβάλλη Ιδίαν Α, οἰκεία, καὶ ἄλλον Α. * εἴ τι 4, εἰ δέ τι εν εἰς τὸν Ιλλον Α, εἰς αὐτὸν εἰς αὐτὸν Δ, εἰς τὸν Ιλλον προεσχηκώς Α. Σχολάριος. CHRONOGRAPHIA. quidem filiæ, imperatricis vero Areadnæ sororis maritus, ad Cpolim adversus Zenonem imperatorem bellum movet: eo quod Leontia ejus uxor ex Leone jam imperante, Areadna vero, priusquam imperium fuisset assecutus, nata fuerat. Igitur acri prælio inter Zenonem et Marcianum commisso, Marcianus, Romulo et Procopio ejus fratribus una suppetias ferentibus, viribus superior erasit, omnesque Ze- nonis copias in palatium tanquam in praesidium s0 recipere adlegit : tantumque abfuit, ut palatio simul et imperio potiretur. Verum de rebus gerendis parum sollicitus, ad cœnæ epulas somnumque capiendum versus, et illo magistro douis copias ejus sabducente, belli sociis spoliatus, sequenti luce inferior adco recessite pugna, ut ad Apostolorum ædem et tutelam confugeret, et ad Zemonis jussum ab Acacio pre“ sbyter ordinatus, adl Papurium Cappadoci castellum exsul ageretur. Procopius autem et Romulus, ejus fratres, noctu, dum lavarentur, ab illo comprehensi et ex ejus potestate fuga dilapsi, Romam se contu- lerunt. A. M. 5972. A. C. 472.-Hoc anno Zenoni imperatori, ut so- crum Verinəm urbe ejiceret, Illus magister consilium dedit : eamque dolosa quadam specie Chalcedonem missam, non diu post in Papurium castellum Mar- ciano et Leontiæ convicturaın amandavit. Illa vero litteris ab exsilio revocari Areadnam propriam filiam supplex rogavit : tumn imperatris interpellabat Ze- C nonem. Ille sic eam alatur : Illum patricium pro matre deprecare. Illa accersitum ad se lacrymis emollire tentabat. Inflexus ille respondit: Alium a tuo conjuge imperatorem fieri quæris. Tunc Areadna furore sur cellsa dixit imperatori : Aut llius in pa- latio morari debet, aut ego? Aut hac inperator : Maneas mecum, jubeo: si quid vero poles in Illum, exsequere. Tum illo parans insidias, ut quempiam ad ejus cadem impelleret, Urbicium cubiculariom bor- tatur. Eo vero Circi cochlean ascen lente, scholarius quidam nomine Spanicius, ad facinus perpetrandum incitatus, in ejus caput gladium vibrat. Hunc attente conspicatus magistri spatharius, brachio gladium excepit ; ejus tamen acies extrema dextram illi a riculan abscidit. Porro Zeno magistro illo D facti hujus nullatenus se conscium suasurus, jussit VARIE LECTIONES. vulg. * vulg. vulg. vulg. si add. ex A. A h. 1. et infra. vulg. vulg. " vulg. vulg. νulg. JAC. GOARI NOTÆ. octavum refert, id est C. anno 481, num. et 2. Reli- qua in Theodoro Lectore videnda lib. ad calcem, de ftio narrationem instituit, quam ad ejus exein- plum superioribus annectendam judicavit Theo- phanes. diversas cobortes gradum faciunt, per scholas promoveri dicuntur. Fuerunt undecim scholæ pa- İstij custodia deputate: novem armatæ militiæ ex Armenis selectæ, et inermes duæ. Scholares sunt in hujusmodi turmas recensiti. Arna jacta- bant et militiam : verum palatii deliciis enutriti, molles et inbelles ad ostentationem arma gesta- bant et militiam profitebantur si modo majus stipendium sumerent contenti. De illis plura Sni- das et Meursius v. Pancirollus in lmp. Notitiam cap. 63. spalka armatus. (10) Evagrii caput 27 ex Eustathio Syro brevemi (11) Schola, ordo militantium est : et qui per (12) Cedrenus ὁ σωματοφύλαξ ἐστί, sutelles nuda

αὐτὸ εἰς τὸν βραχίονα αὐτοῦ. Τὸ δὲ ἄκρον τοῦ ξί- φους ἀπέτεμεν τὸ ὡτίον τοῦ Ιλλου τὸ δεξιόν. Τοῦτην δὲ Ζήνων ἀναιρεῖ, πείθων τὸν μάγιστρον Ιλλον μὴ συνεγνωκέναι τὸ γεγονὸς, τῇ δὲ ἀληθείᾳ ὅτι μὴ περι- γέγονε τοῦ σκοπού. Ἰαθεὶς δὲ τὴν πληγὴν ἐφόρει καμηλαύκιν οι (15). Καὶ ᾐτήσατο τὸν βασιλέα ἐπὶ τὴν ᾿Ανατολὴν ἀπελθεῖν, διὰ τὸ τοὺς σε αέρας αλλά ξαι, ὅτι ἠσθένει ἐκ τῆς πληγῆς. Ὁ δὲ βασιλεὺς θέσ λων αὐτὸν πληροφορῆσαι, ἐποίησεν αὐτὸν στρατηγὸν τῆς Έψας ἁπάσης "3 (14), δοὺς αὐτῷ ἐξουσίαν πᾶσαν, ὥστε καὶ δοῦκας * ποιεῖν {(15). Ο δὲ παραλαβὼν μεθ᾿ ἑαυτοῦ τὸν ἐ πατρίκιον Λεόντιον Σύρον τῷ γένει, ἄριστον δὲ κατὰ παιδείαν καὶ πολέμων ἐμπειρίαν, Αγούμενόν τε τῆς ἐν Θρᾴκῃ στρατιᾶς, καὶ σὺν αὐτῷ Β Μάρσον καὶ Παμπρέπιον τὸν συγκλητικὸν, τὸν ἐπὶ Η εἰς τὸν Α, εἰς τὸ σης Λούκας την Α, εἰς Ορέντην δίωνα Α. μαγγανείς διαβαλλόμενον, καὶ πλείστην ἁπλῶς περι- βαλλόμενος δύναμιν, ἐν Ἀντιοχείᾳ ἐλθὼν τῆς Συν ρίας, σαφῶς ἔδειξε την τυραννίδα. έτος α'. - Περσών βασιλέως Καβάδους Αντιοχείας ἐπίσκοπος Στέφανος ἕτερος ὁ δι φεὶς εἰς τὸν Ορόντην ποταμόν. Τούτῳ τῷ ἔτει Στεφάνου τοῦ ἐπισκόπου Αντιο χείας (16) κοιμηθέντος, Στέφανον ἕτερον ἀντ᾽ αὐτοῦ ἐχειροτόνησαν κελεύσει τοῦ βασιλέως Ζήνωνος, δν οἱ ἐχθροὶ τῆς πίστεως τῇ πρὸς τὸν Γναφέα εὐνοίᾳ ἐν τῇ κολυμβήθρα τοῦ ἁγίου μάρτυρος Βαρλαάμ και λάμοις ἐξυνθεῖσιν ἀποσφάξαντες εἰς τὸν Ορόντην ποταμόν ἔρριψαν, τῷ θυμῷ τὴν ἄνοιαν καθοπλίσαν τες. Ζήνων δὲ διὰ τὰ τολμηθέντα εἰς Στέφανον ἐκέ λευσεν ᾿Ακάκιον τὸν Κωνσταντινουπόλεως χειρο τονῆσαι ἐπίσκοπον Αντιοχείας εν· καὶ ἐχειροτόνησε Καλανδίωνα 80. "Ησαν δὲ καὶ δι οἱ ᾿Αντιοχείς χειρο- τονήσαντες κατὰ σὲ ἄγνοιαν Ἰωάννην τὸν λεγόμενον Κωδωνάτον (17), ἂν ὁ Καλανδίων εἰς Τύρον πρωτ θρονον (18) 'Αντιοχείας μετανεθρονίασεν. • Τῷ δ' αὐτῷ ἔτσι καὶ ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ Τιμόθεος Σαλοφακίολος ετελεύτησεν, καὶ ἐχειροτονήθη Ιωάν οι καμηλαύκιον Α με τοὺς ἀέρας Α, τοῦ ἀέρος σε απάσης Α, ΤΟ τά τὸν Α. * Παμπρέπιον Α Γ, Παμπρέμπιον ε εἰς τὸν Πρόν 'Ακάκιον Α, τὸν ᾿Ακάκιον Αντιοχείας Α, Αντιοχείοις το Κλαυ σε κατά Α, διὰ πιλίδιον, σκιάδιον, κωδωνάτους πρωτόθρονος. THEOPHANIS scholarium occidi; verior tamen causa fuit, quod A proposito superior non evasisset. Posthac a vulnere salvus pileolum ad cutem semper gestabat. Petiitque ab imperatore, ut sibi liceret in Orientem secedere, ut aerem mutaret, cum nimirum ex vulnere reliqua fuisset aliqua infirmitas. Imperator placatum eum omnino volens totius Orientis præfectum eum creat et instituendorum etiam ducum potestatem amplis simam impertitur. Illus Leontio patricio, genere Syro, viro alioqui litterarum disciplinis et bellandi arte æque præstantissimo, exercitus Thraciæ præ- fecto in comitatum ascito, una cuin Marso alque Pamprepin senatore, qui magiæ delatus fuerat, magnisque viribus undequaque collectis, Antiochiam Syriæ urbem profectus, tyrannidem palam adc- clavit. - A. C. 473. primus. Antiochiæ episcopus alter Stephanus in Orontem Auvium projects. Persarum regis Cabadis annus B Hoc anno Stephano Antiochiæ episcopo fatis functo, Stephanum alterum Zenonis imperatoris jussu in ejus locum ordinaverunt: quem fidei per- duelles, pro sua in Petrum Fullonem propensione, in amentiæ subsidium furorem armantes, in sancti martyris Barlaam baptisterio acutis calamis per- fossum et necatum in Orontem fluvium projecerunt. Zeno porro facinus attentatum ulturus Acacio Gpo- G leos præsuli, ut Antiochiæ crearet episcopum, maú- davit ; qui consecravit Calandionem. Antiochenses ordinationis factæ nescii Joannem nomine Codonatum sibi prafecerunt episcopum, quem Calandion post- modum in Tyri sedem, quæ post Antiochiam prima est, transtulit. Hec pariter anno Timotheus Salophaciolus oblit Alexandria, in cujus locum Joannes Tabennisis- vulg. vulg. . Par. is vulg. C A. M. 5973. VARIE LECTIONES. e. vulg. add. ex vulg. vulg. " vulg. axal ante of 'A. add. ex A. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. internus capitis suminitatem solam, vel nonnun. quam etiam aures circumtegens: hujuscemodi ab Illo assumptus, quo abscissæ auris defectum occul- taret, uno verbo calotta. antiquatum referret. Orientem Luebanur : scilicet Palestine, Arabie, Phonicis, Syria, Euphratensis, Osrhoene, et Mesopotamie. Hi cum a principe probarentur, fili arbitrio a Zenone sunt relicti. Pancirollus in Noti- tiam Imperii. prioris asseclis Antiochiæ neci crudeliter tradi- tum, et hujus locum Calendionem excepisse scri- bit Evagrius lib. us, cap. ; post Petrum Fullo- nem duos nomine Stephani, primum annis tribus, alterum uno sedem Antiochenam tenentem re- censet Nicephorus in Chronico, quos Calendionem annum num. memorata, ad annum deinde num. in Evagrii geminum hunc Stephanum non distinguentis opinionem transit, et omisso seniore, juniorem, quem priore loco Fuſonis successorem nominavit, posteriore a Calendione exceptum manifeste profitetur : atque ita solo se- niorís nomine recensito, annos in pontificatu nul- los, locum nullumn assignat, juniorem tribus annis sedem tenuisse, nullo teste contentus asserere. Theophanes porro Nicephori patriarchæ auctori- tate fultus unum ab altero discriminat Stephanum, huncque anno solo Ecclesiam administrantem, et martyrem exstitisse, et Calendionem præcessisse testatur. ad risum moventes, vocant recentiores Greci. (15) Καμηλαύχι pronuntiant moderni. Pileolus D secutum asserit. Baronius Nicephori sententia ad (14) Qui praefectum pratorio Orientis jam forsan (45) Præter duos per Ægyptum alii sex duces (46) Petro Fulloni Stephanum successore a (17) Larvatos tintinnabulis, κώδωσι, spectatores (18) Primus post patriarchain metropolita est

αὐτὸ εἰς τὸν βραχίονα αὐτοῦ. Τὸ δὲ ἄκρον τοῦ ξί- φους ἀπέτεμεν τὸ ὡτίον τοῦ Ιλλου τὸ δεξιόν. Τοῦτην δὲ Ζήνων ἀναιρεῖ, πείθων τὸν μάγιστρον Ιλλον μὴ συνεγνωκέναι τὸ γεγονὸς, τῇ δὲ ἀληθείᾳ ὅτι μὴ περι- γέγονε τοῦ σκοπού. Ἰαθεὶς δὲ τὴν πληγὴν ἐφόρει καμηλαύκιν οι (15). Καὶ ᾐτήσατο τὸν βασιλέα ἐπὶ τὴν ᾿Ανατολὴν ἀπελθεῖν, διὰ τὸ τοὺς σε αέρας αλλά ξαι, ὅτι ἠσθένει ἐκ τῆς πληγῆς. Ὁ δὲ βασιλεὺς θέσ λων αὐτὸν πληροφορῆσαι, ἐποίησεν αὐτὸν στρατηγὸν τῆς Έψας ἁπάσης "3 (14), δοὺς αὐτῷ ἐξουσίαν πᾶσαν, ὥστε καὶ δοῦκας * ποιεῖν {(15). Ο δὲ παραλαβὼν μεθ᾿ ἑαυτοῦ τὸν ἐ πατρίκιον Λεόντιον Σύρον τῷ γένει, ἄριστον δὲ κατὰ παιδείαν καὶ πολέμων ἐμπειρίαν, Αγούμενόν τε τῆς ἐν Θρᾴκῃ στρατιᾶς, καὶ σὺν αὐτῷ Β Μάρσον καὶ Παμπρέπιον τὸν συγκλητικὸν, τὸν ἐπὶ Η εἰς τὸν Α, εἰς τὸ σης Λούκας την Α, εἰς Ορέντην δίωνα Α. μαγγανείς διαβαλλόμενον, καὶ πλείστην ἁπλῶς περι- βαλλόμενος δύναμιν, ἐν Ἀντιοχείᾳ ἐλθὼν τῆς Συν ρίας, σαφῶς ἔδειξε την τυραννίδα. έτος α'. - Περσών βασιλέως Καβάδους Αντιοχείας ἐπίσκοπος Στέφανος ἕτερος ὁ δι φεὶς εἰς τὸν Ορόντην ποταμόν. Τούτῳ τῷ ἔτει Στεφάνου τοῦ ἐπισκόπου Αντιο χείας (16) κοιμηθέντος, Στέφανον ἕτερον ἀντ᾽ αὐτοῦ ἐχειροτόνησαν κελεύσει τοῦ βασιλέως Ζήνωνος, δν οἱ ἐχθροὶ τῆς πίστεως τῇ πρὸς τὸν Γναφέα εὐνοίᾳ ἐν τῇ κολυμβήθρα τοῦ ἁγίου μάρτυρος Βαρλαάμ και λάμοις ἐξυνθεῖσιν ἀποσφάξαντες εἰς τὸν Ορόντην ποταμόν ἔρριψαν, τῷ θυμῷ τὴν ἄνοιαν καθοπλίσαν τες. Ζήνων δὲ διὰ τὰ τολμηθέντα εἰς Στέφανον ἐκέ λευσεν ᾿Ακάκιον τὸν Κωνσταντινουπόλεως χειρο τονῆσαι ἐπίσκοπον Αντιοχείας εν· καὶ ἐχειροτόνησε Καλανδίωνα 80. "Ησαν δὲ καὶ δι οἱ ᾿Αντιοχείς χειρο- τονήσαντες κατὰ σὲ ἄγνοιαν Ἰωάννην τὸν λεγόμενον Κωδωνάτον (17), ἂν ὁ Καλανδίων εἰς Τύρον πρωτ θρονον (18) 'Αντιοχείας μετανεθρονίασεν. • Τῷ δ' αὐτῷ ἔτσι καὶ ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ Τιμόθεος Σαλοφακίολος ετελεύτησεν, καὶ ἐχειροτονήθη Ιωάν οι καμηλαύκιον Α με τοὺς ἀέρας Α, τοῦ ἀέρος σε απάσης Α, ΤΟ τά τὸν Α. * Παμπρέπιον Α Γ, Παμπρέμπιον ε εἰς τὸν Πρόν 'Ακάκιον Α, τὸν ᾿Ακάκιον Αντιοχείας Α, Αντιοχείοις το Κλαυ σε κατά Α, διὰ πιλίδιον, σκιάδιον, κωδωνάτους πρωτόθρονος. THEOPHANIS scholarium occidi; verior tamen causa fuit, quod A proposito superior non evasisset. Posthac a vulnere salvus pileolum ad cutem semper gestabat. Petiitque ab imperatore, ut sibi liceret in Orientem secedere, ut aerem mutaret, cum nimirum ex vulnere reliqua fuisset aliqua infirmitas. Imperator placatum eum omnino volens totius Orientis præfectum eum creat et instituendorum etiam ducum potestatem amplis simam impertitur. Illus Leontio patricio, genere Syro, viro alioqui litterarum disciplinis et bellandi arte æque præstantissimo, exercitus Thraciæ præ- fecto in comitatum ascito, una cuin Marso alque Pamprepin senatore, qui magiæ delatus fuerat, magnisque viribus undequaque collectis, Antiochiam Syriæ urbem profectus, tyrannidem palam adc- clavit. - A. C. 473. primus. Antiochiæ episcopus alter Stephanus in Orontem Auvium projects. Persarum regis Cabadis annus B Hoc anno Stephano Antiochiæ episcopo fatis functo, Stephanum alterum Zenonis imperatoris jussu in ejus locum ordinaverunt: quem fidei per- duelles, pro sua in Petrum Fullonem propensione, in amentiæ subsidium furorem armantes, in sancti martyris Barlaam baptisterio acutis calamis per- fossum et necatum in Orontem fluvium projecerunt. Zeno porro facinus attentatum ulturus Acacio Gpo- G leos præsuli, ut Antiochiæ crearet episcopum, maú- davit ; qui consecravit Calandionem. Antiochenses ordinationis factæ nescii Joannem nomine Codonatum sibi prafecerunt episcopum, quem Calandion post- modum in Tyri sedem, quæ post Antiochiam prima est, transtulit. Hec pariter anno Timotheus Salophaciolus oblit Alexandria, in cujus locum Joannes Tabennisis- vulg. vulg. . Par. is vulg. C A. M. 5973. VARIE LECTIONES. e. vulg. add. ex vulg. vulg. " vulg. axal ante of 'A. add. ex A. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. internus capitis suminitatem solam, vel nonnun. quam etiam aures circumtegens: hujuscemodi ab Illo assumptus, quo abscissæ auris defectum occul- taret, uno verbo calotta. antiquatum referret. Orientem Luebanur : scilicet Palestine, Arabie, Phonicis, Syria, Euphratensis, Osrhoene, et Mesopotamie. Hi cum a principe probarentur, fili arbitrio a Zenone sunt relicti. Pancirollus in Noti- tiam Imperii. prioris asseclis Antiochiæ neci crudeliter tradi- tum, et hujus locum Calendionem excepisse scri- bit Evagrius lib. us, cap. ; post Petrum Fullo- nem duos nomine Stephani, primum annis tribus, alterum uno sedem Antiochenam tenentem re- censet Nicephorus in Chronico, quos Calendionem annum num. memorata, ad annum deinde num. in Evagrii geminum hunc Stephanum non distinguentis opinionem transit, et omisso seniore, juniorem, quem priore loco Fuſonis successorem nominavit, posteriore a Calendione exceptum manifeste profitetur : atque ita solo se- niorís nomine recensito, annos in pontificatu nul- los, locum nullumn assignat, juniorem tribus annis sedem tenuisse, nullo teste contentus asserere. Theophanes porro Nicephori patriarchæ auctori- tate fultus unum ab altero discriminat Stephanum, huncque anno solo Ecclesiam administrantem, et martyrem exstitisse, et Calendionem præcessisse testatur. ad risum moventes, vocant recentiores Greci. (15) Καμηλαύχι pronuntiant moderni. Pileolus D secutum asserit. Baronius Nicephori sententia ad (14) Qui praefectum pratorio Orientis jam forsan (45) Præter duos per Ægyptum alii sex duces (46) Petro Fulloni Stephanum successore a (17) Larvatos tintinnabulis, κώδωσι, spectatores (18) Primus post patriarchain metropolita est

νης (19) ὁ Ταβεννησιώτης, ὅσιος ἀνὴρ δὲ καὶ τῶν Α ὀρθῶν δογμάτων ὑπέρμαχος, πρεσβύτερος ὢν καὶ · οἰκονόμος τῆς κατὰ ᾿Αλεξάνδρειαν ἐκκλησίας. Ὁ δὲ πατρίκιος άλλος (20) σὺν Λεοντίῳ καὶ τοῖς λοιποῖς παραγίνεται εἰς τὸ Παπουρίου καστέλλιν, καὶ ἐξαγα- γὼν Βερίνην Αὐγοῦσταν κι εἰς Ταρσόν τῆς Κιλικίας, ἐποίησεν αὐτὴν στέψαι ἔξω τῆς πόλεως εἰς τὸν ἅγιον Πέτρον βασιλέα Λεόντιον τὸν πατρίκιον. Καὶ ἔγρα- ψεν ἡ δέσποινα Βερίνη σάκραν τοῖς Ἀντιοχεύσι Σύν ρεις εἰς τὸ δέξασθαι τὸν Λεόντιον βασιλέα. Καὶ πρὸς πάντας δὲ τοὺς τῆς ᾿Ανατολῆς ἄρχοντας καὶ τῆς Αἰγύπτου καὶ τῆς Λιβύης εποίησεν σάκρας ", ώστε δέξασθαι Λεόντιον βασιλέα καὶ μὴ ἀντιστῆναι. Α. Μ. 5974. — Άλεξανδρείας ἐπισκόπου Ιωάν- του τοῦ Ταβεννησιώτου έτος α'. Αντιοχείας ἐπισκόπου Καλανδίωνος ἔτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει καταλαβουσῶν τῶν σακρῶν * (21) τῆς δεσποίνης Βερίνης καὶ ἀναγνωσθεισῶν, ὧν ἡ σε περιοχή οὕτως· Βερίνη Αὐγοῦστα τοῖς ἡμετέροις ἄρχουσι καὶ φιλοχρίστοις λαοῖς χαίρειν. "Ιστε ὅτι τὸ βασίλειαν ἡμέτερόν ἐστιν, καὶ ὅτι μετὰ τὴν ἀποβίωσιν τοῦ ἐμοῦ ἀνδρὸς Λέοντος προ- εχειρισάμεθα βασιλία Τραγκαλισσαῖον (22), τὸν μετακληθέντα Ζήνωνα, ώστε ὑπήκοον ἐπιβελ ειωθῆναι. Ορῶντες δὲ ω τὴν πολιτείαν κατόπιν φερομένην ἐκ τῆς αὐτοῦ ἐπληστίας, ἀναγκαῖον ἐλογισάμεθα βασιλέα ὑμῖν στέψαι Χριστιανὸν εὐσεβείᾳ καὶ δικαιοσύνῃ κεκοσμημένον, ἵνα τα τε τῆς πολιτείας περισώσῃ πράγματα, καὶ τὸ πολεμικὸν ἡσύχως ἄξῃ. Εστέψαμεν δὲ Λεόν- των τὸν εὐσεβέστατον βασιλέα Ῥωμαίων, ὃς πάντας ὑμᾶς προνοίας αξιώσει. Οἱ δὲ ἀποδεξά μενος εὐφήμησαν τὸν Λεόντιον βασιλέα. - Τούτῳ τῷ ἔτει Ιλλος καὶ Λεόν τως Λογγίνον ἀδελφὸν Ζήνωνος καὶ τὴν μητέρα απο τοῦ ἐκ τοῦ καστελλίου ἀπέλυσαν. Βερίνη δὲ ἐκεῖ νοσήσασα ἐτελεύτησεν; καὶ μετὰ χρόνον σε ανεκο- μίσθη εἰς τὸ Βυζάντιον ὑπὸ ᾿Αρεάδνης. έτος α'. - Ρώμης ἐπισκόπου Φήλικος Τούτῳ τῷ ἔτει εἰσῆλθεν ὁ Λεόντιος (23) εν Αντιο χείᾳ ὡς βασιλεὺς μηνὶ Ἰουνίῳ κζ' ", ινδικτιῶνος δ', καὶ προεβάλετο σε έπαρχον το πραιτωρίων Λιλιανόν. Καὶ ἐξελθὼν ἐπολέμησεν Χαλκίδι πόλει αὐτοῦ. Ὁ δὲ Ζήνων Ἰωάννην τὸν Σκύθην ἀπέστειλεν κατὰ Ἰλλου καὶ Λεοντίου μετὰ πλείστης δυνάμεως κατά τε γῆν καὶ θάλασσαν. Πολέμου δὲ συρραγέντος σφοδροῦ, Τέλος τε καὶ Λεόντιος ηττηθέντες εἰς τὸ Παπούριον . Α. ὧν ἦν Α. σε σάκραν 2. σε δὲ τὴν Α; Ἰωάννης Α, ὁ Ιω. τι ὅσιος ἀνὴρ Α, ἀνὴρ σοφός Αὐγοῦσταν τῶν σακρών οικ. 2, καταλαβόντων τῶν σακρῶν δὲ τοῖς Α, τῆς δὲ καὶ τὴν δ, δὲ νῦν καὶ τὴν οι άξῃ Α. ἔξῃ σε έστεψα Δ. σε χρόνον Α, χρόνους προεβάλετο Α' & προεβάλλετο σὲ ἔπαρχον Α, υπαρχον καταλαβουσῶν. CHRONOGRAPHIA. tes, vir litterarum gnarus et rectorum dogmatum B C A. M. 5975. A. M. 5976. D strennus propugnator, presbyter et œconomus Alexandrinorum Ecclesiæ fuit promotus. Illus au- tem patricius cum Leontio reliquisque comitibuş ad Papurii castelluin profectus, Verinam Augustam et custodia, Tarsum Cilicia eductam, extra urbis muros ad sanctum Petrum, ut Leontium patricium imperatorem coronaret, effecit. Scripsitque domina Verina sacram ad Antiochenos Syros, ut Leontium imperatoren susciperent, ac insuper ad omnes Orientis, Ægypti atque Libyæ præfectos sacras etiam dedit, ut Leantium imperatorem agnoscerent, nec ulla ratione contra obstarent. A. C. 474. Alexandriæ episcopi Joannis Taben- nisiotæ annus. primus. Antiochiæ episcopi Calandionis annus primus. Hoc anno dominæ Verinæ sacre delatæ sunt et palam lectæ : bis autem verbis conceptæ fuerant: Verina Augusta præfectis nostris et Christum arzun- tibus populis salutem. Imperium nostrum esse novi- stis, et quod post Leonis conjugis decessum Trascalis- sæum, qui postmodum Zeną nuncupatus est, impe- ralorein renuntiaveramus, reipublicæ in meliorem slatum revocandæ spem habentes: nunc vero cum eam in deterius inclinare et ob inexplebilem istius cupiditatem cadere cernanus, vobis imperatorem Christianum et pietate æque ac justitia ornatum coronare nëcessum duximus : ut rempublicam salvam præstet bellumque moderate alque prudenter admi- nistret. Leontium igitur piissimum Romanorum in peratorem coronavimus, qui vos omnes cura sua àl- que providentia dignabitur. Illi sacris acceptis Leon- tium imperatorem faustis acclamationibus excepere. C. 475. Hoc anno illus et Leontius Longi- num Zenonls fratrem et ejus matrem castelli cu- stodia liberarunt. Verina vero ibidem morbo cor- repta diem obiit: cujus corpus post aliquos annos Byzantium ab Areadna delatum est. A. C. 476.— Romæ episcopi Felicis annus primus. Hoc anno Leontius tanquam imperator Au- tiochiam ingressus est mensis Junii die vice- sima septima, indictione septima : et Lilianum prætoriorum præfectum instituit. Ex ea digressus Chalcidi patriæ civitati bellum intulit. Zeno vero Joannem Scytham cum ingentibus copiis terra marique Illum et Leontium oppugnaturum misit. Exin gravi certamine commisso, Illus et VARIÆ LECTIONES. νulg. vulg. * om. A e f. vulg. νulg. vulg. vulg. vulg. add. ex her. w f, vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. Evigrius lib. 1, cap. 27; Theodorus Lector lib. 11'; Jornandes, De regn. ac tempor. successione. ita scribunt : correctius Photium : Aricinesum Evagrius lib. 11, cap. 14, Codiosæum Chronicon Alexand. lib. 2. (19) Evagrius lib. ut, cap. 12. (20) Candidus Photianus ad codicis 79 calcem ; (21) Tres codices, de quibus varia lectiones (22) Tarasicodisam vocat laudatus Candidus apud (23) Evagrius lib. ist, cap. 27 ; Theodorus Lector

Α καστέλλι, κατέφυγον δ' σὺν Παμπρέπω μαγίστρ γόητι λεγομένῳ εἶναι (94). Τότε τὸν Τροκοῦνδον τὸν ἀδελφὸν ἄλλου ἐπὶ συλλογὴν βαρβάρων απιόντα Ἰωάννης συλλαβὼν ἀπέτεμεν. Τούτῳ ἐν δὲ Ιλλος καὶ Λεόντιος ἐπὶ τέσσαρα Στη φρουρούμενοι ἀνέμεν, ἀπατώμενοι ὑπὸ Παμπρεπίου μαγίστρου» του γέητος. "Οθεν τὴν τούτου ἀναίρεσιν μαθόντες Παμπρέπιον ὡς ἀπατεῶνα ἀποτεμόντες τοῦ τείχους κατεκρήμνιο σαν. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει οἱ Πέτρου το τοῦ Μογγοῦ σπουδα στα (25) διὰ χρημάτων καὶ φενακισμῶν ἔπει καν Ζήνωνα ἐκβληθῆναι Ἰωάννην ἐπίσκοπον Αλεξαν δρείας τὸν Ταβεννησιώτην, ὡς παρὰ γνώμην αὐτοῦ χειροτονηθέντα, καὶ Πέτρον τὸν Μογγὸν πάλιν εἰς ᾿Αλεξάνδρειαν ἀπὸ Εὐχαῖτων ὑποστρέψαι. Τότε καὶ Ενωτικὸν ἐποίησε Ζήνων καὶ προσαχοῦ ἐξέπεμψεν, ὑπὸ ᾿Ακακίου τοῦ Κωνσταντινουπόλεως ὑπαγορευθέν, ὡς φασί τινες. Πέτρῳ δὲ τῷ Μογγῷ πρὸ τῆς εἰς Αλεξάνδρειαν επανόδου ἐκέλευσε Ζήνων κοινωνῆσαι Σιμπλικίῳ τῷ Ρώμης καὶ ᾿Ακακίῳ. Ὥστε τι καὶ ἔγραψεν Ακάκιος τοῖς ἐν Ἀλεξανδρείᾳ δέξασθαι τὸν Μογγὸν καὶ Ἰωάννην ἀποβαλέσθαι τ8. Ἰωάννης δὲ ἀκούσας τὴν Πέτρου παρουσίαν, τοῦ κλήρου σὺν τῷ λαῷ δεομένων αὐτοῦ τὸ μὴ ἐξελθεῖν, ὡς ἑτοίμως εχόντων υπεραποθνήσκειν αὐτοῦ τ· ὁ δὲ τὰ μέλο λοντα τολμᾶσθαι Πέτρῳ διανοούμενος σοφῶς καὶ ἀταράχως ἐξῆλθεν. - . Αλεξανδρείας ἐπισκόπου Πέ τρου τοῦ Μογγοῦ ἔτος α. Τούτῳ τῷ ἔτει Θευδέριχος, ὁ Οὐαλάμερο; (26), οὗ πολὺς ἐν βαρβάροις τε το καὶ Ῥωμαίοις λόγος ὡς άνδρείου τε καὶ προμηθοῦς καὶ οὐδὲ λόγων ἀμοίρου κατὰ γὰρ τὸ " Βυζάντιον ὁμηρεύσας ποτὲ τοῖς ἀρισ στοις τῶν διδασκάλων ἐφοίτησεν, τοῦ πατρὸς αὐτοῦ Ουαλάμερος μετὰ τοὺς Αττίλα παῖδας ἡγησαμένου τῶν Γότθων, ἐπὶ τῆς Λέοντος βασιλείας. Τοῦτον οὖν ὁ Ζήνων ἐκ Θράκης μετακαλεσάμενος εἰς Βυζάντιον καὶ ὕπατον ἀναδείξας καὶ Θράκης ἡγούμενον, μετὰ Ἰωάννου τοῦ Σκύθου κατὰ τοῦ Ἴλλον ἐξέπεμψεν· ας καὶ μετὰ τὸ ἀποκλεισθῆναι Ιλλον καὶ Λεόντιον εἰς Παπουρίου καστέλλιν, καταλιπών Ιωάννην πολιορ κοῦντα αὐτοὺς, αὐτὸς πρὸς Ζήνωνα ἦλθεν. Καὶ ἐξε ελθὼν ἐν τῇ Θράκῃ καὶ στρατοπεδευσάμενος επέρε σ' κατέφυγον Α. προσέφυγον σε Τροκοῦνδον Α. Τροβούνιον τούτῳ Α, τοῦτον Π. τ. Μ. σπουδασται Α, του Π. τ. Μ. ο! σπ. κι ὥστε Α, ὅστις νας. τι ἀποβαλέσθαι Α, ἀπα βάλλεσθαι αὐτοῦ Α, αὐτῷ νιίς. αὐτοῦ Α' Ε, αὐτῷ τι ἀταράχως Α, ατάραχος τα τε βαρύ. ν. Παμπρέπιος. THEOFIIANIS Leontius cum Pamprepio magistro, qui praestigiator audiebat, in Papurium castellum fugam arripnere. Tum etiam Trocundum illi fratrem barbarorum copias collecturum abeuntem Joannes apprehen- dens capite damnavit. lllus et Leontius Pamprepii magistri præstigiatoris dolis seducti ad annum quartam obsidione cincti præstolabantur. Comperta tandem ejus cœde Pamprepium, ceu seductorem in frusta dissectum e muris præcipitem egerunt. Hoc etiam anno partium Petri Mongi studiosi largitionibus atque imposturis Zenoni, ut Joannem Tabennisiotam episcopum, quasi præter ejus men- tem consecratum, expelleret Alexandria, Petrum vero Mongum ab Euchaitarum locis Alexandriam revocaret, suaserunt. Tum vero henoticon, pacis nimirum sanctionem, ab Acacio Cpoleos, prout affirmaut nonnulli, dictatum, Zeno tulit et per omines provincias promulgavit. Mongum vero, priusquam rediret Alexandriam, cum Simplicio Romano pontifice et Acacio jussit Zeno commu- nionem habere. inc, ut Monyum acciperent, eji• cerent autem Joannem, Acacius ad Alexandrinos scripsit. Joannes, Petri adventu comperto, clero licet et populo pro eo animas ponere paratis ac ne discederet deprecantibus, mala qua Petrus foret commissurus secuin reputans, prudenter et citra tumultum urbe dilapsus est. - A. C. 477. — Alexandriæ episcopi Petri Mongi an- nus primus. B Hoc anna Theuderichus Vaiameris filius, cujus C nomen, ceu fortis et prudentis et a bonis litteris non alieni, tum apud barbaros, tum apud Roma- nos celeberrimum (Byzantii enim quandoque fue- rat moratus obses, et optimos quosque prærβριο- res frequentaverat, patre nimirum Valamere post Attila Glios in Gotthicam gentem Leonis tempori- bus imperium exercente), e Thracia Byzantium accersitys consulque renuntiatus et Thraciæ præ- fectura donatus, com Joanne Scytha adversus Blum a Zenone missus est. Illo vero Leontioque stricta obsidione in Papurio castello pressis, Joanne qui bellum urgeret relicto, ipse rediit ad Zenonem : subindeque in Thraciam digressus et castrameta- A. M. 5977. VARIE LECTIONES. vulg. νolg. " vulg. 2! vulg. vulg. νulg. vulg. post add. ex A. to add. ex A. JAC. GOARI NOTÆ. hibitas exercuerit artes, fusissime exponit Suidas Zenonis Henoticon ad verbum exhibet Evaghius, lib. uti, capp. 12, et seqq. Zenonis undecimo in Italia regnantem memorat Chronic. Alexandr., ejus in Italiam expeditionem in annum Zenonis Marcellinus et Marius rejiciunt. Ejusdem decimo quarto prædandi libidine palsum Thraciam armis infestasse, auctor est idem Mar- cellinus. Hoc itaqu Zenonis undecimo cum Joanne cios expeditum consentit Peravius lib, xıtı Dedoct, temp. Ejus educationem, dum CP. obses ageret, ad patrem regressum, consulare munus, cum Zenone fœdus, arma in Thraciam illata, in Italiam, sive proprio animi proposito, sive Zevonis eum timen- tis consilio susceptam profertionem, et exinde varia ejus certamina describunt Procopins, Debelio Got- thico sub initium, dornandes de regn. ac temp. successione, atque iterum, De rebus Geticis liɔ, versus finem. Tempora el annos observant Marius Cassiodorus et Marcelinus in Chronicis. (25) Quam studiose praestigiis se addixerit, pro- D Scytha adversus lllum, et ejusdem rebellionis so- (25) Joannis ejectionen, Mongi intrusionem, et (26) Theodoricum Valaneris filium presente anno

Α καστέλλι, κατέφυγον δ' σὺν Παμπρέπω μαγίστρ γόητι λεγομένῳ εἶναι (94). Τότε τὸν Τροκοῦνδον τὸν ἀδελφὸν ἄλλου ἐπὶ συλλογὴν βαρβάρων απιόντα Ἰωάννης συλλαβὼν ἀπέτεμεν. Τούτῳ ἐν δὲ Ιλλος καὶ Λεόντιος ἐπὶ τέσσαρα Στη φρουρούμενοι ἀνέμεν, ἀπατώμενοι ὑπὸ Παμπρεπίου μαγίστρου» του γέητος. "Οθεν τὴν τούτου ἀναίρεσιν μαθόντες Παμπρέπιον ὡς ἀπατεῶνα ἀποτεμόντες τοῦ τείχους κατεκρήμνιο σαν. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει οἱ Πέτρου το τοῦ Μογγοῦ σπουδα στα (25) διὰ χρημάτων καὶ φενακισμῶν ἔπει καν Ζήνωνα ἐκβληθῆναι Ἰωάννην ἐπίσκοπον Αλεξαν δρείας τὸν Ταβεννησιώτην, ὡς παρὰ γνώμην αὐτοῦ χειροτονηθέντα, καὶ Πέτρον τὸν Μογγὸν πάλιν εἰς ᾿Αλεξάνδρειαν ἀπὸ Εὐχαῖτων ὑποστρέψαι. Τότε καὶ Ενωτικὸν ἐποίησε Ζήνων καὶ προσαχοῦ ἐξέπεμψεν, ὑπὸ ᾿Ακακίου τοῦ Κωνσταντινουπόλεως ὑπαγορευθέν, ὡς φασί τινες. Πέτρῳ δὲ τῷ Μογγῷ πρὸ τῆς εἰς Αλεξάνδρειαν επανόδου ἐκέλευσε Ζήνων κοινωνῆσαι Σιμπλικίῳ τῷ Ρώμης καὶ ᾿Ακακίῳ. Ὥστε τι καὶ ἔγραψεν Ακάκιος τοῖς ἐν Ἀλεξανδρείᾳ δέξασθαι τὸν Μογγὸν καὶ Ἰωάννην ἀποβαλέσθαι τ8. Ἰωάννης δὲ ἀκούσας τὴν Πέτρου παρουσίαν, τοῦ κλήρου σὺν τῷ λαῷ δεομένων αὐτοῦ τὸ μὴ ἐξελθεῖν, ὡς ἑτοίμως εχόντων υπεραποθνήσκειν αὐτοῦ τ· ὁ δὲ τὰ μέλο λοντα τολμᾶσθαι Πέτρῳ διανοούμενος σοφῶς καὶ ἀταράχως ἐξῆλθεν. - . Αλεξανδρείας ἐπισκόπου Πέ τρου τοῦ Μογγοῦ ἔτος α. Τούτῳ τῷ ἔτει Θευδέριχος, ὁ Οὐαλάμερο; (26), οὗ πολὺς ἐν βαρβάροις τε το καὶ Ῥωμαίοις λόγος ὡς άνδρείου τε καὶ προμηθοῦς καὶ οὐδὲ λόγων ἀμοίρου κατὰ γὰρ τὸ " Βυζάντιον ὁμηρεύσας ποτὲ τοῖς ἀρισ στοις τῶν διδασκάλων ἐφοίτησεν, τοῦ πατρὸς αὐτοῦ Ουαλάμερος μετὰ τοὺς Αττίλα παῖδας ἡγησαμένου τῶν Γότθων, ἐπὶ τῆς Λέοντος βασιλείας. Τοῦτον οὖν ὁ Ζήνων ἐκ Θράκης μετακαλεσάμενος εἰς Βυζάντιον καὶ ὕπατον ἀναδείξας καὶ Θράκης ἡγούμενον, μετὰ Ἰωάννου τοῦ Σκύθου κατὰ τοῦ Ἴλλον ἐξέπεμψεν· ας καὶ μετὰ τὸ ἀποκλεισθῆναι Ιλλον καὶ Λεόντιον εἰς Παπουρίου καστέλλιν, καταλιπών Ιωάννην πολιορ κοῦντα αὐτοὺς, αὐτὸς πρὸς Ζήνωνα ἦλθεν. Καὶ ἐξε ελθὼν ἐν τῇ Θράκῃ καὶ στρατοπεδευσάμενος επέρε σ' κατέφυγον Α. προσέφυγον σε Τροκοῦνδον Α. Τροβούνιον τούτῳ Α, τοῦτον Π. τ. Μ. σπουδασται Α, του Π. τ. Μ. ο! σπ. κι ὥστε Α, ὅστις νας. τι ἀποβαλέσθαι Α, ἀπα βάλλεσθαι αὐτοῦ Α, αὐτῷ νιίς. αὐτοῦ Α' Ε, αὐτῷ τι ἀταράχως Α, ατάραχος τα τε βαρύ. ν. Παμπρέπιος. THEOFIIANIS Leontius cum Pamprepio magistro, qui praestigiator audiebat, in Papurium castellum fugam arripnere. Tum etiam Trocundum illi fratrem barbarorum copias collecturum abeuntem Joannes apprehen- dens capite damnavit. lllus et Leontius Pamprepii magistri præstigiatoris dolis seducti ad annum quartam obsidione cincti præstolabantur. Comperta tandem ejus cœde Pamprepium, ceu seductorem in frusta dissectum e muris præcipitem egerunt. Hoc etiam anno partium Petri Mongi studiosi largitionibus atque imposturis Zenoni, ut Joannem Tabennisiotam episcopum, quasi præter ejus men- tem consecratum, expelleret Alexandria, Petrum vero Mongum ab Euchaitarum locis Alexandriam revocaret, suaserunt. Tum vero henoticon, pacis nimirum sanctionem, ab Acacio Cpoleos, prout affirmaut nonnulli, dictatum, Zeno tulit et per omines provincias promulgavit. Mongum vero, priusquam rediret Alexandriam, cum Simplicio Romano pontifice et Acacio jussit Zeno commu- nionem habere. inc, ut Monyum acciperent, eji• cerent autem Joannem, Acacius ad Alexandrinos scripsit. Joannes, Petri adventu comperto, clero licet et populo pro eo animas ponere paratis ac ne discederet deprecantibus, mala qua Petrus foret commissurus secuin reputans, prudenter et citra tumultum urbe dilapsus est. - A. C. 477. — Alexandriæ episcopi Petri Mongi an- nus primus. B Hoc anna Theuderichus Vaiameris filius, cujus C nomen, ceu fortis et prudentis et a bonis litteris non alieni, tum apud barbaros, tum apud Roma- nos celeberrimum (Byzantii enim quandoque fue- rat moratus obses, et optimos quosque prærβριο- res frequentaverat, patre nimirum Valamere post Attila Glios in Gotthicam gentem Leonis tempori- bus imperium exercente), e Thracia Byzantium accersitys consulque renuntiatus et Thraciæ præ- fectura donatus, com Joanne Scytha adversus Blum a Zenone missus est. Illo vero Leontioque stricta obsidione in Papurio castello pressis, Joanne qui bellum urgeret relicto, ipse rediit ad Zenonem : subindeque in Thraciam digressus et castrameta- A. M. 5977. VARIE LECTIONES. vulg. νolg. " vulg. 2! vulg. vulg. νulg. vulg. post add. ex A. to add. ex A. JAC. GOARI NOTÆ. hibitas exercuerit artes, fusissime exponit Suidas Zenonis Henoticon ad verbum exhibet Evaghius, lib. uti, capp. 12, et seqq. Zenonis undecimo in Italia regnantem memorat Chronic. Alexandr., ejus in Italiam expeditionem in annum Zenonis Marcellinus et Marius rejiciunt. Ejusdem decimo quarto prædandi libidine palsum Thraciam armis infestasse, auctor est idem Mar- cellinus. Hoc itaqu Zenonis undecimo cum Joanne cios expeditum consentit Peravius lib, xıtı Dedoct, temp. Ejus educationem, dum CP. obses ageret, ad patrem regressum, consulare munus, cum Zenone fœdus, arma in Thraciam illata, in Italiam, sive proprio animi proposito, sive Zevonis eum timen- tis consilio susceptam profertionem, et exinde varia ejus certamina describunt Procopins, Debelio Got- thico sub initium, dornandes de regn. ac temp. successione, atque iterum, De rebus Geticis liɔ, versus finem. Tempora el annos observant Marius Cassiodorus et Marcelinus in Chronicis. (25) Quam studiose praestigiis se addixerit, pro- D Scytha adversus lllum, et ejusdem rebellionis so- (25) Joannis ejectionen, Mongi intrusionem, et (26) Theodoricum Valaneris filium presente anno

Α καστέλλι, κατέφυγον δ' σὺν Παμπρέπω μαγίστρ γόητι λεγομένῳ εἶναι (94). Τότε τὸν Τροκοῦνδον τὸν ἀδελφὸν ἄλλου ἐπὶ συλλογὴν βαρβάρων απιόντα Ἰωάννης συλλαβὼν ἀπέτεμεν. Τούτῳ ἐν δὲ Ιλλος καὶ Λεόντιος ἐπὶ τέσσαρα Στη φρουρούμενοι ἀνέμεν, ἀπατώμενοι ὑπὸ Παμπρεπίου μαγίστρου» του γέητος. "Οθεν τὴν τούτου ἀναίρεσιν μαθόντες Παμπρέπιον ὡς ἀπατεῶνα ἀποτεμόντες τοῦ τείχους κατεκρήμνιο σαν. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει οἱ Πέτρου το τοῦ Μογγοῦ σπουδα στα (25) διὰ χρημάτων καὶ φενακισμῶν ἔπει καν Ζήνωνα ἐκβληθῆναι Ἰωάννην ἐπίσκοπον Αλεξαν δρείας τὸν Ταβεννησιώτην, ὡς παρὰ γνώμην αὐτοῦ χειροτονηθέντα, καὶ Πέτρον τὸν Μογγὸν πάλιν εἰς ᾿Αλεξάνδρειαν ἀπὸ Εὐχαῖτων ὑποστρέψαι. Τότε καὶ Ενωτικὸν ἐποίησε Ζήνων καὶ προσαχοῦ ἐξέπεμψεν, ὑπὸ ᾿Ακακίου τοῦ Κωνσταντινουπόλεως ὑπαγορευθέν, ὡς φασί τινες. Πέτρῳ δὲ τῷ Μογγῷ πρὸ τῆς εἰς Αλεξάνδρειαν επανόδου ἐκέλευσε Ζήνων κοινωνῆσαι Σιμπλικίῳ τῷ Ρώμης καὶ ᾿Ακακίῳ. Ὥστε τι καὶ ἔγραψεν Ακάκιος τοῖς ἐν Ἀλεξανδρείᾳ δέξασθαι τὸν Μογγὸν καὶ Ἰωάννην ἀποβαλέσθαι τ8. Ἰωάννης δὲ ἀκούσας τὴν Πέτρου παρουσίαν, τοῦ κλήρου σὺν τῷ λαῷ δεομένων αὐτοῦ τὸ μὴ ἐξελθεῖν, ὡς ἑτοίμως εχόντων υπεραποθνήσκειν αὐτοῦ τ· ὁ δὲ τὰ μέλο λοντα τολμᾶσθαι Πέτρῳ διανοούμενος σοφῶς καὶ ἀταράχως ἐξῆλθεν. - . Αλεξανδρείας ἐπισκόπου Πέ τρου τοῦ Μογγοῦ ἔτος α. Τούτῳ τῷ ἔτει Θευδέριχος, ὁ Οὐαλάμερο; (26), οὗ πολὺς ἐν βαρβάροις τε το καὶ Ῥωμαίοις λόγος ὡς άνδρείου τε καὶ προμηθοῦς καὶ οὐδὲ λόγων ἀμοίρου κατὰ γὰρ τὸ " Βυζάντιον ὁμηρεύσας ποτὲ τοῖς ἀρισ στοις τῶν διδασκάλων ἐφοίτησεν, τοῦ πατρὸς αὐτοῦ Ουαλάμερος μετὰ τοὺς Αττίλα παῖδας ἡγησαμένου τῶν Γότθων, ἐπὶ τῆς Λέοντος βασιλείας. Τοῦτον οὖν ὁ Ζήνων ἐκ Θράκης μετακαλεσάμενος εἰς Βυζάντιον καὶ ὕπατον ἀναδείξας καὶ Θράκης ἡγούμενον, μετὰ Ἰωάννου τοῦ Σκύθου κατὰ τοῦ Ἴλλον ἐξέπεμψεν· ας καὶ μετὰ τὸ ἀποκλεισθῆναι Ιλλον καὶ Λεόντιον εἰς Παπουρίου καστέλλιν, καταλιπών Ιωάννην πολιορ κοῦντα αὐτοὺς, αὐτὸς πρὸς Ζήνωνα ἦλθεν. Καὶ ἐξε ελθὼν ἐν τῇ Θράκῃ καὶ στρατοπεδευσάμενος επέρε σ' κατέφυγον Α. προσέφυγον σε Τροκοῦνδον Α. Τροβούνιον τούτῳ Α, τοῦτον Π. τ. Μ. σπουδασται Α, του Π. τ. Μ. ο! σπ. κι ὥστε Α, ὅστις νας. τι ἀποβαλέσθαι Α, ἀπα βάλλεσθαι αὐτοῦ Α, αὐτῷ νιίς. αὐτοῦ Α' Ε, αὐτῷ τι ἀταράχως Α, ατάραχος τα τε βαρύ. ν. Παμπρέπιος. THEOFIIANIS Leontius cum Pamprepio magistro, qui praestigiator audiebat, in Papurium castellum fugam arripnere. Tum etiam Trocundum illi fratrem barbarorum copias collecturum abeuntem Joannes apprehen- dens capite damnavit. lllus et Leontius Pamprepii magistri præstigiatoris dolis seducti ad annum quartam obsidione cincti præstolabantur. Comperta tandem ejus cœde Pamprepium, ceu seductorem in frusta dissectum e muris præcipitem egerunt. Hoc etiam anno partium Petri Mongi studiosi largitionibus atque imposturis Zenoni, ut Joannem Tabennisiotam episcopum, quasi præter ejus men- tem consecratum, expelleret Alexandria, Petrum vero Mongum ab Euchaitarum locis Alexandriam revocaret, suaserunt. Tum vero henoticon, pacis nimirum sanctionem, ab Acacio Cpoleos, prout affirmaut nonnulli, dictatum, Zeno tulit et per omines provincias promulgavit. Mongum vero, priusquam rediret Alexandriam, cum Simplicio Romano pontifice et Acacio jussit Zeno commu- nionem habere. inc, ut Monyum acciperent, eji• cerent autem Joannem, Acacius ad Alexandrinos scripsit. Joannes, Petri adventu comperto, clero licet et populo pro eo animas ponere paratis ac ne discederet deprecantibus, mala qua Petrus foret commissurus secuin reputans, prudenter et citra tumultum urbe dilapsus est. - A. C. 477. — Alexandriæ episcopi Petri Mongi an- nus primus. B Hoc anna Theuderichus Vaiameris filius, cujus C nomen, ceu fortis et prudentis et a bonis litteris non alieni, tum apud barbaros, tum apud Roma- nos celeberrimum (Byzantii enim quandoque fue- rat moratus obses, et optimos quosque prærβριο- res frequentaverat, patre nimirum Valamere post Attila Glios in Gotthicam gentem Leonis tempori- bus imperium exercente), e Thracia Byzantium accersitys consulque renuntiatus et Thraciæ præ- fectura donatus, com Joanne Scytha adversus Blum a Zenone missus est. Illo vero Leontioque stricta obsidione in Papurio castello pressis, Joanne qui bellum urgeret relicto, ipse rediit ad Zenonem : subindeque in Thraciam digressus et castrameta- A. M. 5977. VARIE LECTIONES. vulg. νolg. " vulg. 2! vulg. vulg. νulg. vulg. post add. ex A. to add. ex A. JAC. GOARI NOTÆ. hibitas exercuerit artes, fusissime exponit Suidas Zenonis Henoticon ad verbum exhibet Evaghius, lib. uti, capp. 12, et seqq. Zenonis undecimo in Italia regnantem memorat Chronic. Alexandr., ejus in Italiam expeditionem in annum Zenonis Marcellinus et Marius rejiciunt. Ejusdem decimo quarto prædandi libidine palsum Thraciam armis infestasse, auctor est idem Mar- cellinus. Hoc itaqu Zenonis undecimo cum Joanne cios expeditum consentit Peravius lib, xıtı Dedoct, temp. Ejus educationem, dum CP. obses ageret, ad patrem regressum, consulare munus, cum Zenone fœdus, arma in Thraciam illata, in Italiam, sive proprio animi proposito, sive Zevonis eum timen- tis consilio susceptam profertionem, et exinde varia ejus certamina describunt Procopins, Debelio Got- thico sub initium, dornandes de regn. ac temp. successione, atque iterum, De rebus Geticis liɔ, versus finem. Tempora el annos observant Marius Cassiodorus et Marcelinus in Chronicis. (25) Quam studiose praestigiis se addixerit, pro- D Scytha adversus lllum, et ejusdem rebellionis so- (25) Joannis ejectionen, Mongi intrusionem, et (26) Theodoricum Valaneris filium presente anno

χεται τῷ Βυζαντίς· καὶ μόνῃ φειδοῖ τῆς περὶ τὴν πόλιν, ὡς φατί, κρατηθεὶς, ἐπανέρχεται εἰς τὴν Θράκην, καὶ προτραπεὶς ὑπὸ Ζήνωνος κατέρχεται εἰς Ιταλίαν. Καὶ δοάκρου, μάχῃ μεγάλη κρατήσας, τοῦ ῥηγὸς ἐν Ῥαβέννῃ περιτίθεται σχῆμα. Εχειρώ- σατο δὲ καὶ ἄλλους πλείστους τῶν βαρβάρων, μάλιστα καὶ τοὺς Οὐανδήλους υπηγάγετο, μηδὲ ὅπλα κατ' αὐτ τῶν κινήσας ", Γιζερίχου τελευτήσαντος ἤδη, πρὶν ἢ ἐκεῖνον ἐλθεῖν εἰς Ρώμην· ἐκράτησε δὲ το καὶ τῆς Ῥώμης καὶ πάσης τῆς Εσπερίου. - Δ. Μ. 5978. — Αντιοχείας επισκόπου Πέτρου τοῦ Γναφέως (27) έτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει οἱ τῆς Ἀνατολῆς ἐπίσκοποι (28) ἔγραψαν ᾿Ακακίῳ μέμψεις διὰ τὸ δέξασθαι τὸν Μογ γὸν εἰς κοινωνίαν. Ὁ δὲ μὴ προσχὼν αὐτοῖς, πάντας ἀναιδώς κοινωνεῖν τῷ Μογγῷ κατηνάγκαζεν. Οἱ δὲ τῆς βασιλείας καὶ τῆς Ἑρας ἐδεήθησαν Φήλικος μετὰ θάνατον Σιμπλικίου τοῦ Ῥώμης ἐπισκόπου, σημαίνον- τες ᾿Ακάκιον εἶναι αἴτιον τῶν κακῶν Ἐν οἷς καὶ το Ἰωάννης ὁ Ἀλεξανδρεύς οι τὸ αὐτὸ λέγων τὴν Ῥώμην κατέλαβεν. Φήλιξ δὲ σύνοδον ἐν τῷ ναῷ τοῦ κορυφαίου ἀποστόλου Μέτρου ποιήσας, δύο ἐπισκόπους καὶ ἐκδικον ἔπεμψεν (29) ἐν Κωνσταν- τινουπόλει, γράψας Ζήνωνι καὶ Ἀκακίῳ ἐκβαλεῖν Πέτρον τὸν Μογγόν, ὡς αἱρετικόν, τῆς Ἐκκλησίας". Α. Μ. 5979. - Τούτῳ τῷ ἔτει τῶν ἀπὸ 'Ρώμης πεμφθέντων (30) ἐν ᾿Αβύδῳ κρατηθέντων γνώμη Ζήνωνος καὶ ᾿Ακακίου, καὶ τῶν γραμμάτων ἀφαι- ρεθέντων καὶ ἐν φρουρά βληθέντων, ήπείλησε Ζήνων τούτους ἀνελεῖν, εἰ μὴ κοινωνήσουσιν Ακακίῳ καὶ Πέτρῳ τῷ Μογγῷ (31). Τούτῳ τῷ ἔτει Ιλλος καὶ Λεόν- τιο; (32) μετά πολλοὺς δὲ πολέμους ἐπὶ τέσσαρα ἔτη φρουρούμενοι ἐν τῷ Παπουρίῳ καστελλίῳ ἐχειρώθη- σαν προδοσία τοῦ ἀδελφοῦ τῆς γαμετῆς Τροκούνδου τόλῳ πεμφθέντος ὑπὸ Ζήνωνος. Καὶ ἀπετμήθησαν ", καὶ αἱ πεφαλαὶ αὐτῶν ἐπέμφθησαν τῷ Ζήνωνι καὶ εἰσήχθησαν ο εἰς κοντούς (33) ἐν τῷ ἐππικῷ κάτ πιο το κινήσας, Γιζ. τελευτήσαντος Α, κινήσας. Γιζερίχου δὲ τελ. το δε οἱ ᾿Αλεξανδρεὺς τὸ αὐτὸ Δ, Αλεξανδρείας τὰ αὐτὰ Εκκλησίας Α 'Αλεξανδρείας τα κοινωνήσουσι. Α, κοινωνήσωσι σε πολλούς πολέμους Α, πολλ. τοὺς πολ. ἀπεμήθ. εἰσήχθησαν Α εισηνέχθησαν κι ἀπετμήθησαν CHRONOGRAPHIA. A tus, Byzantium occuparemolitur: unde post- A. - B & c A. M. 5980. - sola urbis, ut aiunt, miseratione motus, remeat in Thraciam: et a Zenone compulsus, in Italiam profciscitur; ubi Odoacro ingenti clade profigato, regis insignia Ravenna tandem induit. Sed et plerosque alios barbaros devicit, et armis tantum adversus Vandalos non motis, quietem agere et in multis subjectos effecit. Gizericho vero jam vita functo, priusquam ipse Romam appelle- ret, Urbe tandem totoque simul Occidente potitus est. ་ A. C. 478. — Antiochiæ episcopi Petri Fullonis annus primus. lloc anno Orientis episcopi cum Acacio per litte- ras conquesti sunt, quod Mongo communionis con- sortium impertiisset. ille spretis eorum monitis, Mongum eumdem in communionem admittere impudentissime compulit cunctos. Cives autem urbium regina cuncuique simul orientales Felicem, qui post Simplicii obitum Romanam sedem tene- bal, supplices adierunt et malorum omnium aucto rem incusaverunt Acacium. Interea Joannes Ale- xandriæ præsul hæc eadem denuntians Romam ingreditur. Felix itaque, synodo in coryphaei apo- stolorum Petri templo coacta, duos episcopos et una defensorem Cpolim ablegat Zenonique et Acacio Htteris significat, ut Petrum Mongum ceu hæreti- cum Alexandria ejiciant. A. C. 479. - Hoc anno legatis Roma profectis et apud Abydum Zenonis et Acacii consilio dete tis, si quoque ablatis eorum litteris ipsisque in carcerem conjectis, eos, nisi cum Acacio et Petro Mongo communicent, interfectarum, Zeno commi natur. A. C. 480. — Hoc anno Illus et Leontius, plurinis belli laboribus exantlatis, et obsidione perpetua in Papurio castello clausi, fratris uxoris Trocundi a Zenone in hunc fuem missi proditione tandem capti sunt et decollati : eorum vero capita ad Zenonem translata contisque in circo circum- acta atque inde trans portum oppido, cui Sicæ no- VARIE LECTIONES. vulg. add. ex A. *• xal add. ex A. vulg. * e r, vulg. A, vulg. vulg. vulg. " e, vulg. JAC. GOARI NOTÆ. attribuunt, cujus anui sigillatim enumerati ad qua - Ler ascendere comperiuntur. Vide pag. seq. Barb. codex qui tres recenset, secundum repetere non ve- retur. ad annum C. 483, num. et 47, quo defensoris · istius nomen promit. Ad quam rem,” » inquit, ‹ de collegio nostro fratres et coepiscopos nostros, cum quibus illum a latere nostro fidelissimum Felicem defensorem sanctæ Ecclesiæ Romanæ ordinatione direximus. "Exdixo; ilaque defensor est, qui Eccle- siæ jura, statuta et privilegia sarta fecta conservat et defendit : unde defensor Ecclesiæ hic idem Felix passos testatur Liberatus in Breviario. Itum est CP., et prædicti episcopi in custodiam sunt redacti, chartis sublatis, ne catholicis, quibus scriptum fuerat, redderentur. Quos iterum post hæc Acacius de custodia ejiciens secum fecit procedere, ut quasi confirmato Petri sacerdosio dimitterentur. › hic Peyrez. collatum Palatino, imo annum ejus primum et decurrentes deinceps incipit nume- rare. Theodorus Lector, lib. 11. ' (27) Annorum trium summam huic omnes codd. L scribitur a Liberato Breviarii cap. 18. (28) Evagrius lib. ii, capp. 18, 19 et 20. (29) Libellum Felicis ad Acacium habet Baronius (30) Legatos injurias hujusmodi Constantinopoli (31) Palladium ejusque annos decem annotat (32) Jornandes De regn. ac temp. successione, (33) Habel Jornandes hastilia.

χεται τῷ Βυζαντίς· καὶ μόνῃ φειδοῖ τῆς περὶ τὴν πόλιν, ὡς φατί, κρατηθεὶς, ἐπανέρχεται εἰς τὴν Θράκην, καὶ προτραπεὶς ὑπὸ Ζήνωνος κατέρχεται εἰς Ιταλίαν. Καὶ δοάκρου, μάχῃ μεγάλη κρατήσας, τοῦ ῥηγὸς ἐν Ῥαβέννῃ περιτίθεται σχῆμα. Εχειρώ- σατο δὲ καὶ ἄλλους πλείστους τῶν βαρβάρων, μάλιστα καὶ τοὺς Οὐανδήλους υπηγάγετο, μηδὲ ὅπλα κατ' αὐτ τῶν κινήσας ", Γιζερίχου τελευτήσαντος ἤδη, πρὶν ἢ ἐκεῖνον ἐλθεῖν εἰς Ρώμην· ἐκράτησε δὲ το καὶ τῆς Ῥώμης καὶ πάσης τῆς Εσπερίου. - Δ. Μ. 5978. — Αντιοχείας επισκόπου Πέτρου τοῦ Γναφέως (27) έτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει οἱ τῆς Ἀνατολῆς ἐπίσκοποι (28) ἔγραψαν ᾿Ακακίῳ μέμψεις διὰ τὸ δέξασθαι τὸν Μογ γὸν εἰς κοινωνίαν. Ὁ δὲ μὴ προσχὼν αὐτοῖς, πάντας ἀναιδώς κοινωνεῖν τῷ Μογγῷ κατηνάγκαζεν. Οἱ δὲ τῆς βασιλείας καὶ τῆς Ἑρας ἐδεήθησαν Φήλικος μετὰ θάνατον Σιμπλικίου τοῦ Ῥώμης ἐπισκόπου, σημαίνον- τες ᾿Ακάκιον εἶναι αἴτιον τῶν κακῶν Ἐν οἷς καὶ το Ἰωάννης ὁ Ἀλεξανδρεύς οι τὸ αὐτὸ λέγων τὴν Ῥώμην κατέλαβεν. Φήλιξ δὲ σύνοδον ἐν τῷ ναῷ τοῦ κορυφαίου ἀποστόλου Μέτρου ποιήσας, δύο ἐπισκόπους καὶ ἐκδικον ἔπεμψεν (29) ἐν Κωνσταν- τινουπόλει, γράψας Ζήνωνι καὶ Ἀκακίῳ ἐκβαλεῖν Πέτρον τὸν Μογγόν, ὡς αἱρετικόν, τῆς Ἐκκλησίας". Α. Μ. 5979. - Τούτῳ τῷ ἔτει τῶν ἀπὸ 'Ρώμης πεμφθέντων (30) ἐν ᾿Αβύδῳ κρατηθέντων γνώμη Ζήνωνος καὶ ᾿Ακακίου, καὶ τῶν γραμμάτων ἀφαι- ρεθέντων καὶ ἐν φρουρά βληθέντων, ήπείλησε Ζήνων τούτους ἀνελεῖν, εἰ μὴ κοινωνήσουσιν Ακακίῳ καὶ Πέτρῳ τῷ Μογγῷ (31). Τούτῳ τῷ ἔτει Ιλλος καὶ Λεόν- τιο; (32) μετά πολλοὺς δὲ πολέμους ἐπὶ τέσσαρα ἔτη φρουρούμενοι ἐν τῷ Παπουρίῳ καστελλίῳ ἐχειρώθη- σαν προδοσία τοῦ ἀδελφοῦ τῆς γαμετῆς Τροκούνδου τόλῳ πεμφθέντος ὑπὸ Ζήνωνος. Καὶ ἀπετμήθησαν ", καὶ αἱ πεφαλαὶ αὐτῶν ἐπέμφθησαν τῷ Ζήνωνι καὶ εἰσήχθησαν ο εἰς κοντούς (33) ἐν τῷ ἐππικῷ κάτ πιο το κινήσας, Γιζ. τελευτήσαντος Α, κινήσας. Γιζερίχου δὲ τελ. το δε οἱ ᾿Αλεξανδρεὺς τὸ αὐτὸ Δ, Αλεξανδρείας τὰ αὐτὰ Εκκλησίας Α 'Αλεξανδρείας τα κοινωνήσουσι. Α, κοινωνήσωσι σε πολλούς πολέμους Α, πολλ. τοὺς πολ. ἀπεμήθ. εἰσήχθησαν Α εισηνέχθησαν κι ἀπετμήθησαν CHRONOGRAPHIA. A tus, Byzantium occuparemolitur: unde post- A. - B & c A. M. 5980. - sola urbis, ut aiunt, miseratione motus, remeat in Thraciam: et a Zenone compulsus, in Italiam profciscitur; ubi Odoacro ingenti clade profigato, regis insignia Ravenna tandem induit. Sed et plerosque alios barbaros devicit, et armis tantum adversus Vandalos non motis, quietem agere et in multis subjectos effecit. Gizericho vero jam vita functo, priusquam ipse Romam appelle- ret, Urbe tandem totoque simul Occidente potitus est. ་ A. C. 478. — Antiochiæ episcopi Petri Fullonis annus primus. lloc anno Orientis episcopi cum Acacio per litte- ras conquesti sunt, quod Mongo communionis con- sortium impertiisset. ille spretis eorum monitis, Mongum eumdem in communionem admittere impudentissime compulit cunctos. Cives autem urbium regina cuncuique simul orientales Felicem, qui post Simplicii obitum Romanam sedem tene- bal, supplices adierunt et malorum omnium aucto rem incusaverunt Acacium. Interea Joannes Ale- xandriæ præsul hæc eadem denuntians Romam ingreditur. Felix itaque, synodo in coryphaei apo- stolorum Petri templo coacta, duos episcopos et una defensorem Cpolim ablegat Zenonique et Acacio Htteris significat, ut Petrum Mongum ceu hæreti- cum Alexandria ejiciant. A. C. 479. - Hoc anno legatis Roma profectis et apud Abydum Zenonis et Acacii consilio dete tis, si quoque ablatis eorum litteris ipsisque in carcerem conjectis, eos, nisi cum Acacio et Petro Mongo communicent, interfectarum, Zeno commi natur. A. C. 480. — Hoc anno Illus et Leontius, plurinis belli laboribus exantlatis, et obsidione perpetua in Papurio castello clausi, fratris uxoris Trocundi a Zenone in hunc fuem missi proditione tandem capti sunt et decollati : eorum vero capita ad Zenonem translata contisque in circo circum- acta atque inde trans portum oppido, cui Sicæ no- VARIE LECTIONES. vulg. add. ex A. *• xal add. ex A. vulg. * e r, vulg. A, vulg. vulg. vulg. " e, vulg. JAC. GOARI NOTÆ. attribuunt, cujus anui sigillatim enumerati ad qua - Ler ascendere comperiuntur. Vide pag. seq. Barb. codex qui tres recenset, secundum repetere non ve- retur. ad annum C. 483, num. et 47, quo defensoris · istius nomen promit. Ad quam rem,” » inquit, ‹ de collegio nostro fratres et coepiscopos nostros, cum quibus illum a latere nostro fidelissimum Felicem defensorem sanctæ Ecclesiæ Romanæ ordinatione direximus. "Exdixo; ilaque defensor est, qui Eccle- siæ jura, statuta et privilegia sarta fecta conservat et defendit : unde defensor Ecclesiæ hic idem Felix passos testatur Liberatus in Breviario. Itum est CP., et prædicti episcopi in custodiam sunt redacti, chartis sublatis, ne catholicis, quibus scriptum fuerat, redderentur. Quos iterum post hæc Acacius de custodia ejiciens secum fecit procedere, ut quasi confirmato Petri sacerdosio dimitterentur. › hic Peyrez. collatum Palatino, imo annum ejus primum et decurrentes deinceps incipit nume- rare. Theodorus Lector, lib. 11. ' (27) Annorum trium summam huic omnes codd. L scribitur a Liberato Breviarii cap. 18. (28) Evagrius lib. ii, capp. 18, 19 et 20. (29) Libellum Felicis ad Acacium habet Baronius (30) Legatos injurias hujusmodi Constantinopoli (31) Palladium ejusque annos decem annotat (32) Jornandes De regn. ac temp. successione, (33) Habel Jornandes hastilia.

κατὰ τὴν Εῴαν ἐπισκόπους ἐβιάζετο γράψαι τον Ενωτικῷ καὶ κοινωνῆσαι Πέτρῳ τῷ Μογγῷ τοὺς δὲ ἀποκρισιαρίους (56) Φήλικος του το Ρώμης μετα 99. κεῖθεν ἐπάγησαν πέραν ἐν (34) Συκαῖς πρὸς θρίαμ σου σ'. Ο δὲ Ζήνων τῇ βουλῇ 'Ακακίου (55) τους χειρισάμενος καὶ χρήμασι δελεάσας, Ακακίῳ και τ Β νωνῆσαι παρὰ τὰ ἐνταλθέντα αὐτοῖς ἔπεισεν· καίτοι τῶν ὀρθοδόξων ἐκ τρίτου διαμαρτυραμένων σε από τοῖς πρῶτον μὲν ἀγκίστρῳ περιθέντων σχοινίων καὶ ἑνὸς αὐτῶν δημοσίᾳ ἐξαρτησάντων· δεύτερον δὲ τὴν βίβλον ἐνέβαλον · καὶ τρίτῳ κοφίνῳ λαχάνων ενέθηκαν. Φήλιξ δὲ μαθὼν τὰ ὑπὸ τῶν ἀποκρισια ρίων αὐτοῦ πραχθέντα, καθεῖλεν αὐτοὺς, γράψας Ακακί καθαίρεσιν. Ο δὲ ταύτην ἐπιφερόμενος, διαδρὲς τοὺς ἐν ᾿Αβύδω, κατέλαβεν τὴν οι Δίου μου γήν. Οἱ δὲ τῆς Δίου μοναχοὶ τῇ Κυριακῇ εἰς τὸ ἱερατεῖον ἀπέδωκαν (38) Ακακίῳ τὴν ἐπιστολήν, Οἱ δὲ περὶ ᾿Ακάκιον ἀνεῖλόν τινας τῶν ἐπιδεδωκό των μοναχῶν· άλλους δὲ τιμωρήσαντες καθείρξαν. Ακάκιος δὲ ἀναλυθήτως ἔσχεν περὶ τὴν καθαίρεσιν, καὶ τὸ ὄνομα τοῦ ψήλικος οι ἐξῆραν τῶν διπτύχων. Κωνσταντινουπόλεως επισκό που Φρανίτας μῆνας τρεῖς. Τούτῳ τῷ ἔτες Καλανδίων ἐπίσκοπος Αντιο χείας (39) ήγαγεν τὸ λείψανον Ευσταθίου τοῦ μεγάλ ἀπὸ Φιλίππων, ἔνθα καὶ ἐξόριστος ἐκοιμήθη ὁ ἅγιος καὶ μετὰ πολλῆς τιμῆς ἀπὸ δώδεκα μιλίων ή πόλις Αντιοχέων ὑπήντησεν. Οἱ δὲ ἀποσχίζοντας τῆς Ἐκε κλησίας διὰ τὸν ἅγιον ἠνώθησαν μετὰ ἑκατὸν ἔτη τῆς κοιμήσεως αὐτοῦ. Ἀκακίου δὲ τελευτήσαντος Φρανίτας τρίμηνον ε' τῆς ἐπισκοπῆς (40) κρατήσας, ἔγραψε, Φήλικι, ὡς αὐτῷ μὲν κοινωνεί *, Πέτρῳ δὲ τῷ Μογγῷ οὐ κοινωνεῖ· τῷ δὲ Μογγῷ ἔγραψεν, ὡς αὐτῷ μὲν κοινωνεῖ, Φήλικα δὲ τὸν … Ῥώμης ἀπο- στρέφεται. Φήλιξ δὲ τὰ ἴσα τὰ πρὸς τὸν Μογγόν Α' ἐν Συχαῖς πρὸς θρ. Α, εἰς Συχαῖς εἰς θρ. εκ τοῦ Ρ. Α, τῆς Ῥ. διαμαρτυραμένων Λο διαμαρτυρουμένων ἄγκιστρον ο Γ. οι σχοινίῳ σχοινίον. οἱ ἐνέβαλον Α', ἐνέβαλλον τρίτῳ Α Ε, τρίτον τὴν Δ. Α, τοῦ Δ. οἱ ἀπέδωκαν Δ, ἐπέδ. οι τοῦ Φήλικος Αν τρίμηνον 4, τριμήνου το κοινωνεῖ Φίληκι, τῷ Μογγῷ δὲ Α. * τὸν Α. αὐτοῦ πέρα του λι- μένος, Συκαί, ἀποκρίσεις αποκρισιάριοι. • THEOPHANIS ་་ men, in ludibrli ostentationem affixa. Porro Zeno / Acacii suggestionibus orientales episcopos concor- diæ sanctioni subscribere et Petro Mongo commu- nicare cogebat : sed et ipsos Felicis Romani pon- dicis apocrisiarios blanditiis delinitos et pecuniis inescatos praeter mandatorum sibi impositorum fas " in Petri communionem adduxit, omnibus catholi- carum partium in adversum contestantibus aique reclamautibus : et primo quidem hamum funiculis circumligantes uni ex illis publice appenderunt; se- cundo librum immiserunt; tertio etiam olerum co- phino imposuerunt. Felix vero cognitis legatorum suorum gestis, Ecclesiæ dignitate dejecit et adversus Acacium parem depositionis sententiam scripsit. Qui ipsam perferebat, eos, qui Abyali in insidiis locati fuerant, praeterlapsus, ad Dii monasterium appulit. Dienses autem monachi Acacio in sacrario stanti die dominica Felicis epistolam tradidere. Acacii fautores quosdam ex monachis, qui dederunt epi- stolam, necaverunt, alios suppliciis examinatos in carcerem detruserunt. Acacius absque animi motu depositionem excepit, et Felicis nomen e diptychis expunxit. A. C. 481. mensibus. - Cpoleos episcopus Phravitas tribus Hoc anno Calandion Antiochenus episcopus Eu- stathii magni reliquias Philippis, ubi sanctus exsul obierat, transtulit, tota Antiochiæ civitate ad duo- decimum milliare in occursum cum plurimio honore effusa : qui vero sancti causa ab Ecclesia se resci- deraut, annis ab ejus obitu exactis centum, iterum C ei se sociaverunt. Acacio defuncto, Phravitas tres menses episcopatu politus Felici litteris significat, se cum illo quidem communionem habere, cum Petro Mongo nullam. In adversum Mongo scribit, se cum illo communione conjungi, a Felice vero se penitus alienum. Felix porro de litteris ad Mongum A. M. 5981. - VARIE LECTIONES. vulg. vulg. vulg. A, fort. vulg: vulg. vulg. vulg. vulg. add. ex JAC. GOARI NOTÆ. vulg. regio opposita Pera vocatur, quia et inferius Galata a lactis copia inde in ure bem deportata, cujus ab optimis ficubus ibidem nascentibus antiquum nomen. Justinianam quoque dictam observat Stephanus de urbibus. Plura Pancirollus de regionibus urbis CP. ad Notitiam Imperii, et Gyllius in Topographia CP. tam testatur Photius codice a Basilio Cilice di- ligenter scriptam, quam periisse, vel adhuc inter pulverem et blattas latere dolendum. quondam dicta : qui deferebant nuntii, responsales. lila Graecis isti gium Sirleti ad diem eumdem. • S. Dius, sub Theodosio 111, CP. monasterium ædificavit multis pecuniis ab imperatore suppeditatis, quibus opus ipsum perfici posset. cio hujusmodi litteris, eas non suscepit, patrocinio fultus imperatoris : ita ut cogerentur, qui eas de- tulerunt, per quemdam monachum Achimitensem ipsam chartam damnationis, dum ingrederetur ad celebranda sacra, suspendere in ejus pallio, el discedere. Quia tamen usque ad mortem patroci- nante imperatore remansit sacrificans, his prove nientibus, et Acacio permanente in Petri commu- nione, separavit se quidem sedes apostolica a CP. Ultima hæc Theophani adversantur. Videndus Evagrius lib. III, cap. et 21. cupabat Calandion, fuerant hæc a Theophane revo- canda de quibus ad verbum Theodorus Lector lib. collect. petitas a Zenone Eustathii reliquias, et Philippis Macedoniæ evectas scribit. grius, lib. tui, cap. 25. De eo quoque Liberatus in Breviario cap. 18. (34) Ad boreale CP. latus portus est, ultra quem D (55) Historiam Acacii omnem nobis pene incogni- (36) Mandala principum et pontifcum responsa (37) De quo Menæum ad diem Julii 19, Menolo- (38) Liberatus in Breviario cap. 18: Datis Aca- (39) In priores annos, quibus adhuc sedem oc- (40) Quadrimestrem ponit ejus episcopatum Kre-

πεμφθέντα ἐδέξατο παρὰ τῶν ὀρθοδόξων προλα- δόντα, καὶ φθασάντων τῶν ἀποκρισιαρίων Φρανίτα μετὰ τῶν συνοδικῶν ἀτίμως τούτους ὁ Φήλιξ ἀπὸ έπεμψεν. Τοῦ δὲ Φραυΐτα τελευτήσαντος, Εὐθύμιος πρεσβύτερος, καὶ πτωχοτρόφος Νεαπόλεως τὴν ἐπισ σκοπὴν Κωνσταντινουπόλεως εκράτησεν καὶ εὐθέως ἰδίαις χερσὶ τὸ ὄνομα τοῦ Μογγοῦ τῶν διπτύχων ἀπέλειψεν· καὶ οὕτως ἐκάθισεν εἰς τὸν θρόνον· καὶ τὸ τοῦ Φήλικος Ρώμης ἔταξεν. - Κωνσταντινουπόλεως ἐπισκό του Ευθυμίου ἔτος α'. Αντιοχείας Παλλαδίου έτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει Πέτρος ὁ Μογγός (43) ἀπέθανεν ἐν Αλεξανδρείᾳ, καὶ ᾿Αθανάσιος ἀντ᾽ αὐτοῦ ἐχειροτο νήθη ὁ ἐπίκλην Κηλίτης '. Ζήνων δὲ ὁ βασιλεὺς (42), ἀνεθεὶς τῶν τυράννων, ἐξέβαλε τῆς Ἐκκλησίας 'Αν. τιοχέων • Καλανδίωνα καὶ ἐξώρισεν εἰς Πασιν, Πέν τρον δὲ τὸν Γναφέα κατέστησεν, Νέστορα δὲ Ῥωμα νὸν (45) Χαλκηδόνος, Ευσέβιον Σαμοσάτων, Ἰουλιανὸν Μοψουεστίας, Παῦλον Κωνσταντίνης, Μάνου Ημε- ρίας καὶ ᾿Ανδρέαν Θεοδοσιουπόλεως, προφάσει μὲν τῆς πρὸς τοὺς τυράννους εὐνοίας, τῇ δὲ ἀληθείᾳ διὰ τὸ Ενωτικὸν Ζήνωνος. Πέτρος δὲ ὁ Γναφεύς (44) είτε ελθὼν εἰς ᾿Αντιόχειαν πολλὰ κακὰ πέπραχεν, ἀνα- θεματισμοὺς τῆς συνόδου καὶ ἐκβολὰς ἐπισκόπων ἀνεπιλήπτων (45), αντεισαγωγάς τε καὶ χειροτονίας ἀθέσμους καὶ τὰ τούτοι; ὅμοια. Πρότερον δὲ τῷ Τρισαγίῳ προσέθηκεν, Χριστέ βασιλεῦ, ὁ σταυρω θεὶς δι' ἡμᾶς. Πέτρος δὲ πάλιν ἐλθὼν ", περιείλεν τὸ, Χριστέ βασιλεῦ. Ξεναΐας δὲ ὁ δοῦλος (46) τοῦ Σατανᾶ τὴν Δεσποτικὴν εἰκόνα καὶ τῶν ἁγίων ἐδί- δασκε μὴ δέχεσθαι. Πέρσης μὲν γὰρ ἦν τῷ γένει, δοῦλος δὲ τὴν τύχην, φυγών τοῦ ἰδίου δεσπότου, ἐπὶ Καλανδίωνος τὰς περὶ 'Αντιόχειαν κώμας ανεστά- γιας. Ευφήμιος 4, Εφήμιος Κοιλήτης Α. . • Αντιοχέων Α. · ἐπισκόπων ἀνεπιλήπτων, ἀντ. Α, ἐπισκόπων, ἐπιλήπτων ἀντ. ἀνελθὼν πάλιν Χριστέ βασιλεῦ, Πρότερον μὲν προσέθηκε τῷ Τριστ αγίῳ, Χριστέ βασιλεν, ὁ σταυρωθείς δι' ἡμᾶς Ὕστερον δὲ ἐλθὼν περιείλε τὸν Χριστὸ βασιλεῦ; CHRONOGRAPHIA. a prius datis ab orthodoxis cum certior factus A. M. 5982. B fuisset, Phravile legalos curn synodalibus litteris ad se advenientes minus honorifice tractatos dimi- sit. Phravita tandem mortuo Euthymius presbyter et pauperum in urbe Neapoli curator Cpoleos epi- scopatum assecutus est. Is extemplo Petri Mongi nomen e sacris tabulis erasit manibus propriis, et Felicis pontificis Romani reposuit : atque ita con- sedit in throno. A. C. 482. Cpoleos episcopi Euthymii annus pri- Antiochiæ episcopi Palladil annus primus. Hoc anno Petrus Mongus Alexandriæ decessit e vivis : et Alhanasius cognomine Celites in ejus locum promotus est. Imperor auten Zeno s ty- a rannis se opprimentibus liber Calandionem Autio- chensium Ecclesia expulit et Oasim relegavit atque Petrum Fullonem in sedem restituit : Nestorem au- tem Romanum Chalcedonis, Eusebium Samosaten- sium, Julianum Mopsuestiz, Paulum Constantina, Minum Hemeriæ et Andream Theodosiopoleos præsules, specie quidem collati in tyrannos favoris, se.! rè vera concordiæ sanctionis ab eis rejectæ causa dignitate moveri jussit. Petrus autem Fullo Antiochiam ingressus, multa nefanda perpetravit, ut puta synodi exsecrationes, episcoporum abroga- tiones innoxiorum, intrusiones, ordinationes ille- gitimas, et his similia. In primis autem ter sancto hymno addidit : Rex Christe, qui pro nobis cruci fixus es. Reversus idem sustulit verba : Rex,Christe. C Xenaias porro Satanæ mancipium Domini sancto- rumque imagines proscribendas et amoliendas docebat. Erat is genere Persa, fortuna servus, et a proprio dounino sub Calandione profugiens vicos YARIE LECTIONES. e. * om. vulg. • omisso e. JAC. GOARI NOTÆ. lerter adjunctam ex Evagrii lib. 11, cap, 2, aucto- ritate colliges. Athanasio successori annos 6, dies 213, assignat Rcchelleusis. que Calandion ultimum numeravit, commodius ista excepisset. Historiamn itaque, non chronographjarn. auctor hic exhibet. præsertim SS. confessorum memoriæ consulatur. Sie ergo ille habet: Nestorem autem Tarsensem, Cyrum Hieropolitanum, Joannem Cyresiensem, Ro- manum Chalcedonensem. COMBEFIS. ætati incongrue adnexa : de quibus Evagrius til), 111, esp. 16; Alexander monachus apud Surium Jenii. {lli et mulata additione, P. Siru. ad Ariti epist. tanquam ex Theophane, et illum exscribente Ana- Hasio censet, voces illas, additas a Calandione ad Theopaschitarum evertendam hære- sim, ac velut antidoto, ne putaretnr ad ipsam tri- nain deitatem referri quod additum fuerat, qui passus esi propter nos, sed ad Christam peculiarius hominem. Ut tamen jacent Theophanis verba D • eaque Anastasius presse reddidit, ¡psum hoc Petri fuerit primo suo episcopatu, quadam velut accom- modatione ad Orientalium utcunque sedandos ani- mos occasione additamenti turbatos, eidem ab eo adjunctum, quod postea, ac secundo episcopalu Zenonis favore liberius hæresim docens, sublatum voluerit. Sic ipse Zeno quandoque milius egit cam tholicorum inetu, eoque solutus onmia miscuit, direque catholicos afxit. Expendat, quæso, lector, Theophanis, eumque fide optima reddentis Ana- stasii verba, num Calandionis in eis aliquid inve- nerit, excepta ejectione, et deportatione Oasim, quæ paulo ante relata fuit. Cedrenus clare admo- duin utramque hoc uni Petro Fulloni assignat, priori ejus ac secundo episcopatu, ex ipso mutua- tus Theophane : Addidit Trisag o, rex Christe, qui crucifixus es propter nos puslea vero rediens sustulit illud, Rex Christe. COMBEFIS, in posteriori Nicæno concilio ex Theodoro Lecto- re, quo tempore ejus historia integra habeba- tur. (41) Petri Mongi mortem Euphemii primordiis so- (42) Annus superior quo tyranni exstincti, quem (43) Littera mutila ex Anastasio supplenda, ut (44) Hæc rursus propria sede remota, et Palladii (45) Quod sequitur de Trisagio hymno, factaque (46) Recitantur hæc per Anastasium diaconum

του • 11) τῆς πίστεως, ἀβάπτιστος ὢν καὶ κληρι κὸν αὐτὸν λέγων. Τοῦτον Καλανδίων ἀπήλασεν. Πέτρος δὲ ὁ Γναφεύς ἐπίσκοπον Ἱεραπόλεως αὐτὸν χειροτονήσας, Φιλόξενον μετωνόμασαν. Μαθὼν δὲ ὕστερον ἀβάπτιστον αὐτὸν εἶναι, ἀρκεῖν αὐτῷ τὴν χειροτονίαν ἀντὶ βαπτίσματος ἔφησεν. Ευθύμιος ' δὲ ὁ ὀρθοδοξότατος, (47) Αναστάσιον τὸν σιλεντιά ριον (48) τὸν κακῶς μετὰ ταῦτα βασιλεύσαντα τῆς Ἐκκλησίας ἐδίωκεν, ὡς αἱρετικὸν καὶ ἐμόφρονα Εὐτυχοῦς, ὃν ἐχοποιοῦντα " ὁρῶν (49) τὴν ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ καθέδραν αὐτῷ ἀνέστρεψεν, ἀπειλήσας αὐτῷ, ὡς, εἰ μὴ παύσοιτο, ἀποκεῖραι τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ καὶ τοῖς ἔχλοις αὐτὸν θριαμβεῦσαι. Επεκάλεσ σεν δὲ καὶ Ζήνωνι, καὶ τὴν κατ' αὐτοῦ ἐξουσίαν ἔλαβεν. Ζήνων δὲ ἠρώτησεν (50) Μαριανὸν * τὸν σου φώτατον κόμητα (ἦν γὰρ μυστικά τινα εἰδὼς και προέλεγεν αὐτῷ), ὅτι Τίς μετ' ἐμὲ βασιλεύσει; Ο δὲ εἶπεν αὐτῷ, ὅτι Καὶ τὴν βασιλείαν σου καὶ τὴν γυναϊκά σου διαδέχεται τις ἀπὸ σιλεντιαρίων. Πατρίκιον δὲ, γενόμενον (31) ἄνδρα σοφὸν καὶ εὐσεβῆ καὶ συνετὸν καὶ ἐνάρετον 18, δημεύσας ἀδί- χως καὶ εἰς φρουρὰν ἐμβαλών, ὑπὸ τῶν φυλαττόν των ἐξκουβιτώρων ἀναιρεθῆναι προσέταξεν. Τούτου δὲ γενομένου ἀκούσας ὁ ἔπαρχος Αρκάδιος έλοι- δόρησε τὸν βασιλέα· καὶ ἀκούσας ὁ βασιλεὺς ἐκέ λευσεν αὐτὸν εἰσερχόμενον εἰς τὸ παλάτιον σφαγή ναι· ὁ δὲ ἔπαρχος μαθὼν τοῦτο (53), προσέφυγε τῇ ἐκκλησίᾳ· καὶ ἐῤῥύσθη τοῦ πικροῦ θανάτου· τὸν δὲ οἶκον αὐτοῦ ἐδήμευσεν. - Αλεξανδρείας ἐπισκόπου Αθα νασίου ἔτος α', Τούτῳ τῷ ἔτει τα συνοδικὰ Εὐθυμίου Φήλιξ ἀπεδέξατο, καὶ ὡς ὀρθοδόξῳ αὐτῷ προσετέθη. Επίσ ἀνεστάτει Α, ἀνεστάτοι Ευφήμιος Α. * ἐν ὀχοποιοῦντα Α. ενοχλ. Ο Μαρκιανών Α. εἰδὼς Α, προειδώς "Πατρίκιον δε γενόμενον, άνδρα σοφὸν] σε ένα άρετον, δημεύσας] ἐνάρετον, ὃν δημ. εε ὁ ἔπαρχος Α ύπαρχος νυκ. Εὐθυμίου Α, Εὐφημίου ο μετέπειτα βασιλεύσας ἐπὶ Εὐφημίου πατριάρχου καθέδραν κατασκευάσας μετά τινων ἐφατρία- ζεν. Ὁ δὲ Εὐφήμιος μετὰ ἀπειλῆς λέγει αὐτῷ, ἢ ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ θαμίζοντα τὰ αὐτῆς φρονεῖν, ἢ μηδ' ὅπως ἐπιβαίνειν πρὸς τὸ διαστρέφειν τοὺς ἀπειροτέ- ρους. Εἰ δὲ παρὰ ταῦτα πράξειας, εκτεμών σου τὴν κόμην τοῖς δήμοις σε θριαμβεύσω. Εκτοτε δὲ ἡσυ χίαν ἡγεν· ἀντείχετο γὰρ τῆς Εὐτυχούς δόξης • Μαριανός, Μαυριανός Καὶ ταῦτα ἀκούσας ὁ βασιλεὺ; Ζήνων συν ἔσχεν τὸν πατρίκιον Πελάγιον τὸν ἀπὸ σιλεντιαρίων πληρώσαντα, καὶ ἐλθόντα εἰς τὴν τοῦ πατρικίου ἀξίαν, ἄνδρα σοφόν. Ον ἔπνιξαν ἀγχόνῃ. ύπαρχος, ἔπαρχος τῶν πραιτωρίων τοῦ βασιλέως · ὡς παρήρχετο διὰ τῆς Μεγάλης έχε κλησίας εποίησεν ἑαυτὸν βουλόμενον εύξασθαι, καὶ κατελθὼν ἐκ τοῦ ὀχήματος, εἰσῆλθεν εἰς τὴν Μεγά λην ἐκκλησίαν ΚΠ., καὶ ἔμεινεν ἐκεῖ ἔσω, καὶ ἐβου σθη πικροῦ θανάτου THEOPHANIS Antiochiae viciniores, nondum baptismi lavacro A explatus, clericum se lingens, a vero fidei sensu deturbabat. Et Calandion quidem exitium exter- minaverat : Petrus autern Fullo Hierapoleos epi- scopum consecratum, appellaverat Philoxenum : eundemque demum baptismo nondum initiatum comperiens, ejus ordinatione baptismi defe- ctum suppleri sanxit. Caterum recte falei propus gnator Euthymius Anastasium silentiarium, qui deinde imperium est adeptus, velut hæreticum et. Eutychis sectatorent, ex Ecclesia ejecit, cui, cum plerasque molestias Ecclesiæ iuferentem videret, etiam eversa ejus in ecclesiæ cœțu sella, minatus est, ni quantocius desisteret, ejus caput se rasurum et in plebem traducturu. Ille querelas ad impera- torem detulit: el adversus patriarcham litem evi- B cit. In his Zeno Marianum litteratissimum comitem interrogat (erat is quippe secretorum præscius et futura vaticinabatur): Quis post me im- perabit ? respondet ille: Ex silentiariis unus uLO- rem et imperium excipiet. Patricium vero, virum do- ctrina præstantem et pictate, prudentia morumque probitate conspicuum proscripsit injuste, ac demum * in custodiam conjectum ab excubitoribus, quί ipsum asservabant, interfici jussit. Quo percepto, præfectus Arcadius convicia in imperatorem misit; quibus ille perceptis, accedentem in palatium man- davit occidi. Præfectus latani in caput sententiam resciens et in ecclesiæ præsidium se recipiens, misera nece liberatus est : domum tameu ejus pu- ĉ blicavit imperator. A. C. 483. —- Alexandriæ episcopi Athanasii annus prinias. A. M. 5983. VARIE LECTIONES. Hec anno synodales Euthymi litteras Felix acce pit, et ut catholico communionis impertiit consor- 4, • vulg. * vulg. vulg. sic vulgo male distinguitur. codd. et vulg. e, vulg. JAC. GOARI NOTÆ. bur laudat Baronius ad annum C. 492, num. 9, licet a Gelasio pontifice communionis cum Acacio habitæ reus ex Gelasii ad ipsummet epistola con- vincatur. fuisse inermes superius diximus. Erant istæ agen- Lium in rebus, et silentiariorum. fi præfecto cubi- culi subditi, ad ea quæ quietis erant, in palatio erant deputati, ait Procopius, De bello Persico. Pacirolius iu Notitiam Imperii cap. et 63. Kil., Ana- stasius silentiarius, qui postmodum imperavit, sub Euphemio (ita scribunt nonnulli) patriarchia, sug- gestu sibi parato, cum quibusdam conventum separa- D tum agebat. Euphenius autem, minis etiam adjectis, eum alloquitur : Aut ecclesia, si eam frequentes, sensum suscipe, ant certe ab ejus ingressu omnino abaline, ne rudiores in errorem agas. Sin aliud fece· ris, abscissa coma, factionibus populi publice te traducendum committam. Ab eo tempore quiecit : opinionem quippe Eurychis defendebai. desumpta in hunc eundem annum. Qui tamen bic ibi scribitur. plentur : Inferius mortis genus exprimi- tur : Inferius iterum, qui bie ibi dicitur. (47) Fidem ejus illibatam, et ingus pectoris ro- (48) luter scholas palatii custodiam mactas duas (49) Suidas v. φατρία. Αναστάσιος σιλεντιάριος, (50) Ex Chronico Alexandr. hire ferme ad verbum (34) Ex eodem Chronico, quæ hic desunt sup- (52) Subdit Chronicon : Καὶ ὅτι μετεστάλη ὑπὸ

του • 11) τῆς πίστεως, ἀβάπτιστος ὢν καὶ κληρι κὸν αὐτὸν λέγων. Τοῦτον Καλανδίων ἀπήλασεν. Πέτρος δὲ ὁ Γναφεύς ἐπίσκοπον Ἱεραπόλεως αὐτὸν χειροτονήσας, Φιλόξενον μετωνόμασαν. Μαθὼν δὲ ὕστερον ἀβάπτιστον αὐτὸν εἶναι, ἀρκεῖν αὐτῷ τὴν χειροτονίαν ἀντὶ βαπτίσματος ἔφησεν. Ευθύμιος ' δὲ ὁ ὀρθοδοξότατος, (47) Αναστάσιον τὸν σιλεντιά ριον (48) τὸν κακῶς μετὰ ταῦτα βασιλεύσαντα τῆς Ἐκκλησίας ἐδίωκεν, ὡς αἱρετικὸν καὶ ἐμόφρονα Εὐτυχοῦς, ὃν ἐχοποιοῦντα " ὁρῶν (49) τὴν ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ καθέδραν αὐτῷ ἀνέστρεψεν, ἀπειλήσας αὐτῷ, ὡς, εἰ μὴ παύσοιτο, ἀποκεῖραι τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ καὶ τοῖς ἔχλοις αὐτὸν θριαμβεῦσαι. Επεκάλεσ σεν δὲ καὶ Ζήνωνι, καὶ τὴν κατ' αὐτοῦ ἐξουσίαν ἔλαβεν. Ζήνων δὲ ἠρώτησεν (50) Μαριανὸν * τὸν σου φώτατον κόμητα (ἦν γὰρ μυστικά τινα εἰδὼς και προέλεγεν αὐτῷ), ὅτι Τίς μετ' ἐμὲ βασιλεύσει; Ο δὲ εἶπεν αὐτῷ, ὅτι Καὶ τὴν βασιλείαν σου καὶ τὴν γυναϊκά σου διαδέχεται τις ἀπὸ σιλεντιαρίων. Πατρίκιον δὲ, γενόμενον (31) ἄνδρα σοφὸν καὶ εὐσεβῆ καὶ συνετὸν καὶ ἐνάρετον 18, δημεύσας ἀδί- χως καὶ εἰς φρουρὰν ἐμβαλών, ὑπὸ τῶν φυλαττόν των ἐξκουβιτώρων ἀναιρεθῆναι προσέταξεν. Τούτου δὲ γενομένου ἀκούσας ὁ ἔπαρχος Αρκάδιος έλοι- δόρησε τὸν βασιλέα· καὶ ἀκούσας ὁ βασιλεὺς ἐκέ λευσεν αὐτὸν εἰσερχόμενον εἰς τὸ παλάτιον σφαγή ναι· ὁ δὲ ἔπαρχος μαθὼν τοῦτο (53), προσέφυγε τῇ ἐκκλησίᾳ· καὶ ἐῤῥύσθη τοῦ πικροῦ θανάτου· τὸν δὲ οἶκον αὐτοῦ ἐδήμευσεν. - Αλεξανδρείας ἐπισκόπου Αθα νασίου ἔτος α', Τούτῳ τῷ ἔτει τα συνοδικὰ Εὐθυμίου Φήλιξ ἀπεδέξατο, καὶ ὡς ὀρθοδόξῳ αὐτῷ προσετέθη. Επίσ ἀνεστάτει Α, ἀνεστάτοι Ευφήμιος Α. * ἐν ὀχοποιοῦντα Α. ενοχλ. Ο Μαρκιανών Α. εἰδὼς Α, προειδώς "Πατρίκιον δε γενόμενον, άνδρα σοφὸν] σε ένα άρετον, δημεύσας] ἐνάρετον, ὃν δημ. εε ὁ ἔπαρχος Α ύπαρχος νυκ. Εὐθυμίου Α, Εὐφημίου ο μετέπειτα βασιλεύσας ἐπὶ Εὐφημίου πατριάρχου καθέδραν κατασκευάσας μετά τινων ἐφατρία- ζεν. Ὁ δὲ Εὐφήμιος μετὰ ἀπειλῆς λέγει αὐτῷ, ἢ ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ θαμίζοντα τὰ αὐτῆς φρονεῖν, ἢ μηδ' ὅπως ἐπιβαίνειν πρὸς τὸ διαστρέφειν τοὺς ἀπειροτέ- ρους. Εἰ δὲ παρὰ ταῦτα πράξειας, εκτεμών σου τὴν κόμην τοῖς δήμοις σε θριαμβεύσω. Εκτοτε δὲ ἡσυ χίαν ἡγεν· ἀντείχετο γὰρ τῆς Εὐτυχούς δόξης • Μαριανός, Μαυριανός Καὶ ταῦτα ἀκούσας ὁ βασιλεὺ; Ζήνων συν ἔσχεν τὸν πατρίκιον Πελάγιον τὸν ἀπὸ σιλεντιαρίων πληρώσαντα, καὶ ἐλθόντα εἰς τὴν τοῦ πατρικίου ἀξίαν, ἄνδρα σοφόν. Ον ἔπνιξαν ἀγχόνῃ. ύπαρχος, ἔπαρχος τῶν πραιτωρίων τοῦ βασιλέως · ὡς παρήρχετο διὰ τῆς Μεγάλης έχε κλησίας εποίησεν ἑαυτὸν βουλόμενον εύξασθαι, καὶ κατελθὼν ἐκ τοῦ ὀχήματος, εἰσῆλθεν εἰς τὴν Μεγά λην ἐκκλησίαν ΚΠ., καὶ ἔμεινεν ἐκεῖ ἔσω, καὶ ἐβου σθη πικροῦ θανάτου THEOPHANIS Antiochiae viciniores, nondum baptismi lavacro A explatus, clericum se lingens, a vero fidei sensu deturbabat. Et Calandion quidem exitium exter- minaverat : Petrus autern Fullo Hierapoleos epi- scopum consecratum, appellaverat Philoxenum : eundemque demum baptismo nondum initiatum comperiens, ejus ordinatione baptismi defe- ctum suppleri sanxit. Caterum recte falei propus gnator Euthymius Anastasium silentiarium, qui deinde imperium est adeptus, velut hæreticum et. Eutychis sectatorent, ex Ecclesia ejecit, cui, cum plerasque molestias Ecclesiæ iuferentem videret, etiam eversa ejus in ecclesiæ cœțu sella, minatus est, ni quantocius desisteret, ejus caput se rasurum et in plebem traducturu. Ille querelas ad impera- torem detulit: el adversus patriarcham litem evi- B cit. In his Zeno Marianum litteratissimum comitem interrogat (erat is quippe secretorum præscius et futura vaticinabatur): Quis post me im- perabit ? respondet ille: Ex silentiariis unus uLO- rem et imperium excipiet. Patricium vero, virum do- ctrina præstantem et pictate, prudentia morumque probitate conspicuum proscripsit injuste, ac demum * in custodiam conjectum ab excubitoribus, quί ipsum asservabant, interfici jussit. Quo percepto, præfectus Arcadius convicia in imperatorem misit; quibus ille perceptis, accedentem in palatium man- davit occidi. Præfectus latani in caput sententiam resciens et in ecclesiæ præsidium se recipiens, misera nece liberatus est : domum tameu ejus pu- ĉ blicavit imperator. A. C. 483. —- Alexandriæ episcopi Athanasii annus prinias. A. M. 5983. VARIE LECTIONES. Hec anno synodales Euthymi litteras Felix acce pit, et ut catholico communionis impertiit consor- 4, • vulg. * vulg. vulg. sic vulgo male distinguitur. codd. et vulg. e, vulg. JAC. GOARI NOTÆ. bur laudat Baronius ad annum C. 492, num. 9, licet a Gelasio pontifice communionis cum Acacio habitæ reus ex Gelasii ad ipsummet epistola con- vincatur. fuisse inermes superius diximus. Erant istæ agen- Lium in rebus, et silentiariorum. fi præfecto cubi- culi subditi, ad ea quæ quietis erant, in palatio erant deputati, ait Procopius, De bello Persico. Pacirolius iu Notitiam Imperii cap. et 63. Kil., Ana- stasius silentiarius, qui postmodum imperavit, sub Euphemio (ita scribunt nonnulli) patriarchia, sug- gestu sibi parato, cum quibusdam conventum separa- D tum agebat. Euphenius autem, minis etiam adjectis, eum alloquitur : Aut ecclesia, si eam frequentes, sensum suscipe, ant certe ab ejus ingressu omnino abaline, ne rudiores in errorem agas. Sin aliud fece· ris, abscissa coma, factionibus populi publice te traducendum committam. Ab eo tempore quiecit : opinionem quippe Eurychis defendebai. desumpta in hunc eundem annum. Qui tamen bic ibi scribitur. plentur : Inferius mortis genus exprimi- tur : Inferius iterum, qui bie ibi dicitur. (47) Fidem ejus illibatam, et ingus pectoris ro- (48) luter scholas palatii custodiam mactas duas (49) Suidas v. φατρία. Αναστάσιος σιλεντιάριος, (50) Ex Chronico Alexandr. hire ferme ad verbum (34) Ex eodem Chronico, quæ hic desunt sup- (52) Subdit Chronicon : Καὶ ὅτι μετεστάλη ὑπὸ

σκοπον δὲ αὐτὸν οὐκ ἐδέξατο, διὰ τὸ μὴ ἐκβαλεῖν τὸ ὄνομα Ἀκακίου ἐκ τῶν διπτύχων καὶ τοῦ μετ' αύ- τὸν Φρανίτα. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει Πέτρος ὁ Γναφεύς τέθνηκεν, καὶ προεβλήθη ἐπίσκοπος Παλλάδιος (53) πρεσβύτε- ρος τῆς ἐν Σελευκείᾳ ἐκκλησίας της Αγίας πρωτο μάρτυρος Θέκλης. Συνεψηφίσθη δὲ Παλλαδίῳ καὶ Ἰωάννης ὁ Κωνσταντίου καὶ ᾿Αναστάσιος ὁ σιλεν. τιάριος ὁ κακῶς βασιλεύσας. Ο δὲ Ζήνων ἐπαρθεὶς τῇ τῶν τυράννων ἀναιρέσει πρὸς δημεύσεις καὶ φό- τους ἀδίκους χωρεῖ, καὶ πάντα ἄνθρωπον αιτιώμενος ὡς ἐκείνοις " ή συμμαχήσαντα ή συμβουλεύσαντα τὴν ἐπίθεσιν. ᾿Αναιρεῖ δὲ καὶ Κότταῖν ἀλόγως, τὸν ἅμα Ιωάννῃ τῷ Σκύθῃ πολιορκία περιγενόμενον ' Ιλίου καὶ Λεοντίου, καὶ τὴν θαυμαστὸν καὶ περὶ ποίησιν ἐπῶν ἀξιόλογον Πελάγιον τὴν πατρίκιον (54) ὡς φρόνιμον καὶ δίκαιον· καὶ ἐπὶ τούτοις τελευτᾷ Ζήνων ἐπιληψία κατασχεθείς, καὶ ἐπὶ στόματος φέ- ρων ἀπαύστως τὴν Πελαγίου προσηγορίαν τοῦ παρ' αὐτοῦ φονευθέντος ἀδίκως· παῖδα μὲν μὴ καταλι τών (35), Λογγίνον δὲ τὸν ἀδελφὸν ", οις μὲν ὑπα τεύσαντα καὶ τῆς συγκλήτου βουλῆς πάσης ἡγούμενον, ἀνόητον ἐὰ καὶ βαρὺν καὶ ακόλαστον ὄντα, δς και οι πολλοὺς Ἰσαύρους ἐν Βυζαντίῳ ἔχων καὶ τὸν Λογγίνον τὸν μάγιστρον ὄντα καὶ φίλον αὐτοῦ, καὶ τούτοις θαρ- δήσεις ἀπονητὶ τὴν βασιλείαν ἔχειν ᾤετο· τῆς δὲ Αριάδνης καὶ τῆς συγκλήτου βουλῆς καὶ τοῦ στρα τεύματος παντὸς Ἀναστάσιον τὸν σιλεντιάριον ἀναγε βευσάντων βασιλέα ", τῆς ἐλπίδας ὁ Λογγίνος ἠστίχη. σεν. Βασιλεύσας οὖνό Αναστάσιο; ἔγγραφον ἀπητήθη ὁμολογίαν (50) παρὰ Εὐθυμίου του πατριάρχου πρὸς τὸ μὴ σαλεῦσαι τι τῆς Ἐκκλησία; καὶ τῆς πίσ Β εἰσus τό, ἀνάξιον αὐτὸν ἀποκαλῶν τῶν Χριστιανῶν τῆς βασιλείας (57). Βιαζομένη; δὲ αὐτὸν τῆς βασι- λίδες "Αριάδνης καὶ τῆς συγκλήτου, ἔλαβεν αὐτοῦ τὸ ιδιόχειρον, ὡς ἀποδέχεται εἰς ὅρον πίστεως τὰ θέγματα τῆς ἐν Χαλκηδόνι συνόδου. Καὶ οὕτω στε Ο • καὶ τῷ δ' αὐτῷ Α, τούτῳ δ' αὐτῷ τ' ἐκείνοις 2, ἐκεῖνος Α Γ, ἐκείνους Η συμβουλεύσαντα Α. καὶ συμβ. τυίκ. τῇ πολ. », γενόμενον Α. καὶ τὸν θαυμ. καὶ περὶ Α, καὶ τὸ θ. περὶ τὸν ἀδελφόν, δῖς μὲν ὑπ. Α εί, τὸν ἀξ. αὐτοῦ δὲς ὑπ. τι ὃς καὶ ὡς καὶ σιλέα οπ. 2. τῆς πίστεως Α, πίστεως ὡς Α, πώς β3- ροστομεῖν εἰδότα. τὸ θαυμαστὸν περὶ ποίησιν ἐπῶν, ἀναιρεῖ δὲ καὶ τὸν θαυμαστόν. μας καὶ δίκαιος Απαιτήθη ἀπῃτήθη CHRONOGRAPHIA. A tium : haud tamen episcopum agnovit, quod Aca- cii, quique in episcopatu successerat, Pliravita nomen e tabulis ecclesiasticis non expunxerat. Voc eodem anno Petrus Fullo interiit, et Pulla - dius, sancta protomartyris Thecle ecclesiæ, qur est in Seleucia, presbyter, promotus est episcopus. Cum Palladio, etiam electi sunt Joannes Constantini et Anastasius silentiarius, qui postmodum pessime imperavit. Porro Zeno tyrannorum prosperis emedi- bus elatus, ad proscriptiones et injusta homicidia transfertur, et singulos quosque homniues, vel quasi prius opitulatos, vel ad imperium invadendum suggessisse consilium criminatur. Cottaîn etiam Joannis Scythiæ armorum sociam, et illi Leontiique ab eis obsessorum victorem, Pelagiumque patri- cium virum in edendis carminibus præcipuum et admiratione dignum prudentiaque et aquitate cele brem injuste interdicit. In his Zeno morbo comitiali correptus, Pelagii contra fas et æquum occisi mo- men assidue repetens moritur: filium quidem nul- lum, fratrem vero Longinum post se reliquit his consulatu functum, senatus principem declaratum, amentem sane, cunctis invisum et luxui-plane de- ditum : qui cum Isaurorum multitudinem Byzantii sibi adjunctam haberet et Longinum magi- strum amicitia sibi devinxisset, eorum ope confi- sus, alisque labore imperium consequi posse puta- bat. Areadna porro, toloque senatu et exercitu Anastasium silentiarium imperatorem proclamau- tibus, epe Longinus excidit. Anastasius itaque pos imperio pactionem scripto drnialam, qua circa fidem et Ecclesiam se nihil innovaturum pro- mitteret, ab Euthymio patriarcha Christianoruin imperio indignum palam publicante exposcitur. Areadna imperatrice senatuque ad exhibenda pn- stulata impellentibus, chartam propria manu sub- scriptam, qua velut fidei normain Chalcedonensis VARIÆ LECTIONES. vulg. vulg. " vulg. vulg. codd. et vulg. vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. grius lib. ni, cap. 33. Occidit quaque admirandum ver. sibus condendis Pelagium patricium, qui liberius so- Level loqui, etc. perperam interpr. ad superiorem Cottain refert virum militarem, cum ipsa textus series ad Pelagium spectare ostendat, clariusque Cedr. cum ita distin- gruit : In prioris nece Sugilla Theophanes Zenonis jugratitudinem, in posterioris, ipsam rei indignitatem, quod virum Satum, eo duntaxat libere loquentem quod opovi- esset, prudens ac justus, occiderit. Birur tot occurrere quæ sulligere debeam, ac 10- loo; deesse tamen auctori ac officio nequeo. Emen dalus vicissim Cedr. cum o tribuit quæ sunt Cottain. Illus enim pridem perduellis occubuerat ipso Cottain ejus viciore. COMBEFIS. PATROL. Gr. CVIII. dem morte. Confirmat Evagrius auctoris dicta lib. ris, cap. 29. redimitus, primus professionem fidei exigitur: de quo Evagrius, lib. iii, cap. 32, et Theodorus Lector lib. 1. Vox vice in textu inter- polato corruptæ Græcorum loquela argumentum : juxta quam haud verbo, sed præpositioni (si com- positum fuerit) præfigunt augmentum. destiæ benevolentiam captans. Sic et Anast, et Cedr. quidquid interpres syntaxi ipsa repugnante verba hæc inauguranti Euphemio tribuat, in cujus ore pro rei et personæ ratione minime congruant, Cogendus fuit Anastasius, ut velut invitus impe- rium iniret, won Euphemius patriarcha ut omnium votis expetitum cautione accepta coronaret. Non- pihil clarior Cedr. ut solet obscura Theophanis, nonnihilque perplexa explicare. Comberts. (33) Ad annum superiorem pertinent ista. Eva- D mores recenset Suidas v. Zenon : ubi et de ejus- (54) Addit Cedr. quod et necessarium, ελευθε (85) Perperam Zenonis fliuin ejusque pravos (56) Anastasius secundus imperator a patriarcha (57) lpse nimirum Anastasius, specie illa no-

σκοπον δὲ αὐτὸν οὐκ ἐδέξατο, διὰ τὸ μὴ ἐκβαλεῖν τὸ ὄνομα Ἀκακίου ἐκ τῶν διπτύχων καὶ τοῦ μετ' αύ- τὸν Φρανίτα. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει Πέτρος ὁ Γναφεύς τέθνηκεν, καὶ προεβλήθη ἐπίσκοπος Παλλάδιος (53) πρεσβύτε- ρος τῆς ἐν Σελευκείᾳ ἐκκλησίας της Αγίας πρωτο μάρτυρος Θέκλης. Συνεψηφίσθη δὲ Παλλαδίῳ καὶ Ἰωάννης ὁ Κωνσταντίου καὶ ᾿Αναστάσιος ὁ σιλεν. τιάριος ὁ κακῶς βασιλεύσας. Ο δὲ Ζήνων ἐπαρθεὶς τῇ τῶν τυράννων ἀναιρέσει πρὸς δημεύσεις καὶ φό- τους ἀδίκους χωρεῖ, καὶ πάντα ἄνθρωπον αιτιώμενος ὡς ἐκείνοις " ή συμμαχήσαντα ή συμβουλεύσαντα τὴν ἐπίθεσιν. ᾿Αναιρεῖ δὲ καὶ Κότταῖν ἀλόγως, τὸν ἅμα Ιωάννῃ τῷ Σκύθῃ πολιορκία περιγενόμενον ' Ιλίου καὶ Λεοντίου, καὶ τὴν θαυμαστὸν καὶ περὶ ποίησιν ἐπῶν ἀξιόλογον Πελάγιον τὴν πατρίκιον (54) ὡς φρόνιμον καὶ δίκαιον· καὶ ἐπὶ τούτοις τελευτᾷ Ζήνων ἐπιληψία κατασχεθείς, καὶ ἐπὶ στόματος φέ- ρων ἀπαύστως τὴν Πελαγίου προσηγορίαν τοῦ παρ' αὐτοῦ φονευθέντος ἀδίκως· παῖδα μὲν μὴ καταλι τών (35), Λογγίνον δὲ τὸν ἀδελφὸν ", οις μὲν ὑπα τεύσαντα καὶ τῆς συγκλήτου βουλῆς πάσης ἡγούμενον, ἀνόητον ἐὰ καὶ βαρὺν καὶ ακόλαστον ὄντα, δς και οι πολλοὺς Ἰσαύρους ἐν Βυζαντίῳ ἔχων καὶ τὸν Λογγίνον τὸν μάγιστρον ὄντα καὶ φίλον αὐτοῦ, καὶ τούτοις θαρ- δήσεις ἀπονητὶ τὴν βασιλείαν ἔχειν ᾤετο· τῆς δὲ Αριάδνης καὶ τῆς συγκλήτου βουλῆς καὶ τοῦ στρα τεύματος παντὸς Ἀναστάσιον τὸν σιλεντιάριον ἀναγε βευσάντων βασιλέα ", τῆς ἐλπίδας ὁ Λογγίνος ἠστίχη. σεν. Βασιλεύσας οὖνό Αναστάσιο; ἔγγραφον ἀπητήθη ὁμολογίαν (50) παρὰ Εὐθυμίου του πατριάρχου πρὸς τὸ μὴ σαλεῦσαι τι τῆς Ἐκκλησία; καὶ τῆς πίσ Β εἰσus τό, ἀνάξιον αὐτὸν ἀποκαλῶν τῶν Χριστιανῶν τῆς βασιλείας (57). Βιαζομένη; δὲ αὐτὸν τῆς βασι- λίδες "Αριάδνης καὶ τῆς συγκλήτου, ἔλαβεν αὐτοῦ τὸ ιδιόχειρον, ὡς ἀποδέχεται εἰς ὅρον πίστεως τὰ θέγματα τῆς ἐν Χαλκηδόνι συνόδου. Καὶ οὕτω στε Ο • καὶ τῷ δ' αὐτῷ Α, τούτῳ δ' αὐτῷ τ' ἐκείνοις 2, ἐκεῖνος Α Γ, ἐκείνους Η συμβουλεύσαντα Α. καὶ συμβ. τυίκ. τῇ πολ. », γενόμενον Α. καὶ τὸν θαυμ. καὶ περὶ Α, καὶ τὸ θ. περὶ τὸν ἀδελφόν, δῖς μὲν ὑπ. Α εί, τὸν ἀξ. αὐτοῦ δὲς ὑπ. τι ὃς καὶ ὡς καὶ σιλέα οπ. 2. τῆς πίστεως Α, πίστεως ὡς Α, πώς β3- ροστομεῖν εἰδότα. τὸ θαυμαστὸν περὶ ποίησιν ἐπῶν, ἀναιρεῖ δὲ καὶ τὸν θαυμαστόν. μας καὶ δίκαιος Απαιτήθη ἀπῃτήθη CHRONOGRAPHIA. A tium : haud tamen episcopum agnovit, quod Aca- cii, quique in episcopatu successerat, Pliravita nomen e tabulis ecclesiasticis non expunxerat. Voc eodem anno Petrus Fullo interiit, et Pulla - dius, sancta protomartyris Thecle ecclesiæ, qur est in Seleucia, presbyter, promotus est episcopus. Cum Palladio, etiam electi sunt Joannes Constantini et Anastasius silentiarius, qui postmodum pessime imperavit. Porro Zeno tyrannorum prosperis emedi- bus elatus, ad proscriptiones et injusta homicidia transfertur, et singulos quosque homniues, vel quasi prius opitulatos, vel ad imperium invadendum suggessisse consilium criminatur. Cottaîn etiam Joannis Scythiæ armorum sociam, et illi Leontiique ab eis obsessorum victorem, Pelagiumque patri- cium virum in edendis carminibus præcipuum et admiratione dignum prudentiaque et aquitate cele brem injuste interdicit. In his Zeno morbo comitiali correptus, Pelagii contra fas et æquum occisi mo- men assidue repetens moritur: filium quidem nul- lum, fratrem vero Longinum post se reliquit his consulatu functum, senatus principem declaratum, amentem sane, cunctis invisum et luxui-plane de- ditum : qui cum Isaurorum multitudinem Byzantii sibi adjunctam haberet et Longinum magi- strum amicitia sibi devinxisset, eorum ope confi- sus, alisque labore imperium consequi posse puta- bat. Areadna porro, toloque senatu et exercitu Anastasium silentiarium imperatorem proclamau- tibus, epe Longinus excidit. Anastasius itaque pos imperio pactionem scripto drnialam, qua circa fidem et Ecclesiam se nihil innovaturum pro- mitteret, ab Euthymio patriarcha Christianoruin imperio indignum palam publicante exposcitur. Areadna imperatrice senatuque ad exhibenda pn- stulata impellentibus, chartam propria manu sub- scriptam, qua velut fidei normain Chalcedonensis VARIÆ LECTIONES. vulg. vulg. " vulg. vulg. codd. et vulg. vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. grius lib. ni, cap. 33. Occidit quaque admirandum ver. sibus condendis Pelagium patricium, qui liberius so- Level loqui, etc. perperam interpr. ad superiorem Cottain refert virum militarem, cum ipsa textus series ad Pelagium spectare ostendat, clariusque Cedr. cum ita distin- gruit : In prioris nece Sugilla Theophanes Zenonis jugratitudinem, in posterioris, ipsam rei indignitatem, quod virum Satum, eo duntaxat libere loquentem quod opovi- esset, prudens ac justus, occiderit. Birur tot occurrere quæ sulligere debeam, ac 10- loo; deesse tamen auctori ac officio nequeo. Emen dalus vicissim Cedr. cum o tribuit quæ sunt Cottain. Illus enim pridem perduellis occubuerat ipso Cottain ejus viciore. COMBEFIS. PATROL. Gr. CVIII. dem morte. Confirmat Evagrius auctoris dicta lib. ris, cap. 29. redimitus, primus professionem fidei exigitur: de quo Evagrius, lib. iii, cap. 32, et Theodorus Lector lib. 1. Vox vice in textu inter- polato corruptæ Græcorum loquela argumentum : juxta quam haud verbo, sed præpositioni (si com- positum fuerit) præfigunt augmentum. destiæ benevolentiam captans. Sic et Anast, et Cedr. quidquid interpres syntaxi ipsa repugnante verba hæc inauguranti Euphemio tribuat, in cujus ore pro rei et personæ ratione minime congruant, Cogendus fuit Anastasius, ut velut invitus impe- rium iniret, won Euphemius patriarcha ut omnium votis expetitum cautione accepta coronaret. Non- pihil clarior Cedr. ut solet obscura Theophanis, nonnihilque perplexa explicare. Comberts. (33) Ad annum superiorem pertinent ista. Eva- D mores recenset Suidas v. Zenon : ubi et de ejus- (54) Addit Cedr. quod et necessarium, ελευθε (85) Perperam Zenonis fliuin ejusque pravos (56) Anastasius secundus imperator a patriarcha (57) lpse nimirum Anastasius, specie illa no-

σκοπον δὲ αὐτὸν οὐκ ἐδέξατο, διὰ τὸ μὴ ἐκβαλεῖν τὸ ὄνομα Ἀκακίου ἐκ τῶν διπτύχων καὶ τοῦ μετ' αύ- τὸν Φρανίτα. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει Πέτρος ὁ Γναφεύς τέθνηκεν, καὶ προεβλήθη ἐπίσκοπος Παλλάδιος (53) πρεσβύτε- ρος τῆς ἐν Σελευκείᾳ ἐκκλησίας της Αγίας πρωτο μάρτυρος Θέκλης. Συνεψηφίσθη δὲ Παλλαδίῳ καὶ Ἰωάννης ὁ Κωνσταντίου καὶ ᾿Αναστάσιος ὁ σιλεν. τιάριος ὁ κακῶς βασιλεύσας. Ο δὲ Ζήνων ἐπαρθεὶς τῇ τῶν τυράννων ἀναιρέσει πρὸς δημεύσεις καὶ φό- τους ἀδίκους χωρεῖ, καὶ πάντα ἄνθρωπον αιτιώμενος ὡς ἐκείνοις " ή συμμαχήσαντα ή συμβουλεύσαντα τὴν ἐπίθεσιν. ᾿Αναιρεῖ δὲ καὶ Κότταῖν ἀλόγως, τὸν ἅμα Ιωάννῃ τῷ Σκύθῃ πολιορκία περιγενόμενον ' Ιλίου καὶ Λεοντίου, καὶ τὴν θαυμαστὸν καὶ περὶ ποίησιν ἐπῶν ἀξιόλογον Πελάγιον τὴν πατρίκιον (54) ὡς φρόνιμον καὶ δίκαιον· καὶ ἐπὶ τούτοις τελευτᾷ Ζήνων ἐπιληψία κατασχεθείς, καὶ ἐπὶ στόματος φέ- ρων ἀπαύστως τὴν Πελαγίου προσηγορίαν τοῦ παρ' αὐτοῦ φονευθέντος ἀδίκως· παῖδα μὲν μὴ καταλι τών (35), Λογγίνον δὲ τὸν ἀδελφὸν ", οις μὲν ὑπα τεύσαντα καὶ τῆς συγκλήτου βουλῆς πάσης ἡγούμενον, ἀνόητον ἐὰ καὶ βαρὺν καὶ ακόλαστον ὄντα, δς και οι πολλοὺς Ἰσαύρους ἐν Βυζαντίῳ ἔχων καὶ τὸν Λογγίνον τὸν μάγιστρον ὄντα καὶ φίλον αὐτοῦ, καὶ τούτοις θαρ- δήσεις ἀπονητὶ τὴν βασιλείαν ἔχειν ᾤετο· τῆς δὲ Αριάδνης καὶ τῆς συγκλήτου βουλῆς καὶ τοῦ στρα τεύματος παντὸς Ἀναστάσιον τὸν σιλεντιάριον ἀναγε βευσάντων βασιλέα ", τῆς ἐλπίδας ὁ Λογγίνος ἠστίχη. σεν. Βασιλεύσας οὖνό Αναστάσιο; ἔγγραφον ἀπητήθη ὁμολογίαν (50) παρὰ Εὐθυμίου του πατριάρχου πρὸς τὸ μὴ σαλεῦσαι τι τῆς Ἐκκλησία; καὶ τῆς πίσ Β εἰσus τό, ἀνάξιον αὐτὸν ἀποκαλῶν τῶν Χριστιανῶν τῆς βασιλείας (57). Βιαζομένη; δὲ αὐτὸν τῆς βασι- λίδες "Αριάδνης καὶ τῆς συγκλήτου, ἔλαβεν αὐτοῦ τὸ ιδιόχειρον, ὡς ἀποδέχεται εἰς ὅρον πίστεως τὰ θέγματα τῆς ἐν Χαλκηδόνι συνόδου. Καὶ οὕτω στε Ο • καὶ τῷ δ' αὐτῷ Α, τούτῳ δ' αὐτῷ τ' ἐκείνοις 2, ἐκεῖνος Α Γ, ἐκείνους Η συμβουλεύσαντα Α. καὶ συμβ. τυίκ. τῇ πολ. », γενόμενον Α. καὶ τὸν θαυμ. καὶ περὶ Α, καὶ τὸ θ. περὶ τὸν ἀδελφόν, δῖς μὲν ὑπ. Α εί, τὸν ἀξ. αὐτοῦ δὲς ὑπ. τι ὃς καὶ ὡς καὶ σιλέα οπ. 2. τῆς πίστεως Α, πίστεως ὡς Α, πώς β3- ροστομεῖν εἰδότα. τὸ θαυμαστὸν περὶ ποίησιν ἐπῶν, ἀναιρεῖ δὲ καὶ τὸν θαυμαστόν. μας καὶ δίκαιος Απαιτήθη ἀπῃτήθη CHRONOGRAPHIA. A tium : haud tamen episcopum agnovit, quod Aca- cii, quique in episcopatu successerat, Pliravita nomen e tabulis ecclesiasticis non expunxerat. Voc eodem anno Petrus Fullo interiit, et Pulla - dius, sancta protomartyris Thecle ecclesiæ, qur est in Seleucia, presbyter, promotus est episcopus. Cum Palladio, etiam electi sunt Joannes Constantini et Anastasius silentiarius, qui postmodum pessime imperavit. Porro Zeno tyrannorum prosperis emedi- bus elatus, ad proscriptiones et injusta homicidia transfertur, et singulos quosque homniues, vel quasi prius opitulatos, vel ad imperium invadendum suggessisse consilium criminatur. Cottaîn etiam Joannis Scythiæ armorum sociam, et illi Leontiique ab eis obsessorum victorem, Pelagiumque patri- cium virum in edendis carminibus præcipuum et admiratione dignum prudentiaque et aquitate cele brem injuste interdicit. In his Zeno morbo comitiali correptus, Pelagii contra fas et æquum occisi mo- men assidue repetens moritur: filium quidem nul- lum, fratrem vero Longinum post se reliquit his consulatu functum, senatus principem declaratum, amentem sane, cunctis invisum et luxui-plane de- ditum : qui cum Isaurorum multitudinem Byzantii sibi adjunctam haberet et Longinum magi- strum amicitia sibi devinxisset, eorum ope confi- sus, alisque labore imperium consequi posse puta- bat. Areadna porro, toloque senatu et exercitu Anastasium silentiarium imperatorem proclamau- tibus, epe Longinus excidit. Anastasius itaque pos imperio pactionem scripto drnialam, qua circa fidem et Ecclesiam se nihil innovaturum pro- mitteret, ab Euthymio patriarcha Christianoruin imperio indignum palam publicante exposcitur. Areadna imperatrice senatuque ad exhibenda pn- stulata impellentibus, chartam propria manu sub- scriptam, qua velut fidei normain Chalcedonensis VARIÆ LECTIONES. vulg. vulg. " vulg. vulg. codd. et vulg. vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. grius lib. ni, cap. 33. Occidit quaque admirandum ver. sibus condendis Pelagium patricium, qui liberius so- Level loqui, etc. perperam interpr. ad superiorem Cottain refert virum militarem, cum ipsa textus series ad Pelagium spectare ostendat, clariusque Cedr. cum ita distin- gruit : In prioris nece Sugilla Theophanes Zenonis jugratitudinem, in posterioris, ipsam rei indignitatem, quod virum Satum, eo duntaxat libere loquentem quod opovi- esset, prudens ac justus, occiderit. Birur tot occurrere quæ sulligere debeam, ac 10- loo; deesse tamen auctori ac officio nequeo. Emen dalus vicissim Cedr. cum o tribuit quæ sunt Cottain. Illus enim pridem perduellis occubuerat ipso Cottain ejus viciore. COMBEFIS. PATROL. Gr. CVIII. dem morte. Confirmat Evagrius auctoris dicta lib. ris, cap. 29. redimitus, primus professionem fidei exigitur: de quo Evagrius, lib. iii, cap. 32, et Theodorus Lector lib. 1. Vox vice in textu inter- polato corruptæ Græcorum loquela argumentum : juxta quam haud verbo, sed præpositioni (si com- positum fuerit) præfigunt augmentum. destiæ benevolentiam captans. Sic et Anast, et Cedr. quidquid interpres syntaxi ipsa repugnante verba hæc inauguranti Euphemio tribuat, in cujus ore pro rei et personæ ratione minime congruant, Cogendus fuit Anastasius, ut velut invitus impe- rium iniret, won Euphemius patriarcha ut omnium votis expetitum cautione accepta coronaret. Non- pihil clarior Cedr. ut solet obscura Theophanis, nonnihilque perplexa explicare. Comberts. (33) Ad annum superiorem pertinent ista. Eva- D mores recenset Suidas v. Zenon : ubi et de ejus- (54) Addit Cedr. quod et necessarium, ελευθε (85) Perperam Zenonis fliuin ejusque pravos (56) Anastasius secundus imperator a patriarcha (57) lpse nimirum Anastasius, specie illa no-

πρότερον γαμετῇ συνοικήσας. Μανιχαῖοι δὲ καὶ 'Αρεια νοὶ ἔχαιρον ἐπὶ ᾿Αναστασίῳ, Μανιχαίοι μὲν ὡς τῆς μητρός να τοῦ βασιλέως ζηλωτρίας οὔσης και προσο φιλοὺς αὐτῶν, Αρειανοὶ δὲ ὡς Κλέαρχον τὸν θεῖον αὐτοῦ, ἀδελφὸν τῆς κακόφρονος μητρός, ομόδοξον ἔχοντες. Τοῦτο δὲ τὸ ἔτος, ἐν ᾧ Ζήνων τέθνηκε καὶ Αναστάσιος εβασίλευσεν, ἀπὸ ᾿Αδάμ (59) μὲν κατὰ Ρωμαίους εληθ', κατὰ δὲ τὴν ἀκριβῆ καὶ ἀληθινὴν το ψῆφον Αλεξανδρέων επγ', ἀπὸ δὲ τῆς ἀρχῆς Δια κλητιανοῦ σζ', τῆς θείας σαρκώσεως υπγ', ινδικτιώ νος ιδ'. Ἐστέφθη δὲ ᾿Αναστάσιος τῇ προγεγραμ μένῃ ιδ' ινδικτιώνι, μηνὶ Απριλίου ιδ', ἡμέρᾳ πέμπτῃ τῇ μεγάλῃ τοῦ Πάσχα ἐν τῷ καθίσματι τοῦ Ιπποδρομίου. Α φθεὶς ὑπ' αὐτοῦ, Αριάδνης ἄγεται (58) εἰς γάμον οὕτω σίου ἔτος α. - Ρωμαίων βασιλέως Αναστα Περσών βασιλέως Ζαμάσρον έτος α. Τούτῳ τῷ ἔτει βασιλεύσαντος Αναστασίου τοῦ Διεμαχισιάνου (60) του Δικύρου (64), εστασίασεν κατ' αὐτοῦ ὁ Λογγίνος ὁ Ζήνωνος ἀδελφὸς, ὃν χειρω σάμενος ἐπ' Αίγυπτον πέμπει ἐξόριστον ἐν ᾿Αλεξαν δρείᾳ, καὶ ἐκέλευσε χειροτονηθῆναι αὐτὸν πρεσβύτε ρον. Επταετίαν δὲ ἐπιβιοὺς ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ ἐτελεύτ τησεν. Ὑποψίαν δὲ ἔχων καὶ περὶ Λογγίνον τὸν μάγιστρον ὁ βασιλεὺς καὶ τοὺς ἐπιδημοῦντας ταύ- ρους, παύει τὸν Λογγίνον τοῦ μαγιστρίου. Πέτρου δὲ τοῦ Γναφέως (62) ἐν Ἀντιοχείᾳ ὄντος μὲ ἐκ τῆς ἐξορίας ἐπανελθεῖν εἰς τὸν ἴδιον θρόνον δυσωποῦντος, ὁ βασιλεὺς οὐ τῆς ἐξορίας μὲν τοῦτο, ἀνεκελέ- σατο, εἰς δὲ 'Αντιόχειαν * ἀπελθεῖν οὐκ ἀπεδέξατο, Παλλάδιον δὲ χειροτονηθῆναι ἐν ᾿Αντιοχείᾳ ἐποίησεν Εὐθύμιος δὲ ὁ Κωνσταντινουπόλεως (63) συναγαγών τοὺς ἐνδημοῦντας ἐπισκόπου; τὴν ἐν Χαλκηδόνι ἁγίαν σύνοδον ἐκύρωσεν. Ἰωάννης δὲ ὁ Ταβεννησιώτης ἐν Ρώμῃ ὢν, ἤκουσεν ὅτι ὁ ᾿Αναστάσιος ἐβασίλευσεν, καὶ ἦλθεν εἰς τὸ Βυζάντιον, ἀγαθὰς ἀμοιβὰς ἐλπίζων παρ' αὐτοῦ, ἀνθ' ὧν ἦν ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ πεποιηκὼς αὐτῷ οἰκονομίαν (64), ἂν καὶ γυμνὸν ἀπὸ ναυαγίου μητρός Α. μητέρος ει ἀληθινὴν Α, ἀληθινὸν οι Πεξαμασφός Περόζου παῖς Ζαμασφός ο Παιρόξου παῖς Γ, Ζαμάσφου Ζαμάσφης όντος το δυσωποῦντος βασ.] ἐκέλευσεν, ὁ δὲ βασιλεὺς Α' Ε. τὸ τοῦτον οι εἰς δὲ 'Αντ. Α, εἰς Ἀντ. δὲ στάσιος πατρίδα τὴν Επίδαμνον ἔχων, Δυρράχιον νῦν προσηγόρευτα: • Αναστάσιος, ὅτι ἀνομοία; ἀλλήλαις εἶχε τὰς κόρας τῶν ὀφθαλμῶν. Τῇ μὲν γὰρ ἦν τὸ χρώμα μελάντε- μον· ἡ δὲ λαιὰ πρὸς τὸ γλαυκότερον ἐχρωμάτιστο· τό, οικονομίαν θεραπείαν. - Εγώ μια νομία THEOPHANIS synodi decreta se acceptare pruliteretur, ab eo tra- ditam accepit Euthymius. Exin ab co coronatus, Areadnam in uxorem, erat quippe coelebs, ducit. Save Manichæi et Ariani de Anastasii promotione sibi gratulabantur : Manichæi quidem, quod impe- matoris mater eorum partibus amice afficeretur ; Ariani vero, quod Clearchum ejus avunculum, matrisque prave sentientis fratrem suum, omnino possiderent. Cæterum annus quo Zeno mortuus est, el Anastasius imperare capit, ab Adamo apud Romanos numeratur, qui juxta. diligentiorem et veriorem Alexandrinorum calculum 5983, a Diocletiani imperio 207, a divina incarnatione 483, indictione notatur. Coronatus est Anastasias prefata indictione 14, mensis Aprilis 14, magna Paschalis solemnitatis feria quinta, in circi se- dili. A. C. 484. primus. -- Remanorum regis Anastasii annUE Persarum regis Zamásphi annus primus. Hoc anno eum Anastasius Dirrhachiensis Dicorus imperaret, Longini Zenobis fratris seditionem et insidias perpessus est : eumque mox in potestatem accipiena, Alexandriam Ægypti mittit exsulem, et presbyterum jubet ordinsri. Ille septennio Alexan- driæ superstes mortem obiit. Imperator vero Lon- ginum magistrum et advenas Isauros habens su- spectos, magisterium Longino abrogavit. Tum autem Petrus Fullo ab exsilio Antiochiam propriam sedem revocari deprecabatur, quem ut postlimiuio rediret, non tamen Autiochiam ingrederetur, im- perator permisit; Palladium etenim Antiochiæ præ- sulem ordinari præcepit. Hinc Euthymius Cpoleos praesui, coactis, qui tum in urbe versabantur, epi- scopis, sanetam Chalcedonensem synodum confirmavit. Joannes vero Tabennesiota Romæ degens, Anastasium imperare ct Byzantium audiens occupare, gratam beneficiorum vicissitudinem ab eo, quod olim Alexandriæ summam in eum exer- cuisset humanitatem, quem etiam nudum naufragio exceperat adeoque benigne foverat, ut miseriarum B c C A. M. 5984. VARIE LECTIONES. vulg. vulg. " Persarum rer in vulg et A' audit : a, dedi ex Agath. IV. 28, p. nam et infra (p. 214) legitur in omnibus codd add. ex h e. add. ex A. vulg. JAG. GOARI NOTÆ. Jurmandes de regn. et temp. successione. et qua scripta superius ad operis tituluin, et pag. 1. Hic Anastasius patriam habuit Epidamnum, Dyrrhachium nunc vocatam. Dicori porro nomen ex eo habuit, quod pupiliis vcu- lorum fuit dissimilibus: altera nigriore, altera ad fluucum declinante. interpretatus sum. Alexandrine fecerat illum acond mum, reddidit Anastasius. Quae mollior et aptis versio, lector judicabit. Nicephorns, lib. xvi, cim 26, exponi verim, economi munus Anastasio imposuisse Joar nem, cujus ille impendio sut: aflictam ex naufrag fuerit solatus fortunam; alioqni insolens, ut vox oig humanitatem significet, quod sibi plusculu indulgens reddidit, interpres. Non mirum ante Alexandriæ factum œconomum, illudque aliquani tempore gessisse munus, qui postmodum elect est cum Palladio episcopus Antiochenus, quiqa (58) Simul imperator el maritus innotuit, ait D (59) Comparandus istis Evagrius lib. iii, cap. 39, (60) Evagrius lib. !!!, cap. 29 : Οὗτος ὁ ᾿Ανα- (61) Zouraras in Anastasio : Δίκορος δὲ ἐκαλεῖτο ὁ (62) Mortuum anno superiore prædicavit. (63) Evagrius, lib. i, cap. 50, (64) Πατεῖν οίκονομίαν, quasi ἐπιμέλειαν ἔχει

δεξάμενος καὶ συγκροτήσας οὕτως, ὡς ἀναισθητον αὐτὸν ποιῆσαι τῆς συμφοράς. ᾿Αναστάσιος δὲ ἀκού - σας ὅτι παρεγένετο, ἀγνωμοσύνῃ πολλῇ τοῦτον ἐξ- ορισθῆναι προσέταξεν, μηδ' ὅλως αὐτὸν δεξάμενος. Ιωάννης δὲ τοῦτο προγνούς, ἐπὶ Ρώμην φεύγων διεσώθη. - Ρώμης ἐπισκόπου Γελασίου έτος ε. . Τούτῳ τῷ ἔτει Αναστάσιος ὁ βασιλεὺς τοὺς ἐν Κωνσταντινουπόλει Ισαύρους (65) διὰ πολλὰς ἀτο πίας ἐδίωξεν, οἱ ἐξελθόντες τυραννίδα ἐμελέτησαν. Λογγίνος δὲ ὁ ἀπὸ μαγίστρων συλλαβών τούτους τε καὶ ἄλλην δύναμιν Βαρβάρων καὶ λῃστῶν ὡς πεντε καίδεκα μυριάδας, ὅπλων τε καὶ χρημάτων εὐπορία θαῤῥῶν ἐν Ἰσαυρίᾳ παρὰ Ζήνωνος τεθειμένων, πα ραγίνεται εἰς τὴν τῶν Ἰσαύρων χώραν, ἐνδεδωκότος " Β τοῦ βασιλέως τὴν ἔξοδον, καίτοιγε ὑποτοπάζοντος τὴν ἐπίθεσιν. Παραχρήμα δὲ ἐπανίσταται καὶ μέχρι Φρυγίας καὶ τοῦ Κοτυαίου χωρεί, πόλεις τε πολλὰς λειζόμενος, πλὴν οὐκ αὐτὸς ἡγούμενος τοῦ στρατεύ. ματος. Νινίλιγγος (66) γὰρ ἦν ὁ τῆς Ἰσαυρίας ἡγεμὼν ἐπὶ Ζήνωνος καταστὰς ἀνὴρ θρασύτατος, καὶ ᾿Αθηνόδωρος απλούστατος άνθρωπος, εἷς τῶν συγκλητικῶν, καὶ Κόνων ὁ τῆς ᾿Απαμείας ἐπίσκοπος, καταλιπών μὲν τὸν θρόνον, εἰς ὁπλίτην δὲ καὶ στρατο ηγὸν ἐξ ἱερέως μεταταξάμενος. Τούτοις ἀνθίστησι " στράτευμα Ρωμαϊκὸν ᾿Αναστάσιος ἡγουμένου ενα τος Ἰωάννου τε τοῦ Σκύθου τοῦ τὴν άλλου και Λεοντίου τυραννίδα καθελόντος, καὶ Ἰωάννου τοῦ ἐπίκλην τ8 Κυρτοῦ, ἀμφοτέρων τοῦ Θρακίου στρα τεύματος ἡγουμένων, καὶ Διογένους (οὗτος κόμητες σχολῶν ἐτύγχανον ὄντες) καὶ ἑτέρων τινῶν ἐπαινε- τῶν ἀνδρῶν. Μάχης δὲ περὶ τὸ Κοτυαίον γενομένης, Νινίλιγγις μὲν ὁ στρατηγὸς ἀποστάττεται. Μικροῦ δὲ τὸ πλεῖστον Ισαυρικὸν "' ἀπολλύμενον μόλις ἐπὶ τὰ σφότερα διεσώθη. Καὶ εἰ μὴ περὶ τὰ σκύλα κ τοῖς Ρωμαίοις γέγονε σχολή, τελείως ἂν ἐκράτησαν του πολέμου. Ἀλλ᾽ ἐκείνων ἐν τούτοι; ἀποσφαλέντων, φρούριόν τι ἐπὶ τῆς ἄκρας τοῦ Ταύρου κρατήσαν τές οἱ Ίσαυροι τρίτον έτος ήρκεσαν πολεμοῦντες ὠχυρωμένο: τῇ θέσει τῶν ὑπὲρ τοῦ Ταύρου πολισμά των τε καὶ φρουρίων. Δ. Μ. 5986. -- Τούτῳ τῷ ἔτει ληφθείσης Κλαυ διουπόλεως ὑπὸ Διογένους τῆς μεταξὺ τῶν δύο Ταύ ρων ἐν πεδίω κειμένης, οὐκ ἐνεγκόντες οἱ Ισαυροι κι ἐκδεδωκότος Α. Νινιλίγγης ἀνθίστησι Α, ἀνθίσταται τοῦ ἐπ. Α, τὸ ἐπ' κι ἐτύγχανον ὄντες ε. τυγχάνοντες Οι Ιταυρικὸν ἀπολλύμενον Ισαυρικῶν ἀπολλυ μένων τα σκύλα Α, σκύλλα φρούριον τι 4, φρουρίου τινός Δ. CHRONOGRAPHIA. A reddidisset immemoren, ad eum profcisci decre- A. M. 5985. vit. Anastasius virum audiens accedere, ingenti prorsus ingrati animi vitio jussit exsulem agi, nec solo conspectu dignatus excipere. Joannes re præ scila, Romam fugiens saluti consuluit. A. C. 485. mas. - Roma episcopi Gelasii annus pri- Hoc anno Anastasius imperator Isauros Cpoli com- morantes ob pleraque fœda ab illis admissa flagitia urbe ejecit : qui post discessum tyrannidem excitare sunt moliti. Longinus vero exmagister, istis cum ingenti Barbarorum ac prædonum multitudine ad centum et quinquaginta millia collectis, et armorum atque pecuniarum, quas Zeno in Isauria reposue- rat, copia fretus, in Isaurorum provinciam conten- C © dit, vel ipso imperatore profectionem permittente, tametsi invasionem tyrannidis suspicabatur. Con- festim Longinus rebellionem exsequitur et in Phry- giam usque et Colyæum cuncta occupat loca civitatesque plurimas devastat, ducem licet exerci- tuis non se gereret. Niuiliugis enim Isauriæ præ- fectus a Zenone olim constitutus vir audacissinļus aciem regebat, et Athenodorus vir simplicissimus ex ordine senatorio, et Conon Apamicæ episcopus, qui relicta sede ab episcopo in militem armatumi mutatus, inter copiarum ductores expeditionent συsceperat. Cunctis istis Joanne Scţtha, qui lili Leontlique tyrannidem dissiparat, et altero Joanne, cui Cyrtus: cognonen, utroque Thracicarum copia- rum præfecto, et Diogene (erant isti scholarum comites) et aliis quibuspiam viris egregiis ducilius Institutis, Romanum exercitum opponit Anastasius. Prælio ad Cotyæum conserto, dux Ninilingis neca- tur ; cætera vero Isaurorum manus majori ex parte ad internecionem cæsa, vix locum, quo eruperat, recepit : ac nisi Romanus exercitus in spoliis colligendis tempus inutiliter esper disset, plenam ex hoc bello victoriam. reportabat: sed duin in his incaute delinentur, Isauri, munitissimam in Tauri summitate obtinentes arcem, bellum usque in tertium annum protraxerunt, oppidorum atque arcium in Țauro̟ monte constitutarum sitų oppor- fauo muniti. A. C. 486. - floc anno Claudiopolim inter utrum- que Taurum in planitie positam, a Diogene captam non ferentes [sauri descendunt e Tauro et Dioge- VARIE LECTIONES. D . - A h. 1. et infra. * vulg. * rols. vulg. A et alii, vulg. νulg. vulg. so of add. ex' JAC. GOARI NOTÆ. CP. in majori ecclesia conventus agebat, iisque Euphemio molestus erat; ut ubique velut clericiin praferret, homo cælebs, tunique duntaxat junctus nuptiis, cum una cum imperio Ariadnain uxorem duxit. COMBEFIS. trociniis assueta. Eam Zeno imperator, tim ob genus zum ob auxilium ab ea acceptum, charam habuit inter provincias reliquas, et piurima voluit auctoritate CP. pullere. Candidus Photianus cod. 79, Sozomenus, De Isauris, lil. vult, cap. 25. Bellum in eos motum hoc anno scribit Marcellinus Comes ; de quo Then- dorus Lector lib. 11, et Jornandes, De regn. ac temp. success. ((6) Lilingen pronuntiat citatus fornandes. (65) Isauri gens agrestis ad Taurum montem la

δεξάμενος καὶ συγκροτήσας οὕτως, ὡς ἀναισθητον αὐτὸν ποιῆσαι τῆς συμφοράς. ᾿Αναστάσιος δὲ ἀκού - σας ὅτι παρεγένετο, ἀγνωμοσύνῃ πολλῇ τοῦτον ἐξ- ορισθῆναι προσέταξεν, μηδ' ὅλως αὐτὸν δεξάμενος. Ιωάννης δὲ τοῦτο προγνούς, ἐπὶ Ρώμην φεύγων διεσώθη. - Ρώμης ἐπισκόπου Γελασίου έτος ε. . Τούτῳ τῷ ἔτει Αναστάσιος ὁ βασιλεὺς τοὺς ἐν Κωνσταντινουπόλει Ισαύρους (65) διὰ πολλὰς ἀτο πίας ἐδίωξεν, οἱ ἐξελθόντες τυραννίδα ἐμελέτησαν. Λογγίνος δὲ ὁ ἀπὸ μαγίστρων συλλαβών τούτους τε καὶ ἄλλην δύναμιν Βαρβάρων καὶ λῃστῶν ὡς πεντε καίδεκα μυριάδας, ὅπλων τε καὶ χρημάτων εὐπορία θαῤῥῶν ἐν Ἰσαυρίᾳ παρὰ Ζήνωνος τεθειμένων, πα ραγίνεται εἰς τὴν τῶν Ἰσαύρων χώραν, ἐνδεδωκότος " Β τοῦ βασιλέως τὴν ἔξοδον, καίτοιγε ὑποτοπάζοντος τὴν ἐπίθεσιν. Παραχρήμα δὲ ἐπανίσταται καὶ μέχρι Φρυγίας καὶ τοῦ Κοτυαίου χωρεί, πόλεις τε πολλὰς λειζόμενος, πλὴν οὐκ αὐτὸς ἡγούμενος τοῦ στρατεύ. ματος. Νινίλιγγος (66) γὰρ ἦν ὁ τῆς Ἰσαυρίας ἡγεμὼν ἐπὶ Ζήνωνος καταστὰς ἀνὴρ θρασύτατος, καὶ ᾿Αθηνόδωρος απλούστατος άνθρωπος, εἷς τῶν συγκλητικῶν, καὶ Κόνων ὁ τῆς ᾿Απαμείας ἐπίσκοπος, καταλιπών μὲν τὸν θρόνον, εἰς ὁπλίτην δὲ καὶ στρατο ηγὸν ἐξ ἱερέως μεταταξάμενος. Τούτοις ἀνθίστησι " στράτευμα Ρωμαϊκὸν ᾿Αναστάσιος ἡγουμένου ενα τος Ἰωάννου τε τοῦ Σκύθου τοῦ τὴν άλλου και Λεοντίου τυραννίδα καθελόντος, καὶ Ἰωάννου τοῦ ἐπίκλην τ8 Κυρτοῦ, ἀμφοτέρων τοῦ Θρακίου στρα τεύματος ἡγουμένων, καὶ Διογένους (οὗτος κόμητες σχολῶν ἐτύγχανον ὄντες) καὶ ἑτέρων τινῶν ἐπαινε- τῶν ἀνδρῶν. Μάχης δὲ περὶ τὸ Κοτυαίον γενομένης, Νινίλιγγις μὲν ὁ στρατηγὸς ἀποστάττεται. Μικροῦ δὲ τὸ πλεῖστον Ισαυρικὸν "' ἀπολλύμενον μόλις ἐπὶ τὰ σφότερα διεσώθη. Καὶ εἰ μὴ περὶ τὰ σκύλα κ τοῖς Ρωμαίοις γέγονε σχολή, τελείως ἂν ἐκράτησαν του πολέμου. Ἀλλ᾽ ἐκείνων ἐν τούτοι; ἀποσφαλέντων, φρούριόν τι ἐπὶ τῆς ἄκρας τοῦ Ταύρου κρατήσαν τές οἱ Ίσαυροι τρίτον έτος ήρκεσαν πολεμοῦντες ὠχυρωμένο: τῇ θέσει τῶν ὑπὲρ τοῦ Ταύρου πολισμά των τε καὶ φρουρίων. Δ. Μ. 5986. -- Τούτῳ τῷ ἔτει ληφθείσης Κλαυ διουπόλεως ὑπὸ Διογένους τῆς μεταξὺ τῶν δύο Ταύ ρων ἐν πεδίω κειμένης, οὐκ ἐνεγκόντες οἱ Ισαυροι κι ἐκδεδωκότος Α. Νινιλίγγης ἀνθίστησι Α, ἀνθίσταται τοῦ ἐπ. Α, τὸ ἐπ' κι ἐτύγχανον ὄντες ε. τυγχάνοντες Οι Ιταυρικὸν ἀπολλύμενον Ισαυρικῶν ἀπολλυ μένων τα σκύλα Α, σκύλλα φρούριον τι 4, φρουρίου τινός Δ. CHRONOGRAPHIA. A reddidisset immemoren, ad eum profcisci decre- A. M. 5985. vit. Anastasius virum audiens accedere, ingenti prorsus ingrati animi vitio jussit exsulem agi, nec solo conspectu dignatus excipere. Joannes re præ scila, Romam fugiens saluti consuluit. A. C. 485. mas. - Roma episcopi Gelasii annus pri- Hoc anno Anastasius imperator Isauros Cpoli com- morantes ob pleraque fœda ab illis admissa flagitia urbe ejecit : qui post discessum tyrannidem excitare sunt moliti. Longinus vero exmagister, istis cum ingenti Barbarorum ac prædonum multitudine ad centum et quinquaginta millia collectis, et armorum atque pecuniarum, quas Zeno in Isauria reposue- rat, copia fretus, in Isaurorum provinciam conten- C © dit, vel ipso imperatore profectionem permittente, tametsi invasionem tyrannidis suspicabatur. Con- festim Longinus rebellionem exsequitur et in Phry- giam usque et Colyæum cuncta occupat loca civitatesque plurimas devastat, ducem licet exerci- tuis non se gereret. Niuiliugis enim Isauriæ præ- fectus a Zenone olim constitutus vir audacissinļus aciem regebat, et Athenodorus vir simplicissimus ex ordine senatorio, et Conon Apamicæ episcopus, qui relicta sede ab episcopo in militem armatumi mutatus, inter copiarum ductores expeditionent συsceperat. Cunctis istis Joanne Scţtha, qui lili Leontlique tyrannidem dissiparat, et altero Joanne, cui Cyrtus: cognonen, utroque Thracicarum copia- rum præfecto, et Diogene (erant isti scholarum comites) et aliis quibuspiam viris egregiis ducilius Institutis, Romanum exercitum opponit Anastasius. Prælio ad Cotyæum conserto, dux Ninilingis neca- tur ; cætera vero Isaurorum manus majori ex parte ad internecionem cæsa, vix locum, quo eruperat, recepit : ac nisi Romanus exercitus in spoliis colligendis tempus inutiliter esper disset, plenam ex hoc bello victoriam. reportabat: sed duin in his incaute delinentur, Isauri, munitissimam in Tauri summitate obtinentes arcem, bellum usque in tertium annum protraxerunt, oppidorum atque arcium in Țauro̟ monte constitutarum sitų oppor- fauo muniti. A. C. 486. - floc anno Claudiopolim inter utrum- que Taurum in planitie positam, a Diogene captam non ferentes [sauri descendunt e Tauro et Dioge- VARIE LECTIONES. D . - A h. 1. et infra. * vulg. * rols. vulg. A et alii, vulg. νulg. vulg. so of add. ex' JAC. GOARI NOTÆ. CP. in majori ecclesia conventus agebat, iisque Euphemio molestus erat; ut ubique velut clericiin praferret, homo cælebs, tunique duntaxat junctus nuptiis, cum una cum imperio Ariadnain uxorem duxit. COMBEFIS. trociniis assueta. Eam Zeno imperator, tim ob genus zum ob auxilium ab ea acceptum, charam habuit inter provincias reliquas, et piurima voluit auctoritate CP. pullere. Candidus Photianus cod. 79, Sozomenus, De Isauris, lil. vult, cap. 25. Bellum in eos motum hoc anno scribit Marcellinus Comes ; de quo Then- dorus Lector lib. 11, et Jornandes, De regn. ac temp. success. ((6) Lilingen pronuntiat citatus fornandes. (65) Isauri gens agrestis ad Taurum montem la

δεξάμενος καὶ συγκροτήσας οὕτως, ὡς ἀναισθητον αὐτὸν ποιῆσαι τῆς συμφοράς. ᾿Αναστάσιος δὲ ἀκού - σας ὅτι παρεγένετο, ἀγνωμοσύνῃ πολλῇ τοῦτον ἐξ- ορισθῆναι προσέταξεν, μηδ' ὅλως αὐτὸν δεξάμενος. Ιωάννης δὲ τοῦτο προγνούς, ἐπὶ Ρώμην φεύγων διεσώθη. - Ρώμης ἐπισκόπου Γελασίου έτος ε. . Τούτῳ τῷ ἔτει Αναστάσιος ὁ βασιλεὺς τοὺς ἐν Κωνσταντινουπόλει Ισαύρους (65) διὰ πολλὰς ἀτο πίας ἐδίωξεν, οἱ ἐξελθόντες τυραννίδα ἐμελέτησαν. Λογγίνος δὲ ὁ ἀπὸ μαγίστρων συλλαβών τούτους τε καὶ ἄλλην δύναμιν Βαρβάρων καὶ λῃστῶν ὡς πεντε καίδεκα μυριάδας, ὅπλων τε καὶ χρημάτων εὐπορία θαῤῥῶν ἐν Ἰσαυρίᾳ παρὰ Ζήνωνος τεθειμένων, πα ραγίνεται εἰς τὴν τῶν Ἰσαύρων χώραν, ἐνδεδωκότος " Β τοῦ βασιλέως τὴν ἔξοδον, καίτοιγε ὑποτοπάζοντος τὴν ἐπίθεσιν. Παραχρήμα δὲ ἐπανίσταται καὶ μέχρι Φρυγίας καὶ τοῦ Κοτυαίου χωρεί, πόλεις τε πολλὰς λειζόμενος, πλὴν οὐκ αὐτὸς ἡγούμενος τοῦ στρατεύ. ματος. Νινίλιγγος (66) γὰρ ἦν ὁ τῆς Ἰσαυρίας ἡγεμὼν ἐπὶ Ζήνωνος καταστὰς ἀνὴρ θρασύτατος, καὶ ᾿Αθηνόδωρος απλούστατος άνθρωπος, εἷς τῶν συγκλητικῶν, καὶ Κόνων ὁ τῆς ᾿Απαμείας ἐπίσκοπος, καταλιπών μὲν τὸν θρόνον, εἰς ὁπλίτην δὲ καὶ στρατο ηγὸν ἐξ ἱερέως μεταταξάμενος. Τούτοις ἀνθίστησι " στράτευμα Ρωμαϊκὸν ᾿Αναστάσιος ἡγουμένου ενα τος Ἰωάννου τε τοῦ Σκύθου τοῦ τὴν άλλου και Λεοντίου τυραννίδα καθελόντος, καὶ Ἰωάννου τοῦ ἐπίκλην τ8 Κυρτοῦ, ἀμφοτέρων τοῦ Θρακίου στρα τεύματος ἡγουμένων, καὶ Διογένους (οὗτος κόμητες σχολῶν ἐτύγχανον ὄντες) καὶ ἑτέρων τινῶν ἐπαινε- τῶν ἀνδρῶν. Μάχης δὲ περὶ τὸ Κοτυαίον γενομένης, Νινίλιγγις μὲν ὁ στρατηγὸς ἀποστάττεται. Μικροῦ δὲ τὸ πλεῖστον Ισαυρικὸν "' ἀπολλύμενον μόλις ἐπὶ τὰ σφότερα διεσώθη. Καὶ εἰ μὴ περὶ τὰ σκύλα κ τοῖς Ρωμαίοις γέγονε σχολή, τελείως ἂν ἐκράτησαν του πολέμου. Ἀλλ᾽ ἐκείνων ἐν τούτοι; ἀποσφαλέντων, φρούριόν τι ἐπὶ τῆς ἄκρας τοῦ Ταύρου κρατήσαν τές οἱ Ίσαυροι τρίτον έτος ήρκεσαν πολεμοῦντες ὠχυρωμένο: τῇ θέσει τῶν ὑπὲρ τοῦ Ταύρου πολισμά των τε καὶ φρουρίων. Δ. Μ. 5986. -- Τούτῳ τῷ ἔτει ληφθείσης Κλαυ διουπόλεως ὑπὸ Διογένους τῆς μεταξὺ τῶν δύο Ταύ ρων ἐν πεδίω κειμένης, οὐκ ἐνεγκόντες οἱ Ισαυροι κι ἐκδεδωκότος Α. Νινιλίγγης ἀνθίστησι Α, ἀνθίσταται τοῦ ἐπ. Α, τὸ ἐπ' κι ἐτύγχανον ὄντες ε. τυγχάνοντες Οι Ιταυρικὸν ἀπολλύμενον Ισαυρικῶν ἀπολλυ μένων τα σκύλα Α, σκύλλα φρούριον τι 4, φρουρίου τινός Δ. CHRONOGRAPHIA. A reddidisset immemoren, ad eum profcisci decre- A. M. 5985. vit. Anastasius virum audiens accedere, ingenti prorsus ingrati animi vitio jussit exsulem agi, nec solo conspectu dignatus excipere. Joannes re præ scila, Romam fugiens saluti consuluit. A. C. 485. mas. - Roma episcopi Gelasii annus pri- Hoc anno Anastasius imperator Isauros Cpoli com- morantes ob pleraque fœda ab illis admissa flagitia urbe ejecit : qui post discessum tyrannidem excitare sunt moliti. Longinus vero exmagister, istis cum ingenti Barbarorum ac prædonum multitudine ad centum et quinquaginta millia collectis, et armorum atque pecuniarum, quas Zeno in Isauria reposue- rat, copia fretus, in Isaurorum provinciam conten- C © dit, vel ipso imperatore profectionem permittente, tametsi invasionem tyrannidis suspicabatur. Con- festim Longinus rebellionem exsequitur et in Phry- giam usque et Colyæum cuncta occupat loca civitatesque plurimas devastat, ducem licet exerci- tuis non se gereret. Niuiliugis enim Isauriæ præ- fectus a Zenone olim constitutus vir audacissinļus aciem regebat, et Athenodorus vir simplicissimus ex ordine senatorio, et Conon Apamicæ episcopus, qui relicta sede ab episcopo in militem armatumi mutatus, inter copiarum ductores expeditionent συsceperat. Cunctis istis Joanne Scţtha, qui lili Leontlique tyrannidem dissiparat, et altero Joanne, cui Cyrtus: cognonen, utroque Thracicarum copia- rum præfecto, et Diogene (erant isti scholarum comites) et aliis quibuspiam viris egregiis ducilius Institutis, Romanum exercitum opponit Anastasius. Prælio ad Cotyæum conserto, dux Ninilingis neca- tur ; cætera vero Isaurorum manus majori ex parte ad internecionem cæsa, vix locum, quo eruperat, recepit : ac nisi Romanus exercitus in spoliis colligendis tempus inutiliter esper disset, plenam ex hoc bello victoriam. reportabat: sed duin in his incaute delinentur, Isauri, munitissimam in Tauri summitate obtinentes arcem, bellum usque in tertium annum protraxerunt, oppidorum atque arcium in Țauro̟ monte constitutarum sitų oppor- fauo muniti. A. C. 486. - floc anno Claudiopolim inter utrum- que Taurum in planitie positam, a Diogene captam non ferentes [sauri descendunt e Tauro et Dioge- VARIE LECTIONES. D . - A h. 1. et infra. * vulg. * rols. vulg. A et alii, vulg. νulg. vulg. so of add. ex' JAC. GOARI NOTÆ. CP. in majori ecclesia conventus agebat, iisque Euphemio molestus erat; ut ubique velut clericiin praferret, homo cælebs, tunique duntaxat junctus nuptiis, cum una cum imperio Ariadnain uxorem duxit. COMBEFIS. trociniis assueta. Eam Zeno imperator, tim ob genus zum ob auxilium ab ea acceptum, charam habuit inter provincias reliquas, et piurima voluit auctoritate CP. pullere. Candidus Photianus cod. 79, Sozomenus, De Isauris, lil. vult, cap. 25. Bellum in eos motum hoc anno scribit Marcellinus Comes ; de quo Then- dorus Lector lib. 11, et Jornandes, De regn. ac temp. success. ((6) Lilingen pronuntiat citatus fornandes. (65) Isauri gens agrestis ad Taurum montem la

καταβαίνουσι τοῦ Ταύρου καὶ ἐπὶ πολὺ πολιορκούσι τὸν Διογένην, ὡς καὶ λιμῷ κινδυνεῦσαι καὶ φθαρή και το στράτευμα. Πλὴν Ἰωάννης ὁ Κυρτός (67) ὑπερβὰς τὰ στενὰ τοῦ Ταύρου καὶ τοὺς φύλακας ἐλων, αἰφνιδίως αὐτοῖς ἐπιστὰς, διέφθειρε τὸ στράτ τευμα τῶν πολιορκούντων, ὑπεξελθόντος καὶ Διογέ νους. Τότε καὶ Κόνων ὅτι ἐπίσκοπος πληγεὶς μετά βραχὺ τελευτᾷ, καὶ γίνεται τοῖς ἐ Ρωμαίοις αὕτη δευτέρα καὶ μεγίστη νίκη. τυρίου ἔτος α'. - Ἱεροσολύμων ἐπισκόπου Μαρ- Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει Ζαμάσφης ὁ υἱὸς (68) Περώζου βασιλέως Περσῶν ἐξεώσα; Καβάδην, ἐκράτησεν Β ἔτη δ' ἐκ τῶν αὐτοῦ τῆς βασιλείας Περσῶν. Τούτῳ τῷ ἔτει Λογγίνος τις ὁ λεγόμενος Σελη νούντιος τὴν ᾿Αντιόχειαν τῆς Ἰσαυρίας οἰκῶν ἐπί τινος δρους κειμένην ὑψηλοῦ κατὰ τὴν μεσημβρινήν τῆς χώρας θάλασσαν εἰσῆγεν τοῖς Ἰσαύροις ὁλκάσι πολλαῖς ἐμπορευόμενος πανταχόθεν τὰ τρόφιμα, καὶ ἐν ταύταις ταῖς δυσχωρίαις διήγον Λογγίνος ὁ μάγιστρος καὶ ᾿Αθηνόδωρος. Αποκαμὼν δὲ ὁ βασι λεὺς ἐν τῷ χρονίζειν τὸν πόλεμον (69), εθάρρησεν Εὐθυμίῳ τῷ ἐπισκόπῳ, ὡς εἰρήνης ἐφίεται, καὶ συνάξαι τοὺς ἐνδημοῦντας ἐπισκόπους προσέταξεν παρακαλέσοντας σε δῆθεν περὶ τῶν Ἰσαύρων. Εὐθύ μιος δὲ τὸ μυστήριον ἐξήγαγεν πρὸς Ἰωάννην τὸν πατρίκιον πενθερὸν ᾿Αθηνοδώρου τοῦ ἐξάρχου τῆς τυραννίδος. Ο δὲ δραμὼν τῷ βασιλεῖ ἀπήγγειλεν, ὅπερ εἰς ἀδιάλλακτον ἔχθραν κατ' Εὐθυμίου τὸν β1- σιλέα Αναστάσιον ἤγειρεν. Ὅθεν τὰς τῶν Ἰσαύρων ἐπιβουλάς Εὐθυμίῳ ἐπέγραψεν. Εὐθυμίῳ δὲ τινες ἐπιβουλεύοντες, ὑπέθεντο το τινι πρὸ τοῦ μαρτυρί ξίφος ἐλάσαι κατὰ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ. Παῦλος δὲ ὁ ἔκδικος τῆς Ἐκκλησίας υπερωρίας ὤν, τὴν πληγὴν κατα τῆς κεφαλῆς ἐδέξατο καὶ ἐκινδύνευσεν· τὸν ἐξ ἐπίβουλον τῇ λεγομένῃ οι σειρά (70) ἀνείλεν. Πάλιν ἐν τῇ συνάξει τοῦ ὄρους ἐνήδρευσαν δε ἀνελεῖν Εύ- θύμιον, ὃς Ιδιωτικό σχήματι διαφυγών ἐσώθη. ᾿Αναστάσιος δὲ ὁ βασιλεὺς τὴν ὁμολογίαν αὐτοῦ παρά Ευθυμίου μετά βίας σε ανείλατο έτος α. - Περσών βασιλέως Καβάδου Τούτῳ τῷ ἔτει Ἰωάννης ὁ Σκύθης πολιορκών σε ένα με τοῖς μεγίστη Α, μεγάλη Περώζου Α, Περόζου 2, Περάμου Σεληνοῦντος Α 1. μεσημβρινήν Α, μεσημερινήν ἐκπορευόμενες οΐ. Η συνάξας δι παρακαλέσοντας Α, παρακαλέσαντας το ὑπέθεντο Α ἐπέθεντο οἱ ἐπιλεγομένη Α. Αδρευσαν Δ, ἐνήδρευσεν αὐτοῦ, μετὰ βία; Α. κι ἀνείλατο Α Γ, ἀνεῖλεν ἀφείλετο ε, εγεί λατο μασφός, Σειράν τε πως σειρομάστην, λόγχην, δώρο ῥομφαίαν THEOPHANIS nem adeo pertinaciter obsidione vallant, ut totus A fame perire et extrema internecione deleri pericli- taretur exercitus. Verum Joannes cognomento Cyrtus, superatis Tauri augustiis preliensisque excubiis, improvisus adveniens, et una simul Dio- genes irruptionem facieus, hostium urbem obsi- dentium copias omnes prostravit. Ibi vulnere ac- cepto Conon episcopus brevi postmodum spatio moritur ; et tit Romanis secunde et maxima ac- cessio victoriæ. A. C. 487. - Hierosolymorum episcopi Martyrii annus primus. Eodem anno Zamasphes Perozis Persarum regis filius Cabade expulso regnum Persarum obtinuit quatuor annos Cabadis regno debitos. Hoc anno Longinus quidam Selenuntius dictus Antiochiam Isauriæ in pracelso quodam monte ad meridianum regionis mare sitam inhabitans, com- meátum undequaque conquisitum navibus onerariis ad Isauros asportavit: in bisce vero locoru u angu- stiis Longinus magister et Athenodorus agebant. Imperator autem longarum belli morarum perte sus, Euthymio episcopo, se pacem exoptare, Alen ter retulit: ac peregrinantes in urbe episcopos tan- quam taurorum nomine veniam deprecaturos con- gregare jussit. Euthymius Joanni patricio, Atheno- dori, qui tyrannidis excitatæ auctor et princeps exstiterat, socero revelavit secretum. Ille cursu concito rem imperatori renunciat, quæ immortalis odii fomitem in Anastasii imperatoris animo adver- sus Euthymium succendit, ex quo Isaurorum insi- dias et molitiones imputavit Euthymio: structis eapropter Euthymio insidiis, cuidam, ut ante mar- tyrium in ejus caput gladium vibraret, suggesse- runt. Paulus autem quispiam Ecclesiæ de- Sensor totis humeris patriarcham excedens, ictum capite non sine ingenti periculo excepit: insidia- torem vero sira, gladio sic dicto, interfecit. Cæte- rum Euthymio in conventu montis mortem moliti sunt rursum inferre, quam ille privato habitu as- sumpto effugit et salutem quæsivit. Demum Ana- stasius imperator fidei confessionem olim editam ab Euthymio violenter extorsit. A. M. 5987. C A. C. 488. Persarum regis Cabadis annus pri- D - Hoc anno Joannes Scytha post diuturnam obsi- A. M. 5988. VÁRIÆ LECTIONES. add. ex A. add. ex A. vulg. • vulg. • vulg. vulg. c, vulg. vulg. om. a, vulg. JAC. GOARI NOTÆ. copio, De bello Persico: uterque legendus. Nɛğa- scriptum reperies pag. superiore 117, et dictionem inter varias lectiones emendalam. pene sexennium Jornandes, sexennium Marcel- linus. Auctor quarto anno finitum videtur asse- rere. quo non jejune in Codinum. hic neque stem, neque catenam interpretabor, sed gladii gr quem Hesychius exponit. (67) Gibbum nonnulli reddunt. (68) Zambases dicitur Agathiæ lib. 19, Blases Pro- (69) Quinquennium testatur Theodorus Lector, (70) L-g0 σειρομάστης apud plures auctores, d

παρέλαβεν τόν τε Λογγίνον τὸν ἀπὸ μαγίστων, καὶ ἡ Λογγίνον τὸν Σεληνούντιον καὶ Αθηνόδωρον καὶ τοὺς λοιποὺς τυράννους. Καὶ τούτους ἀποτεμών, τὰς κε φαλὰς αὐτῶν εἰς τὸ Βυζάντιον ἔπεμψεν. Αναστασίῳ τῷ βασιλεῖ. Αναστάσιος δὲ ἱππικὸν ἐπιτελέσας τὰς κεφαλὰς τῶν τυράννων καὶ τοὺς πεμφθέντας δε- σμίους τῶν Ἰσαύρων ἐθριάμβευσεν, καὶ ἐπὶ σκολό των ἐν Συκαῖς ταύτας ἀναρτήσας, πᾶσιν ἐδημο σίευσεν. Τὰ δὲ πλήθη δε τῶν Ἰσαύρων εἰς τὴν Θρά κηνα μετώκισεν. Ἰωάννην δὲ τὸν Σκύθην καὶ τὸν ἕτερον Ἰωάννην τὸν Κυρτὸν ὑπατίας καὶ τιμῆς μετ γάλης ἠξίωσεν· Εὐθυμίῳ δὲ τῷ ἐπισκόπῳ (71) ἐδή- λωσεν δι' Ευσεβίου μαγίστρου· Αἱ εὐχαί σου, ὦ μέγα 35, τους φίλους σου ἡσβόλωσαν. Συναγαγών δὲ ὁ βασιλεὺς τοὺς ἐνδημοῦντας ἐπισκόπους κατὰ Εὐθυμίου ενεκάλει, οἳ καὶ εν χαριζόμενοι τῷ βασιλεῖ ἀκοινωνησίαν καὶ καθαίρεσιν αὐτοῦ ἐψηφίζοντο. Προχειρίζεται δὲ ὁ βασιλεὺς Μακεδόνιον ἐπίσκοπον Κωνσταντινουπόλεως σκευοφύλακα όντα. Ο μέντοι λαὸς διὰ τὸν Εὐθύμιον ἐστασίαζον, καὶ εἰς τὸ Ιπποδρόμιον έδραμον λιτανεύοντες, ἀλλ' οὐδὲν ὠν σας ίσχυσαν, τοῦ βασιλέως κακῶς νικαν οι σπεύδον τος. Μακεδόνιος δὲ κακῶς πεισθείς Αναστασίῳ, ὑπέγραψεν τῷ Ενωτικῷ Ζήνωνος. Α. Μ. 5989. -- Κωνσταντινουπόλεως ἐπισκόπου Μακεδονίου έτος α. Τούτῳ τῷ ἔτει Εὐθύμιον Αναστάσιος εἰς Εὐχάϊταν ἐξώρισεν. Ο δὲ λόγον ᾔτησε διὰ Μακεδονίου λα- δεῖν, ἀνεπιβούλευτον μεῖναι ἐν τῷ ἀπάγεσθαι ". Επιτραπεὶς δὲ Μακεδόνιος δοῦναι τὸν λόγον, εἰσ- ερχόμενος ἐν τῷ βαπτιστηρίῳ πρὸς τὸν Εὐθύμιον ἀφελεῖν ἀπ' αὐτοῦ τὸ ὠμόφορον τῷ ἀρχιδιακόνῳ προσέταξεν, καὶ οὕτω λιτὸς πρὸς Εὐθύμιον εἰσ, ελθών, δανεισάμενός τε τα χρήματα δέδωκεν Εὐθυμίῳ, ώς το παρά πολλῶν ἐπαινεθῆναι κατὰ τοὺς δύο τρό τους. Ασκητικὸς γὰρ ἦν καὶ ἱερᾶς, ὡς ὑπὸ ο Γεν ναδίου τραφείς, οὗ καὶ ἀδελφιδούς σε ὑπῆρχεν. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει ᾿Αθανασίου τοῦ ἐπισκόπου Αλεξ- ανδρείας τελευτήσαντος, ἐχειροτονήθη Ἰωάννης ὁ Μοναξών, πρεσβύτερος καὶ οἰκονόμος, ὁ ἐπίκλην Ἡμούλα. - Δ. Μ. 5990. — 'Ρώμης ἐπισκόπου Αναστασίου Έτος α'. Αλεξανδρείας Ιωάννου ἔτος α. Τούτῳ τῷ ἔτει ἐπιδρομῆς τῶν λεγομένων Σκηνη τῶν (72) Δράδων ἐν Εὐφρατησίᾳ γενομένης ἐν . τὰ ἐπὶ σκολόπων (σκωλώπων ἐν Συκαῖς] ἐπὶ σκύθας οὐ τὰ δὲ πλήθη Α Γ, τὸ δὲ πλῆθος σ' εἰς τὴν Θράκην Δ, ἐν τῇ Θράκη μέγας Α. κι οι καὶ Α, οἱ δὲ το ἑστασίαζεν Α. σε νικάν Α, νικήσαι στ' ἐξώρισεν Α Γ, ἐξόριστον ἀπέστειλεν ἀγαπᾶσθαι Α. σε λιτώς Α. σε δανεισάμενος Α, δανειζόμενος νύις. σε ὡς] ἦν Α. σ' ὑπὸ Δ, ἀπὸ ἀδελφὸς Δ. * ὁ Μοναξῶν Α, όνομαζόμενος Σκηνητών Σκηνιτών CHRONOGRAPHIA. 338. dionem tandem Longinum exmagistrum et Long- B @ num Selenunţium atque Athenodorum cæterosque tyrannos, cepit et gladio feriit eorumque capita Byzantium Anastasio imperatori misit: qui ludum equestrem celebrans, tyrannorum capita et Isauros, qui missi fuerant, vinctos in triumphi morem cir- cumduxit, ac tandem praefata capita palis alixa publice exposuit in Sycis: Isaurorum autem mul- titudinem in Thraciam migrare adegit: Joannem Scytham et alterum Joannem Cyrtum consulatus dignitate et aliis honoribus auxit, ac tandem Euthy- mio episcopo per Eusebium magisṭrum significavit : Preces tuæ, o venerande, amicos tuos infecerunt fu- ligine. Apud coactos enim Cpoli episcopos de Euthis mio conquerebatur imperator: qui in imperatoris gratiam ipsius interdictum et abdicationem tum communione, tum a munere, suis suffragiis com- probarunt in cujus locum Macedonium, qui jam sacrorum vasorum custos erat, Cpoli episcopum Hesignavit imperator. Populus autem Euthymil causa tumultuabatur atque in circum pub'icą suppli- catione acta procedebat; at nihil exinde proficere valuit, imperatore causam hanc evincere impoten tius exoptante. Macedonius antem male ab Ana- stasio persuasus Zenonis concordiæ subscripsit. A. C. 489. Cpolis episcopi Macedonii annus primus. - ' a loc anno Anastasins Euthymium Euchaitam exsulem misit. Ille fidem sibi dari për Macedo- C nium postulavit, ut insidiarum securus, dum deduceretur, in itinere maneret. Macedovius fidem obstringere permissus, Euthymium in ba- plisterio adiit, archidiacono a suis bumeris pal- lium auferre prius jusso: atque privato sacerdotis babitu Euthymium. conveniens, peeuoias mutuo ab aliis acceptas elargitus est illi: adeo ut ex utroque capite non minimam a plerisque taydem reportaret. Virtutem quippe pietatisque jura, tanquam a Gen- nadio, cujus nepos erat, educatus colebat. Hoc eodem anno Anastasio Alexandrino præsule mortuo, presbyter et œconomus Joannes Monaxo, cognomento Hemula, in ejus locum sacra ordina- Livne sufectus est. A. C. 490. D primus. - Romanorum episcopi Anastasii annus Alexandriæ Joannis annus primus. Hoc ammo Arabes, Scenitas dictos, crebris excur. sionibus Euphratesiam infestantes, Eugenius re- VARIEÆ LECTIONES. Par.) Αel. of vulg. vulg. & vulg. vulg. vulg. vulg. “ νulg. A' alii, vulg. JAC. GOARI NOTÆ. Euphemius episcopus CP. falso ab Anastasio prin- cipe accusalus, nique damnatus, in exsilium ductus est. Theodorus Lector in reliquis consulendus. rum motum breviter perstringit Evagrius, lib. 11, cap. 36. Arabes, scribit Ecchellensis Histor. Arab. pag. 150, « in cives, sive civitatum incolas discri- minantur, et in eos qui per deserta perpetuo vagan- tur loca nullis certis sedibus, sed sua tentoria ibi figunt, ubi res et necessitas postulant, pabula suis quæritantes armentis et gregibus, quos Strabo Sre- nitas appellat. › (71) Marcellinus ad annum Anastasii quintum : (72) Σκηνήτας τocavit superius Saracenos. En-

παρέλαβεν τόν τε Λογγίνον τὸν ἀπὸ μαγίστων, καὶ ἡ Λογγίνον τὸν Σεληνούντιον καὶ Αθηνόδωρον καὶ τοὺς λοιποὺς τυράννους. Καὶ τούτους ἀποτεμών, τὰς κε φαλὰς αὐτῶν εἰς τὸ Βυζάντιον ἔπεμψεν. Αναστασίῳ τῷ βασιλεῖ. Αναστάσιος δὲ ἱππικὸν ἐπιτελέσας τὰς κεφαλὰς τῶν τυράννων καὶ τοὺς πεμφθέντας δε- σμίους τῶν Ἰσαύρων ἐθριάμβευσεν, καὶ ἐπὶ σκολό των ἐν Συκαῖς ταύτας ἀναρτήσας, πᾶσιν ἐδημο σίευσεν. Τὰ δὲ πλήθη δε τῶν Ἰσαύρων εἰς τὴν Θρά κηνα μετώκισεν. Ἰωάννην δὲ τὸν Σκύθην καὶ τὸν ἕτερον Ἰωάννην τὸν Κυρτὸν ὑπατίας καὶ τιμῆς μετ γάλης ἠξίωσεν· Εὐθυμίῳ δὲ τῷ ἐπισκόπῳ (71) ἐδή- λωσεν δι' Ευσεβίου μαγίστρου· Αἱ εὐχαί σου, ὦ μέγα 35, τους φίλους σου ἡσβόλωσαν. Συναγαγών δὲ ὁ βασιλεὺς τοὺς ἐνδημοῦντας ἐπισκόπους κατὰ Εὐθυμίου ενεκάλει, οἳ καὶ εν χαριζόμενοι τῷ βασιλεῖ ἀκοινωνησίαν καὶ καθαίρεσιν αὐτοῦ ἐψηφίζοντο. Προχειρίζεται δὲ ὁ βασιλεὺς Μακεδόνιον ἐπίσκοπον Κωνσταντινουπόλεως σκευοφύλακα όντα. Ο μέντοι λαὸς διὰ τὸν Εὐθύμιον ἐστασίαζον, καὶ εἰς τὸ Ιπποδρόμιον έδραμον λιτανεύοντες, ἀλλ' οὐδὲν ὠν σας ίσχυσαν, τοῦ βασιλέως κακῶς νικαν οι σπεύδον τος. Μακεδόνιος δὲ κακῶς πεισθείς Αναστασίῳ, ὑπέγραψεν τῷ Ενωτικῷ Ζήνωνος. Α. Μ. 5989. -- Κωνσταντινουπόλεως ἐπισκόπου Μακεδονίου έτος α. Τούτῳ τῷ ἔτει Εὐθύμιον Αναστάσιος εἰς Εὐχάϊταν ἐξώρισεν. Ο δὲ λόγον ᾔτησε διὰ Μακεδονίου λα- δεῖν, ἀνεπιβούλευτον μεῖναι ἐν τῷ ἀπάγεσθαι ". Επιτραπεὶς δὲ Μακεδόνιος δοῦναι τὸν λόγον, εἰσ- ερχόμενος ἐν τῷ βαπτιστηρίῳ πρὸς τὸν Εὐθύμιον ἀφελεῖν ἀπ' αὐτοῦ τὸ ὠμόφορον τῷ ἀρχιδιακόνῳ προσέταξεν, καὶ οὕτω λιτὸς πρὸς Εὐθύμιον εἰσ, ελθών, δανεισάμενός τε τα χρήματα δέδωκεν Εὐθυμίῳ, ώς το παρά πολλῶν ἐπαινεθῆναι κατὰ τοὺς δύο τρό τους. Ασκητικὸς γὰρ ἦν καὶ ἱερᾶς, ὡς ὑπὸ ο Γεν ναδίου τραφείς, οὗ καὶ ἀδελφιδούς σε ὑπῆρχεν. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει ᾿Αθανασίου τοῦ ἐπισκόπου Αλεξ- ανδρείας τελευτήσαντος, ἐχειροτονήθη Ἰωάννης ὁ Μοναξών, πρεσβύτερος καὶ οἰκονόμος, ὁ ἐπίκλην Ἡμούλα. - Δ. Μ. 5990. — 'Ρώμης ἐπισκόπου Αναστασίου Έτος α'. Αλεξανδρείας Ιωάννου ἔτος α. Τούτῳ τῷ ἔτει ἐπιδρομῆς τῶν λεγομένων Σκηνη τῶν (72) Δράδων ἐν Εὐφρατησίᾳ γενομένης ἐν . τὰ ἐπὶ σκολόπων (σκωλώπων ἐν Συκαῖς] ἐπὶ σκύθας οὐ τὰ δὲ πλήθη Α Γ, τὸ δὲ πλῆθος σ' εἰς τὴν Θράκην Δ, ἐν τῇ Θράκη μέγας Α. κι οι καὶ Α, οἱ δὲ το ἑστασίαζεν Α. σε νικάν Α, νικήσαι στ' ἐξώρισεν Α Γ, ἐξόριστον ἀπέστειλεν ἀγαπᾶσθαι Α. σε λιτώς Α. σε δανεισάμενος Α, δανειζόμενος νύις. σε ὡς] ἦν Α. σ' ὑπὸ Δ, ἀπὸ ἀδελφὸς Δ. * ὁ Μοναξῶν Α, όνομαζόμενος Σκηνητών Σκηνιτών CHRONOGRAPHIA. 338. dionem tandem Longinum exmagistrum et Long- B @ num Selenunţium atque Athenodorum cæterosque tyrannos, cepit et gladio feriit eorumque capita Byzantium Anastasio imperatori misit: qui ludum equestrem celebrans, tyrannorum capita et Isauros, qui missi fuerant, vinctos in triumphi morem cir- cumduxit, ac tandem praefata capita palis alixa publice exposuit in Sycis: Isaurorum autem mul- titudinem in Thraciam migrare adegit: Joannem Scytham et alterum Joannem Cyrtum consulatus dignitate et aliis honoribus auxit, ac tandem Euthy- mio episcopo per Eusebium magisṭrum significavit : Preces tuæ, o venerande, amicos tuos infecerunt fu- ligine. Apud coactos enim Cpoli episcopos de Euthis mio conquerebatur imperator: qui in imperatoris gratiam ipsius interdictum et abdicationem tum communione, tum a munere, suis suffragiis com- probarunt in cujus locum Macedonium, qui jam sacrorum vasorum custos erat, Cpoli episcopum Hesignavit imperator. Populus autem Euthymil causa tumultuabatur atque in circum pub'icą suppli- catione acta procedebat; at nihil exinde proficere valuit, imperatore causam hanc evincere impoten tius exoptante. Macedonius antem male ab Ana- stasio persuasus Zenonis concordiæ subscripsit. A. C. 489. Cpolis episcopi Macedonii annus primus. - ' a loc anno Anastasins Euthymium Euchaitam exsulem misit. Ille fidem sibi dari për Macedo- C nium postulavit, ut insidiarum securus, dum deduceretur, in itinere maneret. Macedovius fidem obstringere permissus, Euthymium in ba- plisterio adiit, archidiacono a suis bumeris pal- lium auferre prius jusso: atque privato sacerdotis babitu Euthymium. conveniens, peeuoias mutuo ab aliis acceptas elargitus est illi: adeo ut ex utroque capite non minimam a plerisque taydem reportaret. Virtutem quippe pietatisque jura, tanquam a Gen- nadio, cujus nepos erat, educatus colebat. Hoc eodem anno Anastasio Alexandrino præsule mortuo, presbyter et œconomus Joannes Monaxo, cognomento Hemula, in ejus locum sacra ordina- Livne sufectus est. A. C. 490. D primus. - Romanorum episcopi Anastasii annus Alexandriæ Joannis annus primus. Hoc ammo Arabes, Scenitas dictos, crebris excur. sionibus Euphratesiam infestantes, Eugenius re- VARIEÆ LECTIONES. Par.) Αel. of vulg. vulg. & vulg. vulg. vulg. vulg. “ νulg. A' alii, vulg. JAC. GOARI NOTÆ. Euphemius episcopus CP. falso ab Anastasio prin- cipe accusalus, nique damnatus, in exsilium ductus est. Theodorus Lector in reliquis consulendus. rum motum breviter perstringit Evagrius, lib. 11, cap. 36. Arabes, scribit Ecchellensis Histor. Arab. pag. 150, « in cives, sive civitatum incolas discri- minantur, et in eos qui per deserta perpetuo vagan- tur loca nullis certis sedibus, sed sua tentoria ibi figunt, ubi res et necessitas postulant, pabula suis quæritantes armentis et gregibus, quos Strabo Sre- nitas appellat. › (71) Marcellinus ad annum Anastasii quintum : (72) Σκηνήτας τocavit superius Saracenos. En-

παρέλαβεν τόν τε Λογγίνον τὸν ἀπὸ μαγίστων, καὶ ἡ Λογγίνον τὸν Σεληνούντιον καὶ Αθηνόδωρον καὶ τοὺς λοιποὺς τυράννους. Καὶ τούτους ἀποτεμών, τὰς κε φαλὰς αὐτῶν εἰς τὸ Βυζάντιον ἔπεμψεν. Αναστασίῳ τῷ βασιλεῖ. Αναστάσιος δὲ ἱππικὸν ἐπιτελέσας τὰς κεφαλὰς τῶν τυράννων καὶ τοὺς πεμφθέντας δε- σμίους τῶν Ἰσαύρων ἐθριάμβευσεν, καὶ ἐπὶ σκολό των ἐν Συκαῖς ταύτας ἀναρτήσας, πᾶσιν ἐδημο σίευσεν. Τὰ δὲ πλήθη δε τῶν Ἰσαύρων εἰς τὴν Θρά κηνα μετώκισεν. Ἰωάννην δὲ τὸν Σκύθην καὶ τὸν ἕτερον Ἰωάννην τὸν Κυρτὸν ὑπατίας καὶ τιμῆς μετ γάλης ἠξίωσεν· Εὐθυμίῳ δὲ τῷ ἐπισκόπῳ (71) ἐδή- λωσεν δι' Ευσεβίου μαγίστρου· Αἱ εὐχαί σου, ὦ μέγα 35, τους φίλους σου ἡσβόλωσαν. Συναγαγών δὲ ὁ βασιλεὺς τοὺς ἐνδημοῦντας ἐπισκόπους κατὰ Εὐθυμίου ενεκάλει, οἳ καὶ εν χαριζόμενοι τῷ βασιλεῖ ἀκοινωνησίαν καὶ καθαίρεσιν αὐτοῦ ἐψηφίζοντο. Προχειρίζεται δὲ ὁ βασιλεὺς Μακεδόνιον ἐπίσκοπον Κωνσταντινουπόλεως σκευοφύλακα όντα. Ο μέντοι λαὸς διὰ τὸν Εὐθύμιον ἐστασίαζον, καὶ εἰς τὸ Ιπποδρόμιον έδραμον λιτανεύοντες, ἀλλ' οὐδὲν ὠν σας ίσχυσαν, τοῦ βασιλέως κακῶς νικαν οι σπεύδον τος. Μακεδόνιος δὲ κακῶς πεισθείς Αναστασίῳ, ὑπέγραψεν τῷ Ενωτικῷ Ζήνωνος. Α. Μ. 5989. -- Κωνσταντινουπόλεως ἐπισκόπου Μακεδονίου έτος α. Τούτῳ τῷ ἔτει Εὐθύμιον Αναστάσιος εἰς Εὐχάϊταν ἐξώρισεν. Ο δὲ λόγον ᾔτησε διὰ Μακεδονίου λα- δεῖν, ἀνεπιβούλευτον μεῖναι ἐν τῷ ἀπάγεσθαι ". Επιτραπεὶς δὲ Μακεδόνιος δοῦναι τὸν λόγον, εἰσ- ερχόμενος ἐν τῷ βαπτιστηρίῳ πρὸς τὸν Εὐθύμιον ἀφελεῖν ἀπ' αὐτοῦ τὸ ὠμόφορον τῷ ἀρχιδιακόνῳ προσέταξεν, καὶ οὕτω λιτὸς πρὸς Εὐθύμιον εἰσ, ελθών, δανεισάμενός τε τα χρήματα δέδωκεν Εὐθυμίῳ, ώς το παρά πολλῶν ἐπαινεθῆναι κατὰ τοὺς δύο τρό τους. Ασκητικὸς γὰρ ἦν καὶ ἱερᾶς, ὡς ὑπὸ ο Γεν ναδίου τραφείς, οὗ καὶ ἀδελφιδούς σε ὑπῆρχεν. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει ᾿Αθανασίου τοῦ ἐπισκόπου Αλεξ- ανδρείας τελευτήσαντος, ἐχειροτονήθη Ἰωάννης ὁ Μοναξών, πρεσβύτερος καὶ οἰκονόμος, ὁ ἐπίκλην Ἡμούλα. - Δ. Μ. 5990. — 'Ρώμης ἐπισκόπου Αναστασίου Έτος α'. Αλεξανδρείας Ιωάννου ἔτος α. Τούτῳ τῷ ἔτει ἐπιδρομῆς τῶν λεγομένων Σκηνη τῶν (72) Δράδων ἐν Εὐφρατησίᾳ γενομένης ἐν . τὰ ἐπὶ σκολόπων (σκωλώπων ἐν Συκαῖς] ἐπὶ σκύθας οὐ τὰ δὲ πλήθη Α Γ, τὸ δὲ πλῆθος σ' εἰς τὴν Θράκην Δ, ἐν τῇ Θράκη μέγας Α. κι οι καὶ Α, οἱ δὲ το ἑστασίαζεν Α. σε νικάν Α, νικήσαι στ' ἐξώρισεν Α Γ, ἐξόριστον ἀπέστειλεν ἀγαπᾶσθαι Α. σε λιτώς Α. σε δανεισάμενος Α, δανειζόμενος νύις. σε ὡς] ἦν Α. σ' ὑπὸ Δ, ἀπὸ ἀδελφὸς Δ. * ὁ Μοναξῶν Α, όνομαζόμενος Σκηνητών Σκηνιτών CHRONOGRAPHIA. 338. dionem tandem Longinum exmagistrum et Long- B @ num Selenunţium atque Athenodorum cæterosque tyrannos, cepit et gladio feriit eorumque capita Byzantium Anastasio imperatori misit: qui ludum equestrem celebrans, tyrannorum capita et Isauros, qui missi fuerant, vinctos in triumphi morem cir- cumduxit, ac tandem praefata capita palis alixa publice exposuit in Sycis: Isaurorum autem mul- titudinem in Thraciam migrare adegit: Joannem Scytham et alterum Joannem Cyrtum consulatus dignitate et aliis honoribus auxit, ac tandem Euthy- mio episcopo per Eusebium magisṭrum significavit : Preces tuæ, o venerande, amicos tuos infecerunt fu- ligine. Apud coactos enim Cpoli episcopos de Euthis mio conquerebatur imperator: qui in imperatoris gratiam ipsius interdictum et abdicationem tum communione, tum a munere, suis suffragiis com- probarunt in cujus locum Macedonium, qui jam sacrorum vasorum custos erat, Cpoli episcopum Hesignavit imperator. Populus autem Euthymil causa tumultuabatur atque in circum pub'icą suppli- catione acta procedebat; at nihil exinde proficere valuit, imperatore causam hanc evincere impoten tius exoptante. Macedonius antem male ab Ana- stasio persuasus Zenonis concordiæ subscripsit. A. C. 489. Cpolis episcopi Macedonii annus primus. - ' a loc anno Anastasins Euthymium Euchaitam exsulem misit. Ille fidem sibi dari për Macedo- C nium postulavit, ut insidiarum securus, dum deduceretur, in itinere maneret. Macedovius fidem obstringere permissus, Euthymium in ba- plisterio adiit, archidiacono a suis bumeris pal- lium auferre prius jusso: atque privato sacerdotis babitu Euthymium. conveniens, peeuoias mutuo ab aliis acceptas elargitus est illi: adeo ut ex utroque capite non minimam a plerisque taydem reportaret. Virtutem quippe pietatisque jura, tanquam a Gen- nadio, cujus nepos erat, educatus colebat. Hoc eodem anno Anastasio Alexandrino præsule mortuo, presbyter et œconomus Joannes Monaxo, cognomento Hemula, in ejus locum sacra ordina- Livne sufectus est. A. C. 490. D primus. - Romanorum episcopi Anastasii annus Alexandriæ Joannis annus primus. Hoc ammo Arabes, Scenitas dictos, crebris excur. sionibus Euphratesiam infestantes, Eugenius re- VARIEÆ LECTIONES. Par.) Αel. of vulg. vulg. & vulg. vulg. vulg. vulg. “ νulg. A' alii, vulg. JAC. GOARI NOTÆ. Euphemius episcopus CP. falso ab Anastasio prin- cipe accusalus, nique damnatus, in exsilium ductus est. Theodorus Lector in reliquis consulendus. rum motum breviter perstringit Evagrius, lib. 11, cap. 36. Arabes, scribit Ecchellensis Histor. Arab. pag. 150, « in cives, sive civitatum incolas discri- minantur, et in eos qui per deserta perpetuo vagan- tur loca nullis certis sedibus, sed sua tentoria ibi figunt, ubi res et necessitas postulant, pabula suis quæritantes armentis et gregibus, quos Strabo Sre- nitas appellat. › (71) Marcellinus ad annum Anastasii quintum : (72) Σκηνήτας τocavit superius Saracenos. En-

