Α οἰκοδομήσατε τὸν οἶκον, καὶ εὐδοκήσω ἐν αὐτῷ — καὶ ἔσται ἡ δόξα τοῦ οἴκου τούτου ἡ ἐσχάτη ὑπὲρ τὴν πρώτην, λέγει Κύριος. ο Ὥσπερ τοίνυν Σολομών της πρώτης τοῦ ναοῦ οἰκοδομής το γέγονε ορμήτωρ, οὕτω καὶ ο Ζοροβάβελ οι ἐθεμελίωσε τὸν οἶκον τοῦτον· καὶ αἱ χεῖρες αὐτοῦ ἐπιτελέσουσιν αὐτ τόν. Εἰ μὲν οὖν ἔμελλε πάλιν ἀναστήσεσθαι, εἶπεν ἂν ὁ προφήτης· « Καὶ ἔσται ἡ δόξα τοῦ οἴκου τού του (794) ἡ ἐσχάτη ὑπὲρ τὴν ἔμπροσθεν 5. » Τῷ δὲ εἰπεῖν ὁ ὑπὲρ τὴν πρώτην, ο τὴν δευτέραν ἐσχάτην ὑπέφηνε καὶ τελευταίαν. Ὡς γὰρ οὐκ ἔστι τῆς πρώτης προτέρα, οὕτως οὐδὲ τῆς ἐσχάτης ἐσχατωτέρα - ὥστε οὖν, εἰ μὲν εἶπεν· . Η δευτέρα ὑπὲρ τὴν πρώτην, εἰκὸς ἦν ", τρίτην οἰκοδομὴν προσδοκᾷν· εἰ δὲ τὴν δευτέραν ἐσχάτην ἐκάλεσε, (τὴν) τελευταίαν ἐκείνην οἰκοδομὴν προφανῶς τῆς οἱ πόλεως καὶ τοῦ ναοῦ παρεδήλωσε. σε (12) Καὶ μάτην ἀπατᾶσθε, ὦ Ἰουδαῖοι, τὴν παλιγγενεσίαν τούτων, μετὰ τὴν Ουεσπασιανοῦ καὶ Τίτου καθαίρεσιν, ἀποκαραδοκοῦντες· ἀλλὰ μὴν καὶ ὁ ἱεροψάλτης Δαυίδ πρὸ τούτων ἐκ προσώπου τῆς αἰχμαλωσία; φησίν · . Ἐπὶ τῶν ποταμών οι Βαβυλῶνος, ἐκεῖ ἐκαθίσαμεν καὶ ἐκλαύσαμεν ἐν τῷ μνησθῆναι ἡμᾶς τὴν Σιών 60, ο - ι ὅτι ἐκεῖ ἐπηρώ τησαν ἡμᾶς οἱ αἰχμαλωτίσαντες ἡμᾶς (λόγους ᾠδῶν καὶ οἱ ἀπαγαγόντες ἡμᾶς) ὕμνους ". » Καὶ ἐπάγει ἑτέρωθι περὶ τῆς πόλεως λέγων οι . Οἰκοδομών Ἱερουσαλὴμ ὁ Κύριος, τὰς διασπορὰς τοῦ Ἰσραὴλ ἐπισυνάξει. » Καὶ πάλιν ἐκ προσώπου τοῦ λαοῦ φά- σκει 8· « Ἐν τῷ ἐπιστρέψαι Κύριον τὴν αἰχμαλωσίαν τοῦ λαοῦ αὐτοῦ, ἀγαλλιάσεται Ἰακὼς καὶ εὐφραν θήσεται Ισραήλ., Οὐκοῦν ὑμεῖς πολύ σε πλα- · Εt νᾶσθε, μὴ εἰδότες τὰς Γραφάς ο μηδὲ “ τὴν ἀποκειμένην μυστικὴν καὶ θεόπνευστον (διδασκαλίαν καὶ) πρόῤῥησιν ἐν αὐταῖς. σκ (13) Περὶ δὲ τῆς ἐσχάτης αἰχμαλωσίας ταύτης οὔτε χρόνον ὥρισεν ὁ Θεὸς, οὔτε ἀποκατάστασιν εδήλωσαν σε οἱ προφῆται, ἀλλὰ τὴν μὲν αἰχμαλωσίαν, καὶ ἐν τῆς βασιλείας ὑμῶν κατάπαυσιν, καὶ σ' τῆς πόλεως ἐρήμωσιν πάντες οἱ προφῆται προανήγγει λαν, τὴν δὲ ἐπάνοδον καὶ τὴν τῆς πόλεως ἀνόρθωσιν οὐδαμῶς, πλὴν μόνον τὸν παντελή ταύτης ἀφανισμόν καὶ τὸν ὄλεθρον ὑμῶν, καὶ τὴν διηνεκή τιμωρίαν καὶ διασπορὰν εἰς τὰ ἔθνη πάντα . Φησὶ γὰρ ὁ ἀρχάγγελος πρὸς τὸν Δανιήλ ο Εξολοθρευθήσε ται χρίσμα, καὶ κρῖμα οὐκ ἔσται, καὶ τὴν πόλιν καὶ τὸ ῞Αγιον διαφθερεί σὺν τῷ ἡγουμένῳ τῷ ἐρχομένῳ 10, καὶ ἐκκοπήσονται ὡς ἐν