παρέλαβεν τόν τε Λογγίνον τὸν ἀπὸ μαγίστων, καὶ ἡ Λογγίνον τὸν Σεληνούντιον καὶ Αθηνόδωρον καὶ τοὺς λοιποὺς τυράννους. Καὶ τούτους ἀποτεμών, τὰς κε φαλὰς αὐτῶν εἰς τὸ Βυζάντιον ἔπεμψεν. Αναστασίῳ τῷ βασιλεῖ. Αναστάσιος δὲ ἱππικὸν ἐπιτελέσας τὰς κεφαλὰς τῶν τυράννων καὶ τοὺς πεμφθέντας δε- σμίους τῶν Ἰσαύρων ἐθριάμβευσεν, καὶ ἐπὶ σκολό των ἐν Συκαῖς ταύτας ἀναρτήσας, πᾶσιν ἐδημο σίευσεν. Τὰ δὲ πλήθη δε τῶν Ἰσαύρων εἰς τὴν Θρά κηνα μετώκισεν. Ἰωάννην δὲ τὸν Σκύθην καὶ τὸν ἕτερον Ἰωάννην τὸν Κυρτὸν ὑπατίας καὶ τιμῆς μετ γάλης ἠξίωσεν· Εὐθυμίῳ δὲ τῷ ἐπισκόπῳ (71) ἐδή- λωσεν δι' Ευσεβίου μαγίστρου· Αἱ εὐχαί σου, ὦ μέγα 35, τους φίλους σου ἡσβόλωσαν. Συναγαγών δὲ ὁ βασιλεὺς τοὺς ἐνδημοῦντας ἐπισκόπους κατὰ Εὐθυμίου ενεκάλει, οἳ καὶ εν χαριζόμενοι τῷ βασιλεῖ ἀκοινωνησίαν καὶ καθαίρεσιν αὐτοῦ ἐψηφίζοντο. Προχειρίζεται δὲ ὁ βασιλεὺς Μακεδόνιον ἐπίσκοπον Κωνσταντινουπόλεως σκευοφύλακα όντα. Ο μέντοι λαὸς διὰ τὸν Εὐθύμιον ἐστασίαζον, καὶ εἰς τὸ Ιπποδρόμιον έδραμον λιτανεύοντες, ἀλλ' οὐδὲν ὠν σας ίσχυσαν, τοῦ βασιλέως κακῶς νικαν οι σπεύδον τος. Μακεδόνιος δὲ κακῶς πεισθείς Αναστασίῳ, ὑπέγραψεν τῷ Ενωτικῷ Ζήνωνος. Α. Μ. 5989. -- Κωνσταντινουπόλεως ἐπισκόπου Μακεδονίου έτος α. Τούτῳ τῷ ἔτει Εὐθύμιον Αναστάσιος εἰς Εὐχάϊταν ἐξώρισεν. Ο δὲ λόγον ᾔτησε διὰ Μακεδονίου λα- δεῖν, ἀνεπιβούλευτον μεῖναι ἐν τῷ ἀπάγεσθαι ". Επιτραπεὶς δὲ Μακεδόνιος δοῦναι τὸν λόγον, εἰσ- ερχόμενος ἐν τῷ βαπτιστηρίῳ πρὸς τὸν Εὐθύμιον ἀφελεῖν ἀπ' αὐτοῦ τὸ ὠμόφορον τῷ ἀρχιδιακόνῳ προσέταξεν, καὶ οὕτω λιτὸς πρὸς Εὐθύμιον εἰσ, ελθών, δανεισάμενός τε τα χρήματα δέδωκεν Εὐθυμίῳ, ώς το παρά πολλῶν ἐπαινεθῆναι κατὰ τοὺς δύο τρό τους. Ασκητικὸς γὰρ ἦν καὶ ἱερᾶς, ὡς ὑπὸ ο Γεν ναδίου τραφείς, οὗ καὶ ἀδελφιδούς σε ὑπῆρχεν. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει ᾿Αθανασίου τοῦ ἐπισκόπου Αλεξ- ανδρείας τελευτήσαντος, ἐχειροτονήθη Ἰωάννης ὁ Μοναξών, πρεσβύτερος καὶ οἰκονόμος, ὁ ἐπίκλην Ἡμούλα. - Δ. Μ. 5990. — 'Ρώμης ἐπισκόπου Αναστασίου Έτος α'. Αλεξανδρείας Ιωάννου ἔτος α. Τούτῳ τῷ ἔτει ἐπιδρομῆς τῶν λεγομένων Σκηνη τῶν (72) Δράδων ἐν Εὐφρατησίᾳ γενομένης ἐν . τὰ ἐπὶ σκολόπων (σκωλώπων ἐν Συκαῖς] ἐπὶ σκύθας οὐ τὰ δὲ πλήθη Α Γ, τὸ δὲ πλῆθος σ' εἰς τὴν Θράκην Δ, ἐν τῇ Θράκη μέγας Α. κι οι καὶ Α, οἱ δὲ το ἑστασίαζεν Α. σε νικάν Α, νικήσαι στ' ἐξώρισεν Α Γ, ἐξόριστον ἀπέστειλεν ἀγαπᾶσθαι Α. σε λιτώς Α. σε δανεισάμενος Α, δανειζόμενος νύις. σε ὡς] ἦν Α. σ' ὑπὸ Δ, ἀπὸ ἀδελφὸς Δ. * ὁ Μοναξῶν Α, όνομαζόμενος Σκηνητών Σκηνιτών CHRONOGRAPHIA. 338. dionem tandem Longinum exmagistrum et Long- B @ num Selenunţium atque Athenodorum cæterosque tyrannos, cepit et gladio feriit eorumque capita Byzantium Anastasio imperatori misit: qui ludum equestrem celebrans, tyrannorum capita et Isauros, qui missi fuerant, vinctos in triumphi morem cir- cumduxit, ac tandem praefata capita palis alixa publice exposuit in Sycis: Isaurorum autem mul- titudinem in Thraciam migrare adegit: Joannem Scytham et alterum Joannem Cyrtum consulatus dignitate et aliis honoribus auxit, ac tandem Euthy- mio episcopo per Eusebium magisṭrum significavit : Preces tuæ, o venerande, amicos tuos infecerunt fu- ligine. Apud coactos enim Cpoli episcopos de Euthis mio conquerebatur imperator: qui in imperatoris gratiam ipsius interdictum et abdicationem tum communione, tum a munere, suis suffragiis com- probarunt in cujus locum Macedonium, qui jam sacrorum vasorum custos erat, Cpoli episcopum Hesignavit imperator. Populus autem Euthymil causa tumultuabatur atque in circum pub'icą suppli- catione acta procedebat; at nihil exinde proficere valuit, imperatore causam hanc evincere impoten tius exoptante. Macedonius antem male ab Ana- stasio persuasus Zenonis concordiæ subscripsit. A. C. 489. Cpolis episcopi Macedonii annus primus. - ' a loc anno Anastasins Euthymium Euchaitam exsulem misit. Ille fidem sibi dari për Macedo- C nium postulavit, ut insidiarum securus, dum deduceretur, in itinere maneret. Macedovius fidem obstringere permissus, Euthymium in ba- plisterio adiit, archidiacono a suis bumeris pal- lium auferre prius jusso: atque privato sacerdotis babitu Euthymium. conveniens, peeuoias mutuo ab aliis acceptas elargitus est illi: adeo ut ex utroque capite non minimam a plerisque taydem reportaret. Virtutem quippe pietatisque jura, tanquam a Gen- nadio, cujus nepos erat, educatus colebat. Hoc eodem anno Anastasio Alexandrino præsule mortuo, presbyter et œconomus Joannes Monaxo, cognomento Hemula, in ejus locum sacra ordina- Livne sufectus est. A. C. 490. D primus. - Romanorum episcopi Anastasii annus Alexandriæ Joannis annus primus. Hoc ammo Arabes, Scenitas dictos, crebris excur. sionibus Euphratesiam infestantes, Eugenius re- VARIEÆ LECTIONES. Par.) Αel. of vulg. vulg. & vulg. vulg. vulg. vulg. “ νulg. A' alii, vulg. JAC. GOARI NOTÆ. Euphemius episcopus CP. falso ab Anastasio prin- cipe accusalus, nique damnatus, in exsilium ductus est. Theodorus Lector in reliquis consulendus. rum motum breviter perstringit Evagrius, lib. 11, cap. 36. Arabes, scribit Ecchellensis Histor. Arab. pag. 150, « in cives, sive civitatum incolas discri- minantur, et in eos qui per deserta perpetuo vagan- tur loca nullis certis sedibus, sed sua tentoria ibi figunt, ubi res et necessitas postulant, pabula suis quæritantes armentis et gregibus, quos Strabo Sre- nitas appellat. › (71) Marcellinus ad annum Anastasii quintum : (72) Σκηνήτας τocavit superius Saracenos. En-

βοῦσα μεγάλην ὑπομονὴν ἐνεδείξατο. Θευδέριχος δὲ δ Αφρός (77) διάκονον ἔχων ὀρθόδοξον (78) πάνυ ἀγαπώμενον ὑπ' αὐτοῦ, μεταθέμενον δὲ εἰς Ἀρεια- νισμόν χαριζόμενον Θευδερίχῳ 'Αρειανίζοντι, ἀπο έτεμεν αὐτὸν ξίφει εἰπών· Εἰ τῷ Θεῷ τὴν πίστιν οὐκ ἐφύλαξας; οὐδὲν ἐμοὶ φυλάξεις. Παλλαδίου δὲ τοῦ ἐπισκόπου (78) Αντιοχείας τελευτήσαντος, Φλαβιανὸν πρεσβύτερον καὶ ἀποκρισιάριον τῆς Ἐα- κλησίας Αντιοχέων ὁ βασιλεὺς ἐψηφίσατο. Φασὶ δὲ Φλαβιανὸν τοῖς ἐν Χαλκηδόνι δόγμασιν ἀντικεῖσθαι. Ολύμπιος δέ τις 'Αρειανός (80) ἐν τῷ Ελενιανῶν τὰ βαλανείῳ λουόμενος, δεινώς βλασφημήσας, έλει νῶς ἐν τῇ νεροφόρῳ (81) τέθνηκεν· ὅπερ ἐν εἰκόνι ἐγράφη. Εὐτυχίανὸς δέ τις πρῶτος τῶν διαιτα ρίων (82) δώροις πεισθείς ει ὑπὸ τῶν ᾿Αρειανῶν, τὴν ἀνατεθεῖσαν εἰκόνα τοῦ Ολυμπίου καθεῖλεν· καὶ ἐξ- ετάκη δεινῶς τὸ σῶμα αὐτοῦσε ἀπὸ τῆς ἡμέρας ἐκείνης, καὶ ἀπέθανεν, Α. 1. 5002. --- Ἱεροσολύμων ἐπισκόπου Ηλία έτος σ. Αντιοχείας Φλαβιανού ἔτος α. Τούτιρ τῷ ἔτει δῆστος συγκλητικός, Ῥώμης ἀπὸ σταλείς πρὸς Ἀναστάσιον διά τινας χρείας πολιτι τὰς, τὰς μνήμας τῶν ἁγίων ἀποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου πανηγυρικώτερον ἐπιτελεῖσθαι ᾐτήσατο (83), δ καὶ κρατεῖ μέχρι νῦν. Μακεδόνιος δὲ πρὸς 'Ανα- στάσιον ἐπίσκοπον Ῥώμης συνοδικὸν διὰ Φήστου πέμψαι βουληθεὶς ἐκωλύθη παρὰ τοῦ βασιλέως. Α. Μ. 5993. -- Τούτῳ τῷ ἔτει φῆστος ἀπερχόμε τος (84) ἐν Ῥώμη συνέθετο τῷ βασιλεῖ Αναστασία πείθειν Αναστάσιον τὸν πέππεν δέξασθαι τὸ Ενωτι τὸν Ζήνωνος. Τοῦτον δὲ οὐ κατέλαβε ζῶντα. Υπο- Δ. Ο. 492. -- το παθοῦσα Α, μαθοῦσα το την Η οὐδὲ Α, οὐκ Ελιανών Α. Εκ Δ. οι βλασφημήσας Α, βλασφημίας ει πλησθείς Α. σε αὐτοῦ Ἐπὶ τῆς βασιλείας Μαρκιανοῦ τοῦ εὐσεβεστάτου ἦλθεν ἐν ΚΠ., καὶ τοσοῦτον δι ἔλαμψεν ἀρεταῖς καὶ θαύμασιν, ὡς καὶ ναὸν κτίσαι ἐπ' ὀνόματι αὐτοῦ τὸν βασιλέα· Ἐπληθύνθη δὲ ὁ ἀριθμὸς τῶν μαθητῶν αὐτοῦ ὡς εἰς τριακοσίους· ἐξ ὧν ἦν καὶ ἡ ἁγία Ματρώνα το λουόμενος Νηρηίδες Επιτελουμένης δὲ καὶ πρότερον, πλὴν ἐξ αἰτήσεως Φήστου πολλῷ πλέον η ξύνθη τῆς τοιαύτης τὸ φαι δρὸν πανηγύρεως. CHRONOGRAPHIA, A tamen referis feminis parem religiose vite nor mám observantibus, ob Zenonis sanctionem coni- munionis impendens consortium, multa vel supra humanam Adem fortiter aggressa est et tulit, dum Chrysaorius ecclesiae diaconus illam vi co- gere vellet. Altera pariter nomine Sophia inter moniales scientiarum cultu insignis multa passa, eximiam prorsus constantiam exhibuit. Thoude- richus autem Afer cum diaconum haberet sibi art- modum charum, qui Theuderichum dominum Aria- nas partes fuentem sibi cuperet promereri, Arii quoque doctrinam fuerat amplexus, gladio caput ejus abscidit, dicens : Si Deo fidem non servestis nec usqua mihi servaveris. Cæterum Palladio An- tiochiæ præsule defuncto, imperator Flavianum presbyterum et ejusdem ecclesia missum in mor- tui locum designavit: Flavianum hunc Chalcelo gensibus decretis mentém oppositam tenuisse nar- rant. Olympins vero quidam cum in Helenianorum balneo inter lavandum impias omnino blasphemias eromuisset, in ipso aquæ labro perditam animam miserum in modum effavit: quod portentum in pictam imaginem relatum fuit. Eutychianus porro quidam diætariorum princeps, muneribus ab Aria ais enrraplus, cum appensam Olympii deposuisset imaginem, tote corpore ab illo die funeste exta» buit et periit. A. B C Hierosolymorum episcope Hella a nus primus. Antiochiæ Flaviani annus primas. Hoc anno Festus senator Romanus ob pu- blica quædam negotia Cpolim ad Anastasium Roma missus sanctorum apostolorum Petri et Pauli me- moriam majori frequentia et solemnitate celebrari postulavit: quod in hunc usque diem obtinuit. Macedonius autem synodicam epistolam per Festi manus ad Anastasium Romanorum episcopum mit- tere meditatus ab imperatore prohibitus est. A. C. 493. lloc anno Festus Romam abiturus Anastasium papam, ut Zenonis concordiam pro- baret, se verbis effecturum Anastasio imperatori pollicitus est : cum vero non amplius vivum com- VARIE LECTIONES. - vulg. add. ex A. vulg. * vulg. add. ex A. ex JAC. GOARI NOTÆ. Celebris diem 10: D Sub Marciani piis- simi imperio CP. venit, tantumque virtutibus et mi- recutis claruit, ut ejus nomine templum imperator exstrueret. Discipulorum numero Matronam aggre- gatam memorat idem Menæum : Discipulorum ejus name- fus ad crevit : ex quibus S. Matrona exstitit. profanus in aula, seu domo Theuderici merens, qui sic dominum Bale prodita studuerit demereri, non ut ecclesia diaconus, ac sacer minister, quod allerum vocavit Theophanes ante paucas lineas, forte ut ab hoc distingueret: quem et illi mini- strum ad turpia indicat Nicephorus. Ejus plura Petrus magister in Legat. CownEFIS. add. de imaginibus, scriptum. balnei lavacrum, ceu vas quodcunque aquis reci- piendis idoneum. Aquam porro Græcorum vulgus ve- pov hodie vocat: olim quoque sic dictam puto, quod aquarum Nysphæ quasi Aquatiles audi rent. rator, et balnei præfectus a Damasceni interprete redditur. Quamvis antea festum aporiolo- rum celebraretur, tamen studio Festi, multo amplius et splendidius panegyris ilfa celebrari cœpit. Theophanes. (77) Es Theodori. Lectoris lib. n. (78) Suadet tota series ut intelligatur minister (79) Evagrius lib. 111, cap. 23. (30) Prodigium lectu dignum a Damasccno, oral. 3 (81) Δεξαμενήν habet Damascenus citatns, quæ est (88) Helenianorum palatii ad quod balneum cu- (83) Theodorus Lector, ex quo ista, subjungit : (84) Ipsis peue verbis cum Theodoro consentit

βοῦσα μεγάλην ὑπομονὴν ἐνεδείξατο. Θευδέριχος δὲ δ Αφρός (77) διάκονον ἔχων ὀρθόδοξον (78) πάνυ ἀγαπώμενον ὑπ' αὐτοῦ, μεταθέμενον δὲ εἰς Ἀρεια- νισμόν χαριζόμενον Θευδερίχῳ 'Αρειανίζοντι, ἀπο έτεμεν αὐτὸν ξίφει εἰπών· Εἰ τῷ Θεῷ τὴν πίστιν οὐκ ἐφύλαξας; οὐδὲν ἐμοὶ φυλάξεις. Παλλαδίου δὲ τοῦ ἐπισκόπου (78) Αντιοχείας τελευτήσαντος, Φλαβιανὸν πρεσβύτερον καὶ ἀποκρισιάριον τῆς Ἐα- κλησίας Αντιοχέων ὁ βασιλεὺς ἐψηφίσατο. Φασὶ δὲ Φλαβιανὸν τοῖς ἐν Χαλκηδόνι δόγμασιν ἀντικεῖσθαι. Ολύμπιος δέ τις 'Αρειανός (80) ἐν τῷ Ελενιανῶν τὰ βαλανείῳ λουόμενος, δεινώς βλασφημήσας, έλει νῶς ἐν τῇ νεροφόρῳ (81) τέθνηκεν· ὅπερ ἐν εἰκόνι ἐγράφη. Εὐτυχίανὸς δέ τις πρῶτος τῶν διαιτα ρίων (82) δώροις πεισθείς ει ὑπὸ τῶν ᾿Αρειανῶν, τὴν ἀνατεθεῖσαν εἰκόνα τοῦ Ολυμπίου καθεῖλεν· καὶ ἐξ- ετάκη δεινῶς τὸ σῶμα αὐτοῦσε ἀπὸ τῆς ἡμέρας ἐκείνης, καὶ ἀπέθανεν, Α. 1. 5002. --- Ἱεροσολύμων ἐπισκόπου Ηλία έτος σ. Αντιοχείας Φλαβιανού ἔτος α. Τούτιρ τῷ ἔτει δῆστος συγκλητικός, Ῥώμης ἀπὸ σταλείς πρὸς Ἀναστάσιον διά τινας χρείας πολιτι τὰς, τὰς μνήμας τῶν ἁγίων ἀποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου πανηγυρικώτερον ἐπιτελεῖσθαι ᾐτήσατο (83), δ καὶ κρατεῖ μέχρι νῦν. Μακεδόνιος δὲ πρὸς 'Ανα- στάσιον ἐπίσκοπον Ῥώμης συνοδικὸν διὰ Φήστου πέμψαι βουληθεὶς ἐκωλύθη παρὰ τοῦ βασιλέως. Α. Μ. 5993. -- Τούτῳ τῷ ἔτει φῆστος ἀπερχόμε τος (84) ἐν Ῥώμη συνέθετο τῷ βασιλεῖ Αναστασία πείθειν Αναστάσιον τὸν πέππεν δέξασθαι τὸ Ενωτι τὸν Ζήνωνος. Τοῦτον δὲ οὐ κατέλαβε ζῶντα. Υπο- Δ. Ο. 492. -- το παθοῦσα Α, μαθοῦσα το την Η οὐδὲ Α, οὐκ Ελιανών Α. Εκ Δ. οι βλασφημήσας Α, βλασφημίας ει πλησθείς Α. σε αὐτοῦ Ἐπὶ τῆς βασιλείας Μαρκιανοῦ τοῦ εὐσεβεστάτου ἦλθεν ἐν ΚΠ., καὶ τοσοῦτον δι ἔλαμψεν ἀρεταῖς καὶ θαύμασιν, ὡς καὶ ναὸν κτίσαι ἐπ' ὀνόματι αὐτοῦ τὸν βασιλέα· Ἐπληθύνθη δὲ ὁ ἀριθμὸς τῶν μαθητῶν αὐτοῦ ὡς εἰς τριακοσίους· ἐξ ὧν ἦν καὶ ἡ ἁγία Ματρώνα το λουόμενος Νηρηίδες Επιτελουμένης δὲ καὶ πρότερον, πλὴν ἐξ αἰτήσεως Φήστου πολλῷ πλέον η ξύνθη τῆς τοιαύτης τὸ φαι δρὸν πανηγύρεως. CHRONOGRAPHIA, A tamen referis feminis parem religiose vite nor mám observantibus, ob Zenonis sanctionem coni- munionis impendens consortium, multa vel supra humanam Adem fortiter aggressa est et tulit, dum Chrysaorius ecclesiae diaconus illam vi co- gere vellet. Altera pariter nomine Sophia inter moniales scientiarum cultu insignis multa passa, eximiam prorsus constantiam exhibuit. Thoude- richus autem Afer cum diaconum haberet sibi art- modum charum, qui Theuderichum dominum Aria- nas partes fuentem sibi cuperet promereri, Arii quoque doctrinam fuerat amplexus, gladio caput ejus abscidit, dicens : Si Deo fidem non servestis nec usqua mihi servaveris. Cæterum Palladio An- tiochiæ præsule defuncto, imperator Flavianum presbyterum et ejusdem ecclesia missum in mor- tui locum designavit: Flavianum hunc Chalcelo gensibus decretis mentém oppositam tenuisse nar- rant. Olympins vero quidam cum in Helenianorum balneo inter lavandum impias omnino blasphemias eromuisset, in ipso aquæ labro perditam animam miserum in modum effavit: quod portentum in pictam imaginem relatum fuit. Eutychianus porro quidam diætariorum princeps, muneribus ab Aria ais enrraplus, cum appensam Olympii deposuisset imaginem, tote corpore ab illo die funeste exta» buit et periit. A. B C Hierosolymorum episcope Hella a nus primus. Antiochiæ Flaviani annus primas. Hoc anno Festus senator Romanus ob pu- blica quædam negotia Cpolim ad Anastasium Roma missus sanctorum apostolorum Petri et Pauli me- moriam majori frequentia et solemnitate celebrari postulavit: quod in hunc usque diem obtinuit. Macedonius autem synodicam epistolam per Festi manus ad Anastasium Romanorum episcopum mit- tere meditatus ab imperatore prohibitus est. A. C. 493. lloc anno Festus Romam abiturus Anastasium papam, ut Zenonis concordiam pro- baret, se verbis effecturum Anastasio imperatori pollicitus est : cum vero non amplius vivum com- VARIE LECTIONES. - vulg. add. ex A. vulg. * vulg. add. ex A. ex JAC. GOARI NOTÆ. Celebris diem 10: D Sub Marciani piis- simi imperio CP. venit, tantumque virtutibus et mi- recutis claruit, ut ejus nomine templum imperator exstrueret. Discipulorum numero Matronam aggre- gatam memorat idem Menæum : Discipulorum ejus name- fus ad crevit : ex quibus S. Matrona exstitit. profanus in aula, seu domo Theuderici merens, qui sic dominum Bale prodita studuerit demereri, non ut ecclesia diaconus, ac sacer minister, quod allerum vocavit Theophanes ante paucas lineas, forte ut ab hoc distingueret: quem et illi mini- strum ad turpia indicat Nicephorus. Ejus plura Petrus magister in Legat. CownEFIS. add. de imaginibus, scriptum. balnei lavacrum, ceu vas quodcunque aquis reci- piendis idoneum. Aquam porro Græcorum vulgus ve- pov hodie vocat: olim quoque sic dictam puto, quod aquarum Nysphæ quasi Aquatiles audi rent. rator, et balnei præfectus a Damasceni interprete redditur. Quamvis antea festum aporiolo- rum celebraretur, tamen studio Festi, multo amplius et splendidius panegyris ilfa celebrari cœpit. Theophanes. (77) Es Theodori. Lectoris lib. n. (78) Suadet tota series ut intelligatur minister (79) Evagrius lib. 111, cap. 23. (30) Prodigium lectu dignum a Damasccno, oral. 3 (81) Δεξαμενήν habet Damascenus citatns, quæ est (88) Helenianorum palatii ad quod balneum cu- (83) Theodorus Lector, ex quo ista, subjungit : (84) Ipsis peue verbis cum Theodoro consentit

τὸ ἔθος Ρωμαίων ἐπίσκοπον Λαυρέντιον τινα, ός καὶ ἐχειροτονήθη ὑπὸ ἑνὸς καὶ μέρους. Οἱ δὲ ὀρθοδο ξότεροι οι διαιρεθέντες χειροτονοῦσι Σύμμαχον ένα ὄντα τῶν διακόνων. Ενθεν λοιπὸν ἀταξίαι πολλαὶ καὶ φόνοι καὶ ἁρπαγαὶ γεγόνασιν ἐπὶ τρία έτη, ἕως οὗ Θευδέριχος ὁ ῞Αφρος κρατῶν τηνικαῦτα Ῥώμης, καίπερ 'Αρειανὸς ὤν, σύνοδον κροτήσας τοπικήν", Σύμμαχον μὲν ἐπίσκοπον Ῥώμης κύρωσε, Λαυ ρέντιον δὲ εἰς Νομέρειαν τήν πόλιν ἐπίσκοπου προσέταξεν (85). Ο δὲ μὴ ἡσυχάσας, ἀλλὰ στάσεις κινῶν ὑπὸ Συμμάχου καθαιρεῖται καὶ εἰς ἐξορίαν πέμπεται. Καὶ οὕτω κατεπαύθη ή στάσις. Α φθείρας δὲ διὰ χρημάτων πολλούς, ψηφίζεται παρά Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει Αναστάσιος ἀνέστειλεν τὸν χρυσ άργυρον (86) καὶ τὰ κυνήγια (87), καὶ τὰς ἀρχὰς ὠνίους οι (88) οὖσας δωρεάν προεβάλλετο. - Ῥώμης ἐπισκόπου Συμμάχου Έτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει γέγονε πάλιν Σαρακηνῶν ἐπιδρομὴ ἐν τῇ Φοινίκῃ καὶ Συρίᾳ θα μετὰ τὴν ᾿Αγάρου τελευ τὴν (89), Βαδιχαρίμου τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ δίκην θυέλ της ἐπιδραμόντος τοῖς τόποις, καὶ ὀξύτερον ω, ἤπερ επέδραμεν και μετὰ τὴν λείαν επαναδραμόν τος, ὥστε ἐπιδιώξαντα ο Ρωμανὸν μὴ καταλα βεῖν οι τοὺς ἐχθρούς. ὑπὸ ἑνὸς Α, ὑπὸ τοῦ ἑνὸς οι ορθόδοξοι Α. τα τοπικὴν Α. τοπικόν οι ἐπισκοπεῖν Α. τὰς ἀρχὰς ὠνίους Α Β, ἀρχιωνίους δὲ καὶ Παλαιστίνῃ Συρίᾳ το καὶ ὀξύτερον ήπερ είπερ. επ· ἐπαναδραμόντος Β, ἐπιδραμόν της να ὥστε ἐπιδ. Α, ὥστε μηδὲ ἐπιδ. οι μὴ καταλαβεῖν Λ, καταβαλεῖν ἐνθρονίζειν, καθίστασθαι. χρυσάργυρον. Χρυσάργυρον Κυνήγιον Κυνήγιον· Ἐν τῷ κυνηγίῳ. ἐῤῥιπτοῦντο οἱ βιαιοθάνατοι· 1η βιαιοθάνατοι, Θαύμαζε, ὅτι ὁ κτίσας τὸ κυν- ἡγιόν ἐστι· Δωρόθεος δ ἐν ἁγίοις ἐπὶ τοῦ δυσσεβοῦς Ουάλεντος ἐμαρτύρη σεν ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ θηρίοις παραδοθεὶς ἐν τῷ κυν ηγίῳ ὑπὸ Ἀρειανών Χαρμόσυνος ὁ Αὐγουστάλιος ἐν Αλε ξανδρείᾳ ἐκροταφίσθη ἐν κυνηγίῳ· Κυνηγός, "Αρα- της : Τινὲς μὲν γὰρ ἐν ταῖς κυνηγεσίαις εἰσὶ τολμη ροὶ πρὸς τὰς τῶν θηρίων συκγαταστάσεις · ο δ αὐτοὶ πρὸς ὅπλα καὶ πολεμίους ἀγεννεῖς · Αναστάσιος. THEOPHANIS perit. Quare plerisque pecuniarum vi corruptis, Laurentium quemdam, præter Romanorum jura, promoveri curavit episcopum, qui etiam sacra iní- tiatus est, ordinatione ab adversantium, sibi parte altera. Qui rectiorem tuebantur fidem, ab eis di- visi : Symmachum e diaconorum grege quemdam in pontificem consecrant: unde deinceps tumultus, cedes, rapina urbem triennio divexarunt; donec Theuderichus Afer Roma potitus, licet Arianorum infectus labe, provincialem synodum coegit, et Symmacho in episcopum Romanum confirmato, Laurentium Nuceriæ præsulem instituit. Laurentius quietis impatiens et ciens tumultus, a Symmacho dignitate movetur mittiturque in exsilium: ex quo tempestas omnis sedata. Hoc etiam anno chrysargyrum tributum et venationes sive pugnas cum bestiis publicas Ana- stasius abolevit : et magistratus, qui antea venales erant, gratis contulit. - A. C. 494. Roma episcopi Symmachi annus primus. lloc anno per Phoeniciam et Syriam post Agari mortem novas excursiones fecere Saraceni, Badi- charimo ejus fratre turbinis instar incurrente, sed et multo celerius, quam incurrisset, post parta'n praedam terum recurrente, adeo ut Romanus, qui eos insequebatur, nusquam assequi valuerit. ST VARIE B A. M. 5991. LECTIONES. vulg. vulg. b, om. vulg. post add. b. add. er A et aliis : vulgo lacuna notata erat: correxi pro vulg. vulg. vulg. vulg. JAC. GOARI NOTE. desit vox aliqua, quant ille legerit, puta Constris. solitum, firit Aurum enim solum non- nunquam, quandoque solum argentum imperatur. capitibus singulis hominum, jumen- Lorum, pecorum, neque canum etiam exceptis, erat impositum : ino ab exoletis, data criminum fα- dissimorum licentia, capiebatur. De ejus exsecranda impositione Zonaras, el Cedrenus abunde : aucto- rem Constantinum fingit Zosimus: ab illata inju ria Christianissimum principem vindicat Evagrius tolis duoints capitibus lib. m, nimirum et 41, relata prius 59, Anastasii jussu ejusdem abroga- tione ; de quibus Baronius anno C. a num. ad 48, et an, num. et 12. Truculentas et horrendas circi venationes, quibus bestiarii cum feris certissimo vitæ periculo pugnas inibant, Anastasium compescuisse intellige. Ve- nandi enim exercitium, ut fit per silvas, laude di- gnum abolevisse, in Anastasii principis laudem nemo cordatus morum censor verteret. porro, unde cum bestiis pugnam affirmem, auctori- iates ista sugerunt. Suidae v. scribit, amphitheatro violenta morte occisorum projicieban- tur corpora : ut nimirum qui sibi manus conscis- cerent gladiatoribus et bestiariis mor- tem in se concitantibus, post ademplum vitæ lunen, sociarentur. Infra : Adverte ipsum amphitheatri conditorem esse. Certe venatus locus haud in silvis exstrui- • . exornatur, nisi in circo, vel spectaculorum spatio deputato. Theophanis supra ad an. : Saucius Dorotheus sub impi Valentis imperio martyrium Alexandriæ tulit, ab Arianis in amphitheatro feris objectus. Ejusdem ad™ annum : Charmeegun præfectus Augustalis in amphitheatro in tempore percussus est. Suilz iterum v. et v. Quidam ad discerpendas in bestiariis venationibus feras au- daces exsistunt, qui sub armis adversariis `objecti imbelles apparuerunt. Mirumine foret in insequendis per saltus leporibus et cervis cujuspiam auimum venationis studium, ut ab imperatore Chrysargy. Jaudari? Adeone cruentum et inhumanum solita rum exstinguente, wereretur exstingui? Velandas itaque censuit Anastasius feras, et immanes CHA feris circi pugnas, quas Romæ adhuc exereilas eodem tempore coetaneus Theodorichus deflet his verbis, epist. Variarum Cassiodori lib. v : « Hou mundi error dolendus ! si esset ulins æquitatis in- tuitus, tantæ divitiæ pro vita mortalium deberent dari, quantæ in unortes hominum videntur effandi.) phani contrarius Suidas testatur v. annis tribus priorem perstringit Evagrius lib. 17, cap. 36. (85) Anast. episcopum locare precipit : adeoque C tur, nec statuis et columnis, de quibus ibi mentio, (86) Tributum auro promiscue et argento pendi (87) Theodorns citatus, τὰ κυνήγια έπαυσεν. (88) i proposito non stetisse Theodoro et Theo- (89) lianc Barbarorum incursionem, ut alian

Τούτῳ τῷ ἔτει καὶ οἱ καλούμενοι Βούλγαροι οι (90) τῷ Ἰλλυρικῷ καὶ Θράκῃ ἐπιτρέχουσι πρὶν γνωσθῇ- καὶ αὐτούς. - Λουστίου έτος α'. Ἱεροσολύμων ἐπισκόπου Σα- Τούτῳ τῷ ἔτει σπένδεται προς Αρέθας (91) Αναστάσιος, τὸν Βαδιχαρίμου καὶ 'Αγάρου πατέρα, τὸν τῆς Βαλαβάνης λεγόμενον, καὶ λοιπὸν πᾶσα ἡ Παλαιστίνη και Αραβία καὶ Φοινίκη πολλής γαλή νῆς καὶ εἰρήνης ἀπήλαυον. Ἐν Νεοκαισαρείᾳ (92) δὲ μέλλοντος γίνεσθαι σεισμοῦ, στρατιώτης οδεύων ὡς δύο στρατιώτες ἐπ' αὐτὴν εἶδεν καὶ ὄπισθεν ἄλλον κράζοντα· Φυλάξατε τὸν οἶκον, ἐν ᾧ ἡ θήκη Γρη γορίου ἐστίν. Γενομένου δὲ σειμοῦ, τὸ πλεῖστον μέρος τῆς πόλεως ἐπτώθη, πλὴν τοῦ τα Αγίου Γρη- ο γορίου. Δ. Μ. 5996. -- Τούτῳ τῷ ἔτει Καβάδης ὁ τῶν Περσών βασιλεὺς (95) χρήματα απήτει Αναστά στον. Ο δὲ 'Αναστάσιος ", εἰ μὲν δανείσασθαι βού λοιτο, ἔγγραφον ὁμολογίαν έλεγεν ποιῆσαι, εἰ δὲ ἄλλῳ τρόπω, μὴ διδόναι. Οθεν παρασπονδήσας γενομένην πρὸς Θεοδόσιον τὸν νέον ἔμπροσθεν εἰρήνην, ἐπέρχε- ται μετὰ πλήθους πολλοῦ Περσικοῦ τε καὶ ἐπεισ έκτου, πρότερον μὲν εἰς ᾿Αρμενίαν, καὶ λαμβάνει Θεο- δοσιούπολιν, Κωνσταντίνου προδόντος αὐτήν, ἀνδρὸς συγκλητικοῦ τε καὶ Ἰλλυρίων ἄρξαντος τάγματος. Εἶτα εἰς Μεσοποταμίαν ἐλθὼν, Αμιδα, επολιόρκει, Ρωμαϊκού στρατεύματος ἀξιολόγου μήπω οι τοῖς τύποις ἐνδημοῦντος, ᾿Αλυπίου δὲ μόνον βοήθειαν ἔχοντας ὀλίγην, ἀνδρὸς πανταχόθεν ἐπαινετοῦ καὶ φι λοσοφίας ἐραστοῦ, μάλιστα τὴν ἐνδεχομένην οι περί τι τὴν φυλακὴν τῶν πόλεων καὶ τὰ ἀπόθετα τῶν τροφῶν ἐπιμέλειαν ποιουμένου. Ἄκει δὲ ἐκτὸς κα Κωνσταντίνης, σταδίους ο ιζ' κατὰ δύσιν ἀφεστώσης Νισίδης ', καὶ Αμιδα τρὸς ἄρκτον. ᾿Αλλὰ χρόνου τινὸς μεταξύ ρεύσαντος, καί τινων μερικών συμπλο- κῶν Πέρσαις τε καὶ Ῥωμαίοις γενομένων, καθ' ἂς ποτὲ μὲν ἐλάττους, ποτὲ δὲ ἐπικρατέστεροι τῶν ἐθνῶν ἐν διαφόροις γεγόνασιν οἱ Ρωμαῖοι· τέλος ᾿Αμιδαν προδίδωσ! τις τοῖς Πέρσαις, πολιορκηθεῖσαν μὲν ὑπὲρ τοὺς τρεῖς μῆνας παρὰ τῶν * Βαρβάρων, προ- δοθεῖσαν δὲ νύκτωρ ἐξ ἑνὸς τῶν πύργων ὑπὸ μονα χῶν φυλαττομένου *, κλίμαξιν ° οἱ πολέμιοι χρησά- σε Βούλγαροι Α Βουλγάρεις οὐ πλὴν τοῦ Α Γ, πλὴν τοῦ ναοῦ τοῦ νωίς. " τοῦ θαυματουργού Γρηγορίου, οι Αναστάσιον Α, "Αθανάσιον δε μήπω τοῖς οιn. Α. δεχομένην πολέμων 5. σε ἐκτὸς Α, αὐτὸς σταδίους Α, σταδίοις σιδες της. Στις κλίμαξιν οι] καὶ μάζηνοι Α * ἐνδεχομένην. Α. Νισίδης Α 2, Νί Ο παρὰ τῶν 3, παρ' αὐτῶν φυλαττομένου Ασί, φυλαττομένων Hoc etiam anno qui vocantur Bulgari excurs sionen in lllyricum et Thraciam fecerunt, cum nondum eorum natio audiretur de nomine. CHRONOGRAPHIA. A A. M. 5995. B A. C. 495. - Hierosolymorum episcopi Salustii arnus primus. Hoc anno Anastasius cum Aretha, qui Thalabanes Alius andiebat, et Badicharini nee non Agari pater, fondus percussit, ac ita deinceos Palæstina omnis, Arabia et Phoenicia profunda tranquillitate et pace fruebantur. Neocæsarez vero cum terræ motus jamjam esset futurus, miles quidam agens iter tanquam duos milites' civitati videt imminentes aliumque a tergo cla' mantem : Servale domum, in qua Gregorii loculus. Mosque inseculo terre motu urbis pars plurima corruit, præter Sancti Gregorii templum. - A. C. 496. — Hoc anno Cabades Persarum rex po- cunias exigebat ab Anastasio. Anastasius caulionem scribere jussit, si modo mutuum accipere vellet : alioqui se nullas daturum. Es quo pacis quondam cum Theodosio juniore firmatæ violatis fœderibus, cum magno Persarum atque auxiliarium exercitu primum quidem in Armeniam irrumpit et Theodosio- polin, Constantino senatorii ordinis viro Illyrica- rum copiarum ductore eam prodente, cepit : tum vero penetrata Mesopotamia, Ainidam obsedit, cum non satis numerose exercitu locus esset munitus, imo solus Alypius, vir alioqui laudatissimus et philosophiæ amans, qui ad úrbium defensionem annonæ et commeatus curam conferebat omnem, cum exigua admo̟dum præsidii manu eam tutaretur. Habitabat autem haud procul a Constantina, que Nísibin ad occasum sex et quinquaginta stądiis/ › totidemque Amidam septentrionem versus distan- tes habet. Verum nonnullo temporis spatio interim lapso, privatisque certaminibus iuter Persas Ro- manosque commissis, quibus nonnunquam infe- riores et aliquando gentilium victores pro varia belli fortuna recesserant Romani, tandem Arnida post trimestremt obsidionem a Barbaris bello fatigata, ab turrium una, quam propugnandam susceperant monachi, cujnsdam proditione, noctu D in hostium (scalis autetu ad invasionem utebantur) C VARIE LECTIONES. e f, vulg. νulg. add. h post vulg. vulg. vulg. * νulg. add. ex A. • vulg. * vulg. e f. JAC. GOARI NOTÆ. contribulis. solo irruptiones in imperium Romanum fecere. Augerius Busbequius in Itinerario, Ortelius Vola- terranus. Egyptiorum Ptolemæi, insignitos testatur Scaliger, De emend. temp. lib. it. De Ammonitis Arabibus aliter sentit Abraham Ecchelleusis, pag. 115, qua con Thalabam memoret, principen Arethain ex ejus tribu ortam facile putaverim; adcoque non a matre sed a tribu dictum Thalabanem, qui Badi- charimi filius, Agari pater, Thalabitarum fuerit Bib. ut Collect. finem. obsessam et captam, ex Evagrii lib. 1u, cap. scribunt chronologi. Annum ex Eustathio notavit Evagrins Anastasii duodecimum, qui Theophanis a Septembri numerantis decimo tertio coincidere potest. Reliqua Marcellinus comes Anastasii ejus- dem anno duodecimo, Procopius, De bello Persico, lib. 1, nonnihil attingit Theodorus Lector lib. 11, (90) A Volga Scythico duvio, ex quo et patris (91) Saracenorum principes Arela nomine, velut (92) Hæc pene verbo tenus Theodorus Lector ad (93) Amidam, capta Theodosiopali, a Cabade

Τούτῳ τῷ ἔτει καὶ οἱ καλούμενοι Βούλγαροι οι (90) τῷ Ἰλλυρικῷ καὶ Θράκῃ ἐπιτρέχουσι πρὶν γνωσθῇ- καὶ αὐτούς. - Λουστίου έτος α'. Ἱεροσολύμων ἐπισκόπου Σα- Τούτῳ τῷ ἔτει σπένδεται προς Αρέθας (91) Αναστάσιος, τὸν Βαδιχαρίμου καὶ 'Αγάρου πατέρα, τὸν τῆς Βαλαβάνης λεγόμενον, καὶ λοιπὸν πᾶσα ἡ Παλαιστίνη και Αραβία καὶ Φοινίκη πολλής γαλή νῆς καὶ εἰρήνης ἀπήλαυον. Ἐν Νεοκαισαρείᾳ (92) δὲ μέλλοντος γίνεσθαι σεισμοῦ, στρατιώτης οδεύων ὡς δύο στρατιώτες ἐπ' αὐτὴν εἶδεν καὶ ὄπισθεν ἄλλον κράζοντα· Φυλάξατε τὸν οἶκον, ἐν ᾧ ἡ θήκη Γρη γορίου ἐστίν. Γενομένου δὲ σειμοῦ, τὸ πλεῖστον μέρος τῆς πόλεως ἐπτώθη, πλὴν τοῦ τα Αγίου Γρη- ο γορίου. Δ. Μ. 5996. -- Τούτῳ τῷ ἔτει Καβάδης ὁ τῶν Περσών βασιλεὺς (95) χρήματα απήτει Αναστά στον. Ο δὲ 'Αναστάσιος ", εἰ μὲν δανείσασθαι βού λοιτο, ἔγγραφον ὁμολογίαν έλεγεν ποιῆσαι, εἰ δὲ ἄλλῳ τρόπω, μὴ διδόναι. Οθεν παρασπονδήσας γενομένην πρὸς Θεοδόσιον τὸν νέον ἔμπροσθεν εἰρήνην, ἐπέρχε- ται μετὰ πλήθους πολλοῦ Περσικοῦ τε καὶ ἐπεισ έκτου, πρότερον μὲν εἰς ᾿Αρμενίαν, καὶ λαμβάνει Θεο- δοσιούπολιν, Κωνσταντίνου προδόντος αὐτήν, ἀνδρὸς συγκλητικοῦ τε καὶ Ἰλλυρίων ἄρξαντος τάγματος. Εἶτα εἰς Μεσοποταμίαν ἐλθὼν, Αμιδα, επολιόρκει, Ρωμαϊκού στρατεύματος ἀξιολόγου μήπω οι τοῖς τύποις ἐνδημοῦντος, ᾿Αλυπίου δὲ μόνον βοήθειαν ἔχοντας ὀλίγην, ἀνδρὸς πανταχόθεν ἐπαινετοῦ καὶ φι λοσοφίας ἐραστοῦ, μάλιστα τὴν ἐνδεχομένην οι περί τι τὴν φυλακὴν τῶν πόλεων καὶ τὰ ἀπόθετα τῶν τροφῶν ἐπιμέλειαν ποιουμένου. Ἄκει δὲ ἐκτὸς κα Κωνσταντίνης, σταδίους ο ιζ' κατὰ δύσιν ἀφεστώσης Νισίδης ', καὶ Αμιδα τρὸς ἄρκτον. ᾿Αλλὰ χρόνου τινὸς μεταξύ ρεύσαντος, καί τινων μερικών συμπλο- κῶν Πέρσαις τε καὶ Ῥωμαίοις γενομένων, καθ' ἂς ποτὲ μὲν ἐλάττους, ποτὲ δὲ ἐπικρατέστεροι τῶν ἐθνῶν ἐν διαφόροις γεγόνασιν οἱ Ρωμαῖοι· τέλος ᾿Αμιδαν προδίδωσ! τις τοῖς Πέρσαις, πολιορκηθεῖσαν μὲν ὑπὲρ τοὺς τρεῖς μῆνας παρὰ τῶν * Βαρβάρων, προ- δοθεῖσαν δὲ νύκτωρ ἐξ ἑνὸς τῶν πύργων ὑπὸ μονα χῶν φυλαττομένου *, κλίμαξιν ° οἱ πολέμιοι χρησά- σε Βούλγαροι Α Βουλγάρεις οὐ πλὴν τοῦ Α Γ, πλὴν τοῦ ναοῦ τοῦ νωίς. " τοῦ θαυματουργού Γρηγορίου, οι Αναστάσιον Α, "Αθανάσιον δε μήπω τοῖς οιn. Α. δεχομένην πολέμων 5. σε ἐκτὸς Α, αὐτὸς σταδίους Α, σταδίοις σιδες της. Στις κλίμαξιν οι] καὶ μάζηνοι Α * ἐνδεχομένην. Α. Νισίδης Α 2, Νί Ο παρὰ τῶν 3, παρ' αὐτῶν φυλαττομένου Ασί, φυλαττομένων Hoc etiam anno qui vocantur Bulgari excurs sionen in lllyricum et Thraciam fecerunt, cum nondum eorum natio audiretur de nomine. CHRONOGRAPHIA. A A. M. 5995. B A. C. 495. - Hierosolymorum episcopi Salustii arnus primus. Hoc anno Anastasius cum Aretha, qui Thalabanes Alius andiebat, et Badicharini nee non Agari pater, fondus percussit, ac ita deinceos Palæstina omnis, Arabia et Phoenicia profunda tranquillitate et pace fruebantur. Neocæsarez vero cum terræ motus jamjam esset futurus, miles quidam agens iter tanquam duos milites' civitati videt imminentes aliumque a tergo cla' mantem : Servale domum, in qua Gregorii loculus. Mosque inseculo terre motu urbis pars plurima corruit, præter Sancti Gregorii templum. - A. C. 496. — Hoc anno Cabades Persarum rex po- cunias exigebat ab Anastasio. Anastasius caulionem scribere jussit, si modo mutuum accipere vellet : alioqui se nullas daturum. Es quo pacis quondam cum Theodosio juniore firmatæ violatis fœderibus, cum magno Persarum atque auxiliarium exercitu primum quidem in Armeniam irrumpit et Theodosio- polin, Constantino senatorii ordinis viro Illyrica- rum copiarum ductore eam prodente, cepit : tum vero penetrata Mesopotamia, Ainidam obsedit, cum non satis numerose exercitu locus esset munitus, imo solus Alypius, vir alioqui laudatissimus et philosophiæ amans, qui ad úrbium defensionem annonæ et commeatus curam conferebat omnem, cum exigua admo̟dum præsidii manu eam tutaretur. Habitabat autem haud procul a Constantina, que Nísibin ad occasum sex et quinquaginta stądiis/ › totidemque Amidam septentrionem versus distan- tes habet. Verum nonnullo temporis spatio interim lapso, privatisque certaminibus iuter Persas Ro- manosque commissis, quibus nonnunquam infe- riores et aliquando gentilium victores pro varia belli fortuna recesserant Romani, tandem Arnida post trimestremt obsidionem a Barbaris bello fatigata, ab turrium una, quam propugnandam susceperant monachi, cujnsdam proditione, noctu D in hostium (scalis autetu ad invasionem utebantur) C VARIE LECTIONES. e f, vulg. νulg. add. h post vulg. vulg. vulg. * νulg. add. ex A. • vulg. * vulg. e f. JAC. GOARI NOTÆ. contribulis. solo irruptiones in imperium Romanum fecere. Augerius Busbequius in Itinerario, Ortelius Vola- terranus. Egyptiorum Ptolemæi, insignitos testatur Scaliger, De emend. temp. lib. it. De Ammonitis Arabibus aliter sentit Abraham Ecchelleusis, pag. 115, qua con Thalabam memoret, principen Arethain ex ejus tribu ortam facile putaverim; adcoque non a matre sed a tribu dictum Thalabanem, qui Badi- charimi filius, Agari pater, Thalabitarum fuerit Bib. ut Collect. finem. obsessam et captam, ex Evagrii lib. 1u, cap. scribunt chronologi. Annum ex Eustathio notavit Evagrins Anastasii duodecimum, qui Theophanis a Septembri numerantis decimo tertio coincidere potest. Reliqua Marcellinus comes Anastasii ejus- dem anno duodecimo, Procopius, De bello Persico, lib. 1, nonnihil attingit Theodorus Lector lib. 11, (90) A Volga Scythico duvio, ex quo et patris (91) Saracenorum principes Arela nomine, velut (92) Hæc pene verbo tenus Theodorus Lector ad (93) Amidam, capta Theodosiopali, a Cabade

Τούτῳ τῷ ἔτει καὶ οἱ καλούμενοι Βούλγαροι οι (90) τῷ Ἰλλυρικῷ καὶ Θράκῃ ἐπιτρέχουσι πρὶν γνωσθῇ- καὶ αὐτούς. - Λουστίου έτος α'. Ἱεροσολύμων ἐπισκόπου Σα- Τούτῳ τῷ ἔτει σπένδεται προς Αρέθας (91) Αναστάσιος, τὸν Βαδιχαρίμου καὶ 'Αγάρου πατέρα, τὸν τῆς Βαλαβάνης λεγόμενον, καὶ λοιπὸν πᾶσα ἡ Παλαιστίνη και Αραβία καὶ Φοινίκη πολλής γαλή νῆς καὶ εἰρήνης ἀπήλαυον. Ἐν Νεοκαισαρείᾳ (92) δὲ μέλλοντος γίνεσθαι σεισμοῦ, στρατιώτης οδεύων ὡς δύο στρατιώτες ἐπ' αὐτὴν εἶδεν καὶ ὄπισθεν ἄλλον κράζοντα· Φυλάξατε τὸν οἶκον, ἐν ᾧ ἡ θήκη Γρη γορίου ἐστίν. Γενομένου δὲ σειμοῦ, τὸ πλεῖστον μέρος τῆς πόλεως ἐπτώθη, πλὴν τοῦ τα Αγίου Γρη- ο γορίου. Δ. Μ. 5996. -- Τούτῳ τῷ ἔτει Καβάδης ὁ τῶν Περσών βασιλεὺς (95) χρήματα απήτει Αναστά στον. Ο δὲ 'Αναστάσιος ", εἰ μὲν δανείσασθαι βού λοιτο, ἔγγραφον ὁμολογίαν έλεγεν ποιῆσαι, εἰ δὲ ἄλλῳ τρόπω, μὴ διδόναι. Οθεν παρασπονδήσας γενομένην πρὸς Θεοδόσιον τὸν νέον ἔμπροσθεν εἰρήνην, ἐπέρχε- ται μετὰ πλήθους πολλοῦ Περσικοῦ τε καὶ ἐπεισ έκτου, πρότερον μὲν εἰς ᾿Αρμενίαν, καὶ λαμβάνει Θεο- δοσιούπολιν, Κωνσταντίνου προδόντος αὐτήν, ἀνδρὸς συγκλητικοῦ τε καὶ Ἰλλυρίων ἄρξαντος τάγματος. Εἶτα εἰς Μεσοποταμίαν ἐλθὼν, Αμιδα, επολιόρκει, Ρωμαϊκού στρατεύματος ἀξιολόγου μήπω οι τοῖς τύποις ἐνδημοῦντος, ᾿Αλυπίου δὲ μόνον βοήθειαν ἔχοντας ὀλίγην, ἀνδρὸς πανταχόθεν ἐπαινετοῦ καὶ φι λοσοφίας ἐραστοῦ, μάλιστα τὴν ἐνδεχομένην οι περί τι τὴν φυλακὴν τῶν πόλεων καὶ τὰ ἀπόθετα τῶν τροφῶν ἐπιμέλειαν ποιουμένου. Ἄκει δὲ ἐκτὸς κα Κωνσταντίνης, σταδίους ο ιζ' κατὰ δύσιν ἀφεστώσης Νισίδης ', καὶ Αμιδα τρὸς ἄρκτον. ᾿Αλλὰ χρόνου τινὸς μεταξύ ρεύσαντος, καί τινων μερικών συμπλο- κῶν Πέρσαις τε καὶ Ῥωμαίοις γενομένων, καθ' ἂς ποτὲ μὲν ἐλάττους, ποτὲ δὲ ἐπικρατέστεροι τῶν ἐθνῶν ἐν διαφόροις γεγόνασιν οἱ Ρωμαῖοι· τέλος ᾿Αμιδαν προδίδωσ! τις τοῖς Πέρσαις, πολιορκηθεῖσαν μὲν ὑπὲρ τοὺς τρεῖς μῆνας παρὰ τῶν * Βαρβάρων, προ- δοθεῖσαν δὲ νύκτωρ ἐξ ἑνὸς τῶν πύργων ὑπὸ μονα χῶν φυλαττομένου *, κλίμαξιν ° οἱ πολέμιοι χρησά- σε Βούλγαροι Α Βουλγάρεις οὐ πλὴν τοῦ Α Γ, πλὴν τοῦ ναοῦ τοῦ νωίς. " τοῦ θαυματουργού Γρηγορίου, οι Αναστάσιον Α, "Αθανάσιον δε μήπω τοῖς οιn. Α. δεχομένην πολέμων 5. σε ἐκτὸς Α, αὐτὸς σταδίους Α, σταδίοις σιδες της. Στις κλίμαξιν οι] καὶ μάζηνοι Α * ἐνδεχομένην. Α. Νισίδης Α 2, Νί Ο παρὰ τῶν 3, παρ' αὐτῶν φυλαττομένου Ασί, φυλαττομένων Hoc etiam anno qui vocantur Bulgari excurs sionen in lllyricum et Thraciam fecerunt, cum nondum eorum natio audiretur de nomine. CHRONOGRAPHIA. A A. M. 5995. B A. C. 495. - Hierosolymorum episcopi Salustii arnus primus. Hoc anno Anastasius cum Aretha, qui Thalabanes Alius andiebat, et Badicharini nee non Agari pater, fondus percussit, ac ita deinceos Palæstina omnis, Arabia et Phoenicia profunda tranquillitate et pace fruebantur. Neocæsarez vero cum terræ motus jamjam esset futurus, miles quidam agens iter tanquam duos milites' civitati videt imminentes aliumque a tergo cla' mantem : Servale domum, in qua Gregorii loculus. Mosque inseculo terre motu urbis pars plurima corruit, præter Sancti Gregorii templum. - A. C. 496. — Hoc anno Cabades Persarum rex po- cunias exigebat ab Anastasio. Anastasius caulionem scribere jussit, si modo mutuum accipere vellet : alioqui se nullas daturum. Es quo pacis quondam cum Theodosio juniore firmatæ violatis fœderibus, cum magno Persarum atque auxiliarium exercitu primum quidem in Armeniam irrumpit et Theodosio- polin, Constantino senatorii ordinis viro Illyrica- rum copiarum ductore eam prodente, cepit : tum vero penetrata Mesopotamia, Ainidam obsedit, cum non satis numerose exercitu locus esset munitus, imo solus Alypius, vir alioqui laudatissimus et philosophiæ amans, qui ad úrbium defensionem annonæ et commeatus curam conferebat omnem, cum exigua admo̟dum præsidii manu eam tutaretur. Habitabat autem haud procul a Constantina, que Nísibin ad occasum sex et quinquaginta stądiis/ › totidemque Amidam septentrionem versus distan- tes habet. Verum nonnullo temporis spatio interim lapso, privatisque certaminibus iuter Persas Ro- manosque commissis, quibus nonnunquam infe- riores et aliquando gentilium victores pro varia belli fortuna recesserant Romani, tandem Arnida post trimestremt obsidionem a Barbaris bello fatigata, ab turrium una, quam propugnandam susceperant monachi, cujnsdam proditione, noctu D in hostium (scalis autetu ad invasionem utebantur) C VARIE LECTIONES. e f, vulg. νulg. add. h post vulg. vulg. vulg. * νulg. add. ex A. • vulg. * vulg. e f. JAC. GOARI NOTÆ. contribulis. solo irruptiones in imperium Romanum fecere. Augerius Busbequius in Itinerario, Ortelius Vola- terranus. Egyptiorum Ptolemæi, insignitos testatur Scaliger, De emend. temp. lib. it. De Ammonitis Arabibus aliter sentit Abraham Ecchelleusis, pag. 115, qua con Thalabam memoret, principen Arethain ex ejus tribu ortam facile putaverim; adcoque non a matre sed a tribu dictum Thalabanem, qui Badi- charimi filius, Agari pater, Thalabitarum fuerit Bib. ut Collect. finem. obsessam et captam, ex Evagrii lib. 1u, cap. scribunt chronologi. Annum ex Eustathio notavit Evagrins Anastasii duodecimum, qui Theophanis a Septembri numerantis decimo tertio coincidere potest. Reliqua Marcellinus comes Anastasii ejus- dem anno duodecimo, Procopius, De bello Persico, lib. 1, nonnihil attingit Theodorus Lector lib. 11, (90) A Volga Scythico duvio, ex quo et patris (91) Saracenorum principes Arela nomine, velut (92) Hæc pene verbo tenus Theodorus Lector ad (93) Amidam, capta Theodosiopali, a Cabade

μενος, καὶ οὕτως ἔσω τῆς πόλεως γεγονότες, ληίζον ται πᾶσαν καὶ καθαιροῦσι καὶ πλοῦτον λαμβάνουσι Β πολύν, Καβάδου τοῦ βασιλέως ἐπὶ ἐλέφαντος εἰς αὐτ τὴν εἰσελθόντος μετὰ τρίτην ἡμέραν * τῆς προδοσίας, καὶ πλοῦτον μὲν οὐ πολὺν, Γλόην ' δὲ τῇ πόλει και ταλιπόντος φύλακα, Καβάδου εἰς Νισίβην επαναζεύ ξαντος πόλιν, καὶ τῆς Περσικῆς δυναστείας μεταξύ Αμίδας καὶ Κωνσταντίας διατριβούσης. " Τούτῳ τῷ ἔτει στέλλεται παρά τοῦ βασιλέως (94) Αναστασίου στρατιά Γότθων τε καὶ Βεσσῶν (5) καὶ ἑτέρων Θρακῶν ἐθνῶν, στρατ- ηγοῦντος τῆς Εύας καὶ ἐξάρχοντος * αὐτῆς ᾿Αρεο δίδου τοῦ Δαλαγαΐρου παιδός, ὑπάτου γεγονότος όρο διναρίου τούτου πρὸς πατρὸς ἐγένετο πάππος 'Αρεόβινδος, ὁ κατὰ τὸν Θεοδοσίου τοῦ νέου χρόνον εὐδοκιμήσας κατὰ Περσῶν, ἐτέχθη δὲ Αρεόβινδο; τῷ Δαλαγαίῳῳ ἀπὸ Διάγησθέας ", τῆς Αρδαβουρίου θυγατρὸς τοῦ παιδὸς "Ασπαρος, οὗ πρόσθεν έμνη- μονεύσαμεν, ἐπὶ δυναστεία μεγάλη. Συναπεστάλησαν δὲ τῷ ᾿Αρεοβίνδῳ καὶ ἕτεροι πλείστοι στρατηγοί, ὧν οἱ περιφανέστατοι Πατρίκιος ἦν καὶ ῾Υπάτιος, ο Σεκουνδίνου καὶ τῆς ἀδελφῆς ᾿Αναστασίου του βασι- λέως υἱὸς, καὶ Φαρασμάνης ὁ Ζουν πατὴρ, τὸ γένος Λαζός, καὶ Ῥωμανός ὁ προειρημένος ἐξ Εὐφρατη - σίας συναφθεὶς τῷ στρατεύματι, καὶ Ἰουστῖνος ὁ βασ σιλεύσας μετὰ ταῦτα, καὶ δήμαρχος καὶ ἕτεροί τινες τῆς δυνάμεως συνελθούσης ἐν Ἀδέστῃ πόλει τῆς ὑπροηνῆς καὶ Σαμοσάτοις πάλει τῆς Εὐφρα- τησίας. Καὶ εν οἱ μὲν περὶ Ὑπάτιον καὶ Πατρίκιον ἠσχολοῦντο τὴν ᾿Αμιδαν ἐλευθερώσαι τῆς Περσικής φυλακής, 'Αρεόβινδος δὲ μετὰ Ῥωμανοῦ καὶ ᾿Ασουλ δου φυλάρχων (96) καί τινων ἑτέρων το στρατοπεδευ σάμενος, ὡς πρὸς αὐτὸν Καβάδην τότε εἰς Νισίβην διατρίβοντα διαφόροις μάχαις καταγωνίζεται τῶν Περσικών " καὶ τῆς Νισίδης Καβάδην ἀπελαύνει καὶ πολλοῖς διαστήμασιν ὑποχωρῆσαι " της χώρας πεποίηκεν. 'Ανειλε δὲ καὶ στρατηγὸν μέγιστον τῶν Περσῶν ἐν μιᾷ συμπολοκῇ, οὗ καὶ τὸ ξίφος καὶ τὸ βραχιόλιον ηνέχθη 'Αρεοδίνδῳ παρὰ τοῦ ἀνελόντος αὐτὸν Σκύθου, καὶ ἀξιόλογον ὡς μάλιστα φανεν σύμβολον τῆς νίκης ἐστάλη τῷ βασιλεῖ. Τῆς οὖν Περ σικῆς στρατιᾶς ἐλαττωθείσης οὕτω τοῖς Ῥωμαϊκοίς στρατηγοίς παρασκευασάμενος Καβάδης ἐκπέμπει τ στράτευμα πλεῖστον κατὰ τῶν οι Ῥωμαίων, ὥστε Αρεόβινδον προτρέψαι τοῖς περὶ Ὑπάτιον καὶ Πα τρίκιον, ἀπὸ τῶν περὶ ᾿Αμιδαν τόπων εἰς συμμαχίαν αὐτῷ συνδραμεῖν. Εκείνων δὲ παραιτησαμένων διὰ τρίτην ἡμέραν Α. τὴν τριήμερον Γλόην Α. Γλώην ἐξάρχοντος Α. εξαρχοῦντος Ποδησθέας Α. περιφανέστερης Α. " βασιλεύς Α. Εδέσση πόλει Α. Ἐδέσῃ τῇ πόλει ναΐς. 1ο Σαμοσάτοις πόλει Α, Σαμοσάτης πόλεως και ἑτέρων εἴ τὸ Περσικὸν Γ, τὴν Περσικόν . " εἰσχωρήσαι Α. το μέγιστον Α. φαμὲν Δ. εκπέμπει Α, εἰσπέμπει τῶν THEOPHANIS potestatem venit. Hunc in modum illi intra urbem A admissi ad praedas et excidium vertuntur, copio- sis undequaque congestis sibi manubiis. Tertio vero a proditione die Cabales elephanto insidens urbem ingreditur : et divitias quidem exiguas ad- modum, Gloen aulem in urbis custodiam relinquit: ipse demum Nisibin regressos est, Persarum ca- stris et exercitibus Amidam inter et Constantiam loratis. - A. C. 497. Hoc anno Gotthorum, Bessorum et aliarum Thracicarum nationum exercitus orientis duci præfectoque Areobindo Dalagaipbi ßlio, qui cum potestate magna dignitateqne consulatum ordina- rium gessit, commendatus ab Anastasio impera- tore hittitur. Huic ex patre avus fuit Areolindus, qui Theodosii junioris temporibus in præliis ad- versus Persas claruit. Porro Areobindus Dalagai- pho patri e Dyagesthea Ardaburii filia et Asparis, cujus nomen supra memoratum, nepti susceptus fuit. Areobindo pariter socii plures dati sunt, et cum eo nissi duces, quorum illustriores fuere Patricius et Hypatins, Secundini et sororis Ana- stasii imperatoris filius, et Pharasmanes genero Lazicus Zung paler, et supra laudatus Romanus, qui ex Euphratesia exercitui se adjunxerat, nec hon Justinus postmodum imperator renuntiatus, et Zemarchus, et alii nonnulli. Copiis omnibus Edesse Osroenæ provinciæ civitate, et Samosati altera Euphratesiæ urbe coactis, qui comitabaum tur Hypatium et Patricium circa Amidan Persica custodia liberandam occupabantur. Areobindas “ autem cum Romano el Aguado tribunis et quibus- dam aliis castra metatus, Cabadem ipsum Nisibi time cominorantem aggreditur, variis præliiš Per- sicas acies lacessit, Cabaden ipsum Nisibi fugat, et ex ejus agris multorum millium spatio eum secedere coegit: quin etiam præcipuum Persarum in quodam conflictu occidit docem, cujus gladius et armilla a Scytha, qui virum mactaverat; Areo- bindo primum oblata, deinde quasi spectatissimum victoriæ monumentum ad imperatorem missa. Imminuto in hunc modum Romanoruin ducum virtute Persarum exercitu, vires ampliores sibi comparatas adversus Romanos immittit, adeo ut Hypatii Patriciique copias adhortaretur D Areobindus, relictis circum Amidam locis, ad sup- petias sibi ferendas contendere. Qui cum præ Invidia dimoveri recusarent, Areobindus ipse de . A. M. 5997. VARIE LECTIONES. C . · vulg. " vulg. passim. * e, vulg. * b. vnlg. 1s add. ex A. adul. ex A. om. vulg. * add. ex A. JAC. GOARI NOTÆ. Theophanes hunc quoad annorum rationem alterum quoad historiæ Adem lib. 1, De bello Per- ·Bico. populi. OrtelIUS. que; nam Romanus majus aliquid tribuno videtar, supra jam Palæstinæ præses victoriis clarus. Cou- BEFIS. (94) Procopium et Marcellinum sequitur auctor (95) Bessi ad Haemum montem, et Danubium (96) Vat. 1, καὶ 'Ασουάθου του φυλάρχου, placet

μενος, καὶ οὕτως ἔσω τῆς πόλεως γεγονότες, ληίζον ται πᾶσαν καὶ καθαιροῦσι καὶ πλοῦτον λαμβάνουσι Β πολύν, Καβάδου τοῦ βασιλέως ἐπὶ ἐλέφαντος εἰς αὐτ τὴν εἰσελθόντος μετὰ τρίτην ἡμέραν * τῆς προδοσίας, καὶ πλοῦτον μὲν οὐ πολὺν, Γλόην ' δὲ τῇ πόλει και ταλιπόντος φύλακα, Καβάδου εἰς Νισίβην επαναζεύ ξαντος πόλιν, καὶ τῆς Περσικῆς δυναστείας μεταξύ Αμίδας καὶ Κωνσταντίας διατριβούσης. " Τούτῳ τῷ ἔτει στέλλεται παρά τοῦ βασιλέως (94) Αναστασίου στρατιά Γότθων τε καὶ Βεσσῶν (5) καὶ ἑτέρων Θρακῶν ἐθνῶν, στρατ- ηγοῦντος τῆς Εύας καὶ ἐξάρχοντος * αὐτῆς ᾿Αρεο δίδου τοῦ Δαλαγαΐρου παιδός, ὑπάτου γεγονότος όρο διναρίου τούτου πρὸς πατρὸς ἐγένετο πάππος 'Αρεόβινδος, ὁ κατὰ τὸν Θεοδοσίου τοῦ νέου χρόνον εὐδοκιμήσας κατὰ Περσῶν, ἐτέχθη δὲ Αρεόβινδο; τῷ Δαλαγαίῳῳ ἀπὸ Διάγησθέας ", τῆς Αρδαβουρίου θυγατρὸς τοῦ παιδὸς "Ασπαρος, οὗ πρόσθεν έμνη- μονεύσαμεν, ἐπὶ δυναστεία μεγάλη. Συναπεστάλησαν δὲ τῷ ᾿Αρεοβίνδῳ καὶ ἕτεροι πλείστοι στρατηγοί, ὧν οἱ περιφανέστατοι Πατρίκιος ἦν καὶ ῾Υπάτιος, ο Σεκουνδίνου καὶ τῆς ἀδελφῆς ᾿Αναστασίου του βασι- λέως υἱὸς, καὶ Φαρασμάνης ὁ Ζουν πατὴρ, τὸ γένος Λαζός, καὶ Ῥωμανός ὁ προειρημένος ἐξ Εὐφρατη - σίας συναφθεὶς τῷ στρατεύματι, καὶ Ἰουστῖνος ὁ βασ σιλεύσας μετὰ ταῦτα, καὶ δήμαρχος καὶ ἕτεροί τινες τῆς δυνάμεως συνελθούσης ἐν Ἀδέστῃ πόλει τῆς ὑπροηνῆς καὶ Σαμοσάτοις πάλει τῆς Εὐφρα- τησίας. Καὶ εν οἱ μὲν περὶ Ὑπάτιον καὶ Πατρίκιον ἠσχολοῦντο τὴν ᾿Αμιδαν ἐλευθερώσαι τῆς Περσικής φυλακής, 'Αρεόβινδος δὲ μετὰ Ῥωμανοῦ καὶ ᾿Ασουλ δου φυλάρχων (96) καί τινων ἑτέρων το στρατοπεδευ σάμενος, ὡς πρὸς αὐτὸν Καβάδην τότε εἰς Νισίβην διατρίβοντα διαφόροις μάχαις καταγωνίζεται τῶν Περσικών " καὶ τῆς Νισίδης Καβάδην ἀπελαύνει καὶ πολλοῖς διαστήμασιν ὑποχωρῆσαι " της χώρας πεποίηκεν. 'Ανειλε δὲ καὶ στρατηγὸν μέγιστον τῶν Περσῶν ἐν μιᾷ συμπολοκῇ, οὗ καὶ τὸ ξίφος καὶ τὸ βραχιόλιον ηνέχθη 'Αρεοδίνδῳ παρὰ τοῦ ἀνελόντος αὐτὸν Σκύθου, καὶ ἀξιόλογον ὡς μάλιστα φανεν σύμβολον τῆς νίκης ἐστάλη τῷ βασιλεῖ. Τῆς οὖν Περ σικῆς στρατιᾶς ἐλαττωθείσης οὕτω τοῖς Ῥωμαϊκοίς στρατηγοίς παρασκευασάμενος Καβάδης ἐκπέμπει τ στράτευμα πλεῖστον κατὰ τῶν οι Ῥωμαίων, ὥστε Αρεόβινδον προτρέψαι τοῖς περὶ Ὑπάτιον καὶ Πα τρίκιον, ἀπὸ τῶν περὶ ᾿Αμιδαν τόπων εἰς συμμαχίαν αὐτῷ συνδραμεῖν. Εκείνων δὲ παραιτησαμένων διὰ τρίτην ἡμέραν Α. τὴν τριήμερον Γλόην Α. Γλώην ἐξάρχοντος Α. εξαρχοῦντος Ποδησθέας Α. περιφανέστερης Α. " βασιλεύς Α. Εδέσση πόλει Α. Ἐδέσῃ τῇ πόλει ναΐς. 1ο Σαμοσάτοις πόλει Α, Σαμοσάτης πόλεως και ἑτέρων εἴ τὸ Περσικὸν Γ, τὴν Περσικόν . " εἰσχωρήσαι Α. το μέγιστον Α. φαμὲν Δ. εκπέμπει Α, εἰσπέμπει τῶν THEOPHANIS potestatem venit. Hunc in modum illi intra urbem A admissi ad praedas et excidium vertuntur, copio- sis undequaque congestis sibi manubiis. Tertio vero a proditione die Cabales elephanto insidens urbem ingreditur : et divitias quidem exiguas ad- modum, Gloen aulem in urbis custodiam relinquit: ipse demum Nisibin regressos est, Persarum ca- stris et exercitibus Amidam inter et Constantiam loratis. - A. C. 497. Hoc anno Gotthorum, Bessorum et aliarum Thracicarum nationum exercitus orientis duci præfectoque Areobindo Dalagaipbi ßlio, qui cum potestate magna dignitateqne consulatum ordina- rium gessit, commendatus ab Anastasio impera- tore hittitur. Huic ex patre avus fuit Areolindus, qui Theodosii junioris temporibus in præliis ad- versus Persas claruit. Porro Areobindus Dalagai- pho patri e Dyagesthea Ardaburii filia et Asparis, cujus nomen supra memoratum, nepti susceptus fuit. Areobindo pariter socii plures dati sunt, et cum eo nissi duces, quorum illustriores fuere Patricius et Hypatins, Secundini et sororis Ana- stasii imperatoris filius, et Pharasmanes genero Lazicus Zung paler, et supra laudatus Romanus, qui ex Euphratesia exercitui se adjunxerat, nec hon Justinus postmodum imperator renuntiatus, et Zemarchus, et alii nonnulli. Copiis omnibus Edesse Osroenæ provinciæ civitate, et Samosati altera Euphratesiæ urbe coactis, qui comitabaum tur Hypatium et Patricium circa Amidan Persica custodia liberandam occupabantur. Areobindas “ autem cum Romano el Aguado tribunis et quibus- dam aliis castra metatus, Cabadem ipsum Nisibi time cominorantem aggreditur, variis præliiš Per- sicas acies lacessit, Cabaden ipsum Nisibi fugat, et ex ejus agris multorum millium spatio eum secedere coegit: quin etiam præcipuum Persarum in quodam conflictu occidit docem, cujus gladius et armilla a Scytha, qui virum mactaverat; Areo- bindo primum oblata, deinde quasi spectatissimum victoriæ monumentum ad imperatorem missa. Imminuto in hunc modum Romanoruin ducum virtute Persarum exercitu, vires ampliores sibi comparatas adversus Romanos immittit, adeo ut Hypatii Patriciique copias adhortaretur D Areobindus, relictis circum Amidam locis, ad sup- petias sibi ferendas contendere. Qui cum præ Invidia dimoveri recusarent, Areobindus ipse de . A. M. 5997. VARIE LECTIONES. C . · vulg. " vulg. passim. * e, vulg. * b. vnlg. 1s add. ex A. adul. ex A. om. vulg. * add. ex A. JAC. GOARI NOTÆ. Theophanes hunc quoad annorum rationem alterum quoad historiæ Adem lib. 1, De bello Per- ·Bico. populi. OrtelIUS. que; nam Romanus majus aliquid tribuno videtar, supra jam Palæstinæ præses victoriis clarus. Cou- BEFIS. (94) Procopium et Marcellinum sequitur auctor (95) Bessi ad Haemum montem, et Danubium (96) Vat. 1, καὶ 'Ασουάθου του φυλάρχου, placet

μενος, καὶ οὕτως ἔσω τῆς πόλεως γεγονότες, ληίζον ται πᾶσαν καὶ καθαιροῦσι καὶ πλοῦτον λαμβάνουσι Β πολύν, Καβάδου τοῦ βασιλέως ἐπὶ ἐλέφαντος εἰς αὐτ τὴν εἰσελθόντος μετὰ τρίτην ἡμέραν * τῆς προδοσίας, καὶ πλοῦτον μὲν οὐ πολὺν, Γλόην ' δὲ τῇ πόλει και ταλιπόντος φύλακα, Καβάδου εἰς Νισίβην επαναζεύ ξαντος πόλιν, καὶ τῆς Περσικῆς δυναστείας μεταξύ Αμίδας καὶ Κωνσταντίας διατριβούσης. " Τούτῳ τῷ ἔτει στέλλεται παρά τοῦ βασιλέως (94) Αναστασίου στρατιά Γότθων τε καὶ Βεσσῶν (5) καὶ ἑτέρων Θρακῶν ἐθνῶν, στρατ- ηγοῦντος τῆς Εύας καὶ ἐξάρχοντος * αὐτῆς ᾿Αρεο δίδου τοῦ Δαλαγαΐρου παιδός, ὑπάτου γεγονότος όρο διναρίου τούτου πρὸς πατρὸς ἐγένετο πάππος 'Αρεόβινδος, ὁ κατὰ τὸν Θεοδοσίου τοῦ νέου χρόνον εὐδοκιμήσας κατὰ Περσῶν, ἐτέχθη δὲ Αρεόβινδο; τῷ Δαλαγαίῳῳ ἀπὸ Διάγησθέας ", τῆς Αρδαβουρίου θυγατρὸς τοῦ παιδὸς "Ασπαρος, οὗ πρόσθεν έμνη- μονεύσαμεν, ἐπὶ δυναστεία μεγάλη. Συναπεστάλησαν δὲ τῷ ᾿Αρεοβίνδῳ καὶ ἕτεροι πλείστοι στρατηγοί, ὧν οἱ περιφανέστατοι Πατρίκιος ἦν καὶ ῾Υπάτιος, ο Σεκουνδίνου καὶ τῆς ἀδελφῆς ᾿Αναστασίου του βασι- λέως υἱὸς, καὶ Φαρασμάνης ὁ Ζουν πατὴρ, τὸ γένος Λαζός, καὶ Ῥωμανός ὁ προειρημένος ἐξ Εὐφρατη - σίας συναφθεὶς τῷ στρατεύματι, καὶ Ἰουστῖνος ὁ βασ σιλεύσας μετὰ ταῦτα, καὶ δήμαρχος καὶ ἕτεροί τινες τῆς δυνάμεως συνελθούσης ἐν Ἀδέστῃ πόλει τῆς ὑπροηνῆς καὶ Σαμοσάτοις πάλει τῆς Εὐφρα- τησίας. Καὶ εν οἱ μὲν περὶ Ὑπάτιον καὶ Πατρίκιον ἠσχολοῦντο τὴν ᾿Αμιδαν ἐλευθερώσαι τῆς Περσικής φυλακής, 'Αρεόβινδος δὲ μετὰ Ῥωμανοῦ καὶ ᾿Ασουλ δου φυλάρχων (96) καί τινων ἑτέρων το στρατοπεδευ σάμενος, ὡς πρὸς αὐτὸν Καβάδην τότε εἰς Νισίβην διατρίβοντα διαφόροις μάχαις καταγωνίζεται τῶν Περσικών " καὶ τῆς Νισίδης Καβάδην ἀπελαύνει καὶ πολλοῖς διαστήμασιν ὑποχωρῆσαι " της χώρας πεποίηκεν. 'Ανειλε δὲ καὶ στρατηγὸν μέγιστον τῶν Περσῶν ἐν μιᾷ συμπολοκῇ, οὗ καὶ τὸ ξίφος καὶ τὸ βραχιόλιον ηνέχθη 'Αρεοδίνδῳ παρὰ τοῦ ἀνελόντος αὐτὸν Σκύθου, καὶ ἀξιόλογον ὡς μάλιστα φανεν σύμβολον τῆς νίκης ἐστάλη τῷ βασιλεῖ. Τῆς οὖν Περ σικῆς στρατιᾶς ἐλαττωθείσης οὕτω τοῖς Ῥωμαϊκοίς στρατηγοίς παρασκευασάμενος Καβάδης ἐκπέμπει τ στράτευμα πλεῖστον κατὰ τῶν οι Ῥωμαίων, ὥστε Αρεόβινδον προτρέψαι τοῖς περὶ Ὑπάτιον καὶ Πα τρίκιον, ἀπὸ τῶν περὶ ᾿Αμιδαν τόπων εἰς συμμαχίαν αὐτῷ συνδραμεῖν. Εκείνων δὲ παραιτησαμένων διὰ τρίτην ἡμέραν Α. τὴν τριήμερον Γλόην Α. Γλώην ἐξάρχοντος Α. εξαρχοῦντος Ποδησθέας Α. περιφανέστερης Α. " βασιλεύς Α. Εδέσση πόλει Α. Ἐδέσῃ τῇ πόλει ναΐς. 1ο Σαμοσάτοις πόλει Α, Σαμοσάτης πόλεως και ἑτέρων εἴ τὸ Περσικὸν Γ, τὴν Περσικόν . " εἰσχωρήσαι Α. το μέγιστον Α. φαμὲν Δ. εκπέμπει Α, εἰσπέμπει τῶν THEOPHANIS potestatem venit. Hunc in modum illi intra urbem A admissi ad praedas et excidium vertuntur, copio- sis undequaque congestis sibi manubiis. Tertio vero a proditione die Cabales elephanto insidens urbem ingreditur : et divitias quidem exiguas ad- modum, Gloen aulem in urbis custodiam relinquit: ipse demum Nisibin regressos est, Persarum ca- stris et exercitibus Amidam inter et Constantiam loratis. - A. C. 497. Hoc anno Gotthorum, Bessorum et aliarum Thracicarum nationum exercitus orientis duci præfectoque Areobindo Dalagaipbi ßlio, qui cum potestate magna dignitateqne consulatum ordina- rium gessit, commendatus ab Anastasio impera- tore hittitur. Huic ex patre avus fuit Areolindus, qui Theodosii junioris temporibus in præliis ad- versus Persas claruit. Porro Areobindus Dalagai- pho patri e Dyagesthea Ardaburii filia et Asparis, cujus nomen supra memoratum, nepti susceptus fuit. Areobindo pariter socii plures dati sunt, et cum eo nissi duces, quorum illustriores fuere Patricius et Hypatins, Secundini et sororis Ana- stasii imperatoris filius, et Pharasmanes genero Lazicus Zung paler, et supra laudatus Romanus, qui ex Euphratesia exercitui se adjunxerat, nec hon Justinus postmodum imperator renuntiatus, et Zemarchus, et alii nonnulli. Copiis omnibus Edesse Osroenæ provinciæ civitate, et Samosati altera Euphratesiæ urbe coactis, qui comitabaum tur Hypatium et Patricium circa Amidan Persica custodia liberandam occupabantur. Areobindas “ autem cum Romano el Aguado tribunis et quibus- dam aliis castra metatus, Cabadem ipsum Nisibi time cominorantem aggreditur, variis præliiš Per- sicas acies lacessit, Cabaden ipsum Nisibi fugat, et ex ejus agris multorum millium spatio eum secedere coegit: quin etiam præcipuum Persarum in quodam conflictu occidit docem, cujus gladius et armilla a Scytha, qui virum mactaverat; Areo- bindo primum oblata, deinde quasi spectatissimum victoriæ monumentum ad imperatorem missa. Imminuto in hunc modum Romanoruin ducum virtute Persarum exercitu, vires ampliores sibi comparatas adversus Romanos immittit, adeo ut Hypatii Patriciique copias adhortaretur D Areobindus, relictis circum Amidam locis, ad sup- petias sibi ferendas contendere. Qui cum præ Invidia dimoveri recusarent, Areobindus ipse de . A. M. 5997. VARIE LECTIONES. C . · vulg. " vulg. passim. * e, vulg. * b. vnlg. 1s add. ex A. adul. ex A. om. vulg. * add. ex A. JAC. GOARI NOTÆ. Theophanes hunc quoad annorum rationem alterum quoad historiæ Adem lib. 1, De bello Per- ·Bico. populi. OrtelIUS. que; nam Romanus majus aliquid tribuno videtar, supra jam Palæstinæ præses victoriis clarus. Cou- BEFIS. (94) Procopium et Marcellinum sequitur auctor (95) Bessi ad Haemum montem, et Danubium (96) Vat. 1, καὶ 'Ασουάθου του φυλάρχου, placet

φθόνον υποχωρησαι, ἡ βουλήθη Αρεόβινδος εἰς Βυζάν- εἰσελθεῖν, εἰ μὴ μόλις ο Αππίων ὁ Αἰγύ- πτιος, ύπαρχος τότε οι τοῦ στρατεύματος ὢν καὶ τῆς δαπάνης, καὶ τῆς ἐποψίας πάντων προεστηκώς 4, ἐπέσχεν αὐτὸν ἐν τοῖς τόποις. Διαφερομένων δὲ τῶν στρατηγῶν πρὸς ἀλλήλους, Καβάδης εἰς Νισίδην κλα θὼν καὶ τὰ τῆς διχονοίας τῶν στρατηγῶν μαθών, αὐ- τός τε πολὺς ὧν τῷ πλήθει καὶ πολλαχοῦ τὴν ἑαυ τοῦ στρατιὰν κατακερματίζων, πᾶσαν, ὡς εἰπεῖν, τὴν Ῥωμαϊκὴν κατέδραμεν γῆν καὶ ἐδηλωσεν μέχρι Συριῶν αὐτῶν “, πολλοὺς μεταξὺ πρὸς Ἀρεξ- βινδον ὑπὲρ εἰρήνης ἐκπέμψας πρέσβεις καὶ ἐπὶ χρή- μασιν καταλύειν τὸν πόλεμον λέγων. Οὕτω τοίνυν καὶ τὰ περὶ τὴν Εδεσσαν ἐν μάλιστα καταδραμών, καθ' ὴν Ἀρεάβινδος ἦν· πλὴν οὐ πράξας ἐκεῖ δεξιῶς, ἀλλὰ παρ' ἐλπίδας ἐλαττονται τῆς ᾿Αρεοδίνδου μάχης. Γκοὺς δὲ καὶ τὸν ᾿Αμίδης φύλακα Γλόην τὸν στρατο ηγόν αὐτοῦ διαφθαρήναι μηχανώμενον. 80, ἐπανέρ- χεται κακωθεὶς δι᾿ ἑτέρας ὁδοῦ, καταφρονήσεις τῶν ὁμήρων, ὧν ἐδεδώκει ο τῷ ᾿Αρεοβίνῳ, τοὺς εἰρήνης λόγους· καὶ κατέσχον παρὰ τὰς συνθήκες ᾿Αλύπιον σε τὸν χρηστὴν ἐκεῖνον * καὶ Βασίλειον τὸν Ελεσ σηνόν· ώστε μετὰ τὴν ἀναχώρησιν αὐτοῦ τὴν ἐπὶ τὰ οικεία, χειμώνας ήδη καταλαβόντος, τοὺς μὲν στρατο ηγούς 'Ρωμαίων ἐν διαφόροις τῆς Εὐφρατησίας καὶ Οσρτηνῆς καὶ Μεσοποταμίας καὶ Σύρων καὶ ᾿Αρ- μενίων διαιρεθῆναι πολίσμασι οι τὸν χειμέριον αὖ- λισθησομένους καιρόν. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει ἱππικοῦ γενομένου (97), ἀταξία γέγονε τῶν δύο μερῶν, καὶ πολλοὶ ἀπέθανον εξ ἀμφοτέρων, ἐν οἷς καὶ ὁ υἱὸς Αναστασίου του βασι- λέως, ἂν εἶχεν ἀπὸ παλλακῆς· καὶ σφίδρα λυπηθείς Αναστάσιος πολλοὺς ἐτιμωρήσατο καὶ ἄλλους ἐξ- ορίαις παρέπεμψεν. Δ.Μ. 5998. -- Τούτῳ τῷ ἔτει Κέλλωρα τον μάτ γιστρον (98) ὑπὸ τοῦ βασιλέως πεμφθέντα μετὰ τῆς σὺν αὐτῷ πλείστης δυνάμεως, καὶ τὴν ὅλην σχεδόν ἐξουσίαν παρειληφότα σὺν Θεοδότῳ ο στρατηγῷ, τούτας κατεπίστευσεν ὁ βασιλεὺς τὴν τοῦ παντὸς πολέμου διοίκησιν. Αππίωνα δὲ καὶ Ὑπάτιον μετα- πέμπεται σπουδαίως εἰς τὸ Βυζάντιον, οὐκ ἀναγ- καίους ἡγησάμενος εἶναι τῷ στρατοπέδῳ διὰ τὴν πρὸς Ἀρεόδινδον τὸν στρατηγὸν ἔχθραν, Καλλιόπιον δὲ τὸν στρατηγὸν ἐπιστήσας τῇ τοῦ δαπανήματος ἀρχῇ. Τοῦ Κέλλωρος τοίνυν ἄριστα τὴν πάντα πό- λεμον ἅμα τῷ ᾿Αρεοβίνδῳ καὶ Πατρικίῳ καὶ Βερούσ ὄψε καὶ Τιμοστράτῳ καὶ Ῥωμανῷ καὶ τοῖς λοιποῖς κατὰ διαφόρους τόπους οἰκονομήσαντος· ἦν γὰρ ὁ ด εἰς Βυζ. Δ ε, καὶ εἰς Βυζ. μόλις 1, μόνος τότε Α, τε εἰ προεστηκώς Α, προεσχηκώς την Α. Εδεσσαν Α, "Εόςσαν κατακερματίζων Α. καταχερματίζων ε' εδηλωσεν] ἐδίωξεν Α. Θ. * Συρίας αυτ μηχανευόμενον Α. . ' οὖς δεδώκει Α. δι' ὧν οἷς ἐδεδώκει τῷ ᾿Αρ. τοὺς εἰρήνης λόγους. " ἐκεῖνοι Α. Η Κέωρα Α, Κέλαρα Η σὺν Θεοδότω] σὺν δῷ τῷ Α σὺν Αρεβίνος Ρωμαίων Α, Ρωμαίους Η παλαίσμασι ε: Βουνούπω Α, Βουνόσῳ Βονούσσῳ Οι ἄριστα τὸν Λ, ἀρίστατον CHRONOGRAPHIA. A repetendo Byzantio cogitassel, nisi Ægyptius Apo TIDY B & . + pic, totius exercitus præfectus et annona rebus que singulis inspiciendis invigilans, euin locis in illis consistere compulisset. Ita dissidentibus ab invicem ducibus, Cabades Nisibin ingreditur, habi taque discriminis inter duces orti notitia, cum alioqui copiosae adessent illi vires, toto exercitu per turmas et glohos diviso, in universam, ut ita loquar, excurrit Romanam ditionem, et abacta a Syris longe positis præda, plures interim ad Are- obiudum de pace componenda legatos decernit bellumque pecunia dirimendum denuntiat. Loca Igitur circa Edessai, in qua Areolindus meta- batur, devastans, nil prosperum ibi peregit : quiu imb ex pugna cum Areobindo præter exspecta- tionem commissa viribus deterior recessit. Cum vero insuper Gloem ducem, quem Amidæ præsi- dio reliquerat, perire paratum rescivit, per aliam viam cum magna clade accepta recessit, fidein, per obsides quos. Areobindo dederat, oppignora- tam, et de pace collocutionem parvi pendens : quin etiam Alypium vitum illum optimum et Ba - silium Edessenum præter iclas conditionės penes se detinuerunt Perse: ita ut Cabade in ditionis suæ fines regresso, Romani duces a se invicem disjuncti in diversa Euphratesis, Osrhorn, Me Sopotamis, Syriv atque Armeniæ oppida bieinan- tes se contulerint. : Hoc anno equesiti gone celebrato, facta est duarum factionum seditio, et ex utraque periere plurimi, inter quos Anastasfi filius ex pellice natus numeratus est : cujus morte vehementer aflictus Anastasius plures ultimo supplicio, alios exsilie mulctavit. A. C. 498. _ Hoc anno Cellore magistro cum maxima subditarum sibi copiarum vi misso et cuin Theodoto duce supremam pene in exërcitum omnem potestatem adepto universam belli administrandį, curam commisit imperator : Appionem et Hypa - lium, quorum operam haud amplius in castris desiderari ob exercitas cum Areobindo duce inimi- čitias arbitrabatur, Byżantium diligentius revocat : et rei ánnonariæ sununam Calliopio duci commen- dat præfecturam. Cellor porro cum Areobindo et Patricio et Boruso el Timostrato atque Romano, nec non reliquis aliis rationem bellandi optimam · per varia quæque loca semper exercuit. Vir enim fuit præstantis ingenii et magnæ doctrinæ, animi VARIA LECTIONES. D * vulg. vulg. vulg. vulg. vulg. passim. vulg. fort. leg. s. b. ef, b. vulg. a, De. νulg JAC. GOARI NOTÆ. In Chronico Alexandr. ad Anastasii annum lcgi- iur, in quo Anastasius ipse lapide percussus. Vi- deat lector, et sententiam proferat. latus. (97) Circensis hic motus idem videri posset, qui (98) Rem aliter estani narrat Procopius ci-

φθόνον υποχωρησαι, ἡ βουλήθη Αρεόβινδος εἰς Βυζάν- εἰσελθεῖν, εἰ μὴ μόλις ο Αππίων ὁ Αἰγύ- πτιος, ύπαρχος τότε οι τοῦ στρατεύματος ὢν καὶ τῆς δαπάνης, καὶ τῆς ἐποψίας πάντων προεστηκώς 4, ἐπέσχεν αὐτὸν ἐν τοῖς τόποις. Διαφερομένων δὲ τῶν στρατηγῶν πρὸς ἀλλήλους, Καβάδης εἰς Νισίδην κλα θὼν καὶ τὰ τῆς διχονοίας τῶν στρατηγῶν μαθών, αὐ- τός τε πολὺς ὧν τῷ πλήθει καὶ πολλαχοῦ τὴν ἑαυ τοῦ στρατιὰν κατακερματίζων, πᾶσαν, ὡς εἰπεῖν, τὴν Ῥωμαϊκὴν κατέδραμεν γῆν καὶ ἐδηλωσεν μέχρι Συριῶν αὐτῶν “, πολλοὺς μεταξὺ πρὸς Ἀρεξ- βινδον ὑπὲρ εἰρήνης ἐκπέμψας πρέσβεις καὶ ἐπὶ χρή- μασιν καταλύειν τὸν πόλεμον λέγων. Οὕτω τοίνυν καὶ τὰ περὶ τὴν Εδεσσαν ἐν μάλιστα καταδραμών, καθ' ὴν Ἀρεάβινδος ἦν· πλὴν οὐ πράξας ἐκεῖ δεξιῶς, ἀλλὰ παρ' ἐλπίδας ἐλαττονται τῆς ᾿Αρεοδίνδου μάχης. Γκοὺς δὲ καὶ τὸν ᾿Αμίδης φύλακα Γλόην τὸν στρατο ηγόν αὐτοῦ διαφθαρήναι μηχανώμενον. 80, ἐπανέρ- χεται κακωθεὶς δι᾿ ἑτέρας ὁδοῦ, καταφρονήσεις τῶν ὁμήρων, ὧν ἐδεδώκει ο τῷ ᾿Αρεοβίνῳ, τοὺς εἰρήνης λόγους· καὶ κατέσχον παρὰ τὰς συνθήκες ᾿Αλύπιον σε τὸν χρηστὴν ἐκεῖνον * καὶ Βασίλειον τὸν Ελεσ σηνόν· ώστε μετὰ τὴν ἀναχώρησιν αὐτοῦ τὴν ἐπὶ τὰ οικεία, χειμώνας ήδη καταλαβόντος, τοὺς μὲν στρατο ηγούς 'Ρωμαίων ἐν διαφόροις τῆς Εὐφρατησίας καὶ Οσρτηνῆς καὶ Μεσοποταμίας καὶ Σύρων καὶ ᾿Αρ- μενίων διαιρεθῆναι πολίσμασι οι τὸν χειμέριον αὖ- λισθησομένους καιρόν. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει ἱππικοῦ γενομένου (97), ἀταξία γέγονε τῶν δύο μερῶν, καὶ πολλοὶ ἀπέθανον εξ ἀμφοτέρων, ἐν οἷς καὶ ὁ υἱὸς Αναστασίου του βασι- λέως, ἂν εἶχεν ἀπὸ παλλακῆς· καὶ σφίδρα λυπηθείς Αναστάσιος πολλοὺς ἐτιμωρήσατο καὶ ἄλλους ἐξ- ορίαις παρέπεμψεν. Δ.Μ. 5998. -- Τούτῳ τῷ ἔτει Κέλλωρα τον μάτ γιστρον (98) ὑπὸ τοῦ βασιλέως πεμφθέντα μετὰ τῆς σὺν αὐτῷ πλείστης δυνάμεως, καὶ τὴν ὅλην σχεδόν ἐξουσίαν παρειληφότα σὺν Θεοδότῳ ο στρατηγῷ, τούτας κατεπίστευσεν ὁ βασιλεὺς τὴν τοῦ παντὸς πολέμου διοίκησιν. Αππίωνα δὲ καὶ Ὑπάτιον μετα- πέμπεται σπουδαίως εἰς τὸ Βυζάντιον, οὐκ ἀναγ- καίους ἡγησάμενος εἶναι τῷ στρατοπέδῳ διὰ τὴν πρὸς Ἀρεόδινδον τὸν στρατηγὸν ἔχθραν, Καλλιόπιον δὲ τὸν στρατηγὸν ἐπιστήσας τῇ τοῦ δαπανήματος ἀρχῇ. Τοῦ Κέλλωρος τοίνυν ἄριστα τὴν πάντα πό- λεμον ἅμα τῷ ᾿Αρεοβίνδῳ καὶ Πατρικίῳ καὶ Βερούσ ὄψε καὶ Τιμοστράτῳ καὶ Ῥωμανῷ καὶ τοῖς λοιποῖς κατὰ διαφόρους τόπους οἰκονομήσαντος· ἦν γὰρ ὁ ด εἰς Βυζ. Δ ε, καὶ εἰς Βυζ. μόλις 1, μόνος τότε Α, τε εἰ προεστηκώς Α, προεσχηκώς την Α. Εδεσσαν Α, "Εόςσαν κατακερματίζων Α. καταχερματίζων ε' εδηλωσεν] ἐδίωξεν Α. Θ. * Συρίας αυτ μηχανευόμενον Α. . ' οὖς δεδώκει Α. δι' ὧν οἷς ἐδεδώκει τῷ ᾿Αρ. τοὺς εἰρήνης λόγους. " ἐκεῖνοι Α. Η Κέωρα Α, Κέλαρα Η σὺν Θεοδότω] σὺν δῷ τῷ Α σὺν Αρεβίνος Ρωμαίων Α, Ρωμαίους Η παλαίσμασι ε: Βουνούπω Α, Βουνόσῳ Βονούσσῳ Οι ἄριστα τὸν Λ, ἀρίστατον CHRONOGRAPHIA. A repetendo Byzantio cogitassel, nisi Ægyptius Apo TIDY B & . + pic, totius exercitus præfectus et annona rebus que singulis inspiciendis invigilans, euin locis in illis consistere compulisset. Ita dissidentibus ab invicem ducibus, Cabades Nisibin ingreditur, habi taque discriminis inter duces orti notitia, cum alioqui copiosae adessent illi vires, toto exercitu per turmas et glohos diviso, in universam, ut ita loquar, excurrit Romanam ditionem, et abacta a Syris longe positis præda, plures interim ad Are- obiudum de pace componenda legatos decernit bellumque pecunia dirimendum denuntiat. Loca Igitur circa Edessai, in qua Areolindus meta- batur, devastans, nil prosperum ibi peregit : quiu imb ex pugna cum Areobindo præter exspecta- tionem commissa viribus deterior recessit. Cum vero insuper Gloem ducem, quem Amidæ præsi- dio reliquerat, perire paratum rescivit, per aliam viam cum magna clade accepta recessit, fidein, per obsides quos. Areobindo dederat, oppignora- tam, et de pace collocutionem parvi pendens : quin etiam Alypium vitum illum optimum et Ba - silium Edessenum præter iclas conditionės penes se detinuerunt Perse: ita ut Cabade in ditionis suæ fines regresso, Romani duces a se invicem disjuncti in diversa Euphratesis, Osrhorn, Me Sopotamis, Syriv atque Armeniæ oppida bieinan- tes se contulerint. : Hoc anno equesiti gone celebrato, facta est duarum factionum seditio, et ex utraque periere plurimi, inter quos Anastasfi filius ex pellice natus numeratus est : cujus morte vehementer aflictus Anastasius plures ultimo supplicio, alios exsilie mulctavit. A. C. 498. _ Hoc anno Cellore magistro cum maxima subditarum sibi copiarum vi misso et cuin Theodoto duce supremam pene in exërcitum omnem potestatem adepto universam belli administrandį, curam commisit imperator : Appionem et Hypa - lium, quorum operam haud amplius in castris desiderari ob exercitas cum Areobindo duce inimi- čitias arbitrabatur, Byżantium diligentius revocat : et rei ánnonariæ sununam Calliopio duci commen- dat præfecturam. Cellor porro cum Areobindo et Patricio et Boruso el Timostrato atque Romano, nec non reliquis aliis rationem bellandi optimam · per varia quæque loca semper exercuit. Vir enim fuit præstantis ingenii et magnæ doctrinæ, animi VARIA LECTIONES. D * vulg. vulg. vulg. vulg. vulg. passim. vulg. fort. leg. s. b. ef, b. vulg. a, De. νulg JAC. GOARI NOTÆ. In Chronico Alexandr. ad Anastasii annum lcgi- iur, in quo Anastasius ipse lapide percussus. Vi- deat lector, et sententiam proferat. latus. (97) Circensis hic motus idem videri posset, qui (98) Rem aliter estani narrat Procopius ci-

μων Μακεδόνιον τὸν πατριάρχην διαστρέψαι ἐκ τῆς ἡ ὀρθοδόξου πίστεως ἔσπευδεν. Πολλοὶ δὲ τῶν ἐπισκό των Αναστασίῳ χαριζόμενοι τῇ ἐν Χαλκηδόνι συν ὅλῳ ἀντέπιπτον, ὧν πρώτης ἦν Ελεύσιος. & Ασή- μων. Μανιχαίον δέ τινα ζωγράφον Συροπέρσην' ἀπὸ Κυζίκου Αναστάσιος ἤγαγεν ἐν σχήματι πρεσβυ- τέρου, δς σε αλλότρια τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἁγίων εἰ- κόνων ἐτόλμησεν γράψαι φασματώδη ἐν τῷ παλατίῳ Ελληνιανών ", γνώμῃ τοῦ βασιλέως χαίροντος τοῖς Μανιχαίοις, ὅθεν καὶ στάσις τοῦ λαοῦ γέγονε μεγάλη. Καὶ οι τὸν ἔπαρχον σε ἐν ταῖς συνάξεσι (3) καὶ ἐν ταῖς λιταῖς τότε ἐπενόησεν ἀκολουθεῖν ὁ βασιλεύς. Εφο- βεῖτο γὰρ τῶν ὀρθοδόξων τὰς ἐπαναστάσεις· καὶ ἐγένετο εἰς ἔθος. Ξεναίαν τὸν Μανιχαιόφρονα ήγαγεν Αναστάσιος εἰς τὸ Βυζάντιον, τὸν καὶ Φιλόξενον, ὡς ὁμόφρονα. Μακεδόνιος δὲ οὔτε κοινωνίας 68, οὔτε Β λόγου αὐτὸν ἠξίωσεν, τοῦ κλήρου καὶ τῶν μοναχῶν καὶ τοῦ λαοῦ ταραττομένου. Οθεν καὶ λάθρα τῆς πόλ λεως αὐτὸν ἐξήγαγεν Αναστάσιος. Αχόλιον (4) δὲ τινα Μακεδόνιος σπασάμενον κατ' αὐτοῦ μάχαιραν ἐξ ὁποβολῆς τῶν ἐχθραινόντων αὐτῷ, μηνιαίας σε ανα νώνας προσέταξεν αὐτὸν λαμβάνειν, ἐπαινεθεὶς τῆς πραότητος “. Τοῦτο δὲ καὶ σ' εἰς ἐνδεεῖς ἱεροσύλους έπραξεν, Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει σε ανεφάνη τις ἀνὴρ χυμευτής ὑπάρχων, φοβερός, Ιωάννης ονόματι, εν Αντιοχείᾳ ἐπιθέτης, ὃς λάθρα εἰσερχόμενος εἰς τὰ ἀργυροπρο- τεία ὑπεδείκνυεν τοῖς ἀργυρο πράταις χείρας ἀν δριάντων χρυσᾶς καὶ πόδας καὶ ἄλλα ζώδια λέγων, ὅτι θησαυρόν " εὗρον γέμοντα ταῦτα, καὶ ἠπά- τησεν πολλούς, καὶ ἐκόμβωσεν πολλούς το· ὥστε γνόντα τὸν βασιλέα κρατῆσαι αὐτόν. Ο δὲ προσω ἤνεγκεν τῷ βασιλεῖ χαλινὸν ἵππου ολόχρυσον διὰ μαρ- γαριτῶν· καὶ τοῦτον λαβὼν ὁ βασιλεὺς, λέγει αὐτῷ· Οντως ἐμὲ οὐ κομβώσεις. Καὶ ἐξώρισεν αὐτὸν εἰς τὴν Πέτραν τὸ φρούριον τῆς Ασίας, καὶ ἐκεῖ ἐτε λεύτησε. Α. Μ. 6000. - Τούτῳ τῷ ἔτει Αναστάσιος ὁ βασι- λεὺς ἐτείχισε (5) τὸ Δάρας χωρίον ὂν της Μεσοποτα- το Ελευσίνιος ὁ Σασήμων ε 8;] ως Ελινιανῶν καὶ ἐν τῷ εὐαγίῳ Στεφάνῳ Αύρι λιανών οι καὶ σε ἔπαρχον Α 1, υπαρχον οὔτε αὐτῷ δ', νυίζ. αὐτὸν τυίς, σε μηνιαίας Α, μηνιαίας τυίς. " τῆς πραότητος Α, τῇ πραότητι και Α. τῷ δ' αὐτῷ ἔτει Α, τούτῳ δ' ἔτει Ιησαυρόν Α, θησαυρών καὶ ἀκόμβωσεν πολλούς] τ ἐκόμβωσεν ἐπάρων πολλὰ χρήματα καὶ λαθὼν ἔφυγεν καὶ εἰσελθὼν ἐν Κωνσταντινουπόλει ἐκόμε βωσεν κἀκεῖ πολλούς. ᾿Αναστάσιος δὲ εἰς τὰ πολεμικὰ ἀσχολούμενος τῆς κατὰ τῶν ὀρθοδόξων ἐπαύσατο βίας· ἡνίκα δὲ μι κρὰν ἐκ τῶν πολεμίων ἄνεσιν ἔλαβεν, πάλιν κατὰ τῆς Εκκλησίας, καὶ τοῦ Μακεδονίου ὡπλίζετο - Διὰ τὰς γινομένας ὑπὸ τοῦ λαοῦ στάσεις ἐν τῇ πόλει κατὰ τοῦ βασιλέως, ἐπενόησε τὸν ἔπαρχον τῆς πό λεως ἀκολουθεῖν ταῖς λιταῖς. Ἐφοβεῖτο γὰρ τὸν ὑπὸ τῆς τετάρτης συνόδου ζῆλον τῶν τὰς ἐπελάσεις ποι- ούντων. Ὅπερ λοιπὸν ἐξ ἐκείνου ἔθος ἐγένετο. λιον Λέγεται δὲ πρός τινων Δάρας, διότι Δαρεῖον αὐτόθι κατηγωνίσατο παντάπασιν 'Αλέξανδρος διότι Δαρείον δόρατι ἔκρου σεν δόρατι, " CHRONOGRAPHIA. omne contulit. Plures autem episcoporum Anasta- sii gratiæ sibi promerèndæ cupidi, Chalcedonensis synodi se declaraverant adversarios, quorum aute- signauus Eleusius Asemensis episcopus exstitit. Manichæum vero quemdam Syropersam genere, pictoriæ artis peritum, presbyteri vestibus ornatuu Cyzico adduxit Anastasius, qui monstruosa quæ dam et a sanclis ecclesiæ imaginibus aliena ad im- peratoris Manichæorum opinionibus assueti menteur in Helenianorum palatio depingere ausus est: ex quo magua populi seditio coorta. Ut præfectus in conventibus ecclesiasticis vel publicis processibus imperatorem pone sequeretur, novo commento Ana stasius edixit : sibi quippe timebat a catholicorum Macedonio patriarcha a recto dei sensu studium tumultibus : et jam res iu consuetudinem transiit. Xenaiam præterea Manichæorum sectatorem, Phi- loxenum alias dictum, utpote qui una secum senti- ret, Anastasius Byzantium accersivit. Macedonius autem, clero, monachis et populo propter eum tumultuantibus, neque communioue, neque alloquii familiaritate dignatus est: quocirca clam eum urbe subduxit Anastasius. Acholium porro quemdam, ex infensorum sibi suggestione gladium in caput edu- contem, menstruam annonam jussit reportare Macedonius, tanta in hominem clementia laudatus : quam pariter liberalitatem in egenos quosdam, qui ecclesiam compilaverant, exercuit. C Hoc etiam anno vir quidamı artis conflatoriæ peritus ac plane portentum aestimatus, Joannes πomine, veterator insignis Antiochie visus est : qui clam argentariorum tabernas obambulaus, sta- tuarum manus, pedes et animalculorum signa auro solido conflata argentariis ostentabat, dicens : Thesaurum hujusmodi rerum plenum inveni. Et his præstigiis multos decepit atque delusit: adeo ut de illis munitus imperator hominem tenuerit. Ille frenum equi auro puro compactum gemmisque re- spersum imperatori obtulit: quo accepto, dixit im- perator Certe non mihi præstigiis illudes : eumque relegavit. Petram, quod est Asiæ munimeн- tum : atque ibi tandem interiit. A. C. 500. - Hoc anno Anastasius imperator D Daras castrum Mesopotamia magnum atque Gr- VARIE LECTIONES. xal b. libri. • b. add. ex A. vulg. prius add. ex A. · vulg. er add. ex vulg. " vulg. * hæc ita exhibet a : JAC. GOARI NOTÆ. sed abs- que temporis nota: quæ nihilo secius ex Persici belli annis superioribus ascripti termino facile col- ligitur. Eleusum porro in Cappadocia secunda urbis episcopum inemorat Evagrius, lib. u cap. 31. Peyres. ms. Anastasii erranter. Bellum enim Persicum, quo posterior Anastasiopolis condita, duodecimo tantum confectum est, ex Evagrii nuper citati testimonio. De hujus urbis conditu Theodorus Lector, et Eva- grius, lib. n, cap. 57, qui etiam addit : Nonnulli locum illum Daras appellarunt, quod Darium ibidem Alexander devicerit. Chronic. Alex.: quod Darium ibidem hasta percusserit. • (5) Clarior Theophane Theodori Lectoris dictio : (4) Εὐχώλιον scribit Theodorus Lector, 'Ασχό (5) Hæc eadem Chronicon Alexandrinum anno

μων Μακεδόνιον τὸν πατριάρχην διαστρέψαι ἐκ τῆς ἡ ὀρθοδόξου πίστεως ἔσπευδεν. Πολλοὶ δὲ τῶν ἐπισκό των Αναστασίῳ χαριζόμενοι τῇ ἐν Χαλκηδόνι συν ὅλῳ ἀντέπιπτον, ὧν πρώτης ἦν Ελεύσιος. & Ασή- μων. Μανιχαίον δέ τινα ζωγράφον Συροπέρσην' ἀπὸ Κυζίκου Αναστάσιος ἤγαγεν ἐν σχήματι πρεσβυ- τέρου, δς σε αλλότρια τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἁγίων εἰ- κόνων ἐτόλμησεν γράψαι φασματώδη ἐν τῷ παλατίῳ Ελληνιανών ", γνώμῃ τοῦ βασιλέως χαίροντος τοῖς Μανιχαίοις, ὅθεν καὶ στάσις τοῦ λαοῦ γέγονε μεγάλη. Καὶ οι τὸν ἔπαρχον σε ἐν ταῖς συνάξεσι (3) καὶ ἐν ταῖς λιταῖς τότε ἐπενόησεν ἀκολουθεῖν ὁ βασιλεύς. Εφο- βεῖτο γὰρ τῶν ὀρθοδόξων τὰς ἐπαναστάσεις· καὶ ἐγένετο εἰς ἔθος. Ξεναίαν τὸν Μανιχαιόφρονα ήγαγεν Αναστάσιος εἰς τὸ Βυζάντιον, τὸν καὶ Φιλόξενον, ὡς ὁμόφρονα. Μακεδόνιος δὲ οὔτε κοινωνίας 68, οὔτε Β λόγου αὐτὸν ἠξίωσεν, τοῦ κλήρου καὶ τῶν μοναχῶν καὶ τοῦ λαοῦ ταραττομένου. Οθεν καὶ λάθρα τῆς πόλ λεως αὐτὸν ἐξήγαγεν Αναστάσιος. Αχόλιον (4) δὲ τινα Μακεδόνιος σπασάμενον κατ' αὐτοῦ μάχαιραν ἐξ ὁποβολῆς τῶν ἐχθραινόντων αὐτῷ, μηνιαίας σε ανα νώνας προσέταξεν αὐτὸν λαμβάνειν, ἐπαινεθεὶς τῆς πραότητος “. Τοῦτο δὲ καὶ σ' εἰς ἐνδεεῖς ἱεροσύλους έπραξεν, Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει σε ανεφάνη τις ἀνὴρ χυμευτής ὑπάρχων, φοβερός, Ιωάννης ονόματι, εν Αντιοχείᾳ ἐπιθέτης, ὃς λάθρα εἰσερχόμενος εἰς τὰ ἀργυροπρο- τεία ὑπεδείκνυεν τοῖς ἀργυρο πράταις χείρας ἀν δριάντων χρυσᾶς καὶ πόδας καὶ ἄλλα ζώδια λέγων, ὅτι θησαυρόν " εὗρον γέμοντα ταῦτα, καὶ ἠπά- τησεν πολλούς, καὶ ἐκόμβωσεν πολλούς το· ὥστε γνόντα τὸν βασιλέα κρατῆσαι αὐτόν. Ο δὲ προσω ἤνεγκεν τῷ βασιλεῖ χαλινὸν ἵππου ολόχρυσον διὰ μαρ- γαριτῶν· καὶ τοῦτον λαβὼν ὁ βασιλεὺς, λέγει αὐτῷ· Οντως ἐμὲ οὐ κομβώσεις. Καὶ ἐξώρισεν αὐτὸν εἰς τὴν Πέτραν τὸ φρούριον τῆς Ασίας, καὶ ἐκεῖ ἐτε λεύτησε. Α. Μ. 6000. - Τούτῳ τῷ ἔτει Αναστάσιος ὁ βασι- λεὺς ἐτείχισε (5) τὸ Δάρας χωρίον ὂν της Μεσοποτα- το Ελευσίνιος ὁ Σασήμων ε 8;] ως Ελινιανῶν καὶ ἐν τῷ εὐαγίῳ Στεφάνῳ Αύρι λιανών οι καὶ σε ἔπαρχον Α 1, υπαρχον οὔτε αὐτῷ δ', νυίζ. αὐτὸν τυίς, σε μηνιαίας Α, μηνιαίας τυίς. " τῆς πραότητος Α, τῇ πραότητι και Α. τῷ δ' αὐτῷ ἔτει Α, τούτῳ δ' ἔτει Ιησαυρόν Α, θησαυρών καὶ ἀκόμβωσεν πολλούς] τ ἐκόμβωσεν ἐπάρων πολλὰ χρήματα καὶ λαθὼν ἔφυγεν καὶ εἰσελθὼν ἐν Κωνσταντινουπόλει ἐκόμε βωσεν κἀκεῖ πολλούς. ᾿Αναστάσιος δὲ εἰς τὰ πολεμικὰ ἀσχολούμενος τῆς κατὰ τῶν ὀρθοδόξων ἐπαύσατο βίας· ἡνίκα δὲ μι κρὰν ἐκ τῶν πολεμίων ἄνεσιν ἔλαβεν, πάλιν κατὰ τῆς Εκκλησίας, καὶ τοῦ Μακεδονίου ὡπλίζετο - Διὰ τὰς γινομένας ὑπὸ τοῦ λαοῦ στάσεις ἐν τῇ πόλει κατὰ τοῦ βασιλέως, ἐπενόησε τὸν ἔπαρχον τῆς πό λεως ἀκολουθεῖν ταῖς λιταῖς. Ἐφοβεῖτο γὰρ τὸν ὑπὸ τῆς τετάρτης συνόδου ζῆλον τῶν τὰς ἐπελάσεις ποι- ούντων. Ὅπερ λοιπὸν ἐξ ἐκείνου ἔθος ἐγένετο. λιον Λέγεται δὲ πρός τινων Δάρας, διότι Δαρεῖον αὐτόθι κατηγωνίσατο παντάπασιν 'Αλέξανδρος διότι Δαρείον δόρατι ἔκρου σεν δόρατι, " CHRONOGRAPHIA. omne contulit. Plures autem episcoporum Anasta- sii gratiæ sibi promerèndæ cupidi, Chalcedonensis synodi se declaraverant adversarios, quorum aute- signauus Eleusius Asemensis episcopus exstitit. Manichæum vero quemdam Syropersam genere, pictoriæ artis peritum, presbyteri vestibus ornatuu Cyzico adduxit Anastasius, qui monstruosa quæ dam et a sanclis ecclesiæ imaginibus aliena ad im- peratoris Manichæorum opinionibus assueti menteur in Helenianorum palatio depingere ausus est: ex quo magua populi seditio coorta. Ut præfectus in conventibus ecclesiasticis vel publicis processibus imperatorem pone sequeretur, novo commento Ana stasius edixit : sibi quippe timebat a catholicorum Macedonio patriarcha a recto dei sensu studium tumultibus : et jam res iu consuetudinem transiit. Xenaiam præterea Manichæorum sectatorem, Phi- loxenum alias dictum, utpote qui una secum senti- ret, Anastasius Byzantium accersivit. Macedonius autem, clero, monachis et populo propter eum tumultuantibus, neque communioue, neque alloquii familiaritate dignatus est: quocirca clam eum urbe subduxit Anastasius. Acholium porro quemdam, ex infensorum sibi suggestione gladium in caput edu- contem, menstruam annonam jussit reportare Macedonius, tanta in hominem clementia laudatus : quam pariter liberalitatem in egenos quosdam, qui ecclesiam compilaverant, exercuit. C Hoc etiam anno vir quidamı artis conflatoriæ peritus ac plane portentum aestimatus, Joannes πomine, veterator insignis Antiochie visus est : qui clam argentariorum tabernas obambulaus, sta- tuarum manus, pedes et animalculorum signa auro solido conflata argentariis ostentabat, dicens : Thesaurum hujusmodi rerum plenum inveni. Et his præstigiis multos decepit atque delusit: adeo ut de illis munitus imperator hominem tenuerit. Ille frenum equi auro puro compactum gemmisque re- spersum imperatori obtulit: quo accepto, dixit im- perator Certe non mihi præstigiis illudes : eumque relegavit. Petram, quod est Asiæ munimeн- tum : atque ibi tandem interiit. A. C. 500. - Hoc anno Anastasius imperator D Daras castrum Mesopotamia magnum atque Gr- VARIE LECTIONES. xal b. libri. • b. add. ex A. vulg. prius add. ex A. · vulg. er add. ex vulg. " vulg. * hæc ita exhibet a : JAC. GOARI NOTÆ. sed abs- que temporis nota: quæ nihilo secius ex Persici belli annis superioribus ascripti termino facile col- ligitur. Eleusum porro in Cappadocia secunda urbis episcopum inemorat Evagrius, lib. u cap. 31. Peyres. ms. Anastasii erranter. Bellum enim Persicum, quo posterior Anastasiopolis condita, duodecimo tantum confectum est, ex Evagrii nuper citati testimonio. De hujus urbis conditu Theodorus Lector, et Eva- grius, lib. n, cap. 57, qui etiam addit : Nonnulli locum illum Daras appellarunt, quod Darium ibidem Alexander devicerit. Chronic. Alex.: quod Darium ibidem hasta percusserit. • (5) Clarior Theophane Theodori Lectoris dictio : (4) Εὐχώλιον scribit Theodorus Lector, 'Ασχό (5) Hæc eadem Chronicon Alexandrinum anno

Α μίας μέγα καὶ ὀχυρόν, μέσον τῶν ὅρων * κείμενον Ρωμαίων τε καὶ Περσῶν, καὶ ἐποίησεν ἐκκλησίας καὶ ὡρεία * ἀπόθετα σίτου καὶ κιστέρνας ὑδάτων καὶ ἐμβόλου; (β)· ὀνομάσας αὐτὴν ᾿Αναστασιούπο λιν. Εκτισε δὲ καὶ δύο δημόσια λουτρά, καὶ ἔδωκεν αὐτῇ δίκαια πόλεως. Α. Μ. 604. - Τούτῳ τῷ ἔτει ᾿Αναστάσιος ὁ βασι- λεὺς Φλαβιανός (7) τὸν ᾿Αντιοχείας ἐπίσκοπον ἠνάγ κασεν τῷ Ενωτικῷ Ζήνωνος ὑπογράψαι· ὃς ποιήσας σύνοδον τῶν ὑπ' αὐτὴν τε ἐπισκόπων πολύστιχον ἐπιστολὴν ἔγραψεν, τὴν ἐν Νικαίᾳ καὶ Κωνσταντίνου- πόλει καὶ Ἐφέσῳ ὁμολογῶν συνόδους, τὴν ἐν Χαλο πηδόνι παρασιωπήσας. Απεκήρυξε δὲ καὶ Διόδω ρον ", ὑποτάξας κεφάλαια δ' το, δι' ὧν μὴ συνήδων τῇ ἐν Χαλκηδόνι φαίνεται συνόδῳ, μάλιστα δὲ τῇ φωνῇ τῇ, ἐν δύο φύσεσι, ἀπομάχονται. Φασί δέ τις νας αὐτὰ ᾿Ακακίου τοῦ Κωνσταντινουπόλεως είναι ", Ὁ δὲ Φλαβιανὸς ἰδιάζουσαν ἐπιστολὴν ἔγραψεν Ανα στασίῳ τῷ 'σκοπῷ αὐτοῦ ἑπόμενος· ὁμοίως καὶ Ξενοίας ὁ δυσσεβῆς, ὅστις καὶ αὐθεντίας το προσέθηκε τούτοις τοῖς κεφαλαίοις, ἀνάθεμα κατὰ τοῦ θειοτάτου Λέοντος Ρώμης καὶ τῆς συνόδου καὶ τῶν ὁμοφρόνων αὐτοῦ. Κωνσταντίνος δ᾽ ἐπίσκοπος Σελευκείας τὴν ἐν Χαλκηδόνι ἁγίαν σύνοδον, ἀνεθεμάτισεν το γράψας τὸ αὐτὸ οι καὶ Ξεναῖα. Φλαβιανός δὲ ὡς διαβάλλων απ τους (8) ἔγραψε τῷ βασιλεῖ μηνύων 68. Ὁ δὲ βα σιλεὺς ἡγανάκτησε κατ' αὐτοῦ, Κωνσταντίνον μάλ λον & καὶ Ξεναΐαν ἀποδεξάμενος. Ηλίᾳ τῷ ἐπισκέ Β τα (9) Ἱεροσολύμων ἔγραψεν Αναστάσιος κελεύων τι ὁρίων Α. το ὡραῖα γιστέρνας τὰ ὑπ' αὐτὸν Α, ὑπ' αὐτῷ ὑπ' αὐτοῦ νυμ Θεόδωρον το δ' Α. το δὲ τῇ δ, ἐν τῇ ὁμοίως δὲ τιβ: " αυθεντίας προσέθηκε Α. αὐθεντήσας, προσ. δὲ τὰ αὐτὰ μ, ταύτην Α τὸ αὐτὸ σ' αὐτοὺς Δ, αὐτὰς δὲ τυχ. οι Κωνστ. μᾶλλον καὶ ξεν. Α, Κ. δὲ καὶ Ξ. μᾶλλον ΤΟ Κιστέρνας Δ. Το καὶ Διόδωρον Α. Διόδωρον καὶ φασὶ -- εἶναι οι. Α. το ὁμοίως καὶ δ, οἱ ἀνεθεμάτισεν Α, αναθεμ. τε μηνύων. ὁ δὲ μηνύων ταῦτα, ὁ THEOPHANIS mum in Romanæ ac Persica ditionis fnibus situm mœnibus ciuxit: et ecclesias borreaque reponendis frumentis ae cisternas recipiendis aquis, nec non porticus in eo constituit; et nuncupavit Anastasio- polim : sed et publicæ commoditati duo balnea dicavit, et loco civitatis concessit jura. - A. C. 501. Hoc anno Anastasius imperator Flavianum Antiochiæ episcopum concordiæ san- ctioni a Zenone editæ subscribere coegit, qui episco- porum sibi subditorum congregata synodo, prolixam scripsit epistolam, Nicana, Cpolitanam et Ephe- sinam admåttens synodos, Chalcedone vero actam silentio præteriit. Sed et Diodorum et Theodorum subinde damnavit, quatuor subjiciens capita, in quibus cum Chalcedonensi synodo minime consen, tire videtur: maxime vero vocibus istis, in duabus naturis, opponuntur ista capitula. Nonnulli Acaci Cpoleos præsulis es capita fœtum esse dicunt. Porro Flavianus privatam Anastasio dedit episto- lam, qua in mentem ejus omnino concelit, quemn- admodum etiam impius Xenaias, qui eo progressus est temeritatis, ut adversus diviņissimum Leonem Roma episcopum, synodum ipsam et utriusque Asset:las exsecrationes immitteret. Quin etiam Con- stantinus Seleucia episcopus sanctam Chalcedo- pensem synodum anathemate percussit, eadem prorsus ac Xenaias scribens. Flavianus autein ac si ipsos en nomine accusare maluisset, hæc omnia Imperatori per litteras renuntiavit. linperator Fla. G VARIÆ LECTIONES. A. nihil aliud quam latinum voc. vulg. b, vulg. add. ex vulg. νulg. a, vulg. vulg. vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. Discriminis baud exigui Theophanem inter et Evagrium Flaviani Antiochensis épiscopi fides subjectum et materia: hoc eam integram perseve- rasse, illo corruptam penitus et exstinctain asso- rente. Monachorum gregem haud contemnendum suis litteris ab hæresi Flavianum vindicantium ad- ducit Evagrius lib. ut, cap. 31, Xeuae inimicitias, et ex simultatibus calumnias, confictam ab adver- sariis hæreseos notam, ut a fide discederet vim illatam, persecutiones, minas, seditiones, mortem ipsam intentatam, et inflictum exsilium narrat D cap. 52. Quis tanta constantiæ vir a sancitatis et innocentæ judicibus, quales Baronius, Petavius, et alii, in sanctorum album recenseri non merere- tur ? In adversum rapere ne molitur Theophanes, et Flavianum imbellem, timoris mancipium, favoris aucupem, a probis rejectum, ipsis hæreticis ob animum nulantem et incertum, exosum, ac propriis tandem technis mulctatum representat hoc, et trie bus qui sequuntur annis. Viri fides adhibenda ? Evagrio Flaviani temporibus viciniori, an posteriori Theophani ? Auctoribus suis innititur Theophanes : testes juratos, senes, cum quibus de Flaviano dis- seruit, exceptione majores adducit Evagrius. Hære. ticus an orthodoxus; sanctus an impius Flavianus ? decidant alii. Sanctum praedicabo, quem sanctus. Theophanes ut impium damuat ? hæreticum asse- ran, quem veritatis et fidei asserterem Adelis hi- storicus Evagrius celebrat? Utrumque abhorret horrea esse videtur. b, b. vulg. A e f, animus. Ut ut se ras habeat, Flavianum suo jam tempore hæreseos insimulatum mihi suggerit Eva- grius : cum ubi cap. Nestorianum errorem im- pingit Xenaias, Utquid enim Nestorii pravitatis admissæ reum accusaret, quem solo fidei ortho- duxæ nomine poterat damnare? Sola fidei integritas crimen erat in Flaviano : non ex Nestorii realu cri- men fuerat in Flavianum refundendum, quem sola fidei puritas reum agebat. Nestorianum itaque in- clamabat Xenaïas, quia quem Eutychianæ suæ hæreseos couscium et adversarium noveral, ortho- doxum probare nequibat: tum etiam cum cap. seniores, quos memorat, in Flaviani defensionem adducit Evagrius, quos certe tanto studio, quasi juratos testes non proferret, nisi Flaviani nomen in judicium trahi ejus causæ tutius agendæ provi- dus non persengissel. Ab omni tamen hæreseos suspicione liberasse, et orthodoxam ejus' fidem apud omnes testatam voluisse videtur Liberatus Breviarii cap. et 19. Leonem et synodum anathemate plures offenderen- tur : satisque videri ut synodųs damnaretur sileu- tio, quæ tamen ejus moderatio nec Catholicis pro- bata est, nec hæreticis; utrisque cum insimulanti- bus, Catholicis, Eutychianismi, hæreticis, Nestoria- msum : quo illi nomine synoditas unnies, id est, qu: synodum Chalcedonensem reciperent, infana- bant. COMBEFIS. (6) Evagrius, βασιλικάς στοάς, regias porticus, (8) Volebat mitius agi Flavianus, ne sic dicto in (9) Eliz partibus sustinendis, eidemque in iocul

Α μίας μέγα καὶ ὀχυρόν, μέσον τῶν ὅρων * κείμενον Ρωμαίων τε καὶ Περσῶν, καὶ ἐποίησεν ἐκκλησίας καὶ ὡρεία * ἀπόθετα σίτου καὶ κιστέρνας ὑδάτων καὶ ἐμβόλου; (β)· ὀνομάσας αὐτὴν ᾿Αναστασιούπο λιν. Εκτισε δὲ καὶ δύο δημόσια λουτρά, καὶ ἔδωκεν αὐτῇ δίκαια πόλεως. Α. Μ. 604. - Τούτῳ τῷ ἔτει ᾿Αναστάσιος ὁ βασι- λεὺς Φλαβιανός (7) τὸν ᾿Αντιοχείας ἐπίσκοπον ἠνάγ κασεν τῷ Ενωτικῷ Ζήνωνος ὑπογράψαι· ὃς ποιήσας σύνοδον τῶν ὑπ' αὐτὴν τε ἐπισκόπων πολύστιχον ἐπιστολὴν ἔγραψεν, τὴν ἐν Νικαίᾳ καὶ Κωνσταντίνου- πόλει καὶ Ἐφέσῳ ὁμολογῶν συνόδους, τὴν ἐν Χαλο πηδόνι παρασιωπήσας. Απεκήρυξε δὲ καὶ Διόδω ρον ", ὑποτάξας κεφάλαια δ' το, δι' ὧν μὴ συνήδων τῇ ἐν Χαλκηδόνι φαίνεται συνόδῳ, μάλιστα δὲ τῇ φωνῇ τῇ, ἐν δύο φύσεσι, ἀπομάχονται. Φασί δέ τις νας αὐτὰ ᾿Ακακίου τοῦ Κωνσταντινουπόλεως είναι ", Ὁ δὲ Φλαβιανὸς ἰδιάζουσαν ἐπιστολὴν ἔγραψεν Ανα στασίῳ τῷ 'σκοπῷ αὐτοῦ ἑπόμενος· ὁμοίως καὶ Ξενοίας ὁ δυσσεβῆς, ὅστις καὶ αὐθεντίας το προσέθηκε τούτοις τοῖς κεφαλαίοις, ἀνάθεμα κατὰ τοῦ θειοτάτου Λέοντος Ρώμης καὶ τῆς συνόδου καὶ τῶν ὁμοφρόνων αὐτοῦ. Κωνσταντίνος δ᾽ ἐπίσκοπος Σελευκείας τὴν ἐν Χαλκηδόνι ἁγίαν σύνοδον, ἀνεθεμάτισεν το γράψας τὸ αὐτὸ οι καὶ Ξεναῖα. Φλαβιανός δὲ ὡς διαβάλλων απ τους (8) ἔγραψε τῷ βασιλεῖ μηνύων 68. Ὁ δὲ βα σιλεὺς ἡγανάκτησε κατ' αὐτοῦ, Κωνσταντίνον μάλ λον & καὶ Ξεναΐαν ἀποδεξάμενος. Ηλίᾳ τῷ ἐπισκέ Β τα (9) Ἱεροσολύμων ἔγραψεν Αναστάσιος κελεύων τι ὁρίων Α. το ὡραῖα γιστέρνας τὰ ὑπ' αὐτὸν Α, ὑπ' αὐτῷ ὑπ' αὐτοῦ νυμ Θεόδωρον το δ' Α. το δὲ τῇ δ, ἐν τῇ ὁμοίως δὲ τιβ: " αυθεντίας προσέθηκε Α. αὐθεντήσας, προσ. δὲ τὰ αὐτὰ μ, ταύτην Α τὸ αὐτὸ σ' αὐτοὺς Δ, αὐτὰς δὲ τυχ. οι Κωνστ. μᾶλλον καὶ ξεν. Α, Κ. δὲ καὶ Ξ. μᾶλλον ΤΟ Κιστέρνας Δ. Το καὶ Διόδωρον Α. Διόδωρον καὶ φασὶ -- εἶναι οι. Α. το ὁμοίως καὶ δ, οἱ ἀνεθεμάτισεν Α, αναθεμ. τε μηνύων. ὁ δὲ μηνύων ταῦτα, ὁ THEOPHANIS mum in Romanæ ac Persica ditionis fnibus situm mœnibus ciuxit: et ecclesias borreaque reponendis frumentis ae cisternas recipiendis aquis, nec non porticus in eo constituit; et nuncupavit Anastasio- polim : sed et publicæ commoditati duo balnea dicavit, et loco civitatis concessit jura. - A. C. 501. Hoc anno Anastasius imperator Flavianum Antiochiæ episcopum concordiæ san- ctioni a Zenone editæ subscribere coegit, qui episco- porum sibi subditorum congregata synodo, prolixam scripsit epistolam, Nicana, Cpolitanam et Ephe- sinam admåttens synodos, Chalcedone vero actam silentio præteriit. Sed et Diodorum et Theodorum subinde damnavit, quatuor subjiciens capita, in quibus cum Chalcedonensi synodo minime consen, tire videtur: maxime vero vocibus istis, in duabus naturis, opponuntur ista capitula. Nonnulli Acaci Cpoleos præsulis es capita fœtum esse dicunt. Porro Flavianus privatam Anastasio dedit episto- lam, qua in mentem ejus omnino concelit, quemn- admodum etiam impius Xenaias, qui eo progressus est temeritatis, ut adversus diviņissimum Leonem Roma episcopum, synodum ipsam et utriusque Asset:las exsecrationes immitteret. Quin etiam Con- stantinus Seleucia episcopus sanctam Chalcedo- pensem synodum anathemate percussit, eadem prorsus ac Xenaias scribens. Flavianus autein ac si ipsos en nomine accusare maluisset, hæc omnia Imperatori per litteras renuntiavit. linperator Fla. G VARIÆ LECTIONES. A. nihil aliud quam latinum voc. vulg. b, vulg. add. ex vulg. νulg. a, vulg. vulg. vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. Discriminis baud exigui Theophanem inter et Evagrium Flaviani Antiochensis épiscopi fides subjectum et materia: hoc eam integram perseve- rasse, illo corruptam penitus et exstinctain asso- rente. Monachorum gregem haud contemnendum suis litteris ab hæresi Flavianum vindicantium ad- ducit Evagrius lib. ut, cap. 31, Xeuae inimicitias, et ex simultatibus calumnias, confictam ab adver- sariis hæreseos notam, ut a fide discederet vim illatam, persecutiones, minas, seditiones, mortem ipsam intentatam, et inflictum exsilium narrat D cap. 52. Quis tanta constantiæ vir a sancitatis et innocentæ judicibus, quales Baronius, Petavius, et alii, in sanctorum album recenseri non merere- tur ? In adversum rapere ne molitur Theophanes, et Flavianum imbellem, timoris mancipium, favoris aucupem, a probis rejectum, ipsis hæreticis ob animum nulantem et incertum, exosum, ac propriis tandem technis mulctatum representat hoc, et trie bus qui sequuntur annis. Viri fides adhibenda ? Evagrio Flaviani temporibus viciniori, an posteriori Theophani ? Auctoribus suis innititur Theophanes : testes juratos, senes, cum quibus de Flaviano dis- seruit, exceptione majores adducit Evagrius. Hære. ticus an orthodoxus; sanctus an impius Flavianus ? decidant alii. Sanctum praedicabo, quem sanctus. Theophanes ut impium damuat ? hæreticum asse- ran, quem veritatis et fidei asserterem Adelis hi- storicus Evagrius celebrat? Utrumque abhorret horrea esse videtur. b, b. vulg. A e f, animus. Ut ut se ras habeat, Flavianum suo jam tempore hæreseos insimulatum mihi suggerit Eva- grius : cum ubi cap. Nestorianum errorem im- pingit Xenaias, Utquid enim Nestorii pravitatis admissæ reum accusaret, quem solo fidei ortho- duxæ nomine poterat damnare? Sola fidei integritas crimen erat in Flaviano : non ex Nestorii realu cri- men fuerat in Flavianum refundendum, quem sola fidei puritas reum agebat. Nestorianum itaque in- clamabat Xenaïas, quia quem Eutychianæ suæ hæreseos couscium et adversarium noveral, ortho- doxum probare nequibat: tum etiam cum cap. seniores, quos memorat, in Flaviani defensionem adducit Evagrius, quos certe tanto studio, quasi juratos testes non proferret, nisi Flaviani nomen in judicium trahi ejus causæ tutius agendæ provi- dus non persengissel. Ab omni tamen hæreseos suspicione liberasse, et orthodoxam ejus' fidem apud omnes testatam voluisse videtur Liberatus Breviarii cap. et 19. Leonem et synodum anathemate plures offenderen- tur : satisque videri ut synodųs damnaretur sileu- tio, quæ tamen ejus moderatio nec Catholicis pro- bata est, nec hæreticis; utrisque cum insimulanti- bus, Catholicis, Eutychianismi, hæreticis, Nestoria- msum : quo illi nomine synoditas unnies, id est, qu: synodum Chalcedonensem reciperent, infana- bant. COMBEFIS. (6) Evagrius, βασιλικάς στοάς, regias porticus, (8) Volebat mitius agi Flavianus, ne sic dicto in (9) Eliz partibus sustinendis, eidemque in iocul

κατὰ τῆς ἐν Χαλκηδόνι συνόδου σε ψηφίσασθαι. Ηλίας δὲ ἀντέγραψε τῷ βασιλεῖ ἀναθεματίσας Νεστόριον καὶ Εὐτυχέα, Διόδωρον δε καὶ τὴν ἐν Χαλκηδόνι σύν οἷον ἐν ἀποδεχόμενος (10). Τῷ δ' αὐτῷ ἔτσι ἐγένετο ἐν 'Αλεξανδρείᾳ ταραχή μεταξὺ Ἰωάννου τοῦ ἐπισκόπου, τοῦ Νικαιώτου (11) καὶ Δαγαλαίφου κόμητος, περὶ Γενναδίου του Φικο-, πέτρου· καὶ ἐγένετο στάσις ἐπὶ τῆς πόλεως ἐπὶ ἡμέρας πολλάς· καὶ ἐνεπύρισαν τὴν οἰκίαν τοῦ Επισκόπου Ιωάννου οἱ στρατιῶται, ὑπὸ δὲ τῶν που λιτῶν ἡ οἰκία τοῦ Φικοπέτρου καὶ αὐτὴ ὁμοίως το, καὶ ἔστησαν (12) οἱ ᾿Αλεξανδρεί; στήλην τοῦ βασι λέως ἐν τῷ Ἀντικανθάρῳ (15). · "1 Α. Μ. 500. - Τούτῳ τῷ ἔτει μοναχοί τινες αίρε τικοί (14) διακόσιοι ελθόντες ἀπὸ Ἀνατολῆς ἐν τῷ Βυζαντίῳ ἅμα Σευήρῳ τῷ δυσσεβεῖ κατὰ Μακεδονίου καὶ τῆς συνόδου ἐσπούδαζον. Τούτους 'Αναστάσιο; Γεντίμως οι ἐδέξατο, ὡς ἐχθροὺς τῆς ἀληθείας καὶ παράξαντας οι τὴν Ἀνατολὴν καὶ ὧδε ταῦτα πράσο σοντας. Ιωάννης δὲ ὁ ἐπίσκοπος Αλεξανδρείας δια χιλίας λίτρας χρυσίου δίδειν ὑπέσχετο τῷ βασιλεῖ, εἰ τὴν ἐν Χαλκηδόνι σύνοδον ἐκβαλεῖ τελείως. Ὁ δὲ βασιλεὺς ἠνάγκαζεν Μακεδόνιον κοινωνῆσαι τοῖς αποκρισιαρίοις Ἰωάννου καὶ Ἰωάννην δέξασθαι μὴ δεχόμενον (15), μηδὲ νὰ ἐκβάλλοντα τὴν σύνοδον. Ματ κεδόνιος δὲ ἀντέστη εἰπὼν, μὴ κοινωνεῖν αὐτοῖς, εἰ μὴ ὁμολογήσουσιν (16) μητέρα καὶ διδάσκαλον τὴν ἐν Χαλκηδόνι σύνοδον. Δευτέριος δὲ ὁ ἐπίσκοπος » τῶν 'Αρειανῶν τοῦ Βυζαντίου οι βαπτίζων τινὰ Βάρο βαρον λεγόμενον, παρὰ τὴν Δεσποτικὴν παράδοσιν Εt αν σύνοδον οιο. ἐντίμως] ἑτοίμως Με συνόδου Α, συνέδῳ ο Διόδωρον καὶ Διόδωρον καὶ Θεόδωρον καὶ τοῦ ἐνέπρησαν καὶ αὐτὴ ὁμοίως Α (αὐτοὶ ε). ταράξας Α θα καὶ τοὺς ταῦτα καὶ ὡς ταῦτα οἱ ἐκβαλεῖν, ἐκβάλῃ το δεχόμενον μηδέ Α, δεχόμενον αὐτὸν μηδὲ να ομολογήσουσιν Α, ὁμολογήσωσιν να τοῦ Βυζαντίου Ηλίᾳ τῷ ἐπισκόπῳ τῶν Ἱεροσολύμων προσέταξεν ὁ βασιλεὺς σύνοδον ἀθροῖσαι τῶν ὑπ' αὐτὸν, καὶ κατὰ τῆς συνόδου ψηφίσασθαι. Ηλίας δὲ σύνοδον μὲν οὐ συνήθροισεν, αὐτὸς δὲ μόνος ἀνα- Με ματίσας Νεστόριον, καὶ Εὐτυχή, καὶ Διόδωρον, καὶ Θεόδωρον, τὴν ἐν Χαλκηδόνι σύνοδον ἀπεδέ- ξατο CHRONOGRAPHIA. A viamo succensuit, Constantinum autem aloxo Xenaiam probavit amplius; tum vero Eliæ Hiero- imperatori rescribens, Nestorium et Eutychem, Chalcedone synoduin se recipere testatus est. A. solymorum episcopo, ut adversus Chalcedonensem synodum førret sententiam scripto mandavit. Elias Diodorum et Theodorum diris devovit et actam Hoc etiam anno ingens tumultus Alexandriæ exortus est inter Joannen Nicæotain episcopum et Dagalaiphum conltem Gennadii Phicopetri gra- tia : eaque seditio plures dies in urbe duravit. quidem, inilites episcopi Joannis domum incen - derunt, et Phicopetri ædes a populo pariter com- busta. Alexandrini porro ad Cantharum impera-. tori statuam posuerunt. - A. C. 502. – Hoc anno monachi quidam hæretici namero ducenti ab Oriente Byzantium cum impio Severo transfretati insidias Macedonio et synodo daminationem parabant. Istos Anastasius cum ho- nore suscepit, ceu veritatis adversarios, qui totum conturbarent Orientem et eadem pariter forent hic molituri. Joannes autem Alexandriæ episcopus ducentas auri libras imperatori se daturum pollici- tus est, si modo celebratam Chalcedone synodum funditus abrogaret. Imperator itaque Macedonium cum Joannis legatis communionem habere cogebat et Joanni ipsi, qui nec reciperet, nec respueret synodum, pacem dare. In adversum opposuit se Macedonius dicens nullam se communionem iis impertiri, nisi matrem et magistram proferentur Chalcedonensem synodum. Deuterius porro Aria- norum episcopus Byzantii quempiam nomine Bar - VARIA LECTIONES. " G vulg. - A a e f, vulg. A b. ss ante Nix. add. ex A. ' e. e A. D. A' c, a. vulg. vulg. vulg. add. ex A. JAC. GOARI NOTÆ. patæ fidei jure protegendo, in Evagrii vel calumniam vel errorem totis viribus insudat Baronius ad an- num d. a num. ad 18. Incassum omnino : ex corruptis quippe Theodori Lectoris verbis calumnia omuis exsurgit : ex integro textu summa tenetur ejus laus, et innocentia comprobatur. Theodoriani textus ex eo patet corruptela, quod Theophanes D Theodorum exscribens, Theodoro contraria scri- bat. Vitiatus itaque Theodorus aut Theophanes : at non hic cujus scripta Eliam memorantia nullius erroris arguuntur. Quid igitur superest, quam vi- tiatum Theodorum, et ficio ejus vitio delusum Ba- ronium admittamus? Hoc autem pacto in Christo- phorsonea Eusebii, cui Theodorus adjungitur, elitione Theodorus emendatur pag. milis 187, m. ut : Elie Hierosolymorum episcopo mandavit imperator, ut synodum episcoporum, quos sub se habebat, colligeret, et quartam synodum condem nares. Elias vero synodum quidem non congregavit : ipse vero solus Nestorium, Entychem, Diodorum, et Theodorum damnavit, et Chalcedonensem synodum recepit. Quidquid alias legeris, vim historiæ et ejus verbis infert. postreman (note 19). D. num. 16, et num. ex corrupto Libe- rati codice. everterunt Anastastii statuam. Quantum enim cohæ- ret, ut tumultuans pro episcopo suo civitas, inque cives seviente præside, sive militibus ejus nomije, illi statuam imperatori erigant, et non potius, si quæ erat, sub illo seditionis æstu dejiciant ? Sic cjusdem Anast. an. laudante Anastasium Augu- stali, ipse, probris exceptus est, ejusque interem- plus filius sic nimirum Alexandrini infenso in Anastasium animo erant, facileque in ejus prorum- pebant injuriam. Cometris. cujus grauia CP. se contulerint, refert Evagrius, lib. ui, cap. 53. Lectorem. (14) Lege bic, sodes, pag. succedentis notam (11) Marhiotam corrupte legit Baronius ad annum (12) Malin ἀνέστησαν, ut sit, solo prostaverunt, (13) Cantharum balneum supra laudavit auctor. (14) Qui fuerint illi monachi, unde progressi, (15) Hoc altestatur Liberatus, cap. 18 ante finem. (16) Pene verbatim jacent hæc apud Theodorum

κατὰ τῆς ἐν Χαλκηδόνι συνόδου σε ψηφίσασθαι. Ηλίας δὲ ἀντέγραψε τῷ βασιλεῖ ἀναθεματίσας Νεστόριον καὶ Εὐτυχέα, Διόδωρον δε καὶ τὴν ἐν Χαλκηδόνι σύν οἷον ἐν ἀποδεχόμενος (10). Τῷ δ' αὐτῷ ἔτσι ἐγένετο ἐν 'Αλεξανδρείᾳ ταραχή μεταξὺ Ἰωάννου τοῦ ἐπισκόπου, τοῦ Νικαιώτου (11) καὶ Δαγαλαίφου κόμητος, περὶ Γενναδίου του Φικο-, πέτρου· καὶ ἐγένετο στάσις ἐπὶ τῆς πόλεως ἐπὶ ἡμέρας πολλάς· καὶ ἐνεπύρισαν τὴν οἰκίαν τοῦ Επισκόπου Ιωάννου οἱ στρατιῶται, ὑπὸ δὲ τῶν που λιτῶν ἡ οἰκία τοῦ Φικοπέτρου καὶ αὐτὴ ὁμοίως το, καὶ ἔστησαν (12) οἱ ᾿Αλεξανδρεί; στήλην τοῦ βασι λέως ἐν τῷ Ἀντικανθάρῳ (15). · "1 Α. Μ. 500. - Τούτῳ τῷ ἔτει μοναχοί τινες αίρε τικοί (14) διακόσιοι ελθόντες ἀπὸ Ἀνατολῆς ἐν τῷ Βυζαντίῳ ἅμα Σευήρῳ τῷ δυσσεβεῖ κατὰ Μακεδονίου καὶ τῆς συνόδου ἐσπούδαζον. Τούτους 'Αναστάσιο; Γεντίμως οι ἐδέξατο, ὡς ἐχθροὺς τῆς ἀληθείας καὶ παράξαντας οι τὴν Ἀνατολὴν καὶ ὧδε ταῦτα πράσο σοντας. Ιωάννης δὲ ὁ ἐπίσκοπος Αλεξανδρείας δια χιλίας λίτρας χρυσίου δίδειν ὑπέσχετο τῷ βασιλεῖ, εἰ τὴν ἐν Χαλκηδόνι σύνοδον ἐκβαλεῖ τελείως. Ὁ δὲ βασιλεὺς ἠνάγκαζεν Μακεδόνιον κοινωνῆσαι τοῖς αποκρισιαρίοις Ἰωάννου καὶ Ἰωάννην δέξασθαι μὴ δεχόμενον (15), μηδὲ νὰ ἐκβάλλοντα τὴν σύνοδον. Ματ κεδόνιος δὲ ἀντέστη εἰπὼν, μὴ κοινωνεῖν αὐτοῖς, εἰ μὴ ὁμολογήσουσιν (16) μητέρα καὶ διδάσκαλον τὴν ἐν Χαλκηδόνι σύνοδον. Δευτέριος δὲ ὁ ἐπίσκοπος » τῶν 'Αρειανῶν τοῦ Βυζαντίου οι βαπτίζων τινὰ Βάρο βαρον λεγόμενον, παρὰ τὴν Δεσποτικὴν παράδοσιν Εt αν σύνοδον οιο. ἐντίμως] ἑτοίμως Με συνόδου Α, συνέδῳ ο Διόδωρον καὶ Διόδωρον καὶ Θεόδωρον καὶ τοῦ ἐνέπρησαν καὶ αὐτὴ ὁμοίως Α (αὐτοὶ ε). ταράξας Α θα καὶ τοὺς ταῦτα καὶ ὡς ταῦτα οἱ ἐκβαλεῖν, ἐκβάλῃ το δεχόμενον μηδέ Α, δεχόμενον αὐτὸν μηδὲ να ομολογήσουσιν Α, ὁμολογήσωσιν να τοῦ Βυζαντίου Ηλίᾳ τῷ ἐπισκόπῳ τῶν Ἱεροσολύμων προσέταξεν ὁ βασιλεὺς σύνοδον ἀθροῖσαι τῶν ὑπ' αὐτὸν, καὶ κατὰ τῆς συνόδου ψηφίσασθαι. Ηλίας δὲ σύνοδον μὲν οὐ συνήθροισεν, αὐτὸς δὲ μόνος ἀνα- Με ματίσας Νεστόριον, καὶ Εὐτυχή, καὶ Διόδωρον, καὶ Θεόδωρον, τὴν ἐν Χαλκηδόνι σύνοδον ἀπεδέ- ξατο CHRONOGRAPHIA. A viamo succensuit, Constantinum autem aloxo Xenaiam probavit amplius; tum vero Eliæ Hiero- imperatori rescribens, Nestorium et Eutychem, Chalcedone synoduin se recipere testatus est. A. solymorum episcopo, ut adversus Chalcedonensem synodum førret sententiam scripto mandavit. Elias Diodorum et Theodorum diris devovit et actam Hoc etiam anno ingens tumultus Alexandriæ exortus est inter Joannen Nicæotain episcopum et Dagalaiphum conltem Gennadii Phicopetri gra- tia : eaque seditio plures dies in urbe duravit. quidem, inilites episcopi Joannis domum incen - derunt, et Phicopetri ædes a populo pariter com- busta. Alexandrini porro ad Cantharum impera-. tori statuam posuerunt. - A. C. 502. – Hoc anno monachi quidam hæretici namero ducenti ab Oriente Byzantium cum impio Severo transfretati insidias Macedonio et synodo daminationem parabant. Istos Anastasius cum ho- nore suscepit, ceu veritatis adversarios, qui totum conturbarent Orientem et eadem pariter forent hic molituri. Joannes autem Alexandriæ episcopus ducentas auri libras imperatori se daturum pollici- tus est, si modo celebratam Chalcedone synodum funditus abrogaret. Imperator itaque Macedonium cum Joannis legatis communionem habere cogebat et Joanni ipsi, qui nec reciperet, nec respueret synodum, pacem dare. In adversum opposuit se Macedonius dicens nullam se communionem iis impertiri, nisi matrem et magistram proferentur Chalcedonensem synodum. Deuterius porro Aria- norum episcopus Byzantii quempiam nomine Bar - VARIA LECTIONES. " G vulg. - A a e f, vulg. A b. ss ante Nix. add. ex A. ' e. e A. D. A' c, a. vulg. vulg. vulg. add. ex A. JAC. GOARI NOTÆ. patæ fidei jure protegendo, in Evagrii vel calumniam vel errorem totis viribus insudat Baronius ad an- num d. a num. ad 18. Incassum omnino : ex corruptis quippe Theodori Lectoris verbis calumnia omuis exsurgit : ex integro textu summa tenetur ejus laus, et innocentia comprobatur. Theodoriani textus ex eo patet corruptela, quod Theophanes D Theodorum exscribens, Theodoro contraria scri- bat. Vitiatus itaque Theodorus aut Theophanes : at non hic cujus scripta Eliam memorantia nullius erroris arguuntur. Quid igitur superest, quam vi- tiatum Theodorum, et ficio ejus vitio delusum Ba- ronium admittamus? Hoc autem pacto in Christo- phorsonea Eusebii, cui Theodorus adjungitur, elitione Theodorus emendatur pag. milis 187, m. ut : Elie Hierosolymorum episcopo mandavit imperator, ut synodum episcoporum, quos sub se habebat, colligeret, et quartam synodum condem nares. Elias vero synodum quidem non congregavit : ipse vero solus Nestorium, Entychem, Diodorum, et Theodorum damnavit, et Chalcedonensem synodum recepit. Quidquid alias legeris, vim historiæ et ejus verbis infert. postreman (note 19). D. num. 16, et num. ex corrupto Libe- rati codice. everterunt Anastastii statuam. Quantum enim cohæ- ret, ut tumultuans pro episcopo suo civitas, inque cives seviente præside, sive militibus ejus nomije, illi statuam imperatori erigant, et non potius, si quæ erat, sub illo seditionis æstu dejiciant ? Sic cjusdem Anast. an. laudante Anastasium Augu- stali, ipse, probris exceptus est, ejusque interem- plus filius sic nimirum Alexandrini infenso in Anastasium animo erant, facileque in ejus prorum- pebant injuriam. Cometris. cujus grauia CP. se contulerint, refert Evagrius, lib. ui, cap. 53. Lectorem. (14) Lege bic, sodes, pag. succedentis notam (11) Marhiotam corrupte legit Baronius ad annum (12) Malin ἀνέστησαν, ut sit, solo prostaverunt, (13) Cantharum balneum supra laudavit auctor. (14) Qui fuerint illi monachi, unde progressi, (15) Hoc altestatur Liberatus, cap. 18 ante finem. (16) Pene verbatim jacent hæc apud Theodorum

κατὰ τῆς ἐν Χαλκηδόνι συνόδου σε ψηφίσασθαι. Ηλίας δὲ ἀντέγραψε τῷ βασιλεῖ ἀναθεματίσας Νεστόριον καὶ Εὐτυχέα, Διόδωρον δε καὶ τὴν ἐν Χαλκηδόνι σύν οἷον ἐν ἀποδεχόμενος (10). Τῷ δ' αὐτῷ ἔτσι ἐγένετο ἐν 'Αλεξανδρείᾳ ταραχή μεταξὺ Ἰωάννου τοῦ ἐπισκόπου, τοῦ Νικαιώτου (11) καὶ Δαγαλαίφου κόμητος, περὶ Γενναδίου του Φικο-, πέτρου· καὶ ἐγένετο στάσις ἐπὶ τῆς πόλεως ἐπὶ ἡμέρας πολλάς· καὶ ἐνεπύρισαν τὴν οἰκίαν τοῦ Επισκόπου Ιωάννου οἱ στρατιῶται, ὑπὸ δὲ τῶν που λιτῶν ἡ οἰκία τοῦ Φικοπέτρου καὶ αὐτὴ ὁμοίως το, καὶ ἔστησαν (12) οἱ ᾿Αλεξανδρεί; στήλην τοῦ βασι λέως ἐν τῷ Ἀντικανθάρῳ (15). · "1 Α. Μ. 500. - Τούτῳ τῷ ἔτει μοναχοί τινες αίρε τικοί (14) διακόσιοι ελθόντες ἀπὸ Ἀνατολῆς ἐν τῷ Βυζαντίῳ ἅμα Σευήρῳ τῷ δυσσεβεῖ κατὰ Μακεδονίου καὶ τῆς συνόδου ἐσπούδαζον. Τούτους 'Αναστάσιο; Γεντίμως οι ἐδέξατο, ὡς ἐχθροὺς τῆς ἀληθείας καὶ παράξαντας οι τὴν Ἀνατολὴν καὶ ὧδε ταῦτα πράσο σοντας. Ιωάννης δὲ ὁ ἐπίσκοπος Αλεξανδρείας δια χιλίας λίτρας χρυσίου δίδειν ὑπέσχετο τῷ βασιλεῖ, εἰ τὴν ἐν Χαλκηδόνι σύνοδον ἐκβαλεῖ τελείως. Ὁ δὲ βασιλεὺς ἠνάγκαζεν Μακεδόνιον κοινωνῆσαι τοῖς αποκρισιαρίοις Ἰωάννου καὶ Ἰωάννην δέξασθαι μὴ δεχόμενον (15), μηδὲ νὰ ἐκβάλλοντα τὴν σύνοδον. Ματ κεδόνιος δὲ ἀντέστη εἰπὼν, μὴ κοινωνεῖν αὐτοῖς, εἰ μὴ ὁμολογήσουσιν (16) μητέρα καὶ διδάσκαλον τὴν ἐν Χαλκηδόνι σύνοδον. Δευτέριος δὲ ὁ ἐπίσκοπος » τῶν 'Αρειανῶν τοῦ Βυζαντίου οι βαπτίζων τινὰ Βάρο βαρον λεγόμενον, παρὰ τὴν Δεσποτικὴν παράδοσιν Εt αν σύνοδον οιο. ἐντίμως] ἑτοίμως Με συνόδου Α, συνέδῳ ο Διόδωρον καὶ Διόδωρον καὶ Θεόδωρον καὶ τοῦ ἐνέπρησαν καὶ αὐτὴ ὁμοίως Α (αὐτοὶ ε). ταράξας Α θα καὶ τοὺς ταῦτα καὶ ὡς ταῦτα οἱ ἐκβαλεῖν, ἐκβάλῃ το δεχόμενον μηδέ Α, δεχόμενον αὐτὸν μηδὲ να ομολογήσουσιν Α, ὁμολογήσωσιν να τοῦ Βυζαντίου Ηλίᾳ τῷ ἐπισκόπῳ τῶν Ἱεροσολύμων προσέταξεν ὁ βασιλεὺς σύνοδον ἀθροῖσαι τῶν ὑπ' αὐτὸν, καὶ κατὰ τῆς συνόδου ψηφίσασθαι. Ηλίας δὲ σύνοδον μὲν οὐ συνήθροισεν, αὐτὸς δὲ μόνος ἀνα- Με ματίσας Νεστόριον, καὶ Εὐτυχή, καὶ Διόδωρον, καὶ Θεόδωρον, τὴν ἐν Χαλκηδόνι σύνοδον ἀπεδέ- ξατο CHRONOGRAPHIA. A viamo succensuit, Constantinum autem aloxo Xenaiam probavit amplius; tum vero Eliæ Hiero- imperatori rescribens, Nestorium et Eutychem, Chalcedone synoduin se recipere testatus est. A. solymorum episcopo, ut adversus Chalcedonensem synodum førret sententiam scripto mandavit. Elias Diodorum et Theodorum diris devovit et actam Hoc etiam anno ingens tumultus Alexandriæ exortus est inter Joannen Nicæotain episcopum et Dagalaiphum conltem Gennadii Phicopetri gra- tia : eaque seditio plures dies in urbe duravit. quidem, inilites episcopi Joannis domum incen - derunt, et Phicopetri ædes a populo pariter com- busta. Alexandrini porro ad Cantharum impera-. tori statuam posuerunt. - A. C. 502. – Hoc anno monachi quidam hæretici namero ducenti ab Oriente Byzantium cum impio Severo transfretati insidias Macedonio et synodo daminationem parabant. Istos Anastasius cum ho- nore suscepit, ceu veritatis adversarios, qui totum conturbarent Orientem et eadem pariter forent hic molituri. Joannes autem Alexandriæ episcopus ducentas auri libras imperatori se daturum pollici- tus est, si modo celebratam Chalcedone synodum funditus abrogaret. Imperator itaque Macedonium cum Joannis legatis communionem habere cogebat et Joanni ipsi, qui nec reciperet, nec respueret synodum, pacem dare. In adversum opposuit se Macedonius dicens nullam se communionem iis impertiri, nisi matrem et magistram proferentur Chalcedonensem synodum. Deuterius porro Aria- norum episcopus Byzantii quempiam nomine Bar - VARIA LECTIONES. " G vulg. - A a e f, vulg. A b. ss ante Nix. add. ex A. ' e. e A. D. A' c, a. vulg. vulg. vulg. add. ex A. JAC. GOARI NOTÆ. patæ fidei jure protegendo, in Evagrii vel calumniam vel errorem totis viribus insudat Baronius ad an- num d. a num. ad 18. Incassum omnino : ex corruptis quippe Theodori Lectoris verbis calumnia omuis exsurgit : ex integro textu summa tenetur ejus laus, et innocentia comprobatur. Theodoriani textus ex eo patet corruptela, quod Theophanes D Theodorum exscribens, Theodoro contraria scri- bat. Vitiatus itaque Theodorus aut Theophanes : at non hic cujus scripta Eliam memorantia nullius erroris arguuntur. Quid igitur superest, quam vi- tiatum Theodorum, et ficio ejus vitio delusum Ba- ronium admittamus? Hoc autem pacto in Christo- phorsonea Eusebii, cui Theodorus adjungitur, elitione Theodorus emendatur pag. milis 187, m. ut : Elie Hierosolymorum episcopo mandavit imperator, ut synodum episcoporum, quos sub se habebat, colligeret, et quartam synodum condem nares. Elias vero synodum quidem non congregavit : ipse vero solus Nestorium, Entychem, Diodorum, et Theodorum damnavit, et Chalcedonensem synodum recepit. Quidquid alias legeris, vim historiæ et ejus verbis infert. postreman (note 19). D. num. 16, et num. ex corrupto Libe- rati codice. everterunt Anastastii statuam. Quantum enim cohæ- ret, ut tumultuans pro episcopo suo civitas, inque cives seviente præside, sive militibus ejus nomije, illi statuam imperatori erigant, et non potius, si quæ erat, sub illo seditionis æstu dejiciant ? Sic cjusdem Anast. an. laudante Anastasium Augu- stali, ipse, probris exceptus est, ejusque interem- plus filius sic nimirum Alexandrini infenso in Anastasium animo erant, facileque in ejus prorum- pebant injuriam. Cometris. cujus grauia CP. se contulerint, refert Evagrius, lib. ui, cap. 53. Lectorem. (14) Lege bic, sodes, pag. succedentis notam (11) Marhiotam corrupte legit Baronius ad annum (12) Malin ἀνέστησαν, ut sit, solo prostaverunt, (13) Cantharum balneum supra laudavit auctor. (14) Qui fuerint illi monachi, unde progressi, (15) Hoc altestatur Liberatus, cap. 18 ante finem. (16) Pene verbatim jacent hæc apud Theodorum

Τούτῳ τῷ ἔτει σύνοδον κροτηθῆ- Α Α. και (20) ἐν Σιδώνι ο Αναστάσιος ο ἐθέσπισεν. Σωτή ριχος γὰρ ἐπίσκοπος Καισαρείας Καππαδοκίας ὑπὸ Μακεδονίου χειροτονούμενος ἐγγράφως ὡμολόγησεν δέχεσθαι τὰ δόγματα τῆς ἐν Χαλκηδόνι συνόδου, ὡς δρον πίστεως. Μετὰ δὲ ταῦτα πολεμιώτατος γέγο δεν οὗτος, ὡς ἀπελθεῖν " εἰς ᾿Ανατολὴν καὶ τῷ δυσ σεβεῖ Ξεναίη κοινολογήσασθαι, καὶ ἄμφω σύνοδον γενέσθαι εἰς Σιδῶνα τὸν βασιλέα αἰτήσασθαι ἐπὶ τῇ. τελείᾳ ἐκβολῇ τῆς ἁγίας ἐν Χαλκηδόνι συνόδου· ἥτις καὶ συνέστη καὶ θάττον διελύθη, τοῦ βασιλέως πέμψαντος εἰς τοῦτο Εὐτρόπιον τριβοῦνον, ὃς καὶ διαλύσας αὐτὴν, Φλαβιανὸν τὸν Ἀντιοχείας καὶ Ηλίαν τῶν Ἱεροσολύμων σὺν τοῖς ἐπισκόποις αὐτῶν τὰ πρὸς ἡδονὴν γράψαι τῷ βασιλεῖ παρεσκεύασεν. Φλαβιανὸς δὲ τὰς τρεῖς μόνας συνόδους καὶ τὸ τοῦ Ζήνωνος Ενωτικὸν δέχεσθαι ἔγραψεν, τῆς ἐν Χαλκη δόνι μνήμην μὴ ποιησάμενος. Ηλίας δὲ ὁ Ἱεροσο λύμων (21) καὶ τὴν ἐν Χαλκηδόνι ἔγραψεν ἀποβάλο λεσθαι. Σωτήριχος δὲ ὁ Καισαρείας Καππαδοκίας καὶ Ξεναΐας κατὰ Φλαβιανοῦ καὶ Ἠλία ἀνήγαγον τῷ βασιλεῖ, ὅτι διὰ τὸ μὴ θέλειν αὐτοὺς τρανῶς κατὰ τῆς συνόδου τῆς ἐν Χαλκηδόνι ἀποφήνασθαι, συνῆλ- ίρεος Τον ἀλλήλοις. ᾿Αναστάσιος δὲ ὀργισθεὶς (22) ὑπέθετο μοναχοῖς τισι ψευδωνύμοις συνελθεῖν ἐν Ἀντιο χείᾳ καὶ κατὰ Φλαβιανοῦ στασιάσαι, αἰτοῦντας αὐτὸν ἀναθεματίσαι τὴν ἐν Χαλκηδόνι σύνοδον καὶ Διόδω ρον καὶ Θεόδωρον καὶ βαν καὶ Θεοδώρητον· ὁ καὶ ἐποίησεν μικροψυχήσας Φλαβιανός, καὶ ἐπ' ἐκκλη- σίας αὐτοὺς ἀνεθεμάτισεν σὺν τῇ συνόδῳ. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτσι καὶ κατὰ Μακεδονίου ο βασι λεὺς (15) κατεσκεύασεν· καὶ οἱ ἀποσχισταὶ μετὰ μισθωτῶν ἄλλων ἐν τῷ ᾿Αρχαγγέλῳ τοῦ παλατίου καὶ ἐν τῇ Μεγάλη Εκκλησία ψάλλοντες ἐν Κυριακή το Τρισάγιον προσετίθουν τ), Ο σταυρωθείς δι' ἡμᾶς, ὥστε τοὺς ὀρθοδόξους ἐξ ἀνάγκης μετὰ πληρ γῶν αὐτοὺς ἐλάσαι. Ὁ δὲ βασιλεύς προφανώς διὰ τῶν ἀποσχιστῶν μοναχῶν καὶ κληρικῶν καὶ Ἰουλια νοῦ τοῦ Καρία; τ ποτὲ ἐπισκόπου, ἔπειτα δὲ 'Αλι- χαρνασσού, καὶ Σευήρου τοῦ δυσσεβοῦς ἔτι μοναχοῦ ὄντος, ἐπολέμει τὸν Μακεδόνιον, ὕβρεσιν αὐτὸν δημο- Σιδώνι Α, Σιδωνίᾳ νμίς. • Αναστάσιος πολεμιώτατος γέγονεν οὗτος 1, πολεμιώτατα γέγ. οὕτως τι ἀπελθεῖν] ἀποθανεῖν Α΄ ε. ἐν Χαλκ. Δ, ἐν τῇ Χ. και συνέστη τὰ τὰ πρὸς ἡδονὴν 1, τὰ πρὸς Σιδόνιον Α, τὰ παρὰ Σιδωνίαν καὶ Ξεναΐας ἐν ἀνα ήγαγεν Δ. συνελθεῖν Δ, συνδιελθεῖν τοῦ Α, τῆς Καρυάς Βαρείας Ο Α. CHRONOGRAPHIA. oblatrarent, anathematum fulmine percellebat, Flavianique legatos, ob quædam negotia se con - venientes, exsecrationibus suppositos e conspectu amovit. . B ' - A. M. 6003. - C. 503. - Hoc anno synodum Sidonia con- gregari sanxit Anastasius. Soterichus enita Cæsa- reæ Cappadocia a Macedonio consecratus, Chal- cedonensis synodi decreta, velut fdei regulas se admittere scripto professus est. Εjus auten post- modum factus inimicus adeo ivit in adversum, at in Orientem profectus, impio Xenaiæ rem omnem communicaret, et ad exstirpandam funditus sall- ctam Chalcedonensem synodum aliam Sidonis celebrari ab imperatore postularet uterque; et hæc convocata dicto citius dissipata est et soluta, Eutropii tribuni ab imperatore in hunc finem missa opera, qui ea abrogata, Flaviano Antiochiæ et Eliæ Hierosolymorum, subjectisque ipsis episcopis, ut, quæ ipsis placerent, ad imperatorem referrent, auctor· fuit. Flavianus porro synodos tres solum- modo et Zenonis Henoticum se recipere scripsit, nulla prorsus de Chalcedonensi facta mentione : Elias autem Hierosolymorum episcopus Chalcedo- nensem se proscribere testatus est: Soterichus autem Cæsarea Cappadociæ et Xenaias impera- tori adversus Flavianum et Eliam rescripserunt, nimirum, dum adversus Chalcedonensent synodum palam dare sententiam recusarent, quo- minus in cætum et unum sensum coirent, in causa fuisse. Quare iratus Anastasius falsis qui- busdam monacbis, ut Antiochiæ convenirent, ubi tumultu in Flavianum excitato, Chalcedoneusem synovium simulque Diodorum, Theodorum, Iban C et Theodoretum cum exsecratione eum ejurare postularent, suggessit: quod ille ex animi dejectione exsecutus est, et in ecclesiæ publico con. venta eos una cum synodo percussit anathemate. Hoc etiam anno imperator Macedonio struxit in- sidias : schismatici vero turba mercede conducta in æde ad palatium Archangelo dicata et in Magna quoque ecclesia die Dominico ter sanctum hym- num canentes, addidere: Qui crucifixus es pro nobis : ex quo ad eos etiam adjunctis verberibus extrudendos impulsi sunt orthodoxi. Imperator autem schismaticorum monachorum clerique viro- rum et Juliani quondam Cariæ, postmodum vero Halicarnassi episcopi, et impii Severi monachuma D adhuc agentis opera foedis palam cinissis contu- VARIÆ LECTIONES. • add. ex b. vulg. vulg. ante add. vulg. omn. A c. νulg. w & add. ex A. vulg. be, JAC. GOARI NOTÆ. die Decembris ex his nonnultă refert : fuit autem Cyrillus le Sabæ suppar, ac pene cosetanens Anastasil imp. et episcoporum, quorum hic gesta recensentur. De synodi istius anno auctori Mar- cellinus non conseutit. testimonium approbat Baronius ad annum 512, new. 16, Petavius lib. sui De doct. temp. et alii, sincerum orthodoxæ fidei defensorem Eliam istum PATROL. GR. CVIII. asserentes : de Flaviano superius actum. Utrumqu certe sequentia vindicant: ut quid enim in judi- cium velut rei traherentur, qui jam in accusato- rum partes, si vera foret historia, transiissent ? Elias ipse defensionem suam instituit apud Eva- grium, lib. 111, cap. 51. Evagrius cap. 32. 2. Καισαρείας Γ. (20) Cyrillus auctor Vitæ S. Sabæ apud Surium (21) Istis adversatur praefalus Cyrillus, cajus (22) In contrariam mentem factum hoc vertit (23) Theod. Lect. excerpt.

Τούτῳ τῷ ἔτει σύνοδον κροτηθῆ- Α Α. και (20) ἐν Σιδώνι ο Αναστάσιος ο ἐθέσπισεν. Σωτή ριχος γὰρ ἐπίσκοπος Καισαρείας Καππαδοκίας ὑπὸ Μακεδονίου χειροτονούμενος ἐγγράφως ὡμολόγησεν δέχεσθαι τὰ δόγματα τῆς ἐν Χαλκηδόνι συνόδου, ὡς δρον πίστεως. Μετὰ δὲ ταῦτα πολεμιώτατος γέγο δεν οὗτος, ὡς ἀπελθεῖν " εἰς ᾿Ανατολὴν καὶ τῷ δυσ σεβεῖ Ξεναίη κοινολογήσασθαι, καὶ ἄμφω σύνοδον γενέσθαι εἰς Σιδῶνα τὸν βασιλέα αἰτήσασθαι ἐπὶ τῇ. τελείᾳ ἐκβολῇ τῆς ἁγίας ἐν Χαλκηδόνι συνόδου· ἥτις καὶ συνέστη καὶ θάττον διελύθη, τοῦ βασιλέως πέμψαντος εἰς τοῦτο Εὐτρόπιον τριβοῦνον, ὃς καὶ διαλύσας αὐτὴν, Φλαβιανὸν τὸν Ἀντιοχείας καὶ Ηλίαν τῶν Ἱεροσολύμων σὺν τοῖς ἐπισκόποις αὐτῶν τὰ πρὸς ἡδονὴν γράψαι τῷ βασιλεῖ παρεσκεύασεν. Φλαβιανὸς δὲ τὰς τρεῖς μόνας συνόδους καὶ τὸ τοῦ Ζήνωνος Ενωτικὸν δέχεσθαι ἔγραψεν, τῆς ἐν Χαλκη δόνι μνήμην μὴ ποιησάμενος. Ηλίας δὲ ὁ Ἱεροσο λύμων (21) καὶ τὴν ἐν Χαλκηδόνι ἔγραψεν ἀποβάλο λεσθαι. Σωτήριχος δὲ ὁ Καισαρείας Καππαδοκίας καὶ Ξεναΐας κατὰ Φλαβιανοῦ καὶ Ἠλία ἀνήγαγον τῷ βασιλεῖ, ὅτι διὰ τὸ μὴ θέλειν αὐτοὺς τρανῶς κατὰ τῆς συνόδου τῆς ἐν Χαλκηδόνι ἀποφήνασθαι, συνῆλ- ίρεος Τον ἀλλήλοις. ᾿Αναστάσιος δὲ ὀργισθεὶς (22) ὑπέθετο μοναχοῖς τισι ψευδωνύμοις συνελθεῖν ἐν Ἀντιο χείᾳ καὶ κατὰ Φλαβιανοῦ στασιάσαι, αἰτοῦντας αὐτὸν ἀναθεματίσαι τὴν ἐν Χαλκηδόνι σύνοδον καὶ Διόδω ρον καὶ Θεόδωρον καὶ βαν καὶ Θεοδώρητον· ὁ καὶ ἐποίησεν μικροψυχήσας Φλαβιανός, καὶ ἐπ' ἐκκλη- σίας αὐτοὺς ἀνεθεμάτισεν σὺν τῇ συνόδῳ. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτσι καὶ κατὰ Μακεδονίου ο βασι λεὺς (15) κατεσκεύασεν· καὶ οἱ ἀποσχισταὶ μετὰ μισθωτῶν ἄλλων ἐν τῷ ᾿Αρχαγγέλῳ τοῦ παλατίου καὶ ἐν τῇ Μεγάλη Εκκλησία ψάλλοντες ἐν Κυριακή το Τρισάγιον προσετίθουν τ), Ο σταυρωθείς δι' ἡμᾶς, ὥστε τοὺς ὀρθοδόξους ἐξ ἀνάγκης μετὰ πληρ γῶν αὐτοὺς ἐλάσαι. Ὁ δὲ βασιλεύς προφανώς διὰ τῶν ἀποσχιστῶν μοναχῶν καὶ κληρικῶν καὶ Ἰουλια νοῦ τοῦ Καρία; τ ποτὲ ἐπισκόπου, ἔπειτα δὲ 'Αλι- χαρνασσού, καὶ Σευήρου τοῦ δυσσεβοῦς ἔτι μοναχοῦ ὄντος, ἐπολέμει τὸν Μακεδόνιον, ὕβρεσιν αὐτὸν δημο- Σιδώνι Α, Σιδωνίᾳ νμίς. • Αναστάσιος πολεμιώτατος γέγονεν οὗτος 1, πολεμιώτατα γέγ. οὕτως τι ἀπελθεῖν] ἀποθανεῖν Α΄ ε. ἐν Χαλκ. Δ, ἐν τῇ Χ. και συνέστη τὰ τὰ πρὸς ἡδονὴν 1, τὰ πρὸς Σιδόνιον Α, τὰ παρὰ Σιδωνίαν καὶ Ξεναΐας ἐν ἀνα ήγαγεν Δ. συνελθεῖν Δ, συνδιελθεῖν τοῦ Α, τῆς Καρυάς Βαρείας Ο Α. CHRONOGRAPHIA. oblatrarent, anathematum fulmine percellebat, Flavianique legatos, ob quædam negotia se con - venientes, exsecrationibus suppositos e conspectu amovit. . B ' - A. M. 6003. - C. 503. - Hoc anno synodum Sidonia con- gregari sanxit Anastasius. Soterichus enita Cæsa- reæ Cappadocia a Macedonio consecratus, Chal- cedonensis synodi decreta, velut fdei regulas se admittere scripto professus est. Εjus auten post- modum factus inimicus adeo ivit in adversum, at in Orientem profectus, impio Xenaiæ rem omnem communicaret, et ad exstirpandam funditus sall- ctam Chalcedonensem synodum aliam Sidonis celebrari ab imperatore postularet uterque; et hæc convocata dicto citius dissipata est et soluta, Eutropii tribuni ab imperatore in hunc finem missa opera, qui ea abrogata, Flaviano Antiochiæ et Eliæ Hierosolymorum, subjectisque ipsis episcopis, ut, quæ ipsis placerent, ad imperatorem referrent, auctor· fuit. Flavianus porro synodos tres solum- modo et Zenonis Henoticum se recipere scripsit, nulla prorsus de Chalcedonensi facta mentione : Elias autem Hierosolymorum episcopus Chalcedo- nensem se proscribere testatus est: Soterichus autem Cæsarea Cappadociæ et Xenaias impera- tori adversus Flavianum et Eliam rescripserunt, nimirum, dum adversus Chalcedonensent synodum palam dare sententiam recusarent, quo- minus in cætum et unum sensum coirent, in causa fuisse. Quare iratus Anastasius falsis qui- busdam monacbis, ut Antiochiæ convenirent, ubi tumultu in Flavianum excitato, Chalcedoneusem synovium simulque Diodorum, Theodorum, Iban C et Theodoretum cum exsecratione eum ejurare postularent, suggessit: quod ille ex animi dejectione exsecutus est, et in ecclesiæ publico con. venta eos una cum synodo percussit anathemate. Hoc etiam anno imperator Macedonio struxit in- sidias : schismatici vero turba mercede conducta in æde ad palatium Archangelo dicata et in Magna quoque ecclesia die Dominico ter sanctum hym- num canentes, addidere: Qui crucifixus es pro nobis : ex quo ad eos etiam adjunctis verberibus extrudendos impulsi sunt orthodoxi. Imperator autem schismaticorum monachorum clerique viro- rum et Juliani quondam Cariæ, postmodum vero Halicarnassi episcopi, et impii Severi monachuma D adhuc agentis opera foedis palam cinissis contu- VARIÆ LECTIONES. • add. ex b. vulg. vulg. ante add. vulg. omn. A c. νulg. w & add. ex A. vulg. be, JAC. GOARI NOTÆ. die Decembris ex his nonnultă refert : fuit autem Cyrillus le Sabæ suppar, ac pene cosetanens Anastasil imp. et episcoporum, quorum hic gesta recensentur. De synodi istius anno auctori Mar- cellinus non conseutit. testimonium approbat Baronius ad annum 512, new. 16, Petavius lib. sui De doct. temp. et alii, sincerum orthodoxæ fidei defensorem Eliam istum PATROL. GR. CVIII. asserentes : de Flaviano superius actum. Utrumqu certe sequentia vindicant: ut quid enim in judi- cium velut rei traherentur, qui jam in accusato- rum partes, si vera foret historia, transiissent ? Elias ipse defensionem suam instituit apud Eva- grium, lib. 111, cap. 51. Evagrius cap. 32. 2. Καισαρείας Γ. (20) Cyrillus auctor Vitæ S. Sabæ apud Surium (21) Istis adversatur praefalus Cyrillus, cajus (22) In contrariam mentem factum hoc vertit (23) Theod. Lect. excerpt.