κατακλυσμῷ. » - • Καὶ ἀρθήσεται το θυσία καὶ σπονδή, ἐπὶ τὸ ἱερὸν βδέ λυγμα ἐρημώσεων 18, καὶ ἕως το συντελείας καιροῦ συντέλεια δοθήσεται ἐπὶ τὴν ἐρήμωσιν. » Διὰ μὲν γὰρ τοῦ χρίσματος [τὴν ἱερωσύνην ἐδήλωσε, διὰ δὲ τοῦ κρίματος] τὴν βασιλικὴν καὶ τὴν) πολιτικήν και τάστασιν καὶ τῶν ἄλλων ἁπάντων τὴν ἀναίρεσιν ὑπέφηνε, διὰ δὲ τοῦ κατακλυσμοῦ καὶ τῆς ἐκκοπής καὶ τῆς συντελείας τὴν ἄρδην ἔκπτωσιν καὶ πανω λεθρίαν ἐσήμανεν. τέλειαν, τί λοιπὸν ἕτερον προσδοκᾷ; ; Εἰ δὲ ἀναγι νώσκων οὐκ ἐπιγινώσκεις, ὥσπερ οὖν οὐδὲ ἐπιγι Ζ. ἐθεμελίωσαν σε ύ. τὰ ἐ. σε τὸν ποταμόν σε ΡΒ. χιν, 7. σ' τήν προφήτης π. τὰ ἐ. ἐπερχ. τ8 β. δ. ἐρημώσεως σ. δ. τῆ; το ακούεις σε ὁ Ζορ. τῆς β' καὶ ἐσχάτης· φησὶ γὰρ Ζαχαρίας (ιν, 9) · αἱ χεῖρες και σε τε τούτ. ον ύμνον Ρε. ἐπὶ τῆς οι μήτε τὴν ἐν αὐταῖς μ. σε ἐδήλωσεν ὁ μου. GEORGII HAMARTOLI csse difcationem urbis et templi manifeste si- gnificavit. . Et frustra erratis, o Judæi, borum restauratio. B nem post Vespasiani et Titi destructionem sollicite exspectantes; sed et sacer psaltes David ante hæc captivorum personam præferens dixit : ‹ Super Numina Babylonis illic sedimus, et flevimus cum recordaremur Sion : quia illic interrogaverunt nos qui captivos duxerunt nos, verba cantionum, et qui abduxerunt nos, hymnos. » Et alibi adjungit de civitate loquens: ‹ Ædificans Jerusalem Dominus, dispersiones Israel congregabit. . rursus populi Et nomine dicit : c. Cum averterit Dominus captivi- tatem plebis suæ, exsultabil Jacob et lalabitur ls- rael. Ergo ‹‹vos multum erratis, nescientes Scri- pluras › neque mysteria, neque inspiratam a Deo doctrinam et vaticinia quæ reposita sunt in eis. De illa autem novissima captivitate neque tempus præfinivit Deus, neque restitutionem ostenderunt propheta, sed tantum captivitatem et regni vestri cessationem et civitatis desolationem prænuntiave- runt omines, regressum autem et novam urbis re- staurationem minime, nec quidquam præter illius plenam destructionem, et exterminationem vestram et perpetuam pœuam et dispersionem in omnes gen- tes. Dicit enim archangelus ad Danielen : Exter- minabitur chrisma, et judicium non erit, et civita- tem et sanctuarium dissipabit cum duce venturo, et exscindentur ut in cataclysmo, >— Et auferetur hostia et