καὶ τέκνοις ἡγουμένοις τε τῶν ὀρθοδόξων μοναχών ἔκραξον ἀθροισθέντα· Καιρός μαρτυρίου, μὴ κατα λείψωμεν τὸν Πατέρα ἡμῶν· ὑβρίζοντες * τὸν βα σιλέα Μανιχαῖον καὶ τοῦ κράτους ἀνάξιον. Ὁ δὲ φο βηθείς, κατέκλεισε τας θύρας τοῦ παλατίου, καὶ πλοία προς φυγὴν η τρέπισεν ". Τὸν δὲ Μακεδόνων ὁμόσας μηκέτι θεάσασθαι, τότε παρεκάλει ἰδεῖν, φο- βηθεὶς τὰ πλήθη. Τούτου δὲ ἐρχομένου πρὸς αὐτὸν, ὁ λαὸς τοῖς ἡγουμένοις καὶ μοναχοῖς διεμαρτυρήσατο λέγων· Τὸν Πατέρα ἡμῶν ἔχομεν. Καὶ οἱ τῶν σχο λῶν εὐφήμουν αὐτὸν διερχόμενον. Εἰσελθὼν δὲ πρὸς ᾿Αναστάσιον, ἤλεγξεν αὐτὸν, ὡς πολέμιον τῆς ᾿Εκ κλησίας. Ὁ δὲ ὑπεκρίθη πρὸς τὴν ὥραν ἐνοῦσθαι αὐτῷ . Α σίαις αἰσχραῖς ἐμβάλλων 11. Τὰ δὲ πλήθη σὺν γυναιξὶ Έτος ἔν (24). Ἱεροσολύμων ἐπισκόπου Ηλία 38° Τούτῳ τῷ ἔτει Μακεδόνιον ἠπάτησεν (25) ὁ βασι- λεὺς διὰ Κέλλωρος (26) μαγίστρου (27), υπομνηστι κὸν ποιήσας πρὸς αὐτὸν, ἐν ᾧ τὴν πρώτην [καὶ τὴν δευτέραν ε] σύνοδον ὁμολογεῖ 3* δέχεσθαι, τὴν δὲ ἐν Ἐφέσῳ καὶ Χαλκηδόνι είασεν (28)· ὅπερ μέμψιν μετ γάλην τῷ Μακεδονίῳ προσήγαγεν. Διὰ γὰρ τούτου καὶ τὸ Ενωτικὸν Ζήνωνος ἐδέξατο, τινι καὶ χειρο- τονούμενος ὑπέγραψεν (29). Ὁ δὲ Μακεδόνιος ἀπελ- θὼν εἰς τὴν Δαλμάτου μονὴν (30), τοῖς κληρικοῖς καὶ μοναχοῖς ζηλωταῖς σκανδαλισθεῖσιν εἰς αὐτὴν εἰ ἀπελ γήσατο διὰ προσφωνητικοῦ 18' λόγου, ὅτι δέχεται τὴν ἁγίαν * ἐν Χαλκηδόνι σύνοδον καὶ τοὺς μὴ δεχομένους αὐτὴν αἱρετικοὺς ἔχει, καὶ συνελειτούργησαν αὐτῷ. Ο δὲ βασιλεὺς δώροις ἔπεισαν τοὺς ὁμόφρονας αὐτοῦ κληρικοὺς καὶ μοναχοὺς ἄλλον ἐπίσκοπον ψηφίσα- σθαι, ὅπερ καὶ 'Αρεάδνην καὶ τοὺς τῆς συγκλήτου μεγάλως οι ἐλύπει· ἀγαπᾶτο γὰρ Μακεδόνιος καὶ διὰ τὸ καθαρὸν τοῦ βίου καὶ διὰ τὸ ὀρθὸν τῶν δογμάτων, εἰ καὶ ἠπατήθη. Καὶ παρεσκεύασεν ὁ βασιλεὺς (31) δύο φαύλους τινὰς κατηγορῆσαι Μακεδόνιον ', ὡς παιδεραστὴν καὶ αἱρετικὸν, ἀποδοῦναι ἐς δὲ ταῦτα οι ἐμβάλλων Α, συμβάλλων ὑβρίζοντες ύβριζόν τε κατέκλεισε ἀπέκλεισε ηὐτρέπισεν Α ευτρέπιζεν το διεμαρτύρατο Α. αὐτῷ Α. αὐτὸν καὶ τὴν δευτέραν οι. Α' Στα ὁμολογεῖ Α, ὡμολόγει εἰς αὐτ. ν] ὑπ' αὐτῶν Α. προσφωνητικού προφων. ἁγίαν Α. μεγάλως Α, μεγάλους οι Μακεδόνιον Α, Μακεδονίου αποδούναι Α €, ἐπιδοῦναι Εκκλησίᾳ, καὶ τῷ ἐπισκόπῳ, προς δολιότητος γέμοντα εἰ καὶ ἠπατήθη, παρὰ Δαλματίου ἀνεψιοῦ τοῦ μεγάλου Κωνσταντί THEOPHANIS mellis Macedoniam oppugnabat. Verum urbis con- ferta plebs cum mulieribus et pueris, necnon orthodoxorum monachorum præfectis vociferaba- tur : Adest martyrii tempus, ne Patrem nostrum deseramus, et convicia in imperatorem conjiciebat, ipsum Manichæum et imperio prorsus indignum clamitans. Quibus ille territus, palatii portas ob- seravit et ad fugam naves tenuit paratas : quique prius etiam jurejurando Macedonium ad conspe- ctum nusquam admissurum se obstrinxerat, timore correptus eumdem videre exoptabat fervide: ac tum eo ad imperatorem proficiscente, plebs cum magnis acclamationibus ad abbates et monachos conversa dicebat: Patrem nostrum apud nos habe- mus. Sed et militares scholæ pertranseuntem illum ſaustis vocibus persequebantur. Denique, ad Anastasium introductus, illum ceu Ecclesiæ hostem ohr jurgavit : ille vero pacem et unum cum episcopo sensum tenere in præsens tempus simulavit. A. C. 504.— Hierosolymorum episcopi Eliæ annus B A. M. 6004. unicus. Hoc anno commentario per Cellorem magistrum misso Macedonium imperator docepit : ac primam quidem et secundam synodum se probare fatebatur, Ephesinam vero et Chalcedonensein penitus tace- bat : qua magnam sibi invidiam conciliavit Mace- donius : per bujusmodi quippe commentarium con- cordiæ sanctionem a Zenone editam probavit, cui jam, dum ordinaretur, subscripserat. Eapropter Macedonius ad Dalinatæ monasterium profectus ad clericos et monachos ferventiori zelo ductos et visi facinoris feditate indignatos declamatorio sermone defensionem instituit, protestatus, se Chal- C VARIE LECTIONES. cedoniensem synodum admittere et, qui eam refice- rent, hæreticos habere : quibus auditis, una cum eo sacra missarum peregere mysteria. Interea imperator clericos atque monachos una secum sentientes donis impulit, ut alium episcopum in ejus locum subro- garent, quod Areadnam et ordinis ṣenatorii præci- puos affixit: erat quippe cunctis charus Macedo- nius, tu̟m ob vitæ munditiem, tum ob rectam et sincerom de fide sententiam, quamvis dolum post- G vulg. A b e, vulg. A, vulg. * be, vulg. b, vulg. ' b; vulg. " A b, vulg. add. ex vulg. vulg. & vulg. JAC. GOARI NOTÆ. riores anni demonstrant Salustii in canoniis de- scripti tempore. per hypocrisim Eccle- siæ el episcopo consentire videretur, ait Theodorus : exin conversus, in frau- dem episcopum abduxit. anie magistri. Evagrius idem lib. iii, cap. 32. nino sensus constaret. Addit Nicephori interpres, quæ res Macedonio probata est : sed nec ejus Græca id habent. Probarit tamen necesse est, ut ita apud seq., miserabantur Macedoniam, tametsi deceptus fuerat : probando scilicet Anastasii illud commonitorium affine Zenonis Henolico. COMBEFIS. Anastasii annum quintum. vou Monasterium cui ex Dalmatio factum nomen a Dalmatio patricio magni Constantini nepote condi- tum fuit. Evagrius, lib. ut, cap. 52, qui Theodori Synopsί quoad reliqua conferendus. Digilized by Google (24) Cujus tamen varia in episcopatu gesta supe- D ferventiores orthodoxos inde offenderit. Unde et in (25) Quod μετά ὑποκρίσεως έδοξεν ἐνοῦσθαι τῇ (26) Evagrius Κέλερος. (27) Ηγεμόνος τῶν ἐν τῇ αὐλῇ τάξεων officiorum (28) Post εἴασεν addendum esset aliquid, ut om- (29) Quod ex Theodoro Lectore observavit art (30) Orig. CP. : Η μονὴ τὰ Δαλματίου ἐκτίσθη (31) Ut Macedonius calumniam effugit, narrat

καὶ τέκνοις ἡγουμένοις τε τῶν ὀρθοδόξων μοναχών ἔκραξον ἀθροισθέντα· Καιρός μαρτυρίου, μὴ κατα λείψωμεν τὸν Πατέρα ἡμῶν· ὑβρίζοντες * τὸν βα σιλέα Μανιχαῖον καὶ τοῦ κράτους ἀνάξιον. Ὁ δὲ φο βηθείς, κατέκλεισε τας θύρας τοῦ παλατίου, καὶ πλοία προς φυγὴν η τρέπισεν ". Τὸν δὲ Μακεδόνων ὁμόσας μηκέτι θεάσασθαι, τότε παρεκάλει ἰδεῖν, φο- βηθεὶς τὰ πλήθη. Τούτου δὲ ἐρχομένου πρὸς αὐτὸν, ὁ λαὸς τοῖς ἡγουμένοις καὶ μοναχοῖς διεμαρτυρήσατο λέγων· Τὸν Πατέρα ἡμῶν ἔχομεν. Καὶ οἱ τῶν σχο λῶν εὐφήμουν αὐτὸν διερχόμενον. Εἰσελθὼν δὲ πρὸς ᾿Αναστάσιον, ἤλεγξεν αὐτὸν, ὡς πολέμιον τῆς ᾿Εκ κλησίας. Ὁ δὲ ὑπεκρίθη πρὸς τὴν ὥραν ἐνοῦσθαι αὐτῷ . Α σίαις αἰσχραῖς ἐμβάλλων 11. Τὰ δὲ πλήθη σὺν γυναιξὶ Έτος ἔν (24). Ἱεροσολύμων ἐπισκόπου Ηλία 38° Τούτῳ τῷ ἔτει Μακεδόνιον ἠπάτησεν (25) ὁ βασι- λεὺς διὰ Κέλλωρος (26) μαγίστρου (27), υπομνηστι κὸν ποιήσας πρὸς αὐτὸν, ἐν ᾧ τὴν πρώτην [καὶ τὴν δευτέραν ε] σύνοδον ὁμολογεῖ 3* δέχεσθαι, τὴν δὲ ἐν Ἐφέσῳ καὶ Χαλκηδόνι είασεν (28)· ὅπερ μέμψιν μετ γάλην τῷ Μακεδονίῳ προσήγαγεν. Διὰ γὰρ τούτου καὶ τὸ Ενωτικὸν Ζήνωνος ἐδέξατο, τινι καὶ χειρο- τονούμενος ὑπέγραψεν (29). Ὁ δὲ Μακεδόνιος ἀπελ- θὼν εἰς τὴν Δαλμάτου μονὴν (30), τοῖς κληρικοῖς καὶ μοναχοῖς ζηλωταῖς σκανδαλισθεῖσιν εἰς αὐτὴν εἰ ἀπελ γήσατο διὰ προσφωνητικοῦ 18' λόγου, ὅτι δέχεται τὴν ἁγίαν * ἐν Χαλκηδόνι σύνοδον καὶ τοὺς μὴ δεχομένους αὐτὴν αἱρετικοὺς ἔχει, καὶ συνελειτούργησαν αὐτῷ. Ο δὲ βασιλεὺς δώροις ἔπεισαν τοὺς ὁμόφρονας αὐτοῦ κληρικοὺς καὶ μοναχοὺς ἄλλον ἐπίσκοπον ψηφίσα- σθαι, ὅπερ καὶ 'Αρεάδνην καὶ τοὺς τῆς συγκλήτου μεγάλως οι ἐλύπει· ἀγαπᾶτο γὰρ Μακεδόνιος καὶ διὰ τὸ καθαρὸν τοῦ βίου καὶ διὰ τὸ ὀρθὸν τῶν δογμάτων, εἰ καὶ ἠπατήθη. Καὶ παρεσκεύασεν ὁ βασιλεὺς (31) δύο φαύλους τινὰς κατηγορῆσαι Μακεδόνιον ', ὡς παιδεραστὴν καὶ αἱρετικὸν, ἀποδοῦναι ἐς δὲ ταῦτα οι ἐμβάλλων Α, συμβάλλων ὑβρίζοντες ύβριζόν τε κατέκλεισε ἀπέκλεισε ηὐτρέπισεν Α ευτρέπιζεν το διεμαρτύρατο Α. αὐτῷ Α. αὐτὸν καὶ τὴν δευτέραν οι. Α' Στα ὁμολογεῖ Α, ὡμολόγει εἰς αὐτ. ν] ὑπ' αὐτῶν Α. προσφωνητικού προφων. ἁγίαν Α. μεγάλως Α, μεγάλους οι Μακεδόνιον Α, Μακεδονίου αποδούναι Α €, ἐπιδοῦναι Εκκλησίᾳ, καὶ τῷ ἐπισκόπῳ, προς δολιότητος γέμοντα εἰ καὶ ἠπατήθη, παρὰ Δαλματίου ἀνεψιοῦ τοῦ μεγάλου Κωνσταντί THEOPHANIS mellis Macedoniam oppugnabat. Verum urbis con- ferta plebs cum mulieribus et pueris, necnon orthodoxorum monachorum præfectis vociferaba- tur : Adest martyrii tempus, ne Patrem nostrum deseramus, et convicia in imperatorem conjiciebat, ipsum Manichæum et imperio prorsus indignum clamitans. Quibus ille territus, palatii portas ob- seravit et ad fugam naves tenuit paratas : quique prius etiam jurejurando Macedonium ad conspe- ctum nusquam admissurum se obstrinxerat, timore correptus eumdem videre exoptabat fervide: ac tum eo ad imperatorem proficiscente, plebs cum magnis acclamationibus ad abbates et monachos conversa dicebat: Patrem nostrum apud nos habe- mus. Sed et militares scholæ pertranseuntem illum ſaustis vocibus persequebantur. Denique, ad Anastasium introductus, illum ceu Ecclesiæ hostem ohr jurgavit : ille vero pacem et unum cum episcopo sensum tenere in præsens tempus simulavit. A. C. 504.— Hierosolymorum episcopi Eliæ annus B A. M. 6004. unicus. Hoc anno commentario per Cellorem magistrum misso Macedonium imperator docepit : ac primam quidem et secundam synodum se probare fatebatur, Ephesinam vero et Chalcedonensein penitus tace- bat : qua magnam sibi invidiam conciliavit Mace- donius : per bujusmodi quippe commentarium con- cordiæ sanctionem a Zenone editam probavit, cui jam, dum ordinaretur, subscripserat. Eapropter Macedonius ad Dalinatæ monasterium profectus ad clericos et monachos ferventiori zelo ductos et visi facinoris feditate indignatos declamatorio sermone defensionem instituit, protestatus, se Chal- C VARIE LECTIONES. cedoniensem synodum admittere et, qui eam refice- rent, hæreticos habere : quibus auditis, una cum eo sacra missarum peregere mysteria. Interea imperator clericos atque monachos una secum sentientes donis impulit, ut alium episcopum in ejus locum subro- garent, quod Areadnam et ordinis ṣenatorii præci- puos affixit: erat quippe cunctis charus Macedo- nius, tu̟m ob vitæ munditiem, tum ob rectam et sincerom de fide sententiam, quamvis dolum post- G vulg. A b e, vulg. A, vulg. * be, vulg. b, vulg. ' b; vulg. " A b, vulg. add. ex vulg. vulg. & vulg. JAC. GOARI NOTÆ. riores anni demonstrant Salustii in canoniis de- scripti tempore. per hypocrisim Eccle- siæ el episcopo consentire videretur, ait Theodorus : exin conversus, in frau- dem episcopum abduxit. anie magistri. Evagrius idem lib. iii, cap. 32. nino sensus constaret. Addit Nicephori interpres, quæ res Macedonio probata est : sed nec ejus Græca id habent. Probarit tamen necesse est, ut ita apud seq., miserabantur Macedoniam, tametsi deceptus fuerat : probando scilicet Anastasii illud commonitorium affine Zenonis Henolico. COMBEFIS. Anastasii annum quintum. vou Monasterium cui ex Dalmatio factum nomen a Dalmatio patricio magni Constantini nepote condi- tum fuit. Evagrius, lib. ut, cap. 52, qui Theodori Synopsί quoad reliqua conferendus. Digilized by Google (24) Cujus tamen varia in episcopatu gesta supe- D ferventiores orthodoxos inde offenderit. Unde et in (25) Quod μετά ὑποκρίσεως έδοξεν ἐνοῦσθαι τῇ (26) Evagrius Κέλερος. (27) Ηγεμόνος τῶν ἐν τῇ αὐλῇ τάξεων officiorum (28) Post εἴασεν addendum esset aliquid, ut om- (29) Quod ex Theodoro Lectore observavit art (30) Orig. CP. : Η μονὴ τὰ Δαλματίου ἐκτίσθη (31) Ut Macedonius calumniam effugit, narrat

ἐγγράφως τῷ ἐπάρχῳ δὲ καὶ τῷ μαγίστρῳ · ὁμοίως δὲ καὶ κατὰ πρεσβυτέρων καὶ διακόνων ὀρθοδόξων. Εκέλευσε δὲ ὁ βασιλεὺς * Κέλλωρα τὴν μάγιστρον καταγαγεῖν αὐτὸν τοῦ ἐπισκοπείου βιαίως, βοῶντος Μακεδονίου, ἑτοίμως ἀπολογεῖσθαι, οὐ μόνον ἐν τῷ πραιτωρίῳ, ἀλλὰ καὶ ἐν τῷ θεάτρῳ. Πολλοὶ δὲ τῶν πληρικῶν εἰς φυλακάς τ ἐβλήθησαν· ἄλλοι δὲ φυγεῖν ισχύσαντες, ἐν Ῥώμῃ καὶ Φοινίκῃ διεσπάρησαν. Ο δὲ ἀσεβής οι βασιλεὺς τὸν αὐθεντικόν χάρτην τῶν πεπραγμένων ἐν Χαλκηδόνι (59) διὰ τοῦ μαγίστρου λαβεῖν παρὰ Μακεδονίου καὶ διαῤῥῆξαι οι ἔσπευδεν. Μακεδόνιος δὲ σφραγίσας αὐτὸν 8, ἐν τῷ θυσιαστη ρίῳ ἀπέθετο. Καλοπόδιος δὲ ὁ εὐνοῦχος, οἰκονόμος ῶν τῆς Μεγάλης Εκκλησίας, κλέψας αὐτὸν τῷ βασι λεῖ ἀπεκόμισεν. Τότε Μακεδόνιον νυκτὸς ἐξαγαγὼν ὁ βασιλεὺς βιαίως εἰς Χαλκηδόνα, κἀκεῖθεν εἰς Εὐχαῖ- ταν ο ἐξορισθῆναι προσέταξεν, μηδὲν τῶν κατ' αὐτ τοῦ ζητηθῆναι τολμήσας, φοβηθεὶς τὰ πλήθη. Τῇ δὲ ἑξῆς προβάλλεται ἐ ἐπίσκοπον Τιμόθεόν τινα πρε σβύτερον καὶ σκευοφύλακα τῆς ἐκκλησίας, τὸν ἐπίκλην Λιτροβούλην καὶ Κήλωνα (33), διά τινας πράξεις προσφόρους τοῖς ὀνόμασιν, ὅστις εἰσιὼν ἐν ταῖς ἐχε κλησίαις πρότερον τὰς Μακεδονίου εἰκόνας κατέφε μεν (34) καὶ οὕτως ἐλειτούργει· Ἰωάννην δὲ τὸν *Αλεξανδρείας (35) ἐν τοῖς διπτύχοις ἐνέταξε τὸν Νικαιώτην καὶ συνοδικὰ πρὸς αὐτὸν οι ἔγραψεν. Αναστάσιος δὲ ἐννοηθείς, ὅτι χωρίς καθαιρέσεω; τὸν Μακεδόνιον ἀκρίτως ἐξώρισεν (56), πέμψας μά- γιστρον 48, έστησεν ἐς αὐτὸν ἐπέκεινα Κλαυδιουπό λεως τῆς Ὀνωριάδος (37). Αὐτοὶ δὲ δικασταὶ καὶ ἐπάρχῳ Α. ὑπάρχῳ ὁ εν καὶ διαρρήξει προς διάρρηξιν βάλετο δ. οἱ αὐτὸν Δ, ἐκεῖνον ναίβ. Β βασιλεύς τα φυλακάς Α. φύλακας κι ἀσεβής Α. σε αὐτὸν Α, αὐτὸ οὐ ἐν Εὐχαῖταις εἰς Εὐχαῖτα Α. προ μαγιστριανὸν 1. Έστησεν Α, έπεμψεν αἰσχρουρ γίας, Λιτροβού Την Λιτροβούνιν Αυτροδούλην Λιτροδούλην • Κή λωνα, Κόλωνα Κόλων, ξεκολω μένος Κήλωνα, θερμὸν εἰς συνουσίαν, Λιτροδούλην τῷ Κήλωνι Βουλβός, βολβοῦ λίτρας, λιτρὶς βουλβοῦ, Λιτοβούλου Κήλων, θερμὸς εἰς συνουσία, CHRONOGRAPHIA. • A modum fuerit passus. Ad hac imperator duos ne- vulg. “ b. quam et profligatæ vitæ comparavit viros, qui Macedonium praeposteræ in pueros libidinis et hæreseos criminarentur et de istis præfecto atque magistro scriptam offerrent accusationem : et alian parem adversus catholicos presbyteros et diaconos instruxit. Imperavit denique Cellori magistro, epi- scopali æde Macedonium summa vi deturbare, vo- ciferantem, se non in prætorio modo, sed etiam in theatro defensionem suscipere paratum. Hinc cleri grego plures in carcerem conjecti, alii fugæ beneficium nacti, per Romanain et Phœniciam pro- vinciam dispersi. Impius autem imperator authen ticas rerum apud Chalcedonem gestarum tabulas magistri ope a Macedonio recipere et discerpere contendebat : eas vero sigillo notatas în altari Macedonius reposuit: quas demum Calepodius cunuchus Magnæ ecclesia economus furtim sub- reptas ad imperatorem detulis. Postremo Macedo- nium noctu per vim abductum Chalcedonem pri mum, inde Euchaitan deportari jussit imperator, nullam ob plebis metum de ipsi objects Inquisi- tionem facere aysus. Sequente luce Timotheum quemdamn presbyterum et ecclesiæ sceuophylacem, ex quibusdam gestis nominibus accommodatis co- gnomento Litrobulem et Celonem, declarat episco- pum : qui primum ecclesias ingressus, Macedonii deposuit imagines atque ita denum sacris operam dedit; Joannemque Nicæotam Alexandrinum in Ecclesiæ tabulas recensuit synodicasque litteras ad VARIE LECTIONES. ` add. ex Ave. νulg. om. vulg. b, vulg. JAG. GOARI NOTÆ. quem auctor vi abstulisse Macedonio jam ejus anno narravit. Ita solenne hæreticis ; sicque Bar- danes acta synodi combussit, ut habent monu- menta, quæ in hæresi monothelitarum omni majora fide produsi. Combefis. ex Theodoro scribit Theophanes, quos impares et scelestos, exprimit Nicephorus, lib. xvi, cap. 26. Præmissa vocabula varii varie legunt. Theophanes et Cedrenus ubique retinent, Nicephorus reddit, Ana- stasius Lytrobulein quasi legerit, Theodorus Lector idemque nou seu scribendum putat; Nicephoro, Cedreno, Anastasio, Theophane primam lectionem probantibus. Quamvis autem et recentioribus Græcis appelletur cynædus : tamen cum poleniem ac fervidum in Venerem, significet apud Suidamn, ejus lectio a pluribus probata magis arridet, et akerius vocabuli juvat expositionem. Ex variis porro ejus lectionibus placet quæ re- fert, ceu quæ se accommodet, et præ aliis sensum facillimum oferat. Latinis bubus, ait Matthiolus in Dioscoridis lib. 11, cap. 106, veteribus fuit in frequentissimo ciborum usu, his præsertim admixtus, quee Veneris conciliandæ gratia parabantur, utpote qui Venerem stimulet. Quod autem ad id expetiti et commendati fuerint bulbi, Martialis in Xeniis, et Colum. lib. x docent. D Quod itaque bulborum libras, exci- landa Veneri comederet Timotheus, vel bulborum frequentius comestorum arca foret ac loculus, nomen potuit pro- inereri, ac subinde evadere, more receptum fuit apud antiquos, Baronius ad aunu n d. 511, num. 9. Insignia quæ Theodori in- terpres addit, nec in Theodori, néc in Theophamns textu adver:0. casse testatum reliquit Liberatus breviarii cap. 19. bri ingkoante ad annum Anastasii primum et vice- simum luse narrata, ad ejusdem vicesimum, quo consulatum Secundinus et Felix adbuc tenebant, Marcellinus comes brevibus dudum scripserat. • Macedonius Augustæ mibis episcopus, licet olim Anastasii imperatoris dolis fallaciisque circumven- tus, pravorum testimoniis eidem accusa:us, quo- niam tomum sanctorum Patrum apud Chalcedonem sancta dudum subscriptione roboratum, eidem prin cipi dare distulit, ab eodem Euchaita in exsilium deputatus est. Locum Macedonii Timotheus meri- diano, tempore ab Anastasio Cæsare episcopus or- dinatus iuvasit. D Honorii filf Honoriados nomen a Theodosio adepia, cujus Claudiopolis prius Bithyniæ urbs, facta me- tropolis, fuse Paucirollus in imp. not. cap. 128. (32) Male Buccardus Anastasii libellum intelligit, C (33) Ob congruos nominibus istis actus vocatum (34) Episcoporum imagines in templis appendere (35) Huic ut Timotheo CP. Severum communi-' (36) flæc ab auctore annuam periodum a Septem- (37) De Paphlagoniae parte Ponto ascripta, et in

ἐγγράφως τῷ ἐπάρχῳ δὲ καὶ τῷ μαγίστρῳ · ὁμοίως δὲ καὶ κατὰ πρεσβυτέρων καὶ διακόνων ὀρθοδόξων. Εκέλευσε δὲ ὁ βασιλεὺς * Κέλλωρα τὴν μάγιστρον καταγαγεῖν αὐτὸν τοῦ ἐπισκοπείου βιαίως, βοῶντος Μακεδονίου, ἑτοίμως ἀπολογεῖσθαι, οὐ μόνον ἐν τῷ πραιτωρίῳ, ἀλλὰ καὶ ἐν τῷ θεάτρῳ. Πολλοὶ δὲ τῶν πληρικῶν εἰς φυλακάς τ ἐβλήθησαν· ἄλλοι δὲ φυγεῖν ισχύσαντες, ἐν Ῥώμῃ καὶ Φοινίκῃ διεσπάρησαν. Ο δὲ ἀσεβής οι βασιλεὺς τὸν αὐθεντικόν χάρτην τῶν πεπραγμένων ἐν Χαλκηδόνι (59) διὰ τοῦ μαγίστρου λαβεῖν παρὰ Μακεδονίου καὶ διαῤῥῆξαι οι ἔσπευδεν. Μακεδόνιος δὲ σφραγίσας αὐτὸν 8, ἐν τῷ θυσιαστη ρίῳ ἀπέθετο. Καλοπόδιος δὲ ὁ εὐνοῦχος, οἰκονόμος ῶν τῆς Μεγάλης Εκκλησίας, κλέψας αὐτὸν τῷ βασι λεῖ ἀπεκόμισεν. Τότε Μακεδόνιον νυκτὸς ἐξαγαγὼν ὁ βασιλεὺς βιαίως εἰς Χαλκηδόνα, κἀκεῖθεν εἰς Εὐχαῖ- ταν ο ἐξορισθῆναι προσέταξεν, μηδὲν τῶν κατ' αὐτ τοῦ ζητηθῆναι τολμήσας, φοβηθεὶς τὰ πλήθη. Τῇ δὲ ἑξῆς προβάλλεται ἐ ἐπίσκοπον Τιμόθεόν τινα πρε σβύτερον καὶ σκευοφύλακα τῆς ἐκκλησίας, τὸν ἐπίκλην Λιτροβούλην καὶ Κήλωνα (33), διά τινας πράξεις προσφόρους τοῖς ὀνόμασιν, ὅστις εἰσιὼν ἐν ταῖς ἐχε κλησίαις πρότερον τὰς Μακεδονίου εἰκόνας κατέφε μεν (34) καὶ οὕτως ἐλειτούργει· Ἰωάννην δὲ τὸν *Αλεξανδρείας (35) ἐν τοῖς διπτύχοις ἐνέταξε τὸν Νικαιώτην καὶ συνοδικὰ πρὸς αὐτὸν οι ἔγραψεν. Αναστάσιος δὲ ἐννοηθείς, ὅτι χωρίς καθαιρέσεω; τὸν Μακεδόνιον ἀκρίτως ἐξώρισεν (56), πέμψας μά- γιστρον 48, έστησεν ἐς αὐτὸν ἐπέκεινα Κλαυδιουπό λεως τῆς Ὀνωριάδος (37). Αὐτοὶ δὲ δικασταὶ καὶ ἐπάρχῳ Α. ὑπάρχῳ ὁ εν καὶ διαρρήξει προς διάρρηξιν βάλετο δ. οἱ αὐτὸν Δ, ἐκεῖνον ναίβ. Β βασιλεύς τα φυλακάς Α. φύλακας κι ἀσεβής Α. σε αὐτὸν Α, αὐτὸ οὐ ἐν Εὐχαῖταις εἰς Εὐχαῖτα Α. προ μαγιστριανὸν 1. Έστησεν Α, έπεμψεν αἰσχρουρ γίας, Λιτροβού Την Λιτροβούνιν Αυτροδούλην Λιτροδούλην • Κή λωνα, Κόλωνα Κόλων, ξεκολω μένος Κήλωνα, θερμὸν εἰς συνουσίαν, Λιτροδούλην τῷ Κήλωνι Βουλβός, βολβοῦ λίτρας, λιτρὶς βουλβοῦ, Λιτοβούλου Κήλων, θερμὸς εἰς συνουσία, CHRONOGRAPHIA. • A modum fuerit passus. Ad hac imperator duos ne- vulg. “ b. quam et profligatæ vitæ comparavit viros, qui Macedonium praeposteræ in pueros libidinis et hæreseos criminarentur et de istis præfecto atque magistro scriptam offerrent accusationem : et alian parem adversus catholicos presbyteros et diaconos instruxit. Imperavit denique Cellori magistro, epi- scopali æde Macedonium summa vi deturbare, vo- ciferantem, se non in prætorio modo, sed etiam in theatro defensionem suscipere paratum. Hinc cleri grego plures in carcerem conjecti, alii fugæ beneficium nacti, per Romanain et Phœniciam pro- vinciam dispersi. Impius autem imperator authen ticas rerum apud Chalcedonem gestarum tabulas magistri ope a Macedonio recipere et discerpere contendebat : eas vero sigillo notatas în altari Macedonius reposuit: quas demum Calepodius cunuchus Magnæ ecclesia economus furtim sub- reptas ad imperatorem detulis. Postremo Macedo- nium noctu per vim abductum Chalcedonem pri mum, inde Euchaitan deportari jussit imperator, nullam ob plebis metum de ipsi objects Inquisi- tionem facere aysus. Sequente luce Timotheum quemdamn presbyterum et ecclesiæ sceuophylacem, ex quibusdam gestis nominibus accommodatis co- gnomento Litrobulem et Celonem, declarat episco- pum : qui primum ecclesias ingressus, Macedonii deposuit imagines atque ita denum sacris operam dedit; Joannemque Nicæotam Alexandrinum in Ecclesiæ tabulas recensuit synodicasque litteras ad VARIE LECTIONES. ` add. ex Ave. νulg. om. vulg. b, vulg. JAG. GOARI NOTÆ. quem auctor vi abstulisse Macedonio jam ejus anno narravit. Ita solenne hæreticis ; sicque Bar- danes acta synodi combussit, ut habent monu- menta, quæ in hæresi monothelitarum omni majora fide produsi. Combefis. ex Theodoro scribit Theophanes, quos impares et scelestos, exprimit Nicephorus, lib. xvi, cap. 26. Præmissa vocabula varii varie legunt. Theophanes et Cedrenus ubique retinent, Nicephorus reddit, Ana- stasius Lytrobulein quasi legerit, Theodorus Lector idemque nou seu scribendum putat; Nicephoro, Cedreno, Anastasio, Theophane primam lectionem probantibus. Quamvis autem et recentioribus Græcis appelletur cynædus : tamen cum poleniem ac fervidum in Venerem, significet apud Suidamn, ejus lectio a pluribus probata magis arridet, et akerius vocabuli juvat expositionem. Ex variis porro ejus lectionibus placet quæ re- fert, ceu quæ se accommodet, et præ aliis sensum facillimum oferat. Latinis bubus, ait Matthiolus in Dioscoridis lib. 11, cap. 106, veteribus fuit in frequentissimo ciborum usu, his præsertim admixtus, quee Veneris conciliandæ gratia parabantur, utpote qui Venerem stimulet. Quod autem ad id expetiti et commendati fuerint bulbi, Martialis in Xeniis, et Colum. lib. x docent. D Quod itaque bulborum libras, exci- landa Veneri comederet Timotheus, vel bulborum frequentius comestorum arca foret ac loculus, nomen potuit pro- inereri, ac subinde evadere, more receptum fuit apud antiquos, Baronius ad aunu n d. 511, num. 9. Insignia quæ Theodori in- terpres addit, nec in Theodori, néc in Theophamns textu adver:0. casse testatum reliquit Liberatus breviarii cap. 19. bri ingkoante ad annum Anastasii primum et vice- simum luse narrata, ad ejusdem vicesimum, quo consulatum Secundinus et Felix adbuc tenebant, Marcellinus comes brevibus dudum scripserat. • Macedonius Augustæ mibis episcopus, licet olim Anastasii imperatoris dolis fallaciisque circumven- tus, pravorum testimoniis eidem accusa:us, quo- niam tomum sanctorum Patrum apud Chalcedonem sancta dudum subscriptione roboratum, eidem prin cipi dare distulit, ab eodem Euchaita in exsilium deputatus est. Locum Macedonii Timotheus meri- diano, tempore ab Anastasio Cæsare episcopus or- dinatus iuvasit. D Honorii filf Honoriados nomen a Theodosio adepia, cujus Claudiopolis prius Bithyniæ urbs, facta me- tropolis, fuse Paucirollus in imp. not. cap. 128. (32) Male Buccardus Anastasii libellum intelligit, C (33) Ob congruos nominibus istis actus vocatum (34) Episcoporum imagines in templis appendere (35) Huic ut Timotheo CP. Severum communi-' (36) flæc ab auctore annuam periodum a Septem- (37) De Paphlagoniae parte Ponto ascripta, et in

Α μάρτυρες και κατήγοροι ὄντες, ἀπόντα καθαιροῦσε τὸν ἐκβληθέντα πρὸ κρίσεως, καὶ δι' ἐπισκόπων πέμ πουσι τὴν καθαίρεσιν καὶ πρεσβυτέρου Κυζικηνού. Τούτου, “ ἰδὼν Μακεδόνιος, πρὶν αὐτοὺς λαλῆσαι, ἠρώτα, εἰ δέχονται τὴν ἐν Χαλκηδόνι σύνοδον τῶν δὲ εἰπόντων· Τίς “ γὰρ εἶ; τότε “' αὐτὸς ἔφη Σαββατιανοὶ ἢ Μακεδονιανοί, εἰ ἔφερόν μοι καθ- αίρεσιν, ἔδει με δέξασθαι. Καὶ οὕτως ὑπέστρεψαν άπρακτοι· καὶ αὐτὸς κατέλαβε τὴν Εὐχαῖταν (38). Τότε καὶ Φλαβιανὸν ἐσπούδασε (39) του θρόνου 'Ανω τιοχείας ἐκβαλεῖν ὁ παράνομος βασιλεύς, καὶ Σευή μον τὸν προφανῆ τῆς ἀληθείας ἐχθρὸν ἀντεισάγειν. Ἐπέθεντο δὲ κατηγοροῦντες αὐτὸν ὅτι στόματι μόνον την σύνοδον ἀνεθεμάτισεν, καὶ οὐ καρδίᾳ. Λοιπὸν καὶ συνεβουλεύοντο οἱ πεμφθέντες άρχοντες παρά του βασιλέως τοῦ ἐξεῦσαι αὐτὸν, καὶ ὀλίγον ὑποχωρῆσαι διὰ τὸν τάραχον. Τούτου δὲ εἰς Πλατάνους ἐξελθόντος, εὐθέως τὸν δυσσεβῆ Σευήρον ἐχειροτόνησαν προμο νάσαντα ἐν τῇ μονῇ τῶν ἀποσχιστών πλησίον τοῦ Μαϊουμά Γάζης. Φλαβιανὸν δὲ ἐν Πέτραις (40) ἐξώρι- σαν, καὶ ἄλλους πολλοὺς ἐπισκόπους σιδηρωμέν νου; (41) καὶ κληρικούς καὶ μοναχούς. Ηλίας δὲ ὁ · Ἱεροσολύμων ἀναγκαζόμενος ὑπὸ τοῦ βασιλέως ἢ το Σευήρῳ κοινωνῆσαι, ἢ τῆς ἐπισκοπῆς ἐκβληθῆναι, τῶν μοναχῶν ὀχυρωσάντων αὐτὸν, τῆς ἐπισκοπῆς μᾶλλον ᾑρετίσατο ἐκβληθῆναι, καὶ ἐχειροτονήθη Ιωάννης ἀπὸ σταυροφυλάκων (42), συνθέμενος ποιεῖν ὅσα θέλουσι. Χειροτονηθεὶς δὲ οὐδ᾽ ἕτερον ἐποίη σεν. Α. Μ. 6005. - Κωνσταντινουπόλεως ἐπισκόπου Τιμοθέου ἔτος α'. Ἱεροσολύμων 'Ιωάννου ἔτος α'. Αντιοχείας Σευήρου ἔτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει Βιταλιανὸν τὸν υἱὸν (43) Πατρικιό λου κόμητος Φοιδεράτων (44) οἱ ἐν Σκυθίᾳ καὶ Μυ σίᾳ καὶ λοιπαῖς χώραις ὀρθόδοξοι παρεκάλουν κινη θῆναι κατὰ Ἀναστασίου τοῦ δυσσεβοῦς. Ὁ δὲ κινηθείς, πολλὰς μυριάδας ἀνεῖλεν στρατοῦ τῶν ὑπὲρ Ανα ་ κ τούτους] οὓς Γ. το δέχονται Α, δέχωνται τίς Α, τί τότε] τούτου Α. * τὰ Εὐχαῖτα 1, τὴν Εὐχαῖτας Α. * σεσιδηρωμένους, το ἢ Σευήρῳ σταυροφύλακες. ' THEOPHANIS eum scripsit. Perpendens porro Anastasius Mace- B • donium indicta causa nullave depositionis in eum lata sententia in exsilium ejectum, misso magistro diem ei dixit ultra Claudiopolim Honoriadis pro- vincia. In eum vero judices, testes et accusatores instituti deportatum jam antę judicium et absentem muneris abrogatione damnant et per episcopos et presbyterum Cyzicenum, depositionis sententiam mittunt. 134. Quos ubi conspexit Macedonius, eliam ante. sermonis exordium interrogat, num Chalcedonensem synodum admittunt? Respondenti- bus illis : Tu quis es ? dixit ipse: Sabbatiani aut Macedoniani, si mihi depositionis deferrent, sen- Lentiam me admittere oporteret. Et ita re infecla reversi sunt: ¡pse vero Euchaitam profectus est, Eadem quoque tempestate Flavianom Antiochiæ & throno dejicere tentavit iniquus imperator, et in ejus locum Severum apertum veritatis hostem in- trudere, Hoc unum insimulabant accusatores, quod ore solo, non cordis sensu anathema in synoduin pronuntiasset. Consilium subinde dabant qui ad cum expeilendum ab imperatore mişsi fuerant ma- gistratus, ut ob enatos tumultus ad breve tempus secederet. Ilio itaque ad Platanos profecto, impiuαι Severum in schismaticorum monasterio ad Gaza Majumam prius monachum agentem confestim or- dinavérunt episcopum Flavianum vero Petras simul cum aliis pluribus episcopis, clericis et mo- nachis ferro onustis relegaverunt. Elias demumn G Hierosolymitanus aut cum Severo communionem gerere, aut abdicati episcopatus multam sustinere per vim ab imperatore compulsus, monachis ejus animum obfirmantibus,. episcopatu potius depelli elegit : in cujus locum suffectus est quidam Joannes e sanctæ crucis custodibus unus, qui omnia ad illorum arbitrium se facturum pollicitus est : quod certe occupata post ordinationem sede nus- quam prestitit. A. C. 505. primus. - Cpoleos episcopi Timothei annus Hierosolymorum Joannis annus primus. Antiochic Severi annus primus. Hoc anno Vitahanum Patricioli Fœderatorum comitis filium Scythiæ Mysiæque cæterarumque regionum incolæ ad arma adversus impium, Ana- stasium sumenda concitabant. Is ita provócalus ininitam prorsus exercituum, qui sub Anastasio D VARIE LECTIONES. vulg. " vulg. " fort. ante add. ex b. JAC. GOARI NOTÆ. Helenopolim, ac quondam Drepanum, ex Ortelin. quæ videlicet in annum præsenti succedentem, et in huncce ex parte incurrentem Marcellinus refert. Keliqua ab auctore hoc anno recensita cum Evagrii scriptis, lib. iu, capp. 31, et comparanda. tur : de quo Procopius lib. ut exeunte De bello Per- sico, studes de quibus Evagrius, lib. ii, cap. 45. Hoc anno, aui Anastasii vicesimus secundus, Vitalianum seditio- new movisse Jornandes, De regn. ac temp. success. lib. confirmat, bellum illud civile per annos sex ante imperatoris obitum a Vitaliaño motum te- status. teste Zosimo lib. iv. Ascita Romanis borum auxilia Fœderatorum obtinuere nomen, ex eodem. Hinc Jornand. De rebus Gel.: « Defuncto Athanarico, con- ctus exercitus in servitio imperatoris perdurans, Romano se imperio subdens, cum milite relut unum corpus efficit, milliaque illa dudum sub Con- stantino principe Fœderatorum renovata, et ipsi dicti sunt Fœderati. » (38) Alibi τὰ Εὐχάΐτα, Bithyniæ urbem, prius (39) Sub id tempus, non eodem fortassis anno, (40) Marcellinus : in castellum, quod Petra dici- (41) Vulgari dialecto, σε σιδηρωμένους vice. (42) Sanctæ crucis Hierosolymis asservatæ cu- (43) In anuus sequentes hæc a Marcellino dilata : (44) Scythæ Transistriani Gotthi appellantur,

στασίου μαχομένων; χρυσόν τε εἰς ῥόγας (45) αὐτῶν πεμπόμενον πλείστον, καὶ ὅπλα εἰς συμμαχίαν καὶ δαπάνας καὶ ὅσα ἄλλα ἐχειροῦτο. Φασὶ δὲ ὅτι ἐν μιᾷ συμβολῇ ἑξήκοντα πέντε χιλιάδας στρατοῦ βασιλικού ἐκρήμνισεν σὺν Ὑπατίῳ στρατηγοῦντι αὐτῶν, υἱῷ δὲ ἐξαδέλφης Αναστασίου (46) καὶ Σεκουνδίνου πα- τρικίου, ὃν καὶ πιάσας ζῶντα εἶχεν ἐν φρουρά. Ανα- στάσιος δὲ ὁ παράνομος βασιλεὺς, καὶ Τιμόθεος ὁ ἀνθρος ἐπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως πολλὰ κακὰ τοῖς ὑπὲρ Μακεδονίου καὶ τῆς συνόδου μοναχοῖς τε καὶ λαϊκοῖς καὶ κληρικοῖς ἐπεδείξαντο· ὥστε καὶ εἰς Πασιν τῆς Θηβαΐδος εξώρισαν πολλούς. Τιμόθεος δὲ τὰ συνοδικά (47) καὶ Μακεδονίου τὴν καθαίρεσιν τοῖς κατὰ πόλιν ἐπισκόποις υπογράψει ἔπεμψεν· ὧν οἱ μὲν ἀνδρειότεροι πρὸς ἄμφω ἀντέστησαν· οἱ δὲ πα- ράφοροι φόβῳ τοῦ βασιλέως ἀμφότερα οι ὑπέγραψαν. Ο οἱ δὲ μέσοι τῇ καθαιρέσει Μακεδονίου οὐχ ὑπέγρα- ψαν, εἰ μὴ μόνον τοῖς συνοδικοῖς Τιμοθέου, ὅπερ ταυτὸν ἦν, εἰ καὶ τι διαφέρειν αὐτοῖς ἐδόκει. Τιμό θεος δὲ τὸ ὄνομα Σευήρου βουληθεὶς ἐντάξαι τοῖς διπτύχοις καὶ τὸ Φλαβιανοῦ ἐκβαλεῖν σε ὑπὸ τοῦ λαοῦ ἐκωλύθη. Σευήρου γὰρ τὴν κοινωνίαν πάντες οἱ όρ- θόδοξοι ἔφυγον, μάλιστα οι μοναχοί, οὓς μετὰ πλή θους ἀγροικικοῦ “τιμωρῶν πολλοὺς ἐφόνευσε, τὰ θυσιαστήρια ανατρέπων, καὶ τὰ ἱερὰ σκεύη τῶν ὄρ- θοδόξων χωνεύων ὁ ἱερόσυλος. Ἰουλιάνα δὲ ἡ περιφα νεστάτη ή κτίσασα τὸν ναὸν τῆς Θεοτόκου ἐν τοῖς Ονωράτοις ἀντεποιείτο σφόδρα τῆς ἐν Χαλκηδόνι συνόδου, ὡς καὶ τὸν βασιλέα πολλὰς αὐτῇ διαστροφάς ἐφευρόντα μὴ πεῖσαι κοινωνῆσαι τῷ ο Τιμοθέῳ. Καὶ αὐτὸς δὲ Τιμόθεος πολλάκις εἰς αὐτὴν ἀπελθὼν οὐκ ἔπεισεν αὐτήν. Πομπήϊον συ δὲ ἀνεψιὸν αὐτοῦ ὁ βασιλεὺς καὶ τὴν τούτου γαμετήν κοσμίαν οὖσαν καὶ εὐποιίαις σχολάζουσαν, πολλαῖς περιστάσεσιν· ἐτα- κείνου, ὡς ζηλωτὰς τῆς συνόδου, καὶ ὡς χορηγούν της Μακεδονίῳ ἐν τῇ ἐξορίᾳ τὰ πρὸς τὴν χρείαν. Οι δὲ σταλέντες παρὰ Τιμοθέου ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ προς Ἰωάννην τὸν Νικαιώτην ἐπ' ἄμβωνος τὴν ἐν Χαλκη- δόνι ἁγίαν σύνοδον᾿ ἀνεθεμάτισαν. Τοῦ δὲ ἡγουμένου τῆς Δίου μονῆς (48) τελευτήσαντος, ἦλθεν Τιμόθεος προβαλέσθαι ἡγούμενον. Ὁ δὲ μέλλων προβιβάζεσθαι ἔφη, μὴ δέχεσθαι εὐλογίαν παρὰ ἀνδρὸς ἀθετοῦντος τὴν ἐν Χαλκηδόνι σύνοδον. Τιμόθεος δὲ ἔφη ἀνάθεμα οι αμφότερα Α, ἀμφότεροι ἀμφοτέροις εἰ καὶ Α, εἴπερ τε ἐκβαλεῖν Α, ἐκβόλας ταίς • ἀγροικικοῦ ἀγροίκου Α, ἀγροίκων τῷ Α. Πόμψιον Α. ΤΟ Αναστασίου, Παρῆν δὲ καὶ Ὑπάτιος ὁ ἀδελφιδοῦς τοῦ βασι λέως. Ὑπάτιος ὁ Σεκουν δίνου, καὶ τῆς ἀδελφῆς ᾿Αναστασίου βασιλέως υἱός τοῦ ἡγουμένου τῆς μονῆς τοῦ Στουδίτου τελευτήσαντος. του Στουδίου μου νὴν τοῦ Δίου του Στουδίου, CHRONOGRAPHIA. • B immensam ad elargienda stipendia missam, arma in subsidium, commeatum, cateraque omnia de- prædatus est. Uno conflictu solo sexaginta quinque hominum millia ex imperatoris exercitu cum Hye patio Anastasii consobrinæ ct, Secundini patricit filio eorum duce prostravit, vivumque acceptum sub custodia tenuit. Anastasius autem iniquus impe- rator et Timotheus sacrilegus episcopus Cpo- leos monachis, laicis et clericis Macedonii synodique causa plurima mala intulit: adeo ut Oasim The- baidos ex eis plures in exsilium egerit: synodales vero litteras, et Macedonii depositionem cunctis passim per urbes episcopis ad subscribendum misit Timotheus: ex quibus qui fortitudine præcellue- runt, utrique iverunt in oppositum : qui animo faciliores imperatoris metu subscripserunt utrique : qui medium tenuere, Macedonii depositioni nus- quam, verum solis Timothei synodicis, quod tamen idem prorsus fuit, quamvis ipsi discrimen vendi tarent, nomen et subscriptionem apposuerunt. Ti- motheus autem Severi nomen diptychis volens in- serere, et Flaviani rescindere, a populo prohibitus est. Severi quippe communionem aversabantur or- thodoxi omnes, et maxime monachi, in quos cul- lecta rusticorum turba crudeliter animadvertit, et altaribus eversis sacrisque orthodoxorum vasis igne confatis, sacrilegus plures eorum interfecit. Juliana vero illustrissima femina, quæ templum Dei- para Virgini posuit in Honoratis, pro viribus Chal- cedonensem_adeo-tuebatur synodum, ut imperator ipse adinventis etiam multarum fallaciarum technis, ut Timothei communionem subiret, persuadere noc valuerit: sed nec ipsemet Timotheus, cum eam sapius convenisset, non persuasit. Pompeium in- super consobrinum suum, ejusque conjugem orna- tissimam feminam, et bonis operibus assuetal, cell synodo bene affectos, et quæ ad vitæ necessitaten conducunt Macedonio in exsilio subministrantes. multis calamitatibus oppressit imperator. Porro qui ad Joannem Nicæolam Timotheo missi fuerunt Alexandriam, illi ex ecclesiae suggestu sanctam A merebantur, multitudinem concidit, et auri copiam C D Chalcedonensem synodum anathemale damnave- VARIE LECTIONES. b, vulg. “ vulg. b, vulg. " add. ex A. JAC. GOARI NOTÆ Anastasii ex sorore nepotis, quain edita ac mss. codd. conjunctam repræsentaut, atque reddendum, suadent alia loca, quibus dein- ceps ejusdem Hypatii mentio occurrit; nempe pag. 436: Interpres Anastasium secutus, imperatoris ex fraire nepos: egn, ex sorore; quod utrumque vox illa reddi potest; sed primum non quadrare ex aliis locis liquet : nam pag. 125, uhi ipse P. Goar, et sororis Anastasii imperatoris Alias. Nonnullum vero hic anachronismum com- • mitti palam est, cum narrato Hypatii carcere, ex quo nonnisi pace constituta liberatus est, illa cjus liberalitas referatur Hierosolymis, cum adhuc iltic liber ageret. Combefis. Quæ pag. hæc exhibet absque comparatione, ad varias lect. vix intelligas. istam desumpsit Theophanes, scribit Baronius art annum num. Studii interpretatur, adeoque legit : ex quibus conjiceret quispiam eamdem quæ cui tamen adversatur quod scribitur in pag. 114. f (45) Ab erogando stipendia militum βόγαι dicta. (46) Scribendum divisa voce, υἱῷ ἐξ ἀδελφῆς (47) Ex istis nonnulla Evagrius, lib. 111, cap. 33 (48) Theodorus Lector, ex quo narrationem

στασίου μαχομένων; χρυσόν τε εἰς ῥόγας (45) αὐτῶν πεμπόμενον πλείστον, καὶ ὅπλα εἰς συμμαχίαν καὶ δαπάνας καὶ ὅσα ἄλλα ἐχειροῦτο. Φασὶ δὲ ὅτι ἐν μιᾷ συμβολῇ ἑξήκοντα πέντε χιλιάδας στρατοῦ βασιλικού ἐκρήμνισεν σὺν Ὑπατίῳ στρατηγοῦντι αὐτῶν, υἱῷ δὲ ἐξαδέλφης Αναστασίου (46) καὶ Σεκουνδίνου πα- τρικίου, ὃν καὶ πιάσας ζῶντα εἶχεν ἐν φρουρά. Ανα- στάσιος δὲ ὁ παράνομος βασιλεὺς, καὶ Τιμόθεος ὁ ἀνθρος ἐπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως πολλὰ κακὰ τοῖς ὑπὲρ Μακεδονίου καὶ τῆς συνόδου μοναχοῖς τε καὶ λαϊκοῖς καὶ κληρικοῖς ἐπεδείξαντο· ὥστε καὶ εἰς Πασιν τῆς Θηβαΐδος εξώρισαν πολλούς. Τιμόθεος δὲ τὰ συνοδικά (47) καὶ Μακεδονίου τὴν καθαίρεσιν τοῖς κατὰ πόλιν ἐπισκόποις υπογράψει ἔπεμψεν· ὧν οἱ μὲν ἀνδρειότεροι πρὸς ἄμφω ἀντέστησαν· οἱ δὲ πα- ράφοροι φόβῳ τοῦ βασιλέως ἀμφότερα οι ὑπέγραψαν. Ο οἱ δὲ μέσοι τῇ καθαιρέσει Μακεδονίου οὐχ ὑπέγρα- ψαν, εἰ μὴ μόνον τοῖς συνοδικοῖς Τιμοθέου, ὅπερ ταυτὸν ἦν, εἰ καὶ τι διαφέρειν αὐτοῖς ἐδόκει. Τιμό θεος δὲ τὸ ὄνομα Σευήρου βουληθεὶς ἐντάξαι τοῖς διπτύχοις καὶ τὸ Φλαβιανοῦ ἐκβαλεῖν σε ὑπὸ τοῦ λαοῦ ἐκωλύθη. Σευήρου γὰρ τὴν κοινωνίαν πάντες οἱ όρ- θόδοξοι ἔφυγον, μάλιστα οι μοναχοί, οὓς μετὰ πλή θους ἀγροικικοῦ “τιμωρῶν πολλοὺς ἐφόνευσε, τὰ θυσιαστήρια ανατρέπων, καὶ τὰ ἱερὰ σκεύη τῶν ὄρ- θοδόξων χωνεύων ὁ ἱερόσυλος. Ἰουλιάνα δὲ ἡ περιφα νεστάτη ή κτίσασα τὸν ναὸν τῆς Θεοτόκου ἐν τοῖς Ονωράτοις ἀντεποιείτο σφόδρα τῆς ἐν Χαλκηδόνι συνόδου, ὡς καὶ τὸν βασιλέα πολλὰς αὐτῇ διαστροφάς ἐφευρόντα μὴ πεῖσαι κοινωνῆσαι τῷ ο Τιμοθέῳ. Καὶ αὐτὸς δὲ Τιμόθεος πολλάκις εἰς αὐτὴν ἀπελθὼν οὐκ ἔπεισεν αὐτήν. Πομπήϊον συ δὲ ἀνεψιὸν αὐτοῦ ὁ βασιλεὺς καὶ τὴν τούτου γαμετήν κοσμίαν οὖσαν καὶ εὐποιίαις σχολάζουσαν, πολλαῖς περιστάσεσιν· ἐτα- κείνου, ὡς ζηλωτὰς τῆς συνόδου, καὶ ὡς χορηγούν της Μακεδονίῳ ἐν τῇ ἐξορίᾳ τὰ πρὸς τὴν χρείαν. Οι δὲ σταλέντες παρὰ Τιμοθέου ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ προς Ἰωάννην τὸν Νικαιώτην ἐπ' ἄμβωνος τὴν ἐν Χαλκη- δόνι ἁγίαν σύνοδον᾿ ἀνεθεμάτισαν. Τοῦ δὲ ἡγουμένου τῆς Δίου μονῆς (48) τελευτήσαντος, ἦλθεν Τιμόθεος προβαλέσθαι ἡγούμενον. Ὁ δὲ μέλλων προβιβάζεσθαι ἔφη, μὴ δέχεσθαι εὐλογίαν παρὰ ἀνδρὸς ἀθετοῦντος τὴν ἐν Χαλκηδόνι σύνοδον. Τιμόθεος δὲ ἔφη ἀνάθεμα οι αμφότερα Α, ἀμφότεροι ἀμφοτέροις εἰ καὶ Α, εἴπερ τε ἐκβαλεῖν Α, ἐκβόλας ταίς • ἀγροικικοῦ ἀγροίκου Α, ἀγροίκων τῷ Α. Πόμψιον Α. ΤΟ Αναστασίου, Παρῆν δὲ καὶ Ὑπάτιος ὁ ἀδελφιδοῦς τοῦ βασι λέως. Ὑπάτιος ὁ Σεκουν δίνου, καὶ τῆς ἀδελφῆς ᾿Αναστασίου βασιλέως υἱός τοῦ ἡγουμένου τῆς μονῆς τοῦ Στουδίτου τελευτήσαντος. του Στουδίου μου νὴν τοῦ Δίου του Στουδίου, CHRONOGRAPHIA. • B immensam ad elargienda stipendia missam, arma in subsidium, commeatum, cateraque omnia de- prædatus est. Uno conflictu solo sexaginta quinque hominum millia ex imperatoris exercitu cum Hye patio Anastasii consobrinæ ct, Secundini patricit filio eorum duce prostravit, vivumque acceptum sub custodia tenuit. Anastasius autem iniquus impe- rator et Timotheus sacrilegus episcopus Cpo- leos monachis, laicis et clericis Macedonii synodique causa plurima mala intulit: adeo ut Oasim The- baidos ex eis plures in exsilium egerit: synodales vero litteras, et Macedonii depositionem cunctis passim per urbes episcopis ad subscribendum misit Timotheus: ex quibus qui fortitudine præcellue- runt, utrique iverunt in oppositum : qui animo faciliores imperatoris metu subscripserunt utrique : qui medium tenuere, Macedonii depositioni nus- quam, verum solis Timothei synodicis, quod tamen idem prorsus fuit, quamvis ipsi discrimen vendi tarent, nomen et subscriptionem apposuerunt. Ti- motheus autem Severi nomen diptychis volens in- serere, et Flaviani rescindere, a populo prohibitus est. Severi quippe communionem aversabantur or- thodoxi omnes, et maxime monachi, in quos cul- lecta rusticorum turba crudeliter animadvertit, et altaribus eversis sacrisque orthodoxorum vasis igne confatis, sacrilegus plures eorum interfecit. Juliana vero illustrissima femina, quæ templum Dei- para Virgini posuit in Honoratis, pro viribus Chal- cedonensem_adeo-tuebatur synodum, ut imperator ipse adinventis etiam multarum fallaciarum technis, ut Timothei communionem subiret, persuadere noc valuerit: sed nec ipsemet Timotheus, cum eam sapius convenisset, non persuasit. Pompeium in- super consobrinum suum, ejusque conjugem orna- tissimam feminam, et bonis operibus assuetal, cell synodo bene affectos, et quæ ad vitæ necessitaten conducunt Macedonio in exsilio subministrantes. multis calamitatibus oppressit imperator. Porro qui ad Joannem Nicæolam Timotheo missi fuerunt Alexandriam, illi ex ecclesiae suggestu sanctam A merebantur, multitudinem concidit, et auri copiam C D Chalcedonensem synodum anathemale damnave- VARIE LECTIONES. b, vulg. “ vulg. b, vulg. " add. ex A. JAC. GOARI NOTÆ Anastasii ex sorore nepotis, quain edita ac mss. codd. conjunctam repræsentaut, atque reddendum, suadent alia loca, quibus dein- ceps ejusdem Hypatii mentio occurrit; nempe pag. 436: Interpres Anastasium secutus, imperatoris ex fraire nepos: egn, ex sorore; quod utrumque vox illa reddi potest; sed primum non quadrare ex aliis locis liquet : nam pag. 125, uhi ipse P. Goar, et sororis Anastasii imperatoris Alias. Nonnullum vero hic anachronismum com- • mitti palam est, cum narrato Hypatii carcere, ex quo nonnisi pace constituta liberatus est, illa cjus liberalitas referatur Hierosolymis, cum adhuc iltic liber ageret. Combefis. Quæ pag. hæc exhibet absque comparatione, ad varias lect. vix intelligas. istam desumpsit Theophanes, scribit Baronius art annum num. Studii interpretatur, adeoque legit : ex quibus conjiceret quispiam eamdem quæ cui tamen adversatur quod scribitur in pag. 114. f (45) Ab erogando stipendia militum βόγαι dicta. (46) Scribendum divisa voce, υἱῷ ἐξ ἀδελφῆς (47) Ex istis nonnulla Evagrius, lib. 111, cap. 33 (48) Theodorus Lector, ex quo narrationem

σύνοδον σι· καὶ οὕτως προχειρισθῆναι ὑπ' αὐτοῦ οὐ σε κατεδέξατο ὁ ἡγούμενος. Ἰωάννης δὲ ὁ ἀρχιδιάκονος Τιμοθέου Μανιχαῖος ων, βρίσας Τιμόθεον, τῷ βασι λεῖ ἐμήνυσεν. Ὁ δὲ βασιλεὺς ἀτιμάσας Τιμόθεον, χα- λεπῶς κατὰ πρόσωπον ἀρνούμενον εὗρεν καὶ πάλιν · αναθεματίζοντα τοὺς δεχομένους τὴν ἐν Χαλκηδόνι σύνοδον. Ἰωάννης δὲ ὁ ᾿Αλεξανδρείας ὁ δυσσεβὴς ἐκών λυσε τοὺς Αἰγυπτίους ἀνέρχεσθαι εἰς τὰ Ἱεροσόλυ μα, διὰ τὸ μὴ κοινωνεῖν ἐν τῇ ὑψώσει τῇ ἐν Χαλκτ δόνι συνόδῳ. Φοβερά δέ τινα ὑπὸ δαιμονιώντων εγένετο εἰς Ἱεροσόλυμα τότε 10. Αναστάσιος δὲ ἐπι- θυμῶν γενέσθαι δοὺξ Παλαιστίνης, ὑπέσχετο τῷ βασι λεῖ, εἰ μὴ πείσω τὰ Ἰωάννην τὸν μετὰ Ἠλίαν ἐπίσ σκοπον Ἱεροσολύμων κοινωνήσαι Σευήρφ, δίδειν τριακοσίας λίτρας χρυσίου. Λαβὼν δὲ τὴν ἀρχὴν ἦλθεν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, καὶ Ἰωάννην μὴ πειθόμενον εἰς φρουρὰν ἐνέβαλεν. Ζαχαρίας δέ τις ἄρχων Παλαιστί νης, θεοφιλής ἀνὴρ, ὑπέθετο τῷ ἐπισκόπῳ ζήλῳ θείῳ φερόμενος ὑποσχέσθαι τῷ δουκὶ ποιεῖν τὰ δοκοῦντα αὐτῷ, εἰ ἀποκατασταθῇ εἰς τὸν θρόνον αὐτοῦ. Τοῦ δὲ ἀπολύσαντος αὐτὸν, καὶ ἀποκαταστήσαντος, συναγα, γὼν τὰ μοναστήρια εἰς τὸν ναὸν τοῦ ἁγίου Στεφά νου, καὶ ἀνελθὼν ἐπ' ἄμβωνος, ἀνεθεμάτισε Νεστόριον καὶ Εὐτυχέα καὶ Σευήρον καὶ Σωτήριχον τὸν Καισα- ρείας, αναγορεύσας τὰς ἁγίας καὶ οἰκουμενικὰς τέτο σαρας συνόδους· παρῆν δὲ καὶ Ὑπάτιος ὁ ἀδελφι δοῦς οι (48) τοῦ βασιλέως μὴ κοινωνῶν τῷ Σευήρῳ τὸ σύνολον. Οὗτος κοινωνήσας τῷ Ἰωάννῃ τότε χρυσίου λίτρα; ἑκατὸν Θεοδοσίῳ τῷ ὁσίῳ * ἐξάρχῳ ὄντι τῶν μοναστηρίων (80) εἰς διανομὴν τῶν ὑπὲρ τῆς ὀρθῆς πίστεως καὶ τῆς ἐν Χαλκηδόνι σε ζηλούντων μοναχῶν δέδωκεν. Ο δὲ βασιλεὺς τινὰς (51) τῶν ἀρχόντων προσέταξεν εἰς τὸν ναὸν τοῦ ἁγίου Θεοδώρου τῶν Σφαρακίου ἐπ' ἄμβωνος τὴν προσθήκην τοῦ Τρισ- αγίου ὑποβάλλειν, ὥστε τὰ πλήθη ἀγανακτοῦντα ἐξελο θεῖν κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς λιτῆς γινομένης ἐν τῷ Τρι κόγχῳ διὰ τὴν κόνιν· ἡνίκα καὶ Τιμόθεος δι' ἐγγρά φου υπομνηστικοῦ πάσαις ταῖς ἐκκλησίαις προσέταξε τὸ Τρισάγιον ἐν ταῖς λιταῖς μετὰ τῆς προσθήκης είν πεῖν. Ὅπερ πολλοὶ φοβούμενοι ἐποίησαν. Οἱ δὲ μονα χοὶ ἄλλον ψαλμὸν ἦλθον ψάλλοντες. Τούτους δὲ ἰδὼν ὁ λαὸς ἔκραξεν Καλῶς ἦλθον οἱ ὀρθόδοξοι. Στάσις τι πολλὴ γέγονε καὶ ἐμπρησμὸς οἰκῶν πολλῶν καὶ φόνοι μυρίοι, τοῦ ὄχλου καταβοῶντος ᾿Αναστασίῳ καὶ ἄλλον βασιλέα αιτούντων, Βιταλιανὸν δὲ πάντων εὐφημούντων, ὡς αὐτοκράτορα, ὥστε φυγεῖν Ανα στάσιον, καὶ κρυβῆναι ἐν προαστείῳ ἐγγὺς Βλαχερ νῶν, ὑπ' αὐτῆς δὲ ᾿Αριάδνης ὑβρισθῆναι, ὡς πολλῶν κακῶν αἴτιον Χριστιανοῖς. ᾿Αλαμουνδάρου σε δὲ τοῦ παντὶ ἀνθρώπῳ τῷ μὴ δεχομένῳ τὴν ἐν Χαλκηδόνι Β οὐ ἀδελφὸς Α Ε. Αλαμουνδάρῳ τῷ φυλάρχῳ — βαπτισθέντι Τιμόθεος δὲ ἔφη στάσιος Δ. πείσοι. * Αναστασίου εἰς Ἱεροσόλυμα, τότε δέ τις 'Ανα- • Χαλκηδόνι συνέδου λαλούντων Α. ne THEOPHANIS B LECTIONES. runt. Caeterum Dii monasterii praefecto e vivis A sublato, Timotheus superiorem alium substituturus accessit. At qui pronovendiis erat dixit : a viro qui Chalcedonensera synodum reprobaverit, bene- dictionem se nolle accipere. Respondit Timotheus : Anathemate feriatur quisquis Chalcedonensem non admiserit synodum : atque fia se ab eo confrmari non permisit præfectus. Joannes autem Timothel archidiaconus cum esset Manichæus, conjectis in Timotheum conviciis, rem ad Imperatorem detulit. Sed cum imperator ipsum ignominiose et dure corripuisset, Timotheus ante imperatoris conspe- clain rem negavit omnem, et qui synodum Chal- cedone celebratam reciperent, anathemate perstrinxit. Joannes autem impius Alexandriæ præ- sul Agyptios Hierosolymam ascendere prohibuit, ae in sanctae crucis exaltationis festo Chalcedo- nensis synodi Patribus communicarent. Tum vero res prorsus horrendæ ab iis qui dæmonibus corre- pti erant Hierosolymis editæ. Anastasius autem Palaestina dux feri cum ambiret, nisi Joannem, qui post Elian Hierosolymorum episcopum agelat, cum Severo communionem habere suaderet, `auti libras imperatori se peùsurum promisit. Mox dignitate arrepta, venit Hierosolymam et Joannem sibi reluctantem conjecit in custodiam. Zacharias autem quidam Palaestinae praefectus, vir religiosus, divino zelo motus, episcopo suggessit, duci quae placita forent exsecuturum polliceretur, si modo propriam sibi sedem reciperet. Quo illum dimittente ac throno restituente, mox ille monasteria quæque " in S. Stephani templum collegit, et sanctis quatuor œcumenicis conciliis publice proclamatis in Nesto- rium, Eutychem, Severum et Soterichum Cæsa- reæ præsulem anathema ex ambone pronuntiavit. His interfuit Hypatius imperatoris ex fratre nepos a Severi communione penitus alienus. Hic cum Joanni communicaret, Theodosio sancto monaste- riorum præposito centum auri libras tunc donavit, quas in monachos, qui rectam fidem et Chalcedone synodum actam tuerentur, distribueret. Imperator porro magistratuum nonnullis, ut in sancti Then- dori Spharaciorum templo ex ambone hymni ter- sancti subjicerent additamentuin præcepit: ex quo populus indignatus, ex processionis precibus ad Triconchum eo die propter pulverem igneum habi- tis, se subduxit : cum etiam Timotheus omnibus ecclesiis per libellum scriptum edixit, ut ter san- clum hymnum, non omisso additamento, in publi- eis processionibus decantarent : quod plerique præ VARIE súvodov om. A b f. add. ex A b. “¿sių om. A el. 65' a. h. JAC. GOARI NOTÆ. -- ** furt, Anastasii, non ex fratre. CP. exponit euchologium, et Codinus nostro labore – C D , illustratus. mode narrata. (49) In Hyp‹tio error jam notatus, nepos ez sororE (50) Quis monasteriis praepositus in Ecclesia (51) Eadem ab Eragrio lib. uis. cap. ult. diversi-

σύνοδον σι· καὶ οὕτως προχειρισθῆναι ὑπ' αὐτοῦ οὐ σε κατεδέξατο ὁ ἡγούμενος. Ἰωάννης δὲ ὁ ἀρχιδιάκονος Τιμοθέου Μανιχαῖος ων, βρίσας Τιμόθεον, τῷ βασι λεῖ ἐμήνυσεν. Ὁ δὲ βασιλεὺς ἀτιμάσας Τιμόθεον, χα- λεπῶς κατὰ πρόσωπον ἀρνούμενον εὗρεν καὶ πάλιν · αναθεματίζοντα τοὺς δεχομένους τὴν ἐν Χαλκηδόνι σύνοδον. Ἰωάννης δὲ ὁ ᾿Αλεξανδρείας ὁ δυσσεβὴς ἐκών λυσε τοὺς Αἰγυπτίους ἀνέρχεσθαι εἰς τὰ Ἱεροσόλυ μα, διὰ τὸ μὴ κοινωνεῖν ἐν τῇ ὑψώσει τῇ ἐν Χαλκτ δόνι συνόδῳ. Φοβερά δέ τινα ὑπὸ δαιμονιώντων εγένετο εἰς Ἱεροσόλυμα τότε 10. Αναστάσιος δὲ ἐπι- θυμῶν γενέσθαι δοὺξ Παλαιστίνης, ὑπέσχετο τῷ βασι λεῖ, εἰ μὴ πείσω τὰ Ἰωάννην τὸν μετὰ Ἠλίαν ἐπίσ σκοπον Ἱεροσολύμων κοινωνήσαι Σευήρφ, δίδειν τριακοσίας λίτρας χρυσίου. Λαβὼν δὲ τὴν ἀρχὴν ἦλθεν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, καὶ Ἰωάννην μὴ πειθόμενον εἰς φρουρὰν ἐνέβαλεν. Ζαχαρίας δέ τις ἄρχων Παλαιστί νης, θεοφιλής ἀνὴρ, ὑπέθετο τῷ ἐπισκόπῳ ζήλῳ θείῳ φερόμενος ὑποσχέσθαι τῷ δουκὶ ποιεῖν τὰ δοκοῦντα αὐτῷ, εἰ ἀποκατασταθῇ εἰς τὸν θρόνον αὐτοῦ. Τοῦ δὲ ἀπολύσαντος αὐτὸν, καὶ ἀποκαταστήσαντος, συναγα, γὼν τὰ μοναστήρια εἰς τὸν ναὸν τοῦ ἁγίου Στεφά νου, καὶ ἀνελθὼν ἐπ' ἄμβωνος, ἀνεθεμάτισε Νεστόριον καὶ Εὐτυχέα καὶ Σευήρον καὶ Σωτήριχον τὸν Καισα- ρείας, αναγορεύσας τὰς ἁγίας καὶ οἰκουμενικὰς τέτο σαρας συνόδους· παρῆν δὲ καὶ Ὑπάτιος ὁ ἀδελφι δοῦς οι (48) τοῦ βασιλέως μὴ κοινωνῶν τῷ Σευήρῳ τὸ σύνολον. Οὗτος κοινωνήσας τῷ Ἰωάννῃ τότε χρυσίου λίτρα; ἑκατὸν Θεοδοσίῳ τῷ ὁσίῳ * ἐξάρχῳ ὄντι τῶν μοναστηρίων (80) εἰς διανομὴν τῶν ὑπὲρ τῆς ὀρθῆς πίστεως καὶ τῆς ἐν Χαλκηδόνι σε ζηλούντων μοναχῶν δέδωκεν. Ο δὲ βασιλεὺς τινὰς (51) τῶν ἀρχόντων προσέταξεν εἰς τὸν ναὸν τοῦ ἁγίου Θεοδώρου τῶν Σφαρακίου ἐπ' ἄμβωνος τὴν προσθήκην τοῦ Τρισ- αγίου ὑποβάλλειν, ὥστε τὰ πλήθη ἀγανακτοῦντα ἐξελο θεῖν κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς λιτῆς γινομένης ἐν τῷ Τρι κόγχῳ διὰ τὴν κόνιν· ἡνίκα καὶ Τιμόθεος δι' ἐγγρά φου υπομνηστικοῦ πάσαις ταῖς ἐκκλησίαις προσέταξε τὸ Τρισάγιον ἐν ταῖς λιταῖς μετὰ τῆς προσθήκης είν πεῖν. Ὅπερ πολλοὶ φοβούμενοι ἐποίησαν. Οἱ δὲ μονα χοὶ ἄλλον ψαλμὸν ἦλθον ψάλλοντες. Τούτους δὲ ἰδὼν ὁ λαὸς ἔκραξεν Καλῶς ἦλθον οἱ ὀρθόδοξοι. Στάσις τι πολλὴ γέγονε καὶ ἐμπρησμὸς οἰκῶν πολλῶν καὶ φόνοι μυρίοι, τοῦ ὄχλου καταβοῶντος ᾿Αναστασίῳ καὶ ἄλλον βασιλέα αιτούντων, Βιταλιανὸν δὲ πάντων εὐφημούντων, ὡς αὐτοκράτορα, ὥστε φυγεῖν Ανα στάσιον, καὶ κρυβῆναι ἐν προαστείῳ ἐγγὺς Βλαχερ νῶν, ὑπ' αὐτῆς δὲ ᾿Αριάδνης ὑβρισθῆναι, ὡς πολλῶν κακῶν αἴτιον Χριστιανοῖς. ᾿Αλαμουνδάρου σε δὲ τοῦ παντὶ ἀνθρώπῳ τῷ μὴ δεχομένῳ τὴν ἐν Χαλκηδόνι Β οὐ ἀδελφὸς Α Ε. Αλαμουνδάρῳ τῷ φυλάρχῳ — βαπτισθέντι Τιμόθεος δὲ ἔφη στάσιος Δ. πείσοι. * Αναστασίου εἰς Ἱεροσόλυμα, τότε δέ τις 'Ανα- • Χαλκηδόνι συνέδου λαλούντων Α. ne THEOPHANIS B LECTIONES. runt. Caeterum Dii monasterii praefecto e vivis A sublato, Timotheus superiorem alium substituturus accessit. At qui pronovendiis erat dixit : a viro qui Chalcedonensera synodum reprobaverit, bene- dictionem se nolle accipere. Respondit Timotheus : Anathemate feriatur quisquis Chalcedonensem non admiserit synodum : atque fia se ab eo confrmari non permisit præfectus. Joannes autem Timothel archidiaconus cum esset Manichæus, conjectis in Timotheum conviciis, rem ad Imperatorem detulit. Sed cum imperator ipsum ignominiose et dure corripuisset, Timotheus ante imperatoris conspe- clain rem negavit omnem, et qui synodum Chal- cedone celebratam reciperent, anathemate perstrinxit. Joannes autem impius Alexandriæ præ- sul Agyptios Hierosolymam ascendere prohibuit, ae in sanctae crucis exaltationis festo Chalcedo- nensis synodi Patribus communicarent. Tum vero res prorsus horrendæ ab iis qui dæmonibus corre- pti erant Hierosolymis editæ. Anastasius autem Palaestina dux feri cum ambiret, nisi Joannem, qui post Elian Hierosolymorum episcopum agelat, cum Severo communionem habere suaderet, `auti libras imperatori se peùsurum promisit. Mox dignitate arrepta, venit Hierosolymam et Joannem sibi reluctantem conjecit in custodiam. Zacharias autem quidam Palaestinae praefectus, vir religiosus, divino zelo motus, episcopo suggessit, duci quae placita forent exsecuturum polliceretur, si modo propriam sibi sedem reciperet. Quo illum dimittente ac throno restituente, mox ille monasteria quæque " in S. Stephani templum collegit, et sanctis quatuor œcumenicis conciliis publice proclamatis in Nesto- rium, Eutychem, Severum et Soterichum Cæsa- reæ præsulem anathema ex ambone pronuntiavit. His interfuit Hypatius imperatoris ex fratre nepos a Severi communione penitus alienus. Hic cum Joanni communicaret, Theodosio sancto monaste- riorum præposito centum auri libras tunc donavit, quas in monachos, qui rectam fidem et Chalcedone synodum actam tuerentur, distribueret. Imperator porro magistratuum nonnullis, ut in sancti Then- dori Spharaciorum templo ex ambone hymni ter- sancti subjicerent additamentuin præcepit: ex quo populus indignatus, ex processionis precibus ad Triconchum eo die propter pulverem igneum habi- tis, se subduxit : cum etiam Timotheus omnibus ecclesiis per libellum scriptum edixit, ut ter san- clum hymnum, non omisso additamento, in publi- eis processionibus decantarent : quod plerique præ VARIE súvodov om. A b f. add. ex A b. “¿sių om. A el. 65' a. h. JAC. GOARI NOTÆ. -- ** furt, Anastasii, non ex fratre. CP. exponit euchologium, et Codinus nostro labore – C D , illustratus. mode narrata. (49) In Hyp‹tio error jam notatus, nepos ez sororE (50) Quis monasteriis praepositus in Ecclesia (51) Eadem ab Eragrio lib. uis. cap. ult. diversi-

σύνοδον σι· καὶ οὕτως προχειρισθῆναι ὑπ' αὐτοῦ οὐ σε κατεδέξατο ὁ ἡγούμενος. Ἰωάννης δὲ ὁ ἀρχιδιάκονος Τιμοθέου Μανιχαῖος ων, βρίσας Τιμόθεον, τῷ βασι λεῖ ἐμήνυσεν. Ὁ δὲ βασιλεὺς ἀτιμάσας Τιμόθεον, χα- λεπῶς κατὰ πρόσωπον ἀρνούμενον εὗρεν καὶ πάλιν · αναθεματίζοντα τοὺς δεχομένους τὴν ἐν Χαλκηδόνι σύνοδον. Ἰωάννης δὲ ὁ ᾿Αλεξανδρείας ὁ δυσσεβὴς ἐκών λυσε τοὺς Αἰγυπτίους ἀνέρχεσθαι εἰς τὰ Ἱεροσόλυ μα, διὰ τὸ μὴ κοινωνεῖν ἐν τῇ ὑψώσει τῇ ἐν Χαλκτ δόνι συνόδῳ. Φοβερά δέ τινα ὑπὸ δαιμονιώντων εγένετο εἰς Ἱεροσόλυμα τότε 10. Αναστάσιος δὲ ἐπι- θυμῶν γενέσθαι δοὺξ Παλαιστίνης, ὑπέσχετο τῷ βασι λεῖ, εἰ μὴ πείσω τὰ Ἰωάννην τὸν μετὰ Ἠλίαν ἐπίσ σκοπον Ἱεροσολύμων κοινωνήσαι Σευήρφ, δίδειν τριακοσίας λίτρας χρυσίου. Λαβὼν δὲ τὴν ἀρχὴν ἦλθεν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, καὶ Ἰωάννην μὴ πειθόμενον εἰς φρουρὰν ἐνέβαλεν. Ζαχαρίας δέ τις ἄρχων Παλαιστί νης, θεοφιλής ἀνὴρ, ὑπέθετο τῷ ἐπισκόπῳ ζήλῳ θείῳ φερόμενος ὑποσχέσθαι τῷ δουκὶ ποιεῖν τὰ δοκοῦντα αὐτῷ, εἰ ἀποκατασταθῇ εἰς τὸν θρόνον αὐτοῦ. Τοῦ δὲ ἀπολύσαντος αὐτὸν, καὶ ἀποκαταστήσαντος, συναγα, γὼν τὰ μοναστήρια εἰς τὸν ναὸν τοῦ ἁγίου Στεφά νου, καὶ ἀνελθὼν ἐπ' ἄμβωνος, ἀνεθεμάτισε Νεστόριον καὶ Εὐτυχέα καὶ Σευήρον καὶ Σωτήριχον τὸν Καισα- ρείας, αναγορεύσας τὰς ἁγίας καὶ οἰκουμενικὰς τέτο σαρας συνόδους· παρῆν δὲ καὶ Ὑπάτιος ὁ ἀδελφι δοῦς οι (48) τοῦ βασιλέως μὴ κοινωνῶν τῷ Σευήρῳ τὸ σύνολον. Οὗτος κοινωνήσας τῷ Ἰωάννῃ τότε χρυσίου λίτρα; ἑκατὸν Θεοδοσίῳ τῷ ὁσίῳ * ἐξάρχῳ ὄντι τῶν μοναστηρίων (80) εἰς διανομὴν τῶν ὑπὲρ τῆς ὀρθῆς πίστεως καὶ τῆς ἐν Χαλκηδόνι σε ζηλούντων μοναχῶν δέδωκεν. Ο δὲ βασιλεὺς τινὰς (51) τῶν ἀρχόντων προσέταξεν εἰς τὸν ναὸν τοῦ ἁγίου Θεοδώρου τῶν Σφαρακίου ἐπ' ἄμβωνος τὴν προσθήκην τοῦ Τρισ- αγίου ὑποβάλλειν, ὥστε τὰ πλήθη ἀγανακτοῦντα ἐξελο θεῖν κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς λιτῆς γινομένης ἐν τῷ Τρι κόγχῳ διὰ τὴν κόνιν· ἡνίκα καὶ Τιμόθεος δι' ἐγγρά φου υπομνηστικοῦ πάσαις ταῖς ἐκκλησίαις προσέταξε τὸ Τρισάγιον ἐν ταῖς λιταῖς μετὰ τῆς προσθήκης είν πεῖν. Ὅπερ πολλοὶ φοβούμενοι ἐποίησαν. Οἱ δὲ μονα χοὶ ἄλλον ψαλμὸν ἦλθον ψάλλοντες. Τούτους δὲ ἰδὼν ὁ λαὸς ἔκραξεν Καλῶς ἦλθον οἱ ὀρθόδοξοι. Στάσις τι πολλὴ γέγονε καὶ ἐμπρησμὸς οἰκῶν πολλῶν καὶ φόνοι μυρίοι, τοῦ ὄχλου καταβοῶντος ᾿Αναστασίῳ καὶ ἄλλον βασιλέα αιτούντων, Βιταλιανὸν δὲ πάντων εὐφημούντων, ὡς αὐτοκράτορα, ὥστε φυγεῖν Ανα στάσιον, καὶ κρυβῆναι ἐν προαστείῳ ἐγγὺς Βλαχερ νῶν, ὑπ' αὐτῆς δὲ ᾿Αριάδνης ὑβρισθῆναι, ὡς πολλῶν κακῶν αἴτιον Χριστιανοῖς. ᾿Αλαμουνδάρου σε δὲ τοῦ παντὶ ἀνθρώπῳ τῷ μὴ δεχομένῳ τὴν ἐν Χαλκηδόνι Β οὐ ἀδελφὸς Α Ε. Αλαμουνδάρῳ τῷ φυλάρχῳ — βαπτισθέντι Τιμόθεος δὲ ἔφη στάσιος Δ. πείσοι. * Αναστασίου εἰς Ἱεροσόλυμα, τότε δέ τις 'Ανα- • Χαλκηδόνι συνέδου λαλούντων Α. ne THEOPHANIS B LECTIONES. runt. Caeterum Dii monasterii praefecto e vivis A sublato, Timotheus superiorem alium substituturus accessit. At qui pronovendiis erat dixit : a viro qui Chalcedonensera synodum reprobaverit, bene- dictionem se nolle accipere. Respondit Timotheus : Anathemate feriatur quisquis Chalcedonensem non admiserit synodum : atque fia se ab eo confrmari non permisit præfectus. Joannes autem Timothel archidiaconus cum esset Manichæus, conjectis in Timotheum conviciis, rem ad Imperatorem detulit. Sed cum imperator ipsum ignominiose et dure corripuisset, Timotheus ante imperatoris conspe- clain rem negavit omnem, et qui synodum Chal- cedone celebratam reciperent, anathemate perstrinxit. Joannes autem impius Alexandriæ præ- sul Agyptios Hierosolymam ascendere prohibuit, ae in sanctae crucis exaltationis festo Chalcedo- nensis synodi Patribus communicarent. Tum vero res prorsus horrendæ ab iis qui dæmonibus corre- pti erant Hierosolymis editæ. Anastasius autem Palaestina dux feri cum ambiret, nisi Joannem, qui post Elian Hierosolymorum episcopum agelat, cum Severo communionem habere suaderet, `auti libras imperatori se peùsurum promisit. Mox dignitate arrepta, venit Hierosolymam et Joannem sibi reluctantem conjecit in custodiam. Zacharias autem quidam Palaestinae praefectus, vir religiosus, divino zelo motus, episcopo suggessit, duci quae placita forent exsecuturum polliceretur, si modo propriam sibi sedem reciperet. Quo illum dimittente ac throno restituente, mox ille monasteria quæque " in S. Stephani templum collegit, et sanctis quatuor œcumenicis conciliis publice proclamatis in Nesto- rium, Eutychem, Severum et Soterichum Cæsa- reæ præsulem anathema ex ambone pronuntiavit. His interfuit Hypatius imperatoris ex fratre nepos a Severi communione penitus alienus. Hic cum Joanni communicaret, Theodosio sancto monaste- riorum præposito centum auri libras tunc donavit, quas in monachos, qui rectam fidem et Chalcedone synodum actam tuerentur, distribueret. Imperator porro magistratuum nonnullis, ut in sancti Then- dori Spharaciorum templo ex ambone hymni ter- sancti subjicerent additamentuin præcepit: ex quo populus indignatus, ex processionis precibus ad Triconchum eo die propter pulverem igneum habi- tis, se subduxit : cum etiam Timotheus omnibus ecclesiis per libellum scriptum edixit, ut ter san- clum hymnum, non omisso additamento, in publi- eis processionibus decantarent : quod plerique præ VARIE súvodov om. A b f. add. ex A b. “¿sių om. A el. 65' a. h. JAC. GOARI NOTÆ. -- ** furt, Anastasii, non ex fratre. CP. exponit euchologium, et Codinus nostro labore – C D , illustratus. mode narrata. (49) In Hyp‹tio error jam notatus, nepos ez sororE (50) Quis monasteriis praepositus in Ecclesia (51) Eadem ab Eragrio lib. uis. cap. ult. diversi-

φυλάρχου (52) τῶν Σαρακηνῶν βαπτισθέντος, Σευήρος. ὁ δυσσεβὴς δύο ἐπισκόπους σε έπεμψεν της λώσης αὐτοῦ μεταδοῦναι αὐτῷ. Θεοῦ δὲ προνοίᾳ ὑπὸ τῶν ὀρθοδόξων ὁ ἀνὴρ ἐβαπτίσθη τῶν δεχομένων τὴν σύνο οδον. Τῶν δὲ ἐπισκόπων τοῦ Σευήρου διαστρέφειν τὸν φύλαρχον τοῦ ἀληθοῦς δόγματος σπευδόντων, θαυ μαστῶς αὐτοὺς ἤλεγξεν ᾿Αλαμούνδαρος δραματουρ- για τοιαύτῃ· Εφη γὰρ οι πρὸς αὐτούς· Γράμματα, φησίν, ἐδεξάμην σήμερον, ὅτι Μιχαὴλ ὁ ἀρχάγγε 2ος “ τέθνηκε σήμερον 8. Τῶν δὲ εἰπόντων ἀδύνα τον εἶναι τοῦτο, ἔφη πρὸς αὐτοὺς ὁ φύλαρχος· Καὶ πῶς Θεὸς γυμνὸς ἐσταυρώθη καθ' ὑμᾶς, εἰ μὴ δύο φύσεων ἦν ὁ Χριστὸς, εἴπερ μηδὲ ἄγγελος ἀποθνήσκει ; Καὶ οὕτω μετ' αἰσχύνης ἀνεχώρησαν οἱ τοῦ Σευήρου ἐπίσκοποι. Καβάδης δέ τινα; τῶν ἐν Περσίδι Χριστιανῶν ἠγκυλοκόπησεν, οι μετὰ ταῦτα Β περιεπάτησαν. Έτος κ. - Ῥώμης ἐπισκόπου Ορμίσδα Τούτῳ τῷ ἔτει Βιταλιανός παραλαβών (55) πᾶσαν τὴν Θράκην καὶ Σκυθίαν καὶ Μυσίαν, ἔχων μεθ' ἑαυτοῦ πλήθη Ούννων καὶ Βουλγάρων, παρέλαβεν την Αγχία- λον καὶ τὴν Ὀδυσσόπολιν, πιάσας καὶ τὸν Κύριλλον τὸν στρατηλάτην Θράκης, καὶ ἦλθεν πραιδεύων ἕως τοῦ Βυζαντίου. Φειδόμενος δὲ τῆς πόλεως ἐν Σωσθενίῳ ἐστρατοπέδευσεν. ᾿Αναστάσιος δὲ ἀπογνούς πέμπει τινὰς τῆς συγκλήτου παρακαλῶν εἰρηνεῦσαι αὐτόν· καὶ ὤμοσεν το σὺν τῇ συγκλήτῳ, καὶ τοὺς ἐξορι σθέντας ἐπισκόπους ἀνακαλεῖσθαι ἐν Ηρακλείᾳ τῆς Θράκης. Ο δὲ Βιταλιανής προσέθηκεν, ἵνα καὶ οἱ πρίγκιπες ἑκάστης σχολῆς ὁμόσωσι τοῦτο· καὶ Μα- κεδόνιος καὶ Φλαβιανός οἱ ἀδίκως ἐκβληθέντες ἀπο λάβωσι τι τοὺς ἰδίους θρόνους, ὁμοίως καὶ πάντες οἱ λοι- ποὺ ἐπίσκοποι, καὶ οὕτως συγκροτηθῇ * ἡ σύνοδος, ἐρχομένου καὶ τοῦ Ῥώμης, καὶ πάντων τῶν * ἐπισκό των, καὶ οὕτω κοινῇ κρίσει ἐξετάσθῇ " τὰ κατὰ τῶν ὀρθοδόξων τολμηθέντα. Τοῦ δὲ βασιλέως καὶ τῆς συγκλήτου καὶ τῶν λοιπῶν ἀρχόντων τε καὶ λαῶν ὁμοσάντων, καὶ βεβαιωσάντων ταῦτα οὕτως γίνεσθαι, εἰρήνη γέγονεν, καὶ ἐπανέζευξεν ἐπὶ τὰ ἴδια. Σε κουνδιανός (54) δὲ ὁ πατρίκιος ὁ γαμβρός Αναστασίου ἐπ᾽ ἀδελφῇ, πατὴρ δὲ Ὑπατίου, εἰς τοὺς πόδας Βι- τυλιανοῦ προσπεσών πολλοῖς δάκρυσιν, Υπάτιον σε ἐπισκόπους Α. γὰρ δ ἀρχάγγελος σήμερον Α. Ι. το αὐτῷ καὶ ὁμόται ἀπολάβωσι το ίδ. θρ. όμ. Α. κροτηθῇ Α. τῶν το ἐξετασθῇ Α, Ετοιμασθῇ ε, δοκιμασθῇ Υπάτιον δίνος CHRONOGRAPHIA. A metu fecere. Caeterum monachi canticum aliud procedebant pallentes. lis conspectis exclamavit populus: Bene venerint orthodoxi : ex quo tumultus vehemens exortus est, multarum domorum visa incendia, et innumeræ cædes perpetratæ, populi confusa plebe contumeliosis vocibus Anastasium impetente, et alium ad imperium advocante, et uno consensu, ccu jam declaratum imperatorem, ac- clamante Vitalianum : adeo ut fugerit Anastasius et Blachernis proxime in suburbio delituerit, eum vero, velut multorum auctorem malorum, conviciis usa Areadna corripuerit. Porro Alamundaro Sarace- nicarum tribuam principe baptizato (1) duos episco- pos, eadem, qua ipse, tabe infectos, ut ipsi tabem in eum spargerent, ad eum destinavit. Ab ortho- dosis vero synodo bene alectis, Dei providentia baptizatus, Severianis episcopis a vero fidei sensu eum divertere studiose machinantibus, ipse Alamundarus arte mira commento hocce proposito cơg coarguit : Hodie, inquit ad eos, accepi litteras, quibus archangelum Michaelem obiisse hoc eodem die nuntiatur. Respondentibus illis, rem esse quæ fieri nequiret, ad eos tribuum princeps convertit ser- monem : Et quomodo, ait, purus merusque Deus juxta mentem vestram fuit truci suffixus, nisi duas bus ex naturis constiterit Christus: quandoquidem neque angelus letho potest exstingui ? Atque ita cum dedecore Severiani episcopi discesserunt. Cabades porro quibusdam per Persidem Christianis poplitum succidit nervos, qui nihilo secius postmodum recta processerunt A. M: 6006. C A. C. 506. Roma episcopi Hormisdæ annus primus. Hoc anno Vitalianus occupata universa Thracia, Scythia et Mysia, ducens secum ingentem Hunne rum et Bulgarorum numerum cepit Anchialum et Odyssopolim, ipsumque Thracicæ militia magistrum Cyrillum, prædis quaquaversus ad Byzantium us- que abaclis, comprehendit. At cum urbi parceret, ad Sosthenium castra metatus est. Anastasius re- bus in desperatis senatorii ordinis nonnullos qui de pace agenda eum rogarent, misit; juravitque una cum universo senatu episcopos exsules Hera- cleam Thraciæ se revocaturum. His additum voluit Vitalianus, ut uniuscujusque scholæ principes idom jurejurando assererent ; atque ut Macedonius et Flavianus propriis thronis injuste expulsi, eos re- ciperent, ac reliqui pariter episcopi suos ; et ita demum convocaretur synodus, ad quam pontifex Romanus et cuncti accederent episcopi; ut hoc pacto quæ adversus orthodoxos perperam decreta fuissent, communis judicii subjicerentur examini. Imperatore vero et universo senatu et magistratuum populique reliquis jusjurandum interponentibus,et data ſide res ordine exposito gerendas affirman- Libus, pax conciliata, et ipse domum repetiit. Porro Secundianus patricius Anastasii ex sorore gener, et VARIE LECTIONES. D om. add. ex h e. omn. A e f. om. b. * om. add. ex A. vulg. * omn. a. JAC. GOAR Lector lib. 11. ricesimo tertio et quarto, ab Evagrio lib. ut, cap. NOTÆ. 43, et Jornande, De regn. et temp. success., memo- rata. scribitur. (52) Legendam exhibet historiam hanc Theodorus (53) Eadem Marcellinus comes anuo Anastasii (54) Qui pluribus superioribus locis Σέχουν

Π Θευδερίχου χαριζομένου το Βιταλιανῷ, (55) Εξόδιον τις τὸν ἐπίσκοπον ἔπεμψεν καὶ τὸν Βιταλιανὸν ἀρχιδιά- κονον ἐν τῷ " κροτηθῆναι τὴν ἐν Ηρακλείς συν οδον. Ἦλθον δὲ καὶ ἐπίσκοποι ὡς το διακόσιοι ἐκ διαφό ρων τόπων· οἵτινες εμπαιχθέντες ὑπὸ τοῦ παρανόμου βασιλέως και Τιμοθέου ἐπισκόπου Κωνσταντινουπό- λεως ἀνεχώρησαν άπρακτος. Ὁ γὰρ ἀσεβὴς βασιλεὺς παραβὰς τὰς συνθήκας, λάθρα ἐδήλωσεν τῷ πέππμ Ῥώμης μὴ παραγενέσθαι . Τῷ γὰρ Βιταλιανῷ σάκραν ἦν πέμψας τοῦ πέμψαι αὐτὴν εἰς Ρώμην πρὸς τὸ παραγενέσθαι τὸν πάππαν ἐπὶ τὸ κροτηθῆναι σύνοδον ἐν Ηρακλείτ. Πᾶς δὲ ὁ οι λαὸς καὶ ἡ σύγ κλητος παρρησίᾳ ἐλοιδόρουν ᾿Αναστάσιον ὡς ἐπίορ· κον. Ο δὲ παράνομος ἀναιδῶς ἔλεγεν νόμον είναι κελεύοντα βασιλέα κατ' ανάγκην ἐπιορκεῖν καὶ ψεύδεσθαι. Ταῦτα ὁ παρανομώτατος Μανιχαιόφρων. Α τὸν ἴδιον υἱὸν ἐκ τῶν ἐν Μυσίᾳ δεσμῶν ζῶντα ἀπέλα- δεν. Ορμίσδας δὲ ὁ ἐπίσκοπος Ρώμης ὀχλούμενος ὑπὸ Δ. Μ. 6007. -- Τούτῳ τῷ ἔτει Βιταλιανός άγανα- κτήσας κατὰ ᾿Αναστασίου διὰ τὴν οι επιορκίαν, πολλά κακὰ τοῖς ὑπὸ ᾿Αναστάσιον οι στρατοπέδοις καὶ τῇ λοιπῇ πολιτείᾳ ἐπεδείκνυτο, ἀναιρῶν καὶ ἁρπάζων καὶ ἀφλοπίζων, καὶ τέλος πρὸς ὕβριν ἕκαστον στρα- τιώτην μιᾶς φάλλεως οι (56) ἐπίπρασκεν. - Τούτῳ τῷ ἔτει Ούννοι οι εκ λεγό μενος Σαβόροι (37) περάσαντες τὰς Κασπίας πύλας τὴν ᾿Αρμενίαν ἐξέδραμον, Καππαδοκίαν τε καὶ Γα- λατίαν καὶ Πόντον ληϊζόμενοι, ὡς καὶ Εὐχαῖταν σ μικροῦ δεῖν παραστήσασθαι. Ὅθεν καὶ φυγὼν ὁ ἱερὸς Μακεδόνιος κινδυνεύων σχεδὸν εἰς Γάγγραν διεσώθη. Ὅπερ μαθὼν Ἀναστάσιος πικρῶς προσέταξεν αὐτὸν ἐκεῖ το φυλάττεσθαι, πέμψας, ὡς φασι, καὶ τὸν ἀναιροῦντα αὐτόν. Τελειωθεὶς δὲ ἐν Γάγγραις κατά ετέθη ἐν τῷ ναῷ τοῦ ᾿Αγίου μάρτυρος Καλλινίκου έγγιστα τῶν λειψάνων αὐτοῦ πολλὰς ἰάσεις ἐπιτελῶν. ἐν τῷ] εἰς τὸ χρι Α. οι & Δ. χαριζομένου Α 1, χαριζόμενος του Ενόδιον Α. " παραγενέσθαι Α, παραγίνεσθαι ὑπὲρ 'Αναστ. Α΄ Ε. Οι φάλλεως Α', φόλεως Σαμὴν Εὐχαῖταν Εὐχαῖτα αὐτόν Α. * ἐκεῖ] το ώς Α. το πάτα τι διὰ τὴν Α. Θ, δι' αὐτὴν κακῶς φολλις, φύλλα, φολλιν THEOPHANIS flypatii pater, ad Vitaliani pedles procidens, multis lacrymis Hypatium proprium dilium ex vinculis, qui- - lous tenebatur in Mysia, liberum et salvum recepit: Cæterum Hormisdas Romanus episcopus a Theuderi- cho sollicitatus, qui, Vitaliano favebat, Euodium episcopum et Vitalianum archidiaconum, indicto Heracles concilio, legatos misit. Accesserunt eliamnum ex diversis locis episcopi circiter ducenti; qui tam a scelesto imperatore, quam a Timotheo Cpoleos episcopo delusi, re infecta recessere.Impius siquidem imperator, pactis violatis, ad papam Romæ ne venirent clam significavit ; aliunde vero Vitaliano sacram Roma mittendam dederat, qua papam ad concilium Heracleæ celebrandum ut accederet do- lose invitabat. Plebs autem omnis et senatus univer- sus Anastasium ceu perjurum conviciis impetebat. Ad quæ nefarius ille impudentissime dicebat, ha- beri legem, quæ imperatorem in necessitate con- stitutum pejerare ac mentiri jubeat. Hæc ille sce- lestus Manichæorum discipulus. - A. C. 507. — Hoc anno Anastasij perjuriis irri- tatus Vitalianus in ejus exercitus et reliquam omnem rempublicam multa mala exercuit; cædibus enim, rapinis et militum exauctorationibus eos verans, ad irrogandam demum majorem contumeliam, sin - gulis follibus singulos milites divendebat. A. C. 508.— Hoc anno Unni, quibus Saber appella- tio, Caspiarum portarum limitibus eniensis, Arme- miam suis incursionibus infestarunt ; Cappadociam- que et Galatiam et Pontum depopulati, ad Euchaita usque, quætantum haud subegerunt, progressi sunt: : quibus fugiens sacer Macedonius, et de vita ubique per viam periclitans, salvus tandem Gan- gram sé recepit. Viri salutem ægre audivit Ana- stasius, et sub rigidissima custodia teneri jussit, misso etiam, ut ferunt, qui eum tolleret e medio. Ita consummatus, Gangre in templo sancti marty- B . A. M. 6008. C VARIE LECTIONES. add. ex A. as of add. ex vulg. h. 1. et infra A. .80 vulg. vulg. vulg. vulg. • A be, vulg. " add. ex JAC. GOARI NOTÆ. om. b. misdam adduci potuisse, ut synodum generatein celebrari sineret; idque jure, cum hæresis adeo in Oriente vigeret sub hæretico principe, esselque periculum, ne Patrum suffragiis non satis cautum essel CONBEFIS. vocen. Follis pretium pene incertum. Vilissimum exstitisse Anastasii ætate arguunt Theophanis ver- ba, singulos milites singulis follibus alç ü6piv æsti- matos scribentis : mihi tamen non adeo lere ut obolo, vel ari ininutiori adæquandum judicem. Re centioribus Græcis vel ut pronuntiant decima septima pars est asperi Turcici. Aspera Turcica, centum commutando Hispanico regati, sive nummo argenteo, me apud eos pere- grinante, numerabantur. Suidas exponit bolum. In nummum itaque mille et septingenti milites a Vitaliano fuissent censiti : que ctile non stoliditas. Follis Petavio, ms. cujusdam Regii ver- bis edocto, nummus est ex duobus argenteis com- positus, quos Millarenses, ait, intelligimus : quorura singuli denarios, non veteres et Romanos, sed mi- nores nummulos continent: de quibus ille vir ern- ditus ad integram animi satietatem, Inculenta de folle Milliarensi ac nummorum minutiis Diatriba ad animadvers. in Epiphanium De mens. et pond. apposita. des, De regn. et temp. success. Saberos Hunnos ne morat Procopius lib. v, De bello Persico ad calcem. Varias eorum nationes Mæotim palu·lem Incolentes numerat Agathias lib. v, alios Nephthalitas Proco- pius, lib. i ineunte. Utrum a Sabergan Hunnorum duce Huuni Saberi? mihi dubium. Hunnorum in- cursionem refert Marcellinis anno Anastasi¡ 24. qui a Septembri est Theophani. 8. Σαβήρ Λ 8, Σαβήρες 1, (55) Ut significet aegre Romanum pontificem Hor- D militum ὕβρις, sed ipsius Vitaliani censeretu (56) Alii φολλιν scribunt, et nasculam faciunt (57) Hunnos Vitaliani auxiliares testatur Jornan-

Π Θευδερίχου χαριζομένου το Βιταλιανῷ, (55) Εξόδιον τις τὸν ἐπίσκοπον ἔπεμψεν καὶ τὸν Βιταλιανὸν ἀρχιδιά- κονον ἐν τῷ " κροτηθῆναι τὴν ἐν Ηρακλείς συν οδον. Ἦλθον δὲ καὶ ἐπίσκοποι ὡς το διακόσιοι ἐκ διαφό ρων τόπων· οἵτινες εμπαιχθέντες ὑπὸ τοῦ παρανόμου βασιλέως και Τιμοθέου ἐπισκόπου Κωνσταντινουπό- λεως ἀνεχώρησαν άπρακτος. Ὁ γὰρ ἀσεβὴς βασιλεὺς παραβὰς τὰς συνθήκας, λάθρα ἐδήλωσεν τῷ πέππμ Ῥώμης μὴ παραγενέσθαι . Τῷ γὰρ Βιταλιανῷ σάκραν ἦν πέμψας τοῦ πέμψαι αὐτὴν εἰς Ρώμην πρὸς τὸ παραγενέσθαι τὸν πάππαν ἐπὶ τὸ κροτηθῆναι σύνοδον ἐν Ηρακλείτ. Πᾶς δὲ ὁ οι λαὸς καὶ ἡ σύγ κλητος παρρησίᾳ ἐλοιδόρουν ᾿Αναστάσιον ὡς ἐπίορ· κον. Ο δὲ παράνομος ἀναιδῶς ἔλεγεν νόμον είναι κελεύοντα βασιλέα κατ' ανάγκην ἐπιορκεῖν καὶ ψεύδεσθαι. Ταῦτα ὁ παρανομώτατος Μανιχαιόφρων. Α τὸν ἴδιον υἱὸν ἐκ τῶν ἐν Μυσίᾳ δεσμῶν ζῶντα ἀπέλα- δεν. Ορμίσδας δὲ ὁ ἐπίσκοπος Ρώμης ὀχλούμενος ὑπὸ Δ. Μ. 6007. -- Τούτῳ τῷ ἔτει Βιταλιανός άγανα- κτήσας κατὰ ᾿Αναστασίου διὰ τὴν οι επιορκίαν, πολλά κακὰ τοῖς ὑπὸ ᾿Αναστάσιον οι στρατοπέδοις καὶ τῇ λοιπῇ πολιτείᾳ ἐπεδείκνυτο, ἀναιρῶν καὶ ἁρπάζων καὶ ἀφλοπίζων, καὶ τέλος πρὸς ὕβριν ἕκαστον στρα- τιώτην μιᾶς φάλλεως οι (56) ἐπίπρασκεν. - Τούτῳ τῷ ἔτει Ούννοι οι εκ λεγό μενος Σαβόροι (37) περάσαντες τὰς Κασπίας πύλας τὴν ᾿Αρμενίαν ἐξέδραμον, Καππαδοκίαν τε καὶ Γα- λατίαν καὶ Πόντον ληϊζόμενοι, ὡς καὶ Εὐχαῖταν σ μικροῦ δεῖν παραστήσασθαι. Ὅθεν καὶ φυγὼν ὁ ἱερὸς Μακεδόνιος κινδυνεύων σχεδὸν εἰς Γάγγραν διεσώθη. Ὅπερ μαθὼν Ἀναστάσιος πικρῶς προσέταξεν αὐτὸν ἐκεῖ το φυλάττεσθαι, πέμψας, ὡς φασι, καὶ τὸν ἀναιροῦντα αὐτόν. Τελειωθεὶς δὲ ἐν Γάγγραις κατά ετέθη ἐν τῷ ναῷ τοῦ ᾿Αγίου μάρτυρος Καλλινίκου έγγιστα τῶν λειψάνων αὐτοῦ πολλὰς ἰάσεις ἐπιτελῶν. ἐν τῷ] εἰς τὸ χρι Α. οι & Δ. χαριζομένου Α 1, χαριζόμενος του Ενόδιον Α. " παραγενέσθαι Α, παραγίνεσθαι ὑπὲρ 'Αναστ. Α΄ Ε. Οι φάλλεως Α', φόλεως Σαμὴν Εὐχαῖταν Εὐχαῖτα αὐτόν Α. * ἐκεῖ] το ώς Α. το πάτα τι διὰ τὴν Α. Θ, δι' αὐτὴν κακῶς φολλις, φύλλα, φολλιν THEOPHANIS flypatii pater, ad Vitaliani pedles procidens, multis lacrymis Hypatium proprium dilium ex vinculis, qui- - lous tenebatur in Mysia, liberum et salvum recepit: Cæterum Hormisdas Romanus episcopus a Theuderi- cho sollicitatus, qui, Vitaliano favebat, Euodium episcopum et Vitalianum archidiaconum, indicto Heracles concilio, legatos misit. Accesserunt eliamnum ex diversis locis episcopi circiter ducenti; qui tam a scelesto imperatore, quam a Timotheo Cpoleos episcopo delusi, re infecta recessere.Impius siquidem imperator, pactis violatis, ad papam Romæ ne venirent clam significavit ; aliunde vero Vitaliano sacram Roma mittendam dederat, qua papam ad concilium Heracleæ celebrandum ut accederet do- lose invitabat. Plebs autem omnis et senatus univer- sus Anastasium ceu perjurum conviciis impetebat. Ad quæ nefarius ille impudentissime dicebat, ha- beri legem, quæ imperatorem in necessitate con- stitutum pejerare ac mentiri jubeat. Hæc ille sce- lestus Manichæorum discipulus. - A. C. 507. — Hoc anno Anastasij perjuriis irri- tatus Vitalianus in ejus exercitus et reliquam omnem rempublicam multa mala exercuit; cædibus enim, rapinis et militum exauctorationibus eos verans, ad irrogandam demum majorem contumeliam, sin - gulis follibus singulos milites divendebat. A. C. 508.— Hoc anno Unni, quibus Saber appella- tio, Caspiarum portarum limitibus eniensis, Arme- miam suis incursionibus infestarunt ; Cappadociam- que et Galatiam et Pontum depopulati, ad Euchaita usque, quætantum haud subegerunt, progressi sunt: : quibus fugiens sacer Macedonius, et de vita ubique per viam periclitans, salvus tandem Gan- gram sé recepit. Viri salutem ægre audivit Ana- stasius, et sub rigidissima custodia teneri jussit, misso etiam, ut ferunt, qui eum tolleret e medio. Ita consummatus, Gangre in templo sancti marty- B . A. M. 6008. C VARIE LECTIONES. add. ex A. as of add. ex vulg. h. 1. et infra A. .80 vulg. vulg. vulg. vulg. • A be, vulg. " add. ex JAC. GOARI NOTÆ. om. b. misdam adduci potuisse, ut synodum generatein celebrari sineret; idque jure, cum hæresis adeo in Oriente vigeret sub hæretico principe, esselque periculum, ne Patrum suffragiis non satis cautum essel CONBEFIS. vocen. Follis pretium pene incertum. Vilissimum exstitisse Anastasii ætate arguunt Theophanis ver- ba, singulos milites singulis follibus alç ü6piv æsti- matos scribentis : mihi tamen non adeo lere ut obolo, vel ari ininutiori adæquandum judicem. Re centioribus Græcis vel ut pronuntiant decima septima pars est asperi Turcici. Aspera Turcica, centum commutando Hispanico regati, sive nummo argenteo, me apud eos pere- grinante, numerabantur. Suidas exponit bolum. In nummum itaque mille et septingenti milites a Vitaliano fuissent censiti : que ctile non stoliditas. Follis Petavio, ms. cujusdam Regii ver- bis edocto, nummus est ex duobus argenteis com- positus, quos Millarenses, ait, intelligimus : quorura singuli denarios, non veteres et Romanos, sed mi- nores nummulos continent: de quibus ille vir ern- ditus ad integram animi satietatem, Inculenta de folle Milliarensi ac nummorum minutiis Diatriba ad animadvers. in Epiphanium De mens. et pond. apposita. des, De regn. et temp. success. Saberos Hunnos ne morat Procopius lib. v, De bello Persico ad calcem. Varias eorum nationes Mæotim palu·lem Incolentes numerat Agathias lib. v, alios Nephthalitas Proco- pius, lib. i ineunte. Utrum a Sabergan Hunnorum duce Huuni Saberi? mihi dubium. Hunnorum in- cursionem refert Marcellinis anno Anastasi¡ 24. qui a Septembri est Theophani. 8. Σαβήρ Λ 8, Σαβήρες 1, (55) Ut significet aegre Romanum pontificem Hor- D militum ὕβρις, sed ipsius Vitaliani censeretu (56) Alii φολλιν scribunt, et nasculam faciunt (57) Hunnos Vitaliani auxiliares testatur Jornan-

ἐλθὼν δὲ ἐν Βυζαντίῳ ὑπὲρ Αλεξανδρέων πρὸς τὸν βασιλέα πρεσβεύσασθαι διὰ τὴν φόνον τοῦ υἱοῦ Καλο λιοπίου τοῦ αὐγουσταλίου, ἀπὸ τῶν ὀρθοδόξων δημο σίως ὑβρίζετο κατὰ πρόοδον νομιζόντων αὐτὸν κατά τῶν ὀρθῶν δογμάτων ἐληλυθέναι. Πρεσβεύσας οὖν διά τὸν φόνον ', μετὰ σπουδῆς ἀνεχώρησεν. 'Η δὲ φόνου αἰτία γέγονεν αὕτη Χειροτονηθέντος Διοσκόρου, ἀνεχώρησαν τὰ πλήθη τῶν χωρικών • (64) λέγοντες, ὅτι Εἰ μὴ καθώς περιέχουσιν οι κανόνες τῶν ἁγίων ἀποστόλων, οὐ καθέζεται ἐπίσκοπος. Ησαν γὰρ οἱ ἄρχοντες * οἱ ἐνθρονίσαντες * αὐτόν. Ὁ δὲ Διόσκο ρος ἦλθεν εἰς τὸν ἅγιον Μάρκον· καὶ ἐλθόντες οἱ κληρικοὶ ἐνέδυσαν αὐτὸν ἐκ δευτέρου, καὶ πάλι ἐχειροτόνησαν. Καὶ οὕτως ἐλθὼν εἰς τὸν ἅγιον Ἰωάννην ἐπετέλεσεν τὴν σύναξιν. Οντος δὲ ἐκεῖ Θεοδοσίου τοῦ υἱοῦ Καλλιοπίου τοῦ αὐγουσταλίου καὶ ᾿Ακακίου τοῦ στρατηλάτου, ἀτακτήσαντες οἱ ὄχλοι ήρξαντο ὑβρίζειν τὸν αὐγουστάλιον, διὰ τὸ ἐπαινεῖν τὸν βασιλέα 'Αναστάσιον. 'Αδείας δὲ * γενι μένης εἰσπηδήσαντές τινες ἀπὸ τοῦ θρόνου καθεῖλον τὸν υἱὸν τοῦ αὐγουσταλίου, καὶ ἀνεῖλον αὐτόν. Ὁ δὲ στρατηλάτης ᾿Ακάκιος ὅσους ήδυνήθη πιάσαι, ἀνείλεν. Καὶ ἀκούσας ὁ βασιλεὺς, ὠργίσθη κατ' αὐτῶν. Ὁ δὲ Διόσκορος πρεσβεύσας, κατεπραΰνει αὐτόν. Μεταξὺ δὲ Ινδών καὶ Περσῶν (65) κάστρον ἐστὶν ὀνόματι Τζουβδαδεὲρ *, ἔνθα πολλὰ χρήματα καὶ λί θους τιμίους είναι πολλοὺς Καβάδης μαθών, επεζήτει τοῦτο λαβεῖν. Δαίμονες δὲ τῷ τόπῳ παρεδρεύοντες, εκώλυον αὐτὸ χειρωθῆναι. Πᾶσαν οὖν κινήσας τῶν παρ' αὐτῷ · μάγων ἐπίνοιαν, ἔπειτα δὲ καὶ Ἰουδαίων, καὶ τοῦ σκοποῦ μὴ ἐπιτυχών, πεισθεὶς διὰ τῆς πρὸς Θεὸν εὐχῆς τῶν Χριστιανῶν τούτου κυριεῦσαι, ἐπί- σκοπόν τινα Χριστιανὸν τῶν ἐν Περσίδι περὶ τούτου παρεκάλεσεν 10, ὃς σύναξιν ἐπιτελέσας καὶ τῶν θείων μυστηρίων μεταλαβών, προσελθὼν τῷ τόπῳ, τοὺς ἐκεῖσε δαίμονας ἐξεδίωξεν· καὶ τῷ Καβάδῃ τὸ κάτ στρον ἀπόνως παρέδωκεν· τούτῳ Καβάδης καταπλα- γεὶς τῷ σημείῳ, πρωτοκαθεδρίᾳ τὸν ἐπίσκοπον ἐτίμησεν, ἕως τότε Μανιχαίων καὶ Ἰουδαίων προκαθ- εξομένων, ἄδειαν δὲ παρέσχε καὶ τοῖς βουλομένοις βαπτίζεσθαι. Αλλούρου ἀνεψιός προεβλήθη ἐπίσκοπος Αλεξανδρείας" Α. Αλεξανδρείας επισκόπου Διο . σκόρου έτος α. Τούτῳ τῷ ἔτει Αναστάσιος ὁ βασιλεὺς (66) εἶδεν φόνον] φόβον Λ σχωρικών 1, κληρικῶν 1. οἱ ἄρχοντες οἱ απ. Α. · ἐνθρονιάσαντες Α. ' τῆς δὲ ἀδείας Α. τινες Α Τζουβαδεὲρ Α 1, Τζουβαδες ο Τζουβαδισέρ παρ' αὐτοῦ Α. παρεκάλεσεν Α. παρεσκεύασεν Η πρωτοκαθεδρία τὸν ἐπίσκοπον πρωτ τοκαθεδρίαν τῶν ἐπισκόπων Α, πρωτοκαθεδρίαν τὸν ἐπίσκοπον τ' δὲ χωρικών 3.9 THEOPHANIS B est institutus. Pro Alexandrinis vero civibus apud A imperatorem ob filii Calliopii augustalis necem legatione fungens, et Ryzantium profectus, ab or- thodoxis, qui adversus recta fidei sancita profe- ctionem eum suscepisse arbitrabantur, publice per viam iter agen's conviciis excipřebatur. Ob cædem itaque memoratam officio legati perfunctus, con- festim discessit. Hæc vero fuit perpetratæ cædis causa : Dioscoro episcopo creato oppidanorum mul- titudo a reliquo ecclesiæ cætu segregavit se, dicens: Non sedet episcopus, nisi qui, prout sancti canones apostolici prascribunt, fuerit institutus. Principis enim magistratus ad thronum eum subvexerant. Igitur ad sancti Marci Dioscoro profecto, conve- nientes clerici vestibus iterum induerunt et ordi- nationis ritum circa eum iterato perfecerunt : atque ita ad sancti Jóannis progressus sacram synaxim olivit. Cum vero filius Calliopii augustalis Theodosius et Acacius milkiæ magister.istic ades- sent, turbæ tumultuantes augustalem, quod Ana- stasium imperatorem laudasset, conviciis lacessere cœperunt : et deposito metu quidam im- petu facto augustalis filium throno deturbatum interfecerunt. Magister autem militiæ Acacius quos apprebendere valuit, morte multavit. Eo nuntio accepto, in Alexandrinos ira motus est imperator. Dioscorus itaque ad eum legatione suscepta, ari- mum emollivit. Cæterum Indos inter et Persas castrum est nomine Tzubdadeser, quo ingentium pecuniarum et pretiosi lapidis quam plurimi con- geriem repositam audiens Cabades, occuparo con- tendebat. Damones autem circa locum excubantes, ne in hominum potestatem cederet, impedimento erant. Admota itaque magorum et subinde Judæo- rum, quos penes se habebat, arte univers, nec proposito potitus, fusis ad Deum Christianorum precibus, locum se posse consequi persuasus, Christianorum, qui Persidem incolunt, episcopum quemdam præcepit adduci, qui synaxi peracta, divinorum particeps factus mysteriorum, et ad lo- cum progressus, præsidiarios dæmones ex eo expu- lit, et nullo labore Cabadi castrum tradidit. Mira- calo stupefactus Cabades, prima consessus sede episcopum voluit honoratum, Manichæis et Judæis illuc usque primos honores obtinentibus. Liberam quoque fecit potestatem, ut qui vellent, ad bapti- smum accederent, • c C. 510. --- Alexandria episcopi Dioscori annus D primus. Iloc anno Anastasius imperator virum terribilem . A. M. 6010. - · VARIE LECTIONES. " f h. 1. et infra. o add. ex A. *· om. c. vulg. vulg. vulg. add. ex 4. JAC. GOARI NOTÆ. per laicam potestatem factæ obstiterint, tumque cidem consenserint, ac a se probatum iterum or- dinaverint. Alii tamen habent, redditque Anastasius, rusticorum, oppidanorum multitudo ; ut solet bor genus hominum procacius essè, CoMBE- TS. Lectore mutuatur Theophanes. (64) Ut clerici, non plebs rusticana promotioni (63) fustoriam hanc ipsis pene verbis a Thè doro (66) Excerptum e Chronico Alexandrino.

ἐλθὼν δὲ ἐν Βυζαντίῳ ὑπὲρ Αλεξανδρέων πρὸς τὸν βασιλέα πρεσβεύσασθαι διὰ τὴν φόνον τοῦ υἱοῦ Καλο λιοπίου τοῦ αὐγουσταλίου, ἀπὸ τῶν ὀρθοδόξων δημο σίως ὑβρίζετο κατὰ πρόοδον νομιζόντων αὐτὸν κατά τῶν ὀρθῶν δογμάτων ἐληλυθέναι. Πρεσβεύσας οὖν διά τὸν φόνον ', μετὰ σπουδῆς ἀνεχώρησεν. 'Η δὲ φόνου αἰτία γέγονεν αὕτη Χειροτονηθέντος Διοσκόρου, ἀνεχώρησαν τὰ πλήθη τῶν χωρικών • (64) λέγοντες, ὅτι Εἰ μὴ καθώς περιέχουσιν οι κανόνες τῶν ἁγίων ἀποστόλων, οὐ καθέζεται ἐπίσκοπος. Ησαν γὰρ οἱ ἄρχοντες * οἱ ἐνθρονίσαντες * αὐτόν. Ὁ δὲ Διόσκο ρος ἦλθεν εἰς τὸν ἅγιον Μάρκον· καὶ ἐλθόντες οἱ κληρικοὶ ἐνέδυσαν αὐτὸν ἐκ δευτέρου, καὶ πάλι ἐχειροτόνησαν. Καὶ οὕτως ἐλθὼν εἰς τὸν ἅγιον Ἰωάννην ἐπετέλεσεν τὴν σύναξιν. Οντος δὲ ἐκεῖ Θεοδοσίου τοῦ υἱοῦ Καλλιοπίου τοῦ αὐγουσταλίου καὶ ᾿Ακακίου τοῦ στρατηλάτου, ἀτακτήσαντες οἱ ὄχλοι ήρξαντο ὑβρίζειν τὸν αὐγουστάλιον, διὰ τὸ ἐπαινεῖν τὸν βασιλέα 'Αναστάσιον. 'Αδείας δὲ * γενι μένης εἰσπηδήσαντές τινες ἀπὸ τοῦ θρόνου καθεῖλον τὸν υἱὸν τοῦ αὐγουσταλίου, καὶ ἀνεῖλον αὐτόν. Ὁ δὲ στρατηλάτης ᾿Ακάκιος ὅσους ήδυνήθη πιάσαι, ἀνείλεν. Καὶ ἀκούσας ὁ βασιλεὺς, ὠργίσθη κατ' αὐτῶν. Ὁ δὲ Διόσκορος πρεσβεύσας, κατεπραΰνει αὐτόν. Μεταξὺ δὲ Ινδών καὶ Περσῶν (65) κάστρον ἐστὶν ὀνόματι Τζουβδαδεὲρ *, ἔνθα πολλὰ χρήματα καὶ λί θους τιμίους είναι πολλοὺς Καβάδης μαθών, επεζήτει τοῦτο λαβεῖν. Δαίμονες δὲ τῷ τόπῳ παρεδρεύοντες, εκώλυον αὐτὸ χειρωθῆναι. Πᾶσαν οὖν κινήσας τῶν παρ' αὐτῷ · μάγων ἐπίνοιαν, ἔπειτα δὲ καὶ Ἰουδαίων, καὶ τοῦ σκοποῦ μὴ ἐπιτυχών, πεισθεὶς διὰ τῆς πρὸς Θεὸν εὐχῆς τῶν Χριστιανῶν τούτου κυριεῦσαι, ἐπί- σκοπόν τινα Χριστιανὸν τῶν ἐν Περσίδι περὶ τούτου παρεκάλεσεν 10, ὃς σύναξιν ἐπιτελέσας καὶ τῶν θείων μυστηρίων μεταλαβών, προσελθὼν τῷ τόπῳ, τοὺς ἐκεῖσε δαίμονας ἐξεδίωξεν· καὶ τῷ Καβάδῃ τὸ κάτ στρον ἀπόνως παρέδωκεν· τούτῳ Καβάδης καταπλα- γεὶς τῷ σημείῳ, πρωτοκαθεδρίᾳ τὸν ἐπίσκοπον ἐτίμησεν, ἕως τότε Μανιχαίων καὶ Ἰουδαίων προκαθ- εξομένων, ἄδειαν δὲ παρέσχε καὶ τοῖς βουλομένοις βαπτίζεσθαι. Αλλούρου ἀνεψιός προεβλήθη ἐπίσκοπος Αλεξανδρείας" Α. Αλεξανδρείας επισκόπου Διο . σκόρου έτος α. Τούτῳ τῷ ἔτει Αναστάσιος ὁ βασιλεὺς (66) εἶδεν φόνον] φόβον Λ σχωρικών 1, κληρικῶν 1. οἱ ἄρχοντες οἱ απ. Α. · ἐνθρονιάσαντες Α. ' τῆς δὲ ἀδείας Α. τινες Α Τζουβαδεὲρ Α 1, Τζουβαδες ο Τζουβαδισέρ παρ' αὐτοῦ Α. παρεκάλεσεν Α. παρεσκεύασεν Η πρωτοκαθεδρία τὸν ἐπίσκοπον πρωτ τοκαθεδρίαν τῶν ἐπισκόπων Α, πρωτοκαθεδρίαν τὸν ἐπίσκοπον τ' δὲ χωρικών 3.9 THEOPHANIS B est institutus. Pro Alexandrinis vero civibus apud A imperatorem ob filii Calliopii augustalis necem legatione fungens, et Ryzantium profectus, ab or- thodoxis, qui adversus recta fidei sancita profe- ctionem eum suscepisse arbitrabantur, publice per viam iter agen's conviciis excipřebatur. Ob cædem itaque memoratam officio legati perfunctus, con- festim discessit. Hæc vero fuit perpetratæ cædis causa : Dioscoro episcopo creato oppidanorum mul- titudo a reliquo ecclesiæ cætu segregavit se, dicens: Non sedet episcopus, nisi qui, prout sancti canones apostolici prascribunt, fuerit institutus. Principis enim magistratus ad thronum eum subvexerant. Igitur ad sancti Marci Dioscoro profecto, conve- nientes clerici vestibus iterum induerunt et ordi- nationis ritum circa eum iterato perfecerunt : atque ita ad sancti Jóannis progressus sacram synaxim olivit. Cum vero filius Calliopii augustalis Theodosius et Acacius milkiæ magister.istic ades- sent, turbæ tumultuantes augustalem, quod Ana- stasium imperatorem laudasset, conviciis lacessere cœperunt : et deposito metu quidam im- petu facto augustalis filium throno deturbatum interfecerunt. Magister autem militiæ Acacius quos apprebendere valuit, morte multavit. Eo nuntio accepto, in Alexandrinos ira motus est imperator. Dioscorus itaque ad eum legatione suscepta, ari- mum emollivit. Cæterum Indos inter et Persas castrum est nomine Tzubdadeser, quo ingentium pecuniarum et pretiosi lapidis quam plurimi con- geriem repositam audiens Cabades, occuparo con- tendebat. Damones autem circa locum excubantes, ne in hominum potestatem cederet, impedimento erant. Admota itaque magorum et subinde Judæo- rum, quos penes se habebat, arte univers, nec proposito potitus, fusis ad Deum Christianorum precibus, locum se posse consequi persuasus, Christianorum, qui Persidem incolunt, episcopum quemdam præcepit adduci, qui synaxi peracta, divinorum particeps factus mysteriorum, et ad lo- cum progressus, præsidiarios dæmones ex eo expu- lit, et nullo labore Cabadi castrum tradidit. Mira- calo stupefactus Cabades, prima consessus sede episcopum voluit honoratum, Manichæis et Judæis illuc usque primos honores obtinentibus. Liberam quoque fecit potestatem, ut qui vellent, ad bapti- smum accederent, • c C. 510. --- Alexandria episcopi Dioscori annus D primus. Iloc anno Anastasius imperator virum terribilem . A. M. 6010. - · VARIE LECTIONES. " f h. 1. et infra. o add. ex A. *· om. c. vulg. vulg. vulg. add. ex 4. JAC. GOARI NOTÆ. per laicam potestatem factæ obstiterint, tumque cidem consenserint, ac a se probatum iterum or- dinaverint. Alii tamen habent, redditque Anastasius, rusticorum, oppidanorum multitudo ; ut solet bor genus hominum procacius essè, CoMBE- TS. Lectore mutuatur Theophanes. (64) Ut clerici, non plebs rusticana promotioni (63) fustoriam hanc ipsis pene verbis a Thè doro (66) Excerptum e Chronico Alexandrino.

ἐλθὼν δὲ ἐν Βυζαντίῳ ὑπὲρ Αλεξανδρέων πρὸς τὸν βασιλέα πρεσβεύσασθαι διὰ τὴν φόνον τοῦ υἱοῦ Καλο λιοπίου τοῦ αὐγουσταλίου, ἀπὸ τῶν ὀρθοδόξων δημο σίως ὑβρίζετο κατὰ πρόοδον νομιζόντων αὐτὸν κατά τῶν ὀρθῶν δογμάτων ἐληλυθέναι. Πρεσβεύσας οὖν διά τὸν φόνον ', μετὰ σπουδῆς ἀνεχώρησεν. 'Η δὲ φόνου αἰτία γέγονεν αὕτη Χειροτονηθέντος Διοσκόρου, ἀνεχώρησαν τὰ πλήθη τῶν χωρικών • (64) λέγοντες, ὅτι Εἰ μὴ καθώς περιέχουσιν οι κανόνες τῶν ἁγίων ἀποστόλων, οὐ καθέζεται ἐπίσκοπος. Ησαν γὰρ οἱ ἄρχοντες * οἱ ἐνθρονίσαντες * αὐτόν. Ὁ δὲ Διόσκο ρος ἦλθεν εἰς τὸν ἅγιον Μάρκον· καὶ ἐλθόντες οἱ κληρικοὶ ἐνέδυσαν αὐτὸν ἐκ δευτέρου, καὶ πάλι ἐχειροτόνησαν. Καὶ οὕτως ἐλθὼν εἰς τὸν ἅγιον Ἰωάννην ἐπετέλεσεν τὴν σύναξιν. Οντος δὲ ἐκεῖ Θεοδοσίου τοῦ υἱοῦ Καλλιοπίου τοῦ αὐγουσταλίου καὶ ᾿Ακακίου τοῦ στρατηλάτου, ἀτακτήσαντες οἱ ὄχλοι ήρξαντο ὑβρίζειν τὸν αὐγουστάλιον, διὰ τὸ ἐπαινεῖν τὸν βασιλέα 'Αναστάσιον. 'Αδείας δὲ * γενι μένης εἰσπηδήσαντές τινες ἀπὸ τοῦ θρόνου καθεῖλον τὸν υἱὸν τοῦ αὐγουσταλίου, καὶ ἀνεῖλον αὐτόν. Ὁ δὲ στρατηλάτης ᾿Ακάκιος ὅσους ήδυνήθη πιάσαι, ἀνείλεν. Καὶ ἀκούσας ὁ βασιλεὺς, ὠργίσθη κατ' αὐτῶν. Ὁ δὲ Διόσκορος πρεσβεύσας, κατεπραΰνει αὐτόν. Μεταξὺ δὲ Ινδών καὶ Περσῶν (65) κάστρον ἐστὶν ὀνόματι Τζουβδαδεὲρ *, ἔνθα πολλὰ χρήματα καὶ λί θους τιμίους είναι πολλοὺς Καβάδης μαθών, επεζήτει τοῦτο λαβεῖν. Δαίμονες δὲ τῷ τόπῳ παρεδρεύοντες, εκώλυον αὐτὸ χειρωθῆναι. Πᾶσαν οὖν κινήσας τῶν παρ' αὐτῷ · μάγων ἐπίνοιαν, ἔπειτα δὲ καὶ Ἰουδαίων, καὶ τοῦ σκοποῦ μὴ ἐπιτυχών, πεισθεὶς διὰ τῆς πρὸς Θεὸν εὐχῆς τῶν Χριστιανῶν τούτου κυριεῦσαι, ἐπί- σκοπόν τινα Χριστιανὸν τῶν ἐν Περσίδι περὶ τούτου παρεκάλεσεν 10, ὃς σύναξιν ἐπιτελέσας καὶ τῶν θείων μυστηρίων μεταλαβών, προσελθὼν τῷ τόπῳ, τοὺς ἐκεῖσε δαίμονας ἐξεδίωξεν· καὶ τῷ Καβάδῃ τὸ κάτ στρον ἀπόνως παρέδωκεν· τούτῳ Καβάδης καταπλα- γεὶς τῷ σημείῳ, πρωτοκαθεδρίᾳ τὸν ἐπίσκοπον ἐτίμησεν, ἕως τότε Μανιχαίων καὶ Ἰουδαίων προκαθ- εξομένων, ἄδειαν δὲ παρέσχε καὶ τοῖς βουλομένοις βαπτίζεσθαι. Αλλούρου ἀνεψιός προεβλήθη ἐπίσκοπος Αλεξανδρείας" Α. Αλεξανδρείας επισκόπου Διο . σκόρου έτος α. Τούτῳ τῷ ἔτει Αναστάσιος ὁ βασιλεὺς (66) εἶδεν φόνον] φόβον Λ σχωρικών 1, κληρικῶν 1. οἱ ἄρχοντες οἱ απ. Α. · ἐνθρονιάσαντες Α. ' τῆς δὲ ἀδείας Α. τινες Α Τζουβαδεὲρ Α 1, Τζουβαδες ο Τζουβαδισέρ παρ' αὐτοῦ Α. παρεκάλεσεν Α. παρεσκεύασεν Η πρωτοκαθεδρία τὸν ἐπίσκοπον πρωτ τοκαθεδρίαν τῶν ἐπισκόπων Α, πρωτοκαθεδρίαν τὸν ἐπίσκοπον τ' δὲ χωρικών 3.9 THEOPHANIS B est institutus. Pro Alexandrinis vero civibus apud A imperatorem ob filii Calliopii augustalis necem legatione fungens, et Ryzantium profectus, ab or- thodoxis, qui adversus recta fidei sancita profe- ctionem eum suscepisse arbitrabantur, publice per viam iter agen's conviciis excipřebatur. Ob cædem itaque memoratam officio legati perfunctus, con- festim discessit. Hæc vero fuit perpetratæ cædis causa : Dioscoro episcopo creato oppidanorum mul- titudo a reliquo ecclesiæ cætu segregavit se, dicens: Non sedet episcopus, nisi qui, prout sancti canones apostolici prascribunt, fuerit institutus. Principis enim magistratus ad thronum eum subvexerant. Igitur ad sancti Marci Dioscoro profecto, conve- nientes clerici vestibus iterum induerunt et ordi- nationis ritum circa eum iterato perfecerunt : atque ita ad sancti Jóannis progressus sacram synaxim olivit. Cum vero filius Calliopii augustalis Theodosius et Acacius milkiæ magister.istic ades- sent, turbæ tumultuantes augustalem, quod Ana- stasium imperatorem laudasset, conviciis lacessere cœperunt : et deposito metu quidam im- petu facto augustalis filium throno deturbatum interfecerunt. Magister autem militiæ Acacius quos apprebendere valuit, morte multavit. Eo nuntio accepto, in Alexandrinos ira motus est imperator. Dioscorus itaque ad eum legatione suscepta, ari- mum emollivit. Cæterum Indos inter et Persas castrum est nomine Tzubdadeser, quo ingentium pecuniarum et pretiosi lapidis quam plurimi con- geriem repositam audiens Cabades, occuparo con- tendebat. Damones autem circa locum excubantes, ne in hominum potestatem cederet, impedimento erant. Admota itaque magorum et subinde Judæo- rum, quos penes se habebat, arte univers, nec proposito potitus, fusis ad Deum Christianorum precibus, locum se posse consequi persuasus, Christianorum, qui Persidem incolunt, episcopum quemdam præcepit adduci, qui synaxi peracta, divinorum particeps factus mysteriorum, et ad lo- cum progressus, præsidiarios dæmones ex eo expu- lit, et nullo labore Cabadi castrum tradidit. Mira- calo stupefactus Cabades, prima consessus sede episcopum voluit honoratum, Manichæis et Judæis illuc usque primos honores obtinentibus. Liberam quoque fecit potestatem, ut qui vellent, ad bapti- smum accederent, • c C. 510. --- Alexandria episcopi Dioscori annus D primus. Iloc anno Anastasius imperator virum terribilem . A. M. 6010. - · VARIE LECTIONES. " f h. 1. et infra. o add. ex A. *· om. c. vulg. vulg. vulg. add. ex 4. JAC. GOARI NOTÆ. per laicam potestatem factæ obstiterint, tumque cidem consenserint, ac a se probatum iterum or- dinaverint. Alii tamen habent, redditque Anastasius, rusticorum, oppidanorum multitudo ; ut solet bor genus hominum procacius essè, CoMBE- TS. Lectore mutuatur Theophanes. (64) Ut clerici, non plebs rusticana promotioni (63) fustoriam hanc ipsis pene verbis a Thè doro (66) Excerptum e Chronico Alexandrino.

ἐν δράματι ἄνδρα φοβερὸν βαστάζοντα κώδικα· καὶ τοῦτον ἀναπτύξας, καὶ εὑρὼν τὸ ὄνομα τοῦ βασι λέως, εἶπεν αὐτῷ· Ἰδοὺ διὰ τὴν κακοπιστίαν σου απαλείψω δεκατέσσαρα έτη (67), καὶ ἀπήλει- ψεν αὐτά. Εξυπνισθεὶς " δὲ καὶ προσκαλεσάμενος Αμάντιον τὸν πραιπόσιτον (68), εἶπεν αὐτῷ τὸ ὅραμα. Ὁ δὲ εἶπεν· Κἀγὼ ἐθεασάμην ταύτῃ τῇ νυκτὶ, ότι παρισταμένου μου τῷ κράτει σου, χοῖρος μέγας (69) ἐλθὼν, καὶ δραξάμενός μου τῆς χλαί της, κατέρραξεν με εἰς γῆν καὶ ἀνήλωσεν. Προσ- καλεσάμενος δὲ Πρόκλον τὸν ὀνειροκρίτην (70) έξω εἶπεν αὐτῷ τὰ ὀραθέντα. Ο δὲ εἶπεν αὐτοῖς, ὅτι Αμφότεροι οὐ μετὰ πολὺ τελειοῦσθε. Τοῦ δὲ ἐπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως Τιμοθέου ἀποθα νόντος (71) Ἰωάννην τὸν Καππαδόκη πρεσβύτερον καὶ σύγκελλον (72) Κωνσταντινουπόλεως ἐπίσκοπον Β προεχειρίσατο. Οὗτος χειροτονηθείς τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ. τοῦ Πάσχα τὴν ἀποστολικὴν ἐνεδύσατο στολήν (73). 'Ο δὲ λαὸς στάσιν πολλὴν ἐποίησεν τῷ Ἰωάννῃ τοῦ ἀναθεματίσαι Σευήρον. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει, ινδικτιῶνι ια' (74), μην) Απριλλίῳ θ' 15, τέθνηκεν 'Αναστάσιος ὁ δυσσεβὴς βασιλεύς, βασι- λεύσας ἔτη κι' καὶ μῆνας ζ' (75) τῷ σλδ' ἔτει ἀπὸ Διοκλητιανοῦ· καὶ ἐβασίλευσεν Ιουστίνος (76) ὁ εὐ σεβής βασιλεὺς ἀντ᾿ αὐτοῦ, ἀνὴρ πρεσβύτης καὶ πολύπειρος, ἀπὸ στρατιωτῶν ἀρξάμενος καὶ ἕως της συγκλήτου προκόψας, Ιλλυριός τῷ γένει. Τινὲς (77) δέ φασιν ὅτι θείῳ σκηπτῷ κεραυνωθείς Αναστάσιος εμβρόντητος γέγονεν. έτος α'. - - Ρωμαίων βασιλέως Ιουστίνου Κωνσταντινουπόλεως ἐπισκόπου Ιωάννου έτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει Ἰουστίνος βασιλεύσας πᾶσιν ἄριστος δεκατέσσαρα έτη Α, δεκατεσσάρεις Η διυπνισθείς Α. ἀπιστίαν. φον καὶ ἐνειροκρίτην. Πάλαι γὰρ ὁ λεγό- μόνος σύγκελλος τοῦ πατριάρχου θανόντος εἰς τὸν ἐκείνου τόπου ἀντικαθίστατο, θρόνου διάδο χος - θ'] ιπ' Α ε, κα' Γ. σκηπτρῷ Α. ἀπο στολικῆς στολής CHRONOGRAPHIA. quem cum aperuisset, et comperisset imperatoris nomen, dixit ei: Ecce ob fidei tuæ perversitatem annos quatuordecim deleo : totidemque delevit. Ex- perrectus Amantium præpositumn vocat, et narrat visionem. Dicit ille : Ego quoque cernebam hac nocte astare me majestati tuæ, porcumque magnum irruentem chlamydemque mean prehendeulem in ter- ram me prostravisse, ac devorasse penitus. Advocato itaque Procle somniorum conjectori res visas enar- rant. Refert ille : Brevi spatio uterque vestrum con- summatur. Timotheo vero Cpoleos episcopo falis functo, Joannem Cappadocem presbyterum et syn- cellum Cpoleos instituerunt episcopum. Hic ordi- natur tertio Paschatis die apostolicum induit ami- ctum. Populus autem multa importunitate conten- debala Joanne, ut Severum anathemale perstrin - gerel. A in visione conspexit, codicem manu gestantenι ; A. M. 6011. C Hoc eodem anno, iudictione undecima, mensis Aprilis nono, Anastasius impius imperator occubuit : exegit in imperio annos septem et vi- ginti, mensesque septem, trigesimo quarto supra ducentesimum anno a Diocletiani,imperio : in cu- jus locum Justinus pius imperator, vir atatis pro- vecla, et expertus rerum, a militiæ cingulo osor- sus, et ad senatus usque ordinem promotus, Illy- ricus genere, suffectus est. Quidam autem autumant Anastasiam fulmine de cœlo tactum mentis stu- pore e vivis excessisse. A. C. 511. annus primus. - Romanorum imperatoris Justini Cpoleos episcopi Joannis annus primus. Hoc anno Justinus imperij summam adeptus opti- VARIÆ LECTIONES. vulg. JAC, GOARI NOTÆ. propter inexplebilem avaritiam. Legendum fortasse hgras. Plura de eo_Zonors. obiisse ex Nicephori Chronico confirmat Baronius ad an. 517, n. 61. Dimirum cancellaneus, mensa, consiliorum, secre toruinque conseins, et animæ fidus moderator, qui et spiritualis pater. Ex syncello primus hic Joan- nes in patriarchatu successor. inquit Cedrenus. Lictus olim syncellus, defuncto paririarcha, in ejus locum substituebatur. Wem in Constantino Mono- macho Seriphum Saracenorum eorum Caliphæ comparat. Hine Joannes Syncellus Michaele Theophili flio apud eundem Cedre- Slim declaratur. Is tamen mos, syncellunt in pa D triarchæ locum evehendi, cujns primordia obser¬. vamus, nonnísi girea octavum et nonum sæculum communem usum obtinuit. De syncello prooemium nostrum in Georgii Syncelli Chronica fusius. saccus, patriarcharum proprium inter sacra cele- branda ornamentum. Certe pallium episcopale pallio philosophico, a Christianis oli assumpto fisdemque ab apostolis olim commendato successisse scribit Baronius anno C. num. 63. Colobiun antera ecclesiasticum indumentum, quod es syno- do discimus a Jacobo Domini fratre usurpatum, eia patriarchis CP. postmodum acceptum, appellationem promeruit. sentiunt. Evagrius dies amplius tres. Basilius Cilix apud Photium cod. cum Theodoro convenit. Utrique diem unum vel alterum detrahit Marcellinus Co- mes. Quatuor addit codex Pal., quatuordecim Peyrez. 67) Chronicon Alexandr., διὰ τὴν ἁπληστίαν, (63) Κα! κουβικουλάριον, addit Chronic. idem. (69) Justinum adunibrat, qui porcarius fuit. Zo- (79) Chronic. Πρόκλον τὸν Ασιανλν, τον φιλόσο (71) Praesenti anno Timotheum CP. patriarcham (72) Quis syncellus dictum superius: patriarcha (73) Pailiuin episcopale, vel colobium, qui et (74) Marcellinus et Chronicon Alexandrinum con- (75) Theodorus Lector menses solos tres assignat, (76) Hæc iislem pene verbis Theodorus Leelor. (77) Chronicon Alexandr.

ἐν δράματι ἄνδρα φοβερὸν βαστάζοντα κώδικα· καὶ τοῦτον ἀναπτύξας, καὶ εὑρὼν τὸ ὄνομα τοῦ βασι λέως, εἶπεν αὐτῷ· Ἰδοὺ διὰ τὴν κακοπιστίαν σου απαλείψω δεκατέσσαρα έτη (67), καὶ ἀπήλει- ψεν αὐτά. Εξυπνισθεὶς " δὲ καὶ προσκαλεσάμενος Αμάντιον τὸν πραιπόσιτον (68), εἶπεν αὐτῷ τὸ ὅραμα. Ὁ δὲ εἶπεν· Κἀγὼ ἐθεασάμην ταύτῃ τῇ νυκτὶ, ότι παρισταμένου μου τῷ κράτει σου, χοῖρος μέγας (69) ἐλθὼν, καὶ δραξάμενός μου τῆς χλαί της, κατέρραξεν με εἰς γῆν καὶ ἀνήλωσεν. Προσ- καλεσάμενος δὲ Πρόκλον τὸν ὀνειροκρίτην (70) έξω εἶπεν αὐτῷ τὰ ὀραθέντα. Ο δὲ εἶπεν αὐτοῖς, ὅτι Αμφότεροι οὐ μετὰ πολὺ τελειοῦσθε. Τοῦ δὲ ἐπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως Τιμοθέου ἀποθα νόντος (71) Ἰωάννην τὸν Καππαδόκη πρεσβύτερον καὶ σύγκελλον (72) Κωνσταντινουπόλεως ἐπίσκοπον Β προεχειρίσατο. Οὗτος χειροτονηθείς τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ. τοῦ Πάσχα τὴν ἀποστολικὴν ἐνεδύσατο στολήν (73). 'Ο δὲ λαὸς στάσιν πολλὴν ἐποίησεν τῷ Ἰωάννῃ τοῦ ἀναθεματίσαι Σευήρον. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει, ινδικτιῶνι ια' (74), μην) Απριλλίῳ θ' 15, τέθνηκεν 'Αναστάσιος ὁ δυσσεβὴς βασιλεύς, βασι- λεύσας ἔτη κι' καὶ μῆνας ζ' (75) τῷ σλδ' ἔτει ἀπὸ Διοκλητιανοῦ· καὶ ἐβασίλευσεν Ιουστίνος (76) ὁ εὐ σεβής βασιλεὺς ἀντ᾿ αὐτοῦ, ἀνὴρ πρεσβύτης καὶ πολύπειρος, ἀπὸ στρατιωτῶν ἀρξάμενος καὶ ἕως της συγκλήτου προκόψας, Ιλλυριός τῷ γένει. Τινὲς (77) δέ φασιν ὅτι θείῳ σκηπτῷ κεραυνωθείς Αναστάσιος εμβρόντητος γέγονεν. έτος α'. - - Ρωμαίων βασιλέως Ιουστίνου Κωνσταντινουπόλεως ἐπισκόπου Ιωάννου έτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει Ἰουστίνος βασιλεύσας πᾶσιν ἄριστος δεκατέσσαρα έτη Α, δεκατεσσάρεις Η διυπνισθείς Α. ἀπιστίαν. φον καὶ ἐνειροκρίτην. Πάλαι γὰρ ὁ λεγό- μόνος σύγκελλος τοῦ πατριάρχου θανόντος εἰς τὸν ἐκείνου τόπου ἀντικαθίστατο, θρόνου διάδο χος - θ'] ιπ' Α ε, κα' Γ. σκηπτρῷ Α. ἀπο στολικῆς στολής CHRONOGRAPHIA. quem cum aperuisset, et comperisset imperatoris nomen, dixit ei: Ecce ob fidei tuæ perversitatem annos quatuordecim deleo : totidemque delevit. Ex- perrectus Amantium præpositumn vocat, et narrat visionem. Dicit ille : Ego quoque cernebam hac nocte astare me majestati tuæ, porcumque magnum irruentem chlamydemque mean prehendeulem in ter- ram me prostravisse, ac devorasse penitus. Advocato itaque Procle somniorum conjectori res visas enar- rant. Refert ille : Brevi spatio uterque vestrum con- summatur. Timotheo vero Cpoleos episcopo falis functo, Joannem Cappadocem presbyterum et syn- cellum Cpoleos instituerunt episcopum. Hic ordi- natur tertio Paschatis die apostolicum induit ami- ctum. Populus autem multa importunitate conten- debala Joanne, ut Severum anathemale perstrin - gerel. A in visione conspexit, codicem manu gestantenι ; A. M. 6011. C Hoc eodem anno, iudictione undecima, mensis Aprilis nono, Anastasius impius imperator occubuit : exegit in imperio annos septem et vi- ginti, mensesque septem, trigesimo quarto supra ducentesimum anno a Diocletiani,imperio : in cu- jus locum Justinus pius imperator, vir atatis pro- vecla, et expertus rerum, a militiæ cingulo osor- sus, et ad senatus usque ordinem promotus, Illy- ricus genere, suffectus est. Quidam autem autumant Anastasiam fulmine de cœlo tactum mentis stu- pore e vivis excessisse. A. C. 511. annus primus. - Romanorum imperatoris Justini Cpoleos episcopi Joannis annus primus. Hoc anno Justinus imperij summam adeptus opti- VARIÆ LECTIONES. vulg. JAC, GOARI NOTÆ. propter inexplebilem avaritiam. Legendum fortasse hgras. Plura de eo_Zonors. obiisse ex Nicephori Chronico confirmat Baronius ad an. 517, n. 61. Dimirum cancellaneus, mensa, consiliorum, secre toruinque conseins, et animæ fidus moderator, qui et spiritualis pater. Ex syncello primus hic Joan- nes in patriarchatu successor. inquit Cedrenus. Lictus olim syncellus, defuncto paririarcha, in ejus locum substituebatur. Wem in Constantino Mono- macho Seriphum Saracenorum eorum Caliphæ comparat. Hine Joannes Syncellus Michaele Theophili flio apud eundem Cedre- Slim declaratur. Is tamen mos, syncellunt in pa D triarchæ locum evehendi, cujns primordia obser¬. vamus, nonnísi girea octavum et nonum sæculum communem usum obtinuit. De syncello prooemium nostrum in Georgii Syncelli Chronica fusius. saccus, patriarcharum proprium inter sacra cele- branda ornamentum. Certe pallium episcopale pallio philosophico, a Christianis oli assumpto fisdemque ab apostolis olim commendato successisse scribit Baronius anno C. num. 63. Colobiun antera ecclesiasticum indumentum, quod es syno- do discimus a Jacobo Domini fratre usurpatum, eia patriarchis CP. postmodum acceptum, appellationem promeruit. sentiunt. Evagrius dies amplius tres. Basilius Cilix apud Photium cod. cum Theodoro convenit. Utrique diem unum vel alterum detrahit Marcellinus Co- mes. Quatuor addit codex Pal., quatuordecim Peyrez. 67) Chronicon Alexandr., διὰ τὴν ἁπληστίαν, (63) Κα! κουβικουλάριον, addit Chronic. idem. (69) Justinum adunibrat, qui porcarius fuit. Zo- (79) Chronic. Πρόκλον τὸν Ασιανλν, τον φιλόσο (71) Praesenti anno Timotheum CP. patriarcham (72) Quis syncellus dictum superius: patriarcha (73) Pailiuin episcopale, vel colobium, qui et (74) Marcellinus et Chronicon Alexandrinum con- (75) Theodorus Lector menses solos tres assignat, (76) Hæc iislem pene verbis Theodorus Leelor. (77) Chronicon Alexandr.

καὶ ἐν πολέμοις εὐδοκιμών σύμβιον δὲ ἔχων ὀνόματι Λουπικίαν ", ἔστεψεν Αὐγούσταν· ἦν οι δήμοι ἐκάλεσαν Εὐφημίαν εἰς τὸ στέψαι αὐτήν. Βιτα- λιανὸς δὲ ὁ ποῤῥηθεὶς (79) μετά θάνατον ᾿Αναστασίου Ἰουστίνῳ τῷ μεγάλη σφόδρα ᾠκειώθη, ὥστε στρατ- ηλάτου ἀξίαν παρ' αὐτοῦ δέξασθαι, καὶ ὑπατεῦ σαι (80) ἐλθόντα ἐν Βυζαντίῳ καὶ ὕπατον ἀναγορευ θῆναι, καὶ κόμητα Πρεσέντου (81), παρρησίαν τε Έχειν τοσαύτην πρὸς τὸν βασιλέα, ὥστε καὶ Σευήρον προστάξαι (82) ἐκβληθῆναι καὶ ἀναιρεθῆναι. Λίαν γὰρ ἦν ὀρθόδοξος Βιταλιανός. Ο δὲ Σευήρος ἀκού- σας, ἔφυγεν, καὶ Ἰουλιανός Αλικαρνασσοῦ ἐπίσκο- πος, καὶ εἰς Αἴγυπτον ἀπελθόντες, ταύτην ετάραξαν, τὸν περὶ φθαρτοῦ καὶ ἀφθάρτου λόγον κινήσαντες, Α ανεδείχθη, ζηλωτής ὀρθοδόξου πίστεως ἔμπυρος ''(78), Διοσκόρου ἐπισκοποῦντος ᾿Αλεξανδρείας. Επίσκοποι δὲ καὶ κληρικοὶ ἀπὸ Ῥώμης ἦλθον οι λαβόντες αὐτ θεντίαν ὑπὸ Ορμίσδου επισκόπου Ρώμης, σπουδή Βιταλιανού (83), Ιωάννου τοῦ Καππάδοχος· ἔτι ζῶντος ἐπισκόπου. Κωνσταντινουπόλεως, καὶ τὴν ἁγίαν ἐν Χαλκηδόνι σύνοδον συνέταξαν τοῖς δικτύ χοῖς (84) προς ταῖς ἄλλαις ἱεραῖς τρισὶ συνόδους. Σευήρου δὲ τοῦ δυσσεβοῦς ἐκ ποδῶν γεγονότος, Παί λες ἐχειροτονήθη ἐπίσκοπος Αντιοχείας ο ξενοδόχος τῶν Εὐβούλου. Καὶ ἐδωρήσατο ὁ βασιλεὺς τῇ πόλει Αντιοχείας χιλίας λίτρας χρυσίου · καὶ ταῖς ἄλλαις δὲ πόλεσι πολλὴν εὐνομίαν παρέσχεν, κωλύσας καὶ τὰς δημώδεις ταραχάς. Ξεναίαν δὲ τὸν Φιλόξενον ἐπίσκοπον Ἱεραπόλεως Μανιχαιόφρονα ὄντα, καὶ Πέτρον "Απαμείας εξώρισεν ὁ εὐσεβὴς βασιλεὺς του. στῖνος σὺν πᾶσι τοῖς μετέχουσι τῆς λώδης αὐτῶν. Αμάντιόν τε τὸν πραιπόσιτον (85), καὶ ᾿Ανδρέα τὸν κουβικουλάριον, καὶ Θεόκριτον τὸν κόμητα Αμαν τίου, ὃν ἐβούλετο ποιῆσαι βασιλέα, ὡς τυραννίδα μελετήσαντας ἀνεῖλεν. Ὁ γὰρ πραιπόσιτος δέδωχε Ἰουστίνῳ χρήματα ῥογεῦσαι, ὅπως Θεόκριτος ο βα σιλεύσῃ. Ὁ δὲ στρατὸς καὶ οἱ δῆμοι οὐχ είλοντο Ο τὸν Θεόκριτον βασιλεῦσαι, ἀλλ᾽ Ἰουστῖνον ἀνεκήρυ ξαν. Αὐτοὶ δὲ δυσφορήσαντες τυραννίδα ἐμελέτησαν, καὶ ἀνῃρέθησαν. ᾿Ανεκαλέσατο δὲ ὁ βασιλεὺς πάντας τοὺς ἀδίκως “ ἐξορισθέντας ὑπὸ ᾿Αναστασίου καὶ Αππίωνα τὸν πατρίκιον ", ὃν ἐν Νικαίᾳ πρεσβύ Έμπυρος Α, ἔμπειρος Λουκίαν Α. 1ο Εὐφημίαν οι Δήμοι εκάλεσαν στεφθεῖσαν αὐτὴν Αὐγου σταν μ Περσέντου Α. οι ἦλθον Ῥώμης Α. Ως σπουδή Βιταλιανοῦ, Ἰωάννου Α, ὑπὸ Βιταλια νοῦ ἔτι ζῶντος, Ἰωάννου συνέταξαν Α, συνετάξαντο Η Θεόκριτος Δ, Θεόκριτον στρατηλάτης Α Ε. εἰ τοὺς ἀδ. Α, τοῦ ἀδ. ε πατρίκιον] πρεσβύτερον ε. THEOPHANIS mum se omnibus exhibuit. Fuit recta fidei studio- sus et belli gloria præclarus. Uxeri vero nomine Lupiciæ conjunctus, eidem imperii coronam im- pertiit, quam, dum redimiretur, Euphemiam popa- lares tribus vocaverunt. Memoratus autem supra Vitalianus post Anastasii mortem Justiuo magno devinctissimus evasit, adeo ut magistri militiz lignitatem ab eo consequeretur, et Byzantium pro- fectus consulatum gereret, et consul declararetur et Presenti comes, tantaque apnd imperatorem au- ctoritate polleret, ut Severum expelli juberet et cecidi. Fuit enim Vitalianus recte dei bene adfe- clus. 'Eo nuntio accepto, fugit Severus, ac pariter Julianus Halicarnassi episcopus, et Dioscoro Ale- xandrinum adhuc episcopatum administrante in Egyptum profecti de corruptibili et incorrupto – motis quæstionibus magnos in ea tumultus excita- runt. Cæterum episcopi et clerici Roma venerunt, qui Hormisdæ Rumani, pontificis auctoritate mú- niti, freti quoque Vitaliani adhuc viventis poten- tia et Joannis Cappadocis Cpoleos episcopi etiam superstitis diligentia, sanctam Chalcedonensem synodum aliis tribus sacris synodis annumerave- runt, et una cnm eìs in sacras tabulas retulerunt. Cæterum impio Severo de medio sublato, Paulus recipiendis peregrinis in Eubulorum domo præpo situs, Antiochiæ præsul ordinatus est : mille vero auri libras Antiochenæ civitati largitus imperator, in reliquas urbes multa passim æquitate est usus, et populares tumultus ubique compescuit. Xenaiam · quoque, Philoxenum nomine, Hierapoleos episcopum cum Manichæis sentientem,' Petrumque Apameæ, cum omnibus eodem contagio afatis in exsilium pius imperator expulit: et Amantium præpositum et Andream cubicularium et Theocri- tum Amantii comitem, quem imperatorem decla- rare proponebat, ceu tyrannidem meditatos, inter- fecit. Præpositus enim pecunias Justino donaverat in milites distribuendas, ea conditione, ut Theo- critum imperatorem salutaret : exercitus vero · populique tribus Theocritum imperare non sunt passi, sed Justinum principem renuntiaverunt : B C VARIE LECTIONES. 1' vulg. om. vulg. vulg. vulg. * vulg. JAC. GOARI NOTÆ. Scytha Justini principis pietate ad rempublicam revocatus, CP. ingressus est: septimoque receptio- nis die magister militæ ordinatus. mandes De regn. el temp. success. talis dicebatur, qui prasens imp. obsequio deputa- tus erat. De ejus muneribus Pancirollus in not. imp. viario, cap. 19. D ritate, studio Vitaliani, cum Joannes Cappadox CP. episcopus adhuc in vivis ageret. Sic et Anast. legit, non ut vitiose habent edita. CONBEFIS. et eorum sancita probarèntur. Hinc Patrum omnium ad diversas synodos œcumenicas convenientium, pro synodis singulis festos etiam dies singulos agunt Graeci ad hodiernum usque diem : de quibus consul- lendum eorum Menæum. lib. v, cap. 2; Chronicon Alexandrinum, et Marcel- lini. zed by Google Digitized by (78) Theodorus Lector. (79) Marcellinus hoc colem anno, Vitaliains (80) Quod anno Justini secuudo contigit, Jor- (81) Magister militiæ in Presenti, sive Prasen- (82) Evagrius lib. iv, cap. 4, et Liberatus in Bre- (87) Factum id. Hormisdæ episcopi Romani auto- (84) Ul sancta Patrum illorum haberetur memoria, (85) Jornandes, De regn. et temp. success. Evagrius

παρόντα βία εχειροτόνησαν δν ὁ βασιλεὺς ὡς ἐχέφρονα ἐποίησεν ύπαρχον τῶν πραιτωρίων ", καὶ Διογενια νὸν τῆς Ἀνατολῆς στρατηλάτην. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτσι ἐφάνη ἀστὴρ (86) ἐν τῇ ᾿Ανατολῇ φοβερός κομήτης, ὃς εἶχεν ἀκτῖνα εκπέμπουσαν ἐπὶ τὰ κάτω, ὃν ἔλεγον οἱ εἰ ἀστρονόμοι πωγωνίαν εἶναι [καὶ ἐφοβοῦντο 1]. έτος α'. - Αντιοχείας ἐπισκόπου Παύλου Τούτῳ τῷ ἔτει Βιταλιανὸς ἐδολοφονήθη (87) ὑπὸ τῶν Βυζαντίων μηνιώντων αὐτῷ διὰ τὸ πολύ λοὺς ἀνῃρηκέναι εν τῷ καιρῷ τῆς ἐπαναστάσεως αὐτοῦ κατὰ ᾿Αναστασίου. Ιωάννου δὲ τοῦ Καππάδοκος ἐπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως τελευτήσαντος, Επι- φάνιος πρεσβύτερος τῆς αὐτῆς ἐκκλησίας καὶ σύγ- κελλος ἐχειροτονήθη μηνὶ Φεβρουαρίῳ κε'. Ομοίως καὶ τα Ορμίσδα τῆς Ῥώμης κοιμηθέντος Ιωάννης τὴν ἐπισκοπὴν διεδέξατο. • Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει ἐδημοκράτησεν τὸ Βένετον μέσ ρος (88), ἐν πάσαις ταῖς πόλεσι ταραχὰς ἐγείραντες • Β πρεσβύτερον Α. του ἐχειροτόνησαν 3, ἐχειροτόνησεν κ τῶν πραιτωρίων Α, τῷ πραιτω ἐκπέμπουσαν Λ πέμπουσαν οι καὶ ἐφοβοῦντο οικ. Α. Γ. νιόντων Α. οι ανηρηκέναι Α, ἀναιρεθῆναι ὁμοίως καὶ Α, ὁμοίως δὲ Τότε τῶν δήμων κατεξουσιαζόντων ἐν ταῖς ἱπποδρο μίαις, καὶ ποιούντων ταύτας ὅτε καὶ ὅπως ἡθούλοντο, ἐκ δαπανημάτων οἰκείων, ὡς καὶ ἐχόντων οἴκους, καὶ ἵππους καὶ ἱππῶνας, καὶ μέχρι καὶ νῦν περιο σωζομένους, καὶ προσόδους χάριν τῶν ἱππο- δρομιῶν, καὶ τοῦ βασιλέως προσκαλουμένου, καὶ εἰς τοῦτο μὴ ἐξουσιάζοντος, πολλά στασιώδη καὶ ἄτοπα συνέπιπτον γίνεσθαι κατὰ τὸν τῆς ἱπποδρομίας και ρόν· τῶν μὲν προστιθεμένων τῷ δήμῳ τῶν Βενετών, τῶν δὲ τῷ μέρει τῶν Πρασίνων. Εν καιροῖς δέ εισι καὶ πόλεμοι συνεκροτήθησαν. ἐμφύλιοι μέσον τῶν ἀντιθέτων μερῶν, καὶ κατὰ τῆς βασιλείου περιωπῆς ἀναιδὴ βήματα οι δημόται ἀπηρεύξαντο, καθὼς ἀπὸ διαφόρων χρονικῶν τοῦτο παρίστατατττειόν τι γέγονε ἐπὶ τοῦ βασιλέως Ιουστινιανοῦ, ἐπὶ τοῦ ᾿Αναστα σίου, ἐπὶ τοῦ Φωκά τοῦ τυράννου, καὶ ἐπὶ ἑτέρων βασιλέων • μης Ῥῶμος πάλιν ἀρξάμενος ἔκτισε κερκέδιον ἐν τῇ Ῥώμῃ, ὅπερ ἱππικὸν ὠνόμασεν, θέλων διασκεδάσαι τὸ πλῆθος του δήμου Ρώμης, ὅτι ἐστασίαζον, καὶ ἐπήρχοντο αὐτῷ διὰ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, καὶ ἐπετέλεσεν πρῶτος ἱππικὸν ἀγῶνα ἐν τῇ πόλει 'Ρώμῃ εἰς ἑορτὴν τοῦ Ἡλίου, καὶ ὑπ' αὐτῶν τεσσάρων στοιχείων, τοῦτ᾽ ἔστιν τῆς γῆς, καὶ τῆς θαλάσσης, καὶ τοῦ πυρὸς, καὶ ἀέρος, λογισάμενος ότι διὰ τοῦτο εὐτυχῶς φέρονται οἱ τῶν Περσῶν βασιλεῖς εἰς τοὺς πολέμους, ως τιμώντες τὰ τέσσαρα στο χεῖα. Ἐν τῇ Ῥώμῃ γὰρ οὐκ ἐτίμων τὰ τέσσαρα στοιχεῖα, οὐδὲ ἐν μιᾷ ἑορτῇ. Ὁ δὲ τῆς Πισέων χώρας βασιλεὺς Οινόμαος ἀγῶνα ἐπετέλει ἐπὶ τὰ Εὐρώπια μέρη μηνὶ Σύστρῳ τῷ Μαρτίῳ κι' τῷ Ηλίῳ Τιτάνι, ὡς ὑψωμένῳ, ἀγωνιζομένης, φησὶν, τῆς γῆς καὶ θα λάσσης, τοῦτ' ἔστιν, Δήμητρος καὶ Ποσειδώνος, καὶ τῶν ὑποκειμένων στοιχείων τῷ Ηλίῳ, καὶ ἐβάλλετο κλῆρο; μετὰ τοῦ αὐτοῦ Οινομάου βασιλέως, καὶ τοῦ ἐρχομένου ἀπὸ οἴας δήποτε χώρας καταγωνίσασθαι αὐτοῦ· καὶ ὅτε μὲν ὁ κλῆρος ἐκάλει τὸν Οἰνόμαον ἀγωνίσασθαι ὑπὲρ τοῦ Ποσειδῶνος ἐφέρει σχήμα ἱμάτιον κυανὸν, ὅ ἐστι τῶν ὑδάτων, καὶ ὁ ἀνταγωνισ ζόμενος κατ' αὐτοῦ ἐφόρει τὸ χλοῶδες σχήμα, δ ἐστι τῆς γῆς. Καὶ πάλιν εἰ ἤνεγκεν ὁ κλῆρος τῷ Οἰνοι μάῳ φορέσαι τὸ τῆς Δημήτρας σχῆμα, ἐφέρει το χλοιώδες σχῆμα, καὶ ὁ ἀνταγωνιζόμενος αὐτοῦ εφόρει τὸ σχῆμα τοῦ Ποσειδώνος, ὁ ἐστι τῶν ὁδά- των τὸ κυανόν. Καὶ ὁ ἡττώμενος εφονεύετο, καὶ πλῆθος ἀπειρον ήρχετο θεωρήσαι τὸν αὐτὸν ἐτή στον βασιλικὸν ἀγῶνα ἀπὸ ἑκάστης χώρας καὶ πόλεως. Καὶ οἱ μὲν τὰς παραλίους οἰκοῦντες πόλεις καὶ τὰς νήσους πολίται, καὶ τὰς κώμας τὰς παραλίους να ται CHRONOGRAPHIA. A quod illi graviter lerentes, et tyrannidein excitare aggressi, interfecti sunt. Cunetos demum ab Ana - stasio inique relegatos ab exsilio revocavit impera- tor, Appionem in primis patricium, quem invitum Nicææ jusserat ille ordinari: hunc vero Justinus velut prudentem et cordatum virum prætorio præfectum et Diogenianum militiæ magistrum in Oriente creavit. A. M. 6012. Hoc etiam auno stella apparuit in Oriente, ter- ribilis nimirum cometa, e quo radii inferius demissi protendebantur: barbatum dicebant astronomi, et ab eo cuncti metuebant. A. C. 512. primus. - Antiochiæ episcopi Pauli annus Hoc anno Vitalianus a Byzantinis dolo interfe- ctus est: quod enim rebellionis ejus in Anastasium tempore plurimæ cades fuissent editæ, graviter ei succensebant. Joanne porro Cappadoce Cpoleos episcopo defuncto, Epiphanius ejusdem ecclesias presbyter et syncellus mensis Februarii die vige- simo quinto fuit ordinatus: et Hormisda pariter letho quiescente, Joannes Romæ episcopatum exce. pil. Hoc etiam anno Veneta factio, variis per omnes civitates tumultibus excitatis, plurima saxis facța VARIE LECTIONES. add. ex νulg. pic vulg. e, vulg. " of add. ex A. νulg. A. $1 vulg. JAC. GOARI NOTÆ. Rico Alexandrino. Jornandes citati. De eadem Marcellinus anno Ju- stini secundo. tra- etiones ad Prasinos et Venetos posteris temporibus reductos, qui de circensibus ludis copiosius clavere, edisserunt : quas non in ludicris modo, sed et in seriis et politicis rebus sibi infensissime adversatas, ex historiarum serie discimus : quæ paucis exponit Balsamon in Trullane synodi can. : Tunc cum populus in illis equorum cur- riculis nimia libertate, vel potius licentia ulerelur, equorumque cursus celebraret, quomodo, et quando volebat, idque propriis expensis, ut qui haberet et domos, et equos, et slabula, qua nunc etiam hucusque servantur, et reditus pro illis celebrandis, el impe - rætor invitaretur, nullam autem ad eam rem potesla- Low haberet, illius cursus tempore multa turbulenta et absurda fieri contingebat: cum alii quidem fa- ctioni Venetorum, alii vero Prasinorum parti adjun- gerentur : aliquando vero etiam bella intestina exci- šala sunt inter adversas partes, et in imperatoris corspectu verba impudentiæ plena populares eructa- C . D · · runt: quemadmodum ex diversis chronicis ostenditur: sicut factum est imperante Justiniano, et tempore Anastasii, et Phocæ tyranni, et aliorum imperatorum. Circum, ejus ades ac partes, factiones, studia, colores, dissidia, et horum omnium auctores gra- phice depingit Clironicon Alexandrinum : cujus verba non facile quibusvis obvia, plerisque tamen præsentis historiæ locis adeunda consulendaque, hue transferre necessitati futuræ consulturus. "ne- cessarium duxi : (86) Hac ut precedentia pene verbatim ex Chro- (87) Causam cadis aliam proferunt Evagrius el (88) Quatuor aurigantium in circo colores et fa-

παρόντα βία εχειροτόνησαν δν ὁ βασιλεὺς ὡς ἐχέφρονα ἐποίησεν ύπαρχον τῶν πραιτωρίων ", καὶ Διογενια νὸν τῆς Ἀνατολῆς στρατηλάτην. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτσι ἐφάνη ἀστὴρ (86) ἐν τῇ ᾿Ανατολῇ φοβερός κομήτης, ὃς εἶχεν ἀκτῖνα εκπέμπουσαν ἐπὶ τὰ κάτω, ὃν ἔλεγον οἱ εἰ ἀστρονόμοι πωγωνίαν εἶναι [καὶ ἐφοβοῦντο 1]. έτος α'. - Αντιοχείας ἐπισκόπου Παύλου Τούτῳ τῷ ἔτει Βιταλιανὸς ἐδολοφονήθη (87) ὑπὸ τῶν Βυζαντίων μηνιώντων αὐτῷ διὰ τὸ πολύ λοὺς ἀνῃρηκέναι εν τῷ καιρῷ τῆς ἐπαναστάσεως αὐτοῦ κατὰ ᾿Αναστασίου. Ιωάννου δὲ τοῦ Καππάδοκος ἐπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως τελευτήσαντος, Επι- φάνιος πρεσβύτερος τῆς αὐτῆς ἐκκλησίας καὶ σύγ- κελλος ἐχειροτονήθη μηνὶ Φεβρουαρίῳ κε'. Ομοίως καὶ τα Ορμίσδα τῆς Ῥώμης κοιμηθέντος Ιωάννης τὴν ἐπισκοπὴν διεδέξατο. • Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει ἐδημοκράτησεν τὸ Βένετον μέσ ρος (88), ἐν πάσαις ταῖς πόλεσι ταραχὰς ἐγείραντες • Β πρεσβύτερον Α. του ἐχειροτόνησαν 3, ἐχειροτόνησεν κ τῶν πραιτωρίων Α, τῷ πραιτω ἐκπέμπουσαν Λ πέμπουσαν οι καὶ ἐφοβοῦντο οικ. Α. Γ. νιόντων Α. οι ανηρηκέναι Α, ἀναιρεθῆναι ὁμοίως καὶ Α, ὁμοίως δὲ Τότε τῶν δήμων κατεξουσιαζόντων ἐν ταῖς ἱπποδρο μίαις, καὶ ποιούντων ταύτας ὅτε καὶ ὅπως ἡθούλοντο, ἐκ δαπανημάτων οἰκείων, ὡς καὶ ἐχόντων οἴκους, καὶ ἵππους καὶ ἱππῶνας, καὶ μέχρι καὶ νῦν περιο σωζομένους, καὶ προσόδους χάριν τῶν ἱππο- δρομιῶν, καὶ τοῦ βασιλέως προσκαλουμένου, καὶ εἰς τοῦτο μὴ ἐξουσιάζοντος, πολλά στασιώδη καὶ ἄτοπα συνέπιπτον γίνεσθαι κατὰ τὸν τῆς ἱπποδρομίας και ρόν· τῶν μὲν προστιθεμένων τῷ δήμῳ τῶν Βενετών, τῶν δὲ τῷ μέρει τῶν Πρασίνων. Εν καιροῖς δέ εισι καὶ πόλεμοι συνεκροτήθησαν. ἐμφύλιοι μέσον τῶν ἀντιθέτων μερῶν, καὶ κατὰ τῆς βασιλείου περιωπῆς ἀναιδὴ βήματα οι δημόται ἀπηρεύξαντο, καθὼς ἀπὸ διαφόρων χρονικῶν τοῦτο παρίστατατττειόν τι γέγονε ἐπὶ τοῦ βασιλέως Ιουστινιανοῦ, ἐπὶ τοῦ ᾿Αναστα σίου, ἐπὶ τοῦ Φωκά τοῦ τυράννου, καὶ ἐπὶ ἑτέρων βασιλέων • μης Ῥῶμος πάλιν ἀρξάμενος ἔκτισε κερκέδιον ἐν τῇ Ῥώμῃ, ὅπερ ἱππικὸν ὠνόμασεν, θέλων διασκεδάσαι τὸ πλῆθος του δήμου Ρώμης, ὅτι ἐστασίαζον, καὶ ἐπήρχοντο αὐτῷ διὰ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, καὶ ἐπετέλεσεν πρῶτος ἱππικὸν ἀγῶνα ἐν τῇ πόλει 'Ρώμῃ εἰς ἑορτὴν τοῦ Ἡλίου, καὶ ὑπ' αὐτῶν τεσσάρων στοιχείων, τοῦτ᾽ ἔστιν τῆς γῆς, καὶ τῆς θαλάσσης, καὶ τοῦ πυρὸς, καὶ ἀέρος, λογισάμενος ότι διὰ τοῦτο εὐτυχῶς φέρονται οἱ τῶν Περσῶν βασιλεῖς εἰς τοὺς πολέμους, ως τιμώντες τὰ τέσσαρα στο χεῖα. Ἐν τῇ Ῥώμῃ γὰρ οὐκ ἐτίμων τὰ τέσσαρα στοιχεῖα, οὐδὲ ἐν μιᾷ ἑορτῇ. Ὁ δὲ τῆς Πισέων χώρας βασιλεὺς Οινόμαος ἀγῶνα ἐπετέλει ἐπὶ τὰ Εὐρώπια μέρη μηνὶ Σύστρῳ τῷ Μαρτίῳ κι' τῷ Ηλίῳ Τιτάνι, ὡς ὑψωμένῳ, ἀγωνιζομένης, φησὶν, τῆς γῆς καὶ θα λάσσης, τοῦτ' ἔστιν, Δήμητρος καὶ Ποσειδώνος, καὶ τῶν ὑποκειμένων στοιχείων τῷ Ηλίῳ, καὶ ἐβάλλετο κλῆρο; μετὰ τοῦ αὐτοῦ Οινομάου βασιλέως, καὶ τοῦ ἐρχομένου ἀπὸ οἴας δήποτε χώρας καταγωνίσασθαι αὐτοῦ· καὶ ὅτε μὲν ὁ κλῆρος ἐκάλει τὸν Οἰνόμαον ἀγωνίσασθαι ὑπὲρ τοῦ Ποσειδῶνος ἐφέρει σχήμα ἱμάτιον κυανὸν, ὅ ἐστι τῶν ὑδάτων, καὶ ὁ ἀνταγωνισ ζόμενος κατ' αὐτοῦ ἐφόρει τὸ χλοῶδες σχήμα, δ ἐστι τῆς γῆς. Καὶ πάλιν εἰ ἤνεγκεν ὁ κλῆρος τῷ Οἰνοι μάῳ φορέσαι τὸ τῆς Δημήτρας σχῆμα, ἐφέρει το χλοιώδες σχῆμα, καὶ ὁ ἀνταγωνιζόμενος αὐτοῦ εφόρει τὸ σχῆμα τοῦ Ποσειδώνος, ὁ ἐστι τῶν ὁδά- των τὸ κυανόν. Καὶ ὁ ἡττώμενος εφονεύετο, καὶ πλῆθος ἀπειρον ήρχετο θεωρήσαι τὸν αὐτὸν ἐτή στον βασιλικὸν ἀγῶνα ἀπὸ ἑκάστης χώρας καὶ πόλεως. Καὶ οἱ μὲν τὰς παραλίους οἰκοῦντες πόλεις καὶ τὰς νήσους πολίται, καὶ τὰς κώμας τὰς παραλίους να ται CHRONOGRAPHIA. A quod illi graviter lerentes, et tyrannidein excitare aggressi, interfecti sunt. Cunetos demum ab Ana - stasio inique relegatos ab exsilio revocavit impera- tor, Appionem in primis patricium, quem invitum Nicææ jusserat ille ordinari: hunc vero Justinus velut prudentem et cordatum virum prætorio præfectum et Diogenianum militiæ magistrum in Oriente creavit. A. M. 6012. Hoc etiam auno stella apparuit in Oriente, ter- ribilis nimirum cometa, e quo radii inferius demissi protendebantur: barbatum dicebant astronomi, et ab eo cuncti metuebant. A. C. 512. primus. - Antiochiæ episcopi Pauli annus Hoc anno Vitalianus a Byzantinis dolo interfe- ctus est: quod enim rebellionis ejus in Anastasium tempore plurimæ cades fuissent editæ, graviter ei succensebant. Joanne porro Cappadoce Cpoleos episcopo defuncto, Epiphanius ejusdem ecclesias presbyter et syncellus mensis Februarii die vige- simo quinto fuit ordinatus: et Hormisda pariter letho quiescente, Joannes Romæ episcopatum exce. pil. Hoc etiam anno Veneta factio, variis per omnes civitates tumultibus excitatis, plurima saxis facța VARIE LECTIONES. add. ex νulg. pic vulg. e, vulg. " of add. ex A. νulg. A. $1 vulg. JAC. GOARI NOTÆ. Rico Alexandrino. Jornandes citati. De eadem Marcellinus anno Ju- stini secundo. tra- etiones ad Prasinos et Venetos posteris temporibus reductos, qui de circensibus ludis copiosius clavere, edisserunt : quas non in ludicris modo, sed et in seriis et politicis rebus sibi infensissime adversatas, ex historiarum serie discimus : quæ paucis exponit Balsamon in Trullane synodi can. : Tunc cum populus in illis equorum cur- riculis nimia libertate, vel potius licentia ulerelur, equorumque cursus celebraret, quomodo, et quando volebat, idque propriis expensis, ut qui haberet et domos, et equos, et slabula, qua nunc etiam hucusque servantur, et reditus pro illis celebrandis, el impe - rætor invitaretur, nullam autem ad eam rem potesla- Low haberet, illius cursus tempore multa turbulenta et absurda fieri contingebat: cum alii quidem fa- ctioni Venetorum, alii vero Prasinorum parti adjun- gerentur : aliquando vero etiam bella intestina exci- šala sunt inter adversas partes, et in imperatoris corspectu verba impudentiæ plena populares eructa- C . D · · runt: quemadmodum ex diversis chronicis ostenditur: sicut factum est imperante Justiniano, et tempore Anastasii, et Phocæ tyranni, et aliorum imperatorum. Circum, ejus ades ac partes, factiones, studia, colores, dissidia, et horum omnium auctores gra- phice depingit Clironicon Alexandrinum : cujus verba non facile quibusvis obvia, plerisque tamen præsentis historiæ locis adeunda consulendaque, hue transferre necessitati futuræ consulturus. "ne- cessarium duxi : (86) Hac ut precedentia pene verbatim ex Chro- (87) Causam cadis aliam proferunt Evagrius el (88) Quatuor aurigantium in circo colores et fa-

παρόντα βία εχειροτόνησαν δν ὁ βασιλεὺς ὡς ἐχέφρονα ἐποίησεν ύπαρχον τῶν πραιτωρίων ", καὶ Διογενια νὸν τῆς Ἀνατολῆς στρατηλάτην. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτσι ἐφάνη ἀστὴρ (86) ἐν τῇ ᾿Ανατολῇ φοβερός κομήτης, ὃς εἶχεν ἀκτῖνα εκπέμπουσαν ἐπὶ τὰ κάτω, ὃν ἔλεγον οἱ εἰ ἀστρονόμοι πωγωνίαν εἶναι [καὶ ἐφοβοῦντο 1]. έτος α'. - Αντιοχείας ἐπισκόπου Παύλου Τούτῳ τῷ ἔτει Βιταλιανὸς ἐδολοφονήθη (87) ὑπὸ τῶν Βυζαντίων μηνιώντων αὐτῷ διὰ τὸ πολύ λοὺς ἀνῃρηκέναι εν τῷ καιρῷ τῆς ἐπαναστάσεως αὐτοῦ κατὰ ᾿Αναστασίου. Ιωάννου δὲ τοῦ Καππάδοκος ἐπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως τελευτήσαντος, Επι- φάνιος πρεσβύτερος τῆς αὐτῆς ἐκκλησίας καὶ σύγ- κελλος ἐχειροτονήθη μηνὶ Φεβρουαρίῳ κε'. Ομοίως καὶ τα Ορμίσδα τῆς Ῥώμης κοιμηθέντος Ιωάννης τὴν ἐπισκοπὴν διεδέξατο. • Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει ἐδημοκράτησεν τὸ Βένετον μέσ ρος (88), ἐν πάσαις ταῖς πόλεσι ταραχὰς ἐγείραντες • Β πρεσβύτερον Α. του ἐχειροτόνησαν 3, ἐχειροτόνησεν κ τῶν πραιτωρίων Α, τῷ πραιτω ἐκπέμπουσαν Λ πέμπουσαν οι καὶ ἐφοβοῦντο οικ. Α. Γ. νιόντων Α. οι ανηρηκέναι Α, ἀναιρεθῆναι ὁμοίως καὶ Α, ὁμοίως δὲ Τότε τῶν δήμων κατεξουσιαζόντων ἐν ταῖς ἱπποδρο μίαις, καὶ ποιούντων ταύτας ὅτε καὶ ὅπως ἡθούλοντο, ἐκ δαπανημάτων οἰκείων, ὡς καὶ ἐχόντων οἴκους, καὶ ἵππους καὶ ἱππῶνας, καὶ μέχρι καὶ νῦν περιο σωζομένους, καὶ προσόδους χάριν τῶν ἱππο- δρομιῶν, καὶ τοῦ βασιλέως προσκαλουμένου, καὶ εἰς τοῦτο μὴ ἐξουσιάζοντος, πολλά στασιώδη καὶ ἄτοπα συνέπιπτον γίνεσθαι κατὰ τὸν τῆς ἱπποδρομίας και ρόν· τῶν μὲν προστιθεμένων τῷ δήμῳ τῶν Βενετών, τῶν δὲ τῷ μέρει τῶν Πρασίνων. Εν καιροῖς δέ εισι καὶ πόλεμοι συνεκροτήθησαν. ἐμφύλιοι μέσον τῶν ἀντιθέτων μερῶν, καὶ κατὰ τῆς βασιλείου περιωπῆς ἀναιδὴ βήματα οι δημόται ἀπηρεύξαντο, καθὼς ἀπὸ διαφόρων χρονικῶν τοῦτο παρίστατατττειόν τι γέγονε ἐπὶ τοῦ βασιλέως Ιουστινιανοῦ, ἐπὶ τοῦ ᾿Αναστα σίου, ἐπὶ τοῦ Φωκά τοῦ τυράννου, καὶ ἐπὶ ἑτέρων βασιλέων • μης Ῥῶμος πάλιν ἀρξάμενος ἔκτισε κερκέδιον ἐν τῇ Ῥώμῃ, ὅπερ ἱππικὸν ὠνόμασεν, θέλων διασκεδάσαι τὸ πλῆθος του δήμου Ρώμης, ὅτι ἐστασίαζον, καὶ ἐπήρχοντο αὐτῷ διὰ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, καὶ ἐπετέλεσεν πρῶτος ἱππικὸν ἀγῶνα ἐν τῇ πόλει 'Ρώμῃ εἰς ἑορτὴν τοῦ Ἡλίου, καὶ ὑπ' αὐτῶν τεσσάρων στοιχείων, τοῦτ᾽ ἔστιν τῆς γῆς, καὶ τῆς θαλάσσης, καὶ τοῦ πυρὸς, καὶ ἀέρος, λογισάμενος ότι διὰ τοῦτο εὐτυχῶς φέρονται οἱ τῶν Περσῶν βασιλεῖς εἰς τοὺς πολέμους, ως τιμώντες τὰ τέσσαρα στο χεῖα. Ἐν τῇ Ῥώμῃ γὰρ οὐκ ἐτίμων τὰ τέσσαρα στοιχεῖα, οὐδὲ ἐν μιᾷ ἑορτῇ. Ὁ δὲ τῆς Πισέων χώρας βασιλεὺς Οινόμαος ἀγῶνα ἐπετέλει ἐπὶ τὰ Εὐρώπια μέρη μηνὶ Σύστρῳ τῷ Μαρτίῳ κι' τῷ Ηλίῳ Τιτάνι, ὡς ὑψωμένῳ, ἀγωνιζομένης, φησὶν, τῆς γῆς καὶ θα λάσσης, τοῦτ' ἔστιν, Δήμητρος καὶ Ποσειδώνος, καὶ τῶν ὑποκειμένων στοιχείων τῷ Ηλίῳ, καὶ ἐβάλλετο κλῆρο; μετὰ τοῦ αὐτοῦ Οινομάου βασιλέως, καὶ τοῦ ἐρχομένου ἀπὸ οἴας δήποτε χώρας καταγωνίσασθαι αὐτοῦ· καὶ ὅτε μὲν ὁ κλῆρος ἐκάλει τὸν Οἰνόμαον ἀγωνίσασθαι ὑπὲρ τοῦ Ποσειδῶνος ἐφέρει σχήμα ἱμάτιον κυανὸν, ὅ ἐστι τῶν ὑδάτων, καὶ ὁ ἀνταγωνισ ζόμενος κατ' αὐτοῦ ἐφόρει τὸ χλοῶδες σχήμα, δ ἐστι τῆς γῆς. Καὶ πάλιν εἰ ἤνεγκεν ὁ κλῆρος τῷ Οἰνοι μάῳ φορέσαι τὸ τῆς Δημήτρας σχῆμα, ἐφέρει το χλοιώδες σχῆμα, καὶ ὁ ἀνταγωνιζόμενος αὐτοῦ εφόρει τὸ σχῆμα τοῦ Ποσειδώνος, ὁ ἐστι τῶν ὁδά- των τὸ κυανόν. Καὶ ὁ ἡττώμενος εφονεύετο, καὶ πλῆθος ἀπειρον ήρχετο θεωρήσαι τὸν αὐτὸν ἐτή στον βασιλικὸν ἀγῶνα ἀπὸ ἑκάστης χώρας καὶ πόλεως. Καὶ οἱ μὲν τὰς παραλίους οἰκοῦντες πόλεις καὶ τὰς νήσους πολίται, καὶ τὰς κώμας τὰς παραλίους να ται CHRONOGRAPHIA. A quod illi graviter lerentes, et tyrannidein excitare aggressi, interfecti sunt. Cunetos demum ab Ana - stasio inique relegatos ab exsilio revocavit impera- tor, Appionem in primis patricium, quem invitum Nicææ jusserat ille ordinari: hunc vero Justinus velut prudentem et cordatum virum prætorio præfectum et Diogenianum militiæ magistrum in Oriente creavit. A. M. 6012. Hoc etiam auno stella apparuit in Oriente, ter- ribilis nimirum cometa, e quo radii inferius demissi protendebantur: barbatum dicebant astronomi, et ab eo cuncti metuebant. A. C. 512. primus. - Antiochiæ episcopi Pauli annus Hoc anno Vitalianus a Byzantinis dolo interfe- ctus est: quod enim rebellionis ejus in Anastasium tempore plurimæ cades fuissent editæ, graviter ei succensebant. Joanne porro Cappadoce Cpoleos episcopo defuncto, Epiphanius ejusdem ecclesias presbyter et syncellus mensis Februarii die vige- simo quinto fuit ordinatus: et Hormisda pariter letho quiescente, Joannes Romæ episcopatum exce. pil. Hoc etiam anno Veneta factio, variis per omnes civitates tumultibus excitatis, plurima saxis facța VARIE LECTIONES. add. ex νulg. pic vulg. e, vulg. " of add. ex A. νulg. A. $1 vulg. JAC. GOARI NOTÆ. Rico Alexandrino. Jornandes citati. De eadem Marcellinus anno Ju- stini secundo. tra- etiones ad Prasinos et Venetos posteris temporibus reductos, qui de circensibus ludis copiosius clavere, edisserunt : quas non in ludicris modo, sed et in seriis et politicis rebus sibi infensissime adversatas, ex historiarum serie discimus : quæ paucis exponit Balsamon in Trullane synodi can. : Tunc cum populus in illis equorum cur- riculis nimia libertate, vel potius licentia ulerelur, equorumque cursus celebraret, quomodo, et quando volebat, idque propriis expensis, ut qui haberet et domos, et equos, et slabula, qua nunc etiam hucusque servantur, et reditus pro illis celebrandis, el impe - rætor invitaretur, nullam autem ad eam rem potesla- Low haberet, illius cursus tempore multa turbulenta et absurda fieri contingebat: cum alii quidem fa- ctioni Venetorum, alii vero Prasinorum parti adjun- gerentur : aliquando vero etiam bella intestina exci- šala sunt inter adversas partes, et in imperatoris corspectu verba impudentiæ plena populares eructa- C . D · · runt: quemadmodum ex diversis chronicis ostenditur: sicut factum est imperante Justiniano, et tempore Anastasii, et Phocæ tyranni, et aliorum imperatorum. Circum, ejus ades ac partes, factiones, studia, colores, dissidia, et horum omnium auctores gra- phice depingit Clironicon Alexandrinum : cujus verba non facile quibusvis obvia, plerisque tamen præsentis historiæ locis adeunda consulendaque, hue transferre necessitati futuræ consulturus. "ne- cessarium duxi : (86) Hac ut precedentia pene verbatim ex Chro- (87) Causam cadis aliam proferunt Evagrius el (88) Quatuor aurigantium in circo colores et fa-

καὶ λιθασμοὺς καὶ φόνους πολλοὺς ἀπεργαζόμενοι. Ἐπήρχοντο δὲ καὶ τοῖς ἄρχουσιν. ᾿Απὸ δὲ Αντιοχείας ἤχθη τὸ κακὸν τῆς ἀταξίας, καὶ οὕτως διεδόθη ἐν Β ηύχοντο τὴν φοροῦντα τὸ κυαγὸν σχῆμα, τοῦτ' ἔστιν του Ποσειδώνος νικήσα, οιωνιζόμενοι, ὅτι ἐὰν ἡττηθῇ ὁ ὑπὲρ τοῦ Ποσειδῶνος ἀγωνιζόμενος, ἔκλειψις ἰχθύων γίνεται παντοίων. καὶ ν ευάγια θαλάσσης, καὶ ἀνέμων βιαίων ταραχή. Οἱ δὲ μεσογείους οἰκοῦντες πολίται, καὶ ἐπιχώριοι ἀγροικοὶ, καὶ πάντες οἱ ἐν τῇ γεωργία κάμνοντες ηύχοντο νικῆσαι τὸν φοροῦντα χλοιώδες σχῆμα, αἰωνιζόμενοι, ὅτι ἐὰν ἡττηθῇ ὁ ὑπὲρ τῆς Δη μήτρας ἀγωνιζόμενος, ὅ ἐστιν ὑπὲρ τῆς γῆς, λιμὸς σίτου, καὶ σπάνις οίνου, καὶ ἐλαίου, καὶ τῶν ἄλλων καρπῶν πάντων γίνεται. Καὶ ἐνίκησεν πολλούς ὁ Οινόμαος ἀνταγωνιστὰς αὐτοῦ ἐπὶ πολλὰ ἔτη. Είχεν γὰρ καὶ τὸν Αψυρτον διδάσκοντα αὐτὸν πικρῶς τὴν ἡνιοχικήν· ὅστις Οινόμαος ήττηθεὶς ὑπὸ Πέλοπος Λυδοῦ ἐφονεύθη. Τὸν δὲ ἱππικὸν ἀγῶνα πρῶτος ἐνόησεν Ενυάλιος τις ονόματι, υἱὸς Ποσειδώνος, ἀγαπ γόμενος τὴν Λιβύην θυγατέρα τῆς Ἰούς, καὶ τοῦ Πίκου Διός, δς κρατήσας τὰ μεσημβρινὰ μέρη ἑκά- λεσεν τὴν αὐτὴν χώραν Λιβύην εἰς ὄνομα τῆς αὐτοῦ γυναικός. Τὸν δὲ ἱππικὸν ἀγῶνα ὁ Ἐνυάλιος ἁρμα- σε δὴ πολλοῖς ἐφηῦρε, καθώς συνεγράψατο Καλλι μαχος ὁ σοφώτατος ἐν τοῖς Ἐτησίοις αὐτοῦ. Καὶ λοιπὸν μετ' αὐτὸν ὁ Ἐριχθόνιο, ἐπετέλεσεν, καὶ ἄλλοι ἐν διαφόροις τόποις ἐπετέλεσαν. Ο δὲ Οινόμαος πρῶτος αὐτὸς ἐπετελέσεν τὸν αὐτὸν ἱππικὸν ἀγῶνα ἅρμασι τετραΐπποις. Διὸ καὶ περιβόητος εγένετο καθὰ ἐν ταῖς Χάρακος τοῦ σοφωτάτου ιστορίαις εμφέ- μετα: · ὃς συνεγράψατο καὶ ταῦτα, ὅτι τὸ τοῦ ἱππι· κοῦ γυμνάσιον εἰς τὴν τοῦ κόσμου διοίκησιν ἐπι - νενόηται, τοῦτ' ἔστιν τοῦ οὐρανοῦ, καὶ τῆς γῆς, καὶ τῆς θαλάσσης. Τοὺς γὰρ δώδεκα οἴκους ἱστόρησαν τοῦ Ζωδιακού κύκλου του διοικοῦντος τὴν γῆν, καὶ τὴν θάλασσαν, καὶ τῶν ἀνθρώπων τὸν παροδικὸν βίον. Τὸ καὶ πέλμα τοῦ ἱππικού, τὴν γῆν πᾶσαν εἶναι. Τὸν δὲ εὔριπον, τὴν θάλασσαν ἀπὸ τῆς γῆς μεσαζομέ- νην. Τὸν δὲ ἐπὶ τὰς θύρας καμπτὸν, τὴν ἀνατολήν. Καὶ τὸν ἐπὶ τὴν σφενδόνα, την δύσιν. Τὰ δὲ ἑπτὰ σπαθία, τὸν δρόμον, καὶ τὴν κίνησιν τῆς ἀστρώας τῶν ἑπτὰ ἀστέρων, καὶ τῆς μεγάλης ἄρατου. Ὁ δὲ αὐτὸς Ῥῶμος βασιλεὺς πρὸς τιμὴν καὶ αὐτὸς τοῦ Ἡλίου, καὶ τῶν ὑπ' αὐτοῦ τεσσάρων στοιχείων τὸν [εν] ἀγῶνα ἐν τῇ Ῥώμῃ πρῶτος ἐφευρὼν ἐπετέλεσεν ἐν τῇ αὐτῇ χώρᾳ τῆς Δύσεως, ἤτοι τῆς Ἰταλίας ἄρ. μασι τετραπώλος, τοῦτ' ἔστι τῇ γῇ, καὶ θαλάσσῃ, καὶ πυρὶ, καὶ ἀέρι. Καὶ ἐπέθηκεν ὁ Ῥῶμος τοῖς αὐτοῖς τέτρασι στοιχείοις τὰ ὀνόματα ταῦτα· τῇ γῇ τὸ Πράσινον μέρος, ὅ ἐστι τὸ χλοῶδες· τῇ δὲ θαλάσ σῃ, τοῦτ' ἔστι τοῖς ὕδασι, το Βένετον μέρος, ὡς κυανόν· τῷ πυρὶ τὸ ῥουσαῖον μέρος πυρώδες · καὶ τῷ ἀέρι τὸ λευκόν. Κἀκεῖθεν ἐπενοήθη τέσσαρα μέρη ἐν Ρώμῃ, ἐκάλεσε δὲ Πράσινον μέρος τὸ Πραισεντόν, ὅ ἐστι Ῥωμαϊκή λέξις, τις ἑρμηνεύεται, ἐμπαράμονον. Πραιτεντεύειν γὰρ λέγεται τὸ παραμένειν · διότι ἡ χλιώδης γῆ διαπαντὶς ἴσταται σὺν τοῖς ἄλσεσι. Τό δὲ βένετον εκάλεσεν διὰ τὸ εἶναι ὑπὸ τὴν Ῥώμην ἐπαρχίαν χώραν λεγομένην Βενετίαν, ἧστινος μή τρόπολίς ἐστιν ᾿Ακυληία · κἀκεῖθεν ἐξέρχονται τὰ κυα- να, τοῦτ' ἔστι τὰ Βενέτια βάμματα τῶν ἱματίων. Και προσι κόλλησεν τῷ Πρασίνῳ μέρει, ὅ ἐστιν τῇ γῇ· τὸ λευκών φησι, τὸν ἀέρα καθότι βρέχει, καὶ ἁρμόττει τῇ γῇ. Τῷ Βενετίῳ μέρει, ὅ ἐστι τοῖς ὕδασι, προσ- εκόλλησε συμμίξας τὸ Ῥουσαίον μέρος, δ ἐστὶ τῷ πυρὶ καθότι σβέννυσι τὸ πῦρ ὡς ὑποτεταγμένον αυτ τῷ. Καὶ λοιπὸν οἱ τὴν Ῥώμην οἰκοῦντες διεμερία σθησαν τὰ μέρη, καὶ οὐκ ἔτι ώμονίησαν προς ἀλλήλου;, διὰ τὸ ἐρῶν ἕκαστος τῆς ἰδίας νίκης, καὶ ἀντ ποιεῖσθαι τοῦ ἰδίου μέρους, ὥσπερ θρη σκείας τινὸς, καὶ ὑπῆρξε μέγα σχίσμα ἐν τῇ Ῥώ μη και μεγάλην ἔχθραν εἶχον πρὸς ἀλλήλους τὰ μέρη THEOPHANIS lapidatione, multisque cælibus editis per civitates A omnes, reliquum sibi populam subegit, et in ma- gistratus ipsos temere sese extulit. Antiochiæ vero JAC. GOARI NOTÆ. C Nec diu feriatus Romulus circum in urbe designavit, quem Hippodromuin dixit, ut seditiosæ D plebis motus compesceret. Tumultuabatur enim adhuc, et regi periculum occisi fratris causa creu- bat. Primus ergo equestre certamen, seu Circensia instituit in urbe Soli, et subjectis illi quatuor eie- mentis : terræ, inquam, et mari, ignique, et aeri¸ de- dicatu : ratus eu de causa Persarum reges bella feli citer patrare, ut qui quatuor nature elemenia se- nerarentur. Romæ etenim ante eum diem nullus elementis honor, nec festa lux ulla. Œnomaus vero rex Pisa ad Europie partes, certamen peregil mense Systro, hoc est, Martio, vicesimo quinto Martii in Solis ut Titanis excelsi cultum. Certan- tibus, inquit, terra el mari : hoc est, Cerere el Neptuno, caeterisque Soli subjectis elementis. Surg deinde mittebatur inter nomaum et alterum, ez quacunque ille parte orbis venisset, qui cum ŒŒno- mao certaturus erat. Et siquidem sorte no- maus pro Neptuno certaturus esset, restem sumebai cæruleam, quod is sit color aquarum. Contra vero, qui cum illo pugnaturus erat, viridi ornats_ale- batur: quod terra vireat. Si rursum sors Œno- maum pro ·Cerere designasset, viridi cultu uteba- tur: et alter antagonista caruleo schemale uleva tur, quod aquas et Neptunum imitabatur. Victus mortis victima fiebat. Ad quod regium et annive™- sarium certamen infinita hominum copia ex omnibus oris et urbibus confluebat. Ac maritimi quidem et insulani, quique vicos littorales nautæ incolebant, vovebant illi victoriam, qui Neptuni, hoc est, cura - leum ferebat colorem : quod existimarent, magnam, si vinceretur, futuram piscium charitatem, naufra- gia, faminum ingentes procellas. Contra, qui con- tinentem inhabitabant, mediterranei cives, et agrico le, et tota.agrestium turba, illum vivere optabani, qui terra colorem herbaceum ac viridem gestarei, rati magnam annonæ caritatem ac famem, vinique, et olei, frugumque omnium inopiam secuturam. Al- que nomaus quidem multos ex adversariis suis multis annis vicil, quod Apsyrtum aurigationis peri- tissimum haberet magistrum. Fuit tandem vietus Gnomaus et interfectus a Pelope Lydo. Primus equestrium certaminum auctor fertur Enyalius quidam Neptuni filius, qui Libya Jus et Joris Pici filia in uxorem ducta, oras ad meridiem pertinentes bello subactas ab uxore Libyam nuncupavit. Ludos Circenses autemt, seu aurigationem multorum_cur- ruum E»yalius excogitavit, quemad:noduni Callima- ckus scriptor sapientissimus in Annalibus suis notavit. Enyalium secutus est Erichthonius, ac deinceps alii in variis terræ partibus eosdem ludos celebraruni. Enomaus vero primus hoc equestre certamen qua drigis, hoc est, quadrijugis equis currum vehentibus instituit: unde tantopere celebratus est, ut sapientis- simi Characis historiæ memorant, qui et rationem ludorum equestrium explicavit, cum ostendit itlos as universi naturam declarandam repertos, hoc est, cali. terræ, maris: etenim duodena ædificia retulerunt að signiferi, seu Zodiaci duodena signa cum Zodiacus es terrum, et mare, vitamque mortalium communem dis- penset. Per aream Hippodromi serram referebant to tam'. Euripus mare ab terra exstante medio sinu çon tentum designabat : flexus primus ad ostid, orientem. alter, sive miela extrema, occasum. Septem intervalla spatia, et meia ad Hippodromi medium motum sideru septem errantium, et ursæ majoris. Romulus porro et ipse ad cultum Solis, et subjectis illis · quatuor elementis, certamen in urbe primus auctor celebra vit, in ea Occidentis, sive Italiæ regione, quadrijuge curra, hoc est terra, mari, igni, aeri. Indidit quo que Romulus quatuor elementis hæc nomina : A terra Prasinam factionem nominavit, virīdem nemp

359 CHRONOGRAPHIA. 300 πάσαις ταῖς πόλεσι, καὶ ἐπεκράτησεν 3 ἐπὶ χρόνους A seditionis nalum primo natum, in reliquas deinde τέντε, καὶ ἔσφαξον τοῖς ξίφεσιν τοὺς ἀπαντώντας Πρασίνους, καὶ τοὺς κατ᾽ οἶκον κρυπτομένους • ἀνιόντες δὲ ἐφόνευον, μὴ τολμώντων τῶν ἀρχόντων ἐκδίκησιν τῶν φόνων ποιῆσαι. Ταῦτα δὲ ἐπράττοντο ἕω; ἔτους Έκτου Ιουστίνου τοῦ εὐσεβοῦς. Α. Μ. 6013. -- Κωνσταντινουπόλεως ἐπισκόπου Επιφανίου ἔτος α'. Αλεξανδρείας ἐπισκόπου Τιμοθέου (89) Ετος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει πολέμου κινηθέντος μεταξύ Ρω μαίων καὶ Περσῶν (90) Ἰουστῖνος ἀπέστειλε πρέ- σβεις καὶ δῶρα πρὸς Ζιλίγδην σι (91) τὸν ῥῆγα τῶν Ούννων, καὶ συνέθετο μεθ' ὅρκων πατρίων συμμα- χῆσαι τῷ βασιλεῖ Περσῶν. Ἀποστείλας δὲ καὶ Και A. Η καὶ οὕτως -επεκράτησεν om. Α. Β civitates derivatum est, et per annos quinque in- valuit : gladiis vero Prasinos obviam sibi factos, atque etiam per domos sese occulentes, ipsi intro se immittentes obtruncabant, magistratibus de tot cædibus pœnas sumere non andentibus. Hæc au- tem ad sextum usque pii Justini ənnum facinórose gerebantur. A. C. 513. 143 Cpoleos episcopi Epiphanil annus primus. Alexandriæ episcopi Timothei annus primus. Hoc anno Persas inter et Romanos bello revo- cato, Justinus legatos et munera ad Ziligdem Hun- norum regem, destinavit : ille, interpositis ex patrio more juramentis, adversum Persas iinperatori sup- petias ferre promisit. Aliis porro a Cabade una VARIÆ LECTIONES. " Ζιλίγδην Ae passim. JAC. GOARI NOTÆ. 87 colorem : mari Venetam, ab aquis nempe cœruleam : ignis Russatam, quod purpura ignem colore expri- mat: aeris, Albatam. Et inde quatuor in urbe fa- cliones exstiterunt. Vocavit autem Prasinam turbam Præsentem, quæ vox Latina significat astantem: præsentem enim esse, astare valet; quod terra vi- rens cum nemoribus semper nobis adsit, et persistat. Venetam appellavit, quod Veneta provincia subje- cla sit Romæ, cujus caput est Aquileia, ubi caru- ei tinguntur panni, et conjungitur cum Prasina factione, hoc est, terra. Albaram aeri assignat, quod irriget terram, ac eidem subservial, et opportunus aer fit illi. Factioni Veneta Neptuno sacræ, Rus- salam assignavit, quæ ignem refert ; eo quod aqun aerem sibi subjectum quasi deleat. Cæterum Romani C hoc modo in factiones dissecti propter dissidia par- lium, dum quisque eam cupiit superiorem ſamilium, cui ipse maxime favebal, graviter inter se disside- bant ; quod quisque pro sua factione, velut pro aris et focis propugnaret. Odia igitur intestina et dissi- dia gravissima inter factiones in urbe exstabant, Ilc Chronicon Alexandriuum: ex quo si partibus in suis omnibus veram non tenes historiani, aliarum sal- tem apertum sensum et lucem ex eo non obscu- ram percipies. Quodque Theophanem spectat, in cujus lectione voces ista οἶκος ἐν ἱπποδρόμῳ, παρ λάτιον Ιπποδρόμου, πέλμα, εὔριπος, καμπτήρ, σφεν δόνη, διίππιν, σπαθίον, et aliæ nonnihil animum cobibere possent: ex his habes, olxovç innodpó- you, regias ædes ad llippodromi latera fuisse duo- decim occurrunt earum nomina pleraque tum in historia nostra, tum in Originibus CP. a lectore, si lubeat, adeundis. Dua constat esse circi aream, et quo decurritur, spatium, sive solum: Euripus fovea est medio spatio præfato aquæ continendæ, et Baumachiæ celebrandæ destinata : latitudinem ejus et profunditatem describit Thomas Dempsterus in Komanis antiquitatibus, ubi de circo. Kaµntóv sive ziµatipa carcerem e quo prodeunt, et reflectuntur equi, putabis metam ultimam ayevðóvŋy fundæ referentem figuram. Ainniv, bigæ spatium est: et orablov tandem meta quævis, et obeliscus ad gla- dii forinam ad mediam circi spinam erectus, de quibus præfatus Dempsterus, Lipsius, Onuphrius, Pancirollus, et qui Romanas origines tractavere reliqui. Hoc unui adverto, factionum memorata- rum duas tantum in historia hac haberi memoriam, Prasine et Venetæ : alias temporibus ultimis vel ex- stinctas, vel istis adjunctas: bella tamen et dissidia inter se lovisse perpetua, adeo ut dissensionum flam- mus ad urbes etiam alias deportatis integræ provin ciæ, et totum vene imperium conflagrarit. Prasinaın . D insuper ubique ferme numero majorem observabis, principis potestati minus subditam, et erga eum religionis infensam: Venetam ex adverso compo- sitam magis et moderatam imperatorum affectus ad se pellexisse. Istorum exempla suppeditat index, verbis Prasini, Veneti, Factiones, Circus, etc. Pau- cis Corippus lib. 1 : Aurigas totidem, totidem posuere colores, Et fecere duas studia in contraria partes. historicam lidem hic adeundus, dies 17. Reliquos Alexandriæ patriarchas, eorum nomina, gesta, ætates, ordine penitus a Theophane diverso recen- set idem Ecchellensis; illi vel Theophani fidem elevare non est hujus negotii. Quos a mundi conditų 6028, Christi vero natatibus 528, patriarcham Timotheum secutos ponit cum aliis a Theophane ex- pressis conferendos ex ejus scriptis depromio. Primus est Theodosius, cujus anni sunt apud eum 31, dies 131; ad ejus lempus Gajanam (cujus mores brevi ter percenset pag. 122) recenset. Sequitur Pe- tras, cujus pontificatus anni 1, dierum 362 me- moratur: cujus historia pag. 123 Pauli successus, et Apollinaris ætatem includit. Petro apud Ecchel- lensem sufficitur Damianus, regitque Ecclesiam Alexandrinam annis 35, diebus 358. Succedit Anastasius annis 12, diebus 190. Hunc excipit An- dronicus annis 6, diebus 16, Heraclii imperatoris temporibus. Benjamin deinde pontificatum adeptus est anuos 59, quempostmodum annis 16, diebus 273, tenuit Agathon ad prioris autem breviarium memo- rat Ecclellensis Cyrum patriarcham et Ægypti gu- bernatorem. Joannes tandem eleemosynarum insi- guibus notus thronum suscepit anno ab orbe con- dito 6173, et a Christo nate 673, eoque aunis & potitus est. Alii deinde patriarchæ subjunguntur 37, quorum ultimus Athanasius anuo a Christi inear- natione 1234 pontifex renuntiatus fuit. Frustra referrentur corum nomina, cum ad eorum tempus omne patriarcham nullum Theophanes recenseat. sam dedisse ex ipsis Theophanis, et auctorumn aliorum testimoniis, post secundum annum expone- mus: adeoque præsentein narrationem suo loco motam, et inferius reponendam historiæ veritas suadet. quo verborum Theophanis concordia præsente:11 historiam ab eo descriptam demonstrat. Non omit- tendæ hic variæ lectiones. (89) Timothei annis 17 addit Ecchellensis ob (90) Lazorum a Persis defectionem bello cau- (91) Chronicon; Alexandr. Elyбi nominat: cum

Α βάδης πρὸς αὐτὸν, συνέθετο καὶ αὐτῷ”. Τοῦτο δὲ μαθὼν ὁ Ἰουστῖνος, ἐλυπήθη σφόδρα. Απέστειλεν δὲ πρὸς τοὺς Πέρσας ὁ Ζιλίγδης μετὰ χιλιάδων είκοσι τοῦ πολεμῆσαι Ῥωμαίους. Ὁ δὲ Ἰουστῖνος ἐδήλωσε Καβάδῃ τῷ βασιλεῖ Περσῶν πρεσβεύων περὶ εἰρήνης, καὶ ὡς ἐπ' ἄλλῳ τινὶ γράψας, καὶ περὶ Ζιλίγδη, ὅτι συμμαχίας όρκους ἔχει μετά Ρωμαίων, καὶ ὅτι δῶρα ἔλαβεν πολλὰ, καὶ βούλεται προδότης γενέσθαι τῶν Περσῶν, καὶ ὅτι δεῖ ἡμᾶς ἀδελφοὺς ὄντας εἰς φιλίαν ἐλθεῖν, καὶ μὴ ὑπὸ τῶν κυνῶν τούτων οὕτως παι ζεσθαι. Ὁ δὲ Καβάδης ἐπηρώτησε ὡς κατ' ἰδίαν τὸν Ζιλίγδην, εἰ ἔλαβεν παρὰ 'Ρωμαίων δώρα, προτρα- πεὶς κατὰ Περσῶν (92). Ὁ δὲ εἶπεν· Ναί. Καὶ ὀργι σθεὶς ὁ Καβάδης ἐφόνευσε αὐτὸν, καὶ διὰ τῆς νυκτός πέμψας πλήθη Περσῶν, ἀνεῖλεν τὸν λαὸν αὐτοῦ, Β υπονοήσας, ὅτι δόλῳ ἦλθον σε πρὸς αὐτόν. Ὅσοι δὲ ηδυνήθησαν φυγείν, ανέζευξαν εἰς τὰ ἴδια. Εὐφράσιος δὲ ὁ ἐ 'Αντιοχείας τὴν ἐν Χαλκηδόνι σύνοδον ἐξέβαλε τῶν διπτύχων, καὶ τὸ ὄνομα Όρο μίσδα κ τοῦ πάππα Ρώμης. Μετὰ δὲ ταῦτα φοβη- θεὶς, τὰς τέσσαρας συνόδους εκήρυττεν. " Καβάδης δὲ ὁ τῶν Περσῶν βασιλεὺς (95) τὸν τῶν Ρωμαίων βασιλέα ἐπίτροπον τοῦ ἑαυτοῦ οἴκου κατα λιπεῖν ἠθέλησεν· οὐ γὰρ ἐβούλετο τὸν πρεσβύτερον αὐτοῦ υἱὸν (94), καὶ ὁ νόμος Περσῶν ἐκάλει τοῦ ἄρξαι, οὐδὲ τὸν δεύτερον, διότι τὸν ὀφθαλμὸν ἐκκέ- κοπτο 4* (95), Χοσρόην δὲ ὡς ἐκ τῆς Ἀσπέδου (96) ἀδελφῆς γεννηθέντα ἠγάπα ὁ πατήρ. Εδοξεν οὖν αὐτῷ εἰς Ρωμαίους εἰρηνεῦσαι· καὶ Χοσρόην ἐποι- εἶτο παῖδα ἐν τοῦ βασιλέως γενέσθαι· ἐπὶ τούτοις πρέσβεις εἰς τὸ Βυζάντιον πρὸς Ἰουστῖνον ἔπεμψεν. Ὁ δὲ βασιλεὺς τὴν σύγκλητον εἰς βουλὴν καλέσας οὐ κατεδέξατο τοῦτο γενέσθαι, δόλον καὶ προδοσίαν Ῥωμαίων τοῦτο καλοῦντες, Πρόκλου κοιαίστωρος ἀνδρὸς συνετοῦ καὶ ἀγχίνου σ' τοῦτο καλῶς βουλευ σαμένου. Α. Μ. 6016. - Τούτῳ τῷ ἔτει ἔπαθεν ὑπὸ θεομτ νίας (97) το Δυρράχιον πόλις τῆς νέας Ηπείρου τοῦ Ἰλλυρικοῦ. Ὁ δὲ βασιλεὺς πολλὰ χρήματα παρέσχεν εἰς ἀνανέωσιν τῆς πόλεως. Ομοίως δὲ καὶ ἡ Κά ρινθος μητρόπολις τῆς Ἑλλάδος, καὶ ταύτην το μετ Δ. Σ. 514. - η γάλως εφιλοτιμήσατο. καὶ αὐτῷ] καὶ αὐτός. σίου ἔτος α'. Αντιοχείας επισκόπου Εὐφρα ἐν ἀπέστειλεν] ἀπῆλθεν μ., ω οὕτως Α. ἐπηρώτησε] ἐδήλωσε Δ. ἦλθον Α, ἦλθεν Α. • Ορμίσδα Η εκέκοπτο Δ. Η Ασπέδου Α, Ασπα βέδου 2, Ασπεύδου 6, ὅς ἐκ τῆς ἀδελφῆς ᾿Ασπιδέδου ἐγεννήθη 1. σ' ἐποίει τὸν παῖδα Δ. ἀγχίνου Α, ἀγχίνους καὶ ταύτην Α, καὶ αὐτὴν i • THEOPHANIS cum missa legatione acceptis, cum eo pariter præ- liari spopondit. Nuntio accepto graviter offensus est Justinus. Ad bellum itaque contra Romapos movendum misit Ziligdes hominum viginti millia : Justinus novo de pace tractatu per legatos instau- rato, datisque quasi super alia re litteris, Cabali Persarum regi de Ziligdo, ut Romanis auxilia da- turum etiam cum juramento pactus fuerit, signifi- cat : in eum finem dona plurima accepisse, Per- sas Romanis prodere meditari : nos itaque velut fratres, inquit, in amicitiam redire, et a canibus istis hoc pacto minime deludi oportet. Cabades igitur Ziligdem seorsim interrogat, num ita delu- dentibus Persis, accepisset a Romanis munera ? Ita est, respondet ille. His exarsil Cabades,et ipsum iu- terfecit : missisque per noctem Persarum agminibus copias ejus delevit, eum dolo ductum ad'se acces- sisse suspicatus. li demum quibus fuga permissa est domum redierunt. Euphrasius autem Antiochenus Chalcedonensis synodi Patrum et ipsius papæ Romani nomina di- Mychis expunxi. Postmodum vero metu pani- tens redditus, quatuor synodos publice promul- gavit. Cæterum Cabades Persarum rex Romanorum im- peratorem domus suæ curatorem instituere propo- suit : majorama quippe natu flium, quem Persarum leges ad regnum vocabani, vel ab eo secundum, quod oculus ei foret effossus, regnare noluit : Chosroem autem ex Aspede sorore susceptum di- ligebat pater. Quare cum Romanis pacem habere decrevit, et Chosroem imperatoris alium instituere meditatus, Byzantium legatos ad Justinum mittit. Imperator adoptivum ex senatus consilio eum fieri non admisit : merum enim dolum Romanorumque perniciem, Proclo quaestore viro prudente ac sa- gaci præclare id suadente, ejusmodi arte parari persenserunt. B C Roc anno Dyrrhaebium C. nova Epiri in Illyrico civitas plagam coelitus im- missam accepit. Imperator vero vim pecuniarum ingentem ad civitatis instaurationem erogavit. Parem cladem passa est Corinthus Græciæ me- tropolis ; et in eam magna quoque liberalitate usus est. A. C. 515. nus primus. D - A. M. 6015. - Antiochiæ episcopi Euphrasii an- fort. VARIE LECTIONES. ' om. νulg. " o add. ex add. ex A. b. vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. sas. Auxiliarius Romanis in Persas accitus. Inter- pres forsan scribere voluit, num ita deludendis Persis, etc. CONBEFIS. sico, suggessit. corporis patientém nefas Persis regem constituere. PROCOPIUS. (92) Anast. barbariuscule, hortatus adversus Per- (93) ller, auctori Procopius lib. : De bello Per (94) Ejusdem secum nominis. (95) New monophthalmum, vel alium defectum (96) Abenedo scribit Procopius citatus. (97) Evagrius lib. 1v, cap. 8.

Α βάδης πρὸς αὐτὸν, συνέθετο καὶ αὐτῷ”. Τοῦτο δὲ μαθὼν ὁ Ἰουστῖνος, ἐλυπήθη σφόδρα. Απέστειλεν δὲ πρὸς τοὺς Πέρσας ὁ Ζιλίγδης μετὰ χιλιάδων είκοσι τοῦ πολεμῆσαι Ῥωμαίους. Ὁ δὲ Ἰουστῖνος ἐδήλωσε Καβάδῃ τῷ βασιλεῖ Περσῶν πρεσβεύων περὶ εἰρήνης, καὶ ὡς ἐπ' ἄλλῳ τινὶ γράψας, καὶ περὶ Ζιλίγδη, ὅτι συμμαχίας όρκους ἔχει μετά Ρωμαίων, καὶ ὅτι δῶρα ἔλαβεν πολλὰ, καὶ βούλεται προδότης γενέσθαι τῶν Περσῶν, καὶ ὅτι δεῖ ἡμᾶς ἀδελφοὺς ὄντας εἰς φιλίαν ἐλθεῖν, καὶ μὴ ὑπὸ τῶν κυνῶν τούτων οὕτως παι ζεσθαι. Ὁ δὲ Καβάδης ἐπηρώτησε ὡς κατ' ἰδίαν τὸν Ζιλίγδην, εἰ ἔλαβεν παρὰ 'Ρωμαίων δώρα, προτρα- πεὶς κατὰ Περσῶν (92). Ὁ δὲ εἶπεν· Ναί. Καὶ ὀργι σθεὶς ὁ Καβάδης ἐφόνευσε αὐτὸν, καὶ διὰ τῆς νυκτός πέμψας πλήθη Περσῶν, ἀνεῖλεν τὸν λαὸν αὐτοῦ, Β υπονοήσας, ὅτι δόλῳ ἦλθον σε πρὸς αὐτόν. Ὅσοι δὲ ηδυνήθησαν φυγείν, ανέζευξαν εἰς τὰ ἴδια. Εὐφράσιος δὲ ὁ ἐ 'Αντιοχείας τὴν ἐν Χαλκηδόνι σύνοδον ἐξέβαλε τῶν διπτύχων, καὶ τὸ ὄνομα Όρο μίσδα κ τοῦ πάππα Ρώμης. Μετὰ δὲ ταῦτα φοβη- θεὶς, τὰς τέσσαρας συνόδους εκήρυττεν. " Καβάδης δὲ ὁ τῶν Περσῶν βασιλεὺς (95) τὸν τῶν Ρωμαίων βασιλέα ἐπίτροπον τοῦ ἑαυτοῦ οἴκου κατα λιπεῖν ἠθέλησεν· οὐ γὰρ ἐβούλετο τὸν πρεσβύτερον αὐτοῦ υἱὸν (94), καὶ ὁ νόμος Περσῶν ἐκάλει τοῦ ἄρξαι, οὐδὲ τὸν δεύτερον, διότι τὸν ὀφθαλμὸν ἐκκέ- κοπτο 4* (95), Χοσρόην δὲ ὡς ἐκ τῆς Ἀσπέδου (96) ἀδελφῆς γεννηθέντα ἠγάπα ὁ πατήρ. Εδοξεν οὖν αὐτῷ εἰς Ρωμαίους εἰρηνεῦσαι· καὶ Χοσρόην ἐποι- εἶτο παῖδα ἐν τοῦ βασιλέως γενέσθαι· ἐπὶ τούτοις πρέσβεις εἰς τὸ Βυζάντιον πρὸς Ἰουστῖνον ἔπεμψεν. Ὁ δὲ βασιλεὺς τὴν σύγκλητον εἰς βουλὴν καλέσας οὐ κατεδέξατο τοῦτο γενέσθαι, δόλον καὶ προδοσίαν Ῥωμαίων τοῦτο καλοῦντες, Πρόκλου κοιαίστωρος ἀνδρὸς συνετοῦ καὶ ἀγχίνου σ' τοῦτο καλῶς βουλευ σαμένου. Α. Μ. 6016. - Τούτῳ τῷ ἔτει ἔπαθεν ὑπὸ θεομτ νίας (97) το Δυρράχιον πόλις τῆς νέας Ηπείρου τοῦ Ἰλλυρικοῦ. Ὁ δὲ βασιλεὺς πολλὰ χρήματα παρέσχεν εἰς ἀνανέωσιν τῆς πόλεως. Ομοίως δὲ καὶ ἡ Κά ρινθος μητρόπολις τῆς Ἑλλάδος, καὶ ταύτην το μετ Δ. Σ. 514. - η γάλως εφιλοτιμήσατο. καὶ αὐτῷ] καὶ αὐτός. σίου ἔτος α'. Αντιοχείας επισκόπου Εὐφρα ἐν ἀπέστειλεν] ἀπῆλθεν μ., ω οὕτως Α. ἐπηρώτησε] ἐδήλωσε Δ. ἦλθον Α, ἦλθεν Α. • Ορμίσδα Η εκέκοπτο Δ. Η Ασπέδου Α, Ασπα βέδου 2, Ασπεύδου 6, ὅς ἐκ τῆς ἀδελφῆς ᾿Ασπιδέδου ἐγεννήθη 1. σ' ἐποίει τὸν παῖδα Δ. ἀγχίνου Α, ἀγχίνους καὶ ταύτην Α, καὶ αὐτὴν i • THEOPHANIS cum missa legatione acceptis, cum eo pariter præ- liari spopondit. Nuntio accepto graviter offensus est Justinus. Ad bellum itaque contra Romapos movendum misit Ziligdes hominum viginti millia : Justinus novo de pace tractatu per legatos instau- rato, datisque quasi super alia re litteris, Cabali Persarum regi de Ziligdo, ut Romanis auxilia da- turum etiam cum juramento pactus fuerit, signifi- cat : in eum finem dona plurima accepisse, Per- sas Romanis prodere meditari : nos itaque velut fratres, inquit, in amicitiam redire, et a canibus istis hoc pacto minime deludi oportet. Cabades igitur Ziligdem seorsim interrogat, num ita delu- dentibus Persis, accepisset a Romanis munera ? Ita est, respondet ille. His exarsil Cabades,et ipsum iu- terfecit : missisque per noctem Persarum agminibus copias ejus delevit, eum dolo ductum ad'se acces- sisse suspicatus. li demum quibus fuga permissa est domum redierunt. Euphrasius autem Antiochenus Chalcedonensis synodi Patrum et ipsius papæ Romani nomina di- Mychis expunxi. Postmodum vero metu pani- tens redditus, quatuor synodos publice promul- gavit. Cæterum Cabades Persarum rex Romanorum im- peratorem domus suæ curatorem instituere propo- suit : majorama quippe natu flium, quem Persarum leges ad regnum vocabani, vel ab eo secundum, quod oculus ei foret effossus, regnare noluit : Chosroem autem ex Aspede sorore susceptum di- ligebat pater. Quare cum Romanis pacem habere decrevit, et Chosroem imperatoris alium instituere meditatus, Byzantium legatos ad Justinum mittit. Imperator adoptivum ex senatus consilio eum fieri non admisit : merum enim dolum Romanorumque perniciem, Proclo quaestore viro prudente ac sa- gaci præclare id suadente, ejusmodi arte parari persenserunt. B C Roc anno Dyrrhaebium C. nova Epiri in Illyrico civitas plagam coelitus im- missam accepit. Imperator vero vim pecuniarum ingentem ad civitatis instaurationem erogavit. Parem cladem passa est Corinthus Græciæ me- tropolis ; et in eam magna quoque liberalitate usus est. A. C. 515. nus primus. D - A. M. 6015. - Antiochiæ episcopi Euphrasii an- fort. VARIE LECTIONES. ' om. νulg. " o add. ex add. ex A. b. vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. sas. Auxiliarius Romanis in Persas accitus. Inter- pres forsan scribere voluit, num ita deludendis Persis, etc. CONBEFIS. sico, suggessit. corporis patientém nefas Persis regem constituere. PROCOPIUS. (92) Anast. barbariuscule, hortatus adversus Per- (93) ller, auctori Procopius lib. : De bello Per (94) Ejusdem secum nominis. (95) New monophthalmum, vel alium defectum (96) Abenedo scribit Procopius citatus. (97) Evagrius lib. 1v, cap. 8.

Τούτῳ τῷ ἔτει Τζάθος ὁ τῶν Λαζῶν βασιλεύς (98) Α ἀποστατήσας ο τῆς τῶν Περσῶν βασιλείας, Καβάδου βασιλεύοντος, καὶ φιλοῦντος τὸν Τζάθον, ὡς καὶ προ βαλλόμενον αὐτὸν οι βασιλέα τῶν Λαζῶν, ἦλθεν πρός Ἰουστῖνον εἰς τὸ Βυζάντιον, καὶ παρεκάλεσε τὸν βασιλέα Χριστιανὸν αὐτὸν γενέσθαι, καὶ ὑπ' αὐτοῦ ἀναγορευθῆναι βασιλέα τῶν Λαζῶν (99). Ὁ δὲ βασι- λεὺς αὐτὸν μετά χαρᾶς δεξάμενος ἐφώτισεν αὐτὸν (1), καὶ υἱὸν ἀνηγόρευσεν. Εγημε δὲ καὶ γυναῖκα Ρω- μαίαν, τὴν ἔγγονον το Ὁμοῦ τοῦ πατρικίου καὶ ἀπο κουροπαλάτου (2), Ουαλερίας 18, ήντινα καὶ εἰς τὴν ἰδίαν χώραν έλαβεν, προχειρισθείς παρὰ Ἰουστίνου βασιλεὺς τῶν Λαζών, φορέσας στέφανον καὶ χλα- νίδα (3) βασιλικὴν ἄσπρην (4) ἔχουσαν ταυλίν χρυσοῦν (3), ἐν ᾧ ἐκ κεντητοῦ ἐνεκεχάρακτο τι ἡ εἰκὼν τοῦ βασιλέως Ἰουστίνου, καὶ στιχάριν (6) ἄσπρον ἔχον πλουμία (7) χρυσά, καὶ εἰκόνα τοῦ βασιλέως· τὰ γὰρ τζαγγία (8) αὐτοῦ ῥούσια (9) ἦσαν ἔχοντα μαργαρίτας Περσικῷ σχήματι· ὁμοίως καὶ κα ἡ ζώνη αὐτοῦ ἦν χρυσή διὰ μαργαριτών. Ἔλαβεν δὲ παρὰ τοῦ σε βασιλέως δώρα πολλά, καὶ μετὰ χαρᾶς ἀπῆλθεν εἰς τὰ ἴδια. Γνούς δὲ τοῦτο Κα- βάδης ὁ τῶν Περσῶν βασιλεὺς ἐδήλωσεν τῷ βασιλεῖ Ιουστίνῳ, ὅτι Φιλίας καὶ εἰρήνης μεταξὺ ἡμῶν οὔσης τὰ ἐχθρῶν πράττεις, καὶ τοὺς ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν τῶν Περσῶν ὄντας ἀπ' αἰῶνος προσ κλάδου. Ο δὲ βασιλεὺς ἀντιδηλοῖ αὐτῷ· Ἡμεῖς τινά τῶν ὑποκειμένων τῇ βασιλείᾳ σου οὐ προσ ελαβόμεθα, ούτε προετρεψάμεθα· ἀλλ' ἐλθὼν Τζάθος εἰς τὰ ἡμέτερα βασίλεια έδεήθη προσ- ς πίπτων ἡμῖν ῥυσθῆναι μυσαροῦ καὶ Ἑλληνι κοῦ δόγματος καὶ ἀσεβῶν θυσιῶν καὶ πλάνης τσιμένων, καὶ προσελθεῖν τῷ Δημιουργῷ τῶν νὰ ἀποστὰς ε. δ' αὐτὸν βας. τῶν Λ. ἦ. π. Ἰουστίνον Α. σε τὴν ἐγγόνην Νομού Β. * Ουαλερίας ἥντινα καὶ Ουαλεριανήν τινα, καὶ Οι γλανίδα Α, χλανίδα ἐνεκεχάρακτο ἐνεχάρακτο Α. ἐγκεχάρακτο καὶ Α. " του και τῇ βασιλείᾳ Α 2, τῆς βασιλείας 1, τὴν βασι λείαν κι ἀλλ᾽ ἐλθὼν Λ, ἀνελθὼν Τζάθης, Τζάιος, Τζάθος Τὴν φυλακὴν τῆς αὐλῆς ἐμπεπιστευμένος, ἂν κουροπαλάτην ἡ Ῥω μαίων λέγει φωνή. Ονίνου, Nουμοῦ. τις Εt Ασπρην. "Ασπρον, ἄσπρον Στιχάριον ἀπὸ τοῦ στίχου, ει τὰ ὑφάσματα. πέδιλα. CHRONOGRAPHIA. Hoc anno Tzathus Lazorum rex regni Persarum desertor factus, Cabade regnante, atque adeo ipsum amante, ut in Lazorum regnum eum exta- lisset, ad Justinum Byzantium veniens, Christia- num fieri, et ab eo Lazorum regen) renuntiari ro- gavit imperatorem, Hune imperator benigne acceptum baptismi lumine illustravit, et filium declaravit. Romanam vero duxit uxorem, Homi patricii et excuropalata neptens, nomine Valeriam, quam demum Lazorum rex creatus in patriam du- xit : discessit ille redimtus corona, et chlamyde, qualis est imperatoris, candida ornatus, cui supe rius tabula ex auro fuit assute, in qua Justini imperatoris imago coloribus acu ductis depicta erat; et toga pariter candida auro Phrygionis arte, B allixo et imperatoris effigie conspicua : ocreolas quippe ejus punicem erant, margaritis more Per sico distinctæ; similiter et zona ejus erat aurea gommis inspersa. Donis demum ab imperatore pluribus acceptis lælus domum reversus est. De his Cabades Persarum rex certior factus, impera. tori Justino significat: Fœdere et pace inter nos sancitis, quæ decent hostes admittis, hominesque Pere sarum supra hominum memoriam omnem dominio subditos tibi recipis. Imperator in adversum sēri- bit : Nullum regno tuo subjectum nobis vindicavi - mús, aut ad nos pelleximus. Tzathus tantummodo ad regiam nostram profectus, et pedibus nostris advolutus, ut ab exsecranda gentilium superstitione et ab impuris sacrificiis dæmonumque fallaciis ere- plus, ad Deum rerum omnium Conditorem accessum haberet, feretque Christianus, rogavit. Illum itaque baptismo ļustratum in propriam sibi regionem sub- VARIE LECTIONES. om. b, vulg. vulg. b, vulg. si add. ex add. ex A. vulg. vulg. JAC. COARI NOTÆ. main Justini quartum; in quintum vero a Theo- phane translata, quod quintus annus a quarti niense Septembri ducat initium: reperitur etiam paulo immutata apud Agathiam lib. iad medium, cui qui Chron. Alex. et Theo- phani scribitur. diebat. Evagrius lib. v, cap. : puram sibi Romanorum imperatores reservarent : unde Christus ab Herode alba veste in ambite 1- giæ dignitatis ludibrium amictus : ac ferodes ¡dem Tyrios allocuturus' candida, et argento rutilante Græcos baptismi suceptores. Chronicon Alex. Vat. Curopalatem explicat noster Godiņus : pau- Corippus lib. : Cum magni regeres divina palatia patris, Ordine pro rerum vocitatuş cura palatiį. lib. " : Dispositorque novus sacra Baduarius uulg, Successor suceri, vorilatus cura palatii. lil officii diu ante hæc tempora exstitit, ut observat Thomas Dempst. ex Sidonio apollin. cap. : Inira aulam soceri mei expetitus, › Curam cum moderatus es palatii. Hujus munus erat, ut aurea virga decoratus inter obsequia numerosa, ante pedes regios primus ince- derei. Cassiodorus lib. v's, epist. : palatium custo- PATROL. GR. CVIII. tamen negaverim, quod scribit Agaibias, lib. u, Lazorum regi purpuream chlamydem ferre nefas fuisse, album, vocaut recen- tiores Graci : hinc nummulus argenteus, quod ex argento sit etiam albus. Similem mone- tam patres nostri vocavere, un blanc, trois blancs, six blancs : unum, tria, sex aspra, sive aspera. Vide Meursium. (G) Tunica est. correctius scribitur, quod uno compingatur ordine, superioribus partes infernas vix ampliores nacta sil. sis vocat purpurea. (98) Narratio ex Chronico Alexandrino al an. (99) Qui quondam Colchi, ex Agathia lib. 1. (4) Addit Chron, Alex, ἀντὶ πορφυρού quod pur (1) Φωτίζειν, οἱ εἰ βαπτίζειν se profitentur apud D neste procedit ornatus, apud Josephum. Haud (5) Assulamentum auro textum, quasi tabulam. (7) Quæ Phrygionico opere manus pingit ποικιλο (8) Militares socci, ocreæ, quas elegantior phra- (9) Russea, rubra,κοκκινοβαφή, ne omnino essent

Τούτῳ τῷ ἔτει Τζάθος ὁ τῶν Λαζῶν βασιλεύς (98) Α ἀποστατήσας ο τῆς τῶν Περσῶν βασιλείας, Καβάδου βασιλεύοντος, καὶ φιλοῦντος τὸν Τζάθον, ὡς καὶ προ βαλλόμενον αὐτὸν οι βασιλέα τῶν Λαζῶν, ἦλθεν πρός Ἰουστῖνον εἰς τὸ Βυζάντιον, καὶ παρεκάλεσε τὸν βασιλέα Χριστιανὸν αὐτὸν γενέσθαι, καὶ ὑπ' αὐτοῦ ἀναγορευθῆναι βασιλέα τῶν Λαζῶν (99). Ὁ δὲ βασι- λεὺς αὐτὸν μετά χαρᾶς δεξάμενος ἐφώτισεν αὐτὸν (1), καὶ υἱὸν ἀνηγόρευσεν. Εγημε δὲ καὶ γυναῖκα Ρω- μαίαν, τὴν ἔγγονον το Ὁμοῦ τοῦ πατρικίου καὶ ἀπο κουροπαλάτου (2), Ουαλερίας 18, ήντινα καὶ εἰς τὴν ἰδίαν χώραν έλαβεν, προχειρισθείς παρὰ Ἰουστίνου βασιλεὺς τῶν Λαζών, φορέσας στέφανον καὶ χλα- νίδα (3) βασιλικὴν ἄσπρην (4) ἔχουσαν ταυλίν χρυσοῦν (3), ἐν ᾧ ἐκ κεντητοῦ ἐνεκεχάρακτο τι ἡ εἰκὼν τοῦ βασιλέως Ἰουστίνου, καὶ στιχάριν (6) ἄσπρον ἔχον πλουμία (7) χρυσά, καὶ εἰκόνα τοῦ βασιλέως· τὰ γὰρ τζαγγία (8) αὐτοῦ ῥούσια (9) ἦσαν ἔχοντα μαργαρίτας Περσικῷ σχήματι· ὁμοίως καὶ κα ἡ ζώνη αὐτοῦ ἦν χρυσή διὰ μαργαριτών. Ἔλαβεν δὲ παρὰ τοῦ σε βασιλέως δώρα πολλά, καὶ μετὰ χαρᾶς ἀπῆλθεν εἰς τὰ ἴδια. Γνούς δὲ τοῦτο Κα- βάδης ὁ τῶν Περσῶν βασιλεὺς ἐδήλωσεν τῷ βασιλεῖ Ιουστίνῳ, ὅτι Φιλίας καὶ εἰρήνης μεταξὺ ἡμῶν οὔσης τὰ ἐχθρῶν πράττεις, καὶ τοὺς ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν τῶν Περσῶν ὄντας ἀπ' αἰῶνος προσ κλάδου. Ο δὲ βασιλεὺς ἀντιδηλοῖ αὐτῷ· Ἡμεῖς τινά τῶν ὑποκειμένων τῇ βασιλείᾳ σου οὐ προσ ελαβόμεθα, ούτε προετρεψάμεθα· ἀλλ' ἐλθὼν Τζάθος εἰς τὰ ἡμέτερα βασίλεια έδεήθη προσ- ς πίπτων ἡμῖν ῥυσθῆναι μυσαροῦ καὶ Ἑλληνι κοῦ δόγματος καὶ ἀσεβῶν θυσιῶν καὶ πλάνης τσιμένων, καὶ προσελθεῖν τῷ Δημιουργῷ τῶν νὰ ἀποστὰς ε. δ' αὐτὸν βας. τῶν Λ. ἦ. π. Ἰουστίνον Α. σε τὴν ἐγγόνην Νομού Β. * Ουαλερίας ἥντινα καὶ Ουαλεριανήν τινα, καὶ Οι γλανίδα Α, χλανίδα ἐνεκεχάρακτο ἐνεχάρακτο Α. ἐγκεχάρακτο καὶ Α. " του και τῇ βασιλείᾳ Α 2, τῆς βασιλείας 1, τὴν βασι λείαν κι ἀλλ᾽ ἐλθὼν Λ, ἀνελθὼν Τζάθης, Τζάιος, Τζάθος Τὴν φυλακὴν τῆς αὐλῆς ἐμπεπιστευμένος, ἂν κουροπαλάτην ἡ Ῥω μαίων λέγει φωνή. Ονίνου, Nουμοῦ. τις Εt Ασπρην. "Ασπρον, ἄσπρον Στιχάριον ἀπὸ τοῦ στίχου, ει τὰ ὑφάσματα. πέδιλα. CHRONOGRAPHIA. Hoc anno Tzathus Lazorum rex regni Persarum desertor factus, Cabade regnante, atque adeo ipsum amante, ut in Lazorum regnum eum exta- lisset, ad Justinum Byzantium veniens, Christia- num fieri, et ab eo Lazorum regen) renuntiari ro- gavit imperatorem, Hune imperator benigne acceptum baptismi lumine illustravit, et filium declaravit. Romanam vero duxit uxorem, Homi patricii et excuropalata neptens, nomine Valeriam, quam demum Lazorum rex creatus in patriam du- xit : discessit ille redimtus corona, et chlamyde, qualis est imperatoris, candida ornatus, cui supe rius tabula ex auro fuit assute, in qua Justini imperatoris imago coloribus acu ductis depicta erat; et toga pariter candida auro Phrygionis arte, B allixo et imperatoris effigie conspicua : ocreolas quippe ejus punicem erant, margaritis more Per sico distinctæ; similiter et zona ejus erat aurea gommis inspersa. Donis demum ab imperatore pluribus acceptis lælus domum reversus est. De his Cabades Persarum rex certior factus, impera. tori Justino significat: Fœdere et pace inter nos sancitis, quæ decent hostes admittis, hominesque Pere sarum supra hominum memoriam omnem dominio subditos tibi recipis. Imperator in adversum sēri- bit : Nullum regno tuo subjectum nobis vindicavi - mús, aut ad nos pelleximus. Tzathus tantummodo ad regiam nostram profectus, et pedibus nostris advolutus, ut ab exsecranda gentilium superstitione et ab impuris sacrificiis dæmonumque fallaciis ere- plus, ad Deum rerum omnium Conditorem accessum haberet, feretque Christianus, rogavit. Illum itaque baptismo ļustratum in propriam sibi regionem sub- VARIE LECTIONES. om. b, vulg. vulg. b, vulg. si add. ex add. ex A. vulg. vulg. JAC. COARI NOTÆ. main Justini quartum; in quintum vero a Theo- phane translata, quod quintus annus a quarti niense Septembri ducat initium: reperitur etiam paulo immutata apud Agathiam lib. iad medium, cui qui Chron. Alex. et Theo- phani scribitur. diebat. Evagrius lib. v, cap. : puram sibi Romanorum imperatores reservarent : unde Christus ab Herode alba veste in ambite 1- giæ dignitatis ludibrium amictus : ac ferodes ¡dem Tyrios allocuturus' candida, et argento rutilante Græcos baptismi suceptores. Chronicon Alex. Vat. Curopalatem explicat noster Godiņus : pau- Corippus lib. : Cum magni regeres divina palatia patris, Ordine pro rerum vocitatuş cura palatiį. lib. " : Dispositorque novus sacra Baduarius uulg, Successor suceri, vorilatus cura palatii. lil officii diu ante hæc tempora exstitit, ut observat Thomas Dempst. ex Sidonio apollin. cap. : Inira aulam soceri mei expetitus, › Curam cum moderatus es palatii. Hujus munus erat, ut aurea virga decoratus inter obsequia numerosa, ante pedes regios primus ince- derei. Cassiodorus lib. v's, epist. : palatium custo- PATROL. GR. CVIII. tamen negaverim, quod scribit Agaibias, lib. u, Lazorum regi purpuream chlamydem ferre nefas fuisse, album, vocaut recen- tiores Graci : hinc nummulus argenteus, quod ex argento sit etiam albus. Similem mone- tam patres nostri vocavere, un blanc, trois blancs, six blancs : unum, tria, sex aspra, sive aspera. Vide Meursium. (G) Tunica est. correctius scribitur, quod uno compingatur ordine, superioribus partes infernas vix ampliores nacta sil. sis vocat purpurea. (98) Narratio ex Chronico Alexandrino al an. (99) Qui quondam Colchi, ex Agathia lib. 1. (4) Addit Chron, Alex, ἀντὶ πορφυρού quod pur (1) Φωτίζειν, οἱ εἰ βαπτίζειν se profitentur apud D neste procedit ornatus, apud Josephum. Haud (5) Assulamentum auro textum, quasi tabulam. (7) Quæ Phrygionico opere manus pingit ποικιλο (8) Militares socci, ocreæ, quas elegantior phra- (9) Russea, rubra,κοκκινοβαφή, ne omnino essent

Α των Θεῷ, καὶ γενέσθαι Χριστιανός. Τοῦτον Β ἡμεῖς βαπτίσαντες (10) ἀπελύσαμεν εἰς τὴν ἰδίαν χώραν. Ἔκτοτε λοιπὸν ἐγένετο ἔχθρα (11) μεταξύ Ρωμαίων καὶ Περσῶν. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει καὶ τὰ κατὰ τὸν ἅγιον 'Αρέθαν (12) καὶ τοὺς ἐν Νεγρᾷ οι τῇ πόλει ἐπράχθη με ὑπὸ τῶν Όμηριτῶν, καὶ πόλεμος Ελεσβαὰ τοῦ βασιλέως τῶν Αιθιόπων πρὸς τοὺς Ομηρίτας, καὶ ἡ νίκη αὐτ των Α. Μ. 6016.- Έτος α'. - Ῥώμης ἐπισκόπου Ιωάννου (13) σ Τούτῳ τῷ ἔτει Θευδέριχος κρατῶν τῆς Ῥώμης (14) 'Αρειανοφρονῶν σὲ ἐβιάσατο τὸν πάππαν Ιωάννην ἐλθεῖν εἰς τὸ Βυζάντιον πρὸς τὸν βασιλέα Ἰουστίνου, καὶ πρεσβεῦσαι ὑπὲρ Αρειανῶν, ὥστε μὴ ἀναγκά ζειν αὐτοὺς ἐξίστασθαι τῆς αἱρέσεως αὐτῶν· ἐπεὶ καὶ Θευδέριχος εἰς τοὺς κατὰ τὴν Ἰταλίαν ὀρθοδό ξους τοῦτο ποιεῖν ἐπείλει. Ὁ δὲ Ἰωάννης ἐλθὼν ἐν Βυζαντίῳ, καὶ προτραπεὶς ὑπὸ Επιφανίου τοῦ παι τριάρχου, οὐ κατεδέξατο, ἕως προεκάθισεν τοῦ Επιφανίου ὁ Ρώμης. Ο δὲ Ἰωάννης πᾶσι μὲν τοῖς ἐπισκόποις ἐκοινώνησεν, Τιμοθέῳ δὲ ᾿Αλεξανδρείας οὐκ ἐκοινώνησεν. Καβάδης δὲ ὁ τῶν Περσῶν βασι- λεὺς (15) υἱὸς Περώζου σε πολλὰς μυριάδας Μανι χαίων σὺν τῷ ἐπισκόπῳ αὐτῶν Ἰνδαζάρῳ ἀνεῖλεν ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ σὺν τοῖς οὖσι συγκλητικοῖς Πέρσαις ἐκ τοῦ αὐτῶν φρονήματος· τὸν γὰρ υἱὸν αὐτοῦ τὴν τρίτον, τὸν λεγόμενον φθασουαρσάν, ὃν ἐγέννησεν αὐτῷ Σαμβύκη ἡ θυγάτηρ αὐτοῦ, οἱ Μανιχαῖοι παιδι αγωγήσαντες, καὶ τοῦ ἰδίου φρονήματος ποιήσαν τες, ἐπηγγείλαντο αὐτῷ, ὅτι ῾Ο σὺς πατὴρ γεγήρα κεν, καὶ εἰ συμβῇ αὐτὸν τελευτῆσαι, οἱ ἀρχι μάγοι ἕνα τῶν σῶν ἀδελφῶν· το ποιοῦσι βασιλέα, διὰ τὸ κρατηθῆναι τὸ δόγμα αὐτῶν. Ἡμεῖς δὲ δυνάμεθα δι' εὐχῶν ἡμῶν πεῖσαι τὸν σὸν πατέρα ἀποτάξασθαι τὴν βασιλείαν, καὶ σὲ προχειρί σασθαι, ἵνα πανταχοῦ κρατύνῃ τὸ τῶν Μανι χαίων δόγμα. Ὁ δὲ συνετάξατο τοῦτο ποιεῖν, ἐὰν βασιλεύσῃ. Γνοὺς δὲ ταῦτα Καβάδης ἐκέλευσε κομβέν τα (16) γενέσθαι διὰ τὸ, φησὶν, ποιῆσαι τὸν υἱὸν Φθασουαρσὰν βασιλέα. Κελεύσας δὲ πάντας τοὺς Μανιχαίους σὺν τῷ ἐπισκόπῳ αὐτῶν καὶ γυναιξὶ καὶ ἀπεστείλαμεν 2. Οι Νερά, Γαγγρα Β. σε ἐπράχθησαν Α. Β. “ αὐτῶν Α. αὐτοῦ ο Αρειο ρο νῶν Α. ἐκ πάπαν Α. του Οι Περώζου Α. Περίξου κι ἀδελφῶν Α, ἀδελφὸν τὸ μὴ κρατηθῆναι Α πανταχοῦ κρατύνῃ Α, πανταχῆ κρατύνης το έκτοτε, πιο- ὁδοῦ συμβολὴν προετίθεσαν, ἥτις παρ' αὐτοῖς κομέν τον ὠνόμασται· εἰε κόμ σενδον ποιήσαντες, THEOPHANIS -396 inde remisimus. Ab eo tempore Graves Romanos inter et Persas seculæ sunt discordia. Ilop etiam anno nefarium facinus adversus san- ctum Aretham cæterosque urbis Negræ incolas ad- missum est, bellumque ab Elisbaa Ethiopum rege contra flomeritas susceptum, victoriaque de- mum ab ipsis reportala. A. C. 516. Romæ episcopi Joannis annus pri- mus. - Hoc anno Theuderichus pravis Arii sensibus in- fectus Romam occupans, Joannem papam ad impe- ratorem Justinum Byzantium proficisci coegit, et pro Arianis, ne hæresi sua per vim abducerentur, legatione fungi : quandoquidem ipse Theuderichus idem adversus catholicos Italiæ incolas commissu- rum minabatur. Joannes itaque Byzantium appel- lens, et ab Epiphanio patriarcha invitatus, con- gressum denegavit, donec ipse, qui Romanus csset pontifex, primum in consessu locum supra Epi- phanium obtinuisset. Joannes cunctis quidem epi- scopis communionis impertiit commercium, quod cum Timotheo Alexandrino sibi nullum esse pro- posuit. Cabades autem Perozis filius Persarum rex plurima Manichæorum millia una cum eorum epi- scopo Indazaro, et aliis sensus ejusdem consorti- bus ordinis senatorii Persis, una die neci tradidit. Filium siquidem ejus tertium, cui nomen Pbtha- starsan, quem Sambuce ejus filia ei pepererat, cum Manichæi puerum instruxissent, et in suam traxissent opinionem, in hunc modum sunt adorti : Consenuit pater tuus s eum si mori contigerit, fra- trum tuorum quempiam, qui eorum teneal senten- tiam, confestim archimagi regem instituent. Nos precibus nostris id regi persuadere possumus, ul re- gno abdicato, te in suum locum subroget, quo Ma- nichæorum dogma stabilias et confirmes. Hæc, si regnaret, exsecuturum se spopondit. De quibus cer- tior factus Cabades, publica regui comitia convO- cari, Phtbasuarsan filio, aiebat ille, inaugurando. Manichæis autem ominibus una cum episcopo suo, VARIE LECTIONES. C vulg, b. b. add. ex A. vulg. vulg * c. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. paulo superius scrip: (not. 1). ductum, si ex hac primum occasione tum: quare præmissam nuper De bello Persico narrationen Chronicon Alexandrinum Tzathi baptis- mio supponit, quibus Procopius, De bello Persico, videtur assentiri. (ita scribitur) Homeritarum, qui quondam Sabæi, et Arabiæ felicis incolæ, civitatem, initum ex Me- taphraste refert Surius Octobris. et Philoxeni Probique fastis consignatur, Joannis rico rege pro Arianorum suorum cæremoniis re- parandis laborante: solus duntaxat Romanorum sibi decessorum urbe digressus, CP. venit, miro honore succeptus est. Deater dextrum ecclesiæ inse- dit solium, diemque Domini nostri resurrectionis plena voce Romanis precibus celebravit. Agathias lib. 1. Consistentes in via concilium aὖ dictum conventum coegerunt. Theophanes infra, habitis comitiis, scripturus. Yox e Latino conventus expressa. COMBEFIS. (10) Εκ τοῦ βαπτισμοῦ δεχόμενο:. Recolenda D iter Marcellinus distrahit, et ista scribit: Theodo- (11) Haud igitur ante annos duos initium belli (12) Aretha martyris certamen apud Nagram (15) Cujus promotio longe superius observata. (14) in sequentem annum, qui Justini septimus, (15) Infectos Manichæorum deliriis Persas refert (16) Cedrenus in Monomacho : Στάντες ἐπὶ τῆς

Α των Θεῷ, καὶ γενέσθαι Χριστιανός. Τοῦτον Β ἡμεῖς βαπτίσαντες (10) ἀπελύσαμεν εἰς τὴν ἰδίαν χώραν. Ἔκτοτε λοιπὸν ἐγένετο ἔχθρα (11) μεταξύ Ρωμαίων καὶ Περσῶν. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει καὶ τὰ κατὰ τὸν ἅγιον 'Αρέθαν (12) καὶ τοὺς ἐν Νεγρᾷ οι τῇ πόλει ἐπράχθη με ὑπὸ τῶν Όμηριτῶν, καὶ πόλεμος Ελεσβαὰ τοῦ βασιλέως τῶν Αιθιόπων πρὸς τοὺς Ομηρίτας, καὶ ἡ νίκη αὐτ των Α. Μ. 6016.- Έτος α'. - Ῥώμης ἐπισκόπου Ιωάννου (13) σ Τούτῳ τῷ ἔτει Θευδέριχος κρατῶν τῆς Ῥώμης (14) 'Αρειανοφρονῶν σὲ ἐβιάσατο τὸν πάππαν Ιωάννην ἐλθεῖν εἰς τὸ Βυζάντιον πρὸς τὸν βασιλέα Ἰουστίνου, καὶ πρεσβεῦσαι ὑπὲρ Αρειανῶν, ὥστε μὴ ἀναγκά ζειν αὐτοὺς ἐξίστασθαι τῆς αἱρέσεως αὐτῶν· ἐπεὶ καὶ Θευδέριχος εἰς τοὺς κατὰ τὴν Ἰταλίαν ὀρθοδό ξους τοῦτο ποιεῖν ἐπείλει. Ὁ δὲ Ἰωάννης ἐλθὼν ἐν Βυζαντίῳ, καὶ προτραπεὶς ὑπὸ Επιφανίου τοῦ παι τριάρχου, οὐ κατεδέξατο, ἕως προεκάθισεν τοῦ Επιφανίου ὁ Ρώμης. Ο δὲ Ἰωάννης πᾶσι μὲν τοῖς ἐπισκόποις ἐκοινώνησεν, Τιμοθέῳ δὲ ᾿Αλεξανδρείας οὐκ ἐκοινώνησεν. Καβάδης δὲ ὁ τῶν Περσῶν βασι- λεὺς (15) υἱὸς Περώζου σε πολλὰς μυριάδας Μανι χαίων σὺν τῷ ἐπισκόπῳ αὐτῶν Ἰνδαζάρῳ ἀνεῖλεν ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ σὺν τοῖς οὖσι συγκλητικοῖς Πέρσαις ἐκ τοῦ αὐτῶν φρονήματος· τὸν γὰρ υἱὸν αὐτοῦ τὴν τρίτον, τὸν λεγόμενον φθασουαρσάν, ὃν ἐγέννησεν αὐτῷ Σαμβύκη ἡ θυγάτηρ αὐτοῦ, οἱ Μανιχαῖοι παιδι αγωγήσαντες, καὶ τοῦ ἰδίου φρονήματος ποιήσαν τες, ἐπηγγείλαντο αὐτῷ, ὅτι ῾Ο σὺς πατὴρ γεγήρα κεν, καὶ εἰ συμβῇ αὐτὸν τελευτῆσαι, οἱ ἀρχι μάγοι ἕνα τῶν σῶν ἀδελφῶν· το ποιοῦσι βασιλέα, διὰ τὸ κρατηθῆναι τὸ δόγμα αὐτῶν. Ἡμεῖς δὲ δυνάμεθα δι' εὐχῶν ἡμῶν πεῖσαι τὸν σὸν πατέρα ἀποτάξασθαι τὴν βασιλείαν, καὶ σὲ προχειρί σασθαι, ἵνα πανταχοῦ κρατύνῃ τὸ τῶν Μανι χαίων δόγμα. Ὁ δὲ συνετάξατο τοῦτο ποιεῖν, ἐὰν βασιλεύσῃ. Γνοὺς δὲ ταῦτα Καβάδης ἐκέλευσε κομβέν τα (16) γενέσθαι διὰ τὸ, φησὶν, ποιῆσαι τὸν υἱὸν Φθασουαρσὰν βασιλέα. Κελεύσας δὲ πάντας τοὺς Μανιχαίους σὺν τῷ ἐπισκόπῳ αὐτῶν καὶ γυναιξὶ καὶ ἀπεστείλαμεν 2. Οι Νερά, Γαγγρα Β. σε ἐπράχθησαν Α. Β. “ αὐτῶν Α. αὐτοῦ ο Αρειο ρο νῶν Α. ἐκ πάπαν Α. του Οι Περώζου Α. Περίξου κι ἀδελφῶν Α, ἀδελφὸν τὸ μὴ κρατηθῆναι Α πανταχοῦ κρατύνῃ Α, πανταχῆ κρατύνης το έκτοτε, πιο- ὁδοῦ συμβολὴν προετίθεσαν, ἥτις παρ' αὐτοῖς κομέν τον ὠνόμασται· εἰε κόμ σενδον ποιήσαντες, THEOPHANIS -396 inde remisimus. Ab eo tempore Graves Romanos inter et Persas seculæ sunt discordia. Ilop etiam anno nefarium facinus adversus san- ctum Aretham cæterosque urbis Negræ incolas ad- missum est, bellumque ab Elisbaa Ethiopum rege contra flomeritas susceptum, victoriaque de- mum ab ipsis reportala. A. C. 516. Romæ episcopi Joannis annus pri- mus. - Hoc anno Theuderichus pravis Arii sensibus in- fectus Romam occupans, Joannem papam ad impe- ratorem Justinum Byzantium proficisci coegit, et pro Arianis, ne hæresi sua per vim abducerentur, legatione fungi : quandoquidem ipse Theuderichus idem adversus catholicos Italiæ incolas commissu- rum minabatur. Joannes itaque Byzantium appel- lens, et ab Epiphanio patriarcha invitatus, con- gressum denegavit, donec ipse, qui Romanus csset pontifex, primum in consessu locum supra Epi- phanium obtinuisset. Joannes cunctis quidem epi- scopis communionis impertiit commercium, quod cum Timotheo Alexandrino sibi nullum esse pro- posuit. Cabades autem Perozis filius Persarum rex plurima Manichæorum millia una cum eorum epi- scopo Indazaro, et aliis sensus ejusdem consorti- bus ordinis senatorii Persis, una die neci tradidit. Filium siquidem ejus tertium, cui nomen Pbtha- starsan, quem Sambuce ejus filia ei pepererat, cum Manichæi puerum instruxissent, et in suam traxissent opinionem, in hunc modum sunt adorti : Consenuit pater tuus s eum si mori contigerit, fra- trum tuorum quempiam, qui eorum teneal senten- tiam, confestim archimagi regem instituent. Nos precibus nostris id regi persuadere possumus, ul re- gno abdicato, te in suum locum subroget, quo Ma- nichæorum dogma stabilias et confirmes. Hæc, si regnaret, exsecuturum se spopondit. De quibus cer- tior factus Cabades, publica regui comitia convO- cari, Phtbasuarsan filio, aiebat ille, inaugurando. Manichæis autem ominibus una cum episcopo suo, VARIE LECTIONES. C vulg, b. b. add. ex A. vulg. vulg * c. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. paulo superius scrip: (not. 1). ductum, si ex hac primum occasione tum: quare præmissam nuper De bello Persico narrationen Chronicon Alexandrinum Tzathi baptis- mio supponit, quibus Procopius, De bello Persico, videtur assentiri. (ita scribitur) Homeritarum, qui quondam Sabæi, et Arabiæ felicis incolæ, civitatem, initum ex Me- taphraste refert Surius Octobris. et Philoxeni Probique fastis consignatur, Joannis rico rege pro Arianorum suorum cæremoniis re- parandis laborante: solus duntaxat Romanorum sibi decessorum urbe digressus, CP. venit, miro honore succeptus est. Deater dextrum ecclesiæ inse- dit solium, diemque Domini nostri resurrectionis plena voce Romanis precibus celebravit. Agathias lib. 1. Consistentes in via concilium aὖ dictum conventum coegerunt. Theophanes infra, habitis comitiis, scripturus. Yox e Latino conventus expressa. COMBEFIS. (10) Εκ τοῦ βαπτισμοῦ δεχόμενο:. Recolenda D iter Marcellinus distrahit, et ista scribit: Theodo- (11) Haud igitur ante annos duos initium belli (12) Aretha martyris certamen apud Nagram (15) Cujus promotio longe superius observata. (14) in sequentem annum, qui Justini septimus, (15) Infectos Manichæorum deliriis Persas refert (16) Cedrenus in Monomacho : Στάντες ἐπὶ τῆς

τέκνοις παραγενέσθαι ἐν τῷ κομβέντῳ ", ὁμοίως και τὸν ἀρχιμάγον Γλωνάζην καὶ τοὺς μάγους, καὶ τὸν τῶν Χριστιανῶν ἐπίσκοπον Βαζάνην τ' αγαπώμενον παρὰ Καβάδου, ὡς ἰατρὸν ἄριστον, καὶ καλέσας τους Μανιχαίους, ἔφη· Χαίρω ἐπὶ τῷ ὑμετέρῳ δίγματι, καὶ θέλω δοῦναι ἔτι ζῶν τὴν βασιλείαν τῷ υἱῷ μου Φθασουαρσάν, ὡς σύμφρονι ὑμῶν. 'Αλλ' ἀφορί- σατε ἑαυτοὺς πρὸς τὸ παραλαβεῖν αὐτόν. Οἱ δὲ θαρσήσαντες μετά παρρησίας αφώρισαν ἑαυτούς. Ο δὲ Καβάδης ἐπιτρέψας τῷ στρατεύματι εἰσελθεῖν πάντας κατέκοψεν ξίφεσι σὺν τῷ ἐπισκόπῳ αὐτῶν ἐπ' δψεσι τοῦ ἀρχιμάγου καὶ τοῦ ἐπισκόπου τῶν Χριστιανῶν. Καὶ ἐξέπεμψεν σάκρας εἰς πᾶσαν τὴν ὑπ' αὐτοῦ γῆν ", ὥστε τὸν εὑρισκόμενον Μανιχαίον ἀναιρεῖσθαι καὶ πυρίκαυστον γενέσθαι, καὶ τὰς ὑποστάσεις αὐτῶν εἰς τὰ βασιλικὰ ταμεῖα εἰσκομί- ζεσθαι, καὶ τὰς βίβλους αὐτῶν καίεσθαι τ8. Ὁ δὲ εὐσεβὴς βασιλεὺς Ἰουστῖνος (17) ἐν πάσῃ ἱκανότητι καὶ ἀνδρείᾳ τῆς βασιλείας το επιλαβόμενος, σάκρας πανταχοῦ ἐν ταῖς πόλεσιν ἐξαπέστειλεν, ὥστε τιμω ρηθῆναι πάντας τοὺς ἀταξίας ἢ φόνους ποιοῦντας, καὶ τοὺς ἐν Κωνσταντινουπόλει δήμους εἰρηνεῦ σας (18), καὶ φόβον ἔδειξεν πολύν. Ἔστεψεν δὲ καὶ τὴν ἑαυτοῦ γυναίκα (19) τὴν Θεοδώραν Αὐγούσταν ἅμα τῷ βασιλεῦσαι αὐτόν. Καὶ προεβάλετο τὸν παρ τρίκιον (20) Υπάτιον στρατηλάτην ᾿Ανατολῆς τὸν Σεκουνδίνου φυλάξαι τὰ ἀνατολικὰ μέρη διὰ τοὺς Πέρα σας καὶ τὰς τῶν Σαρακηνῶν ἐπιδρομάς. Εποίησεν δὲ καὶ αὐτὸς διωγμὸν (21) μέγαν κατὰ Μανιχαίων, καὶ ἐτιμωρήσατο πολλούς. Α. Μ. 6017. - Τούτῳ τῷ ἔτει 'Αναταρος μητρό πολις (22) τῆς δευτέρας Κιλικίας ἔπαθεν ὑπὸ σεισμού φοβερωτάτου, ἡγεμονεύοντος αὐτῆς Καλλιοπίου υἱοῦ Ειρηναίου, καὶ ἐπτώθη πᾶσα ἡ πόλις. Ταύτην δὲ Ἰουστῖνος ἀνήγειρεν ", καὶ Ἰουστινόπολιν τὸ ἐκά- λεσεν. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει κατεποντίσθη ὑπὸ θεομηνίας (23) δι᾽ ὑδάτων τοῦ ποταμοῦ σε Έδεσσα, πόλις μεγάλη καὶ τα περιβόητος, τῆς Ὀσροηνῆς ἐπαρχίας μητρό- πολις. Ο γὰρ Σκιρτὸς ποταμὸς διὰ μέσου αὐτῆς Β Βοαζάνην Α τὰ στρατεύματα αὐτοῦ Α. την κατακαίεσθαι 2. * τῆς βασιλείας Α, τὴν βασιλείαν το ἀνήγειρεν Α, ήγειρεν 4ο Ἰουστίνου πόλιν Α. Οι τοῦ και Α. κομιβέντα Δ, κομμέντα ὑπ. αὐτοῦ γῆν Α, τὴν ἑαυτοῦ γῆν Η δήμους Α. μέγαν ποταμοῦ ποταμού Α 2, ποταμῶν ΝΟΤΑ. Αὐγούστα», Τὴν γυναῖκα αὐτοῦ Αὐγοῦσταν, τῆς Εὐφημίας ἤδη τελεύ τη τάσης ἐν έστεψεν Αύγοῦσταν ἅμα τῷ βασιλεῦσαι αὐτόν· Λουπικίαν, νεί CHRONOGRAPHIA. A conjugibus et fliis conventui adesse jussis, Glona- A. C . zem pariter archimagum, cæterosque magos, et Bazanem Christianorum episcopum sibi dilectum, ceu medicină peritia præstantem, una congregat : moxque Manichæos verbis compellans, ait : Arri- del, quam tenetis sententia : et ut ejus sequaci, vestrique sensus socio flio meo Phthasnarsan, dum etiam inter vivos ago, regno cedere apud me statu- tum est. Discedite igitur, et in diversam partem abite, ut eum regem suscipialis. Illi audaciores his verbis facti, a reliquis cum fiducia segregaverunt se : Cabades porro data exercitui ingressus libertate, cunctos cum eorum episcopo sub archi- magi et Christianorum episcopi conspectu gladiis in frusta concidit. Tum sacras in omnem Persarum ditionem emisit, quibus omnes quotquot deprehendi possent, Manichæos occidi, vivos comburi, eorum)- que facultates Asco addici, necnon libros eorun cremnari jubebat. Porro pius imperator Justinus .omni dexteritate et animi robore rempublicam administrans, missis per urbes omnes passim sacris, in eos qui tumultus et cædes ederent severius ani- madvertit, Cpoleos cives in pace contimauit, ma - gnumque de se terrorem incussit. Ut primum vero suscepit imperium, Theodoram conjugem suami coronavit Augustam, Hypatium quoque patricium Secundini filium orientalibus partibus adversus Persas et Saracenorum excursiones tutandis orien- talis militiæ magistrum instituit: sed et magnam in Manichæos persecutionem excitavit, multosque supplicio affecit. A. C. 517. Hoc anno Anazarbus secundæ Ci- liciæ metropolis terræ motu prorsus hórribili rui- nam passa est ingentem, Calliopio Trénæi filio ejus rectore : corruit enim universa civitas ; quam de- mum Justinus reparavit, et appellavit Justinopo- lim. Hoc etiam anno Edessa civitas amplissima et magni nominis, Oshoenæ provinciæ caput, irato numine fluviorum aquis tota obruta est. Scirtus quippe fluvius per mediam urbem influens magnas YARIE LECTIONES. infra. 7. e. * vulg. vulg. ss add. ex vulg. h. 1. et vulg. add. ex om. A b. b, vulg. JAG. GOARI a cujus Septembri sextus ex Theophani calculo incipit, haec ilustrantur : Plerique lapidatorum, percussorum, urbisque depopulatorum, sua ob sce- lera deprehensi, ferro, igni suspendioque expensi sunt, gratum bonis civibus spectaculum exhiben- Les. Justino, sævientibus ubique in Prasinos Venetis. Edita mutila. Post liquet aliquid desi- derari ex Cedreno, qui hunc locum sic effert: coronavit et Theodoran uxorem suam Au gustam cum Euphemia prior conjux jam vivis ex- cessisset : tumque sequitur, de eademn Euphemia, quam Augustam coronaveral, cum primum iniit imperium. Combefis. non Justini fuit Theodora, quare Espnplav repono, juxta superius lecta anno Justini primo : totumque numerum anni J. G. apud Baronium expungendum hujusmodi animad- versio decernit. Procopius, De bello Persico, lib. 1, ubi de pace cuni Persis ineunda. cud. de ligeret. et Manich. lib. xi (17) Marcellini verbis ad annum Justini quintum, D (18) Superius has tragoedias descripsit sub ipso (19) Locus corruptus. Justiniani enim conjux, (20) Ejus munus et genus sub Justino celebrat (21) Legem in eos a Justino sancitam habes (22) Ex Evagrio lib. iv, cap. 8. (23) Indidem.

παρερχόμενος πολὺν αὐτῇ πλοῦτον καὶ τέρψιν παρ έχει. Τὸ τηνικαῦτα δὲ πλημμυρήσας δίκην θαλάσσης τοὺς οἴκους σὺν τοῖς οἰκοῦσι σύρων ἐπόντιζεν. Λόγος δὲ κρατεῖ ἐν αὐτοῖς τοῖς περισωθεῖσιν, ὅτι καὶ ἄλλοτε επόρθησεν τὴν πόλιν ὁ αὐτὸς ποταμός, ἀλλ' οὐχ οὕτως. Μετὰ δὲ τὸ παῦσαι τὰ ὕδατα, εὑρέθη πλάξ λιθίνη ἐν τῇ ὄχθῃ τοῦ ποταμοῦ γεγραμμένη ἱερο- γλυφικοῖς γράμμασιν ἔχουσα οὕτως· ι Σκιρτός που ταμός σκιρτήσει κακὰ σκιρτήματα πολίταις.» Ο δὲ βασιλεὺς Ἰουστῖνος πολλὰ παρέσχεν ταῖς ἀμφοτέραις πόλεσιν εἰς ἀνανέωσιν. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει ανεφάνη γυνή τις (24) ἐκ τῆς Κιλικίας γιγαντογενής, ὑπερέχουσα τῇ ἡλικίᾳ πάντα άνθρωπον τέλειον πήχυν ἕνα, καὶ πλατεία σφόδρα, Β γυρεύουσα δὲ τ τὰς πόλεις ἐλάμβανεν κατὰ ἔργα στήριον φόλλιν μίαν. Έτος α'. - Περσών βασιλέως Χοσρόου Τούτῳ τῷ ἔτει μηνὶ Οκτωβρίῳ τῆς δ' ινδικτιῶ νος (25) τὰ προοίμια τῆς τοῦ Θεοῦ ὀργῆς ἐπῆλθεν τῇ πόλει Αντιοχεία 88. Εμπυρισμὸς γὰρ μέγας γέ- γονεν ἀοράτως ἐν τῷ μέσῳ τῆς πόλεως, ὅστις προ- εμήνυσεν την μέλλουσαν ἔσεσθαι τοῦ Θεοῦ ἀπειλήν. Ανήφθη γὰρ τὸ πῦρ ἀπὸ τοῦ μαρτυρίου τοῦ ἁγίου Στεφάνου, καὶ ἕως τοῦ πραιτωρίου τοῦ στρατηλάτου ἔφθασεν. Αὕτη ἐγένετο " ἀρχὴ ὀδυνῶν. Εγένοντο δε οι έμπυρισμοί δ' ἐπὶ μῆνας ἔξ, καὶ ἐκάησαν οἶκοι πολλοί, καὶ ἀπέθανον λαοὶ πολλοί. Καὶ οὐδεὶς ἡδύνατο γνώ και πόθεν τὸ πῦρ ἀνήπτετο. Ἐκ γὰρ τῶν κεράμων τὸ πεντάστεγου ἀνελάμβανε. Κατὰ δὲ πρεσβείαν Εὐφρασίου τοῦ πατριάρχου εφιλοτιμήσατο ὁ βασι λεὺς τὴν πόλιν κεντηνάρια δύο (28) χρυσίου. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει Μαΐου μηνός κ' τῆς αὐτῆς ἐνδι κτιώνος 89, ὥρα ζ' (27), υπατεύοντος ἐν τῇ Ῥώμη Ολυβρίου, ἔπαθεν ὑπὸ θεομηνίας Αντιόχεια ή μεγάλη τῆς Συρίας πάθος ἀνεξήγητον. Τοσοῦτον ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ ἐπῆλθεν ἐπ' αὐτήν, ὥστε πτωθῆναι σχεδόν πᾶσαν τὴν πόλιν, καὶ τάφον τῶν οἰκητόρων γενέ- σθαι. Τινὰς δὲ καταχωσθέντας, καὶ ἔτι ζῶντας ὑπὸ τὴν γῆν πῦρ ἐκ τῆς γῆς ἐξελθὸν κατέφλεξεν. Κα! ες ἐκ τῆς Κιλ. Α, ἀπὸ Κ. δὲ Αντιοχεία Α 1, Αντιοχείας αὕτη γὰρ οι ἐμπρησμοί Δ. τὴν πεντάστεγον Α, τῶν πενταστεγῶν τῷ δὲ Μαΐῳ μηνὶ καὶ τῆς αὐτῆς Ινδικτιῶνος ». περιπαθῶς σταθερώτατον τῆς ἔκτης ἡμέρας 3.99 THEOPHANIS * urbi divitias deliciasque secum isvehit. Tum vero & maris in modum intumescens, domos cum babita. toribus aquarum abreptas copia demersit in pro- fundum. Penes eos vero qui remanserunt incolumes rumor invaluit, fluvium eumdem jam alias urbem dewastasse, at non tanta clade illata. Aquis demum subductis, in fluminis ripa lapidea tabula hierogly phicis characteribus exarata in hanc formam re- perta est : r Scirtus fuvius, qui Saltator, infelices prorsus civibus istis saltabit saltus. » Utrique vero civitati restaurandæ Justinus imperator multa bona contulit. Hoc etiam anno mulier quædam Cilissa gigantea prersus specie visa est, quæ perfectum et procerum quemque virum unius cubiti magnitu- dine et corporis in latum sumpti amplitudine supe- raret. Pererrabat illa civitates omnes, et ex singu- lis officinis obolum unum colligebat. A. C. 518. primus. - Persarum regis Chosrois annKS A. M. 6018. Hoc anno mense Octobri, indictione quarta, di- vinæ ultionis primitiæ Antiochenam urbem invase- runt. Magnum quippe in media urbe incendium, nec visum unde, excitatum est, quod imminentein Dei vindictam portendit. Ignis siquidem in marty- rio sancti Stephani accensus, usque ad prætorium magistri militum pervasit. Fuit id infaustum dole- ruin exordium. Incendia vero per menses sex du- ravere, quibus zdes multa combuste, multique viri interempti: nec quisquam potuit dignoscere unde accenderetur ignis : a tegulis enim excelsum G et amplum quinque tabulatorum ædificium totum exarsit. Imperator autem Euphrasii patriarchae le- gatione exoratus auri centenaria duo urbi largitus est. Eodem etiam anno, Maii mensis vigesimo, eadem indictione, hora septima, Olybrio Roniæ consula- tum gerente, Antiochia magna Syriæ infortunio, quod verbis exprimi vix potest, et ultore Deo ja- ctata est. Dei siquidem ira adeo dain concussit, ut tota pene urbs corruerit, et civium sepulchrum evaserit. Quosdam vero terra obrutos et adhuc viventes ignis e terra erumpens combussit. Alius VARIÆ LECTIONES. vulg. ss add. ex A. νulg. .ży. a. b. " JAC. GOARI NOTÆ. Cilix eo tempore vivebat, commentario in calego- rias meminit mulieris natione Cilissæ, quæ suo tempore viserit, magnitudine quatuor cubitorum. quassationis ad hunc annum Justini 8, indictione 4, sub Olybrii solius consulatu, brevem narratio- nem instituit Marcellinus, paulò fusiorem Evagrius lib. iv, cap. 5, quo Joannem rhetorem totam illam claddern iuetuoso orationis genere ac descripsisse memorat. Eo tamen a Theophane no- stro et Marcellino diversus est, quod anno Justini vII, Maii die 29, calamitatem ingruisse asserat. dium pondus est centenarium: de quo Isidorus lib. xvi, cap. : Centenarium, inquit, numeri nomen est, eo quod centum librarum ponderis sit : quod pondus propter perfectionem centenarii numeri insti- taerunt Romani. Circa meridiei ip- sius momentum sexto hebdomadis die. Vides Theo- phanis tempore ab aurora ad occasum horas diei duodecim fuisse numeratas, ut septima meridiem attingat, vel etiam paululum prætereat. (24) Simplicius, qui ex Agathia lib. 11 genere D (25) Conflagrationis Antiochene, ac terra con- (26) Inter medium talentum et supremum me- (27) Evagrius : Κατ' αὐτὸ τῆς μεσημβρίας τὸ

παρερχόμενος πολὺν αὐτῇ πλοῦτον καὶ τέρψιν παρ έχει. Τὸ τηνικαῦτα δὲ πλημμυρήσας δίκην θαλάσσης τοὺς οἴκους σὺν τοῖς οἰκοῦσι σύρων ἐπόντιζεν. Λόγος δὲ κρατεῖ ἐν αὐτοῖς τοῖς περισωθεῖσιν, ὅτι καὶ ἄλλοτε επόρθησεν τὴν πόλιν ὁ αὐτὸς ποταμός, ἀλλ' οὐχ οὕτως. Μετὰ δὲ τὸ παῦσαι τὰ ὕδατα, εὑρέθη πλάξ λιθίνη ἐν τῇ ὄχθῃ τοῦ ποταμοῦ γεγραμμένη ἱερο- γλυφικοῖς γράμμασιν ἔχουσα οὕτως· ι Σκιρτός που ταμός σκιρτήσει κακὰ σκιρτήματα πολίταις.» Ο δὲ βασιλεὺς Ἰουστῖνος πολλὰ παρέσχεν ταῖς ἀμφοτέραις πόλεσιν εἰς ἀνανέωσιν. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει ανεφάνη γυνή τις (24) ἐκ τῆς Κιλικίας γιγαντογενής, ὑπερέχουσα τῇ ἡλικίᾳ πάντα άνθρωπον τέλειον πήχυν ἕνα, καὶ πλατεία σφόδρα, Β γυρεύουσα δὲ τ τὰς πόλεις ἐλάμβανεν κατὰ ἔργα στήριον φόλλιν μίαν. Έτος α'. - Περσών βασιλέως Χοσρόου Τούτῳ τῷ ἔτει μηνὶ Οκτωβρίῳ τῆς δ' ινδικτιῶ νος (25) τὰ προοίμια τῆς τοῦ Θεοῦ ὀργῆς ἐπῆλθεν τῇ πόλει Αντιοχεία 88. Εμπυρισμὸς γὰρ μέγας γέ- γονεν ἀοράτως ἐν τῷ μέσῳ τῆς πόλεως, ὅστις προ- εμήνυσεν την μέλλουσαν ἔσεσθαι τοῦ Θεοῦ ἀπειλήν. Ανήφθη γὰρ τὸ πῦρ ἀπὸ τοῦ μαρτυρίου τοῦ ἁγίου Στεφάνου, καὶ ἕως τοῦ πραιτωρίου τοῦ στρατηλάτου ἔφθασεν. Αὕτη ἐγένετο " ἀρχὴ ὀδυνῶν. Εγένοντο δε οι έμπυρισμοί δ' ἐπὶ μῆνας ἔξ, καὶ ἐκάησαν οἶκοι πολλοί, καὶ ἀπέθανον λαοὶ πολλοί. Καὶ οὐδεὶς ἡδύνατο γνώ και πόθεν τὸ πῦρ ἀνήπτετο. Ἐκ γὰρ τῶν κεράμων τὸ πεντάστεγου ἀνελάμβανε. Κατὰ δὲ πρεσβείαν Εὐφρασίου τοῦ πατριάρχου εφιλοτιμήσατο ὁ βασι λεὺς τὴν πόλιν κεντηνάρια δύο (28) χρυσίου. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει Μαΐου μηνός κ' τῆς αὐτῆς ἐνδι κτιώνος 89, ὥρα ζ' (27), υπατεύοντος ἐν τῇ Ῥώμη Ολυβρίου, ἔπαθεν ὑπὸ θεομηνίας Αντιόχεια ή μεγάλη τῆς Συρίας πάθος ἀνεξήγητον. Τοσοῦτον ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ ἐπῆλθεν ἐπ' αὐτήν, ὥστε πτωθῆναι σχεδόν πᾶσαν τὴν πόλιν, καὶ τάφον τῶν οἰκητόρων γενέ- σθαι. Τινὰς δὲ καταχωσθέντας, καὶ ἔτι ζῶντας ὑπὸ τὴν γῆν πῦρ ἐκ τῆς γῆς ἐξελθὸν κατέφλεξεν. Κα! ες ἐκ τῆς Κιλ. Α, ἀπὸ Κ. δὲ Αντιοχεία Α 1, Αντιοχείας αὕτη γὰρ οι ἐμπρησμοί Δ. τὴν πεντάστεγον Α, τῶν πενταστεγῶν τῷ δὲ Μαΐῳ μηνὶ καὶ τῆς αὐτῆς Ινδικτιῶνος ». περιπαθῶς σταθερώτατον τῆς ἔκτης ἡμέρας 3.99 THEOPHANIS * urbi divitias deliciasque secum isvehit. Tum vero & maris in modum intumescens, domos cum babita. toribus aquarum abreptas copia demersit in pro- fundum. Penes eos vero qui remanserunt incolumes rumor invaluit, fluvium eumdem jam alias urbem dewastasse, at non tanta clade illata. Aquis demum subductis, in fluminis ripa lapidea tabula hierogly phicis characteribus exarata in hanc formam re- perta est : r Scirtus fuvius, qui Saltator, infelices prorsus civibus istis saltabit saltus. » Utrique vero civitati restaurandæ Justinus imperator multa bona contulit. Hoc etiam anno mulier quædam Cilissa gigantea prersus specie visa est, quæ perfectum et procerum quemque virum unius cubiti magnitu- dine et corporis in latum sumpti amplitudine supe- raret. Pererrabat illa civitates omnes, et ex singu- lis officinis obolum unum colligebat. A. C. 518. primus. - Persarum regis Chosrois annKS A. M. 6018. Hoc anno mense Octobri, indictione quarta, di- vinæ ultionis primitiæ Antiochenam urbem invase- runt. Magnum quippe in media urbe incendium, nec visum unde, excitatum est, quod imminentein Dei vindictam portendit. Ignis siquidem in marty- rio sancti Stephani accensus, usque ad prætorium magistri militum pervasit. Fuit id infaustum dole- ruin exordium. Incendia vero per menses sex du- ravere, quibus zdes multa combuste, multique viri interempti: nec quisquam potuit dignoscere unde accenderetur ignis : a tegulis enim excelsum G et amplum quinque tabulatorum ædificium totum exarsit. Imperator autem Euphrasii patriarchae le- gatione exoratus auri centenaria duo urbi largitus est. Eodem etiam anno, Maii mensis vigesimo, eadem indictione, hora septima, Olybrio Roniæ consula- tum gerente, Antiochia magna Syriæ infortunio, quod verbis exprimi vix potest, et ultore Deo ja- ctata est. Dei siquidem ira adeo dain concussit, ut tota pene urbs corruerit, et civium sepulchrum evaserit. Quosdam vero terra obrutos et adhuc viventes ignis e terra erumpens combussit. Alius VARIÆ LECTIONES. vulg. ss add. ex A. νulg. .ży. a. b. " JAC. GOARI NOTÆ. Cilix eo tempore vivebat, commentario in calego- rias meminit mulieris natione Cilissæ, quæ suo tempore viserit, magnitudine quatuor cubitorum. quassationis ad hunc annum Justini 8, indictione 4, sub Olybrii solius consulatu, brevem narratio- nem instituit Marcellinus, paulò fusiorem Evagrius lib. iv, cap. 5, quo Joannem rhetorem totam illam claddern iuetuoso orationis genere ac descripsisse memorat. Eo tamen a Theophane no- stro et Marcellino diversus est, quod anno Justini vII, Maii die 29, calamitatem ingruisse asserat. dium pondus est centenarium: de quo Isidorus lib. xvi, cap. : Centenarium, inquit, numeri nomen est, eo quod centum librarum ponderis sit : quod pondus propter perfectionem centenarii numeri insti- taerunt Romani. Circa meridiei ip- sius momentum sexto hebdomadis die. Vides Theo- phanis tempore ab aurora ad occasum horas diei duodecim fuisse numeratas, ut septima meridiem attingat, vel etiam paululum prætereat. (24) Simplicius, qui ex Agathia lib. 11 genere D (25) Conflagrationis Antiochene, ac terra con- (26) Inter medium talentum et supremum me- (27) Evagrius : Κατ' αὐτὸ τῆς μεσημβρίας τὸ

ἕτερον πῦρ ἐκ τοῦ ἀέρος, ὡς σπινθήρες, κατήρ- & χετο ε, και κατέκαιεν, ὥσπερ ἀστραπὴ, τὸν εὐρι σχόμενον· καὶ ἐσείετο ἡ γῆ ἐπὶ ἐνιαυτὸν ἕνα. - Ρώμης ἐπισκόπου Φήλικος Έτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει τοῦ σεισμοῦ ἐπικρατοῦντος (28) Εὐφράσις ἐπίσκοπος Αντιοχείας κατεχώσθη ὑπὸ τοῦ σεισμοῦ, καὶ ἀπέθανεν· καὶ πᾶς οἶκος καὶ ἔχε κλησίαι κατέπεσον, καὶ τὸ κάλλος τῆς πόλεως εφα νίσθη. Καὶ οὐ γέγονε τοιαύτη θεομηνία ἐν ἄλλῃ πόλει ἐν πάσαις γενεαῖς. Ὁ δὲ εὐσεβέστατος βασι λεὺς Ἰουστίνος ταῦτα μαθὼν μεγάλως ήλγησε την ψυχὴν, ὥστε ἐπῆρεν τὸ διάδημα τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ καὶ τὴν πορφύραν, καὶ ἐπένθησαν ἐν οι σάκχῳ ἐπὶ ἡμέρας πολλάς, ὥστε καὶ τῇ ἑορτῇ προσελθὼν ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ, οὐ κατεδέξατο φορέσαι τὸ στέμμα ἢ τὴν χλαμύδα· ἀλλ᾽ οὕτως λιτῶς προσῆλθεν μανδύον παρο φυροῦν φορέσας, καὶ κλαίων ἐπὶ πάσης τῆς συγκλή του, καὶ πάντες ἔκλαιον σὺν αὐτῷ πενθικά φορούν τες. Απέστειλεν δὲ ὁ βασιλεὺς εὐθέως Καρίνον τὸν κόμητα δοὺς κεντηνάρια πέντε (29) πρὸς ἐκχοι- σμόν, εἴ πως δυνηθῇ σωσαί τινας, καὶ τὰ καταχω σθέντα πράγματα διασώσαι ἐκ τῶν λῃστῶν καὶ ἁρπάγων. Καὶ πάλιν ἀπέστειλεν ὁ βασιλεὺς ὄπισθεν αὐτοῦ τὸν πατρίκιον Φωκᾶν τοῦ Κρατεροῦ, καὶ τὸν πατρίκιον * Αστέριον, καὶ τὸν ἔπαρχον ", ἄνδρας σοφούς, τοὺς αὐτοῖς χρήματα πολλὰ πρὸς ἀνακαι νισμὸν τῆς πόλεως. Τῷ δὲ Ἀπριλλίῳ μηνὶ δ' (50), τῆς αὐτῆς ε' ινδικτιώνος, τῇ ἑορτῇ τοῦ Πάσχα, ἀσθενήσας ὁ βασιλεὺς Ἰουστῖνος προεχειρίσατο ἔτι ζῶν εἰς βασιλέα Ἰουστινιανὸν, τὸν ἴδιον ἀνεψιόν, καὶ ἔστεψεν αὐτὸν, καὶ συνεβασίλευσεν αὐτῷ μῆνας δ. Τῷ δ' Αὐτ γούστῳ μηνὶ τῆς αὐτῆς ε' ινδικτιῶνος ἐτελεύτησεν & ν εὐσεβέστατος Ἰουστίνος καταλιπών βασιλέα τὸν » Ιουστινιανόν. Τοῦ δὲ Εὐφρασίου (51) ἐπισκόπου Αντιοχείας τες · λευτήσαντος Εὐφραΐμιος ὁ ᾿Αμίδιος κόμης Ανατο τῆς ὢν ἐν τῷ χρόνῳ ἐκείνῳ ἐχειροτονήθη ἀντ' αὐτοῦ, ὅστις ζῆλον θεῖον κατὰ τῶν ἀποσχιστῶν ἐδείξατο να Α. Μ. 6020. — 'Ρωμαίων βασιλέως Ιουστινια τοῦ ἔτος α'. Ιεροσολύμων ἐπισκόπου Ἰωάννου ἔτος α. Αντιοχείας Επισκόπου Εὐφραμίου ἔτος α'. κατήρχοντο Α 2. εν εν σάκκω οm. Κάριον 2. Φωκᾶν πατρίκιον Α. τὸν ἔπαρχον Α Ε, τὸν ἀπὸ ἐπάρχων Α. " τὸν Α. Εφραίμιος Α. * ἐδέξατο Α. πτώμασι καὶ ὁ Εὐφράσιος, ἄλλη τῆς πόλεως συμφορά, ἵνα μὴ τῶν ἐπιτηδείων ὁ προνοῶν ᾖ εἰε. : Ελκει λίτρας κεντηνάριον ἑκατὸν, ἀφ' οὗ δὴ καὶ ὠνόμαστα:. κόμης ᾿Ανατολῆς τῆς ἑώας ἀρχῆς τὰς ἡνίας διέπων, CHRONOGRAPHIA. ignis ex aere iustar' scintillarum decidit, et quos A. M. 6019. B C A. - · D attigisset, fulminis in morem cremavit : terraque per annum continuum concnssa est. A. C. 519. Romæ episcopi Felicis annus pri- 73315. Hoc anno terræ motu continuo invalescente, Eu- phrasius Antiochiae episcopus ea agitatione obru. tus interiit: omnes quoque ædes et ecclesiæ conci- derunt, ed urbis decor omnis deletus est : sed neque talis calamitas aliis sæculis quavis in urbe audita. Pientissimus autem imperator Justinus ea re coguita, ingenti apimni dolore percussus, sublato capitis sui diademate purpuraque deposita, plures dies deformi sacco velatus luctum egit : adeo ut festivo die procedens in ecclesiam coronæ insi- gne vcl chlamydem deferre non admiserit : verum sic simplici habitu processerit, solo mandya purpureo subornatus, et coram toto senatu ingemiscens : cæ- terique omnes lugubria induti una cum eo luxerunt. Imperator porro Carinum comitem datis auri centenariis quinque confestim misit, ad effodiendas egerendasque rninas, si forte posset aliquem peri- culo liberare, et a prædonibus et raptoribus res ruderibus immersas suis possessoribus servare. Subindeque post eum in ejus. vestigia Phocam Cra- teri filium patricium, Asterium quoque patricium et expræfectum viros cordatos misit imperator, qui, pecuniarum immensa vi ab eo accepta, repa- rarent urbem. Cæterum Aprilis mensis die quastą, Paschali festo cjusdem quinta indictionis, morbo correptus imperator Justinus Justinianum germa- num nepotem imperatorem adhuc vivus instituit, coronam insuper imposuit, et menses quatuor po- testatis collegam habuit. Augusto vero mense ejus-, dem quinte indictionis, Justiniano in imperato- rem relicto, piissimus Justinus diem obiit. Euphrasio quoque Antiochiæ præsule defuncto, Euphraimius Amidenus ca tempestate comitem orientis agens, in ejus locum ordinatus est, qui divinum prorsus fervorem adversus schismatico i exercuit. A. C. 520. Romanorum imperatoris Justiniani annus primus, Hierosolymorum episcopi Joannis annus primus. Antiochiæ episcopi Euphraimii annus primus. VARIE LECTIONES. om. A, f. om. vulg. " o add. ex add. ex JAC. GOARI NOTÆ. Postremo om- nium Euphrasius (cujus mors aliam novam calami- salem attulit civitati) eisdem cladibus oppressus interiil, ne quisquam reliquus fieret, qui urbi res provideret necessarias. giæ munificentiæ, et tantæ civitatis præsentibus malis, quadrare magis videatur. Procop. lib. i Per- Coastris. rum, necnon Evagrii lib. iv, cap. 9, computes, apud quos tamen Justini solius ae ejusdem cum Justiniane imperantis dies, diligentius animadver tendi. Consentiunt iidem in Aprilis Kalendis Juste niani imperio consecrandis, quibus conveniunt nonnulli Theophanis codices, aliis diem quartum erronec decernentiimus. cap. 5, quo quί Epiranius lus signatur, de- seribitur. (28) Evagrius : Τελευταῖον ἐγκαταλειφθεὶς τοῖς (19) Cedren. babet v', quinquaginta, quod et re- (50) ls est Marcellini et Alexandrini Chronico- (34) Eadem apud Evagrium legere licet, lib. IV,

ἕτερον πῦρ ἐκ τοῦ ἀέρος, ὡς σπινθήρες, κατήρ- & χετο ε, και κατέκαιεν, ὥσπερ ἀστραπὴ, τὸν εὐρι σχόμενον· καὶ ἐσείετο ἡ γῆ ἐπὶ ἐνιαυτὸν ἕνα. - Ρώμης ἐπισκόπου Φήλικος Έτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει τοῦ σεισμοῦ ἐπικρατοῦντος (28) Εὐφράσις ἐπίσκοπος Αντιοχείας κατεχώσθη ὑπὸ τοῦ σεισμοῦ, καὶ ἀπέθανεν· καὶ πᾶς οἶκος καὶ ἔχε κλησίαι κατέπεσον, καὶ τὸ κάλλος τῆς πόλεως εφα νίσθη. Καὶ οὐ γέγονε τοιαύτη θεομηνία ἐν ἄλλῃ πόλει ἐν πάσαις γενεαῖς. Ὁ δὲ εὐσεβέστατος βασι λεὺς Ἰουστίνος ταῦτα μαθὼν μεγάλως ήλγησε την ψυχὴν, ὥστε ἐπῆρεν τὸ διάδημα τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ καὶ τὴν πορφύραν, καὶ ἐπένθησαν ἐν οι σάκχῳ ἐπὶ ἡμέρας πολλάς, ὥστε καὶ τῇ ἑορτῇ προσελθὼν ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ, οὐ κατεδέξατο φορέσαι τὸ στέμμα ἢ τὴν χλαμύδα· ἀλλ᾽ οὕτως λιτῶς προσῆλθεν μανδύον παρο φυροῦν φορέσας, καὶ κλαίων ἐπὶ πάσης τῆς συγκλή του, καὶ πάντες ἔκλαιον σὺν αὐτῷ πενθικά φορούν τες. Απέστειλεν δὲ ὁ βασιλεὺς εὐθέως Καρίνον τὸν κόμητα δοὺς κεντηνάρια πέντε (29) πρὸς ἐκχοι- σμόν, εἴ πως δυνηθῇ σωσαί τινας, καὶ τὰ καταχω σθέντα πράγματα διασώσαι ἐκ τῶν λῃστῶν καὶ ἁρπάγων. Καὶ πάλιν ἀπέστειλεν ὁ βασιλεὺς ὄπισθεν αὐτοῦ τὸν πατρίκιον Φωκᾶν τοῦ Κρατεροῦ, καὶ τὸν πατρίκιον * Αστέριον, καὶ τὸν ἔπαρχον ", ἄνδρας σοφούς, τοὺς αὐτοῖς χρήματα πολλὰ πρὸς ἀνακαι νισμὸν τῆς πόλεως. Τῷ δὲ Ἀπριλλίῳ μηνὶ δ' (50), τῆς αὐτῆς ε' ινδικτιώνος, τῇ ἑορτῇ τοῦ Πάσχα, ἀσθενήσας ὁ βασιλεὺς Ἰουστῖνος προεχειρίσατο ἔτι ζῶν εἰς βασιλέα Ἰουστινιανὸν, τὸν ἴδιον ἀνεψιόν, καὶ ἔστεψεν αὐτὸν, καὶ συνεβασίλευσεν αὐτῷ μῆνας δ. Τῷ δ' Αὐτ γούστῳ μηνὶ τῆς αὐτῆς ε' ινδικτιῶνος ἐτελεύτησεν & ν εὐσεβέστατος Ἰουστίνος καταλιπών βασιλέα τὸν » Ιουστινιανόν. Τοῦ δὲ Εὐφρασίου (51) ἐπισκόπου Αντιοχείας τες · λευτήσαντος Εὐφραΐμιος ὁ ᾿Αμίδιος κόμης Ανατο τῆς ὢν ἐν τῷ χρόνῳ ἐκείνῳ ἐχειροτονήθη ἀντ' αὐτοῦ, ὅστις ζῆλον θεῖον κατὰ τῶν ἀποσχιστῶν ἐδείξατο να Α. Μ. 6020. — 'Ρωμαίων βασιλέως Ιουστινια τοῦ ἔτος α'. Ιεροσολύμων ἐπισκόπου Ἰωάννου ἔτος α. Αντιοχείας Επισκόπου Εὐφραμίου ἔτος α'. κατήρχοντο Α 2. εν εν σάκκω οm. Κάριον 2. Φωκᾶν πατρίκιον Α. τὸν ἔπαρχον Α Ε, τὸν ἀπὸ ἐπάρχων Α. " τὸν Α. Εφραίμιος Α. * ἐδέξατο Α. πτώμασι καὶ ὁ Εὐφράσιος, ἄλλη τῆς πόλεως συμφορά, ἵνα μὴ τῶν ἐπιτηδείων ὁ προνοῶν ᾖ εἰε. : Ελκει λίτρας κεντηνάριον ἑκατὸν, ἀφ' οὗ δὴ καὶ ὠνόμαστα:. κόμης ᾿Ανατολῆς τῆς ἑώας ἀρχῆς τὰς ἡνίας διέπων, CHRONOGRAPHIA. ignis ex aere iustar' scintillarum decidit, et quos A. M. 6019. B C A. - · D attigisset, fulminis in morem cremavit : terraque per annum continuum concnssa est. A. C. 519. Romæ episcopi Felicis annus pri- 73315. Hoc anno terræ motu continuo invalescente, Eu- phrasius Antiochiae episcopus ea agitatione obru. tus interiit: omnes quoque ædes et ecclesiæ conci- derunt, ed urbis decor omnis deletus est : sed neque talis calamitas aliis sæculis quavis in urbe audita. Pientissimus autem imperator Justinus ea re coguita, ingenti apimni dolore percussus, sublato capitis sui diademate purpuraque deposita, plures dies deformi sacco velatus luctum egit : adeo ut festivo die procedens in ecclesiam coronæ insi- gne vcl chlamydem deferre non admiserit : verum sic simplici habitu processerit, solo mandya purpureo subornatus, et coram toto senatu ingemiscens : cæ- terique omnes lugubria induti una cum eo luxerunt. Imperator porro Carinum comitem datis auri centenariis quinque confestim misit, ad effodiendas egerendasque rninas, si forte posset aliquem peri- culo liberare, et a prædonibus et raptoribus res ruderibus immersas suis possessoribus servare. Subindeque post eum in ejus. vestigia Phocam Cra- teri filium patricium, Asterium quoque patricium et expræfectum viros cordatos misit imperator, qui, pecuniarum immensa vi ab eo accepta, repa- rarent urbem. Cæterum Aprilis mensis die quastą, Paschali festo cjusdem quinta indictionis, morbo correptus imperator Justinus Justinianum germa- num nepotem imperatorem adhuc vivus instituit, coronam insuper imposuit, et menses quatuor po- testatis collegam habuit. Augusto vero mense ejus-, dem quinte indictionis, Justiniano in imperato- rem relicto, piissimus Justinus diem obiit. Euphrasio quoque Antiochiæ præsule defuncto, Euphraimius Amidenus ca tempestate comitem orientis agens, in ejus locum ordinatus est, qui divinum prorsus fervorem adversus schismatico i exercuit. A. C. 520. Romanorum imperatoris Justiniani annus primus, Hierosolymorum episcopi Joannis annus primus. Antiochiæ episcopi Euphraimii annus primus. VARIE LECTIONES. om. A, f. om. vulg. " o add. ex add. ex JAC. GOARI NOTÆ. Postremo om- nium Euphrasius (cujus mors aliam novam calami- salem attulit civitati) eisdem cladibus oppressus interiil, ne quisquam reliquus fieret, qui urbi res provideret necessarias. giæ munificentiæ, et tantæ civitatis præsentibus malis, quadrare magis videatur. Procop. lib. i Per- Coastris. rum, necnon Evagrii lib. iv, cap. 9, computes, apud quos tamen Justini solius ae ejusdem cum Justiniane imperantis dies, diligentius animadver tendi. Consentiunt iidem in Aprilis Kalendis Juste niani imperio consecrandis, quibus conveniunt nonnulli Theophanis codices, aliis diem quartum erronec decernentiimus. cap. 5, quo quί Epiranius lus signatur, de- seribitur. (28) Evagrius : Τελευταῖον ἐγκαταλειφθεὶς τοῖς (19) Cedren. babet v', quinquaginta, quod et re- (50) ls est Marcellini et Alexandrini Chronico- (34) Eadem apud Evagrium legere licet, lib. IV,

Τούτῳ τῷ ἔτει μόνος κρατήσας τὴν βασιλείαν δ μέγας Ἰουστινιανός προεβάλετο κόμητα Ανατολής τὸν πατρίκιον τὸν ᾿Αρμένιον (52), τινι δέδωκε χρή ματα, κελεύσας αὐτῷ' ἀπελθεῖν καὶ ἀνανεῶσαι πόλιν τῆς Φοινίκης Λιβανισίας (55) εἰς τὸ λιμωτὸν τὸ ἐσώτερον τὴν καλουμένην Παλμύραν, κελεύσας τοῦ καθέζεσθαι ἐν αὐτῇ τὸν δοῦκα καὶ τοὺς ἁγίους τό τους (34). . . τῷ δὲ Ἰανουαρίῳ μηνί (35) α' τῆς αὐτῆς ἐνδικτιῶνος ἐποίησεν * ὁ βασιλεὺς ὑπατείαν ", καὶ τοσαῦτα ἔδωκεν χρήματα όσα οὐδεὶς βασιλεὺς ὑπατεύσας. . Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει ὁ βασιλεὺς Περσῶν (56) ἐπολέ- μησε τῷ Λαζῷ Τζάθῳ ', ὡς προσρυέντι Ρωμαίοις. Καὶ λοιπὸν ὁ βασιλεὺς Ἰουστινιανὸς ἔπεμψεν αὐτῷ βοήθειαν στρατοῦ, καὶ στρατηλάτας τρεῖς, Βελισά Β ριον ' καὶ Κύρικον * καὶ Πέτρον (37). Καὶ πολέ μήσαντες ἡττήθησαν· καὶ ἠγανάκτησεν ὁ βασιλεὺς κατὰ τῶν στρατηλατών *, ὅτι φθονοῦντες ἀλλήλοις προέδωκαν τὴν νίκην. Καὶ διαδεξάμενος αὐτοὺς ἀπέστειλε Πέτρον τὸν νοτάριον αὐτοῦ στρατηλάτην· καὶ συμβαλὼν τοῖς Πέρσαις μετὰ τῶν Λαζῶν ἐνίκη σαν 10, καὶ πολλοὺς ἀνεῖλον τῶν Περσῶν. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει προσερούη τοῖς Ῥωμαίοις (38) Δ βασιλεὺς τῶν Ἐλούρων Γραῖτις ονόματι, καὶ ἦλθεν ἐν Κωνσταντινουπόλει μετὰ τοῦ λαοῦ αὐτοῦ 18, καὶ ᾔτησε τὸν βασιλέα γενέσθαι Χριστιανός ". Ο δὲ βασιλεὺς βαπτίσας αὐτὸν ἐν τοῖς Θεοφανίοις, ἐδέξατο αὐτὸν ἐκ τοῦ βαπτίσματος. Καὶ ἐβαπτίσθησαν σὺν αὐτῷ οἱ ε συγκλητικοὶ αὐτοῦ καὶ οἱ συγγενεῖς δώ δεκα: καὶ ἀπῆλθεν μετὰ χαρᾶς εἰς τὰ ἴδια φιλιωθείς τῷ βασιλεῖ, καὶ ἐπαγγειλάμενος συμμαχεῖν τὰ αὐτῷ, ἐν οἷς ἂν βουληθῇ. Προεβάλετο δὲ ὁ βασιλεὺς στρατ τηλάτην Αρμενίας Τζίταν (39) άνδρα πολεμικὸν καὶ μόνος κρατήσας Αν μονοκρατήσας αὐτῷ Α, αὐτὸν λιμωτίν Α, λιμοτόν ο Γ, λιμητὸν ἐποίησεν, ἔδωκε 2. ατείαν Α, ὑπατίαν Τζαθίῳ Α, Τζαλέῳ ε. * Βελισάριον Α, Βελισσάριον Κήρυκος στρατιωτών ἐνίκησεν Αϊλούρων Α. Γραίτις αὐτοῦ Α. Χριστιανός Α. Χριστιανὸν ναί. " συγκλητικοί Α. συμμαχεῖν ἐν οἷς ἂν δεηθῇ Β, βουληθῇ Α, βουλη- θείη ἀσφαλίζεσθαι διὰ τὰς ἐπιδρομὰς τῶν Σ1- ρακηνῶν. λιμητὸν Ὁ δὲ ᾿Αγήνωρ καὶ οἱ υἱοὶ αὐτοῦ ἐπολέμουν ἐπὶ τὸ λιμητόν. στρατηλάτου, (στρατηλάτω Μe- t THEOPHANIS floc anno imperator Justinianus rerum summa A potitus, patricium Armenium Orientis comitem creavit, et ingenti pecuniarum tradita copia, vi- rum abire jussit, et Phæniciæ Libanesiæ urbem Palmyram nuncupatam instaurare ad interiorem limitem, et in ea ducem residere sanctaque lora protegere et iis invigilare præcepit, Prima vero mensis Januarii die munus in populum edidit imperator, eamque largitus est pecuniarum vim, quam princeps ante alius nullus consulatus no- mine profuderit. " Eodem etiam anno Persarum rex Tzathum Lazi- cum quod in Romanas partes transiisset, bello lacessivit. Porro Justinianus imperator militares copias in ejus auxilium misit et magistros militiæ tres, Belisariumn, Cyricum et Petrum, qui inito praelio inferiores evaserunt. Quare indigna- tus imperator in duces, quod invidia ad invicem moti, certam prodidissent victoriam, ipsis revocatis, Petrum notarium militiæ magistrum in ipsorum locum subrogavit. Hic adjunctis sibi Lazis, adver- sus Persas conserta pugna, quam plurimos Persas delevit. Hoc eodem anno Elurorum rex Gratis nomine ad Romanos se adjunxit, et Cpotim una cum gente sua profectus est, et in Christianorum reli- gionem transire ab imperature expetiit. Jussit imperator in Theophaniis virum baptizari, et ex lavacri fontibus suscepit. Senatores porro et au- lici et affines ejus duodecim una cum eo initiati šunt:tum vero pactis cum imperatore fœderibus, et adversus quos indiceret ille suppetias se latu- rum pollicitus, domum se recepit. Porro imperator Tzitam virum rei bellicæ peritum, et în cæteris VARIE LECTIONES. C A b νulg. ' vulg. vulg. s lacunae nulla in codd. vestigia apparent. · vulg. • vulg. ubique. • a. a. om. a f. • of ante adul. ex νulg. vulg JAC. GOARI NOTÆ. Decembris. Orient. imp. cap. 107; de duce ejusdem, cap. 146. pleturus, De edificata quippe Palmyra limitauea civitate scribit Procopius, lib. 11, De adif. Justi- niani ultimis verbis: In Phænicia Libano propin- qua oppidum, cui Palmyra nomen, vetustate ferme desertum, munimentis firmavit et aquarum copia co- ercito Saracenorum exercitu, Vocem Meurs. exponit: sensus ejus est Phoenices limes et termi- nus. Chronicon Alexandrinum de Tauro rege Cree tensi Tyrum invadente, regem Tyri Agenorem obsidionis tempore in profundam continentem ur- bis obsessa, capteque nescium acies eduxisse nar- ral ista phrasi : D refert Procopius, De bello Persico, lib. 1. con. Procopius, De bello Gotthico, lib. 11, ad medium : quo, ut primum Justinianus suscepit imperium, arma cum eis consociasse, et ut Christi fidem susciperent persuasisse. liarrat Evagrius lib. iv. cap. 19. lib. 1, quem cuncto in Armeniis exercitui prafuisse, quod est munus testatur. Pancirollus, in Nol. imp. Orient. cap. : Justinianus, ait, subactis finitimis barbaris, magnam, et interiorem Armeniam dictam, novam provinciam creavit. Lib. uit. cap. de offic. magist. milium. Quam Zela ma- gistro militum scripto) commisit. gnam, inquit, Armeniam quæ interior dicebatur, et gentes, Antizenam videlicet, Jugilenam. Astyanenam, Sophenam, Sophonenam, in qua est Martyropolis, Belabitenam, et primum, et secundam Armeniam, et Pontum Polemoniacum tuæ curæ cum suis ducibus commisimus. (32) Arsenium scribit Vita S. Sabæ apud Surium (33) De consulari Phoenicia Paneirollus in not. (35) Addo, lacunam omnibus mss. exstantem ex- (35) Ex Chron. Alexand. anno Justiniani primo. (56) Ex ejusdem Chronici verbis : quibus adversa (37) Εἰρηναῖον τὸν Πενταδίας vocat iden Chroni- (58) De Erulorum origine, sede, moribus abunde (59) Sitam scribit Procopius, De bello Persico,

Τούτῳ τῷ ἔτει μόνος κρατήσας τὴν βασιλείαν δ μέγας Ἰουστινιανός προεβάλετο κόμητα Ανατολής τὸν πατρίκιον τὸν ᾿Αρμένιον (52), τινι δέδωκε χρή ματα, κελεύσας αὐτῷ' ἀπελθεῖν καὶ ἀνανεῶσαι πόλιν τῆς Φοινίκης Λιβανισίας (55) εἰς τὸ λιμωτὸν τὸ ἐσώτερον τὴν καλουμένην Παλμύραν, κελεύσας τοῦ καθέζεσθαι ἐν αὐτῇ τὸν δοῦκα καὶ τοὺς ἁγίους τό τους (34). . . τῷ δὲ Ἰανουαρίῳ μηνί (35) α' τῆς αὐτῆς ἐνδικτιῶνος ἐποίησεν * ὁ βασιλεὺς ὑπατείαν ", καὶ τοσαῦτα ἔδωκεν χρήματα όσα οὐδεὶς βασιλεὺς ὑπατεύσας. . Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει ὁ βασιλεὺς Περσῶν (56) ἐπολέ- μησε τῷ Λαζῷ Τζάθῳ ', ὡς προσρυέντι Ρωμαίοις. Καὶ λοιπὸν ὁ βασιλεὺς Ἰουστινιανὸς ἔπεμψεν αὐτῷ βοήθειαν στρατοῦ, καὶ στρατηλάτας τρεῖς, Βελισά Β ριον ' καὶ Κύρικον * καὶ Πέτρον (37). Καὶ πολέ μήσαντες ἡττήθησαν· καὶ ἠγανάκτησεν ὁ βασιλεὺς κατὰ τῶν στρατηλατών *, ὅτι φθονοῦντες ἀλλήλοις προέδωκαν τὴν νίκην. Καὶ διαδεξάμενος αὐτοὺς ἀπέστειλε Πέτρον τὸν νοτάριον αὐτοῦ στρατηλάτην· καὶ συμβαλὼν τοῖς Πέρσαις μετὰ τῶν Λαζῶν ἐνίκη σαν 10, καὶ πολλοὺς ἀνεῖλον τῶν Περσῶν. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει προσερούη τοῖς Ῥωμαίοις (38) Δ βασιλεὺς τῶν Ἐλούρων Γραῖτις ονόματι, καὶ ἦλθεν ἐν Κωνσταντινουπόλει μετὰ τοῦ λαοῦ αὐτοῦ 18, καὶ ᾔτησε τὸν βασιλέα γενέσθαι Χριστιανός ". Ο δὲ βασιλεὺς βαπτίσας αὐτὸν ἐν τοῖς Θεοφανίοις, ἐδέξατο αὐτὸν ἐκ τοῦ βαπτίσματος. Καὶ ἐβαπτίσθησαν σὺν αὐτῷ οἱ ε συγκλητικοὶ αὐτοῦ καὶ οἱ συγγενεῖς δώ δεκα: καὶ ἀπῆλθεν μετὰ χαρᾶς εἰς τὰ ἴδια φιλιωθείς τῷ βασιλεῖ, καὶ ἐπαγγειλάμενος συμμαχεῖν τὰ αὐτῷ, ἐν οἷς ἂν βουληθῇ. Προεβάλετο δὲ ὁ βασιλεὺς στρατ τηλάτην Αρμενίας Τζίταν (39) άνδρα πολεμικὸν καὶ μόνος κρατήσας Αν μονοκρατήσας αὐτῷ Α, αὐτὸν λιμωτίν Α, λιμοτόν ο Γ, λιμητὸν ἐποίησεν, ἔδωκε 2. ατείαν Α, ὑπατίαν Τζαθίῳ Α, Τζαλέῳ ε. * Βελισάριον Α, Βελισσάριον Κήρυκος στρατιωτών ἐνίκησεν Αϊλούρων Α. Γραίτις αὐτοῦ Α. Χριστιανός Α. Χριστιανὸν ναί. " συγκλητικοί Α. συμμαχεῖν ἐν οἷς ἂν δεηθῇ Β, βουληθῇ Α, βουλη- θείη ἀσφαλίζεσθαι διὰ τὰς ἐπιδρομὰς τῶν Σ1- ρακηνῶν. λιμητὸν Ὁ δὲ ᾿Αγήνωρ καὶ οἱ υἱοὶ αὐτοῦ ἐπολέμουν ἐπὶ τὸ λιμητόν. στρατηλάτου, (στρατηλάτω Μe- t THEOPHANIS floc anno imperator Justinianus rerum summa A potitus, patricium Armenium Orientis comitem creavit, et ingenti pecuniarum tradita copia, vi- rum abire jussit, et Phæniciæ Libanesiæ urbem Palmyram nuncupatam instaurare ad interiorem limitem, et in ea ducem residere sanctaque lora protegere et iis invigilare præcepit, Prima vero mensis Januarii die munus in populum edidit imperator, eamque largitus est pecuniarum vim, quam princeps ante alius nullus consulatus no- mine profuderit. " Eodem etiam anno Persarum rex Tzathum Lazi- cum quod in Romanas partes transiisset, bello lacessivit. Porro Justinianus imperator militares copias in ejus auxilium misit et magistros militiæ tres, Belisariumn, Cyricum et Petrum, qui inito praelio inferiores evaserunt. Quare indigna- tus imperator in duces, quod invidia ad invicem moti, certam prodidissent victoriam, ipsis revocatis, Petrum notarium militiæ magistrum in ipsorum locum subrogavit. Hic adjunctis sibi Lazis, adver- sus Persas conserta pugna, quam plurimos Persas delevit. Hoc eodem anno Elurorum rex Gratis nomine ad Romanos se adjunxit, et Cpotim una cum gente sua profectus est, et in Christianorum reli- gionem transire ab imperature expetiit. Jussit imperator in Theophaniis virum baptizari, et ex lavacri fontibus suscepit. Senatores porro et au- lici et affines ejus duodecim una cum eo initiati šunt:tum vero pactis cum imperatore fœderibus, et adversus quos indiceret ille suppetias se latu- rum pollicitus, domum se recepit. Porro imperator Tzitam virum rei bellicæ peritum, et în cæteris VARIE LECTIONES. C A b νulg. ' vulg. vulg. s lacunae nulla in codd. vestigia apparent. · vulg. • vulg. ubique. • a. a. om. a f. • of ante adul. ex νulg. vulg JAC. GOARI NOTÆ. Decembris. Orient. imp. cap. 107; de duce ejusdem, cap. 146. pleturus, De edificata quippe Palmyra limitauea civitate scribit Procopius, lib. 11, De adif. Justi- niani ultimis verbis: In Phænicia Libano propin- qua oppidum, cui Palmyra nomen, vetustate ferme desertum, munimentis firmavit et aquarum copia co- ercito Saracenorum exercitu, Vocem Meurs. exponit: sensus ejus est Phoenices limes et termi- nus. Chronicon Alexandrinum de Tauro rege Cree tensi Tyrum invadente, regem Tyri Agenorem obsidionis tempore in profundam continentem ur- bis obsessa, capteque nescium acies eduxisse nar- ral ista phrasi : D refert Procopius, De bello Persico, lib. 1. con. Procopius, De bello Gotthico, lib. 11, ad medium : quo, ut primum Justinianus suscepit imperium, arma cum eis consociasse, et ut Christi fidem susciperent persuasisse. liarrat Evagrius lib. iv. cap. 19. lib. 1, quem cuncto in Armeniis exercitui prafuisse, quod est munus testatur. Pancirollus, in Nol. imp. Orient. cap. : Justinianus, ait, subactis finitimis barbaris, magnam, et interiorem Armeniam dictam, novam provinciam creavit. Lib. uit. cap. de offic. magist. milium. Quam Zela ma- gistro militum scripto) commisit. gnam, inquit, Armeniam quæ interior dicebatur, et gentes, Antizenam videlicet, Jugilenam. Astyanenam, Sophenam, Sophonenam, in qua est Martyropolis, Belabitenam, et primum, et secundam Armeniam, et Pontum Polemoniacum tuæ curæ cum suis ducibus commisimus. (32) Arsenium scribit Vita S. Sabæ apud Surium (33) De consulari Phoenicia Paneirollus in not. (35) Addo, lacunam omnibus mss. exstantem ex- (35) Ex Chron. Alexand. anno Justiniani primo. (56) Ex ejusdem Chronici verbis : quibus adversa (37) Εἰρηναῖον τὸν Πενταδίας vocat iden Chroni- (58) De Erulorum origine, sede, moribus abunde (59) Sitam scribit Procopius, De bello Persico,

Τούτῳ τῷ ἔτει μόνος κρατήσας τὴν βασιλείαν δ μέγας Ἰουστινιανός προεβάλετο κόμητα Ανατολής τὸν πατρίκιον τὸν ᾿Αρμένιον (52), τινι δέδωκε χρή ματα, κελεύσας αὐτῷ' ἀπελθεῖν καὶ ἀνανεῶσαι πόλιν τῆς Φοινίκης Λιβανισίας (55) εἰς τὸ λιμωτὸν τὸ ἐσώτερον τὴν καλουμένην Παλμύραν, κελεύσας τοῦ καθέζεσθαι ἐν αὐτῇ τὸν δοῦκα καὶ τοὺς ἁγίους τό τους (34). . . τῷ δὲ Ἰανουαρίῳ μηνί (35) α' τῆς αὐτῆς ἐνδικτιῶνος ἐποίησεν * ὁ βασιλεὺς ὑπατείαν ", καὶ τοσαῦτα ἔδωκεν χρήματα όσα οὐδεὶς βασιλεὺς ὑπατεύσας. . Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει ὁ βασιλεὺς Περσῶν (56) ἐπολέ- μησε τῷ Λαζῷ Τζάθῳ ', ὡς προσρυέντι Ρωμαίοις. Καὶ λοιπὸν ὁ βασιλεὺς Ἰουστινιανὸς ἔπεμψεν αὐτῷ βοήθειαν στρατοῦ, καὶ στρατηλάτας τρεῖς, Βελισά Β ριον ' καὶ Κύρικον * καὶ Πέτρον (37). Καὶ πολέ μήσαντες ἡττήθησαν· καὶ ἠγανάκτησεν ὁ βασιλεὺς κατὰ τῶν στρατηλατών *, ὅτι φθονοῦντες ἀλλήλοις προέδωκαν τὴν νίκην. Καὶ διαδεξάμενος αὐτοὺς ἀπέστειλε Πέτρον τὸν νοτάριον αὐτοῦ στρατηλάτην· καὶ συμβαλὼν τοῖς Πέρσαις μετὰ τῶν Λαζῶν ἐνίκη σαν 10, καὶ πολλοὺς ἀνεῖλον τῶν Περσῶν. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει προσερούη τοῖς Ῥωμαίοις (38) Δ βασιλεὺς τῶν Ἐλούρων Γραῖτις ονόματι, καὶ ἦλθεν ἐν Κωνσταντινουπόλει μετὰ τοῦ λαοῦ αὐτοῦ 18, καὶ ᾔτησε τὸν βασιλέα γενέσθαι Χριστιανός ". Ο δὲ βασιλεὺς βαπτίσας αὐτὸν ἐν τοῖς Θεοφανίοις, ἐδέξατο αὐτὸν ἐκ τοῦ βαπτίσματος. Καὶ ἐβαπτίσθησαν σὺν αὐτῷ οἱ ε συγκλητικοὶ αὐτοῦ καὶ οἱ συγγενεῖς δώ δεκα: καὶ ἀπῆλθεν μετὰ χαρᾶς εἰς τὰ ἴδια φιλιωθείς τῷ βασιλεῖ, καὶ ἐπαγγειλάμενος συμμαχεῖν τὰ αὐτῷ, ἐν οἷς ἂν βουληθῇ. Προεβάλετο δὲ ὁ βασιλεὺς στρατ τηλάτην Αρμενίας Τζίταν (39) άνδρα πολεμικὸν καὶ μόνος κρατήσας Αν μονοκρατήσας αὐτῷ Α, αὐτὸν λιμωτίν Α, λιμοτόν ο Γ, λιμητὸν ἐποίησεν, ἔδωκε 2. ατείαν Α, ὑπατίαν Τζαθίῳ Α, Τζαλέῳ ε. * Βελισάριον Α, Βελισσάριον Κήρυκος στρατιωτών ἐνίκησεν Αϊλούρων Α. Γραίτις αὐτοῦ Α. Χριστιανός Α. Χριστιανὸν ναί. " συγκλητικοί Α. συμμαχεῖν ἐν οἷς ἂν δεηθῇ Β, βουληθῇ Α, βουλη- θείη ἀσφαλίζεσθαι διὰ τὰς ἐπιδρομὰς τῶν Σ1- ρακηνῶν. λιμητὸν Ὁ δὲ ᾿Αγήνωρ καὶ οἱ υἱοὶ αὐτοῦ ἐπολέμουν ἐπὶ τὸ λιμητόν. στρατηλάτου, (στρατηλάτω Μe- t THEOPHANIS floc anno imperator Justinianus rerum summa A potitus, patricium Armenium Orientis comitem creavit, et ingenti pecuniarum tradita copia, vi- rum abire jussit, et Phæniciæ Libanesiæ urbem Palmyram nuncupatam instaurare ad interiorem limitem, et in ea ducem residere sanctaque lora protegere et iis invigilare præcepit, Prima vero mensis Januarii die munus in populum edidit imperator, eamque largitus est pecuniarum vim, quam princeps ante alius nullus consulatus no- mine profuderit. " Eodem etiam anno Persarum rex Tzathum Lazi- cum quod in Romanas partes transiisset, bello lacessivit. Porro Justinianus imperator militares copias in ejus auxilium misit et magistros militiæ tres, Belisariumn, Cyricum et Petrum, qui inito praelio inferiores evaserunt. Quare indigna- tus imperator in duces, quod invidia ad invicem moti, certam prodidissent victoriam, ipsis revocatis, Petrum notarium militiæ magistrum in ipsorum locum subrogavit. Hic adjunctis sibi Lazis, adver- sus Persas conserta pugna, quam plurimos Persas delevit. Hoc eodem anno Elurorum rex Gratis nomine ad Romanos se adjunxit, et Cpotim una cum gente sua profectus est, et in Christianorum reli- gionem transire ab imperature expetiit. Jussit imperator in Theophaniis virum baptizari, et ex lavacri fontibus suscepit. Senatores porro et au- lici et affines ejus duodecim una cum eo initiati šunt:tum vero pactis cum imperatore fœderibus, et adversus quos indiceret ille suppetias se latu- rum pollicitus, domum se recepit. Porro imperator Tzitam virum rei bellicæ peritum, et în cæteris VARIE LECTIONES. C A b νulg. ' vulg. vulg. s lacunae nulla in codd. vestigia apparent. · vulg. • vulg. ubique. • a. a. om. a f. • of ante adul. ex νulg. vulg JAC. GOARI NOTÆ. Decembris. Orient. imp. cap. 107; de duce ejusdem, cap. 146. pleturus, De edificata quippe Palmyra limitauea civitate scribit Procopius, lib. 11, De adif. Justi- niani ultimis verbis: In Phænicia Libano propin- qua oppidum, cui Palmyra nomen, vetustate ferme desertum, munimentis firmavit et aquarum copia co- ercito Saracenorum exercitu, Vocem Meurs. exponit: sensus ejus est Phoenices limes et termi- nus. Chronicon Alexandrinum de Tauro rege Cree tensi Tyrum invadente, regem Tyri Agenorem obsidionis tempore in profundam continentem ur- bis obsessa, capteque nescium acies eduxisse nar- ral ista phrasi : D refert Procopius, De bello Persico, lib. 1. con. Procopius, De bello Gotthico, lib. 11, ad medium : quo, ut primum Justinianus suscepit imperium, arma cum eis consociasse, et ut Christi fidem susciperent persuasisse. liarrat Evagrius lib. iv. cap. 19. lib. 1, quem cuncto in Armeniis exercitui prafuisse, quod est munus testatur. Pancirollus, in Nol. imp. Orient. cap. : Justinianus, ait, subactis finitimis barbaris, magnam, et interiorem Armeniam dictam, novam provinciam creavit. Lib. uit. cap. de offic. magist. milium. Quam Zela ma- gistro militum scripto) commisit. gnam, inquit, Armeniam quæ interior dicebatur, et gentes, Antizenam videlicet, Jugilenam. Astyanenam, Sophenam, Sophonenam, in qua est Martyropolis, Belabitenam, et primum, et secundam Armeniam, et Pontum Polemoniacum tuæ curæ cum suis ducibus commisimus. (32) Arsenium scribit Vita S. Sabæ apud Surium (33) De consulari Phoenicia Paneirollus in not. (35) Addo, lacunam omnibus mss. exstantem ex- (35) Ex Chron. Alexand. anno Justiniani primo. (56) Ex ejusdem Chronici verbis : quibus adversa (37) Εἰρηναῖον τὸν Πενταδίας vocat iden Chroni- (58) De Erulorum origine, sede, moribus abunde (59) Sitam scribit Procopius, De bello Persico,

Α συμποιήσαντες " μετὰ τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ, ἀπελθον τες ἔσφαξαν αὐτόν· καὶ ἐποίησαν δῆγα τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ Μουαγέρην (44). Καὶ φοβηθέντες μὴ ἐκζητή σωσιν αὐτὸν οἱ Ρωμαῖοι, ἦλθον αίφνης ἐν τῇ Βιΐ πόρω πόλει, καὶ ἐφόνευσαν τὸν τριβοῦνον Δαλμάτιον (45), καὶ τοὺς στρατιώτας. Καὶ ἀκούσας ταῦτα ὁ βασιλεὺς ἀπέστειλεν τὸν ἀπὸ ὑπάτων Ἰωάννην, τὸν ἔγγονον τ Ιωάννου τοῦ Σκύθου, υἱὸν δὲ τοῦ πατρικίου Ρουρί- νου, μετά βοηθείας Σκυθικῆς πολλῆς, καὶ ἐστράτευ σεν κατ' αὐτῶν, ἅμα καὶ Γωδίλλαν ει διὰ γῆς ἀπὸ Οδυσσοπόλεως καὶ Βαδούριον στρατηγόν. Καὶ ἀκούσαντες οἱ Ούννοι ἔφυγον ἀφανεῖς γενόμενοι. Καὶ γέγονεν εἰρήνη ἐν Βοσπόρῳ, καὶ ἐκράτησαν αὐτὴν οἱ Ῥωμαῖοι ἀφόβως. Ὁ δὲ βασιλεὺς Ἰουστινιανός (46) επεσπασεν πάσας τὰς ἐκκλησίας των αἱρετικῶν, καὶ ἀπέδωκεν αὐτὰς τοῖς ὀρθοδόξαις δίχα τῶν Ἐξωκια νετών Αρειανών (47). Εξεφώνησε δὲ τύπου (48) δ βασιλεὺς περὶ τῶν ἐπισκότων καὶ ὀρφανοτρόφων καὶ οικονόμων καὶ ξενοδόχων, ὥστε μὴ κληρονομείσθαι, εἰ μὴ ἃ πρὸ τοῦ γενέσθαι εἶχον ἐν ὑποστάσει εἰς ταῦτα ἵνα διατίθενται σε. ἀφ' ἧς δὲ ὥρας προέχει ρίσθη, εἰς ταῦτα μὴ ἔχειν αὐτὸν ἄδειαν διατίθεσθαι, ἀλλὰ τὰ ἑαυτοῦ πάντα τὸν εὐαγή οἶκον κληρονομείν. της ἃ αὐτὸς βασιλεὺς (49) επλήρωσε καὶ τὸ δημόσιον λουτρὸν τὸ εἰς τὰ Δαγισθέου, ο ήρξατο κτίζειν Ανα σπάτιος ὁ βασιλεὺς, καὶ τὸ μεσόφυλον τε τῆς βασι λικής άλλου κιστέρναν μεγάλην " ἐποίησεν. φυσι [εε Τούτῳ τῷ ἔτει Ησαΐας ἐπίσκοπος Ῥόδου καὶ ᾿Αλέξανδρος ἐπίσκοπος Διοσπόλεως τῆς Θράκης καθηρέθησαν, ὡς παιδερασταὶ εὑρεθέντες 8, καὶ ἐτιμωρήθησαν δεινῶς ὑπὸ τοῦ βασιλέως, καυλο τομηθέντες καὶ πομπεύσαντες, τοῦ κήρυκος βοῶντος· Επίσκοποι δύτες το τίμιον σχῆμα μὴ ἐνυβρίζετε. Καὶ ἐξέθετο ὁ βασιλεὺς νόμους σφοδρούς (50) κατά τῶν ἀσελγαινόντων, καὶ πολλοὶ ἐτιμωρήθησαν. Και ἐγένετο φόβος πολὺς καὶ ἀσφάλεια. ᾿Ανεγέωσεν δὲ ὁ άδειαν Α. το συμβουλήν ποιήσαντες Α. Εγγονον Α, έγγονα Οι Γώση αν Α. ἐν ἀπὸ Οδ. Α, καὶ Οδ. ἐκκλησίας τῶν Α, ἐκκλ. ἐκ τῶν ναίg. ο Εξακιωνιτών Α 2. διατίθενται ἵνα διατίθενται] τινὰ διατίθεσθαι. μεσάαυλον Α, μεσίαυλον μεγάλην Α. εὑρεθέν τες τίας. ἐξ οὐκ ὄντων εξε ουκοντητών Έξωκιόνιον, Εξαχιόνων Εξωχιόνιων αριθμούς Αρειανούς THEOPHANIS num factum esse narravit. Ad hæc direpta unde- quaque simulacra, quæ venerabantur Unni, cuncta conflavit : erant enim illa argentea, et electrina. Quamobrem ira succensi Unni, conjuratione cum ejus fratre excitata, in eum irruentes necem intu- Jerunt, et fratrem ejus Muagerem creaverunt re- gem. Veriti porro, ne pœnas et regem occisum expeterent Romani, in civitatem Bosporum con- volarunt quantocius, et tribunum Dalmatium præ- sidiariosque milites interfecerunt. His imperator auditis, misit Joannem exconsulem, Joannis Scytha nepotem, patricii Rußņi filium, cum numerosis Scytharum copiis, qui adjuncto sibi per terrestre iter et Odyssopolim Godilla et · Badurio dvee, ad- versus eos movit exercitum. Hoc munte Lovriti ] Unni, fuga arrepta, disparuerunt : ex Bosporo restituta, locusque a Romanis emni t pulso timore occupatus. Caeterum imparater lit stinianus omnes hæreticis ecclesias abstulit, reddidit orthodoxis, præter eas quæ Arianotaæ Exocionitarum fuere. Constitutiones quoque mor mulgavit de episcopis, economis, orphanotrophis et xenodochis, ne videlicet jus legandi nat (e- standi haberent, nisi de iis, quæ antequain officio prefcerentur, in suis facultatibus habuerant, et de quibus testari potuerant: ex quo vero admini- strandi munus iuissent, ea testamento legnodi unllam obtinerent potestatem, sed cuncta illorum bona sacra domus hæreditario jure acciperet. Porro idem ille imperator balneum publicum, quod est ad Dagistheum, ab Anastasio quondam inchoatum, absolvit : in medio vero areæ vel atrii spatio ad IIII basilicam substrato capacissimam cisternam construxit. A.C. 521. Hoc anno Esaias Rhodi, et C A. M. 6021. Alexander Diospeleos in Thracia episcopi, ceu turpi masculorum libidine notati, dignitate móti et ab imperatore gravi sunt subjecti supplicio. Resecta siquidem virili caule, per urbem ignominiose tra- ducti sunt, vociferante præcone : Episcopi veneran- dam dignitatem ne conspurcatote. Severas insuper in impudicós leges tulit, a quorum plurimis pœnas exegit. Antiquas etiam leges cunctas renovavit, VARIE LECTIONES. - -- om. νulg. νulg. fort. vulg. om. add. ex A. JAC. GOARI NOTÆ. Pelavius qucque Cedrenum erranter secutus, tribunun Dalmatia reddidit De doct. temp. lib. x!it, ad annum Justiniani 2. num. et 59. Ecclesiæ referunt monumenta. Extra urbem ha- bitasse, et Christum prædicantes promeruisse nomen memini me legisse apud Photium : num famen inde aliis scriptum ? Non ita. enim muri CP. pars fuit appellationem sortita, quod extra eam Constantini statua columnæ super- posita videretur. Ita Codinus De orig. CP. apud Grelserum de Exocinio et Arianis a loco vocatis, quod in illud translati fuissent. Sucrates lib. v, D cap. 7, et lin. vi, cap. 8, Chronicon Alexandr. pag. 704, in quo perperam vice legeris : et pag. in Leone M. et ad unum Zeno nis de Alfalarico Italiæ rege scribens. Georgius Alexandrinus in Vita Chrysostomi apud. Photium pag. 250, Cedrenus editionis Regiz pag. 480, Gyllius lib. iv, cap. 1. De episcop. et clericis. dam Adriani conductus aquain, cisternam exstru- xisse amplisimam subjungit. Cisternæ porro ædificium, non minus quam aulæ spatiosissima, columnis, foruicibus, parietibus, tectis, porticibus, valvis, adytis et gradibus instauratun Tuisse edo- cent plurima hujusmodi àmíquitatis monumenta in uitnasteriis et locis publicis adbuc exstantia. (44) moayépav. (3) Cedrens, κοτέραν τὸν τριβούνων Δαλματ (46) Declarat Baronius ex Contio ad annum 527 (47) Arianos ecclesiis a Theodosio CP. spoliatos (48) Anno imperii 2, et habetur lib. sus, cap. (49) Verba Chronici Alexandr. quod ad recipien- (50) Novella est 77, de qua Agathias, lib. v.

Α συμποιήσαντες " μετὰ τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ, ἀπελθον τες ἔσφαξαν αὐτόν· καὶ ἐποίησαν δῆγα τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ Μουαγέρην (44). Καὶ φοβηθέντες μὴ ἐκζητή σωσιν αὐτὸν οἱ Ρωμαῖοι, ἦλθον αίφνης ἐν τῇ Βιΐ πόρω πόλει, καὶ ἐφόνευσαν τὸν τριβοῦνον Δαλμάτιον (45), καὶ τοὺς στρατιώτας. Καὶ ἀκούσας ταῦτα ὁ βασιλεὺς ἀπέστειλεν τὸν ἀπὸ ὑπάτων Ἰωάννην, τὸν ἔγγονον τ Ιωάννου τοῦ Σκύθου, υἱὸν δὲ τοῦ πατρικίου Ρουρί- νου, μετά βοηθείας Σκυθικῆς πολλῆς, καὶ ἐστράτευ σεν κατ' αὐτῶν, ἅμα καὶ Γωδίλλαν ει διὰ γῆς ἀπὸ Οδυσσοπόλεως καὶ Βαδούριον στρατηγόν. Καὶ ἀκούσαντες οἱ Ούννοι ἔφυγον ἀφανεῖς γενόμενοι. Καὶ γέγονεν εἰρήνη ἐν Βοσπόρῳ, καὶ ἐκράτησαν αὐτὴν οἱ Ῥωμαῖοι ἀφόβως. Ὁ δὲ βασιλεὺς Ἰουστινιανός (46) επεσπασεν πάσας τὰς ἐκκλησίας των αἱρετικῶν, καὶ ἀπέδωκεν αὐτὰς τοῖς ὀρθοδόξαις δίχα τῶν Ἐξωκια νετών Αρειανών (47). Εξεφώνησε δὲ τύπου (48) δ βασιλεὺς περὶ τῶν ἐπισκότων καὶ ὀρφανοτρόφων καὶ οικονόμων καὶ ξενοδόχων, ὥστε μὴ κληρονομείσθαι, εἰ μὴ ἃ πρὸ τοῦ γενέσθαι εἶχον ἐν ὑποστάσει εἰς ταῦτα ἵνα διατίθενται σε. ἀφ' ἧς δὲ ὥρας προέχει ρίσθη, εἰς ταῦτα μὴ ἔχειν αὐτὸν ἄδειαν διατίθεσθαι, ἀλλὰ τὰ ἑαυτοῦ πάντα τὸν εὐαγή οἶκον κληρονομείν. της ἃ αὐτὸς βασιλεὺς (49) επλήρωσε καὶ τὸ δημόσιον λουτρὸν τὸ εἰς τὰ Δαγισθέου, ο ήρξατο κτίζειν Ανα σπάτιος ὁ βασιλεὺς, καὶ τὸ μεσόφυλον τε τῆς βασι λικής άλλου κιστέρναν μεγάλην " ἐποίησεν. φυσι [εε Τούτῳ τῷ ἔτει Ησαΐας ἐπίσκοπος Ῥόδου καὶ ᾿Αλέξανδρος ἐπίσκοπος Διοσπόλεως τῆς Θράκης καθηρέθησαν, ὡς παιδερασταὶ εὑρεθέντες 8, καὶ ἐτιμωρήθησαν δεινῶς ὑπὸ τοῦ βασιλέως, καυλο τομηθέντες καὶ πομπεύσαντες, τοῦ κήρυκος βοῶντος· Επίσκοποι δύτες το τίμιον σχῆμα μὴ ἐνυβρίζετε. Καὶ ἐξέθετο ὁ βασιλεὺς νόμους σφοδρούς (50) κατά τῶν ἀσελγαινόντων, καὶ πολλοὶ ἐτιμωρήθησαν. Και ἐγένετο φόβος πολὺς καὶ ἀσφάλεια. ᾿Ανεγέωσεν δὲ ὁ άδειαν Α. το συμβουλήν ποιήσαντες Α. Εγγονον Α, έγγονα Οι Γώση αν Α. ἐν ἀπὸ Οδ. Α, καὶ Οδ. ἐκκλησίας τῶν Α, ἐκκλ. ἐκ τῶν ναίg. ο Εξακιωνιτών Α 2. διατίθενται ἵνα διατίθενται] τινὰ διατίθεσθαι. μεσάαυλον Α, μεσίαυλον μεγάλην Α. εὑρεθέν τες τίας. ἐξ οὐκ ὄντων εξε ουκοντητών Έξωκιόνιον, Εξαχιόνων Εξωχιόνιων αριθμούς Αρειανούς THEOPHANIS num factum esse narravit. Ad hæc direpta unde- quaque simulacra, quæ venerabantur Unni, cuncta conflavit : erant enim illa argentea, et electrina. Quamobrem ira succensi Unni, conjuratione cum ejus fratre excitata, in eum irruentes necem intu- Jerunt, et fratrem ejus Muagerem creaverunt re- gem. Veriti porro, ne pœnas et regem occisum expeterent Romani, in civitatem Bosporum con- volarunt quantocius, et tribunum Dalmatium præ- sidiariosque milites interfecerunt. His imperator auditis, misit Joannem exconsulem, Joannis Scytha nepotem, patricii Rußņi filium, cum numerosis Scytharum copiis, qui adjuncto sibi per terrestre iter et Odyssopolim Godilla et · Badurio dvee, ad- versus eos movit exercitum. Hoc munte Lovriti ] Unni, fuga arrepta, disparuerunt : ex Bosporo restituta, locusque a Romanis emni t pulso timore occupatus. Caeterum imparater lit stinianus omnes hæreticis ecclesias abstulit, reddidit orthodoxis, præter eas quæ Arianotaæ Exocionitarum fuere. Constitutiones quoque mor mulgavit de episcopis, economis, orphanotrophis et xenodochis, ne videlicet jus legandi nat (e- standi haberent, nisi de iis, quæ antequain officio prefcerentur, in suis facultatibus habuerant, et de quibus testari potuerant: ex quo vero admini- strandi munus iuissent, ea testamento legnodi unllam obtinerent potestatem, sed cuncta illorum bona sacra domus hæreditario jure acciperet. Porro idem ille imperator balneum publicum, quod est ad Dagistheum, ab Anastasio quondam inchoatum, absolvit : in medio vero areæ vel atrii spatio ad IIII basilicam substrato capacissimam cisternam construxit. A.C. 521. Hoc anno Esaias Rhodi, et C A. M. 6021. Alexander Diospeleos in Thracia episcopi, ceu turpi masculorum libidine notati, dignitate móti et ab imperatore gravi sunt subjecti supplicio. Resecta siquidem virili caule, per urbem ignominiose tra- ducti sunt, vociferante præcone : Episcopi veneran- dam dignitatem ne conspurcatote. Severas insuper in impudicós leges tulit, a quorum plurimis pœnas exegit. Antiquas etiam leges cunctas renovavit, VARIE LECTIONES. - -- om. νulg. νulg. fort. vulg. om. add. ex A. JAC. GOARI NOTÆ. Pelavius qucque Cedrenum erranter secutus, tribunun Dalmatia reddidit De doct. temp. lib. x!it, ad annum Justiniani 2. num. et 59. Ecclesiæ referunt monumenta. Extra urbem ha- bitasse, et Christum prædicantes promeruisse nomen memini me legisse apud Photium : num famen inde aliis scriptum ? Non ita. enim muri CP. pars fuit appellationem sortita, quod extra eam Constantini statua columnæ super- posita videretur. Ita Codinus De orig. CP. apud Grelserum de Exocinio et Arianis a loco vocatis, quod in illud translati fuissent. Sucrates lib. v, D cap. 7, et lin. vi, cap. 8, Chronicon Alexandr. pag. 704, in quo perperam vice legeris : et pag. in Leone M. et ad unum Zeno nis de Alfalarico Italiæ rege scribens. Georgius Alexandrinus in Vita Chrysostomi apud. Photium pag. 250, Cedrenus editionis Regiz pag. 480, Gyllius lib. iv, cap. 1. De episcop. et clericis. dam Adriani conductus aquain, cisternam exstru- xisse amplisimam subjungit. Cisternæ porro ædificium, non minus quam aulæ spatiosissima, columnis, foruicibus, parietibus, tectis, porticibus, valvis, adytis et gradibus instauratun Tuisse edo- cent plurima hujusmodi àmíquitatis monumenta in uitnasteriis et locis publicis adbuc exstantia. (44) moayépav. (3) Cedrens, κοτέραν τὸν τριβούνων Δαλματ (46) Declarat Baronius ex Contio ad annum 527 (47) Arianos ecclesiis a Theodosio CP. spoliatos (48) Anno imperii 2, et habetur lib. sus, cap. (49) Verba Chronici Alexandr. quod ad recipien- (50) Novella est 77, de qua Agathias, lib. v.

βασιλεύς (51) πάντας τοὺς παλαιοὺς νόμους ποιήσας Α μονόβιδλον, καὶ καλέσας αὐτὸ τὰς “ Νεαράς διατά ξεις, ἐν οἷς οὐ καταδέχεται τὸν ἄρχοντα ἐν οἷς ἄρχει ** τόποις ἀγοράζειν κτῆμα, ἢ κτίζειν οἶκον, ἢ κληρονομεῖν ξένων πρόσωπον, εἰ μή τις συγγενὴς αὐτῷ ὑπάρχει. Τῷ αὐτῷ ἔτει μηνὶ Νοεμβρίῳ κθ' (52), ὥρα γ', ἡμέρᾳ δ' Ινδικτιῶνος ζ' ἔπαθεν ὑπὸ θεομηνίας πάλιν Αντιόχεια ή μεγάλη μετὰ δύο ἔτη τοῦ πρὸ αὐτοῦ σε πάθους. Καὶ ἐγένετο σεισμός μέγας ἐπὶ ὥραν μίαν, καὶ βρυγμὸς ἐ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ φοβερός· καὶ ἔπεσεν δε πάντα τὰ χτισθέντα ἕως ἐδάφους καὶ τὰ τείχη, καὶ ἐκ τῶν μὴ πεσόντων παλαιών κτισμάτων ἐν τῷ πρώτῳ σεισμῷ κατηνέχθησαν νῦν· καὶ πᾶσα εὐπρέπεια ή γενομένη ἐν τῇ πόλει ἔκ τε τῶν τοῦ βασιλέως φι λοτιμιῶν, καὶ ὧν ἐξ ἰδίων οἱ πολίται ᾠκοδόμησαν, πάντα κατέπεσαν. Ταῦτα μαθοῦσαι αἱ πλησιάζουσαι πόλεις μετὰ πένθους ἐλιτάνευον. Απέθανον δὲ καὶ ἐν ταύτῃ τῇ πτώσει ως χιλιάδες τέσσαρες καὶ ὀκτακόσιοι ἑβδομήκοντα. Οἱ δὲ σωθέντες ἔφυγον εἰς τὰς ἄλλας πόλεις, καὶ εἰς τὰ ὄρη ἐν καλύβαις ᾤκουν. Γέγονε δὲ καὶ χειμὼν μέγας καὶ βαρύτατος· καὶ ἐλιτάνευον οἱ ἀ ομείναντες πάντες ἀνυπόδετοι, κλαίοντες, καὶ ριπτούντες δε ἑαυτοὺς πρηνεῖς εἰς τὰς “ χιόνας, κρά- ζοντες τὸν Κύριε, ἐλέησον. Ἐφάνη δὲ ἐν δράματι εινε θεοσεβεῖ ἀνθρώπῳ, ὥστε εἰπεῖν πᾶσι τοῖς ὑπο λειφθεῖσιν, ἵνα ὑπεργράψωσι σ' εἰς τὰ ὑπέρθυρα απ τῶν· Χριστός μεθ' ἡμῶν, στῆτε. Και τούτου γενο μένου, ἔστη ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ. Καὶ πάλιν ὁ βασιλεὺς καὶ ἡ Αὐγούστα (55) πολλὰ ἐξωρήσαντο χρήματα εἰς ἀνανέωσιν καὶ οἰκοδομὴν τ τῆς Ἀντιοχέων πόλεως, καὶ μετωνόμασεν σ' αὐτὴν Θεούπολιν. Ἐν δὲ τῇ κα' του Μαρτίου (54) μηνὸς τῆς ἑβδόμης ινδικτιώνος ἐπέρριψεν Αλαμούνδαρος κι ὁ Ζεκικῆς ὁ βασιλίσκος τῶν Σαρακηνῶν, καὶ ἐπραίδευσεν τὴν πρώτην Συρίαν ἕως τῶν ὁρίων Αντιοχείας, εἰ; ει τὸ λεγόμενον Λο παράγον σε καὶ Σκαφαθῶν τῶν κτημάτων. Καὶ ἐφό- νευσε πολλούς, καὶ ἔκαυσε τὰ ἔξω Χαλκηδόνος, καὶ τὸ Σέρμιον κτῆμα, καὶ τὴν κυνηγίαν χώραν. Καὶ ἀκούσαντες οἱ ἐξαρχος τῶν Ῥωμαίων ἐξῆλθον κατ' αὐτοῦ. Καὶ γνόντες οἱ Σαρακηνοί σὺν τοῖς Πέρσαις λαβόντες τὴν πραῖδαν καὶ τοὺς αἰχμαλώτους διὰ τοῦ Εσωτέρου λιμωτοῦ ἔφυγον. Τῷ δὲ ᾿Απριλλίῳ μηνί τῆς αὐτῆς δ' ἐπινεμήσεως τι κατέλαβεν βοήθεια . στρατοῦ πεμφθεῖσα ὑπὸ τοῦ βασιλέως καὶ πεζῇ, καὶ ἐκ Φρυγίας τῶν λεγομένων Λυκοκρανιτών (55)· καὶ Έπεσαν Δ. βρυ- - έπι τοὺς πολεμίους νόμους . * τὰς ἐν οἷς ἂν ἀρχῇ 2. κι αὐτοῦ] αὐτῆς Α 2. τμός Α, βομβος πτώσει] πόλει θα ρίπτοντες Α. τὰς τοὺς γράψωσι Α. σε οἰκοδομὴν ἀνακαινισμόν Η μετωνόμασεν & αὐτωνόμασεν το Σαλαμούντα ρος Δ. οι εἰς Α. το Λιταργώ Α. ἐπινεμήσεως] ινδικτιῶνος Α. στινιανός κώδιξ ἀνενεώθη, καὶ ἐκελεύσθη αὐθεντεί σθαι, ἀπὸ τῆς πρὸ ις' καλανδῶν Ἀπριλλίων τῆς ἐνεστώσης τ' ἐπινεμήσεως. CHRONOGRAPHIA. tutiones nuncupavit. His cavet, ne præfectus, ubi gerit præfecturam, ibi vel possessionem emat, vel construat domum, vel peregrini, nisi forte sit ci conjunctus afiuitate, hæreditatem adeat. iisque volumen in unum collectis, novellas consti- Eodem anno, mensis Novembris die nono supra vigesimum, hora diei tertia, feria quarta, indictione septima, biennio post superiorem clademn, Anţio chia magna civitas plagæ cœlitus illatæ damnum iterum passa est. Ingens quippe terræ motus per horain continuam duravit, atque horrendus om- ņino mugitus e cœlo auditus, et cuncta prorsus ædi- ficia ad terram usque prostrata, urbis quoque mœnia diruta, quæque substiterant in priori teriæ motu veteres constructiones, eæ nunc om- B nes funditus eversæ. Denique quidquid tam impe- ratorum liberalitate, quam privatis civium sum- ptibus urbi conciliatum fuerat ornatus atque decoris, id tum omne dejectum in terram. His perceptis, vicinæ civitates in luctum et publicas supplicationes elusz. Ea vero clade hominum quatuor millia et septuaginta supra octingentos periere : qui periculo servatt, in alias civitates migravere, vei in montibus sub tuguriis habita- vere. Hæc asperrima et frigidissima hiems secuta est, et processiones cum precibus agebant, qui remanserant civitatis incolæ, excalceati, ejulantes, et pronos se per nivem demittentes, crebris voci- bus, Domine, miserere, inclamantes. Demum reli- giose cuidam viro per visum revelatum est, omni- C bus qui superfuerant ediceret, uti superioribus domorum liminibus inscriberent: Christus nobis- cum, state. Eo facto ira Dei pacata est. Porro im- perator atque Augusta magnas iterum pecunias iu Antiochenæ civitatis instaurationem insumpserunt, et mutato nomine Theopolim nuncupatam volue- runt. Die vero Martii vicesimo primo, septima indictione, Alamundarus Zecices Saracenorum re- gulus, irruptione facta, primam Syriam depopu- latus est usque ad ipsius Antiochiæ loca conter- mina, ad Litargum dictum et Scaphalenses possessiones : multosque occidit, incenditque Chal- cedonis suburbia, et Sermium prædium, atque D Cynegiam regionem. Hæc audientes Romanorum optiinates armati processerunt obviam : quo • VARIE LECTIONES. add. ex A. · vulg. a, vulg. e. alii, vulg. add. ex JAC. GOARI NOTÆ. Ηoc anno codex Justi- nianus renovatus est, et publica auctoritate probatus xv Kal. April, currentis indict. Anno quarto duntaxat promulgatum scribit Marcellinus, historiam Evagrius lib. iv, cap. 6. De ædif. Justiniani, lib. 11. lium Alamundari habes apud Procopium lib. 1, De bello Persico, paulo post medium, ejus incursiones paulo inferius: verum post victos a Romanis Per- sas, quod anoo sequente Theophanes narrar, eau expeditionem susceptam exponit Procopius. rum galea lupi capite ornaretur. (51) Ita Chron. Alexand. : Τούτῳ τῷ ἔτσι Ἰου (52) Contraxit hanc de terræ motu Antiocheno (35) Reparatam Antiochiam describit Procoplus, (54) De locis Antiochenis bello vexandis consi- (55) Quibus lupus in galea foret insigne, vel quo-

βασιλεύς (51) πάντας τοὺς παλαιοὺς νόμους ποιήσας Α μονόβιδλον, καὶ καλέσας αὐτὸ τὰς “ Νεαράς διατά ξεις, ἐν οἷς οὐ καταδέχεται τὸν ἄρχοντα ἐν οἷς ἄρχει ** τόποις ἀγοράζειν κτῆμα, ἢ κτίζειν οἶκον, ἢ κληρονομεῖν ξένων πρόσωπον, εἰ μή τις συγγενὴς αὐτῷ ὑπάρχει. Τῷ αὐτῷ ἔτει μηνὶ Νοεμβρίῳ κθ' (52), ὥρα γ', ἡμέρᾳ δ' Ινδικτιῶνος ζ' ἔπαθεν ὑπὸ θεομηνίας πάλιν Αντιόχεια ή μεγάλη μετὰ δύο ἔτη τοῦ πρὸ αὐτοῦ σε πάθους. Καὶ ἐγένετο σεισμός μέγας ἐπὶ ὥραν μίαν, καὶ βρυγμὸς ἐ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ φοβερός· καὶ ἔπεσεν δε πάντα τὰ χτισθέντα ἕως ἐδάφους καὶ τὰ τείχη, καὶ ἐκ τῶν μὴ πεσόντων παλαιών κτισμάτων ἐν τῷ πρώτῳ σεισμῷ κατηνέχθησαν νῦν· καὶ πᾶσα εὐπρέπεια ή γενομένη ἐν τῇ πόλει ἔκ τε τῶν τοῦ βασιλέως φι λοτιμιῶν, καὶ ὧν ἐξ ἰδίων οἱ πολίται ᾠκοδόμησαν, πάντα κατέπεσαν. Ταῦτα μαθοῦσαι αἱ πλησιάζουσαι πόλεις μετὰ πένθους ἐλιτάνευον. Απέθανον δὲ καὶ ἐν ταύτῃ τῇ πτώσει ως χιλιάδες τέσσαρες καὶ ὀκτακόσιοι ἑβδομήκοντα. Οἱ δὲ σωθέντες ἔφυγον εἰς τὰς ἄλλας πόλεις, καὶ εἰς τὰ ὄρη ἐν καλύβαις ᾤκουν. Γέγονε δὲ καὶ χειμὼν μέγας καὶ βαρύτατος· καὶ ἐλιτάνευον οἱ ἀ ομείναντες πάντες ἀνυπόδετοι, κλαίοντες, καὶ ριπτούντες δε ἑαυτοὺς πρηνεῖς εἰς τὰς “ χιόνας, κρά- ζοντες τὸν Κύριε, ἐλέησον. Ἐφάνη δὲ ἐν δράματι εινε θεοσεβεῖ ἀνθρώπῳ, ὥστε εἰπεῖν πᾶσι τοῖς ὑπο λειφθεῖσιν, ἵνα ὑπεργράψωσι σ' εἰς τὰ ὑπέρθυρα απ τῶν· Χριστός μεθ' ἡμῶν, στῆτε. Και τούτου γενο μένου, ἔστη ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ. Καὶ πάλιν ὁ βασιλεὺς καὶ ἡ Αὐγούστα (55) πολλὰ ἐξωρήσαντο χρήματα εἰς ἀνανέωσιν καὶ οἰκοδομὴν τ τῆς Ἀντιοχέων πόλεως, καὶ μετωνόμασεν σ' αὐτὴν Θεούπολιν. Ἐν δὲ τῇ κα' του Μαρτίου (54) μηνὸς τῆς ἑβδόμης ινδικτιώνος ἐπέρριψεν Αλαμούνδαρος κι ὁ Ζεκικῆς ὁ βασιλίσκος τῶν Σαρακηνῶν, καὶ ἐπραίδευσεν τὴν πρώτην Συρίαν ἕως τῶν ὁρίων Αντιοχείας, εἰ; ει τὸ λεγόμενον Λο παράγον σε καὶ Σκαφαθῶν τῶν κτημάτων. Καὶ ἐφό- νευσε πολλούς, καὶ ἔκαυσε τὰ ἔξω Χαλκηδόνος, καὶ τὸ Σέρμιον κτῆμα, καὶ τὴν κυνηγίαν χώραν. Καὶ ἀκούσαντες οἱ ἐξαρχος τῶν Ῥωμαίων ἐξῆλθον κατ' αὐτοῦ. Καὶ γνόντες οἱ Σαρακηνοί σὺν τοῖς Πέρσαις λαβόντες τὴν πραῖδαν καὶ τοὺς αἰχμαλώτους διὰ τοῦ Εσωτέρου λιμωτοῦ ἔφυγον. Τῷ δὲ ᾿Απριλλίῳ μηνί τῆς αὐτῆς δ' ἐπινεμήσεως τι κατέλαβεν βοήθεια . στρατοῦ πεμφθεῖσα ὑπὸ τοῦ βασιλέως καὶ πεζῇ, καὶ ἐκ Φρυγίας τῶν λεγομένων Λυκοκρανιτών (55)· καὶ Έπεσαν Δ. βρυ- - έπι τοὺς πολεμίους νόμους . * τὰς ἐν οἷς ἂν ἀρχῇ 2. κι αὐτοῦ] αὐτῆς Α 2. τμός Α, βομβος πτώσει] πόλει θα ρίπτοντες Α. τὰς τοὺς γράψωσι Α. σε οἰκοδομὴν ἀνακαινισμόν Η μετωνόμασεν & αὐτωνόμασεν το Σαλαμούντα ρος Δ. οι εἰς Α. το Λιταργώ Α. ἐπινεμήσεως] ινδικτιῶνος Α. στινιανός κώδιξ ἀνενεώθη, καὶ ἐκελεύσθη αὐθεντεί σθαι, ἀπὸ τῆς πρὸ ις' καλανδῶν Ἀπριλλίων τῆς ἐνεστώσης τ' ἐπινεμήσεως. CHRONOGRAPHIA. tutiones nuncupavit. His cavet, ne præfectus, ubi gerit præfecturam, ibi vel possessionem emat, vel construat domum, vel peregrini, nisi forte sit ci conjunctus afiuitate, hæreditatem adeat. iisque volumen in unum collectis, novellas consti- Eodem anno, mensis Novembris die nono supra vigesimum, hora diei tertia, feria quarta, indictione septima, biennio post superiorem clademn, Anţio chia magna civitas plagæ cœlitus illatæ damnum iterum passa est. Ingens quippe terræ motus per horain continuam duravit, atque horrendus om- ņino mugitus e cœlo auditus, et cuncta prorsus ædi- ficia ad terram usque prostrata, urbis quoque mœnia diruta, quæque substiterant in priori teriæ motu veteres constructiones, eæ nunc om- B nes funditus eversæ. Denique quidquid tam impe- ratorum liberalitate, quam privatis civium sum- ptibus urbi conciliatum fuerat ornatus atque decoris, id tum omne dejectum in terram. His perceptis, vicinæ civitates in luctum et publicas supplicationes elusz. Ea vero clade hominum quatuor millia et septuaginta supra octingentos periere : qui periculo servatt, in alias civitates migravere, vei in montibus sub tuguriis habita- vere. Hæc asperrima et frigidissima hiems secuta est, et processiones cum precibus agebant, qui remanserant civitatis incolæ, excalceati, ejulantes, et pronos se per nivem demittentes, crebris voci- bus, Domine, miserere, inclamantes. Demum reli- giose cuidam viro per visum revelatum est, omni- C bus qui superfuerant ediceret, uti superioribus domorum liminibus inscriberent: Christus nobis- cum, state. Eo facto ira Dei pacata est. Porro im- perator atque Augusta magnas iterum pecunias iu Antiochenæ civitatis instaurationem insumpserunt, et mutato nomine Theopolim nuncupatam volue- runt. Die vero Martii vicesimo primo, septima indictione, Alamundarus Zecices Saracenorum re- gulus, irruptione facta, primam Syriam depopu- latus est usque ad ipsius Antiochiæ loca conter- mina, ad Litargum dictum et Scaphalenses possessiones : multosque occidit, incenditque Chal- cedonis suburbia, et Sermium prædium, atque D Cynegiam regionem. Hæc audientes Romanorum optiinates armati processerunt obviam : quo • VARIE LECTIONES. add. ex A. · vulg. a, vulg. e. alii, vulg. add. ex JAC. GOARI NOTÆ. Ηoc anno codex Justi- nianus renovatus est, et publica auctoritate probatus xv Kal. April, currentis indict. Anno quarto duntaxat promulgatum scribit Marcellinus, historiam Evagrius lib. iv, cap. 6. De ædif. Justiniani, lib. 11. lium Alamundari habes apud Procopium lib. 1, De bello Persico, paulo post medium, ejus incursiones paulo inferius: verum post victos a Romanis Per- sas, quod anoo sequente Theophanes narrar, eau expeditionem susceptam exponit Procopius. rum galea lupi capite ornaretur. (51) Ita Chron. Alexand. : Τούτῳ τῷ ἔτσι Ἰου (52) Contraxit hanc de terræ motu Antiocheno (35) Reparatam Antiochiam describit Procoplus, (54) De locis Antiochenis bello vexandis consi- (55) Quibus lupus in galea foret insigne, vel quo-

βασιλεύς (51) πάντας τοὺς παλαιοὺς νόμους ποιήσας Α μονόβιδλον, καὶ καλέσας αὐτὸ τὰς “ Νεαράς διατά ξεις, ἐν οἷς οὐ καταδέχεται τὸν ἄρχοντα ἐν οἷς ἄρχει ** τόποις ἀγοράζειν κτῆμα, ἢ κτίζειν οἶκον, ἢ κληρονομεῖν ξένων πρόσωπον, εἰ μή τις συγγενὴς αὐτῷ ὑπάρχει. Τῷ αὐτῷ ἔτει μηνὶ Νοεμβρίῳ κθ' (52), ὥρα γ', ἡμέρᾳ δ' Ινδικτιῶνος ζ' ἔπαθεν ὑπὸ θεομηνίας πάλιν Αντιόχεια ή μεγάλη μετὰ δύο ἔτη τοῦ πρὸ αὐτοῦ σε πάθους. Καὶ ἐγένετο σεισμός μέγας ἐπὶ ὥραν μίαν, καὶ βρυγμὸς ἐ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ φοβερός· καὶ ἔπεσεν δε πάντα τὰ χτισθέντα ἕως ἐδάφους καὶ τὰ τείχη, καὶ ἐκ τῶν μὴ πεσόντων παλαιών κτισμάτων ἐν τῷ πρώτῳ σεισμῷ κατηνέχθησαν νῦν· καὶ πᾶσα εὐπρέπεια ή γενομένη ἐν τῇ πόλει ἔκ τε τῶν τοῦ βασιλέως φι λοτιμιῶν, καὶ ὧν ἐξ ἰδίων οἱ πολίται ᾠκοδόμησαν, πάντα κατέπεσαν. Ταῦτα μαθοῦσαι αἱ πλησιάζουσαι πόλεις μετὰ πένθους ἐλιτάνευον. Απέθανον δὲ καὶ ἐν ταύτῃ τῇ πτώσει ως χιλιάδες τέσσαρες καὶ ὀκτακόσιοι ἑβδομήκοντα. Οἱ δὲ σωθέντες ἔφυγον εἰς τὰς ἄλλας πόλεις, καὶ εἰς τὰ ὄρη ἐν καλύβαις ᾤκουν. Γέγονε δὲ καὶ χειμὼν μέγας καὶ βαρύτατος· καὶ ἐλιτάνευον οἱ ἀ ομείναντες πάντες ἀνυπόδετοι, κλαίοντες, καὶ ριπτούντες δε ἑαυτοὺς πρηνεῖς εἰς τὰς “ χιόνας, κρά- ζοντες τὸν Κύριε, ἐλέησον. Ἐφάνη δὲ ἐν δράματι εινε θεοσεβεῖ ἀνθρώπῳ, ὥστε εἰπεῖν πᾶσι τοῖς ὑπο λειφθεῖσιν, ἵνα ὑπεργράψωσι σ' εἰς τὰ ὑπέρθυρα απ τῶν· Χριστός μεθ' ἡμῶν, στῆτε. Και τούτου γενο μένου, ἔστη ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ. Καὶ πάλιν ὁ βασιλεὺς καὶ ἡ Αὐγούστα (55) πολλὰ ἐξωρήσαντο χρήματα εἰς ἀνανέωσιν καὶ οἰκοδομὴν τ τῆς Ἀντιοχέων πόλεως, καὶ μετωνόμασεν σ' αὐτὴν Θεούπολιν. Ἐν δὲ τῇ κα' του Μαρτίου (54) μηνὸς τῆς ἑβδόμης ινδικτιώνος ἐπέρριψεν Αλαμούνδαρος κι ὁ Ζεκικῆς ὁ βασιλίσκος τῶν Σαρακηνῶν, καὶ ἐπραίδευσεν τὴν πρώτην Συρίαν ἕως τῶν ὁρίων Αντιοχείας, εἰ; ει τὸ λεγόμενον Λο παράγον σε καὶ Σκαφαθῶν τῶν κτημάτων. Καὶ ἐφό- νευσε πολλούς, καὶ ἔκαυσε τὰ ἔξω Χαλκηδόνος, καὶ τὸ Σέρμιον κτῆμα, καὶ τὴν κυνηγίαν χώραν. Καὶ ἀκούσαντες οἱ ἐξαρχος τῶν Ῥωμαίων ἐξῆλθον κατ' αὐτοῦ. Καὶ γνόντες οἱ Σαρακηνοί σὺν τοῖς Πέρσαις λαβόντες τὴν πραῖδαν καὶ τοὺς αἰχμαλώτους διὰ τοῦ Εσωτέρου λιμωτοῦ ἔφυγον. Τῷ δὲ ᾿Απριλλίῳ μηνί τῆς αὐτῆς δ' ἐπινεμήσεως τι κατέλαβεν βοήθεια . στρατοῦ πεμφθεῖσα ὑπὸ τοῦ βασιλέως καὶ πεζῇ, καὶ ἐκ Φρυγίας τῶν λεγομένων Λυκοκρανιτών (55)· καὶ Έπεσαν Δ. βρυ- - έπι τοὺς πολεμίους νόμους . * τὰς ἐν οἷς ἂν ἀρχῇ 2. κι αὐτοῦ] αὐτῆς Α 2. τμός Α, βομβος πτώσει] πόλει θα ρίπτοντες Α. τὰς τοὺς γράψωσι Α. σε οἰκοδομὴν ἀνακαινισμόν Η μετωνόμασεν & αὐτωνόμασεν το Σαλαμούντα ρος Δ. οι εἰς Α. το Λιταργώ Α. ἐπινεμήσεως] ινδικτιῶνος Α. στινιανός κώδιξ ἀνενεώθη, καὶ ἐκελεύσθη αὐθεντεί σθαι, ἀπὸ τῆς πρὸ ις' καλανδῶν Ἀπριλλίων τῆς ἐνεστώσης τ' ἐπινεμήσεως. CHRONOGRAPHIA. tutiones nuncupavit. His cavet, ne præfectus, ubi gerit præfecturam, ibi vel possessionem emat, vel construat domum, vel peregrini, nisi forte sit ci conjunctus afiuitate, hæreditatem adeat. iisque volumen in unum collectis, novellas consti- Eodem anno, mensis Novembris die nono supra vigesimum, hora diei tertia, feria quarta, indictione septima, biennio post superiorem clademn, Anţio chia magna civitas plagæ cœlitus illatæ damnum iterum passa est. Ingens quippe terræ motus per horain continuam duravit, atque horrendus om- ņino mugitus e cœlo auditus, et cuncta prorsus ædi- ficia ad terram usque prostrata, urbis quoque mœnia diruta, quæque substiterant in priori teriæ motu veteres constructiones, eæ nunc om- B nes funditus eversæ. Denique quidquid tam impe- ratorum liberalitate, quam privatis civium sum- ptibus urbi conciliatum fuerat ornatus atque decoris, id tum omne dejectum in terram. His perceptis, vicinæ civitates in luctum et publicas supplicationes elusz. Ea vero clade hominum quatuor millia et septuaginta supra octingentos periere : qui periculo servatt, in alias civitates migravere, vei in montibus sub tuguriis habita- vere. Hæc asperrima et frigidissima hiems secuta est, et processiones cum precibus agebant, qui remanserant civitatis incolæ, excalceati, ejulantes, et pronos se per nivem demittentes, crebris voci- bus, Domine, miserere, inclamantes. Demum reli- giose cuidam viro per visum revelatum est, omni- C bus qui superfuerant ediceret, uti superioribus domorum liminibus inscriberent: Christus nobis- cum, state. Eo facto ira Dei pacata est. Porro im- perator atque Augusta magnas iterum pecunias iu Antiochenæ civitatis instaurationem insumpserunt, et mutato nomine Theopolim nuncupatam volue- runt. Die vero Martii vicesimo primo, septima indictione, Alamundarus Zecices Saracenorum re- gulus, irruptione facta, primam Syriam depopu- latus est usque ad ipsius Antiochiæ loca conter- mina, ad Litargum dictum et Scaphalenses possessiones : multosque occidit, incenditque Chal- cedonis suburbia, et Sermium prædium, atque D Cynegiam regionem. Hæc audientes Romanorum optiinates armati processerunt obviam : quo • VARIE LECTIONES. add. ex A. · vulg. a, vulg. e. alii, vulg. add. ex JAC. GOARI NOTÆ. Ηoc anno codex Justi- nianus renovatus est, et publica auctoritate probatus xv Kal. April, currentis indict. Anno quarto duntaxat promulgatum scribit Marcellinus, historiam Evagrius lib. iv, cap. 6. De ædif. Justiniani, lib. 11. lium Alamundari habes apud Procopium lib. 1, De bello Persico, paulo post medium, ejus incursiones paulo inferius: verum post victos a Romanis Per- sas, quod anoo sequente Theophanes narrar, eau expeditionem susceptam exponit Procopius. rum galea lupi capite ornaretur. (51) Ita Chron. Alexand. : Τούτῳ τῷ ἔτσι Ἰου (52) Contraxit hanc de terræ motu Antiocheno (35) Reparatam Antiochiam describit Procoplus, (54) De locis Antiochenis bello vexandis consi- (55) Quibus lupus in galea foret insigne, vel quo-

Α προεβάλετο οι στρατηγόν (56) Ανατολῆς Βελισά καὶ σὲ τὴν Ἱερουσαλὴμ δι' αὐτῶν παραλαβεῖν ἔχου- ριον διαδεξάμενος Υπάτιον τὸν πατρίκιον Σεκουν δίνον (57). Καὶ τῇ β' του Μαΐου μηνὸς εἰσῆλθεν ἐν Αντιοχεία Ερμογένης ὁ μάγιστρος * (58) ἀνὴρ σοφὸς, πρέσβυς ἀπολυθεὶς παρὰ τοῦ βασιλέως Ιουστι νιανοῦ πρὸς τὸν βασιλέα Περσῶν περὶ εἰρήνης. Τῷ δὲ Ἰουνίῳ μηνὶ Σαμαρείται (59) καὶ Ἰουδαῖο: ἐν Πε- λαιστίνῃ βασιλέα Ἰουλιανόν σ' τινα έστεψαν. Κα! κατὰ Χριστιανῶν ὅπλα κινήσαντες, αρπαγές καὶ φόνους καὶ ἐμπυρισμούς κατὰ Χριστιανῶν εἰργά- σαντο. Οὓς ὁ Θεὸς παρέδωκεν εἰς χεῖρας Ἰουστινια νοῦ, καὶ ἀνήλωσε πάντας, καὶ ἀπεκεφάλισεν τὸν τύραννον Ιουλιανόν. Χοσρόης δὲ ὁ τῶν Περσῶν βα- σιλεὺς δεξάμενος Ἑρμογένην μάγιστρον μετὰ δώ ρων πρεσβεύοντα περὶ εἰρήνης, τῷ δὲ Ἰουλίῳ με Β τῆς αὐτῆς ζ' ινδικτιῶνος λαβὼν τὰ δῶρα, εἰρήνην οὐ κατεδέξατο ποιῆσαι, ἀναπεισθεὶς το ὑπὸ Σαμαρει τῶν προσφυγόντων αὐτῷ, καὶ ὑποτιθεμένων αὐτῷ προδιδόναι τὴν χώραν αὐτῶν, πᾶσαν τὴν Παλαιστί νην, ὡς ἔχοντες καὶ συμμαχίαν Ιουδαίους τε καὶ Σαμαρείτας χιλιάδας πεντήκοντα. Τούτοις θαρρήσας Χοσρόης οι προείλετο και τὴν εἰρήνην, βουλόμενος οι προεβάλετο Α, προεβάλλετο Ἰουλιανόν τινα Α, τινὰ Ιουλ. οι λιθείαν] λιθέα» τε Α. σε τελοῦντες Α σαν χρυσοῦ ἀναρίθμητα κεντηνάρια, καὶ λιθείαν " πολλήν. Αφορμὴν δὲ ἔβαλεν (60) περὶ τῶν χρυσα ρυχίων τῶν ἐν τοῖς ὄρεσιν ᾿Αρμενίας, ὡς πρώην ἀνὰ τάλαντα τελούντων Ρωμαίοις τε καὶ Πέρ- σαις (61), νῦν δὲ Ῥωμαίοις μόνοις τελούντων σs. Καὶ ἄλλα τινὰ κεφάλαια προφασιζόμενος έγραφε τῷ βα σιλεῖ. Γνωσθέντος δὲ τοῦ δράματος τῶν Σαμαρειτών, ἐν τῷ ὑποστρέφειν αὐτοὺς ἐκ τῶν Περσῶν, ἐκρατή θησαν εἰς τὸ Ἀμμίδιος (62)· ἦσαν δὲ Σαμαρείται ὀνομαστοί σε πέντε ἐκ τῶν εὐπόρων αὐτῶν· καὶ παρ- εδόθησαν τῷ στρατηλάτῃ Βελισαρίῳ, καὶ ἐξετασθέντες ὡμολόγησαν πάντα. στρατηγὸν Α. 1, στρατηλάτην σε ἀναπεισθεὶς Α, πεισθείς για ἔβαλεν, Ελασεν. ὀνομαστοί Α, ὀνόματα Σέκουν δίνου Ερμογένης ὁ μάγιστρος ὁ Σκύ- θης. το μάγιστρος ὁ Σκύθης Α. προείλετο Α. προσείλετο σε τάλαντα Α, ταλάντου THEOPHANIS cognito Saraceni prædam atque captivos secum ab- ducentes per interiorem limitem una cum Persis aufugerunt. Mense porro Aprili ejusdem septimæ indictionis copiæ auxiliares ab imperatore su||- missae advenerunt pedestri itinere, et ex Plirygia qui Lycocrauitæ nuncupantur : et revocato Hypatio patricio Secundino, magistrum militiæ præfecit in Oriente Belisarium. Duodecimo vero Maii Hermo- genes magister vir litteratus, ad Persarum regem ab imperatore Justiniano legatus de pace habenda missus, Antiochiam pervenit. Junio deinde mense Samarita et Judzi Palæstinam incolentes, Juliano quodam in regem coronato, motisque in Christia- nos armis, rapinas, aedes, incendia adversus eos excitaverunt : quos Deus in Justiniani manus tra- didit, adeo ut deletis omnibus Julianum tyrannum capite obtruncarit. Chosroes autem Persarum rex Hermogenem magistrum de pace babenda tractatum habiturum cum donis accedentem suscepit : at Ju- lio mense, fuit is cjusdem indictionis 7, muneribus acceptis, propositum de pace sermonem respuit, ita nimirum a profugis Samaritis persuasus, qui regio- nem suam et universam Palaestinam, utpote qui, auxiliares copias Judæorum et Samaritarum quin- quaginta millia haberent, proditione tradere polli- cebantur. His confsus Chosroes, pacis conditionem non accepit, quinimo de Hierosolymis per istos potiundis cogitabat, urbe videlicet prædivite, quæ innumera auri centenaria et ingentem pretiosorum lapidum congeriem penes se haberet. Prætextum vero cepit auri fodinas in montibus Armeniæ, utpote quæ talentum Romanis simul atque Persis olim, nunc autem solis Romanis penderent, atque alia quaedam capita pretendens ad insperatorem scrip- sit. Cum vero id Samaritarum cominentum esse compertum fuisset, redeuntes e Persia detenti sunt ad Ammidium. Erant autem isti præcipui quinque vulg. vulg. ** xal add, ex A. cold. add. ex b. C VARIE LECTIONES. vulg. et vulg. fort, vulg JAC. GOARI NOTÆ. consiliarius testatur Procopius lib. 1. De bello Per- sico, et a Justiniano denuo institutum. - diva. Secundini etenim filius erat Hypatius. Vide libri indicem verbo Hypatius. Emend. liquet ex sæpius repetitis de Hypatio Secun- dini filio, imperatoribus Anastasio et Justino, Successorem dans Belisarium Hypatio Secundini patricii filio. — Reg. Vox omissa notatione digna, ut homo Scy tha ita sapiens fuerit. ConBaris. - morat Procopius : ejus tamen, ut et Belisarii, et ultro citroque a Persis et Romanis res gestas aliter enarrat: quare alios a Procopio auctores Theo- phanem secutum constat, eveci refert Cyrillus in Vita S. Sabæ apud Surium die Decembris. Alia eorum scelera habet Proco- pius, De adif. Justiniani, orat. 5. Legendum Chro- nicon Alexandrinum al praesentem annum. D vulg. vulg. De bello Persico : Tunc etiam Persarum loca in Persarmeniis Romani receperunt arcemque Bolum, ae Pharangium vocatam, unde aurum Perse fo- diunt, regique ferunt. Et infra : Inde Persarmenio- rum fines incipiunt, ubi auri metallum est, quod Cabade concedente, quidam loci indigena nomine Symeones curabat : qui postquam Lazos, et Roma- nos in bello potentiores vidit, Cabudem reditu_pe- cuniarum privavit. Ideo et ipsum simul cum Pha- rangio Romanis tradeus petiit, ut ipsi, rematis aliis, rem curarent. At illis nihil de metallo curantibus, tantum satis visum hostes hoc vectigal amisisse. derent, Obscurior interpres, ac velut unum uiris- que penderetur talentum, quod et Theophanis toli sententiæ adversatur, et iis quæ tradit Procopius tem, quo sibi Persæ et Romani primum occurrere, memorat citatus Procopius. (56) A Justino jam ereatum Belisarii comes et (57) Ita lego cunctis in codd. Mallem Σεχουν- (38) Herinogenem quidem de pace legatum me- (59) Juliani historiam a Samaritanis in regem (60) De istis auri fodinis Procopius medio libri 1 (61) Cum singula talenta Romanis ac Persis per- 1. De bello Persico. COMBEFIS. (62) Ammodium locum a Dara stadiis 20 distan-

Τῷ δ' αὐτῷ χρόνῳ ὁ δούξ Παλαιστίνης ἐποίησεν Α ἔχθραν μετὰ τοῦ φυλάρχου τῶν ὑπὸ Ῥωμαίους κα μαχηνῶν. Καὶ φοβηθεὶς ὁ φύλαρχος εἰσῆλθεν εἰς τὸ δ εσώτερον λιμωτόν 47. Καὶ μαθὼν ὁ σε Αλαμούνδαρος ἐπιρρίψας, παρέλαβεν αὐτὸν καὶ ἐφόνευσεν. Καὶ λαο δὼν τὰς γυναῖκας αὐτοῦ καὶ τὰ τέκνα, υπέστρεψεν. Καὶ μαθόντες οι δούκες τῆς Φοινίκης και Αραβίας και Μεσοποταμίας καὶ ὁ φύλαρχος ἐδίωξαν ὀπίσω αὐτοῦ, καὶ ἀκούσας ὁ ᾿Αλαμούνδαρος ἔφυγεν εἰς τὰ Ινδικὰ μέρη, εἰς ἃ οὐδεὶς τῶν Ῥωμαίων εἰσῆλθέν ποτε. Παρέλαβον δὲ καὶ εε τὰς σκηνὰς αὐτοῦ τ, καὶ Ανεγκαν αἰχμαλωσίαν πολλήν Σαρακηνῶν, ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν καὶ παίδων, καὶ ὅσους εὗρον 'Ρωμαίους αἰχμαλώτους, καὶ καμήλους καὶ πρόβατα καὶ βόας καὶ πολλὴν μέταξαν (65) καὶ ἱματισμόν. Εκαυσαν δὲ καὶ Περσικά κάστρα τέσσαρα· καὶ ὑπέστρεψαν μετά νίκης μεγάλης. Α. Μ. 6092. - Τούτῳ τῷ ἔτει τῆς π' ἐπινεμή σεως (66) ἐποίησεν ὁ βασιλεὺς " ουστινιανός διωγμὸν μέγαν κατὰ τῶν Ἑλλήνων καὶ πάσης αἱρέσεως (0%), καὶ τὰς τούτων οὐσίας ἐδήμευσεν. Κατηγορήθη τ καὶ Μακεδόνιος ὁ ἀπὸ βεφερενδαρίων (68) και Ασκλη- πόδοτος ὁ ἀπὸ ἐπάρχων ", ὅστις καὶ φοβηθεὶς ἐπίστευσεν * καὶ ἀπέθανεν (69)· καὶ Πηγάσιος ὁ " καὶ αὐτοῦ Α Β, αὐτῶν ὑπάρχων Α 1, ὑπάρχων τε ἐπίστευσεν ] ἐπίπησεν τάξι έως καὶ κακούργως έπαμφοτερίζειν, CHRONOGRAPHIA. optimates, et inter cives potioribus valebant opibus; et ii militiæ magistro Belisario traditi, et diligentius examinati, cunetà palam confessi sunt. A. n' B lloc etiam anno Palæstinæ dux inimicitias cum Saracenorum Romanis subditorum tribuno stisce- pit quo exterritus tribunus in interiorein limitem se recepit. Quod cum rescisset Alamunḍarus, ir- ruptione facta, tenait eum et morte damnavit : capuisque uxoribus et filiis ejus, reversus est. Ea re audita, Phœniciæ, Arabiæ et Mesopotamiæ du- ces, nec non ipse Saracenorum tribunus ipsum a tergo insecuti sunt : quo cognito, ad India pare tes, quas Romanorum nullus hucusque penetravit, Alamandarus fugit. Ejus ftaque tentoria diripue- Funt, et Saracenorum virorum, mulierum et pue rorum innumeram multitudinem abduxerunt captivam, et quos reperere Romanos captivitate oppressos, camelos, oves bovesque, necnon seri- corum filorum copiam ingentem vestesque plurimas secum tulerunt. Castella quoque Persarum quatuor succenderunt igni, et cum præclara victoria re- gressi sunt. - A. C. 522. - Hoc anno, qui octavæ indictionis, adversus gentiles et hæresim omnem Justinianus imperator persecutionem novit, et eorum faculta- tes ærario publico addixit. Tunc accusatus est Macedonius exreferendarius et Asclepiodotus ex- præfectus, qui metu pulsus fdem amplexus est et obiit mortem : Pegasius etiam cum filiis inter pro- VARIÆ LECTIONES. Aptv codd. et vu g. & add. ex A. * prius add. ex A b. * vulg. vulg. A; neutrum verum esse videtur. JAC. GOARI NOTÆ: quod unaquæque nomine dignoscatur. 'Ovoμátos quoque in plurali idem significat: Aúo, tpsię dvo- Házol, dua, tres personæ. manis amicum Aretham Alamundari perpetuum hostem fuisse indubium. De utriusque bellis Pro- copius, lib. De bello Persico post medium, et paulo ante finem lib. 11. voce Meursius et euchologium. Corruptius to E- pronuntiant. quartum Justiniani annum in tertium a Theophane notatum, incidentem numerat Baronius. et Sainar. tit. 8, tum etiam iis omnibus sanctio- nibus, quibus aut fidem pientissimus ille impera- tor satagebat firmandam, aut hæreses convellendas curabat. Porro quod spectat delendas idololatriæ reliquias, Blemmyas, et Nobatas extremos Ægypti populos Persici belli tempore, ut Baronio placet, quarto imperii anno, qui Theophani, Marcellino, et Chronico Alexandrino tertius, et Lampadii et Orestis primo consulatu insignis, relicto profanæ geplilitatis ritu, ad verum Dei cultum a Justiniano traductos, scripto confirmat Procopius de bello memorato, lib. 1, non longe a fine, et De ædif. Justini, oral. 6, alios ejus ope ad fidem vocatos. Quoniam vero În gentilium numerum Samaritanos Epiphanius recenset, ubi de eorum hæresi; Justi- nianeique codicis sancita bæreticos perstringentia, Samaritanos quoque percellunt; et Chronicon Ale- zandrinum, énarrato Samaritanorum tumultu, haud remota ab iis, quæ hic Theophanes recenset eorum videlicet quosuam sio. metuentes urgente neces- sitate ad Christianam religionem se contulisse, ac propter severitatem legum et magistratuum Sroú- Christianos se mentiri, vere tamen in hanc et illam partem in- flecti, imo præsides ipsos ac provinciarum rectores Expapirileiv, ut suas partes inirent, persuasisse, memoral certe cum anno præcedente Samarita- norum rebellionem, et poenam auctor retulerit, eos æquitate legum coercitos demonstrare debuit, cum maxime non in gentiles, sed in Samaritanos promulgata Justinianei; codicis occurrant decreta, quibus curialia coguntur subire onera, simulque a curialibus privilegiis (quod mOITE: inferius exponit Theophanes) removetur, novel. 45. Twv Elfov voce alios quam Samaritanos, aut cum gentilibus eos Theophanem indicare voluisse, mihi facile persuaserim. Deidem supplicantium preces nuntians; referendarium Latini hoc munus appellunt. Procopius, lib. 11, De bello Persico. marg. in Peyr. at plane vitiose. Quam enim hæc habent, timore correptus credidit, et interiit ? num enim fides sic gignitur, aut parit mortem? Barb. triniaev, quod esset, levi velut aviculæ sublato clamore, pipiens timore mortuus est. Sic enim su- bito quis graviori metu perculsus, voce tremula faucibus erumpente, animam agat. Peyr. Eniance, sique emendatum in Bar. utique ex Vatt. Quid si lavnos, cecidit, et mortuus est? nihil familiarius, quam ut metu corruens quis subito moriatur. Neë alind -puto voluisse Theophanem. Combefis. (63) Personam Græci recentiores dicunt voua, C (64) Saracenicarum tribuum ducem istum Ro- (65) Recentioribus Græcis est sericum: de qua (66) Coss. Lampadio et Oreste, qua indictione (67) Exstat lib. 1, cap. De hæret. et Manichæis, (68) Responsionibus imperatoriis præerat continuo (69) Sic edita ex Regio, ex quo emendatum in

Ηλιουπολίτης σὺν τοῖς τέκνοις αὐτοῦ ἐν προσω ει- α εξητάσθησαν, καὶ Φωκᾶς ὁ πατρίκιος τοῦ Κρατερού, καὶ ὁ κοιμίστωρ (70) Θωμᾶς, καὶ ἄλλοι συνελήφθη σαν καὶ φόβος πολὺς ἐγένετο. Καὶ ἐθέσπισεν ὁ βα σιλεύς, ὥστε μὴ πολιτεύεσθαι τους Ελληνίζοντας, μηδὲ τοὺς αἱρετικοὺς, εἰ μὴ μόνους τοὺς ὀρθοδόξου: Χριστιανούς, δοὺς αὐτοῖς καὶ προθεσμίαν ἕως μηνών τριῶν πρὸς ἐπιστροφή». Τῷ δὲ Μαρτίῳ μηνί (71) της αὐτῆς ὀγδόης τὰ ἐνδικτιῶνος ἐν ᾿Αντιοχείς ὁ Ερμε γένης ὁ ἀπὸ ὑπάτων μάγιστρος καὶ Ῥουφῖνος ὁ ἀπὸ στρατηλατών πατρίκιος ἐπὶ τὰ Περσικὰ μέρη ἀπερ- χόμενοι πρεσβευταί, καὶ φθάσαντες εἰς τὸ Δαρά;, ἐμήνυσαν τῷ βασιλεῖ τῶν Περσῶν τοῦ δέξασθαι καὶ αὐτούς. Καὶ ἐν τῷ διάγειν αὐτοὺς εἰς τὸ Δαρᾶς ἅμα Βελισαρίῳ τῷ στρατηλάτῃ τῆς ᾿Ανατολής, και τῶν λοιπῶν ἐξάρχων Ρωμαίων, καὶ ἀπλικς έπτων αὐτῶν πρὸ μικροῦ τῆς πόλεως (72), μαθὼν ὁ Μηράν " πρωτοστράτηγος τοῦ Περσῶν βασιλέως σὺν τῷ υἱῷ τοῦ βασιλέως, καὶ τοῖς λοιποῖς στρατηγοίς τε της Περσίδος, συνηγμένοι ἐν τῷ Νιτζιβίῳ τ8 μετά Μούσιο τῆς δυνάμεις πολλῆς τῷ Ἰουλίῳ μηνὶ τῆς ἐνδικτιών της τ', ἐπέρδεψαν το αὐτοῖς μερίσαντες καὶ τὸ ἴδιον πλῆθος εἰς τρία τάγματα. Καὶ τοῦτο γνόντες οἱ στρατο ηγοί Ρωμαίων σὺν τῷ μαγίστρῳ καλῶς στρατηγής σαντες, ώρμησαν κατὰ τῶν Περσῶν, καὶ ἐγένετο πόλεμος μέγας καὶ συμβολὴ φοβερά. Καὶ ἔκοψαν οι Ρωμαίοι τους Πέρσας, καὶ ἀπώλεσαν δε αὐτοὺς ἐπι άραντες καὶ τὸ βάνδον (73) αὐτῶν. Ὁ δὲ Μηρἂν καὶ δ υἱός τοῦ βασιλέως Περσῶν καὶ ὀλίγοι ἐκ τῶν περ σωθέντων κατέφυγον εἰς τὸ Νιτζίδιος “ · καὶ ἐνίκησαν οἱ Ρωμαῖοι νίκην μεγάλην. Γνοὺς δὲ τοῦτο ὁ βασι λεὺς τῶν Περσῶν, ἐπέτρεψεν < εἰσελθεῖν πρὸς αὐτὸν τὸν πατρίκιον Ρουμίνον μόνον ἅμα τῷ κύρης 'Αλεξάνδρῳ. Καὶ τῷ Αὐγούστῳ μην εισήλθον πρώη αὐτὸν, καὶ πολλά διαλεχθέντες καὶ εἰρήνης πάχτη κατατυπώσαντες δ' ἐξῆλθον ἐν εἰρήνῃ. ἔτος α'. - 8.5 κ Ρώμης ἐπισκόπου Βοτιτατίν Τούτῳ τῷ ἔτει μηνί Σεπτεμβρίῳ ινδικτιώνος θ ἐφάνη μέγας καὶ φοβερὸς ἀστὴρ εἰς τὸ δυτικὸν μέρε κομήτης πέμπων ἐπὶ τὰ ἄνω τὰς ἑαυτοῦ ἀκτῖναι ἀστραπτούσας, ἐν ἔλεγον Λαμπαδίαν, καὶ ἔμεινε ἐπὶ εἴκοσι ἡμέρας λάμπων· καὶ ἐγένοντο κοσμικα η δημοκρατίαι (74) καὶ φύνει.. Ἐν δὲ τῇ συμπληρώσε Δαράς οικ. Α. Νιτζιβίως Α. το μόνον 2. ὀγδόης Α. " εμήνυσαν λοιποῖς στρατηγοῖς τῶν λοιπῶν στρατηγῶν τυίg. μερίσαντες Α. μερίσας οι τῶν Α. Α. βίως Α. ' ἐν ἐπέτρεψεν Α. ἔτρεψεν εἰσῆλθον Α, εἰσῆλθεν εἰρήνῃ Α, τυπώσαντες, ἐξῆλθεν εἰρήνη Μηρὰμ Μπραμ ἐπέρριψαν Α, απέρριψαν τις ἐν ἀπέλυσαν Νιτζε Οι κατατυπώσαντες ἐξῆλθον ἐ ἀπληκεύειν δήμος Βενέτων οι Ηρα I THEOPHANIS ccdendum examinatus est : Phocas etiam patricius & Crateri filius, et Thomas quæstor, et alli plures comprehensi : quod maximum omnibus timorem incussit. Imperator autem solos Christianos, eos- que recta in Ede probatos, ad communia et curia- lia munera sustinenda admitti, gentiles et hæreti- cos ab eis amoveri lata lege sanxit; iisdem vero trimestre tempus ineundæ resipiscentiæ terminum ultimum præscripsit. forro mense Mario ejusdem indictionis Hermogenes exconsularis et magister, necnon Rufinus exmagister militia: et patricius Antiochia digressi, et legalcrum munere fungentes Persiam versus profecti; Daras cum pervenissent, regi Persarum, ut se ad colloquium exciperet, de- nuntiaverunt. Dun vero subsistunt ad Daras, Beli- B sarius Orientalis militiæ magister una cum reliquis Romanis ducibus urbi quam proxime castra appli-. cuit : qua re cognita, Meran Persarum regis premus dux, ipseque regis filius, et cateri Persa - rum duces cum innumeris copiis Nisibi collecti, acie onıni in partes tres divisa, Junio mense me- moraise octava indictionis in eos irruerunt. Com- perto periculo, Romanorum duces una cum magistro edùctis ordine præclaro eopiis, obviam in Persas iverunt, unde acre prælium conflictusque terribilis insecutus est. Casis itaque Persis, 154, et ad internecionem profligatis, vexillum eorum tulerunt Romani Meran vero regisque Persarum filius paucique admodum e prælio superstites fuga Nisi- bim contenderunt, præclara Romanis relicta victo- ria. Quod ubi Persarum rex agnovit, patricium Rufinum solum una cum Alexandro comite ad se accedere permisit : et insequenti mense Augusto cum convenientes, et ad invicem sæpius collocuti, firmatis speratæ pacis conditionibus, in pace sc- cosserunt. - A. C. 523. Romæ episcopi Bonifacii annuis primus. A. M. 6023. loc anno mense Septembri, indictione nona, ingens et terribile astrum ad occidentalem, cœli plagam visum, conetes nimirum, Lampadias dictus, in superiorem cœli partem radios fulguris in mo- dum coruscantes emittens, ac per totos viginti dies perseverans : ex quo universales populoruin tumul- VARIE LECTIONES. add. ex b, b, vulg. add. ex b. es of add. ex vulg. " vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. trus, quem magistratum Romani quastorem, Latini jurisconsultum vocant. Idem, De bello Vandalico, lib. 1, exercitus quæstor, sumptus dispensator vo- catur. riam. Persarumque fugam, ac pacem tandem initam pluribus enarrat Procopius, qui Mirruanean ap- pellat, hic scriptum. Magistratus seu digni tatis vocabulum viri namque nomen Perozus fuit. * A passim. pol vulg. * tumn fossa munivisse Belisarium refert Procopins quod vece esprint Theophanes. gnum, quod Romani bandum vocant. Idem rursus Omnium animosissimus inter ordines ducis form signum consuevit, quem bandophorum Romani ro cant. Plura Meursius, et Lacerda in advers. eriam civitatis ejusdem populi partes et faction diversus significat. Hinc (70) De bello Persico lib. 1 : Imperatoris Pare (71) Romanorum legationem, pugnam, victo- (72) Non procul a civitatis paras porta exemi (75) Procopius, De bello Vandalico, lib. 1. S (74) Communem unam civitatis plebem, ne

Ηλιουπολίτης σὺν τοῖς τέκνοις αὐτοῦ ἐν προσω ει- α εξητάσθησαν, καὶ Φωκᾶς ὁ πατρίκιος τοῦ Κρατερού, καὶ ὁ κοιμίστωρ (70) Θωμᾶς, καὶ ἄλλοι συνελήφθη σαν καὶ φόβος πολὺς ἐγένετο. Καὶ ἐθέσπισεν ὁ βα σιλεύς, ὥστε μὴ πολιτεύεσθαι τους Ελληνίζοντας, μηδὲ τοὺς αἱρετικοὺς, εἰ μὴ μόνους τοὺς ὀρθοδόξου: Χριστιανούς, δοὺς αὐτοῖς καὶ προθεσμίαν ἕως μηνών τριῶν πρὸς ἐπιστροφή». Τῷ δὲ Μαρτίῳ μηνί (71) της αὐτῆς ὀγδόης τὰ ἐνδικτιῶνος ἐν ᾿Αντιοχείς ὁ Ερμε γένης ὁ ἀπὸ ὑπάτων μάγιστρος καὶ Ῥουφῖνος ὁ ἀπὸ στρατηλατών πατρίκιος ἐπὶ τὰ Περσικὰ μέρη ἀπερ- χόμενοι πρεσβευταί, καὶ φθάσαντες εἰς τὸ Δαρά;, ἐμήνυσαν τῷ βασιλεῖ τῶν Περσῶν τοῦ δέξασθαι καὶ αὐτούς. Καὶ ἐν τῷ διάγειν αὐτοὺς εἰς τὸ Δαρᾶς ἅμα Βελισαρίῳ τῷ στρατηλάτῃ τῆς ᾿Ανατολής, και τῶν λοιπῶν ἐξάρχων Ρωμαίων, καὶ ἀπλικς έπτων αὐτῶν πρὸ μικροῦ τῆς πόλεως (72), μαθὼν ὁ Μηράν " πρωτοστράτηγος τοῦ Περσῶν βασιλέως σὺν τῷ υἱῷ τοῦ βασιλέως, καὶ τοῖς λοιποῖς στρατηγοίς τε της Περσίδος, συνηγμένοι ἐν τῷ Νιτζιβίῳ τ8 μετά Μούσιο τῆς δυνάμεις πολλῆς τῷ Ἰουλίῳ μηνὶ τῆς ἐνδικτιών της τ', ἐπέρδεψαν το αὐτοῖς μερίσαντες καὶ τὸ ἴδιον πλῆθος εἰς τρία τάγματα. Καὶ τοῦτο γνόντες οἱ στρατο ηγοί Ρωμαίων σὺν τῷ μαγίστρῳ καλῶς στρατηγής σαντες, ώρμησαν κατὰ τῶν Περσῶν, καὶ ἐγένετο πόλεμος μέγας καὶ συμβολὴ φοβερά. Καὶ ἔκοψαν οι Ρωμαίοι τους Πέρσας, καὶ ἀπώλεσαν δε αὐτοὺς ἐπι άραντες καὶ τὸ βάνδον (73) αὐτῶν. Ὁ δὲ Μηρἂν καὶ δ υἱός τοῦ βασιλέως Περσῶν καὶ ὀλίγοι ἐκ τῶν περ σωθέντων κατέφυγον εἰς τὸ Νιτζίδιος “ · καὶ ἐνίκησαν οἱ Ρωμαῖοι νίκην μεγάλην. Γνοὺς δὲ τοῦτο ὁ βασι λεὺς τῶν Περσῶν, ἐπέτρεψεν < εἰσελθεῖν πρὸς αὐτὸν τὸν πατρίκιον Ρουμίνον μόνον ἅμα τῷ κύρης 'Αλεξάνδρῳ. Καὶ τῷ Αὐγούστῳ μην εισήλθον πρώη αὐτὸν, καὶ πολλά διαλεχθέντες καὶ εἰρήνης πάχτη κατατυπώσαντες δ' ἐξῆλθον ἐν εἰρήνῃ. ἔτος α'. - 8.5 κ Ρώμης ἐπισκόπου Βοτιτατίν Τούτῳ τῷ ἔτει μηνί Σεπτεμβρίῳ ινδικτιώνος θ ἐφάνη μέγας καὶ φοβερὸς ἀστὴρ εἰς τὸ δυτικὸν μέρε κομήτης πέμπων ἐπὶ τὰ ἄνω τὰς ἑαυτοῦ ἀκτῖναι ἀστραπτούσας, ἐν ἔλεγον Λαμπαδίαν, καὶ ἔμεινε ἐπὶ εἴκοσι ἡμέρας λάμπων· καὶ ἐγένοντο κοσμικα η δημοκρατίαι (74) καὶ φύνει.. Ἐν δὲ τῇ συμπληρώσε Δαράς οικ. Α. Νιτζιβίως Α. το μόνον 2. ὀγδόης Α. " εμήνυσαν λοιποῖς στρατηγοῖς τῶν λοιπῶν στρατηγῶν τυίg. μερίσαντες Α. μερίσας οι τῶν Α. Α. βίως Α. ' ἐν ἐπέτρεψεν Α. ἔτρεψεν εἰσῆλθον Α, εἰσῆλθεν εἰρήνῃ Α, τυπώσαντες, ἐξῆλθεν εἰρήνη Μηρὰμ Μπραμ ἐπέρριψαν Α, απέρριψαν τις ἐν ἀπέλυσαν Νιτζε Οι κατατυπώσαντες ἐξῆλθον ἐ ἀπληκεύειν δήμος Βενέτων οι Ηρα I THEOPHANIS ccdendum examinatus est : Phocas etiam patricius & Crateri filius, et Thomas quæstor, et alli plures comprehensi : quod maximum omnibus timorem incussit. Imperator autem solos Christianos, eos- que recta in Ede probatos, ad communia et curia- lia munera sustinenda admitti, gentiles et hæreti- cos ab eis amoveri lata lege sanxit; iisdem vero trimestre tempus ineundæ resipiscentiæ terminum ultimum præscripsit. forro mense Mario ejusdem indictionis Hermogenes exconsularis et magister, necnon Rufinus exmagister militia: et patricius Antiochia digressi, et legalcrum munere fungentes Persiam versus profecti; Daras cum pervenissent, regi Persarum, ut se ad colloquium exciperet, de- nuntiaverunt. Dun vero subsistunt ad Daras, Beli- B sarius Orientalis militiæ magister una cum reliquis Romanis ducibus urbi quam proxime castra appli-. cuit : qua re cognita, Meran Persarum regis premus dux, ipseque regis filius, et cateri Persa - rum duces cum innumeris copiis Nisibi collecti, acie onıni in partes tres divisa, Junio mense me- moraise octava indictionis in eos irruerunt. Com- perto periculo, Romanorum duces una cum magistro edùctis ordine præclaro eopiis, obviam in Persas iverunt, unde acre prælium conflictusque terribilis insecutus est. Casis itaque Persis, 154, et ad internecionem profligatis, vexillum eorum tulerunt Romani Meran vero regisque Persarum filius paucique admodum e prælio superstites fuga Nisi- bim contenderunt, præclara Romanis relicta victo- ria. Quod ubi Persarum rex agnovit, patricium Rufinum solum una cum Alexandro comite ad se accedere permisit : et insequenti mense Augusto cum convenientes, et ad invicem sæpius collocuti, firmatis speratæ pacis conditionibus, in pace sc- cosserunt. - A. C. 523. Romæ episcopi Bonifacii annuis primus. A. M. 6023. loc anno mense Septembri, indictione nona, ingens et terribile astrum ad occidentalem, cœli plagam visum, conetes nimirum, Lampadias dictus, in superiorem cœli partem radios fulguris in mo- dum coruscantes emittens, ac per totos viginti dies perseverans : ex quo universales populoruin tumul- VARIE LECTIONES. add. ex b, b, vulg. add. ex b. es of add. ex vulg. " vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. trus, quem magistratum Romani quastorem, Latini jurisconsultum vocant. Idem, De bello Vandalico, lib. 1, exercitus quæstor, sumptus dispensator vo- catur. riam. Persarumque fugam, ac pacem tandem initam pluribus enarrat Procopius, qui Mirruanean ap- pellat, hic scriptum. Magistratus seu digni tatis vocabulum viri namque nomen Perozus fuit. * A passim. pol vulg. * tumn fossa munivisse Belisarium refert Procopins quod vece esprint Theophanes. gnum, quod Romani bandum vocant. Idem rursus Omnium animosissimus inter ordines ducis form signum consuevit, quem bandophorum Romani ro cant. Plura Meursius, et Lacerda in advers. eriam civitatis ejusdem populi partes et faction diversus significat. Hinc (70) De bello Persico lib. 1 : Imperatoris Pare (71) Romanorum legationem, pugnam, victo- (72) Non procul a civitatis paras porta exemi (75) Procopius, De bello Vandalico, lib. 1. S (74) Communem unam civitatis plebem, ne

του Νοεμβρίου μηνός κατέλαβεν ὁ πατρίκιος Ρου- εἶναι ἐκ τῆς πρεσβείας τῶν Περσῶν πρὸς τὸν βασι Τα Ἰουστινιανὸν εἰρήνης πάντα στοιχήσας (75) Αντινα δεξάμενος βασιλεὺς ἐχάρη σε λίαν διὰ τὴν εἰς μήνην, καὶ ἡσμένισε τὰ στοιχηθέντα πάντα, καὶ τυχον εἰρήνης τὰ πράγματα ἀμφοτέρων. - Τούτῳ τῷ ἔτει πέμπτῳ ὄντι (7€) Ας βασιλείας Ιουστινιανοῦ μηνὶ Ἰανουαρίῳ Ινδι Αιώνας δεκάτης γέησεν τον λεγομένου Νίκα ή Ανταρσία (77). Καὶ ἔπεψαν οἱ τῶν δήμων εἰς βασι- μία Υπάτων την συγγενή του βασιλέως Αναστα πίου· καὶ ἐκαύθη πολύ μέρος τῆς πόλεως, καὶ ἡ Μεγάλη Εκκλησία, καὶ ἡ ἁγία Ειρήνη, καὶ ὁ ξενών του Σαμψών, καὶ τὴ Αὐγουστέον, καὶ τὸ προσκιό. Ο μου (78) τῆς βασιλικῆς, καὶ ἡ Χαλκὴ τοῦ παλατίου. Καὶ ἐγένετο φόβος μέγας, καὶ πολλοὶ τῶν εὐρεθέν των ἐν τῷ λεγομένῳ ἱππικῷ μετὰ Ὑπατίου, ὡς μασι, τριάκοντα πέντε χιλιάδες ἀπέθανον. Γέγονεν · ἡ ἀταξία του, Νίκο, τρόπῳ τοιούτῳ (79) Α λθόντα τὰ μέρη ἐν τῷ ἱππικῷ, ἀνέκραξαν οἱ τῶν Πρασίνων Ακτα (80). Διὰ Καλοκύδιον οι τὸν που $1 εχάρη Α. σε ηυμένισε Α, ἡσμένησε ἀπέθανον οι Καλοπόδιον Α 2, πόδιον είνων δῆμος εἰ δήμοι, τῶν δήμων κατεξουσιαζόντων ἐν ταῖς ἱπποδρομίαις, οι δήμαρ (ας, είνε δημάρχης Τούς δημάρχους ὁ αὐτο κράτειο εἰσκαλεσάμενος εἰς τὰ βασίλεια, οὓς διοικητές των δήμων είωθεν τὸ πλῆθος ἀποκαλεῖν : Φωκᾶς τὴν γυναῖκα Λεοντίαν Αὐγούσταν εὐθὺς ἀνα αγόρευσε τῶν δήμων παρόντων. Τότε διὰ τόπων ἐν οἷς ἔσταντο ἀμφιβολίας γενομένης τοῖς Πρασίνοις, καὶ τοῖς Βενέτος, στασιάζειν ἤρξαντο κατ' ἀλλήλων. Πέμψας οι τίνας ὁ Φωκάς κατασκευάζειν αὐτοῖς τὴν στάσιν ἐπεχείρει. Ενας οὖν τῶν σταλέντων τὸν τῶν Πρασίνων υβρίσαντος δήμαρχον, καὶ τοῦτον ὠθισαν τος, μὴ ἐνεγκόντες οἱ τοῦ δήμου τοῦτο, έκραζον δημότης, οι δημοτεύειν δημοκρατία: δήμοι Καλα Επάγει, τὴν ἀνὰ τὸ Βυζάντιον γενομένην τῶν δημοτῶν στάσιν, ή προσηγορίαν τὸ σύνθεμα τῶν δήμων δέδωκε· τὸ, Νίκα, γὰρ ἐπίκλην ποιοῦσι τοῦτο τῶν δήμων ἀλλήλοις συναφθέντων σύνθεμα δόντες τῆς ἐς ἀλλήλους γνώσεως. εἴσοδον τοῦ παλατίου. CHRONOGRAPHIA. 1us et cxdles seru!. Exeunte porro mense Novem bri, patricius Rufinus sua ad Persas legatione fun- et:s, datis pacis conditionibus, ad imperatorem Justinianum reversus est: eum ob firmatam pacem excepit imperator gratissime, et fœderis initi pačtas conditiones ex aninro lætusque probavit ; atque ita demum Romanorum et Persarum res optima pace potita sunt. - A. C. 524. Hoc anno, qui Justiniani imperii quintus, mense fanario, indictione decimna, sedi- tio, cui nunen Nica, Viuce, factum est, orium habuit : popularesque tribus Hypatium Anastasii imperatoris consanguineum imperatorem corona- verunt : plurimaque urbis pars subinde incendium passa est, ut et Magna ecclesia, sanctæ Irenes A. M. 6024. templum, peregrinorum Sampsonis nomine hospi B tium, Augusteum, regiæ atrium columnis circum- quaque ornatum, et Chalce palatii. Inde timor in- gens per urbem vagatus, plurimique eorum, qui una cum Hypatio in circo sunt reperti, ad triginta quinque hominum millia, ut narrant, interfecti. Seditio ista, quæ postmodum Nica, Vince, appel- lationem obtinuit, hoc pacto exorta est : Popuii VARIE LECTIONES. * add. ex vulg. " om. A e. vulg. JAC. GOARI NOT.E. non in circo modo, sed et in civitate partes opposite, de quibus Balsamon supra in pag. 142, G populi factionibus potestatem sarem sibi vindicantibus in cirem, etc. partis unius princeps fuit. Si mocatta, lib. viii, cap. : Tribunes, quos populi administratores vulgus appellare solitum est, in palatium accivit imp. Zonaras in Phoca : '0 Leontium urorem Augustam: presentibus fasionibus statim renuntiávit. Tunc propter locorum dignitatem. inter Prasinos et Venetos orta contentione tumultuari ad invicem cœperunt. Quibusdam vero missis, loca eis assignare Phoces conabatur. Missorum iloque quopiam Prasinæ factionis ducem conviciis exci- piente ac eum impellente, factionis illius viri inju- riem non tolerandam rati, vociferabantur. Factionis cujusque vir qui eos in unum cogebant, dicebatur : tandem unius in alteram partem pugnæ victoria. Proco- pius, De bello Persico lib. r: Populi in qua- hibet civitate jamdudum in Prasinos et Venetos divisi erant (fultonia quidem nomina) quorum gratia inter spectatores, et pecunias erogare, et corpora diris cruciatibus affligere, denique ignominiosa'n oppetere mortem non dedignantur. Certant enim cum oppó- silo, non animadvertentes cujus gratia periculum subeant : unsciturque illis erga proximos inimicitia quadam nulla de causa, quæ nec generi, nec ne- cessitudini ulli parcit : apud hos rincere fuerit, si o̟sa impietate in Deum utantur, si et leges, et res D publice violentur. Cujus sceleris participes quoque femina sunt, non solumn ipsos sequentes viros, sed cum eis si oporteat in certamen descendentes, quam- vis alias in theatrum non veniant. Super quibus nikil ego satis habeo diccre, nisi morbum hunc esse animi communem, qui omnes civitates ac populos invasit. Jornandes, De regn, ac temp, succ. seditionis anno, qui insequeus est, Marcellinus Justiniani 6, Pro- coplus Persicum bellum annis durasse afürmat. magistratus, inquit, qui erat Byzantii, horum quos- dam, seditiosorum ad supplicium ducebat: reliqui vero simul convenientes rupiunt, ac in carcerem in- greasi eos, qui pari seditione, aut alia quavis turpi cansa vincli erant, liberant; ministros ac satellites magistratuam sequentes interficiunt, etc. ignis tota urbe haud aliter quam ab hostibus cernebatur, etc. Eva- prius, lib. iv, cap. Procopii verba contrabens : scribit, Adjicit seditionem popularium CP. conflatam, quæ nomen ex tessera populi accepit: quippe Vincas fuit propterea ap- pellata, quod populus inter se congressus, hanc tes- seram, Vincas, sibi prascripserit, quo alter ab altero internosceretur. plenam et integram peracta seditionis istius re- quired historiam, Procopium, lib. I. De bello Per- sico, Chronicon Alexandrinum, et Marcellinum comitem ad hunc annum consulet. vel potius, acta sunt hæc propter Galopodium spa- tharium. (75) Pace in hoc anno depactain Theophanes, (76) Ita Chronicon Alexandrinum, et Marcellini. 77) Procopius posita superius prosequens, Tunc (78) Procopius interpres, vestibulum; infra, (79) lunperfecto sane, et obscuro penitus. Qui (50) Ex publicis actis hæc deprompta intellige :

του Νοεμβρίου μηνός κατέλαβεν ὁ πατρίκιος Ρου- εἶναι ἐκ τῆς πρεσβείας τῶν Περσῶν πρὸς τὸν βασι Τα Ἰουστινιανὸν εἰρήνης πάντα στοιχήσας (75) Αντινα δεξάμενος βασιλεὺς ἐχάρη σε λίαν διὰ τὴν εἰς μήνην, καὶ ἡσμένισε τὰ στοιχηθέντα πάντα, καὶ τυχον εἰρήνης τὰ πράγματα ἀμφοτέρων. - Τούτῳ τῷ ἔτει πέμπτῳ ὄντι (7€) Ας βασιλείας Ιουστινιανοῦ μηνὶ Ἰανουαρίῳ Ινδι Αιώνας δεκάτης γέησεν τον λεγομένου Νίκα ή Ανταρσία (77). Καὶ ἔπεψαν οἱ τῶν δήμων εἰς βασι- μία Υπάτων την συγγενή του βασιλέως Αναστα πίου· καὶ ἐκαύθη πολύ μέρος τῆς πόλεως, καὶ ἡ Μεγάλη Εκκλησία, καὶ ἡ ἁγία Ειρήνη, καὶ ὁ ξενών του Σαμψών, καὶ τὴ Αὐγουστέον, καὶ τὸ προσκιό. Ο μου (78) τῆς βασιλικῆς, καὶ ἡ Χαλκὴ τοῦ παλατίου. Καὶ ἐγένετο φόβος μέγας, καὶ πολλοὶ τῶν εὐρεθέν των ἐν τῷ λεγομένῳ ἱππικῷ μετὰ Ὑπατίου, ὡς μασι, τριάκοντα πέντε χιλιάδες ἀπέθανον. Γέγονεν · ἡ ἀταξία του, Νίκο, τρόπῳ τοιούτῳ (79) Α λθόντα τὰ μέρη ἐν τῷ ἱππικῷ, ἀνέκραξαν οἱ τῶν Πρασίνων Ακτα (80). Διὰ Καλοκύδιον οι τὸν που $1 εχάρη Α. σε ηυμένισε Α, ἡσμένησε ἀπέθανον οι Καλοπόδιον Α 2, πόδιον είνων δῆμος εἰ δήμοι, τῶν δήμων κατεξουσιαζόντων ἐν ταῖς ἱπποδρομίαις, οι δήμαρ (ας, είνε δημάρχης Τούς δημάρχους ὁ αὐτο κράτειο εἰσκαλεσάμενος εἰς τὰ βασίλεια, οὓς διοικητές των δήμων είωθεν τὸ πλῆθος ἀποκαλεῖν : Φωκᾶς τὴν γυναῖκα Λεοντίαν Αὐγούσταν εὐθὺς ἀνα αγόρευσε τῶν δήμων παρόντων. Τότε διὰ τόπων ἐν οἷς ἔσταντο ἀμφιβολίας γενομένης τοῖς Πρασίνοις, καὶ τοῖς Βενέτος, στασιάζειν ἤρξαντο κατ' ἀλλήλων. Πέμψας οι τίνας ὁ Φωκάς κατασκευάζειν αὐτοῖς τὴν στάσιν ἐπεχείρει. Ενας οὖν τῶν σταλέντων τὸν τῶν Πρασίνων υβρίσαντος δήμαρχον, καὶ τοῦτον ὠθισαν τος, μὴ ἐνεγκόντες οἱ τοῦ δήμου τοῦτο, έκραζον δημότης, οι δημοτεύειν δημοκρατία: δήμοι Καλα Επάγει, τὴν ἀνὰ τὸ Βυζάντιον γενομένην τῶν δημοτῶν στάσιν, ή προσηγορίαν τὸ σύνθεμα τῶν δήμων δέδωκε· τὸ, Νίκα, γὰρ ἐπίκλην ποιοῦσι τοῦτο τῶν δήμων ἀλλήλοις συναφθέντων σύνθεμα δόντες τῆς ἐς ἀλλήλους γνώσεως. εἴσοδον τοῦ παλατίου. CHRONOGRAPHIA. 1us et cxdles seru!. Exeunte porro mense Novem bri, patricius Rufinus sua ad Persas legatione fun- et:s, datis pacis conditionibus, ad imperatorem Justinianum reversus est: eum ob firmatam pacem excepit imperator gratissime, et fœderis initi pačtas conditiones ex aninro lætusque probavit ; atque ita demum Romanorum et Persarum res optima pace potita sunt. - A. C. 524. Hoc anno, qui Justiniani imperii quintus, mense fanario, indictione decimna, sedi- tio, cui nunen Nica, Viuce, factum est, orium habuit : popularesque tribus Hypatium Anastasii imperatoris consanguineum imperatorem corona- verunt : plurimaque urbis pars subinde incendium passa est, ut et Magna ecclesia, sanctæ Irenes A. M. 6024. templum, peregrinorum Sampsonis nomine hospi B tium, Augusteum, regiæ atrium columnis circum- quaque ornatum, et Chalce palatii. Inde timor in- gens per urbem vagatus, plurimique eorum, qui una cum Hypatio in circo sunt reperti, ad triginta quinque hominum millia, ut narrant, interfecti. Seditio ista, quæ postmodum Nica, Vince, appel- lationem obtinuit, hoc pacto exorta est : Popuii VARIE LECTIONES. * add. ex vulg. " om. A e. vulg. JAC. GOARI NOT.E. non in circo modo, sed et in civitate partes opposite, de quibus Balsamon supra in pag. 142, G populi factionibus potestatem sarem sibi vindicantibus in cirem, etc. partis unius princeps fuit. Si mocatta, lib. viii, cap. : Tribunes, quos populi administratores vulgus appellare solitum est, in palatium accivit imp. Zonaras in Phoca : '0 Leontium urorem Augustam: presentibus fasionibus statim renuntiávit. Tunc propter locorum dignitatem. inter Prasinos et Venetos orta contentione tumultuari ad invicem cœperunt. Quibusdam vero missis, loca eis assignare Phoces conabatur. Missorum iloque quopiam Prasinæ factionis ducem conviciis exci- piente ac eum impellente, factionis illius viri inju- riem non tolerandam rati, vociferabantur. Factionis cujusque vir qui eos in unum cogebant, dicebatur : tandem unius in alteram partem pugnæ victoria. Proco- pius, De bello Persico lib. r: Populi in qua- hibet civitate jamdudum in Prasinos et Venetos divisi erant (fultonia quidem nomina) quorum gratia inter spectatores, et pecunias erogare, et corpora diris cruciatibus affligere, denique ignominiosa'n oppetere mortem non dedignantur. Certant enim cum oppó- silo, non animadvertentes cujus gratia periculum subeant : unsciturque illis erga proximos inimicitia quadam nulla de causa, quæ nec generi, nec ne- cessitudini ulli parcit : apud hos rincere fuerit, si o̟sa impietate in Deum utantur, si et leges, et res D publice violentur. Cujus sceleris participes quoque femina sunt, non solumn ipsos sequentes viros, sed cum eis si oporteat in certamen descendentes, quam- vis alias in theatrum non veniant. Super quibus nikil ego satis habeo diccre, nisi morbum hunc esse animi communem, qui omnes civitates ac populos invasit. Jornandes, De regn, ac temp, succ. seditionis anno, qui insequeus est, Marcellinus Justiniani 6, Pro- coplus Persicum bellum annis durasse afürmat. magistratus, inquit, qui erat Byzantii, horum quos- dam, seditiosorum ad supplicium ducebat: reliqui vero simul convenientes rupiunt, ac in carcerem in- greasi eos, qui pari seditione, aut alia quavis turpi cansa vincli erant, liberant; ministros ac satellites magistratuam sequentes interficiunt, etc. ignis tota urbe haud aliter quam ab hostibus cernebatur, etc. Eva- prius, lib. iv, cap. Procopii verba contrabens : scribit, Adjicit seditionem popularium CP. conflatam, quæ nomen ex tessera populi accepit: quippe Vincas fuit propterea ap- pellata, quod populus inter se congressus, hanc tes- seram, Vincas, sibi prascripserit, quo alter ab altero internosceretur. plenam et integram peracta seditionis istius re- quired historiam, Procopium, lib. I. De bello Per- sico, Chronicon Alexandrinum, et Marcellinum comitem ad hunc annum consulet. vel potius, acta sunt hæc propter Galopodium spa- tharium. (75) Pace in hoc anno depactain Theophanes, (76) Ita Chronicon Alexandrinum, et Marcellini. 77) Procopius posita superius prosequens, Tunc (78) Procopius interpres, vestibulum; infra, (79) lunperfecto sane, et obscuro penitus. Qui (50) Ex publicis actis hæc deprompta intellige :

Α βικουλάριον καὶ σπαθάριον, οἱ Πράσινο: · Έτη κ ο Β πόδιος. πολλά, Ἰουστινιανὲ Αύγουστε· τοῦ βίκας" (81). Αδικούμαι, μένε ἀγαθέ, οὐ βαστάζω. Οἶδεν ὁ Θεός. Φοβοῦμαι ὀνομάσαι, μὴ πλέον εὐτυχήσῃ (82) καὶ μέλλω κινδυνεύειν. Μανδάτωρ (83) • Τις ἐστιν, οὐκ οἶδα. Ο πλεονεκτῶν με, τρισού γουστε, εἰς τὰ τζαγγάρια εὑρίσκεται (84). Μανδάτωρ· Οὐδεὶς ὑμᾶς ἀδικεῖ. - Οι Πράσινοι - Εἷς καὶ μόνος ἀδικεῖ με, Θεοτόκε, μὴ ἀνακεφα λίση. Μανδάτωρ· Τίς ἐστιν ἐκεῖνος, οὐκ οἶ- δαμεν. -- Οἱ Πράσινοι· Σὺ καὶ μόνος οἶδας, τρισ- αύγουστε, εἰς πλεονεκτεί με σήμερον. Μανδά τωρα. Εἴ τις ἐάν ἐστιν, οὐκ οίδαμεν. - Οι Πρά σινοι· Καλοπόδιος ὁ σπαθάριος ἀδικεῖ με, δέσποτα πάντων. - Μανδάτωρ· Οὐκ ἔχει πρᾶγμα Καλο Οι Πράσινοι Εν τίς ποτέ ἐστιν; τὸν μόρον ποιήσει τοῦ Ἰούδα, ὁ Θεὸς ἀνταποδώσει αὐτῷ ἀδικοῦντί με διὰ τάχους. Μανδάτωρ Υμεῖς οὐκ ἀνέρχεσθε εἰς τὸ θεωρῆσαι, εἰ μὴ εἰς τὸν ὑβρίζειν τοὺς ἄρχοντας. - Οι Πράσινος • Εἴ τις δήποτε ἀδικεῖ με, τὸν μόρον ποιήσει τοῦ Ἰούδας. — Μανδάτωρ· Ἡσυχάσατε, Ἰουδαῖοι, Μανιχαίοι καὶ Σαμαρεῖται. Οι Πράσινοι· Ἰουδαίους καὶ Σαμαρείτας ἀποκαλεῖς; ἡ Θεο τόκος μετὰ ὅλων - Μανδάτωρ. Εως πότε ἑαυτοὺς καταρᾶσθε; - Οι Πράσινοι· Ε' τις οὐ λέγει, ὅτι ὀρθῶς πιστεύει, ὁ δεσπότης, ανάθεμα αὐτῷ, ὡς τῷ Ιούδα. Μανδάτωρ· Εγώ ὑμῖν λέγω εἰς ἕνα βαπτίζεσθαι'. Οἱ δὲ Πράσινοι ἂν εβόησαν ἐπάνω ἀλλήλων, καὶ ἔκραξον· Ὡς ἐκέλευ· σεν, άτλας, εἰς ἕνα βαπτίζομαι» (85). -Μανδά- τωρ: "Οντως εἰ μὴ ἡσυχάσετε, ἀποκεφαλίζω ὑμᾶς. - Οι Πράσινοι· "Εκαστος σπεύδει ἀρχὴν κρατῆσαι, ἵνα σωθῇ· καὶ εἴ τι ἂν εἴπωμενο θλι- βόμενοι, μὴ ἀγανακτήσῃ τὸ κράτος σου· τὸ γὰρ έτη] ἔτι Δ. βίγκας.. εἴ τις πάντων- Μανδάτως Α. บ ἀδικοῦντι με Α, ἀδικοῦντι μετὰ νυίg. κι ἀνέρχεσθε Α, ἐνέρχ. μὴ τὸ εἰς. Μανιχεῖς Α ε. μετὰ ὅλων τῶν Μανιχαίων 2. βαπτίζεται Α Γ, βαπτίζεσθε. * άτλας] 'Αντλᾶς ζεται Α. Ε. ἡσυχάσετε Α, ἡσυχάσητε εἴ τι ἂν εἴπωμεν Α, εἰ το ἂν εἴπομεν τοῦ βίκγας. τζάγγας, τζαγ γάρης, σκυτεύς, τζαγγάρια εκο Καλοπόδων, Καλοπόδιος φοβοῦμαι ὀνομάσαι καλοπό διον, Εἰς τὰ τζαγγάρια εὑρίσκεται. Καλοπόδια Ο σπαθάριος ἀδικεῖ με, -- · βαπτί Εἰς ἕνα βαπτίζεσθε : άντλα • αντλας ἀντλία νεὶ ἄντλος, στις σπεύδει ἀρχὴν κρατῆσαι ἵνα σωθῇ, • - THEOPHANIS - - - - - factionibus ad circum collectis exclamaverunt Prasini Acta, propter Calopodium cubicularium et spatharium vociferati sunt Prasini : Annos tibi plurimos, Justiniane Auguste : tu viucns. Injurian perpetior, o qui bonus unus es, nec eam amplius ſero. Novit Deus. Vereor nominare, ne rem felicius geras, et ego ad periculum extremum deducar. Respondit mandator : Quis ille sit, non novi. Prasinorum factio : Qui me opprimit, ter augusle, ad sutorias officinas moratur.- Mandator: Nullus injuriam vobis infert. — Prasini : Unus solusque me injuria afficit, Deipara, ne paria iniquitatis capita repetat.— Mandator : Quis ille sit, ignoramus, Prasini : Ta solus novisti, ter auguste, quis me in hodiernum diem opprimit.. Mandator : Si quis omnino sit, nescianus. Prasini : Calopodius spa- tharius ipse est qui me vexat, omnium Domine. Mandator : Nihil administrat Calopodius. Pra- sini : Quisquis ille fuerit, Jude partem sibi compe= rabit : brevi rependet Deus illata injuria premium. - - - - - - - - - - - VARIE LECTIONES. - Mandator: Spectatum convenistis? an forte contu- meliis optimates respersuri ? - Prasini : Qui inju riam intulerit, Juda sortem sorlielur. Mandator: Quiescite tandem, Judai, Manichæi, Samarita. Prasini : Judos et Samaritas nuncupas? sit omni- bus nobis adjutrix Deipara. - Mandator : Quous. que vobis ipsis infausta precamini ? Prasini : Anathema ceu Judæ, o domine, ei qui Dominum non recta credere profitetur. Mandator: In unius nomine vos baptizari jubeo. Magna ad invicem contentione exclamaverunt Prasini, et vociferati G sunt : Ut jussit, hauri aquam, in unius nomine ba- piisor. -- Mandator : Sane, nisi quiescatis, caput vobis tollo. Prasini : Singuli quique salutem sibi quæ- rere incipiunt at si quid afflicti proferamus, ne - - - - - - - * *s fort. om. vulg. * A e omisso fort. A, utruinque obscurum. vulg. * vulg. . JAC. GOARI NOTÆ. nein Latine exclamasse, Tu vincas, non Græce Nixa, verba præsentia confirmant ut credam. Chronicon Alexandrinum ponit, cujus occasione nata seditio. Constris. qui secreta explorat, et interrogat, vel etiam prin- cipis mandata ad populum refert, praco, impera- toris lingua: de quo abunde Rigaltius. ocred. sunt; a quibus opifex sive calcearius, sutor, toria officina. pes ligneus, est, et exem plar, ad cujus mensuram et formam consuuntur calcei. autem cubicularius Justiniani et spatharius erat is, de quo populi ad imperato- rem querela, quem cum aperte nominare nollet, nuper dixit, facile subindicavit cjus nomen, allusione facta ad calcearium dicens : Aperte nomen ejusdem inferius pronuntiatur. tate, sed in Deo solo baptizantium error, populo exprobratur. Placet tamen alia lectio, qua populo Manicbaismus exprobratur : Unius nomine baptizamini. Buccard. et Goar acceperunt, ac si esset hauri, funde aquam ; aliud falsum magis; præsertim si vocem idem esse dicamus atque quod est sentina; nautea, Plauto. Sie vero accepisse præconem, gravemque eo verbo injuriam sibi irro- gatam sensisse, seu magis imperatori quem refere- bat, indicat iræ plena respousio, ac qua primum comminatur poenam capitis, cum bactenus in verbis, el conviciis stetisset disceptatio. -“Exa- Aleman. quisque ambit imperium, etc. imo unius sit impe- rium oportet, ut omnes securi vivant. Quisque saluti incipit consulere: ut sit excusatio, tanquain coacti tumultuentur, 'impune in eos grassantibus Venetis, nec magistratu ulciscente; quin potius ipsos inju- riam patientes ad pœnam deposcente. Eo enim co!- tineat tota fabula. COMBETIS. (81) Plebem CP. maximeque Prasinorum factio- (82) Ne felicius illi cedat; nempe Calopodio, D (85) Suidas, et Lexicon Regium mus., πεύθην, (84) Enigmatica locutio. Τζάγγας, οι τζαγγία, (85) Sarcasmus, quo Manichæorum non in trini-