libatio, et in templo abominatio desola- tionum, et usque ad consummationem temporis consummatio dabitur super desolationem. › Enim- vero clirismate ostendit sacerdotium, judicio autem regnum publicamque constitutionem et cæterarum rerum abolitionem subiudicavit, per cataclysmum autem, et excisionen, et consummationem, signifi- cavit quæ funditus futura erat ruinam et desola- Lionem. Cum ergo audieris, o Judæe obcæcate, consum- mrationem, quid præterea exspectas ? Si vero le- gendo non intelligis, sicut revera non intelligis, G D - 61. "Agg. 11, 9. d. tou v. Ced. Ged. Ced. » Ps. cxxxvn, 13. cod. es Matth. xal, 20. Ged. bis. Ged. Ced. Dan. ix, 26. Ged. Ced. · Dan. Ced. 389,10-590,12. Varie lectiones et notæ. add. Ged. add. Ged. Ced. 388,6-18-26. cod. on xal add. Ged. Ced. P. cacv, 2. Ced. Ced. 388,18-389,20. Dan. ix, 27. (44) Ὅταν οὖν ἀκούσῃς ", ὦ Ἰουδαίε τυφλέ, συνο

νώσκεις ὄντως, περὶ τῆς ἀπροσδοκήτου σου Δ ἀνακλήσεως καὶ διὰ τοῦτο πρὸς τὴν ἀλήθειαν ἀπο- μαχόμενος, οὐ νοεῖς· — ἄκουσον (οὖν) ἐν παρεκβά σει τὰς φωνὰς τῶν προφητῶν, καὶ παῦσαι τοῦ λοιποῦ φιλονεικῶν καὶ ἀνοηταίνων. Ο προφήτης Ωσηέ οὕτως λέγει - • Καὶ καταπαύσω βασιλείαν οἴκου Ἰσραήλ· καὶ συντρίψω τόξον Ισραήλ· ν καί· « Οὐ μὴ προσθῶ ἔτι ἐλεῆσαι τὸν οἶκον Ισραήλ, ἀλλ' ἡ ἀντιτασσόμενος ἀντιτάξομαι το αὐτοῖς ", λέγει Κύ ριος· » καί ει· ο Εμίσησα αὐτοὺς διὰ τὰς κακίας τῶν ἐπιτηδευμάτων αὐτῶν καὶ ἐκ τοῦ οἴκου μου ἐκβαλῶ αὐτοὺς, καὶ οὐ προσθήσω τοῦ ἀγαπῆσαι αὐτ τους, λέγει Κύριος· ἐπόνεσεν Ἐφραὶμ τὰς " ρίζας αὐτοῦ καὶ ἐξηράνθη καὶ καρπὸν οὐκέτι οὐ μὴ ἐνέγκῃ· καὶ ἀπώσεται αὐτοὺς ὁ Θεὸς, ὅτι οὐκ (795) εἰσήκου σαν αὐτοῦ, καὶ ἔσονται πλανῆται ἐν τοῖς ἔθνεσιν. ο Εφη γοῦν καὶ Μαλαχίας ". « Οὐκ ἔστι μοι θέλημα ἐν ὑμῖν ", λέγει Κύριος παντοκράτωρ, καὶ θυσίαν οὐ προσδέξομαι ἐκ τῶν χειρῶν ὑμῶν, διότι ἀπὸ ἀνατολῶν ἡλίου ἕως δυσμῶν τὸ ὄνομά [μου] δεδό- ξεσται ἐν τοῖς ἔθνεσιν· καὶ ἐν παντὶ τόπῳ θυμίαμα προσάγεται τῷ ὀνόματί μου καὶ θυσία καθαρά, διότι μέγα τὸ ὄνομά [μου] ἐν τοῖς ἔθνεσιν, λέγει Κύριος παντοκράτωρ· ὑμεῖς δὲ βεβηλοῦτε αὐτό. » — « Δια ως τοῦτο δώσω ὑμᾶς ἐξουθενημένους εἰς πάντα τὰ ἔθνη, ἀνθ' ὧν οὐκ ἐφυλάξατε τὰς ἐντολάς μου. » Διό φησι (καὶ) Ἱερεμίας 87. • Τάδε λέγει Κύριος παντοκράτωρ· Ἰδοὺ ὤμοσα τῷ ὀνόματί μου τῷ μετ γάλψ· εἰ ἔσται τοῦ λοιποῦ ὀνομαζόμενον [τὸ ὄνομά μου] ἐν παντὶ στόματι Ἰούδα ",, Εἰ δὲ τὸ ὄνομα αὐτοῦ ἔφη περιαιρήσειν ἀπὸ Ἰουδαίων, εύδηλον, " ὅτι καὶ τὸν νόμον καὶ τὰς θυσίας. • (15) Οὐ τοίνυν προηγουμένως κατὰ (τὴν θείαν γνώμην ή περὶ τῶν θυσιῶν ἐδόθη νομοθεσία ; Κἀντεῦθεν μετά ταῦτα διὰ τῶν προφητῶν ἔφη κι ο Τίς γὰρ ἐξεζή τησε ταῦτα ἐκ τῶν χειρῶν ὑμῶν 88; » καί ν. « Μή εὐχαὶ καὶ κρέα " ἀφαιροῦσε τὰς ἁμαρτίας σου; και ν· . Μὴ σφάγια τα καὶ θυσίας προσηνέγκατέ μοι ἐν τῇ ἐρήμῳ ἔτη μ'; » και ". "Ινα τί μοι λί βανον ἐκ Σαβὰ φέρετε τα καὶ κινάμωμον ἐκ γῆς μακρόθεν; ο Διό 90. φησιν • Θυσίαν καὶ προσ- . 91. - φορὰν οὐκ ἐθέλησας, και ε· «Μὴ ὁλοκαυτώματα καὶ θυσίας θέλει ὁ Θεὸς ', ἢ τὸ ὑπακούειν αὐτοῦ; και· ο 'Ακοὴ ἀγαθὴ ὑπὲρ θυσίαν· » και δ. · Εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν. ο Καὶ δὴ καὶ τὰς ἑορτὰς ἐκβάλλων · ἐπάγει λέγων * . Μεμίσηκα ', ἀπῶσμαι τὰς ἑορτὰς ὑμῶν, ἀπόστησον ἀπ' ἐμοῦ ἦχον ᾠδῶν σου, καὶ ψαλμὸν ὀργάνων (σου) οὐκ εἰσακούσομαι· καί τ· « Ἡμέραν μεγάλην οὐκ ἀνέχομαι ", νηστείαν καὶ ἀργίαν μισεῖ ἡ ψυχή μου ο καί ν· . Οὐ τοι αύτην νηστείαν. (ἐγὼ ἐξελεξάμην· καί • Δώσω. ὑμῖν προστάγματα οὐ καλὰ, ἐν οἷς οὐ ζήσεσθε δι' - οίκους βασίλ. του το ἀντιτάξεται αὐτῷ οι ἐν ἐμοί Καγώ δέδωκα ύ. καὶ ἀπεῤῥιμένους καὶ παρειμένου; μεγ. εἶπε Κύριος ἐὰν γένηται ἔτι δνομά μου ἐν τῷ στο παντὸς μεγ. εἰ ἐ. τοίνυν τοῦ λ. ό. τὸ δ. μου ἐν π. στ. οι κρέατα ν ὁ μετὰ θ. μὲν τ. οι σου σφάγιον φέρεις ἐκβαλών καί CHRONICON. - LIB. III. de inexspectata tui revocatione, et propter hoc ad- 6. B C versus veritatem repugnans non sanus es; andi ergo ex digressione voces prophetarum, et jam con- tendere et insanire desinas. Propheta Osee sic lo- quitur : « Et quiescere faciam regnum domus Is- rael ; » et : e Conteram arcum Israel ; » et : « Non ad- dam ultra misereri domui Israel, sed luctans lucta- bor adversus eos ; s dicit Dominus ; » et : . Odiosos habui eos propter malitiam adinventionum eorum, et de domo mea ejiciam eos, et non addam ut di- ligam eos, dicit Dominus. Percussus Ephraim, ra- dix eorum, et fructum nequaquam facient : et abji- ciet eos Deus, quia non audierunt eum, et erunt vagi in nationibus. • Dixit quidem et Malachias : ‹ Non est voluntas mea in vobis, dicit Dominus omnipotens, et