Θεῖον πάντων ἀνέχεται. Οι Πράσινοι· "Ημεῖς ' β Σίγον ἔχοντες, αὐτοκράτορα, ὀνομάζομεν ἄρτι πάντα· ποῦ ἔστιν, ἡμεῖς οὐκ οἴδαμεν, οὐδὲ τὸ παλάτιον, τρισαύγουστο, οὐδὲ πολιτείας κατά- στασις", μίαν εἰς τὴν πόλιν προέρχομαι, ὅτ' ἂν εἰς βορδόνησε καθέζομαι· εἶθος μηδὲ τότε, τρισαύγουστο. -- Μανδάτωρ· Εκαστος ελεύθερος όπου θέλει, ἀκινδύνως δημοσιεύει. - Οι Πράσινοι Καὶ θαῤῥῶ ἐλευθερίας, καὶ ἐμφανίσαι οὐ συγχω ροῦμαι· καὶ ἐὰν ἐστιν ἐλεύθερος, ἔχει δὲ Πρα είνων ὑπόληψιν, πάντως εἰς φανερὸν κολάζεται. Μανδάτωρ· Ετοιμοθάνατοι" οὐδὲ τῶν ψυχῶν ὑμῶν φείδεσθε ;-Οι Πράσινοι· Επαρθῇ τὸ χρῶμα τοῦτο, καὶ ἡ δίκη οὐ χρηματίζει, ἅνες τὸ νεύεσθαι (84) · καὶ ἄφες, κολαζόμεθα. "Ιδε πηγή βρύουσα, καὶ ὅσους θέλεις, κόλαζε. Αληθῶς τὰ δύο ταῦτα οὐ φέρει ανθρωπίνη φύσις. Είθυς Σαββάτιος (87) μὴ ἐγεννήθη, ἵνα μηδὲ υἱὸν ἔσχεν φονέα. Εικότως " (88) ἐκτὸς φόνος ἐστὶν ὁ γενόμενος εἰς τὸ Ζεύγμα (89) τῇ πρωί", ἂς εθεώρησεν (90), καὶ τῇ δείξῃ ἐσφάγη, Δέσποτα πάντων. Οἱ Βένετοι· Τους " φονεῖς ὅλου τοῦ σταδίου ὑμεῖς μόνοι ἔχετε. Οἱ Πράσινο: · Πότε "1 σφάζεις, καὶ ἀποδημεῖς; - Οἱ Βένετοι· Σὺ δὲ Οι σφάζεις, καὶ διακινεῖς. Τοὺς φονεῖς γὰρ τοῦ σταδίου ὑμεῖς μόνοι ἔχετε. - Οἱ Πράσινοι" Δέσ σποτα Ἰουστινιανέ, αὐτοὶ " παρακαλοῦσιν, καὶ εὐδεὶς αὐτοὺς φονεύει ". Νοήσει ὁ θέλων 19, τὸν ξυλοπώλην, τὸν εἰς τὸ Ζεῦγμα, τίς ἐφόνευσεν, αὐτοκράτωρ ; Μανδάτωρ· Ὑμεῖς αὐτὸν ἐςο- νεύσατε. Οι Πράσινοι Τὸν υἱὸν τοῦ Ἐπαγάθου εἰς ἐφόνευσεν, αὐτοκράτωρ; - Μανδάτωρ· Καὶ αὐτὸν ὑμεῖς ἐφονεύσατε· καὶ τοὺς Βενέτους πλέκετε - Οι Πράσινοι "Αρτι καὶ ἄρτι· Κύριε, - Ελέησον. Τυραννεῖται ἡ ἀλήθεια. "Ηθελον ἀντι- βαλεῖν τοῖς λέγουσιν ἐκ Θεοῦ διοικεῖσθαι τὰ πράγματα. Πόθεν αὕτη ἡ δυστυχία ;---Μανδάτωρ· βορ έθοις * ἡμεῖς Η αυτοκράτορ Α. • κατάστασιν καταστάσεις δῶν ν Α. είδος] ήθοις Λ ε, είθοις ἑτοιμοθάνατοι ἑτοιμοθαίνατοι Α Γ, είθοι 2. 1. Σαββάτιος Α Σαββάτης εἰκότως ἐκτὸς Α, εἰκοστὸν ἔτος Το πρωΐ, &ς] πρωΐας Α 2. τοὺς φόνους ὅλους του σφαγείου 3. τότε Α. αὐτοῖς νοήσει φονεύει Γ, νοήσῃ Α. ὁ θέλων Α δ, ὁ μὴ θέλων ἀντιβάλαι Α' 3. Καὶ ἄφες, κολαζόμεθα, δε πηγή βρύουσα, καὶ ὅσους θέλεις κόλαζε, ους έχτος φόνος ἐστίν, εικοστός Έκτος, Ζεύγμα, ὁπόταν ἐκομίσθη τὸ σῶμα τοῦ πρωτομάρ τυρος Στεφάνου ἐκεῖσε ἐζεύχθησαν μοῦλαι, καὶ ἦσαν τὸ σῶμα ἕως Κωνσταντινιανῶν· καὶ οὕτως ἐκλήθη Ζεύγμα : ἂς ποιήσῃ, ἃς ἐθεώρησεν, Πότε οὐ σφάζεις ; Αὐτοὶ παρακαλοῦσι, i - - CHRONOGRAPHIA. - - - - indignetur imperium tuum : ipse Deus omnes susti net patienter. -- Prasini : Nos cum jure querumur: cuncta nunc propriis appellamus nominibus: ubi moretur ille, nescimus : palatium, ter auguste, vel reipublicæ status et administratio mihi ignota: unica via per urbem procedo, cum bordoni insideo : uti- Mandator : nam, ter auguste, ne tum quidem. Liber homo quilibet, quocunque vult, tuto atque in- Prasini : Li- pune in publicum procedere potest. ‹ bertati confido: eam tamen manifestam reddere mihi non licet. Si quispiam liber est, de Prasinorum - factione suspectus, omnino plectitur in manifesto. Mandator : Penarii, furciferi, neque vitæ restr @o- parcitis ? - Prasini: Auferatur certe color iste, cessal prorsus a jure dicundo ipsa justitia : permi¡te, Boccidamur : per te liceat, morte plectamur. En junt scaturit ſons sanguinis; tu, quos jubet, plecte. Certe duo hæc humana natura minime patitur, utinam Sabbatius nusquam fuisset natus, filium certe homi- cidam non habuisset. Certe foris mane ad Zeugma patrata est cædes, utinam inspexisset majestas tua et vesperi tandem, omnium Domine, neci traditus fuisset.-- Dixerunt Veneti : Vestri sunt omnes, iique soli, totius hujus stadii homicida. • Opposuerunt Prasini : Quandonam jugulas, et fugam arripis ? Veneti Tu cædes admittis, ac insuper tumultum moves. Vestri sunt, iique soli per stadium: homicidu. Prasini : Domine Justiniare, isti precibus instant, et nullus cœdi!. Hæc qui volet, intuebitur. Vendito- rem lignorum ad Zeugma quis interfecit, o impera- tor Mandator: Vos eum occidistis. · Prasini: Εpagathi flium quis interfecit, o imperator ? - Man- — dator : Vos etiam istum occidistis : et Venetos cri- mine implicatis. — Prasini : Eliam nunc, etiam nunc, Domine Deus miserere, vis veritati infertur. Deum mundi res omines moderari asserentibus oppo- nerem me quam libenter. Quæ hæc calamitas ? VARLE LECTIONES. - - C - - - - - - - om. A e. add. ex vel legendum videtur: a, omnia incert. A a, vulg. a, vulg. vulg. e f, e, vulg. om. vulg. JAC. GOAKI NOTÆ. pesce. ac sine, punimur : id est, pœnam quam jure irroges, non detrectamus. Sequentia ut hæreant, ironice dicta velin, alludendo ad cædem ea die patratam ad Zeugma. En fons sca- turis; tu, quos lubet, plecte, nulla caedis habita ratione, adhucque stillantis cruoris, pro libito penas inflige. Hoc enim est quod aiunt, neminem posse ferre. Sabbatios, quem nec fuisse precantur Prasini, pater est Justiniani. Comberis. Anecdotis in contrarium alia confingit: principem a Procopii calumniis vindicat Gabriel Trivorius in Observat, apologetica ipsius Justiniani. exsécrationis in Justinianum jactatæ. Tumi sequatur raύe, seata cudes esi, etc. Majcrem vim habet quod legit Aleman, sexia supra vigesimam : sed essent produ- D cendi codd. Vitiosa sunt quæ P. Goar repræsentat ex Reg., nisi ea ipsa sunt quæ Aleman. levi litte- raruin mutatione, quod et placet. COMBEFIS. Zeugma locus dictus est, quod quando de latum est protomartyris corpus, in eo jugo aptatæ sint mula, et tulerunt corpus usque ad Constanti- nianas : alque ita locus Zeugnia vocatus est. apud neotericos Gracorum : utinam fa- ciat, vel facial imperative : indicativi significan- tiam in optativa transfert, utinam spectassel. - Mane in theatro, heu! spectator fuit, et vespere occisus est. Sic malim cum Aleman. : Quandonam sine cade discedis ? accusant; quo sensu Plutarch. in Pericle. ComBEFIS. (86) A cædibus abstine; sive etiam. cædes com- (87) Sabbatius Justiniani pater. Procopius in (38) Barb. Pesr. etc. sic plane : ut sit approbatio (89) Origines CP. adhuc ms. : Τὸ καλούμενον (90) "Ας [άφες] particula exhortandi vel optandi

Θεῖον πάντων ἀνέχεται. Οι Πράσινοι· "Ημεῖς ' β Σίγον ἔχοντες, αὐτοκράτορα, ὀνομάζομεν ἄρτι πάντα· ποῦ ἔστιν, ἡμεῖς οὐκ οἴδαμεν, οὐδὲ τὸ παλάτιον, τρισαύγουστο, οὐδὲ πολιτείας κατά- στασις", μίαν εἰς τὴν πόλιν προέρχομαι, ὅτ' ἂν εἰς βορδόνησε καθέζομαι· εἶθος μηδὲ τότε, τρισαύγουστο. -- Μανδάτωρ· Εκαστος ελεύθερος όπου θέλει, ἀκινδύνως δημοσιεύει. - Οι Πράσινοι Καὶ θαῤῥῶ ἐλευθερίας, καὶ ἐμφανίσαι οὐ συγχω ροῦμαι· καὶ ἐὰν ἐστιν ἐλεύθερος, ἔχει δὲ Πρα είνων ὑπόληψιν, πάντως εἰς φανερὸν κολάζεται. Μανδάτωρ· Ετοιμοθάνατοι" οὐδὲ τῶν ψυχῶν ὑμῶν φείδεσθε ;-Οι Πράσινοι· Επαρθῇ τὸ χρῶμα τοῦτο, καὶ ἡ δίκη οὐ χρηματίζει, ἅνες τὸ νεύεσθαι (84) · καὶ ἄφες, κολαζόμεθα. "Ιδε πηγή βρύουσα, καὶ ὅσους θέλεις, κόλαζε. Αληθῶς τὰ δύο ταῦτα οὐ φέρει ανθρωπίνη φύσις. Είθυς Σαββάτιος (87) μὴ ἐγεννήθη, ἵνα μηδὲ υἱὸν ἔσχεν φονέα. Εικότως " (88) ἐκτὸς φόνος ἐστὶν ὁ γενόμενος εἰς τὸ Ζεύγμα (89) τῇ πρωί", ἂς εθεώρησεν (90), καὶ τῇ δείξῃ ἐσφάγη, Δέσποτα πάντων. Οἱ Βένετοι· Τους " φονεῖς ὅλου τοῦ σταδίου ὑμεῖς μόνοι ἔχετε. Οἱ Πράσινο: · Πότε "1 σφάζεις, καὶ ἀποδημεῖς; - Οἱ Βένετοι· Σὺ δὲ Οι σφάζεις, καὶ διακινεῖς. Τοὺς φονεῖς γὰρ τοῦ σταδίου ὑμεῖς μόνοι ἔχετε. - Οἱ Πράσινοι" Δέσ σποτα Ἰουστινιανέ, αὐτοὶ " παρακαλοῦσιν, καὶ εὐδεὶς αὐτοὺς φονεύει ". Νοήσει ὁ θέλων 19, τὸν ξυλοπώλην, τὸν εἰς τὸ Ζεῦγμα, τίς ἐφόνευσεν, αὐτοκράτωρ ; Μανδάτωρ· Ὑμεῖς αὐτὸν ἐςο- νεύσατε. Οι Πράσινοι Τὸν υἱὸν τοῦ Ἐπαγάθου εἰς ἐφόνευσεν, αὐτοκράτωρ; - Μανδάτωρ· Καὶ αὐτὸν ὑμεῖς ἐφονεύσατε· καὶ τοὺς Βενέτους πλέκετε - Οι Πράσινοι "Αρτι καὶ ἄρτι· Κύριε, - Ελέησον. Τυραννεῖται ἡ ἀλήθεια. "Ηθελον ἀντι- βαλεῖν τοῖς λέγουσιν ἐκ Θεοῦ διοικεῖσθαι τὰ πράγματα. Πόθεν αὕτη ἡ δυστυχία ;---Μανδάτωρ· βορ έθοις * ἡμεῖς Η αυτοκράτορ Α. • κατάστασιν καταστάσεις δῶν ν Α. είδος] ήθοις Λ ε, είθοις ἑτοιμοθάνατοι ἑτοιμοθαίνατοι Α Γ, είθοι 2. 1. Σαββάτιος Α Σαββάτης εἰκότως ἐκτὸς Α, εἰκοστὸν ἔτος Το πρωΐ, &ς] πρωΐας Α 2. τοὺς φόνους ὅλους του σφαγείου 3. τότε Α. αὐτοῖς νοήσει φονεύει Γ, νοήσῃ Α. ὁ θέλων Α δ, ὁ μὴ θέλων ἀντιβάλαι Α' 3. Καὶ ἄφες, κολαζόμεθα, δε πηγή βρύουσα, καὶ ὅσους θέλεις κόλαζε, ους έχτος φόνος ἐστίν, εικοστός Έκτος, Ζεύγμα, ὁπόταν ἐκομίσθη τὸ σῶμα τοῦ πρωτομάρ τυρος Στεφάνου ἐκεῖσε ἐζεύχθησαν μοῦλαι, καὶ ἦσαν τὸ σῶμα ἕως Κωνσταντινιανῶν· καὶ οὕτως ἐκλήθη Ζεύγμα : ἂς ποιήσῃ, ἃς ἐθεώρησεν, Πότε οὐ σφάζεις ; Αὐτοὶ παρακαλοῦσι, i - - CHRONOGRAPHIA. - - - - indignetur imperium tuum : ipse Deus omnes susti net patienter. -- Prasini : Nos cum jure querumur: cuncta nunc propriis appellamus nominibus: ubi moretur ille, nescimus : palatium, ter auguste, vel reipublicæ status et administratio mihi ignota: unica via per urbem procedo, cum bordoni insideo : uti- Mandator : nam, ter auguste, ne tum quidem. Liber homo quilibet, quocunque vult, tuto atque in- Prasini : Li- pune in publicum procedere potest. ‹ bertati confido: eam tamen manifestam reddere mihi non licet. Si quispiam liber est, de Prasinorum - factione suspectus, omnino plectitur in manifesto. Mandator : Penarii, furciferi, neque vitæ restr @o- parcitis ? - Prasini: Auferatur certe color iste, cessal prorsus a jure dicundo ipsa justitia : permi¡te, Boccidamur : per te liceat, morte plectamur. En junt scaturit ſons sanguinis; tu, quos jubet, plecte. Certe duo hæc humana natura minime patitur, utinam Sabbatius nusquam fuisset natus, filium certe homi- cidam non habuisset. Certe foris mane ad Zeugma patrata est cædes, utinam inspexisset majestas tua et vesperi tandem, omnium Domine, neci traditus fuisset.-- Dixerunt Veneti : Vestri sunt omnes, iique soli, totius hujus stadii homicida. • Opposuerunt Prasini : Quandonam jugulas, et fugam arripis ? Veneti Tu cædes admittis, ac insuper tumultum moves. Vestri sunt, iique soli per stadium: homicidu. Prasini : Domine Justiniare, isti precibus instant, et nullus cœdi!. Hæc qui volet, intuebitur. Vendito- rem lignorum ad Zeugma quis interfecit, o impera- tor Mandator: Vos eum occidistis. · Prasini: Εpagathi flium quis interfecit, o imperator ? - Man- — dator : Vos etiam istum occidistis : et Venetos cri- mine implicatis. — Prasini : Eliam nunc, etiam nunc, Domine Deus miserere, vis veritati infertur. Deum mundi res omines moderari asserentibus oppo- nerem me quam libenter. Quæ hæc calamitas ? VARLE LECTIONES. - - C - - - - - - - om. A e. add. ex vel legendum videtur: a, omnia incert. A a, vulg. a, vulg. vulg. e f, e, vulg. om. vulg. JAC. GOAKI NOTÆ. pesce. ac sine, punimur : id est, pœnam quam jure irroges, non detrectamus. Sequentia ut hæreant, ironice dicta velin, alludendo ad cædem ea die patratam ad Zeugma. En fons sca- turis; tu, quos lubet, plecte, nulla caedis habita ratione, adhucque stillantis cruoris, pro libito penas inflige. Hoc enim est quod aiunt, neminem posse ferre. Sabbatios, quem nec fuisse precantur Prasini, pater est Justiniani. Comberis. Anecdotis in contrarium alia confingit: principem a Procopii calumniis vindicat Gabriel Trivorius in Observat, apologetica ipsius Justiniani. exsécrationis in Justinianum jactatæ. Tumi sequatur raύe, seata cudes esi, etc. Majcrem vim habet quod legit Aleman, sexia supra vigesimam : sed essent produ- D cendi codd. Vitiosa sunt quæ P. Goar repræsentat ex Reg., nisi ea ipsa sunt quæ Aleman. levi litte- raruin mutatione, quod et placet. COMBEFIS. Zeugma locus dictus est, quod quando de latum est protomartyris corpus, in eo jugo aptatæ sint mula, et tulerunt corpus usque ad Constanti- nianas : alque ita locus Zeugnia vocatus est. apud neotericos Gracorum : utinam fa- ciat, vel facial imperative : indicativi significan- tiam in optativa transfert, utinam spectassel. - Mane in theatro, heu! spectator fuit, et vespere occisus est. Sic malim cum Aleman. : Quandonam sine cade discedis ? accusant; quo sensu Plutarch. in Pericle. ComBEFIS. (86) A cædibus abstine; sive etiam. cædes com- (87) Sabbatius Justiniani pater. Procopius in (38) Barb. Pesr. etc. sic plane : ut sit approbatio (89) Origines CP. adhuc ms. : Τὸ καλούμενον (90) "Ας [άφες] particula exhortandi vel optandi

Α Ο Θεός κακῶν ἀπείραστος. Οι Πράσινοι· Θεὺς κακῶν ἀπείραστος; καὶ τὶς ἐστιν ὁ ἀδικῶν με; εἰ φιλόσοφός ἐστιν ἢ ἐρημίτης, τὴν διαίρε σιν· εἴπῃ τῶν ἑκατέρων. — Μανδάτωρ Βλάσση μοι καὶ θεοχόλητοι, έως πότε οὐχ ἡσυχάζετε; - Οι Πράσινοι· Αν θεραπεύηται τὸ κράτος σου, στέγω, καὶ μὴ θέλων, τρισαύγουστο, όλα, όλα οἶδα· ἀλλὰ σιωπῶ· σώζου, δίκη, οὐκ ἔτι χρημα τίξεις. Μεταβαίνω, καὶ τότε Ιουδαίζω". Μάλλον δὲ Ἑλληνίσας συμφέρει, καὶ μὴ Βενετίσαι, ὁ Θεὶς οἶδεν. Οἱ Βένετοι· Τὸ μισῶ "8 (91), οὐ θέλω βλέπειν· καὶ ὁ φθόνος παρενοχλεί μοι.—Οι Πρά σινοι· Ἀνασκαφῇ τὰ ὀστέα τῶν θεωρούντων. – Καὶ κατῆλθον οὗτοι, καὶ ἔασαν τὸν βασιλέα καὶ τοὺς Ενέτους θεωροῦντας. Καὶ εὐθὺς συνέβη γενέσθαι ύπό τίνων μαγιστύρων (92) πρόφασιν δημοτικῆς ταραχῆς τρόπῳ τοιῷδε· Κρατήσας ὁ ἔπαρχος τρείς δημότας τῶν ἀτακτούντων, ἐφούρκισεν αὐτούς. Καὶ ὁ μὲν εἷς πάραυτα ἀπέθανεν· οἱ δὲ δύο ἔπεσαν ἐκ τῆς φούρκας. Πάλιν ἐκρεμάσθησαν, καὶ πάλιν ἐπε- σαν. Τούτους οὖν ἑωρακὼς ὁ ἑστὼς ὄχλος ἔκραξεν Τούτους τῇ ᾿Εκκλησίᾳ· Ακηκοότες οὖν οἱ μοναχοί τοῦ ἁγίου Κώνωνος ἔρπασαν αὐτοὺς ἐν ἀκατίῳ καὶ ἐπέρασαν εἰς τὸν ἅγιον Λαυρέντιον (93), διότι προνόμια εἶχεν τοῦ μηδένα ἐκβλήσκεσθαι τοῦ ναοῦ, ἕως οὗ πάθῃ τὸ ἱκανόν. Ακούσας δ' ὁ ἔπαρχος ἔπεμψε στρατιώτας τοῦ φυλάττειν αὐτοὺς, καὶ γνόντες δ: δῆμος ἀπῆλθον εἰς τὸ πραιτώριον (91) αἰτοῦντες τὸν ἔπαρχον ἀποστῆναι ἐκ τοῦ ἁγίου Λαυρεντίου τοὺς φυλάσσοντας στρατιώτας, καὶ ἀπο- κρίσεως οὐκ ἔτυχον παρ' αὐτοῦ· καὶ θυμωθέντες ἔβαλον πῦρ εἰς τὸ πραιτώριον, καὶ ἐκάησαν οἱ ἔμ βολοι ἀπὸ τῆς καμάρας του φόρου ἕως τῆς Χαλκῆς, τά τε ἀργυροπρατεῖα, καὶ τὰ Λαύσου (15) πάντα πυρὶ ἀνήλωσαν, καὶ τοὺς ἐμπίπτοντας αὐτοῖς στρατιώτας κατέσφαξαν ἀφειδῶς. Καὶ εἰσερχόμενοι ἐν τοῖς οἴκοις διήρπαζον τὰς ὑποστάσεις, καὶ ἐνεπύο ρισαν τὴν εἴσοδον τοῦ παλατίου την χαλκόστεγον, καὶ τῶν Προτικτόρων (96) καὶ τὸ ἔννατον τοῦ Αὐτ γουστέως (97). Καὶ κατῆλθεν ὁ δῆμος εἰς τὸν Ἰου οι εἰ] η Α. ἐρημιτης Α, ἐρημήτης θεοχάλωτοι Α. * Ἰουδαΐζεις μαϊστόρων Α. ἔπαρχος Α, ὑπαρχος Επεσον ἐπέρασαν εἰς τοὺς εἰς δ' ὁ ἔπαρχος Α, οὖν ὁ ὑπ. οι τοῦ φυλάσσειν αὐτοὺς τι ανήλωσαν Α. ἀνηλώθησαν τῶν Προτικτόρων Α, Πρωτοτοκτόρων τὸ μύσης; Υπό τινων μαϊστόρων. στρατιώτας του φυλάττειν αυτούς : τότε γὰρ ἐν ἀριστερᾷ τοῦ κόλπου Λαυρεντίου μαρτύριον. κι δ μισώ. Α, επέρασαν αύτ Δ. Αὐγουστεῖον. - - THEOPHANIS - : - Mandator : Non est Deus malorum auctor. sini Malorum intentator Deus non est? ecquis me · per nefas opprimit? si philosophus exstat, vel ere- mila, cedo utriusque discrimen ? · Mandator: Blas- phemi, Deo infensi, quando demum cessabitis ? Prasini: Si majestati tuæ ista fiat satis, etiam invitus annuo, ter auguste. Cuncta mihi nata, cuncta mihi nota : at silentium mihi. Vale, justitia, nulla sunt dein- ceps lua sancita. Desertorem ago, en ad Judæorum partes migro: imo gentilem potius fleri, quam a Venetis stare conducit : novit Deus. --- Veneti : Quod exhor- rco, etiam conspicere fugio : en tamen ut invidia mihi molestiam exhibet ingentem. Prasini Effo. diantur spectatorum ossa.- Quo semel dicto Prasini discesserunt, imperatore ac Venetis in circo spec- tanibus relictis. Confestim vero popularis tumultus prætextam a quibusdam magistris dari in hunc modum contigit : Apprehensos ex aurigantium fa- ctionibus tres seditiosos suspendio præfectus dam- navit. Eoium quidem unus vitam amisit extemplo : alii do e patibulo ceciderunt. Iterum suspensi, ceciderunt iterum. His conspectis, populus aslang exclamavit: Ad ecclesiam ducite. Audito clamore, sancti Cononis monachi pœnarios lembo sustule- runt, et ad sancti Laurentii trajectos deportave- runt, quod eo gauderet privilegio ecclesia, nullum ex ea ejiciendum, donec facium fuisset satis. Ea re accepta, misit præfectus milites ad eos custodien- dos; eos vero missos cum rescivissent populares factiones, ad prætorium convenerunt, milites ad custodiam destinatos a sancti Laurentii templo amoveri a præfecto postulaturæ: responsum vero nullum ab eo acceperunt. Inde furore succensæ factiones ignem prætorio submiserunt; a fori camera ad usque Chalces terminos incenderunt cuncta, argentariorum officinas, Lausique ædificia onínia flammis consumpserunt, et obvios quosque milites, nulli venia concessa, occiderunt: domos quoque penetrantes bona diripuerunt cuncta, pa- latii aditum ære tectum, Protectorum stationem, + "1 - - Pra- B C VARIE LECTIONES. vulg. A e. vulg. A utrobique. vulg. vulg. add. ex A. b, vulg. * vulg. JAC. GOARI NOTÆ. - Placet cuin Aleman., Tanium scelus nec videre sustineo. Barb. Peyr. a quibusdam magistris mechanicarum artium peritis, maistres, artisans. Ejus vocis Meur- sius nulla exempla adducit. Post adde ex Reg. et Barb. Misit mi- lites qui eos custodirent; ex qua custodia orta seditio. COMBEFIS. hoc nomine. Procopius, lib. I, De edif. Just., Marcellious comes ad annum : Pulcheria Au- gasti Marciani principis uxor S. Laurentii atrium D inimitabili operá consummavit, etc. se fort. s ex add. ex guinum exercebat, et reos carceribus vinctos de- tinebat : de quo inferius. zdes. Gyllius, De topographia CP. lib. ut, cap. 25. tur, jus palatium observant et protegunt. Proco- pius in Anecdotis. Pancirullus in Not. imp., cap. 89. quod idibus Octobribus regionum curatores, et Se- bastophori in Augusti honorein ibi saltarent; vel quod Constantini et Helenæ statuæ in co essent erect. Suidas v. (91) Expone, 3 μισώ. (92) Populi tribunos qui superius δήμαρχοι. (93) Ad sinus CP. lavam exstructuum templum (94) Præfecti urbis palatium, quo judicia san- (95) Lansi patricii, qui suh Arcadio fortit, (96) Qui principem foras prodeuntem comitan- (97) Augusteum, opsoniorum forum appellatori,

Α Ο Θεός κακῶν ἀπείραστος. Οι Πράσινοι· Θεὺς κακῶν ἀπείραστος; καὶ τὶς ἐστιν ὁ ἀδικῶν με; εἰ φιλόσοφός ἐστιν ἢ ἐρημίτης, τὴν διαίρε σιν· εἴπῃ τῶν ἑκατέρων. — Μανδάτωρ Βλάσση μοι καὶ θεοχόλητοι, έως πότε οὐχ ἡσυχάζετε; - Οι Πράσινοι· Αν θεραπεύηται τὸ κράτος σου, στέγω, καὶ μὴ θέλων, τρισαύγουστο, όλα, όλα οἶδα· ἀλλὰ σιωπῶ· σώζου, δίκη, οὐκ ἔτι χρημα τίξεις. Μεταβαίνω, καὶ τότε Ιουδαίζω". Μάλλον δὲ Ἑλληνίσας συμφέρει, καὶ μὴ Βενετίσαι, ὁ Θεὶς οἶδεν. Οἱ Βένετοι· Τὸ μισῶ "8 (91), οὐ θέλω βλέπειν· καὶ ὁ φθόνος παρενοχλεί μοι.—Οι Πρά σινοι· Ἀνασκαφῇ τὰ ὀστέα τῶν θεωρούντων. – Καὶ κατῆλθον οὗτοι, καὶ ἔασαν τὸν βασιλέα καὶ τοὺς Ενέτους θεωροῦντας. Καὶ εὐθὺς συνέβη γενέσθαι ύπό τίνων μαγιστύρων (92) πρόφασιν δημοτικῆς ταραχῆς τρόπῳ τοιῷδε· Κρατήσας ὁ ἔπαρχος τρείς δημότας τῶν ἀτακτούντων, ἐφούρκισεν αὐτούς. Καὶ ὁ μὲν εἷς πάραυτα ἀπέθανεν· οἱ δὲ δύο ἔπεσαν ἐκ τῆς φούρκας. Πάλιν ἐκρεμάσθησαν, καὶ πάλιν ἐπε- σαν. Τούτους οὖν ἑωρακὼς ὁ ἑστὼς ὄχλος ἔκραξεν Τούτους τῇ ᾿Εκκλησίᾳ· Ακηκοότες οὖν οἱ μοναχοί τοῦ ἁγίου Κώνωνος ἔρπασαν αὐτοὺς ἐν ἀκατίῳ καὶ ἐπέρασαν εἰς τὸν ἅγιον Λαυρέντιον (93), διότι προνόμια εἶχεν τοῦ μηδένα ἐκβλήσκεσθαι τοῦ ναοῦ, ἕως οὗ πάθῃ τὸ ἱκανόν. Ακούσας δ' ὁ ἔπαρχος ἔπεμψε στρατιώτας τοῦ φυλάττειν αὐτοὺς, καὶ γνόντες δ: δῆμος ἀπῆλθον εἰς τὸ πραιτώριον (91) αἰτοῦντες τὸν ἔπαρχον ἀποστῆναι ἐκ τοῦ ἁγίου Λαυρεντίου τοὺς φυλάσσοντας στρατιώτας, καὶ ἀπο- κρίσεως οὐκ ἔτυχον παρ' αὐτοῦ· καὶ θυμωθέντες ἔβαλον πῦρ εἰς τὸ πραιτώριον, καὶ ἐκάησαν οἱ ἔμ βολοι ἀπὸ τῆς καμάρας του φόρου ἕως τῆς Χαλκῆς, τά τε ἀργυροπρατεῖα, καὶ τὰ Λαύσου (15) πάντα πυρὶ ἀνήλωσαν, καὶ τοὺς ἐμπίπτοντας αὐτοῖς στρατιώτας κατέσφαξαν ἀφειδῶς. Καὶ εἰσερχόμενοι ἐν τοῖς οἴκοις διήρπαζον τὰς ὑποστάσεις, καὶ ἐνεπύο ρισαν τὴν εἴσοδον τοῦ παλατίου την χαλκόστεγον, καὶ τῶν Προτικτόρων (96) καὶ τὸ ἔννατον τοῦ Αὐτ γουστέως (97). Καὶ κατῆλθεν ὁ δῆμος εἰς τὸν Ἰου οι εἰ] η Α. ἐρημιτης Α, ἐρημήτης θεοχάλωτοι Α. * Ἰουδαΐζεις μαϊστόρων Α. ἔπαρχος Α, ὑπαρχος Επεσον ἐπέρασαν εἰς τοὺς εἰς δ' ὁ ἔπαρχος Α, οὖν ὁ ὑπ. οι τοῦ φυλάσσειν αὐτοὺς τι ανήλωσαν Α. ἀνηλώθησαν τῶν Προτικτόρων Α, Πρωτοτοκτόρων τὸ μύσης; Υπό τινων μαϊστόρων. στρατιώτας του φυλάττειν αυτούς : τότε γὰρ ἐν ἀριστερᾷ τοῦ κόλπου Λαυρεντίου μαρτύριον. κι δ μισώ. Α, επέρασαν αύτ Δ. Αὐγουστεῖον. - - THEOPHANIS - : - Mandator : Non est Deus malorum auctor. sini Malorum intentator Deus non est? ecquis me · per nefas opprimit? si philosophus exstat, vel ere- mila, cedo utriusque discrimen ? · Mandator: Blas- phemi, Deo infensi, quando demum cessabitis ? Prasini: Si majestati tuæ ista fiat satis, etiam invitus annuo, ter auguste. Cuncta mihi nata, cuncta mihi nota : at silentium mihi. Vale, justitia, nulla sunt dein- ceps lua sancita. Desertorem ago, en ad Judæorum partes migro: imo gentilem potius fleri, quam a Venetis stare conducit : novit Deus. --- Veneti : Quod exhor- rco, etiam conspicere fugio : en tamen ut invidia mihi molestiam exhibet ingentem. Prasini Effo. diantur spectatorum ossa.- Quo semel dicto Prasini discesserunt, imperatore ac Venetis in circo spec- tanibus relictis. Confestim vero popularis tumultus prætextam a quibusdam magistris dari in hunc modum contigit : Apprehensos ex aurigantium fa- ctionibus tres seditiosos suspendio præfectus dam- navit. Eoium quidem unus vitam amisit extemplo : alii do e patibulo ceciderunt. Iterum suspensi, ceciderunt iterum. His conspectis, populus aslang exclamavit: Ad ecclesiam ducite. Audito clamore, sancti Cononis monachi pœnarios lembo sustule- runt, et ad sancti Laurentii trajectos deportave- runt, quod eo gauderet privilegio ecclesia, nullum ex ea ejiciendum, donec facium fuisset satis. Ea re accepta, misit præfectus milites ad eos custodien- dos; eos vero missos cum rescivissent populares factiones, ad prætorium convenerunt, milites ad custodiam destinatos a sancti Laurentii templo amoveri a præfecto postulaturæ: responsum vero nullum ab eo acceperunt. Inde furore succensæ factiones ignem prætorio submiserunt; a fori camera ad usque Chalces terminos incenderunt cuncta, argentariorum officinas, Lausique ædificia onínia flammis consumpserunt, et obvios quosque milites, nulli venia concessa, occiderunt: domos quoque penetrantes bona diripuerunt cuncta, pa- latii aditum ære tectum, Protectorum stationem, + "1 - - Pra- B C VARIE LECTIONES. vulg. A e. vulg. A utrobique. vulg. vulg. add. ex A. b, vulg. * vulg. JAC. GOARI NOTÆ. - Placet cuin Aleman., Tanium scelus nec videre sustineo. Barb. Peyr. a quibusdam magistris mechanicarum artium peritis, maistres, artisans. Ejus vocis Meur- sius nulla exempla adducit. Post adde ex Reg. et Barb. Misit mi- lites qui eos custodirent; ex qua custodia orta seditio. COMBEFIS. hoc nomine. Procopius, lib. I, De edif. Just., Marcellious comes ad annum : Pulcheria Au- gasti Marciani principis uxor S. Laurentii atrium D inimitabili operá consummavit, etc. se fort. s ex add. ex guinum exercebat, et reos carceribus vinctos de- tinebat : de quo inferius. zdes. Gyllius, De topographia CP. lib. ut, cap. 25. tur, jus palatium observant et protegunt. Proco- pius in Anecdotis. Pancirullus in Not. imp., cap. 89. quod idibus Octobribus regionum curatores, et Se- bastophori in Augusti honorein ibi saltarent; vel quod Constantini et Helenæ statuæ in co essent erect. Suidas v. (91) Expone, 3 μισώ. (92) Populi tribunos qui superius δήμαρχοι. (93) Ad sinus CP. lavam exstructuum templum (94) Præfecti urbis palatium, quo judicia san- (95) Lansi patricii, qui suh Arcadio fortit, (96) Qui principem foras prodeuntem comitan- (97) Augusteum, opsoniorum forum appellatori,

λιανοῦ (98) τῆς Σοφίας λεγόμενον * λιμένα εἰς τὸν Α οίκον Πρόβου ζητοῦντες ἔπλα, καὶ κράζοντες ἄλλον βασιλέα τῇ πόλει, καὶ ἔβαλον πῦρ εἰς τὰ Πρόβου καὶ κατηνέχθη ὁ οἶκος. Καὶ ἦλθον, καὶ ἔκαυσαν τὸ βαλανείον τοῦ ᾿Αλεξάνδρου, καὶ τὸν ξενῶνα τοῦ Σαμψών (99) τον μέγαν, καὶ ἀπώλοντο οἱ ἄβρω στοι, καὶ τὴν Μεγάλην ἐκκλησίαν σὺν τοῖς ἀμφοτέ- ροις κίστι· καὶ πᾶσα ἐκ τετραέντου (1) κατηνέχθη. Ὁ δὲ βασιλεὺς φοβηθεὶς ἠθέλησε βαλεῖν εἰς δρόμωνα τα χρήματα, καὶ ἐξελθεῖν ἐπὶ τὴν Θράκην, ἕως Ηρακλείας, καταλείψας φυλάττειν τὸ παλάτιον τὸν στρατηλάτην Μούνδον μετὰ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ καὶ τρισχιλίων ἀνδρῶν καὶ Κωνσταντιόλου, καὶ τοῖς κουβικουλαρίοις 8. Οἱ δὲ δῆμοι τοὺς νεκρούς τύραν. τῆς ἔβαλον εἰς τὴν θάλασσαν, φονεύσαντες καὶ γυ ναίκας πολλάς. Φήμης δὲ γενομένης, ὅτι ὁ βασιλεὺς λαβὼν τὴν Αὐγούσταν ἐξῆλθεν ἐν τῇ Θράκῃ, ἀνηγό- ρευσαν βασιλέα Υπάτιον τὸν πατρίκιον, καὶ καθ εξόμενος ἐν τῷ ἱππικῷ εὐφημεῖτο ὑπὸ τῶν δήμων. Καὶ ἤκουσεν τὰς ὑβριστικὰς φωνὰς τὰς πρὸς 10- στινιανὸν τὸν βασιλέα. Ἦλθον δὲ καὶ ἀπὸ Φλαβια νῶν (2) νεώτεροι Πράσινοι διακόσιοι (3) λωρικά- το: (4), ὑπολαμβάνοντες ἀνοίξα: τὸ παλάτιον καὶ εἰσαγαγεῖν τὸν Ὑπάτιον. Ὁ δὲ βασιλεὺς ἀκούσας τὰ παρὰ τοῦ δήμου καὶ Ὑπατίου τολμηθέντα, εἰσῆλθεν ἐν τῷ παλατίῳ, καὶ ἀνῆλθεν εἰς τὰ λεγόμενα Πούλ πιτα (3), όπισθεν τοῦ καθίσματος (β) τοῦ ἱπποδρο μίου 41, εἰς τὸν τρίκλινον τὸν ἔχοντα χαλκις σε θύρας, ἔχων μεθ' ἑαυτοῦ Μοῦνδον καὶ Κωνσταντίολον καὶ Βελισάριον καὶ ἄλλους συγκλητικούς, καὶ ἐνόπλων στρατιωτῶν βοήθειαν καὶ κουβικουλαρίους καὶ σπα. θαρίους (7). Εξελθὼν δὲ Ναρσῆς ὁ κουβικουλάριος, ὑπέσυρέν τινας ἐκ τοῦ Βενέτου μέρους, ῥογεύ σας (3) χρήματα· καὶ ἤρξαντο κράζειν· « Ἰουστινιαν αὔγουστε, τοῦ βίκας. Κύριε, σῶσον Ἰουστινιανὸν τὸν βασιλέα, καὶ Θεοδώραν τὴν Αὐγούσταν. » Τότε διχο νοῦσαν τὸ πλῆθος, ὥρμησαν κατ' ἀλλήλων. Καὶ ἐξω ελθόντες οἱ τοῦ παλατίου μετὰ τῆς αὐτῆς βοηθείας, ἀπέσχισαν τινας αὐτῶν ἀπὸ τοῦ δήμου, καὶ ὥρμησαν εἰς τὸ ἱπποδρόμιον. Καὶ ὁ μὲν Ναρσῆς διὰ τῶν θυ ρῶν, ὁ δὲ υἱὸς Μούνδου διὰ τῆς σφενδόνης (9), ἄλλοι $3 λεγόμενον] λέγω Α. * τοῦ Σαμψών Α, τὸν Σαμψὼ νας. Η τῶν κουβικουλαρίων ἀνηγόρευσαν Α, καὶ ἀν. λωρικάται Α, λουρικάται το ἀνοίξα: Α, καὶ ἀν. Ιπποδρομείου Α χαλκάς Α ε, τὰς γ. ὑπέσυρεν Α, ἐπέσ. νυίg. φοβεροῖς καὶ θαυμαστοῖς κίοσ: πᾶσι ἐκ τετραέν- του σταντινῶν· καμπτός βαλβίς, CHRONOGRAPHIA... et Augustei ennatum omne igne depopulati sunt. Exinde dilapsa populi factio ad Juliani portum quem Sophiæ dicunt convenit, tum ad Probi ædes, arma, aiebat, repertura, contendit : et in urbe imperatorem alium inclamans Probi domum incen- * dit, quæ mox in ruinam acta. Pergens vero ulte- rius in Alexandri balneum fammas ultrices intu- lit, magnum Sampsonis hospitium, ægris etiam misere consumptis, devastavit, Alagnam quoque Ecclesiam cum utriusque partis columnis: tota vero quadripartito in ruinam, concidit. His impe- rator territus, pecuniam omnem in dromonem corgerere, et Mundo militiae magistro, et ejus filio, et millibus hominum tribus, nec non Constantiolo et cubiculariis ad palatif custodiam relictis, in B Thracian Heraclean usque secedere meditabatur. Factiones porro cadavera (erant etiam illa pluri- marum ab eis occisarum mulierum) per urbem raplantes in mare projecerunt. At cum rumor sparsus esset imperatorem abducta secum Augusta in Thraciam profugisse, Hypatium patricium impe- ratorem salutaverunt : mox,sedens in circo populi factionum faustas voces excepit, et contumeliosa- rum in Justinianum conjectarum exstitit auditor. Convolarunt insuper a Flavianis juniores Prasini ducenti loricati, qui palatium reserare, et Hypatium introducere in animo habebant. Imperator, intellec- tis factionis et Hypatii temerariis conatibus, in- gressus palatium Mundo, Constantiolo, Belisario aliisque senatorii ordinis viris, nec non armatorum militum præsidio cubiculariisque et spaihariis se cum ductis, locum Pulpita dictum pone circi thro- num ad triclinium, portis æneis insigne, occupat. Egressus vero Narses cubicularius, pecuniarum largitione quosdam ex Veneta factione ad partes suas traxit, qui vociferari cœperunt : Justiniane anguste, tu vincas. Domine, serva Justinianum imperatorem et Theodoram Augustam. Tum fac tiones in discordiam adductæ in invicem fecerunt impetum: at qui palatium tenebant cum præsidia- riis erumpentes, factionis desertorcs ad se non- VARIE LECTIONES. G scribi oportebat. * νulg. νulg. vulg. h. 1. et infra. vulg. * JAC. GOARI NOTÆ. Alexand. ; Probum, Hypatii consobriuum, Marcel- linus et Procopius lib. De bello Persico. ´adeoque columnarum materiam, et marmoris genas vox illa peregrina indieat. at tam Constantini, quam Flaviani fuere legionarii comitatenses sub magistro militum per Turacias, a Flavio Constantino, qui Magnus, insti- tuti. Notitia imp. Orient. et Pancirolius in eau cap. 53. PATROL, GR. CVIII. lib. i, caetera describit eunucleatius. Eadem Chroni- con Alexandrinum. vit, ac equestre gymnicumque solitus est speclare certamen. Infra Augusteum thronum nuncupat. (S) Erogo, distrituo: superius de roga. nimirum ex quo, velut e funda lapis, procurrebant aurigæ, vel utrum circi pars extremia, et opposita, quæ meta, et Suid. v. quod ex ea duo circi curricula et spatia spectata fundam refe- rant, divinet alius. (38) Julianum cum conjuratis meinoral Chronicon D lata. Meinsius. (99) & Constantino edificatum. Euchologium. (1) Chromicon Alexandrinum legit, σὺν τοῖς (2) Chronicon Alexandrinum habet ἀπὸ Κων (3) Chronicon idem διακόσιοι πεντήκοντα. (4) ldem φοροῦντες ζαβάς. Zaba, lorica cucul- (5) Locum hunc lacet Procopius. De bello Persico (6) Procopius : libi imperator consistere consue- (7) Cedrenus : Σπαθάριος, ὁ σωματοφύλαξ. (9) Λη σφενδόνη fuerit circi ἀφετηρία, carcer

λιανοῦ (98) τῆς Σοφίας λεγόμενον * λιμένα εἰς τὸν Α οίκον Πρόβου ζητοῦντες ἔπλα, καὶ κράζοντες ἄλλον βασιλέα τῇ πόλει, καὶ ἔβαλον πῦρ εἰς τὰ Πρόβου καὶ κατηνέχθη ὁ οἶκος. Καὶ ἦλθον, καὶ ἔκαυσαν τὸ βαλανείον τοῦ ᾿Αλεξάνδρου, καὶ τὸν ξενῶνα τοῦ Σαμψών (99) τον μέγαν, καὶ ἀπώλοντο οἱ ἄβρω στοι, καὶ τὴν Μεγάλην ἐκκλησίαν σὺν τοῖς ἀμφοτέ- ροις κίστι· καὶ πᾶσα ἐκ τετραέντου (1) κατηνέχθη. Ὁ δὲ βασιλεὺς φοβηθεὶς ἠθέλησε βαλεῖν εἰς δρόμωνα τα χρήματα, καὶ ἐξελθεῖν ἐπὶ τὴν Θράκην, ἕως Ηρακλείας, καταλείψας φυλάττειν τὸ παλάτιον τὸν στρατηλάτην Μούνδον μετὰ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ καὶ τρισχιλίων ἀνδρῶν καὶ Κωνσταντιόλου, καὶ τοῖς κουβικουλαρίοις 8. Οἱ δὲ δῆμοι τοὺς νεκρούς τύραν. τῆς ἔβαλον εἰς τὴν θάλασσαν, φονεύσαντες καὶ γυ ναίκας πολλάς. Φήμης δὲ γενομένης, ὅτι ὁ βασιλεὺς λαβὼν τὴν Αὐγούσταν ἐξῆλθεν ἐν τῇ Θράκῃ, ἀνηγό- ρευσαν βασιλέα Υπάτιον τὸν πατρίκιον, καὶ καθ εξόμενος ἐν τῷ ἱππικῷ εὐφημεῖτο ὑπὸ τῶν δήμων. Καὶ ἤκουσεν τὰς ὑβριστικὰς φωνὰς τὰς πρὸς 10- στινιανὸν τὸν βασιλέα. Ἦλθον δὲ καὶ ἀπὸ Φλαβια νῶν (2) νεώτεροι Πράσινοι διακόσιοι (3) λωρικά- το: (4), ὑπολαμβάνοντες ἀνοίξα: τὸ παλάτιον καὶ εἰσαγαγεῖν τὸν Ὑπάτιον. Ὁ δὲ βασιλεὺς ἀκούσας τὰ παρὰ τοῦ δήμου καὶ Ὑπατίου τολμηθέντα, εἰσῆλθεν ἐν τῷ παλατίῳ, καὶ ἀνῆλθεν εἰς τὰ λεγόμενα Πούλ πιτα (3), όπισθεν τοῦ καθίσματος (β) τοῦ ἱπποδρο μίου 41, εἰς τὸν τρίκλινον τὸν ἔχοντα χαλκις σε θύρας, ἔχων μεθ' ἑαυτοῦ Μοῦνδον καὶ Κωνσταντίολον καὶ Βελισάριον καὶ ἄλλους συγκλητικούς, καὶ ἐνόπλων στρατιωτῶν βοήθειαν καὶ κουβικουλαρίους καὶ σπα. θαρίους (7). Εξελθὼν δὲ Ναρσῆς ὁ κουβικουλάριος, ὑπέσυρέν τινας ἐκ τοῦ Βενέτου μέρους, ῥογεύ σας (3) χρήματα· καὶ ἤρξαντο κράζειν· « Ἰουστινιαν αὔγουστε, τοῦ βίκας. Κύριε, σῶσον Ἰουστινιανὸν τὸν βασιλέα, καὶ Θεοδώραν τὴν Αὐγούσταν. » Τότε διχο νοῦσαν τὸ πλῆθος, ὥρμησαν κατ' ἀλλήλων. Καὶ ἐξω ελθόντες οἱ τοῦ παλατίου μετὰ τῆς αὐτῆς βοηθείας, ἀπέσχισαν τινας αὐτῶν ἀπὸ τοῦ δήμου, καὶ ὥρμησαν εἰς τὸ ἱπποδρόμιον. Καὶ ὁ μὲν Ναρσῆς διὰ τῶν θυ ρῶν, ὁ δὲ υἱὸς Μούνδου διὰ τῆς σφενδόνης (9), ἄλλοι $3 λεγόμενον] λέγω Α. * τοῦ Σαμψών Α, τὸν Σαμψὼ νας. Η τῶν κουβικουλαρίων ἀνηγόρευσαν Α, καὶ ἀν. λωρικάται Α, λουρικάται το ἀνοίξα: Α, καὶ ἀν. Ιπποδρομείου Α χαλκάς Α ε, τὰς γ. ὑπέσυρεν Α, ἐπέσ. νυίg. φοβεροῖς καὶ θαυμαστοῖς κίοσ: πᾶσι ἐκ τετραέν- του σταντινῶν· καμπτός βαλβίς, CHRONOGRAPHIA... et Augustei ennatum omne igne depopulati sunt. Exinde dilapsa populi factio ad Juliani portum quem Sophiæ dicunt convenit, tum ad Probi ædes, arma, aiebat, repertura, contendit : et in urbe imperatorem alium inclamans Probi domum incen- * dit, quæ mox in ruinam acta. Pergens vero ulte- rius in Alexandri balneum fammas ultrices intu- lit, magnum Sampsonis hospitium, ægris etiam misere consumptis, devastavit, Alagnam quoque Ecclesiam cum utriusque partis columnis: tota vero quadripartito in ruinam, concidit. His impe- rator territus, pecuniam omnem in dromonem corgerere, et Mundo militiae magistro, et ejus filio, et millibus hominum tribus, nec non Constantiolo et cubiculariis ad palatif custodiam relictis, in B Thracian Heraclean usque secedere meditabatur. Factiones porro cadavera (erant etiam illa pluri- marum ab eis occisarum mulierum) per urbem raplantes in mare projecerunt. At cum rumor sparsus esset imperatorem abducta secum Augusta in Thraciam profugisse, Hypatium patricium impe- ratorem salutaverunt : mox,sedens in circo populi factionum faustas voces excepit, et contumeliosa- rum in Justinianum conjectarum exstitit auditor. Convolarunt insuper a Flavianis juniores Prasini ducenti loricati, qui palatium reserare, et Hypatium introducere in animo habebant. Imperator, intellec- tis factionis et Hypatii temerariis conatibus, in- gressus palatium Mundo, Constantiolo, Belisario aliisque senatorii ordinis viris, nec non armatorum militum præsidio cubiculariisque et spaihariis se cum ductis, locum Pulpita dictum pone circi thro- num ad triclinium, portis æneis insigne, occupat. Egressus vero Narses cubicularius, pecuniarum largitione quosdam ex Veneta factione ad partes suas traxit, qui vociferari cœperunt : Justiniane anguste, tu vincas. Domine, serva Justinianum imperatorem et Theodoram Augustam. Tum fac tiones in discordiam adductæ in invicem fecerunt impetum: at qui palatium tenebant cum præsidia- riis erumpentes, factionis desertorcs ad se non- VARIE LECTIONES. G scribi oportebat. * νulg. νulg. vulg. h. 1. et infra. vulg. * JAC. GOARI NOTÆ. Alexand. ; Probum, Hypatii consobriuum, Marcel- linus et Procopius lib. De bello Persico. ´adeoque columnarum materiam, et marmoris genas vox illa peregrina indieat. at tam Constantini, quam Flaviani fuere legionarii comitatenses sub magistro militum per Turacias, a Flavio Constantino, qui Magnus, insti- tuti. Notitia imp. Orient. et Pancirolius in eau cap. 53. PATROL, GR. CVIII. lib. i, caetera describit eunucleatius. Eadem Chroni- con Alexandrinum. vit, ac equestre gymnicumque solitus est speclare certamen. Infra Augusteum thronum nuncupat. (S) Erogo, distrituo: superius de roga. nimirum ex quo, velut e funda lapis, procurrebant aurigæ, vel utrum circi pars extremia, et opposita, quæ meta, et Suid. v. quod ex ea duo circi curricula et spatia spectata fundam refe- rant, divinet alius. (38) Julianum cum conjuratis meinoral Chronicon D lata. Meinsius. (99) & Constantino edificatum. Euchologium. (1) Chromicon Alexandrinum legit, σὺν τοῖς (2) Chronicon Alexandrinum habet ἀπὸ Κων (3) Chronicon idem διακόσιοι πεντήκοντα. (4) ldem φοροῦντες ζαβάς. Zaba, lorica cucul- (5) Locum hunc lacet Procopius. De bello Persico (6) Procopius : libi imperator consistere consue- (7) Cedrenus : Σπαθάριος, ὁ σωματοφύλαξ. (9) Λη σφενδόνη fuerit circi ἀφετηρία, carcer

Α δὲ διὰ τοῦ μονοπάτου (10) τοῦ καθίσματος εἰς τὸ Β μων Υπατίου. Καὶ ἐγένετο φᾴδος μέγας, καὶ ἡσύ πέλμα, καὶ ἤρξαντο κόπτειν τοὺς δήμους, οἱ μὲν τοξεύοντες, οἱ δὲ κατασφάζοντες, ὥστε μηδένα των πολιτῶν ἢ Βενέτων * ή Πρασίνων εὑρεθέντων ἐν τῷ Ιππικῷ σωθῆναι. Ὁ δὲ Βελισάριος εἰσδραμὼν ἐπὶ τὸ κάθισμα του βασιλέως μετά σπαθαρίων συλλαβόμε· νος Υπάτιον προσήγαγεν τῷ βασιλεῖ, καὶ ἀπέθεντο αὐτὸν ἐν τῇ φυλακή. Απέθανον δὲ τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ χιλιάδες τριάκοντα πέντε ἀνδρῶν. Καὶ οὐκ ἔτι ἐφαί- νετο δημότης πώποτε· ἀλλ᾽ ἐγένετο ἡσυχία τη ἡμέρᾳ ἐκείνῃ. Τῇ δὲ ἐπαύριον ἐσφάγησαν Ὑπάτιος καὶ Πομπήιος ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ· καὶ ἐῤῥίφη τὰ σε σώ ματα αὐτῶν ἐν τῇ θαλάσσῃ· καὶ ἐδημεύθησαν οἱ οἶκοι αὐτῶν, μετὰ καὶ ἄλλων την πατρικίων καὶ ἄλλου στρίων (11) καὶ ὑπατικῶν δημευθέντων, ὡς συνδρό χασεν ἡ πόλις, καὶ οὐκ ἤχθη ἱππικὸν ἐπὶ ἱκανὸν χρόνον. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει καὶ ἀστέρων γέγονε δρόμος (19) πολὺς ἀπὸ ἑσπέρας ἕως αὔγους· ὥστε πάντας έχε πλήττεσθαι καὶ λέγειν, ὅτι οἱ ἀστέρες πίπτουσιν, καὶ οὐκ εἴδαμέν ποτε τοιοῦτο πράγμα. --- Ρώμης ἐπισκόπου Ιωάννου Έτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει Θεοδώρα ἡ εὐσεβεστάτη Αὐγούστα ἐξῆλθεν εἰς τὰ θερμὰ τῶν Πυθίων (13) του ω θερμί σαι· καὶ συνεξῆλθον σ' αὐτῇ ὅ τε πατρίκιο; Μηνᾶς ὁ ἔπαρχος καὶ ὁ πατρίκιος Ηλίας ὁ κόμης τῶν λαργι τιόνων 4, καὶ ἄλλο: πατρίκιοι, καὶ οἱ κουβικουλάρια καὶ σατράπαι, χιλιάδες τέσσαρες· καὶ πολλὰ ἐχαρί σατο ταῖς ἐκκλησίαις καὶ πτωχείοις καὶ τοῖς μο ναστηρίοις. Α. Μ. 6026. - Τούτῳ τῷ ἔτει Πρίσκος ὁ ὕπα- τος (14) ἀπὸ νοταρίων του βασιλέως ἀγανακτηθεὶς ἀπὸ Θεοδώρας τῆς βασιλίσσης κι ἐδημεύθη, καὶ διάκονος Κυζίκου ἐχειροτονήθη, κελεύσαντος τοῦ βασ σιλέως. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει γεγόνασιν Οὐανδαλικοί πόλεμοι (15), καὶ παρέλαβεν Βελισάριος την Αφρικήν. Οἱ γὰρ ε Η Βενέτων Α, ἢ τῶν Β. του Α. συνεξῆλθον Α, συνῆλθον λαργιτιόνων Α λαργιτιανῶν το πτωχοίς Α. το βασιλίσσης] δεσποίνης 2. οι οἱ γὰρ Μονοπάτια, Οφείλουσι δὲ οἱ τοῦ τάγματος μικρὰς ἰδοὺς ἀφορίζειν, τὰ λεγόμενα ἔνδον μονοπάτια· Μονόπατος Οἱ ἀπὸ πατρικίων ἕως ἱλλουστρίων εἰσὶν οἱ συγκλητικοί· Ἰλλούστριος, εὐγενής. σχος, τὸ, ύπατος, THEOPHANIS - $29 nullos adjunxerunt, et uma simul irruerunt in circum. Et Narses quidem ostiis anterioribus, Mundi filius iis quæ ad metamn, alii per semitan, qua tendit imperator ad proprium sedile in arenæ solum delati, factiosos, hi quidem sagittis, alii gladiis confodere et concidere cœperunt: adeo ut nullus ex Venetis aut Prasinis civis, qui tunc in circo repertus, incolumis evaserit. Belisarius ad imperatoris sedile una cum spathariis evolans raptum Hypatium duxit ad imperatorem, qui illico custodiæ traditus. Cæsorum ea die numerata sunt ed triginta quinque millia : nec ullus qui factioni cuipiam esset addictus occurrit allibi : quin imo cuncta summa tranquillitate sunt composita. Se- quenti luce lypatius et Pompeius ejus frater ne- cali, ct corum cadavera in mare projecta, desque illorum publicatæ, una cum aliorum patriciorum et illustrium et consularium, quorum facultates imperatoris ærario addictæ, quod se Hypatii fautores et auxiliarios præbuissent. Magnus exinde terror animos omnium incessit, urbs tumultuari destitit, nec non nisi longo post spatio circences editi sunt ludi. Hoc eodem anno a vespere ad crepusculum ma- tutinum astrorum concursus ingens visus est, adeo ut omnes meta exanimati exclamarent : Cadunt e colo stellæ, nec unquam rem monstro tam proxi- mani conspexinus. A. C. 525. primus. - Romæ episcopi Joannis annus Hoc anno Theodora piissima Augusta ad calidas Pythiorum aquas, quibus corpus foveret ac refice- ret, profecta est : viæ socios dederunt se patricius Menas praefectus, patricius Elias largitionum co- mes, et alii patricii, nec non cubicularii et opti- mates ad quatuor millia. Ingentem porro pecunia- rum vim in ecclesias, pauperum hospitia et mo- nasteria distribuit. - A. C. $26. Hoc anno Priscus ex imperatoris notario consul designatus, mota per eum impera- tricis indignatione, bouis omnibus mulctatus est, et imperatoris jussu Cyzicenæ ecclesiæ diaconus ordinatus. Hoc etiam anno Vandalicæ expeditiones susce ptæ, et Africa demum a Belisario recepta. Vandali C. A. M. 6025. VARIE LECTIONES. « νulg. cà add. ex A. om. vulg. a, vulg. JAC. GOARI NOTÆ.. om. A. Rigaltius : itinera angusta, per quæ uni patet incessus. Anonymus : Debent qui stant in media acie vias angustas, monopatia dictas, liberas relinquere. itaque a Palatio ad circum via. classes senatus dividi cœpit, illustrium, et clarissi- inorum ; hi patricii, illustres alii, senatores mino- rum gentium. Basilic. eclog. : Senatores a patriciis ad illustres usque numerantur. Glossæ Ba- silic. : in notis ad annum Justiniani 37. nomine, notarum experimento, et ejus pena talein asserentibus. Consulem eum non agnoscunt Fasti, quare vel ejus est cognomentum, vel promissam ac desiguatam duntaxat dignitatem enuntiat. Videndus Baronius ad an. a num. ad 21, apud quem lex de præscriptione Belisario consule lata, anno sequent emaŭasse censenda, post pœnam nimirum Prisco irrogatam. dict. 12, Justiniano ipso lV consule. Reliqua fro- ropius, De bello Vand. I. 1. (10) Chronicon Alexandr., διὰ τοῦ μονοπόρτου. D (11) Pancirolius in Notit. imp., cap. 2. In duas (12) Agathias lib. v, post initium. (13) Videnda quæ de Pythiorum aquis scribuntur (14) is videtur Emesenus, de quo Suidas v. Ilpi- (15) Marcellini Chronicon anno Justiniani 7, in-

Ο ανδῆλοι (16), καθὼς δὲ ἐν τοῖς ἄνω χρόνοις είρη- Α ται, ἐπὶ ᾿Αρκαδίου βασιλέως καὶ Ονωρίου τὴν Σπα νίαν καταλαβόντες μετὰ Γογδιγίσκλου (17) τοῦ ῥηγὸς αὐτῶν ἐκ ταύτης ἐπὶ Λιβύην περάσαντες, ταύ- την κατέσχον. Τοῦ δὲ Γορδιγίσκλου τελευτήσαντος, Γόγδαρις (18) καὶ Γιζέριχος οἱ τούτου υἱοὶ τὴν τούτου ἀρχὴν τι διεδέξαντο. Γόγδαρις δὲ ἐξ ἀνθρώπων γε- νόμενος, Γιζέριχος βασιλεὺς Οὐανδήλων ω ἀναδείχνυ- ται, καὶ πόλιν Καρθαγένναν, βασιλεύσας Στη λθ', παραλαβὼν καὶ Ῥώμην. Τούτου δὲ τελευτήσαντος Ονώριχος ὁ υἱὸς αὐτοῦ τὴν βασιλείαν διεδέξατο, πολλὰ κακὰ τοῖς ἐν Διδύῃ Χριστιανοῖς ἐνδειξάμενος, καὶ 'Αρειανίζειν βιασάμενος “· καὶ πολλοὺς ἐφόνευ- σεν, καὶ ἐγλωσσοτόμησεν ἀπὸ τῆς φάρυγγος· οἳ καὶ οτ τοῦ Θεοῦ χάριτι ὕστερον ἐλάλουν. Τούτων καταφρο νήσαντες ἐπολέμησαν οι Μαυρούσιοι, και τα πολλά κακὰ εἰς Οὐανδήλους εἰργάσαντο ". Οκτὼ δὲ ἔτη βα- σιλεύσας τελευτᾷ, ἀπολέσας Νουμιδίαν καὶ Αὐράσιον δρος (19), οἳ οὐκ ἔτι ὑπὸ Οὐανδήλους ἐγένοντο. Γον- διαβοῦν οἱ δὲ ὁ Γεήσωνος νέος, υἱοῦ Γιζερίχου τὴν ἀρ- χὴν διεδέξατο, μείζονα κακὰ τοῖς Χριστιανοῖς ἐνδει ξάμενος· ἐτελεύτησεν βασιλεύσας έτη ιβ'. Τούτου την ἀρχὴν διεδέξατο Τρασαμούνδος ", ἀνὴρ εὐειδὴς καὶ συνετὸς καὶ μεγαλόψυχος. Οὗτος τους Χριστιανούς ἐβιάζετο μεταβαλέσθαι τὴν πατρώαν δόξαν, οὐκ αἰκι- ζόμενος, τοὺς δὲ ἀπειθοῦντας ἀποστρεφόμενος ". Τελευτησάσης δὲ τῆς γυναικὸς αὐτοῦ ἀτέκνου βου- λεύεται άριστα, καὶ πέμψας πρὸς Θευδέριχον βασιλέα Γότθων εἰς Σπανίαν, ἔτει τὴν τούτου ἀδελφὴν λαβεῖν πρὸς γάμον ᾿Αμαλαφρίδαν (20) χήραν οὖσαν. Ο δὲ τὴν ἀδελφὴν δέδωκεν αὐτῷ εἰς γυναῖκα καὶ Γότθων δοκίμων δισχιλίους ἐν τάξει δορυφόρων σὺν ἄλλαις πέντε χιλιάσιν αι ἀνδρῶν μαχίμων πρὸς ὑπουργίας τούτων . Εδωρήσατο δὲ τὴν ἀδελφήν ο Θευδέριχος καὶ τῶν ἐν Σικελίᾳ ἀκρωτηρίων ἐν τὸ καλούμενον Λύσιον σε (21)· καὶ ἀπ' αὐτοῦ ἔδοξεν ὁ Τρασαμοῦνδος πάντων τῶν ἐν Λιβύῃ βασιλευσάντων κρείσσων τε καὶ δυνατώτατος. Εγένετο δὲ καὶ φίλος τοῦ βασιλέως Αναστασίου· ἐκράτησε δὲ τῆς βασιλείας έτη κζ'. Τού του δὲ τελευτήσαντος, Ιλδέριχος ὁ Ονωρίχου τοῦ Γιζερίχου παιδὸς ἐβασίλευσεν ἀνὴρ πρᾶος καὶ ἀγα- Θὸς, καὶ οὐδὲ Χριστιανούς χαλεπός ἐγεγόνει· τὰ δὲ εἰς πόλεμον μαλακός τε λίαν, καὶ οὐδὲ ἀκοῦσαι ἤθελεν τοῦτο τὸ πράγμα. Αμερα δὲ ὁ τούτου ἀδελφιδοῦς 1, ἀνὴρ ἀγαθὸς τὰ πολέμια, εστρατήγει Οὐανδήλων, δν δὴ καὶ τι Αχιλλέα ἐκάλουν. Ιλδέριχος δὲ φίλος ἦν τοῦ Ιουστινιανοῦ πρὸ τοῦ βασιλεῦσαι αὐτὸν ἐπὶ Ἰουστίνου· σε καθὼς ἀνωτέρω είρηται 2. Γογδιγίσκλου Α Γοδικίσκλου εἰ τὴν τούτου ἀρχὴν Α, τὴν ἀρχὴν αὐτοῦ Οὐανδήλοις Α. οι βιαζόμενος Α. σ' οἳ καὶ Α, οἱ δὲ δὲ καὶ εἰργάσαντο ὑπὸ Οὐανδήλους Α Γ. το Γουνδάβουν Α. οι Τρασαμούνδος Α. Τρισ. σε τοὺς δὲ ἀπ. ἀποστρ. Α. α' 'Αμαλαφρίδαν Α, Μαλαφριάν αὐτῷ σε χιλίους Α. σε τούτῳ Α. οι τὴν ἀδελφὴν Α Β, τῇ ἀδελφῇ "Αμερ] 'Αμεργούς ο αδελφός Α. και CHRONOGRAPHIA. quippe, prout annis superioribus manifestatum, D Hispania sub Arcadio et Honorio imperatoribus occupata, ex ea postmodum una cum Gondigisclo rege in Libyam trajicientes, eam tenuere pro- vinciam. Gondigisclo autem defuncto, Gogdaris et Gizerichus ejus filii in principatu successerunt. Gog-· dari autem sublato, Vandalorum rex Gizerichus de- claratur et Carthagine civitate sub jugum missa, Romaque pariter capta, triginta et novem annis regnavit. Eum fatis raptum Honorichus filius ex- cepit in regno, multaque deinceps mala Christianis, ab eo in Arianas partes per Libyam transire co- actis, intulit, plurimosque tum cædibus, tum lin- guis ex imo guttare abscissis, vexavit, qui divina tamen opitulante gratia loquendi facultatem postea B receperunt. Maurusti porro Vandalorum despecta potentia susceptoque adversus eos bello, plurima- rum cladium illis exstiterunt auctores. Honorichus amissa Numidia et Aburusio monte, qui non am- plius Vandalorum ditionis fuerunt, exactis in regno annis octo, diem extremum obiit. Gondabunus au- tem Geesonis filius, Gizerichi nepos, avitum regnum adiit, et ingentioribus in Christianos exercitis sup- pliciis, vita functus est post annum regni duode- cimum. Imperii factus est haeres Trasimundus, vir forma, prudentia, et animi magnitudine praestans. Hic Christianos paternam religionem deserere et im- mutare cogebat; verum non irrogatis in eos penis : at eos tantummodo aversatus, quos dictis non ob- sequentes comperisset. Conjuge vero, nulla edita prole, ex hac vita migrante, optimum init consi- lium : et ad Theuderichum Gothorum regem in Hispaniam nissa legatione, sororem ejus Amala- phridam viduam in conjugium sibi locari postulat. ille sororem nuptum tradit, et bis inille insuper Gothos lectissimos, qui satellitum ordinem apud ipsum implerent, cuin aliis hominum bellicosorum millibus quinque, qui priorum adjutores atque mi- nistri forent. Ad hæc sororis nomine ex Siciliæ promontoriis unum, cui Lysium nomen, dono con- tulit : ex quo Trasimundus omnium, qui hactenus Libya regnum tenuerant, ditissimus et potentissi mus evasit. Hic Anastasio imperatori fœderibus et amicitia conjunctus fuit, et regnum annis viginti septem administravit. Eo deinde mortuo, lidericus Blius Honorichi et Gizerichi nepos regni suscepit munus, vir sopra reliquos mansuetudine et clemen- VARIÆ LECTIONES. C passim, vulg. vulg. * vulg. add. ex A. om. vulg. om. vulg. add. ex A. " vulg. “ Lilybum esse videtur. " sic scripsi pro b, vulg. ex proxime seqq. et ex Procopio. *s add. ex 'A. JAC. GOARI NOTÆ. cerpla narratio. sium) mons in Numidia íter dierum a Cartha- gine distans, ac ad meridiem spectans, in quo Mau- rusii a Vandalis se tuebantur. quo Amalafredam eam appellat. lib. 1. 16) Ex Procopii lib. 1 De bello Vandalico ex- (17) Procopius Latinus Godigiscunt scribit. (18) Idem, Gontbaris, (19) ldem : Αurarium (alibi Abrasium et Aura- (20) Videndus Jornandes lib. De rebus Gelicis, (21) Repone Li'ybreun. Procopius De bello Goltim

Ο ανδῆλοι (16), καθὼς δὲ ἐν τοῖς ἄνω χρόνοις είρη- Α ται, ἐπὶ ᾿Αρκαδίου βασιλέως καὶ Ονωρίου τὴν Σπα νίαν καταλαβόντες μετὰ Γογδιγίσκλου (17) τοῦ ῥηγὸς αὐτῶν ἐκ ταύτης ἐπὶ Λιβύην περάσαντες, ταύ- την κατέσχον. Τοῦ δὲ Γορδιγίσκλου τελευτήσαντος, Γόγδαρις (18) καὶ Γιζέριχος οἱ τούτου υἱοὶ τὴν τούτου ἀρχὴν τι διεδέξαντο. Γόγδαρις δὲ ἐξ ἀνθρώπων γε- νόμενος, Γιζέριχος βασιλεὺς Οὐανδήλων ω ἀναδείχνυ- ται, καὶ πόλιν Καρθαγένναν, βασιλεύσας Στη λθ', παραλαβὼν καὶ Ῥώμην. Τούτου δὲ τελευτήσαντος Ονώριχος ὁ υἱὸς αὐτοῦ τὴν βασιλείαν διεδέξατο, πολλὰ κακὰ τοῖς ἐν Διδύῃ Χριστιανοῖς ἐνδειξάμενος, καὶ 'Αρειανίζειν βιασάμενος “· καὶ πολλοὺς ἐφόνευ- σεν, καὶ ἐγλωσσοτόμησεν ἀπὸ τῆς φάρυγγος· οἳ καὶ οτ τοῦ Θεοῦ χάριτι ὕστερον ἐλάλουν. Τούτων καταφρο νήσαντες ἐπολέμησαν οι Μαυρούσιοι, και τα πολλά κακὰ εἰς Οὐανδήλους εἰργάσαντο ". Οκτὼ δὲ ἔτη βα- σιλεύσας τελευτᾷ, ἀπολέσας Νουμιδίαν καὶ Αὐράσιον δρος (19), οἳ οὐκ ἔτι ὑπὸ Οὐανδήλους ἐγένοντο. Γον- διαβοῦν οἱ δὲ ὁ Γεήσωνος νέος, υἱοῦ Γιζερίχου τὴν ἀρ- χὴν διεδέξατο, μείζονα κακὰ τοῖς Χριστιανοῖς ἐνδει ξάμενος· ἐτελεύτησεν βασιλεύσας έτη ιβ'. Τούτου την ἀρχὴν διεδέξατο Τρασαμούνδος ", ἀνὴρ εὐειδὴς καὶ συνετὸς καὶ μεγαλόψυχος. Οὗτος τους Χριστιανούς ἐβιάζετο μεταβαλέσθαι τὴν πατρώαν δόξαν, οὐκ αἰκι- ζόμενος, τοὺς δὲ ἀπειθοῦντας ἀποστρεφόμενος ". Τελευτησάσης δὲ τῆς γυναικὸς αὐτοῦ ἀτέκνου βου- λεύεται άριστα, καὶ πέμψας πρὸς Θευδέριχον βασιλέα Γότθων εἰς Σπανίαν, ἔτει τὴν τούτου ἀδελφὴν λαβεῖν πρὸς γάμον ᾿Αμαλαφρίδαν (20) χήραν οὖσαν. Ο δὲ τὴν ἀδελφὴν δέδωκεν αὐτῷ εἰς γυναῖκα καὶ Γότθων δοκίμων δισχιλίους ἐν τάξει δορυφόρων σὺν ἄλλαις πέντε χιλιάσιν αι ἀνδρῶν μαχίμων πρὸς ὑπουργίας τούτων . Εδωρήσατο δὲ τὴν ἀδελφήν ο Θευδέριχος καὶ τῶν ἐν Σικελίᾳ ἀκρωτηρίων ἐν τὸ καλούμενον Λύσιον σε (21)· καὶ ἀπ' αὐτοῦ ἔδοξεν ὁ Τρασαμοῦνδος πάντων τῶν ἐν Λιβύῃ βασιλευσάντων κρείσσων τε καὶ δυνατώτατος. Εγένετο δὲ καὶ φίλος τοῦ βασιλέως Αναστασίου· ἐκράτησε δὲ τῆς βασιλείας έτη κζ'. Τού του δὲ τελευτήσαντος, Ιλδέριχος ὁ Ονωρίχου τοῦ Γιζερίχου παιδὸς ἐβασίλευσεν ἀνὴρ πρᾶος καὶ ἀγα- Θὸς, καὶ οὐδὲ Χριστιανούς χαλεπός ἐγεγόνει· τὰ δὲ εἰς πόλεμον μαλακός τε λίαν, καὶ οὐδὲ ἀκοῦσαι ἤθελεν τοῦτο τὸ πράγμα. Αμερα δὲ ὁ τούτου ἀδελφιδοῦς 1, ἀνὴρ ἀγαθὸς τὰ πολέμια, εστρατήγει Οὐανδήλων, δν δὴ καὶ τι Αχιλλέα ἐκάλουν. Ιλδέριχος δὲ φίλος ἦν τοῦ Ιουστινιανοῦ πρὸ τοῦ βασιλεῦσαι αὐτὸν ἐπὶ Ἰουστίνου· σε καθὼς ἀνωτέρω είρηται 2. Γογδιγίσκλου Α Γοδικίσκλου εἰ τὴν τούτου ἀρχὴν Α, τὴν ἀρχὴν αὐτοῦ Οὐανδήλοις Α. οι βιαζόμενος Α. σ' οἳ καὶ Α, οἱ δὲ δὲ καὶ εἰργάσαντο ὑπὸ Οὐανδήλους Α Γ. το Γουνδάβουν Α. οι Τρασαμούνδος Α. Τρισ. σε τοὺς δὲ ἀπ. ἀποστρ. Α. α' 'Αμαλαφρίδαν Α, Μαλαφριάν αὐτῷ σε χιλίους Α. σε τούτῳ Α. οι τὴν ἀδελφὴν Α Β, τῇ ἀδελφῇ "Αμερ] 'Αμεργούς ο αδελφός Α. και CHRONOGRAPHIA. quippe, prout annis superioribus manifestatum, D Hispania sub Arcadio et Honorio imperatoribus occupata, ex ea postmodum una cum Gondigisclo rege in Libyam trajicientes, eam tenuere pro- vinciam. Gondigisclo autem defuncto, Gogdaris et Gizerichus ejus filii in principatu successerunt. Gog-· dari autem sublato, Vandalorum rex Gizerichus de- claratur et Carthagine civitate sub jugum missa, Romaque pariter capta, triginta et novem annis regnavit. Eum fatis raptum Honorichus filius ex- cepit in regno, multaque deinceps mala Christianis, ab eo in Arianas partes per Libyam transire co- actis, intulit, plurimosque tum cædibus, tum lin- guis ex imo guttare abscissis, vexavit, qui divina tamen opitulante gratia loquendi facultatem postea B receperunt. Maurusti porro Vandalorum despecta potentia susceptoque adversus eos bello, plurima- rum cladium illis exstiterunt auctores. Honorichus amissa Numidia et Aburusio monte, qui non am- plius Vandalorum ditionis fuerunt, exactis in regno annis octo, diem extremum obiit. Gondabunus au- tem Geesonis filius, Gizerichi nepos, avitum regnum adiit, et ingentioribus in Christianos exercitis sup- pliciis, vita functus est post annum regni duode- cimum. Imperii factus est haeres Trasimundus, vir forma, prudentia, et animi magnitudine praestans. Hic Christianos paternam religionem deserere et im- mutare cogebat; verum non irrogatis in eos penis : at eos tantummodo aversatus, quos dictis non ob- sequentes comperisset. Conjuge vero, nulla edita prole, ex hac vita migrante, optimum init consi- lium : et ad Theuderichum Gothorum regem in Hispaniam nissa legatione, sororem ejus Amala- phridam viduam in conjugium sibi locari postulat. ille sororem nuptum tradit, et bis inille insuper Gothos lectissimos, qui satellitum ordinem apud ipsum implerent, cuin aliis hominum bellicosorum millibus quinque, qui priorum adjutores atque mi- nistri forent. Ad hæc sororis nomine ex Siciliæ promontoriis unum, cui Lysium nomen, dono con- tulit : ex quo Trasimundus omnium, qui hactenus Libya regnum tenuerant, ditissimus et potentissi mus evasit. Hic Anastasio imperatori fœderibus et amicitia conjunctus fuit, et regnum annis viginti septem administravit. Eo deinde mortuo, lidericus Blius Honorichi et Gizerichi nepos regni suscepit munus, vir sopra reliquos mansuetudine et clemen- VARIÆ LECTIONES. C passim, vulg. vulg. * vulg. add. ex A. om. vulg. om. vulg. add. ex A. " vulg. “ Lilybum esse videtur. " sic scripsi pro b, vulg. ex proxime seqq. et ex Procopio. *s add. ex 'A. JAC. GOARI NOTÆ. cerpla narratio. sium) mons in Numidia íter dierum a Cartha- gine distans, ac ad meridiem spectans, in quo Mau- rusii a Vandalis se tuebantur. quo Amalafredam eam appellat. lib. 1. 16) Ex Procopii lib. 1 De bello Vandalico ex- (17) Procopius Latinus Godigiscunt scribit. (18) Idem, Gontbaris, (19) ldem : Αurarium (alibi Abrasium et Aura- (20) Videndus Jornandes lib. De rebus Gelicis, (21) Repone Li'ybreun. Procopius De bello Goltim

Α τοῦ θείου αὐτοῦ, καὶ πολλὰ χρήματα πρὸς αὐτὸν Β ὁ βασιλεὺς ἀκούσας κατέχειν τὴν διάνοιαν οὐκ ἔτι Επεμπέ τε καὶ ἐδέχετο παρ' αὐτοῦ τὴν φιλίαν κρα τύνων. Ην δέ τις τούτου συγγενὴς ἐκ τοῦ γένους Για ζείχου, Γελίμερ ονόματι, ἀνὴρ δεινὸς τε καὶ κακο- ἤθης, καὶ πράγμασι νεωτέροις καὶ χρήμασιν ἀλλο τρίοις ἐπιτίθεσθαι ἐπιστάμενος: Οὗτος τυραννήσα; κατά τοῦ ἰδίου δεσπότου Ιλδερίχου Επταετίαν βασι λεύσαντος ", τοῦτον κρατήσας, εἰς φυλακὴν ἀπέθετο σὺν τῇ γυναικὶ 'Αμαλαφρίδη, καὶ τοὺς Γότθους δια έφθειρεν ἅπαντας, καὶ ᾿Αμερα καὶ τὸν αὐτοῦ ἀδελφὸν Εὐαγέτην ' ἐν φυλακῇ ἔσχεν. Επαρθεὶς δὲ τῇ τυ ραννίδι, οὐκ ἠδύνατο ἐν τῷ καθεστῶτε βιοτεύειν. Γράφει τοίνυν πρὸς βασιλέα Ἰουστινιανὸν ἀπολογού μενος, ὡς τὸ αὐτῷ ἡ βασιλεία ἐννόμως προσήκεν, Ιλ- δερίχου μή ισχύοντος αὐτὴν " διοικῆται. Ταῦτα δὲ Ἰουστινιανός μαθών, ἔγραψεν πρὸς αὐτὸν, ὡς οὐ καταδέξεται ταύτην την τυραννίδα. Αὐτὸς δὲ μὴ προσχὺν τοῖς γεγραμμένοις, τόν τε Αμερα ἐξετύ φλωσεν, τόν τε Ἰδέριχον σὺν Εὐαγέτει ἐν μείζονι φυλακῇ ἀπέκλεισεν. Ταῦτα βαθὼν Ἰουστινιανός κατά Λιβύης ἐστράτευσεν, καταλύσας τὸν Μηδικὸν πόλε μον, καὶ μεταπεμψάμενος το Βελισάριον ἐκ τῆς Εῴας, ἐβουλεύετο περὶ τούτου. Ἡ δὲ σύγκλητος έδυσ- χέραινεν ἀναμιμνήσκουσα τοῦ τε Λέοντος τοῦ βασι λέως στόλον τὸν κατὰ Οὐανδήλων στρατεύσαντα σὺν τῷ Βασιλίσκων καὶ ἀπολωλότα, ὅσοι τε στρατιῶται ἐπέθανον, καὶ ὅτα χρήματα ἀνηλώθησαν· δεδιότε; δὲ τοῦ κινδύνου τὸ μέγεθος (22), μὴ αὐτὸν στρατηγὸν ταύτης τῆς στρατείας ἐκλέξοιτο τὸ ὁ βασιλεύς. Παρ- ελθὼν δὲ Ἰωάννης πατρίκιος εἰς τὸ μέσον ἔλεξε τάδε· Ἡμεῖς μὲν, ὦ δέσποτα, τοῖς σοῖς προστάγμασι πειθόμεθα, καὶ οὐκ ἀντιτείνομεν. 80. ᾿Αλλὰ δίκαιόν ἐστι λογίσασθαί σε τό τε τῆς ὁδοῦ μῆκος καὶ τὰ τῆς θαλάσσης πελάγη, καὶ τὸ διὰ ξηρᾶς ἑκατὸν τεσσαράκοντα ἡμερῶν ὁδοῦ οι διάστημα έχον, καὶ τῆς νίκης τὸ ἄδηλον, καὶ τῆς ἥττης τὸ ἐπι ώδυνον, καὶ τῆς μεταμελείας τὸ ἀκόνητον. Απο- δεξάμενος δὲ ὁ βασιλεὺς τὸν λόγον, τὴν εἰς τὸν πόλε- μου προθυμίαν κατέπαυσεν. Ἐπίσκοπος δέ τις τῆς Εύας τὸν βασιλέα ἀναπτέρωσεν, λέγων ἐκ Θεοῦ ἐπι σχῆψαι αὐτῷ ὄναρ κελεῦον αὐτὸν πρὸς τὸν βασιλέα γενέσθαι, καὶ αἰτήσασθαι αὐτὸν τοὺς ἐν Λιβύη Χρι στιανοὺς δύσασθαι ἐκ τῶν τυράννων· Κἀγὼ αὐτῷ συλλήψομαι, καὶ Λιβύης κύριον θήσομαι. Ταῦτα τὴν Α. - ' Αδύνατο, ἀλλὰ τήν τε στρατιὰν καὶ τὰς ναῦς ἐξώπλιο ζεν, ὅπλα τε και σιτία ήτοίμαζεν. Καὶ Βελισάριον ἐμπαράσκευον ἐκέλευσεν εἶναι, ὡς ἐν Λιβύῃ στρατο ηγήσοντα. Πουδέντιος δὲ εὐθὺς τυραννήσας, Τρίπο τα δεινός Α, κακὸς . το βασιλεύσαντος Α, βασιλεύσαντα Εὐαγέτην Α, Εὐγέην τὰ ὡς Α, πῶς αὐτὴν Α, ταύτην το προκαλεσάμενος Β στρατείας ἐκλέξαιτο Α, στρατιᾶς ἐξελέξαιτο αντιτείνομεν Α, ἀνατείνομεν κι ὁμοῦ Α. ἀνόνητον ε, ἀνόητον α, ἀνώνητον σιτία Α, σιτεία δεδιότες δὲ ἕκαστος, : THEOPHANIS tia conspicuus. qui nec in Christianos carnificinan aul animi soveritatem ullam ostendit; at circa res bellicas mollis admodum et dejectus, adeo ut nec belli vocem audire sustineret. Amer autem ejus consobrinus, vir bonus ac præstans, res bellicas omnes apud Vandales administrabat, quem ea de causa nuncupabant Achillem. Porro Ilderichus anicus fuit Justiniano, cura privatus adhuc sub Ju- stino avunenlo meréretur, et amicitiæ ad invicem confirmanda missis et acceptis muneribus plurimis sese frequentius provocabant. Fuit autem ex Gize- richi genere quidam originem ducens, cui Gelimer nemen, vir nequam et pravis moribus instructus, rerum innovandarum studiosus, et facultatibus alie- nisinhiare solitus. Ific adversus Ildericum septennto Jam regno potitum ac proprium suum dominum tyrannido excitata, rege capto et in carcerem cum uxore Amalaphrida conjecto, Gotthos omnes in- terfecit, et Amerem et fratrem ejus Euagetem sub custodia servavit. Caterum nova tyrannide elatus non potuit præsenti rerum statu contentus diutins vivere. Quamobrem defensionem pro se ad impe- ratorem Justinianum scripsit, nimirum ad se reg- num jure pertinere, cum Ilderichus ipsum admini- strare minime posset. Ea de re certior factus Justinianus Gelimero rescripsit, se istam ejus tyran- nidem nullatenus probare. At ille neglectis hisce responsis, Amerem excæcavit, liderichum vero et Euagetam diligentius custoditos in carcerem inclu- sit. Quod ubi rescivit Justianus, continuo expedi- tionem in Libyam decrevit, bello, quod in Media tum gerebat, dirempto, el, revocato ex Oriente Belisario, senatuin ea de re consuluit. Senatus rem difficilem et periculosam censuit, revocans in me- moriam infelicissimam Leonis imperatoris adver- sus Vandalos navalem expeditionem, quantusque in ea Basilisco duce militum numerus periisset, et quanta pecuniarum vis in ea frustra insumpta. Quare perpensa periculi magnitudine, ne ipsum Belisarium navalis hujus expeditionis ducem elige- ret imperator, metuebant, Joannes autem patricius in medium descendens orationem hujusmodi babuit; Nos quidem, o domine, jussis tuis parebimus, neque ipsis obsistere consilium unquam fuit : æquum ta- men est, immensam viæ longitudinem, quanta ni- D C mirum maris spatia, et quam magnum terrestris itineris intervallum, quod per centum et quadraginta dics vix confici possit, præterea quam sit incerta belli ineundi victoria, vinci autem quam miserum add. ex VARIÆ LECTIONES. vulg. vulg. * vulg. h. 1. et infra. vulg. * vulg. vulg. vulg. vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. a. eum ducem pra:lici peculiarius timerent, ac velut ipsum negotio imparem; non quisque metueret, ne sibi munus hoc committeretur tantæ aleæ. Sic clarius Procop., cum quisque periculi magnitudinem timeret, ne forte eum imper. exercitus ducem præficeret. COMBEFIS. (22) Locus injuriose Belisario redditus, quasi

Α τοῦ θείου αὐτοῦ, καὶ πολλὰ χρήματα πρὸς αὐτὸν Β ὁ βασιλεὺς ἀκούσας κατέχειν τὴν διάνοιαν οὐκ ἔτι Επεμπέ τε καὶ ἐδέχετο παρ' αὐτοῦ τὴν φιλίαν κρα τύνων. Ην δέ τις τούτου συγγενὴς ἐκ τοῦ γένους Για ζείχου, Γελίμερ ονόματι, ἀνὴρ δεινὸς τε καὶ κακο- ἤθης, καὶ πράγμασι νεωτέροις καὶ χρήμασιν ἀλλο τρίοις ἐπιτίθεσθαι ἐπιστάμενος: Οὗτος τυραννήσα; κατά τοῦ ἰδίου δεσπότου Ιλδερίχου Επταετίαν βασι λεύσαντος ", τοῦτον κρατήσας, εἰς φυλακὴν ἀπέθετο σὺν τῇ γυναικὶ 'Αμαλαφρίδη, καὶ τοὺς Γότθους δια έφθειρεν ἅπαντας, καὶ ᾿Αμερα καὶ τὸν αὐτοῦ ἀδελφὸν Εὐαγέτην ' ἐν φυλακῇ ἔσχεν. Επαρθεὶς δὲ τῇ τυ ραννίδι, οὐκ ἠδύνατο ἐν τῷ καθεστῶτε βιοτεύειν. Γράφει τοίνυν πρὸς βασιλέα Ἰουστινιανὸν ἀπολογού μενος, ὡς τὸ αὐτῷ ἡ βασιλεία ἐννόμως προσήκεν, Ιλ- δερίχου μή ισχύοντος αὐτὴν " διοικῆται. Ταῦτα δὲ Ἰουστινιανός μαθών, ἔγραψεν πρὸς αὐτὸν, ὡς οὐ καταδέξεται ταύτην την τυραννίδα. Αὐτὸς δὲ μὴ προσχὺν τοῖς γεγραμμένοις, τόν τε Αμερα ἐξετύ φλωσεν, τόν τε Ἰδέριχον σὺν Εὐαγέτει ἐν μείζονι φυλακῇ ἀπέκλεισεν. Ταῦτα βαθὼν Ἰουστινιανός κατά Λιβύης ἐστράτευσεν, καταλύσας τὸν Μηδικὸν πόλε μον, καὶ μεταπεμψάμενος το Βελισάριον ἐκ τῆς Εῴας, ἐβουλεύετο περὶ τούτου. Ἡ δὲ σύγκλητος έδυσ- χέραινεν ἀναμιμνήσκουσα τοῦ τε Λέοντος τοῦ βασι λέως στόλον τὸν κατὰ Οὐανδήλων στρατεύσαντα σὺν τῷ Βασιλίσκων καὶ ἀπολωλότα, ὅσοι τε στρατιῶται ἐπέθανον, καὶ ὅτα χρήματα ἀνηλώθησαν· δεδιότε; δὲ τοῦ κινδύνου τὸ μέγεθος (22), μὴ αὐτὸν στρατηγὸν ταύτης τῆς στρατείας ἐκλέξοιτο τὸ ὁ βασιλεύς. Παρ- ελθὼν δὲ Ἰωάννης πατρίκιος εἰς τὸ μέσον ἔλεξε τάδε· Ἡμεῖς μὲν, ὦ δέσποτα, τοῖς σοῖς προστάγμασι πειθόμεθα, καὶ οὐκ ἀντιτείνομεν. 80. ᾿Αλλὰ δίκαιόν ἐστι λογίσασθαί σε τό τε τῆς ὁδοῦ μῆκος καὶ τὰ τῆς θαλάσσης πελάγη, καὶ τὸ διὰ ξηρᾶς ἑκατὸν τεσσαράκοντα ἡμερῶν ὁδοῦ οι διάστημα έχον, καὶ τῆς νίκης τὸ ἄδηλον, καὶ τῆς ἥττης τὸ ἐπι ώδυνον, καὶ τῆς μεταμελείας τὸ ἀκόνητον. Απο- δεξάμενος δὲ ὁ βασιλεὺς τὸν λόγον, τὴν εἰς τὸν πόλε- μου προθυμίαν κατέπαυσεν. Ἐπίσκοπος δέ τις τῆς Εύας τὸν βασιλέα ἀναπτέρωσεν, λέγων ἐκ Θεοῦ ἐπι σχῆψαι αὐτῷ ὄναρ κελεῦον αὐτὸν πρὸς τὸν βασιλέα γενέσθαι, καὶ αἰτήσασθαι αὐτὸν τοὺς ἐν Λιβύη Χρι στιανοὺς δύσασθαι ἐκ τῶν τυράννων· Κἀγὼ αὐτῷ συλλήψομαι, καὶ Λιβύης κύριον θήσομαι. Ταῦτα τὴν Α. - ' Αδύνατο, ἀλλὰ τήν τε στρατιὰν καὶ τὰς ναῦς ἐξώπλιο ζεν, ὅπλα τε και σιτία ήτοίμαζεν. Καὶ Βελισάριον ἐμπαράσκευον ἐκέλευσεν εἶναι, ὡς ἐν Λιβύῃ στρατο ηγήσοντα. Πουδέντιος δὲ εὐθὺς τυραννήσας, Τρίπο τα δεινός Α, κακὸς . το βασιλεύσαντος Α, βασιλεύσαντα Εὐαγέτην Α, Εὐγέην τὰ ὡς Α, πῶς αὐτὴν Α, ταύτην το προκαλεσάμενος Β στρατείας ἐκλέξαιτο Α, στρατιᾶς ἐξελέξαιτο αντιτείνομεν Α, ἀνατείνομεν κι ὁμοῦ Α. ἀνόνητον ε, ἀνόητον α, ἀνώνητον σιτία Α, σιτεία δεδιότες δὲ ἕκαστος, : THEOPHANIS tia conspicuus. qui nec in Christianos carnificinan aul animi soveritatem ullam ostendit; at circa res bellicas mollis admodum et dejectus, adeo ut nec belli vocem audire sustineret. Amer autem ejus consobrinus, vir bonus ac præstans, res bellicas omnes apud Vandales administrabat, quem ea de causa nuncupabant Achillem. Porro Ilderichus anicus fuit Justiniano, cura privatus adhuc sub Ju- stino avunenlo meréretur, et amicitiæ ad invicem confirmanda missis et acceptis muneribus plurimis sese frequentius provocabant. Fuit autem ex Gize- richi genere quidam originem ducens, cui Gelimer nemen, vir nequam et pravis moribus instructus, rerum innovandarum studiosus, et facultatibus alie- nisinhiare solitus. Ific adversus Ildericum septennto Jam regno potitum ac proprium suum dominum tyrannido excitata, rege capto et in carcerem cum uxore Amalaphrida conjecto, Gotthos omnes in- terfecit, et Amerem et fratrem ejus Euagetem sub custodia servavit. Caterum nova tyrannide elatus non potuit præsenti rerum statu contentus diutins vivere. Quamobrem defensionem pro se ad impe- ratorem Justinianum scripsit, nimirum ad se reg- num jure pertinere, cum Ilderichus ipsum admini- strare minime posset. Ea de re certior factus Justinianus Gelimero rescripsit, se istam ejus tyran- nidem nullatenus probare. At ille neglectis hisce responsis, Amerem excæcavit, liderichum vero et Euagetam diligentius custoditos in carcerem inclu- sit. Quod ubi rescivit Justianus, continuo expedi- tionem in Libyam decrevit, bello, quod in Media tum gerebat, dirempto, el, revocato ex Oriente Belisario, senatuin ea de re consuluit. Senatus rem difficilem et periculosam censuit, revocans in me- moriam infelicissimam Leonis imperatoris adver- sus Vandalos navalem expeditionem, quantusque in ea Basilisco duce militum numerus periisset, et quanta pecuniarum vis in ea frustra insumpta. Quare perpensa periculi magnitudine, ne ipsum Belisarium navalis hujus expeditionis ducem elige- ret imperator, metuebant, Joannes autem patricius in medium descendens orationem hujusmodi babuit; Nos quidem, o domine, jussis tuis parebimus, neque ipsis obsistere consilium unquam fuit : æquum ta- men est, immensam viæ longitudinem, quanta ni- D C mirum maris spatia, et quam magnum terrestris itineris intervallum, quod per centum et quadraginta dics vix confici possit, præterea quam sit incerta belli ineundi victoria, vinci autem quam miserum add. ex VARIÆ LECTIONES. vulg. vulg. * vulg. h. 1. et infra. vulg. * vulg. vulg. vulg. vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. a. eum ducem pra:lici peculiarius timerent, ac velut ipsum negotio imparem; non quisque metueret, ne sibi munus hoc committeretur tantæ aleæ. Sic clarius Procop., cum quisque periculi magnitudinem timeret, ne forte eum imper. exercitus ducem præficeret. COMBEFIS. (22) Locus injuriose Belisario redditus, quasi

Α τοῦ θείου αὐτοῦ, καὶ πολλὰ χρήματα πρὸς αὐτὸν Β ὁ βασιλεὺς ἀκούσας κατέχειν τὴν διάνοιαν οὐκ ἔτι Επεμπέ τε καὶ ἐδέχετο παρ' αὐτοῦ τὴν φιλίαν κρα τύνων. Ην δέ τις τούτου συγγενὴς ἐκ τοῦ γένους Για ζείχου, Γελίμερ ονόματι, ἀνὴρ δεινὸς τε καὶ κακο- ἤθης, καὶ πράγμασι νεωτέροις καὶ χρήμασιν ἀλλο τρίοις ἐπιτίθεσθαι ἐπιστάμενος: Οὗτος τυραννήσα; κατά τοῦ ἰδίου δεσπότου Ιλδερίχου Επταετίαν βασι λεύσαντος ", τοῦτον κρατήσας, εἰς φυλακὴν ἀπέθετο σὺν τῇ γυναικὶ 'Αμαλαφρίδη, καὶ τοὺς Γότθους δια έφθειρεν ἅπαντας, καὶ ᾿Αμερα καὶ τὸν αὐτοῦ ἀδελφὸν Εὐαγέτην ' ἐν φυλακῇ ἔσχεν. Επαρθεὶς δὲ τῇ τυ ραννίδι, οὐκ ἠδύνατο ἐν τῷ καθεστῶτε βιοτεύειν. Γράφει τοίνυν πρὸς βασιλέα Ἰουστινιανὸν ἀπολογού μενος, ὡς τὸ αὐτῷ ἡ βασιλεία ἐννόμως προσήκεν, Ιλ- δερίχου μή ισχύοντος αὐτὴν " διοικῆται. Ταῦτα δὲ Ἰουστινιανός μαθών, ἔγραψεν πρὸς αὐτὸν, ὡς οὐ καταδέξεται ταύτην την τυραννίδα. Αὐτὸς δὲ μὴ προσχὺν τοῖς γεγραμμένοις, τόν τε Αμερα ἐξετύ φλωσεν, τόν τε Ἰδέριχον σὺν Εὐαγέτει ἐν μείζονι φυλακῇ ἀπέκλεισεν. Ταῦτα βαθὼν Ἰουστινιανός κατά Λιβύης ἐστράτευσεν, καταλύσας τὸν Μηδικὸν πόλε μον, καὶ μεταπεμψάμενος το Βελισάριον ἐκ τῆς Εῴας, ἐβουλεύετο περὶ τούτου. Ἡ δὲ σύγκλητος έδυσ- χέραινεν ἀναμιμνήσκουσα τοῦ τε Λέοντος τοῦ βασι λέως στόλον τὸν κατὰ Οὐανδήλων στρατεύσαντα σὺν τῷ Βασιλίσκων καὶ ἀπολωλότα, ὅσοι τε στρατιῶται ἐπέθανον, καὶ ὅτα χρήματα ἀνηλώθησαν· δεδιότε; δὲ τοῦ κινδύνου τὸ μέγεθος (22), μὴ αὐτὸν στρατηγὸν ταύτης τῆς στρατείας ἐκλέξοιτο τὸ ὁ βασιλεύς. Παρ- ελθὼν δὲ Ἰωάννης πατρίκιος εἰς τὸ μέσον ἔλεξε τάδε· Ἡμεῖς μὲν, ὦ δέσποτα, τοῖς σοῖς προστάγμασι πειθόμεθα, καὶ οὐκ ἀντιτείνομεν. 80. ᾿Αλλὰ δίκαιόν ἐστι λογίσασθαί σε τό τε τῆς ὁδοῦ μῆκος καὶ τὰ τῆς θαλάσσης πελάγη, καὶ τὸ διὰ ξηρᾶς ἑκατὸν τεσσαράκοντα ἡμερῶν ὁδοῦ οι διάστημα έχον, καὶ τῆς νίκης τὸ ἄδηλον, καὶ τῆς ἥττης τὸ ἐπι ώδυνον, καὶ τῆς μεταμελείας τὸ ἀκόνητον. Απο- δεξάμενος δὲ ὁ βασιλεὺς τὸν λόγον, τὴν εἰς τὸν πόλε- μου προθυμίαν κατέπαυσεν. Ἐπίσκοπος δέ τις τῆς Εύας τὸν βασιλέα ἀναπτέρωσεν, λέγων ἐκ Θεοῦ ἐπι σχῆψαι αὐτῷ ὄναρ κελεῦον αὐτὸν πρὸς τὸν βασιλέα γενέσθαι, καὶ αἰτήσασθαι αὐτὸν τοὺς ἐν Λιβύη Χρι στιανοὺς δύσασθαι ἐκ τῶν τυράννων· Κἀγὼ αὐτῷ συλλήψομαι, καὶ Λιβύης κύριον θήσομαι. Ταῦτα τὴν Α. - ' Αδύνατο, ἀλλὰ τήν τε στρατιὰν καὶ τὰς ναῦς ἐξώπλιο ζεν, ὅπλα τε και σιτία ήτοίμαζεν. Καὶ Βελισάριον ἐμπαράσκευον ἐκέλευσεν εἶναι, ὡς ἐν Λιβύῃ στρατο ηγήσοντα. Πουδέντιος δὲ εὐθὺς τυραννήσας, Τρίπο τα δεινός Α, κακὸς . το βασιλεύσαντος Α, βασιλεύσαντα Εὐαγέτην Α, Εὐγέην τὰ ὡς Α, πῶς αὐτὴν Α, ταύτην το προκαλεσάμενος Β στρατείας ἐκλέξαιτο Α, στρατιᾶς ἐξελέξαιτο αντιτείνομεν Α, ἀνατείνομεν κι ὁμοῦ Α. ἀνόνητον ε, ἀνόητον α, ἀνώνητον σιτία Α, σιτεία δεδιότες δὲ ἕκαστος, : THEOPHANIS tia conspicuus. qui nec in Christianos carnificinan aul animi soveritatem ullam ostendit; at circa res bellicas mollis admodum et dejectus, adeo ut nec belli vocem audire sustineret. Amer autem ejus consobrinus, vir bonus ac præstans, res bellicas omnes apud Vandales administrabat, quem ea de causa nuncupabant Achillem. Porro Ilderichus anicus fuit Justiniano, cura privatus adhuc sub Ju- stino avunenlo meréretur, et amicitiæ ad invicem confirmanda missis et acceptis muneribus plurimis sese frequentius provocabant. Fuit autem ex Gize- richi genere quidam originem ducens, cui Gelimer nemen, vir nequam et pravis moribus instructus, rerum innovandarum studiosus, et facultatibus alie- nisinhiare solitus. Ific adversus Ildericum septennto Jam regno potitum ac proprium suum dominum tyrannido excitata, rege capto et in carcerem cum uxore Amalaphrida conjecto, Gotthos omnes in- terfecit, et Amerem et fratrem ejus Euagetem sub custodia servavit. Caterum nova tyrannide elatus non potuit præsenti rerum statu contentus diutins vivere. Quamobrem defensionem pro se ad impe- ratorem Justinianum scripsit, nimirum ad se reg- num jure pertinere, cum Ilderichus ipsum admini- strare minime posset. Ea de re certior factus Justinianus Gelimero rescripsit, se istam ejus tyran- nidem nullatenus probare. At ille neglectis hisce responsis, Amerem excæcavit, liderichum vero et Euagetam diligentius custoditos in carcerem inclu- sit. Quod ubi rescivit Justianus, continuo expedi- tionem in Libyam decrevit, bello, quod in Media tum gerebat, dirempto, el, revocato ex Oriente Belisario, senatuin ea de re consuluit. Senatus rem difficilem et periculosam censuit, revocans in me- moriam infelicissimam Leonis imperatoris adver- sus Vandalos navalem expeditionem, quantusque in ea Basilisco duce militum numerus periisset, et quanta pecuniarum vis in ea frustra insumpta. Quare perpensa periculi magnitudine, ne ipsum Belisarium navalis hujus expeditionis ducem elige- ret imperator, metuebant, Joannes autem patricius in medium descendens orationem hujusmodi babuit; Nos quidem, o domine, jussis tuis parebimus, neque ipsis obsistere consilium unquam fuit : æquum ta- men est, immensam viæ longitudinem, quanta ni- D C mirum maris spatia, et quam magnum terrestris itineris intervallum, quod per centum et quadraginta dics vix confici possit, præterea quam sit incerta belli ineundi victoria, vinci autem quam miserum add. ex VARIÆ LECTIONES. vulg. vulg. * vulg. h. 1. et infra. vulg. * vulg. vulg. vulg. vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. a. eum ducem pra:lici peculiarius timerent, ac velut ipsum negotio imparem; non quisque metueret, ne sibi munus hoc committeretur tantæ aleæ. Sic clarius Procop., cum quisque periculi magnitudinem timeret, ne forte eum imper. exercitus ducem præficeret. COMBEFIS. (22) Locus injuriose Belisario redditus, quasi

λιν ἐκράτησεν, καὶ τῷ Ἰουστινιανῷ ἔγραψεν, πέμψας στρατὸν, καὶ ταύτην παραλαβεῖν. Ομοίως καὶ Γύγδα; ὁ Γότθος τυραννήσας κατὰ τοῦ ἰδίου δεσπότου Γε- λίμερος, Σαρδινίαν τὴν νῆσον ἐκράτησεν, καὶ πρὸς Ἰουστινιανὸν ἔγραψεν, ὅπως πέμψῃ στρατὸν καὶ στρατηγὸν, καὶ παραλάβῃ τὴν νῆσον· ὃς καὶ ἀπ- έστειλε Κύριλλον μετὰ τριακοσίων ἀνδρῶν πρὸς βοήθειαν αὐτοῦ. Ὁ δὲ Γελίμερ ἀποστείλας τὸν ἀδελ φὸν αὐτοῦ μετὰ στόλου πολλοῦ καὶ ἐπιλογῆς καὶ στρατοῦ τῶν Οὐανδήλων, ταύτην παρέλαβεν, καὶ τὸν Γάγδαν ἀνεῖλεν Βελισάριος δὲ παρέλαβεν την στρατιὰν δὲ καὶ τὸν Β στόλον καὶ τοὺς ἄρχοντας, Σολομῶνά τε τὸν στρατ ηγόν, καὶ Δωρόθεον τὸν τῆς ᾿Αρμενίας καὶ Κυπρια- τὸν καὶ Βαλεριανὸν καὶ Μαρτῖνον καὶ 'Αλφίαν (25) καὶ Ἰωάννην καὶ Μάρκελλον καὶ Κύριλλον, οὗ πρό- σθεν ἐμνήσθην, καὶ ἑτέρους πολλοὺς τῶν Θρᾴκην οικούντων. Είποντο δὲ αὐτοῖς Ἐλοῦροι, ὧν Φαρᾶς ἦρχεν, χίλιοι, καὶ Μασσαγέται ἱπποτοξόται, ὧν ἡγοῦντο Σισίννιός (24) τε καὶ Βαλᾶς. Ναῦς δὲ ὑπῆρ χον πεντακόσιαι, ἀνὰ μυριάδας οι πέντε οιεδίμνων χωροῦσαι. Ναῦται δὲ τρισμύριοι Αἰγύπτιοι τε καὶ Ίωνες καὶ Κίλικες. Αρχηγός δὲ εἷς ἐπὶ ταῖς ναυσὶ Καλώνυμος σε Αλεξανδρεύς. "Ησαν δὲ καὶ δρόμων νε; (25) διὰ ναυμαχίαν ἐνενήκοντα. Στρατηγὸν δὲ μονοκράτορα ἐφ᾽ ἅπασιν Βελισάριον ὁ βασιλεὺς ἔστη- σεν. Ὥρμητα δὲ ὁ Βελισάριος ἐκ Γερμανίας, ή Θρα τῶν τε καὶ 'Ιλλυριών μεταξύ κεῖται. Συνεπεφέρετο δὲ μετ' αὐτοῦ καὶ ᾿Αντωνίναν ", τὴν ἑαυτοῦ γαμε τήν. Ὁ δὲ Γελίμερ τὸν ἑαυτοῦ ἀδελφὸν Τζάτζονα (26) σὺν ἑκατὸν εἴκοσι ναυσὶ, καὶ στρατὸν ἐκλελεγμένον ἐν Σάρδῳ τῇ νήσῳ κατὰ Γάγδα ἀπέστειλεν. Εβδομον δὲ ἦν ἔτος (27) Ιουστινιανοῦ ὅτε ὁ Βελισάριος ἐν τῇ νήσῳ Εστάλη. Συνῆν δὲ αὐτῷ καὶ Προκόπιος ὁ συγγρα φεύς. 'Απάραντες δὲ τῆς βασιλίδος πόλεως, ἦλθον ἐν Αδύδῳ. Βελισάριος δὲ ἐφρόντιζεν, ὅπως ὁ σύμπας στόλος ἅμα πλέοι, καὶ εἰς χωρίον τὸ αὐτὸ προσορμί ζοιτο. Καταλαβὼν δὲ τὴν Σικελίαν, ἀπέστειλεν κόπιον τὸν συγγραφέα εἰς Συρακοῦσαν, εἴπως οι εξ- στρατιάν Α, στρατείαν σε Σολομῶνά τε Α. Σολομῶν τε τῶν Θράκην οἰκούντων Α, τοὺς τὴν Θρ. οἰκοῦντας μυριάδας Α, μυριάδων τα καλούμενος Α. καὶ Ἀντ. Α, την Αντ. οι καὶ Προκ. Α, ὁ Πρ. οι εἴπως Α, εἴπω ἐς ναυμαχίαν παρεσκευασμένα εννενήκοντα δύο, μονήρη μέντοι καὶ ἐροφὰς ὑπερθεν ἔχοντα, ὅπως οἱ ταῦτα ἐρέσσοντες, πρὸς τῶν πολεμίων ὡς ἥκιστα βάλλοιντο. Δρόμωνας καλοῦσι πλοῖα ταῦτα οἱ νῦν ἄνθρωπο.. CHRONOGRAPHIA. A sit et luctuosum, et quam sera ac vana penitentia tum fuerit, diligentius perpendere. Imperator probata Joannis sententia, ferventem illum æ propensum ad expeditionem suscipiendam animum sedavit. Sed quidam Orientis episcopus alas el animos ite- rum addidit imperatori, somnium sibi a Deo in- missum assereus, quo se ad imperatorem accedere, eumque ut Christianos, qui in Libya a tyrannis opprimuntur, liberaret, exorare juberetur ; Cam ipso enim militabo, et Libyæ dominum condli- tuam. His auditis proprium animi sensum continere non valuit imperator, quin imo exercitum navesque armis instrusit, et amplum commeatum para_ vit: Belisarium vero, ceu ducis munere in Libya functurum, quantocius dispositum esse jussit. Porro Pudentius tum rebellans Tripolim per tyrannidem occupavit, ac Justiniano rescripsit, ut ad cam reci- piendam exercitum mitteret. Pariter Gogdas Gotthus tyrannide adversus Gelimerem dominum moja, Sardiniamı insulam occupavit, deditque litteras ad Justinianum, ut armato milite et duce missis, insulam recuperaret: imperator vero Cyrillum cum trecentis militibus, qui viro suppetias ferrent, sum- misit. Verum Gelimer fratrem premittens cum instructissima classe et lectissimo Vandalorun exercitu, insulam cepit, ipsumque Gogdam occidit. Cæterum Belisarius exercitum classemque accepit cun praefectis, Salomone duce, Doretheo, cui cum nissa erat Armenia, Cypriano, Valeriano, Mar- tino, Alphia, Joanne, Marcello et, Cyrillo, cujus nuper mentionem habui, multisque aliis, qui Thra- ciam iubabitabant. Ipsum vero mille Aeluri, Phara duce, secuti sunt, et Massageræ equites sagittarii, quibus Sisinnius et Balas præfuere. Naves furent. fuerunt omnino quingente, cunctæ vero modioraca quinquaginta millia capiebant; nauta vero triginta millia numerati sunt Ægyptii, Iones et Cilices; unus- que demum nautis per naves istas præfectus Calo- nymus Alexandrinus. ; et dromones ad prælia na- valia nonaginta. Belisarium ducem omnium supre- maque in alios omnes polestate instructum impe- C rator constituit. Belisarius iste ex Germania regione Thraciam inter et lilyricos media traxit originem, et Antoninam conjugem secum duxit. Porro Geli- mer fratrem suum Tzatzonem cum navibus centum et viginti et milite lectissimo ad Sardiniam insu- lam contra Goglam misit. Septimus autem im- perii Justiuiani erat annus, cum Belisarius ad insulam missus est. Procopius vero scriptor hist0= riarum in ipsius comitatu tum erat. Ab urbe igitur reliquarum regina solventes, Abydum app lerunt. Porro cura maxime erat Belisario, ut Προ-classis tota simul vela faceret, et ad unum pariter D portum accederet. Cum ad Siciliam applicasse, VARIE LECTIONES. vulg. vulg. vulg. vulg. vulg. vulg. vulg. (24 Sinnion. JAC. GOARI NOTÆ. Erant et cum ipsis navigia longa aut duo st nonaginta superne tegininibus contecta, ne remiges ab hostibus lædi possent. Hæc dromonas nunc, id est cursorias vocant: excurrere enim celeriter pos- sunt. initio navim prætoriam ad littus juxta ædes impera- torias deduci jussit, quam citius cum toto excrcitu soluturam. (23) Althian.. (25) Procopius : Ησαν δὲ αὐτοῖς πλοῖα μακρὰ ὡς (26) Zazonem. (27) Justinianus anno septimo principatus in vėris

Α ροι τινὰς ὁδηγήσοντας αὐτὸν εἰς Λιβύην ἐκ του αι φνιδίου προσορμίσασθαι τῇ γῇ, καὶ τὸν λαὸν ἐξαγα γεῖν δεδιότα τὴν συμμαχίαν. Αὐτὸς δὲ τὸν στόλον ἀράμενος εἰς Καύχανα (28) τὸ χωρίον προσώρμι- σεν, διακοσίοις σταδίοις τῆς Συρακούσης ἀπέχον. Προκόπιος δὲ ἐν Συρακούση εἰσελθών, τροφάς τε ὠνήσατο παρὰ ᾿Αμαλασούνθης τῆς γυναικός θευδε ρίχου, μητρὸς δὲ 'Ατλαρίχου βασιλέως Ιταλίας, φιλίαν πρὸς Ἰουστινιανὸν ἐχόντων· ἐπέτυχεν τε παραδόξως καὶ ἀνδρὸς, φίλου μὲν αὐτῷ ὑπάρχοντος ἐκ παιδός, πεπειραμένου δὲ τῆς Λιβύης τόπων καὶ τῆς θαλάσσης, τρίτην ἔχοντος ἡμέραν ἐκ Καρχη δόνος ἀφικομένου ", καὶ διεβεβαιοῦτο πᾶσαν ἀμερι μνίαν ἔχειν αὐτοὺς, καὶ μὴ ὑποπτεύειν τινὰ κατ αὐτῶν στρατεύεσθαι, ὥστε ἀπὸ τεσσάρων μονῶν (29) τῆς θαλάσσης τὸν Γελίμερα αὐλίζεσθαι. Τοῦτον οὖν λαβὼν Προκόπιος εἰς Καύχανα πρὸς Βελισάριον ἀπήγαγεν. Καὶ ταῦτα μαθὼν ὁ Βελισάριος τῇ τῆς Λιβύης ἀκτῇ " τριταίος προσώρμισεν " εἰς χωρίον, Κεφαλὴν Βράχους (50) καλοῦσιν. Αποβάντες δὲ τῶν νηών, χάρακά τε καὶ τάφρον βαθεῖαν ποιήσαντες, ἐστρατοπεδεύσαντο ἐν ἡμέρᾳ μιᾷ, ἔνθα καὶ ὕδατος που λύ τι χάσμα της τάφρου να ορυττόμενον ἡ γῆ ἀνήκεν, τοῦ τόπου ἀνύδρου ὄντος, καὶ εἰς πᾶσαν χρείαν τοῖς τε ζώοις καὶ τῷ στρατῷ γέγονεν. Τῇ δὲ ἐπιούσῃ ὁ λαὸς πρὸς πραῖδας ἐχώρει. Ο δὲ στρατηγὸς τούτους ᾐκί- σατο, λέγων πρὸς αὐτοὺς τάδε· Τὸ μὲν βιάζεσθαι καὶ τοῖς ἀλλοτρίοις " σιτίζεσθαι ἄδικόν ἐστιν ἐν παντὶ καιρῷ, καὶ μάλιστα ἐν τοῖς κινδύνοις. Ἐγὼ γὰρ ἐκείνῳ " μόνον τὸ θαῤῥεῖν ἔχων εἰς τὴν την ταύτην ὑμᾶς ἀπεβίβασα, όπως τῇ δικαιοσύνῃ καὶ ἀγαθοεργίᾳ τόν τε θεὸν θεραπεύσωμεν, καὶ τοὺς Λίβυας πρὸς ἡμᾶς ἐπισπασώμεθα. Αὕτη δὲ ὑμῶν ή ακράτεια" εἰς τοὐναντίον ἡμῖν μεταβήσε ται, καὶ τοὺς Λίβυας συμμαχῆσαι τοῖς οὐαν δήλοις παρασκευάσει. ᾿Αλλὰ πειθόμενοι τῷ έμῷ λόγῳ, ὠνούμενοι τὰς τροφὰς κομίζεσθε, καὶ μήτε άδικοι δόξητε εἶναι, μήτε τὴν φιλίαν τῶν Λιβύων εἰς ἔχθραν μεταβάλητε, καὶ τὸν Θεὸν θε ραπεύσητε 3. Παύσασθε τοῖς ἀλλοτρίοις ἐπιπη- δῶντες, καὶ κέρδος ἀποσείσασθε κινδύνων με στόν. ᾿Αποστείλας τε Βελισάριος ἐπὶ Σύλλεκτον τὴν πόλιν στρατόν, ταύτην ' ἀπονητί παρέλαβεν. Εν νυκτὶ γὰρ πρὸς αὐτὴν ἀφικόμενοι σὺν ταῖς εἰσιούσαις ἁμάξαις τῶν ἀγροίκων εἰσελθόντες, ταύτην ἔσχον. Καὶ ἐπειδὴ ἡμέρα ἐγένετο, τόν τε ἱερέα καὶ τοὺς ταύτῃ πρώτους λαβόντες, πρὸς τὸν στρατηγὸν ἔπεμ ψαν. Τῇ δὲ αὐτῇ ἡμέρᾳ καὶ ὁ τοῦ δημοσίου δρόμου ἐπιμελούμενος, ηυτομόλησεν παραδούς τους δημο αίους ἵππους. Συνελήφθη δὲ καὶ ὁ τὰς βασιλικάς Ο Καύκανα. Α. τι ἀφικομένου 1, ἀφικόμενος ν ἀκτῇ] ἐκτῇ Οι προσώρμισεν Α, προσώρμησεν θὰ τῆς τάφρου Α, τοῦ τ. οι τοὺς ἀλλοτρίους Α. να ἐκείνου Α. οἱ ἀκρασία λ. Η συμμαχή στ. 1, συμμαχείν θεραπεύσητε, ἀναπαύτηκε Α Γ. ταύτῃ Λ, ταύτης ἢ ἐστιν ἐν Βυζακίῳ ἡμερῶν τεσσάρων στῷ τῆς πα νας διαφέρουσα· $35 THEOPHANIS Procopium scriptorem Syracusas destinavit quæ- situmn, si qua sorte viæ ductores comperiret, qui classem ex improviso ad Libycæ terræ oras admo- verent, quo militares suas copias (regionis et- enim incolas hostibus auxilio fore verebatur) faci- lius ad solumn educeret. Interim ipse Cau- chana, pagus is fuit ducentis gladiis a Syracusis remotus, tota classe mari delata appulit. Procopius Syracusas ingressus, ab Amalasunthe Theuderichi confuge, Athalaricli vero Italiæ regis matre (erant hi duo cum Justiniano fœdere conjuncti) cibos emit ; et inopinato in virum a pueris amicitia sibi devinctum incidit, qui Libyæ marisque loca cun- cta frequentioribus experimentis habebat nota, qui tribus non amplius diebus Carthagine disces- serat. Is profundam tranquillitatem Vandalos age- re, nullam aciem adversus se instructam suspica- ri, ipsum Gelimerem quatuor a mari stationibus moram in præsenti facere asserebat. Eum secum assumptum Cauchaua ad Belisarium adduxit. Beli- sarius bis auditis post tertium diem ad Libya oras applicuit, ad locum, cui Caput Breve nomen. Descensu e navibus facto, mox fossa profunde ducta, valloque circum excitato, uno solo die castra metati sunt. lllic, dum agger clolitur, magnam aquæ scaturiginem sponte tellus emisit, cum alioquin totus aquarum penuria locus labo- raret: quæ ad necessarios jumentorum totiusque exercitus usus suffecit. Sequenti luce populus populatum processit. Praefectus exercitus severius in eos animadvertens, verba demum hujusmodi habuit: Violentia quidem uti, et alienis furto raptis vivere omni tempore nefas, quam maxime periculo imminente. Ego vero hoc solo confisus ad terram istam vos exposui, ut justitia et beneficentia divinum numen nobis demereamur, et Libyes ad nos allicia- mus. Hæc autem vestra petulantia et vivendi licentia ves in contrarium vertet, et Libyes Vandalis opem ferre compellet. Verum consiliis prabele morem, pretio cibos comparate, ut neque fas et jus violare, neque Libyum affectum in hostiles animos convertere vel inflectere videamini. Opem itaque Dei vobis ipsis conciliaturi, in aliena involare desistite, et lucrum scatens undequaque periculis lubentes amovete. Tum Belisarius ad Syllectum urbem exercitu misso D eam nullò labore comparavit. Sub noctem enim ad eam profecti, rusticanorum curribus in eam in- gredientibus admisti, occupaverunt. Illucescente sole sacerdotem et caterus civitatis primores cap- tos ad præfectum miserunt. Eodem die qui cursus B C VARLE LECTIONES. c vulg. vulg. vulg. vulg. vulg. * vulg. JAC. GOARI NOTÆ. Gelimer Hermione moram trahebαι, quæ est agri Byzaceni, quatuor dicrum itinere a mari distans; ad quod erat Carthago. Combefis. (28) Cauconem. (29) Procop. : Ἐν Ἑρμίον: τὴν διατριβὴν εἶχεν, (50) Caput Vida.

ἀπαρίσεις ποιῶν βεριδάριος (31). Βελισάριος δὲ δια- Α κοσμήσας τὸ στράτευμα ἐπὶ Καρχηδόνα εβάδιζεν. Ιωάννῃ δὲ τῷ ᾿Αρμενίω τριακοσίους ἐπιλέκτους πα ραδούς παρήγγειλεν παρακολουθεῖν τε ἀεὶ, καὶ τοῦ στρατεύματος μὴ πολὺ διίστασθαι . Εἰς δὲ Σύλλεκτον τὴν πόλιν ἀφικόμενος ", ἀγαθότητι καὶ γλυκολογία τούτους ἀνεκτήσατο, ὥστε τοὺς λοιποὺς καθάπερ ἐν χώρᾳ οἰκείᾳ ὁ τὴν πορείαν ποιήσασθαι ", οὔτε ὑπο- χωρούντων, οὔτε κρυπτομένων, ἀλλὰ καὶ ἀγορὰν παρεχομένων, καὶ τὰ ἄλλα τοῖς στρατιώταις υπηρε- τούντων. Ογδοήκοντα δὲ σταδίους ἀνύοντες ἡμέραν ἑκάστην ° ἄχρι. Καρχηδόνος διετέλεσαν. Οὕτως * δὲ διὰ τῆς Λεπτῆς πόλεως καὶ 'Αδραμούτου εἰς πρά- σεν (52) τὸ χωρίον ἀφίκοντο, ὀκτὼ καὶ τριακοσίους σταδίους Καρχηδόνος ἀπέχον, ἔνθα ἦν καὶ βασίλεια τῶν Οὐανδήλων καὶ παράδεισοι κάλλιστοι καὶ κρή- και διειδέσταται καὶ ὀπωρῶν παντοδαπών πλῆθος ἄπειρον· ὥστε τῶν στρατιωτῶν ἕκαστος τὴν καλύ Την ἐν δένδροις όπωρίμοις ἐπήξατο, καὶ τῶν καρ πῶν ὡραίων ὄντων καὶ πάντων ἀπολαβόντων 1, σθησις οὐ γέγονε ελαττουμένης ταύτης. Ὁ δὲ Γε- λίμερ ἀκούσας παρεῖναι τοὺς Ρωμαίους, γράφει εἰς Καρχηδόνα πρὸς τὸν ἀδελφὸν ᾿Αματᾶν (55), Ιλδέριχον μὲν καὶ ἄλλους ὅσους εἰς φυλακὴν ἔχει συγγενείς αὐτοῦ ἀποκτεῖναι, αὐτὸν δὲ καὶ τοὺς & Οὐανδήλους, καὶ εἴ τι ἄλλο μάχιμον ἐν τῇ πόλει ἦν, ἐξοπλίσαι προς πόλεμον. Ὁ δὲ ᾿Αματᾶς τὰ κελευσθέντα αὐτῷ ἐποίησεν. Βελισάριος δὲ 'Αρχελάῳ τῷ ὑπάρχῳ καὶ Καλωνύμῳ τῷ ναυάρχω ἐπέστειλε πλησιάσαι τῇ Καρχηδόνι, καὶ μὴ εἰσβαλεῖν πρὸς αὐτὴν, ἄχρις ἂν αὐτοὺς κελεύσῃ. Αὐτὸς δὲ εἰς Δέκιμον ἀφίκετο “ ἀπέχοντα Καρχηδόνος σταδίους ἑβδομήκοντα. Ὁ δὲ Γελίμερ τὸν ἀνεψιόν Κισαμοῦνδον ἐκέλευσεν ἅμα δισε χιλίων κατὰ τὸ εξώνυμον μέρος ἰέναι, ὅπως Αμα- τὰς μὲν ἐκ Καρχηδόνος, Γελίμερ δὲ ὄπισθεν, Κιβα- μοῦνδος δὲ ἐκ τῶν ἀριστερῶν χωρίων εἰς ταυτὸ τὴν κύκλωσιν τῶν πολεμίων ποιήσαιντο . Βελισάριος δὲ τὸν μὲν Ιωάννην, ὡς προέφην, προάγειν ἐκέλευσεν, Μασσαγέτας δὲ ἐν ἀριστερᾷ τῆς στρατιᾶς Ιέναι. Αματᾶς δὲ οὐκ ἐν δέοντι ἀφίκετο χρόνῳ, ἀλλὰ καὶ τὸ πλῆθος τῶν Οὐανδήλων ἐν Καρχηδόνι ἀπέλιπεν, καὶ ὡς τάχιστα εἰς τὸ Δόκιμον ἀφίκετο σὺν ὀλίγοις, καὶ οὐδ᾽ αὐτοὺς συνειλεγμένους "ι, Συναντήσας δὲ τῷ Ιωάννῃ εἰς χεῖρας ἦλθεν, καὶ κτείνεται ὑπὸ Ιωάν- του, καὶ τρέπονται οἱ σὺν αὐτῷ φεύγοντες ἀκρατῶς, καὶ ἀνεσόβουν πάντας τοὺς ἐκ Καρχηδόνος " εἰς Δέ- κιμον όντας, οιόμενοι τους διώκοντας παμπληθείς εἶναι. Ιωάννης δὲ καὶ οἱ σὺν αὐτῷ [ους "8] ἔσφαζον. . ο τῶν * διεστάναι Α. * ἀφικόμενος Α, ἀφικνούμενος οἰκείᾳ Δ, ἰδίᾳ ποιήσασθαι Α' Θ, ποιούν των καθ᾿ ἑκάστην Α. οὕτως Α, αὐτοὶ καὶ βασίλεια Α, καὶ ἡ βασιλεία Οὐανδήλων Α, τοῦ Οὐανδήλου διειδέσταται Α, διηδέστατοι οπωρίμοις] οπώροις τα ἐν ἀπολαβόντων Α, ἀπολαυόντων αὐτὸν δὲ καὶ τοὺς Α, αὐτὸν, καὶ τοὺς ἐπέστειλε Δ, ἀπέστ. αὐτοὺς Α, αὐτὸν αὐτός, ο ἀριστερῶν Δ, ἀριστερὰ το ποιήσαιντο Α, ποιήσονται οι αὐτοῖς συνειλεγμένοις Α. ἐκ Καρχηδόνος Α, εν Καρχηδόνι ούς CHRONOGRAPHIA. publici curandi sustinebat provinciam, equis publi- B " al. cis traditis in partès Romanas transiit, et qui regia responsa ferebat veredarius, tum etiam captus est. Tunc Belisarius, copiis in ordinem dispositis, Carthaginem versus iter direxit. Joanni vero Ar- menio trecentos lectissimos viros commen- dans, pone sequi, nec a se divertere, aut ab exer- citu longius discedere præcepit: Syllectuinque urbem profectus, innata sibi lenitate et suavilo- quentis civium animos et aliorum pariter sibi devinxit, ut in castris velut in proprla regione iler haberent, neque a militibus se subducendos aut occultandos putarent, quin imo commeatum pra- berent, cateraque omnia vitæ necessaria subni- nistrarent. Stadia vero octoginta per singulos dies, quoad Carthaginem pervenerint, conficiebant: at- que ita demum per Leptem et Adramutum civitates ad Chrasim pagum tercentum et octo stadiis Car. thagine dissitum accesserunt. Illic Vandalorum regia erat hortique pulcherrimi et limpidissimi fontes et fructuum omnis generis immensa copia : adeo ut unusquisque militum casulam inter arbores fructiferas fxerit; cunque fructuum species ad colligendum invitaret, et usus in omnes communis, nullum detrimentum poterat oculus advertere. Ubi Gelimer Romanos accedere rescivit, Carthaginem ad Amatam fratrem scripsit, ut Ildericbum et quotquot alios sub custodia detentos ejus affines neci traderet, Vandalos autem, et si quos alios militiae idoneos liaberet urbs, armis ad bellun instrueret: quæ Amnatas, prout erant jussa, fide- liter exsecutus est. Tum Belisarius Archelao præ- fecto et Calonymo navarcho mandavit, ut ad Carthaginem propius classem admoverent, nec tamen impressionem in urbem facerent, donec ipse juberet: ipse vero Decimum stadiis septua ginta Carthagine distans secessit. Gelimer autem Cibamundum nepotem cum millibus hominum duobus sinistra iter habere jussit, ut Amata Car- thaginem versus recta tendente, ipse pone seque- relur, et cum Cibamundo, ex locis ad levan po- sitis adveniente, per circum hostilem exercitum obsideret, quem una simul omnes concluderent. Cæterum Belisarius, ut præmisi, Joannem præce- dere imperavit, et Massagetas aciei sinistram te- D nere. Amalas autem opportuno tempore non est progressus, verum copiis Vandalorum Carthagine relictis, paucis comitatus, sed neque bene junctis, VARIE LECTIONES. C vulg. * vulg. ' vulg. * vulg. vulg. vulg. vulg. codd. et '16 add. ex odd. vulg. νulg. A. vulg. vulg., fort. vulg. vulg. vulg. delendum esse videtur. JAC. GOARI NOTÆ. proferunt litteras, quos Veredarios appellant. Proco- pius idem. (31) Quidam ez kis qui equo celeriter invecti regias (32) Lectus, Adrumetum, Gressa. (33) Ammalas.

ἀπαρίσεις ποιῶν βεριδάριος (31). Βελισάριος δὲ δια- Α κοσμήσας τὸ στράτευμα ἐπὶ Καρχηδόνα εβάδιζεν. Ιωάννῃ δὲ τῷ ᾿Αρμενίω τριακοσίους ἐπιλέκτους πα ραδούς παρήγγειλεν παρακολουθεῖν τε ἀεὶ, καὶ τοῦ στρατεύματος μὴ πολὺ διίστασθαι . Εἰς δὲ Σύλλεκτον τὴν πόλιν ἀφικόμενος ", ἀγαθότητι καὶ γλυκολογία τούτους ἀνεκτήσατο, ὥστε τοὺς λοιποὺς καθάπερ ἐν χώρᾳ οἰκείᾳ ὁ τὴν πορείαν ποιήσασθαι ", οὔτε ὑπο- χωρούντων, οὔτε κρυπτομένων, ἀλλὰ καὶ ἀγορὰν παρεχομένων, καὶ τὰ ἄλλα τοῖς στρατιώταις υπηρε- τούντων. Ογδοήκοντα δὲ σταδίους ἀνύοντες ἡμέραν ἑκάστην ° ἄχρι. Καρχηδόνος διετέλεσαν. Οὕτως * δὲ διὰ τῆς Λεπτῆς πόλεως καὶ 'Αδραμούτου εἰς πρά- σεν (52) τὸ χωρίον ἀφίκοντο, ὀκτὼ καὶ τριακοσίους σταδίους Καρχηδόνος ἀπέχον, ἔνθα ἦν καὶ βασίλεια τῶν Οὐανδήλων καὶ παράδεισοι κάλλιστοι καὶ κρή- και διειδέσταται καὶ ὀπωρῶν παντοδαπών πλῆθος ἄπειρον· ὥστε τῶν στρατιωτῶν ἕκαστος τὴν καλύ Την ἐν δένδροις όπωρίμοις ἐπήξατο, καὶ τῶν καρ πῶν ὡραίων ὄντων καὶ πάντων ἀπολαβόντων 1, σθησις οὐ γέγονε ελαττουμένης ταύτης. Ὁ δὲ Γε- λίμερ ἀκούσας παρεῖναι τοὺς Ρωμαίους, γράφει εἰς Καρχηδόνα πρὸς τὸν ἀδελφὸν ᾿Αματᾶν (55), Ιλδέριχον μὲν καὶ ἄλλους ὅσους εἰς φυλακὴν ἔχει συγγενείς αὐτοῦ ἀποκτεῖναι, αὐτὸν δὲ καὶ τοὺς & Οὐανδήλους, καὶ εἴ τι ἄλλο μάχιμον ἐν τῇ πόλει ἦν, ἐξοπλίσαι προς πόλεμον. Ὁ δὲ ᾿Αματᾶς τὰ κελευσθέντα αὐτῷ ἐποίησεν. Βελισάριος δὲ 'Αρχελάῳ τῷ ὑπάρχῳ καὶ Καλωνύμῳ τῷ ναυάρχω ἐπέστειλε πλησιάσαι τῇ Καρχηδόνι, καὶ μὴ εἰσβαλεῖν πρὸς αὐτὴν, ἄχρις ἂν αὐτοὺς κελεύσῃ. Αὐτὸς δὲ εἰς Δέκιμον ἀφίκετο “ ἀπέχοντα Καρχηδόνος σταδίους ἑβδομήκοντα. Ὁ δὲ Γελίμερ τὸν ἀνεψιόν Κισαμοῦνδον ἐκέλευσεν ἅμα δισε χιλίων κατὰ τὸ εξώνυμον μέρος ἰέναι, ὅπως Αμα- τὰς μὲν ἐκ Καρχηδόνος, Γελίμερ δὲ ὄπισθεν, Κιβα- μοῦνδος δὲ ἐκ τῶν ἀριστερῶν χωρίων εἰς ταυτὸ τὴν κύκλωσιν τῶν πολεμίων ποιήσαιντο . Βελισάριος δὲ τὸν μὲν Ιωάννην, ὡς προέφην, προάγειν ἐκέλευσεν, Μασσαγέτας δὲ ἐν ἀριστερᾷ τῆς στρατιᾶς Ιέναι. Αματᾶς δὲ οὐκ ἐν δέοντι ἀφίκετο χρόνῳ, ἀλλὰ καὶ τὸ πλῆθος τῶν Οὐανδήλων ἐν Καρχηδόνι ἀπέλιπεν, καὶ ὡς τάχιστα εἰς τὸ Δόκιμον ἀφίκετο σὺν ὀλίγοις, καὶ οὐδ᾽ αὐτοὺς συνειλεγμένους "ι, Συναντήσας δὲ τῷ Ιωάννῃ εἰς χεῖρας ἦλθεν, καὶ κτείνεται ὑπὸ Ιωάν- του, καὶ τρέπονται οἱ σὺν αὐτῷ φεύγοντες ἀκρατῶς, καὶ ἀνεσόβουν πάντας τοὺς ἐκ Καρχηδόνος " εἰς Δέ- κιμον όντας, οιόμενοι τους διώκοντας παμπληθείς εἶναι. Ιωάννης δὲ καὶ οἱ σὺν αὐτῷ [ους "8] ἔσφαζον. . ο τῶν * διεστάναι Α. * ἀφικόμενος Α, ἀφικνούμενος οἰκείᾳ Δ, ἰδίᾳ ποιήσασθαι Α' Θ, ποιούν των καθ᾿ ἑκάστην Α. οὕτως Α, αὐτοὶ καὶ βασίλεια Α, καὶ ἡ βασιλεία Οὐανδήλων Α, τοῦ Οὐανδήλου διειδέσταται Α, διηδέστατοι οπωρίμοις] οπώροις τα ἐν ἀπολαβόντων Α, ἀπολαυόντων αὐτὸν δὲ καὶ τοὺς Α, αὐτὸν, καὶ τοὺς ἐπέστειλε Δ, ἀπέστ. αὐτοὺς Α, αὐτὸν αὐτός, ο ἀριστερῶν Δ, ἀριστερὰ το ποιήσαιντο Α, ποιήσονται οι αὐτοῖς συνειλεγμένοις Α. ἐκ Καρχηδόνος Α, εν Καρχηδόνι ούς CHRONOGRAPHIA. publici curandi sustinebat provinciam, equis publi- B " al. cis traditis in partès Romanas transiit, et qui regia responsa ferebat veredarius, tum etiam captus est. Tunc Belisarius, copiis in ordinem dispositis, Carthaginem versus iter direxit. Joanni vero Ar- menio trecentos lectissimos viros commen- dans, pone sequi, nec a se divertere, aut ab exer- citu longius discedere præcepit: Syllectuinque urbem profectus, innata sibi lenitate et suavilo- quentis civium animos et aliorum pariter sibi devinxit, ut in castris velut in proprla regione iler haberent, neque a militibus se subducendos aut occultandos putarent, quin imo commeatum pra- berent, cateraque omnia vitæ necessaria subni- nistrarent. Stadia vero octoginta per singulos dies, quoad Carthaginem pervenerint, conficiebant: at- que ita demum per Leptem et Adramutum civitates ad Chrasim pagum tercentum et octo stadiis Car. thagine dissitum accesserunt. Illic Vandalorum regia erat hortique pulcherrimi et limpidissimi fontes et fructuum omnis generis immensa copia : adeo ut unusquisque militum casulam inter arbores fructiferas fxerit; cunque fructuum species ad colligendum invitaret, et usus in omnes communis, nullum detrimentum poterat oculus advertere. Ubi Gelimer Romanos accedere rescivit, Carthaginem ad Amatam fratrem scripsit, ut Ildericbum et quotquot alios sub custodia detentos ejus affines neci traderet, Vandalos autem, et si quos alios militiae idoneos liaberet urbs, armis ad bellun instrueret: quæ Amnatas, prout erant jussa, fide- liter exsecutus est. Tum Belisarius Archelao præ- fecto et Calonymo navarcho mandavit, ut ad Carthaginem propius classem admoverent, nec tamen impressionem in urbem facerent, donec ipse juberet: ipse vero Decimum stadiis septua ginta Carthagine distans secessit. Gelimer autem Cibamundum nepotem cum millibus hominum duobus sinistra iter habere jussit, ut Amata Car- thaginem versus recta tendente, ipse pone seque- relur, et cum Cibamundo, ex locis ad levan po- sitis adveniente, per circum hostilem exercitum obsideret, quem una simul omnes concluderent. Cæterum Belisarius, ut præmisi, Joannem præce- dere imperavit, et Massagetas aciei sinistram te- D nere. Amalas autem opportuno tempore non est progressus, verum copiis Vandalorum Carthagine relictis, paucis comitatus, sed neque bene junctis, VARIE LECTIONES. C vulg. * vulg. ' vulg. * vulg. vulg. vulg. vulg. codd. et '16 add. ex odd. vulg. νulg. A. vulg. vulg., fort. vulg. vulg. vulg. delendum esse videtur. JAC. GOARI NOTÆ. proferunt litteras, quos Veredarios appellant. Proco- pius idem. (31) Quidam ez kis qui equo celeriter invecti regias (32) Lectus, Adrumetum, Gressa. (33) Ammalas.

ἀπαρίσεις ποιῶν βεριδάριος (31). Βελισάριος δὲ δια- Α κοσμήσας τὸ στράτευμα ἐπὶ Καρχηδόνα εβάδιζεν. Ιωάννῃ δὲ τῷ ᾿Αρμενίω τριακοσίους ἐπιλέκτους πα ραδούς παρήγγειλεν παρακολουθεῖν τε ἀεὶ, καὶ τοῦ στρατεύματος μὴ πολὺ διίστασθαι . Εἰς δὲ Σύλλεκτον τὴν πόλιν ἀφικόμενος ", ἀγαθότητι καὶ γλυκολογία τούτους ἀνεκτήσατο, ὥστε τοὺς λοιποὺς καθάπερ ἐν χώρᾳ οἰκείᾳ ὁ τὴν πορείαν ποιήσασθαι ", οὔτε ὑπο- χωρούντων, οὔτε κρυπτομένων, ἀλλὰ καὶ ἀγορὰν παρεχομένων, καὶ τὰ ἄλλα τοῖς στρατιώταις υπηρε- τούντων. Ογδοήκοντα δὲ σταδίους ἀνύοντες ἡμέραν ἑκάστην ° ἄχρι. Καρχηδόνος διετέλεσαν. Οὕτως * δὲ διὰ τῆς Λεπτῆς πόλεως καὶ 'Αδραμούτου εἰς πρά- σεν (52) τὸ χωρίον ἀφίκοντο, ὀκτὼ καὶ τριακοσίους σταδίους Καρχηδόνος ἀπέχον, ἔνθα ἦν καὶ βασίλεια τῶν Οὐανδήλων καὶ παράδεισοι κάλλιστοι καὶ κρή- και διειδέσταται καὶ ὀπωρῶν παντοδαπών πλῆθος ἄπειρον· ὥστε τῶν στρατιωτῶν ἕκαστος τὴν καλύ Την ἐν δένδροις όπωρίμοις ἐπήξατο, καὶ τῶν καρ πῶν ὡραίων ὄντων καὶ πάντων ἀπολαβόντων 1, σθησις οὐ γέγονε ελαττουμένης ταύτης. Ὁ δὲ Γε- λίμερ ἀκούσας παρεῖναι τοὺς Ρωμαίους, γράφει εἰς Καρχηδόνα πρὸς τὸν ἀδελφὸν ᾿Αματᾶν (55), Ιλδέριχον μὲν καὶ ἄλλους ὅσους εἰς φυλακὴν ἔχει συγγενείς αὐτοῦ ἀποκτεῖναι, αὐτὸν δὲ καὶ τοὺς & Οὐανδήλους, καὶ εἴ τι ἄλλο μάχιμον ἐν τῇ πόλει ἦν, ἐξοπλίσαι προς πόλεμον. Ὁ δὲ ᾿Αματᾶς τὰ κελευσθέντα αὐτῷ ἐποίησεν. Βελισάριος δὲ 'Αρχελάῳ τῷ ὑπάρχῳ καὶ Καλωνύμῳ τῷ ναυάρχω ἐπέστειλε πλησιάσαι τῇ Καρχηδόνι, καὶ μὴ εἰσβαλεῖν πρὸς αὐτὴν, ἄχρις ἂν αὐτοὺς κελεύσῃ. Αὐτὸς δὲ εἰς Δέκιμον ἀφίκετο “ ἀπέχοντα Καρχηδόνος σταδίους ἑβδομήκοντα. Ὁ δὲ Γελίμερ τὸν ἀνεψιόν Κισαμοῦνδον ἐκέλευσεν ἅμα δισε χιλίων κατὰ τὸ εξώνυμον μέρος ἰέναι, ὅπως Αμα- τὰς μὲν ἐκ Καρχηδόνος, Γελίμερ δὲ ὄπισθεν, Κιβα- μοῦνδος δὲ ἐκ τῶν ἀριστερῶν χωρίων εἰς ταυτὸ τὴν κύκλωσιν τῶν πολεμίων ποιήσαιντο . Βελισάριος δὲ τὸν μὲν Ιωάννην, ὡς προέφην, προάγειν ἐκέλευσεν, Μασσαγέτας δὲ ἐν ἀριστερᾷ τῆς στρατιᾶς Ιέναι. Αματᾶς δὲ οὐκ ἐν δέοντι ἀφίκετο χρόνῳ, ἀλλὰ καὶ τὸ πλῆθος τῶν Οὐανδήλων ἐν Καρχηδόνι ἀπέλιπεν, καὶ ὡς τάχιστα εἰς τὸ Δόκιμον ἀφίκετο σὺν ὀλίγοις, καὶ οὐδ᾽ αὐτοὺς συνειλεγμένους "ι, Συναντήσας δὲ τῷ Ιωάννῃ εἰς χεῖρας ἦλθεν, καὶ κτείνεται ὑπὸ Ιωάν- του, καὶ τρέπονται οἱ σὺν αὐτῷ φεύγοντες ἀκρατῶς, καὶ ἀνεσόβουν πάντας τοὺς ἐκ Καρχηδόνος " εἰς Δέ- κιμον όντας, οιόμενοι τους διώκοντας παμπληθείς εἶναι. Ιωάννης δὲ καὶ οἱ σὺν αὐτῷ [ους "8] ἔσφαζον. . ο τῶν * διεστάναι Α. * ἀφικόμενος Α, ἀφικνούμενος οἰκείᾳ Δ, ἰδίᾳ ποιήσασθαι Α' Θ, ποιούν των καθ᾿ ἑκάστην Α. οὕτως Α, αὐτοὶ καὶ βασίλεια Α, καὶ ἡ βασιλεία Οὐανδήλων Α, τοῦ Οὐανδήλου διειδέσταται Α, διηδέστατοι οπωρίμοις] οπώροις τα ἐν ἀπολαβόντων Α, ἀπολαυόντων αὐτὸν δὲ καὶ τοὺς Α, αὐτὸν, καὶ τοὺς ἐπέστειλε Δ, ἀπέστ. αὐτοὺς Α, αὐτὸν αὐτός, ο ἀριστερῶν Δ, ἀριστερὰ το ποιήσαιντο Α, ποιήσονται οι αὐτοῖς συνειλεγμένοις Α. ἐκ Καρχηδόνος Α, εν Καρχηδόνι ούς CHRONOGRAPHIA. publici curandi sustinebat provinciam, equis publi- B " al. cis traditis in partès Romanas transiit, et qui regia responsa ferebat veredarius, tum etiam captus est. Tunc Belisarius, copiis in ordinem dispositis, Carthaginem versus iter direxit. Joanni vero Ar- menio trecentos lectissimos viros commen- dans, pone sequi, nec a se divertere, aut ab exer- citu longius discedere præcepit: Syllectuinque urbem profectus, innata sibi lenitate et suavilo- quentis civium animos et aliorum pariter sibi devinxit, ut in castris velut in proprla regione iler haberent, neque a militibus se subducendos aut occultandos putarent, quin imo commeatum pra- berent, cateraque omnia vitæ necessaria subni- nistrarent. Stadia vero octoginta per singulos dies, quoad Carthaginem pervenerint, conficiebant: at- que ita demum per Leptem et Adramutum civitates ad Chrasim pagum tercentum et octo stadiis Car. thagine dissitum accesserunt. Illic Vandalorum regia erat hortique pulcherrimi et limpidissimi fontes et fructuum omnis generis immensa copia : adeo ut unusquisque militum casulam inter arbores fructiferas fxerit; cunque fructuum species ad colligendum invitaret, et usus in omnes communis, nullum detrimentum poterat oculus advertere. Ubi Gelimer Romanos accedere rescivit, Carthaginem ad Amatam fratrem scripsit, ut Ildericbum et quotquot alios sub custodia detentos ejus affines neci traderet, Vandalos autem, et si quos alios militiae idoneos liaberet urbs, armis ad bellun instrueret: quæ Amnatas, prout erant jussa, fide- liter exsecutus est. Tum Belisarius Archelao præ- fecto et Calonymo navarcho mandavit, ut ad Carthaginem propius classem admoverent, nec tamen impressionem in urbem facerent, donec ipse juberet: ipse vero Decimum stadiis septua ginta Carthagine distans secessit. Gelimer autem Cibamundum nepotem cum millibus hominum duobus sinistra iter habere jussit, ut Amata Car- thaginem versus recta tendente, ipse pone seque- relur, et cum Cibamundo, ex locis ad levan po- sitis adveniente, per circum hostilem exercitum obsideret, quem una simul omnes concluderent. Cæterum Belisarius, ut præmisi, Joannem præce- dere imperavit, et Massagetas aciei sinistram te- D nere. Amalas autem opportuno tempore non est progressus, verum copiis Vandalorum Carthagine relictis, paucis comitatus, sed neque bene junctis, VARIE LECTIONES. C vulg. * vulg. ' vulg. * vulg. vulg. vulg. vulg. codd. et '16 add. ex odd. vulg. νulg. A. vulg. vulg., fort. vulg. vulg. vulg. delendum esse videtur. JAC. GOARI NOTÆ. proferunt litteras, quos Veredarios appellant. Proco- pius idem. (31) Quidam ez kis qui equo celeriter invecti regias (32) Lectus, Adrumetum, Gressa. (33) Ammalas.

σενόνταιν ἡμῖν, ἐπειδὴ το σωφροσύνην εἰς τοὺς Λίβυας ἐπεδειξάμεθα. Βλέπετε, τὴν εὐκοσμίαν ἐν Καρχηδόνι διασώσασθε, και μήτις ἀδικήσῃ τινά, ἢ ἀφαρπάσῃ τι αὐτοῦ. Πολλὰ γὰρ κακὰ παθόν- τας * ὑπὸ Οὐανδήλων ἀνδρῶν βαρβάρων, βασι- λεὺς ὁ ἡμέτερος βοηθῆσαι τούτοις δ' ἡμᾶς ἀπο έστειλεν καὶ τὴν ἐλευθερίαν χαρίσασθαι. Ταῦτα παραινῶν εἰς Καρχηδόνα εἰσῆλθεν. Καὶ ἀναβας εἰς τὸ παλάτιον 8, ἐν τῷ Γελίμερος θρόνῳ ἐκάθισεν. Τουτῳ προσῆλθον * οἵ τε ἔμποροι Καρχηδόνος, καὶ διάς πλησίον τῆς θαλάσσης ἔμενον, ολοφυρόμενοι ἁρπαγὴν πεπονθέναι ὑπὸ τοῦ στόλου. Ο δὲ Βελισά ριος Καλώνυμον τὸν ναύαρχον ὤρκισεν 4, ὅπως ἅπαντα τὰ διαρπαγέντα ἀνάγκῃ, καὶ ἀποδώσῃ τοῖς οἰκείοις δεσπόταις. Ὁ δὲ σφετερισάμενος ἐξ αὐτῶν, καὶ ἐπιορκήσας, οὐ μετὰ σὲ πολὺ τὴν δίκην ἔτισεν. Εξω γὰρ φρενῶν γενόμενος τὴν ἑαυτοῦ γλῶσσαν φα- γὼν ἀπέθανεν. Βελισάριος δὲ τὸν λαὸν εἰστία βασι- λικῶς, καὶ ἡ τοῦ Γελίμερος σε θεραπεία παρετίθει τε και ενοχόει 4, καὶ τὰ ἄλλα πάντα υπούργες, (5- τως δὲ ὁ στρατηγὸς ἀθορύβως τὴν πόλιν ἔσχεν, ὥστε οὐδὲ ὕβριν τινὰ ἐπήγαγεν ἐν ἀνθρώπῳ, οὐδὲ ἐπὶ τῆς ἀγορᾶς τινας συνέβη τὴν οἰκίαν ἀσφαλίσαι “· ἀλλ' ἀγοράζοντες οἱ στρατιῶται ἤσθιον “, καὶ ηὐφραίνον. το. Τοὺς δὲ εἰς τὰ ἱερὰ φυγόντας “ Οὐανδήλους π στὰ δοὺς ἐξήγαγεν. Τῶν δὲ τειχῶν τῆς πόλεως ἐπεμελεῖτο ἡμελημένων πρότερον ὄντων. Ἔλεγον δὲ καὶ παλαιὸν ἐν λόγον ἐν Καρχηδόνι εἰρῆσθαι, ὡς τὸ Γ διώξει τὸ Β · νυνὶ δὲ τετέλεσται . Πρότερον γὰρ Γιζέριχος Βονιφάτιον ἐξεδίωξεν· νυνὶ δὲ Βελισάριος Γελίμερα. Γελίμερ δὲ χρήματα πολλὰ τοῖς γεωργοίς Λιβύων προϊέμενος πρὸς ἑαυτὸν ὑπηγάγετο, καὶ ἐκέλευσεν αὐτοὺς Ρωμαίων τοὺς εἰς τὰ χωρία περιόντας κτεί νε'. Τοῦτο δὲ ποιησάντων τῶν γεωργών, μαθὼν ὁ Βελισάριος, ἀποστέλλει Διογένην ἕνα τῶν αὐτοῦ δορυ- φόρων αἰκίσασθαι τους γεωργούς κ. Ὁ δὲ Διογένης ἅμα τοῖς σὺν αὐτῷ εἰς οἰκίαν εἰσελθὼν, ἐκάθευδεν μηδὲν πολέμιον ἐννοούμενος· τοῦτο μαθὼν ὁ Γελίμερ τριακοσίους ἐπιλεξάμενος ἀποστέλλει κατ' αὐτοῦ. Ελθόντες δὲ περιεκύκλωσαν τὴν οἰκίαν, δεδιότες εἰσ- ελθεῖν τὴν νύκτα. Οἱ δὲ Ῥωμαῖοι αἰσθόμενοι, ἀνα η παλάτιον Α εν σε οὐ μετά Α, καὶ ενοχόει Α ἐπειδὴ Α, ἐπειδὰν παθόντων Α. τούτοις Α, τούτους εἰς τὸ παλαιάῳ τούτῳ πρ. Α, τούτῳ τῷ πρ. ἄρχισεν Α, ὀρχίσας μ. Γελίμερος Α, Γελίμερ παρετίθει τε καὶ Α, παρετίθετο και ἐπήγαγεν Α, ἐπάγειν ἀσφαλίσαι Α, σφαλίσαι σε ἤσθιον Α, εἴσθιον καταφυγόντας σε παλαιόν Α, πάλαι το τετέλεσται Α, τετέλευτα: δι αἰκίσασθαι τους γεωργούς Α 2, αἰτή σασθαι CHRONOGRAPHIA. A thaginienses reseratis portis et accensis focis cum B totius populi frequentia Belisarium excepturi ob- viam processerunt: Vandali in civitate relicti fu- gientes in templa consuluerunt saluti. Adventante classe, sublata quæ portum claudebat catena, ét naves in civitatem admissa. Et plurima quidem exercitus pars jussa Belisarii observatura portum non est ingressa, sed foras appulit. Calony- ‚mus vero contumacia fretus intro subiit, et exhau- stis prædonis in morem navigiis, immensam divi- tiarum molem ex eis asportavit, officinas etiam et domos portui proximas ingressus, plurimos ex eis abduxit captivos. Belisarius porro Carthagine sine labore pofitus, milites his verbis hortabatur: Quam prospere nobis cuncta cedunt, cum nimirum mode- rate el temperanter erga Libyæ populos nos`gessi- mus, vos videtis: nunc ut eadem moderatio in urbe Carthagine servetur, eficitg: nullus injuste ciren excipiat, nullus allerius rem per nefas traclet aut rupiat. Plurima quippe a Vandalis barbaris viris passos istos cives imperator noster liberaturos nos misit, opem laturos, ac denique reddituros liberta- tem. Hæc collocutus Carthaginem ingressus est : inde ad palatiumn ascendens, in Gelimeris throno sedit : ad quem statim urbis mercatores cæterique qui ad mare habitabant accessere, se ab exercitu navali funditus compilari queritantes. Quare Be- lisarius, Dei nomine religiosius interposito, Calo- nymum classis præfectuin djuravit, ut quæ diri- C puerat, deponeret in medium, et cuncta propriis dominis restitueret. Is cum quæpiano furtim re- tinuisset, et jusjurandum violasset, non diu postmodum persolvit pœnas : а mente siquidem alic natus, lingua sibi Jentibus corrosa, misere periit. Porro Belisarius populum regali prorsus epulo accepit, in quo ipsa Gelimeris familia cibos apposuit, ipsa vinum miscuit, cæteraque ministeria obívit. Ita dux ille nullo pene belli tumultu urbem obtinuit : adeo ut nulli hominum illata fuerit in- juria, nullus in foro propriam obserare domum fuerit coactus: quin potius necessariis pretio com. paratis milites epulabantur, et genium fovebant. Ad templa vero profugis Vandalis fidem dedit Be- lisarius, et e sacris locis eduxit: et urbis mœnium pridem neglectorum curam egit. Cæterum antiqui cujnsdam dicti submurmurans rumor adhuc Carthagine ferebatur : Gamma expellet leta : et id quidem impletum est. Prius enim Gizerichas Bonifacium ejecit : nunc vero Belisarius Gelime- rem. VARI D Celimer porro multis in Libyum agricotas pro- fusis pecuniis eos ad se pellexit eosque jussit, ut Romanos, qui remanserant in pagis, occiderent. Agricolarum facinoris nuntio accepto, Belisarius Diogenem e satellitibus unum, qui de crimine ex- postularet et ulcisceretur agricolas, misit. Diogenes una cum comitibus domum quampiam ingressus, nibil hostile veritus dormiebat. Eo cognito tre- centos viros in eum Gelimer emittit. Illi profecti domum, qua jacębat, per ɔmbitum obsederunt : noctu namque in eam irrumpere metuebant. LECTIONES. e, e. " vu!g. vulg. vulg. vulg. * vulg. vulg. vulg. vulg. vulg. “ vulg. vulg. vulg. Vulg. reliquis.omissis vulg. a.

σενόνταιν ἡμῖν, ἐπειδὴ το σωφροσύνην εἰς τοὺς Λίβυας ἐπεδειξάμεθα. Βλέπετε, τὴν εὐκοσμίαν ἐν Καρχηδόνι διασώσασθε, και μήτις ἀδικήσῃ τινά, ἢ ἀφαρπάσῃ τι αὐτοῦ. Πολλὰ γὰρ κακὰ παθόν- τας * ὑπὸ Οὐανδήλων ἀνδρῶν βαρβάρων, βασι- λεὺς ὁ ἡμέτερος βοηθῆσαι τούτοις δ' ἡμᾶς ἀπο έστειλεν καὶ τὴν ἐλευθερίαν χαρίσασθαι. Ταῦτα παραινῶν εἰς Καρχηδόνα εἰσῆλθεν. Καὶ ἀναβας εἰς τὸ παλάτιον 8, ἐν τῷ Γελίμερος θρόνῳ ἐκάθισεν. Τουτῳ προσῆλθον * οἵ τε ἔμποροι Καρχηδόνος, καὶ διάς πλησίον τῆς θαλάσσης ἔμενον, ολοφυρόμενοι ἁρπαγὴν πεπονθέναι ὑπὸ τοῦ στόλου. Ο δὲ Βελισά ριος Καλώνυμον τὸν ναύαρχον ὤρκισεν 4, ὅπως ἅπαντα τὰ διαρπαγέντα ἀνάγκῃ, καὶ ἀποδώσῃ τοῖς οἰκείοις δεσπόταις. Ὁ δὲ σφετερισάμενος ἐξ αὐτῶν, καὶ ἐπιορκήσας, οὐ μετὰ σὲ πολὺ τὴν δίκην ἔτισεν. Εξω γὰρ φρενῶν γενόμενος τὴν ἑαυτοῦ γλῶσσαν φα- γὼν ἀπέθανεν. Βελισάριος δὲ τὸν λαὸν εἰστία βασι- λικῶς, καὶ ἡ τοῦ Γελίμερος σε θεραπεία παρετίθει τε και ενοχόει 4, καὶ τὰ ἄλλα πάντα υπούργες, (5- τως δὲ ὁ στρατηγὸς ἀθορύβως τὴν πόλιν ἔσχεν, ὥστε οὐδὲ ὕβριν τινὰ ἐπήγαγεν ἐν ἀνθρώπῳ, οὐδὲ ἐπὶ τῆς ἀγορᾶς τινας συνέβη τὴν οἰκίαν ἀσφαλίσαι “· ἀλλ' ἀγοράζοντες οἱ στρατιῶται ἤσθιον “, καὶ ηὐφραίνον. το. Τοὺς δὲ εἰς τὰ ἱερὰ φυγόντας “ Οὐανδήλους π στὰ δοὺς ἐξήγαγεν. Τῶν δὲ τειχῶν τῆς πόλεως ἐπεμελεῖτο ἡμελημένων πρότερον ὄντων. Ἔλεγον δὲ καὶ παλαιὸν ἐν λόγον ἐν Καρχηδόνι εἰρῆσθαι, ὡς τὸ Γ διώξει τὸ Β · νυνὶ δὲ τετέλεσται . Πρότερον γὰρ Γιζέριχος Βονιφάτιον ἐξεδίωξεν· νυνὶ δὲ Βελισάριος Γελίμερα. Γελίμερ δὲ χρήματα πολλὰ τοῖς γεωργοίς Λιβύων προϊέμενος πρὸς ἑαυτὸν ὑπηγάγετο, καὶ ἐκέλευσεν αὐτοὺς Ρωμαίων τοὺς εἰς τὰ χωρία περιόντας κτεί νε'. Τοῦτο δὲ ποιησάντων τῶν γεωργών, μαθὼν ὁ Βελισάριος, ἀποστέλλει Διογένην ἕνα τῶν αὐτοῦ δορυ- φόρων αἰκίσασθαι τους γεωργούς κ. Ὁ δὲ Διογένης ἅμα τοῖς σὺν αὐτῷ εἰς οἰκίαν εἰσελθὼν, ἐκάθευδεν μηδὲν πολέμιον ἐννοούμενος· τοῦτο μαθὼν ὁ Γελίμερ τριακοσίους ἐπιλεξάμενος ἀποστέλλει κατ' αὐτοῦ. Ελθόντες δὲ περιεκύκλωσαν τὴν οἰκίαν, δεδιότες εἰσ- ελθεῖν τὴν νύκτα. Οἱ δὲ Ῥωμαῖοι αἰσθόμενοι, ἀνα η παλάτιον Α εν σε οὐ μετά Α, καὶ ενοχόει Α ἐπειδὴ Α, ἐπειδὰν παθόντων Α. τούτοις Α, τούτους εἰς τὸ παλαιάῳ τούτῳ πρ. Α, τούτῳ τῷ πρ. ἄρχισεν Α, ὀρχίσας μ. Γελίμερος Α, Γελίμερ παρετίθει τε καὶ Α, παρετίθετο και ἐπήγαγεν Α, ἐπάγειν ἀσφαλίσαι Α, σφαλίσαι σε ἤσθιον Α, εἴσθιον καταφυγόντας σε παλαιόν Α, πάλαι το τετέλεσται Α, τετέλευτα: δι αἰκίσασθαι τους γεωργούς Α 2, αἰτή σασθαι CHRONOGRAPHIA. A thaginienses reseratis portis et accensis focis cum B totius populi frequentia Belisarium excepturi ob- viam processerunt: Vandali in civitate relicti fu- gientes in templa consuluerunt saluti. Adventante classe, sublata quæ portum claudebat catena, ét naves in civitatem admissa. Et plurima quidem exercitus pars jussa Belisarii observatura portum non est ingressa, sed foras appulit. Calony- ‚mus vero contumacia fretus intro subiit, et exhau- stis prædonis in morem navigiis, immensam divi- tiarum molem ex eis asportavit, officinas etiam et domos portui proximas ingressus, plurimos ex eis abduxit captivos. Belisarius porro Carthagine sine labore pofitus, milites his verbis hortabatur: Quam prospere nobis cuncta cedunt, cum nimirum mode- rate el temperanter erga Libyæ populos nos`gessi- mus, vos videtis: nunc ut eadem moderatio in urbe Carthagine servetur, eficitg: nullus injuste ciren excipiat, nullus allerius rem per nefas traclet aut rupiat. Plurima quippe a Vandalis barbaris viris passos istos cives imperator noster liberaturos nos misit, opem laturos, ac denique reddituros liberta- tem. Hæc collocutus Carthaginem ingressus est : inde ad palatiumn ascendens, in Gelimeris throno sedit : ad quem statim urbis mercatores cæterique qui ad mare habitabant accessere, se ab exercitu navali funditus compilari queritantes. Quare Be- lisarius, Dei nomine religiosius interposito, Calo- nymum classis præfectuin djuravit, ut quæ diri- C puerat, deponeret in medium, et cuncta propriis dominis restitueret. Is cum quæpiano furtim re- tinuisset, et jusjurandum violasset, non diu postmodum persolvit pœnas : а mente siquidem alic natus, lingua sibi Jentibus corrosa, misere periit. Porro Belisarius populum regali prorsus epulo accepit, in quo ipsa Gelimeris familia cibos apposuit, ipsa vinum miscuit, cæteraque ministeria obívit. Ita dux ille nullo pene belli tumultu urbem obtinuit : adeo ut nulli hominum illata fuerit in- juria, nullus in foro propriam obserare domum fuerit coactus: quin potius necessariis pretio com. paratis milites epulabantur, et genium fovebant. Ad templa vero profugis Vandalis fidem dedit Be- lisarius, et e sacris locis eduxit: et urbis mœnium pridem neglectorum curam egit. Cæterum antiqui cujnsdam dicti submurmurans rumor adhuc Carthagine ferebatur : Gamma expellet leta : et id quidem impletum est. Prius enim Gizerichas Bonifacium ejecit : nunc vero Belisarius Gelime- rem. VARI D Celimer porro multis in Libyum agricotas pro- fusis pecuniis eos ad se pellexit eosque jussit, ut Romanos, qui remanserant in pagis, occiderent. Agricolarum facinoris nuntio accepto, Belisarius Diogenem e satellitibus unum, qui de crimine ex- postularet et ulcisceretur agricolas, misit. Diogenes una cum comitibus domum quampiam ingressus, nibil hostile veritus dormiebat. Eo cognito tre- centos viros in eum Gelimer emittit. Illi profecti domum, qua jacębat, per ɔmbitum obsederunt : noctu namque in eam irrumpere metuebant. LECTIONES. e, e. " vu!g. vulg. vulg. vulg. * vulg. vulg. vulg. vulg. vulg. “ vulg. vulg. vulg. Vulg. reliquis.omissis vulg. a.

Η στάντες καὶ ὁπλισάμενοι, τοῖς ἵπποις ἐπιδάντες ", εἴκοσι τὸν ἀριθμὸν ὄντες ἀνοίγουσιν ἐξαπίνης τας Β θύρας, καὶ ταῖς ἀσπισι περιφραξάμενοι, καὶ τοῖς δόρασιν ἀμυνόμενοι, τοὺς ἐναντίους ετρέψαντο Γελίμερ δὲ ἐν Νουμιδία γενόμενος Ουανδήλους πάν τας συνήγαγεν. καὶ ὅσους προσφιλείς οι εἶχεν τῶν Μαυρουσίων, καὶ πρὸς πόλεμον εὐτρεπίζετο. Απ - έστειλεν δὲ καὶ γράμματα ἐν Σαρδανία πρὸς Τζάτ ξονα με τὸν ἴδιον ἀδελφὸν, τὰ συμβάντα αὐτῷ δηλο ποιῶν· ὃς ἀπάρας εὐθὺς μετὰ παντὸς τοῦ λαοῦ ἀπὸ Σαρδανίας εἰς τὴν Λιβύης ἀκτὴν τα τριταίος κατέλα δεν, καὶ εὗρεν τὸν Γελίμερα. Οι καὶ τα περιπλακέν τες ἀλλήλων τῷ τραχήλῳ, οὐδὲν μέντοι εἰς ἀλλήλους ἐφθέγγοντο· ἀλλὰ τὸ Χαῖρε, σφίγγοντες ἔκλαιον· ὁμοίως καὶ ὁ στρατός να την συμφορὰν ἀπωδύρονται Ὁ δὲ Γελίμερ παραλαβών (35) ἀμφοτέρους ἐπὶ Καρ χηδόνα εχώρει ", καὶ ταύτην πολιορκεῖν ἐπειρᾶτο, οἰόμενος τοὺς ἐν Καρχηδόνι προδιδόναι αὐτῷ τὴν πόλιν, καὶ τῶν ἡ Ῥωμαίων στρατιωτών, οἷς ἡ τοῦ Αρείου Εύξα ήσκητο ". Πέμψας δὲ καὶ σὲ εἰς τοὺς ἄρχοντας τῶν Ούννων πολλὰ αὐτοῖς ἀγαθὰ ὑπισχνείτο διδόναι, εἰ καταπροδώσουσιν τε αὐτῷ Ρωμαίους. Ταῦτα δὲ Βελισάριος μαθὼν παρὰ τῶν αὐτομόλων, καὶ Λαυρέντιον τινα ἐν Καρχηδόνι ὄντα προδότην εὑρὼν ἀνεσκολόπισεν ἐπὶ λόφου πρὸ τῆς πόλεως, καὶ ἀπὸ τούτου εἰς δέος μέγα ἐνέπεσον σε οἱ προδοσίαν μελετήσαντες, ὥστε τοὺς Μασσαγέτας ὁμολογήσει τὰ ὑπὸ Γελίμερος αὐτοῖς δηλωθέντα. Τοῦ δὲ Βελι σαρίου πάντας λόγῳ ἠθικῷ ὡς καὶ ὅρκοις πρὸς φιλίαν αὐτοῦ μεταβαλόντος ", αὐτὸς ἐκέλευσεν εὐθὺς Ιωάν νην τὸν ᾿Αρμένιον παραλαβείν το πάντας τοὺς ἱππεῖς παρέξ πεντακοσίων καὶ ἐξελθόντα πρὸς τοὺς Οὐαν- δήλους ἀκροβολίσασθαι. Αὐτὸς δὲ τῇ ὑστεραίᾳ κι άμα τῷ πεζῷ στρατῷ καὶ τοῖς πεντακοσίοις ἱππεῦσιν εἴπετο. Καταλαβόντες τε δὲ τοὺς Οὐανδήλους ἐν τῷ Τρικαμάρῳ στρατοπεδεύσαντας, ἔμειναν τ8 τὴν νύκτα πλησίον ἀλλήλων. Συνέβη δὲ τέρας γενέσθαι ἐν τῷ Ρωμαϊκῷ στρατῷ. Τῶν γὰρ δοράτων τὰ ἄκρα πυρί πολλῷ κατελάμπετο. Τοῦτο θεασάμενοι κατεπλάγη σαν φραξάμενοι δὲ ἅμα πρωὶ ἀμφότεροι πρὸς τὸν πόλεμον ὥρμησαν. Ἰωάννης δὲ τῶν ἀμφ' αὐτὸν ὀλί γους ἐπιλεξάμενος το τόν τε ποταμὸν διέβη καὶ τοῖς Οὐανδήλοις εἰσέβαλεν. Ο δὲ Τζάτζων ὠθισμῷ χρη- σάμενος ἐδίωξεν αὐτόν. Οἱ δὲ Οὐανδῆλοι διώκοντες ἄχρι εἰς τὸν ποταμὸν ἦλθον. Αύθις δὲ Ἰωάννης πλεί- στους το τῶν ὑπασπιστών Βελισαρίου λαβὼν κατὰ τοῦ Τζάτζωνος εἰσεπήδησεν σὺν βοῇ τε καὶ πατάγῳ πολλῷ. Γίνεται οὖν καρτερὰ ἡ μάχη, καὶ πίπτει Τζάτζων ὁ τοῦ Γελίμερος ἀδελφός. Τότε δὴ πᾶν τὰ ἀμυνόμενοι Α, καὶ τοῖς περὶ φίλους 1. το Σαρδανία Α, νς ίπποις ἐπιδ. Α, ἵπποις τε ἐπι5. ταῖς ἀσπίσι δόρ. ἀμ. Οι ετρέψαντο Α, ἔτρεψαν σε προσφιλεῖς] Σαρδηνία σε Τζόνα Α. Σεζόν 1, Στέζονα ἀκτή Α €, ὀκτὴν καὶ Α. στρατηγὸς Λ. οι ἀπωδύροντο Α, ἀπεδύρ. ἐν ἐχώρει Α, χωρεῖ των Ρ. στρατιωτῶν Α, τὸν Ρ. στρατὸν οι ήσκητο Α, ἡσκεῖτο σε καταπροδώσουσιν " Α, καταπροδώσωσιν κι ἐνέπεσον Α 2, ἐνέπεσαν εν λόγῳ πειθικῷ λόγοις πιθικοῖς 8. ταβαλών Α. παραλαβόντα . * ὑστεραίᾳ Α. ὑστέρα καταλαβόντες Α, καταλαβόντα Έμειναν 4, ἔμεινον γαίς. *· ἀπολέξ. Α. το πλείστους Α, πλείους THEOPHANIS Ronami soli viginti numero periculo praeviso A exsurgunt, armantur, in equos insiliunt, et, resera- tis derepente portis, clypeis obtecti, lanceisque fortiter pugnantes, adversarios in fugam vertunt. Porro Gelimer in Numidiam profectus, Vandalos omnes, et ex Maurusiis quos habuit amicos collegit, et ad bellum renovandum instruxit. Litteras insu- per in Sardiniam ad Tzatzonem fratrem dedit, quibus, quæ sibi contigerant, signiflcaret, file confestim e Sardinia cum universo šibi subjecto exercitu ad Libycas oras tertio itineris die applicuit et mox occurrit Gelimeri. Illi colla sibi brachiis cir- cumplectentes nullum invicem dedere colloquium, sed, Salve, tantum elati, et constrictos se tencntes collacrymabantur, omnisque pariter exercitus com- munem cladem deplorabat. Gelimer utroque exer- citu in unum collecto,' Carthaginem petit, et urbem obsidione cirgere molitur, secum reputans urbem Romanorumque exercitumn a Carthaginien- sibus, quibus Arii sententia colebatur, extemple prodendum. Ad Unnorum quoque præcipuos mit tens, multa bona eis se donaturum pollicebatur, si Romanos in manus suas proditione tradeṛent. Hæc a Gelimeris partium desertoribus cognoscens, Laurentiumque quemdam Carthagine morantem reperiens Belisarius, ut proditorem colle quodam pe- nes civitatem sito patibulo affixit ; ex quo in magnum terrorem adducti sunt, qui proditiones machina- bantur, ades ut quæ ipsis Gelimer clam indicasset Massagetæ palam edicerent. Cunctis autem in ex- ercitu blandis ejus verbis ac etiam jusjurandis amice sibi conciliatis, Joanni Armenio, ut equi- tibus, præter quingentos, universis secum assum- ptis, in Vandalos egressus, velitationibus pugnam lacesseret, confestim imperavit. Ipse postea cum pedestrium copiis et equitum illis quingentis pone sequebatur. Cum autem Vandalos ad Tricamarum castra metatos invenisset, juxta se, invicem nocte ¡lla in castris utrique steterunt. In Romano vero excrcitu portentum videri contigit. Hastarum enim cuspides ignitis emissis radiis collucere : quo viso cuncti terrore stupefacti. Primo crepusculo armis utrinque muniti ad conserendam pugnam utrique cum impetu irruerunt. Joannes ex suorum copiis non multis admodum selectis, Dune trajecit, D et in Vandalos impressionem fecit: Tzatzon for- titer sustinens, et in eum ex adverso irruens, in fugam vertit : atque ita insequentes Vandali ad flumen usque pervenerunt. Rursus vero Joannes < VARIE LECTIONES. C --- " om. vulg. om. a. vulg. vulg. vulg. vulg. . alte- rum add. ex vulg. νulg. " vulg. vulg. xal add. ex A. vulg. vulg. f, a, ㄓㄞ vulg. vulg. vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. (35) Quae sequuntur librum Procopii sccundum, De hello Fand. delibant.

Η στάντες καὶ ὁπλισάμενοι, τοῖς ἵπποις ἐπιδάντες ", εἴκοσι τὸν ἀριθμὸν ὄντες ἀνοίγουσιν ἐξαπίνης τας Β θύρας, καὶ ταῖς ἀσπισι περιφραξάμενοι, καὶ τοῖς δόρασιν ἀμυνόμενοι, τοὺς ἐναντίους ετρέψαντο Γελίμερ δὲ ἐν Νουμιδία γενόμενος Ουανδήλους πάν τας συνήγαγεν. καὶ ὅσους προσφιλείς οι εἶχεν τῶν Μαυρουσίων, καὶ πρὸς πόλεμον εὐτρεπίζετο. Απ - έστειλεν δὲ καὶ γράμματα ἐν Σαρδανία πρὸς Τζάτ ξονα με τὸν ἴδιον ἀδελφὸν, τὰ συμβάντα αὐτῷ δηλο ποιῶν· ὃς ἀπάρας εὐθὺς μετὰ παντὸς τοῦ λαοῦ ἀπὸ Σαρδανίας εἰς τὴν Λιβύης ἀκτὴν τα τριταίος κατέλα δεν, καὶ εὗρεν τὸν Γελίμερα. Οι καὶ τα περιπλακέν τες ἀλλήλων τῷ τραχήλῳ, οὐδὲν μέντοι εἰς ἀλλήλους ἐφθέγγοντο· ἀλλὰ τὸ Χαῖρε, σφίγγοντες ἔκλαιον· ὁμοίως καὶ ὁ στρατός να την συμφορὰν ἀπωδύρονται Ὁ δὲ Γελίμερ παραλαβών (35) ἀμφοτέρους ἐπὶ Καρ χηδόνα εχώρει ", καὶ ταύτην πολιορκεῖν ἐπειρᾶτο, οἰόμενος τοὺς ἐν Καρχηδόνι προδιδόναι αὐτῷ τὴν πόλιν, καὶ τῶν ἡ Ῥωμαίων στρατιωτών, οἷς ἡ τοῦ Αρείου Εύξα ήσκητο ". Πέμψας δὲ καὶ σὲ εἰς τοὺς ἄρχοντας τῶν Ούννων πολλὰ αὐτοῖς ἀγαθὰ ὑπισχνείτο διδόναι, εἰ καταπροδώσουσιν τε αὐτῷ Ρωμαίους. Ταῦτα δὲ Βελισάριος μαθὼν παρὰ τῶν αὐτομόλων, καὶ Λαυρέντιον τινα ἐν Καρχηδόνι ὄντα προδότην εὑρὼν ἀνεσκολόπισεν ἐπὶ λόφου πρὸ τῆς πόλεως, καὶ ἀπὸ τούτου εἰς δέος μέγα ἐνέπεσον σε οἱ προδοσίαν μελετήσαντες, ὥστε τοὺς Μασσαγέτας ὁμολογήσει τὰ ὑπὸ Γελίμερος αὐτοῖς δηλωθέντα. Τοῦ δὲ Βελι σαρίου πάντας λόγῳ ἠθικῷ ὡς καὶ ὅρκοις πρὸς φιλίαν αὐτοῦ μεταβαλόντος ", αὐτὸς ἐκέλευσεν εὐθὺς Ιωάν νην τὸν ᾿Αρμένιον παραλαβείν το πάντας τοὺς ἱππεῖς παρέξ πεντακοσίων καὶ ἐξελθόντα πρὸς τοὺς Οὐαν- δήλους ἀκροβολίσασθαι. Αὐτὸς δὲ τῇ ὑστεραίᾳ κι άμα τῷ πεζῷ στρατῷ καὶ τοῖς πεντακοσίοις ἱππεῦσιν εἴπετο. Καταλαβόντες τε δὲ τοὺς Οὐανδήλους ἐν τῷ Τρικαμάρῳ στρατοπεδεύσαντας, ἔμειναν τ8 τὴν νύκτα πλησίον ἀλλήλων. Συνέβη δὲ τέρας γενέσθαι ἐν τῷ Ρωμαϊκῷ στρατῷ. Τῶν γὰρ δοράτων τὰ ἄκρα πυρί πολλῷ κατελάμπετο. Τοῦτο θεασάμενοι κατεπλάγη σαν φραξάμενοι δὲ ἅμα πρωὶ ἀμφότεροι πρὸς τὸν πόλεμον ὥρμησαν. Ἰωάννης δὲ τῶν ἀμφ' αὐτὸν ὀλί γους ἐπιλεξάμενος το τόν τε ποταμὸν διέβη καὶ τοῖς Οὐανδήλοις εἰσέβαλεν. Ο δὲ Τζάτζων ὠθισμῷ χρη- σάμενος ἐδίωξεν αὐτόν. Οἱ δὲ Οὐανδῆλοι διώκοντες ἄχρι εἰς τὸν ποταμὸν ἦλθον. Αύθις δὲ Ἰωάννης πλεί- στους το τῶν ὑπασπιστών Βελισαρίου λαβὼν κατὰ τοῦ Τζάτζωνος εἰσεπήδησεν σὺν βοῇ τε καὶ πατάγῳ πολλῷ. Γίνεται οὖν καρτερὰ ἡ μάχη, καὶ πίπτει Τζάτζων ὁ τοῦ Γελίμερος ἀδελφός. Τότε δὴ πᾶν τὰ ἀμυνόμενοι Α, καὶ τοῖς περὶ φίλους 1. το Σαρδανία Α, νς ίπποις ἐπιδ. Α, ἵπποις τε ἐπι5. ταῖς ἀσπίσι δόρ. ἀμ. Οι ετρέψαντο Α, ἔτρεψαν σε προσφιλεῖς] Σαρδηνία σε Τζόνα Α. Σεζόν 1, Στέζονα ἀκτή Α €, ὀκτὴν καὶ Α. στρατηγὸς Λ. οι ἀπωδύροντο Α, ἀπεδύρ. ἐν ἐχώρει Α, χωρεῖ των Ρ. στρατιωτῶν Α, τὸν Ρ. στρατὸν οι ήσκητο Α, ἡσκεῖτο σε καταπροδώσουσιν " Α, καταπροδώσωσιν κι ἐνέπεσον Α 2, ἐνέπεσαν εν λόγῳ πειθικῷ λόγοις πιθικοῖς 8. ταβαλών Α. παραλαβόντα . * ὑστεραίᾳ Α. ὑστέρα καταλαβόντες Α, καταλαβόντα Έμειναν 4, ἔμεινον γαίς. *· ἀπολέξ. Α. το πλείστους Α, πλείους THEOPHANIS Ronami soli viginti numero periculo praeviso A exsurgunt, armantur, in equos insiliunt, et, resera- tis derepente portis, clypeis obtecti, lanceisque fortiter pugnantes, adversarios in fugam vertunt. Porro Gelimer in Numidiam profectus, Vandalos omnes, et ex Maurusiis quos habuit amicos collegit, et ad bellum renovandum instruxit. Litteras insu- per in Sardiniam ad Tzatzonem fratrem dedit, quibus, quæ sibi contigerant, signiflcaret, file confestim e Sardinia cum universo šibi subjecto exercitu ad Libycas oras tertio itineris die applicuit et mox occurrit Gelimeri. Illi colla sibi brachiis cir- cumplectentes nullum invicem dedere colloquium, sed, Salve, tantum elati, et constrictos se tencntes collacrymabantur, omnisque pariter exercitus com- munem cladem deplorabat. Gelimer utroque exer- citu in unum collecto,' Carthaginem petit, et urbem obsidione cirgere molitur, secum reputans urbem Romanorumque exercitumn a Carthaginien- sibus, quibus Arii sententia colebatur, extemple prodendum. Ad Unnorum quoque præcipuos mit tens, multa bona eis se donaturum pollicebatur, si Romanos in manus suas proditione tradeṛent. Hæc a Gelimeris partium desertoribus cognoscens, Laurentiumque quemdam Carthagine morantem reperiens Belisarius, ut proditorem colle quodam pe- nes civitatem sito patibulo affixit ; ex quo in magnum terrorem adducti sunt, qui proditiones machina- bantur, ades ut quæ ipsis Gelimer clam indicasset Massagetæ palam edicerent. Cunctis autem in ex- ercitu blandis ejus verbis ac etiam jusjurandis amice sibi conciliatis, Joanni Armenio, ut equi- tibus, præter quingentos, universis secum assum- ptis, in Vandalos egressus, velitationibus pugnam lacesseret, confestim imperavit. Ipse postea cum pedestrium copiis et equitum illis quingentis pone sequebatur. Cum autem Vandalos ad Tricamarum castra metatos invenisset, juxta se, invicem nocte ¡lla in castris utrique steterunt. In Romano vero excrcitu portentum videri contigit. Hastarum enim cuspides ignitis emissis radiis collucere : quo viso cuncti terrore stupefacti. Primo crepusculo armis utrinque muniti ad conserendam pugnam utrique cum impetu irruerunt. Joannes ex suorum copiis non multis admodum selectis, Dune trajecit, D et in Vandalos impressionem fecit: Tzatzon for- titer sustinens, et in eum ex adverso irruens, in fugam vertit : atque ita insequentes Vandali ad flumen usque pervenerunt. Rursus vero Joannes < VARIE LECTIONES. C --- " om. vulg. om. a. vulg. vulg. vulg. vulg. . alte- rum add. ex vulg. νulg. " vulg. vulg. xal add. ex A. vulg. vulg. f, a, ㄓㄞ vulg. vulg. vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. (35) Quae sequuntur librum Procopii sccundum, De hello Fand. delibant.

στράτευμα Ῥωμαίων τὸν ποταμὸν διαβάντες ἐπὶ Α τοὺς πολεμίους ἐχώρησαν, καὶ τούτους τρεψάμενοι, μέχρι τοῦ στρατοπέδου ἐδίωξαν 10· καὶ ὑποστρέψαν τις τοὺς νεκροὺς ἀπέδυον, ὅσοι μάλιστα ἐχρυσοφό- ρουν, καὶ εἰς τὸ ἑαυτῶν στρατόπεδον ὑπεχώρησαν. ᾿Απέθανον δὲ ἐν ταύτῃ τῇ μάχῃ Ῥωμαίων πεντή χοντα, Οὐανδήλων τ' δὲ ὀκτακόσιοι. Καταλαβὼν δὲ το Βελισάριος σὺν τοῖς πεζοῖς τῇ δείλῇ πρὸς ἁμίαν,, ἄρας" (56), ὡς εἶχε τάχους, σὺν παντὶ τῷ στρατῷ ἐ ἐπὶ τὸ τῶν Οὐανδήλων στρατόπεδον ᾤχετο. Γελίμερ δὲ γνούς Βελισάριον παρόντα σὺν τοῖς πεζοῖς καὶ παντὶ τῷ στρατῷ, ἐπιβὰς τῷ ἵππῳ μηδὲν διαταξά- μενος ἀκρατῶς ἐπὶ σε Νουμιδίαν ἔφυγεν μετ' ὀλίγων συγγενῶν καὶ οἰκετῶν αὐτοῦ καταπεπληγμένος. Ἐπεὶ δὲ αὐτὸν φυγόντα ᾔσθοντο οἱ Οὐανδῆλοι καὶ οἱ πολέ μιας ἤδη ἐωρῶντο, τότε δὴ οἵ τε ἄνδρες και γυναί. Β κες καὶ τὰ παιδία ἐθορυβοῦντο δὲ καὶ ἐκώκυον 3, καὶ οὔτε χρημάτων μετεποιοῦντο οὔτε τῶν τε φιλο τάτων ὀδυρομένων, ἀλλ᾽ ἕκαστος ἔφυγεν ὅπου ἐν ἡδύ κατο. Επελθόντες δὲ οἱ Ρωμαῖοι τό τε στρατόπεδον αἴρουσιν, καὶ ἐπιδιώξαντες τὴν νύκτα ὅλην, ἄνδρας μὲν ὅσοις ἐνέτυχον σε έκτειναν, παῖδας δὲ καὶ γυν ναῖκας ἐν ἀνδραπόδων λόγῳ ἐποιοῦντο. Χρήματα δὲ το παῦτα τὸ πλῆθος εὗρον, ὅσα οὐδέποτε ἐν ἑνὶ χωρίς τετύχηκεν οι εἶναι. Τὴν γὰρ Ῥωμαίων ἀρχὴν ληϊ- σάμενος, χρήματα εἰς Λιβύην πολλὰ μετήνεγκαν· καὶ τῆς χώρας αὐτῆς ἀγαθῆς οὔσης καὶ εὐκάρπου, χρημάτων πρόσοδος πολλαὶ αὐτοῖς γεγόνασιν. Ενενή- κοντα πέντε γὰρ ἔτη Λιβύης Οὐανδῆλοι ἐκράτησαν, καὶ πολὺν πλοῦτον συναγαγόντες ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ εἰς τὰς τῶν Ῥωμαίων χεῖρας ὁ πᾶς πλοῦτος ἐπε ανήκεν. Ἐν τρισὶ γὰρ μησὶ πολεμήσας δ ο Βελισά ριος ἀπὸ τοῦ Ὀκτωβρίου μηνός εἰς τὸ τέλος τοῦ Δε κεμβρίου πᾶσαν τὴν Λιβύην ὑπέταξεν. Απέστειλε δὲ Ἰωάννην τὸν ᾿Αρμένιον σὺν διακοσίοις ἐπιλέκτοις διώκειν τὸν Γελίμερα ἕως αὐτὸν ζῶντα ἢ νεκρόν λα- βεῖν. ὓς φθάσας * τὸν Γελίμερα ήμελλε λαμβάνειν, εἰ μὴ συνηνέχθη πράγμα τοιόνδε · Οὐλιάριός τις τῶν Βελισαρίου δορυφόρων συνήν τῷ Ἰωάννῃ, ὃς οἴκῳ με μεθυσμένος οι ἰδὼν ὄρνιν ἐπὶ δένδρου καθημένην, ἐκτείνας τὸ τόξον κατ' αὐτῆς ἔβαλεν 5, καὶ τῆς μὲν ὄρνιθος ἀπέτυχεν, τὸν δὲ Ἰωάννην ὄπισθεν εἰς τὴν αὐχένα ἔβαλεν. Ὁ δὲ καιρίαν πληγείς τέθνηκεν, πολὺ αὐτοῦ οι πένθος βασιλεῖ τε Ἰουστινιανῷ καὶ Βε- λισαρίῳ καὶ πᾶσι 'Ρωμαίοις καὶ Καρχηδονίοις κατα- λιπών κ · οὕτως Γελίμερ διαφυγών ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, ἐπὶ Μαυρουσίους έχώρει. Βελισάριος δὲ τοῦ τον διώξας εἰς Παπουαν τὸ δρὸς ἀπέκλεισεν εἰς τὰ ἔσχατα Νουμιδίας. Τοῦτον δὲ παρακαθίσας διὰ τοῦ χειμώνος λειψάντων αὐτῷ πάντων τῶν ἐπιτηδείων Α. ἄρα ἐκόκ τετύχηκεν με μετ οι άπολι- το ἐδίωξαν] ἐχώρησαν Οὐανδῆλοι Α. δὲ το ἄρας ώρας ἐπὶ στρατῷ Α 1, στρατοπέδω ἐθορυβοῦντο Α, εθορύβουν το οι οὔτε τῶν Α, οὐδὲ τῶν σε ὅπου Α, ὅσον ἐνέτυχον Α. ἔτυχον νυίκ. Α, ἔτυχεν Αὲ πολὺν πλοῦτον Α. πολὺ πλοῦτος να φθάσας] καὶ Λ. θυσμένος Α, μεθ. έβαλεν Α, ἔβαλλεν τῆς τοῦ οι αὐτοῦ των Α. * Καππούαν Α. τοῦτον] τούτου ναίς. CHRONOGRAPHIA. pluribus ex Belisarii satellitio acceptis in 1. Tzatzonein cum clamore et strepitu iñsiliit : acris- que pugna inde conflata est, qua Tzatzon, Geli- meris frater, cecidit. Tum vero universa Romano rum acies flumen trajiciens in hostes irrupit, et in fugam actus ad castra usque cæsos insectata est : atque inde versa facie pedem referens, mortuis, maxime qui auro erant oratiores, exuntis, ad castra remigravit. Cæsi sunt in ea pugna Roma- norum quinquaginta, ex Vandalis octingenti. Sub vesperam autem inclinata jam die, Belisarius. cum peditibus reversus qua cursus contentione, potuit, cum universo exercitu in Vandalorur castra perrexit. Gelimer Belisarium cum pediti- bus et agminum reliquis adesse persentiens, relicto exercitu incomposito, effuso cursu ipsoque metu urgente compulsus, cum paucis consangulnéis et familiaribus in Numidiam aufugit. Comperta a Vandalis ejus fuga, ipsisque hostibus jam ja conspectu positis, tunc virorum, mulierum, et pir erorum promiscua turba sublato ejulatu terrore confundi et tarbari: abjectaque facultatum et charissimorum eura, qua quisque potuit, in fugam se conjecit. Romani dato aditu irrumpentes cas- tris potiuntur, et fugientes per totam noctem insecuti, viros quidem obviam factos peremerunt, pueros autėm et mulieres captivas in servorum numerum recensuerunt. Porro pecuniarum et di- vitiarum eam ibi vim repererunt, quam in unum locum usquam congerere liceat. Quondam enim Vandali Romanorum imperium totum in direpti- onem sibi concessum deprædati, divitias et facul- tates in Lybiam transportaverunt immensas : ac regionem insuper optimam et fertilissimam nacti, fortunarum et opum omnium collegerunt proven- tus. Quippe nonaginta quinque annis Lybia potiti Vandali, et variorum bonorum copia circumflu- entes, uno diei momento in Romanorum manus delapsi, omnibus ad Romanos redeuntibus cesse- runt. Trimestri siquidem bello, ab Octobris exordio ad Decembris exitumn Lybiam universam Belisarius subegit. Misit autem Joannem Armenium cum ducentis militibus selectis, qui Gelimerem insequeretur, et eum seu vivum, seu vita functum D comprehenderet. 1s Gelimnerem assecutus, jam valg. youry A. manibus tenebat, nisi quid negotii hujusmodi capiendum impediisset. Uliarius quidam Belisarii satelles in Joannis comitatu tum fuit, qui cum vino madidus avem arbori vidisset insidentem, directo in eam arcu telum emittens, a ferienda VARIE LECTIONES. vulg. alterum add. ex A. a e, add. ex A. vulg. vulg. vulg. vulg. vulg. add. ex A. vulg. vulg. a, vulg. add. ex A. JAC. GOARI NOTÆ. CONBEFIS. sero hora tardiori movisect. (36) Ipse Procop., ἀμφὶ δείλην οψίαν ἄρας Veniens Belisarius, cum

στράτευμα Ῥωμαίων τὸν ποταμὸν διαβάντες ἐπὶ Α τοὺς πολεμίους ἐχώρησαν, καὶ τούτους τρεψάμενοι, μέχρι τοῦ στρατοπέδου ἐδίωξαν 10· καὶ ὑποστρέψαν τις τοὺς νεκροὺς ἀπέδυον, ὅσοι μάλιστα ἐχρυσοφό- ρουν, καὶ εἰς τὸ ἑαυτῶν στρατόπεδον ὑπεχώρησαν. ᾿Απέθανον δὲ ἐν ταύτῃ τῇ μάχῃ Ῥωμαίων πεντή χοντα, Οὐανδήλων τ' δὲ ὀκτακόσιοι. Καταλαβὼν δὲ το Βελισάριος σὺν τοῖς πεζοῖς τῇ δείλῇ πρὸς ἁμίαν,, ἄρας" (56), ὡς εἶχε τάχους, σὺν παντὶ τῷ στρατῷ ἐ ἐπὶ τὸ τῶν Οὐανδήλων στρατόπεδον ᾤχετο. Γελίμερ δὲ γνούς Βελισάριον παρόντα σὺν τοῖς πεζοῖς καὶ παντὶ τῷ στρατῷ, ἐπιβὰς τῷ ἵππῳ μηδὲν διαταξά- μενος ἀκρατῶς ἐπὶ σε Νουμιδίαν ἔφυγεν μετ' ὀλίγων συγγενῶν καὶ οἰκετῶν αὐτοῦ καταπεπληγμένος. Ἐπεὶ δὲ αὐτὸν φυγόντα ᾔσθοντο οἱ Οὐανδῆλοι καὶ οἱ πολέ μιας ἤδη ἐωρῶντο, τότε δὴ οἵ τε ἄνδρες και γυναί. Β κες καὶ τὰ παιδία ἐθορυβοῦντο δὲ καὶ ἐκώκυον 3, καὶ οὔτε χρημάτων μετεποιοῦντο οὔτε τῶν τε φιλο τάτων ὀδυρομένων, ἀλλ᾽ ἕκαστος ἔφυγεν ὅπου ἐν ἡδύ κατο. Επελθόντες δὲ οἱ Ρωμαῖοι τό τε στρατόπεδον αἴρουσιν, καὶ ἐπιδιώξαντες τὴν νύκτα ὅλην, ἄνδρας μὲν ὅσοις ἐνέτυχον σε έκτειναν, παῖδας δὲ καὶ γυν ναῖκας ἐν ἀνδραπόδων λόγῳ ἐποιοῦντο. Χρήματα δὲ το παῦτα τὸ πλῆθος εὗρον, ὅσα οὐδέποτε ἐν ἑνὶ χωρίς τετύχηκεν οι εἶναι. Τὴν γὰρ Ῥωμαίων ἀρχὴν ληϊ- σάμενος, χρήματα εἰς Λιβύην πολλὰ μετήνεγκαν· καὶ τῆς χώρας αὐτῆς ἀγαθῆς οὔσης καὶ εὐκάρπου, χρημάτων πρόσοδος πολλαὶ αὐτοῖς γεγόνασιν. Ενενή- κοντα πέντε γὰρ ἔτη Λιβύης Οὐανδῆλοι ἐκράτησαν, καὶ πολὺν πλοῦτον συναγαγόντες ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ εἰς τὰς τῶν Ῥωμαίων χεῖρας ὁ πᾶς πλοῦτος ἐπε ανήκεν. Ἐν τρισὶ γὰρ μησὶ πολεμήσας δ ο Βελισά ριος ἀπὸ τοῦ Ὀκτωβρίου μηνός εἰς τὸ τέλος τοῦ Δε κεμβρίου πᾶσαν τὴν Λιβύην ὑπέταξεν. Απέστειλε δὲ Ἰωάννην τὸν ᾿Αρμένιον σὺν διακοσίοις ἐπιλέκτοις διώκειν τὸν Γελίμερα ἕως αὐτὸν ζῶντα ἢ νεκρόν λα- βεῖν. ὓς φθάσας * τὸν Γελίμερα ήμελλε λαμβάνειν, εἰ μὴ συνηνέχθη πράγμα τοιόνδε · Οὐλιάριός τις τῶν Βελισαρίου δορυφόρων συνήν τῷ Ἰωάννῃ, ὃς οἴκῳ με μεθυσμένος οι ἰδὼν ὄρνιν ἐπὶ δένδρου καθημένην, ἐκτείνας τὸ τόξον κατ' αὐτῆς ἔβαλεν 5, καὶ τῆς μὲν ὄρνιθος ἀπέτυχεν, τὸν δὲ Ἰωάννην ὄπισθεν εἰς τὴν αὐχένα ἔβαλεν. Ὁ δὲ καιρίαν πληγείς τέθνηκεν, πολὺ αὐτοῦ οι πένθος βασιλεῖ τε Ἰουστινιανῷ καὶ Βε- λισαρίῳ καὶ πᾶσι 'Ρωμαίοις καὶ Καρχηδονίοις κατα- λιπών κ · οὕτως Γελίμερ διαφυγών ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, ἐπὶ Μαυρουσίους έχώρει. Βελισάριος δὲ τοῦ τον διώξας εἰς Παπουαν τὸ δρὸς ἀπέκλεισεν εἰς τὰ ἔσχατα Νουμιδίας. Τοῦτον δὲ παρακαθίσας διὰ τοῦ χειμώνος λειψάντων αὐτῷ πάντων τῶν ἐπιτηδείων Α. ἄρα ἐκόκ τετύχηκεν με μετ οι άπολι- το ἐδίωξαν] ἐχώρησαν Οὐανδῆλοι Α. δὲ το ἄρας ώρας ἐπὶ στρατῷ Α 1, στρατοπέδω ἐθορυβοῦντο Α, εθορύβουν το οι οὔτε τῶν Α, οὐδὲ τῶν σε ὅπου Α, ὅσον ἐνέτυχον Α. ἔτυχον νυίκ. Α, ἔτυχεν Αὲ πολὺν πλοῦτον Α. πολὺ πλοῦτος να φθάσας] καὶ Λ. θυσμένος Α, μεθ. έβαλεν Α, ἔβαλλεν τῆς τοῦ οι αὐτοῦ των Α. * Καππούαν Α. τοῦτον] τούτου ναίς. CHRONOGRAPHIA. pluribus ex Belisarii satellitio acceptis in 1. Tzatzonein cum clamore et strepitu iñsiliit : acris- que pugna inde conflata est, qua Tzatzon, Geli- meris frater, cecidit. Tum vero universa Romano rum acies flumen trajiciens in hostes irrupit, et in fugam actus ad castra usque cæsos insectata est : atque inde versa facie pedem referens, mortuis, maxime qui auro erant oratiores, exuntis, ad castra remigravit. Cæsi sunt in ea pugna Roma- norum quinquaginta, ex Vandalis octingenti. Sub vesperam autem inclinata jam die, Belisarius. cum peditibus reversus qua cursus contentione, potuit, cum universo exercitu in Vandalorur castra perrexit. Gelimer Belisarium cum pediti- bus et agminum reliquis adesse persentiens, relicto exercitu incomposito, effuso cursu ipsoque metu urgente compulsus, cum paucis consangulnéis et familiaribus in Numidiam aufugit. Comperta a Vandalis ejus fuga, ipsisque hostibus jam ja conspectu positis, tunc virorum, mulierum, et pir erorum promiscua turba sublato ejulatu terrore confundi et tarbari: abjectaque facultatum et charissimorum eura, qua quisque potuit, in fugam se conjecit. Romani dato aditu irrumpentes cas- tris potiuntur, et fugientes per totam noctem insecuti, viros quidem obviam factos peremerunt, pueros autėm et mulieres captivas in servorum numerum recensuerunt. Porro pecuniarum et di- vitiarum eam ibi vim repererunt, quam in unum locum usquam congerere liceat. Quondam enim Vandali Romanorum imperium totum in direpti- onem sibi concessum deprædati, divitias et facul- tates in Lybiam transportaverunt immensas : ac regionem insuper optimam et fertilissimam nacti, fortunarum et opum omnium collegerunt proven- tus. Quippe nonaginta quinque annis Lybia potiti Vandali, et variorum bonorum copia circumflu- entes, uno diei momento in Romanorum manus delapsi, omnibus ad Romanos redeuntibus cesse- runt. Trimestri siquidem bello, ab Octobris exordio ad Decembris exitumn Lybiam universam Belisarius subegit. Misit autem Joannem Armenium cum ducentis militibus selectis, qui Gelimerem insequeretur, et eum seu vivum, seu vita functum D comprehenderet. 1s Gelimnerem assecutus, jam valg. youry A. manibus tenebat, nisi quid negotii hujusmodi capiendum impediisset. Uliarius quidam Belisarii satelles in Joannis comitatu tum fuit, qui cum vino madidus avem arbori vidisset insidentem, directo in eam arcu telum emittens, a ferienda VARIE LECTIONES. vulg. alterum add. ex A. a e, add. ex A. vulg. vulg. vulg. vulg. vulg. add. ex A. vulg. vulg. a, vulg. add. ex A. JAC. GOARI NOTÆ. CONBEFIS. sero hora tardiori movisect. (36) Ipse Procop., ἀμφὶ δείλην οψίαν ἄρας Veniens Belisarius, cum

(Άρτος γὰρ παρά Μαυρουσίοι; οὐ γίνεται, ούτε οἶνος, Β οὔτε ἔλαιον, ἀλλὰ τὰ ὄλυρα καὶ τὰς κριθάς, ὡς ὅλο ζῶα, ἄνεφθα ἐσθίουσιν [37]) · τοιούτοις Γελίμερ πε ριπεσών, γράφει προς Φαρᾶν, ἐν Βελισάριος κατέλι- τον φυλάσσειν αὐτὸν, πεμφθῆναι αὐτῷ κιθάραν καὶ ἄρτον ἕνα καὶ σπόγγον. Ο δὲ Φαρᾶς διηπόρει, τι ἂν εἴη τοῦτο, ἕως ἂν ὁ τὴν ἐπιστολὴν κομίσας εἶπεν " ὡς ἄρτον μὲν τε ἐπιθυμεῖ θεάσασθαι Γελίμερ, μὴ ἰδὼν ἄρτον, ἀφ' οὗ ἀναβέβηκεν, σπόγγον δὲ διὰ τὸ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐκ τῆς ἀλουσίας κακοῦσθαι, ὅπως σπόγγῳ τούτους παραμυθήσηται . κιθάραν δὲ κιθαριστῇ ἀγαθῷ ὄντι *, ὅπως τὴν συμφορὰν τὴν παροῦσαν τῇ κιθάρα θρηνήσῃ καὶ ἀποκλαύσητα:. Ταῦτα ἀκούσας Φαράς, περιαλγησας τε καὶ τύχην τὴν ἀνθρωπίνην ἀπολοφυρόμενος, κατὰ τὰ γεγραμ μένα ἐποίει, καὶ πάντα ἔπεμψεν ὅσα ἔχρηζεν τῷ Γελίμερ:. Τοῦ δὲ χειμῶνος παρελθόντος, δεδιώς ὁ Γελίμερ τὴν πολιορκίαν Ρωμαίων καὶ ἐλέησας τὰ τῶν συγγενῶν τέκνα, σκώληκας ἐν αὐτῇ τῇ ταλαιπω ρίᾳ πεποιηκότα, ἐθηλύνθη τε τὴν διάνοιαν καὶ πρὸς Παρᾶν ἔγραψεν, ὅπως τὰ πιστὰ λαβὼν, αὐτός τε καὶ οἱ σὺν αὐτῷ πρὸς Βελισάριον παραγένωνται. Ὁ δὲ ὅρκῳ τοῦτο πληροφορήσας, λαβών ἅπαντας εἰς Καρ χηδόνα ήκεν 1. Βελισάριος δὲ τοῦτον περιχαρῶς ἐδέ Εατο· ὁ δὲ Γελίμερ γελῶν πρὸς Βελισάριον εἰσῆλθεν των οἱ μὲν τῇ ὑπερβολῇ τοῦ πάθους ἐκστάντα τῶν κατὰ φύσιν χρεῶν ὁ ὑπώπτευον καὶ παραπαίοντας οἱ δὲ φίλοι τούτου ἀγχίνουν τε τὸν ἄνθρωπου λήγο ζεσθαι, ότι ο βασιλέα όντα καὶ βασιλικοῦ γένους, καὶ δύναμου ὀχυρὰν ἔχοντα καὶ χρήματα μεγάλα, άφνω φυγήν τε καὶ κακοπάθειαν τὴν ἐν Παπούς υπη στάντα καὶ νῦν ἐν αἰχμαλώτου • λόγῳ ήκοντα, οὐδε νὸς ο ἄξια τὰ ἀνθρώπινα ἢ γέλωτος πολλοῦ οἴεσθαι εἶναι.. Βελισάριος δὲ τοῦτον σὺν τοῖς τὸ ἄρχουσι πάπι τῶν Οὐανδήλων οὐκ ἐν ἀτιμίᾳ ἐφύλαττεν, ὅπως προς βασιλέα Ιουστινιανὸν τοῦτον ἀπαγάγῃ εἰς τὸ Βυζάν τιον. Κύριλλον δὲ εὐθὺς Βελισάριος σὺν τῇ κεφαλῇ τοῦ Τζάτζωνος ἐπὶ Σαρδὼ (38) τὴν νῆσον πέμψα;", Η πυρώνη ἐκαλεῖτο πρότερον, ταύτην Ρωμαίος ὑπέταξεν. Εἰς δὲ Καισάρειαν τὴν ἐν Μαυριτανία Ιωάννην ἕτερον ἀπέστειλεν 12, ἥτις τριάκοντα ημε ρῶν ὁδὸν ἀπέχει Καρχηδόνος, εἰς τὰ Γάδειρά τε καὶ τὰς ἡλίου δυσμάς κεῖται. Αλλον τε Ἰωάννην τῶν ὑπασπιστῶν ἕνα εἰς τὸν ἐν Γαδείροις πορθμὸν καὶ τὴν ἑτέραν τῶν Ηρακλείων στηλῶν έπεμψεν, τὸ ἐκεῖ φρούριον ὁ Σεπτὸν καλοῦσι καθέξοντα. Εἰς δὲ τὰς ν' εἶπεν Α ε. οι μὲν Α τ, ἂν τα παραμυθήσηται Α, παραμυθήση κιθάραν δὲ κιθαριστή ἀγαθῷ α, κιθαριστῇ δὲ ἀγαθῷ ὄντι Α. ἧκεν, ἦλθεν ο. εἰσῆλθεν· ἦν Α, ἦλθεν ὧν ταῖς, * φρενών Α Ι. ὅτι] Στε. εἰς φυγήν Α. αἰχμαλώτων Α 2. · οὐδὲν Α Β. ι8 τοῖς Α. 1, πέμψας Κύρνος αποστείλας Α. Σεπτὸν ὃς Ἑπτόν, ε, ὅτην Στους ναίς. " . Οὔτε ἔξοντες, οὔτε εἰς ἄλευρά ἢ ἄλφιτα ἄγοντες, οὐδὲν ἀλλοιότερον ἢ τὰ ἄλλα ζώα ἐσθίουσι · Νέφωε νι. Κύρο THEOPHANIS 99. quidem aberravit ave, at Joannem in cervicem per. A cussit retro. Is itaque lethali plaga saucius, sni desiderio multoque luctu imperatori Justiniano, Belisario, Romanis omnibus et Carthagini- ensibus relicto, interiit. Gelimer itaque ea die fuga arrepta ad Maurusios se recepit: Belisarius autem fugientom insecutus in monte Papua ad extrema Numidia inclusum obsedit. Per hiemem vero posita obsidione, rerum necessariarum penu- ria, et in angustum premi capere: nec enim panis, vinum, aut oleum apud Manrusios enascitur, sed olyra sola et bordea, animalium ratione ca- rentium more, eaque nondum subacta comedunt. In cam calamitatem adductus Gelimer a Pharano, quem Belisarius ad obsidionera continuandam reliquit, citharam, panem unum, et spongiam sibi mitti per litteras petiit. Päarano hæsitanti, nec quid hæc sibi velient, asseculo, qui tuleras epistolan tabellarius addidit : Nondum viso panc, ex quo montein ascendit Gelimer, panem videre desiderat; oculis ab illo tempore illotis, et jam sorde oppletis ac dolentibus, nunc leniendis et abstergendis spongiam expetit : citharam denique, ipse pulsandr cithara mire peritus, exoptat, qua præsentis infortunii calamitatem deflere et luctu possit prosequi. His auditis, Pharanus indoluit, et sortem humanam deplorans, quod per litteras petierat Gelimer concessit, atque omnia quæ opus erant, transınisit. Exacta jam hieme, veritus Gelimer ne magis stricta Romanorum obsidione premeretur, filiorum maxime sui generis, qui ver- C mibus scatebant et laborabant, misertus, animo emollitus et omnino fractus, ad Pharanum. re- scripsit, ut data securitatis fide, ipse cum suis ad Belisarium transire possent. Pharanus interposito jurejurando cum Gelimeri fecisset satis, cunctos in potestateni receptos Carthaginem deduxit : eumque Belisarius gratanter omsem in modum excepit, Geliner porro ridens ad Belisarium acccs- sit ex quo calamitatis et doloris vehementia eum naturali mentis statu alienatum et in insaniam actum nonulli suspicabantur; amici prudentem prædicabant et sagacem, qui cum regia stirpe procreatus regnum prius teneret, locorum et homi- VARIE LECTIONES. num fruo potiretur præsidio, et immensis divitiis abundaret, uno temporis momento fugam et omnis A e. p 8. om. vulg. vulg, vulg. * om. om. fort. add. ex add. ex A, A alii. A a f, JAC. GOARI NOTÆ. redditque Xyland., elixa ; verum inf antiquarii ma- nus vitio. Procop. : coquentes, neque un farinam commo- lientes, perinde ac reliqua animalia comedunt. Sic etiamuum Africana mancipia, frumento, quod Turcicum vocant, nec corto, nee subacto, quando- . que solum leviter ad ignem: asso, lubentissimi ves cuntur, eoque penuriam sustentant. COMBEFIS. enumerat Procopius De adif. Just. lib. vo porro legunt emendatiora exemplaria. Alias dictiones vitiatas et emendatas iudicant variç lectiones. (37) Non cocta, aut subacta. Apud Cedr. ἐφθά, (38) Quæ istis in locis Justinianus exstruxerit

νήσους, αίπερ ἐγγὺς εἰσ, τῆς Ὠκεανοῦ εἰσβολῆς, Μενδρικά τε και Μινόρικα, Απολλινάριον Εστελλεν ἄνδρα ἀγαθὸν εἰς τὰ πολέμια. Απέστειλε δὲ καὶ ἐν Σικελία (39) τινὰς τῶν Αιθυαίων, καὶ τῶν Οὐανδήλων ὦ φρούριον λαβεῖν ἐκέλευσεν. Οἱ δὲ τοῦτο φυλάτ τοντες Γότθοι πρὸς τὴν μητέρα 'Αταλαρίχου ταῦτα δῆλα ἐποίησαν. Ἡ δὲ γράψει πρὸς Βελισάριον μή τούτο τυραννίδι λαβεῖν τὸ φρούριον, ἕως ἂν βα- σιλεὺς Ἰουστινιανὸς γνῷ, καὶ τὰ δοκοῦντα αὐτῷ ποιήσῃ. Ἐν τούτῳ δὲ ὁ Οὐαιδαλικής πόλεμος έτε λεύτα Ὁ δὲ φθόνος, οἷς ἐν μεγάλῃ (40) εὐδαιμονία φιλεῖ Β γίνεσθαι 19, έκεινε καὶ εἰς Βελισάριον. Τινὲς γὰρ διαβαλλον αὐτὸν εἰς τὸν βασιλέα τυραννίδα μελετάν. Ὁ δὲ βασιλεὺς πέμψας Σολομῶνα ἀποπειρᾶται την Βελισαρίου γνώμην, πότερον σὺν Γελίμερί τε καὶ Ο ανδήλοις εἰς Βυζάντιον ήκειν, ἢ αὐτοῦ μένοντος, ἐκείνους στείλαι ὧδε· οὐ γὰρ ἔλαβον αὐτὸν οἱ ἄρχοντες οἱ τὴν τυραννίδα επενεγκόντες. Ο δὲ Βελι- σάριος εἰς Βυζάντιον ἀφίκετο Σολομώνα στρατηγὸν Λιβύης καταλιπών. Καταλαβὼν δὲ Βελισάριος τὸ Βυ- ζάντιον αμπ Γελίμερ καὶ τοῖς Οὐανδήλοις γερῶν Εξιώθη μεγάλων, οἷαν ἐν τοῖς ἄνω χρόνοις οἱ Ρω- μαίων στρατηγοὶ ἐν μεγίσταις νίκαι; ἀνεδήσαντο. Εξακοσίων τε χρόνων παρωχηκότων οὐδεὶς ἐληλύ- θεῖ εἰς τιμὴν τοιαύτην, εἰ μὴ Τίτος καὶ Τραϊανός, καὶ ἄλλοι αὐτοκράτορες στρατηγήσαντες ἐπὶ τὸ βαρ- βαρικόν ἔθνος ἐνίκησαν. Τά γε γὰρ λάφυρα ἐνδεικνύ μενος καὶ τὰ τοῦ πολέμου ἀνδράποδα ἐν μέσῃ " τῇ πόλει ἐπόμπευσεν, δν θρίαμβον καλοῦσι Ῥωμαῖοι· οὐ τῷ τὰ παλαιῷ μέντοι τρόπῳ, ἀλλὰ πεζῇ βαδίζων ἐκ τῆς οἰκίας τῆς ἑαυτοῦ ἄχρις εἰς τὸ ἱπποδρόμιν το "Ην δὲ τὰ λάφυρα ὅτα δὴ ὑπουργικὰ τῇ βασιλέως τάξει ἀνεῖσθαι εἰώθει *, θρόνοι χρυσοί, καὶ ὀχήματα οἷς τῶν βασιλέων, αἱ γυναῖκες ὀχοῦνται *, κόσμος το πολύ; ἐκ λίθων ἐντίμων συγκείμενος, ἐκπόματα χρυσά, καὶ τὰ σ' άλλα σύμπαντα ὅσα εἰς τὴν βασι λέως θοίνην χρήσιμα. "Ην δὲ καὶ ἄργυρος Είκων μυ ριάδας πολλὰς ταλάντων καὶ παντοδαπών βασιλικών κειμηλίων, ἅπερ Γιζέριχος τὸ ἐν Ῥώμῃ συλήσας παλάτιον ἔλαβεν· ἐν οἷς καὶ τὰ Ἰουδαίων κειμήλια ἦν, ἅπερ Ουεσπασιανός Τίτος μετὰ τὴν τῶν Ἱερο σολύμων ἅλωσιν εἰς Ῥώμην " ἤνεγκεν. 'Ανδρα ** τοῦτο φυλ. Α, φυλ, τοῦτο προς Α. " γίνεσθαι Α, γενέσθαι το αὐτὸν Λ, αὐτῷ οὕτω. * ἱπποδρομεῖον Α 1, Ιπποδρόμιον Γ. τὰ το Α. εἰς Ρώμην $3 τυραννίδ. Α τυραννίδα τὸ δοκοῦν σε οἷον Α δ, οξων μέση Α, μέσῳ ειώθει Α 2, ειώθασιν τα εχοῦνται Α, ἐν 'Ρώμῃ νιίβ. ΝΟΤΑ. CHRONOGRAPHIA. A generis molestias Papuae subire coa's, nunc demum captivi specie oppressus, nullius alterius, quam copiosi risus dignas res humanas omnes existimabat. Eum porro cum optimatibus Vanda- Horum omnibus a dedecore longe et contemptu, sub tuta licet custodia, tenuit Belisarius, ut euni ad imperatorem Justinianum Byzantium deduceret. Continuo vero Cyrillum cum capite Tzatzonis in Sardiniam insulam, Cyruum olim dictam, misit; quam ille postmodum in Romanorum po- testatem recepit. Joannem autem alterum Cæsaream, qua Mauritaniæ est distatque a Carthagine triginta dierum itinere, ad Gades et solis occasum, sita, et insuper alterum Joannem unum ex satellitibus ad fretum Gaditanum atque alteram Hercu- lis columnata misit, qui casrum, quod Septum vocant, occuparet: Apollinarium vero virum bello ègregium ad insulas quæ propius absunt ab Oceani in mediterraneum influxu, Majoricam nimirum Stque Minoricam destinavit, et in Siciliam nonnullos milites ex Lybia, qui Vandalorum arcem sub præsidio tenerent. Castri vero custodes Gotthi istud Atalarichi matri litteris manifestaverunt. Ilia Belisario, ne castrum tyrannice expugnaretur, priusquam imperator Justinianus certior fieret, suumque super ea re consilium explicuisset, significat. Ita demum Vandalica bella finem habuere. Cæterum invidia, quemadmodum in magna felicitate fieri amat, etiam Belisario calamitatem peperit. Quidam enim ipsum affectata lyrannidis apud imperatorem criminati sunt. Imperator autem per Salomonem Belisarii sententiam expe- ritur, utrum ipse cum Gelimere et Vandalis Byzantium proficisci, an certe ipso in Lybia diuturniorem moram trahente, ipsos illuc mittere statueret? Porro Belisarius Salomone Libyæ duce Felicto (ab optimatibus enim se tyrannidis insimu latum non erat nescius) Byzantium versus iter arripit. Subinde cum Gelimere et Vandalis Byzan- tium profectus, ea honorum amplitudine, qua prioribus sæculis Romanorum duces post magis insignes viciorias donabantur, cumulatus est : sex- centos chim annos si nnmeraveris, nullus, nisi forte Titus, Trajanus, aut alii imperatores et exercituum ductores, qui barbaras nationes devicerunt, parem honoris gradum qui attigerit, facile occurret. Spo- lia namque et exuvias, victos quoque bello capti- vos, per mediam civitatem circumduxit, quod tri- κmphum Romani nuncupavere. Ita quidem antiquo more ex domo sibi propria ad circum usque pedes - incessit. Fuere vero ea spolia, quæ regiæ majesta- tis ministerio et regum usibus concedi consueve- ṛunt : throni aurei, et lecticæ, quibus regum uxores amant vehi, mundus infinitus ex pretiosis lapillis, aurea pocula, cxleraque omnia, quæ regiis conviviis inferuntur. Censitun est præterea ar- D Berti pondus plurium myriadum talentorum et C regia generis omnis supellex, quam Gizerichus Romam depopulatus ex imperatorum palatio se- VARIE LECTIONES. 1· vulg. add. ex A. vulg. vulg. Legebatur suig. s adii. ex a. add. ex a. vulg. vulg. " vuig vulg. JAG. GOARI (39) Jornandes, De rebus Geticis, ad finem. (40) Excerptorum Procopii De bello Vand. lib, ut continuatio.

νήσους, αίπερ ἐγγὺς εἰσ, τῆς Ὠκεανοῦ εἰσβολῆς, Μενδρικά τε και Μινόρικα, Απολλινάριον Εστελλεν ἄνδρα ἀγαθὸν εἰς τὰ πολέμια. Απέστειλε δὲ καὶ ἐν Σικελία (39) τινὰς τῶν Αιθυαίων, καὶ τῶν Οὐανδήλων ὦ φρούριον λαβεῖν ἐκέλευσεν. Οἱ δὲ τοῦτο φυλάτ τοντες Γότθοι πρὸς τὴν μητέρα 'Αταλαρίχου ταῦτα δῆλα ἐποίησαν. Ἡ δὲ γράψει πρὸς Βελισάριον μή τούτο τυραννίδι λαβεῖν τὸ φρούριον, ἕως ἂν βα- σιλεὺς Ἰουστινιανὸς γνῷ, καὶ τὰ δοκοῦντα αὐτῷ ποιήσῃ. Ἐν τούτῳ δὲ ὁ Οὐαιδαλικής πόλεμος έτε λεύτα Ὁ δὲ φθόνος, οἷς ἐν μεγάλῃ (40) εὐδαιμονία φιλεῖ Β γίνεσθαι 19, έκεινε καὶ εἰς Βελισάριον. Τινὲς γὰρ διαβαλλον αὐτὸν εἰς τὸν βασιλέα τυραννίδα μελετάν. Ὁ δὲ βασιλεὺς πέμψας Σολομῶνα ἀποπειρᾶται την Βελισαρίου γνώμην, πότερον σὺν Γελίμερί τε καὶ Ο ανδήλοις εἰς Βυζάντιον ήκειν, ἢ αὐτοῦ μένοντος, ἐκείνους στείλαι ὧδε· οὐ γὰρ ἔλαβον αὐτὸν οἱ ἄρχοντες οἱ τὴν τυραννίδα επενεγκόντες. Ο δὲ Βελι- σάριος εἰς Βυζάντιον ἀφίκετο Σολομώνα στρατηγὸν Λιβύης καταλιπών. Καταλαβὼν δὲ Βελισάριος τὸ Βυ- ζάντιον αμπ Γελίμερ καὶ τοῖς Οὐανδήλοις γερῶν Εξιώθη μεγάλων, οἷαν ἐν τοῖς ἄνω χρόνοις οἱ Ρω- μαίων στρατηγοὶ ἐν μεγίσταις νίκαι; ἀνεδήσαντο. Εξακοσίων τε χρόνων παρωχηκότων οὐδεὶς ἐληλύ- θεῖ εἰς τιμὴν τοιαύτην, εἰ μὴ Τίτος καὶ Τραϊανός, καὶ ἄλλοι αὐτοκράτορες στρατηγήσαντες ἐπὶ τὸ βαρ- βαρικόν ἔθνος ἐνίκησαν. Τά γε γὰρ λάφυρα ἐνδεικνύ μενος καὶ τὰ τοῦ πολέμου ἀνδράποδα ἐν μέσῃ " τῇ πόλει ἐπόμπευσεν, δν θρίαμβον καλοῦσι Ῥωμαῖοι· οὐ τῷ τὰ παλαιῷ μέντοι τρόπῳ, ἀλλὰ πεζῇ βαδίζων ἐκ τῆς οἰκίας τῆς ἑαυτοῦ ἄχρις εἰς τὸ ἱπποδρόμιν το "Ην δὲ τὰ λάφυρα ὅτα δὴ ὑπουργικὰ τῇ βασιλέως τάξει ἀνεῖσθαι εἰώθει *, θρόνοι χρυσοί, καὶ ὀχήματα οἷς τῶν βασιλέων, αἱ γυναῖκες ὀχοῦνται *, κόσμος το πολύ; ἐκ λίθων ἐντίμων συγκείμενος, ἐκπόματα χρυσά, καὶ τὰ σ' άλλα σύμπαντα ὅσα εἰς τὴν βασι λέως θοίνην χρήσιμα. "Ην δὲ καὶ ἄργυρος Είκων μυ ριάδας πολλὰς ταλάντων καὶ παντοδαπών βασιλικών κειμηλίων, ἅπερ Γιζέριχος τὸ ἐν Ῥώμῃ συλήσας παλάτιον ἔλαβεν· ἐν οἷς καὶ τὰ Ἰουδαίων κειμήλια ἦν, ἅπερ Ουεσπασιανός Τίτος μετὰ τὴν τῶν Ἱερο σολύμων ἅλωσιν εἰς Ῥώμην " ἤνεγκεν. 'Ανδρα ** τοῦτο φυλ. Α, φυλ, τοῦτο προς Α. " γίνεσθαι Α, γενέσθαι το αὐτὸν Λ, αὐτῷ οὕτω. * ἱπποδρομεῖον Α 1, Ιπποδρόμιον Γ. τὰ το Α. εἰς Ρώμην $3 τυραννίδ. Α τυραννίδα τὸ δοκοῦν σε οἷον Α δ, οξων μέση Α, μέσῳ ειώθει Α 2, ειώθασιν τα εχοῦνται Α, ἐν 'Ρώμῃ νιίβ. ΝΟΤΑ. CHRONOGRAPHIA. A generis molestias Papuae subire coa's, nunc demum captivi specie oppressus, nullius alterius, quam copiosi risus dignas res humanas omnes existimabat. Eum porro cum optimatibus Vanda- Horum omnibus a dedecore longe et contemptu, sub tuta licet custodia, tenuit Belisarius, ut euni ad imperatorem Justinianum Byzantium deduceret. Continuo vero Cyrillum cum capite Tzatzonis in Sardiniam insulam, Cyruum olim dictam, misit; quam ille postmodum in Romanorum po- testatem recepit. Joannem autem alterum Cæsaream, qua Mauritaniæ est distatque a Carthagine triginta dierum itinere, ad Gades et solis occasum, sita, et insuper alterum Joannem unum ex satellitibus ad fretum Gaditanum atque alteram Hercu- lis columnata misit, qui casrum, quod Septum vocant, occuparet: Apollinarium vero virum bello ègregium ad insulas quæ propius absunt ab Oceani in mediterraneum influxu, Majoricam nimirum Stque Minoricam destinavit, et in Siciliam nonnullos milites ex Lybia, qui Vandalorum arcem sub præsidio tenerent. Castri vero custodes Gotthi istud Atalarichi matri litteris manifestaverunt. Ilia Belisario, ne castrum tyrannice expugnaretur, priusquam imperator Justinianus certior fieret, suumque super ea re consilium explicuisset, significat. Ita demum Vandalica bella finem habuere. Cæterum invidia, quemadmodum in magna felicitate fieri amat, etiam Belisario calamitatem peperit. Quidam enim ipsum affectata lyrannidis apud imperatorem criminati sunt. Imperator autem per Salomonem Belisarii sententiam expe- ritur, utrum ipse cum Gelimere et Vandalis Byzantium proficisci, an certe ipso in Lybia diuturniorem moram trahente, ipsos illuc mittere statueret? Porro Belisarius Salomone Libyæ duce Felicto (ab optimatibus enim se tyrannidis insimu latum non erat nescius) Byzantium versus iter arripit. Subinde cum Gelimere et Vandalis Byzan- tium profectus, ea honorum amplitudine, qua prioribus sæculis Romanorum duces post magis insignes viciorias donabantur, cumulatus est : sex- centos chim annos si nnmeraveris, nullus, nisi forte Titus, Trajanus, aut alii imperatores et exercituum ductores, qui barbaras nationes devicerunt, parem honoris gradum qui attigerit, facile occurret. Spo- lia namque et exuvias, victos quoque bello capti- vos, per mediam civitatem circumduxit, quod tri- κmphum Romani nuncupavere. Ita quidem antiquo more ex domo sibi propria ad circum usque pedes - incessit. Fuere vero ea spolia, quæ regiæ majesta- tis ministerio et regum usibus concedi consueve- ṛunt : throni aurei, et lecticæ, quibus regum uxores amant vehi, mundus infinitus ex pretiosis lapillis, aurea pocula, cxleraque omnia, quæ regiis conviviis inferuntur. Censitun est præterea ar- D Berti pondus plurium myriadum talentorum et C regia generis omnis supellex, quam Gizerichus Romam depopulatus ex imperatorum palatio se- VARIE LECTIONES. 1· vulg. add. ex A. vulg. vulg. Legebatur suig. s adii. ex a. add. ex a. vulg. vulg. " vuig vulg. JAG. GOARI (39) Jornandes, De rebus Geticis, ad finem. (40) Excerptorum Procopii De bello Vand. lib, ut continuatio.

νήσους, αίπερ ἐγγὺς εἰσ, τῆς Ὠκεανοῦ εἰσβολῆς, Μενδρικά τε και Μινόρικα, Απολλινάριον Εστελλεν ἄνδρα ἀγαθὸν εἰς τὰ πολέμια. Απέστειλε δὲ καὶ ἐν Σικελία (39) τινὰς τῶν Αιθυαίων, καὶ τῶν Οὐανδήλων ὦ φρούριον λαβεῖν ἐκέλευσεν. Οἱ δὲ τοῦτο φυλάτ τοντες Γότθοι πρὸς τὴν μητέρα 'Αταλαρίχου ταῦτα δῆλα ἐποίησαν. Ἡ δὲ γράψει πρὸς Βελισάριον μή τούτο τυραννίδι λαβεῖν τὸ φρούριον, ἕως ἂν βα- σιλεὺς Ἰουστινιανὸς γνῷ, καὶ τὰ δοκοῦντα αὐτῷ ποιήσῃ. Ἐν τούτῳ δὲ ὁ Οὐαιδαλικής πόλεμος έτε λεύτα Ὁ δὲ φθόνος, οἷς ἐν μεγάλῃ (40) εὐδαιμονία φιλεῖ Β γίνεσθαι 19, έκεινε καὶ εἰς Βελισάριον. Τινὲς γὰρ διαβαλλον αὐτὸν εἰς τὸν βασιλέα τυραννίδα μελετάν. Ὁ δὲ βασιλεὺς πέμψας Σολομῶνα ἀποπειρᾶται την Βελισαρίου γνώμην, πότερον σὺν Γελίμερί τε καὶ Ο ανδήλοις εἰς Βυζάντιον ήκειν, ἢ αὐτοῦ μένοντος, ἐκείνους στείλαι ὧδε· οὐ γὰρ ἔλαβον αὐτὸν οἱ ἄρχοντες οἱ τὴν τυραννίδα επενεγκόντες. Ο δὲ Βελι- σάριος εἰς Βυζάντιον ἀφίκετο Σολομώνα στρατηγὸν Λιβύης καταλιπών. Καταλαβὼν δὲ Βελισάριος τὸ Βυ- ζάντιον αμπ Γελίμερ καὶ τοῖς Οὐανδήλοις γερῶν Εξιώθη μεγάλων, οἷαν ἐν τοῖς ἄνω χρόνοις οἱ Ρω- μαίων στρατηγοὶ ἐν μεγίσταις νίκαι; ἀνεδήσαντο. Εξακοσίων τε χρόνων παρωχηκότων οὐδεὶς ἐληλύ- θεῖ εἰς τιμὴν τοιαύτην, εἰ μὴ Τίτος καὶ Τραϊανός, καὶ ἄλλοι αὐτοκράτορες στρατηγήσαντες ἐπὶ τὸ βαρ- βαρικόν ἔθνος ἐνίκησαν. Τά γε γὰρ λάφυρα ἐνδεικνύ μενος καὶ τὰ τοῦ πολέμου ἀνδράποδα ἐν μέσῃ " τῇ πόλει ἐπόμπευσεν, δν θρίαμβον καλοῦσι Ῥωμαῖοι· οὐ τῷ τὰ παλαιῷ μέντοι τρόπῳ, ἀλλὰ πεζῇ βαδίζων ἐκ τῆς οἰκίας τῆς ἑαυτοῦ ἄχρις εἰς τὸ ἱπποδρόμιν το "Ην δὲ τὰ λάφυρα ὅτα δὴ ὑπουργικὰ τῇ βασιλέως τάξει ἀνεῖσθαι εἰώθει *, θρόνοι χρυσοί, καὶ ὀχήματα οἷς τῶν βασιλέων, αἱ γυναῖκες ὀχοῦνται *, κόσμος το πολύ; ἐκ λίθων ἐντίμων συγκείμενος, ἐκπόματα χρυσά, καὶ τὰ σ' άλλα σύμπαντα ὅσα εἰς τὴν βασι λέως θοίνην χρήσιμα. "Ην δὲ καὶ ἄργυρος Είκων μυ ριάδας πολλὰς ταλάντων καὶ παντοδαπών βασιλικών κειμηλίων, ἅπερ Γιζέριχος τὸ ἐν Ῥώμῃ συλήσας παλάτιον ἔλαβεν· ἐν οἷς καὶ τὰ Ἰουδαίων κειμήλια ἦν, ἅπερ Ουεσπασιανός Τίτος μετὰ τὴν τῶν Ἱερο σολύμων ἅλωσιν εἰς Ῥώμην " ἤνεγκεν. 'Ανδρα ** τοῦτο φυλ. Α, φυλ, τοῦτο προς Α. " γίνεσθαι Α, γενέσθαι το αὐτὸν Λ, αὐτῷ οὕτω. * ἱπποδρομεῖον Α 1, Ιπποδρόμιον Γ. τὰ το Α. εἰς Ρώμην $3 τυραννίδ. Α τυραννίδα τὸ δοκοῦν σε οἷον Α δ, οξων μέση Α, μέσῳ ειώθει Α 2, ειώθασιν τα εχοῦνται Α, ἐν 'Ρώμῃ νιίβ. ΝΟΤΑ. CHRONOGRAPHIA. A generis molestias Papuae subire coa's, nunc demum captivi specie oppressus, nullius alterius, quam copiosi risus dignas res humanas omnes existimabat. Eum porro cum optimatibus Vanda- Horum omnibus a dedecore longe et contemptu, sub tuta licet custodia, tenuit Belisarius, ut euni ad imperatorem Justinianum Byzantium deduceret. Continuo vero Cyrillum cum capite Tzatzonis in Sardiniam insulam, Cyruum olim dictam, misit; quam ille postmodum in Romanorum po- testatem recepit. Joannem autem alterum Cæsaream, qua Mauritaniæ est distatque a Carthagine triginta dierum itinere, ad Gades et solis occasum, sita, et insuper alterum Joannem unum ex satellitibus ad fretum Gaditanum atque alteram Hercu- lis columnata misit, qui casrum, quod Septum vocant, occuparet: Apollinarium vero virum bello ègregium ad insulas quæ propius absunt ab Oceani in mediterraneum influxu, Majoricam nimirum Stque Minoricam destinavit, et in Siciliam nonnullos milites ex Lybia, qui Vandalorum arcem sub præsidio tenerent. Castri vero custodes Gotthi istud Atalarichi matri litteris manifestaverunt. Ilia Belisario, ne castrum tyrannice expugnaretur, priusquam imperator Justinianus certior fieret, suumque super ea re consilium explicuisset, significat. Ita demum Vandalica bella finem habuere. Cæterum invidia, quemadmodum in magna felicitate fieri amat, etiam Belisario calamitatem peperit. Quidam enim ipsum affectata lyrannidis apud imperatorem criminati sunt. Imperator autem per Salomonem Belisarii sententiam expe- ritur, utrum ipse cum Gelimere et Vandalis Byzantium proficisci, an certe ipso in Lybia diuturniorem moram trahente, ipsos illuc mittere statueret? Porro Belisarius Salomone Libyæ duce Felicto (ab optimatibus enim se tyrannidis insimu latum non erat nescius) Byzantium versus iter arripit. Subinde cum Gelimere et Vandalis Byzan- tium profectus, ea honorum amplitudine, qua prioribus sæculis Romanorum duces post magis insignes viciorias donabantur, cumulatus est : sex- centos chim annos si nnmeraveris, nullus, nisi forte Titus, Trajanus, aut alii imperatores et exercituum ductores, qui barbaras nationes devicerunt, parem honoris gradum qui attigerit, facile occurret. Spo- lia namque et exuvias, victos quoque bello capti- vos, per mediam civitatem circumduxit, quod tri- κmphum Romani nuncupavere. Ita quidem antiquo more ex domo sibi propria ad circum usque pedes - incessit. Fuere vero ea spolia, quæ regiæ majesta- tis ministerio et regum usibus concedi consueve- ṛunt : throni aurei, et lecticæ, quibus regum uxores amant vehi, mundus infinitus ex pretiosis lapillis, aurea pocula, cxleraque omnia, quæ regiis conviviis inferuntur. Censitun est præterea ar- D Berti pondus plurium myriadum talentorum et C regia generis omnis supellex, quam Gizerichus Romam depopulatus ex imperatorum palatio se- VARIE LECTIONES. 1· vulg. add. ex A. vulg. vulg. Legebatur suig. s adii. ex a. add. ex a. vulg. vulg. " vuig vulg. JAG. GOARI (39) Jornandes, De rebus Geticis, ad finem. (40) Excerptorum Procopii De bello Vand. lib, ut continuatio.

οι: ὑπά Α ποδα δὲ ἦν τοῦ θριάμβου Γελίμερ τε αὐτὸς ἐσθητά τινα ἐπὶ τῶν ὤμων τ' αμπεχόμενος πορφυράν, καὶ τὸ συγγενές ἅπαν, Οὐανδήλων τε ὅσοι ευμήκεις άγαν καὶ καλοὶ τῷ σώματι ἦσαν. ὡς δὲ ἐν τῷ ἔπποδρο μίῳ Γελίμερ ἐγένετο, τόν τε βασιλέα ἐπὶ βήματος καθήμενον καὶ τὸν δῆμον ἑστῶτα ἐφ' ἑκάτερα μέρη εἶδεν, ἐπιλέγων οὐκ ἐπαύσατο βοών κ. Ματαιότης ματαιοτήτων· τὰ πάντα ματαιότης ! Αφικόμενον δὲ αὐτὸν κατὰ τὸ τοῦ βασιλέως βῆμα τὴν πορφυ ρίδα περιελόντες πρηνή πεσόντα προσκυνῆσαι τὸν βασιλέα ἠνάγκασαν. Ὁ δὲ βασιλεύς τε καὶ ἡ Δύο γούστα τοῦ Ἰλδερίχου παῖδας δε καὶ ἐγγόνους πάντας τε τοὺς ἐκ τῆς " Ουαλεντινιανοῦ βασιλέως συγγε νείας χρήματα ἱκανὰ εε εδωρήσατο, καὶ Γελίμερι χωρία ἐν Γαλατία μεγάλα τε καὶ τερπνὰ μετὰ πάν των τῶν συγγενῶν αὐτοῦ ἐν τούτοις οἰκεῖν συνεχώ ρησεν 4, εἰς πατρικίου δὲ ἀξίαν ἀνεβίβασεν τοῦτον, διὰ τὸ μὴ δέχεσθαι αὐτὸν τῆς ᾿Αρείου δόξης μετα στῆναι. Ο δὲ Βελισάριος μετὰ τὸν θρίαμβον τευσεν, καὶ πάμπολλα χρήματα ἐκ τῆς αὐτοῦ νίκης ὁ δῆμος τοῦ Βυζαντίου ἀπήλαυσεν, ὅσα οὐδέπω τ Τοῦ δὲ Σολομῶνος τὴν Λιβύην διέποντος, Μαυρούστας πόλεμον κατά Λιβύων ἐκίνησαν. Οἱ δὲ Μαυρούσιος ἐκ τῶν ἐθνῶν κατάγονται, οὓς Ἰησοῦς ὁ τοῦ Ναυῆ ἐκ τῆς ἢ Φοινίκων χώρας ἀπὸ Σιδώνας μέχρις Απο γύπτου κατοικοῦντας ἀπήλασεν. Οἵτινες καταλαβόν- τες τὴν Αἴγυπτον, καὶ μὴ δεχθέντες ὑπ' αὐτῶν, καταλαμβάνουσι τὴν Λιβύην, καὶ ταύτην παροική σαντες (ἣν ὑστέρω καιρῷ οἱ παρὰ 'Ρωμαίοις βασι λεῖς κρατήσαντες, Τηγύλην ταύτην ὠνόμασαν), στήσαντες δύο στήλας ἐπὶ τῆς Μεγάλης Κρήνης ἐκ λίθων λευκῶν ἐγκεκολαμμένα οι ἐχούσας γράμματα Φοινικικὰ λέγοντα τάδε· Ἡμεῖς ἐσμεν οἱ φυγόντες ἀπὸ προσώπου Ἰησοῦ τοῦ λῃστοῦ υἱοῦ Ναυῆ. "Ησαν δὲ καὶ ἄλλα ἔθνη ἐν Λιβύῃ πρότερον αὐτόχθο νες, έχοντες βασιλέα Ασκληπέα 4, τῆς γῆς υἱὸν ἔφασκον εἶναι (44), οἵτινες Καρχηδόνα ἔκτισαν. Σου λομὼν δὲ λαβὼν ἐκ Καρχηδόνος τὰ στρατεύματα, κατὰ Μαυρουσίων ἐχώρει. Ελθὼν δὲ εἰς Βυζάκιον εἰς Ῥαμῆς σὲ τὸ χωρίον, ἔνθα οἱ Μαυρούσιοι έστρα- τοπέδευσαν κύκλον ἐκ τῶν καμήλων ποιησάμενοι, τάς τε γυναῖκας καὶ τὰ τέκνα “ ἐντὸς τοῦ κύκλου ἀποθέμενοι 4, καὶ τοὺς Μαυρουσίους κατ' αὐτοῦ Εξερχομένους, ἐπιβὰς “ τοῦ ἵππου πεντακοσίους επιλέκτους επαγόμενος εἰς ἐν ' τοῦ κύκλου ἐπισκῆ ο τῶν ὤμων Α, τὸν ὦμον οι βοῶν Α, λέγων την πορφυρίδα Α, τὸν πορφύραν παι δα Δ. δι' ἐκ τῆς Α, ἐκ τοῦ ἐκ ἱκανὰ Α, καλὰ συνεχώρησεν, εἰς πατρ. δὲ ἀξίαν ἀνεβίβασεν τοῦτον Α, συγχωρήσας εἰς π. τάξιν τοῦτον οὐκ ἀνεβ. μετὰ τὸν θρίαμβον Α, μετὰ τῶν θριάμβων οι οὐδέπω Α, οὐδέποτε ἐκ τῆς Α, ἐκ τῶν Τηηοιν Α. οι έγκεκολαμμένα Α, εγκεκολαμμέν νων δε Ασκληπαῖα, ὃς Ἡρακλεῖ ἐβασίλευσεν, ἐν τῆς γῆς Α. Ασκληπέα, εν Ηρακλείου βασιλέως τῆς γῆς υἱὸν Ράμμης Α 2. Η καὶ τοὺς παῖδας Α. τὸ ἀποθέμενοι Α ε, ἐνθέμενοι ἐ ἐπιδες Α΄ 2, ἀποβὰς εἰς ἐν Α, εἰς ἕνα νιίς. Καὶ ἀπ' αὐτοῦ ᾿Ανταῖον τὸν αὐτῶν βασιλέα, ὃς ἐν Κλιπέα Ηρακλεῖ ἐπάλαισε, τῆς γῆς υἱὸν ἔφασκον εἶναι • Κλιπές, THEOPHANIS eum asportaverat : in his exstiterunt ornamenta Judæorum omnia, quæ captis Hierosolymis D VARIS LECTIONES. Titus Vespasianus Romam intulit. Captivi in triumphum ducti fuerunt, Gelimer ipse purpurea ch³amyde in humerum rejecta vestitus, omnes ejus consanguinei, et ex Vandalis proceriores quique corpore et vullus forma venustiores. Ut ad circum Gelimer pervenit, et imperatorem solio se- dentem, et populum hinc et inde circumstantem conspexit, in has voces frequentius repetitas erupit : Vanilas vanitatum, et omnia vanitas. Versus impe- ratoris aulem solium procedentem exuerunt pur- pura, prius etiam quam pronus in terram impe- ratorém venerari cogeretur. Post hæc Ilderichi filios et nepotes, cosque cunctos, qui a Valentiniano – B imperatore genus ducere reperti sunt, imperator el Augusta magna divitiarum liberalitate excepit: Ge- limeri vero vicos et oppida per Galatiam ampla et amœna, in quibus ipse cum affinibus habitare per- mitteretur, assignavit : in patriciorum tamen or- dinem quod Arianorum opinionem deserere de- trectaret, non evexit. Acto triumpho Belisarius subinde consulatum gessit, et ex ejus victoria id nummorum münus, quale nusquam auditum, po- pulus Byzantinus accepit. Porro Salomone Libyam administrante, Maurusii adversus Libyas arma mo- verunt. Isti Maurusii ex gentibus, quas Jesus Nave Phoenicum regionem a Sidone ad Egyptum usque habitantes expulit, originem traxerunt : qui primunt • in Ægyptum appellentes, nec ab incolis admissl, perrexerunt in Libyam, et eam incoluerunt : (ear secutis temporibus Romanorum imperatores sibi subactam Tingitanam dixerunt) ac demum duabus columnis ad magni fontis latera ex albo lapide erectis Phoenicio claractere Planicumque dialeeto nonnulla inculpserunt in hanc sententiam : Nos sumus, qui a facie Jesu pradonis filii Nare fugimus. Exstiterant etiam per Libyam aliæ gentes indigena, quibus sculapius rex, telluris, ut aiebant, filius, præfuit, quæ prima Carthaginis fundamenta po- suerunt. Salomon aulem, copiis Carthagine cductis, adversus Maurusios profectionem suscepit. Byza cium cam pervenisset ad Rames oppidum, quo Maurusii, vallo circulari ex camelorum gregibus composito, mulieres, pueros, nec non se ipsos in C vulg. vulg. νulg. vulg. vulg. vulg. "' vulg. vulg. * vulg. vulg. vulg. : vulg. νulg. " JAC. GOARI NOTÆ. Alius est, quem Hercules palæstra superavit. Male hæc breviata ex Procopio lib. ut Vandal. ubi ille : Indeque Antaum ipsorum regem, qui Clipea cum Herculé lucta contendit, terræ filium dixerunt esse. Quin neque Procopii interpres reddidit, to ey quod proprium esse liquet, et nomen urbis minoris Africa Ptolemæo. Reliqua, ut historiæ constet series, videnda in Procopio, ut de funds- tione Carthaginis, quam non isti indigense, sod advena condidit Dido. COMBEFIS, (41) Non Esculapius, sed Antæus Terræ ille

ψαι μέρος καὶ τὰς καμήλους κτείνειν ἐκέλευσεν. Φο- νεύσας δὲ ἀμφὶ διακοσίων, δρόμῳ εἰς τὸ τοῦ κύκλου μέσον ἐχώρησεν, ἔνθα αἱ γυναῖκες ἐκάθηντο. Οἱ δὲ βάρβαροι ἐκπλαγέντες ἐπὶ τὸ ὄρος ἔφυγον σὺν πάσῃ ἀκοσμίᾳ. Κτείνονται δὲ τῶν Μαυρουσίων ἐν ταύτῃ κα τῇ ἡμέρᾳ μύριοι. Αἱ δὲ γυναῖκες πᾶσαι σὺν τοῖς παιδίοις τ' ἐν ἀνδραπόδων λόγῳ ἐγένοντο. Καὶ τούς τους λαβόντες σὺν ταῖς καμήλοις καὶ πάσῃ τῇ ήλι- και το εἰς Καρχηδόνα εἰσῄεσαν τὴν ἐπινίκιον ἑορτὴν ἄγοντες. Οἱ δὲ βάρβαροι πάλιν συναθροισθέντες παν δημεί σὺν γυναιξὶ καὶ τέκνοις, μηδένα καταλιπόν- τες, ἐστράτευσαν κατὰ Ῥωμαίων, καὶ τὰ ἐν Βυζα- κίῳ χωρία κληίζοντο. Σολομὼν δὲ ἄρας κατά τάχος κ πᾶν τὸ στράτευμα, ἐπ' αὐτούς ᾔει. Γενόμενος δὲ ἐν Βουλγαρίωνι, ἔνθα οἱ πολέμιοι ἐστρατοπεδεύσαντο, διεκόσμησεν τὸ στράτευμα, ὡς εἰς μάχην. Οἱ δὲ Μαυρούσιοι ἐν τῷ ὄρει τῶν Βουλγαρίων (42) ἐπὶ πλεῖον ἔμενον, εἰς τὸ πεδίον κατελθεῖν μὴ βουλο μενοι. Σολομών δὲ ἀποστέλλει Θεόδωρον διὰ τῆς νυκτὸς σὺν χιλίοις πεζοῖς, καὶ τῶν σημειωτῶν τινα, ὅπως εἰς τὸ ὄρος ἐκ τῶν ὄπισθεν αὐτῶν διὰ τῆς νυκτὸς ἀνέλθωσιν 88, καὶ ἅμα τῷ ἡλίῳ ἀνίσχοντι τὰ σημεία ύπερθεν ἄραντες, κατὰ τῶν πολεμίων χωρή- σωσιν 80. Ομοίως δὲ καὶ αὐτὸς ὄρθρου βαθέος σε ἀνελθὼν, ἅμα κατὰ τῶν πολεμίων ἐχώρησεν. Ιδόν- τες δὲ οἱ βάρβαροι, ὅτι ἐν μέσῳ τῶν Ῥωμαίων γε- γόνασιν, εἰς φυγὴν ὥρμησαν κατὰ τῶν κρημνών ὠθίζοντες ἑαυτοὺς τε καὶ ἀναιροῦντες. 'Απέθανον δὲ ἐν τῷ πολέμῳ Μαυρουσίων μυριάδες ε', τῶν δὲ Ῥω μαίων τὸ παράπαν οὐδὲ εἷς, οὐ μὴν οὐδὲ πληγήν τινα ἔλαβεν, ἀλλὰ πάντες ὑγιεῖς τὴν νίκην ήραντο. Οἱ δὲ πλεῖστοι τῶν ἀρχόντων αὐτῶν τοῖς Ῥωμαίοις προσεῤῥύησαν. Γυναικῶν μέντοι καὶ παίδων τοσοῦ τον πλῆθος οἱ Ρωμαῖοι ἔλαβον, ὥστε προβάτου τιμής παΐδα Μαυρούσιον ὠνήσασθαι βουλομένοις ἀπεδί δοντο σ7. Καὶ τότε αὐτοῖς τὸ παλαιὸν λόγιον γυναικός μάντιδος ἀπέδη, ὡς ἄρα τὸ πλῆθος αὐτῶν παρὰ ἀνδρὸς ἀγενείου όλλυται. Ο γὰρ Σολομών εὐνοῦχος ἐκ παίδων παρά γνώμην καθέστηκεν ὑπὸ πάθους σε τα γεννητικά μόρια αποβαλών. Λαβὼν δὲ τὴν λείαν πᾶσαν εἰς Καρχηδόνα ὑπέστρεψεν. Ἐν τούτῳ δὲ τῷ χρόνῳ τέρας ἐν τῷ οὐρανῷ (43) συνέβη γενέσθαι. Ο γὰρ ἥλιος ἀκτίνων χωρὶς τὴν αίγλην, ώσπερ ή σελήνη, ἐστυγναζαν το ἅπαντα τὸν ἐνιαυτόν· ἐπὶ πλεῖστον δὲ ἐκλείποντι ἐῴκει οὐ καθαρῶς φαίνων, ὥσπερ ειώθει. Χρόνος δὲ ἦν σε ταύτῃ Δ, αὐτῇ παισὶν Α. σε πάσῃ τῇ λείᾳ 2. οι κατὰ τάχος Α, κατὰ τὸ τάχος εἰσέλθωσιν Α σε χωρήσωσιν Α, χωρίσωσιν κ βαθέως και των Α. σε ἑαυτοὺς Α, αὐτοὺς εν ὠνήσασθαι βουλομένοις ἀπεδίδοντο Α, ὠνεῖσθαι βουλομένῳ ἀπεδέδοντο π. Α. ἀπὸ π. δε ἐστυγναζεν Α, ἐτίναξεν το ἐῴκει] ἐδόκε: Δ, ἐοίχει το υπό CHRONOGRAPHIA. A cum impressionem facturos incluserant, equo con- scenso, quingentos milites selectissimos ad unam circumvallantis ambitus partem collocatos bostes aggredi, et camelos telis jubet confodere. Ducentis circiter interfectis, contento cursu medium ambitus, quo mulieres consederant, occupat, Barbari autem prostrati, in montem nullo servato ordine fugam arripiunt. Ea die ad decies mille Maurusii cæsi fuerunt : mulieres cum natis omnes in capti vitatem actæ : iisque demum una cum camelorum gregibus et omnis ælatis hominibus abductis vicwres Carthaginem ingressi dies festos ob parlam victoriam egerunt. Verum barbári nullo ex suis relicto, una cum uxoribus et liberis in unum col- lecti, bellum adversus Romanos redintegrarunt, et B pagos circa Byzacium depopulati sunt. Salomon ex adverso copiis exercitus omnibus convocatis, contra profectus est: jamque Bulgarionem, qui locus hostilium castrorum erat, cum attigisset, exercitum omnem quasi pugnam initurus disposuit. Maurusii in planitiem descendere veriti, in Bulga rionum monte diutius substiterunt. Salomon unə cum peditibus mille Theodorum, el ex signiferis quemdam de nocte qummisit, qui tenebris tecti, monte retro adversarios conscenso, cum exoriente primum sole ex superiore loco signa: tollerent in altum, ac simul omnes in adversarios irrumperent, Ipse profunda adhuc nocte sub auroram una cum illis ascendens in hostes iter dirigit. Barbari Ro- manis circumquaque se vallatos et inclusos com- perientes, per prærupta loca in fugam se dederunt, invicem se perturbato ordine prementes, et mutuam sibi cædem inferentes. Hoc in certamine Mauru- siorum myriades quinque perierunt, Romanorum ne'ullus quidem defuit, aut aliquam omnino pla- gam accepit, quin imo sanis el salvis omnibus in- tegram victoriam retulerunt. Maurusiorum autem primores non pauci Romanis se adjunxerunt. Mu- lierum vero et puerorum is fuit numerus a Roma- nis captus, ut ovis pretio puerum Maurusiun sibi comparare volenti æstimarent et divenderent. Ita demum vatis feminæ velus oraculum exitum habuisse deprehensum, quo plebem eorum ab imberbi viro penitus delendam prænuntiatum. Salomon enim, generationis administris partibus morbo amissis, invitus olim a puero præter sententiam eunuchus evaserat. Spoliis tandeur onustus Cartha- ginem remeavit. C D Hoc etiam anne portentum in cœlo apparere contigit. Sol etenim radiis penitus orbatus lucem omnino lunæ similem per totuin annum obscura- tam habebat : quam frequenter autem non plene, prout solebat, visus, defcienti par exstabat. Erat is VARLE LECTIONES. vulg. vulg. e. vulg. vulg. add. ex A. vulg. vulg. vulg. vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. dium. Annum porro numerat Procopii interpres in margine. (42) Procopius Burgaon. (43) Ex Procopii lib. 11 De bello Wand. ad me-

ψαι μέρος καὶ τὰς καμήλους κτείνειν ἐκέλευσεν. Φο- νεύσας δὲ ἀμφὶ διακοσίων, δρόμῳ εἰς τὸ τοῦ κύκλου μέσον ἐχώρησεν, ἔνθα αἱ γυναῖκες ἐκάθηντο. Οἱ δὲ βάρβαροι ἐκπλαγέντες ἐπὶ τὸ ὄρος ἔφυγον σὺν πάσῃ ἀκοσμίᾳ. Κτείνονται δὲ τῶν Μαυρουσίων ἐν ταύτῃ κα τῇ ἡμέρᾳ μύριοι. Αἱ δὲ γυναῖκες πᾶσαι σὺν τοῖς παιδίοις τ' ἐν ἀνδραπόδων λόγῳ ἐγένοντο. Καὶ τούς τους λαβόντες σὺν ταῖς καμήλοις καὶ πάσῃ τῇ ήλι- και το εἰς Καρχηδόνα εἰσῄεσαν τὴν ἐπινίκιον ἑορτὴν ἄγοντες. Οἱ δὲ βάρβαροι πάλιν συναθροισθέντες παν δημεί σὺν γυναιξὶ καὶ τέκνοις, μηδένα καταλιπόν- τες, ἐστράτευσαν κατὰ Ῥωμαίων, καὶ τὰ ἐν Βυζα- κίῳ χωρία κληίζοντο. Σολομὼν δὲ ἄρας κατά τάχος κ πᾶν τὸ στράτευμα, ἐπ' αὐτούς ᾔει. Γενόμενος δὲ ἐν Βουλγαρίωνι, ἔνθα οἱ πολέμιοι ἐστρατοπεδεύσαντο, διεκόσμησεν τὸ στράτευμα, ὡς εἰς μάχην. Οἱ δὲ Μαυρούσιοι ἐν τῷ ὄρει τῶν Βουλγαρίων (42) ἐπὶ πλεῖον ἔμενον, εἰς τὸ πεδίον κατελθεῖν μὴ βουλο μενοι. Σολομών δὲ ἀποστέλλει Θεόδωρον διὰ τῆς νυκτὸς σὺν χιλίοις πεζοῖς, καὶ τῶν σημειωτῶν τινα, ὅπως εἰς τὸ ὄρος ἐκ τῶν ὄπισθεν αὐτῶν διὰ τῆς νυκτὸς ἀνέλθωσιν 88, καὶ ἅμα τῷ ἡλίῳ ἀνίσχοντι τὰ σημεία ύπερθεν ἄραντες, κατὰ τῶν πολεμίων χωρή- σωσιν 80. Ομοίως δὲ καὶ αὐτὸς ὄρθρου βαθέος σε ἀνελθὼν, ἅμα κατὰ τῶν πολεμίων ἐχώρησεν. Ιδόν- τες δὲ οἱ βάρβαροι, ὅτι ἐν μέσῳ τῶν Ῥωμαίων γε- γόνασιν, εἰς φυγὴν ὥρμησαν κατὰ τῶν κρημνών ὠθίζοντες ἑαυτοὺς τε καὶ ἀναιροῦντες. 'Απέθανον δὲ ἐν τῷ πολέμῳ Μαυρουσίων μυριάδες ε', τῶν δὲ Ῥω μαίων τὸ παράπαν οὐδὲ εἷς, οὐ μὴν οὐδὲ πληγήν τινα ἔλαβεν, ἀλλὰ πάντες ὑγιεῖς τὴν νίκην ήραντο. Οἱ δὲ πλεῖστοι τῶν ἀρχόντων αὐτῶν τοῖς Ῥωμαίοις προσεῤῥύησαν. Γυναικῶν μέντοι καὶ παίδων τοσοῦ τον πλῆθος οἱ Ρωμαῖοι ἔλαβον, ὥστε προβάτου τιμής παΐδα Μαυρούσιον ὠνήσασθαι βουλομένοις ἀπεδί δοντο σ7. Καὶ τότε αὐτοῖς τὸ παλαιὸν λόγιον γυναικός μάντιδος ἀπέδη, ὡς ἄρα τὸ πλῆθος αὐτῶν παρὰ ἀνδρὸς ἀγενείου όλλυται. Ο γὰρ Σολομών εὐνοῦχος ἐκ παίδων παρά γνώμην καθέστηκεν ὑπὸ πάθους σε τα γεννητικά μόρια αποβαλών. Λαβὼν δὲ τὴν λείαν πᾶσαν εἰς Καρχηδόνα ὑπέστρεψεν. Ἐν τούτῳ δὲ τῷ χρόνῳ τέρας ἐν τῷ οὐρανῷ (43) συνέβη γενέσθαι. Ο γὰρ ἥλιος ἀκτίνων χωρὶς τὴν αίγλην, ώσπερ ή σελήνη, ἐστυγναζαν το ἅπαντα τὸν ἐνιαυτόν· ἐπὶ πλεῖστον δὲ ἐκλείποντι ἐῴκει οὐ καθαρῶς φαίνων, ὥσπερ ειώθει. Χρόνος δὲ ἦν σε ταύτῃ Δ, αὐτῇ παισὶν Α. σε πάσῃ τῇ λείᾳ 2. οι κατὰ τάχος Α, κατὰ τὸ τάχος εἰσέλθωσιν Α σε χωρήσωσιν Α, χωρίσωσιν κ βαθέως και των Α. σε ἑαυτοὺς Α, αὐτοὺς εν ὠνήσασθαι βουλομένοις ἀπεδίδοντο Α, ὠνεῖσθαι βουλομένῳ ἀπεδέδοντο π. Α. ἀπὸ π. δε ἐστυγναζεν Α, ἐτίναξεν το ἐῴκει] ἐδόκε: Δ, ἐοίχει το υπό CHRONOGRAPHIA. A cum impressionem facturos incluserant, equo con- scenso, quingentos milites selectissimos ad unam circumvallantis ambitus partem collocatos bostes aggredi, et camelos telis jubet confodere. Ducentis circiter interfectis, contento cursu medium ambitus, quo mulieres consederant, occupat, Barbari autem prostrati, in montem nullo servato ordine fugam arripiunt. Ea die ad decies mille Maurusii cæsi fuerunt : mulieres cum natis omnes in capti vitatem actæ : iisque demum una cum camelorum gregibus et omnis ælatis hominibus abductis vicwres Carthaginem ingressi dies festos ob parlam victoriam egerunt. Verum barbári nullo ex suis relicto, una cum uxoribus et liberis in unum col- lecti, bellum adversus Romanos redintegrarunt, et B pagos circa Byzacium depopulati sunt. Salomon ex adverso copiis exercitus omnibus convocatis, contra profectus est: jamque Bulgarionem, qui locus hostilium castrorum erat, cum attigisset, exercitum omnem quasi pugnam initurus disposuit. Maurusii in planitiem descendere veriti, in Bulga rionum monte diutius substiterunt. Salomon unə cum peditibus mille Theodorum, el ex signiferis quemdam de nocte qummisit, qui tenebris tecti, monte retro adversarios conscenso, cum exoriente primum sole ex superiore loco signa: tollerent in altum, ac simul omnes in adversarios irrumperent, Ipse profunda adhuc nocte sub auroram una cum illis ascendens in hostes iter dirigit. Barbari Ro- manis circumquaque se vallatos et inclusos com- perientes, per prærupta loca in fugam se dederunt, invicem se perturbato ordine prementes, et mutuam sibi cædem inferentes. Hoc in certamine Mauru- siorum myriades quinque perierunt, Romanorum ne'ullus quidem defuit, aut aliquam omnino pla- gam accepit, quin imo sanis el salvis omnibus in- tegram victoriam retulerunt. Maurusiorum autem primores non pauci Romanis se adjunxerunt. Mu- lierum vero et puerorum is fuit numerus a Roma- nis captus, ut ovis pretio puerum Maurusiun sibi comparare volenti æstimarent et divenderent. Ita demum vatis feminæ velus oraculum exitum habuisse deprehensum, quo plebem eorum ab imberbi viro penitus delendam prænuntiatum. Salomon enim, generationis administris partibus morbo amissis, invitus olim a puero præter sententiam eunuchus evaserat. Spoliis tandeur onustus Cartha- ginem remeavit. C D Hoc etiam anne portentum in cœlo apparere contigit. Sol etenim radiis penitus orbatus lucem omnino lunæ similem per totuin annum obscura- tam habebat : quam frequenter autem non plene, prout solebat, visus, defcienti par exstabat. Erat is VARLE LECTIONES. vulg. vulg. e. vulg. vulg. add. ex A. vulg. vulg. vulg. vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. dium. Annum porro numerat Procopii interpres in margine. (42) Procopius Burgaon. (43) Ex Procopii lib. 11 De bello Wand. ad me-

δέκατος τῆς σε βασιλείας Ἰουστινιανοῦ. Ἐν τούτῳ δὲ τῷ χρόνῳ οὔτε πόλεμος, οὔτε θάνατος ἐπιφερόμεν νας τοῖς ἀνθρώποις ἐπέλειπεν ο . ἔαρι γάρ άρχο μένῳ Βελισάριος ἐστάλη (44) παρὰ τοῦ Ἰουστινια νοῦ τὴν Σικελίαν ὑπόφορον ποιῆσαι Ρωμαίοις. Χει μάσαντος δὲ αὐτοῦ ἐν Σικελίᾳ, τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα καταλαβούσης, ἐστασίασαν οἱ ἐν Λιβύῃ Ῥωμαῖοι κατά Σολομώνος τρόπῳ τοιῷδε· λαβόντες γὰρ τῶν ἀναιρεθέντων Οὐανδήλων γυναῖκας κατέσχον τοὺς ἀγροὺς αὐτῶν ὡς ἰδίους, καὶ τελεῖν τῷ βασιλεῖ τὰ ὑπὲρ αὐτῶν τέλη οὐκ ἤθελον· ὁ δὲ Σολομών παρήνει αὐτοῖς μὴ ἀνταίρειν " κατὰ τοῦ βασιλέως, ἀλλὰ τὰ ὁρῶντα τούτῳ ἀποδιδόναι. Μετέπεσον δέ τινες αὐτῶν, καὶ μάλιστα τῶν Γότθων, πρὸς τὴν ᾿Αρείου δόξαν, οἷς οἱ ἱερεῖς τῆς Ἐκκλησίας ἀφώριζον σε, καὶ οὐδὲ τὰ τέκνα αὐτῶν βαπτίζειν ήθελον. Ὅθεν ἐν τῇ ἑορτῇ γέγονεν ή στάσις; ἐπεβουλεύσαντο δὲ οἱ στρατιῶται Σολομῶνα ἐν τῷ ἱερῷ κτεῖναι. Ἐξελθόντες δὲ τῆς πόλεως ἐληΐζοντο τὰ ἐκείνης χωρία, καὶ τοὺς Λα Ευας ὡς πολεμίους ἐχρῶντο Ν. Σολομὼν δὲ ἀκούσας ταῦτα εἰς θόρυβον πολὺν ἐμπεσών, πιθανολογίαις πείθειν τὸν στρατὸν ἐπειρᾶτο παύσασθαι τῆς στά σεως. Συλλεγέντες δὲ τόν τε Σολομῶνα καὶ τοὺς ἄρο χοντας ἀναιδῶς ὑβριζον, Θεόδωρον δὲ τὸν Καππάδοκα εἰς τὸ παλάτιον ἐλθόντες στρατηγὸν τοῦτον ἐψηφί σαντο, καὶ σιδηροφοροῦντες ἅπαντα τὸν προστυγχά νοντα ἔκτανεν, εἴτε Λίβυν, είτε Ρωμαίον, Σολομών: γνώριμον, τά τε χρήματα ἐληΐσαντο, καὶ εἰς « τὰς οἰκίας εἰσερχόμενοι ἅπαντα τὰ τίμια ήρπαζον. Σο- λυμὼν δὲ εἰς τὸ ἱερὸν τοῦ παλατίου προσφυγών, ἔλαθεν. Νυκτὸς δὲ ἐπιγενομένης τ' ἐξελθὼν τοῦ πα λατίου σὺν τῷ Προκοπίῳ τῷ συγγραφεῖ καὶ Μαρ τίνῳ, καὶ εἰς ναῦν εἰσελθόντες δε πρὸς Βελισάριον ἐν Συρακούσῃ τῆς Σικελίας ἀφίκετο, γράψας Θεοδώρῳ φροντίζειν τῆς Καρχηδόνος, καὶ τῶν βασιλικῶν πρα- γμάτων. Οἱ δὲ στρατιῶται συλλεγέντες εἰς τὸ βουλῆς πεδίον το Τζότζαν ο (45), τὸν Μαρτίνου δορυφόρον τι τύραννον είλαντο 18, ἄνδρα θυμοειδῆ καὶ δραστή ριον, ὑφ᾽ ᾧ τα τοῦ βασιλέως ἄρχοντας ἐξελάσαντες, Λιβύης κρατήσωσι. Τζότζας δὲ ἐλθὼν πλησίον Καρχηδόνος, έπεμψε κελεύων τάχιστα παραδού ναι αὐτῷ Θεόδωρον τὴν πόλιν, ὅπως κακῶν ἀπα- θεῖς μείνωσιν· οἱ δὲ Καρχηδόνιοι και Θεόδωρος τῷ βασιλεῖ ὡμολόγουν τὴν πόλιν το φυλάττειν. Τζέ τζας δὲ ταῦτα ἀκούσας εἰς πολιορκίαν τῆς πόλεως καθίστατο. Βελισάριος δὲ ἀπολεξάμενος ἄνδρας έκαν τὸν τῶν αὐτοῦ δορυφόρων τε καὶ ὑπασπιστῶν, οὓς ὁ Σολομών επαγόμενος μιᾷ νηῒ εἰς Καρχηδόνα ἀπ έπλευσεν περὶ λύχνων ἀφάς. Επεὶ δὲ ἡμέρα ἐγεγόνει, μαθὼν ὁ τύραννος καὶ οἱ στρατιῶται τὸν Βελισάριον ἀγώ της Α. σε ἐπέλειπεν Α, ἐπέλιπεν σε ανταίρειν Α, ἀντερεῖν· σε αγώ ριζον Α, ἠφύριζαν ἐχειροῦντο α. εἰς σ' ἐπιλαβομένης Α. το εἰσελθὼν. εἰς τὸ Λιβύης πεδίον Α. το Τζόντζον Α Στότζαν 7. δορυφόρον Α. Γ, δορυφόρων ναίς. το είλοντο Α. ἐφ᾽ ᾧ Α. " τὴν πόλιν] Καρχηδόνα Λ Ε. τον ταῦτα·Α, ὁ ταῦτα το οὓς & Σολ.] ὁ δὲ Σολομ. τὸν δὲ Σελ. THEOPHANIS • annus imperii Justiniani decimus. Eodem pariter A anno neque bellum, neque lues lethifera miseris mortalibus inferri destitit. peunte quippe vere Siciliam Romanis tributis subacturus a Justiniano Belisarius missus est. Cum vero in ea insula bienasset, imminente jam solemmitate pa- schali, Romani, qui in Libya morabantur, in Sa- lomonem tumultuati sunt, hac occasione. Mortuo- rum in bello Vandalorum uxores viduas ducentes a. B D VARIE LECTIONES. illi agros eorum ceu proprios possederunt, corum tamen ratione imperatori tributa pendere noluerunt. Salomon autem ne imperatoris sententiæ adversum irent, quin potius qua decerneret ipse, ut redde- rent, exhortari. Ex ipsis vero, et ex Gothis maxime, nonnulli in Arianam hæresim defecerunt, quos ec- clesiæ sacerdotes ab ecclesiæ communione tenuere extorres, nec eoxum liberos baptismo initiare fere- bant quare solemni peragendo baptismo die se- ditio exorta, initumque a militibus de Salomone in ecclesia interficiendo consilium. Egressi siquidem civitate villas et adjacentes agros depopulati, Libyas in morem hostium hostiliter exceperunt. Nuntio de his accepto, magna animi perturbatione jactatus Salomon, ut a seditione abstinerent, blandioribus verbis militibus persuadere tentavit. Illi in adver- sum collecti Salomonem et optimates quosque con- tumeliis impudenter respergere. Tum vero in palatium profecti Theodorum Cappadocem communibus suf fragiis ducem constituerunt, et ferro accincti ob- vium quemque sive Libym, sive Romanuni, si C mode Salomoni familiaris, maclare, facultates de prædari, et in domos ingressi pretiosa quæque di- ripere. Salomon in sacram palatii ædem profugiens, delituit. Succedentis noctis silentio palatio cum Procopio scriptore et Martino egressus, con- scensa navi, Syracusas, que urbs est Sicilis, ad Belisarium perrexit, et Theodoro Carthagi- nis, curam assumere, remque omnem imperato- ris nomine administrare, litteris commendavit. Porro milites ad Bules (consilii) campum conventu babito Tzotzam e Martini satellitibus quempiam, yirum alioquin ad iram præcipitem, et ad omne facinus promptum, tyrannum elegerunt, sub quo depulsis imperatoris magistratibus ipsi Libyam obti- merent. Tzotzas itaque ad úrbem Carthaginem pro- pius accedens, Theodorum civitatem quam pri- mum sibi tradere per internuntium jussit, si modo se suosque a malis immunes vellet superesse. At Carthaginienses et una Theodorus urbem impera- toris nomine se servaturos professi sunt palain. • TO add. ex vulg. νulg. vulg. on. A a. fort. e, vulg. A e, fort. JAC. GOARI NOTÆ. initium. Marcellinus. cod. Barb. (44) Procopius, De bello Gothorum longe pest (45) Idem, De bello Fandalico, Στόζας. Ita lectio

δέκατος τῆς σε βασιλείας Ἰουστινιανοῦ. Ἐν τούτῳ δὲ τῷ χρόνῳ οὔτε πόλεμος, οὔτε θάνατος ἐπιφερόμεν νας τοῖς ἀνθρώποις ἐπέλειπεν ο . ἔαρι γάρ άρχο μένῳ Βελισάριος ἐστάλη (44) παρὰ τοῦ Ἰουστινια νοῦ τὴν Σικελίαν ὑπόφορον ποιῆσαι Ρωμαίοις. Χει μάσαντος δὲ αὐτοῦ ἐν Σικελίᾳ, τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα καταλαβούσης, ἐστασίασαν οἱ ἐν Λιβύῃ Ῥωμαῖοι κατά Σολομώνος τρόπῳ τοιῷδε· λαβόντες γὰρ τῶν ἀναιρεθέντων Οὐανδήλων γυναῖκας κατέσχον τοὺς ἀγροὺς αὐτῶν ὡς ἰδίους, καὶ τελεῖν τῷ βασιλεῖ τὰ ὑπὲρ αὐτῶν τέλη οὐκ ἤθελον· ὁ δὲ Σολομών παρήνει αὐτοῖς μὴ ἀνταίρειν " κατὰ τοῦ βασιλέως, ἀλλὰ τὰ ὁρῶντα τούτῳ ἀποδιδόναι. Μετέπεσον δέ τινες αὐτῶν, καὶ μάλιστα τῶν Γότθων, πρὸς τὴν ᾿Αρείου δόξαν, οἷς οἱ ἱερεῖς τῆς Ἐκκλησίας ἀφώριζον σε, καὶ οὐδὲ τὰ τέκνα αὐτῶν βαπτίζειν ήθελον. Ὅθεν ἐν τῇ ἑορτῇ γέγονεν ή στάσις; ἐπεβουλεύσαντο δὲ οἱ στρατιῶται Σολομῶνα ἐν τῷ ἱερῷ κτεῖναι. Ἐξελθόντες δὲ τῆς πόλεως ἐληΐζοντο τὰ ἐκείνης χωρία, καὶ τοὺς Λα Ευας ὡς πολεμίους ἐχρῶντο Ν. Σολομὼν δὲ ἀκούσας ταῦτα εἰς θόρυβον πολὺν ἐμπεσών, πιθανολογίαις πείθειν τὸν στρατὸν ἐπειρᾶτο παύσασθαι τῆς στά σεως. Συλλεγέντες δὲ τόν τε Σολομῶνα καὶ τοὺς ἄρο χοντας ἀναιδῶς ὑβριζον, Θεόδωρον δὲ τὸν Καππάδοκα εἰς τὸ παλάτιον ἐλθόντες στρατηγὸν τοῦτον ἐψηφί σαντο, καὶ σιδηροφοροῦντες ἅπαντα τὸν προστυγχά νοντα ἔκτανεν, εἴτε Λίβυν, είτε Ρωμαίον, Σολομών: γνώριμον, τά τε χρήματα ἐληΐσαντο, καὶ εἰς « τὰς οἰκίας εἰσερχόμενοι ἅπαντα τὰ τίμια ήρπαζον. Σο- λυμὼν δὲ εἰς τὸ ἱερὸν τοῦ παλατίου προσφυγών, ἔλαθεν. Νυκτὸς δὲ ἐπιγενομένης τ' ἐξελθὼν τοῦ πα λατίου σὺν τῷ Προκοπίῳ τῷ συγγραφεῖ καὶ Μαρ τίνῳ, καὶ εἰς ναῦν εἰσελθόντες δε πρὸς Βελισάριον ἐν Συρακούσῃ τῆς Σικελίας ἀφίκετο, γράψας Θεοδώρῳ φροντίζειν τῆς Καρχηδόνος, καὶ τῶν βασιλικῶν πρα- γμάτων. Οἱ δὲ στρατιῶται συλλεγέντες εἰς τὸ βουλῆς πεδίον το Τζότζαν ο (45), τὸν Μαρτίνου δορυφόρον τι τύραννον είλαντο 18, ἄνδρα θυμοειδῆ καὶ δραστή ριον, ὑφ᾽ ᾧ τα τοῦ βασιλέως ἄρχοντας ἐξελάσαντες, Λιβύης κρατήσωσι. Τζότζας δὲ ἐλθὼν πλησίον Καρχηδόνος, έπεμψε κελεύων τάχιστα παραδού ναι αὐτῷ Θεόδωρον τὴν πόλιν, ὅπως κακῶν ἀπα- θεῖς μείνωσιν· οἱ δὲ Καρχηδόνιοι και Θεόδωρος τῷ βασιλεῖ ὡμολόγουν τὴν πόλιν το φυλάττειν. Τζέ τζας δὲ ταῦτα ἀκούσας εἰς πολιορκίαν τῆς πόλεως καθίστατο. Βελισάριος δὲ ἀπολεξάμενος ἄνδρας έκαν τὸν τῶν αὐτοῦ δορυφόρων τε καὶ ὑπασπιστῶν, οὓς ὁ Σολομών επαγόμενος μιᾷ νηῒ εἰς Καρχηδόνα ἀπ έπλευσεν περὶ λύχνων ἀφάς. Επεὶ δὲ ἡμέρα ἐγεγόνει, μαθὼν ὁ τύραννος καὶ οἱ στρατιῶται τὸν Βελισάριον ἀγώ της Α. σε ἐπέλειπεν Α, ἐπέλιπεν σε ανταίρειν Α, ἀντερεῖν· σε αγώ ριζον Α, ἠφύριζαν ἐχειροῦντο α. εἰς σ' ἐπιλαβομένης Α. το εἰσελθὼν. εἰς τὸ Λιβύης πεδίον Α. το Τζόντζον Α Στότζαν 7. δορυφόρον Α. Γ, δορυφόρων ναίς. το είλοντο Α. ἐφ᾽ ᾧ Α. " τὴν πόλιν] Καρχηδόνα Λ Ε. τον ταῦτα·Α, ὁ ταῦτα το οὓς & Σολ.] ὁ δὲ Σολομ. τὸν δὲ Σελ. THEOPHANIS • annus imperii Justiniani decimus. Eodem pariter A anno neque bellum, neque lues lethifera miseris mortalibus inferri destitit. peunte quippe vere Siciliam Romanis tributis subacturus a Justiniano Belisarius missus est. Cum vero in ea insula bienasset, imminente jam solemmitate pa- schali, Romani, qui in Libya morabantur, in Sa- lomonem tumultuati sunt, hac occasione. Mortuo- rum in bello Vandalorum uxores viduas ducentes a. B D VARIE LECTIONES. illi agros eorum ceu proprios possederunt, corum tamen ratione imperatori tributa pendere noluerunt. Salomon autem ne imperatoris sententiæ adversum irent, quin potius qua decerneret ipse, ut redde- rent, exhortari. Ex ipsis vero, et ex Gothis maxime, nonnulli in Arianam hæresim defecerunt, quos ec- clesiæ sacerdotes ab ecclesiæ communione tenuere extorres, nec eoxum liberos baptismo initiare fere- bant quare solemni peragendo baptismo die se- ditio exorta, initumque a militibus de Salomone in ecclesia interficiendo consilium. Egressi siquidem civitate villas et adjacentes agros depopulati, Libyas in morem hostium hostiliter exceperunt. Nuntio de his accepto, magna animi perturbatione jactatus Salomon, ut a seditione abstinerent, blandioribus verbis militibus persuadere tentavit. Illi in adver- sum collecti Salomonem et optimates quosque con- tumeliis impudenter respergere. Tum vero in palatium profecti Theodorum Cappadocem communibus suf fragiis ducem constituerunt, et ferro accincti ob- vium quemque sive Libym, sive Romanuni, si C mode Salomoni familiaris, maclare, facultates de prædari, et in domos ingressi pretiosa quæque di- ripere. Salomon in sacram palatii ædem profugiens, delituit. Succedentis noctis silentio palatio cum Procopio scriptore et Martino egressus, con- scensa navi, Syracusas, que urbs est Sicilis, ad Belisarium perrexit, et Theodoro Carthagi- nis, curam assumere, remque omnem imperato- ris nomine administrare, litteris commendavit. Porro milites ad Bules (consilii) campum conventu babito Tzotzam e Martini satellitibus quempiam, yirum alioquin ad iram præcipitem, et ad omne facinus promptum, tyrannum elegerunt, sub quo depulsis imperatoris magistratibus ipsi Libyam obti- merent. Tzotzas itaque ad úrbem Carthaginem pro- pius accedens, Theodorum civitatem quam pri- mum sibi tradere per internuntium jussit, si modo se suosque a malis immunes vellet superesse. At Carthaginienses et una Theodorus urbem impera- toris nomine se servaturos professi sunt palain. • TO add. ex vulg. νulg. vulg. on. A a. fort. e, vulg. A e, fort. JAC. GOARI NOTÆ. initium. Marcellinus. cod. Barb. (44) Procopius, De bello Gothorum longe pest (45) Idem, De bello Fandalico, Στόζας. Ita lectio

ἥκειν αἰσχρῶς τε καὶ κόσμῳ οὐδενὶ εἰς φυγὴν ὥρμησαν. Βελισάριος δὲ τοῦ στρατοῦ ἀμφὶ δισχιλίους ἐγείρας, την δίωξιν ἐπὶ τοὺς φεύγοντας ἐποιήσατο, καὶ τούτους κατέλαβεν εἰς Μεμβράναν (46) τὴν πό λιν. Ἰδὼν δὲ αὐτοὺς τὴν τάξιν λιπόντας καὶ κόσμο οὐδενὶ περιόντας, κατ' αὐτῶν ὁμοίως έχώρει. Οἱ δὲ εἰς φυγὴν ὥρμηντο, εἰς Νουμιδίαν τε ἀφικόμενοι συνελέγοντο. Ολίγοι δὲ ἐν τῷ πολέμῳ τούτῳ ἀπὸ ἔθανον, καὶ αὐτῶν οἱ πλεῖστοι Οὐανδῆλοι ἦσαν. Εφεί. δέτο δὲ τῶν Ῥωμαίων ὁ Βελισάριος. Αηϊσάμενος δὲ τὸ στρατόπεδον αὐτῶν, εὗρέν τα χρήματα πολλά καὶ γυναῖκας, δι' ἂς καὶ ὁ πόλεμος κατέστη. εμώ Ταῦτα Βελισάριος διαπραξάμενος, εἰς Καρχηδόνα Β ἀπήλαυνεν· ἐλθὼν δὲ τις ἐκ Σικελίας ἀπήγγειλεν, ὡς στάσις ἐν τῷ στρατοπέδῳ ἐπιπεσοῦσε τὰ πράγματα ἀνασοβεῖν μέλλει, εἰ μὴ αὐτὸς διὰ τάχους καταλάβοι· διαθέμενος δὲ τὰ ἐν Διδύῃ τὸ ὡς ἐδύνατο, Ἰλδή- γέρδη τε καὶ Θεοδώρω παραδοὺς τὴν Καρχηδόνα εἰς Σικελίαν ζει. Ταῦτα ἀκούσας ὁ Ἰουστινιανός Γερμα- τὸν τὸν ἀνεψιν αὐτοῦ, ἄνδρα πατρίκιον, εἰς Λιβύην οὖν ὀλίγοις τισὶν ἔπεμψεν σὺν Δομνίκῳ καὶ Συμμάχῳ ἀνδράσι σοφοῖς. Γενόμενος δὲ ἐν Καρχηδόνι τους τε στρατιώτας ὁ Γερμανός ἠρίθμει, καὶ τῶν γραμμα- τέων * τὰ βιβλία ἐν οἷς τῶν στρατιωτῶν τὰ ὀνόματα ἐνεγέγραπτο ἀναλεξάμενος, εὗρεν τὸ μὲν τρίτον μέ- ρος τοῦ στρατοῦ ἐν τε Καρχηδόνι καὶ ταῖς ἄλλαις πόλεσιν ὑπὲρ τοῦ βασιλέως εἶναι, τοὺς δὲ ἄλλους ἅπαντας τῷ τυράννῳ συντεταγμένους. Διὰ τοῦτο μὲν πρὸς μάχην οὐχ ὑπεξέβη· τοῦ δὲ στρατοῦ ἐπ- " εμελείτο. Εφθέγγετο * δὲ παρὰ τοῦ βασιλέως στα λῆναι, όπως τοὺς ηδικημένους στρατιώτας ἐπαμύνῃ, κολάτῃ οι δὲ τοὺς ἀδικίαν εἰς αὐτοὺς ἄρξαντας. Τοῦτον οἱ στρατιῶται ἀκούσαντες τὸν λόγον, κατ' ὀλίγον αὐτῷ προσεχώρουν. Ο δὲ Γερμανὸς αὐτοὺς σύν πολλῇ φιλοφροσύνῃ ἐδέχετο, καὶ τὰ πιστὰ διδούς, ἐν τιμῇ εἶχεν, καὶ τὰς λόγας αὐτῶν παρείχεν. Ἐπεὶ δὲ ὁ τούτων λόγος; Οι περιφερόμενος εἰς πάντας ἦλθεν, ἀποταξάμενοι τὸν τύραννον, ἦλθον εἰς Καρχη- δόνα. Ὁ δὲ Τζότζας τοῦ κακοῦ ἤδη, αισθόμενος, τοὺς ἀπομείναντας ἐπιβοώσας, ἐπὶ Καρχηδόνα ήλαυνεν. Ὁ δὲ Γερμανὸς ἐξοπλίσα; ε τὸ στράτευμα, κατ᾿ αὐτοῦ ἐχώρει. Ὁ δὲ σὺν αὐτῷ στρατός προθυ- μίαν πολλὴν ἐπιδειξάμενος, εὐνοεῖν τῷ βασιλεῖ τὸν στρατηγόν· ἔπειθον. Τούτους εωρακότες οἱ μετά Τζότζα, καὶ δειλία καταχωσθέντες “, ἀνεχώρησαν ἐπὶ Νουμιδίαν. Ὁ δὲ Γερμανὸς σὺν οι παντὶ τῷ στρατῷ οὐκ εἰς μακρὰν ἦλθεν, καὶ τούτους καταλα- δών, εὗρεν ὅτι συνέμιξαν αὐτοῖς Μαυρουσίων βαρ- βάρουν μυριάδες πολλαὶ, ὧν Ἰούδα; τε καὶ Αρ. γραμμάτων Ο τα έκεῖν Δ, ἐλθεῖν τωίς. τι δὲ τὸ στρ. Α. δὲ καὶ τὸ στρ. Λιβύη Α, Λιούϊ ἐπεφθέγγετο Α, ἐφθέγοντο κολάσῃ Α, κολάσει εν λόγος έξω καταχωσθέντες Α, κατασχεθέντες ούν Δ. πλίσα το λ. " CHRONOGRAPHIA. A His auditis Tzotzas ad urbis obsidionem se accinxit. Caterum Belisarius ex suis satellitibus his lasts, illis clypeo instructis centuin mplectos viros, quos Salomon secum abduxit, ipse unicam navim assu- niens, cum eis Carthaginem trajecit, et circa lucer- na. accendendar boraur, vesperam, ap- pulli. Postera vero luce Beligarii adventu lyranous et milites fai ti certiores, cun ingenti ordinum per- turbatione in turpem fugam se conjecere. Accitis autem ab exercitu millibus hominum circiter duo- bus in fugientes impressionem facit, quos ad Mem- brasaı ciyitatem assequitur. Ubi conspexit ordines deserere, et neglects, militiæ lege palantes vagari, in eos vires et copias exscrit. Confestim illi vertun- tur in fugam, et in Numidiam recepti, rursum colliguntur ad invicem. Pauci certamine inito perie- runt, quorɑm plures agniti sunt Vandali : Romanis enim Belisarius parcebat. Direptis corum castris, divitias comperit în illis maximas, et eaš mulicres, quarum causa bellum motụm est, • C libri et edd. His actis Belisarius Carthaginem contendit. Țunc adveniens e Sicilia puntius quidam seditionem in castris exortam res onues turbare paratam, uisi quantocius advolet, significat. Dispositis itaque qua valuit arte, rebus Libycis et Carthagine Mldegerdi ac Theodoro commendata, in Siciliam revertitur. His autem cognitis, Germanum nepotem suum virum patricium cum Domnico et Symmacho viris scientia præstantibus, et aliis plucis, iu libyan transmittit Justinianus. Posteaquam vero Cartha- ginem appulit Germanus, militum numerum re- censuit, perlectisque scribarum libellis, in quibus militum nomiura ascripta erant, tertiam tantum partem tam Carthagine quam celeris in urbibus remansisse, quæ pro imperatore staret, reli qιιos vero omues tyranni signa seculos comperit. Ea- propter in prælium minime progressus est, sel peculiarem exercitus curam habuit. Ceterum ad milites injuria quadam affectos vindicandos, inju- riarumque auctores puniendos, ab imperatore se missum esse palam divulgavit. Eunt sermonem ubi percepere milites, sensim ad cum cuncti couture- runt. Germanus humanissime acceptos, fide dala, in pretio habuit, et stipendia corum solvit. Istorum tandem rumore ad omnium aures perlato, tyranno derelicto, Carthaginem redierunt. Tzotzas vero malum imminens subodoratus, sociis, qui remnan- serant, animatis, Carthaginem se confert. Germanus instruca adversus eum acie progreditur; exercitus- que sul co militans magnam animi alacritatem testatus, suam erga imperatorem benevolentiam duci commendabal, atque persuadebat. flos con- spicati qui Tzotzam sequebantur, subito timore correpti, in Numiliam secesserunt : nec Germanus cum universo exercitu multum progressus erat, cum ipsos assecutus est, multas vero Mauṛusiorum Barbarorum myriadas, ducibus Juda cf VARIÆ LECTIONES. p D . νulg. * vulg. . vulg. vulg. om. 4. vulg. " add. ex JAG. GOARI NOTA. PATROL. GR. CVIII. (46) ller Membresam. Eamdem lectionem exhibet cod. Pal.

ἥκειν αἰσχρῶς τε καὶ κόσμῳ οὐδενὶ εἰς φυγὴν ὥρμησαν. Βελισάριος δὲ τοῦ στρατοῦ ἀμφὶ δισχιλίους ἐγείρας, την δίωξιν ἐπὶ τοὺς φεύγοντας ἐποιήσατο, καὶ τούτους κατέλαβεν εἰς Μεμβράναν (46) τὴν πό λιν. Ἰδὼν δὲ αὐτοὺς τὴν τάξιν λιπόντας καὶ κόσμο οὐδενὶ περιόντας, κατ' αὐτῶν ὁμοίως έχώρει. Οἱ δὲ εἰς φυγὴν ὥρμηντο, εἰς Νουμιδίαν τε ἀφικόμενοι συνελέγοντο. Ολίγοι δὲ ἐν τῷ πολέμῳ τούτῳ ἀπὸ ἔθανον, καὶ αὐτῶν οἱ πλεῖστοι Οὐανδῆλοι ἦσαν. Εφεί. δέτο δὲ τῶν Ῥωμαίων ὁ Βελισάριος. Αηϊσάμενος δὲ τὸ στρατόπεδον αὐτῶν, εὗρέν τα χρήματα πολλά καὶ γυναῖκας, δι' ἂς καὶ ὁ πόλεμος κατέστη. εμώ Ταῦτα Βελισάριος διαπραξάμενος, εἰς Καρχηδόνα Β ἀπήλαυνεν· ἐλθὼν δὲ τις ἐκ Σικελίας ἀπήγγειλεν, ὡς στάσις ἐν τῷ στρατοπέδῳ ἐπιπεσοῦσε τὰ πράγματα ἀνασοβεῖν μέλλει, εἰ μὴ αὐτὸς διὰ τάχους καταλάβοι· διαθέμενος δὲ τὰ ἐν Διδύῃ τὸ ὡς ἐδύνατο, Ἰλδή- γέρδη τε καὶ Θεοδώρω παραδοὺς τὴν Καρχηδόνα εἰς Σικελίαν ζει. Ταῦτα ἀκούσας ὁ Ἰουστινιανός Γερμα- τὸν τὸν ἀνεψιν αὐτοῦ, ἄνδρα πατρίκιον, εἰς Λιβύην οὖν ὀλίγοις τισὶν ἔπεμψεν σὺν Δομνίκῳ καὶ Συμμάχῳ ἀνδράσι σοφοῖς. Γενόμενος δὲ ἐν Καρχηδόνι τους τε στρατιώτας ὁ Γερμανός ἠρίθμει, καὶ τῶν γραμμα- τέων * τὰ βιβλία ἐν οἷς τῶν στρατιωτῶν τὰ ὀνόματα ἐνεγέγραπτο ἀναλεξάμενος, εὗρεν τὸ μὲν τρίτον μέ- ρος τοῦ στρατοῦ ἐν τε Καρχηδόνι καὶ ταῖς ἄλλαις πόλεσιν ὑπὲρ τοῦ βασιλέως εἶναι, τοὺς δὲ ἄλλους ἅπαντας τῷ τυράννῳ συντεταγμένους. Διὰ τοῦτο μὲν πρὸς μάχην οὐχ ὑπεξέβη· τοῦ δὲ στρατοῦ ἐπ- " εμελείτο. Εφθέγγετο * δὲ παρὰ τοῦ βασιλέως στα λῆναι, όπως τοὺς ηδικημένους στρατιώτας ἐπαμύνῃ, κολάτῃ οι δὲ τοὺς ἀδικίαν εἰς αὐτοὺς ἄρξαντας. Τοῦτον οἱ στρατιῶται ἀκούσαντες τὸν λόγον, κατ' ὀλίγον αὐτῷ προσεχώρουν. Ο δὲ Γερμανὸς αὐτοὺς σύν πολλῇ φιλοφροσύνῃ ἐδέχετο, καὶ τὰ πιστὰ διδούς, ἐν τιμῇ εἶχεν, καὶ τὰς λόγας αὐτῶν παρείχεν. Ἐπεὶ δὲ ὁ τούτων λόγος; Οι περιφερόμενος εἰς πάντας ἦλθεν, ἀποταξάμενοι τὸν τύραννον, ἦλθον εἰς Καρχη- δόνα. Ὁ δὲ Τζότζας τοῦ κακοῦ ἤδη, αισθόμενος, τοὺς ἀπομείναντας ἐπιβοώσας, ἐπὶ Καρχηδόνα ήλαυνεν. Ὁ δὲ Γερμανὸς ἐξοπλίσα; ε τὸ στράτευμα, κατ᾿ αὐτοῦ ἐχώρει. Ὁ δὲ σὺν αὐτῷ στρατός προθυ- μίαν πολλὴν ἐπιδειξάμενος, εὐνοεῖν τῷ βασιλεῖ τὸν στρατηγόν· ἔπειθον. Τούτους εωρακότες οἱ μετά Τζότζα, καὶ δειλία καταχωσθέντες “, ἀνεχώρησαν ἐπὶ Νουμιδίαν. Ὁ δὲ Γερμανὸς σὺν οι παντὶ τῷ στρατῷ οὐκ εἰς μακρὰν ἦλθεν, καὶ τούτους καταλα- δών, εὗρεν ὅτι συνέμιξαν αὐτοῖς Μαυρουσίων βαρ- βάρουν μυριάδες πολλαὶ, ὧν Ἰούδα; τε καὶ Αρ. γραμμάτων Ο τα έκεῖν Δ, ἐλθεῖν τωίς. τι δὲ τὸ στρ. Α. δὲ καὶ τὸ στρ. Λιβύη Α, Λιούϊ ἐπεφθέγγετο Α, ἐφθέγοντο κολάσῃ Α, κολάσει εν λόγος έξω καταχωσθέντες Α, κατασχεθέντες ούν Δ. πλίσα το λ. " CHRONOGRAPHIA. A His auditis Tzotzas ad urbis obsidionem se accinxit. Caterum Belisarius ex suis satellitibus his lasts, illis clypeo instructis centuin mplectos viros, quos Salomon secum abduxit, ipse unicam navim assu- niens, cum eis Carthaginem trajecit, et circa lucer- na. accendendar boraur, vesperam, ap- pulli. Postera vero luce Beligarii adventu lyranous et milites fai ti certiores, cun ingenti ordinum per- turbatione in turpem fugam se conjecere. Accitis autem ab exercitu millibus hominum circiter duo- bus in fugientes impressionem facit, quos ad Mem- brasaı ciyitatem assequitur. Ubi conspexit ordines deserere, et neglects, militiæ lege palantes vagari, in eos vires et copias exscrit. Confestim illi vertun- tur in fugam, et in Numidiam recepti, rursum colliguntur ad invicem. Pauci certamine inito perie- runt, quorɑm plures agniti sunt Vandali : Romanis enim Belisarius parcebat. Direptis corum castris, divitias comperit în illis maximas, et eaš mulicres, quarum causa bellum motụm est, • C libri et edd. His actis Belisarius Carthaginem contendit. Țunc adveniens e Sicilia puntius quidam seditionem in castris exortam res onues turbare paratam, uisi quantocius advolet, significat. Dispositis itaque qua valuit arte, rebus Libycis et Carthagine Mldegerdi ac Theodoro commendata, in Siciliam revertitur. His autem cognitis, Germanum nepotem suum virum patricium cum Domnico et Symmacho viris scientia præstantibus, et aliis plucis, iu libyan transmittit Justinianus. Posteaquam vero Cartha- ginem appulit Germanus, militum numerum re- censuit, perlectisque scribarum libellis, in quibus militum nomiura ascripta erant, tertiam tantum partem tam Carthagine quam celeris in urbibus remansisse, quæ pro imperatore staret, reli qιιos vero omues tyranni signa seculos comperit. Ea- propter in prælium minime progressus est, sel peculiarem exercitus curam habuit. Ceterum ad milites injuria quadam affectos vindicandos, inju- riarumque auctores puniendos, ab imperatore se missum esse palam divulgavit. Eunt sermonem ubi percepere milites, sensim ad cum cuncti couture- runt. Germanus humanissime acceptos, fide dala, in pretio habuit, et stipendia corum solvit. Istorum tandem rumore ad omnium aures perlato, tyranno derelicto, Carthaginem redierunt. Tzotzas vero malum imminens subodoratus, sociis, qui remnan- serant, animatis, Carthaginem se confert. Germanus instruca adversus eum acie progreditur; exercitus- que sul co militans magnam animi alacritatem testatus, suam erga imperatorem benevolentiam duci commendabal, atque persuadebat. flos con- spicati qui Tzotzam sequebantur, subito timore correpti, in Numiliam secesserunt : nec Germanus cum universo exercitu multum progressus erat, cum ipsos assecutus est, multas vero Mauṛusiorum Barbarorum myriadas, ducibus Juda cf VARIÆ LECTIONES. p D . νulg. * vulg. . vulg. vulg. om. 4. vulg. " add. ex JAG. GOARI NOTA. PATROL. GR. CVIII. (46) ller Membresam. Eamdem lectionem exhibet cod. Pal.

τῆς μάχης κραταιάς γενομένης, τὸν οι Γερμανού ἵππον τις τῶν πολεμίων έκτεινεν. Πεσὼν δὲ ἐπὶ γῆς Γερμανὸς εἰς κίνδυνον ἦλθεν, εἰ μὴ τὸ τάχος οι δορυφόροι φραξάμενοι έφερον ἵππον, καὶ τοῦτον ἐνεβίβασαν 80. Τρέπονται τοίνυν οἱ στρατιῶται, καὶ ὁ Τζότζας ἐν τῷ θορύβῳ τούτῳ σὺν ὀλίγοις το διαφυ γεῖν ἴσχυσεν ..Ο δὲ Γερμανός τοῖς ἀμφ' αὐτὸν ἐγκελευσάμενος, εὐθὺς ἐπὶ τὸ στρατόπεδον τῶν που λεμίων ὥρμησεν, καὶ τοῦτο παρέλαβεν πολέμε. Ἐνταῦθα δὲ τὰ χρήματα οἱ στρατιῶται οὐδενὶ λόγῳ ἁρπάζοντες, τοῦ στρατηγοῦ λόγον οὐκ ἐποιοῦντο. Νοήσας δὲ ὁ Γερμανός, μὴ συμφρονήσαντες οἱ πολέ μιοι ἐπ' αὐτὸν ἴωσιν, ἵστατο ὀδυρόμενος, καὶ πρὸς ευκοσμίαν τούτους παρακαλών. Οἱ δὲ Μαυρούσιοι τὴν τροπὴν θεασάμενοι κατὰ τῶν στασιαστών οι ὥρμησαν, καὶ τούτους ἐδίωκον σὺν τῷ τοῦ βασιλέως στρατῷ. Τζότζας δὲ τὸ θάρσος εἰς αὐτοὺς ἔχων, ἑωρακὼς τὰ ὑπ' αὐτῶν γενόμενα μετὰ ἑκατὸν εἰς φυγὴν ἐτράπη, καὶ εἰς Μαυριτανίαν τὴν ἐνδοτέραν ἐχώρησεν, καὶ ἡ στάσις ἐν τούτοις ἐτελεύτα. Γερμα νὸν δὲ σὺν Δομνίκῳ καὶ Συμμάχων μεταπεμψάμενος ὁ βασιλεὺς εἰς Βυζάντιον, Σολομώνι πάλιν τὰ τῆς Λιβύης πράγματα ενεχείρισε (τρισκαιδέκατον δὲ οι ἔτος ἦν τοῦτο τῆς Ἰουστινιανού βασιλείας), παρα- σχόμενος αὐτῷ οἱ ἄρχοντάς τε ἄλλους και Ρουφί νον καὶ Λεόντιον καὶ Ἰωάννην τὸν Σισινίου υἱόν. Σολομών δὲ καταπλεύσας εἰς Καρχηδόνα μετρίως τὸν λαὸν ἐξηγεῖτο, καὶ Λιβύην ἀσφαλῶς διεφύλαττεν, διακοσμῶν τε τὸν στρατὸν, καὶ εἴ τινα ύποπτον ἐν αὐτῷ εὕρισκεν, εἰς Βυζάντων ἀπέπεμπεν. Δ ταΐας (67) ἦρχον. Συμβαλόντες το δὲ πόλεμον, καὶ αἱ η ' Βελισάριος δὲ τήν τε Σικελίαν καὶ Ῥώμην ὑπὸ Πουτγίου (48) κατεχομένην, καὶ τὰς πέριξ πόλεις παραλαβών, Ἰούτγιον εἰς Βυζάντιον πρὸς Ἰουστι νιανὸν ἤγαγεν μετὰ τῆς γυναικὸς καὶ τῶν τέκνων αὐτοῦ. Καὶ ἀπέστειλεν ὁ βασιλεὺς Ναρσῆν τὸν κου- δικουλάριον μετὰ στόλου ἐν τῇ Ῥώμη πρὸς τὸ δια κρατῆσαι τὰ ἐκεῖσε. Σολομὼν δὲ τὰ ἐν Καρχηδόνι καὶ Λιβύῃ καλῶς διοικήσας, κατὰ Μαυρουσίων ἐστρά τευσεν. Καὶ πρῶτον μὲν Γογδάριον (49) τὸν αὐτοῦ δορυφόρον, ἄνδρα ἀγαθὸν εἰς τὰ πολέμια, συν στρατεύματι ἔπεμψεν, ὅστις εἰς Βίγαν (50) ποταμὸν ἀφικόμενος, εἰς Βαυγαή (51) πόλιν ἐρήμην ἐστρατο πεδεύσατο. Ενταῦθα δὲ μάχης γενομένης, ήττηθείς καὶ εἰς τὸ χαράκωμα αναχωρήσας, ὑπὸ τῆς τῶν Μαυρουσίων προσεδρίας ἐπιέζετο. Σολομών δὲ πλησίον γενόμενος καὶ ταῦτα μαθών, κατὰ τάχος τούτῳ σύν συμβαλόντες Α, συμβάλλοντες τὸν Α, τῶν σε ἐνεβίβασαν Α, ἀνεῖ. Ελίγοις Α, σὺν ὀλίγων ίσχυσεν Α, ἰσχύσας στασιαστών Α, στασιασάντων στρατιωτών δὲ αὐτῷ Α, αὐτὸς Οὐγίου, Οὐτιγιον Α, Οϊττίου Οὐγίου Γ. 5. Γορ δάριον Α, Γονδάριον Γότθαριν εἰς τὰ Α, καὶ εἰς τὰ ἀποχωρήσας Α. THEOPHANIS ul B Artain, iis se adjunxisse reperit. Igitur congressi, ct acri certamine inito, equum, cui Germanus in- sidebat, quispiam interfecit. Germanus in terram præceps actus ultimum periculum subiisset, nisi satellites armis undequaque vallantes, equo quan- tocius adducto, eum rursus sustulissent. Vertuntur itaque in fugam adversi milites, vixque Tzotzas in tanto tumultu cum paucis se fuga surripere valuit. Porro Germanus iis, qui a se propius aberant, recla in hostium castra irruerent, præcepit, eaque post reparatam pugnam obtinuit. Tum vero milites repertas obviam absque delectu vel ratione divitias diripientes nullam ducis curam gerere, nullam in eum observantiam retinere. Veritus igitur be re- sumptis animis hostes adorirentur, substitit de tam indigno facinore conquestus, ipsos in ordinem subinde revocans. Maurusii vero ubi fugam istam conspexere, facto in ipsosmet milites perduelles impetu, una cum imperatoris acie eos ipsecuti sunt. Quamobrem Tsotras, qui duciam omnem in eis reposuerat; cum istam illorum adversum se con- versionem animadvertit, se cum centum aliis in fugam conjecit, et in Mauritaniam interiorem re- cessit : atque ita demum seditio cessavit. Imperator autem Germanum una cum Domnice et Symmacho Byzantium revocans, Libyam iterum administran- dam Salomoni commisit. Tertius tunc supra deci- mum imperii Justiniani namerabatur annus : alios- que Libyæ rectores Rußinum, Leontium et Joannem Sisinnii flium addidit. Porro Salomon Carthagi- nem trajiciens levi moderatoque imperio populum rexit, et Libyam sedulo tutatus, exercitum eo ordine composuit, ut, si quem ex militibus suspe- etum habuit„Byzantium statim transmiserit. Belisarius autem Sicilia, Roma, vicinisque civi- tatibus a Julgio detentis in Romanam, potestatem receptis, Jutgium cum uxore et liberis ad Justinia num Byzantium adduxit. Imperator vero Narsem cubicularium rebus illic administrandis cum classe valida Romam transmisit. Salomon etiam eum Carthagine, tum in Libya. regenda summa mode ratione usus, adversus Maurusios prælium in- struxit, et primo quidem Gogdarium e satellitibus unum, virum probitate et militari peritia commen- datum, cum exercitu præmisit: qui ad Bigam flu- vium descendens ad Baugaem civitatem desolatam castra metatus est. Ibi commisso certamine supe- D ratus, in vallum se recepit, in quo continua Mau- rusiorum obsidione premebatur. His e vicino loco auditis, Salomon quantocius advolavit. Barbari • VARIE LECTIONES. vulg. ' vulg. vulg. vulg. vulg. e, vulg. ss add. ex A. * vulg. * mox e, e, a. " vulg. "' JAG. GOARI NOTÆ. mam occupante scribit Agathias lib. 1, deque illo a Theophane diversa tradit. tharim. (47) Jaudas et Arthias. (48) Butinum vertit Anastasius. De Buitino Ro- (49) Procopius, lib. u De bello Fandalice Gon- (50) Idem, Abigan. (51) Idemn Fabosim.

τῆς μάχης κραταιάς γενομένης, τὸν οι Γερμανού ἵππον τις τῶν πολεμίων έκτεινεν. Πεσὼν δὲ ἐπὶ γῆς Γερμανὸς εἰς κίνδυνον ἦλθεν, εἰ μὴ τὸ τάχος οι δορυφόροι φραξάμενοι έφερον ἵππον, καὶ τοῦτον ἐνεβίβασαν 80. Τρέπονται τοίνυν οἱ στρατιῶται, καὶ ὁ Τζότζας ἐν τῷ θορύβῳ τούτῳ σὺν ὀλίγοις το διαφυ γεῖν ἴσχυσεν ..Ο δὲ Γερμανός τοῖς ἀμφ' αὐτὸν ἐγκελευσάμενος, εὐθὺς ἐπὶ τὸ στρατόπεδον τῶν που λεμίων ὥρμησεν, καὶ τοῦτο παρέλαβεν πολέμε. Ἐνταῦθα δὲ τὰ χρήματα οἱ στρατιῶται οὐδενὶ λόγῳ ἁρπάζοντες, τοῦ στρατηγοῦ λόγον οὐκ ἐποιοῦντο. Νοήσας δὲ ὁ Γερμανός, μὴ συμφρονήσαντες οἱ πολέ μιοι ἐπ' αὐτὸν ἴωσιν, ἵστατο ὀδυρόμενος, καὶ πρὸς ευκοσμίαν τούτους παρακαλών. Οἱ δὲ Μαυρούσιοι τὴν τροπὴν θεασάμενοι κατὰ τῶν στασιαστών οι ὥρμησαν, καὶ τούτους ἐδίωκον σὺν τῷ τοῦ βασιλέως στρατῷ. Τζότζας δὲ τὸ θάρσος εἰς αὐτοὺς ἔχων, ἑωρακὼς τὰ ὑπ' αὐτῶν γενόμενα μετὰ ἑκατὸν εἰς φυγὴν ἐτράπη, καὶ εἰς Μαυριτανίαν τὴν ἐνδοτέραν ἐχώρησεν, καὶ ἡ στάσις ἐν τούτοις ἐτελεύτα. Γερμα νὸν δὲ σὺν Δομνίκῳ καὶ Συμμάχων μεταπεμψάμενος ὁ βασιλεὺς εἰς Βυζάντιον, Σολομώνι πάλιν τὰ τῆς Λιβύης πράγματα ενεχείρισε (τρισκαιδέκατον δὲ οι ἔτος ἦν τοῦτο τῆς Ἰουστινιανού βασιλείας), παρα- σχόμενος αὐτῷ οἱ ἄρχοντάς τε ἄλλους και Ρουφί νον καὶ Λεόντιον καὶ Ἰωάννην τὸν Σισινίου υἱόν. Σολομών δὲ καταπλεύσας εἰς Καρχηδόνα μετρίως τὸν λαὸν ἐξηγεῖτο, καὶ Λιβύην ἀσφαλῶς διεφύλαττεν, διακοσμῶν τε τὸν στρατὸν, καὶ εἴ τινα ύποπτον ἐν αὐτῷ εὕρισκεν, εἰς Βυζάντων ἀπέπεμπεν. Δ ταΐας (67) ἦρχον. Συμβαλόντες το δὲ πόλεμον, καὶ αἱ η ' Βελισάριος δὲ τήν τε Σικελίαν καὶ Ῥώμην ὑπὸ Πουτγίου (48) κατεχομένην, καὶ τὰς πέριξ πόλεις παραλαβών, Ἰούτγιον εἰς Βυζάντιον πρὸς Ἰουστι νιανὸν ἤγαγεν μετὰ τῆς γυναικὸς καὶ τῶν τέκνων αὐτοῦ. Καὶ ἀπέστειλεν ὁ βασιλεὺς Ναρσῆν τὸν κου- δικουλάριον μετὰ στόλου ἐν τῇ Ῥώμη πρὸς τὸ δια κρατῆσαι τὰ ἐκεῖσε. Σολομὼν δὲ τὰ ἐν Καρχηδόνι καὶ Λιβύῃ καλῶς διοικήσας, κατὰ Μαυρουσίων ἐστρά τευσεν. Καὶ πρῶτον μὲν Γογδάριον (49) τὸν αὐτοῦ δορυφόρον, ἄνδρα ἀγαθὸν εἰς τὰ πολέμια, συν στρατεύματι ἔπεμψεν, ὅστις εἰς Βίγαν (50) ποταμὸν ἀφικόμενος, εἰς Βαυγαή (51) πόλιν ἐρήμην ἐστρατο πεδεύσατο. Ενταῦθα δὲ μάχης γενομένης, ήττηθείς καὶ εἰς τὸ χαράκωμα αναχωρήσας, ὑπὸ τῆς τῶν Μαυρουσίων προσεδρίας ἐπιέζετο. Σολομών δὲ πλησίον γενόμενος καὶ ταῦτα μαθών, κατὰ τάχος τούτῳ σύν συμβαλόντες Α, συμβάλλοντες τὸν Α, τῶν σε ἐνεβίβασαν Α, ἀνεῖ. Ελίγοις Α, σὺν ὀλίγων ίσχυσεν Α, ἰσχύσας στασιαστών Α, στασιασάντων στρατιωτών δὲ αὐτῷ Α, αὐτὸς Οὐγίου, Οὐτιγιον Α, Οϊττίου Οὐγίου Γ. 5. Γορ δάριον Α, Γονδάριον Γότθαριν εἰς τὰ Α, καὶ εἰς τὰ ἀποχωρήσας Α. THEOPHANIS ul B Artain, iis se adjunxisse reperit. Igitur congressi, ct acri certamine inito, equum, cui Germanus in- sidebat, quispiam interfecit. Germanus in terram præceps actus ultimum periculum subiisset, nisi satellites armis undequaque vallantes, equo quan- tocius adducto, eum rursus sustulissent. Vertuntur itaque in fugam adversi milites, vixque Tzotzas in tanto tumultu cum paucis se fuga surripere valuit. Porro Germanus iis, qui a se propius aberant, recla in hostium castra irruerent, præcepit, eaque post reparatam pugnam obtinuit. Tum vero milites repertas obviam absque delectu vel ratione divitias diripientes nullam ducis curam gerere, nullam in eum observantiam retinere. Veritus igitur be re- sumptis animis hostes adorirentur, substitit de tam indigno facinore conquestus, ipsos in ordinem subinde revocans. Maurusii vero ubi fugam istam conspexere, facto in ipsosmet milites perduelles impetu, una cum imperatoris acie eos ipsecuti sunt. Quamobrem Tsotras, qui duciam omnem in eis reposuerat; cum istam illorum adversum se con- versionem animadvertit, se cum centum aliis in fugam conjecit, et in Mauritaniam interiorem re- cessit : atque ita demum seditio cessavit. Imperator autem Germanum una cum Domnice et Symmacho Byzantium revocans, Libyam iterum administran- dam Salomoni commisit. Tertius tunc supra deci- mum imperii Justiniani namerabatur annus : alios- que Libyæ rectores Rußinum, Leontium et Joannem Sisinnii flium addidit. Porro Salomon Carthagi- nem trajiciens levi moderatoque imperio populum rexit, et Libyam sedulo tutatus, exercitum eo ordine composuit, ut, si quem ex militibus suspe- etum habuit„Byzantium statim transmiserit. Belisarius autem Sicilia, Roma, vicinisque civi- tatibus a Julgio detentis in Romanam, potestatem receptis, Jutgium cum uxore et liberis ad Justinia num Byzantium adduxit. Imperator vero Narsem cubicularium rebus illic administrandis cum classe valida Romam transmisit. Salomon etiam eum Carthagine, tum in Libya. regenda summa mode ratione usus, adversus Maurusios prælium in- struxit, et primo quidem Gogdarium e satellitibus unum, virum probitate et militari peritia commen- datum, cum exercitu præmisit: qui ad Bigam flu- vium descendens ad Baugaem civitatem desolatam castra metatus est. Ibi commisso certamine supe- D ratus, in vallum se recepit, in quo continua Mau- rusiorum obsidione premebatur. His e vicino loco auditis, Salomon quantocius advolavit. Barbari • VARIE LECTIONES. vulg. ' vulg. vulg. vulg. vulg. e, vulg. ss add. ex A. * vulg. * mox e, e, a. " vulg. "' JAG. GOARI NOTÆ. mam occupante scribit Agathias lib. 1, deque illo a Theophane diversa tradit. tharim. (47) Jaudas et Arthias. (48) Butinum vertit Anastasius. De Buitino Ro- (49) Procopius, lib. u De bello Fandalice Gon- (50) Idem, Abigan. (51) Idemn Fabosim.

ζει. Οι βάρβαροι δείσαντες ἀναχωροῦσι, καὶ εἰς τὰ Αβρασίου όρους οι πρόποδα εστρατοπέδευον ". Ο δὲ Σολομών τούτοις συμβαλών, εἰς φυγὴν ἔτρεψεν. Οἱ δὲ Μαυρούσιοι ἐπὶ τὴν δυσχωρίαν τοῦ ὄρους ἔφυγον, καὶ ἐπὶ Μαυριτανούς ᾤχοντο. Σολομὼν δὲ τὰς ἐν Μουγάδῃ πεδιάς ληϊσάμενος, καὶ πᾶσαν τὴν γῆν αὐτῶν πυρπολήσας αἰτόν τε πολύν κομισάμε νης, εἰς Ζερβούλην τὸ φρούριον ἀνέστρεψεν · ἔνθα Μανδάς σὺν δισμυρίοις Μαυρουσίοις προσέφυγεν. Παυδᾶς δὲ καταλιπών τὸ φρούριον, εἰς τὸ τοῦ Αβρουσίου δρος εἰς ὕψος ἀναβὰς ἡσύχαζεν. Σολομών δὲ Ζερβούλην τὸ φρούριον εἰς τρεῖς ἐπολιόρκησεν ἡμέρας, καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτῷ ὁ ληϊσάμενος, φύλα- κάς τε ἐν αὐτῷ καταστήσας, ἐπὶ τὰ πρόσω ἐχώρει, Καὶ διεσκοπείτο, ὅθεν εἰς τὴν κορυφὴν τοῦ ὄρους δυνηθείη γενέσθαι ἀποτόμου τε ὄντος καὶ πολλῇ Ευσχωρίᾳ * κατεχομένου. Ὁ δὲ Θεὸς πόρον ἐν τῇ ἀπορίᾳ ἐποίησεν οὕτως: Εἷς τῶν στρατιωτῶν τοῦ πεζικοῦ στρατοῦ Οπτικώνων (52), Γένζων ονόματι, εἴτε θυμῷ χρώμενος, εἴτε τι θεῖον αὐτὸν ἐκίνησεν, ἐπὶ τοὺς πολεμίους ανέβαινε μόνος. Οπίσω δὲ τού- του τινές συστρατιῶται ἠκολούθουν ἐν θαύματι μετ γάλῳ ποιούμενοι · τὸ γινόμενον, τρεῖς δὲ των Μαυ ρουσίων οἱ εἰς τὸ φυλάσσειν τὴν εἴσοδον τεταγμένοι Μόντες τὸν ἄνθρωπον ὑπήντων δρόμῳ νομίσαντες πρὸς αὐτοὺς ἀνιέναι. 'Ο δὲ καθ᾽ ἕνα τούτους ἐρχομέ νους διὰ τὴν στενοχωρίαν τοῦ τόπου τόν τε πρῶτον ἀνεῖλεν, ὁμοίως καὶ τὸν ἄλλον σὺν τῷ τρίτῳ. Ο καὶ κατιδόντες οἱ ὄπισθεν ιόντες, πολλῷ θορύθῳ τε καὶ ταραχῇ ἐπὶ τοὺς πολεμίους ἐχώρουν. Ὡς δὲ τὸ γενό- μενον ήκουσέ τε καὶ εἶδεν ἡ τῶν Ρωμαίων στρατιά, οὐδὲ τὸν στρατηγὸν ἀναμείναντες οὐδὲ τὰς σάλπιγ γας, οὐδὲ τὴν τάξιν φυλάξαντες, ἀλλὰ πατάγῳ τε πολλῷ χρώμενοι, καὶ ἀλλήλους ἐγκελευόμενοι, ἔθεον ἐπὶ τὸ τῶν ὁ πολεμίων στρατόπεδον. Ενταῦθα Ρου- εἶνός τε καὶ Λεόντιος ἔργα επεδείξαντο εἰς τοὺς πολεμίους· ἀρετῆς ἄξια. Αὐτίκα οἱ βάρβαροι εἰς φυγὴν ὅπου ἕκαστος ἐδύνατο ᾔεσαν. Μαυδᾶς δὲ πλη- γεῖς ἀκοντίῳ τὸν μηρὸν διέφυγεν τε, καὶ εἰς Μαυρι- τανοὺς ὑπεχώρησεν. Οἱ δὲ Ῥωμαῖοι διαρπάσαντες το τῶν πολεμίων στρατόπεδον, οὐκ ἔτι τὸ Αὐράσιον ὄρος κατέλιπον, ἀλλὰ φρούρια οἰκοδομησάμενοι τοῦτο φυλάττουσιν. Ην δέ τις πέτρα ἀπότομος πάνυ, ἐν Η πύργον οἰκοδομήσαντες οι Μαυρούσιοι ὀχυράν ταύτ την εποίησαν καταφυγὴν, ἰσχυράν τε καὶ ἀμαχώτα- τον. Ενταῦθα ἐτύγχανεν, Ἠαυδᾶς τά τε χρήματα αὐτοῦ καὶ τὰς γυναῖκας ἀποθέμενος, καὶ ἕνα φύλακα εἰς τὰ ᾿Αβρασίου όρους Α, εἰς τὸ ᾿Αβράσιον ὄρος οι ἐστρατοπέδευον Α, στρατοπεδεύουσι ἀνέστρεψεν το φρούριον Α. " ἡ Μανδάς ἐν αὐτῷ] εἰς αὐτὸ Α δυσχερεία Α. ποιούμενοι Α, ποιοῦντες ὁ καὶ δὲ τοῦτο τὸ τῶν Α. - Οπτιώνων Α ί, υπτίων ὢν τῶν τυίβ . CHRONOGRAPHIA. A metu compulsi cedunt loco, et ad Abrasil B D in qua turrim posuerunt Maurusii, quod tutissimuma montis radiceș castra ponunt, Salomon conserto. praelio eos in fugam vertit. Maurusii dificilia et prasrupta montis loca fugientes occupant, et mox ad Mauritanos deflectunt iter, Salomon vero plani- tiem omnem Mugada circumpositam. depopulatus, et omni eorum regione incendio devastata, com- meatu immenso inde deportato, rediit in Zerbulen castrum, quo Eaudas cum Maurusiorum viginti millibus fuga se recepit. Eaudas autem relicto ca- stro, et Abrasii montis conscenso cacumine, quie- ten agere slaluit, Salomon Zerbulen castrum tri- duana pressit obsidione, direptisque in eo omnibus et posita custodia, ultra procedendum ratus, qua via montis præruptis undique saxis obsiti, et loco- rum difficultatibus pene inaccèssi verticem supe- rare posset attentius considerabát: cum Deus per animi anxietatem in loco invio viam in hunc mor dum fecit, Inter pedestres copias Optionum numeri Genson quidam nomine, sive animi proprii impetu, sive divino motus instinetu, in adversarios con- scendit solus. Pone sequebatur commilitones non- nulli, miraculo quod fiebat ponentes. Maurusiorum vero tres ad custodiendum aditum destinati, virum eminus conspicati, et ad se accedere existi mantes, ei obviam velocius occurrerunt: qui cum propter loci angustias singuli ac soli procede- rent, unum quidem occidit primo, tum pariter se- cundum, et ultimo tandem confodit tertium. Hæc qui poue sequebantur conspicientes præcipites et ex impetu processerunt in adversos: quæ palam facta ut audivit et animadvertit Romanus exercitus, nullo duce, vel tubarum exspectato signo, qui nec ordine servato, sed confusis tantum vocibus exci- tati et invicem adhortati, in hostium castra convos larunt. Hic sane Rufinus atque Leorias facinora adversus hostes insigni virtute digna edidere ¦ ac- Barbari se continuo quo quisque potuit in fugam conjecere : Eaudas autem jaculi vulnere in femore accepto, fuga saluti consulens in Mauritanorun partes-secessit, At Romani castris hostilibus di- πεptis, Abrasium montem non amplius deseruere, sed constructis castris deinceps custodiendum de- creverunt. Porro petra istic ſuit omnino prærµpta, C sibi munitumque atque inexpugnabile esset refu- gium : in eum sese recipiebat Eaudas. Opes cun- VARIE LECTIONES. vulg. " τlg. om. vulg. · D. • vulg. vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. quo Theophanes. Geson erat nomine quidam inter pedites, ejus ordinis quos Optios Romani appellant. Paneirollus in Not. imp. cap. : Adjutor olim Optio est dictus ab Optionibus, qui erant in legione. Vegetius, lib. ii, cap. : Optiones, inquit, ab op. tando appellati, quod antecedentibus ægritudine præ- peditis, ki tanquam adoptati eorum atque vicarii solent universa curare. Hæc ille. Adjungebantur autem centurionibus et ordinariis quibusque Optin- nes iu legione, ut eorum vices subirent. Festus: Optio, inquit, qui nunc dicitur, antea appellabatur Accensus. Hic adjutor dabatur centurioni a tribuno militum; qui ex quo tempore, quem velint, per- missum est centurionibus optare, et nomen ex facto sortitus est. (51) Uno verbo lego Οττιώνων. Procopius ex

ζει. Οι βάρβαροι δείσαντες ἀναχωροῦσι, καὶ εἰς τὰ Αβρασίου όρους οι πρόποδα εστρατοπέδευον ". Ο δὲ Σολομών τούτοις συμβαλών, εἰς φυγὴν ἔτρεψεν. Οἱ δὲ Μαυρούσιοι ἐπὶ τὴν δυσχωρίαν τοῦ ὄρους ἔφυγον, καὶ ἐπὶ Μαυριτανούς ᾤχοντο. Σολομὼν δὲ τὰς ἐν Μουγάδῃ πεδιάς ληϊσάμενος, καὶ πᾶσαν τὴν γῆν αὐτῶν πυρπολήσας αἰτόν τε πολύν κομισάμε νης, εἰς Ζερβούλην τὸ φρούριον ἀνέστρεψεν · ἔνθα Μανδάς σὺν δισμυρίοις Μαυρουσίοις προσέφυγεν. Παυδᾶς δὲ καταλιπών τὸ φρούριον, εἰς τὸ τοῦ Αβρουσίου δρος εἰς ὕψος ἀναβὰς ἡσύχαζεν. Σολομών δὲ Ζερβούλην τὸ φρούριον εἰς τρεῖς ἐπολιόρκησεν ἡμέρας, καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτῷ ὁ ληϊσάμενος, φύλα- κάς τε ἐν αὐτῷ καταστήσας, ἐπὶ τὰ πρόσω ἐχώρει, Καὶ διεσκοπείτο, ὅθεν εἰς τὴν κορυφὴν τοῦ ὄρους δυνηθείη γενέσθαι ἀποτόμου τε ὄντος καὶ πολλῇ Ευσχωρίᾳ * κατεχομένου. Ὁ δὲ Θεὸς πόρον ἐν τῇ ἀπορίᾳ ἐποίησεν οὕτως: Εἷς τῶν στρατιωτῶν τοῦ πεζικοῦ στρατοῦ Οπτικώνων (52), Γένζων ονόματι, εἴτε θυμῷ χρώμενος, εἴτε τι θεῖον αὐτὸν ἐκίνησεν, ἐπὶ τοὺς πολεμίους ανέβαινε μόνος. Οπίσω δὲ τού- του τινές συστρατιῶται ἠκολούθουν ἐν θαύματι μετ γάλῳ ποιούμενοι · τὸ γινόμενον, τρεῖς δὲ των Μαυ ρουσίων οἱ εἰς τὸ φυλάσσειν τὴν εἴσοδον τεταγμένοι Μόντες τὸν ἄνθρωπον ὑπήντων δρόμῳ νομίσαντες πρὸς αὐτοὺς ἀνιέναι. 'Ο δὲ καθ᾽ ἕνα τούτους ἐρχομέ νους διὰ τὴν στενοχωρίαν τοῦ τόπου τόν τε πρῶτον ἀνεῖλεν, ὁμοίως καὶ τὸν ἄλλον σὺν τῷ τρίτῳ. Ο καὶ κατιδόντες οἱ ὄπισθεν ιόντες, πολλῷ θορύθῳ τε καὶ ταραχῇ ἐπὶ τοὺς πολεμίους ἐχώρουν. Ὡς δὲ τὸ γενό- μενον ήκουσέ τε καὶ εἶδεν ἡ τῶν Ρωμαίων στρατιά, οὐδὲ τὸν στρατηγὸν ἀναμείναντες οὐδὲ τὰς σάλπιγ γας, οὐδὲ τὴν τάξιν φυλάξαντες, ἀλλὰ πατάγῳ τε πολλῷ χρώμενοι, καὶ ἀλλήλους ἐγκελευόμενοι, ἔθεον ἐπὶ τὸ τῶν ὁ πολεμίων στρατόπεδον. Ενταῦθα Ρου- εἶνός τε καὶ Λεόντιος ἔργα επεδείξαντο εἰς τοὺς πολεμίους· ἀρετῆς ἄξια. Αὐτίκα οἱ βάρβαροι εἰς φυγὴν ὅπου ἕκαστος ἐδύνατο ᾔεσαν. Μαυδᾶς δὲ πλη- γεῖς ἀκοντίῳ τὸν μηρὸν διέφυγεν τε, καὶ εἰς Μαυρι- τανοὺς ὑπεχώρησεν. Οἱ δὲ Ῥωμαῖοι διαρπάσαντες το τῶν πολεμίων στρατόπεδον, οὐκ ἔτι τὸ Αὐράσιον ὄρος κατέλιπον, ἀλλὰ φρούρια οἰκοδομησάμενοι τοῦτο φυλάττουσιν. Ην δέ τις πέτρα ἀπότομος πάνυ, ἐν Η πύργον οἰκοδομήσαντες οι Μαυρούσιοι ὀχυράν ταύτ την εποίησαν καταφυγὴν, ἰσχυράν τε καὶ ἀμαχώτα- τον. Ενταῦθα ἐτύγχανεν, Ἠαυδᾶς τά τε χρήματα αὐτοῦ καὶ τὰς γυναῖκας ἀποθέμενος, καὶ ἕνα φύλακα εἰς τὰ ᾿Αβρασίου όρους Α, εἰς τὸ ᾿Αβράσιον ὄρος οι ἐστρατοπέδευον Α, στρατοπεδεύουσι ἀνέστρεψεν το φρούριον Α. " ἡ Μανδάς ἐν αὐτῷ] εἰς αὐτὸ Α δυσχερεία Α. ποιούμενοι Α, ποιοῦντες ὁ καὶ δὲ τοῦτο τὸ τῶν Α. - Οπτιώνων Α ί, υπτίων ὢν τῶν τυίβ . CHRONOGRAPHIA. A metu compulsi cedunt loco, et ad Abrasil B D in qua turrim posuerunt Maurusii, quod tutissimuma montis radiceș castra ponunt, Salomon conserto. praelio eos in fugam vertit. Maurusii dificilia et prasrupta montis loca fugientes occupant, et mox ad Mauritanos deflectunt iter, Salomon vero plani- tiem omnem Mugada circumpositam. depopulatus, et omni eorum regione incendio devastata, com- meatu immenso inde deportato, rediit in Zerbulen castrum, quo Eaudas cum Maurusiorum viginti millibus fuga se recepit. Eaudas autem relicto ca- stro, et Abrasii montis conscenso cacumine, quie- ten agere slaluit, Salomon Zerbulen castrum tri- duana pressit obsidione, direptisque in eo omnibus et posita custodia, ultra procedendum ratus, qua via montis præruptis undique saxis obsiti, et loco- rum difficultatibus pene inaccèssi verticem supe- rare posset attentius considerabát: cum Deus per animi anxietatem in loco invio viam in hunc mor dum fecit, Inter pedestres copias Optionum numeri Genson quidam nomine, sive animi proprii impetu, sive divino motus instinetu, in adversarios con- scendit solus. Pone sequebatur commilitones non- nulli, miraculo quod fiebat ponentes. Maurusiorum vero tres ad custodiendum aditum destinati, virum eminus conspicati, et ad se accedere existi mantes, ei obviam velocius occurrerunt: qui cum propter loci angustias singuli ac soli procede- rent, unum quidem occidit primo, tum pariter se- cundum, et ultimo tandem confodit tertium. Hæc qui poue sequebantur conspicientes præcipites et ex impetu processerunt in adversos: quæ palam facta ut audivit et animadvertit Romanus exercitus, nullo duce, vel tubarum exspectato signo, qui nec ordine servato, sed confusis tantum vocibus exci- tati et invicem adhortati, in hostium castra convos larunt. Hic sane Rufinus atque Leorias facinora adversus hostes insigni virtute digna edidere ¦ ac- Barbari se continuo quo quisque potuit in fugam conjecere : Eaudas autem jaculi vulnere in femore accepto, fuga saluti consulens in Mauritanorun partes-secessit, At Romani castris hostilibus di- πεptis, Abrasium montem non amplius deseruere, sed constructis castris deinceps custodiendum de- creverunt. Porro petra istic ſuit omnino prærµpta, C sibi munitumque atque inexpugnabile esset refu- gium : in eum sese recipiebat Eaudas. Opes cun- VARIE LECTIONES. vulg. " τlg. om. vulg. · D. • vulg. vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. quo Theophanes. Geson erat nomine quidam inter pedites, ejus ordinis quos Optios Romani appellant. Paneirollus in Not. imp. cap. : Adjutor olim Optio est dictus ab Optionibus, qui erant in legione. Vegetius, lib. ii, cap. : Optiones, inquit, ab op. tando appellati, quod antecedentibus ægritudine præ- peditis, ki tanquam adoptati eorum atque vicarii solent universa curare. Hæc ille. Adjungebantur autem centurionibus et ordinariis quibusque Optin- nes iu legione, ut eorum vices subirent. Festus: Optio, inquit, qui nunc dicitur, antea appellabatur Accensus. Hic adjutor dabatur centurioni a tribuno militum; qui ex quo tempore, quem velint, per- missum est centurionibus optare, et nomen ex facto sortitus est. (51) Uno verbo lego Οττιώνων. Procopius ex

Α γέροντα ὁ τῶν χρημάτων καταστησάμενος. Οὐ γὰρ ἄν ποτε ὑπετόπησεν τους πολεμίους εἰς τόνδε τὸν πύργον ἀφίξεσθαι, οὐδὲ βίᾳ τοῦτον ἐλεῖν δύνασθαι. Οἱ δὲ Ῥωμαῖοι τὰς τοῦ Αὐρασίου δυσχωρίας διερευ νώμενοι, ἐνταῦθα ἧκον· καὶ αὐτῶν τις ἀναβαίνειν εἰς τὸν πύργον σὺν γέλωτι ενεχείρησεν. Αἱ δὲ γυναί κες τοῦτον κατεγέλων σὺν τῷ πρεσβύτῃ. Ὁ δὲ Ῥω μαῖος ἐπειδὴ χερσὶ καὶ ποσὶν ἀναβαίνων εγγύς που ἐγεγόνει, σπασάμενος τὸ ξίφος ἐξήλατο 10, καὶ τοῦ γέροντος εἰς τὸν αὐχένα ἐπιτυχών, τούτου τὴν κα φαλὴν ἐξέτεμεν. Οἱ δὲ στρατιῶται θαρρούντες ήδη καὶ ἀλλήλων ἐχόμενοι, εἰς τὸν πύργον ἀνέβαινον, καὶ τὰς γυναῖκας καὶ τὰ χρήματα μεγάλα όντα λα βόντες πρὸς Σολομῶνα ήγαγον. Ὁ δὲ Σολομών τείχη ταῖς ἐν Λιβύῃ πόλεσιν περιέβαλεν ε'. Καὶ ἐπεὶ Μαυ ρούσιοι ἀνεχώρησαν ἐκ Νουμιδίας νικηθέντες, Ζά δην (55) τε τὴν χώραν καὶ Μαυριτανίαν καὶ Ἡτης φῆ (54) τὴν μητρόπολιν υπόφορον Ρωμαίοις πο ποίηκεν. Τῆς γὰρ ἑτέρας Μαυριτανίας Καισάρεια Η πρώτη μητρόπολις ὑπάρχει. Ταύτην δὲ Βελισάριος τὸ πρότερον καθυπέταξεν. Διὰ τοῦτο Λίβυες ἅπαντες ὑπήκοοι Ρωμαίων γεγόνασιν, εἰρήνης ἀσφαλούς τυχόντες. Τετραετίαν δὲ ποιήσαντες ταύτῃ τῇ εἰς ρήνῃ, ἐν τῷ ιζ' (55) ἔτει Ἰουστινιανοῦ Κυρός τε καὶ Σέργιος, οἱ Βάκχου τοῦ Σολομῶνος ἀδελφοῦ παι δες 18, ὑπὸ τοῦ βασιλέως ἀπεστάλησαν ἄρχειν Λιβύη, Πενταπόλεως μὲν Κῦρος, Τροπόλεως δὲ Σέργιος. Οἱ δὲ Μαυρούσιοι τοὺς ἑαυτῶν πρεσβυτέρους εἰς Λέπτην μάγιαν (56) τὴν πόλιν ἔπεμψαν πρὸς Σέργιον, ὅπως δῶρά τε αὐτῷ προσαγάγωσιν καὶ τὴν εἰρήνην κρατύνωσιν. Σέργιος δὲ Πουδεντίῳ πεισθεὶς ἀνδρὶ Τριπολίτῃ, ὀγδοήκοντα μὲν τῶν βαρβάρων τοὺς δοκιμωτέρους ἐν τῇ πόλει ἐδέξατο, πάντα ἐπιτε- λεῖν τὰ αἰτούμενα υπισχνούμενος, καὶ ὅρκοις τὴν εἰρήνην ἐκράτυνεν· τοὺς δὲ λοιποὺς ἔξω ἐν προ αστείῳ ήλασεν. Τούτους δὲ ἐπ' ἄριστον καλέσας ἅπαντας ἔκτεινεν (57). Εἰς δὲ τούτων λάθρα έκπτ δήσας, ταῖς ὁμοφύλοις τὰ γενόμενα ἐμήνυσεν. Οἱ δὲ τοῦτο ἀκούσαντες, δρόμῳ εἰς τὸ οἰκεῖον στρατόπεδον θέσαν· καὶ σὺν πᾶσι τοῖς ἄλλοις ἄραντες ἐπὶ Ρωμαίους ἐγένοντο. Ὁ δὲ Σέργιος σὺν τῷ Πουδεντίῳ τούτοις ἀπήντησεν, καὶ μάχης κροτηθείσης, Που δέντιος μὲν πολλοὺς ἀποβαλών θνήσκει· Σέργιος δὲ εἰς ἄφατον φόβον ἐμπεπτωκώς, ἐπὶ Καρχηδόνα % έπλευσεν πρὸς Σολομῶνα τὸν αὐτοῦ θεῖον. Πᾶσαν δὲ τὴν Τρίπολιν Μαυρούσιοι ἀπέλιπον (58), οἱ δὲ βάρο βαροι ἅπαντα ληϊσάμενοι τὰ ἐκεῖ χωρία, εξανδρα ποδίσαντές τε πλῆθος Ῥωμαίων ἐπὶ Πεντάπολις Ο γέροντα Α. το εξείλατο Α. περιέβαλεν Α, περιέβαλλεν Σολομῶνος Α. Σολομώντος ἀδελφόπαιδες Α. 1. δὲ Σέργιος Λέπτην μάγναν Α. Λεπτή μαγναν προς αστεί Α, προαστείοις σε Α. τούτους --- έκτεινεν Ο. Α. άραντες Α. Γ. Μαυρουσίοις ἀπέλιπον• THEOPHANIS : clas, et uxores in ea collocarat, custodie quodam sene facultatum in ea reconditarum constituto ; ad eam enim turrim nusquam accessurog hostes, aut eam vi capere posse in animum induxerat. Romani vero difficultates et angustias Abrasii montis forte perscrutati, in locum inciderunt : et ad turrim conscensum fàcere cum risu non nemo tentavit, quem risu pariter et ludibriis mulierculæ et vet«lus exceperunt. Romanus autem ille miles manibus pedibusque adrepens, ubi propius accessit, educto e vagina gladio exsiliit, et percussi in cervicem senis caput amputavit. Tum vero milites sumptis animis audacius irrumpentes, manibus ad invicem datis sese erigentes in turrim conscenderunt, mu- lierculasque et maximas opes illic congestas abri- pientes ad Salomonem detulerunt. Exindle Salomon B Libya civitates manibus cinxit et munivit : et posteaquam Maurusii ex Numidia victi recessere, Zaben provinciam, Mauritaniam, cum Etephe ejus metropoli fecit Romanis vectigalem. Alterius enim Mauritaniæ prima metropolis est Cæsarca, quam prius subegit Belisarius. Quare Libyes omnes Ro- manum jugum subierunt, et secura pace politi sunt : quadriennioque in ejusmodi pace transacto, decimo septime Justiniani anno Cyrus et Sergius Bacchi Salomonis fratris liberi ad regendam Li- byam ab imperatore missi fuere : et Cyrus quidem Pentapolim, Tripolim Sergius administravit. Porro Maurusii seniores ex suis Leptim magnam, quæ civitas est, munera oblaturos et firmaturos pacem ad Sergium miserunt. Sergius Pudentii viri Tri- polita consilium secutus, Barbarorum quidem præstantiores ad octoginta in urbem admisit, el postulata adimpleturum cuncta pollicitus, adhibita jusjurandi Ode pacem obfirmavit: reliquos autem foras in suburbium emisit, et ad epulum convoca- tos cunctos trucidavit. Solus unus clam exsiliens et periculo ereptus, quæ fuerant attentata, contri- bulibus significavit. His auditis, cursu concito re- dierunt in castra sibi propria, et reliquis omnibus adjuncti, in Romanos arma sumpserunt. Sergius vero cum Pudentio eis obviam occurrit, imitoque certamine, multis suorum desideratis, Pudentius interemptus est: Sergius vesano timore correptus, C ad Salomonem patruuni Carthaginem navigavit. D Cuncta Tripolitana regione a Maurusiis derelicta, Barbari universa circumquaque loca deprædlati, abducta Romanorum captivorum innumera multi- VARIÆ LECTIONES. om. vulg. vulg. ante add. ex A. vulg. vulg. add. ex JAC. GOARI NOTÆ. induxerat; non reliquos foris relictos, quod sonare ridetur quod redditum est. CoMBEFIS. om. ditum est, Tripolitana regione a Marusiis derelicta, emenda, Tripolitanam totam regionem Maurusiis reliquerunt; nempe Sergius, ac cum eo Carthaginem fugientes cladi superstites Romani. ID. (55) Procopius, Zeben. (54) Idem, Sitiphilem. (55) Quartum et decimum numerat Procopius. (56) Ille Λεπτίμαγναν mag., Λεπτίμαγαν. (57) Priores scilicet 80 seniores quos in urbem 1. σὺν om. ΑΙ. (58) Illud Μαυρούσιοι ἀπέλιπον quod et ita red-

Κεσαν. Ὁ δὲ Κῦρος γνούς, φυγὰς εἰς Καρχηδόνα κατ- έπλες. Οἱ δὲ βάρβαροι μηδενὸς ἀντιστάντος αὐτοῖς Βερονίκην τὴν πόλιν ἐλόντες, ἐπὶ Καρχηδόνα ἐστρά τευσαν, καὶ εἰς τὸ Βυζάκιον ἀφικόμενοι, πλεῖστα ἐξ ἐπιδρομῆς τῶν ἐκεῖ ἐληΐσαντο χωρία. 'Ανταλᾶς δὲ ἔχθραν ἔχων πρὸς Σολομῶνα, διότι οι τὸν αὐτοῦ ἀδελφὸν ἔκτεινεν, τοῖς βαρβάροις ἐνοῦται, καὶ κατὰ Καρχηδόνος καὶ Σολομῶνος τούτοις " ωδήγησεν. Σου λογὼν δὲ ταῦτα ἀκούσας, παραλαβὼν τὰ στρά τευμα κατ' αὐτῶν ὥρμησεν. Ἐλθὼν δὲ εἰς Βέ στην (59) την πόλιν, ἐξ ἡμερῶν Καρχηδόνος ὁδὸν ἀπέχουσαν, ἐν αὐτῇ ἐστρατοπεδεύσατο 8. Ησαν δὲ σὺν αὐτῷ Κῦρος καὶ Σέργιος καὶ Σολομὼν ὁ νέος, οἱ · τοῦ Βάκχου παῖδες. Ἰδὼν δὲ τὸ πλῆθος τῶν βαρβά- ρων καὶ δειλιάσας, ἔπεμψεν πρὸς τοὺς ἄρχοντας απο τῶν μεμφόμενος αὐτοῖς, ὅτι ἔνσπονδοι " 'Ρω- μαίων ὄντες, ὅπλα κατ' αὐτῶν ἐκίνησαν, ἄξιον ει δὲ τὴν εἰρήνην κρατύνεσθαι, καὶ ὅρκοις βεβαιοῦσθαι. Οι δὲ βάρβαροι χλευάσαντες τὰ εἰρημένα, ἔφησαν· Επειδή Σέργιος εἰς τὰ Εὐαγγέλια ὁμόσας καλῶς ἐφύλαξε τοὺς ὅρκους ἀποκτείνας τοὺς ὀγδοής κοντα, πῶς νυν ὑμῶν πιστεύσομεν να τους δρ- τους; Πολέμου δὲ κροτηθέντος, τρέπονται οἱ Ρω- μαῖοι. Τοῦ δὲ ἵππου ὀκλάσαντος κτείνεται Σολομών, καὶ οἱ τούτου δορυφόροι. Σέργιος δὲ ὁ τούτου ἀνεψιός τὴν τῆς Λιβύης ἀρχὴν ὑπὸ τοῦ βασιλέως ενεχειρίσθη. Ιωάννης δὲ ὁ Σισιννιόλου, καὶ οἱ λοιποὶ ἄρχοντες μέσος πρὸς τὸν Σέργιον μέγα * εκίνησαν, ὥστε μηδὲ τα όπλα κατὰ τῶν ἐχθρῶν αἴρειν βούλεσθαι. Καὶ οἱ βάρβαροι πάντα ἀδεῶς ἑληΐζοντο. Αγτελᾶς δὲ ἔγραψε τῷ βασιλεῖ. Ἰουστινιανῷ, ὅτι Πάντες Μαυρούσιοι τὴν σὴν δουλείαν καὶ φιλίαν αι ροῦνται, ἀλλὰ τὴν Σολομῶνος καὶ τῶν τούτου ἀνεψιῶν βιαίαν ὑπαγωγήν οι οὐχ ὑποφέροντες, ἐτυράννησαν. Τούτους παράστειλον, καὶ εἰρήνη Ρωμαίοις καὶ Μαυρουσίοις τ συνίσταται. Ο δὲ βασιλεὺς τοῦτο ποιῆσαι οὐ κατεδέξατο.· Ανταλᾶ; δὲ καὶ ὁ τῶν Μαυρουσίων στρατός συνήχθησαν αὖθις ἐν Βυζακίῳ, καὶ σὺν αὐτοῖς Τζότζας στρατιώτας ὀλίγους καὶ Οὐανδήλους ἔχων. Οἱ δὲ Λίβυες παρεκά- λουν Ἰωάννην τοῦ Σισιννιόλου στράτευμα ἀγεῖραι καὶ κατὰ τῶν πολεμίων χωρῆσαι σὺν ἡμερίῳ τῷ ἄρχοντι τῶν ἐν Βυζακίῳ καταλόγων. Ο δὲ λαβὼν τὸν στρατὸν ἐπὶ τοὺς πολεμίους ᾔει, ιμέριον προάγειν κελεύσας. Συμβολῆς δὲ γενομένης ἡττῶνται οἱ Ρωμαῖοι, καὶ συλλαμβάνονται οἱ βάρβαροι τὸν Ἱμέριον ζῶντα σὺν τῷ στρατῷ αὐτοῦ· καὶ τοῦτον εἰς φυλακὴν ἀποθέμενοι τους στρατιώτας Τζότζα παρέδωκαν ὁμολογοῦντας κατά Ρωμαίων στρα τεύεσθαι. Παραλαμβάνουσι δὲ δόλῳ διὰ τοῦ μερίου Αδραμυτον τὴν πόλιν. Καὶ οἱ μὲν τῶν Λιβύων εἰς Σικελίαν κατέφυγον, ἄλλοι δὲ εἰς ἄλλας νήσους καὶ ' εἰ οι διότι Α, διὰ τί τούτους Α. * δὲ Α. " ἐστρατοπεδεύσατο Α, εστράτευσεν αὐτοῖς Α, αὐτῶν ε ἐν σπουδῇ Α. ' ἄξιον Α, ἀξιῶν ν ὑμῶν πιστεύσομεν Α, ἡμῶν πιστεύ σωμεν το μέγα Α, μέγαν το μηδέ, μήτε βούλεσθαι μή. " έπε αγωγὴν Α. καὶ Μαυρ. ἀγεῖραι Α, ἐγεῖραι αμέριον Α 5, ημερίῳ Οι 4C5 CHRONOGRAPHIA. tudine, versus Pentapolim contenderunt. Cyrus • B - nuntio accepto fugæ se dedit, et Carthaginem transfretavit. Barbari nullo resistente Beronicem ceperunt, moxque in Carthaginem arma moverunt : deinde Byzacinm profecti multos ejus regionis agros suis excursionibus devastaverunt. Antalas autem inimicitias cum Salomonė, quod fratrem interfecisset, exercens, Barbaris edjungitur, et adversus Carthaginem et Salomonem ductorem eis se præbet. His auditis Salomon in eos educit exercitum : et jam Bostem sex dierum itinere a Carthagine dissitam profectus, in ea castra compo- suit. Comitabantur Cyrus et Sergius et junior 3a- Ιomnon Bacchi liberi. Conspecta vero Barbarorum multitudine deterritus, ad eorum primores misit, qui nomine suo expostularent, quod Romanis prius fædere conjuncti, bellum eis inferre non fuis- sent veriti. Rogabat perinde renovatis juramentis Brinatam deinceps ad invicem servarent pacem. Barbari sannis et ironicis cavillis dicta excipientes, responderunt: Quandoquidem Sergius in Evangelia juratus sancte servavit jusjurandum, ut octoginta e nostris interficeret, quonam modo nunc jujurerando fidem iterum præstabimus? Mox prælio conserto Romani fugati : Salomon equo cepitante occisus, et ejus satellites una pariter occubuerunt. Sergius autern ejus nepos demandatamn sibi ab imperatore Libyæ provinciam administravit. Cæterum Joannes, Sisinnioli filius, cæterique duces in Sergium ve- hemens adeo conceperunt odium, ut sub eo neque in ipsos hostes arına manibus contrectare propo- nerent, ac interim ubique Barbari cuncta summa cum libertate deprædarentur. Antalas itaque impe- ratori Justiniano scripsit in hanc mentem : Man- rusii cuncti tibi servire, te amare desiderant: ve- Irum Salomonis et nepotum ejus jugum omnino vio- lentum non ferentes, tyrannidem excit:verunt : hos revocaveris, Romani cum Meursiis in unum foedus coibunt. Imperator istud exsequi non admisit. Quare Antalas et universus Maurusiorum exercitus ad Byzacium iterum convenit; quo Tzotzas Vandalos milites haud secum multos habens eum convenit. Porro Libyes Joannem Sisinnioli filium instanter rogaverunt, ut collecto instructoque exercitu ad- versus hostes progrederetur, una cum Himerio, qui Byzacii tironum catalogis præfectus erat. Ille educto exercitu, et Himerio præcedere jusso, in hostes adversus perrexit. Commissa demum pugna superantur Romani, Aimeriumque una cum omni- bus ejus copiis Barbari vivum comprehendere, et eum quidem in custodiam conjecere, ejus vero milites se contra Romanos arma ferre juratos VARIE LECTIONES. C D si vulg. " add. ex vulg. vulg. vulg. νulg. · vulg. vulg., omn. Abedi ante add. om. A e. " vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. (58) Procop., Basiem.

Κεσαν. Ὁ δὲ Κῦρος γνούς, φυγὰς εἰς Καρχηδόνα κατ- έπλες. Οἱ δὲ βάρβαροι μηδενὸς ἀντιστάντος αὐτοῖς Βερονίκην τὴν πόλιν ἐλόντες, ἐπὶ Καρχηδόνα ἐστρά τευσαν, καὶ εἰς τὸ Βυζάκιον ἀφικόμενοι, πλεῖστα ἐξ ἐπιδρομῆς τῶν ἐκεῖ ἐληΐσαντο χωρία. 'Ανταλᾶς δὲ ἔχθραν ἔχων πρὸς Σολομῶνα, διότι οι τὸν αὐτοῦ ἀδελφὸν ἔκτεινεν, τοῖς βαρβάροις ἐνοῦται, καὶ κατὰ Καρχηδόνος καὶ Σολομῶνος τούτοις " ωδήγησεν. Σου λογὼν δὲ ταῦτα ἀκούσας, παραλαβὼν τὰ στρά τευμα κατ' αὐτῶν ὥρμησεν. Ἐλθὼν δὲ εἰς Βέ στην (59) την πόλιν, ἐξ ἡμερῶν Καρχηδόνος ὁδὸν ἀπέχουσαν, ἐν αὐτῇ ἐστρατοπεδεύσατο 8. Ησαν δὲ σὺν αὐτῷ Κῦρος καὶ Σέργιος καὶ Σολομὼν ὁ νέος, οἱ · τοῦ Βάκχου παῖδες. Ἰδὼν δὲ τὸ πλῆθος τῶν βαρβά- ρων καὶ δειλιάσας, ἔπεμψεν πρὸς τοὺς ἄρχοντας απο τῶν μεμφόμενος αὐτοῖς, ὅτι ἔνσπονδοι " 'Ρω- μαίων ὄντες, ὅπλα κατ' αὐτῶν ἐκίνησαν, ἄξιον ει δὲ τὴν εἰρήνην κρατύνεσθαι, καὶ ὅρκοις βεβαιοῦσθαι. Οι δὲ βάρβαροι χλευάσαντες τὰ εἰρημένα, ἔφησαν· Επειδή Σέργιος εἰς τὰ Εὐαγγέλια ὁμόσας καλῶς ἐφύλαξε τοὺς ὅρκους ἀποκτείνας τοὺς ὀγδοής κοντα, πῶς νυν ὑμῶν πιστεύσομεν να τους δρ- τους; Πολέμου δὲ κροτηθέντος, τρέπονται οἱ Ρω- μαῖοι. Τοῦ δὲ ἵππου ὀκλάσαντος κτείνεται Σολομών, καὶ οἱ τούτου δορυφόροι. Σέργιος δὲ ὁ τούτου ἀνεψιός τὴν τῆς Λιβύης ἀρχὴν ὑπὸ τοῦ βασιλέως ενεχειρίσθη. Ιωάννης δὲ ὁ Σισιννιόλου, καὶ οἱ λοιποὶ ἄρχοντες μέσος πρὸς τὸν Σέργιον μέγα * εκίνησαν, ὥστε μηδὲ τα όπλα κατὰ τῶν ἐχθρῶν αἴρειν βούλεσθαι. Καὶ οἱ βάρβαροι πάντα ἀδεῶς ἑληΐζοντο. Αγτελᾶς δὲ ἔγραψε τῷ βασιλεῖ. Ἰουστινιανῷ, ὅτι Πάντες Μαυρούσιοι τὴν σὴν δουλείαν καὶ φιλίαν αι ροῦνται, ἀλλὰ τὴν Σολομῶνος καὶ τῶν τούτου ἀνεψιῶν βιαίαν ὑπαγωγήν οι οὐχ ὑποφέροντες, ἐτυράννησαν. Τούτους παράστειλον, καὶ εἰρήνη Ρωμαίοις καὶ Μαυρουσίοις τ συνίσταται. Ο δὲ βασιλεὺς τοῦτο ποιῆσαι οὐ κατεδέξατο.· Ανταλᾶ; δὲ καὶ ὁ τῶν Μαυρουσίων στρατός συνήχθησαν αὖθις ἐν Βυζακίῳ, καὶ σὺν αὐτοῖς Τζότζας στρατιώτας ὀλίγους καὶ Οὐανδήλους ἔχων. Οἱ δὲ Λίβυες παρεκά- λουν Ἰωάννην τοῦ Σισιννιόλου στράτευμα ἀγεῖραι καὶ κατὰ τῶν πολεμίων χωρῆσαι σὺν ἡμερίῳ τῷ ἄρχοντι τῶν ἐν Βυζακίῳ καταλόγων. Ο δὲ λαβὼν τὸν στρατὸν ἐπὶ τοὺς πολεμίους ᾔει, ιμέριον προάγειν κελεύσας. Συμβολῆς δὲ γενομένης ἡττῶνται οἱ Ρωμαῖοι, καὶ συλλαμβάνονται οἱ βάρβαροι τὸν Ἱμέριον ζῶντα σὺν τῷ στρατῷ αὐτοῦ· καὶ τοῦτον εἰς φυλακὴν ἀποθέμενοι τους στρατιώτας Τζότζα παρέδωκαν ὁμολογοῦντας κατά Ρωμαίων στρα τεύεσθαι. Παραλαμβάνουσι δὲ δόλῳ διὰ τοῦ μερίου Αδραμυτον τὴν πόλιν. Καὶ οἱ μὲν τῶν Λιβύων εἰς Σικελίαν κατέφυγον, ἄλλοι δὲ εἰς ἄλλας νήσους καὶ ' εἰ οι διότι Α, διὰ τί τούτους Α. * δὲ Α. " ἐστρατοπεδεύσατο Α, εστράτευσεν αὐτοῖς Α, αὐτῶν ε ἐν σπουδῇ Α. ' ἄξιον Α, ἀξιῶν ν ὑμῶν πιστεύσομεν Α, ἡμῶν πιστεύ σωμεν το μέγα Α, μέγαν το μηδέ, μήτε βούλεσθαι μή. " έπε αγωγὴν Α. καὶ Μαυρ. ἀγεῖραι Α, ἐγεῖραι αμέριον Α 5, ημερίῳ Οι 4C5 CHRONOGRAPHIA. tudine, versus Pentapolim contenderunt. Cyrus • B - nuntio accepto fugæ se dedit, et Carthaginem transfretavit. Barbari nullo resistente Beronicem ceperunt, moxque in Carthaginem arma moverunt : deinde Byzacinm profecti multos ejus regionis agros suis excursionibus devastaverunt. Antalas autem inimicitias cum Salomonė, quod fratrem interfecisset, exercens, Barbaris edjungitur, et adversus Carthaginem et Salomonem ductorem eis se præbet. His auditis Salomon in eos educit exercitum : et jam Bostem sex dierum itinere a Carthagine dissitam profectus, in ea castra compo- suit. Comitabantur Cyrus et Sergius et junior 3a- Ιomnon Bacchi liberi. Conspecta vero Barbarorum multitudine deterritus, ad eorum primores misit, qui nomine suo expostularent, quod Romanis prius fædere conjuncti, bellum eis inferre non fuis- sent veriti. Rogabat perinde renovatis juramentis Brinatam deinceps ad invicem servarent pacem. Barbari sannis et ironicis cavillis dicta excipientes, responderunt: Quandoquidem Sergius in Evangelia juratus sancte servavit jusjurandum, ut octoginta e nostris interficeret, quonam modo nunc jujurerando fidem iterum præstabimus? Mox prælio conserto Romani fugati : Salomon equo cepitante occisus, et ejus satellites una pariter occubuerunt. Sergius autern ejus nepos demandatamn sibi ab imperatore Libyæ provinciam administravit. Cæterum Joannes, Sisinnioli filius, cæterique duces in Sergium ve- hemens adeo conceperunt odium, ut sub eo neque in ipsos hostes arına manibus contrectare propo- nerent, ac interim ubique Barbari cuncta summa cum libertate deprædarentur. Antalas itaque impe- ratori Justiniano scripsit in hanc mentem : Man- rusii cuncti tibi servire, te amare desiderant: ve- Irum Salomonis et nepotum ejus jugum omnino vio- lentum non ferentes, tyrannidem excit:verunt : hos revocaveris, Romani cum Meursiis in unum foedus coibunt. Imperator istud exsequi non admisit. Quare Antalas et universus Maurusiorum exercitus ad Byzacium iterum convenit; quo Tzotzas Vandalos milites haud secum multos habens eum convenit. Porro Libyes Joannem Sisinnioli filium instanter rogaverunt, ut collecto instructoque exercitu ad- versus hostes progrederetur, una cum Himerio, qui Byzacii tironum catalogis præfectus erat. Ille educto exercitu, et Himerio præcedere jusso, in hostes adversus perrexit. Commissa demum pugna superantur Romani, Aimeriumque una cum omni- bus ejus copiis Barbari vivum comprehendere, et eum quidem in custodiam conjecere, ejus vero milites se contra Romanos arma ferre juratos VARIE LECTIONES. C D si vulg. " add. ex vulg. vulg. vulg. νulg. · vulg. vulg., omn. Abedi ante add. om. A e. " vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. (58) Procop., Basiem.

Κεσαν. Ὁ δὲ Κῦρος γνούς, φυγὰς εἰς Καρχηδόνα κατ- έπλες. Οἱ δὲ βάρβαροι μηδενὸς ἀντιστάντος αὐτοῖς Βερονίκην τὴν πόλιν ἐλόντες, ἐπὶ Καρχηδόνα ἐστρά τευσαν, καὶ εἰς τὸ Βυζάκιον ἀφικόμενοι, πλεῖστα ἐξ ἐπιδρομῆς τῶν ἐκεῖ ἐληΐσαντο χωρία. 'Ανταλᾶς δὲ ἔχθραν ἔχων πρὸς Σολομῶνα, διότι οι τὸν αὐτοῦ ἀδελφὸν ἔκτεινεν, τοῖς βαρβάροις ἐνοῦται, καὶ κατὰ Καρχηδόνος καὶ Σολομῶνος τούτοις " ωδήγησεν. Σου λογὼν δὲ ταῦτα ἀκούσας, παραλαβὼν τὰ στρά τευμα κατ' αὐτῶν ὥρμησεν. Ἐλθὼν δὲ εἰς Βέ στην (59) την πόλιν, ἐξ ἡμερῶν Καρχηδόνος ὁδὸν ἀπέχουσαν, ἐν αὐτῇ ἐστρατοπεδεύσατο 8. Ησαν δὲ σὺν αὐτῷ Κῦρος καὶ Σέργιος καὶ Σολομὼν ὁ νέος, οἱ · τοῦ Βάκχου παῖδες. Ἰδὼν δὲ τὸ πλῆθος τῶν βαρβά- ρων καὶ δειλιάσας, ἔπεμψεν πρὸς τοὺς ἄρχοντας απο τῶν μεμφόμενος αὐτοῖς, ὅτι ἔνσπονδοι " 'Ρω- μαίων ὄντες, ὅπλα κατ' αὐτῶν ἐκίνησαν, ἄξιον ει δὲ τὴν εἰρήνην κρατύνεσθαι, καὶ ὅρκοις βεβαιοῦσθαι. Οι δὲ βάρβαροι χλευάσαντες τὰ εἰρημένα, ἔφησαν· Επειδή Σέργιος εἰς τὰ Εὐαγγέλια ὁμόσας καλῶς ἐφύλαξε τοὺς ὅρκους ἀποκτείνας τοὺς ὀγδοής κοντα, πῶς νυν ὑμῶν πιστεύσομεν να τους δρ- τους; Πολέμου δὲ κροτηθέντος, τρέπονται οἱ Ρω- μαῖοι. Τοῦ δὲ ἵππου ὀκλάσαντος κτείνεται Σολομών, καὶ οἱ τούτου δορυφόροι. Σέργιος δὲ ὁ τούτου ἀνεψιός τὴν τῆς Λιβύης ἀρχὴν ὑπὸ τοῦ βασιλέως ενεχειρίσθη. Ιωάννης δὲ ὁ Σισιννιόλου, καὶ οἱ λοιποὶ ἄρχοντες μέσος πρὸς τὸν Σέργιον μέγα * εκίνησαν, ὥστε μηδὲ τα όπλα κατὰ τῶν ἐχθρῶν αἴρειν βούλεσθαι. Καὶ οἱ βάρβαροι πάντα ἀδεῶς ἑληΐζοντο. Αγτελᾶς δὲ ἔγραψε τῷ βασιλεῖ. Ἰουστινιανῷ, ὅτι Πάντες Μαυρούσιοι τὴν σὴν δουλείαν καὶ φιλίαν αι ροῦνται, ἀλλὰ τὴν Σολομῶνος καὶ τῶν τούτου ἀνεψιῶν βιαίαν ὑπαγωγήν οι οὐχ ὑποφέροντες, ἐτυράννησαν. Τούτους παράστειλον, καὶ εἰρήνη Ρωμαίοις καὶ Μαυρουσίοις τ συνίσταται. Ο δὲ βασιλεὺς τοῦτο ποιῆσαι οὐ κατεδέξατο.· Ανταλᾶ; δὲ καὶ ὁ τῶν Μαυρουσίων στρατός συνήχθησαν αὖθις ἐν Βυζακίῳ, καὶ σὺν αὐτοῖς Τζότζας στρατιώτας ὀλίγους καὶ Οὐανδήλους ἔχων. Οἱ δὲ Λίβυες παρεκά- λουν Ἰωάννην τοῦ Σισιννιόλου στράτευμα ἀγεῖραι καὶ κατὰ τῶν πολεμίων χωρῆσαι σὺν ἡμερίῳ τῷ ἄρχοντι τῶν ἐν Βυζακίῳ καταλόγων. Ο δὲ λαβὼν τὸν στρατὸν ἐπὶ τοὺς πολεμίους ᾔει, ιμέριον προάγειν κελεύσας. Συμβολῆς δὲ γενομένης ἡττῶνται οἱ Ρωμαῖοι, καὶ συλλαμβάνονται οἱ βάρβαροι τὸν Ἱμέριον ζῶντα σὺν τῷ στρατῷ αὐτοῦ· καὶ τοῦτον εἰς φυλακὴν ἀποθέμενοι τους στρατιώτας Τζότζα παρέδωκαν ὁμολογοῦντας κατά Ρωμαίων στρα τεύεσθαι. Παραλαμβάνουσι δὲ δόλῳ διὰ τοῦ μερίου Αδραμυτον τὴν πόλιν. Καὶ οἱ μὲν τῶν Λιβύων εἰς Σικελίαν κατέφυγον, ἄλλοι δὲ εἰς ἄλλας νήσους καὶ ' εἰ οι διότι Α, διὰ τί τούτους Α. * δὲ Α. " ἐστρατοπεδεύσατο Α, εστράτευσεν αὐτοῖς Α, αὐτῶν ε ἐν σπουδῇ Α. ' ἄξιον Α, ἀξιῶν ν ὑμῶν πιστεύσομεν Α, ἡμῶν πιστεύ σωμεν το μέγα Α, μέγαν το μηδέ, μήτε βούλεσθαι μή. " έπε αγωγὴν Α. καὶ Μαυρ. ἀγεῖραι Α, ἐγεῖραι αμέριον Α 5, ημερίῳ Οι 4C5 CHRONOGRAPHIA. tudine, versus Pentapolim contenderunt. Cyrus • B - nuntio accepto fugæ se dedit, et Carthaginem transfretavit. Barbari nullo resistente Beronicem ceperunt, moxque in Carthaginem arma moverunt : deinde Byzacinm profecti multos ejus regionis agros suis excursionibus devastaverunt. Antalas autem inimicitias cum Salomonė, quod fratrem interfecisset, exercens, Barbaris edjungitur, et adversus Carthaginem et Salomonem ductorem eis se præbet. His auditis Salomon in eos educit exercitum : et jam Bostem sex dierum itinere a Carthagine dissitam profectus, in ea castra compo- suit. Comitabantur Cyrus et Sergius et junior 3a- Ιomnon Bacchi liberi. Conspecta vero Barbarorum multitudine deterritus, ad eorum primores misit, qui nomine suo expostularent, quod Romanis prius fædere conjuncti, bellum eis inferre non fuis- sent veriti. Rogabat perinde renovatis juramentis Brinatam deinceps ad invicem servarent pacem. Barbari sannis et ironicis cavillis dicta excipientes, responderunt: Quandoquidem Sergius in Evangelia juratus sancte servavit jusjurandum, ut octoginta e nostris interficeret, quonam modo nunc jujurerando fidem iterum præstabimus? Mox prælio conserto Romani fugati : Salomon equo cepitante occisus, et ejus satellites una pariter occubuerunt. Sergius autern ejus nepos demandatamn sibi ab imperatore Libyæ provinciam administravit. Cæterum Joannes, Sisinnioli filius, cæterique duces in Sergium ve- hemens adeo conceperunt odium, ut sub eo neque in ipsos hostes arına manibus contrectare propo- nerent, ac interim ubique Barbari cuncta summa cum libertate deprædarentur. Antalas itaque impe- ratori Justiniano scripsit in hanc mentem : Man- rusii cuncti tibi servire, te amare desiderant: ve- Irum Salomonis et nepotum ejus jugum omnino vio- lentum non ferentes, tyrannidem excit:verunt : hos revocaveris, Romani cum Meursiis in unum foedus coibunt. Imperator istud exsequi non admisit. Quare Antalas et universus Maurusiorum exercitus ad Byzacium iterum convenit; quo Tzotzas Vandalos milites haud secum multos habens eum convenit. Porro Libyes Joannem Sisinnioli filium instanter rogaverunt, ut collecto instructoque exercitu ad- versus hostes progrederetur, una cum Himerio, qui Byzacii tironum catalogis præfectus erat. Ille educto exercitu, et Himerio præcedere jusso, in hostes adversus perrexit. Commissa demum pugna superantur Romani, Aimeriumque una cum omni- bus ejus copiis Barbari vivum comprehendere, et eum quidem in custodiam conjecere, ejus vero milites se contra Romanos arma ferre juratos VARIE LECTIONES. C D si vulg. " add. ex vulg. vulg. vulg. νulg. · vulg. vulg., omn. Abedi ante add. om. A e. " vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. (58) Procop., Basiem.

Α εἰς Βυζάντιον . Μαυρούσιοι δὲ καὶ Τζότζας ἐν ἀδείᾳ πολλῇ τὴν Λιβύην πᾶσαν ἐληΐζοντο. Οἱ δὲ ἐν Βυζαντίῳ εἰσελθόντες Λίβυες ἐδέοντο τῷ βασιλεῖ, ὅπως στράτευμα καὶ στρατηγὸν ἄριστον εἰς Λιβύην ἀποστείλη. Ὁ δὲ βασιλεὺς ᾿Αρεόβινδον σὺν στρατιώταις " ὀλίγοις, ἄνδρα εὐγενῆ καὶ εὔβουλον, ἔργων δὲ πολεμίων οὐδαμῶς ἔμπειρον, καὶ σὺν αὐτῷ ᾿Αθανάσιον καὶ ᾿Αρμενίους ὀλίγους, ὧν Αρταβάνης τε καὶ Ἰωάννης ἦρχον, οι Αρσακίδες". Οὐ μὴν οὐδὲ Σέργιον μετεπέμπετο, ἀλλὰ καὶ αὐτὸν σύν 'Αρεοβίνδῳ Λιβύης στρατηγούς εἶναι ἐκέλευσεν· Σέργιον μὲν τὸν πόλεμον διενεγκεῖν πρὸς τοὺς ἐν Νουμιδία βαρβάρους, Αρεόβινδον δὲ πρὸς τοὺς ἐν Βυζαχία. Μαυρουσίους διαμάχεσθαι. Αρεόβινδος δὲ τὴν Λιβύην καταλαβών, καὶ τὸ ἥμισυ τοῦ στρατοῦ παραλαβών, Ἰωάννην τὸν Κωνσταντιόλου κατά Τζό τζα καὶ τῶν βαρβάρων απέστειλεν. Ἰωάννης δὲ τὰ πλήθη τῶν πολεμίων θεασάμενος, Αναγκάσθη χείρα αὐτοῖς ἐπιβαλεῖν. Ην δὲ ἐν ἔχθρα μεγάλῃ μετὰ Τζότζα 8, ὥστε ἑκάτερος ηύχετο φονεὺς τοῦ ἑτέρου γενέσθαι, καὶ οὕτως ἀποθανεῖν. Τῆς δὲ μάχης γενο μένης ἀμφότεροι τῶν στρατοπέδων ἐξελθόντες ἐπ' ἀλλήλους ἦλθεν. Ὁ μὲν οὖν Ἰωάννης τείνας τὸ τόξον κατὰ τὸν δεξιὸν βουβῶνα τῷ Τζότζᾳ ἐπέτυχεν, ὅς μετ' ὀλίγας ἡμέρας τέθνηκεν. Οἱ δὲ βάρβαροι πολλῷ θυμῷ ἐπὶ τοὺς πολεμίους χωρήσαντες, πλῆθος ἀπει ρον ὄντες, τόν τε Ἰωάννην καὶ Ῥωμαίους ἅπαντας ἀπέκτειναν. Τοῦτον δέ φασιν εἰρηκέναι· Πδύν τινα θάνατον θνήσκω, τῆς εὐχῆς μου εἰς Τζότζαν πληρωθείσης. Καὶ ὁ Τζότζας μαθὼν τὸν Ἰωάννου θάνατον, ἐν χαρᾷ ἐτελεύτησεν. Θνήσκει δὲ καὶ Ἰωάν. νης ὁ ᾿Αρμένιος. Β Ὁ δὲ βασιλεὺς ταῦτα ἀκούσας περίλυπος γέγο νεν· καὶ τὸν Σέργιον τῆς ἀρχῆς παραλύσας, μετά επέμψατο. Αρεοβίνδῳ δὲ μόνω τήν τε Λιβύης ἀρχὴν ενεχείρισεν. Μετὰ δὲ δύο μήνας Γοτθάριος τις τῶν ἐν Νουμιδίᾳ καταλόγων ἡγούμενος, δέλον μελε τήσας κατὰ ᾿Αρεοβίνδου, λάθρα τοῖς Μαυρουσίοις ἐδήλου, όπως κατὰ Καρχηδόνος χωρήσωσιν. Αὐτίκα γοῦν ἔκ τε Νουμιδίας καὶ Βυζακίου πολεμίων στρατός εἰς τὸ αὐτὸ ἀγηγερμένος ἐπὶ Καρχηδόνα σπουδή σε ᾔεσαν. Ἡγεῖτο δὲ Νουμιδίων Κουντζίνας (60) καὶ Ηαυδάς, Βυζακίων δὲ Ανταλᾶς. Συνῆν δὲ αὐτοῖς καὶ Ἰωάννης ὁ τύραννος σὺν τοῖς στασιώταις ἀντὶ Τζότζα. Ταῦτα γνοὺς ᾿Αρεόβινδος, Γογθαρίῳ ὡς φίλω θαῤῥῶν τὸ στράτευμα παραδοὺς σὺν Αρταβάνῃ καὶ Αρμενίοις κατὰ τῶν πολεμίων έστελλεν. Ὁ δὲ κι βυζάκιον Βυζακίῳ. * σὺν στρατιώταις Α Γ, σὺν τοῖς στρατεύμασιν εν Αρσάκιες Αν ταύτα Γοθάριος Α, Γοτθάριός ἀγηγερμένος Α. ἐγης. Κουτζίνας στασιώταις Γ, στασιασταῖς στρατιώταις Κουντζίνας Α Ο 7, THEOPHANIS Tzotz permisere. Mos Adramytum civitatem con- ficto per limerii praesentiam dolo cepere. Libyum autem nonnulli in Siciliam, in insulas alii, et Byzantium usque fugere. Cæterum Maurusii et Tzotzás nullo obsistente Libyam universam depopulati sunt. Porro qui ex Libya Byzantium trajecerant ab imperature postulabant frequentius, ut exer- citam cum optimo duce in Libyam mitteret. Im- perator autem Areobindum cum militibus numero exiguis, virum alioqui nobilem et prudentem, sed rei militaris rudein et inexpertum inisit, atque una tum ipso Athanasium, Armeniosque quam paucos, quibus Artabaues et Joannes, Arsacida, præfue- runt. Sergium tamen minime revocavit, imo ipsum atque Arcobindum una ambos Libyæ duces esse jussit : ita ut Sergius adversus Barbaros, qui in Numidia erant, Areobindus vero contra Maurusios, qui Byzacium tenebant, expeditionem susciperet. Areobindus ubi in Libyan venit, dimidiumque exercitus accepit, Joannem Constanțioli filium in Tzotzain et reliquos Barbaros præliatum misit. Joannes adeo numeroso hostium exercitu conspe- cto, manus cum illis conserendas se cogi intellexit. Graves autem cum Tzotza inimicitias gerebat, ita ut alter alterum conficere, atque ita demun perire exoptaret. Certamine igitur. inito, uterque de me- dio exercita progressus, in se invicem irruerunt. Ac Joannes quidem arcum intendens, telum in dextrum Tzotza Inguen direxit, ex quo paucis ab- hinc diebus exstinctus est: Barbari vero bostein cum magno impetu adorti, cum ad numerum prope inlinitum accederent, ipsum Joannem omnesque Romanos ad unum occiderunt. Ilunc certe inter moriendum dixisse aiunt : Jucunda morte pereo, volis meis jam circa Tzotzam completis. Ex adverso comperta Joannis morte lætatus Tzotzas animam reddidit. Joannes etiam Armenins in eo bello perit. C His auditis tristatus imperator, Sergium digni- tate abrogatum ad se revocat: Areobindo vero soli universam Libyæ confert administrationem. Cæterum vix duo menses transierant, cum Got- tharius quidam, tironum catalogis præfectus, dolo in Areobindum composito, clam Maurusios movet, ut in Carthaginienses expeditionem suscipiant. Confestim itaque ex Numnidiæ et Byzacii partibus hostium copiae in condictum locum collecta, summo bellandi desiderio Carthaginem versus proficiscuntur. Cunzinas et Eaudas Numidils, By- D zaciis Antalas præficitur. Adfuit cum ipsis in Tzo- tzae locum Joannes tyrannus cum militibus. His cognitis, Gotthari velut amico confsus Areobindus exercitum omnem commendat, et adjuncto Arta- $2 VARIE LECTIONES. A, et mos vulg. om. A f. : vulg. $3 vulg. vulg. a, vulg. JAC. GOARI NOTÆ. 1. Αρσακίδαι. 80 μετεπέμπετο Α, απεπέμπετο vulg. s fort. κατὰ Τζ. “ ἀμφότεροι Α, ἑκάτεροι vulg. (60) Ille, Cuzinas ; alii codd. mss., Κουντζίνας.

Β Γόγθαρι; τὸν ἑαυτοῦ μέγαρον ἐκ Μαυρουσίων ὄντα πρὸς τοὺς βαρβάρους ἀπέστειλεν πρὸς Ανταλᾶν εἰπεῖν, ὡς αὐτῷ Γόγθαρις βούλεται τῆς Λιβύης ἀρχῆς κοινωνὸν λαβεῖν. Ὁ δὲ Ανταλᾶς τὸν μὲν λόγον ἀσμένως ἤκουσεν· ἀπεκρίθη δὲ, ὡς οὐκ ἀσφα λῶς διὰ μαγείρου τὰ τοιαῦτα διοικεῖσθαι. Ταῦτα Τό βαρις ἀκούσας, Οὐλίσθεον τὸν αὐτοῦ δορυφόρον, ὡς πιστόν, πρὸς Ανταλἂν ἔπεμψεν, παρακαλῶν αὐτὸν πλησιάσαι τῇ Καρχηδόνι, ὅπως αὐτὸν τὸν ᾿Αρεόβιν- δεν ἀνέλῃ. Οὐλίσθεος δὲ τῷ ᾿Ανταλα σε κρυφή συν έτυχεν, καὶ συνεφώνησαν, ἵνα ὁ μὲν ᾿Ανταλᾶς τοῦ Βυζακίου ἄρχῃ, καὶ τὸ ἥμισυ τῶν ᾿Αρεοβίνδου χρη- μάτων λάβῃ, καὶ χιλίους πεντακοσίους στρατιώτας Ρωμαίους σὺν αὐτῷ· Γίγθαρις δὲ τὸ βασιλέως ἀξίωμα λάβοι καὶ Καρχηδόνος τὸ κράτος. Ταῦτα · διαπραξάμενος Οὐλέσθεος, ἐπανῆκε πρὸς Γογθάριδα. Οἱ δὲ βάρβαροι κατὰ Καρχηδόνος σπουδῇ πολλῇ Μεσαν. Καταλαβόντες δὲ τὸ Δέκιμον καὶ στρατοπε- δευσάμενοι ἐν αὐτῷ τῇ ὑστεραίᾳ ἐπὶ Καρχηδόνος ἐχώρουν. Ὑπαντεύσαντες οι δὲ τοῦ Ρωμαίων στρα- τεύματος, ἀπροσδοκήτως αὐτοῖς συνέβαλον 85, καὶ πολλοὺς τῶν Μαυρουσίων ἔκτειναν, οὓς δὴ ὁ Γόηθα - τις κακίζων ἐπέσκωπτεν, ὡς θρασυνομένους 80, καὶ τὰ τῶν Ῥωμαίων πράγματα εἰς κίνδυνον φέρειν. Ο δὲ 'Αρεόδινος πέμψας πρὸς Κουντζίνα», παρ- εκάλει προδότην αὐτὸν δὲ γενέσθαι Μαυρουσίων· ὁ δὲ ὡμολόγησεν τοῦτο ποιεῖν. Απιστον γὰρ τὸ τῶν Μαυ ρουσίων γένος πρός τε ἄλλους καὶ πρὸς ἅπαντας. Ταῦτα Αρεόβινδος τῷ Γόγθαρι ἐθάρρησεν. Ο δὲ παρήνει τῷ ᾿Αριοβίνδῳ τῷ Κουντζίνα μὴ πιστεύειν. Οὐλίσθεον δὲ ἀποστείλας, τῷ ᾿Ανταλᾷ ταῦτα ἐμή νυσεν. Γόγθαρις δὲ κτεῖναι τὸν ᾿Αρεόβινδον λάθρα διενοεῖτο, καὶ πείθει τοῦτον ἐξελθεῖν τῆς Καρχη δόνος, καὶ ἐν τῷ πολέμω εὑρεθῆναι. Ὁ δὲ 'Αρεόβινδος ἄπειρος τοῦ πολέμου ὤν, τὰ ὅπλα περιβαλέσθαι μὴ δυνάμενος, ἀνεβάλλετο. Καὶ οὕτως ὁ χρόνος προῆλ- θεν τῆς ἡμέρας· διὸ δὴ τὴν παράταξιν εἰς τὴν απ ριον ἀποθέμενος, ἡσύχασεν. Γόγθαρις δὲ αὐτὸν εξεπίτηδες τὴν μέλλησιν ποιεῖσθαι ὑποπτεύσας, ἅτε τῶν πραττομένων αἰσθόμενος, ἐκ τοῦ ἐμφανοῦς κατ' αὐτοῦ ἐτυράννησεν. Αρεόβινδος δὲ κατὰ τάχος τὴν Καρχηδόνα καταλιπών, καὶ φυγῇ χρησάμενος, εἰς ναῦν τε εἰσελθὼν, ἐπὶ τὸ Βυζάντιον πορεύεσθαι ἤμελλεν, εἰ μὴ χειμών μεταξὺ ἐπιγενόμενος διεκώ- λυσεν. Αποστείλας δὲ ᾿Αθανάσιον ἐν Καρχηδόνι, μετεπέμψατό τινας, ἐν οἷς καὶ Αρταβάνην, ὅστις πολλὰ παρήνει τῷ ᾿Αρεοβίνδῳ, μήτε αναπεπτωκέναι μήτε δειλιαίνειν τε καὶ δεδιέναι τὸν Γογθάριδα· ἀλλ' ἑαυτὸν ὁμοῦ σὺν πᾶσι τοῖς ἑαυτῷ ἑπομένοις ” ἰέναι, πρίν τι περαιτέρω γενέσθαι κακόνει. Ο δὲ Γόγια- ρις τὸν ᾿Αρεόβινδον εἰς τοὺς στρατιώτας διέβαλλεν, ὡς ἀνανδρόν τε καὶ δειλὸν καὶ τὰς ῥόγας τούτοις μὴ βούλεσθαι διδόναι. Ὁ δὲ ᾿Αριόβινδος σὺν τῷ Αρτα- βάνῃ καὶ τοῖς ἑπομένοις κατὰ Γογθάριδος διῆλθεν Εx Λιβύος μεν Α. ** Οὐλίθεον Δ. δ τὸν ᾿Ανταλάς Α. . το λάδη Α, λάβοι οι απανήσαντες Α. τι συνέβαλον Α, συνέβαλλον σε θρασυνόμενοι Α, θρασυνόμενος. δὲ αὐτὸν Α, αὐτοῦ νοίμ. σε δειλιαίνειν καὶ Α. εε ἑπομένοι; Α, ἑπόμενον εν κακὸν Α, κακῶν διῆλ δεν Δ, ἦλθεν CHRONOGRAPHJA. • A bane et Armeniis cum hostibus dimicaturum mittit. D Gottharis ex famulitio coquum Maurusium genere ad Antalam et Barbaros destinat, qui referret, Gotthari in animo esse, suæ in Libyam potestatis collegam eum assumere. Antalas nuntium excepit lætus : respondit autem, haud tuto coquí manibus hujusmodi negotium tractari. His acceptis Ulistheum e satellitum numero fidissimum ad An- talam. Gottharis remittit, precibus hoc agens, ut Carthagini vicinior factus, Areobindum e medio tollere conaretur. Ulistheus subinde cum Antala latenter congressus una paciscitur, ut Antalas By- zacii principatu occupato, facultatum Areoliadi mediam sumeret partem, ac insuper ex Romanis militibus mille quingentos secum haberet : Gottha- ris autem, imperatoris assumptis insignibus, Car- thagine solium imperii locaret. Pactis hujusmodi frmatis, ad Gottharim Ulistheus revertitur. Hinc Barhari accelerata expeditione, in Carthaginem irruunt et primo quidem Decimum profecti, ca- stra melati sunt, postridie ad ipsani Cartilaginem applicant. A Romanorum autem exercitu obviam facto excepti, ad inexspectatum descendunt præ- lium, quo plurimi Maurusiorum cæsi. Romanos demum probris contumeliisque affectos, tanquam qui nimia freti audacia Romanam rem in discrimen adducerent, Gottharis male accepit. Caeterum Areo- bindus Cunzinam, ut Maurusios proderet, per nuntium hortatus est: is autem se facturum recc- pit. Maurusiorum quippe gens, non in oinnes modo, C sed et in suos infidissima. Hæc Areobindus Got- tbari Adenter aperuit. Ille ne Cunzinz Gidem daret, Areobindum precari: tum Ulistheo misso Antalæ cuncta significaţ.. Gottharis Areobindo ex insidiis vitam eripere animo volvens, Carthagine exercitum educere suadet, et pugnam cum hostibus consere- re. Areobindus, ceu belli inexpertus, et armis fe- rendis non assuetus, consilium differt : ita diei tempus elabitur: quare pugna in sequentem diem retardata, intra muros se continuit. Gottharis Areobindum quasi, quæ instruerentur adversa, subodoratum, et idcirco moras ex animi proposito nectentem suspicatus, in manifestam adversus eum erumpit rebellionem. Quare Carthagine extemplo relicta, fuga salutem sibi parat Arcobindus, conscensa navi, Byzantium, nisi tempore interce- dente navigationem prohibuisset hiems, trajicere- disposuit. Interim Athanasio Carthaginem misso, ex ea quosdam evocat amicos, in quibus Artabanes spectatissimus. Is Areobindum, ne animo conci- deret, aut timore consterneretur, vel Gottharim formidaret, sed potius ipse una cum cateris, qui partes ejus tuebantur, contrarius iret, antequarn malum latius serperet, hortabatur. adverso. VARIE LECTIONES, * vulg. add. ex vulg. vulg. vulg. om. vulg. vulg. vulg. ·

Β Γόγθαρι; τὸν ἑαυτοῦ μέγαρον ἐκ Μαυρουσίων ὄντα πρὸς τοὺς βαρβάρους ἀπέστειλεν πρὸς Ανταλᾶν εἰπεῖν, ὡς αὐτῷ Γόγθαρις βούλεται τῆς Λιβύης ἀρχῆς κοινωνὸν λαβεῖν. Ὁ δὲ Ανταλᾶς τὸν μὲν λόγον ἀσμένως ἤκουσεν· ἀπεκρίθη δὲ, ὡς οὐκ ἀσφα λῶς διὰ μαγείρου τὰ τοιαῦτα διοικεῖσθαι. Ταῦτα Τό βαρις ἀκούσας, Οὐλίσθεον τὸν αὐτοῦ δορυφόρον, ὡς πιστόν, πρὸς Ανταλἂν ἔπεμψεν, παρακαλῶν αὐτὸν πλησιάσαι τῇ Καρχηδόνι, ὅπως αὐτὸν τὸν ᾿Αρεόβιν- δεν ἀνέλῃ. Οὐλίσθεος δὲ τῷ ᾿Ανταλα σε κρυφή συν έτυχεν, καὶ συνεφώνησαν, ἵνα ὁ μὲν ᾿Ανταλᾶς τοῦ Βυζακίου ἄρχῃ, καὶ τὸ ἥμισυ τῶν ᾿Αρεοβίνδου χρη- μάτων λάβῃ, καὶ χιλίους πεντακοσίους στρατιώτας Ρωμαίους σὺν αὐτῷ· Γίγθαρις δὲ τὸ βασιλέως ἀξίωμα λάβοι καὶ Καρχηδόνος τὸ κράτος. Ταῦτα · διαπραξάμενος Οὐλέσθεος, ἐπανῆκε πρὸς Γογθάριδα. Οἱ δὲ βάρβαροι κατὰ Καρχηδόνος σπουδῇ πολλῇ Μεσαν. Καταλαβόντες δὲ τὸ Δέκιμον καὶ στρατοπε- δευσάμενοι ἐν αὐτῷ τῇ ὑστεραίᾳ ἐπὶ Καρχηδόνος ἐχώρουν. Ὑπαντεύσαντες οι δὲ τοῦ Ρωμαίων στρα- τεύματος, ἀπροσδοκήτως αὐτοῖς συνέβαλον 85, καὶ πολλοὺς τῶν Μαυρουσίων ἔκτειναν, οὓς δὴ ὁ Γόηθα - τις κακίζων ἐπέσκωπτεν, ὡς θρασυνομένους 80, καὶ τὰ τῶν Ῥωμαίων πράγματα εἰς κίνδυνον φέρειν. Ο δὲ 'Αρεόδινος πέμψας πρὸς Κουντζίνα», παρ- εκάλει προδότην αὐτὸν δὲ γενέσθαι Μαυρουσίων· ὁ δὲ ὡμολόγησεν τοῦτο ποιεῖν. Απιστον γὰρ τὸ τῶν Μαυ ρουσίων γένος πρός τε ἄλλους καὶ πρὸς ἅπαντας. Ταῦτα Αρεόβινδος τῷ Γόγθαρι ἐθάρρησεν. Ο δὲ παρήνει τῷ ᾿Αριοβίνδῳ τῷ Κουντζίνα μὴ πιστεύειν. Οὐλίσθεον δὲ ἀποστείλας, τῷ ᾿Ανταλᾷ ταῦτα ἐμή νυσεν. Γόγθαρις δὲ κτεῖναι τὸν ᾿Αρεόβινδον λάθρα διενοεῖτο, καὶ πείθει τοῦτον ἐξελθεῖν τῆς Καρχη δόνος, καὶ ἐν τῷ πολέμω εὑρεθῆναι. Ὁ δὲ 'Αρεόβινδος ἄπειρος τοῦ πολέμου ὤν, τὰ ὅπλα περιβαλέσθαι μὴ δυνάμενος, ἀνεβάλλετο. Καὶ οὕτως ὁ χρόνος προῆλ- θεν τῆς ἡμέρας· διὸ δὴ τὴν παράταξιν εἰς τὴν απ ριον ἀποθέμενος, ἡσύχασεν. Γόγθαρις δὲ αὐτὸν εξεπίτηδες τὴν μέλλησιν ποιεῖσθαι ὑποπτεύσας, ἅτε τῶν πραττομένων αἰσθόμενος, ἐκ τοῦ ἐμφανοῦς κατ' αὐτοῦ ἐτυράννησεν. Αρεόβινδος δὲ κατὰ τάχος τὴν Καρχηδόνα καταλιπών, καὶ φυγῇ χρησάμενος, εἰς ναῦν τε εἰσελθὼν, ἐπὶ τὸ Βυζάντιον πορεύεσθαι ἤμελλεν, εἰ μὴ χειμών μεταξὺ ἐπιγενόμενος διεκώ- λυσεν. Αποστείλας δὲ ᾿Αθανάσιον ἐν Καρχηδόνι, μετεπέμψατό τινας, ἐν οἷς καὶ Αρταβάνην, ὅστις πολλὰ παρήνει τῷ ᾿Αρεοβίνδῳ, μήτε αναπεπτωκέναι μήτε δειλιαίνειν τε καὶ δεδιέναι τὸν Γογθάριδα· ἀλλ' ἑαυτὸν ὁμοῦ σὺν πᾶσι τοῖς ἑαυτῷ ἑπομένοις ” ἰέναι, πρίν τι περαιτέρω γενέσθαι κακόνει. Ο δὲ Γόγια- ρις τὸν ᾿Αρεόβινδον εἰς τοὺς στρατιώτας διέβαλλεν, ὡς ἀνανδρόν τε καὶ δειλὸν καὶ τὰς ῥόγας τούτοις μὴ βούλεσθαι διδόναι. Ὁ δὲ ᾿Αριόβινδος σὺν τῷ Αρτα- βάνῃ καὶ τοῖς ἑπομένοις κατὰ Γογθάριδος διῆλθεν Εx Λιβύος μεν Α. ** Οὐλίθεον Δ. δ τὸν ᾿Ανταλάς Α. . το λάδη Α, λάβοι οι απανήσαντες Α. τι συνέβαλον Α, συνέβαλλον σε θρασυνόμενοι Α, θρασυνόμενος. δὲ αὐτὸν Α, αὐτοῦ νοίμ. σε δειλιαίνειν καὶ Α. εε ἑπομένοι; Α, ἑπόμενον εν κακὸν Α, κακῶν διῆλ δεν Δ, ἦλθεν CHRONOGRAPHJA. • A bane et Armeniis cum hostibus dimicaturum mittit. D Gottharis ex famulitio coquum Maurusium genere ad Antalam et Barbaros destinat, qui referret, Gotthari in animo esse, suæ in Libyam potestatis collegam eum assumere. Antalas nuntium excepit lætus : respondit autem, haud tuto coquí manibus hujusmodi negotium tractari. His acceptis Ulistheum e satellitum numero fidissimum ad An- talam. Gottharis remittit, precibus hoc agens, ut Carthagini vicinior factus, Areobindum e medio tollere conaretur. Ulistheus subinde cum Antala latenter congressus una paciscitur, ut Antalas By- zacii principatu occupato, facultatum Areoliadi mediam sumeret partem, ac insuper ex Romanis militibus mille quingentos secum haberet : Gottha- ris autem, imperatoris assumptis insignibus, Car- thagine solium imperii locaret. Pactis hujusmodi frmatis, ad Gottharim Ulistheus revertitur. Hinc Barhari accelerata expeditione, in Carthaginem irruunt et primo quidem Decimum profecti, ca- stra melati sunt, postridie ad ipsani Cartilaginem applicant. A Romanorum autem exercitu obviam facto excepti, ad inexspectatum descendunt præ- lium, quo plurimi Maurusiorum cæsi. Romanos demum probris contumeliisque affectos, tanquam qui nimia freti audacia Romanam rem in discrimen adducerent, Gottharis male accepit. Caeterum Areo- bindus Cunzinam, ut Maurusios proderet, per nuntium hortatus est: is autem se facturum recc- pit. Maurusiorum quippe gens, non in oinnes modo, C sed et in suos infidissima. Hæc Areobindus Got- tbari Adenter aperuit. Ille ne Cunzinz Gidem daret, Areobindum precari: tum Ulistheo misso Antalæ cuncta significaţ.. Gottharis Areobindo ex insidiis vitam eripere animo volvens, Carthagine exercitum educere suadet, et pugnam cum hostibus consere- re. Areobindus, ceu belli inexpertus, et armis fe- rendis non assuetus, consilium differt : ita diei tempus elabitur: quare pugna in sequentem diem retardata, intra muros se continuit. Gottharis Areobindum quasi, quæ instruerentur adversa, subodoratum, et idcirco moras ex animi proposito nectentem suspicatus, in manifestam adversus eum erumpit rebellionem. Quare Carthagine extemplo relicta, fuga salutem sibi parat Arcobindus, conscensa navi, Byzantium, nisi tempore interce- dente navigationem prohibuisset hiems, trajicere- disposuit. Interim Athanasio Carthaginem misso, ex ea quosdam evocat amicos, in quibus Artabanes spectatissimus. Is Areobindum, ne animo conci- deret, aut timore consterneretur, vel Gottharim formidaret, sed potius ipse una cum cateris, qui partes ejus tuebantur, contrarius iret, antequarn malum latius serperet, hortabatur. adverso. VARIE LECTIONES, * vulg. add. ex vulg. vulg. vulg. om. vulg. vulg. vulg. ·

Καὶ γίνεται μάχη ἔν τε ταῖς ἐπάλξεσι καὶ ταῖς λοιποῖς πύλαις. Τῶν δὲ στρατιωτῶν οἱ πλεῖστοι οὐκ ἔγνωσαν τὰ ὑπὸ Γουβάριδος μελετηθέντα, καὶ συναγόμενοι κατ' αὐτοῦ ὡπλίζοντο. 'Ο δὲ Ἀρεσινδος ἰδὼν ἀνθρώ τους κτεινομένους, λήθης ἂν τοῦ τοιούτου θεάματος, τὴν δειλίαν οὐκ ἐνεγκών, ἔφυγεν, καὶ εἰς τὸ τῆς παρα- θαλασσίας μοναστήριον, ὅπερ Σολομὼν ἐδείματα καὶ περιετείχισεν, ὡς φρούριον ἀσφαλὲς, εἰς αὐτὸ κατέφυ γεν σὺν τῇ γυναικὶ καὶ τῇ ἀδελφῇ. Τότε καὶ 'Αρτα- βάνης φυγῇ ἐχρήσατο. Γόγθαρις δὲ κατὰ κράτος νικήτας, τὸ παλάτιον ἔλαβεν. Μεταπεμψάμενος τὸν τῆς πόλεως ἀρχιερέα καὶ ᾿Αθανάσιον, τὰ πιστὰ τῷ Αρεοβίνδῳ ἐκέλευσε, διδόναι, καὶ εἰς τὸ παλάτιον αὐτὸν ἀγαγεῖν, ἀπειλήσας πολιορκήσειν αὐτὸν ἀπειθήσαντα, καὶ μηκέτι αὐτῷ ὑπὲρ τῆς σωτηρίας τὰ πιστὰ δώ σειν. Ο δὲ παρὰ τοῦ ἐπισκόπου Ρεπαράτου σε τὰ πιστὰ λαβὼν, τῷ Γογθάριος εἰς ὄψιν ἦλθεν, καὶ πρηνής πεσὼν ἔκειτο, τὴν ἱκετηρίαν αὐτῷ τὰ Εὐαγ γέλια προτεινόμενος, ἐφ᾽ ᾧ τὰ πιστὰ ὁ ἱερεὺς αὐτῷ δέδωκεν. Ο δὲ Γόγθαρις τοῦτον ἀνέστησεν, όμωμος κὼς αὐτῷ ἐπὶ πάντων μηδὲν αὐτῷ κακὸν ποιεῖν, ἀλλὰ τῇ ὑστεραίᾳ σὺν τῇ γυναικὶ καὶ τοῖς χρήμασιν αὐτ τοῦ εἰς Βυζάντιον στέλλεσθαι. Τὸν δὲ ἱερέα ἀποπεμ- ψάμενος Αρεόδινδον καὶ ᾿Αθανάσιον συνδειπνεῖν ἐν τῷ παλατίῳ Ελαβεν. Ἐτίμησε δὲ τὸν Ἀρεόβινδον, καὶ πρῶτον αὐτοῦ ἐπὶ τῆς στιβάδος κατέκλινεν. Δειπνήσαντα δὲ αὐτὸν ἐν κοιτῶνι καθεύδειν ἐκέλευ- σεν. Αποστείλας δὲ αὐλίσθεον σὺν ἑτέροις τισὶ πωκύοντάς τε καὶ ολολυγμοῖς χρώμενον, τοῦτον έκτεινεν. Αθανασίου σε δὲ ἐφείσατο διὰ γῆρας. Τῇ δὲ ἐπαύριον τὴν τούτου κεφαλὴν τῷ Ανταλᾷ επεμ- ψεν, τὰ δὲ χρήματα κατασχὼν οὐδὲν τούτῳ κατὰ τὰς συνθήκες δέδωκεν. Ανταλᾶς δὲ μαθὼν τὰ εἰς Ἀρεσ δινδον πεπραγμένα, καὶ τὰς τοῦ Γογθάριδος έπιορε κίας λογισάμενος, Ἰουστινιανῷ τῷ βασιλεῖ προσχω ρεῖν ἤθελεν. Αρταβάνης δὲ τὰ πιστὰ λαβὼν παρά τοῦ Γογθάριδος εἰς τὸ παλάτιον σὺν τοῖς Αρμενίοις ἀνέβη, καὶ τοῦ τυράννου ὑπηρέτης εἶναι ὡμολόγησεν. Λάθρα δὲ τοῦτον ἀνελεῖν ἐβουλεύετο. Γρηγορίῳ δὲ τῷ ἀνεψιῷ καὶ Ἀρτασηρίῳ τῷ δορυφόρῳ θαρ ῥήσας τὴ βούλευμα, ἔφη αὐτῷ Γρηγόριος· Νῦν σου, 'Αρταβάνη, πάρεστι μόνῳ τὸ Βελισαρίου ἀναδή σασθαι κάλλος. Ὁ μὲν γὰρ στρατιάν τε · καὶ χρήματα μεγάλα παρὰ βασιλέως λαβὼν καὶ ἄρ χοντας συνεπομένους, καὶ στόλον οἷον οὐδέποτ τις ήκηκόει ", πόνῳ πολλῷ τοῖς Ῥωμαίοις τὴν Λιβύην υπόφορον κατεστήσατο· νῦν δὲ, ὡς ἐξ ἀρχῆς πάλιν γέγονεν εἰς τὸ ἀρχαῖον Λιβύη ἀπε στήσασα, ἐν σοὶ μένῳ κεῖται ταύτην πάλιν τῷ βασιλεῖ προσενεγκεῖν, καὶ τὰ πράγματα διασώ σασθαι. Λογίζου δὲ τὸ σοῦ γένος, ὅτι Αρσακί δης ἀνέκαθεν, καὶ ὅτι εὐγενὴς ῶν, ἀνδραγαθί ζεσθαι ἀεὶ πρέπεις, και πολλά έργα ὑπὲρ ἀρετῆς ἐπιδεικνύειν. Νέου γὰρ σοῦ ὄντος, ἐν Ρεπαράτου Α 1, Ρεπεάτου, ετίμησεν Α, επετίμησεν οι κωλύοντά τε Α, κοκκύοντα σε Αθανασίου Α. Αθανασίῳ Αρατασιρίῳ Α. Οι στρατιάν τε Α, στρατείαν τε με σκηνής. Α, ἀκηκόει πρέπει Α. στ σου THEOPHANIS B i. " Gottharis Areobindium tanquam imbellem ac pu- A sillanimem, quique stipendia solvere nollet, apud milites traducebat. Areobindus autem cum Artabane cæterisque, qui cum secuti fuerant, contra Lotharim processit : et ad ipsa propugnacula, terres, urbisque portas acți pugna dimicatum est. Multi vero milites, coruin, quær Gottharis molieba- tur, nescii, arma adversus eum arripuerunt. Porro Arcobiudus ubi homines occisos vidit, hujusmodi spectaculis minime assuetus, cum timorem non amplius ferret, fuga se omnmittit, et in monaste rium, quod Salomon ad mare exstruxerat murisque tanquam arcem firmissimam muniverat, se cum uxore atque sorore contulit. Tumi vero etiain fugit Artabanes. At Gottharis victoriam per summam viın adeptus, palatium occupavit. Tum urbis præsuli, ipsique Athɔnasio ad se accersitis denuntiavit, fide publica data Areobindum ad palatium duce- reut, alioqui, si parere recuset, obsidionem mina- tur, nec ullam ei salutis spem aut fiduciam superes- se. Areolindus igitur accepta ab episcopo Reparato fde, in Gottharis conspectum venit, procidensque ad ejus pedes jacuit, et Evangelia, in quibus jura- tus episcopus fidem eí dederat, pro supplice libello porrexit. Gottharis ipsum erigens nullum ei malum inferendum coram omnibus juravit : sed postera die ispuṁ cum uxore et facultatibus Byzantium remittendum : quin etiam episcopo dimisso, Areo- Bindum et Athanasium ad cœnam secum in palatio invitavit. Areobiadum itaque honorifcentissime C accepit, et ut primus toris accumberet, rogavit : et bene cœnatum in ducis cubiculo dormire jussit : jabi Elistheo et quibusdam aliis submissis ejulan- tem et querelas voces cum lacrymis emittentem interfecit. Athanasio certe senectutem reveritus peperit. Sequenti luce caput interfecti misit ad Antalam: ex facultatibus autem ejus nullam ex inito pacto partem assignavit. Antalas de perpetratis adversus Arcobřadum et de Gottharis perjurio cer- tior factus, ad imperatoris Justiniani partes transire decrevit. Artabanes autem, accepta Gottharis fide, in palatium se cum Armeniis transtulit, et tyranno operam locare pollicitus est, licet ei mortem laten- ter inferre machinaretur. Porro cum Gregorio ne- pote, et Artaserio satellite communicato consilio, D dixit Gregorius : Dignitatem Belisarii omnem soli tibi nunc vindicare comparatum, Artabanes, numde- rosum siquidem e±ercitum, ingentesque divitias, no- bilesque viros comitantes, classemque, qualem adhuc nullus audiverat, ab imperatore sibi traditam acci- piens, vis multo labore Libyam Romanis vectigalem reddidit. Nunc vero cum hæc provincia rebelland in pristinum statum denuo reciderit, eam ad im- peratoris obsequium reducore, resque omnes e ma- $9 VARLE LECTIONES. C, vulg. " νulg., vulg. vulg. « νulg. vulg « b, fort. recte. add. ex A. !

θυμήθητε ὡς στο Ακάκιον τὸν ᾿Αρμένιον ἄρχοντα, & καὶ Τζιτζαν τὸν Ρωμαίων στρατηγὸν ἐν πολύ μοις έκτεινας, Χοσρόη τε τῷ βασιλεῖ τῶν Περ- σῶν συνεστράτευες. Τοιοῦτος δὲ ἂν μὴ περιίδῃς την Ρωμαίων ἀρχὴν ὑπὸ κυνός μεθύοντος κατεχομένην. Εγώ δέ σοι καὶ Ἀρτασήριος ὅσα εἰς εὐναμιν ἐπιτάττοντι ὑπουργήσομεν. Γόγθαρις δὲ τὴν ᾿Αρταβάνην ἡγεῖσθαι τοῦ στρατοῦ, ἐπί τε Ανταλᾶν καὶ Μαυρουσίους τοὺς ἐν Βυζακίῳ ἐκέλευσε · χωρεῖν. Συνὴν δὲ αὐτῷ καὶ ὁ Ἰωάννης ὁ τῶν στα σιαστών άρχων, καὶ Οὐλίσθεος ὁ δορυφόρος· εἶ ποντο δὲ αὐτῷ καὶ Μαυρούσιοι, ὧν ο Κουντζίνας ἦρχεν. Συμβαλὼν δὲ τῷ ᾿Ανταλᾷ καὶ τοῖς βαρ- βάροις, τούτους ετρέψατο το. Εθελοκακήτας δι Αρταβάνης ἐκ τοῦ αἰφνιδίου, στρέψας τὸ βάνδον εἰς τὸ στρατόπεδον ήλαυνεν. Οὐλίσθεος δὲ κτεῖνά: τοῦτον εἰ; τὸ στρατόπεδον διενοεῖτο. Αρταβάνης δὲ ἔφασκεν δεῖσαι, Μὴ ἐξ ᾿Αδραμύτου τῆς πόλεως ἐξελ- Οόντες οἱ βάρβαροι βοηθήσωσι τοῖς ἐναντίοις, καὶ ἀνήκεστα ἔργα εἰς ἡμᾶς πράξωσιν· ἀλλὰ Γογθάριδα σὺν παντὶ τῷ στρατῷ ἐληλυθέναι, καὶ οὕτως πάντας ἐλεῖν. Καὶ ἀναστρέψας εἰς Καρχηδόνα τῷ τυράννω, ταῦτα ἀπήγγειλεν. Ὁ δὲ τύραννος τῷ Πασιφίλι βουλευσάμενος, ἅπαντα μὲν διενοήθη τὸν στρατὸν ἐξοπλίσαι, καὶ σὺν αὐτῷ στρατεύσασθαι, φύλακάς τε μένους τῇ πόλει καταλιπεῖν. Καθ' εκάστην δὲ ἡμέραν πολλοὺς ἀνῄρει ὁ Γόγθαρις ἐξ ὑποψίας. Εξελθὼν δὲ τῆς Καρχηδόνος ἐν προαστείῳ, οὗ δὴ στιβάδες ἦσαν ἐκ παλαιοῦ τρεῖς ἐν οἷς τι κατεκλίθη σὺν Αρτα- βάση καὶ ᾿Αθανασίῳ καὶ Πέτρῳ τῷ δορυφόρῳ τοῦ Σολεμῶνος. Αρταβάνης τοίνυν τὸν καιρὸν ἐπιτή-. δειον εἰς τὸν τοῦ τυράννου φόνον οιόμενος, Γρηγο- ρίῳ τε καὶ ᾿Αρτασηρίῳ καὶ δορυφόροις πιστοῖς Εισι * τὸ πρᾶγμα ἐθάρρησεν· καὶ τοὺς μὲν δορυ- φόρους σὺν τοῖς ξίφεσιν ἔνδον ἐκέλευσεν γενέσθαι. Αρχόντων γὰρ ἐσθιομένων ὄπισθεν ἑστάνα: δορυφό τους νόμος ἦν. Εγχειρεῖν δὲ ἄφνω τὸ πρᾶγμα εκε λευσεν, ἡνίκα αὐτὸς τὸν καιρὸν αὐτοῖς διὰ νεύματος ποιήσοι, τὸν ᾿Αρτασήριον κελεύσας πρῶτον τοῦ ἔργου ἔχεσθαι. Τῷ δὲ Γρηγορίῳ ἐπέταττεν τῶν ᾿Αρμενίων πολλούς τοὺς εὐτολμοτάτους ἀπολεξάμενον εἰς τὸ πα λάτιον παρεἶναι τὰ ξίφη μόνη επιφερομένους, καὶ αὐτοῖς τὰ βουλεύματα το μηδενὶ ἐξειπείν. Προϊόν• τος δὲ τοῦ πότου, καὶ τοῦ Γογθάριδος καταβεβρεγμέ- νου τῷ δίνῳ, Αρτασήριος σπασάμενος τὸ ξίφος κατὰ τοῦ τυράννου ἐχώρες. Εἷς δὲ τῶν οἰκετῶν ἰδὼν τὸ ξίφος γυμνὸν, ἀνέκραγε· Τί τοῦτο, ὦ βέλτιστε ; λέγω». Ο Γόγθαρις στρέψας τὸ πρόσωπον εἰς αὐτὸν έβλεπεν. Αρτατήριος δὲ αὐτὸν τῷ ξίφει ἔπαισεν * καὶ τὴν δεξιάν χεῖρα αὐτοῦ ἀφεῖλεν. ᾿Αναπηδήσαντα δὲ τοῦτον Αρταβάνης μάχαιραν σπασάμενος ἐν τῇ τοῦ τυράννου πλευρά ταύτην έπηξεν ἄχρι τῆς λαβῆς, καὶ τοῦτον ἄρνω το ανείλεν 7. Τότε Αρταβάνης τὸν τ· ὡς Α, ὅσα και την Ρ. Α. τῶν ὧν] οὓς Α Γ. ἐν οἷς Τισί] τρισί Α. το τὸ μὲν βούλευμα Α. τι ἔπεσεν Δεν 2, ἀνεῖλον ἐτρέψατο Α, ἔτρεψεν τι ἐν οἷς το άφνω Α, ἄμφω το ανεξ CHRONOGRAPHIA. tuam mente reputa : ut ex Atsacidum antiqνα pro- sapia natus pre le sanguinis fere nobilitatem, et for. titer ubique le gerere, et virtutis præclara facinora passim prodere te decet, Memorare juvenilibus annis Acaciam Armeniæ magistratum, et Tzitzam Roma- norum ducem consertis in bello manibus te susiu- lisse, el sub Chosroe Persarum rege te subinde míli- tasse. Talis igitur cum sis, Romanorùm imperium ab ebrioso cane occupari, ne diutius patiaris. Quæ in nostra suni potestate, si jussèris, ego et Artaserius exhibebimus. Gottharis autem Artabanem exercitui praefecit, et in Autalam reliquosque Maurusios By- zacium detinentes proficisci imperat. Joannes quo- que rebellionis auctor et princeps, necnon Ulis- nifesto discrimine sertare, in te situm est. Genus Βthens satelles comitabantur. Secuti sunt pariter D C . Maurusii, quorum dux Cunzinas. Cum Autala ita- que et Barbaris conserta pugna, Barbari vertuntur in fugam. Artabanes repentina ignavia motus, ver- sis retro bandis, in castra remeavit. Ulistheus verò eum in castris interficere meditabatur. At ne Bar- bari urbe Adramiylo egressi bosti suppetias ferrent, suosque irreparabili malo multarent, Artabanes se timnisse aiebat: Proinde necessum fuisse, ut ipse Gottharis cum universo exercitu adveniret, atque ita demum inimicos penitus deletum iri. Et Cartha- ginem reversus isthæc omnia tyranno renuntiavit. Qui consulto super his omnibus Pasiphilo, univer- sum quidem exercitum instruere, et cum eo in pugnam progredi, solos vero custodes Carthagine relinquere decrevit. Singulis autem diebus plures Inaud alia quam suspicionis causa morti tradebat Gottharis : qui demum Carthagine egresbus, in sub- urbium, ubi triclinium, sive trestori jam olim strati fuerant, in eis cum Artabane Athanasio el Petro Salomonis satellite recubuit. Artabanes igitur tem- pus ad conficiendam tyranni cordem opportunum ratus, Gregorio et Artaserio, ac satellitibus qui- busdəm consilium suum patefecit: ac satellites quidem cum gladiis intus adesse jussit (clucibus enim in mensa accumbentibus satellites pone astare mos erat) et derepente rem tum demum aggredi, cum ipse tempus adlesse innuisset ; Artaserium autem primum operi manum admovere mandavit. Ad haec Gregorio praecepit, ut delectos Armeniorum auda- cissimos gladiis solis accinctos ad palatium dedu- ceret, nulli tamen ex illis propositum aperiret. Ergo compotationibus longius procedentibus, ipsoque Gotthari vino jain probe madido, Artaserius nudato ense in tyrannum irruit. Ex famulis autem quidam ubi eusem educi conspexit, simul exclama- sit : Quid hoc, o bone dicens. Gottharis interim verso ad eum vulta respiciebat: una vero gladio VARIE LECTIONES. • vulg. P. vulg. • vulg. e f. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. vulg. vulg. (61) Sic Procopius et Pal. cod.

Α ᾿Αθανάσιον ἐπιμελεῖσθαι τῶν ἐν τῷ παλατίῳ χρησ λὼν εἰς Καρχηδόνα ἐπανῆκεν. Οἱ δὲ βάρβαροι μέχρι μάτων, καθὼς ἐπὶ Ἀρεοβίνδου, ἐκέλευσεν. Ἐπεὶ δὲ οι φύλακες τὴν τοῦ Γογθάριδος τελευτὴν ἔμαθον, Ιουστινιανὸν ἀνεβόων καλλίνικον (62) βασιλέα. Έν τεῦθεν οἱ τῷ βασιλεῖ εὐνοηκότες, εἰσπηδήσαντες εἰς τὰς τῶν στασιαστῶν οἰκίας, τούτους έκτειναν. Ἰωάννης δὲ σὺν τοῖς Οὐανδήλοις εἰς τὸ ἱερὸν και ταφεύγει, οὓς Αρταβάνης τὰ πιστὰ δοὺς καὶ ἐξω αγαγών, εἰς Βυζάντιον ἀπέστειλεν. Γέγονε δὲ ὁ τοῦ τυράννου φένος μετὰ τριάκοντα ἓξ ἡμέρας τῆς τούτου τυραννίδος, εννεακαιδέκατον ἔτος Ιουστινια νοῦ ὑπάρχον. Αρταβάνης δὲ ἐκ τούτου κλέος μέγα περιεβάλετο " εἰς πάντας ἀνθρώπους. Περίεκτα (63) δὲ ἡ ᾿Αρεοβίνδου γυνή μεγάλα δώρα τῷ ᾿Αρταβάνη ἐδωρήσατο. Ο δὲ βασιλεὺς τοῦτον στρατηγόν Διδύης εποίησεν ἀπάτης. Ὁ δὲ Αρταβάνης μετ' οὐ τ8 πολύ παραιτησάμενος πρὸς βασιλέα εἰς Βυζάντιον ἦλθεν, καὶ ὁ βασιλεὺς Ἰωάννην τὸν Πάππου ἀδελφὸν στρατ ηγὸν Λιβύης κατέστησεν. Ὁ δὲ Ἰωάννης τὴν Αι βύην καταλαβών, κατὰ ᾿Ανταλᾶ καὶ Μαυρουσίων τῶν ἐν Βυζακίῳ ἐπεστράτευσεν, καὶ τούτους πολεμή σας νίκην ήρατο, καὶ πολεμίους πολλοὺς ἔκτεινεν, καὶ τὰ σημεῖα, ἅπερ Σολομῶνος οι βάρβαροι ἔλαβον, αφελόμενος ἐξ αὐτῶν, τῷ βασιλεῖ εἰς Βυζάντιον ἔπεμ- ψεν. Τοὺς δὲ λοιποὺς τῶν βαρβάρων ἐδίωξεν τῆς Ῥωμαίων ἀρχῆς. Χρόνῳ δὲ ὑστέρῳ οι Λευάσθαι (64) στρατῷ μεγάλῳ ἐκ τῶν ἐπὶ Τριπόλεως χωρίων εἰς Βυζάκιον ἀφικόμενοι τῷ ᾿Ανταλᾷ ἡνώθησαν, οἷς οὐ Ἰωάννης ἀπαντήσας ἡττήθη, καὶ πολλοὺς ἀποδα- Καρχηδόνος κατελθόντες, τὰ ἐκείνης χωρία έλη- σαντο. Ὕστερον δὲ Ἰωάννης τῶν στρατιωτῶν τὴν προθυμίαν διήγειρεν σ', καὶ Μαυρουσίους τε καὶ ἄλλους, καὶ τοὺς ὄντας σε σὺν τῷ Κουντζίνᾳ εἰς συμμαχίαν λαβών, καὶ τούτους πολεμήσας, ἔτρε ψεν, καὶ δίωξιν μεγάλην ποιησάμενος πολὺ πλῆθος ἀνεῖλεν Φ. Οἱ δὲ λοιποὶ εἰς τὰς ἐσχατιάς τῆς Λιβύης ἔφυγον, καὶ οὕτως τὰ πράγματα ἐν Λιβύῃ εἰρήνης βαθείας έτυχον. του έτος α'. - Ιεροσολύμων ἐπισκόπου Ιωάν Τούτῳ τῷ ἔτει ὁ τῶν Ἰβήρων βασιλεὺς (65) Ζα- μαναρσός τε ἦλθεν * ἐν Κωνσταντινουπόλει πρὸς τὸν εὐσεβέστατον βασιλέα Ἰουστινιανὸν μετὰ τῆς γυναι κὸς καὶ τῶν συγκλητικῶν αὐτοῦ, παρακαλῶν αὐτὸν τοῦ εἶναι αὐτὸν σύμμαχον Ῥωμαίοις " καὶ φίλον γνήσιον. Ο δὲ βασιλεὺς τὴν τοιαύτην προαίρεσιν Η " * * περιεβάλετο Α, περιεβάλλετο μετ' οὐ Α, μεθ' οὗ ο Λευαθαι Α Γ. " οἷς Α, ὁ δὲ διεγείρας Α. σὲ τοὺς ὄντας] τοσούτους Α ἔτρεψεν Α, ἔστρεψεν Οι καὶ Α. " Ζαμαναρζος Α Γ. το ἀνῆλθεν 2. " Ρωμαίοις Α Ῥωμαίων δίωξιν · ανείλεν THEOPHANIS percussit Artaserius, et ejus manum dexteram am- pitavit. Exsilit extemplo Gottharis, et pariter Ar- tabanes hic vero nudatum ensem in tyranni latus impulsum ad capulum usque infixit : atque Ita simul ambo sustulerunt. Mox Athanasium, ut prius sub Areobindo egerat, facultatum in palatio repositarum curam gerere jubet Artabanes. Nun- tiata porro Gottharis morte, Justinianum impera- lorem victorem et triumphatorem custodes pro- clamarunt. Irruentes subinde in seditiosorum domos, qui in imperatoris partes inclinabant, eos occiderunt. Joannes autem cum Vandalis in templum se recepit, quos data fide eductos Artabanes misit Byzantium. Tyranni cades ab excitata ejus tyran- nide post sex et triginta dies decimo nono Justi- niani anno contigit. Ex facinore vero tam praeclaro magnum apud homines omnes nomen Artabanes sibi promeruit. Et quidem Periecta Artobindi conjux ampla munerum liberalitate eum prosecu- ta est : quem imperator universa Libyæ ducem instituit. Haud multo tamen post intervallo eo mu- nere se abdicans ad imperatorem Byzantium per- rexit. Imperator vero Joannem Pappi fratrem Libya ducem declaravit. Joannes ubi in Libyam advenit, adversus Antalam et Maurusios Byzacium occupantes arma movit, iisdemque profligatis victo- riam retulit, hostium plurimos tradidit neci, signa- que Salomoni a Barbaris sublata eis ipse eripuit, et Byzantium ad imperatorem misit. Præterea Barbarorum reliquos e Romanis finibus expulit. C B " Postremo tandem tempore Leuastharum ingens exercitus ex Tripolitanis agris prorumpens Antalæ adjunctus est : in quem cum adversam aciem op- posuisset Joannes, evasit inferior, multisque suoruin desideratis repetiit Carthaginem. Elati victoria Barbari Carthaginem usque vicis et oppidis ejus passim direptis sese effuderunt. Excitatis demumn militum suorum animis, et cum Maurusiis aliis, tum. qui sub Cunzina promerebantur, in auxilium acci tis, acre bellum in eos movit, fugavit, et longius diutiusque fugientes insecutus, magnam eorum edi- dit stragem. Reliqui vero in extremis Libyæ finibus palantes se receperunt. Hoc pacto tandem res Li- bycæ tranquillam pacem consecutæ sunt. A. C. 527.-Hierosolymorum episcopi Joan- nis annus primus. Hoc anno rex Iberorum Zamanargus ad piissimum D imperatorem Justinianum cum uxore et aulicis cunctis Cpolim accessit, in Romanorum societatem et fidam amicitiam admitti deprecatus. Imperator probato ejus proposito, ipsum et aulicos dignis honoribus exce- pit: similiter Augusta varium mundum et ex gem- A. M. 6027. VARIE LECTIONES. vulg. " vulg. νulg. e. vulg. om. e, vulg. JAC. GOARI NOTÆ. niani partes assumentes Callinicum (nam sic in bello vocabatur) clamabant. - - bello Persico, et cum Romanis fœdus eis initum memorat. (62) Procopius ad lib. 11 calcem : Omnes Justi- (63) Idem, Prinecta. Alia lectio, Preicta. (64) Leucatha Maurusii. (65) Iberos, Colchos vocat Procopius lib. ut De

Α ᾿Αθανάσιον ἐπιμελεῖσθαι τῶν ἐν τῷ παλατίῳ χρησ λὼν εἰς Καρχηδόνα ἐπανῆκεν. Οἱ δὲ βάρβαροι μέχρι μάτων, καθὼς ἐπὶ Ἀρεοβίνδου, ἐκέλευσεν. Ἐπεὶ δὲ οι φύλακες τὴν τοῦ Γογθάριδος τελευτὴν ἔμαθον, Ιουστινιανὸν ἀνεβόων καλλίνικον (62) βασιλέα. Έν τεῦθεν οἱ τῷ βασιλεῖ εὐνοηκότες, εἰσπηδήσαντες εἰς τὰς τῶν στασιαστῶν οἰκίας, τούτους έκτειναν. Ἰωάννης δὲ σὺν τοῖς Οὐανδήλοις εἰς τὸ ἱερὸν και ταφεύγει, οὓς Αρταβάνης τὰ πιστὰ δοὺς καὶ ἐξω αγαγών, εἰς Βυζάντιον ἀπέστειλεν. Γέγονε δὲ ὁ τοῦ τυράννου φένος μετὰ τριάκοντα ἓξ ἡμέρας τῆς τούτου τυραννίδος, εννεακαιδέκατον ἔτος Ιουστινια νοῦ ὑπάρχον. Αρταβάνης δὲ ἐκ τούτου κλέος μέγα περιεβάλετο " εἰς πάντας ἀνθρώπους. Περίεκτα (63) δὲ ἡ ᾿Αρεοβίνδου γυνή μεγάλα δώρα τῷ ᾿Αρταβάνη ἐδωρήσατο. Ο δὲ βασιλεὺς τοῦτον στρατηγόν Διδύης εποίησεν ἀπάτης. Ὁ δὲ Αρταβάνης μετ' οὐ τ8 πολύ παραιτησάμενος πρὸς βασιλέα εἰς Βυζάντιον ἦλθεν, καὶ ὁ βασιλεὺς Ἰωάννην τὸν Πάππου ἀδελφὸν στρατ ηγὸν Λιβύης κατέστησεν. Ὁ δὲ Ἰωάννης τὴν Αι βύην καταλαβών, κατὰ ᾿Ανταλᾶ καὶ Μαυρουσίων τῶν ἐν Βυζακίῳ ἐπεστράτευσεν, καὶ τούτους πολεμή σας νίκην ήρατο, καὶ πολεμίους πολλοὺς ἔκτεινεν, καὶ τὰ σημεῖα, ἅπερ Σολομῶνος οι βάρβαροι ἔλαβον, αφελόμενος ἐξ αὐτῶν, τῷ βασιλεῖ εἰς Βυζάντιον ἔπεμ- ψεν. Τοὺς δὲ λοιποὺς τῶν βαρβάρων ἐδίωξεν τῆς Ῥωμαίων ἀρχῆς. Χρόνῳ δὲ ὑστέρῳ οι Λευάσθαι (64) στρατῷ μεγάλῳ ἐκ τῶν ἐπὶ Τριπόλεως χωρίων εἰς Βυζάκιον ἀφικόμενοι τῷ ᾿Ανταλᾷ ἡνώθησαν, οἷς οὐ Ἰωάννης ἀπαντήσας ἡττήθη, καὶ πολλοὺς ἀποδα- Καρχηδόνος κατελθόντες, τὰ ἐκείνης χωρία έλη- σαντο. Ὕστερον δὲ Ἰωάννης τῶν στρατιωτῶν τὴν προθυμίαν διήγειρεν σ', καὶ Μαυρουσίους τε καὶ ἄλλους, καὶ τοὺς ὄντας σε σὺν τῷ Κουντζίνᾳ εἰς συμμαχίαν λαβών, καὶ τούτους πολεμήσας, ἔτρε ψεν, καὶ δίωξιν μεγάλην ποιησάμενος πολὺ πλῆθος ἀνεῖλεν Φ. Οἱ δὲ λοιποὶ εἰς τὰς ἐσχατιάς τῆς Λιβύης ἔφυγον, καὶ οὕτως τὰ πράγματα ἐν Λιβύῃ εἰρήνης βαθείας έτυχον. του έτος α'. - Ιεροσολύμων ἐπισκόπου Ιωάν Τούτῳ τῷ ἔτει ὁ τῶν Ἰβήρων βασιλεὺς (65) Ζα- μαναρσός τε ἦλθεν * ἐν Κωνσταντινουπόλει πρὸς τὸν εὐσεβέστατον βασιλέα Ἰουστινιανὸν μετὰ τῆς γυναι κὸς καὶ τῶν συγκλητικῶν αὐτοῦ, παρακαλῶν αὐτὸν τοῦ εἶναι αὐτὸν σύμμαχον Ῥωμαίοις " καὶ φίλον γνήσιον. Ο δὲ βασιλεὺς τὴν τοιαύτην προαίρεσιν Η " * * περιεβάλετο Α, περιεβάλλετο μετ' οὐ Α, μεθ' οὗ ο Λευαθαι Α Γ. " οἷς Α, ὁ δὲ διεγείρας Α. σὲ τοὺς ὄντας] τοσούτους Α ἔτρεψεν Α, ἔστρεψεν Οι καὶ Α. " Ζαμαναρζος Α Γ. το ἀνῆλθεν 2. " Ρωμαίοις Α Ῥωμαίων δίωξιν · ανείλεν THEOPHANIS percussit Artaserius, et ejus manum dexteram am- pitavit. Exsilit extemplo Gottharis, et pariter Ar- tabanes hic vero nudatum ensem in tyranni latus impulsum ad capulum usque infixit : atque Ita simul ambo sustulerunt. Mox Athanasium, ut prius sub Areobindo egerat, facultatum in palatio repositarum curam gerere jubet Artabanes. Nun- tiata porro Gottharis morte, Justinianum impera- lorem victorem et triumphatorem custodes pro- clamarunt. Irruentes subinde in seditiosorum domos, qui in imperatoris partes inclinabant, eos occiderunt. Joannes autem cum Vandalis in templum se recepit, quos data fide eductos Artabanes misit Byzantium. Tyranni cades ab excitata ejus tyran- nide post sex et triginta dies decimo nono Justi- niani anno contigit. Ex facinore vero tam praeclaro magnum apud homines omnes nomen Artabanes sibi promeruit. Et quidem Periecta Artobindi conjux ampla munerum liberalitate eum prosecu- ta est : quem imperator universa Libyæ ducem instituit. Haud multo tamen post intervallo eo mu- nere se abdicans ad imperatorem Byzantium per- rexit. Imperator vero Joannem Pappi fratrem Libya ducem declaravit. Joannes ubi in Libyam advenit, adversus Antalam et Maurusios Byzacium occupantes arma movit, iisdemque profligatis victo- riam retulit, hostium plurimos tradidit neci, signa- que Salomoni a Barbaris sublata eis ipse eripuit, et Byzantium ad imperatorem misit. Præterea Barbarorum reliquos e Romanis finibus expulit. C B " Postremo tandem tempore Leuastharum ingens exercitus ex Tripolitanis agris prorumpens Antalæ adjunctus est : in quem cum adversam aciem op- posuisset Joannes, evasit inferior, multisque suoruin desideratis repetiit Carthaginem. Elati victoria Barbari Carthaginem usque vicis et oppidis ejus passim direptis sese effuderunt. Excitatis demumn militum suorum animis, et cum Maurusiis aliis, tum. qui sub Cunzina promerebantur, in auxilium acci tis, acre bellum in eos movit, fugavit, et longius diutiusque fugientes insecutus, magnam eorum edi- dit stragem. Reliqui vero in extremis Libyæ finibus palantes se receperunt. Hoc pacto tandem res Li- bycæ tranquillam pacem consecutæ sunt. A. C. 527.-Hierosolymorum episcopi Joan- nis annus primus. Hoc anno rex Iberorum Zamanargus ad piissimum D imperatorem Justinianum cum uxore et aulicis cunctis Cpolim accessit, in Romanorum societatem et fidam amicitiam admitti deprecatus. Imperator probato ejus proposito, ipsum et aulicos dignis honoribus exce- pit: similiter Augusta varium mundum et ex gem- A. M. 6027. VARIE LECTIONES. vulg. " vulg. νulg. e. vulg. om. e, vulg. JAC. GOARI NOTÆ. niani partes assumentes Callinicum (nam sic in bello vocabatur) clamabant. - - bello Persico, et cum Romanis fœdus eis initum memorat. (62) Procopius ad lib. 11 calcem : Omnes Justi- (63) Idem, Prinecta. Alia lectio, Preicta. (64) Leucatha Maurusii. (65) Iberos, Colchos vocat Procopius lib. ut De

Α ᾿Αθανάσιον ἐπιμελεῖσθαι τῶν ἐν τῷ παλατίῳ χρησ λὼν εἰς Καρχηδόνα ἐπανῆκεν. Οἱ δὲ βάρβαροι μέχρι μάτων, καθὼς ἐπὶ Ἀρεοβίνδου, ἐκέλευσεν. Ἐπεὶ δὲ οι φύλακες τὴν τοῦ Γογθάριδος τελευτὴν ἔμαθον, Ιουστινιανὸν ἀνεβόων καλλίνικον (62) βασιλέα. Έν τεῦθεν οἱ τῷ βασιλεῖ εὐνοηκότες, εἰσπηδήσαντες εἰς τὰς τῶν στασιαστῶν οἰκίας, τούτους έκτειναν. Ἰωάννης δὲ σὺν τοῖς Οὐανδήλοις εἰς τὸ ἱερὸν και ταφεύγει, οὓς Αρταβάνης τὰ πιστὰ δοὺς καὶ ἐξω αγαγών, εἰς Βυζάντιον ἀπέστειλεν. Γέγονε δὲ ὁ τοῦ τυράννου φένος μετὰ τριάκοντα ἓξ ἡμέρας τῆς τούτου τυραννίδος, εννεακαιδέκατον ἔτος Ιουστινια νοῦ ὑπάρχον. Αρταβάνης δὲ ἐκ τούτου κλέος μέγα περιεβάλετο " εἰς πάντας ἀνθρώπους. Περίεκτα (63) δὲ ἡ ᾿Αρεοβίνδου γυνή μεγάλα δώρα τῷ ᾿Αρταβάνη ἐδωρήσατο. Ο δὲ βασιλεὺς τοῦτον στρατηγόν Διδύης εποίησεν ἀπάτης. Ὁ δὲ Αρταβάνης μετ' οὐ τ8 πολύ παραιτησάμενος πρὸς βασιλέα εἰς Βυζάντιον ἦλθεν, καὶ ὁ βασιλεὺς Ἰωάννην τὸν Πάππου ἀδελφὸν στρατ ηγὸν Λιβύης κατέστησεν. Ὁ δὲ Ἰωάννης τὴν Αι βύην καταλαβών, κατὰ ᾿Ανταλᾶ καὶ Μαυρουσίων τῶν ἐν Βυζακίῳ ἐπεστράτευσεν, καὶ τούτους πολεμή σας νίκην ήρατο, καὶ πολεμίους πολλοὺς ἔκτεινεν, καὶ τὰ σημεῖα, ἅπερ Σολομῶνος οι βάρβαροι ἔλαβον, αφελόμενος ἐξ αὐτῶν, τῷ βασιλεῖ εἰς Βυζάντιον ἔπεμ- ψεν. Τοὺς δὲ λοιποὺς τῶν βαρβάρων ἐδίωξεν τῆς Ῥωμαίων ἀρχῆς. Χρόνῳ δὲ ὑστέρῳ οι Λευάσθαι (64) στρατῷ μεγάλῳ ἐκ τῶν ἐπὶ Τριπόλεως χωρίων εἰς Βυζάκιον ἀφικόμενοι τῷ ᾿Ανταλᾷ ἡνώθησαν, οἷς οὐ Ἰωάννης ἀπαντήσας ἡττήθη, καὶ πολλοὺς ἀποδα- Καρχηδόνος κατελθόντες, τὰ ἐκείνης χωρία έλη- σαντο. Ὕστερον δὲ Ἰωάννης τῶν στρατιωτῶν τὴν προθυμίαν διήγειρεν σ', καὶ Μαυρουσίους τε καὶ ἄλλους, καὶ τοὺς ὄντας σε σὺν τῷ Κουντζίνᾳ εἰς συμμαχίαν λαβών, καὶ τούτους πολεμήσας, ἔτρε ψεν, καὶ δίωξιν μεγάλην ποιησάμενος πολὺ πλῆθος ἀνεῖλεν Φ. Οἱ δὲ λοιποὶ εἰς τὰς ἐσχατιάς τῆς Λιβύης ἔφυγον, καὶ οὕτως τὰ πράγματα ἐν Λιβύῃ εἰρήνης βαθείας έτυχον. του έτος α'. - Ιεροσολύμων ἐπισκόπου Ιωάν Τούτῳ τῷ ἔτει ὁ τῶν Ἰβήρων βασιλεὺς (65) Ζα- μαναρσός τε ἦλθεν * ἐν Κωνσταντινουπόλει πρὸς τὸν εὐσεβέστατον βασιλέα Ἰουστινιανὸν μετὰ τῆς γυναι κὸς καὶ τῶν συγκλητικῶν αὐτοῦ, παρακαλῶν αὐτὸν τοῦ εἶναι αὐτὸν σύμμαχον Ῥωμαίοις " καὶ φίλον γνήσιον. Ο δὲ βασιλεὺς τὴν τοιαύτην προαίρεσιν Η " * * περιεβάλετο Α, περιεβάλλετο μετ' οὐ Α, μεθ' οὗ ο Λευαθαι Α Γ. " οἷς Α, ὁ δὲ διεγείρας Α. σὲ τοὺς ὄντας] τοσούτους Α ἔτρεψεν Α, ἔστρεψεν Οι καὶ Α. " Ζαμαναρζος Α Γ. το ἀνῆλθεν 2. " Ρωμαίοις Α Ῥωμαίων δίωξιν · ανείλεν THEOPHANIS percussit Artaserius, et ejus manum dexteram am- pitavit. Exsilit extemplo Gottharis, et pariter Ar- tabanes hic vero nudatum ensem in tyranni latus impulsum ad capulum usque infixit : atque Ita simul ambo sustulerunt. Mox Athanasium, ut prius sub Areobindo egerat, facultatum in palatio repositarum curam gerere jubet Artabanes. Nun- tiata porro Gottharis morte, Justinianum impera- lorem victorem et triumphatorem custodes pro- clamarunt. Irruentes subinde in seditiosorum domos, qui in imperatoris partes inclinabant, eos occiderunt. Joannes autem cum Vandalis in templum se recepit, quos data fide eductos Artabanes misit Byzantium. Tyranni cades ab excitata ejus tyran- nide post sex et triginta dies decimo nono Justi- niani anno contigit. Ex facinore vero tam praeclaro magnum apud homines omnes nomen Artabanes sibi promeruit. Et quidem Periecta Artobindi conjux ampla munerum liberalitate eum prosecu- ta est : quem imperator universa Libyæ ducem instituit. Haud multo tamen post intervallo eo mu- nere se abdicans ad imperatorem Byzantium per- rexit. Imperator vero Joannem Pappi fratrem Libya ducem declaravit. Joannes ubi in Libyam advenit, adversus Antalam et Maurusios Byzacium occupantes arma movit, iisdemque profligatis victo- riam retulit, hostium plurimos tradidit neci, signa- que Salomoni a Barbaris sublata eis ipse eripuit, et Byzantium ad imperatorem misit. Præterea Barbarorum reliquos e Romanis finibus expulit. C B " Postremo tandem tempore Leuastharum ingens exercitus ex Tripolitanis agris prorumpens Antalæ adjunctus est : in quem cum adversam aciem op- posuisset Joannes, evasit inferior, multisque suoruin desideratis repetiit Carthaginem. Elati victoria Barbari Carthaginem usque vicis et oppidis ejus passim direptis sese effuderunt. Excitatis demumn militum suorum animis, et cum Maurusiis aliis, tum. qui sub Cunzina promerebantur, in auxilium acci tis, acre bellum in eos movit, fugavit, et longius diutiusque fugientes insecutus, magnam eorum edi- dit stragem. Reliqui vero in extremis Libyæ finibus palantes se receperunt. Hoc pacto tandem res Li- bycæ tranquillam pacem consecutæ sunt. A. C. 527.-Hierosolymorum episcopi Joan- nis annus primus. Hoc anno rex Iberorum Zamanargus ad piissimum D imperatorem Justinianum cum uxore et aulicis cunctis Cpolim accessit, in Romanorum societatem et fidam amicitiam admitti deprecatus. Imperator probato ejus proposito, ipsum et aulicos dignis honoribus exce- pit: similiter Augusta varium mundum et ex gem- A. M. 6027. VARIE LECTIONES. vulg. " vulg. νulg. e. vulg. om. e, vulg. JAC. GOARI NOTÆ. niani partes assumentes Callinicum (nam sic in bello vocabatur) clamabant. - - bello Persico, et cum Romanis fœdus eis initum memorat. (62) Procopius ad lib. 11 calcem : Omnes Justi- (63) Idem, Prinecta. Alia lectio, Preicta. (64) Leucatha Maurusii. (65) Iberos, Colchos vocat Procopius lib. ut De

Α ᾿Αθανάσιον ἐπιμελεῖσθαι τῶν ἐν τῷ παλατίῳ χρησ λὼν εἰς Καρχηδόνα ἐπανῆκεν. Οἱ δὲ βάρβαροι μέχρι μάτων, καθὼς ἐπὶ Ἀρεοβίνδου, ἐκέλευσεν. Ἐπεὶ δὲ οι φύλακες τὴν τοῦ Γογθάριδος τελευτὴν ἔμαθον, Ιουστινιανὸν ἀνεβόων καλλίνικον (62) βασιλέα. Έν τεῦθεν οἱ τῷ βασιλεῖ εὐνοηκότες, εἰσπηδήσαντες εἰς τὰς τῶν στασιαστῶν οἰκίας, τούτους έκτειναν. Ἰωάννης δὲ σὺν τοῖς Οὐανδήλοις εἰς τὸ ἱερὸν και ταφεύγει, οὓς Αρταβάνης τὰ πιστὰ δοὺς καὶ ἐξω αγαγών, εἰς Βυζάντιον ἀπέστειλεν. Γέγονε δὲ ὁ τοῦ τυράννου φένος μετὰ τριάκοντα ἓξ ἡμέρας τῆς τούτου τυραννίδος, εννεακαιδέκατον ἔτος Ιουστινια νοῦ ὑπάρχον. Αρταβάνης δὲ ἐκ τούτου κλέος μέγα περιεβάλετο " εἰς πάντας ἀνθρώπους. Περίεκτα (63) δὲ ἡ ᾿Αρεοβίνδου γυνή μεγάλα δώρα τῷ ᾿Αρταβάνη ἐδωρήσατο. Ο δὲ βασιλεὺς τοῦτον στρατηγόν Διδύης εποίησεν ἀπάτης. Ὁ δὲ Αρταβάνης μετ' οὐ τ8 πολύ παραιτησάμενος πρὸς βασιλέα εἰς Βυζάντιον ἦλθεν, καὶ ὁ βασιλεὺς Ἰωάννην τὸν Πάππου ἀδελφὸν στρατ ηγὸν Λιβύης κατέστησεν. Ὁ δὲ Ἰωάννης τὴν Αι βύην καταλαβών, κατὰ ᾿Ανταλᾶ καὶ Μαυρουσίων τῶν ἐν Βυζακίῳ ἐπεστράτευσεν, καὶ τούτους πολεμή σας νίκην ήρατο, καὶ πολεμίους πολλοὺς ἔκτεινεν, καὶ τὰ σημεῖα, ἅπερ Σολομῶνος οι βάρβαροι ἔλαβον, αφελόμενος ἐξ αὐτῶν, τῷ βασιλεῖ εἰς Βυζάντιον ἔπεμ- ψεν. Τοὺς δὲ λοιποὺς τῶν βαρβάρων ἐδίωξεν τῆς Ῥωμαίων ἀρχῆς. Χρόνῳ δὲ ὑστέρῳ οι Λευάσθαι (64) στρατῷ μεγάλῳ ἐκ τῶν ἐπὶ Τριπόλεως χωρίων εἰς Βυζάκιον ἀφικόμενοι τῷ ᾿Ανταλᾷ ἡνώθησαν, οἷς οὐ Ἰωάννης ἀπαντήσας ἡττήθη, καὶ πολλοὺς ἀποδα- Καρχηδόνος κατελθόντες, τὰ ἐκείνης χωρία έλη- σαντο. Ὕστερον δὲ Ἰωάννης τῶν στρατιωτῶν τὴν προθυμίαν διήγειρεν σ', καὶ Μαυρουσίους τε καὶ ἄλλους, καὶ τοὺς ὄντας σε σὺν τῷ Κουντζίνᾳ εἰς συμμαχίαν λαβών, καὶ τούτους πολεμήσας, ἔτρε ψεν, καὶ δίωξιν μεγάλην ποιησάμενος πολὺ πλῆθος ἀνεῖλεν Φ. Οἱ δὲ λοιποὶ εἰς τὰς ἐσχατιάς τῆς Λιβύης ἔφυγον, καὶ οὕτως τὰ πράγματα ἐν Λιβύῃ εἰρήνης βαθείας έτυχον. του έτος α'. - Ιεροσολύμων ἐπισκόπου Ιωάν Τούτῳ τῷ ἔτει ὁ τῶν Ἰβήρων βασιλεὺς (65) Ζα- μαναρσός τε ἦλθεν * ἐν Κωνσταντινουπόλει πρὸς τὸν εὐσεβέστατον βασιλέα Ἰουστινιανὸν μετὰ τῆς γυναι κὸς καὶ τῶν συγκλητικῶν αὐτοῦ, παρακαλῶν αὐτὸν τοῦ εἶναι αὐτὸν σύμμαχον Ῥωμαίοις " καὶ φίλον γνήσιον. Ο δὲ βασιλεὺς τὴν τοιαύτην προαίρεσιν Η " * * περιεβάλετο Α, περιεβάλλετο μετ' οὐ Α, μεθ' οὗ ο Λευαθαι Α Γ. " οἷς Α, ὁ δὲ διεγείρας Α. σὲ τοὺς ὄντας] τοσούτους Α ἔτρεψεν Α, ἔστρεψεν Οι καὶ Α. " Ζαμαναρζος Α Γ. το ἀνῆλθεν 2. " Ρωμαίοις Α Ῥωμαίων δίωξιν · ανείλεν THEOPHANIS percussit Artaserius, et ejus manum dexteram am- pitavit. Exsilit extemplo Gottharis, et pariter Ar- tabanes hic vero nudatum ensem in tyranni latus impulsum ad capulum usque infixit : atque Ita simul ambo sustulerunt. Mox Athanasium, ut prius sub Areobindo egerat, facultatum in palatio repositarum curam gerere jubet Artabanes. Nun- tiata porro Gottharis morte, Justinianum impera- lorem victorem et triumphatorem custodes pro- clamarunt. Irruentes subinde in seditiosorum domos, qui in imperatoris partes inclinabant, eos occiderunt. Joannes autem cum Vandalis in templum se recepit, quos data fide eductos Artabanes misit Byzantium. Tyranni cades ab excitata ejus tyran- nide post sex et triginta dies decimo nono Justi- niani anno contigit. Ex facinore vero tam praeclaro magnum apud homines omnes nomen Artabanes sibi promeruit. Et quidem Periecta Artobindi conjux ampla munerum liberalitate eum prosecu- ta est : quem imperator universa Libyæ ducem instituit. Haud multo tamen post intervallo eo mu- nere se abdicans ad imperatorem Byzantium per- rexit. Imperator vero Joannem Pappi fratrem Libya ducem declaravit. Joannes ubi in Libyam advenit, adversus Antalam et Maurusios Byzacium occupantes arma movit, iisdemque profligatis victo- riam retulit, hostium plurimos tradidit neci, signa- que Salomoni a Barbaris sublata eis ipse eripuit, et Byzantium ad imperatorem misit. Præterea Barbarorum reliquos e Romanis finibus expulit. C B " Postremo tandem tempore Leuastharum ingens exercitus ex Tripolitanis agris prorumpens Antalæ adjunctus est : in quem cum adversam aciem op- posuisset Joannes, evasit inferior, multisque suoruin desideratis repetiit Carthaginem. Elati victoria Barbari Carthaginem usque vicis et oppidis ejus passim direptis sese effuderunt. Excitatis demumn militum suorum animis, et cum Maurusiis aliis, tum. qui sub Cunzina promerebantur, in auxilium acci tis, acre bellum in eos movit, fugavit, et longius diutiusque fugientes insecutus, magnam eorum edi- dit stragem. Reliqui vero in extremis Libyæ finibus palantes se receperunt. Hoc pacto tandem res Li- bycæ tranquillam pacem consecutæ sunt. A. C. 527.-Hierosolymorum episcopi Joan- nis annus primus. Hoc anno rex Iberorum Zamanargus ad piissimum D imperatorem Justinianum cum uxore et aulicis cunctis Cpolim accessit, in Romanorum societatem et fidam amicitiam admitti deprecatus. Imperator probato ejus proposito, ipsum et aulicos dignis honoribus exce- pit: similiter Augusta varium mundum et ex gem- A. M. 6027. VARIE LECTIONES. vulg. " vulg. νulg. e. vulg. om. e, vulg. JAC. GOARI NOTÆ. niani partes assumentes Callinicum (nam sic in bello vocabatur) clamabant. - - bello Persico, et cum Romanis fœdus eis initum memorat. (62) Procopius ad lib. 11 calcem : Omnes Justi- (63) Idem, Prinecta. Alia lectio, Preicta. (64) Leucatha Maurusii. (65) Iberos, Colchos vocat Procopius lib. ut De

ἀποδεξάμενός σε, πολλὰ αὐτὸν ἐφιλοτιμήσατο καὶ τοὺς αὐτοῦ συγκλητικούς· ὁμοίως δὲ ἡ Αὐγούστα τῇ αὐτ τοῦν γυναικὶ κόσμια παντοῖα διὰ μαργαριτῶν ἐχαρίσατο. Καὶ ἀπέλυσεν αὐτοὺς ἐν εἰρήνῃ εἰς τὴν ἰδίαν βασιλείαν. έτος α'. - Ρώμης ἐπισκόπου Αγαπητού Τούτῳ τῷ ἔτει ἔπαθεν ὑπὸ θεομηνίας Πομπηϊού- πολις τῆς Μυσίας. Ἐσχίσθη γὰρ ἡ γῆ ὑπὸ τοῦ σει σμοῦ, καὶ ἐχαώθη τὸ ἥμισυ τῆς πόλεως μετὰ τῶν εἰκητόρων. Καὶ ἦσαν ὑπὸ τὴν γῆν, καὶ φωναὶ αὐ- τῶν ηκούοντο βοώντων ἐλεηθῆναι. Καὶ πολλὰ ἐδων ρήσατο ὁ βασιλεὺς πρὸς τὸ ἐκχοηθῆναι οι καὶ βοη- θηθῆναι αὐτοὺς, καὶ τοὺς ζητήσαντας σε ἐφιλοτιμή- €280. " Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει παρέδωκεν Ἰουστινιανός τοῦ ψάλ λεσθαι ἐν ταῖς ἐκκλησίαις τό· Ο μονογενής (66) Υἱὸς καὶ Λόγος Θεοῦ. Ἐποίησε δὲ καὶ τὸ ὡρολόγιον του Μιλίου (37). - Α. Μ. 6029. Κωνσταντινουπόλεως ἐπισκό του Ανθίμου ἔτος α. Τούτῳ τῷ ἔτει Επιφανίου ἐπισκόπου τελευτή σάντος (18) 'μηνὶ Ἰουνίῳ ε΄, ινδικτιῶνος ιε', ἐπισκο πήσαντος έτη ις', καὶ μῆνας γ', 'Ανθιμος αἱρετικός Επίσκοπος Τραπεζουντίων μετετέθη ἐν Κωνσταντι νουπόλει. Αγαπητὸς δὲ ὁ ἐπίσκοπος Ρώμης ἐν τούτῳ τῷ χρόνῳ ἀνελθὼν ἐν Κωνσταντινουπόλει σύνοδον Εκρότησεν (69) κατὰ τοῦ δυσσεβοῦς Σευήρου καὶ Ιουλιανού Αλικαρνασέως καὶ τῶν λοιπῶν Θεοπα- σχιτῶν· ἐν οἷς καὶ ᾿Ανθιμος ὁ ἐπίσκοπος Κωνσταν πινουπόλεως, ὡς ὁμόφρων αὐτοῖ; οι καθαιρεθείς, Εξεβλήθη να επισκοπήσας μῆνας ι', καὶ ἐχειροτονήθη Εντ' αὐτοῦ Μηνας πρεσβύτερος καὶ ξενοδόχος τῶν Σαμψών ὑπὸ Ἀγαπητοῦ τοῦ πάππα Ρώμης. Αγαπητὸς ἐὰ ὁ ἐπίσκοπος Ρώμης “ ἐν Βυζαντίφ Εl- και δεξάμενος" 2. αὐτοῦ Α, ἑαυτοῦ ο βοώντων ἐκχοηθῆναι Α. ἐκχωηθῆναι νυίκ. τι ζήσαντες Α. Β. Ι. 4. ἐργαζομένων. ν ἐπισκοπήσας ει σε αὐτοῖς αὐτῶν τῆς βασι Αλλος εξεβλήθη οι Σαμψών 1, Σαμψώ "Αγαπητός -- Ῥώμης οι. . Ο μονογενής Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ Αθάνατος ὑπάρχων, καὶ καταδεξάμενος διὰ τὴν ἡμε Πέραν σωτηρίαν σαρκωθῆναι ἐκ τῆς ἁγίας Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας, ἀτρέπτως ενανθρωπήσας, καὶ σταυρωθείς Θεὸς ἡμῶν, θάνατον θανάτῳ πατή- Ξας, εἷς τῆς ἁγίας Τριάδος, συνδοξαζόμενος τῷ Πατ Ερὶ, καὶ τῷ ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. ! CHONOGRAPIIIA. A mis ornatum ejus uxori largita est: atque ita de mum imperator ipsos in regnum proprium remisit, A. M. 6028. C A. C. $28. _ Romæ episcopi Agapeti annus primus Hoc anno Mysiæ civitate Pompeiopolis plaga cclesti percussa ingens damnum passa est. Scissa enim magna concussione terra, civitatis pars media ipsis cum civibus absorpta est : erantque illi mise- rum in modum ruderibus obruti, et ut alii misere- rentur, lugubri voce implorare audiebantur. diendis autem et eruendis illis multa contulit in perator; et qui eos per ruinas et rudera inquirerent B maximis donis excepit. Hoc etiam anno Justinianus modulum hunc,. Unigenitus Filius et Dei Verbum, a se compositum Ecclesiis decantandum traḍidit. In Milio quoque horologium posuit. A. C. 529. unicus. - · Cpoleos episcopi Anthimi annus Hoc anno Epiphanio præsule mensis junii die quinto, indictione decima quinta, post episcopatus annos sexdecim et menses tres vivis erepto, bæ- reticus Anthimus Trapezuntinus episcopus in sc «lem Cpoleos translatus est. Romanus autem pone tifex Agapetus Cpolim hoc anno profectus, adver- suis impium Severum, et Halicarnassi an- tistitem Julianum, et reliquos alios Theopaschitas concilium · convocavit : ex his Anthimus Opoleos episcopus tanquam eorum sententia particeps, cum sedem mensibus decem tenuisset, munere abdicatus et depulsus est. Menas vero presbyter et hospitii, cui Sampson nomen, praepositus a Romano pontifice Agapelo in ejus locum ordinatus. VARIÆ LECTIONES. " . vulg. add. ex 4. magna h. 1. lacuna intercedit in optimo codice A, cujus auctoritate destituti sumus usque mt p. 197. ed. Pat. B. e, vulg. ' post add. a. vulg. " f. JAC. GOARI NOTÆ, mnus ise etiamnum bodie in Ecclesia Orientali D Suidas, et Petrus Gyilius, CP. topograph. lib. u, anitur: Unigenitas Filius, et Ver- Dua Dei immortale exsistens, qui ex sancta Deipara, El semper Virgine Maria, propter sálutem nostram Encerneri tulit, komo nulla sui mutatione accedente factus, et Deus noster eruci affixus, morte mortem Emericans, unus es sancta Trinitatis personis, qui rum Patre, et Spiritu sancto glorificatur, nunc et memper, et in sæcula sæculorum. Edendi istius hy- mal causam, editique communem in Ecclesia acce- ptationem enarrat "Baronius ad annum Christi 520, aw. 37, et ad annum 534, num. el seqq. cap. 23, et Orig. CP. scopum lello succubuisse Byronius ad an. C. 535, num. 59, asserens ex eo arguitur: quod Joannes Cappados, qui ex Nicephori Chronico, et ipsius Baronii assensu, annos duos thronum, quem cum Justino auspicatus est, tenuit : successor autem Epiphanius annos et inenses gessit pontifica- - tuni. Justinus porro cum aunos regnaverit, reli- quum Justiniani decimo Epiphanium mortem op- petiisse ex quo additamenti ad Marcellinum Epi- phanii decessum in annum Justiniani revocautis error alter haud dubie pinguior convincitur. ipsius verba testantur : et in eadem tempus, indi- ctio nimirum 44, quæ Belisarii consulatum exce- pit, observatur. Quocirca ut eam auctor in deci- mam quintam rejicial, non video. Acta synodi v lustranda. - (66) Missæ sacrificio ineunte a cleri cœtu hy- lium,” sive” Milliarium exstitit: de quo copiose (67) In Augustæo foro ad 8. Sophiæ latus Mi- (68) Anno Justiniani mono Epiphanium CP. epi- (69) Synodum quintani sub Agapeto coactam

ἀποδεξάμενός σε, πολλὰ αὐτὸν ἐφιλοτιμήσατο καὶ τοὺς αὐτοῦ συγκλητικούς· ὁμοίως δὲ ἡ Αὐγούστα τῇ αὐτ τοῦν γυναικὶ κόσμια παντοῖα διὰ μαργαριτῶν ἐχαρίσατο. Καὶ ἀπέλυσεν αὐτοὺς ἐν εἰρήνῃ εἰς τὴν ἰδίαν βασιλείαν. έτος α'. - Ρώμης ἐπισκόπου Αγαπητού Τούτῳ τῷ ἔτει ἔπαθεν ὑπὸ θεομηνίας Πομπηϊού- πολις τῆς Μυσίας. Ἐσχίσθη γὰρ ἡ γῆ ὑπὸ τοῦ σει σμοῦ, καὶ ἐχαώθη τὸ ἥμισυ τῆς πόλεως μετὰ τῶν εἰκητόρων. Καὶ ἦσαν ὑπὸ τὴν γῆν, καὶ φωναὶ αὐ- τῶν ηκούοντο βοώντων ἐλεηθῆναι. Καὶ πολλὰ ἐδων ρήσατο ὁ βασιλεὺς πρὸς τὸ ἐκχοηθῆναι οι καὶ βοη- θηθῆναι αὐτοὺς, καὶ τοὺς ζητήσαντας σε ἐφιλοτιμή- €280. " Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει παρέδωκεν Ἰουστινιανός τοῦ ψάλ λεσθαι ἐν ταῖς ἐκκλησίαις τό· Ο μονογενής (66) Υἱὸς καὶ Λόγος Θεοῦ. Ἐποίησε δὲ καὶ τὸ ὡρολόγιον του Μιλίου (37). - Α. Μ. 6029. Κωνσταντινουπόλεως ἐπισκό του Ανθίμου ἔτος α. Τούτῳ τῷ ἔτει Επιφανίου ἐπισκόπου τελευτή σάντος (18) 'μηνὶ Ἰουνίῳ ε΄, ινδικτιῶνος ιε', ἐπισκο πήσαντος έτη ις', καὶ μῆνας γ', 'Ανθιμος αἱρετικός Επίσκοπος Τραπεζουντίων μετετέθη ἐν Κωνσταντι νουπόλει. Αγαπητὸς δὲ ὁ ἐπίσκοπος Ρώμης ἐν τούτῳ τῷ χρόνῳ ἀνελθὼν ἐν Κωνσταντινουπόλει σύνοδον Εκρότησεν (69) κατὰ τοῦ δυσσεβοῦς Σευήρου καὶ Ιουλιανού Αλικαρνασέως καὶ τῶν λοιπῶν Θεοπα- σχιτῶν· ἐν οἷς καὶ ᾿Ανθιμος ὁ ἐπίσκοπος Κωνσταν πινουπόλεως, ὡς ὁμόφρων αὐτοῖ; οι καθαιρεθείς, Εξεβλήθη να επισκοπήσας μῆνας ι', καὶ ἐχειροτονήθη Εντ' αὐτοῦ Μηνας πρεσβύτερος καὶ ξενοδόχος τῶν Σαμψών ὑπὸ Ἀγαπητοῦ τοῦ πάππα Ρώμης. Αγαπητὸς ἐὰ ὁ ἐπίσκοπος Ρώμης “ ἐν Βυζαντίφ Εl- και δεξάμενος" 2. αὐτοῦ Α, ἑαυτοῦ ο βοώντων ἐκχοηθῆναι Α. ἐκχωηθῆναι νυίκ. τι ζήσαντες Α. Β. Ι. 4. ἐργαζομένων. ν ἐπισκοπήσας ει σε αὐτοῖς αὐτῶν τῆς βασι Αλλος εξεβλήθη οι Σαμψών 1, Σαμψώ "Αγαπητός -- Ῥώμης οι. . Ο μονογενής Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ Αθάνατος ὑπάρχων, καὶ καταδεξάμενος διὰ τὴν ἡμε Πέραν σωτηρίαν σαρκωθῆναι ἐκ τῆς ἁγίας Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας, ἀτρέπτως ενανθρωπήσας, καὶ σταυρωθείς Θεὸς ἡμῶν, θάνατον θανάτῳ πατή- Ξας, εἷς τῆς ἁγίας Τριάδος, συνδοξαζόμενος τῷ Πατ Ερὶ, καὶ τῷ ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. ! CHONOGRAPIIIA. A mis ornatum ejus uxori largita est: atque ita de mum imperator ipsos in regnum proprium remisit, A. M. 6028. C A. C. $28. _ Romæ episcopi Agapeti annus primus Hoc anno Mysiæ civitate Pompeiopolis plaga cclesti percussa ingens damnum passa est. Scissa enim magna concussione terra, civitatis pars media ipsis cum civibus absorpta est : erantque illi mise- rum in modum ruderibus obruti, et ut alii misere- rentur, lugubri voce implorare audiebantur. diendis autem et eruendis illis multa contulit in perator; et qui eos per ruinas et rudera inquirerent B maximis donis excepit. Hoc etiam anno Justinianus modulum hunc,. Unigenitus Filius et Dei Verbum, a se compositum Ecclesiis decantandum traḍidit. In Milio quoque horologium posuit. A. C. 529. unicus. - · Cpoleos episcopi Anthimi annus Hoc anno Epiphanio præsule mensis junii die quinto, indictione decima quinta, post episcopatus annos sexdecim et menses tres vivis erepto, bæ- reticus Anthimus Trapezuntinus episcopus in sc «lem Cpoleos translatus est. Romanus autem pone tifex Agapetus Cpolim hoc anno profectus, adver- suis impium Severum, et Halicarnassi an- tistitem Julianum, et reliquos alios Theopaschitas concilium · convocavit : ex his Anthimus Opoleos episcopus tanquam eorum sententia particeps, cum sedem mensibus decem tenuisset, munere abdicatus et depulsus est. Menas vero presbyter et hospitii, cui Sampson nomen, praepositus a Romano pontifice Agapelo in ejus locum ordinatus. VARIÆ LECTIONES. " . vulg. add. ex 4. magna h. 1. lacuna intercedit in optimo codice A, cujus auctoritate destituti sumus usque mt p. 197. ed. Pat. B. e, vulg. ' post add. a. vulg. " f. JAC. GOARI NOTÆ, mnus ise etiamnum bodie in Ecclesia Orientali D Suidas, et Petrus Gyilius, CP. topograph. lib. u, anitur: Unigenitas Filius, et Ver- Dua Dei immortale exsistens, qui ex sancta Deipara, El semper Virgine Maria, propter sálutem nostram Encerneri tulit, komo nulla sui mutatione accedente factus, et Deus noster eruci affixus, morte mortem Emericans, unus es sancta Trinitatis personis, qui rum Patre, et Spiritu sancto glorificatur, nunc et memper, et in sæcula sæculorum. Edendi istius hy- mal causam, editique communem in Ecclesia acce- ptationem enarrat "Baronius ad annum Christi 520, aw. 37, et ad annum 534, num. el seqq. cap. 23, et Orig. CP. scopum lello succubuisse Byronius ad an. C. 535, num. 59, asserens ex eo arguitur: quod Joannes Cappados, qui ex Nicephori Chronico, et ipsius Baronii assensu, annos duos thronum, quem cum Justino auspicatus est, tenuit : successor autem Epiphanius annos et inenses gessit pontifica- - tuni. Justinus porro cum aunos regnaverit, reli- quum Justiniani decimo Epiphanium mortem op- petiisse ex quo additamenti ad Marcellinum Epi- phanii decessum in annum Justiniani revocautis error alter haud dubie pinguior convincitur. ipsius verba testantur : et in eadem tempus, indi- ctio nimirum 44, quæ Belisarii consulatum exce- pit, observatur. Quocirca ut eam auctor in deci- mam quintam rejicial, non video. Acta synodi v lustranda. - (66) Missæ sacrificio ineunte a cleri cœtu hy- lium,” sive” Milliarium exstitit: de quo copiose (67) In Augustæo foro ad 8. Sophiæ latus Mi- (68) Anno Justiniani mono Epiphanium CP. epi- (69) Synodum quintani sub Agapeto coactam

στρος ζήσας ἔτος ἐν. ὧν ἐκοιμήθη, καὶ ἐχειροτονήθη ἀντ᾿ αὐτοῦ Σ έτος ἔκ. - Ῥώμης ἐπισκόπου Σιλβέστ Κωνσταντινουπόλεως. Μηνᾶ ἔτος Φ. Αλεξανδρείας Γαϊνά έτος . Τούτῳ τῷ ἔτει μηνὶ Δεκεμβρίῳ (70) κζ' », κτιώνος πρώτης γέγονε τὰ πρότερα ἐγκαίνια τῆς γάλης Εκκλησίας· καὶ ἐξῆλθεν ἡ λιτὴ ἀπὸ τῆς ἁ Αναστασίας, καθημένου Μηνά του πατριάρχο τῷ βασιλικῷ σχήματι, καὶ τοῦ βασιλέως συλλ νεύοντος τῷ λαῷ. Γίνονται οὖν ἀπὸ τῆς ἡμέρας καύσεως τῆς ἁγιωτάτης Μεγάλης Εκκλησίας με τῶν ἐγκαινίων ἔτη πέντε μήνες ια', καὶ ἡμέρα: Α. Μ. 6031.- Ρώμης ἐπισκόπου Βιγιλίου στο Αλεξανδρείας Θεοδοσίου ἔτος α. Τούτῳ τῷ ἔτσι ἐκίνησαν οἱ Βούλγαροι, δύο γες (71) μετά πλήθους Βουλγάρων καὶ δρούγγου τὴν Λυσίαν καὶ Μυσίαν, στρατηλάτου ὄντος τῆς σίας Ἰουστίνου καὶ τῆς Σκυθίας Βαουδαρίου. τινες ἐξελθόντες κατὰ τῶν Βουλγάρων, συνέδ πόλεμον, καὶ ἐσφάγη Ἰουστῖνος ὁ στρατηλάτη τῷ πολέμῳ, καὶ ἐγένετο ἀντ᾽ αὐτοῦ ὁ Κωνσταντ ὁ Φλωρεντίου· καὶ ἦλθον οἱ Βούλγαροι έως, των ρῶν τῆς Θράκης. Καὶ ἐξῆλθεν κατ' αὐτῶν ὁ σ τηλάτης Ἰλλυρικοῦ ᾿Ακούμ, ὁ Ούννος, εν ξατο ὁ βασιλεὺς ἀπὸ τοῦ βαπτίσματος 2· καὶ μ λαβόντες • τοὺς Βουλγάρους ἔκοψαν αὐτούς. Καὶ έκτειναν πλήθη πολλά. Καὶ ἐξετίναξαν πᾶσαν πραῖδαν, καὶ ἐνίκησαν κατὰ κράτος, φονεύσα καὶ τοὺς δύο ῥῆγας αὐτῶν. Καὶ ἐν τῷ ὑποστρέ αὐτοὺς μετὰ χαρᾶς ὑπήντησαν αὐτοὺς ἄλλοι Β γαροι (72), καὶ ἐπῴκισαν * αὐτοὺς φεύγοντας, σταντῖνον καὶ τὸν ᾿Ακούμ καὶ Γεδίλλαν *. Καὶ ὁ Γεδίλλας μετὰ τοῦ παραμηρίου · αὐτοῦ κόψας σωχὸν (75), εξήλασεν. Ὁ δὲ Κωνσταντίνος σὺ Ακούμ συνελήφθησαν ζῶντες. Καὶ τὸν μὲν σταντῖνον ἐξέδωκαν ' λαβόντες χίλια νομίσματα, ἦλθεν ἐν Κωνσταντινουπόλει. Τὸν δὲ ᾿Ακούμ ἐν τησαν εἰς τὴν ἰδίαν πατρίδα μετὰ καὶ ἄλλων α αλώτων. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει παρέλαβεν ὁ Χοσρόης β λεὺς (74) Περσῶν ᾿Αντιόχειαν της Συρίας τὴν Ο και ιζ Β Γ. Βούλγαροι ἐσώκησαν 2. * Γοδηλαν 2, Γύζηλον Γ. Βουλγάρεις Ο φωτίσματος 8. • λαβόντες] βαλόντες ο παραμερίου ἐξέδωκαν] δέδωκαν στρα τηλάται, δέδωκαν αὐτοῖς τὰ νῶτα, καὶ κατεδίωξαν αὐτοῖς οἱ Βουλγάρεις. Σωκέω κίζω, THEOPHANIS \ Romanus ille pontifex Agapetus Byzantii noram A agens in Domino quievit, et in demortui vicem consecratus est Sylvester qui anno uno vixit. A. C. 530.--Romæ Sylvestri episcopi annus unicus. Cpoleos Mena episcopi annus primus. Alexandriæ Gaenæ episcopi annus primus. floc auno mensis Decembris die rigesimo sepi- 11:0, indictione prima, priora Magnæ ecclesiæ peracta sunt encania. Processit vero supplicantis populi catus e Sancia Anastasiæ templo, pa- triarcha Mena in imperatoris curru sedente, et ipso imperatore inter plebem procedente. Ab incense igitur sanctissima Ecclesia die ad ejus dedicationem anni quinque, menses undccim, et dies decem intercesserunt. . A. C. 531.- Romæ episcopi Vigilii annus primus. Alexandriæ episcopi Theodosii aunus primus. Hoc anno Bulgari reges duo cum Bulgarorum innumera multitudine et drungo in Scythiam et Mysiam, militiæ magistrum in Mysia Justino, et in Scythia Bandario agente, arma moverunt. Isti Bulgaris in adversum progressi, ' commiserunt prælium, in quo Justinus militiæ magister ceel- dit, in cujus locum Constantiuus Florentii Filius suffectus est: et ad partes usque Thraciæ irrupe- runt Bulgari. In eus autem Acum patria Huunus, quem e sacro fonte suscepit imperator, per Illyri- cum militia magister, expeditionem suscepit: ig tur Romani Bulgaros undique suis copiis inter clusos ferro cædentes, innumeram ex eis multitu- dinem prostraverunt, prædam omnem abegerunt, sublatisque regibus eorum duobus præclaram sua virtute tulerunt victoriam. E pugna revertentibus ac lætis alii Bulgari occurrerunt et Constan- vinum, Acum et Go:lillam fugientes soco velut re- ste interceperunt. Godillas quidemn - soco gladii opera rescisso, effugit: Constantinus autem una cum Acum vivus comprehensus est. Constantinus certe nummorum mille pretio redemptus Cpolim rediit: Acum vero relento cum cateris captivis, ad proprios lares remeaverunt. Hoc eodem anno Persarum rex Chosrocs ma- B @ A. M. 6030. gnam Antiochiain, quæ est in Syria, cepit: et D alii codd., VARLE LECTIONES. vulg. vulg. * vulg. JAC. GOARI NOTÆ. reponit hæc Marcellini additamentum : at cum au- ctor a Septembri auspicetur, annum et indictionem alteram adjecit. Reg., Barb., elc. Duces an quam fessi a labore eis. terga verterunt, illosque Bulgari insecuti sunt; in qua fuga in hujusmodi paratos socos inciderunt. Videntur illi pedica ge- nus, ac laquei. Nostra Prædicatorum Insti d. 1, c. 10, socos permittunt; quid tamen soc sint nos latet modo. COMBEFIS. giens hostis apprehenditur. vero, vel hostem reli involvere. pio lib. I De bello copiose descriptam pa Theophanes contraxit. Marcellini additament et Evagrius ante pestem annis accidisse na lib. sv, cap. 38, de qua inferius. (70) In annum Justiniani 10 et indictionem 15 (71) Miscella, Vulger et Drongo, inepte. (72) Omissum, καὶ ὡς ἀποκόπους όντες οι (73) Interpretor, restem, aut vinculum, quo (74) Antiochiæ et Apamea direptionem a Pro

άλην, καὶ εἰσῆλθεν ἐν ᾿Απαμείᾳ καὶ ἑτέραις πόλε- Α. Μ. 6032. — Τούτῳ τῷ ἔτει προσεβούη 'Ρω- αίοις Μούνδος (75), ἐκ τοῦ γένους τῶν Γηγέδων αταγόμενος, υἱὸς Γιέσμου, ὅστις μετὰ τὴν τελευτὴν τοῦ πατρὸς αὐτοῦ ἦλθεν πρὸς Ρῆγαν τὸν θεῖον στοῦ ἀπὸ μητρός, ῥῆγα ὄντα τοῦ Σερμίου, και τοὺς τοῦτο δ' της Ρώμης, ὁ Θευδέριχος, πέμψας φὸς αὐτὸν, καὶ πεισθεὶς ἀπῆλθεν πρὸς αὐτὸν, καὶ ν μετ' αὐτοῦ συμμαχῶν αὐτῷ. Μετὰ δὲ τὴν τελευτὴν ευδερίχου, ἦλθεν ἐπὶ τὸν Δανούδιον ποταμὸν, καὶ τήσατο τὸν βασιλέα Ἰουστινιανὸν εἶναι ὑπὸ τὴν βα- λείαν αὐτοῦ. Καὶ ἦλθεν ἐν Κωνσταντινουπόλει, καὶ πολλὰ αὐτὸν φιλοτιμησάμενος ὁ βασιλεὺς καὶ τὸν ἂν αὐτοῦ, ἀπέλυσεν αὐτοὺς, ποιήσας αὐτὸν στρατό Μάτην τοῦ Ἰλλυρικοῦ. Καὶ ἐν τῷ παραγενέσθαι Β τὸν εἰς τὸ Ιλλυρικὸν (76), ἐξῆλθον· οἱ Βούλγαροι λῆθος πολύ, καὶ ὁρμήσας κατ' αὐτῶν πάντας ἀνων λωσεν. Καὶ ἀπέστειλεν ἐν Κωνσταντινουπόλει ἐκ ἧς αἰχμαλωσίας τῶν ἡγουμένων αὐτῶν μετὰ καὶ πλων πολλών ", καὶ ἐπόμπευσαν αὐτοὺς ἐν τῷ στιχῷ. Καὶ ἐγένετο εἰρήνη βαθεῖα ἐν τῇ Θράκη, ηκέτι τολμώντων τῶν Ούννων περᾶσαι τὸν Δάνου- . Τοὺς δὲ αἰχμαλώτους τῶν Βουλγάρων ἔπεμψεν βασιλεὺς εἰς ᾿Αρμενίαν καὶ εἰς Λαζικήν. Καὶ κατ- άγησαν ἐν τοῖς νουμερος; αριθμοῖς. - ἂν ἔτος α. Τούτῳ τῷ ἔτει τῷ ιδ' ουστινιανοῦ (77) Χοσρόης δ ων Περσών βασιλεύς τετάρτην εἰσβολὴν εἰς τὴν Ρωμαίων γῆν ἐποιήσατο. Ελθόντι δὲ εἰς τὴν τῶν μαγηνῶν χώραν, κατὰ Παλαιστίνης καὶ Ἱερο λύμων διενοείτο χωρεῖν, ὅπως τὰ ἐν Ἱεροσολύμοις αμήλια ληίσηται 1. Χώραν γὰρ ταύτην ἀγαθὴν καὶ Είχρυσον οίκητόρων ἤκουσεν εἶναι. Ῥωμαῖοι δὲ τοις ὑπαντιάζειν τρόπῳ οὐδενὶ διενοοῦντο, τὰ δὲ χρώματα καταλαβόντες, ὡς ἕκαστος ἠδύνατο, ταῦ Η διαφυλάττειν καὶ αὐτοὶ σώζεσθαι ἐβούλοντο. Γνοὺς · ταῦτα Ἰουστινιανός, Βελισάριον αὖθις ἐκ τῶν Αλεξανδρείας ἐπισκόπου Παύ – Γηπιδών Γηπαίδων. • Ρήγαν, ῥήγαν, ἐκ τοῦ λυρικοῦ 2. πολλών Νουμέροις ε. ληίζεται ε. πολυχρύσων. CHRONOGRAPHIA. A Apameam aliasque civitates, armorum vi sibi su- 14. - bactas, victor ingressus est. • A. C. 532. — - Hoc anno Mundus e Gepidibus suum genus trabens, Giesmi filius, qui post patris obitum ad Regam avunculumn ex matre Sirmii regem accessit, in Rouranorum partes transiit. Eo cognito Romæ rex Theuderichus legatos ad enm misit; quorum verbis ille suasus, ad Theu - derichum profectus, cum eo moratus est, armo- rum ejus socius factus. Theudericho fatis functo ad Danubium flumen venit, et ab imperatore Justi- niano imperii subditum se deinceps haberi post- lavit. Quin etiam Cpolim accessit, quem impera- tor una cum filio maximis muneribus donatum et Illyrici magistrum militiæ renuntiatum a se dimisit. Illyricum versus iter agenti, et jam pro- A. M. 6033. C ximo Bulgarorum manus innumera præclusit iter : ipse nihilaminus viam ferro aperuit, et irruene in adversos delevit omnes. Selectos vero ex capti-. vis duces cum aliis pluribus Cpolim misit, quos publicis affectos ludibriis per circum traduxerunt. Exinde profunda pax per Thraciam acta, Hunnis Danubium trajicere nusquain amplius ausis. Porro Bulgarorum captivos in Armenian et Lazicen misit imperator, et in militares numeros retulit. - A. C. 533, Alexandriæ episcopi Pauli annuS primus. Iloc anno, qui Justiniani decimus quartus, Per- sarum rex Chosroes quartam irruptionem in Rom manorum ditionem fecit: jamque in Comagena- rum provinciam delatus Palæstinam, et ipsam Hierosolyman, dona in ipsa reposita de- prædaturus, aggredi neditabatur. Eam quippe regionem fertilissimam, et ejus incolas auro pecu- niisque felices audierat. Romani vero impendenti ruinæ in adverṣum ire negligebant. Etenim mu- nita quæque loca occupantes, ea pro viribus singuli defendere, et in eis quærere salutem. Eo nuntio VARIAE LECTIONES. * fort. s. vulgo sed haud dubie nomen proprium est. add. ex a. fort, JAC. GOARI NOTÆ. xit, quem præclaræ res præterite jam ante din ↳ Justiniano meruisse ostendunt. Sola igitur de #garis, quam in Illyricum profecturus retalit, annum presentem spectat victoria. Priora Jor- andes, De rebus Gelicis, ita exprimit ad libri - m: Petzam quoque suum comitem inter pri- selectum ad obtinendam Sirmiensem Theodo- kus dirigit civitatem : quam ille, expulso rege ejus tansarico, filio Trastile, retenta ejus matre, ob- quit. Indeque contra Sabinianum Illyrici magi- militiæ, qui tune cum Mundone paraverat dictum, ad civitatem cognomine Marguin, quæ Danubium Marcianumque Qumina adjacebat, duobus millibus pedituin, et equitibus quin- mis, in Mundonis solatia veniens, Illyricianum rcitum demolivit. Nam hic Mundo Attilanis ondam origine descendens, Gepidarum gentem giens, ultra Danubium in occulis locis, sine abactoribus, Scamarisque, et latronibus undecun- que collectis, turrim, quæ Herta dicitur, supra Danubii ripam occupans, ibique agresti ritu præ- dans vicinos, regem se suis grassatoribus nuncu pat. Hunc ergo pene desperatum, etiam de tradi- Lione sua deliberantem, Petza subveniens e mani- bus Sabiniani eripuit, suoque regi Theodorico cum gratiarum actione fecit, subjectum. Exin Proco- pius, De bello Goth. lib. r, non nibil remote ab ini- tio : e Mundum Illyriorum præfectum in Dalma- tiam Justinianus misit, Gothis tunc subditam, etc. Hic etsi Barbarus genere, maximum tamen in modum imperatoris, rebus studebát, et bello præ- validus erat. Comes in Chronico. (77) Epitome Procopii De bello Pers. lib. ad medium. Additamentum Marcelliui. (75) Non hoc primum anno sese Romanis ad. D ullis terræ cultoribus debacchatur: et plerisque (76) De Mundi victoria meminit Marcellinus

Α Εσπερίων ἐληλυθότα εἰ; αὐτοὺς ἔπεμψεν. Ο δὲ ἵπποι; τοῖς δημοσίοις " οχούμενος τάχει πολλῷ εἰς τὴν Εὐα φρατησίαν ἀφίκετο. Ἰοῦστος δὲ ὁ τοῦ βασιλέως άνε- ψιὸς σὺν Βούζῃ τῷ στρατηγῷ τῆς ἔψας ἐν Ιερα πόλει καταφυγὼν ἐτύγχανεν. Ακούσαντες δὲ Β:- λισάριον ήκειν γράφουσι πρὸς αὐτοὺς ἀφικέσθαι, καὶ τὴν Ἱεράπολιν διαφυλάττειν. Ὁ δὲ Βελισάριος τούτου; λίαν κατεμέμψατο, γράψας πρὸς αὐτοὺς, οἱ δίκαιοι εἶναι μίαν πόλιν φυλάττειν, καὶ τοὺς ἐχθροὺς ἀρε ναι ἐπὶ τῇ τῶν Ῥωμαίων χώρᾳ μετὰ ἀδείας βαδίζειν, καὶ τὰς τῆς βασιλείας πόλεις λυμαίνεσθαι. Εν γὰρ ἴστε, ὅτι τὸ μετὰ ἀρετῆς ἀπολωλέναι τοῦ σεσώσθαι ἀμαχητὶ ἄμεινον. Οὐ γὰρ ἂν σωτηρία τοῦτο κλη θείη 18, ἀλλὰ προδοσία δικαίως. 'Αλλ' ήκετε τάχιστα εἰς Εὔρωπον χωρίον, οὗ δὴ συλλέξας τὸ στράτευμα ὅλον, ὡς ἂν ὁ Θεὸς θέλῃ, ἐλπίδα ἔχω τοὺς πολεμίους εργάσασθαι. Ταῦτα ἀκούσαντες οἱ ἄρχοντες ἐθάρση σαν, καὶ Ἰοῦστον μὲν σὺν ὀλίγαις τισὶ φυλάττειν τὴν Ἱεράπολιν κατέλιπον· οἱ δὲ λοιποὶ εἰς Ευρωπον ἦλ θόν '. Γνοὺς δὲ Χοσρόης Βελισάριον καὶ πάντα τὸν στρατὸν Ρωμαίων στρατοπεδεύεσθαι ἐν Εὐρώπη, ἐξέστη, καὶ πρόσῳ μὲν ἐλαύνειν οὐκ ἔτι ἔγνω· ᾿Αβανδάζην (78) δὲ τὸν γραμματέα, ἄνδρα συνετόν, πρὸς Βελισάριον ἔπεμψεν, τόν τε στρατηγὸν κατα- σκεψόμενον καὶ τὸ στρατόπεδον τῷδε λόγῳ δῆθεν μεμφόμενον, ὅτι βασιλεὺς Ἰουστινιανὸς τοὺς πρέ σβεις ἐν Περσίδι οὐκ ἔπεμψεν τὴν εἰρήνην πρυτανεύ σοντας. Ὁ δὲ Βελισάριος μαθὼν τοῦ πρεσβεύειν ἥκειν, αὐτὸς μὲν ἐξακισχιλίους ἐπιλεξάμενος ", εὐμήκει; τε καὶ τὰ σώματα καλούς, άπωθεν τοῦ στρατοπέδου κυνηγήσειν οι εξῄει. Διογένη δὲ τὸν δορυφόρον και Αδούλιον, ἄνδρα ᾿Αρμένιον, τὸν ποταμὸν διαβῆναι σὺν ἱππεῦσι χιλίοις ἐκέλευσεν, ὡς ψηλαφήσοντας τὴν τοῦ ποταμοῦ διάβασιν. Βελισάριος δὲ ἐπεὶ τὸν πρε σβευτὴν ἐγγὺς ἐρχόμενον ἔγνω, τὸν παπυλεῶνα ἐπήξατο (79) ἐν χωρίῳ ἐρήμῳ, παραδηλῶν ὅτι οὐδε μια παρασκευῇ ἐνταῦθα ἥκει. Τοὺς δὲ στρατιώτες διεπέταξεν τῆς μὲν καλύβης ἐφ' ἑκάτερα είναι θρα κάς τε καὶ Ἰλλυριούς, Γότθους τε καὶ Ἑλούρους, μεθ' οὓς Οὐανδήλους καὶ Μαυρουσίους τοῦ τε πεδίου ἐπισ πλεῖστον (80) · διηκόνουν γὰρ ἡ εἰς ἕνα τόπον, ἀλλ' ἐβάδιζον εἰλισσόμενοι, ὡς κυνηγοῦντες, καὶ παρές γως, τὸ δοκεῖν, τὸν Χοσρόου πρεσβευτήν ἔβλεπαν δεν εζωσμένοι τε ἐβάδιζαν καὶ φαιδροὶ τὰ πρόσωπα, πετ λέκεις βαστάζοντες καὶ μεναύλους. Ὁ μὲν ᾿Αβαν δάξης εἰς ὄψιν Βελισαρίου ἐλθὼν, λυπεῖσθαι τὸν τοῖς δημοσίοις η, τοῖς τοῦ δημοσίου ἀκούσαντες η, ἀκούσας τὸ μετὰ ἀρετῆς ἀπολ. σὺν τῇ ἀρετῇ τὸ ἀπ. κλυθείη ἦλθον] ἐλθόντες ε. πρόσω μὲν ἐλαύνειν 2, πρὸς δ μὲν ἐλαύνειν υ, πρὸς ὁ μὲν ήλαυνεν κι ἀπολεξάμενος κυνηγήσων, ο 'Αδανδάνης Μή εἰς τὸ πεδίον ἐπὶ πλεῖστον ὡς διακονοῦντας ἵστα σθαι, οὐδ' εἰς ἕνα τόπον· ἀλλὰ βαδίζειν εἰλισσομέ- τους ὡς κυνηγετούντας, καὶ παρέργως τὸ δοκεῖν τὸν Χοσρέου πρεσβευτήν βλέπειν, THEOPHANIS accepto, Belisarium ex occidentis partibus denuo reversum in Persas mittit Justinianus, Belisarius equis publicis vectus celeri cursu in Euphratesiam delatus est. Nepos autem imperatoris Justus una cum Buze orientalis militiæ magistro Ilierapolim se recepit : illi cum Belisarium adesse novissent, ad se accedere ct Hierapolim armis tutari litteris suis rogant. Sed Belisarius ipsos rescriptis objur- gaviļ, ex æqno et bono unam urbem ut protegeret non esse dicens, ac interim per Romanorum ditionem hostes libere divagari, reliquasque imperii urbes devastare permitteret. Neque latet vos sane, mortem virtute ornatam salute citra pugnæ discri- men comparata longe præstantiorem: nec enim salutem eam merito dixerim, sed proditionem nia- nifestam. Verum relicta mora acredite vos in B Europum pagum, quo collecto exercitu omni, si Deus concesserit, hostes me superaturum confido. His auditis animos resumpserunt, proceres, el Justo, cum paucis ad civitatis Hierapoleos defen- sionem relictis, reliqui Europum se contulerunt. Chosroes ubi Belisarium et Romanum exercitum omnem ad Europum castra metatum intellexit, haesit attonitus, et non ultra progredi statuit, quin potius Abandazem, qui ei ab epistolis et in rebus ferendis vir strenuus erat, quasi præterendis querimoniis, quod legatos de pacis fœderibus ser- vandis tractaturos imperator Justinianus non mi- sisset in Persidea, at reipsa ducem ipsum et cjus exercitum et castra exploraturum, destinavit. Eum legationis gratia proficisci audiens Belisa- rius, ipse hominum, quorum magnitudo corpo risque forma reliquis præstabat, millibus sex cle- ctis, a castris nonnihil remotius quasi venaturus processit. Porro Diogenem satellitem et Adulium virum Armenium cum equitibus mille quasi fu- minis vada experturis, fumen trajicere imperavit. Caterum ubi legalum jam adesse cognovit, in loco deserto, tanquam apparatu relicto et absque proposito se advenisse significaret, papylionem fixit: milites autem ad tentorii utrumque latus jussit consistere (Thraces erant illi, Illyrii, Gothi, Eluri, quibus etiam Vandali et Maurusii fuerant adjuncti) et planitiei spatium plurimum occupare ; D ministrantes quippe non referebant, ‘nec uno se loca continebant; sed hinc inde agglome- VARIE LECTIONES. C vulg. vulg. "' vulg. vulg. e { vulg. e. ut fort. vulg. JAC. GOARI NOT.Æ. quod papylionem vocant. Gallice, hutte. Procop. quidquid Buccardus nihili putet Cedreno dicta : Jussi selectus variis • ex gentibus milites ad tentorii utrumque fàtus ad- esse; non tamen diutius in campo ministrantium more, unove loco consistere, sed hinc inde circum vagantes tanquam venarentur, incedere, ac Chosruis legatum velut aliud agentes, ac neglectu quodam aspicere. Erant certe hæc quæ legato terrorem in- jicerent, cui alias Romanorum copiæ quanta es sent, minime exploratum est. Combefis. (78) Procopius, Badaranes (79) Subitum tugurium ex asseribus compactum, (80) Locum mendosum, samum exhibet Cedrenus,

Α Εσπερίων ἐληλυθότα εἰ; αὐτοὺς ἔπεμψεν. Ο δὲ ἵπποι; τοῖς δημοσίοις " οχούμενος τάχει πολλῷ εἰς τὴν Εὐα φρατησίαν ἀφίκετο. Ἰοῦστος δὲ ὁ τοῦ βασιλέως άνε- ψιὸς σὺν Βούζῃ τῷ στρατηγῷ τῆς ἔψας ἐν Ιερα πόλει καταφυγὼν ἐτύγχανεν. Ακούσαντες δὲ Β:- λισάριον ήκειν γράφουσι πρὸς αὐτοὺς ἀφικέσθαι, καὶ τὴν Ἱεράπολιν διαφυλάττειν. Ὁ δὲ Βελισάριος τούτου; λίαν κατεμέμψατο, γράψας πρὸς αὐτοὺς, οἱ δίκαιοι εἶναι μίαν πόλιν φυλάττειν, καὶ τοὺς ἐχθροὺς ἀρε ναι ἐπὶ τῇ τῶν Ῥωμαίων χώρᾳ μετὰ ἀδείας βαδίζειν, καὶ τὰς τῆς βασιλείας πόλεις λυμαίνεσθαι. Εν γὰρ ἴστε, ὅτι τὸ μετὰ ἀρετῆς ἀπολωλέναι τοῦ σεσώσθαι ἀμαχητὶ ἄμεινον. Οὐ γὰρ ἂν σωτηρία τοῦτο κλη θείη 18, ἀλλὰ προδοσία δικαίως. 'Αλλ' ήκετε τάχιστα εἰς Εὔρωπον χωρίον, οὗ δὴ συλλέξας τὸ στράτευμα ὅλον, ὡς ἂν ὁ Θεὸς θέλῃ, ἐλπίδα ἔχω τοὺς πολεμίους εργάσασθαι. Ταῦτα ἀκούσαντες οἱ ἄρχοντες ἐθάρση σαν, καὶ Ἰοῦστον μὲν σὺν ὀλίγαις τισὶ φυλάττειν τὴν Ἱεράπολιν κατέλιπον· οἱ δὲ λοιποὶ εἰς Ευρωπον ἦλ θόν '. Γνοὺς δὲ Χοσρόης Βελισάριον καὶ πάντα τὸν στρατὸν Ρωμαίων στρατοπεδεύεσθαι ἐν Εὐρώπη, ἐξέστη, καὶ πρόσῳ μὲν ἐλαύνειν οὐκ ἔτι ἔγνω· ᾿Αβανδάζην (78) δὲ τὸν γραμματέα, ἄνδρα συνετόν, πρὸς Βελισάριον ἔπεμψεν, τόν τε στρατηγὸν κατα- σκεψόμενον καὶ τὸ στρατόπεδον τῷδε λόγῳ δῆθεν μεμφόμενον, ὅτι βασιλεὺς Ἰουστινιανὸς τοὺς πρέ σβεις ἐν Περσίδι οὐκ ἔπεμψεν τὴν εἰρήνην πρυτανεύ σοντας. Ὁ δὲ Βελισάριος μαθὼν τοῦ πρεσβεύειν ἥκειν, αὐτὸς μὲν ἐξακισχιλίους ἐπιλεξάμενος ", εὐμήκει; τε καὶ τὰ σώματα καλούς, άπωθεν τοῦ στρατοπέδου κυνηγήσειν οι εξῄει. Διογένη δὲ τὸν δορυφόρον και Αδούλιον, ἄνδρα ᾿Αρμένιον, τὸν ποταμὸν διαβῆναι σὺν ἱππεῦσι χιλίοις ἐκέλευσεν, ὡς ψηλαφήσοντας τὴν τοῦ ποταμοῦ διάβασιν. Βελισάριος δὲ ἐπεὶ τὸν πρε σβευτὴν ἐγγὺς ἐρχόμενον ἔγνω, τὸν παπυλεῶνα ἐπήξατο (79) ἐν χωρίῳ ἐρήμῳ, παραδηλῶν ὅτι οὐδε μια παρασκευῇ ἐνταῦθα ἥκει. Τοὺς δὲ στρατιώτες διεπέταξεν τῆς μὲν καλύβης ἐφ' ἑκάτερα είναι θρα κάς τε καὶ Ἰλλυριούς, Γότθους τε καὶ Ἑλούρους, μεθ' οὓς Οὐανδήλους καὶ Μαυρουσίους τοῦ τε πεδίου ἐπισ πλεῖστον (80) · διηκόνουν γὰρ ἡ εἰς ἕνα τόπον, ἀλλ' ἐβάδιζον εἰλισσόμενοι, ὡς κυνηγοῦντες, καὶ παρές γως, τὸ δοκεῖν, τὸν Χοσρόου πρεσβευτήν ἔβλεπαν δεν εζωσμένοι τε ἐβάδιζαν καὶ φαιδροὶ τὰ πρόσωπα, πετ λέκεις βαστάζοντες καὶ μεναύλους. Ὁ μὲν ᾿Αβαν δάξης εἰς ὄψιν Βελισαρίου ἐλθὼν, λυπεῖσθαι τὸν τοῖς δημοσίοις η, τοῖς τοῦ δημοσίου ἀκούσαντες η, ἀκούσας τὸ μετὰ ἀρετῆς ἀπολ. σὺν τῇ ἀρετῇ τὸ ἀπ. κλυθείη ἦλθον] ἐλθόντες ε. πρόσω μὲν ἐλαύνειν 2, πρὸς δ μὲν ἐλαύνειν υ, πρὸς ὁ μὲν ήλαυνεν κι ἀπολεξάμενος κυνηγήσων, ο 'Αδανδάνης Μή εἰς τὸ πεδίον ἐπὶ πλεῖστον ὡς διακονοῦντας ἵστα σθαι, οὐδ' εἰς ἕνα τόπον· ἀλλὰ βαδίζειν εἰλισσομέ- τους ὡς κυνηγετούντας, καὶ παρέργως τὸ δοκεῖν τὸν Χοσρέου πρεσβευτήν βλέπειν, THEOPHANIS accepto, Belisarium ex occidentis partibus denuo reversum in Persas mittit Justinianus, Belisarius equis publicis vectus celeri cursu in Euphratesiam delatus est. Nepos autem imperatoris Justus una cum Buze orientalis militiæ magistro Ilierapolim se recepit : illi cum Belisarium adesse novissent, ad se accedere ct Hierapolim armis tutari litteris suis rogant. Sed Belisarius ipsos rescriptis objur- gaviļ, ex æqno et bono unam urbem ut protegeret non esse dicens, ac interim per Romanorum ditionem hostes libere divagari, reliquasque imperii urbes devastare permitteret. Neque latet vos sane, mortem virtute ornatam salute citra pugnæ discri- men comparata longe præstantiorem: nec enim salutem eam merito dixerim, sed proditionem nia- nifestam. Verum relicta mora acredite vos in B Europum pagum, quo collecto exercitu omni, si Deus concesserit, hostes me superaturum confido. His auditis animos resumpserunt, proceres, el Justo, cum paucis ad civitatis Hierapoleos defen- sionem relictis, reliqui Europum se contulerunt. Chosroes ubi Belisarium et Romanum exercitum omnem ad Europum castra metatum intellexit, haesit attonitus, et non ultra progredi statuit, quin potius Abandazem, qui ei ab epistolis et in rebus ferendis vir strenuus erat, quasi præterendis querimoniis, quod legatos de pacis fœderibus ser- vandis tractaturos imperator Justinianus non mi- sisset in Persidea, at reipsa ducem ipsum et cjus exercitum et castra exploraturum, destinavit. Eum legationis gratia proficisci audiens Belisa- rius, ipse hominum, quorum magnitudo corpo risque forma reliquis præstabat, millibus sex cle- ctis, a castris nonnihil remotius quasi venaturus processit. Porro Diogenem satellitem et Adulium virum Armenium cum equitibus mille quasi fu- minis vada experturis, fumen trajicere imperavit. Caterum ubi legalum jam adesse cognovit, in loco deserto, tanquam apparatu relicto et absque proposito se advenisse significaret, papylionem fixit: milites autem ad tentorii utrumque latus jussit consistere (Thraces erant illi, Illyrii, Gothi, Eluri, quibus etiam Vandali et Maurusii fuerant adjuncti) et planitiei spatium plurimum occupare ; D ministrantes quippe non referebant, ‘nec uno se loca continebant; sed hinc inde agglome- VARIE LECTIONES. C vulg. vulg. "' vulg. vulg. e { vulg. e. ut fort. vulg. JAC. GOARI NOT.Æ. quod papylionem vocant. Gallice, hutte. Procop. quidquid Buccardus nihili putet Cedreno dicta : Jussi selectus variis • ex gentibus milites ad tentorii utrumque fàtus ad- esse; non tamen diutius in campo ministrantium more, unove loco consistere, sed hinc inde circum vagantes tanquam venarentur, incedere, ac Chosruis legatum velut aliud agentes, ac neglectu quodam aspicere. Erant certe hæc quæ legato terrorem in- jicerent, cui alias Romanorum copiæ quanta es sent, minime exploratum est. Combefis. (78) Procopius, Badaranes (79) Subitum tugurium ex asseribus compactum, (80) Locum mendosum, samum exhibet Cedrenus,

αὐτ Β - - Χοσρόην ἔφασκεν, ὅτι δὴ καθ' & συνέθετο, οὐκ ἔπεμ- ψεν Ἰουστινιανός πρέσβεις πρὸς αὐτὸν. περὶ τῆς εἰρήνης, καὶ ἠνάγκασεν Χοσρόην κατά Ρωμαίων στρατεύσασθαι. Βελισάριος δὲ ἀντ᾽ οὐδενὸς τούτους τοὺς λόγους ἐποιεῖτο, τὸν Χοσρόην λέγων αἴτιον τοῦ πολέμου. Εἰ γὰρ εἰρήνης έφίετο, οὐκ ἂν εἰς τὴν τῶν Ῥωμαίων γῆν ἀφικόμενος, ταύτην ἐζήτει· ἀλλ' εἰς τὴν ἰδίαν χώραν μένων, τοὺς πρέσβεις ἐξεδέχετο. Καὶ ταῦτα εἰπὼν, τὸν πρέσβυν ἀπεπέμψατο. Ο δὲ πρὸς Χοσρόην ἀφικόμενος, ἔφη στρατηγὸν ἑωρακέναι Βε- λισάριον συνετόν τε καὶ ἀνδρεῖον ὑπεράγαν, στρα- τιώτας δὲ οἷους αὐτὸς ἄλλους οὐ πώποτε “ εἶδεν, ὡς τὴν εὐκοσμίαν ἐθαύμασα ἐκ διαφόρων ἐθνῶν συνε- - λεγμένους, καὶ συνεβούλευσε Χοσρόῃ μὴ συμπλέκε σθαι εἰς μάχην μετ' αὐτῶν, ὅπως μὴ ἡττηθέντος αύ- τοῦ τὸ πᾶν διαπέσῃ τῆς τῶν Περσῶν " βασιλείας ἐν γῇ Ῥωμαίων ὑπάρχοντι καὶ φυγῆς τόπον μὴ ἔχοντι, Καὶ νικᾶν αὐτὸν οὐ μέγα. Στρατηγὸν γὰρ τῶν Ρω μαίων καὶ μόνον νικήσειεν. Ο δὲ Χοσρόης τῇ τούτου παραινέσει ἀναστρέφειν εὐθὺς ἐπὶ τὰ ἴδια διενοεῖτο, Ἐφοβεῖτο γὰρ τὴν διάβασιν τοῦ ποταμοῦ ποιήσα- σθαι, ὡς τῶν Ῥωμαίων ταύτην κατεχόντων. Καὶ πολλὰ διαλογισάμενος, ἀπέστειλε προς Βελισάριον παρακαλῶν αὐτὸν τοῦ τὸν ποταμὸν διαβάντας ἀνα- στείλαι, καὶ τούτῳ τὴν πάροδον ἀκωλύτως παρέχειν, Βελισάριος δὲ εὐθὺς πρὸς αὐτὸν πρέσβεις έπεμψεν, καὶ τοῦτον τῆς ἀναχωρήσεως επήνεσεν, καὶ πρέσβεις ἐκ τοῦ βασιλέως συντόμως διαβεβαιώσατο "', όπως τὴν εἰρήνην βραβεύσωσιν. Ηξίου δὲ Χοσρόης τὸν Βελισάριον διὰ τῆς τῶν Ῥωμαίων γῆς τὴν πάροδον ποιήσασθαι ἀκινδύνως. Ὁ δὲ Βελισάριος Ιωάννην τὸν Εδεσσηνὸν, ἄνδρα διαφανέστατον, ὅμηρον τῷ Χοσρόῃ ἀπέστειλεν πρὸς τὸ ἀκινδύνως παρελθεῖν αὐτ τὸν τὴν τῶν Ῥωμαίων χώραν. Οἱ δὲ Ῥωμαῖοι τὸν Βελισάριον ἐν εὐφημίαις εἶχον, μᾶλλον [δὲ 1] ἐνευ δοκιμήσαντα ἐν τούτῳ τῷ ἔργῳ, ἢ ἔτε Γελίμερά το δορυάλωτον καὶ Οὐἱττίγην * (81) τους δύο βασιλεῖς εἰς Βυζάντιον ἤγαγεν. Ην γὰρ ὡς ἀληθῶς λόγου τε καὶ ἐπαίνου ἄξιον, πεφοβημένων τῶν Ῥωμαίων καὶ ἐν τοῖς ὀχυρώματι κρυπτομένων πάντων, Χοσρόου δὲ στρατῷ μεγάλῳ ἐν μέσῳ γεγονότος τῆς τῶν Ρω- μαίων ἀρχῆς, ἄνδρα ἕνα ἐν ἐξεῖ δρόμῳ ἐκ Βυζαντίου ἔχοντα ἀπ' ἐναντίας τοῦ τῶν Περσῶν βασιλέως στρα- τοπεδεύσασθαι, Χοσρόην δὲ ἐκ τοῦ ἀπροσδοκήτου τῇ τούτου σοφίᾳ ἐξαπατηθέντα ἄπρακτον εἰς τὴν οἰκείαν ἀναχωρῆσαι χώραν. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει Τιμοθέου ἐπισκόπου (87) 'Αλεξαν- οὐ πώποτε] ἐν πώποτε Περσῶν] Ῥωμαίων 2. κ τοῦ τὸν] τοῦτον ε. οι διεβεβαιώσατο διεβεβαιοῦτο δὲ Οὐιττίγην ε, Ούττίγην Ούτσιον CHRONOGRAPHIA A rati et vagantes, venatorum more discurrebant; obiter vero, et quasi aliud agentes Chosrois lega- tum se videre simulabant: et præcincti alioquin, et vultu bilari progrediebantur, gestabantque se- cures et bipennes. Abandanes itaque in Belisarii conspectum ductus, Chosroem dolere dixit, quod neglectis pactis legatos de pace collocuturos ad se non misisset Justinianus, ac proinde ad bellum Romanis inferendum Chosroem coegissel Belisa- rius, quasi minimi sermones ejus haberet, belli causam omnem in Chosroem velut in ejus pucio- rem referre. Si pacis etenim cupidine tenebatur, nusquam certe in Romanorum ditionem ingressus, eam exquisiisset: quin potius propria stans re- gione legatorum adventum fuisset præstolatus. His dictis legatum dimisit. Legatus ad Chosroem re- versus Belisarium ducem virum prudentia exi- mium, et animi fortitudine conspicuum se vidisse retulit: milites vero ex diversis gentibus coactos, quantum quidem ex armorum ornatu conjicere licuit, quales alios me vidisse nusquam memini. Cum hujusmodi igitur bello decertare nusquam auctor Geret, ne ipso superalo, genus omne Per sarum regnique summa in Romanorum ditione periculum experiretur, nec tamen receptui com- modum reperiret locum ; si vinceret, non magni quidem aestimandum: unius etenim soliusque Romanorum ducis superiores evaderent: Chosroes ejus monitu propriam sedem repetere cogitabat : fuminis enim vadun, Romanis illud occupantibus, tentare verebatur. Mulla secum animo repulaus, tandem ad Belisarium misit postulans, ut eos, qui amnem trajecerant, revocaret, sibique tutum para- ret discessum. Extemplo legatis ad eum missis secessum laudavit Belisarius, brevique delegandos ab imperatore affirmavit, qui firmam cum eo paceni constituerent. Chosroes autem per Romanorum terras transitum a periculo immunem habere postu- labat. Eapropter Joannem Edessenum virum il- lustrissimum ad Chosroem, quo tutius per Roma- norum terras incedere posset, obsidem misit. Interim Romani Belisarium felicibus votis ſau- stisque acclamationibus prosequebantur, majorem nímirum ex eo facto gloriam adeptum, quam cum D Gelimerem bello captum atque Veltigem duos reges Cpolim perduxit, Et fuit re vera memoratu et laude dignum illud facinus,' quod cum Romani universi timore, perculsi in munitiora loca se abdidissent, et Chosroes in medias Romani imperii provincias penetrasset, unus homo celeri cursu Byzan- tio advectus castra Persarum regis exercitui opponere ausus est: suaque sapientia effecit, ut Chos“ roes re inopinata deceptus, domum infecto negotio repeteret. C - Eodem etiam anno Timotheo Alexandriæ epi- VARIA LECTIONES. * vulg. e, νulg. " delendum videtur. νulg. a. JAC. GOARI NOTÆ. Evagrius, lib. v, cap. et 30. Severum inter ac Julianum ortam controversiam, ae ejus materiam describit Liberatus, cap. ad fìneni. (81) Πούτγιον, scripsit superius auctor p. 174. (82) Nonnulla ex bis, nec pari modo narrata

αὐτ Β - - Χοσρόην ἔφασκεν, ὅτι δὴ καθ' & συνέθετο, οὐκ ἔπεμ- ψεν Ἰουστινιανός πρέσβεις πρὸς αὐτὸν. περὶ τῆς εἰρήνης, καὶ ἠνάγκασεν Χοσρόην κατά Ρωμαίων στρατεύσασθαι. Βελισάριος δὲ ἀντ᾽ οὐδενὸς τούτους τοὺς λόγους ἐποιεῖτο, τὸν Χοσρόην λέγων αἴτιον τοῦ πολέμου. Εἰ γὰρ εἰρήνης έφίετο, οὐκ ἂν εἰς τὴν τῶν Ῥωμαίων γῆν ἀφικόμενος, ταύτην ἐζήτει· ἀλλ' εἰς τὴν ἰδίαν χώραν μένων, τοὺς πρέσβεις ἐξεδέχετο. Καὶ ταῦτα εἰπὼν, τὸν πρέσβυν ἀπεπέμψατο. Ο δὲ πρὸς Χοσρόην ἀφικόμενος, ἔφη στρατηγὸν ἑωρακέναι Βε- λισάριον συνετόν τε καὶ ἀνδρεῖον ὑπεράγαν, στρα- τιώτας δὲ οἷους αὐτὸς ἄλλους οὐ πώποτε “ εἶδεν, ὡς τὴν εὐκοσμίαν ἐθαύμασα ἐκ διαφόρων ἐθνῶν συνε- - λεγμένους, καὶ συνεβούλευσε Χοσρόῃ μὴ συμπλέκε σθαι εἰς μάχην μετ' αὐτῶν, ὅπως μὴ ἡττηθέντος αύ- τοῦ τὸ πᾶν διαπέσῃ τῆς τῶν Περσῶν " βασιλείας ἐν γῇ Ῥωμαίων ὑπάρχοντι καὶ φυγῆς τόπον μὴ ἔχοντι, Καὶ νικᾶν αὐτὸν οὐ μέγα. Στρατηγὸν γὰρ τῶν Ρω μαίων καὶ μόνον νικήσειεν. Ο δὲ Χοσρόης τῇ τούτου παραινέσει ἀναστρέφειν εὐθὺς ἐπὶ τὰ ἴδια διενοεῖτο, Ἐφοβεῖτο γὰρ τὴν διάβασιν τοῦ ποταμοῦ ποιήσα- σθαι, ὡς τῶν Ῥωμαίων ταύτην κατεχόντων. Καὶ πολλὰ διαλογισάμενος, ἀπέστειλε προς Βελισάριον παρακαλῶν αὐτὸν τοῦ τὸν ποταμὸν διαβάντας ἀνα- στείλαι, καὶ τούτῳ τὴν πάροδον ἀκωλύτως παρέχειν, Βελισάριος δὲ εὐθὺς πρὸς αὐτὸν πρέσβεις έπεμψεν, καὶ τοῦτον τῆς ἀναχωρήσεως επήνεσεν, καὶ πρέσβεις ἐκ τοῦ βασιλέως συντόμως διαβεβαιώσατο "', όπως τὴν εἰρήνην βραβεύσωσιν. Ηξίου δὲ Χοσρόης τὸν Βελισάριον διὰ τῆς τῶν Ῥωμαίων γῆς τὴν πάροδον ποιήσασθαι ἀκινδύνως. Ὁ δὲ Βελισάριος Ιωάννην τὸν Εδεσσηνὸν, ἄνδρα διαφανέστατον, ὅμηρον τῷ Χοσρόῃ ἀπέστειλεν πρὸς τὸ ἀκινδύνως παρελθεῖν αὐτ τὸν τὴν τῶν Ῥωμαίων χώραν. Οἱ δὲ Ῥωμαῖοι τὸν Βελισάριον ἐν εὐφημίαις εἶχον, μᾶλλον [δὲ 1] ἐνευ δοκιμήσαντα ἐν τούτῳ τῷ ἔργῳ, ἢ ἔτε Γελίμερά το δορυάλωτον καὶ Οὐἱττίγην * (81) τους δύο βασιλεῖς εἰς Βυζάντιον ἤγαγεν. Ην γὰρ ὡς ἀληθῶς λόγου τε καὶ ἐπαίνου ἄξιον, πεφοβημένων τῶν Ῥωμαίων καὶ ἐν τοῖς ὀχυρώματι κρυπτομένων πάντων, Χοσρόου δὲ στρατῷ μεγάλῳ ἐν μέσῳ γεγονότος τῆς τῶν Ρω- μαίων ἀρχῆς, ἄνδρα ἕνα ἐν ἐξεῖ δρόμῳ ἐκ Βυζαντίου ἔχοντα ἀπ' ἐναντίας τοῦ τῶν Περσῶν βασιλέως στρα- τοπεδεύσασθαι, Χοσρόην δὲ ἐκ τοῦ ἀπροσδοκήτου τῇ τούτου σοφίᾳ ἐξαπατηθέντα ἄπρακτον εἰς τὴν οἰκείαν ἀναχωρῆσαι χώραν. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει Τιμοθέου ἐπισκόπου (87) 'Αλεξαν- οὐ πώποτε] ἐν πώποτε Περσῶν] Ῥωμαίων 2. κ τοῦ τὸν] τοῦτον ε. οι διεβεβαιώσατο διεβεβαιοῦτο δὲ Οὐιττίγην ε, Ούττίγην Ούτσιον CHRONOGRAPHIA A rati et vagantes, venatorum more discurrebant; obiter vero, et quasi aliud agentes Chosrois lega- tum se videre simulabant: et præcincti alioquin, et vultu bilari progrediebantur, gestabantque se- cures et bipennes. Abandanes itaque in Belisarii conspectum ductus, Chosroem dolere dixit, quod neglectis pactis legatos de pace collocuturos ad se non misisset Justinianus, ac proinde ad bellum Romanis inferendum Chosroem coegissel Belisa- rius, quasi minimi sermones ejus haberet, belli causam omnem in Chosroem velut in ejus pucio- rem referre. Si pacis etenim cupidine tenebatur, nusquam certe in Romanorum ditionem ingressus, eam exquisiisset: quin potius propria stans re- gione legatorum adventum fuisset præstolatus. His dictis legatum dimisit. Legatus ad Chosroem re- versus Belisarium ducem virum prudentia exi- mium, et animi fortitudine conspicuum se vidisse retulit: milites vero ex diversis gentibus coactos, quantum quidem ex armorum ornatu conjicere licuit, quales alios me vidisse nusquam memini. Cum hujusmodi igitur bello decertare nusquam auctor Geret, ne ipso superalo, genus omne Per sarum regnique summa in Romanorum ditione periculum experiretur, nec tamen receptui com- modum reperiret locum ; si vinceret, non magni quidem aestimandum: unius etenim soliusque Romanorum ducis superiores evaderent: Chosroes ejus monitu propriam sedem repetere cogitabat : fuminis enim vadun, Romanis illud occupantibus, tentare verebatur. Mulla secum animo repulaus, tandem ad Belisarium misit postulans, ut eos, qui amnem trajecerant, revocaret, sibique tutum para- ret discessum. Extemplo legatis ad eum missis secessum laudavit Belisarius, brevique delegandos ab imperatore affirmavit, qui firmam cum eo paceni constituerent. Chosroes autem per Romanorum terras transitum a periculo immunem habere postu- labat. Eapropter Joannem Edessenum virum il- lustrissimum ad Chosroem, quo tutius per Roma- norum terras incedere posset, obsidem misit. Interim Romani Belisarium felicibus votis ſau- stisque acclamationibus prosequebantur, majorem nímirum ex eo facto gloriam adeptum, quam cum D Gelimerem bello captum atque Veltigem duos reges Cpolim perduxit, Et fuit re vera memoratu et laude dignum illud facinus,' quod cum Romani universi timore, perculsi in munitiora loca se abdidissent, et Chosroes in medias Romani imperii provincias penetrasset, unus homo celeri cursu Byzan- tio advectus castra Persarum regis exercitui opponere ausus est: suaque sapientia effecit, ut Chos“ roes re inopinata deceptus, domum infecto negotio repeteret. C - Eodem etiam anno Timotheo Alexandriæ epi- VARIA LECTIONES. * vulg. e, νulg. " delendum videtur. νulg. a. JAC. GOARI NOTÆ. Evagrius, lib. v, cap. et 30. Severum inter ac Julianum ortam controversiam, ae ejus materiam describit Liberatus, cap. ad fìneni. (81) Πούτγιον, scripsit superius auctor p. 174. (82) Nonnulla ex bis, nec pari modo narrata

αὐτ Β - - Χοσρόην ἔφασκεν, ὅτι δὴ καθ' & συνέθετο, οὐκ ἔπεμ- ψεν Ἰουστινιανός πρέσβεις πρὸς αὐτὸν. περὶ τῆς εἰρήνης, καὶ ἠνάγκασεν Χοσρόην κατά Ρωμαίων στρατεύσασθαι. Βελισάριος δὲ ἀντ᾽ οὐδενὸς τούτους τοὺς λόγους ἐποιεῖτο, τὸν Χοσρόην λέγων αἴτιον τοῦ πολέμου. Εἰ γὰρ εἰρήνης έφίετο, οὐκ ἂν εἰς τὴν τῶν Ῥωμαίων γῆν ἀφικόμενος, ταύτην ἐζήτει· ἀλλ' εἰς τὴν ἰδίαν χώραν μένων, τοὺς πρέσβεις ἐξεδέχετο. Καὶ ταῦτα εἰπὼν, τὸν πρέσβυν ἀπεπέμψατο. Ο δὲ πρὸς Χοσρόην ἀφικόμενος, ἔφη στρατηγὸν ἑωρακέναι Βε- λισάριον συνετόν τε καὶ ἀνδρεῖον ὑπεράγαν, στρα- τιώτας δὲ οἷους αὐτὸς ἄλλους οὐ πώποτε “ εἶδεν, ὡς τὴν εὐκοσμίαν ἐθαύμασα ἐκ διαφόρων ἐθνῶν συνε- - λεγμένους, καὶ συνεβούλευσε Χοσρόῃ μὴ συμπλέκε σθαι εἰς μάχην μετ' αὐτῶν, ὅπως μὴ ἡττηθέντος αύ- τοῦ τὸ πᾶν διαπέσῃ τῆς τῶν Περσῶν " βασιλείας ἐν γῇ Ῥωμαίων ὑπάρχοντι καὶ φυγῆς τόπον μὴ ἔχοντι, Καὶ νικᾶν αὐτὸν οὐ μέγα. Στρατηγὸν γὰρ τῶν Ρω μαίων καὶ μόνον νικήσειεν. Ο δὲ Χοσρόης τῇ τούτου παραινέσει ἀναστρέφειν εὐθὺς ἐπὶ τὰ ἴδια διενοεῖτο, Ἐφοβεῖτο γὰρ τὴν διάβασιν τοῦ ποταμοῦ ποιήσα- σθαι, ὡς τῶν Ῥωμαίων ταύτην κατεχόντων. Καὶ πολλὰ διαλογισάμενος, ἀπέστειλε προς Βελισάριον παρακαλῶν αὐτὸν τοῦ τὸν ποταμὸν διαβάντας ἀνα- στείλαι, καὶ τούτῳ τὴν πάροδον ἀκωλύτως παρέχειν, Βελισάριος δὲ εὐθὺς πρὸς αὐτὸν πρέσβεις έπεμψεν, καὶ τοῦτον τῆς ἀναχωρήσεως επήνεσεν, καὶ πρέσβεις ἐκ τοῦ βασιλέως συντόμως διαβεβαιώσατο "', όπως τὴν εἰρήνην βραβεύσωσιν. Ηξίου δὲ Χοσρόης τὸν Βελισάριον διὰ τῆς τῶν Ῥωμαίων γῆς τὴν πάροδον ποιήσασθαι ἀκινδύνως. Ὁ δὲ Βελισάριος Ιωάννην τὸν Εδεσσηνὸν, ἄνδρα διαφανέστατον, ὅμηρον τῷ Χοσρόῃ ἀπέστειλεν πρὸς τὸ ἀκινδύνως παρελθεῖν αὐτ τὸν τὴν τῶν Ῥωμαίων χώραν. Οἱ δὲ Ῥωμαῖοι τὸν Βελισάριον ἐν εὐφημίαις εἶχον, μᾶλλον [δὲ 1] ἐνευ δοκιμήσαντα ἐν τούτῳ τῷ ἔργῳ, ἢ ἔτε Γελίμερά το δορυάλωτον καὶ Οὐἱττίγην * (81) τους δύο βασιλεῖς εἰς Βυζάντιον ἤγαγεν. Ην γὰρ ὡς ἀληθῶς λόγου τε καὶ ἐπαίνου ἄξιον, πεφοβημένων τῶν Ῥωμαίων καὶ ἐν τοῖς ὀχυρώματι κρυπτομένων πάντων, Χοσρόου δὲ στρατῷ μεγάλῳ ἐν μέσῳ γεγονότος τῆς τῶν Ρω- μαίων ἀρχῆς, ἄνδρα ἕνα ἐν ἐξεῖ δρόμῳ ἐκ Βυζαντίου ἔχοντα ἀπ' ἐναντίας τοῦ τῶν Περσῶν βασιλέως στρα- τοπεδεύσασθαι, Χοσρόην δὲ ἐκ τοῦ ἀπροσδοκήτου τῇ τούτου σοφίᾳ ἐξαπατηθέντα ἄπρακτον εἰς τὴν οἰκείαν ἀναχωρῆσαι χώραν. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει Τιμοθέου ἐπισκόπου (87) 'Αλεξαν- οὐ πώποτε] ἐν πώποτε Περσῶν] Ῥωμαίων 2. κ τοῦ τὸν] τοῦτον ε. οι διεβεβαιώσατο διεβεβαιοῦτο δὲ Οὐιττίγην ε, Ούττίγην Ούτσιον CHRONOGRAPHIA A rati et vagantes, venatorum more discurrebant; obiter vero, et quasi aliud agentes Chosrois lega- tum se videre simulabant: et præcincti alioquin, et vultu bilari progrediebantur, gestabantque se- cures et bipennes. Abandanes itaque in Belisarii conspectum ductus, Chosroem dolere dixit, quod neglectis pactis legatos de pace collocuturos ad se non misisset Justinianus, ac proinde ad bellum Romanis inferendum Chosroem coegissel Belisa- rius, quasi minimi sermones ejus haberet, belli causam omnem in Chosroem velut in ejus pucio- rem referre. Si pacis etenim cupidine tenebatur, nusquam certe in Romanorum ditionem ingressus, eam exquisiisset: quin potius propria stans re- gione legatorum adventum fuisset præstolatus. His dictis legatum dimisit. Legatus ad Chosroem re- versus Belisarium ducem virum prudentia exi- mium, et animi fortitudine conspicuum se vidisse retulit: milites vero ex diversis gentibus coactos, quantum quidem ex armorum ornatu conjicere licuit, quales alios me vidisse nusquam memini. Cum hujusmodi igitur bello decertare nusquam auctor Geret, ne ipso superalo, genus omne Per sarum regnique summa in Romanorum ditione periculum experiretur, nec tamen receptui com- modum reperiret locum ; si vinceret, non magni quidem aestimandum: unius etenim soliusque Romanorum ducis superiores evaderent: Chosroes ejus monitu propriam sedem repetere cogitabat : fuminis enim vadun, Romanis illud occupantibus, tentare verebatur. Mulla secum animo repulaus, tandem ad Belisarium misit postulans, ut eos, qui amnem trajecerant, revocaret, sibique tutum para- ret discessum. Extemplo legatis ad eum missis secessum laudavit Belisarius, brevique delegandos ab imperatore affirmavit, qui firmam cum eo paceni constituerent. Chosroes autem per Romanorum terras transitum a periculo immunem habere postu- labat. Eapropter Joannem Edessenum virum il- lustrissimum ad Chosroem, quo tutius per Roma- norum terras incedere posset, obsidem misit. Interim Romani Belisarium felicibus votis ſau- stisque acclamationibus prosequebantur, majorem nímirum ex eo facto gloriam adeptum, quam cum D Gelimerem bello captum atque Veltigem duos reges Cpolim perduxit, Et fuit re vera memoratu et laude dignum illud facinus,' quod cum Romani universi timore, perculsi in munitiora loca se abdidissent, et Chosroes in medias Romani imperii provincias penetrasset, unus homo celeri cursu Byzan- tio advectus castra Persarum regis exercitui opponere ausus est: suaque sapientia effecit, ut Chos“ roes re inopinata deceptus, domum infecto negotio repeteret. C - Eodem etiam anno Timotheo Alexandriæ epi- VARIA LECTIONES. * vulg. e, νulg. " delendum videtur. νulg. a. JAC. GOARI NOTÆ. Evagrius, lib. v, cap. et 30. Severum inter ac Julianum ortam controversiam, ae ejus materiam describit Liberatus, cap. ad fìneni. (81) Πούτγιον, scripsit superius auctor p. 174. (82) Nonnulla ex bis, nec pari modo narrata

της. Ο τῶν Ἐξουμιτῶν βασιλεὺς ἐνδότερός ἐστιν Α τῆς Αἰγύπτου, Ιουδαίζων 33. Οἱ δὲ τῶν Ῥωμαίων πραγματευταὶ διὰ τοῦ Ομηρίτου εἰσέρχονται ἐπὶ τὸν Ἐξουμίτην, καὶ τὰ ἐνδότερα μέρη τῶν Ἰνδῶν καὶ Αιθιόπων. Τῶν δὲ πραγματευτῶν κατὰ τὸ ειωθός εἰσελθόντων ἐν τοῖς ὀρείοις τοῦ Ὅμηρίτου, Δαμιανός ἐτούτων βασιλεὺς ἐφόνευσεν αὐτοὺς, καὶ ἀφείλετο πάντα τὰ αὐτῶν, λέγων, ὅτι οἱ Ρωμαῖο: κακοποιού- σιν τοὺς ἐν τῇ χώρᾳ αὐτῶν Ἰουδαίους καὶ φονεύουσιν αὐτούς. Καὶ ἐκ τούτου ἔλυσαν τὴν πραγματείαν τῶν ἐνδοτέρων Ἰνδῶν τοῦ Ἐξουμίτου. Καὶ ἀγανακτήσας ἡ τῶν Ἐξουμιτῶν βασιλεὺς ὁ ᾿Αδάδ ἐδήλωσεν τῷ Ομηρίτῃ, ὅτι Εβλαψας τὴν βασιλείαν μου, καὶ τὴν ἐνδοτέραν Ἰνδίαν, κωλύσας τοὺς Ρωμαίων πραγμα τεντὰς τοῦ εἰσέρχεσθαι πρὸς ἡμᾶς. Καὶ ἦλθον εἰς ἔχθραν μεγάλην, καὶ συνέβαλον πόλεμον μετ' ἀλλή λων. Καὶ ἐν τῷ μέλλειν αὐτοὺς πολεμεῖν, Αδάδ ὁ τῶν Εξουμιτῶν βασιλεὺς ἐτάξατο, λέγων, ὅτι Εἰ νικήσω τον Ομηρίτην, Χριστιανός γίνομαι· καὶ ὅτι ὑπὲρ Χριστιανών πολεμῶ. Καὶ τῇ τοῦ Θεοῦ ἐνεργείᾳ ἐνί χησεν κατά κράτος, καὶ ἔλαβεν αιχμάλωτον ζώντα Δαμιανών τὸν βασιλέα αὐτῶν, καὶ τὴν χώραν αὐτῶν, καὶ τὰ βασίλεια αὐτοῦ “, καὶ εὐχαριστήσας τῷ Θεῷ ᾿Αλλὰ ὁ βασιλεὺς τῶν Ἐξουμιτῶν, ἔπεμψεν πρὸς τὸν βασιλέα Ιουστινιανὸν λαβεῖν ἐπίσκοπον καὶ κληρι κούς, καὶ διδαχθήναι γενέσθαι Χριστιανός 10. Καὶ ἐχάρη ἐπὶ τούτῳ μεγάλως ὁ Ἰουστινιανός· καὶ ἐκέλευσεν δοθῆναι αὐτοῖς ἐπίσκοπον, ὃν ἂν θελήσω- ειν. Καὶ ἐπελέξαντο αυτοί οι πρεσβευταί περιεργα- σάμενοι παραμονάριον τοῦ ἁγίου Ἰωάννου ἐν ᾿Αλε- ξανδρείᾳ τῇ Μεγάλη, ἄνδρα εὐλαβή, παρθένον, ενώ ματι Ἰωάννην, ἐτῶν ξβ'. Καὶ λαβόντες αὐτὸν ἀπῆλ θον εἰς τὴν ἰδίαν χώραν πρὸς 'Αδιο τὸν βασιλέα αὐτῶν. Καὶ οὕτως ἐπίστευσαν τῷ Χριστῷ, καὶ ἔξω τίσθησαν ἅπαντες αὐτεί. - Τούτῳ τῷ ἔτει μηνί Σεπτεμβρίῳ ς', ἡμέρᾳ πρώτῃ ἐνδικτιῶνος ἑξωμης, γέγονε σει σμός μέγας εἰς ὅλον τὸν κόσμον, ώς πεπτωκένα: τὸ ἥμισυ τῆς Κυζίκου. Καὶ τῷ αὐτῷ ἔτει επληρώθη (90) ὁ χαλκοῦς οι κίων ὁ μέγας πλησίον τοῦ παλατίου, ὁ λεγόμενος. Αύγουστεύ; (91). Καὶ ἀνηνέχθη ἡ στήλη τοῦ βασιλέως Ιουστινιανοῦ ἔφιππος. Καὶ τῷ αὐτῷ ἔτει τὶς ἐκ τῶν Ἰταλῶν χώρας κωμοδρόμος τ' ὀνόματ. Ανδρέας ἔχων μεθ' ἑαυτοῦ κύνα ξανθὸν καὶ τυφλόν, ὅστις κελευόμενος ὑπ' αὐτοῦ ἐποίε: θεάματα· ἑστῶ τῆς γὰρ αὐτοῦ ἐν τῇ ἀγορᾷ ", καὶ ὄχλου παρεστώτος, λάθρα τοῦ κυνὸς ἐκομίζετο τὰ τῶν ἑστώτων δακτυ Εo Ἰουδαΐζων οι. Γ. οι αὐτοῦ 2, αὐτῶν Χριστιανός 2, Χριστιανούς οι μεγάλως σοι. χαλκοῦ;] χαλκός το κομοδρόμος ἐν ἀγορᾷ 2. CHRONOGRAPHIA. B causa bellum sustinere contigit. Exumitarum rex (4) interiorcm Ægyptum occupat, et Ludzorum opinio- C A. M. 6036. D nes sectatur. Romani porro mercatores ad Exumi- tam et interiores Indorum Ethiopumque partes · per Homeritarum terras penetrant. Mercatores istos, ut moris erat, per Homeritæ montes iter agentes, rex Homeritarum Damianus, direptis eorum facul- tatibus omnibus, occidit : eo quod Romani, aiebat, Judos secuna habitantes vexant, et mor- tem eis non veréntur inferre : ex quo commercium interiorum Indorum Exumite diremptum fuit. Iratus itaque Exumitarum rex Adad Homerita si- guificavit : Prohibitis Romanis mercatoribus adl nos usque accedere, regnum meum et interiorem Indiam omnem magno damno affecisti. Ita de- mum magnis inter se iuinieitiis susceptis, mu- tuo inter se bello contendebant. Cumque jam in aciem congressuri essent, Exumitarum rex Adad voto se devinxit in hanc mentem: Si Homerite superior rediero, Christianus fiam, et in Chris'ia- norum gratiam bello deinceps decertabo. Deo igitur opitulante, magnam ille retulit victoriem, rege:nque Damianum vivum captivum egit, Homeritarum re- gionem eorumque regiam reddidit plane subditam) : gratiasque Deo Exumitarum rex subinde persolutur- rus, episcopum atque clericos ad se mitti, et se suosque de Christiana religione doceri, missis að imperatorem Justinianum legatis, espetiit, fo nun- tio Justinianus supra modum lætatus, episcopum,» quem ipsi vellent, dari jussit. Legati diligenti exa- mine præmisso, sancti Joannis in Magua Alexan- drina Ecclesia paranouarium, virum.pietate orna- tum et servata virginitate celebrem, annorum duo · rum et sexaginta, delegerunt. igitur abducto, aut regem Adad et propriam regionem redierant. Ia demum Christi fidem professi, baptismi lumine cuu- eti fuerunt illustrati, : A. C. 536.-lloc anno mensis Septembris sexto die, primo indictionis septima, magnus terræ motus totum terrarum orbem concussit, aden ut urbis Cyzici pars media corruerit. Eodem anno ingens illa ænea columna ad palatium posita, quæ dicitur Augusteus, absoluta est : et equestris im - peratoris Justiniani statua in eam sublata. Eodem pariter auno planus ac circulator quidam, Andreas nomine, ex Italicis partibus adfuit fulvum et or- bum lumine circumducens cancun, qui ab eo jussus, et ad ejus nutum mira edebat spectacula. Is siqui- dem in forum, magna populi circumstante caterva, VARIE LECTIONES. vulg. vulg. b. » vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. suncupat, et hostium Homeritarum regionem, ad- jacentes populos, civitates, maria, et quæ narratio- sem hic factam sunt consecuta posteris tempori- bus, longe lateque prosequitur. Quare ad superiores annes et imperium Justini revocandam nullus du- bitabit, qui eam apud scriptorem ejns regionis et gestorum lestem a se lectam voluerit. A quo inter PATROL. GR. CVIII. Symeonis Metaphrastis vitas translatam, in Oc- tobris diem Surius reposuit. edif. Justin. orat. 2. rum, et locus in quo erecta. Procopius ibidem. (90) Suidas, v. Ιουστινιανός, et Procopius, De (91) Αύγουστεύς, ipsa statua : Αύγουστείον, δυο

της. Ο τῶν Ἐξουμιτῶν βασιλεὺς ἐνδότερός ἐστιν Α τῆς Αἰγύπτου, Ιουδαίζων 33. Οἱ δὲ τῶν Ῥωμαίων πραγματευταὶ διὰ τοῦ Ομηρίτου εἰσέρχονται ἐπὶ τὸν Ἐξουμίτην, καὶ τὰ ἐνδότερα μέρη τῶν Ἰνδῶν καὶ Αιθιόπων. Τῶν δὲ πραγματευτῶν κατὰ τὸ ειωθός εἰσελθόντων ἐν τοῖς ὀρείοις τοῦ Ὅμηρίτου, Δαμιανός ἐτούτων βασιλεὺς ἐφόνευσεν αὐτοὺς, καὶ ἀφείλετο πάντα τὰ αὐτῶν, λέγων, ὅτι οἱ Ρωμαῖο: κακοποιού- σιν τοὺς ἐν τῇ χώρᾳ αὐτῶν Ἰουδαίους καὶ φονεύουσιν αὐτούς. Καὶ ἐκ τούτου ἔλυσαν τὴν πραγματείαν τῶν ἐνδοτέρων Ἰνδῶν τοῦ Ἐξουμίτου. Καὶ ἀγανακτήσας ἡ τῶν Ἐξουμιτῶν βασιλεὺς ὁ ᾿Αδάδ ἐδήλωσεν τῷ Ομηρίτῃ, ὅτι Εβλαψας τὴν βασιλείαν μου, καὶ τὴν ἐνδοτέραν Ἰνδίαν, κωλύσας τοὺς Ρωμαίων πραγμα τεντὰς τοῦ εἰσέρχεσθαι πρὸς ἡμᾶς. Καὶ ἦλθον εἰς ἔχθραν μεγάλην, καὶ συνέβαλον πόλεμον μετ' ἀλλή λων. Καὶ ἐν τῷ μέλλειν αὐτοὺς πολεμεῖν, Αδάδ ὁ τῶν Εξουμιτῶν βασιλεὺς ἐτάξατο, λέγων, ὅτι Εἰ νικήσω τον Ομηρίτην, Χριστιανός γίνομαι· καὶ ὅτι ὑπὲρ Χριστιανών πολεμῶ. Καὶ τῇ τοῦ Θεοῦ ἐνεργείᾳ ἐνί χησεν κατά κράτος, καὶ ἔλαβεν αιχμάλωτον ζώντα Δαμιανών τὸν βασιλέα αὐτῶν, καὶ τὴν χώραν αὐτῶν, καὶ τὰ βασίλεια αὐτοῦ “, καὶ εὐχαριστήσας τῷ Θεῷ ᾿Αλλὰ ὁ βασιλεὺς τῶν Ἐξουμιτῶν, ἔπεμψεν πρὸς τὸν βασιλέα Ιουστινιανὸν λαβεῖν ἐπίσκοπον καὶ κληρι κούς, καὶ διδαχθήναι γενέσθαι Χριστιανός 10. Καὶ ἐχάρη ἐπὶ τούτῳ μεγάλως ὁ Ἰουστινιανός· καὶ ἐκέλευσεν δοθῆναι αὐτοῖς ἐπίσκοπον, ὃν ἂν θελήσω- ειν. Καὶ ἐπελέξαντο αυτοί οι πρεσβευταί περιεργα- σάμενοι παραμονάριον τοῦ ἁγίου Ἰωάννου ἐν ᾿Αλε- ξανδρείᾳ τῇ Μεγάλη, ἄνδρα εὐλαβή, παρθένον, ενώ ματι Ἰωάννην, ἐτῶν ξβ'. Καὶ λαβόντες αὐτὸν ἀπῆλ θον εἰς τὴν ἰδίαν χώραν πρὸς 'Αδιο τὸν βασιλέα αὐτῶν. Καὶ οὕτως ἐπίστευσαν τῷ Χριστῷ, καὶ ἔξω τίσθησαν ἅπαντες αὐτεί. - Τούτῳ τῷ ἔτει μηνί Σεπτεμβρίῳ ς', ἡμέρᾳ πρώτῃ ἐνδικτιῶνος ἑξωμης, γέγονε σει σμός μέγας εἰς ὅλον τὸν κόσμον, ώς πεπτωκένα: τὸ ἥμισυ τῆς Κυζίκου. Καὶ τῷ αὐτῷ ἔτει επληρώθη (90) ὁ χαλκοῦς οι κίων ὁ μέγας πλησίον τοῦ παλατίου, ὁ λεγόμενος. Αύγουστεύ; (91). Καὶ ἀνηνέχθη ἡ στήλη τοῦ βασιλέως Ιουστινιανοῦ ἔφιππος. Καὶ τῷ αὐτῷ ἔτει τὶς ἐκ τῶν Ἰταλῶν χώρας κωμοδρόμος τ' ὀνόματ. Ανδρέας ἔχων μεθ' ἑαυτοῦ κύνα ξανθὸν καὶ τυφλόν, ὅστις κελευόμενος ὑπ' αὐτοῦ ἐποίε: θεάματα· ἑστῶ τῆς γὰρ αὐτοῦ ἐν τῇ ἀγορᾷ ", καὶ ὄχλου παρεστώτος, λάθρα τοῦ κυνὸς ἐκομίζετο τὰ τῶν ἑστώτων δακτυ Εo Ἰουδαΐζων οι. Γ. οι αὐτοῦ 2, αὐτῶν Χριστιανός 2, Χριστιανούς οι μεγάλως σοι. χαλκοῦ;] χαλκός το κομοδρόμος ἐν ἀγορᾷ 2. CHRONOGRAPHIA. B causa bellum sustinere contigit. Exumitarum rex (4) interiorcm Ægyptum occupat, et Ludzorum opinio- C A. M. 6036. D nes sectatur. Romani porro mercatores ad Exumi- tam et interiores Indorum Ethiopumque partes · per Homeritarum terras penetrant. Mercatores istos, ut moris erat, per Homeritæ montes iter agentes, rex Homeritarum Damianus, direptis eorum facul- tatibus omnibus, occidit : eo quod Romani, aiebat, Judos secuna habitantes vexant, et mor- tem eis non veréntur inferre : ex quo commercium interiorum Indorum Exumite diremptum fuit. Iratus itaque Exumitarum rex Adad Homerita si- guificavit : Prohibitis Romanis mercatoribus adl nos usque accedere, regnum meum et interiorem Indiam omnem magno damno affecisti. Ita de- mum magnis inter se iuinieitiis susceptis, mu- tuo inter se bello contendebant. Cumque jam in aciem congressuri essent, Exumitarum rex Adad voto se devinxit in hanc mentem: Si Homerite superior rediero, Christianus fiam, et in Chris'ia- norum gratiam bello deinceps decertabo. Deo igitur opitulante, magnam ille retulit victoriem, rege:nque Damianum vivum captivum egit, Homeritarum re- gionem eorumque regiam reddidit plane subditam) : gratiasque Deo Exumitarum rex subinde persolutur- rus, episcopum atque clericos ad se mitti, et se suosque de Christiana religione doceri, missis að imperatorem Justinianum legatis, espetiit, fo nun- tio Justinianus supra modum lætatus, episcopum,» quem ipsi vellent, dari jussit. Legati diligenti exa- mine præmisso, sancti Joannis in Magua Alexan- drina Ecclesia paranouarium, virum.pietate orna- tum et servata virginitate celebrem, annorum duo · rum et sexaginta, delegerunt. igitur abducto, aut regem Adad et propriam regionem redierant. Ia demum Christi fidem professi, baptismi lumine cuu- eti fuerunt illustrati, : A. C. 536.-lloc anno mensis Septembris sexto die, primo indictionis septima, magnus terræ motus totum terrarum orbem concussit, aden ut urbis Cyzici pars media corruerit. Eodem anno ingens illa ænea columna ad palatium posita, quæ dicitur Augusteus, absoluta est : et equestris im - peratoris Justiniani statua in eam sublata. Eodem pariter auno planus ac circulator quidam, Andreas nomine, ex Italicis partibus adfuit fulvum et or- bum lumine circumducens cancun, qui ab eo jussus, et ad ejus nutum mira edebat spectacula. Is siqui- dem in forum, magna populi circumstante caterva, VARIE LECTIONES. vulg. vulg. b. » vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. suncupat, et hostium Homeritarum regionem, ad- jacentes populos, civitates, maria, et quæ narratio- sem hic factam sunt consecuta posteris tempori- bus, longe lateque prosequitur. Quare ad superiores annes et imperium Justini revocandam nullus du- bitabit, qui eam apud scriptorem ejns regionis et gestorum lestem a se lectam voluerit. A quo inter PATROL. GR. CVIII. Symeonis Metaphrastis vitas translatam, in Oc- tobris diem Surius reposuit. edif. Justin. orat. 2. rum, et locus in quo erecta. Procopius ibidem. (90) Suidas, v. Ιουστινιανός, et Procopius, De (91) Αύγουστεύς, ipsa statua : Αύγουστείον, δυο

αὐτὰ εἰς τὸ ἔδαφος, περισκέπων αὐτὰ τῷ χώματι· καὶ ἐπέτρεπεν τῷ κυνί, καὶ ἔπερνεν ", καὶ ἐδίδου ἑκάστῳ τὸ ἴδιον. Ομοίως καὶ διαφόρων βασιλέων να μίσματα μιγνύμενα επεδίδου κατ' όνομα. ᾿Αλλὰ καὶ παρεστῶτος ὄχλου ἀνδρῶν τε καὶ γυναικῶν, ἐπερω τώμενος ἐδείκνυεν τὰς ἐν γαστρὶ ἐχούσας καὶ τοὺς πόρνους καὶ τοὺς μοιχοὺς καὶ κνίπους καὶ μεγαλο- ψύχους· καὶ ὑπεδείκνυεν πάντα μετὰ ἀληθείας. Οθεν έλεγον, ὅτι Πνεῦμα έχει Πύθωνος (92). Λ. Μ. 6057. -- Τούτῳ τῷ ἔτει επανέστη ἡ θάλασ σα (93) τῇ Θρᾴκῃ ἐπὶ μίλια τέσσαρα, καὶ ἐκάλυψεν αὐτὴν ἐπὶ τὰ μέρη Οδύσσου καὶ Διονυσοπόλεως καὶ τὸ Ἀφροδίσιον· καὶ πολλοὶ ἐπνίγησαν ἐν τοῖς ὕδασι· Καὶ πάλιν τῷ τοῦ Θεοῦ προστάγματι ἀποκατεστάθη ἡ αὐτὴ θάλασσα εἰς τοὺς ἰδίους τόπους. τρου ἔτος α'. - · Ιεροσολύμων ἐπισκόπου Πέ Αντιοχείας ἐπισκόπου Δόμνου έτος α'. " Τούτῳ τῷ ἔτει γέγονε λειψις σίτου καὶ οίνου και χειμερία πολλὴ (94), καὶ ἐγένετο σεισμός μέγας ἐν Βυζαντίῳ, καὶ διαστροφὴ περὶ τοῦ ἁγίου Πάσχα (95). χρυσά - αργυρά -- σιδηρά οι ἔπερνεν] ἔπαιρεν.2. * ἀποκατεστ. Α, ὑποκατ. τῶν ἀποκρεωσίμων ἡμερῶν Τεσσαρακο ἀποχρεώσιμον THEOPHANIS . prodiens, annulos aureos, argenteos et ferreos, A hídia, xpusă te xai àpyupã xal oiðŋpå **· xal Iride! elam cane, a spectatoribus depromebat, eosque in solo depositos, aggesta terra cooperiebat. Ad ejus deinde jussum singulos tollebat canis, et unicuique suum reddebat. Similiter diversorum imperatorum numismata permista et confusa no- minatim et sigillatim proferebat. Quin etiam astante virorum ac mulierum circulo, canis interrogatus mulieres uterum gestantes, scortatores, adulteros, parcos ac tenues, ac denique magnanimos, idque omin veritate demonstrabat. Ex quo eum Pythonis spiritu motum dicebant. - A. C. 537. Thrsciam ad passuum millia quatuor, locaque cuncta ad Odyssum et Dionysiopolim et Aphrodision cluvione operuit, adeo ut plurimni sub aquis perie rint. Rursum vero, Deo jubente, resedit mare, et in proprios sinus rediit. Hoc anno mare intumescens erupit - A. C. 538. — Hierosolymorum episcopi Petri an- nus primus. Antiochiæ episcopi Domni annus primus. Iloc anno frumenti et vini penuria continuumque pluvie profluvium exstitit : terra quoque Byzantii tremuit. Paschalis quoque termini perversus est to B ་ A. M. 6038. VARIE LECTIONES. vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. pavsvóµɛyov, pythomautem, et sciscitantibus divi- nantem. Hieronymus in Ezech. cap. xiv, vocat Py- thicum spiritumı. pius, lib. De bello Gotthorum 111, ad Justiniani an- num, qui a Septembri decimum octavum subintrat. redditur ab Anastasio, quem sequor, et continuuM pluviæ profluvium verti. Xaipuva namque recen- tiores Græci vocant imbrium copiam et ex gelu sive frigore, non æque ac pluviis inundantibus et continuis frumenti vinique penuria solet emergere. • C sum, superfuso quoque Scaligeri errore reddituın obscuriorem in bono lumine positurus Retavius, ubi patentes radios effulgere censuit, in opposi- tum obicem et ejus umbram incautus incidit Pro- theoria ad notas in Nicephorum, et De doct. temp. lib. iv, cap. 24. Lucein itaque reperit, verum umbram non effugit penitus. Illustravit sane thy Say to ȧylou Hlásza immutationem, dicam D potius, quam cum Anastasio et Miscella, sancti Pa- schalis eversionem, vel cum aliis ordinem perversum. Nam cum ex canone Nicæno una cum Judæis et quartadecimanis sacrum Pascha celebrare Christia- mis nefas sit, et quarta decima luna in diem Domi- nicum incidente, in alium sequentem Paschale ſe- stum remitti convenial: anno Justiniani decimo nono, die Dominico et luna quarta decima concurrentibus, ac simul in Aprilis diem primum incidentibus, Paschalem celebritatem, ne Judæis et quartadeci- manis Ecclesia consentiret, in diem alium Dominic. qui Aprilis octavus numeratur transferri oportuit. Prorogata vero Paschatis solemnitate, cum carnis- privium subinde protelari deceat, utroque Justi- niani edicto, in hebdomadem aliam dilato, populus, ut jussus fuerat, Paschatis peregit festum; car- nisprivium autem ex imp. sancito die tantum un- decimo statuendum, quasi Pascha Kalendas Apriles occupasset, die Februarii quarto obivit: atque ita hebdomade una, plus quam par foret, aut exigeret Ecclesiæ lex, jejunasse repertus est. Hær, ut Peta- vio, ita mihi textus illustrati arridet expositio : quæ sequitur apud eum locis memoratis de Græcorum Quadragesimali jejunio observatio, mihi vėritatique penitus adversatur. Sciendum est, inquit poste- riore loco, Græcos Quadragesimale suum tempus, et amoxhy inire a Dominica Sexagesimæ, diebus ante Pascba 56, ut ex Maximi computo, et Albino Flacco lib. De div. offic. cap. De Septuag. lique:, cujns instituti ea ratio est. Cum enim Græci, u: et Occidentales (sic quippe legendum puto, non Orientates) solidos dies jejunio dicare statutum habeant : ac neque Dominicis diebus neque Sabba- tis, uno excepto Paschali jejunare soleant: ne- cesse est ut initium antevertant. Nam Romana Ecclesia orry suam incipit a Dominica prima Quadragesimæ, quæ ab Dominica Quinquagesima proxima est. Ab hoc vero die ad Sabbatum inagnum inclusive dies sunt 42, ex quibus sex Dominicis dvnoteúrolę ex-/ punctis, reliqui sunt dies jejunio dicati (nam Sabbatis Ecclesia Occidentalis jejunat); quare ul dies vorpo confiant, jejunii caput antevertitur, et a fer. ante Dominic. Quadrag. initium repe. titur. At vero Græci, qui ex illis diebus, non sex, sed duodecim eximunt (neque enim Sabba- tis jejunant) cum solum dies jejunio consecratos residuos habeant, decem reliquos ex anterioribus bebdomadis compensant. Itaque solidas duas adji- ciunt, et primam Dominicam, quain dróxpɛwv, vel vocant, statuunt in Dominicam Sexagesima, a qua ad Sabbatum Paschale dies sunt añoxpɛwoiμot, exemptis Dominicis octo, et Sabbatis septem, reliqui sunt dies andsitor 41. Quippe Sabbato magno, uti dictum est, jejunant Orieu- tales. Quamobrem Dominica prima, quam nos Sexagesimæ nominamus, a Græcis dzoxfewoipe; Eopth dicitur. Hæc ille subtiliter : at quàm Græ (92) Hoc est, πυθόμαντιν, καὶ τοῖς πυνθανομένοις (93) Hanc maris exæstuationem reponit Proco- (94) Xeuwv, scripsit Cedrenus. Pluvia magna (95) Locum istum pro textus brevitate caligino-

αὐτὰ εἰς τὸ ἔδαφος, περισκέπων αὐτὰ τῷ χώματι· καὶ ἐπέτρεπεν τῷ κυνί, καὶ ἔπερνεν ", καὶ ἐδίδου ἑκάστῳ τὸ ἴδιον. Ομοίως καὶ διαφόρων βασιλέων να μίσματα μιγνύμενα επεδίδου κατ' όνομα. ᾿Αλλὰ καὶ παρεστῶτος ὄχλου ἀνδρῶν τε καὶ γυναικῶν, ἐπερω τώμενος ἐδείκνυεν τὰς ἐν γαστρὶ ἐχούσας καὶ τοὺς πόρνους καὶ τοὺς μοιχοὺς καὶ κνίπους καὶ μεγαλο- ψύχους· καὶ ὑπεδείκνυεν πάντα μετὰ ἀληθείας. Οθεν έλεγον, ὅτι Πνεῦμα έχει Πύθωνος (92). Λ. Μ. 6057. -- Τούτῳ τῷ ἔτει επανέστη ἡ θάλασ σα (93) τῇ Θρᾴκῃ ἐπὶ μίλια τέσσαρα, καὶ ἐκάλυψεν αὐτὴν ἐπὶ τὰ μέρη Οδύσσου καὶ Διονυσοπόλεως καὶ τὸ Ἀφροδίσιον· καὶ πολλοὶ ἐπνίγησαν ἐν τοῖς ὕδασι· Καὶ πάλιν τῷ τοῦ Θεοῦ προστάγματι ἀποκατεστάθη ἡ αὐτὴ θάλασσα εἰς τοὺς ἰδίους τόπους. τρου ἔτος α'. - · Ιεροσολύμων ἐπισκόπου Πέ Αντιοχείας ἐπισκόπου Δόμνου έτος α'. " Τούτῳ τῷ ἔτει γέγονε λειψις σίτου καὶ οίνου και χειμερία πολλὴ (94), καὶ ἐγένετο σεισμός μέγας ἐν Βυζαντίῳ, καὶ διαστροφὴ περὶ τοῦ ἁγίου Πάσχα (95). χρυσά - αργυρά -- σιδηρά οι ἔπερνεν] ἔπαιρεν.2. * ἀποκατεστ. Α, ὑποκατ. τῶν ἀποκρεωσίμων ἡμερῶν Τεσσαρακο ἀποχρεώσιμον THEOPHANIS . prodiens, annulos aureos, argenteos et ferreos, A hídia, xpusă te xai àpyupã xal oiðŋpå **· xal Iride! elam cane, a spectatoribus depromebat, eosque in solo depositos, aggesta terra cooperiebat. Ad ejus deinde jussum singulos tollebat canis, et unicuique suum reddebat. Similiter diversorum imperatorum numismata permista et confusa no- minatim et sigillatim proferebat. Quin etiam astante virorum ac mulierum circulo, canis interrogatus mulieres uterum gestantes, scortatores, adulteros, parcos ac tenues, ac denique magnanimos, idque omin veritate demonstrabat. Ex quo eum Pythonis spiritu motum dicebant. - A. C. 537. Thrsciam ad passuum millia quatuor, locaque cuncta ad Odyssum et Dionysiopolim et Aphrodision cluvione operuit, adeo ut plurimni sub aquis perie rint. Rursum vero, Deo jubente, resedit mare, et in proprios sinus rediit. Hoc anno mare intumescens erupit - A. C. 538. — Hierosolymorum episcopi Petri an- nus primus. Antiochiæ episcopi Domni annus primus. Iloc anno frumenti et vini penuria continuumque pluvie profluvium exstitit : terra quoque Byzantii tremuit. Paschalis quoque termini perversus est to B ་ A. M. 6038. VARIE LECTIONES. vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. pavsvóµɛyov, pythomautem, et sciscitantibus divi- nantem. Hieronymus in Ezech. cap. xiv, vocat Py- thicum spiritumı. pius, lib. De bello Gotthorum 111, ad Justiniani an- num, qui a Septembri decimum octavum subintrat. redditur ab Anastasio, quem sequor, et continuuM pluviæ profluvium verti. Xaipuva namque recen- tiores Græci vocant imbrium copiam et ex gelu sive frigore, non æque ac pluviis inundantibus et continuis frumenti vinique penuria solet emergere. • C sum, superfuso quoque Scaligeri errore reddituın obscuriorem in bono lumine positurus Retavius, ubi patentes radios effulgere censuit, in opposi- tum obicem et ejus umbram incautus incidit Pro- theoria ad notas in Nicephorum, et De doct. temp. lib. iv, cap. 24. Lucein itaque reperit, verum umbram non effugit penitus. Illustravit sane thy Say to ȧylou Hlásza immutationem, dicam D potius, quam cum Anastasio et Miscella, sancti Pa- schalis eversionem, vel cum aliis ordinem perversum. Nam cum ex canone Nicæno una cum Judæis et quartadecimanis sacrum Pascha celebrare Christia- mis nefas sit, et quarta decima luna in diem Domi- nicum incidente, in alium sequentem Paschale ſe- stum remitti convenial: anno Justiniani decimo nono, die Dominico et luna quarta decima concurrentibus, ac simul in Aprilis diem primum incidentibus, Paschalem celebritatem, ne Judæis et quartadeci- manis Ecclesia consentiret, in diem alium Dominic. qui Aprilis octavus numeratur transferri oportuit. Prorogata vero Paschatis solemnitate, cum carnis- privium subinde protelari deceat, utroque Justi- niani edicto, in hebdomadem aliam dilato, populus, ut jussus fuerat, Paschatis peregit festum; car- nisprivium autem ex imp. sancito die tantum un- decimo statuendum, quasi Pascha Kalendas Apriles occupasset, die Februarii quarto obivit: atque ita hebdomade una, plus quam par foret, aut exigeret Ecclesiæ lex, jejunasse repertus est. Hær, ut Peta- vio, ita mihi textus illustrati arridet expositio : quæ sequitur apud eum locis memoratis de Græcorum Quadragesimali jejunio observatio, mihi vėritatique penitus adversatur. Sciendum est, inquit poste- riore loco, Græcos Quadragesimale suum tempus, et amoxhy inire a Dominica Sexagesimæ, diebus ante Pascba 56, ut ex Maximi computo, et Albino Flacco lib. De div. offic. cap. De Septuag. lique:, cujns instituti ea ratio est. Cum enim Græci, u: et Occidentales (sic quippe legendum puto, non Orientates) solidos dies jejunio dicare statutum habeant : ac neque Dominicis diebus neque Sabba- tis, uno excepto Paschali jejunare soleant: ne- cesse est ut initium antevertant. Nam Romana Ecclesia orry suam incipit a Dominica prima Quadragesimæ, quæ ab Dominica Quinquagesima proxima est. Ab hoc vero die ad Sabbatum inagnum inclusive dies sunt 42, ex quibus sex Dominicis dvnoteúrolę ex-/ punctis, reliqui sunt dies jejunio dicati (nam Sabbatis Ecclesia Occidentalis jejunat); quare ul dies vorpo confiant, jejunii caput antevertitur, et a fer. ante Dominic. Quadrag. initium repe. titur. At vero Græci, qui ex illis diebus, non sex, sed duodecim eximunt (neque enim Sabba- tis jejunant) cum solum dies jejunio consecratos residuos habeant, decem reliquos ex anterioribus bebdomadis compensant. Itaque solidas duas adji- ciunt, et primam Dominicam, quain dróxpɛwv, vel vocant, statuunt in Dominicam Sexagesima, a qua ad Sabbatum Paschale dies sunt añoxpɛwoiμot, exemptis Dominicis octo, et Sabbatis septem, reliqui sunt dies andsitor 41. Quippe Sabbato magno, uti dictum est, jejunant Orieu- tales. Quamobrem Dominica prima, quam nos Sexagesimæ nominamus, a Græcis dzoxfewoipe; Eopth dicitur. Hæc ille subtiliter : at quàm Græ (92) Hoc est, πυθόμαντιν, καὶ τοῖς πυνθανομένοις (93) Hanc maris exæstuationem reponit Proco- (94) Xeuwv, scripsit Cedrenus. Pluvia magna (95) Locum istum pro textus brevitate caligino-

Καὶ ἐποίησαν οι δήμοι τὴν ἀποχρεώσιμον μην. Α Φεβρουαρίῳ δ. Ὁ δὲ βασιλεὺς προσέταξεν ἑτέραν ἑβδομάδα πραθῆναι κρέα. Καὶ πάντες οι κρεοπώλοι κι ἀποχρέωσιν 2. Β κρεωφάγος, ἀπόκρεως, τυρινή, τυροφάγος Σημείωσαι ταῦτα, "Απας ὁ παλαιός νόμος τοῖς ὁρατοῖς ἐκπαιδεύειν εἰώθει τὴν τῶν ἀοράτων • κατάστασιν, καὶ τοῖς σωματικοῖς τῶν πνευματικών πραγματεύεσθαι τὴν διόρθωσιν. Πρὸς δὲ τοῖς ἄλλοις καὶ τὰς τῶν ὑπαρχόντων δεκάτας τῷ Θεῷ καθιερούν τους παλαιοῖς ἑτησίως προστέτακτο. Τὰ δὲ τυπικῶς παρ ἐκείνοις τελούμενα, μυστικῶς ἡμῖν ἐκλαμβάνεται. Ἡ γοῦν θεία τῶν ἀποστόλων λογὰς μὴ καταλύειν, ἀλλ' ἀναπληροῦν, κἂν τούτῳ ἔνδεον ἐγνωκότες τὸν νόμον, οὐκ ἐπικαίρων πραγμάτων, ἀλλὰ τῶν ἡμε ρῶν τῆς ζωῆς ἡμῶν ἑκάστης τοῦ ἐνιαυτοῦ περιτρο πῆς τὰς δεκάτας καθιεροῦν τῷ Θεῷ τεθεσπίκασιν· ὡσὰν διὰ τῆς ἐν αὐταῖς σπουδῆς, καὶ θερμοτέρας μετανοίας, τὰ παρ' ὅλον ἐνιαυτὸν τῆς ψυχῆς ἀρέω στήματα σὺν Θεῷ βοηθῷ δυνηθείημεν ἐξιάσασθας· τὸ δέκατον δὲ τοῦ ἐνιαυτοῦ τὰς τῶν νηστειῶν ταύτας ἡμέρας εἶναι φαμεν· αἱ γὰρ ἑπτὰ τούτων εβδομά δες, χωρὶς τῶν σαββάτων και Κυριακῶν, ἡμέρα: γίνονται πέντε πρὸς ταῖς δ', προστιθεμένου δὲ καὶ τοῦ μεγάλου σαββάτου, καὶ τοῦ ἡμίσεος τῆς λαμπρᾶς καὶ φωτοειδούς νυκτός, ἡμέραι γίνονται λς' καὶ ἡμίσεια, τὸ δέκατον ἀκριβῶς οὖσαι τῶν τξε' τοῦ ἐνιαυτοῦ ἡμερῶν. Τῶν γὰρ τριακοσίων τὸ δέκατον, τα τριά κοντα· καὶ τῶν ἑξήκοντα, ἕξ· καὶ τῶν πέντε τὸ τυπι Ευαγγέλια αναγινωσκόμενα εἰς τὰς παννυχίδας της πρώτης εβδομάδος τῶν νηστειῶν. τῇ δευτέρα ἑσπέρας τῇ γ', τῇ δ', τῇ ε', τῇ παρασκευή του σαββάτῳ ἐσπέ CHRONOGRAPHIA. ordo, habuitque populus carnis privium Februari die 4. Imperator autent carnem äfta soquenti heb-. domade palam diyendi sanxit. Lanienam itaque VARIÆ LECTIONES. JAC. GOARI NOTÆ, corum gestis et dictis absona paucis discutio. In Græcorum æque ac Latinorum jejuniis ciborum quantitatem, qualitatem, et dies quibus ciborum abstinentia præcipitur observari necesse est. Movo- payiqv, unicam comestionem ad vesperam tantum olim concessam ipsi fatentur: at nunc post meri- diem confestim decantatis vespertinis officiis, et præconsecratis sumptis mysteriis, circa horam a meridie seeundam ex Ecclesiæ permissu cibo cor- pus possunt reficere. Enpopayla apud eosdem in- temerata usque in hodiernum diem perseverat, caque non carues modo et lacticinia repudiat, sed pisces eliam perfectos (ut couchylia polypodesque exsangues excipias) : perfectos dico, quibus inest sanguis, oleumque ipsum per Quadragesimam ex- secratur: adeoque completum illis est jejunium piscium et blei abstinentia. Quoad jejunii Quadra- gesimalis tempus, illud si proprie rigideque obser- ves, ex proprio ipsorum sensu sex et triginta diebus cum medio absolvitur: si rigorem paululum re- laxes, ad dies sex et quadraginta, vel etiain ad octaviin supra quadragesimum ascendit, ad sextum et quinquagesimum, ut vult Petavius, nusquam. Attenta eorum consuetudine, quæ dictorum est obscuritas, dissipatur. Dominica, quæ Latinorum est Sexagesimus, Græcis alias, el anoxpswo:pos nuncupatur, quod in ea carnes ad- buc comedere liceat, et eadem elapsa carnium præ- cipiat abstinentiam. Perro óxpew; topth baud, magis aqud Græcos celebratur, quam in Latinoruuí ecclesiis carnisprivii rubris licet characteribus in C diario notati festum. Dies illi sex Sexagesimam nostram, et Græcorum &néxpewy excipientes laeti- cinia, caseum, ova illis apponi permittunt, etiam feria quarta et sexta jejunio dicatis diebus, de qui- bus iterum sermo. Sequitur Dominica nobis Quin- quagesine, Gracis sive in ec- clesiasticis officiis vocata, quod per eain totam ca - seum et ova permittat Ecclesia, illisque in ea co- mestis, secutura mox Quadragesima illis omnino perpetuum vale dicendum instet. Feria secun da sequens jejunium Quadragesimale tyxa:- vást, et ab ea non casei modo et ovorum, sed piscium quoque et olei futerdicitur usu. Sabbatum tamen et Dominicæ ea severa eximiuntur lege, et oleum in eis indulgetur solum : die vero Domini- ca Incarnationis, quæ alias Annuntiatio, EvaɣYE- Zapós, et Balwv, Palmarum, festo, pisces quicunque ut et oleum nusquam denegantur. Quare relicta Annuntiationis, quæ modo Quadragesimam subit, 1) modo ab ea remota-est, celebritate, mente quoque remotis Sabbati Dominicisque diebus, quibus olei datur facultas si tamen Sabbatum magnum Pascha- tis pervigilium (est enim dies ille magnus Sabbati ex sacris canonibus) dempseris, rigidi strictiorisque jejunii Quadragesimalis sex et triginta dies colli- guatur: quinque nimirum, hebdomadum septem unaquaque, qui, triginta quinque conficiunt, alter Sabbati magni, qui sextum addit, Paschalisque noctis ea pars media, quæ auroram, ante quam jejunium abrumpere non licet, respicit: ex quibus cunctis apud Græcos jejunium Quadragesimale austerius nonnisi sex et triginta diebus cum ali- quota septimi parte censendum est. Ac ne figmento mihi præmissa expositio vertatur, Matthæi Blastəris canonista Græcos inter celebratissimi cap. v. Ele- menti T. super ea re scriptam profero sententiam : inquit : Hou Hæc tibi observanda. Lex tota vetus visa- rum ope rerum aliarum a visu remolarum conditiv- nem quondam edocere solebat, el per conìporearum usum spiritualium dispositionem rectam sibi com- parare. Inter cætera vero maxime, facultatum de- cimas annis quibusque redeuntibus Deo offerre in præcepto fuit. Quæ porro ab ipsis in figuris peracta, mystice a nobis excipiuntur. Verum cum sacer apostolorum cætus haud legem solvere, quinimo eam adimplere sibi proposuisset, non fluxarum re- rum, sed ipsius vitæ nostræ decimas singulis annorum periodis Deo consecrandas sanxerunt: ut studio per eas exhibito, pœnitentiæque fervore contractus foto anni decursu infirmitates, opitulante Deo, curure possemus. Hos vero jejuniorum dies partem anni de- cimam in sese, includere prædicamus. Hebdomades siquidem eorum septem, Sabbatorum et Dominica- rum diebus exclusis, quinque ac triginta dies com- ponunt: si rero magnum addideris Sabbatum, ac illustris et luciformis noctis partem medium, triginta sex et medius constituentur dies, qui trecentorum sexaginta quinque totius anni dierum ex æquo pars decima sunt agnoscendi. Trecentorum enim pars de- cima, triginta : sequentium sexaginta, sex: residuo- rum quinque, unius medium exsistit. Diebus istis sex"; et triginta adde Sabbata quinque, et Dominicas to- tidem, quibus oleum comeditur (Sabbatum enim magnum rigorem jejunii servat, Palmarum vero Dominica piscium esculentis austeritatem remittit) Græcorum Quadragesimam sexes quadraginta dierumi numero conflatam percipies: dieanque Quadragesimæ primum ac purum illius exordium feria post Quin- quagesiniam secunda, quam illi ex ciborum defæcata sumptione xalapáv deutépay nominant, constitues. Dominica porro Quadragesima illis pariter cursus Quadragesimalis prima est inter Dominicas, et ¿p. todoğlaç nomen obtinet, ejusdem licet stadii gres- sus, hoc est, dies sit septimus: primus quippe tu. pivny, Quinquagesimam intellige, sequitur. Argu. imentum profert Græcum evangelistarium, seu liber Evangeliorum, quo post Kupiaxǹv tupogáyov occur. Evangelia le- genda in vigiliis, id est, in wesperis prima jejunio . niorum hebdomadis : tum vero pas. Feria 2, 3, 4, 5, Parasceve, Sabbato ad Vesus.

ἤσθιεν 4. Τὸ δὲ Πάσχα γέγονεν, ὡς ὁ βασιλεὺς ἐκέ λευσεν, καὶ εὑρέθη ὁ λαὸς νηστεύων εβδομάδα περ ριττήν. ἔσφαξαν καὶ προέθηκαν, καὶ οὐδεὶς ἡγόραζε, οὔτε Α. Μ. 6039.-Τούτῳ τῷ ἔτει παρελήφθη ἡ Ρώμη (95) ὑπὸ τῶν Γότθων. Καὶ ὁ πάππας Βιγίλιος παρεγένετο ἐν Κωνσταντινουπόλει (97), καὶ δεχθεὶς ὑπὸ τοῦ βασιλέως μετά μεγάλης τιμῆς, ὑπισχνείτο ποιεῖν ἔνωσιν (98) τῆς καθολικῆς Ἐκκλησίας, καὶ ἀναθεματίζειν τα τρία κεφάλαια· τοσοῦτον τιμηθεὶς ὑπὸ τοῦ βασιλέως, ὡς επαρθέντα (99) ἀκοινωνησίαν τεσσάρων μηνῶν (1) δοῦναι Μηνᾷ τῷ Κωνσταντινουπόλεως ἐπισκόπῳ εἰς επιτίμιον. Καὶ Μηνᾶς δὲ αὐτὸ τὸ ἐπιτίμιον δέδωκεν. Β 'Αγανακτήσα; δὲ ὁ βασιλεὺς κατὰ Βιγιλίου διὰ τὸ ἐπιτίμιον, καὶ διὰ τὸ ὑπερτίθεσθα: πληρῶσαι τὰ δό ξαντα περὶ τῆς ἑνώσεως τῶν Ἐκκλησιῶν, ἀπέστειλεν συλλαβεῖν αὐτόν. Ὁ δὲ φοβηθεὶς τὴν ὀργὴν τοῦ βα σιλέως, τῷ θυσιαστηρίῳ Σεργίου τοῦ μάρτυρος μου νῆς τῶν Ορμίσδου (2) προσέφυγεν. Κἀκεῖθεν ἑλκό. τας : Κυριακῇ πρώτῃ τῶν νηστειῶν· δι᾿ ἣν αἰτίαν παρελάβομεν τὴν ὀρθοδοξίαν ἐπιτελεῖν τῇ πρώτη Κυριακῇ τῶν ἁγίων νηστειῶν· οἱ Εἰδέναι χρὴ ὅτι τῇ τετράδι καὶ παρα σκευή της τυροφάγου μετὰ τὴν ἐννάτην ἐσθίομεν τυρὸν καὶ ὠς, διὰ τοὺς Ἰακωβίτας καὶ Τετραδίτας, κατὰ τὸν κανόνα τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Νικη- ἦν μικρός, ἐν ᾧ ὁ μέγας Ιουστινιανός ἐχρημάτισεν αὐτὸν κοιτῶνα κτισθῆναι ναὸν), καὶ ὠνόμασε Σέργην καὶ Βάκχον. Ετερον δὲ Ἀποστόλων, ὅτι τὸν χρησμὸν ἔλαβεν ὑποκάτω τῶν βαθμίδων, ὅτε την σφαγὴν ἐποίησεν εἰς τὸ ἱππικόν. Εκλήθη Ἰουλιανού λιμήν, ὅτι ὁ κτίσας αὐτὸν οὕτω ἐκαλεῖτο THEOPHANIS cuncti exercuerc macellarii, mactavere et venalem A exposuere; mullus tamen pretio comparavit aut comedit carnem. Paschalis igitur solemnitas, prout decreverat imperator, eelebrata est ; ac simul de- prehensum, una amplius quam debuerat hebdo- ¡made, populum jejunasse. A. C. 539.-lloc anno Roma a Gotthis capta est. Papa vero Vigilius Cpolim profectus, et ab imperatore summis honoribus exceptus, catholicae Ecclesiæ uni- tatem et concordiam se praestiturum, et tria capitula ♪nathemate proscripturum pollicitus est. Tantis bonorum et cultus indiciis ab imperatore decoratus, adeo animatus est, ut a communione exclusionem menses quatuor sustinendam Menæ Cpoleos epi- scopo in poenam imponeret : et ex adverso Menas parc animadversionem in eam constitueret. Ob irrogatam itaque panam hujusmodi, tum quod ea, quæ de Ecclesiarum concordia et unione con- sulta decretaque fuerant, a Vigilio non adimpleren- tur, imperator indignatus, misit qui ipsum detine- rent. Ille imperatoris iram veritus, ad Sergii mar- **eľstiev vulg. VARIE LECTIONES. JAC. GOARI NOTÆ. ac demum pri- ma jejuniorum Dominica: qua lib., qui Thesaurus inscribitur, inter eorumdem officia Damascenus Stu- dites sermonem habet, quam causam orthosioriæ celebritatem prima jejuniorum sanctorum Dominica peragere ac· C cepimus. A Tyrophago itaque sive a casearia Domi- nica, non and the antxpsw, quæ præcedens est, ct carnisprivii Græcum Quadragesimam exordium su- mere censebis : cum inter utramque, carne sola probita, etiam quarta sextaque feriis (quas canon apostolicus jejunio dedicat) a caseo ex sancti Nicephori patriarchæ indulgentia sumendo non sibi temperent, teste horologii, sive diurni sacro typo in protheoria ad notas in Nicephorum a Peta- vio relato : çúpov toù KII. Sciendum feria quarta ei Parasceve post caseariam Dominicam nona dicta, caseum et ova comedere propter Jacobitas et Tetraditas ex canone S. P. N. Nicephori episcopi CP. Cæterum qua ratione numerus quadragenarius mystice et figurate in jejunio sit attendendus exponit Blastares loco supra memorato. cesimum: Totila dolo Isaurorum ingreditur Romam Kal. Janu. ac evertit muros, domos aliquantas igni comburens, ac omnes Romanorum res in præ- dam accepit, etc. Februar. Quoniam occulta ejus ante judicium pollicitatio tene- batur, in qua se spopondit eadem capitula damna- turum, etc. Infia: De ipsius episcopi Romani chiro- graphis, etc., necessarium duximus non tacere, etc. Eadem Liberatus Breviarii cap. 22. excerptis omissæ; forsan ab aliquo addita, suaviter interpretandæ, Tanta anımi fiducia usus, eo se animo extu̟lų: adeo animatus est. Displicet quippe ex Græco Nicephori hæc versio, eo insolentiæ pro- D gressus est. Nihil mirum aut Anastasium pro sedis apostolicæ reverentia subticuisse hanc vocem, aut Theophanem, S. Nicephorum, aliosque Græcos. infensiores tribus capitulis, ob quorum negotium Vigilius papa Menam a communione removerat, ut illorum condemnationi instantem, eam protulisse. Nóta ejus vis, frustraque detorquet P. Goar, ut ea auctor Vigilium uti imperatoris favore abusum sugillare noluerit. Motum sacris diptychis ejus nomen, seu potius Menæ patriarchæ nomini sub- jectum contra Rom, sedis jura babes anno Juști- niani 25, tumque suo ordini restitutum, cum is forte manus dedit adversus tria capitula, seque indulgentiorem erga Menam, atque alios Orientales proscribere volentes, in Justiniani gratiám exbi- buit. Verane sit synodi confirmatio ejus nomine, quam illustrissimus archiepiscopus Tolosanus vir doctissimus, proque sua humanitate amicissimus, ante annos aliquot ex Regia bibliotheca produxit, non est hujus loci disputare. Haud certe Theophia- nes aliquid favet. COMBEFIS. (t) Facundus flermianensis lib. IV: Sed ecce jam veniens ex itinere (Vigilius) quod ei videbatur edi- xit, et facti hujus auctori (Mennæ) correctionem tumultuariæ suæ transgressionis indixit, etc. Contra Mocianum Propter quod illos qui talibus commu – nicaverant, veniens in regiam civitatem a commit- nione suspendit. Videndus Sirmondus in Notis, et in Synopsí chronica ad easdem notas adjecta. Hlu- strissimus quoque de Marca archiepiscopus Tolo - sanus, Dissertatione in Epistolam decretalem Vi- gilii papæ. (lego Locas Armasdi nomine vocatus, angustus portus, in quo magnus Justinianus templum ædificari jussil, et Sergi Bacchique dictum voluit: aliud quoque apo- stolorum cum infra gradus monitum accepit (a Be- lisario ne fugiens mari se committeret, de quo Theophanes ad annum 7), quando cædem ac strage ER (96) Pseudo Marcellinus ad Justiniani annum vi- (97) Idem: Papa Vigilius ingressus est CP. viti Kal. (98) Facundus Hermianensis contra Mocianum : (99) Correctius, inagbals. Voces ab Anastasio in (2) Origines CP. : Τὰ καλούμενα Αρμάσδου λιμήν

ἤσθιεν 4. Τὸ δὲ Πάσχα γέγονεν, ὡς ὁ βασιλεὺς ἐκέ λευσεν, καὶ εὑρέθη ὁ λαὸς νηστεύων εβδομάδα περ ριττήν. ἔσφαξαν καὶ προέθηκαν, καὶ οὐδεὶς ἡγόραζε, οὔτε Α. Μ. 6039.-Τούτῳ τῷ ἔτει παρελήφθη ἡ Ρώμη (95) ὑπὸ τῶν Γότθων. Καὶ ὁ πάππας Βιγίλιος παρεγένετο ἐν Κωνσταντινουπόλει (97), καὶ δεχθεὶς ὑπὸ τοῦ βασιλέως μετά μεγάλης τιμῆς, ὑπισχνείτο ποιεῖν ἔνωσιν (98) τῆς καθολικῆς Ἐκκλησίας, καὶ ἀναθεματίζειν τα τρία κεφάλαια· τοσοῦτον τιμηθεὶς ὑπὸ τοῦ βασιλέως, ὡς επαρθέντα (99) ἀκοινωνησίαν τεσσάρων μηνῶν (1) δοῦναι Μηνᾷ τῷ Κωνσταντινουπόλεως ἐπισκόπῳ εἰς επιτίμιον. Καὶ Μηνᾶς δὲ αὐτὸ τὸ ἐπιτίμιον δέδωκεν. Β 'Αγανακτήσα; δὲ ὁ βασιλεὺς κατὰ Βιγιλίου διὰ τὸ ἐπιτίμιον, καὶ διὰ τὸ ὑπερτίθεσθα: πληρῶσαι τὰ δό ξαντα περὶ τῆς ἑνώσεως τῶν Ἐκκλησιῶν, ἀπέστειλεν συλλαβεῖν αὐτόν. Ὁ δὲ φοβηθεὶς τὴν ὀργὴν τοῦ βα σιλέως, τῷ θυσιαστηρίῳ Σεργίου τοῦ μάρτυρος μου νῆς τῶν Ορμίσδου (2) προσέφυγεν. Κἀκεῖθεν ἑλκό. τας : Κυριακῇ πρώτῃ τῶν νηστειῶν· δι᾿ ἣν αἰτίαν παρελάβομεν τὴν ὀρθοδοξίαν ἐπιτελεῖν τῇ πρώτη Κυριακῇ τῶν ἁγίων νηστειῶν· οἱ Εἰδέναι χρὴ ὅτι τῇ τετράδι καὶ παρα σκευή της τυροφάγου μετὰ τὴν ἐννάτην ἐσθίομεν τυρὸν καὶ ὠς, διὰ τοὺς Ἰακωβίτας καὶ Τετραδίτας, κατὰ τὸν κανόνα τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Νικη- ἦν μικρός, ἐν ᾧ ὁ μέγας Ιουστινιανός ἐχρημάτισεν αὐτὸν κοιτῶνα κτισθῆναι ναὸν), καὶ ὠνόμασε Σέργην καὶ Βάκχον. Ετερον δὲ Ἀποστόλων, ὅτι τὸν χρησμὸν ἔλαβεν ὑποκάτω τῶν βαθμίδων, ὅτε την σφαγὴν ἐποίησεν εἰς τὸ ἱππικόν. Εκλήθη Ἰουλιανού λιμήν, ὅτι ὁ κτίσας αὐτὸν οὕτω ἐκαλεῖτο THEOPHANIS cuncti exercuerc macellarii, mactavere et venalem A exposuere; mullus tamen pretio comparavit aut comedit carnem. Paschalis igitur solemnitas, prout decreverat imperator, eelebrata est ; ac simul de- prehensum, una amplius quam debuerat hebdo- ¡made, populum jejunasse. A. C. 539.-lloc anno Roma a Gotthis capta est. Papa vero Vigilius Cpolim profectus, et ab imperatore summis honoribus exceptus, catholicae Ecclesiæ uni- tatem et concordiam se praestiturum, et tria capitula ♪nathemate proscripturum pollicitus est. Tantis bonorum et cultus indiciis ab imperatore decoratus, adeo animatus est, ut a communione exclusionem menses quatuor sustinendam Menæ Cpoleos epi- scopo in poenam imponeret : et ex adverso Menas parc animadversionem in eam constitueret. Ob irrogatam itaque panam hujusmodi, tum quod ea, quæ de Ecclesiarum concordia et unione con- sulta decretaque fuerant, a Vigilio non adimpleren- tur, imperator indignatus, misit qui ipsum detine- rent. Ille imperatoris iram veritus, ad Sergii mar- **eľstiev vulg. VARIE LECTIONES. JAC. GOARI NOTÆ. ac demum pri- ma jejuniorum Dominica: qua lib., qui Thesaurus inscribitur, inter eorumdem officia Damascenus Stu- dites sermonem habet, quam causam orthosioriæ celebritatem prima jejuniorum sanctorum Dominica peragere ac· C cepimus. A Tyrophago itaque sive a casearia Domi- nica, non and the antxpsw, quæ præcedens est, ct carnisprivii Græcum Quadragesimam exordium su- mere censebis : cum inter utramque, carne sola probita, etiam quarta sextaque feriis (quas canon apostolicus jejunio dedicat) a caseo ex sancti Nicephori patriarchæ indulgentia sumendo non sibi temperent, teste horologii, sive diurni sacro typo in protheoria ad notas in Nicephorum a Peta- vio relato : çúpov toù KII. Sciendum feria quarta ei Parasceve post caseariam Dominicam nona dicta, caseum et ova comedere propter Jacobitas et Tetraditas ex canone S. P. N. Nicephori episcopi CP. Cæterum qua ratione numerus quadragenarius mystice et figurate in jejunio sit attendendus exponit Blastares loco supra memorato. cesimum: Totila dolo Isaurorum ingreditur Romam Kal. Janu. ac evertit muros, domos aliquantas igni comburens, ac omnes Romanorum res in præ- dam accepit, etc. Februar. Quoniam occulta ejus ante judicium pollicitatio tene- batur, in qua se spopondit eadem capitula damna- turum, etc. Infia: De ipsius episcopi Romani chiro- graphis, etc., necessarium duximus non tacere, etc. Eadem Liberatus Breviarii cap. 22. excerptis omissæ; forsan ab aliquo addita, suaviter interpretandæ, Tanta anımi fiducia usus, eo se animo extu̟lų: adeo animatus est. Displicet quippe ex Græco Nicephori hæc versio, eo insolentiæ pro- D gressus est. Nihil mirum aut Anastasium pro sedis apostolicæ reverentia subticuisse hanc vocem, aut Theophanem, S. Nicephorum, aliosque Græcos. infensiores tribus capitulis, ob quorum negotium Vigilius papa Menam a communione removerat, ut illorum condemnationi instantem, eam protulisse. Nóta ejus vis, frustraque detorquet P. Goar, ut ea auctor Vigilium uti imperatoris favore abusum sugillare noluerit. Motum sacris diptychis ejus nomen, seu potius Menæ patriarchæ nomini sub- jectum contra Rom, sedis jura babes anno Juști- niani 25, tumque suo ordini restitutum, cum is forte manus dedit adversus tria capitula, seque indulgentiorem erga Menam, atque alios Orientales proscribere volentes, in Justiniani gratiám exbi- buit. Verane sit synodi confirmatio ejus nomine, quam illustrissimus archiepiscopus Tolosanus vir doctissimus, proque sua humanitate amicissimus, ante annos aliquot ex Regia bibliotheca produxit, non est hujus loci disputare. Haud certe Theophia- nes aliquid favet. COMBEFIS. (t) Facundus flermianensis lib. IV: Sed ecce jam veniens ex itinere (Vigilius) quod ei videbatur edi- xit, et facti hujus auctori (Mennæ) correctionem tumultuariæ suæ transgressionis indixit, etc. Contra Mocianum Propter quod illos qui talibus commu – nicaverant, veniens in regiam civitatem a commit- nione suspendit. Videndus Sirmondus in Notis, et in Synopsí chronica ad easdem notas adjecta. Hlu- strissimus quoque de Marca archiepiscopus Tolo - sanus, Dissertatione in Epistolam decretalem Vi- gilii papæ. (lego Locas Armasdi nomine vocatus, angustus portus, in quo magnus Justinianus templum ædificari jussil, et Sergi Bacchique dictum voluit: aliud quoque apo- stolorum cum infra gradus monitum accepit (a Be- lisario ne fugiens mari se committeret, de quo Theophanes ad annum 7), quando cædem ac strage ER (96) Pseudo Marcellinus ad Justiniani annum vi- (97) Idem: Papa Vigilius ingressus est CP. viti Kal. (98) Facundus Hermianensis contra Mocianum : (99) Correctius, inagbals. Voces ab Anastasio in (2) Origines CP. : Τὰ καλούμενα Αρμάσδου λιμήν

μενος, κατέσχεν τοὺς βαστάζοντας τὸ θυσιαστήριον ** Α κίονας, καὶ τούτους κατέστρεψεν, βαρύς ὢν καὶ μέσ γας τῷ σώματι, Ὁ δὲ βασιλεὺς μεταμεληθεὶς, ἐδέ- ξατο τὸν πάππαν Βιγίλιον. Καὶ παρακληθεί; Βιγίλιος ὑπὸ Θεοδώρας τῆς Αὐγούστης, ἐδέξατο Μηνᾶν τὸν πατριάρχην τῆς Κωνσταντινουπόλεως τῇ κθ' τοῦ Ιουνίου μηνὸς τῶν ᾿Αγίων Ἀποστόλων. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει μηνὶ Μαΐῳ ια', τῷ Σαββάτῳ τῆς ἁγίας Πεντηκοστῆς, τοῦ γενεθλίου ἀγομένου ἱππι- κού, γέγονε μάχη των δύο μερών. Καὶ ἀποστείλας δ βασιλεὺς τοὺς ἑξκουβίτορας καὶ στρατιώτας ξιφήρεις ἀνεῖλον πολλοὺς ἐξ αὐτῶν, καὶ ἐπνίγησαν φεύγον- τες πολλοί. Αλλοι δὲ ἐσφάγησαν, καὶ γέγονεν όλεθρος, πολύς. Α. Μ. 6040. - Τούτῳ τῷ ἔτει ἐγένοντο σεισμο! (5) συνεχεῖς, καὶ βροχαί μεγάλαι, ομοίως καὶ τῷ Φε- βρουαρίῳ μηνὶ σεισμὸς μέγας, ὥστε πάντας ἀπο γινώσκειν, καὶ ἐν φόβῳ μεγάλῳ γίνεσθαι καὶ λιτα νεύειν, καὶ δέεσθαι τοῦ Θεοῦ ῥυσθῆναι τῶν ἐπικειμέ- νων ἀπειλῶν. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει μηνὶ Ιουνίου (1) ινδικτιῶνος ἐν δεκάτης ἐκοιμήθη ἡ βασίλισσα Θεοδώρα εὐσε σως. - Α. Μ. 6041. — Τούτῳ τῷ ἔτει γεγόνασι βρονταί καὶ ἀστραπαὶ φοβεραὶ πάνυ, ὥστε πολλούς καθεύδον τας ἐκ τῶν ἀστραπῶν βλαβῆναι. Καὶ τῇ ἡμέρᾳ τοῦ Αγίου Ιωάννου γεγόνασι βρονταὶ καὶ ἀστραπαὶ πάν φοβεραί, ὥστε του Ξηρολόφου τοῦ κίονος ἀποπε ταλωθῆναι μέρος καὶ ἡ κεφαλὴ γεγλυμμένη τοῦ αὐτ τοῦ κίονας. Τῷ δὲ Ἰουλίῳ μηνὶ γέγονε συμβολὴ ἐξ ἀμφοτέρων μερῶν, καὶ ἐνεπυρίσθη ἡ οἰκία ή λεγο μένη Πάρδου· καὶ κατεκαύθησαν πολλά, τοῦτ' ἔστιν ἀπὸ τοῦ Χαλκοῦ ἕως τῆς λεγομένης τὸ Ελευσίας Καὶ ἐγένοντο φόνοι πολλοί. Προκένσου δὲ γενομένου (5) ἐν τῷ Εβδόμῳ (6) ἀπώλεσαν οι βεπτήτορες (7) τὸ στέμμα τοῦ βασιλέως, ὅπερ μετὰ μῆνας η' εὑρέθη. Οπου καὶ ἐν μαργαριτάριν καὶ πᾶσα ἡ λοιπὴ αὐτοῦ δι θέα ἐσώθη καὶ εὑρέθη. Α. σε τῶν ἁγίων ἀπ. θυσιαστηρίου τους κίονας. Ευλυσίας 8. τι αὐτοῦ π. 3. 4· ἐπλήγησαν 1. με τους Ξηρολ. 3, τοῦ κίωνος ὁ ἅγιος Ἰωάννης καὶ αἱ ᾿Αρκαδιανοί παρὰ ᾿Αρκαδίου ἐκτίσθη, ἐπιλεξαμένου καὶ ἐκ τῶν πολιτῶν χιλιάδας ἐξ ὀψίκιον εἰς τὰ πρόκευσα αὐτοῦ, ἕως μεταστάσιμα • CHRONOGRAPHIA. tyris altare, quod in Hormisdarum monasterio B C erectum, confugit : a quo vi revulsus, apprehensas altaris suffulcientes columnas, ceu gravi prooero- que corpore validus, secum traxit et omnino ever- tit. Demum imperator facti poenitens, papain Vie gilium in gratiam recepit. Vigilius paritera Theo- dora Augusta rogatus, Junii die vigesimo nono, qui sanctis apostolis sacer, patriarchæ Cpoleos Menæ pacem restituit. Eodem anno, die undecimo mensis Maii, sanctæ Pentecostes Sabbato, cụm ludi circenses natalitii celebrarentur, pugnâ inter duas factionės exorta est. Quare submissis excubitoribus et militum manu gladiis armata, plurimos ex illis jussit imperator occidi : alii fuga salutein querentes, mari submersi vel acceptis vulneribus necati : adeo ut magna prorsus cædes edita sit. - A. C. 540. Hoc anno frequentes terræ motus, pluviæque ingentes incubuere. Mense vero Februa- rio terræ motus adeo vehemens fuit, ut omnes de salute desperantes, metuque prostrati, decretis pu- blicarum processionum precibus, Deum, ut immi new'e periculo servaret..supplices exorarent. Eodem ammo, mense Junio, indictione undecima, imperatrix Theodora cum pietate obdormivit. • - C. 541. — Hoc anno tonitrua atque fuigura ler- ribila admodum fuere, adeo ut multi dormientes fusimantibus se per domos fulguribus damnum passi fuerint. Die vero sancto Joanni sacro tonitrua atque fulgura penitus horrenda exstitere, ita ut Xerolophi columnæ pars una abraderetur et exsquammaretur, et ejusdem columnæ epistylium prorsus idem damin: pateretur. Mense autem Julio ambæ fa- ctiones inter se conflixerunt, et domus, cui a Pardo factum est nomen, incendio consumpta est : alim quoque ædes plurimæ flammis devastatæ, quæ nimirum ab æreo Tetrapylo ad locum Eleusiæ di- ctum : cædes quoque innumeræ perpetratæ. Processu autem imperatoris ad Hebdomum habito, coronam vestitores amiserunt, quæ post octo de- mum menses reperta fuit : in qua vel unicus unio cæteraque ejus ornamenta integra inventa fuere. VARIA LECTIONES. om. e. vulg. el. Par. erin marg. JAC. GOARI NOTÆ. in circo edidit, portus Juliani nuncupatus est : id D enim fuit ejus qui condidit nomen. Dissolvunt hæc verba quain Baronius ad annum num. con- globat objectionem: quod,Theophanes nimirum ad Sergii, ipse Vigilius ad Petri sacram ædem asylum, quæsivisse scribat: quæ sane difficultas nulla est, cum eodem in loco Sergii et apostolorum (aliud nimirum ab eo quod Constantinus exstruxit) templum fuerit a Justiniano conditum : de quibus Procopius, De adif. Justin. orat. 2, et copiose et graphice Gyllius Topographia CP. lib. 11, cap. 16. Locus uterque asyli privilegio, quod a Justiniano conditus essel, gaudebat. pius lib. de ejusdem obitu verbis ultimis lib. u De bello Persicu gium nemo dabitabit, qui Chronici CP. sententiam Attendet : S. Joannis templum, et therma Arcadiana ab Arcadio sunt condita, imperatore ex civibus millia sex sibi deligente in obsequium cum per urbem procederet. De Arcadianis satellitibus, et obsequio ex eis composito ad Arcadium supe- rius. quo Gyllius Topogr. CP. lib. 1v, cap. 4, ex Proco- pio De @dif. Justiniani orat. 2. de quibus cf. Pancirollus ad Notitiam imperii, cap. 81. (3) De quibus superius ex Procopio et Agathia. (4) Amo lelli Gothici decimo quarto ait Proco- (3) Comitatum, obsequium, ac processum re- (6) Hebdomus CP. suburbium ad Orientem : de (7) Cedrenus, βεστιαρίται, rei vestiariæ ministri :

μενος, κατέσχεν τοὺς βαστάζοντας τὸ θυσιαστήριον ** Α κίονας, καὶ τούτους κατέστρεψεν, βαρύς ὢν καὶ μέσ γας τῷ σώματι, Ὁ δὲ βασιλεὺς μεταμεληθεὶς, ἐδέ- ξατο τὸν πάππαν Βιγίλιον. Καὶ παρακληθεί; Βιγίλιος ὑπὸ Θεοδώρας τῆς Αὐγούστης, ἐδέξατο Μηνᾶν τὸν πατριάρχην τῆς Κωνσταντινουπόλεως τῇ κθ' τοῦ Ιουνίου μηνὸς τῶν ᾿Αγίων Ἀποστόλων. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει μηνὶ Μαΐῳ ια', τῷ Σαββάτῳ τῆς ἁγίας Πεντηκοστῆς, τοῦ γενεθλίου ἀγομένου ἱππι- κού, γέγονε μάχη των δύο μερών. Καὶ ἀποστείλας δ βασιλεὺς τοὺς ἑξκουβίτορας καὶ στρατιώτας ξιφήρεις ἀνεῖλον πολλοὺς ἐξ αὐτῶν, καὶ ἐπνίγησαν φεύγον- τες πολλοί. Αλλοι δὲ ἐσφάγησαν, καὶ γέγονεν όλεθρος, πολύς. Α. Μ. 6040. - Τούτῳ τῷ ἔτει ἐγένοντο σεισμο! (5) συνεχεῖς, καὶ βροχαί μεγάλαι, ομοίως καὶ τῷ Φε- βρουαρίῳ μηνὶ σεισμὸς μέγας, ὥστε πάντας ἀπο γινώσκειν, καὶ ἐν φόβῳ μεγάλῳ γίνεσθαι καὶ λιτα νεύειν, καὶ δέεσθαι τοῦ Θεοῦ ῥυσθῆναι τῶν ἐπικειμέ- νων ἀπειλῶν. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει μηνὶ Ιουνίου (1) ινδικτιῶνος ἐν δεκάτης ἐκοιμήθη ἡ βασίλισσα Θεοδώρα εὐσε σως. - Α. Μ. 6041. — Τούτῳ τῷ ἔτει γεγόνασι βρονταί καὶ ἀστραπαὶ φοβεραὶ πάνυ, ὥστε πολλούς καθεύδον τας ἐκ τῶν ἀστραπῶν βλαβῆναι. Καὶ τῇ ἡμέρᾳ τοῦ Αγίου Ιωάννου γεγόνασι βρονταὶ καὶ ἀστραπαὶ πάν φοβεραί, ὥστε του Ξηρολόφου τοῦ κίονος ἀποπε ταλωθῆναι μέρος καὶ ἡ κεφαλὴ γεγλυμμένη τοῦ αὐτ τοῦ κίονας. Τῷ δὲ Ἰουλίῳ μηνὶ γέγονε συμβολὴ ἐξ ἀμφοτέρων μερῶν, καὶ ἐνεπυρίσθη ἡ οἰκία ή λεγο μένη Πάρδου· καὶ κατεκαύθησαν πολλά, τοῦτ' ἔστιν ἀπὸ τοῦ Χαλκοῦ ἕως τῆς λεγομένης τὸ Ελευσίας Καὶ ἐγένοντο φόνοι πολλοί. Προκένσου δὲ γενομένου (5) ἐν τῷ Εβδόμῳ (6) ἀπώλεσαν οι βεπτήτορες (7) τὸ στέμμα τοῦ βασιλέως, ὅπερ μετὰ μῆνας η' εὑρέθη. Οπου καὶ ἐν μαργαριτάριν καὶ πᾶσα ἡ λοιπὴ αὐτοῦ δι θέα ἐσώθη καὶ εὑρέθη. Α. σε τῶν ἁγίων ἀπ. θυσιαστηρίου τους κίονας. Ευλυσίας 8. τι αὐτοῦ π. 3. 4· ἐπλήγησαν 1. με τους Ξηρολ. 3, τοῦ κίωνος ὁ ἅγιος Ἰωάννης καὶ αἱ ᾿Αρκαδιανοί παρὰ ᾿Αρκαδίου ἐκτίσθη, ἐπιλεξαμένου καὶ ἐκ τῶν πολιτῶν χιλιάδας ἐξ ὀψίκιον εἰς τὰ πρόκευσα αὐτοῦ, ἕως μεταστάσιμα • CHRONOGRAPHIA. tyris altare, quod in Hormisdarum monasterio B C erectum, confugit : a quo vi revulsus, apprehensas altaris suffulcientes columnas, ceu gravi prooero- que corpore validus, secum traxit et omnino ever- tit. Demum imperator facti poenitens, papain Vie gilium in gratiam recepit. Vigilius paritera Theo- dora Augusta rogatus, Junii die vigesimo nono, qui sanctis apostolis sacer, patriarchæ Cpoleos Menæ pacem restituit. Eodem anno, die undecimo mensis Maii, sanctæ Pentecostes Sabbato, cụm ludi circenses natalitii celebrarentur, pugnâ inter duas factionės exorta est. Quare submissis excubitoribus et militum manu gladiis armata, plurimos ex illis jussit imperator occidi : alii fuga salutein querentes, mari submersi vel acceptis vulneribus necati : adeo ut magna prorsus cædes edita sit. - A. C. 540. Hoc anno frequentes terræ motus, pluviæque ingentes incubuere. Mense vero Februa- rio terræ motus adeo vehemens fuit, ut omnes de salute desperantes, metuque prostrati, decretis pu- blicarum processionum precibus, Deum, ut immi new'e periculo servaret..supplices exorarent. Eodem ammo, mense Junio, indictione undecima, imperatrix Theodora cum pietate obdormivit. • - C. 541. — Hoc anno tonitrua atque fuigura ler- ribila admodum fuere, adeo ut multi dormientes fusimantibus se per domos fulguribus damnum passi fuerint. Die vero sancto Joanni sacro tonitrua atque fulgura penitus horrenda exstitere, ita ut Xerolophi columnæ pars una abraderetur et exsquammaretur, et ejusdem columnæ epistylium prorsus idem damin: pateretur. Mense autem Julio ambæ fa- ctiones inter se conflixerunt, et domus, cui a Pardo factum est nomen, incendio consumpta est : alim quoque ædes plurimæ flammis devastatæ, quæ nimirum ab æreo Tetrapylo ad locum Eleusiæ di- ctum : cædes quoque innumeræ perpetratæ. Processu autem imperatoris ad Hebdomum habito, coronam vestitores amiserunt, quæ post octo de- mum menses reperta fuit : in qua vel unicus unio cæteraque ejus ornamenta integra inventa fuere. VARIA LECTIONES. om. e. vulg. el. Par. erin marg. JAC. GOARI NOTÆ. in circo edidit, portus Juliani nuncupatus est : id D enim fuit ejus qui condidit nomen. Dissolvunt hæc verba quain Baronius ad annum num. con- globat objectionem: quod,Theophanes nimirum ad Sergii, ipse Vigilius ad Petri sacram ædem asylum, quæsivisse scribat: quæ sane difficultas nulla est, cum eodem in loco Sergii et apostolorum (aliud nimirum ab eo quod Constantinus exstruxit) templum fuerit a Justiniano conditum : de quibus Procopius, De adif. Justin. orat. 2, et copiose et graphice Gyllius Topographia CP. lib. 11, cap. 16. Locus uterque asyli privilegio, quod a Justiniano conditus essel, gaudebat. pius lib. de ejusdem obitu verbis ultimis lib. u De bello Persicu gium nemo dabitabit, qui Chronici CP. sententiam Attendet : S. Joannis templum, et therma Arcadiana ab Arcadio sunt condita, imperatore ex civibus millia sex sibi deligente in obsequium cum per urbem procederet. De Arcadianis satellitibus, et obsequio ex eis composito ad Arcadium supe- rius. quo Gyllius Topogr. CP. lib. 1v, cap. 4, ex Proco- pio De @dif. Justiniani orat. 2. de quibus cf. Pancirollus ad Notitiam imperii, cap. 81. (3) De quibus superius ex Procopio et Agathia. (4) Amo lelli Gothici decimo quarto ait Proco- (3) Comitatum, obsequium, ac processum re- (6) Hebdomus CP. suburbium ad Orientem : de (7) Cedrenus, βεστιαρίται, rei vestiariæ ministri :

μενος, κατέσχεν τοὺς βαστάζοντας τὸ θυσιαστήριον ** Α κίονας, καὶ τούτους κατέστρεψεν, βαρύς ὢν καὶ μέσ γας τῷ σώματι, Ὁ δὲ βασιλεὺς μεταμεληθεὶς, ἐδέ- ξατο τὸν πάππαν Βιγίλιον. Καὶ παρακληθεί; Βιγίλιος ὑπὸ Θεοδώρας τῆς Αὐγούστης, ἐδέξατο Μηνᾶν τὸν πατριάρχην τῆς Κωνσταντινουπόλεως τῇ κθ' τοῦ Ιουνίου μηνὸς τῶν ᾿Αγίων Ἀποστόλων. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει μηνὶ Μαΐῳ ια', τῷ Σαββάτῳ τῆς ἁγίας Πεντηκοστῆς, τοῦ γενεθλίου ἀγομένου ἱππι- κού, γέγονε μάχη των δύο μερών. Καὶ ἀποστείλας δ βασιλεὺς τοὺς ἑξκουβίτορας καὶ στρατιώτας ξιφήρεις ἀνεῖλον πολλοὺς ἐξ αὐτῶν, καὶ ἐπνίγησαν φεύγον- τες πολλοί. Αλλοι δὲ ἐσφάγησαν, καὶ γέγονεν όλεθρος, πολύς. Α. Μ. 6040. - Τούτῳ τῷ ἔτει ἐγένοντο σεισμο! (5) συνεχεῖς, καὶ βροχαί μεγάλαι, ομοίως καὶ τῷ Φε- βρουαρίῳ μηνὶ σεισμὸς μέγας, ὥστε πάντας ἀπο γινώσκειν, καὶ ἐν φόβῳ μεγάλῳ γίνεσθαι καὶ λιτα νεύειν, καὶ δέεσθαι τοῦ Θεοῦ ῥυσθῆναι τῶν ἐπικειμέ- νων ἀπειλῶν. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει μηνὶ Ιουνίου (1) ινδικτιῶνος ἐν δεκάτης ἐκοιμήθη ἡ βασίλισσα Θεοδώρα εὐσε σως. - Α. Μ. 6041. — Τούτῳ τῷ ἔτει γεγόνασι βρονταί καὶ ἀστραπαὶ φοβεραὶ πάνυ, ὥστε πολλούς καθεύδον τας ἐκ τῶν ἀστραπῶν βλαβῆναι. Καὶ τῇ ἡμέρᾳ τοῦ Αγίου Ιωάννου γεγόνασι βρονταὶ καὶ ἀστραπαὶ πάν φοβεραί, ὥστε του Ξηρολόφου τοῦ κίονος ἀποπε ταλωθῆναι μέρος καὶ ἡ κεφαλὴ γεγλυμμένη τοῦ αὐτ τοῦ κίονας. Τῷ δὲ Ἰουλίῳ μηνὶ γέγονε συμβολὴ ἐξ ἀμφοτέρων μερῶν, καὶ ἐνεπυρίσθη ἡ οἰκία ή λεγο μένη Πάρδου· καὶ κατεκαύθησαν πολλά, τοῦτ' ἔστιν ἀπὸ τοῦ Χαλκοῦ ἕως τῆς λεγομένης τὸ Ελευσίας Καὶ ἐγένοντο φόνοι πολλοί. Προκένσου δὲ γενομένου (5) ἐν τῷ Εβδόμῳ (6) ἀπώλεσαν οι βεπτήτορες (7) τὸ στέμμα τοῦ βασιλέως, ὅπερ μετὰ μῆνας η' εὑρέθη. Οπου καὶ ἐν μαργαριτάριν καὶ πᾶσα ἡ λοιπὴ αὐτοῦ δι θέα ἐσώθη καὶ εὑρέθη. Α. σε τῶν ἁγίων ἀπ. θυσιαστηρίου τους κίονας. Ευλυσίας 8. τι αὐτοῦ π. 3. 4· ἐπλήγησαν 1. με τους Ξηρολ. 3, τοῦ κίωνος ὁ ἅγιος Ἰωάννης καὶ αἱ ᾿Αρκαδιανοί παρὰ ᾿Αρκαδίου ἐκτίσθη, ἐπιλεξαμένου καὶ ἐκ τῶν πολιτῶν χιλιάδας ἐξ ὀψίκιον εἰς τὰ πρόκευσα αὐτοῦ, ἕως μεταστάσιμα • CHRONOGRAPHIA. tyris altare, quod in Hormisdarum monasterio B C erectum, confugit : a quo vi revulsus, apprehensas altaris suffulcientes columnas, ceu gravi prooero- que corpore validus, secum traxit et omnino ever- tit. Demum imperator facti poenitens, papain Vie gilium in gratiam recepit. Vigilius paritera Theo- dora Augusta rogatus, Junii die vigesimo nono, qui sanctis apostolis sacer, patriarchæ Cpoleos Menæ pacem restituit. Eodem anno, die undecimo mensis Maii, sanctæ Pentecostes Sabbato, cụm ludi circenses natalitii celebrarentur, pugnâ inter duas factionės exorta est. Quare submissis excubitoribus et militum manu gladiis armata, plurimos ex illis jussit imperator occidi : alii fuga salutein querentes, mari submersi vel acceptis vulneribus necati : adeo ut magna prorsus cædes edita sit. - A. C. 540. Hoc anno frequentes terræ motus, pluviæque ingentes incubuere. Mense vero Februa- rio terræ motus adeo vehemens fuit, ut omnes de salute desperantes, metuque prostrati, decretis pu- blicarum processionum precibus, Deum, ut immi new'e periculo servaret..supplices exorarent. Eodem ammo, mense Junio, indictione undecima, imperatrix Theodora cum pietate obdormivit. • - C. 541. — Hoc anno tonitrua atque fuigura ler- ribila admodum fuere, adeo ut multi dormientes fusimantibus se per domos fulguribus damnum passi fuerint. Die vero sancto Joanni sacro tonitrua atque fulgura penitus horrenda exstitere, ita ut Xerolophi columnæ pars una abraderetur et exsquammaretur, et ejusdem columnæ epistylium prorsus idem damin: pateretur. Mense autem Julio ambæ fa- ctiones inter se conflixerunt, et domus, cui a Pardo factum est nomen, incendio consumpta est : alim quoque ædes plurimæ flammis devastatæ, quæ nimirum ab æreo Tetrapylo ad locum Eleusiæ di- ctum : cædes quoque innumeræ perpetratæ. Processu autem imperatoris ad Hebdomum habito, coronam vestitores amiserunt, quæ post octo de- mum menses reperta fuit : in qua vel unicus unio cæteraque ejus ornamenta integra inventa fuere. VARIA LECTIONES. om. e. vulg. el. Par. erin marg. JAC. GOARI NOTÆ. in circo edidit, portus Juliani nuncupatus est : id D enim fuit ejus qui condidit nomen. Dissolvunt hæc verba quain Baronius ad annum num. con- globat objectionem: quod,Theophanes nimirum ad Sergii, ipse Vigilius ad Petri sacram ædem asylum, quæsivisse scribat: quæ sane difficultas nulla est, cum eodem in loco Sergii et apostolorum (aliud nimirum ab eo quod Constantinus exstruxit) templum fuerit a Justiniano conditum : de quibus Procopius, De adif. Justin. orat. 2, et copiose et graphice Gyllius Topographia CP. lib. 11, cap. 16. Locus uterque asyli privilegio, quod a Justiniano conditus essel, gaudebat. pius lib. de ejusdem obitu verbis ultimis lib. u De bello Persicu gium nemo dabitabit, qui Chronici CP. sententiam Attendet : S. Joannis templum, et therma Arcadiana ab Arcadio sunt condita, imperatore ex civibus millia sex sibi deligente in obsequium cum per urbem procederet. De Arcadianis satellitibus, et obsequio ex eis composito ad Arcadium supe- rius. quo Gyllius Topogr. CP. lib. 1v, cap. 4, ex Proco- pio De @dif. Justiniani orat. 2. de quibus cf. Pancirollus ad Notitiam imperii, cap. 81. (3) De quibus superius ex Procopio et Agathia. (4) Amo lelli Gothici decimo quarto ait Proco- (3) Comitatum, obsequium, ac processum re- (6) Hebdomus CP. suburbium ad Orientem : de (7) Cedrenus, βεστιαρίται, rei vestiariæ ministri :

THEOPHANIS (ή), τι Α. Μ. 6047. - Αλεξανδρείας ἐπισκόπου Απαι λιναρίου ἔτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει μηνὶ Ὀκτωβρίῳ ἀχθέντος ἱππικοῦ πρεσβευτής Ἰνδῶν ἦλθεν ἐν Κωνσταντινουπόλει φέ ρων ἐλέφαντα· καὶ εἰσῆλθεν ἐν τῷ ἱπποδρομίῳ. Τῷ δὲ Ἰανουαρίῳ μηνὶ καταβιβάσθη τὸ ὄνομα Μηνά πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, καὶ προανεβιβά - σθη τὸ ὄνομα Βιγιλίου προτασσομένου ἐν τοῖς διπτύ χοις. Τῷ δὲ Μαρτίῳ μηνὶ (8) εξείλησεν κι ὁ ἐλέφας νυκτὸς ἀπὸ τοῦ σταύλου, καὶ πολλοὺς ἐπάταξεν καὶ ἄλλους ἐφόνευσεν. Καὶ τῷ ᾿Απριλλίῳ μηνὶ ις' ἐγένετο συμβολὴ τῶν δήμων πρὸς ἀλλήλους ἐν δειλινῇ κα ἱππικοῦ ἀγομένου· καὶ πολλοὶ ἀπέθανον ἀμφοτέρων τῶν μερῶν, καὶ εἰς Εργαστήρια εἰσῆλθον καὶ ἥρπα ζον, εἴ τι εὕρισκον, υπάρχου ὄντος Ιωάννου τοῦ ἐπι- λεγομένου Κοκκοροβίου. Τῷ δὲ Ἰουλίῳ μηνὶ κη', ἡμέρᾳ γ', γέγονεν οι τὰ ἐγκαίνια τῶν Αγίων Απο στόλων, καὶ ἡ κατάθεσις τῶν ἁγίων λειψάνων Αν δρέου, Λουκᾶ καὶ Τιμοθέου, τῶν ἁγίων ἀποστόλων. Καὶ διῆλθεν ὁ ἐπίσκοπος Μηνᾶς μετὰ τῶν ἁγίων λειψάνων καθήμενος ἐν ὀχήματι χρυσῷ βασιλικῷ δια- λίθῳ κρατῶν τὰς τρεῖς τε θήκας τῶν ἁγίων ἀποστό λων εἰς τὰ γόνατα αὐτοῦ· καὶ οὕτως ἐποίησε τὰ ἐγκαίνια. Α. Μ. 6043. -- Τούτῳ τῷ ἔτει μηνὶ ᾿Απριλλίῳ (9) ινδικτιῶνος δ' ἐπέμφθη Ναρσῆς ὁ κουβικουλάριος ἐν Ῥώμῃ ὀφείλων πολεμῆσαι τοῖς Γότθοις τοῖς παρα λαβοῦσι τὴν Ρώμην, ἐπειδὴ μετὰ τὸ παραλαβεῖν αὐτὴν τὸν Βελισάριον, πάλιν ἐπανέστησαν, καὶ παρο έλαβον αὐτὴν οἱ Γότθοι. Τῷ δὲ Ἰουλίῳ μηνὶ θ' (10) ἐγένετο σεισμὸς μέγας καὶ φοβερὸς ἐν πάσῃ τῇ χώρα Παλαιστίνης καὶ ᾿Αραβίας και Μεσοποταμίας καὶ Συ ρίας καὶ Φοινίκης, καὶ ἔπαθεν Τύρος καὶ Σιδὼν καὶ Βήρυτος καὶ Τρίπολις καὶ Βύβλος . Καὶ ἀπέθανον ἐν αὐταῖς ἀνθρώπων πλήθη πολλά. Ἐν δὲ τῇ πόλει Βόστρυος σε απεσπάσθη ἀπὸ τοῦ παρακειμένου τῇ θαλάσση τα όρους, του λεγομένου Λιθοπροσώπου, μέρος πολύ, καὶ εἰσηνέχθη δε εἰς τὴν θάλασσαν, καὶ ἀπετέλεσε λιμένα, ὡς δύνασθαι ὁρμᾶν ἐν αὐτῇ πλοία πολλὰ παμμεγέθη. Οὐκ εἶχεν γὰρ αὕτη σε ἡ πόλις πρὸ τούτου λιμένα. Ο δὲ βασιλεὺς ἀπέστειλεν χρή ματα πρὸς τὸ ἀνεγεῖραι τὰ πεπτωκότα τῶν αὐτῶν πόλεων. Ἔφυγε δὲ ἡ θάλασσα εἰς τὸ πέλαγος ἐπὶ μέ τ λιον ἔν. Καὶ ἀπώλοντο πλοῖα πολλά, καὶ πάλιν τῇ τοῦ Θεοῦ κελεύσει σε ἀποκατέστη εἰς τὴν ἰδίαν κοι- την. Α. Μ. 6044. -- Τούτῳ τῷ ἔτει μην! Σεπτεμβρίω ινδικτιῶνος ιε' γεγόνασι τὰ ἐγκαίνια τῆς ἁγίας Ει ρήνης (11) πέραν ἐν Συκαῖς. Καὶ ἐξῆλθον τὰ ἅγια σε εξείλησεν] ἐξήλησεν δειλινής γέγοναν γεγόνασι. τρεῖς σὺ ** Βύβλος 2, Βύβλις οι Βότρυος μ. σε τῆς θαλάσσης . εἰτηνέχθη 3, εισήχθη ε ἡ αὐτὴ 2, πόλις κελεύσει] βοηθεία Β. τῷ Ἰουλίῳ μηνί, A. C. 542. Alexandrie episcopi Apollinarii an- ▲ nus primus. Hoc anno mense Octobri, ludis circensibus cele- bratis legatus ex India secum ducens elephantem Cpolim venit, et circum ingressus est. Porro mense Januario patriarchæ Cpoleos nomen primo grádu motum est, et Vigilio ei præposito, nomen etiam ejus in ecclesiasticis tabulis ad primum or- dinem promotum fuit. Martio vero mense noctu e štabulo elephas evadens plurimos feriit, et alios occidit. Die auten decimo sexto Aprilis vespere, dum ludi circenses agerentur, populares factiones ad invicem decertarunt, multique ex utraque parte interfecti subindeque in officinas irruentes, obvia quæque diripuerunt, Joanne cognomento Coccoro- bio urb s praefecto. Caterum Julii mensis die vigesi- mo octavo, tertia feria sanctorum Apostolorum redis facta est consecratio, et sanctarum reliquia- Andres, Lucz et Timothei, qui sancti apostoli, depositio. Episcopus vero Menas una cum sanctis reliquiis progressus est, vehiculo aureo imperato- rio gemmis exornato vectus: tres autem sancta- rum apostolorum gestabat loculos supra genua : atque ita dedicationem celebravit. ' - B A. C. 543. Hoc anno, mense Aprili, indictione quarta, Narses cubicularius bellum Gotilis, qui urbem ceperant, illaturus, Romain missus est. Nam post receptam urbem a Belisario, bellum re- paraverunt Gotthi, et eam denuo armis occupave- runt. Julii vero mensis die nono, magnus et terri- C bilis terræ motus factus est per omnem Palæstinæ, Arabia, Mesopotamiæ, Syriae et Phoenices regio- nem : adeo ut Tyrus, Sidon, Berylus, Tripolis et Byblis multa damna acceperint, et hominum per- ierint multa millia. Ad Bostram vero civitatem magna pars promontorii mari adjacentis, cui no- men Lithoprosopns, avulsa in mare translata est : portumque effecit multis magnis navibus recipien- dis idoneum : cum urbs illa prius portum non habuisset. Imperator autem reparandis earum urbium ruinis magnam pecuniæ vim misit. Recessit etiam mare in altum pelagi sinum ad mille passus : ex quo multæ naves in profundum submersæ : rursumque Dei nutu in proprium alveum se reco- pit. A. C. 544. Hoc anno mense Septembri, indi- ctione decima quinta, Sycis, trans urbis regiæ portum, sanctæ Irenes dedicatio peracta: comi- D · VARIE LECTIONES. vulg. vulg. vulg., fort. om. b. vulg. vulg. vulg. JAC. GOARI NOT.E. 20pins, De adif. Justiniani, orat. 2. tellinum, si Narsem hoc anno missum succedente Lollum confecisse intelligas. tus, quibus Berylus et alie civitates corruerunt, describit Agathias lib. i, et maturis jam frugibus, prout contigisse narrat, reliquiis, et variis ad illum eventibus Procopius orat. Dc edif. Justiniani. (8) Alia al rem praesentem spectantia refert Pro- (9) Astipulabitur Theophani additamentum Mar- (10) Varios et ingentes per Phoenicem terræ mo- (11) fic templi hujus situ, conditu, ejus causa,

λείψανα ἐκ τῆς Μεγάλης Εκκλησίας μετὰ τῶν δύο πατριαρχῶν Μηνᾶ τοῦ Κωνσταντινουπόλεως καὶ Απολιναρίου, τοῦ ᾿Αλεξανδρείας. Καὶ ἐκάθισαν ἀμ- φότεροι ἐν τῷ βασιλικῷ ὀχήματι κατέχοντες ἐν τοῖς γόνασιν αὐτῶν τὰ ἅγια λείψανα· καὶ ἦλθον ἕως τοῦ περάματος καὶ ἐπέρασαν, καὶ ὑπήντησεν αὐτοῖς ὁ βασιλεύς. Καὶ ἠνέωξαν (12) τὴν αὐτὴν ἐκκλησίαν τῆς Αγίας μάρτυρος Εἰρήνης. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει ἐκαθα ρίσθη ὁ λιμὴν τοῦ Ἑβδόμου, καὶ τῷ αὐτῷ χρόνῳ τε λευτῇ Μηνᾶς ὁ ἐπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, καὶ ἐγέγονεν ἀντ᾿ αὐτοῦ ὁ Εὐτύχιος ὁ ἀποκρισιάριος Αμασίας (13) μοναχὸς τῆς ἐν Ἀμασία μονῆς καὶ πρεσβύτερος τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, του λειψάνου Μηνᾶ ἔτι προκειμένου ἐν τῷ ἱερατείῳ. Καὶ τῷ Αὐγούστῳ μην. ἐπινίκια ἦλθεν (14) ἀπὸ Ρώμης Ναρσῆ τοῦ κουβου - κουλαρίου καὶ ἐξάρχου Ῥωμαίων. Συμβαλών γὰρ πόλεμον μετὰ Τωτίλα σε ῥηγὸς τῶν Γότθων κατὰ κράτος ἐνίκησεν, καὶ ἔλαβεν τὴν Ῥώμην, καὶ ἔστα- ξεν τὸν Τώτιλαν, καὶ τὰ ἱμάτια αὐτοῦ ἡμαγμένα σὺν τῷ διαλίθῳ καμηλαυκίῳ (15) ἔπεμψεν ἐν Κων σταντινουπόλει καὶ ἐῤῥίφησαν εἰς τοὺς πόδας τοῦ βασιλέως ἐπὶ σεκρέτου (16). Δεῖ δὲ ταγῆναι καὶ τοῦ Ανθίμου ἔτος εἰς τὸν πατριάρχην Μηνάν, ἵνα συ σταθῶσι τὰ ἐκκαίδεκα ἔτη. - Κωνσταντινουπόλεως ἐπισκό που Ευτυχίου ἔτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει γέγονεν ἡ ἁγία καὶ οἰκουμενική (17) πέμπτη σύνοδος κατὰ 'Ωριγένους τοῦ παράφρονος, καὶ Διδύμου τοῦ ἀπὸ ὀμμάτων, καὶ Εὐαγρίου, καὶ τῆς Ελληνόφρονος αὐτῶν ληρῳδίας, καὶ αὖθις κατὰ τῶν ἀκεφάλων κεφαλαίων σε Βιγίλιος δὲ ὁ Ῥώμης τοῖς - συνελθοῦσιν οἱ συνήδρευσεν· ἀπελύθη δὲ πολλῶν κινηθέντων (18) ὑπὸ τοῦ βασιλέως, καὶ ἐν τῷ Ἰλλυ- ρικῷ ἐτελεύτησεν (19) τὴν ἐπὶ Ῥώμην ἀναλύων ὀδόν. - Δ. Μ. 6046. — Τούτῳ τῷ ἔτει μηνὶ Αὐγούστῳ ιδ', Ινδικτιῶνος β', ὥρᾳ μεσονυκτίου διαφανούσης σε Κυ Τώτιλλα κεφαλαίων σε διαφανούσης Ι. διάλιθον καμηλαυκίου κίδαριν, περίθεμα κεφαλής, σκιάδιον, πιλίδιον. "Οτι καλύπτει αὐχένα, ἐπὶ συγκλήτου, ἐπισκιρτώντος, Τὸ σέκρετον, Ἡ ἁγία πέμπτη σύνοδος πέντε καὶ. ἐξήκοντα καὶ ἑκατὸν θεοφόρων Πατέρων συνδρομῇ ἐκρατύνετα· ὧν ἡγοῦντο τὰ πρῶτα μὲν Μηνάς, εἶτα Εὐτύχιος ἐκ διαδοχής τοὺς ἀρχιερατικούς τῆς βασιλευούσης ιθύναντες οίακας: CHRONOGRAPHIA. A tantibus vero duobus patriarchis Mena Cpulcos et Apollinario Alexandria e Magna Ecclesia sanctae A. M. 6045. B reliquis processerunt. Sedebant autem illi in im. peratoris curru sanctas reliquias genibus appositus sustentantes. Ad lemborum itaque stationein ve- nerunt, et trajicientibus portum occurrit imperator. Solemni itaque ritu sancta Irenes ecclesiam apc- ruerunt. Eodem anno Hebdomì portus repurgatus. Eodemque tempore Menas episcopus Cpoleos de- functus est : in cujus locum suffectus apocrisiarius Amaser, presbyter et monasterii ipsius Amaser monachus, Eutychius, eo ipso die, quo Menæ ca- daver in sacris adytis adhuc expositum jacebat. Augusto mense triumphales nuntii et victoriae mo- numenta Roma Cpolim delata, Narse nimirum cu- biculario et Romanorum exarcho victore. Pugna siquidem cum Totila Gotthorum rege conserta, summam sibi sua virtute peperit victoriam, Romam recepit, Totilam interfecit, vestimentaque ejus adhuc sanguine tincta, pileolumque ejus gemmis oruatum Cpolim misit : quæ ad imperatoris pedes in secreto projecta sunt. Cæterum annum URUBI Anthimi in patriarchæ Menæ tempus conferri opor- tet, ut sexdecim annorum ratio constet. - A. C. 545. Cpoleos episcopi Eutychii. annus primus. - Hoc anno sanctum et oecumenicum quintum con- cilium adversus dementem Origenem, Didymum oculorum lumine privatum; Evagrium eorumque deliria in gentilium mentem declinantia, et insuper C adversus Acephalorum capita celebratum est. Con- gregatis vero Patribus haud simul consedit ponti – fex Romanus Vigilius: sed ab imperatore multis tumultuantibus dimissus, iter, quo Romam pergitur, agents, in Illyrico diem extremum obiit. A. C. 546. Hoc anno, mensis Augusti decimo quinto (i), indictione secunda, illucescentis jam VARIE LECTIONES. es vulg. et sie ubique. - om. c. JAC. GOARI NOTÆ. tionis in ea faciendæ permissus. Euchologium ubi de templi dedicatione. procuratoris sive legati promotionem et gesta refert Enstathius apud Surium Aprilis. miani 25: Procopius lib. De bello Gouhorum, ad finem. pileolum expressum habes in numismatis forma apul Baroniun ad annum C. num. 72, significatum reddit Beda, De tabern. lib. i, cap. In modum cassidis extenditur supra summitatem capitis. interpretatur illet- strissimus Trapezuntinus præsul: etymon retuli- mus ad euchologium. senatu assidente, remque spectans, quod et aplius sit. Buccardi conjectura ut legendom sit, ut dicat auctor projectas ejus - modi Totikæ vestes ad pedes Justiniani velut insi- Ventis, ac fastu conculcantis, nihil ad rem, aut e D decora. cubiculum in palatio, quo ita vestes ejusmodi triumphi quadam specie illatæ sint, ac projecta, spectantibus viris aulæ primariis. COMBEFIS. dum habitam testatur: de qua Evagrius lib. 1. Matthæus Blastares de hujus, et alterius ad annum Justiniani decimum conventibus habitis ita loquitur in proemio Nonoanonis: Sancta quinta synodus centum sexaginta quinque deiferorum Pa- trum cætu coacta est: quorum duces fuere primo Menas, deinde Eutychius clavum pontificium regio urbis ex successione gubernantes. cum quis alium in suam sententiam trahere cona- tur. Anast. multis molis; new bene novus interpr. multis tumultuantibus, COMBEFIS. mentum. (12) Ecclesia delicata fit ejusdem άνοιξις, et ora- (13) Eutychii Amaseni episcopi, ad synodum CP. (14) Additamentum Marcellini ad annum Justi (15) Alterius Gotthorum regis, Theodati nimirum (16) Anastasius cum reddat, coram senatu, legerit, (17) Chronicon Alexandrinum eodem anno syno- (18) Mullis ultro citroque quasitis ; ut fieri solet (19) Anno succedente, ut vult Marcellini addita-

λείψανα ἐκ τῆς Μεγάλης Εκκλησίας μετὰ τῶν δύο πατριαρχῶν Μηνᾶ τοῦ Κωνσταντινουπόλεως καὶ Απολιναρίου, τοῦ ᾿Αλεξανδρείας. Καὶ ἐκάθισαν ἀμ- φότεροι ἐν τῷ βασιλικῷ ὀχήματι κατέχοντες ἐν τοῖς γόνασιν αὐτῶν τὰ ἅγια λείψανα· καὶ ἦλθον ἕως τοῦ περάματος καὶ ἐπέρασαν, καὶ ὑπήντησεν αὐτοῖς ὁ βασιλεύς. Καὶ ἠνέωξαν (12) τὴν αὐτὴν ἐκκλησίαν τῆς Αγίας μάρτυρος Εἰρήνης. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει ἐκαθα ρίσθη ὁ λιμὴν τοῦ Ἑβδόμου, καὶ τῷ αὐτῷ χρόνῳ τε λευτῇ Μηνᾶς ὁ ἐπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, καὶ ἐγέγονεν ἀντ᾿ αὐτοῦ ὁ Εὐτύχιος ὁ ἀποκρισιάριος Αμασίας (13) μοναχὸς τῆς ἐν Ἀμασία μονῆς καὶ πρεσβύτερος τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, του λειψάνου Μηνᾶ ἔτι προκειμένου ἐν τῷ ἱερατείῳ. Καὶ τῷ Αὐγούστῳ μην. ἐπινίκια ἦλθεν (14) ἀπὸ Ρώμης Ναρσῆ τοῦ κουβου - κουλαρίου καὶ ἐξάρχου Ῥωμαίων. Συμβαλών γὰρ πόλεμον μετὰ Τωτίλα σε ῥηγὸς τῶν Γότθων κατὰ κράτος ἐνίκησεν, καὶ ἔλαβεν τὴν Ῥώμην, καὶ ἔστα- ξεν τὸν Τώτιλαν, καὶ τὰ ἱμάτια αὐτοῦ ἡμαγμένα σὺν τῷ διαλίθῳ καμηλαυκίῳ (15) ἔπεμψεν ἐν Κων σταντινουπόλει καὶ ἐῤῥίφησαν εἰς τοὺς πόδας τοῦ βασιλέως ἐπὶ σεκρέτου (16). Δεῖ δὲ ταγῆναι καὶ τοῦ Ανθίμου ἔτος εἰς τὸν πατριάρχην Μηνάν, ἵνα συ σταθῶσι τὰ ἐκκαίδεκα ἔτη. - Κωνσταντινουπόλεως ἐπισκό που Ευτυχίου ἔτος α'. Τούτῳ τῷ ἔτει γέγονεν ἡ ἁγία καὶ οἰκουμενική (17) πέμπτη σύνοδος κατὰ 'Ωριγένους τοῦ παράφρονος, καὶ Διδύμου τοῦ ἀπὸ ὀμμάτων, καὶ Εὐαγρίου, καὶ τῆς Ελληνόφρονος αὐτῶν ληρῳδίας, καὶ αὖθις κατὰ τῶν ἀκεφάλων κεφαλαίων σε Βιγίλιος δὲ ὁ Ῥώμης τοῖς - συνελθοῦσιν οἱ συνήδρευσεν· ἀπελύθη δὲ πολλῶν κινηθέντων (18) ὑπὸ τοῦ βασιλέως, καὶ ἐν τῷ Ἰλλυ- ρικῷ ἐτελεύτησεν (19) τὴν ἐπὶ Ῥώμην ἀναλύων ὀδόν. - Δ. Μ. 6046. — Τούτῳ τῷ ἔτει μηνὶ Αὐγούστῳ ιδ', Ινδικτιῶνος β', ὥρᾳ μεσονυκτίου διαφανούσης σε Κυ Τώτιλλα κεφαλαίων σε διαφανούσης Ι. διάλιθον καμηλαυκίου κίδαριν, περίθεμα κεφαλής, σκιάδιον, πιλίδιον. "Οτι καλύπτει αὐχένα, ἐπὶ συγκλήτου, ἐπισκιρτώντος, Τὸ σέκρετον, Ἡ ἁγία πέμπτη σύνοδος πέντε καὶ. ἐξήκοντα καὶ ἑκατὸν θεοφόρων Πατέρων συνδρομῇ ἐκρατύνετα· ὧν ἡγοῦντο τὰ πρῶτα μὲν Μηνάς, εἶτα Εὐτύχιος ἐκ διαδοχής τοὺς ἀρχιερατικούς τῆς βασιλευούσης ιθύναντες οίακας: CHRONOGRAPHIA. A tantibus vero duobus patriarchis Mena Cpulcos et Apollinario Alexandria e Magna Ecclesia sanctae A. M. 6045. B reliquis processerunt. Sedebant autem illi in im. peratoris curru sanctas reliquias genibus appositus sustentantes. Ad lemborum itaque stationein ve- nerunt, et trajicientibus portum occurrit imperator. Solemni itaque ritu sancta Irenes ecclesiam apc- ruerunt. Eodem anno Hebdomì portus repurgatus. Eodemque tempore Menas episcopus Cpoleos de- functus est : in cujus locum suffectus apocrisiarius Amaser, presbyter et monasterii ipsius Amaser monachus, Eutychius, eo ipso die, quo Menæ ca- daver in sacris adytis adhuc expositum jacebat. Augusto mense triumphales nuntii et victoriae mo- numenta Roma Cpolim delata, Narse nimirum cu- biculario et Romanorum exarcho victore. Pugna siquidem cum Totila Gotthorum rege conserta, summam sibi sua virtute peperit victoriam, Romam recepit, Totilam interfecit, vestimentaque ejus adhuc sanguine tincta, pileolumque ejus gemmis oruatum Cpolim misit : quæ ad imperatoris pedes in secreto projecta sunt. Cæterum annum URUBI Anthimi in patriarchæ Menæ tempus conferri opor- tet, ut sexdecim annorum ratio constet. - A. C. 545. Cpoleos episcopi Eutychii. annus primus. - Hoc anno sanctum et oecumenicum quintum con- cilium adversus dementem Origenem, Didymum oculorum lumine privatum; Evagrium eorumque deliria in gentilium mentem declinantia, et insuper C adversus Acephalorum capita celebratum est. Con- gregatis vero Patribus haud simul consedit ponti – fex Romanus Vigilius: sed ab imperatore multis tumultuantibus dimissus, iter, quo Romam pergitur, agents, in Illyrico diem extremum obiit. A. C. 546. Hoc anno, mensis Augusti decimo quinto (i), indictione secunda, illucescentis jam VARIE LECTIONES. es vulg. et sie ubique. - om. c. JAC. GOARI NOTÆ. tionis in ea faciendæ permissus. Euchologium ubi de templi dedicatione. procuratoris sive legati promotionem et gesta refert Enstathius apud Surium Aprilis. miani 25: Procopius lib. De bello Gouhorum, ad finem. pileolum expressum habes in numismatis forma apul Baroniun ad annum C. num. 72, significatum reddit Beda, De tabern. lib. i, cap. In modum cassidis extenditur supra summitatem capitis. interpretatur illet- strissimus Trapezuntinus præsul: etymon retuli- mus ad euchologium. senatu assidente, remque spectans, quod et aplius sit. Buccardi conjectura ut legendom sit, ut dicat auctor projectas ejus - modi Totikæ vestes ad pedes Justiniani velut insi- Ventis, ac fastu conculcantis, nihil ad rem, aut e D decora. cubiculum in palatio, quo ita vestes ejusmodi triumphi quadam specie illatæ sint, ac projecta, spectantibus viris aulæ primariis. COMBEFIS. dum habitam testatur: de qua Evagrius lib. 1. Matthæus Blastares de hujus, et alterius ad annum Justiniani decimum conventibus habitis ita loquitur in proemio Nonoanonis: Sancta quinta synodus centum sexaginta quinque deiferorum Pa- trum cætu coacta est: quorum duces fuere primo Menas, deinde Eutychius clavum pontificium regio urbis ex successione gubernantes. cum quis alium in suam sententiam trahere cona- tur. Anast. multis molis; new bene novus interpr. multis tumultuantibus, COMBEFIS. mentum. (12) Ecclesia delicata fit ejusdem άνοιξις, et ora- (13) Eutychii Amaseni episcopi, ad synodum CP. (14) Additamentum Marcellini ad annum Justi (15) Alterius Gotthorum regis, Theodati nimirum (16) Anastasius cum reddat, coram senatu, legerit, (17) Chronicon Alexandrinum eodem anno syno- (18) Mullis ultro citroque quasitis ; ut fieri solet (19) Anno succedente, ut vult Marcellini addita-

ἐδήμευσεν. Καὶ ἐγένετο φόβο; μέγας ἐν πᾶσι τοῖς ἀνατολικοῖς μέρεσιν …. Τῷ δὲ Δεκεμβρίῳ μηνὶ ἐγέ- νετο θνῆσις ἀνθρώπων ἐν διαφόροις πόλεσιν, μάλιστα δὲ τῶν παίδων. Ομοίως καὶ τῷ Μαΐῳ μηνὶ ἐγένετο σπάνις ἄρτου ἐν Βυζαντίῳ. Καὶ ἐστενώθησαν καὶ • ἔκραξαν τῷ βασιλεῖ· Δέσποτα, εὐθηνίαν τῇ πόλει. Καὶ ἀνέσκαψαν τὸν ὕπαρχον (27) ἐν γενεθλιακή θεωρίῳ, ὄντων ἐν τῷ ἱππικῷ καὶ πρεσβευτῶν τῶν τ Περσῶν. Καὶ ἀγανακτήσας ὁ βασιλεὺς κελεύει Μου- σουνίῳ τῷ ὑπάρχω (28) κρατῆσαι τοὺς τοῦτο ποιήσαντας, καὶ ἐκολάσθησαν. Ελύπησαν γὰρ τὸν βασιλέα, ὅτι ἐπὶ τοῦ πρεσβευτοῦ τῶν Περσῶν κατ έκραζον αὐτῷ οἱ δῆμοι. Οίνου μὲν καὶ λάρδου καὶ παντοίου είδους εὐθηνία ἦν, σίτου δὲ καὶ κριθῆς λείο μας. Τῷ δὲ Ἰουλίῳ μηνί ιγ', ἡμέρᾳ ε', ἐγένοντο ἀστραπαὶ καὶ βρονται φοβεραί, ὥστε πολλοὺς βλα- Εἶναι, καὶ βροχή πολλή, ὥστε ἀπὸ πολλῆς ἀβροχίας οταν το κορεσθῆναι τὴν γῆν. Α. Μ. 6019. Ετος α'. Ρώμης ἐπισκόπου Πελαγίου Α. Τούτῳ τῷ ἔτει μηνὶ Δεκεμβρίῳ τα δ' εἰς τὴν μνή μην τῆς κόνεως (2)) ἐτελεύτησεν ὁ Τιμόθεος ἔξω αρχές τῶν μοναστηρίων καὶ ἡγούμενος τῆς Δαλμά- του μονῆς· καὶ ἐγένετο ἀντ' αὐτοῦ ᾿Ανθυμος ἔγκλει στις τοῦ αὐτοῦ μοναστηρίου. Καὶ ἐφάνη πῦρ ἐν τῷ οὐρανῷ ὡς εἶδος λόγχης ἀπὸ ἄρκτου ἕως δυσμών. Καὶ τῷ Ἀπριλλίῳ μηνὶ ἡμέρᾳ β' ἐγένετο σεισμός φοβερὸς καὶ ἀλλαβής. Δ. Μ. 6050. -- Τούτῳ τῷ ἔτει μηνὶ Οκτωβρίῳ, ἡμέρα Σ' (50), ἐνδικτιῶνι ς', γέγονε σεισμός μέγας διαφαίνοντος τὰ τοῦ Σαββάτου. Καὶ τῷ Δεκεμβρίῳ μην. ιδ' γέγονεν ἕτερος σεισμός φοβερὸς πάνυ, ὥστε παθεῖν τὰ δύο τείχη Κωνσταντινουπόλεως, τό τε Κωνσταντινιακὸν καὶ τὸ ὑπὸ Θεοδοσίου κτισθέν. Κατ έπεσον δὲ ἐν Ἐξαιρέτῳ ἐκκλησίαι (3), καὶ τὰ ἐπέκεινα του Εβδόμου καὶ ὁ ῞Αγιος Σαμουήλ, καὶ ἡ Αγία Θεοτόκος τῶν Πεταλᾶ, καὶ τοῦ ῾Αγίου Βικεντίου, καὶ πολλὰ θυσιαστήρια ἐκκλησιῶν καὶ κιβώρια * (32), 735. - μέρεσιν πόλεσι β. των οω. λ. Η επάρχει οὖσαν] παθοῦσαν. Νοεμβρίῳ β. "η χύσ νης Β. το διαφαύοντος υ. το κιβούρια κατέκραζον αὐτῷ; κόνης μνήμη της κόνεως, κόνης, κλησίαι πολλα! • αἱ ἐ» Έξ αιρέτῳ ἐκκλησίαι, Κιβώριον, CHRONOGRAPHIA. A facultatum amissione multavit : horrenda excitata, ut multi damnum paterentur: rans terra, aquis plane exsaturata fuerit. B ex quo mieluis ingens in partes omnes orientales incubuit. Cale rum mense Decembri variis in civitatibus hominum, maxime vero puerorum, mortalitas pervagata est. Maio pariter niense panis raritas Byzantium alli- xit : populusque in angustias conjectus, ad impe ratoren vociferatus est : Domine, da urbi abundan- tiam. Tum in ipsis natalitiis spectaculis, Persarum legatis in circo considentibus, prefecti domum everterunt : ex quo indignatus imperator præfe- ctum Musonium tetrum adeo facinus agressos de- tinere, et in eos severius animadvertere jussit. Imperator siquidem indoluit populi factiones coral Persarum legato in eam impudenter vociferatas : vini etenim, laridique, et cujuslibet ciborum speciei ubertas erat quam maxima: tantum frumenti et hordei penuria. Julii demum mensis die decimo tertio, hebdomadis quinto, fulgura et tonitrua adeo iniber quoque ita copiosus, ut imbris inopia labo-· C. 549. Romæ episcopi Pelagii annus pri- lloc anno, mensis Decembris die sexto, mona- steriorum præfectus et Dalmati monasterii privatim prepositus Timotheus ad pulveris igniti memoriam obiit : et in ejus locum Anthymus ejusdem inona- sterii inclusus sufectus est. Ignisque in caelo ap- paruit in lanceæ specie a septentrione ad occasum: et Aprilis mensis die secundo, borrendus exstitit C terræ motus, a quo nullum illatum periculum. A. C. 550. Iloc anno niensis Octobris die sexto, indictione sexta, sub Sabbati crepuscu - lum ingens terrae motus exstitit : et mensis Decembris quarto decimo, alius pariter fuit plane horrendus adeo ut duo muri Cpoleos urbis, qui nimirum Constantiniacus, et qui a Thendusio di- citur exstructus, damnum paterentur. Ruinam vero expertæ sunt quæ in Exæreto ecclesiæ, et quæ protenduntur Hebdomum ultra : sancti Samuelis sanctæque Deiparæ, cui ex Petala nomen, saucti VARIE LECTIONES. * D. fort. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. - c'amaram; velut cujus culpa deesset urbi com- (50) Motumn illum ample describit Agathias lib. v meatus. Vor est in ejusmodi auctore familiarissima, sub initium, Male hæc expressa ex Reg. altero, nee bene hic reddita, profecti domum everterunt. numero diei hebdomadæ enim numero diei mensis Res tota in circo gesta, ubi eidem præfecto injuncta confuso : mensis Octobris die decima nona, hebdo- in eos qui tumultuati essent, animadversio ; madæ die sexta, quomodo etiam bene expressuin non quia® ejus everteraut domuin, sed quia sub pag. 197. ComBE FIS. conspection Persarum ita in eur, atque adeo imperatorem, vociferati erant. COMBEFIS. pulverem significare: quod ex variis lectionibus, quibus etiam in Vat. legitur. ejusdem apud recentiores significantire, colligo. Erit itaque sive pulveris, olim e colo dei deutis, ut ctiam terrae motus celebratur, temo.in. proprium existimemn, malinique, præsertim ecclesi ; quarum subinde ruinas percenset. Sic et Cedr. ex- corruerunt multa ecclesia. Certe aut bour grammatice leges scribendum erat, ut et paulo inferius. CouBEFIS. latitia mou, Meursius land satis apte interpretatur. ornatus est altaris, trullus nimirum eidem impositus, et columnis quatuor ad ejus angulos (27) Diris devoverunt, ac officio movendum con- D Videsis historiam ad annum Leonis 17, pag. 103., (28) Ad quem novella 134 scripta est. (49) Nomen appellativum existimιο το, κόνεως, et (31) Vix adduci possim, ut cum interprete loci (52) Κιβώρια monumenta, vel templa, ex trans-

ἐδήμευσεν. Καὶ ἐγένετο φόβο; μέγας ἐν πᾶσι τοῖς ἀνατολικοῖς μέρεσιν …. Τῷ δὲ Δεκεμβρίῳ μηνὶ ἐγέ- νετο θνῆσις ἀνθρώπων ἐν διαφόροις πόλεσιν, μάλιστα δὲ τῶν παίδων. Ομοίως καὶ τῷ Μαΐῳ μηνὶ ἐγένετο σπάνις ἄρτου ἐν Βυζαντίῳ. Καὶ ἐστενώθησαν καὶ • ἔκραξαν τῷ βασιλεῖ· Δέσποτα, εὐθηνίαν τῇ πόλει. Καὶ ἀνέσκαψαν τὸν ὕπαρχον (27) ἐν γενεθλιακή θεωρίῳ, ὄντων ἐν τῷ ἱππικῷ καὶ πρεσβευτῶν τῶν τ Περσῶν. Καὶ ἀγανακτήσας ὁ βασιλεὺς κελεύει Μου- σουνίῳ τῷ ὑπάρχω (28) κρατῆσαι τοὺς τοῦτο ποιήσαντας, καὶ ἐκολάσθησαν. Ελύπησαν γὰρ τὸν βασιλέα, ὅτι ἐπὶ τοῦ πρεσβευτοῦ τῶν Περσῶν κατ έκραζον αὐτῷ οἱ δῆμοι. Οίνου μὲν καὶ λάρδου καὶ παντοίου είδους εὐθηνία ἦν, σίτου δὲ καὶ κριθῆς λείο μας. Τῷ δὲ Ἰουλίῳ μηνί ιγ', ἡμέρᾳ ε', ἐγένοντο ἀστραπαὶ καὶ βρονται φοβεραί, ὥστε πολλοὺς βλα- Εἶναι, καὶ βροχή πολλή, ὥστε ἀπὸ πολλῆς ἀβροχίας οταν το κορεσθῆναι τὴν γῆν. Α. Μ. 6019. Ετος α'. Ρώμης ἐπισκόπου Πελαγίου Α. Τούτῳ τῷ ἔτει μηνὶ Δεκεμβρίῳ τα δ' εἰς τὴν μνή μην τῆς κόνεως (2)) ἐτελεύτησεν ὁ Τιμόθεος ἔξω αρχές τῶν μοναστηρίων καὶ ἡγούμενος τῆς Δαλμά- του μονῆς· καὶ ἐγένετο ἀντ' αὐτοῦ ᾿Ανθυμος ἔγκλει στις τοῦ αὐτοῦ μοναστηρίου. Καὶ ἐφάνη πῦρ ἐν τῷ οὐρανῷ ὡς εἶδος λόγχης ἀπὸ ἄρκτου ἕως δυσμών. Καὶ τῷ Ἀπριλλίῳ μηνὶ ἡμέρᾳ β' ἐγένετο σεισμός φοβερὸς καὶ ἀλλαβής. Δ. Μ. 6050. -- Τούτῳ τῷ ἔτει μηνὶ Οκτωβρίῳ, ἡμέρα Σ' (50), ἐνδικτιῶνι ς', γέγονε σεισμός μέγας διαφαίνοντος τὰ τοῦ Σαββάτου. Καὶ τῷ Δεκεμβρίῳ μην. ιδ' γέγονεν ἕτερος σεισμός φοβερὸς πάνυ, ὥστε παθεῖν τὰ δύο τείχη Κωνσταντινουπόλεως, τό τε Κωνσταντινιακὸν καὶ τὸ ὑπὸ Θεοδοσίου κτισθέν. Κατ έπεσον δὲ ἐν Ἐξαιρέτῳ ἐκκλησίαι (3), καὶ τὰ ἐπέκεινα του Εβδόμου καὶ ὁ ῞Αγιος Σαμουήλ, καὶ ἡ Αγία Θεοτόκος τῶν Πεταλᾶ, καὶ τοῦ ῾Αγίου Βικεντίου, καὶ πολλὰ θυσιαστήρια ἐκκλησιῶν καὶ κιβώρια * (32), 735. - μέρεσιν πόλεσι β. των οω. λ. Η επάρχει οὖσαν] παθοῦσαν. Νοεμβρίῳ β. "η χύσ νης Β. το διαφαύοντος υ. το κιβούρια κατέκραζον αὐτῷ; κόνης μνήμη της κόνεως, κόνης, κλησίαι πολλα! • αἱ ἐ» Έξ αιρέτῳ ἐκκλησίαι, Κιβώριον, CHRONOGRAPHIA. A facultatum amissione multavit : horrenda excitata, ut multi damnum paterentur: rans terra, aquis plane exsaturata fuerit. B ex quo mieluis ingens in partes omnes orientales incubuit. Cale rum mense Decembri variis in civitatibus hominum, maxime vero puerorum, mortalitas pervagata est. Maio pariter niense panis raritas Byzantium alli- xit : populusque in angustias conjectus, ad impe ratoren vociferatus est : Domine, da urbi abundan- tiam. Tum in ipsis natalitiis spectaculis, Persarum legatis in circo considentibus, prefecti domum everterunt : ex quo indignatus imperator præfe- ctum Musonium tetrum adeo facinus agressos de- tinere, et in eos severius animadvertere jussit. Imperator siquidem indoluit populi factiones coral Persarum legato in eam impudenter vociferatas : vini etenim, laridique, et cujuslibet ciborum speciei ubertas erat quam maxima: tantum frumenti et hordei penuria. Julii demum mensis die decimo tertio, hebdomadis quinto, fulgura et tonitrua adeo iniber quoque ita copiosus, ut imbris inopia labo-· C. 549. Romæ episcopi Pelagii annus pri- lloc anno, mensis Decembris die sexto, mona- steriorum præfectus et Dalmati monasterii privatim prepositus Timotheus ad pulveris igniti memoriam obiit : et in ejus locum Anthymus ejusdem inona- sterii inclusus sufectus est. Ignisque in caelo ap- paruit in lanceæ specie a septentrione ad occasum: et Aprilis mensis die secundo, borrendus exstitit C terræ motus, a quo nullum illatum periculum. A. C. 550. Iloc anno niensis Octobris die sexto, indictione sexta, sub Sabbati crepuscu - lum ingens terrae motus exstitit : et mensis Decembris quarto decimo, alius pariter fuit plane horrendus adeo ut duo muri Cpoleos urbis, qui nimirum Constantiniacus, et qui a Thendusio di- citur exstructus, damnum paterentur. Ruinam vero expertæ sunt quæ in Exæreto ecclesiæ, et quæ protenduntur Hebdomum ultra : sancti Samuelis sanctæque Deiparæ, cui ex Petala nomen, saucti VARIE LECTIONES. * D. fort. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. - c'amaram; velut cujus culpa deesset urbi com- (50) Motumn illum ample describit Agathias lib. v meatus. Vor est in ejusmodi auctore familiarissima, sub initium, Male hæc expressa ex Reg. altero, nee bene hic reddita, profecti domum everterunt. numero diei hebdomadæ enim numero diei mensis Res tota in circo gesta, ubi eidem præfecto injuncta confuso : mensis Octobris die decima nona, hebdo- in eos qui tumultuati essent, animadversio ; madæ die sexta, quomodo etiam bene expressuin non quia® ejus everteraut domuin, sed quia sub pag. 197. ComBE FIS. conspection Persarum ita in eur, atque adeo imperatorem, vociferati erant. COMBEFIS. pulverem significare: quod ex variis lectionibus, quibus etiam in Vat. legitur. ejusdem apud recentiores significantire, colligo. Erit itaque sive pulveris, olim e colo dei deutis, ut ctiam terrae motus celebratur, temo.in. proprium existimemn, malinique, præsertim ecclesi ; quarum subinde ruinas percenset. Sic et Cedr. ex- corruerunt multa ecclesia. Certe aut bour grammatice leges scribendum erat, ut et paulo inferius. CouBEFIS. latitia mou, Meursius land satis apte interpretatur. ornatus est altaris, trullus nimirum eidem impositus, et columnis quatuor ad ejus angulos (27) Diris devoverunt, ac officio movendum con- D Videsis historiam ad annum Leonis 17, pag. 103., (28) Ad quem novella 134 scripta est. (49) Nomen appellativum existimιο το, κόνεως, et (31) Vix adduci possim, ut cum interprete loci (52) Κιβώρια monumenta, vel templa, ex trans-

ἐδήμευσεν. Καὶ ἐγένετο φόβο; μέγας ἐν πᾶσι τοῖς ἀνατολικοῖς μέρεσιν …. Τῷ δὲ Δεκεμβρίῳ μηνὶ ἐγέ- νετο θνῆσις ἀνθρώπων ἐν διαφόροις πόλεσιν, μάλιστα δὲ τῶν παίδων. Ομοίως καὶ τῷ Μαΐῳ μηνὶ ἐγένετο σπάνις ἄρτου ἐν Βυζαντίῳ. Καὶ ἐστενώθησαν καὶ • ἔκραξαν τῷ βασιλεῖ· Δέσποτα, εὐθηνίαν τῇ πόλει. Καὶ ἀνέσκαψαν τὸν ὕπαρχον (27) ἐν γενεθλιακή θεωρίῳ, ὄντων ἐν τῷ ἱππικῷ καὶ πρεσβευτῶν τῶν τ Περσῶν. Καὶ ἀγανακτήσας ὁ βασιλεὺς κελεύει Μου- σουνίῳ τῷ ὑπάρχω (28) κρατῆσαι τοὺς τοῦτο ποιήσαντας, καὶ ἐκολάσθησαν. Ελύπησαν γὰρ τὸν βασιλέα, ὅτι ἐπὶ τοῦ πρεσβευτοῦ τῶν Περσῶν κατ έκραζον αὐτῷ οἱ δῆμοι. Οίνου μὲν καὶ λάρδου καὶ παντοίου είδους εὐθηνία ἦν, σίτου δὲ καὶ κριθῆς λείο μας. Τῷ δὲ Ἰουλίῳ μηνί ιγ', ἡμέρᾳ ε', ἐγένοντο ἀστραπαὶ καὶ βρονται φοβεραί, ὥστε πολλοὺς βλα- Εἶναι, καὶ βροχή πολλή, ὥστε ἀπὸ πολλῆς ἀβροχίας οταν το κορεσθῆναι τὴν γῆν. Α. Μ. 6019. Ετος α'. Ρώμης ἐπισκόπου Πελαγίου Α. Τούτῳ τῷ ἔτει μηνὶ Δεκεμβρίῳ τα δ' εἰς τὴν μνή μην τῆς κόνεως (2)) ἐτελεύτησεν ὁ Τιμόθεος ἔξω αρχές τῶν μοναστηρίων καὶ ἡγούμενος τῆς Δαλμά- του μονῆς· καὶ ἐγένετο ἀντ' αὐτοῦ ᾿Ανθυμος ἔγκλει στις τοῦ αὐτοῦ μοναστηρίου. Καὶ ἐφάνη πῦρ ἐν τῷ οὐρανῷ ὡς εἶδος λόγχης ἀπὸ ἄρκτου ἕως δυσμών. Καὶ τῷ Ἀπριλλίῳ μηνὶ ἡμέρᾳ β' ἐγένετο σεισμός φοβερὸς καὶ ἀλλαβής. Δ. Μ. 6050. -- Τούτῳ τῷ ἔτει μηνὶ Οκτωβρίῳ, ἡμέρα Σ' (50), ἐνδικτιῶνι ς', γέγονε σεισμός μέγας διαφαίνοντος τὰ τοῦ Σαββάτου. Καὶ τῷ Δεκεμβρίῳ μην. ιδ' γέγονεν ἕτερος σεισμός φοβερὸς πάνυ, ὥστε παθεῖν τὰ δύο τείχη Κωνσταντινουπόλεως, τό τε Κωνσταντινιακὸν καὶ τὸ ὑπὸ Θεοδοσίου κτισθέν. Κατ έπεσον δὲ ἐν Ἐξαιρέτῳ ἐκκλησίαι (3), καὶ τὰ ἐπέκεινα του Εβδόμου καὶ ὁ ῞Αγιος Σαμουήλ, καὶ ἡ Αγία Θεοτόκος τῶν Πεταλᾶ, καὶ τοῦ ῾Αγίου Βικεντίου, καὶ πολλὰ θυσιαστήρια ἐκκλησιῶν καὶ κιβώρια * (32), 735. - μέρεσιν πόλεσι β. των οω. λ. Η επάρχει οὖσαν] παθοῦσαν. Νοεμβρίῳ β. "η χύσ νης Β. το διαφαύοντος υ. το κιβούρια κατέκραζον αὐτῷ; κόνης μνήμη της κόνεως, κόνης, κλησίαι πολλα! • αἱ ἐ» Έξ αιρέτῳ ἐκκλησίαι, Κιβώριον, CHRONOGRAPHIA. A facultatum amissione multavit : horrenda excitata, ut multi damnum paterentur: rans terra, aquis plane exsaturata fuerit. B ex quo mieluis ingens in partes omnes orientales incubuit. Cale rum mense Decembri variis in civitatibus hominum, maxime vero puerorum, mortalitas pervagata est. Maio pariter niense panis raritas Byzantium alli- xit : populusque in angustias conjectus, ad impe ratoren vociferatus est : Domine, da urbi abundan- tiam. Tum in ipsis natalitiis spectaculis, Persarum legatis in circo considentibus, prefecti domum everterunt : ex quo indignatus imperator præfe- ctum Musonium tetrum adeo facinus agressos de- tinere, et in eos severius animadvertere jussit. Imperator siquidem indoluit populi factiones coral Persarum legato in eam impudenter vociferatas : vini etenim, laridique, et cujuslibet ciborum speciei ubertas erat quam maxima: tantum frumenti et hordei penuria. Julii demum mensis die decimo tertio, hebdomadis quinto, fulgura et tonitrua adeo iniber quoque ita copiosus, ut imbris inopia labo-· C. 549. Romæ episcopi Pelagii annus pri- lloc anno, mensis Decembris die sexto, mona- steriorum præfectus et Dalmati monasterii privatim prepositus Timotheus ad pulveris igniti memoriam obiit : et in ejus locum Anthymus ejusdem inona- sterii inclusus sufectus est. Ignisque in caelo ap- paruit in lanceæ specie a septentrione ad occasum: et Aprilis mensis die secundo, borrendus exstitit C terræ motus, a quo nullum illatum periculum. A. C. 550. Iloc anno niensis Octobris die sexto, indictione sexta, sub Sabbati crepuscu - lum ingens terrae motus exstitit : et mensis Decembris quarto decimo, alius pariter fuit plane horrendus adeo ut duo muri Cpoleos urbis, qui nimirum Constantiniacus, et qui a Thendusio di- citur exstructus, damnum paterentur. Ruinam vero expertæ sunt quæ in Exæreto ecclesiæ, et quæ protenduntur Hebdomum ultra : sancti Samuelis sanctæque Deiparæ, cui ex Petala nomen, saucti VARIE LECTIONES. * D. fort. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. - c'amaram; velut cujus culpa deesset urbi com- (50) Motumn illum ample describit Agathias lib. v meatus. Vor est in ejusmodi auctore familiarissima, sub initium, Male hæc expressa ex Reg. altero, nee bene hic reddita, profecti domum everterunt. numero diei hebdomadæ enim numero diei mensis Res tota in circo gesta, ubi eidem præfecto injuncta confuso : mensis Octobris die decima nona, hebdo- in eos qui tumultuati essent, animadversio ; madæ die sexta, quomodo etiam bene expressuin non quia® ejus everteraut domuin, sed quia sub pag. 197. ComBE FIS. conspection Persarum ita in eur, atque adeo imperatorem, vociferati erant. COMBEFIS. pulverem significare: quod ex variis lectionibus, quibus etiam in Vat. legitur. ejusdem apud recentiores significantire, colligo. Erit itaque sive pulveris, olim e colo dei deutis, ut ctiam terrae motus celebratur, temo.in. proprium existimemn, malinique, præsertim ecclesi ; quarum subinde ruinas percenset. Sic et Cedr. ex- corruerunt multa ecclesia. Certe aut bour grammatice leges scribendum erat, ut et paulo inferius. CouBEFIS. latitia mou, Meursius land satis apte interpretatur. ornatus est altaris, trullus nimirum eidem impositus, et columnis quatuor ad ejus angulos (27) Diris devoverunt, ac officio movendum con- D Videsis historiam ad annum Leonis 17, pag. 103., (28) Ad quem novella 134 scripta est. (49) Nomen appellativum existimιο το, κόνεως, et (31) Vix adduci possim, ut cum interprete loci (52) Κιβώρια monumenta, vel templa, ex trans-

Ἃ ἀπὸ τῆς Χρυσῆς πόρτης (33) ἕως τοῦ Ρουσίου 4, καὶ οὐκ ἦν τόπος ἢ προάστειον, ὃ οὐκ ἔπεσεν ἀπὸ τῆς φοβερᾶς ἀπειλῆς τοῦ σεισμοῦ. Τὸ δὲ Ρήγιον κατέπεσεν οι έως ἐδάφους, ὥστε μη γνωρίζεσθαι αὐτό. Επεσε δὲ ἡ ἐκκλησία του Αγίου Στρατονίκου καὶ Καλλινίκου ἕως ἐδάφους, αἱ οἶσαι ἐν τῷ Ῥησ γίῳ (31). Καὶ ὁ κίων δὲ ὁ πορφυροῦς ὁ ἑστὼς ἔμ- προσθεν τοῦ παλατίου Ἰουκουνδιανών σε (55) μετά τῆς ἐπικειμένης αὐτῷ στήλης ἔπεσε, καὶ ἐπάγῃ εἰς τὴν γῆν πόδας ὀκτώ. Επεσε δὲ καὶ ἡ στήλη Αρκα- δίου τοῦ βασιλέως ἡ εἰς τὴν ἀξίδα τοῦ Ταύρου, ἡ εἰς τὸ ἀριστερὸν μέρος ἑστῶτα, καὶ πολλοὶ ἔπαθον ἐν τοῖς συμπτώμασιν. Ετεροι δὲ μεθ' ἡμέρας ὀκτὼ καταληφθέντες ὑπὸ τῶν συμπτωμάτων (56), διεσώ θησαν μετὰ δύο καὶ τρεῖς ἡμέρας. Ηκούσθη δὲ ὅτι καὶ ἐν ἑτέραις πόλεσιν τὸ αὐτὸ γέγονε. Τοιοῦτον γὰρ μέγαν καὶ φοβερὸν σεισμὸν οὐ μέμνηται ἄνθρω πος ἐπὶ τῆς γῆς ἐν τῇ γενεᾷ ἐκείνῃ. Εμεινεν δὲ αειομένη ἡ γῆ ἡμέρας καὶ νυκτὸς [μετά ο φιλανθρω πίας] ἡμέρας δέκα, καὶ πρὸς ὀλίγον οι άνθρωποι κατενύγησαν λιτανεύοντες, φιλανθρωπίας δὲ γενο- μένης παρά Θεοῦ, ἐπὶ τὸ χεῖρον πάλιν γεγόνασιν. Ὁ δὲ βασιλεὺς οὐκ ἐφόρεσεν τὸ στέμμα ἐπὶ ἡμέ ρας μ'. ᾿Αλλὰ καὶ τῇ ἁγίᾳ τοῦ οι Χριστοῦ γεννήσει χωρὶς αὐτοῦ προῆλθεν ἐν τῇ ἐκκλησία· ὥστε καὶ τὰ ἐξ ἔθους γενόμενα ἄριστα εἰς τὰ ιθ' ἔπαυσαν· καὶ τὴν τούτων ἔξοδον τοῖς πτωχοί; ἔδωκαν 8. Τῷ δ' αὐτῷ χρόνῳ εἰσῆλθεν ἔθνος ἐν τῷ Βυζαντίῳ (57) παράδοξον τῶν λεγομένων ᾿Αβάρων, καὶ πᾶσα ἡ πόλις συνέτρεχεν εἰς τὴν θέαν αὐτῶν, ὡς μηδέποτε ἑωρακότες τοιοῦτον ἔθνος. Εἶχον γὰρ τὰς κόμας ὄπισθεν μακράς πάνω δεδεμένας πρανδίας (58) καὶ Ρησίου Ρυσίου Γ. οι κατέπεσεν ε, οὕτως ἔπεσεν Ἰουκουνδιανῶν Ιουκουρδιανών Ιουκαρδιανών σε καταληφθέντων 1. οι μετά φιλανθρωπίας του τοῦ Θεοῦ Γ. δέδωκαν της. θυσιαστήρια ει ο κιβώρια Οἱ ἅγιοι Πατέρες ὡς οὐρανὸν μὲν τὸ ἐπάνωθεν τῆς ἁγίας τραπέζης ὀρόφιον ἀπαρτίζου- δεν ὡς ὅλην δὲ τὴν ὁρίζονται τὸ ὑπὸ τεσσάρων κιονίων, τοῦ εἰρημένου κιβωρίου, συγκλειόμενον· Εποίησε τὸ κιβώριον, καὶ τοὺς κίονας ἐξ ἀργύρου, καὶ χρυσώσας αὐτά· καὶ τὸ μῆλον, καὶ τὰ κρίνα, καὶ τὸν σταυρὸν τοῦ κιθωρίου ἐλόχρυσα· καταχρηστικώς, Ἰουκουνδιανων νίω, σίλεια ἀλλαχόθι δεδημιούργηκεν αὐτὸς καινουργήσας, ἔν τε τῷ Ἡραίῳ καὶ Ἰουκονδιάναις ταῖς καλουμέ ναις· Μετὰ φιλανθρωπίας. φιλανίας. φιλανθρω πίας δὲ γενομένης, δ. Βλαττία, πράνδια, χαρέρια, σήμεντα. σειράς χρυσῷ διαπεποικιλμένας, Καλώδια χρυσῷ διαπε ποκιλ- THEOPHANIS B : insuper Vincentil templum, pluraque ecclesiarum allaria, necnon ciboria, a Chryse porta ad eam qua Rusii, corruerunt : neque locus aut suburba- num prædium exstitit, quod ab horrenda terræ motus agitatione jacturam non tulerit. Ad solum, autem usque ita deturbatum est Rhegium, ut ubi quondam stelerit, nec ipsis oculis exstaret. Ad hæc sanctorum Stratonici et Callinici ecclesia, quæ in Rhegio, ad imum usque solum eversa : sed et por- plyretica columna e palatii Jucundianarum regione erecta, una cum superposita sibi statua decidit, defossaque est in terram pedes octo. Corruit etiam in terram imperatoris Arcadii statua, ad arcus Tauri partem sinistram posita : multique ruinis oppressi : plures post octo dies sub ruinis reperti post dies, duos aut tres incolumes evaserunt. Quin etiam in aliis civitatibus idem contigisse relatum. Paris enim et æque magni terribilisque terræ motus ſamam, ea hominum ætate, per universum terrarum orbem se audivisse nemo neminit. Concutiebatur continuo Terra diu noctuque per dies integros decem, non abalienata penitus Dei clementia, et ad breve spatium bomines processionum precibus attenti ad pœniten- tiam sunt révocati : Dei vero humanitatem securius experti, in deteriora rursum facinora retro lapsi sunt. Imperator interim stemma capiti per dies quadraginta non imposuit : sed et absque corona sacris Christi natalitiis ad ecclesiam processit: adeo e:t agitata, ut moris est, ad noveindecim accubitus convivia, penitus cersaverint, et eorum pretium in pauperes insumpserint. Sub idem tempus gens prorsus insolens atque incognita, Abarcs ei nomen, VAKIÆ LECTIONES. c b, vulg. Goar. ex Prne. De ad. Just., a f, vulg. delendum videtur. add. ex b : add. JAC. GOARI NOTE. crectis in altum suffultus : ex quo consocial Theophanes. Germanus in Myslog. : Fornicem, qui supra mensam sacram eminet, velut colum, sancti Patres construunt: terram vero mente definiunt, quod quatuor columnis ejus conclusum est, el ciborium appellatur. Codinus in descriptione templi Sancta Sophie : D Ciborium, et ei subjecias columnas ex argento conflavit, et auro decoravit: pomum etiam, et lilia, et crucem ciborii ex auro puro confecit. Plura de ciborio in Euchologicis. Origines ipsae CP. quod velit liberum. COMBEFIS. de forsan quibus Procopius erat. De @dif. Justiniani : Ba- Palatia construail ipse iui a fundamentis in Herao et Jucundianis ita vocatis. sunt; inde nimirum, exque ruderibus efussi. Vos hic obscura ; habet ta- men Cedr. etsi imperitæ manus vitio exscriptum apud eum, Anast., post decem misericor- dias Dei. Ex verbis tamen sequentibus, quum et eadem dixerat p. 194, liquet accipi hic pro cessatione a terræ motu; ut significet fuisse concussam terram ad dies decem, at nón continua agitatione, sed ut quandoque per moras Dei benignitas aliqua eluceret, ac motus tantisper sisteretur. COMBEFIS. Boreales supra Iberos, Colchios, sivg Lazos, et Alanos, quorumn patriam, mores, legationem, et ejus causam exprimit Menander protector in lega. tionum excerptis editionis Regiæ pag. 99, ex quo hzc Theophanes. Legendus Evagrius lib. v, cap. 1, maxime vero Simocitta lib. vi, cap. vel Magno Cum tenuissimas illas pelliculas, tenuiores brandeas extrahere cœpissent. Constantinus Porphyrog. De admin. imp., cap. : Βlalia, 200, armille, sementa. Glossa Isidori, Prandeum, genus zonarum. Dic itaque tenuis vitta est, sive Tasciola capillis evincicndis idonea. In hunc usum et finem calculas auro variegatas accipiunt legati apud Menandrum citatum pag. ac micrius pag. : (53) De his CP. locis Gyllius in Topog. GP. et (54) Ecclesia exsistentes in Rhegio. Cuique tamen (35) Ἰουχουρδιανών habent Barb. et Peyrez. codd. (56) Ruinis incoluti, post duos tresve dies servati (37) Avares sunt Scythæ, sive Hunni Asiatici (38) Monachus Sangallensis lib. n de Carolo

πεπλεγμένας. Ἡ δὲ λοιπὴ φορεσία αὐτῶν ὁμοία τῶν λοιπῶν Ούννων α'. Οὗτοι φυγόντες ἐκ τῆς ἰδίας χώρας ἦλθον εἰς τὰ μέρη Σκυθίας καὶ Μυσίας, καὶ ἔπεμψαν πρὸς Ἰουστινιανὸν πρέσβεις δεχθῆναι αὐτ τους. Τῷ δὲ Φεβρουαρίῳ μηνὶ (59) γέγονεν θνῆσις ἀνθρώπων ἀπὸ βουβώνος, μάλιστα δὲ τοῖς νέοις, ὥστε μὴ ἐπαρκεῖν τοὺς ζῶντας θάπτειν τους τεθνεῶ- τα;· ἐκράτησεν δὲ ἡ θνῆσις ἀπὸ μηνός Φεβρουαρίου ἕως μηνός Ἰουλίου. Α. Μ. 6051. - Τούτῳ τῷ ἔτει μηνὶ Μαΐῳ ζ' (40), ἡμέρᾳ γ', ὥρᾳ πέμπτῃ φιλοκαλουμένου τοῦ Τρούλλου τῆς Μεγάλης Εκκλησίας (ἦν γὰρ διερρηγμένος σε έκ τῶν γενομένων σεισμῶν ἐργαζομένων τῶν Ἰσαύ- ρων, ἔπεσεν τὸ ἀνατολικὸν μέρος τῆς προϋποστο λῆς εὐ τοῦ ἁγίου θυσιαστηρίου, καὶ συνέτριψεν τὸ κιβώριον καὶ τὴν ἁγίαν τράπεζαν καὶ τὸν ἄμβωνα. Καὶ κατεγινώσκοντο οἱ μηχανικοί, ὡς ότιπερ ὑποκάτωθεν " οὐκ ἐποίησαν τὴν κρέμασιν φυγόντες τὴν ἔξοδον, ἀλλ' ἐτρύπησαν τους πινσοὺς τοὺς βαστάζοντας τον τρούλλον, καὶ διὰ τοῦτο οὐκ ἐδά- σταξαν ». Λοιπὸν συνιδὼν ὁ εὐσεβέστατος βασιλεὺς ήγειρεν ἄλλους πινσοὺς, καὶ ἐδέξατο τὸν τροῦλλον, καὶ οὕτως ἐκτίσθη, ὑψωθεὶς πλέον είκοσι πόδας εἰς ἀνάβασιν ἐπάνω * τοῦ πρώτου κτίσματος. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει επανέστησαν Ούννοι καὶ Σκλά Εκ (11) τῇ Θράκη πλήθη τα πολλά, καὶ ἐπολέμησαν αὐτὴν, καὶ πολλοὺς ἐφόνευσαν καὶ ᾐχμαλώτευσαν. – Ἐπίασαν δὲ καὶ οι Σέργιον τὸν στρατηλάτην υἱὸν Βάρχου τοῦ πρεσβυτέρου, καὶ τὸν Ἐδερμᾶν τὸν στρατηγὸν Καλοποδίου τοῦ ἐνδοξοτάτου κουβικου- λερίου καὶ πραιποσίτου. Ευρόντες δὲ τοῦ τείχους τοῦ ᾿Αναστασιακού (42) τόπους τινὰς πεπτωκότας ἐκ τῶν σεισμῶν, εἰσελθόντες ᾐχμαλώτευσαν ἕως Δρυ πίας και Νυμφῶν καὶ Χετουκώμεω; " (43)· καὶ πάνε τες ἔφυγον ἐν τῇ πόλει μετὰ τῶν ὑπαρχόντων αὐτῶν· ἢ ἐπάνω το εργαζο ὡς Α, καὶ *' τοῖς λοιποῖς Ούννοις αὐτῶν λοιπῶν Ούννων . σε διερρηγμένος 3, διαρρηγμένος μένων] να πρὸ ὑποστολῆς Α. Οι μηχανικοί] χειμερικοὶ Α Ι. ν ἀποκάτωθεν Α. Οι οὐκ ἐβάσταξαν Α Γ, οὐ κατεβάσταξαν πολλά, καὶ ἐπολ. αὐτὴν Α, καὶ ἐπολ. αὐτ. πλ. πολλά και Σέργιον κίας Α. • Χιτουχώμεως Α Σίτου κωμέως 1, Χιτοῦ κώμης πλήθη Δρου- μένα εἰς τὸ εἴργειν τι τῶν ἀποδιδρασκόντων ἐπινε- νοημένα ἀχει ρεκόμην 'Αβάρων στρατόν, ι; CHRONOGRAPHIA. A Cpolim advenit : et ad ejus spectaculum, quod nus- quam visi fuissent hujus formæ homines, cuncla urbs effusa est. Comas siquidem a tergo longas admodum tæniis revinctas et implexas gestabant : reliquus licet habitus Hunnico simillimus conspice- retur. Illi porro relicta patria religione in Scybiæ Mysiæque partes se conferentes, ut humanius in iis provinciis admitterentur, ad Justinianum legatos destinaverunt. Cæterum mense Februario mortifera grassata est : adeo ut sepeliendis mortuis non sur- usque mensem Julium. - ex bubone lues in homines, maxime juvenes, ficerent vivi: obtinuit vero et invaluit a Februario ad A. C. 551. Hoc anno, mensis Maii die septi- mo (j), hebdomadis tertio, hora post exortum quinta, suis pene jam ornamentis perfecti et Isaurorum ope- ra bene instructi Magnæ ecclesiæ Trulli (disruptus enim et hiatu deformis ex terræ motuum concus- B sione cernebatur) pars orientalior contractæ ad san- clum altare testudinis decidit in terram. Molis ejusmodi collabente ruina ciborium, sancta mensa, et ambo comminuta sunt et plane contrita. Tantæ porro jacturæ incusabantur architecti, quod, ut sumptibus parcerent, pilarum capita ad trulli ra- dices non solide per omnes partes compegissent. sed eas pilas, quæ trullum snffulcinnt, fenestris et aperturis reliquissent hiantes, ex quo sustentando trullo non fuere satis. Hoc animadverso, pilas alias piissimus imperator exstruxit, quæ trullum deinceps exceperunt: atque ita instauratus est viginti pedes altior, quam in priori ædificatione antea fuerat. C Hoc etiam anno flunni et Sclavį cum maximis co. piis in Thraciam irruentes eany bello vastaverunt, multosque homines vel occiderunt, vel in captivi- tatem abduxerunt: sed et Sergium militiæ magi- strum, Bacchi senioris filium, et Ederman ducem Calopodii clarissimi cubicularii et præpositi filium ceperunt. Cumque partes quasdam muri Anastasia - ni terræ motibus collapsas reperissent, per eas ingressi, in potestatem suain redegerunt loca a:1 Drypiam, Nymphas et Chittus vicum sita: cunctique facultatibus secum asportatis în urbem confugerunt. VARIE LECTIONES. om. b. a, vulg. h. 1. desinit lacuna colicis A. raig. vulg. νulg. * ante add. ex A. e, vulg. JAC. GOARI NOTÆ. descripsit Agathias loco citato, et Procopius De ædif. Justiniani lib. 1; Evagrius lib. iv; graphice præ omnibus refert Codinus opusculo De templo Sancta Sophia. D contigit ruina quam breviter attingit auctor ; fusius Funiculos (armillas absome reddidit in- terpres) auro implexos, quibus quod fluxum est, megam, et volitans innectitur. Quale togarum sinus, diucinni capillorum, laxa vestes, etc. Interpres ite rum perabsurde : ut eos se deficere impediret. Cos rippus lib. 1, de Avarum capillis prandeo revinctis : Colubrimodis Abarum gens nexa capillis. Hinc inlonsum Aba- mum exercitum vocat Fiorilegii epigram. 10, lib. V. ere jam ineunte, derepente, et iterato urbem pesti- lens morbus invasit, etc., quo nimirum terræ motu trbs concussa est. Issuram excitatam dum repararet Justinianus, ca Agathias, cujus lib. v ea solum quæ præsenti ac superiore anno contraxit Theophanes, prolixo di- cendi genere recensentur, et præcedentibus ceu tem- pore connexis adjunguntur.Selavos porro Agathias vocat Cotriguros Hunnos. exstructi, cujus cohditum, longitudinem, muni- menta, utilitatem refert Evagrius lib. ui, cap. 38; Orig. CP.; Procopius De adif. Justinian lib. Agathias et alii. (39) Ex Agathiae lib. v. sub initium: Eodem anno, (40) Sanctæ Sophie templi motu superioris anni (41) Totam bistoriam ordine copioseque pertexit (42) Muri illius, Longi cognomento, ab Anastasio (45) Chetumesum appellat Agathias.

πεπλεγμένας. Ἡ δὲ λοιπὴ φορεσία αὐτῶν ὁμοία τῶν λοιπῶν Ούννων α'. Οὗτοι φυγόντες ἐκ τῆς ἰδίας χώρας ἦλθον εἰς τὰ μέρη Σκυθίας καὶ Μυσίας, καὶ ἔπεμψαν πρὸς Ἰουστινιανὸν πρέσβεις δεχθῆναι αὐτ τους. Τῷ δὲ Φεβρουαρίῳ μηνὶ (59) γέγονεν θνῆσις ἀνθρώπων ἀπὸ βουβώνος, μάλιστα δὲ τοῖς νέοις, ὥστε μὴ ἐπαρκεῖν τοὺς ζῶντας θάπτειν τους τεθνεῶ- τα;· ἐκράτησεν δὲ ἡ θνῆσις ἀπὸ μηνός Φεβρουαρίου ἕως μηνός Ἰουλίου. Α. Μ. 6051. - Τούτῳ τῷ ἔτει μηνὶ Μαΐῳ ζ' (40), ἡμέρᾳ γ', ὥρᾳ πέμπτῃ φιλοκαλουμένου τοῦ Τρούλλου τῆς Μεγάλης Εκκλησίας (ἦν γὰρ διερρηγμένος σε έκ τῶν γενομένων σεισμῶν ἐργαζομένων τῶν Ἰσαύ- ρων, ἔπεσεν τὸ ἀνατολικὸν μέρος τῆς προϋποστο λῆς εὐ τοῦ ἁγίου θυσιαστηρίου, καὶ συνέτριψεν τὸ κιβώριον καὶ τὴν ἁγίαν τράπεζαν καὶ τὸν ἄμβωνα. Καὶ κατεγινώσκοντο οἱ μηχανικοί, ὡς ότιπερ ὑποκάτωθεν " οὐκ ἐποίησαν τὴν κρέμασιν φυγόντες τὴν ἔξοδον, ἀλλ' ἐτρύπησαν τους πινσοὺς τοὺς βαστάζοντας τον τρούλλον, καὶ διὰ τοῦτο οὐκ ἐδά- σταξαν ». Λοιπὸν συνιδὼν ὁ εὐσεβέστατος βασιλεὺς ήγειρεν ἄλλους πινσοὺς, καὶ ἐδέξατο τὸν τροῦλλον, καὶ οὕτως ἐκτίσθη, ὑψωθεὶς πλέον είκοσι πόδας εἰς ἀνάβασιν ἐπάνω * τοῦ πρώτου κτίσματος. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει επανέστησαν Ούννοι καὶ Σκλά Εκ (11) τῇ Θράκη πλήθη τα πολλά, καὶ ἐπολέμησαν αὐτὴν, καὶ πολλοὺς ἐφόνευσαν καὶ ᾐχμαλώτευσαν. – Ἐπίασαν δὲ καὶ οι Σέργιον τὸν στρατηλάτην υἱὸν Βάρχου τοῦ πρεσβυτέρου, καὶ τὸν Ἐδερμᾶν τὸν στρατηγὸν Καλοποδίου τοῦ ἐνδοξοτάτου κουβικου- λερίου καὶ πραιποσίτου. Ευρόντες δὲ τοῦ τείχους τοῦ ᾿Αναστασιακού (42) τόπους τινὰς πεπτωκότας ἐκ τῶν σεισμῶν, εἰσελθόντες ᾐχμαλώτευσαν ἕως Δρυ πίας και Νυμφῶν καὶ Χετουκώμεω; " (43)· καὶ πάνε τες ἔφυγον ἐν τῇ πόλει μετὰ τῶν ὑπαρχόντων αὐτῶν· ἢ ἐπάνω το εργαζο ὡς Α, καὶ *' τοῖς λοιποῖς Ούννοις αὐτῶν λοιπῶν Ούννων . σε διερρηγμένος 3, διαρρηγμένος μένων] να πρὸ ὑποστολῆς Α. Οι μηχανικοί] χειμερικοὶ Α Ι. ν ἀποκάτωθεν Α. Οι οὐκ ἐβάσταξαν Α Γ, οὐ κατεβάσταξαν πολλά, καὶ ἐπολ. αὐτὴν Α, καὶ ἐπολ. αὐτ. πλ. πολλά και Σέργιον κίας Α. • Χιτουχώμεως Α Σίτου κωμέως 1, Χιτοῦ κώμης πλήθη Δρου- μένα εἰς τὸ εἴργειν τι τῶν ἀποδιδρασκόντων ἐπινε- νοημένα ἀχει ρεκόμην 'Αβάρων στρατόν, ι; CHRONOGRAPHIA. A Cpolim advenit : et ad ejus spectaculum, quod nus- quam visi fuissent hujus formæ homines, cuncla urbs effusa est. Comas siquidem a tergo longas admodum tæniis revinctas et implexas gestabant : reliquus licet habitus Hunnico simillimus conspice- retur. Illi porro relicta patria religione in Scybiæ Mysiæque partes se conferentes, ut humanius in iis provinciis admitterentur, ad Justinianum legatos destinaverunt. Cæterum mense Februario mortifera grassata est : adeo ut sepeliendis mortuis non sur- usque mensem Julium. - ex bubone lues in homines, maxime juvenes, ficerent vivi: obtinuit vero et invaluit a Februario ad A. C. 551. Hoc anno, mensis Maii die septi- mo (j), hebdomadis tertio, hora post exortum quinta, suis pene jam ornamentis perfecti et Isaurorum ope- ra bene instructi Magnæ ecclesiæ Trulli (disruptus enim et hiatu deformis ex terræ motuum concus- B sione cernebatur) pars orientalior contractæ ad san- clum altare testudinis decidit in terram. Molis ejusmodi collabente ruina ciborium, sancta mensa, et ambo comminuta sunt et plane contrita. Tantæ porro jacturæ incusabantur architecti, quod, ut sumptibus parcerent, pilarum capita ad trulli ra- dices non solide per omnes partes compegissent. sed eas pilas, quæ trullum snffulcinnt, fenestris et aperturis reliquissent hiantes, ex quo sustentando trullo non fuere satis. Hoc animadverso, pilas alias piissimus imperator exstruxit, quæ trullum deinceps exceperunt: atque ita instauratus est viginti pedes altior, quam in priori ædificatione antea fuerat. C Hoc etiam anno flunni et Sclavį cum maximis co. piis in Thraciam irruentes eany bello vastaverunt, multosque homines vel occiderunt, vel in captivi- tatem abduxerunt: sed et Sergium militiæ magi- strum, Bacchi senioris filium, et Ederman ducem Calopodii clarissimi cubicularii et præpositi filium ceperunt. Cumque partes quasdam muri Anastasia - ni terræ motibus collapsas reperissent, per eas ingressi, in potestatem suain redegerunt loca a:1 Drypiam, Nymphas et Chittus vicum sita: cunctique facultatibus secum asportatis în urbem confugerunt. VARIE LECTIONES. om. b. a, vulg. h. 1. desinit lacuna colicis A. raig. vulg. νulg. * ante add. ex A. e, vulg. JAC. GOARI NOTÆ. descripsit Agathias loco citato, et Procopius De ædif. Justiniani lib. 1; Evagrius lib. iv; graphice præ omnibus refert Codinus opusculo De templo Sancta Sophia. D contigit ruina quam breviter attingit auctor ; fusius Funiculos (armillas absome reddidit in- terpres) auro implexos, quibus quod fluxum est, megam, et volitans innectitur. Quale togarum sinus, diucinni capillorum, laxa vestes, etc. Interpres ite rum perabsurde : ut eos se deficere impediret. Cos rippus lib. 1, de Avarum capillis prandeo revinctis : Colubrimodis Abarum gens nexa capillis. Hinc inlonsum Aba- mum exercitum vocat Fiorilegii epigram. 10, lib. V. ere jam ineunte, derepente, et iterato urbem pesti- lens morbus invasit, etc., quo nimirum terræ motu trbs concussa est. Issuram excitatam dum repararet Justinianus, ca Agathias, cujus lib. v ea solum quæ præsenti ac superiore anno contraxit Theophanes, prolixo di- cendi genere recensentur, et præcedentibus ceu tem- pore connexis adjunguntur.Selavos porro Agathias vocat Cotriguros Hunnos. exstructi, cujus cohditum, longitudinem, muni- menta, utilitatem refert Evagrius lib. ui, cap. 38; Orig. CP.; Procopius De adif. Justinian lib. Agathias et alii. (39) Ex Agathiae lib. v. sub initium: Eodem anno, (40) Sanctæ Sophie templi motu superioris anni (41) Totam bistoriam ordine copioseque pertexit (42) Muri illius, Longi cognomento, ab Anastasio (45) Chetumesum appellat Agathias.

καὶ ἔπεμψεν εἰς Μακρὸν τεῖχος (44) - καὶ συγκρού σαντες πόλεμον ἐκεῖ πολλοὶ ἀπέθανον τῶν Ῥωμαίων καὶ σχολαρίων. Λοιπὸν ἐκέλευσεν ὁ βασιλεὺς καὶ κατηνέχθησαν τὰ ἀργυρᾶ κιβώρια ', καὶ αἱ ἅγιοι τράπεζαι αἱ ἀργυραί ἔξω τῆς πόλεως, καὶ παρεφύ λαττον τὰς πόρτας πάσας τοῦ τείχους του Θεοδοσια- κοῦ (45) αἱ σχολαὶ καὶ οἱ προτίκτορες καὶ οἱ ἀριθμού καὶ πᾶσα ἡ σύγκλητος· ἰδὼν δὲ ὁ βασιλεὺς ὅτι ἐπι μένουσιν * οἱ βάρβαροι, ἐκέλευσε Βελισάριον τ πατρίκιον ἐξελθεῖν κατ' αὐτῶν μετὰ ἑτέρων τῆς συγκλήτου *. Ο δὲ Βελισάριος ἔλαβεν πᾶσαν τὴν ἵππον, τήν τε βασιλικὴν καὶ τοῦ ἱππικοῦ (46) και τῶν εὐαγῶν οίκων καὶ παντὸς ἀνθρώπου, ὅπου ἡ ἵππος· καὶ ὁπλίσας λαόν, ἐξῆλθεν εἰς Χιτούχω μιν καὶ ἐποίησεν φοσσάτον ο (47), και ήρξατ πιέζειν ' ἐξ αὐτῶν τινας καὶ φονεύειν. Καὶ ἐκέλευ δεν κοπῆναι δένδρα, καὶ σύρεσθαι ὄπισθεν τοῦ ἐξ ερχέτου αὐτῶν, καὶ ἐγένετο ἐκ τοῦ ἀνέμου κοντερ της μέγας, καὶ ἐπῆγεν ἐπάνω τῶν βαρβάρων. Ο δὲ νομίσαντες ὅτι πλῆθος πολύ εἰσιν, ἔφυγον· και ἦλθον εἰς τὰ μέρη τοῦ ἁγίου Στρατονίκου εἰς τὸ Δέ κατον. Μαθόντες δὲ ἐκ τῶν κατασκόπων, ὅτι παρα φιλικὴ πολλὴ ἐστιν εἰς τὰ τείχη Κωνσταντινουπό λεως, ἦλθεν εἰς τὰ μέρη Τζουρουλλοῦ καὶ ᾿Αρχα διουπόλεως καὶ τοῦ ἁγίου ᾿Αλεξάνδρου Ζουπαρών καὶ ἔμειναν ἐκεῖ παρακαθήμενος ἕως τὸ ἅγια Πάσχα. Μετὰ δὲ τὴν ἑορτὴν τοῦ Πάσχα ἐξῆλθεν βασιλεὺς καὶ πάντες τῆς πόλεως σὺν αὐτῷ ἐν Στ λυμβρίᾳ ἐπὶ τὸ κτίσαι τὸ τεῖχος τὸ μακρόν· ὅθεν ο βάρβαροι εἰσῆλθον. Καὶ ἔμεινεν ὁ βασιλεὺς ἐκι ἕως τοῦ Αὐγούστου μηνός· ὁμοίως καὶ οἱ οι βάρδο ροι ἔξω τῆς πόλεως περιεπόλευον ἕως τοῦ Αὐγούστο Λοιπὸν ἐκέλευσεν ὁ βασιλεὺς γενέσθαι πλοῖα δ πρύμνα (48), ὥστε ἀπελθεῖν εἰς τὸν Δακούδι καὶ ἀπαντῆσαι τοῖς βαρβάροις περοῦσι, καὶ πολ μῆσαι αὐτούς ". Τοῦτο γνόντες οἱ βάρβαροι, τα εκάλεσαν διὰ πρεσβευτοῦ ἀκινδύνως εἶσαι αὐτοὶ περάσαι τὴν Δανοῦσιν. Καὶ ἔπεμψεν Ἰουστῖνον τ ἀνεψιόν αὐτοῦ καὶ κουροπαλάτην ", καὶ διέσωσε αὐτούς. Α τοῦτο δὲ γνοὺς ὁ βασιλεὺς ἐδημότευσε (43') πολλούς, στασίου ἔτος α'. Αντιοχείας επισκόπου Ανα . · ἀργυρά κιβούρια μένουσι Α. μετὰ καὶ ἄλλων συγκλητικών 8. κωμιν Α. Χίτου κώμην φοσσάτον Α, φουσάτον πιάνειν Α. Χιτού • • όπι σε 2. αὐτῶν] αὐτοῦ τὴν Α. τι καὶ οἱ Α, δὲ οἱ το διάπρυμνα Α' λ, διάπροιμνα Γ, δίπρυμνα ἀμφίπουμε τοῖς βαρβάροις περούσι περῶσι] Α, τοὺς βαρβάρου; περνοῦσι Γ, του βαρό ρους εἰ περνοῦσι αὐτοὺς Α' α ι, αὐτοῖς νίg. κουροπαλάτην] χορο παλάτην Δ, χυροπαλάτι THEOPHANIS : B Quamobrem imperator multos ex civium uumero delectos ad Longum murum misit; ibi commissa pugna multi Romanorum et scholariorum ceciderunt. Postremium autem jubente imperatore ciboria argen- tea et sanctæ mensæ pariter ex argento, quæ extra civitatem in ecclesiis erant, suis locis exportal sunt : portas vero omnes Theodosiani muri defen- derunt scholæ, protectores, numeri et universus senatus. Sed cum barbaros illic pertinaciter per- manere videret imperator, patricium Belisa- rium una cum aliis senatus cbutra ipsos progredi jussit. Porro Belisarius sumptis omnibus equis, tam imperatoris, quam circi, sed et sacrarum do- morum, necnon uniuscujusque hominis privati, cui fuit equos in potestate, populoque armis in- structo, ad Chitti pagum profectus est: ibique vallo se nunivit : tum quosdam ex barbaris capere et interficere cœpit : quin etiam arbores cædi, et pone exercitum in terram trahi imperavit : ex quo pulvis ingens vento excitatus et in barbaros dela- tus super eos incubuit: qui cum maximas copias inde adesse existimarent, in fugam versi, ad re- gionem sancti Stratonici. ad Decatum recessere. Ac cum subinde a speculatoribus rescivissent Cpo- leos muros magno militum numero esse defensos, Tzuruļum et Arcadiopolim et sanctum Alexandrum Zupparorum versus digressi sunt: ibique castris positis usque ad Pascha substitere. Peracto festo Paschali imperator cum universis civibus urbe re- licta, Seiybriam perrexit ad reparandlas Muri longi ruinas qua parte barbari ingressi fuerant: quare pedem retulerunt, et trans murum abierunt. Ibi mansit imperator ad Augustnín usque mensem : similiter et barbari usque ad mensem Augustum extra urbem circumvagabantur. Cæterum impera- tor bipuppes naves confici, iisque in Danubio ad- versos Hunnos, si quando transfretarent, excipi, et cum eis manus jussit conseri. His auditis barbari missis legatis petiverunt, ut sibi reditus tuto per- mitteretur, et Danubium trajicerent. Misit ergo imperator Justinum nepotem suum et curopalatem : éosque dimisit incolumes. A. C. 532. primus. - C - A. M. 6052. Antiochiæ episcopi Anastasii annus D VARIE LECTIONES. vulg. " vulg. vulg. * *;wv add. ex A. • add. ex vulg. vulg., Agath. p. 327. [fort, vulg. " vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. (45') Ex plebeiis, rusticis, et circi factionariis tumultuarium coegit exercitum. taui, que boream et occidentem respicit, qua bar- haros exspectabant irrepturos. Agathias. Qua dictione nulla per hoc opus frequentior. Chetunesum (id loci nomen) positis castris, etc. sed transposito temone provam in pappim mutent Horum figuram exhibet Claudius Morizotus in Orl maritimo. (14) Anastasiacum, de quo nuper. (15) Muri a Theodosio reparati ad Chrysen por- (46) Equos circensibus ludis peragendis dicatos. (47) Agathias : Belisariu. haud procul ab urbe e (48) Agathias, amphiprora : quæ non inversa

καὶ ἔπεμψεν εἰς Μακρὸν τεῖχος (44) - καὶ συγκρού σαντες πόλεμον ἐκεῖ πολλοὶ ἀπέθανον τῶν Ῥωμαίων καὶ σχολαρίων. Λοιπὸν ἐκέλευσεν ὁ βασιλεὺς καὶ κατηνέχθησαν τὰ ἀργυρᾶ κιβώρια ', καὶ αἱ ἅγιοι τράπεζαι αἱ ἀργυραί ἔξω τῆς πόλεως, καὶ παρεφύ λαττον τὰς πόρτας πάσας τοῦ τείχους του Θεοδοσια- κοῦ (45) αἱ σχολαὶ καὶ οἱ προτίκτορες καὶ οἱ ἀριθμού καὶ πᾶσα ἡ σύγκλητος· ἰδὼν δὲ ὁ βασιλεὺς ὅτι ἐπι μένουσιν * οἱ βάρβαροι, ἐκέλευσε Βελισάριον τ πατρίκιον ἐξελθεῖν κατ' αὐτῶν μετὰ ἑτέρων τῆς συγκλήτου *. Ο δὲ Βελισάριος ἔλαβεν πᾶσαν τὴν ἵππον, τήν τε βασιλικὴν καὶ τοῦ ἱππικοῦ (46) και τῶν εὐαγῶν οίκων καὶ παντὸς ἀνθρώπου, ὅπου ἡ ἵππος· καὶ ὁπλίσας λαόν, ἐξῆλθεν εἰς Χιτούχω μιν καὶ ἐποίησεν φοσσάτον ο (47), και ήρξατ πιέζειν ' ἐξ αὐτῶν τινας καὶ φονεύειν. Καὶ ἐκέλευ δεν κοπῆναι δένδρα, καὶ σύρεσθαι ὄπισθεν τοῦ ἐξ ερχέτου αὐτῶν, καὶ ἐγένετο ἐκ τοῦ ἀνέμου κοντερ της μέγας, καὶ ἐπῆγεν ἐπάνω τῶν βαρβάρων. Ο δὲ νομίσαντες ὅτι πλῆθος πολύ εἰσιν, ἔφυγον· και ἦλθον εἰς τὰ μέρη τοῦ ἁγίου Στρατονίκου εἰς τὸ Δέ κατον. Μαθόντες δὲ ἐκ τῶν κατασκόπων, ὅτι παρα φιλικὴ πολλὴ ἐστιν εἰς τὰ τείχη Κωνσταντινουπό λεως, ἦλθεν εἰς τὰ μέρη Τζουρουλλοῦ καὶ ᾿Αρχα διουπόλεως καὶ τοῦ ἁγίου ᾿Αλεξάνδρου Ζουπαρών καὶ ἔμειναν ἐκεῖ παρακαθήμενος ἕως τὸ ἅγια Πάσχα. Μετὰ δὲ τὴν ἑορτὴν τοῦ Πάσχα ἐξῆλθεν βασιλεὺς καὶ πάντες τῆς πόλεως σὺν αὐτῷ ἐν Στ λυμβρίᾳ ἐπὶ τὸ κτίσαι τὸ τεῖχος τὸ μακρόν· ὅθεν ο βάρβαροι εἰσῆλθον. Καὶ ἔμεινεν ὁ βασιλεὺς ἐκι ἕως τοῦ Αὐγούστου μηνός· ὁμοίως καὶ οἱ οι βάρδο ροι ἔξω τῆς πόλεως περιεπόλευον ἕως τοῦ Αὐγούστο Λοιπὸν ἐκέλευσεν ὁ βασιλεὺς γενέσθαι πλοῖα δ πρύμνα (48), ὥστε ἀπελθεῖν εἰς τὸν Δακούδι καὶ ἀπαντῆσαι τοῖς βαρβάροις περοῦσι, καὶ πολ μῆσαι αὐτούς ". Τοῦτο γνόντες οἱ βάρβαροι, τα εκάλεσαν διὰ πρεσβευτοῦ ἀκινδύνως εἶσαι αὐτοὶ περάσαι τὴν Δανοῦσιν. Καὶ ἔπεμψεν Ἰουστῖνον τ ἀνεψιόν αὐτοῦ καὶ κουροπαλάτην ", καὶ διέσωσε αὐτούς. Α τοῦτο δὲ γνοὺς ὁ βασιλεὺς ἐδημότευσε (43') πολλούς, στασίου ἔτος α'. Αντιοχείας επισκόπου Ανα . · ἀργυρά κιβούρια μένουσι Α. μετὰ καὶ ἄλλων συγκλητικών 8. κωμιν Α. Χίτου κώμην φοσσάτον Α, φουσάτον πιάνειν Α. Χιτού • • όπι σε 2. αὐτῶν] αὐτοῦ τὴν Α. τι καὶ οἱ Α, δὲ οἱ το διάπρυμνα Α' λ, διάπροιμνα Γ, δίπρυμνα ἀμφίπουμε τοῖς βαρβάροις περούσι περῶσι] Α, τοὺς βαρβάρου; περνοῦσι Γ, του βαρό ρους εἰ περνοῦσι αὐτοὺς Α' α ι, αὐτοῖς νίg. κουροπαλάτην] χορο παλάτην Δ, χυροπαλάτι THEOPHANIS : B Quamobrem imperator multos ex civium uumero delectos ad Longum murum misit; ibi commissa pugna multi Romanorum et scholariorum ceciderunt. Postremium autem jubente imperatore ciboria argen- tea et sanctæ mensæ pariter ex argento, quæ extra civitatem in ecclesiis erant, suis locis exportal sunt : portas vero omnes Theodosiani muri defen- derunt scholæ, protectores, numeri et universus senatus. Sed cum barbaros illic pertinaciter per- manere videret imperator, patricium Belisa- rium una cum aliis senatus cbutra ipsos progredi jussit. Porro Belisarius sumptis omnibus equis, tam imperatoris, quam circi, sed et sacrarum do- morum, necnon uniuscujusque hominis privati, cui fuit equos in potestate, populoque armis in- structo, ad Chitti pagum profectus est: ibique vallo se nunivit : tum quosdam ex barbaris capere et interficere cœpit : quin etiam arbores cædi, et pone exercitum in terram trahi imperavit : ex quo pulvis ingens vento excitatus et in barbaros dela- tus super eos incubuit: qui cum maximas copias inde adesse existimarent, in fugam versi, ad re- gionem sancti Stratonici. ad Decatum recessere. Ac cum subinde a speculatoribus rescivissent Cpo- leos muros magno militum numero esse defensos, Tzuruļum et Arcadiopolim et sanctum Alexandrum Zupparorum versus digressi sunt: ibique castris positis usque ad Pascha substitere. Peracto festo Paschali imperator cum universis civibus urbe re- licta, Seiybriam perrexit ad reparandlas Muri longi ruinas qua parte barbari ingressi fuerant: quare pedem retulerunt, et trans murum abierunt. Ibi mansit imperator ad Augustnín usque mensem : similiter et barbari usque ad mensem Augustum extra urbem circumvagabantur. Cæterum impera- tor bipuppes naves confici, iisque in Danubio ad- versos Hunnos, si quando transfretarent, excipi, et cum eis manus jussit conseri. His auditis barbari missis legatis petiverunt, ut sibi reditus tuto per- mitteretur, et Danubium trajicerent. Misit ergo imperator Justinum nepotem suum et curopalatem : éosque dimisit incolumes. A. C. 532. primus. - C - A. M. 6052. Antiochiæ episcopi Anastasii annus D VARIE LECTIONES. vulg. " vulg. vulg. * *;wv add. ex A. • add. ex vulg. vulg., Agath. p. 327. [fort, vulg. " vulg. vulg. JAC. GOARI NOTÆ. (45') Ex plebeiis, rusticis, et circi factionariis tumultuarium coegit exercitum. taui, que boream et occidentem respicit, qua bar- haros exspectabant irrepturos. Agathias. Qua dictione nulla per hoc opus frequentior. Chetunesum (id loci nomen) positis castris, etc. sed transposito temone provam in pappim mutent Horum figuram exhibet Claudius Morizotus in Orl maritimo. (14) Anastasiacum, de quo nuper. (15) Muri a Theodosio reparati ad Chrysen por- (46) Equos circensibus ludis peragendis dicatos. (47) Agathias : Belisariu. haud procul ab urbe e (48) Agathias, amphiprora : quæ non inversa

Τούτῳ τῷ ἔτει ἤρξατο ὁ βασιλεὺς κτίζειν (49) Α τὴν γέφυραν τοῦ Σαγάρεως ποταμοῦ. Καὶ ἀποστρέ- μας τὸν αὐτὸν ποταμὸν ἐν ἄλλῃ κοίτῃ, ἐποίησεν καμάρας φοβεράς πέντε, καὶ ἐποίησεν αὐτὸν δι- δεύεσθαι, ξυλίνης πρότερον οὔσης της γεφύρας. Α. Μ. 6053. -- Τούτῳ τῷ ἔτει μηνὶ Σεπτεμβρίῳ Γ, ἡμέρᾳ ε', ἐνδικτιῶνι θ', ἐφημίσθη "' ἐν Κωνσταν πνουπόλει, ὅτι ἐτελεύτησεν ὁ βασιλεύς (50). Ην γὰρ ἐλθὼν ἀπὸ τῆς Θράκης, καὶ οὐδένα ἐθεώρει. Καὶ Ιοιπὸν οἱ δῆμοι ήρπασαν τοὺς ἄρτους αἰφνίδιον ἐκ τῶν ἀρτοπωλείων καὶ μαγκιπίων 18· καὶ περὶ σαν τρίτην οὐχ ευρίσκετο ἄρτος ἐν πάσῃ τῇ πόλει, καὶ βροχὴ μεγάλη τῇ αὐτῇ ἡμέρα ἐγένετο. Εκλεί Νησαν δὲ καὶ τὰ ἐργαστήρια, καὶ ἐθρυλλήθη τὸ πα άτιον, ὅτι οὐδεὶς ἐκ τῆς συγκλήτου ἐθεώρει τον βασιλέα διὰ τὸ κεφαλαλγῆσαι τ' αὐτόν. Ἐκ τούτου ἐπίστευον ὅτι ἀπέθανεν. Περὶ ὥραν δὲ ἐννάτην συμ ούλιον ἐποίησεν ἡ σύγκλητος, καὶ ἀπέστειλεν τὸν παρχον, καὶ ἐποίησεν φῶτα ἅψαι εἰς πᾶσαν τὴν πάλιν, ὅτι ὑγίανεν ὁ βασιλεύς (51). Καὶ τούτῳ τῷ τρόπῳ κατεστάθη ἡ πόλις ἐκ τῆς ταραχής. Μετά ἢ τὸ ὑγιᾶναι τὸν βασιλέα, Ευγένιος ὁ ἀπὸ ὑπάρχων Κέβαλης Γεώργιον τὸν κουράτωρα τῶν Μαρίνης (53) καὶ Αἰθέριον ει τὸν κουράτωρα τῶν Ἀντιόχου, ὡς κλήσαντας το ποιῆσαι βασιλέα Θεόδωρον τὸν υἱὸν Πέτρου μαγίστρου, ᾧ συνεφώνησεν καὶ Γερόντιος ὁ παρχος τῆς πόλεως. Ζητηθείσης δὲ τῆς ὑποθέσεως καὶ μὴ ἀποδειχθείσης, Αγανακτήθη ὁ Εὐγένιος, καὶ δημεύθη ὁ οἶκος αὐτοῦ. Προσφυγών δὲ ἐκεῖνος τῇ κκλησίᾳ, ἐσώθη. Τῷ δὲ Δεκεμβρίῳ μηνὶ γέγονεν μπυρισμός μέγας ἐν τῷ λιμένι Ἰουλιανοῦ, καὶ ταλλοι οίκοι εκάησαν καὶ ἐκκλησίαι ἀπὸ ἀρχῆς του λιμένος ἕως τοῦ Πρόβου 39. Γέγονε δὲ καὶ ανατικὸν μέγα ἐν τῇ Κιλικία καὶ ᾿Αναζαρβῷ, μα: ἐν Ἀντιοχείᾳ τῇ μεγάλῃ καὶ σεισμοὶ, καὶ συν- βαλλον κατ' ἀλλήλων οἱ ὀρθόδοξοι καὶ οἱ Σευηριανοί, καὶ πολλοὶ φόνοι γεγόνασι. Καὶ ἀποστείλας ὁ βασι- εἰς Ζίμαρχον (55) τὸν κόμητα οι τῆς ἀνατολῆς χάλασε Δι' τοὺς ἀτάκτους, καὶ πολλοὺς ἐξώρισεν καὶ δήμευσεν καὶ ἠκρωτηρίασεν 8. Α. Μ. 1054. - Τούτῳ τῷ ἔτει μηνὶ Οκτωβρίῳ εποίησεν] ήγειρεν 3, ήλισε ο Γ. τσ'ς. καὶ περὶ λ, καίπερ παρχον Α, έπεμψεν τὸν ὑπαρχον αρχος οἶκοι] τόποι ἐφημίσθη δ, ἐφημήθη μαγκιπίων Αι μαγκιπείων ἐγένετο Α. εἰ κεφαλαλγεῖσθαι Α. ἀπέστειλεν τὸν κατέστη Λ. τι Ἐθέριον Α. θελήσαντα κι ἔπαρχος Αν καὶ ἐκκλησίαι Α. τῶν Πρόβου Α. το Ζήμαρχον Α. κόμητα Α, κόμιτα δι' εκώλυση οι καὶ ἐδ. καὶ ἡκρ. οιη. π. ΝΟΤΕ. Σαγγάριος. τῶν πρὸς ἕω πόλεων στρατηγός, $13 CHRONOGRAPHIA. B A. C A. 8: - Hoc anno pontem ad Sagarim Guvium cœpit im- › perator construere : et flumine in alium alveum abducto, arcus quinque mirabiles ac stupenlos excitavit, per quos faciles esset ad utramque ripam transitus : cum pons tantum ligneus antea fuis- set. - : A. C. 553. · Hoc anno, mensis Septembris die nono, hebdomados quinto, indictione nona, impe- ratorem obiisse per Cpolim rumor sparsus est. E Thracia quippe in urbem redux, conspicuum nemini se fecerat. Plebs itaque confusa ex officinis et mancipiis sive pistrinis panes diripuit, et a ter- tia jam diei hora nullibi civitatis reperiebatur panis, et copiosus admodum imber eo die decidit. Oficina demum omnes clause: rumorque ex palatioʻma- mavit, ad imperatoris conspectum, quod capitis dolore vexetur, ex senatu admitti neminem, ex quo - eum ex humanis sublatum arbitrabantur. Circa nonam vero horam senatus, inito super ca re con- silio, præfectum misit, qui pro imperatoris salute, per totam urbem faces et lumina jussit accendi ; et hoc pacto ex tanto tumultu ad pristinam tranquil- litatem urbs rediit. Integra demum imperatori re- stituta valetudine, Eugenius exprefectus curato- rem palatiorum Marinæ Georgium et Antiochi cu- ratorem Ætherium, quasi magistri Petri filium Theodorum ex Gerontii urbis præfecti consitio imperatorem creare allentassent, accusavit. Facto de crimine diligenti examine, nec eo comprobato, Eugenius invidia non plene liberatus, domum pu- blice proscriptam amisit: is vero ad ecclesia confugiens, saluti consuluit. Mense autem Decen- bri magno incendio in portu Juliani excitato, multa domus et ædes sacræ multæ a portu extremo usqus ad Probi conflagarnut. Mortifera quoque lues per Ciliciam et Anazarbum grassata est: terræ motus Antiochiam magnam concusserunt : contentione insuper inter Severianos et orthodoxos orta, mul- tæ cædes utrinque perpetrate. Imperator autem Zimarcho orientis comite misso, seditiosos, multis ex illis in exsilium actis, bonis eorum publicatis, membris quoque amputatis castigavit. A. C. 554. VARIE LECTIONES. vulg. vulg. vulg. * A b. - Hoc anno, mensis Octobris die vulg. add. ex A b. add. ex vulg. A b. JAC. GOARI Augustæ committebantur curanda. Eus generis fuerunt, quæ Marina Augusta, Arcadii filiæ, de qua Chron. Alexand. ad ejus annum nonum, et Antiochi sub Theodosio juniore bonis mulctati, ex superius dictis pag. et Suida, juris quondam exstiterant, quorum isti celebrantur curatores. Not. imp. de Antiochi domo, Orig. CP. mpltitudinem emetitur Procopius De edif. Justin. Gl. v ; Sangarim scribit ille, Suidas : tadavera jacens reputatus fuerit, memorat Proco- pins De ipsins ædific. lib. 1; annum tamen non ob- terval, quem imperii, lubens annuit Baronius. Anast., quoniam servus factus est imp., seu, gau- He redditae illi sanitatis. COMBEFIS. publicationis jure principis fisco adjudicata ratio- nibus, ea quam Justinus misit, et urbium orientalium dux. (49) Difficilem conditu pontis molem, ejusque D nalibus, sive curatoribus rerum privatarum domus (50) Eam Justiniani ægritudinem, qua velut inter (51) Obscurius redditu, pro sulute imp. Melius (52) Domus, facultates, prædia hereditatis vel (53) Ζήμαρχος scribitur in Excerptis de legatio-

Τούτῳ τῷ ἔτει ἤρξατο ὁ βασιλεὺς κτίζειν (49) Α τὴν γέφυραν τοῦ Σαγάρεως ποταμοῦ. Καὶ ἀποστρέ- μας τὸν αὐτὸν ποταμὸν ἐν ἄλλῃ κοίτῃ, ἐποίησεν καμάρας φοβεράς πέντε, καὶ ἐποίησεν αὐτὸν δι- δεύεσθαι, ξυλίνης πρότερον οὔσης της γεφύρας. Α. Μ. 6053. -- Τούτῳ τῷ ἔτει μηνὶ Σεπτεμβρίῳ Γ, ἡμέρᾳ ε', ἐνδικτιῶνι θ', ἐφημίσθη "' ἐν Κωνσταν πνουπόλει, ὅτι ἐτελεύτησεν ὁ βασιλεύς (50). Ην γὰρ ἐλθὼν ἀπὸ τῆς Θράκης, καὶ οὐδένα ἐθεώρει. Καὶ Ιοιπὸν οἱ δῆμοι ήρπασαν τοὺς ἄρτους αἰφνίδιον ἐκ τῶν ἀρτοπωλείων καὶ μαγκιπίων 18· καὶ περὶ σαν τρίτην οὐχ ευρίσκετο ἄρτος ἐν πάσῃ τῇ πόλει, καὶ βροχὴ μεγάλη τῇ αὐτῇ ἡμέρα ἐγένετο. Εκλεί Νησαν δὲ καὶ τὰ ἐργαστήρια, καὶ ἐθρυλλήθη τὸ πα άτιον, ὅτι οὐδεὶς ἐκ τῆς συγκλήτου ἐθεώρει τον βασιλέα διὰ τὸ κεφαλαλγῆσαι τ' αὐτόν. Ἐκ τούτου ἐπίστευον ὅτι ἀπέθανεν. Περὶ ὥραν δὲ ἐννάτην συμ ούλιον ἐποίησεν ἡ σύγκλητος, καὶ ἀπέστειλεν τὸν παρχον, καὶ ἐποίησεν φῶτα ἅψαι εἰς πᾶσαν τὴν πάλιν, ὅτι ὑγίανεν ὁ βασιλεύς (51). Καὶ τούτῳ τῷ τρόπῳ κατεστάθη ἡ πόλις ἐκ τῆς ταραχής. Μετά ἢ τὸ ὑγιᾶναι τὸν βασιλέα, Ευγένιος ὁ ἀπὸ ὑπάρχων Κέβαλης Γεώργιον τὸν κουράτωρα τῶν Μαρίνης (53) καὶ Αἰθέριον ει τὸν κουράτωρα τῶν Ἀντιόχου, ὡς κλήσαντας το ποιῆσαι βασιλέα Θεόδωρον τὸν υἱὸν Πέτρου μαγίστρου, ᾧ συνεφώνησεν καὶ Γερόντιος ὁ παρχος τῆς πόλεως. Ζητηθείσης δὲ τῆς ὑποθέσεως καὶ μὴ ἀποδειχθείσης, Αγανακτήθη ὁ Εὐγένιος, καὶ δημεύθη ὁ οἶκος αὐτοῦ. Προσφυγών δὲ ἐκεῖνος τῇ κκλησίᾳ, ἐσώθη. Τῷ δὲ Δεκεμβρίῳ μηνὶ γέγονεν μπυρισμός μέγας ἐν τῷ λιμένι Ἰουλιανοῦ, καὶ ταλλοι οίκοι εκάησαν καὶ ἐκκλησίαι ἀπὸ ἀρχῆς του λιμένος ἕως τοῦ Πρόβου 39. Γέγονε δὲ καὶ ανατικὸν μέγα ἐν τῇ Κιλικία καὶ ᾿Αναζαρβῷ, μα: ἐν Ἀντιοχείᾳ τῇ μεγάλῃ καὶ σεισμοὶ, καὶ συν- βαλλον κατ' ἀλλήλων οἱ ὀρθόδοξοι καὶ οἱ Σευηριανοί, καὶ πολλοὶ φόνοι γεγόνασι. Καὶ ἀποστείλας ὁ βασι- εἰς Ζίμαρχον (55) τὸν κόμητα οι τῆς ἀνατολῆς χάλασε Δι' τοὺς ἀτάκτους, καὶ πολλοὺς ἐξώρισεν καὶ δήμευσεν καὶ ἠκρωτηρίασεν 8. Α. Μ. 1054. - Τούτῳ τῷ ἔτει μηνὶ Οκτωβρίῳ εποίησεν] ήγειρεν 3, ήλισε ο Γ. τσ'ς. καὶ περὶ λ, καίπερ παρχον Α, έπεμψεν τὸν ὑπαρχον αρχος οἶκοι] τόποι ἐφημίσθη δ, ἐφημήθη μαγκιπίων Αι μαγκιπείων ἐγένετο Α. εἰ κεφαλαλγεῖσθαι Α. ἀπέστειλεν τὸν κατέστη Λ. τι Ἐθέριον Α. θελήσαντα κι ἔπαρχος Αν καὶ ἐκκλησίαι Α. τῶν Πρόβου Α. το Ζήμαρχον Α. κόμητα Α, κόμιτα δι' εκώλυση οι καὶ ἐδ. καὶ ἡκρ. οιη. π. ΝΟΤΕ. Σαγγάριος. τῶν πρὸς ἕω πόλεων στρατηγός, $13 CHRONOGRAPHIA. B A. C A. 8: - Hoc anno pontem ad Sagarim Guvium cœpit im- › perator construere : et flumine in alium alveum abducto, arcus quinque mirabiles ac stupenlos excitavit, per quos faciles esset ad utramque ripam transitus : cum pons tantum ligneus antea fuis- set. - : A. C. 553. · Hoc anno, mensis Septembris die nono, hebdomados quinto, indictione nona, impe- ratorem obiisse per Cpolim rumor sparsus est. E Thracia quippe in urbem redux, conspicuum nemini se fecerat. Plebs itaque confusa ex officinis et mancipiis sive pistrinis panes diripuit, et a ter- tia jam diei hora nullibi civitatis reperiebatur panis, et copiosus admodum imber eo die decidit. Oficina demum omnes clause: rumorque ex palatioʻma- mavit, ad imperatoris conspectum, quod capitis dolore vexetur, ex senatu admitti neminem, ex quo - eum ex humanis sublatum arbitrabantur. Circa nonam vero horam senatus, inito super ca re con- silio, præfectum misit, qui pro imperatoris salute, per totam urbem faces et lumina jussit accendi ; et hoc pacto ex tanto tumultu ad pristinam tranquil- litatem urbs rediit. Integra demum imperatori re- stituta valetudine, Eugenius exprefectus curato- rem palatiorum Marinæ Georgium et Antiochi cu- ratorem Ætherium, quasi magistri Petri filium Theodorum ex Gerontii urbis præfecti consitio imperatorem creare allentassent, accusavit. Facto de crimine diligenti examine, nec eo comprobato, Eugenius invidia non plene liberatus, domum pu- blice proscriptam amisit: is vero ad ecclesia confugiens, saluti consuluit. Mense autem Decen- bri magno incendio in portu Juliani excitato, multa domus et ædes sacræ multæ a portu extremo usqus ad Probi conflagarnut. Mortifera quoque lues per Ciliciam et Anazarbum grassata est: terræ motus Antiochiam magnam concusserunt : contentione insuper inter Severianos et orthodoxos orta, mul- tæ cædes utrinque perpetrate. Imperator autem Zimarcho orientis comite misso, seditiosos, multis ex illis in exsilium actis, bonis eorum publicatis, membris quoque amputatis castigavit. A. C. 554. VARIE LECTIONES. vulg. vulg. vulg. * A b. - Hoc anno, mensis Octobris die vulg. add. ex A b. add. ex vulg. A b. JAC. GOARI Augustæ committebantur curanda. Eus generis fuerunt, quæ Marina Augusta, Arcadii filiæ, de qua Chron. Alexand. ad ejus annum nonum, et Antiochi sub Theodosio juniore bonis mulctati, ex superius dictis pag. et Suida, juris quondam exstiterant, quorum isti celebrantur curatores. Not. imp. de Antiochi domo, Orig. CP. mpltitudinem emetitur Procopius De edif. Justin. Gl. v ; Sangarim scribit ille, Suidas : tadavera jacens reputatus fuerit, memorat Proco- pins De ipsins ædific. lib. 1; annum tamen non ob- terval, quem imperii, lubens annuit Baronius. Anast., quoniam servus factus est imp., seu, gau- He redditae illi sanitatis. COMBEFIS. publicationis jure principis fisco adjudicata ratio- nibus, ea quam Justinus misit, et urbium orientalium dux. (49) Difficilem conditu pontis molem, ejusque D nalibus, sive curatoribus rerum privatarum domus (50) Eam Justiniani ægritudinem, qua velut inter (51) Obscurius redditu, pro sulute imp. Melius (52) Domus, facultates, prædia hereditatis vel (53) Ζήμαρχος scribitur in Excerptis de legatio-

Τούτῳ τῷ ἔτει ἤρξατο ὁ βασιλεὺς κτίζειν (49) Α τὴν γέφυραν τοῦ Σαγάρεως ποταμοῦ. Καὶ ἀποστρέ- μας τὸν αὐτὸν ποταμὸν ἐν ἄλλῃ κοίτῃ, ἐποίησεν καμάρας φοβεράς πέντε, καὶ ἐποίησεν αὐτὸν δι- δεύεσθαι, ξυλίνης πρότερον οὔσης της γεφύρας. Α. Μ. 6053. -- Τούτῳ τῷ ἔτει μηνὶ Σεπτεμβρίῳ Γ, ἡμέρᾳ ε', ἐνδικτιῶνι θ', ἐφημίσθη "' ἐν Κωνσταν πνουπόλει, ὅτι ἐτελεύτησεν ὁ βασιλεύς (50). Ην γὰρ ἐλθὼν ἀπὸ τῆς Θράκης, καὶ οὐδένα ἐθεώρει. Καὶ Ιοιπὸν οἱ δῆμοι ήρπασαν τοὺς ἄρτους αἰφνίδιον ἐκ τῶν ἀρτοπωλείων καὶ μαγκιπίων 18· καὶ περὶ σαν τρίτην οὐχ ευρίσκετο ἄρτος ἐν πάσῃ τῇ πόλει, καὶ βροχὴ μεγάλη τῇ αὐτῇ ἡμέρα ἐγένετο. Εκλεί Νησαν δὲ καὶ τὰ ἐργαστήρια, καὶ ἐθρυλλήθη τὸ πα άτιον, ὅτι οὐδεὶς ἐκ τῆς συγκλήτου ἐθεώρει τον βασιλέα διὰ τὸ κεφαλαλγῆσαι τ' αὐτόν. Ἐκ τούτου ἐπίστευον ὅτι ἀπέθανεν. Περὶ ὥραν δὲ ἐννάτην συμ ούλιον ἐποίησεν ἡ σύγκλητος, καὶ ἀπέστειλεν τὸν παρχον, καὶ ἐποίησεν φῶτα ἅψαι εἰς πᾶσαν τὴν πάλιν, ὅτι ὑγίανεν ὁ βασιλεύς (51). Καὶ τούτῳ τῷ τρόπῳ κατεστάθη ἡ πόλις ἐκ τῆς ταραχής. Μετά ἢ τὸ ὑγιᾶναι τὸν βασιλέα, Ευγένιος ὁ ἀπὸ ὑπάρχων Κέβαλης Γεώργιον τὸν κουράτωρα τῶν Μαρίνης (53) καὶ Αἰθέριον ει τὸν κουράτωρα τῶν Ἀντιόχου, ὡς κλήσαντας το ποιῆσαι βασιλέα Θεόδωρον τὸν υἱὸν Πέτρου μαγίστρου, ᾧ συνεφώνησεν καὶ Γερόντιος ὁ παρχος τῆς πόλεως. Ζητηθείσης δὲ τῆς ὑποθέσεως καὶ μὴ ἀποδειχθείσης, Αγανακτήθη ὁ Εὐγένιος, καὶ δημεύθη ὁ οἶκος αὐτοῦ. Προσφυγών δὲ ἐκεῖνος τῇ κκλησίᾳ, ἐσώθη. Τῷ δὲ Δεκεμβρίῳ μηνὶ γέγονεν μπυρισμός μέγας ἐν τῷ λιμένι Ἰουλιανοῦ, καὶ ταλλοι οίκοι εκάησαν καὶ ἐκκλησίαι ἀπὸ ἀρχῆς του λιμένος ἕως τοῦ Πρόβου 39. Γέγονε δὲ καὶ ανατικὸν μέγα ἐν τῇ Κιλικία καὶ ᾿Αναζαρβῷ, μα: ἐν Ἀντιοχείᾳ τῇ μεγάλῃ καὶ σεισμοὶ, καὶ συν- βαλλον κατ' ἀλλήλων οἱ ὀρθόδοξοι καὶ οἱ Σευηριανοί, καὶ πολλοὶ φόνοι γεγόνασι. Καὶ ἀποστείλας ὁ βασι- εἰς Ζίμαρχον (55) τὸν κόμητα οι τῆς ἀνατολῆς χάλασε Δι' τοὺς ἀτάκτους, καὶ πολλοὺς ἐξώρισεν καὶ δήμευσεν καὶ ἠκρωτηρίασεν 8. Α. Μ. 1054. - Τούτῳ τῷ ἔτει μηνὶ Οκτωβρίῳ εποίησεν] ήγειρεν 3, ήλισε ο Γ. τσ'ς. καὶ περὶ λ, καίπερ παρχον Α, έπεμψεν τὸν ὑπαρχον αρχος οἶκοι] τόποι ἐφημίσθη δ, ἐφημήθη μαγκιπίων Αι μαγκιπείων ἐγένετο Α. εἰ κεφαλαλγεῖσθαι Α. ἀπέστειλεν τὸν κατέστη Λ. τι Ἐθέριον Α. θελήσαντα κι ἔπαρχος Αν καὶ ἐκκλησίαι Α. τῶν Πρόβου Α. το Ζήμαρχον Α. κόμητα Α, κόμιτα δι' εκώλυση οι καὶ ἐδ. καὶ ἡκρ. οιη. π. ΝΟΤΕ. Σαγγάριος. τῶν πρὸς ἕω πόλεων στρατηγός, $13 CHRONOGRAPHIA. B A. C A. 8: - Hoc anno pontem ad Sagarim Guvium cœpit im- › perator construere : et flumine in alium alveum abducto, arcus quinque mirabiles ac stupenlos excitavit, per quos faciles esset ad utramque ripam transitus : cum pons tantum ligneus antea fuis- set. - : A. C. 553. · Hoc anno, mensis Septembris die nono, hebdomados quinto, indictione nona, impe- ratorem obiisse per Cpolim rumor sparsus est. E Thracia quippe in urbem redux, conspicuum nemini se fecerat. Plebs itaque confusa ex officinis et mancipiis sive pistrinis panes diripuit, et a ter- tia jam diei hora nullibi civitatis reperiebatur panis, et copiosus admodum imber eo die decidit. Oficina demum omnes clause: rumorque ex palatioʻma- mavit, ad imperatoris conspectum, quod capitis dolore vexetur, ex senatu admitti neminem, ex quo - eum ex humanis sublatum arbitrabantur. Circa nonam vero horam senatus, inito super ca re con- silio, præfectum misit, qui pro imperatoris salute, per totam urbem faces et lumina jussit accendi ; et hoc pacto ex tanto tumultu ad pristinam tranquil- litatem urbs rediit. Integra demum imperatori re- stituta valetudine, Eugenius exprefectus curato- rem palatiorum Marinæ Georgium et Antiochi cu- ratorem Ætherium, quasi magistri Petri filium Theodorum ex Gerontii urbis præfecti consitio imperatorem creare allentassent, accusavit. Facto de crimine diligenti examine, nec eo comprobato, Eugenius invidia non plene liberatus, domum pu- blice proscriptam amisit: is vero ad ecclesia confugiens, saluti consuluit. Mense autem Decen- bri magno incendio in portu Juliani excitato, multa domus et ædes sacræ multæ a portu extremo usqus ad Probi conflagarnut. Mortifera quoque lues per Ciliciam et Anazarbum grassata est: terræ motus Antiochiam magnam concusserunt : contentione insuper inter Severianos et orthodoxos orta, mul- tæ cædes utrinque perpetrate. Imperator autem Zimarcho orientis comite misso, seditiosos, multis ex illis in exsilium actis, bonis eorum publicatis, membris quoque amputatis castigavit. A. C. 554. VARIE LECTIONES. vulg. vulg. vulg. * A b. - Hoc anno, mensis Octobris die vulg. add. ex A b. add. ex vulg. A b. JAC. GOARI Augustæ committebantur curanda. Eus generis fuerunt, quæ Marina Augusta, Arcadii filiæ, de qua Chron. Alexand. ad ejus annum nonum, et Antiochi sub Theodosio juniore bonis mulctati, ex superius dictis pag. et Suida, juris quondam exstiterant, quorum isti celebrantur curatores. Not. imp. de Antiochi domo, Orig. CP. mpltitudinem emetitur Procopius De edif. Justin. Gl. v ; Sangarim scribit ille, Suidas : tadavera jacens reputatus fuerit, memorat Proco- pins De ipsins ædific. lib. 1; annum tamen non ob- terval, quem imperii, lubens annuit Baronius. Anast., quoniam servus factus est imp., seu, gau- He redditae illi sanitatis. COMBEFIS. publicationis jure principis fisco adjudicata ratio- nibus, ea quam Justinus misit, et urbium orientalium dux. (49) Difficilem conditu pontis molem, ejusque D nalibus, sive curatoribus rerum privatarum domus (50) Eam Justiniani ægritudinem, qua velut inter (51) Obscurius redditu, pro sulute imp. Melius (52) Domus, facultates, prædia hereditatis vel (53) Ζήμαρχος scribitur in Excerptis de legatio-

μην, οι παρελήφθη καὶ ἡ ᾿Αναστασιόπολις ο τῆς Θράκης ὑπὸ τῶν Ούννων. Καὶ τῷ Μαΐῳ μηνὶ γ' κατα ηγορήθη Ζ!μαρχος ο κουράτωρ τῶν Πλακιδίας ", ὡς κατὰ τοῦ βασιλέως λαλήσας πολλὰ καὶ δεινὰ, ὑπὸ Γεωργίου κουράτωρος τῶν Μαρίνης καὶ Ἰωάννου ἀπὸ ὑπάτων συγγενῶν Θεοδώρας τῆς βασιλίσσης. Α. Μ. 6055. - Τούτῳ τῷ ἔτει μηνὶ Οκτωβρίῳ γέγονε στάσις δημοτικὴ ἐν τοῖς Πιττακίοις, καὶ πολύ λοὺς ὁ βασιλεὺς ἐτιμωρήσατο. Τῷ δὲ Νοεμβρίῳ μηνὶ ἀβροχία πολλὴ ἐγένετο, καὶ λείψις ὑδάτων, ὥστε γενέσθαι μάχας πολλὰς ἐν τοῖς ὑδρείοις. Ερύ σησε δὲ καὶ σε βορρᾶς ἄνεμος Αὐγούστῳ μηνὶ, καὶ οὐδαμοῦ νότος, καὶ οὐκ ἤρχοντο τὰ πλοῖα ἐν τῇ πόλει 6, ὥστε καὶ λιτὰς ἐκβαλεῖν Εὐτύχιον τὸν παρ τριάχην εἰς Ἱερουσαλήμ, τοῦτ' ἔστιν εἰς τὸν ἅγιον Β με Διομήδην (56). Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει μηνί"... ἐπινίκια ἦλθον ἀπὸ Ῥώ μης Ναρσοῦ τοῦ πατρικίου δηλοῦντα παραλαβείν στο αὐτὸν πόλεις ὀχυρὰς τῶν Γότθων δύο Βηρωτάν σε καὶ Βρίγκας (57). Τῇ δὲ κε' τοῦ αὐτοῦ μηνὸς ἡμέρᾳ σαβ βάτου ἑσπέρας ἐπιβουλὴν ἐμελέτησαν τινες τοῦ φο- νεῦσαι τὸν βασιλέα, ὡς κάθηται ἐν τῷ παλατίῳ. Ησαν δὲ 'Αβλάβιος ἀπὸ Μελιστῶν καὶ Μάρκελλος ἀργυροπράτης (58) καὶ Σέργιος ὁ ἀνεψιός τοῦ κου ράτωρος Αιθερίου. 'Η δὲ μελέτη οι αὐτῶν, ὡς κάθε ηται ἐν τῷ τρικλίνῳ ἑσπέρας πρὸ τοῦ μησεῦσαι (59), εἰσπηδήσαντες σφάξωσιν αὐτὸν, ἔχοντες ιδίους ἀν- θρώπους συνεργούντας αὐτοῖς Ἰνδοὺς κρυπτομένους εἰς τὸ Σιλεντιαρίκιν (60) καὶ εἰς τὸν ᾿Αρχάγγελον καὶ εἰς τὸ ᾿Αρμα, ἵνα γενομένης τῆς ἐπιβουλῆς τα ραχὴν ποιήσωσιν. Ο δ' αὐτὸς ᾿Αβλάβιος και χρυσίον Ελαβεν παρὰ Μαρκέλλου τοῦ ἀργυροπράτου λίτρας ν' εἰς τὸ συνεργῆσαι αὐτῷ, καὶ τοῦ Θεοῦ εὐδοκήσαντος ἐθάρρησεν ᾿Αβλάβιος Εὐσεβίῳ τῷ ἀπὸ ὑπάτων ὄντι κόμητι Φυδεράτων καὶ Ἰωάννῃ τῷ λογοθέτῃ (61) τῷ κατά Δομεντζίολον λέγων, ὅτι τῇ ἑσπέρᾳ δὲ ταύτῃ βουλόμεθα ἐπελθεῖν τῷ βασιλεῖ. Ο δὲ μηνύσας τῷ βασιλεῖ ἐκράτησεν αὐτοὺς, καὶ εὗρεν αὐτοὺς φα Λ οι τῷ δὲ Ἀπριλλίῳ μηνὶ] τῷ δ' αὐτῷ ἔτει τῷ δ' αὐτῷ μηνὶ 2. 6' καὶ ἡ Ἀν. Α, ἡ Ἀν. σε Πλακίδας οι καὶ δὲ σε Αὐγούστου μηνός Δ. σε ἐν τῇ πόλει Δ. δι' παραλαμβάνειν Α. Β. σε βρωΐαν Α, Βεροιαν Βηρώναν ο Μελι ο τῶν Δ. Α. οι μελέτη ἐπιβουλή 2. σε μησεύσει Α, μισεῦσαι μησεύει 1. σε καὶ εἰς τὸν Α, εἰς τὸν ταίς. “ ἐν τῇ ἐσπ. Α. Βιρίαν καὶ Βρίγκας, τὸν ἀπὸ Μελιστῶν, εἰ ἀργυροπράτην. πέζιν, κυνήγιον, παιδίον, τραπέζιον. Σιλεντια- ρίχιον 'Αρχάγγελον "Αρμα λογοθέτης, - CHRONOGRAPIIIA. A ab lumnis capta est : quamobrem Marcellum mili tiæ magistrum et nepotem suum cum copioso exer- citu ad eam civitatem atque Persiam liberandam misit. Exinde mense Aprili Anastasiopolis Thraciæ - urbs ab Hunnis occupata ac mensɔ tandem Maio, Zimarchus Placidiæ curator, quasi multa in impe- ratorem eaque gravia deblaterasset, delatus est a Georgio, Marinæ facultatum curatore, et Joanne exconsule, ambobus imperatricis Theodore consanguineis. - A. C. 555. Hoc anno, inense Octobri, popula- ris seditio in Pittaciis excitata est : et in plurimnos iniperator animadvertit. Mense vero Nu- vembri, ex diuturniore imbris penuria magnus ubique aquarum defectus exstitit: adeo ut ad aqna- rum receptacula rixæ pugnæque fuerint commissæ. Mense etiam Augusto soli boreæ flatus, noti aura nullibi spiṛare, ex quo navigia a meridie ad urbem A. M. appellere non potuere. Quamobrem Eutychius triarcha processiones cum precibus Jerusalem, hoc est, ad sanctum Diomedem duxit. Eodem etiam anno, mense........ victoria tri- umphales nuntii Roma Cpolim delati, pervene- runt : Narsetem videlicet patricium duas urbes munitissimas Veronam et Brixiam a Gotthis rece- pisse. Mensis vero ejusdem die vigesimo quinto, Sabbato circa vesperam de imperatore interficiendo, ubi sederet in palatio, quidam conjuraverunt. Fa- cinoris auctores fuerunt Ablabius exmonetarius, Marcellus argentarius, et nepos Ætherii curatoris Sergius. Eorum porro conjuratio hujusmodi fuit : nimirum cum imperator in triclinio sub vesperam accubuisset, priusquam abeundi copia fleret, irru- entes eum interfecturi essent. Quin etiam quosdam homines Indos ad hoc facinus adjutores ad Silen- tiarium et locum Archangeli Harmatisque nomine nuncupari solitum in insidiis latentes habuere, qui molitione ad finem perducta, tumultum concita- rent. Porro ipse Ablabius auri libras quinquaginta a Marcello argentario, ut suam ipsi ope. am ad id accommodaret, acceperat. Ablabius autem, Deo ita disponente, cum Eusebio exconsuli, qui federalo- rum comes erat, et Joammi Logothetæ, qui Domnen- VARIÆ LECTIONES. C b, νulg. A alii. post add. ex A. add. ex or hac lacuna etiam in A non suppletur. vulg. nonne so & add. ex a, JAC. GOARI NOTÆ. qua sancta ex Jerusalem advecta Helena reposuit, Orig. CP. ex quo Brineas quamdam lla- liæ civitatem falso æstimat. Anastasius, Theophane correctior, Veronam et Briziam reposuit. Victoria - porro nuutium mense Novembri allatum conjicies, ae nuper objectam replebis lacunam, quod eum- dem mensem jam superius auctor citaverit, Decemu- brem paulo inferius designaturus sit. privatæ ministros, vel rei monetariæ præpositos. Jastinianus enim, inexplebilis avaritiæ niorbo la- boraus, facile potuit ærarium administrantes'in se ria miscella argenti venditores exponit bare, Portius, et recentior usus interpretatur. vice igitur intelliges silentiariorum excubitorum stationem in palatio. autem et loca his nomiuibus insignita. accepisse videtur dictio comitem rei pri- valæ quondam significans, quod auctoritatibus in annotationibus ad Cedrenum jam adductis, et per hoc opus sparsis declaratur.` (56) Ecclesiam a Constantino constructam, in D concitare : de quo Evagrius lib. iv, cap. 29. Histo (57) Gelrenus errantem Theophanem imita!us (58) Hos pestima trapezitas, et numularios, rei (59) Μησεύειν τὸ ἀποδημεῖν glossæ Græco-bar- (60) Ita recentiores dicunt κυνήγιν, παιδίν, τρα (61) Ut hic primum scribitur, ita primum usum

μην, οι παρελήφθη καὶ ἡ ᾿Αναστασιόπολις ο τῆς Θράκης ὑπὸ τῶν Ούννων. Καὶ τῷ Μαΐῳ μηνὶ γ' κατα ηγορήθη Ζ!μαρχος ο κουράτωρ τῶν Πλακιδίας ", ὡς κατὰ τοῦ βασιλέως λαλήσας πολλὰ καὶ δεινὰ, ὑπὸ Γεωργίου κουράτωρος τῶν Μαρίνης καὶ Ἰωάννου ἀπὸ ὑπάτων συγγενῶν Θεοδώρας τῆς βασιλίσσης. Α. Μ. 6055. - Τούτῳ τῷ ἔτει μηνὶ Οκτωβρίῳ γέγονε στάσις δημοτικὴ ἐν τοῖς Πιττακίοις, καὶ πολύ λοὺς ὁ βασιλεὺς ἐτιμωρήσατο. Τῷ δὲ Νοεμβρίῳ μηνὶ ἀβροχία πολλὴ ἐγένετο, καὶ λείψις ὑδάτων, ὥστε γενέσθαι μάχας πολλὰς ἐν τοῖς ὑδρείοις. Ερύ σησε δὲ καὶ σε βορρᾶς ἄνεμος Αὐγούστῳ μηνὶ, καὶ οὐδαμοῦ νότος, καὶ οὐκ ἤρχοντο τὰ πλοῖα ἐν τῇ πόλει 6, ὥστε καὶ λιτὰς ἐκβαλεῖν Εὐτύχιον τὸν παρ τριάχην εἰς Ἱερουσαλήμ, τοῦτ' ἔστιν εἰς τὸν ἅγιον Β με Διομήδην (56). Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει μηνί"... ἐπινίκια ἦλθον ἀπὸ Ῥώ μης Ναρσοῦ τοῦ πατρικίου δηλοῦντα παραλαβείν στο αὐτὸν πόλεις ὀχυρὰς τῶν Γότθων δύο Βηρωτάν σε καὶ Βρίγκας (57). Τῇ δὲ κε' τοῦ αὐτοῦ μηνὸς ἡμέρᾳ σαβ βάτου ἑσπέρας ἐπιβουλὴν ἐμελέτησαν τινες τοῦ φο- νεῦσαι τὸν βασιλέα, ὡς κάθηται ἐν τῷ παλατίῳ. Ησαν δὲ 'Αβλάβιος ἀπὸ Μελιστῶν καὶ Μάρκελλος ἀργυροπράτης (58) καὶ Σέργιος ὁ ἀνεψιός τοῦ κου ράτωρος Αιθερίου. 'Η δὲ μελέτη οι αὐτῶν, ὡς κάθε ηται ἐν τῷ τρικλίνῳ ἑσπέρας πρὸ τοῦ μησεῦσαι (59), εἰσπηδήσαντες σφάξωσιν αὐτὸν, ἔχοντες ιδίους ἀν- θρώπους συνεργούντας αὐτοῖς Ἰνδοὺς κρυπτομένους εἰς τὸ Σιλεντιαρίκιν (60) καὶ εἰς τὸν ᾿Αρχάγγελον καὶ εἰς τὸ ᾿Αρμα, ἵνα γενομένης τῆς ἐπιβουλῆς τα ραχὴν ποιήσωσιν. Ο δ' αὐτὸς ᾿Αβλάβιος και χρυσίον Ελαβεν παρὰ Μαρκέλλου τοῦ ἀργυροπράτου λίτρας ν' εἰς τὸ συνεργῆσαι αὐτῷ, καὶ τοῦ Θεοῦ εὐδοκήσαντος ἐθάρρησεν ᾿Αβλάβιος Εὐσεβίῳ τῷ ἀπὸ ὑπάτων ὄντι κόμητι Φυδεράτων καὶ Ἰωάννῃ τῷ λογοθέτῃ (61) τῷ κατά Δομεντζίολον λέγων, ὅτι τῇ ἑσπέρᾳ δὲ ταύτῃ βουλόμεθα ἐπελθεῖν τῷ βασιλεῖ. Ο δὲ μηνύσας τῷ βασιλεῖ ἐκράτησεν αὐτοὺς, καὶ εὗρεν αὐτοὺς φα Λ οι τῷ δὲ Ἀπριλλίῳ μηνὶ] τῷ δ' αὐτῷ ἔτει τῷ δ' αὐτῷ μηνὶ 2. 6' καὶ ἡ Ἀν. Α, ἡ Ἀν. σε Πλακίδας οι καὶ δὲ σε Αὐγούστου μηνός Δ. σε ἐν τῇ πόλει Δ. δι' παραλαμβάνειν Α. Β. σε βρωΐαν Α, Βεροιαν Βηρώναν ο Μελι ο τῶν Δ. Α. οι μελέτη ἐπιβουλή 2. σε μησεύσει Α, μισεῦσαι μησεύει 1. σε καὶ εἰς τὸν Α, εἰς τὸν ταίς. “ ἐν τῇ ἐσπ. Α. Βιρίαν καὶ Βρίγκας, τὸν ἀπὸ Μελιστῶν, εἰ ἀργυροπράτην. πέζιν, κυνήγιον, παιδίον, τραπέζιον. Σιλεντια- ρίχιον 'Αρχάγγελον "Αρμα λογοθέτης, - CHRONOGRAPIIIA. A ab lumnis capta est : quamobrem Marcellum mili tiæ magistrum et nepotem suum cum copioso exer- citu ad eam civitatem atque Persiam liberandam misit. Exinde mense Aprili Anastasiopolis Thraciæ - urbs ab Hunnis occupata ac mensɔ tandem Maio, Zimarchus Placidiæ curator, quasi multa in impe- ratorem eaque gravia deblaterasset, delatus est a Georgio, Marinæ facultatum curatore, et Joanne exconsule, ambobus imperatricis Theodore consanguineis. - A. C. 555. Hoc anno, inense Octobri, popula- ris seditio in Pittaciis excitata est : et in plurimnos iniperator animadvertit. Mense vero Nu- vembri, ex diuturniore imbris penuria magnus ubique aquarum defectus exstitit: adeo ut ad aqna- rum receptacula rixæ pugnæque fuerint commissæ. Mense etiam Augusto soli boreæ flatus, noti aura nullibi spiṛare, ex quo navigia a meridie ad urbem A. M. appellere non potuere. Quamobrem Eutychius triarcha processiones cum precibus Jerusalem, hoc est, ad sanctum Diomedem duxit. Eodem etiam anno, mense........ victoria tri- umphales nuntii Roma Cpolim delati, pervene- runt : Narsetem videlicet patricium duas urbes munitissimas Veronam et Brixiam a Gotthis rece- pisse. Mensis vero ejusdem die vigesimo quinto, Sabbato circa vesperam de imperatore interficiendo, ubi sederet in palatio, quidam conjuraverunt. Fa- cinoris auctores fuerunt Ablabius exmonetarius, Marcellus argentarius, et nepos Ætherii curatoris Sergius. Eorum porro conjuratio hujusmodi fuit : nimirum cum imperator in triclinio sub vesperam accubuisset, priusquam abeundi copia fleret, irru- entes eum interfecturi essent. Quin etiam quosdam homines Indos ad hoc facinus adjutores ad Silen- tiarium et locum Archangeli Harmatisque nomine nuncupari solitum in insidiis latentes habuere, qui molitione ad finem perducta, tumultum concita- rent. Porro ipse Ablabius auri libras quinquaginta a Marcello argentario, ut suam ipsi ope. am ad id accommodaret, acceperat. Ablabius autem, Deo ita disponente, cum Eusebio exconsuli, qui federalo- rum comes erat, et Joammi Logothetæ, qui Domnen- VARIÆ LECTIONES. C b, νulg. A alii. post add. ex A. add. ex or hac lacuna etiam in A non suppletur. vulg. nonne so & add. ex a, JAC. GOARI NOTÆ. qua sancta ex Jerusalem advecta Helena reposuit, Orig. CP. ex quo Brineas quamdam lla- liæ civitatem falso æstimat. Anastasius, Theophane correctior, Veronam et Briziam reposuit. Victoria - porro nuutium mense Novembri allatum conjicies, ae nuper objectam replebis lacunam, quod eum- dem mensem jam superius auctor citaverit, Decemu- brem paulo inferius designaturus sit. privatæ ministros, vel rei monetariæ præpositos. Jastinianus enim, inexplebilis avaritiæ niorbo la- boraus, facile potuit ærarium administrantes'in se ria miscella argenti venditores exponit bare, Portius, et recentior usus interpretatur. vice igitur intelliges silentiariorum excubitorum stationem in palatio. autem et loca his nomiuibus insignita. accepisse videtur dictio comitem rei pri- valæ quondam significans, quod auctoritatibus in annotationibus ad Cedrenum jam adductis, et per hoc opus sparsis declaratur.` (56) Ecclesiam a Constantino constructam, in D concitare : de quo Evagrius lib. iv, cap. 29. Histo (57) Gelrenus errantem Theophanem imita!us (58) Hos pestima trapezitas, et numularios, rei (59) Μησεύειν τὸ ἀποδημεῖν glossæ Græco-bar- (60) Ita recentiores dicunt κυνήγιν, παιδίν, τρα (61) Ut hic primum scribitur, ita primum usum

Α ροῦντας κρυπτά ξίφη. Καὶ ὁ μὲν ἀργυροπράτης Μάρκελλος ἀστοχήσας τοῦ προσδοκωμένου, σύρας, δ ἐφέρει ξίφος, δέδωκεν ἑαυτῷ τρεῖς πληγὰς ἐν τῷ τρικλίνῳ, συσχεθεὶς δὲ τελευτᾷ. Σέργιος δὲ ὁ Αἰθε ρίου ἀνεψιός διαδρας προσέφυγεν ἐν Βλαχέρναις, ἐξαγαγόντες τῆς ἐκκλησίας καὶ το ἐξετάσαντες ἔπει σαν ομολογῆσαι, ὡς καὶ Ἰσάκιος ὁ ἀργυροπράτης, καὶ Βελισάριος ὁ ἐνδοξότατος πατρίκιος καὶ αὐτὸς συνήδει τοιαύτῃ ἐπιβουλῇ καὶ Βῖτος ὁ ἀργυροπράτης, καὶ Παῦλος ὁ κουράτωρ τοῦ αὐτοῦ Βελισαρίου ἐγί νωσκον τὴν σκέψιν α'. Και συσχεθέντων ' ἀμφοτέρων, καὶ ἐκδοθέντων Προκοπίῳ τῷ ὑπάρχῳ, κατέθεντο, καὶ κατείπον Βελισαρίου τοῦ πατρικίου. Αὐτίκα οξ ὁ βασιλεὺς γέγονεν ὑπὸ ἀγανάκτησιν Βελισαρίου πολλοὶ δὲ φυγῇ ἐχρήσαντο. Τῇ ε' τοῦ Δεκεμβρίου μηνὸς ἐποίησεν ὁ βασιλεὺς σιλέντιον (63), ὁ ἐνέγκας καὶ τὸν ἁγιώτατον πατριάρχην Εὐτύχιον κελεύσας ἀναγνωσθῆναι τὰς αὐτῶν, καταθέσεις, καὶ ἀκούσα; Βελισάριος μεγάλως ἐβαρήθη, καὶ τὸ γέγονεν ὑπὸ ἀγανάκτησιν τοῦ βασιλέως, καὶ πέμψας ὁ βασιλεὺς ἔλαβεν πάντας τοὺς ἀνθρώπους αὐτοῦ, καὶ αὐτὸν ἐκάθισεν ἐν τῷ οἴκῳ αὐτοῦ παραφυλαττόμενον. Τῷ δὲ Δεκεμβρίῳ μηνὶ κ' γέγονεν ἐγκαίνια τῆς Μεγάλης Εκ- κλησίας το δεύτερον· ἡ δὲ παννυχὶς τι (63) τῶν αὐτῶν ἐγκαινίων γέγονεν εἰς τὸν ἅγιον Πλάτωνα, καὶ ἐξῆλ- ὕς ἐκεῖθεν ὁ πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ευ τύχιος μετὰ τῆς λιτῆς, συμπαρόντος καὶ τοῦ βασι λέως, καθεζόμενος ἐν τῷ ὀχήματι, καὶ φορῶν τὴ ἀποστολικὸν σχῆμα καὶ κρατῶν τὸ ἅγιον Εὐαγγέλιον, πάντων τῶν λαῶν ψαλλόντων τό, "Αγατε πύλας, ἄρχοντες, ὑμῶν. Τῷ δ' αὐτῷ μην παρελήφθη μέρη τινὰ τῆς Ἀφρικῆς ὑπὸ τῶν Μαυριτάνων * έπανα στάντων [αὐτῶν τῇ Αφρική " τρόπῳ τοιούτῳ· Κους. ζίνας τις ονόματι (64) ἐκ τοῦ αὐτοῦ ἔθνους, έξαρχος τῶν Μαυριτάνων, εἶχεν ἔθος λαμβάνειν παρὰ τοῦ κατὰ τὸν καιρὸν ἄρχοντος τὰ τῆς Ἀφρικῆς ῥητὸν χρυσίον. Ελθόντος δὲ αὐτοῦ λαβεῖν αὐτὸ, Ἰωάννης ἄρχων Ἀφρικῆς ἐφόνευσεν αὐτόν. ᾿Ανέστησαν δὲ τὰ τέκνα αὐτοῦ τοῦ Κουτζίνα ἐκδικοῦντες τὸ πατρῷον σε καὶ Οι σκέψιν Α, σκέψιν σε συσχεθ. ἀμφοτέρων συγχ. πάν των άμφ. Προκοπίῳ] καὶ περιπλακείς το μεγάλως ἐλυπήθη, και 2. Τι παννιχὺς το Μαυρικιανῶν τι αὐτ τοῖς τῇ Αφρικῇ άρχοντα 2. Κατηχητηρίους ώδινε λόγους, οὓς φασι σιλέντια. Οὐκ ἐδυνήθη διαλεχθῆναι τῇ συγκλήτῳ περί νηστείας τὴν συνήθη διάλεξιν, ἢ καλεῖται σιλέντιον· Παννυχίς τὸ ἐξῆλθεν, καθεζόμενος ἐν τῷ ὀχήματι, Το απο στολικόν σχήμα, Τό, "Αρατε πύλας, σαλευθείσης τῆς ἁγίας τραπέζης. Βα THEOPHANIS B tziulo allierebat, quod conjuraverant fulenter ape- ruit : Hac ipsa, inquit, vespera imperatoren aggredi et interficere decrevimus. Ille re ad impe- ratorem nuntiata detinuit eos, et gladios occulte ferentes deprehendit. Et argentarius quidem Mar- cellus consilio suo frustratus, educto, quem gere- hat, gladio, tres sibi plagas in ipso triclinio infixit. Mox dum caperetur, exspiravit. Ætherii vero nepos Sergius surripiens se in Blachernarum adein confugit eumque vi eductum et examinatum bortati sunt fateri Isacium argentarium, et claris- simum patricium Belisarium cum eo conjurationis hujusmodi participes ; ac insuper argentarium ae insuper argentarium Vitura, Paulumque Belisarii curatorem ejusdem fuisse conscios. Comprehensus igitur uterque et Procopio praefecto traditus insidias omnes detulit, et patricium Belisarium accusavit. Confestim itaque in Belisarium imperator exarsit : ex quo multi fugam arripere consiliati sunt. Tum vero Decembris die quinto curiam convocavit imperator, adducto secum etiam sanctissimo patriarcha Eu- tychio, eorumque confessionibus palam recitari jussis, Belisarius coram assistens et auditor, gravi- ter indoluit, et in imperatoris offensionem incurrit, qui militibus submissis domesticos ejus detinuit omnes, ipsum vero propria domo inclusum sub custodia servari præcepit. Porro mensis Decembris die vigesino Magna Ecclesia dedicatio secundo celebrata : nocturnæque vigilia dedicationi hujus - modi præmitti solitæ apud sancti Platonis peractæ : et exinde sacro procedendi rito, cui præsentem imperator se exhibuit, patriarcha Cpoleos Eutychius curru vectus, et apostolico habitu ornatus, sacrum ananibus tenens. Evangelium, progressus est, cult- etis e populo concinentibus: Attollite portas, prin- cipes, vestras. Eodem quoque mense partes quæ- dam Africæ a Mauritanis in Africa rebellionem excitantibus occupata sunt hoc pacto : Quidam nomine Cutzinas memoratæ Mauritanorum gentis VARIE LECTIONES. C add. ex A. ** ¿ add. ex A. vulg. A b, vulg. h. 1. iterum lacuna intercedit in cod. A, quæ usque ad p. 380, pertinet. vulg. vulg. a, hæc verba potius delenda videntur. * JAC. GOARI NOTÆ. ligionis maxime, et de reipublicæ momento tractat. Nicetas in Manuele Commeno : Sermones, quibus in- strueret, depronebat : quos vocant silentia. Zonaras in Leone Philosopho : Consuetan orationem ad se- natum de jejunio non potuil proferre, quam dicunt si- lentium. Ex his dissertationem potius quam couven« tum silentium referre cernis, forsan quia sine stre- Fitu modeste ac velut silentio fieret. phiæ ade, prima sub Justiniano facta est ejus de- dicatio: de antiqua quippe sub Constantino nullus hic sermo. Trulli vero ante annos quinque collapsi ruina cum altare confractum fuisset, eo reparato encauia quoque sacra dis reparata. hic memorata vigilias dedicationi prævias in ecclesia coram sanctis reliquis peragendas, deportatas ex priore innovam ecclesiam reliquias, td, habet exemplum Pagg citandis in iudice v. Dedicatio ecclesia. cokobium est, de qua euchologica nostra disserunt : versus est in ecclesiæ dedicatione sacris in ecclesiam reliquiis inductis cantandus: de quibus singulis euchologica nostra de ecclesiæ dedicandæ ritu, et alio, si motum altare fuerit annua dedicata ecclesiæ CP. celebritate Menæum mense Decembri, consecrationis istius tempus idem statuitur in Chronico Alexand., tantum dies ejus wensis designatur. Vandalico. (62) Conventus in quo imperator orat, et de re- D (65) Erstructa post seditionem του Νίκα S. 50- (61) De quo fuse in præcedentibus ubi De bello

αίμα το ' • καὶ ἐπαναστάντες τῇ Αφρική, παρ- ἔλαβον αὐτῆς μέρη τινά, πραϊδεύσαντες. Ο οὖν βασιλεὺς γνοὺς τοῦτο, ἀπέστειλεν πρὸς βοήθειαν τῆς Ἀφρικῆς Μαρκιανὸν τὸν ἀνεψιν αὐτοῦ καὶ στρατηλάτην μετὰ ἐξαρκέτου, πρὸς τὸ εἰρηνεῦσαι τους Μαύρους. Καὶ προσεγγύησαν αὐτῷ, εἰρήνευσεν † Αφρική· τῷ δὲ Ἀπριλλίῳ μηνὶ διεδέχθη ὁ Προ κόπιος ὁ ὕπαρχος τῆς πόλεως, καὶ γέγονεν ἀντ᾽ αυτ τοῦ ᾿Ανδρέας ὁ ἀπὸ λογοθετῶν. Καὶ ἐξερχομένου αὐτοῦ ἀπὸ παλατίου τῆς Χαλκῆς καθημένου ἐν τῷ σχήματι, καὶ ἀπερχομένου ἐν τῷ πραιτωρίῳ, ὑπήν τησαν αὐτῷ οἱ Πράσινοι εἰς τὸ Λαῦσον· καὶ ἤρξαντο αὐτὸν ὑβρίζειν, καὶ λιθάζειν · καὶ ἐγένετο ἀταξία μετ γάλη ἐν τῇ μέσῃ τῶν δύο μερῶν. Καὶ εἰσῆλθον ἐν ταῖς φυλακαῖς, καὶ ἐκράτησεν ἡ μάχη ἀπὸ ὥρας ο ἕως ἑσπέρας ". Καὶ ἀπέστειλεν ὁ βασιλεὺς Ἰου στῖνον τὸν ἀνεψιόν αὐτοῦ καὶ κουροπαλάτην, και ἀπεδίωξεν αὐτούς. Καὶ πάλιν περὶ ὥραν ιβ' συντ έβαλλον μάχην, καὶ ἐκρατήθησαν· καὶ ἐπόμπευ- σεν ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας· καὶ ἔκοψαν τοὺς ἀντί- χειρας αὐτῶν, ὅσοι μετά ξιφῶν ἐμαχήσαντο. Καὶ τῇ ιθ' τοῦ Ἰουλίου μηνός ἐδέχθη Βελισάριος ὁ πατρίκιος, ἀπολαβὼν καὶ πάσας αὐτοῦ τὰς ἀξίας Έφθασε δὲ καὶ Πέτρος ο μάγιστρος (65) ἀπὸ Περσίδος ποιήσας πάντα εἰρήνης ἔτη 5' (66), ἕνεκεν Λαζικῆς καὶ τῶν μερῶν τῆς ᾿Ανατολῆς. Τῷ δ' αὐτῷ μηνὶ ἦλθον πρέσβεις Ασκήλ τοῦ ῥηγός Ερμηχιό- νων (67) τοῦ ἔσωθεν κειμένου τῶν βαρβάρων έθνους πλησίον τοῦ Ὠκεανοῦ. Τῷ δ' Αὐγούστῳ μηνὶ γέγονε λειψις ὕδατος, ὥστε σφαλισθῆναι τα δημόσια λουτρά, καὶ γενέσθαι φονοκοπεῖα εἰς τὰ ὑδρεῖα. Τούτῳ τῷ ἔτει μην: Οκτωβρ ινδικτιῶνι ιβ' ἀπῆλθεν ὁ βασιλεὺς Ἰουστινιανός χά- ριν εὐχῆς ἐν τοῖς Μυριαγγέλοις (68), ήγουν ἐν Γερ- το ἐκζητοῦντες τὸ πατρῷον λῆμα 1. το ἕως ἑσπέρας οω. Γ. τ' ἔτη εξ' Γ. τα φονοκοπεία φονοκόπια Οὗτος Βελισάριος ὁ στρατηγὸς ὁ μέγας, Ιουστινιανδίας ἂν ἐν χρόνοις στρατηλάτης Πρὸς πᾶταν τετραμένειαν γῆς ἐξαπλώσας νίκας, Ύστερον φθόνω τυφλωθεὶς ὁ τυχῆς τῆς ἀστάτου!), Εκπωμα ξύλινον κρατῶν ἑκόν τῷ Μιλίῳ· Βελισαρίῳ ἐβολὴν δέτε τῷ στρατηλάτη, ἂν τύχη μὲν ἐδόξασεν, ἀποτυφλοῖ δὲ ὁ φθόνος. Αλλοι φασὶ τῶν χρονικῶν μὴ τυφλωθῆναι τοῦτον· Ἐξ ἐπιτιμίων δ᾽ ἄτιμον ἐσχάτως γεγονέναι· Καὶ πάλιν εἰς ἀνάκλησιν δόξης ἐλθεῖν προτέρας. τῶν περὶ τὸν βασιλέα ἡγεμών Χερμαχίωνας CHRONOGRAPHIA. B *22 Africam, certum auri pondus accipere solebat. Eam pecuniæ summam accipere profectum Joannes Africæ præfectus occidit. Insurgunt itaque Cutzinæ liberi paternum sanguinem ulturi, et excursionibus Africam vastantes, abactis hinc inde prædis, par- tes regionis aliquas occupant. His cognitis nepo- tem suum et militiæ magistrum Marcianum cum exercitu valido imperator mittit, juvandm nimirun armis Africa, Maurisque ad pacis et servitutis offi, cia revocandis. Marciani imperium faciles excepere Mauritani, et Africa omnis in pace composita est. Porro Aprili mense Procopio urbis præfecto exau- ctorato institutus est Andreas exiogotheta : eoque post impositum onus e palatio Chalces egresso, curruique insidente, et ad prætorium procedente, Prasini ad Lausum facti sunt obviam, virum- que contumeliis et lapidibus exceperunt ; ex quo inter duas partes ingens orta seditio. In carceres enim involaverunt : duravitque congressus ab hora decima ad vesperam. Imperator autem Justi- num nepotem snum ét europalatem misit, qui cobi- beret impetum) et seditiosos fugaret. Circa duodeci- main vero horam pugnam rursus instauraverunt : qui tamen ex illis comprehensi, in multos dies per ur- bem ignominiæ inurendæ causa tradicti sunt : et, quibus cum gladiis contentio inita, manuum polli- ces truncati. Cæterum Julii mensis die decimo nono, patricius Belisarius prioribus cunctis digni- A princeps, a præfecto, qui per id tempus regeret C talum honoribus restitutus, in gratiam quoque in- peratoris rediit. Petrus etiam magister e Persia reversus est, constitutis in annos septem pacis conditionibus, quod in Lazicen aliasque Orientis regiones spectabat. Eodem mense venerunt legati Ascel regis Hermechionum, qui interio- res Barbararum nationum provincias juxta oceanum obtinent. Augusto denique mense ca aquarum pe- nuria contigit, qnæ publica balnea claudi, et cædes plurimas ad aquarum receptacula committi co- geret. - • A. M. 6056. vulg. · - A. C. 556. Hoc anno niense Octobri, indictione duodecima, ad Myriangelos, Germium videlicet, quæ Galatia urbs est, orationis habendæ causa VARIE LECTIONES. " a, JAC. GOARI NOTÆ. Tzitzis Chil. historia breviter perstringit : D Ex honoratis autem postremo tufamem factum, Ific Belisarius dux magnus Justiniani temporibus magister militiæ In omnem telluris quadrantem extendens victorias Ultimo invidia excrcatus, o fortunam instabilem ! P'oculum ligneum tenens exclamabat in Millio : L'elisario magistro militiæ vbolum date, L'uem fortuna quidem extulit, invidia vero privat ocu PATROL, GR. CVIII. lis. Alii chronicorum scriptores excæcatum negant : Atque iterum reparata priori sorte ad gloriæ culmen [rediisse. ptis Menandri exhibent ipsa de legationibus Ex- cerpta editionis regia, pag. 140, qua celebratur : de eodem Suidas. 64, Turcos, olim Massagetas, in Oriente ad Ta- naim sites, a Persis vocari testatur. tuin precibus, tum aquarum calidarum fomentis sanitas reparabatur. Procopius, De adif. Justin.. lib. v Aquas suapte natura calidas apud Bithynos (Galatas scribit auctor) fontes effundunt in loco, quem incola Pythia vocant. Has in solatium et re. frigerium habent, cum muli alii, tum imprim's By- zantini. Hic magnificentium rege dignam Justinianus ostendit, structis regiis domibus, quæ prius non fuc- i (65) Variæ de Belisario conduntur historiæ, quas (66) Ejus legationem fuse descriptam in Excer (67) Theophanes Byzantius apud Photium, col. (68) Thermis angelorum calui dicatis, quibus

αίμα το ' • καὶ ἐπαναστάντες τῇ Αφρική, παρ- ἔλαβον αὐτῆς μέρη τινά, πραϊδεύσαντες. Ο οὖν βασιλεὺς γνοὺς τοῦτο, ἀπέστειλεν πρὸς βοήθειαν τῆς Ἀφρικῆς Μαρκιανὸν τὸν ἀνεψιν αὐτοῦ καὶ στρατηλάτην μετὰ ἐξαρκέτου, πρὸς τὸ εἰρηνεῦσαι τους Μαύρους. Καὶ προσεγγύησαν αὐτῷ, εἰρήνευσεν † Αφρική· τῷ δὲ Ἀπριλλίῳ μηνὶ διεδέχθη ὁ Προ κόπιος ὁ ὕπαρχος τῆς πόλεως, καὶ γέγονεν ἀντ᾽ αυτ τοῦ ᾿Ανδρέας ὁ ἀπὸ λογοθετῶν. Καὶ ἐξερχομένου αὐτοῦ ἀπὸ παλατίου τῆς Χαλκῆς καθημένου ἐν τῷ σχήματι, καὶ ἀπερχομένου ἐν τῷ πραιτωρίῳ, ὑπήν τησαν αὐτῷ οἱ Πράσινοι εἰς τὸ Λαῦσον· καὶ ἤρξαντο αὐτὸν ὑβρίζειν, καὶ λιθάζειν · καὶ ἐγένετο ἀταξία μετ γάλη ἐν τῇ μέσῃ τῶν δύο μερῶν. Καὶ εἰσῆλθον ἐν ταῖς φυλακαῖς, καὶ ἐκράτησεν ἡ μάχη ἀπὸ ὥρας ο ἕως ἑσπέρας ". Καὶ ἀπέστειλεν ὁ βασιλεὺς Ἰου στῖνον τὸν ἀνεψιόν αὐτοῦ καὶ κουροπαλάτην, και ἀπεδίωξεν αὐτούς. Καὶ πάλιν περὶ ὥραν ιβ' συντ έβαλλον μάχην, καὶ ἐκρατήθησαν· καὶ ἐπόμπευ- σεν ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας· καὶ ἔκοψαν τοὺς ἀντί- χειρας αὐτῶν, ὅσοι μετά ξιφῶν ἐμαχήσαντο. Καὶ τῇ ιθ' τοῦ Ἰουλίου μηνός ἐδέχθη Βελισάριος ὁ πατρίκιος, ἀπολαβὼν καὶ πάσας αὐτοῦ τὰς ἀξίας Έφθασε δὲ καὶ Πέτρος ο μάγιστρος (65) ἀπὸ Περσίδος ποιήσας πάντα εἰρήνης ἔτη 5' (66), ἕνεκεν Λαζικῆς καὶ τῶν μερῶν τῆς ᾿Ανατολῆς. Τῷ δ' αὐτῷ μηνὶ ἦλθον πρέσβεις Ασκήλ τοῦ ῥηγός Ερμηχιό- νων (67) τοῦ ἔσωθεν κειμένου τῶν βαρβάρων έθνους πλησίον τοῦ Ὠκεανοῦ. Τῷ δ' Αὐγούστῳ μηνὶ γέγονε λειψις ὕδατος, ὥστε σφαλισθῆναι τα δημόσια λουτρά, καὶ γενέσθαι φονοκοπεῖα εἰς τὰ ὑδρεῖα. Τούτῳ τῷ ἔτει μην: Οκτωβρ ινδικτιῶνι ιβ' ἀπῆλθεν ὁ βασιλεὺς Ἰουστινιανός χά- ριν εὐχῆς ἐν τοῖς Μυριαγγέλοις (68), ήγουν ἐν Γερ- το ἐκζητοῦντες τὸ πατρῷον λῆμα 1. το ἕως ἑσπέρας οω. Γ. τ' ἔτη εξ' Γ. τα φονοκοπεία φονοκόπια Οὗτος Βελισάριος ὁ στρατηγὸς ὁ μέγας, Ιουστινιανδίας ἂν ἐν χρόνοις στρατηλάτης Πρὸς πᾶταν τετραμένειαν γῆς ἐξαπλώσας νίκας, Ύστερον φθόνω τυφλωθεὶς ὁ τυχῆς τῆς ἀστάτου!), Εκπωμα ξύλινον κρατῶν ἑκόν τῷ Μιλίῳ· Βελισαρίῳ ἐβολὴν δέτε τῷ στρατηλάτη, ἂν τύχη μὲν ἐδόξασεν, ἀποτυφλοῖ δὲ ὁ φθόνος. Αλλοι φασὶ τῶν χρονικῶν μὴ τυφλωθῆναι τοῦτον· Ἐξ ἐπιτιμίων δ᾽ ἄτιμον ἐσχάτως γεγονέναι· Καὶ πάλιν εἰς ἀνάκλησιν δόξης ἐλθεῖν προτέρας. τῶν περὶ τὸν βασιλέα ἡγεμών Χερμαχίωνας CHRONOGRAPHIA. B *22 Africam, certum auri pondus accipere solebat. Eam pecuniæ summam accipere profectum Joannes Africæ præfectus occidit. Insurgunt itaque Cutzinæ liberi paternum sanguinem ulturi, et excursionibus Africam vastantes, abactis hinc inde prædis, par- tes regionis aliquas occupant. His cognitis nepo- tem suum et militiæ magistrum Marcianum cum exercitu valido imperator mittit, juvandm nimirun armis Africa, Maurisque ad pacis et servitutis offi, cia revocandis. Marciani imperium faciles excepere Mauritani, et Africa omnis in pace composita est. Porro Aprili mense Procopio urbis præfecto exau- ctorato institutus est Andreas exiogotheta : eoque post impositum onus e palatio Chalces egresso, curruique insidente, et ad prætorium procedente, Prasini ad Lausum facti sunt obviam, virum- que contumeliis et lapidibus exceperunt ; ex quo inter duas partes ingens orta seditio. In carceres enim involaverunt : duravitque congressus ab hora decima ad vesperam. Imperator autem Justi- num nepotem snum ét europalatem misit, qui cobi- beret impetum) et seditiosos fugaret. Circa duodeci- main vero horam pugnam rursus instauraverunt : qui tamen ex illis comprehensi, in multos dies per ur- bem ignominiæ inurendæ causa tradicti sunt : et, quibus cum gladiis contentio inita, manuum polli- ces truncati. Cæterum Julii mensis die decimo nono, patricius Belisarius prioribus cunctis digni- A princeps, a præfecto, qui per id tempus regeret C talum honoribus restitutus, in gratiam quoque in- peratoris rediit. Petrus etiam magister e Persia reversus est, constitutis in annos septem pacis conditionibus, quod in Lazicen aliasque Orientis regiones spectabat. Eodem mense venerunt legati Ascel regis Hermechionum, qui interio- res Barbararum nationum provincias juxta oceanum obtinent. Augusto denique mense ca aquarum pe- nuria contigit, qnæ publica balnea claudi, et cædes plurimas ad aquarum receptacula committi co- geret. - • A. M. 6056. vulg. · - A. C. 556. Hoc anno niense Octobri, indictione duodecima, ad Myriangelos, Germium videlicet, quæ Galatia urbs est, orationis habendæ causa VARIE LECTIONES. " a, JAC. GOARI NOTÆ. Tzitzis Chil. historia breviter perstringit : D Ex honoratis autem postremo tufamem factum, Ific Belisarius dux magnus Justiniani temporibus magister militiæ In omnem telluris quadrantem extendens victorias Ultimo invidia excrcatus, o fortunam instabilem ! P'oculum ligneum tenens exclamabat in Millio : L'elisario magistro militiæ vbolum date, L'uem fortuna quidem extulit, invidia vero privat ocu PATROL, GR. CVIII. lis. Alii chronicorum scriptores excæcatum negant : Atque iterum reparata priori sorte ad gloriæ culmen [rediisse. ptis Menandri exhibent ipsa de legationibus Ex- cerpta editionis regia, pag. 140, qua celebratur : de eodem Suidas. 64, Turcos, olim Massagetas, in Oriente ad Ta- naim sites, a Persis vocari testatur. tuin precibus, tum aquarum calidarum fomentis sanitas reparabatur. Procopius, De adif. Justin.. lib. v Aquas suapte natura calidas apud Bithynos (Galatas scribit auctor) fontes effundunt in loco, quem incola Pythia vocant. Has in solatium et re. frigerium habent, cum muli alii, tum imprim's By- zantini. Hic magnificentium rege dignam Justinianus ostendit, structis regiis domibus, quæ prius non fuc- i (65) Variæ de Belisario conduntur historiæ, quas (66) Ejus legationem fuse descriptam in Excer (67) Theophanes Byzantius apud Photium, col. (68) Thermis angelorum calui dicatis, quibus

Α μίας πολλες της Γαλατίας. Τῷ & Νοεμβρίου μην εἰσῆλθεν ἐν Βυζαντίῳ το Αρέθας ὁ πατρίκιος, καὶ φύλαρχος των Σερραχήνων, όφειλὰς ἀγαγεῖν τῷ βασιλεῖ (69), τις τῶν τέκνων αὐτοῦ ὀφείλει μετά τὴν αὐτοῦ ἀποδίωσιν κρατήσαι της φυλαρχίας απ τοῦ, καὶ περὶ τῶν γινομένων ὑπὸ ᾿Αβάρου (70) τοῦ υἱοῦ ᾿Αλαμανδάρου εἰς τοὺς τόπους αὐτοῦ. Τῷ Δεκεμβρίῳ μην. γέγονεν ἐμπυρισμός μέγας, και ἐκσύθη τελείως ὁ ξενων τοῦ Σαμψών, καὶ τὰ ἔμπροσ δεν τοῦ Ρούφου οἰκήματα καὶ τὸ μεσίαυλον τὸ πλη- σίον τῆς Μεγάλης Εκκλησίας, τὸ λεγόμενον Γαρο νοστάσιον (71), καὶ τὰ δύο ἀσκητήρια τὰ πλησίον τῆς ἁγίας Εἰρήνης σὺν τῷ μεσιαύλῳ (72) αὐτῆς, καὶ μέρος τοῦ νάρθηκος (75) αὐτῆς. Α. 1. 6057. Τούτῳ τῷ έτει μην: Μαρτάρ ινδικτιών εγ' τελευτῇ Βελισάριος ὁ πατρίκιος ἐν Βυζαντίῳ, καὶ ἡ τούτου περιουσία ἦλθεν εἰς τὸν δεσποτικὸν οἶκον (74) τῆς Μαρίνης. Τῇ δὲ αὐτῇ ιγ' ινδικτιῶνι μηνὶ ᾿Απριλλίας ιβ' Ευτύχιος πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως και ᾑρέθη (75) καὶ ἐξωρίσθη (76) εν Αμασία όπ Ιουστινιανοῦ. Καὶ γέγονεν ἀντ᾽ αὐτοῦ Ἰωάννης ἀπὸ σχολαστικῶν ἀποκρισιάριος ὢν τῆς ᾿Αντιοχείας τῆς μεγάλης σ • Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει Ἰουστινιανὸς ὁ βασιλεὺς τὸ περὶ φθαρτού (77) καὶ ἀφθάρτου κινήσας δόγμα, καὶ δικτον πανταχού καταπέμψας ἀλλότριον εὐσε βείας, Θεοῦ προφθάσαντος, ἐτελεύτησεν μην. Νοεμ βρίω ια', τῆς ἐχομένης ιδ' ινδικτιώνος, βασιλεύσας ἔτη λη', μήνας 5', ἡμέρας ιγ'. Καὶ γίνεται τούτου διάδοχος ὁ ἀνεψιός αὐτοῦ, Ἰουστῖνος ὁ κουροπα· λάτης. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτε: οἱ Θεοδοσιανοὶ καὶ Γαίανίται (78) ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ κτίζειν ήρξαντο συνακτήρια, καὶ αὐθεντήσαντες οἱ Γαϊανῖται ἐπίσκοπον ἐν αὐτοῖς ἐχει ροτόνησαν ροτόνησαν οι Ελπίδιον ἀρχιδιάκονον αὐτῶν, ἣν ὁ βασιλεὺς δεδεμένον ἐλθεῖν προσέταξεν. Ερχόμενος δὲ κατὰ τὸν Σίγριν ἀπέθανεν. Θεοδοσιανοὶ δὲ Δε τὸ ἀγάγα: Β Γ. το ἦλθεν Βυζαντίω Γ. οι 'Αμάρου 2. της μεγάλης οι. Γ. Έδικτον, Η ἐχειροτόνησαν ἐνεθρήνησαν ο Γ. ἓν μεσιαύλῳ νάρθηξ, ιδ τοῦ Νοεμβρίου μηνὸς ἐνδικτιώνος ιε', THEOPHANIS imperator Justinianus profectus est. Wense vero Novembri patricius Arethas et Saracenicarum tri- buom moderator Byzantium venit, renuntiatares imperatori, quis filiorum post ejus obitum in tribu- natuın potestatem obtineret, pecpon ca que ab Abaro Alamandari filio in suam provinciam com- missa eraut. Cæterum mense Decembri magnum incendium exortum est, quo Sampsonis hospitium peregrinis recipiendis destinatum omnino con- sumptum, ædes ad Rufi partem anteriorem, medii quoque ad Magnam ecclesiam atrit ædificium, cui militum statio nomen factum, duo quoque mona. steria ad sanctam Irenem posita, necnon ejusdem arl mediam arcam structura, et narthecis ipsius ecclesiæ bona pars flammis devastata. - . A. C. 557. Hoc anno mense Martio, indictione B decima tertia, patricius Belisarius Byzantii mori- tur, facultatesque ejus omnes imperialibus Marinæ redibus, et ejus zrario addiaz. Εjusdem quoque indictionis decimæ tertiz mense Aprili, ejusque die duodecimo, patriarcha Cpoleos Eutychius a Justiniano dignitate motus est, et Amaseam relega- tus : Joannes vero exscholasticus magna An- tiochiae responsalis in ejus locum subrogalus - est. Eodem anno Justinianus opinionen) de corrupti- bili atque incorruptibili movens, cum edictum sa- per ea re ab omni pietate alienum in provincias omnes emisisset, Deo prævertente, mortuus est, die undecimo mensis Novembris, indictione dećima quarta jam current, cum regnasset annos octo C supra triginta, menses septem, dics trede- cim: successor ejus nepos Justinus europalates designatur. Eodem pariter anno Theodosiani et Gaianite conventicula Alexandriæ ædificare cœperunt : Gai- anitæ vero auctoritate ac viribus prævalentes El- pidium suum archidiaconum ordinaverunt; quem in perator vinctum ad se adduci jussit: in itinere vero ad Sigrim mortuus est. Porro Theodosiani VARIÆ LECTIONES. fort. ut et alias. JAC. GOARI NOTÆ. tio legenti occurrit. runt, edifcatis in publico lavacris calidarum aqua - D quintum habitum statim actorum ini- rum illic scaturientium, et deductis per canales in hunc locum fontibus potabilium aquarum, ut unicui- que scatcreni. Quin et Archangeli templum, et infirm mantium relocillatorium (quasi piscinam Hierosoly- miticam ab angelo movendam) multo majora ac ampliora effecit. Apud Galatas fluvius est, etc. magium dictum polliciturus. legationum Menandri ante notas tres citata, resque Ambri istius tractantia, in ecclesia orantem exspectantium statio. Gur- cionem etiam Latini recentiores puerum voca- vere. loco positum ecclesia navim interpretor, quasi inter alam utramque mediam aulam. Concilium menis, energumenis, et immundis deputatum est de quo nostra euchologia. Allatius, De antiquis Græcorum templis, Cellolius, et alii. tes. Recole simul scripta superius in pag. 199, ubi de procuratoribus sacræ domus Augusta. Tunnonensis anno Justiniani penultimo, quo exsilii Eutychii et Joannis electionis causa profertur. Lun paulo aliter consignal, Novembris, indictione 15. COMBEFIS. Liberatus Breviarii cap. et 23. (69) Filiorum nomine fidem debitam, nostris ho- (70) Ambrum Alamundari filium vocant excerpla (71) Servorum dominos, militum imperatorem (72) Atriumn Lecto opertum, aulam : hoc secundo (75) Vestibulum ecclesiæ pœnitentibus, catechn- (74) Intellige disco ailjudicatas Belisarii faculta- (75) Evagrius lil. 19, cap. 37; eadem Victor (76) Chronicon Alexandrinum Justiniani obi- (77) Evagrius idem cap. 38. (78) Bellorum istorum semina profert in medium

Α μίας πολλες της Γαλατίας. Τῷ & Νοεμβρίου μην εἰσῆλθεν ἐν Βυζαντίῳ το Αρέθας ὁ πατρίκιος, καὶ φύλαρχος των Σερραχήνων, όφειλὰς ἀγαγεῖν τῷ βασιλεῖ (69), τις τῶν τέκνων αὐτοῦ ὀφείλει μετά τὴν αὐτοῦ ἀποδίωσιν κρατήσαι της φυλαρχίας απ τοῦ, καὶ περὶ τῶν γινομένων ὑπὸ ᾿Αβάρου (70) τοῦ υἱοῦ ᾿Αλαμανδάρου εἰς τοὺς τόπους αὐτοῦ. Τῷ Δεκεμβρίῳ μην. γέγονεν ἐμπυρισμός μέγας, και ἐκσύθη τελείως ὁ ξενων τοῦ Σαμψών, καὶ τὰ ἔμπροσ δεν τοῦ Ρούφου οἰκήματα καὶ τὸ μεσίαυλον τὸ πλη- σίον τῆς Μεγάλης Εκκλησίας, τὸ λεγόμενον Γαρο νοστάσιον (71), καὶ τὰ δύο ἀσκητήρια τὰ πλησίον τῆς ἁγίας Εἰρήνης σὺν τῷ μεσιαύλῳ (72) αὐτῆς, καὶ μέρος τοῦ νάρθηκος (75) αὐτῆς. Α. 1. 6057. Τούτῳ τῷ έτει μην: Μαρτάρ ινδικτιών εγ' τελευτῇ Βελισάριος ὁ πατρίκιος ἐν Βυζαντίῳ, καὶ ἡ τούτου περιουσία ἦλθεν εἰς τὸν δεσποτικὸν οἶκον (74) τῆς Μαρίνης. Τῇ δὲ αὐτῇ ιγ' ινδικτιῶνι μηνὶ ᾿Απριλλίας ιβ' Ευτύχιος πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως και ᾑρέθη (75) καὶ ἐξωρίσθη (76) εν Αμασία όπ Ιουστινιανοῦ. Καὶ γέγονεν ἀντ᾽ αὐτοῦ Ἰωάννης ἀπὸ σχολαστικῶν ἀποκρισιάριος ὢν τῆς ᾿Αντιοχείας τῆς μεγάλης σ • Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει Ἰουστινιανὸς ὁ βασιλεὺς τὸ περὶ φθαρτού (77) καὶ ἀφθάρτου κινήσας δόγμα, καὶ δικτον πανταχού καταπέμψας ἀλλότριον εὐσε βείας, Θεοῦ προφθάσαντος, ἐτελεύτησεν μην. Νοεμ βρίω ια', τῆς ἐχομένης ιδ' ινδικτιώνος, βασιλεύσας ἔτη λη', μήνας 5', ἡμέρας ιγ'. Καὶ γίνεται τούτου διάδοχος ὁ ἀνεψιός αὐτοῦ, Ἰουστῖνος ὁ κουροπα· λάτης. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτε: οἱ Θεοδοσιανοὶ καὶ Γαίανίται (78) ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ κτίζειν ήρξαντο συνακτήρια, καὶ αὐθεντήσαντες οἱ Γαϊανῖται ἐπίσκοπον ἐν αὐτοῖς ἐχει ροτόνησαν ροτόνησαν οι Ελπίδιον ἀρχιδιάκονον αὐτῶν, ἣν ὁ βασιλεὺς δεδεμένον ἐλθεῖν προσέταξεν. Ερχόμενος δὲ κατὰ τὸν Σίγριν ἀπέθανεν. Θεοδοσιανοὶ δὲ Δε τὸ ἀγάγα: Β Γ. το ἦλθεν Βυζαντίω Γ. οι 'Αμάρου 2. της μεγάλης οι. Γ. Έδικτον, Η ἐχειροτόνησαν ἐνεθρήνησαν ο Γ. ἓν μεσιαύλῳ νάρθηξ, ιδ τοῦ Νοεμβρίου μηνὸς ἐνδικτιώνος ιε', THEOPHANIS imperator Justinianus profectus est. Wense vero Novembri patricius Arethas et Saracenicarum tri- buom moderator Byzantium venit, renuntiatares imperatori, quis filiorum post ejus obitum in tribu- natuın potestatem obtineret, pecpon ca que ab Abaro Alamandari filio in suam provinciam com- missa eraut. Cæterum mense Decembri magnum incendium exortum est, quo Sampsonis hospitium peregrinis recipiendis destinatum omnino con- sumptum, ædes ad Rufi partem anteriorem, medii quoque ad Magnam ecclesiam atrit ædificium, cui militum statio nomen factum, duo quoque mona. steria ad sanctam Irenem posita, necnon ejusdem arl mediam arcam structura, et narthecis ipsius ecclesiæ bona pars flammis devastata. - . A. C. 557. Hoc anno mense Martio, indictione B decima tertia, patricius Belisarius Byzantii mori- tur, facultatesque ejus omnes imperialibus Marinæ redibus, et ejus zrario addiaz. Εjusdem quoque indictionis decimæ tertiz mense Aprili, ejusque die duodecimo, patriarcha Cpoleos Eutychius a Justiniano dignitate motus est, et Amaseam relega- tus : Joannes vero exscholasticus magna An- tiochiae responsalis in ejus locum subrogalus - est. Eodem anno Justinianus opinionen) de corrupti- bili atque incorruptibili movens, cum edictum sa- per ea re ab omni pietate alienum in provincias omnes emisisset, Deo prævertente, mortuus est, die undecimo mensis Novembris, indictione dećima quarta jam current, cum regnasset annos octo C supra triginta, menses septem, dics trede- cim: successor ejus nepos Justinus europalates designatur. Eodem pariter anno Theodosiani et Gaianite conventicula Alexandriæ ædificare cœperunt : Gai- anitæ vero auctoritate ac viribus prævalentes El- pidium suum archidiaconum ordinaverunt; quem in perator vinctum ad se adduci jussit: in itinere vero ad Sigrim mortuus est. Porro Theodosiani VARIÆ LECTIONES. fort. ut et alias. JAC. GOARI NOTÆ. tio legenti occurrit. runt, edifcatis in publico lavacris calidarum aqua - D quintum habitum statim actorum ini- rum illic scaturientium, et deductis per canales in hunc locum fontibus potabilium aquarum, ut unicui- que scatcreni. Quin et Archangeli templum, et infirm mantium relocillatorium (quasi piscinam Hierosoly- miticam ab angelo movendam) multo majora ac ampliora effecit. Apud Galatas fluvius est, etc. magium dictum polliciturus. legationum Menandri ante notas tres citata, resque Ambri istius tractantia, in ecclesia orantem exspectantium statio. Gur- cionem etiam Latini recentiores puerum voca- vere. loco positum ecclesia navim interpretor, quasi inter alam utramque mediam aulam. Concilium menis, energumenis, et immundis deputatum est de quo nostra euchologia. Allatius, De antiquis Græcorum templis, Cellolius, et alii. tes. Recole simul scripta superius in pag. 199, ubi de procuratoribus sacræ domus Augusta. Tunnonensis anno Justiniani penultimo, quo exsilii Eutychii et Joannis electionis causa profertur. Lun paulo aliter consignal, Novembris, indictione 15. COMBEFIS. Liberatus Breviarii cap. et 23. (69) Filiorum nomine fidem debitam, nostris ho- (70) Ambrum Alamundari filium vocant excerpla (71) Servorum dominos, militum imperatorem (72) Atriumn Lecto opertum, aulam : hoc secundo (75) Vestibulum ecclesiæ pœnitentibus, catechn- (74) Intellige disco ailjudicatas Belisarii faculta- (75) Evagrius lil. 19, cap. 37; eadem Victor (76) Chronicon Alexandrinum Justiniani obi- (77) Evagrius idem cap. 38. (78) Bellorum istorum semina profert in medium

ρύθιον κρυπτώς ἐν νυκτὶ ἐπίσκοπον ἑαυτοῖς έχει - μοτόνησαν. Καὶ εἰς ἐν συνελθόντες οἱ τε Γαϊανίτας • καὶ οἱ Θεοδοσιανοὶ κοινὸν ἐπίσκοπον ἑαυτοῖς ἐνεθρό - νισαν καὶ ἐχειροτόνησαν σε Ἰωάννην δέ τινα μο ναχόν (79), εν. οἱ Γαϊανῖται δόλον ὑπομεμενηκέναι θε ημίσαντες τὸν πώγωνα τοῦ ἀββα σὺν τῷ δέρματι · καὶ τῇ σαρκὶ ἐξέδειραν. - Ρωμαίων βασιλέως Ἰουστίνου Έτος α'. Κωνσταντινουπόλεως ἐπισκόπου έτος α'. Ἱεροσολύμων ἐπισκόπου ἔτος α'. Ιωάννου Τούτῳ τῷ ἔτει μηνὶ Νοεμβρίῳ. ιδ'. (80), ινδικτιῶνι ι, ἐβασίλευσεν Ἰουστῖνος ὁ ἀνεψιός Ἰουστινιανού στεφθεὶς ὑπὸ Ἰωάννου πατριάρχου ἀπὸ σχολαστικών. Ἂν δὲ τῷ γένει Θρᾷς, μεγαλόψυχος τε καὶ εἰς πάντα ἐπιδέξιος, φιλοκτίστης· εἶχεν δὲ γυναῖκα οι Σου φίαν (81) ονόματι, ἥντινα καὶ ἔστεψεν Αὐγοῦσταν. Εὐσεβὴς δὲ ὧν ἐπεκόσμησεν τὰς ἐκκλησίας τὰς κτι σθείσας ὑπὸ Ἰουστινιανού, τήν τε Μεγάλην Εκκλη είαν καὶ τοὺς ᾿Αποστόλους καὶ ἄλλας ἐκκλησίας καὶ μοναστήρια, χαρισάμενος αὐτοῖς κειμήλια καὶ πά σαν πρόσοδον. "Ην δὲ ὀρθόδοξος πάνυ. Καὶ ἀπέστε:- Σε τὸν ἀσσαν Φωτεινὸν τὸν πρόγονον Βελισαρίου του εατρικίου, δοὺς αὐτῷ ἐξουσίαν κατὰ παντὸς προσ- όπου καὶ πράγματος τοῦ εἰρηνεῦσαι τὰς ἐκκλησίας τάτες Αἰγύπτου τε καὶ ᾿Αλεξανδρείας. Δ. Ν. 6059.-Τούτῳ τῷ ἔτει Αιθέριες καὶ ὁ ᾿Α. βιος (82), καὶ ὁ σὺν αὐτοῖς ἰατρὸς ἐπεβούλευσαν τῷ βασιλεῖ Ἰουστίνῳ, γνωσθέντες δὲ ἐν ἀπέθανον ξίφει. Επίησεν δὲ ὑπατείαν (85), καὶ ἔῤῥιψεν χρήματα πολλά, ὥστε πολλούς πλουτίσαι. Α. ἐχειροτόνησαν Ιωάννην τινά μοναχόν, υt δόλον] δοῦλον δόλον ὑπομεμελετηκέναι. γυναίκα, γνωσθέντες δὲ] καὶ γν. δὲ Καὶ εἰς ἐν συνελθόντες οί τε Γαϊανῖται καὶ οἱ Θεοδοσιανοί κοινὸν ἐπίσκοπον ἑαυτοῖς ἐνεθρόν:σαν, καὶ ἐχειρο- τόνησαν Ἰωάννην τον μοναχών· δν οἱ Γαϊανεται Ιδιον δοῦλον ὑπομεμενηκέναι νομίσαντες, τὸν, καὶ τὰ ἑξῆς· Εt δοῦλον, εθρόνισαν, Ἰωάννην δέ τινα μοναχὸν οἱ Ραϊανῖται δόλον· 'Αδδαίον CHRONOGRAPHIA. A clam noctu Dorotheum sibi praefeccrunt : conve A. M. 6058. B C nientesque in unum tam Theodosiani, quam Gaia- nitæ, eum communem utrisque episcopum in sedem intulerunt. Cum autem Gaianitæ Joannem quemdàm monachum dolos adversum se commen- tum arbitragentur, barbam cum pelle aique carne abbati avulsere. A. C. 558. – Romanorum imperatoris Justin annus primus. Cpaleos episcopi Joannis annus primus. Hierosolymorum episcopi Macarii annus pri- NIKS. loc anno, mensis Novembris die decimo quarto, indictione decima quarta, nepos Justiniani Justinue a Joanite exscholastico patriarcha corónatus susci- pit imperium. Fuit genere Thras, generosus, et ir: gerendis rebus dexter, et adificiis gaudens. Con- jugem habuit nomine Sophiam, cui cum August dignitate coronam imposuit. Pietatis studiosus et - clesias a Justiniano ædificatas ornavit, Magnam vi- delieet ecclesiam, sanctorum Apostolorum, necnon alias, ut et monasteria, quæ cuncta sacra supelle ctile, muneribusque, collatisque rediuibus dotavit. Bene sensit in omnibus de ſide. Photinum præterca Belisarii patricii privignum, potestate in quasvis personas atque res data, ad omnes Ægypti et Ale- xandriæ ecclesias reconciliandas bonaque pace componendas misit. - C. 559. -- Hoc nno Ætherius et Allius, una cum cis medicus Justini imperatoris vita struxerunt insidias ; deprehensi vero, gladio per- ierunt. Consulum vero more munus dedit Justi nus, multasque pecunias, quibus etiamnum plures ditati, sparsit in populum. VARIE LECTIONES, * furt, Goar. conjecit. bendum : vulg. vulg. JAC. GOARI NOTE qnod cam præmissis narratiuncula hère nulla ra- lionę cohæreat. Variæ lectiones 66ov in uno codice, Bokov in altero subindicantes interpolandi sugge- mnt animum. Non fliubens itaque lego : D (vel Convenientes in unam tam Theodosiani quam Gaianita communem sibi episcopum prafece- rant, et Joannem monachum quemdam sacro ritu instituerunt, eidemque abbati dolu se passos arbi- trati Gaianitæ¸barbam cum pelle alque carne de- Iraserunt. dictione ut Pal. et Barb. codd. legunt, supposita, eidemque abbali, quod serrum (in Ppiscopali sede) se arbitrarentur sustinuisse, Gaia- Lila barbam, etc. Forsan enim in Joanne isto de- usi fuerant Gaianitæ, aut certe servum eumdem ab eis æstimatum pœna quoque serviti multave- reut, barbae nimirum decussione. Anastasius Theo- phanis pene interpres mutilum omnino sensum hic exprimit: Cujusdam abbatii (abbatis) barbam cute nique carne decoriarere. Subjungit quæ Græcis in cold. nullatenus legimus, taliter autem hæreticorum dementia gerere consuevit, adeo ut, quæ vaganorum e, seul fort. scri- sunt multoties operentur. Adjecta vox post tv- qure est Regii codicis, superflua videtur, maleque a librario supposita alterius vice, quæ in co desideratur. De Dorotheo enim sermo est, quem occulte ordinatum a Theodosianis, iidem simul ad- junctis Gaianitis in sedem evexerint, non iterum ordinaverint. Sequentia sic essent digerenda. Putantes Gaianitæ, Joannem quemdam monachum adversus se dolos commentum esse (puta eam ab eis factam Elpidii ordinationem apud imperatorem traducendo) illius qui abbas esset, barbam cum pelle et carne avulserunt: additque Anastasius, ea in re hæreticos gentiles exæquasse; qua a Græcis Theophanis videntur excidisse. COMBERIS. Justiniani nepos, et Dulcissimi dlius. Victor Tun- nonensis. grius corelaneus, lib. v, cap. 2. purro sc- candum hunc nuncupat. gentia canit Corippus, lib. ut et 15: Ditabo plekes opibus, clc. ' (79) Locus a corruptione nullatenus vindicandus : (80) Ita Chronicon Alexandr. (81) Theodoræ neptem, ipse ex Vigilantia sorore (82) De illorum conjuratione et moribus Eva- (85) Ab ipso Justino promissa munera quam in.

ρύθιον κρυπτώς ἐν νυκτὶ ἐπίσκοπον ἑαυτοῖς έχει - μοτόνησαν. Καὶ εἰς ἐν συνελθόντες οἱ τε Γαϊανίτας • καὶ οἱ Θεοδοσιανοὶ κοινὸν ἐπίσκοπον ἑαυτοῖς ἐνεθρό - νισαν καὶ ἐχειροτόνησαν σε Ἰωάννην δέ τινα μο ναχόν (79), εν. οἱ Γαϊανῖται δόλον ὑπομεμενηκέναι θε ημίσαντες τὸν πώγωνα τοῦ ἀββα σὺν τῷ δέρματι · καὶ τῇ σαρκὶ ἐξέδειραν. - Ρωμαίων βασιλέως Ἰουστίνου Έτος α'. Κωνσταντινουπόλεως ἐπισκόπου έτος α'. Ἱεροσολύμων ἐπισκόπου ἔτος α'. Ιωάννου Τούτῳ τῷ ἔτει μηνὶ Νοεμβρίῳ. ιδ'. (80), ινδικτιῶνι ι, ἐβασίλευσεν Ἰουστῖνος ὁ ἀνεψιός Ἰουστινιανού στεφθεὶς ὑπὸ Ἰωάννου πατριάρχου ἀπὸ σχολαστικών. Ἂν δὲ τῷ γένει Θρᾷς, μεγαλόψυχος τε καὶ εἰς πάντα ἐπιδέξιος, φιλοκτίστης· εἶχεν δὲ γυναῖκα οι Σου φίαν (81) ονόματι, ἥντινα καὶ ἔστεψεν Αὐγοῦσταν. Εὐσεβὴς δὲ ὧν ἐπεκόσμησεν τὰς ἐκκλησίας τὰς κτι σθείσας ὑπὸ Ἰουστινιανού, τήν τε Μεγάλην Εκκλη είαν καὶ τοὺς ᾿Αποστόλους καὶ ἄλλας ἐκκλησίας καὶ μοναστήρια, χαρισάμενος αὐτοῖς κειμήλια καὶ πά σαν πρόσοδον. "Ην δὲ ὀρθόδοξος πάνυ. Καὶ ἀπέστε:- Σε τὸν ἀσσαν Φωτεινὸν τὸν πρόγονον Βελισαρίου του εατρικίου, δοὺς αὐτῷ ἐξουσίαν κατὰ παντὸς προσ- όπου καὶ πράγματος τοῦ εἰρηνεῦσαι τὰς ἐκκλησίας τάτες Αἰγύπτου τε καὶ ᾿Αλεξανδρείας. Δ. Ν. 6059.-Τούτῳ τῷ ἔτει Αιθέριες καὶ ὁ ᾿Α. βιος (82), καὶ ὁ σὺν αὐτοῖς ἰατρὸς ἐπεβούλευσαν τῷ βασιλεῖ Ἰουστίνῳ, γνωσθέντες δὲ ἐν ἀπέθανον ξίφει. Επίησεν δὲ ὑπατείαν (85), καὶ ἔῤῥιψεν χρήματα πολλά, ὥστε πολλούς πλουτίσαι. Α. ἐχειροτόνησαν Ιωάννην τινά μοναχόν, υt δόλον] δοῦλον δόλον ὑπομεμελετηκέναι. γυναίκα, γνωσθέντες δὲ] καὶ γν. δὲ Καὶ εἰς ἐν συνελθόντες οί τε Γαϊανῖται καὶ οἱ Θεοδοσιανοί κοινὸν ἐπίσκοπον ἑαυτοῖς ἐνεθρόν:σαν, καὶ ἐχειρο- τόνησαν Ἰωάννην τον μοναχών· δν οἱ Γαϊανεται Ιδιον δοῦλον ὑπομεμενηκέναι νομίσαντες, τὸν, καὶ τὰ ἑξῆς· Εt δοῦλον, εθρόνισαν, Ἰωάννην δέ τινα μοναχὸν οἱ Ραϊανῖται δόλον· 'Αδδαίον CHRONOGRAPHIA. A clam noctu Dorotheum sibi praefeccrunt : conve A. M. 6058. B C nientesque in unum tam Theodosiani, quam Gaia- nitæ, eum communem utrisque episcopum in sedem intulerunt. Cum autem Gaianitæ Joannem quemdàm monachum dolos adversum se commen- tum arbitragentur, barbam cum pelle aique carne abbati avulsere. A. C. 558. – Romanorum imperatoris Justin annus primus. Cpaleos episcopi Joannis annus primus. Hierosolymorum episcopi Macarii annus pri- NIKS. loc anno, mensis Novembris die decimo quarto, indictione decima quarta, nepos Justiniani Justinue a Joanite exscholastico patriarcha corónatus susci- pit imperium. Fuit genere Thras, generosus, et ir: gerendis rebus dexter, et adificiis gaudens. Con- jugem habuit nomine Sophiam, cui cum August dignitate coronam imposuit. Pietatis studiosus et - clesias a Justiniano ædificatas ornavit, Magnam vi- delieet ecclesiam, sanctorum Apostolorum, necnon alias, ut et monasteria, quæ cuncta sacra supelle ctile, muneribusque, collatisque rediuibus dotavit. Bene sensit in omnibus de ſide. Photinum præterca Belisarii patricii privignum, potestate in quasvis personas atque res data, ad omnes Ægypti et Ale- xandriæ ecclesias reconciliandas bonaque pace componendas misit. - C. 559. -- Hoc nno Ætherius et Allius, una cum cis medicus Justini imperatoris vita struxerunt insidias ; deprehensi vero, gladio per- ierunt. Consulum vero more munus dedit Justi nus, multasque pecunias, quibus etiamnum plures ditati, sparsit in populum. VARIE LECTIONES, * furt, Goar. conjecit. bendum : vulg. vulg. JAC. GOARI NOTE qnod cam præmissis narratiuncula hère nulla ra- lionę cohæreat. Variæ lectiones 66ov in uno codice, Bokov in altero subindicantes interpolandi sugge- mnt animum. Non fliubens itaque lego : D (vel Convenientes in unam tam Theodosiani quam Gaianita communem sibi episcopum prafece- rant, et Joannem monachum quemdam sacro ritu instituerunt, eidemque abbati dolu se passos arbi- trati Gaianitæ¸barbam cum pelle alque carne de- Iraserunt. dictione ut Pal. et Barb. codd. legunt, supposita, eidemque abbali, quod serrum (in Ppiscopali sede) se arbitrarentur sustinuisse, Gaia- Lila barbam, etc. Forsan enim in Joanne isto de- usi fuerant Gaianitæ, aut certe servum eumdem ab eis æstimatum pœna quoque serviti multave- reut, barbae nimirum decussione. Anastasius Theo- phanis pene interpres mutilum omnino sensum hic exprimit: Cujusdam abbatii (abbatis) barbam cute nique carne decoriarere. Subjungit quæ Græcis in cold. nullatenus legimus, taliter autem hæreticorum dementia gerere consuevit, adeo ut, quæ vaganorum e, seul fort. scri- sunt multoties operentur. Adjecta vox post tv- qure est Regii codicis, superflua videtur, maleque a librario supposita alterius vice, quæ in co desideratur. De Dorotheo enim sermo est, quem occulte ordinatum a Theodosianis, iidem simul ad- junctis Gaianitis in sedem evexerint, non iterum ordinaverint. Sequentia sic essent digerenda. Putantes Gaianitæ, Joannem quemdam monachum adversus se dolos commentum esse (puta eam ab eis factam Elpidii ordinationem apud imperatorem traducendo) illius qui abbas esset, barbam cum pelle et carne avulserunt: additque Anastasius, ea in re hæreticos gentiles exæquasse; qua a Græcis Theophanis videntur excidisse. COMBERIS. Justiniani nepos, et Dulcissimi dlius. Victor Tun- nonensis. grius corelaneus, lib. v, cap. 2. purro sc- candum hunc nuncupat. gentia canit Corippus, lib. ut et 15: Ditabo plekes opibus, clc. ' (79) Locus a corruptione nullatenus vindicandus : (80) Ita Chronicon Alexandr. (81) Theodoræ neptem, ipse ex Vigilantia sorore (82) De illorum conjuratione et moribus Eva- (85) Ab ipso Justino promissa munera quam in.