sacrificium non suscipiam de mani- bus vestris, quoniam ab ortu solis usque ad occa- suin nomen meum glorificatur in gentibus, et in omni loco incensum offertur nomini meo, et hostia munda, quia magnum est nomen meum in gentibus, dicit Dominus omnipotens. Et vos polluistis illud : propter quod dabo vos contemptibiles in omnes nationes, quia non servastis leges meas. » Ideo di cit et Jeremias : ‹Hæc dicit Dominus omnipotens : Ecce juravi in nomine meo magno : si ultra voca- bitur nomen meum ex ore omnis Juda. › Quoniani dixit se nomen suum ablaturum esse de Juda, ma- nifeste et legem quoque et sacrificia. Non igitur præcipue secundum Dei mentem de sacrifciis lex data est ; unde post hæc per prophetas dixit : Quis enim hoc exquisivit de manibus vestris et: Nam- quid preces et carnes auferent malitias tuas ?» et : • Numquid victimas et sacrificia obtulistis mihi in deserto quadraginta annis? »et: Ut quid mihi thus de Saba affertis et cinnamomum de terra lon- ginquat, Ideo dicit : « Victimam et oblationes noluisti. Et : • Numquid holocautomata et victi- mas vult Deus, potius quam ut obediatur ei? » Et : ‹ Obedientia melior est super victimam. › Et : ‹ Si voluisses, sacrificium dedissem utique. » Et dies festos rejiciens addit dicens : « Odivi, projeci fest- vitates vestras; carminum et hymnorum tuorum sonus ab auribus meis absit» Et : ‹ Diem magnam non sustineo, jejunia et Sabbata odit anima bo vobis præcepta non bona, in quibus non vive- tis per ea. » Unde ergo propter duritiam cor dis vestri, non propter bonitatem suam dedit vo- bis præcepta omnia hæc, nec immutatio est. D mea. » Et : « Non tale jejunium elegi.. Et : « Da- Variæ lectiones et notæ. Os. 1, 4, 6. * cod. add. Ged. cod. Cod. Os. IX, 15-17. ** 'Ep. tàc þ. à. ¿Ę. ()s. Mal. 1. 10-12. cod. 8. Mal. ", 9. Mal. Ced. er Jer. xLiv, 26. I. Jer. I. Ced. Ced. 390, 12-391,8. Jer. x1, 15. Ced. Amos. v, 25. Ps. xL, 6. Sam. xv, 22. cod. Isa. 1, 13,14. xal add. Ced. " Ged. Jer. I. 12. Ced. • Ced. or Jer. v, 20. Cod. Ps. 11, 16. * Ceal. * Amos. v. 21. Ez. xx, 25. » • add. Ced. • Isa. 1. v, 5. Οὐ ταύτην την ν. ἐξ.

νώσκεις ὄντως, περὶ τῆς ἀπροσδοκήτου σου Δ ἀνακλήσεως καὶ διὰ τοῦτο πρὸς τὴν ἀλήθειαν ἀπο- μαχόμενος, οὐ νοεῖς· — ἄκουσον (οὖν) ἐν παρεκβά σει τὰς φωνὰς τῶν προφητῶν, καὶ παῦσαι τοῦ λοιποῦ φιλονεικῶν καὶ ἀνοηταίνων. Ο προφήτης Ωσηέ οὕτως λέγει - • Καὶ καταπαύσω βασιλείαν οἴκου Ἰσραήλ· καὶ συντρίψω τόξον Ισραήλ· ν καί· « Οὐ μὴ προσθῶ ἔτι ἐλεῆσαι τὸν οἶκον Ισραήλ, ἀλλ' ἡ ἀντιτασσόμενος ἀντιτάξομαι το αὐτοῖς ", λέγει Κύ ριος· » καί ει· ο Εμίσησα αὐτοὺς διὰ τὰς κακίας τῶν ἐπιτηδευμάτων αὐτῶν καὶ ἐκ τοῦ οἴκου μου ἐκβαλῶ αὐτοὺς, καὶ οὐ προσθήσω τοῦ ἀγαπῆσαι αὐτ τους, λέγει Κύριος· ἐπόνεσεν Ἐφραὶμ τὰς " ρίζας αὐτοῦ καὶ ἐξηράνθη καὶ καρπὸν οὐκέτι οὐ μὴ ἐνέγκῃ· καὶ ἀπώσεται αὐτοὺς ὁ Θεὸς, ὅτι οὐκ (795) εἰσήκου σαν αὐτοῦ, καὶ ἔσονται πλανῆται ἐν τοῖς ἔθνεσιν. ο Εφη γοῦν καὶ Μαλαχίας ". « Οὐκ ἔστι μοι θέλημα ἐν ὑμῖν ", λέγει Κύριος παντοκράτωρ, καὶ θυσίαν οὐ προσδέξομαι ἐκ τῶν χειρῶν ὑμῶν, διότι ἀπὸ ἀνατολῶν ἡλίου ἕως δυσμῶν τὸ ὄνομά [μου] δεδό- ξεσται ἐν τοῖς ἔθνεσιν· καὶ ἐν παντὶ τόπῳ θυμίαμα προσάγεται τῷ ὀνόματί μου καὶ θυσία καθαρά, διότι μέγα τὸ ὄνομά [μου] ἐν τοῖς ἔθνεσιν, λέγει Κύριος παντοκράτωρ· ὑμεῖς δὲ βεβηλοῦτε αὐτό. » — « Δια ως τοῦτο δώσω ὑμᾶς ἐξουθενημένους εἰς πάντα τὰ ἔθνη, ἀνθ' ὧν οὐκ ἐφυλάξατε τὰς ἐντολάς μου. » Διό φησι (καὶ) Ἱερεμίας 87. • Τάδε λέγει Κύριος παντοκράτωρ· Ἰδοὺ ὤμοσα τῷ ὀνόματί μου τῷ μετ γάλψ· εἰ ἔσται τοῦ λοιποῦ ὀνομαζόμενον [τὸ ὄνομά μου] ἐν παντὶ στόματι Ἰούδα ",, Εἰ δὲ τὸ ὄνομα αὐτοῦ ἔφη περιαιρήσειν ἀπὸ Ἰουδαίων, εύδηλον, " ὅτι καὶ τὸν νόμον καὶ τὰς θυσίας. • (15) Οὐ τοίνυν προηγουμένως κατὰ (τὴν θείαν γνώμην ή περὶ τῶν θυσιῶν ἐδόθη νομοθεσία ; Κἀντεῦθεν μετά ταῦτα διὰ τῶν προφητῶν ἔφη κι ο Τίς γὰρ ἐξεζή τησε ταῦτα ἐκ τῶν χειρῶν ὑμῶν 88; » καί ν. « Μή εὐχαὶ καὶ κρέα " ἀφαιροῦσε τὰς ἁμαρτίας σου; και ν· . Μὴ σφάγια τα καὶ θυσίας προσηνέγκατέ μοι ἐν τῇ ἐρήμῳ ἔτη μ'; » και ". "Ινα τί μοι λί βανον ἐκ Σαβὰ φέρετε τα καὶ κινάμωμον ἐκ γῆς μακρόθεν; ο Διό 90. φησιν • Θυσίαν καὶ προσ- . 91. - φορὰν οὐκ ἐθέλησας, και ε· «Μὴ ὁλοκαυτώματα καὶ θυσίας θέλει ὁ Θεὸς ', ἢ τὸ ὑπακούειν αὐτοῦ; και· ο 'Ακοὴ ἀγαθὴ ὑπὲρ θυσίαν· » και δ. · Εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν. ο Καὶ δὴ καὶ τὰς ἑορτὰς ἐκβάλλων · ἐπάγει λέγων * . Μεμίσηκα ', ἀπῶσμαι τὰς ἑορτὰς ὑμῶν, ἀπόστησον ἀπ' ἐμοῦ ἦχον ᾠδῶν σου, καὶ ψαλμὸν ὀργάνων (σου) οὐκ εἰσακούσομαι· καί τ· « Ἡμέραν μεγάλην οὐκ ἀνέχομαι ", νηστείαν καὶ ἀργίαν μισεῖ ἡ ψυχή μου ο καί ν· . Οὐ τοι αύτην νηστείαν. (ἐγὼ ἐξελεξάμην· καί • Δώσω. ὑμῖν προστάγματα οὐ καλὰ, ἐν οἷς οὐ ζήσεσθε δι' - οίκους βασίλ. του το ἀντιτάξεται αὐτῷ οι ἐν ἐμοί Καγώ δέδωκα ύ. καὶ ἀπεῤῥιμένους καὶ παρειμένου; μεγ. εἶπε Κύριος ἐὰν γένηται ἔτι δνομά μου ἐν τῷ στο παντὸς μεγ. εἰ ἐ. τοίνυν τοῦ λ. ό. τὸ δ. μου ἐν π. στ. οι κρέατα ν ὁ μετὰ θ. μὲν τ. οι σου σφάγιον φέρεις ἐκβαλών καί CHRONICON. - LIB. III. de inexspectata tui revocatione, et propter hoc ad- 6. B C versus veritatem repugnans non sanus es; andi ergo ex digressione voces prophetarum, et jam con- tendere et insanire desinas. Propheta Osee sic lo- quitur : « Et quiescere faciam regnum domus Is- rael ; » et : e Conteram arcum Israel ; » et : « Non ad- dam ultra misereri domui Israel, sed luctans lucta- bor adversus eos ; s dicit Dominus ; » et : . Odiosos habui eos propter malitiam adinventionum eorum, et de domo mea ejiciam eos, et non addam ut di- ligam eos, dicit Dominus. Percussus Ephraim, ra- dix eorum, et fructum nequaquam facient : et abji- ciet eos Deus, quia non audierunt eum, et erunt vagi in nationibus. • Dixit quidem et Malachias : ‹ Non est voluntas mea in vobis, dicit Dominus omnipotens, et sacrificium non suscipiam de mani- bus vestris, quoniam ab ortu solis usque ad occa- suin nomen meum glorificatur in gentibus, et in omni loco incensum offertur nomini meo, et hostia munda, quia magnum est nomen meum in gentibus, dicit Dominus omnipotens. Et vos polluistis illud : propter quod dabo vos contemptibiles in omnes nationes, quia non servastis leges meas. » Ideo di cit et Jeremias : ‹Hæc dicit Dominus omnipotens : Ecce juravi in nomine meo magno : si ultra voca- bitur nomen meum ex ore omnis Juda. › Quoniani dixit se nomen suum ablaturum esse de Juda, ma- nifeste et legem quoque et sacrificia. Non igitur præcipue secundum Dei mentem de sacrifciis lex data est ; unde post hæc per prophetas dixit : Quis enim hoc exquisivit de manibus vestris et: Nam- quid preces et carnes auferent malitias tuas ?» et : • Numquid victimas et sacrificia obtulistis mihi in deserto quadraginta annis? »et: Ut quid mihi thus de Saba affertis et cinnamomum de terra lon- ginquat, Ideo dicit : « Victimam et oblationes noluisti. Et : • Numquid holocautomata et victi- mas vult Deus, potius quam ut obediatur ei? » Et : ‹ Obedientia melior est super victimam. › Et : ‹ Si voluisses, sacrificium dedissem utique. » Et dies festos rejiciens addit dicens : « Odivi, projeci fest- vitates vestras; carminum et hymnorum tuorum sonus ab auribus meis absit» Et : ‹ Diem magnam non sustineo, jejunia et Sabbata odit anima bo vobis præcepta non bona, in quibus non vive- tis per ea. » Unde ergo propter duritiam cor dis vestri, non propter bonitatem suam dedit vo- bis præcepta omnia hæc, nec immutatio est. D mea. » Et : « Non tale jejunium elegi.. Et : « Da- Variæ lectiones et notæ. Os. 1, 4, 6. * cod. add. Ged. cod. Cod. Os. IX, 15-17. ** 'Ep. tàc þ. à. ¿Ę. ()s. Mal. 1. 10-12. cod. 8. Mal. ", 9. Mal. Ced. er Jer. xLiv, 26. I. Jer. I. Ced. Ced. 390, 12-391,8. Jer. x1, 15. Ced. Amos. v, 25. Ps. xL, 6. Sam. xv, 22. cod. Isa. 1, 13,14. xal add. Ced. " Ged. Jer. I. 12. Ced. • Ced. or Jer. v, 20. Cod. Ps. 11, 16. * Ceal. * Amos. v. 21. Ez. xx, 25. » • add. Ced. • Isa. 1. v, 5. Οὐ ταύτην την ν. ἐξ.

αὐτῶν. » Ωστε οὖν κατὰ τὴν σκληροκαρδίαν ὑμῶν, καὶ οὐ κατὰ τὴν ἀγαθότητα (αὐτοῦ), ἔδωκεν ὑμῖν τὰ προστάγματα αὐτοῦ ἐκεῖνα πάντως, καὶ ἀλλοίωσις οὐκ ἔστιν. Ει Ἐπεὶ οὖν ἀγνώμων (σφόδρα) καὶ λίαν ἀχάριστος ὁ Ἰσραὴλ ἔκπαλαι γενόμενος καὶ κατα- λείψας τὸν ὄντως ὄντα καὶ προόντα Θεόν, τὸν ποι- ήσαντα καὶ εὐεργετήσαντα αὐτὸν 18, πολυμερώς καὶ πολυτρόπως, « καὶ τέλειον " ἀποστὰς ἀπὸ Θεοῦ Σωτῆρος αὐτοῦ, « ἔθυσε τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ καὶ τὰς θυγατέρας [αὐτοῦ] τοῖς δαιμονίοις· ι καὶ ἐλάτρευσαν προσκυνήσαντες τῇ κτίσει παρὰ τὸν κτίσαντα " • λέγων τῷ ξύλῳ καὶ τῷ λίθῳ· Θεός μου εἶ, καὶ σύ με ἐγέννησας· ο οὐκ ἔφριξεν ὁ τάλας καὶ ἀπόπλη κτος ἀρνήσασθαι τὸν γεννήσαντα αὐτὸν Θεὸν ζῶντα καὶ ἀληθινὸν, καὶ ἐπιλαθέσθαι τοῦ τρέφοντος αὐτὸν Θεοῦ. Διὰ δὴ λοιπὸν ὡς ἀχρήστῳ (καὶ ἀνηκέστῳ) προσώχθισεν " αὐτῷ ὁ Θεὸς καὶ ἀπεστράφη (αὐτὸν) παντελῶς, διὰ τοῦ μεγάλου Δαυΐδ φάσκων - . Καὶ οὐκ ἤκουσεν ὁ λαός μου τῆς φωνῆς μου, καὶ Ἰσραὴλ οὐ προσέσχε μοι, [καὶ] ἐξαπέστειλα αὐτοὺς κατὰ τὰ ἐπιτηδεύματα τῶν καρδιῶν αὐτῶν πορεύεσθαι. ο Ωσαύτως καὶ Ζαχαρίας φησίν· « Εἶπον· Οὐ ποι- μανῶ αὐτοὺς, ἀλλὰ τὸ ἀποθνήσκον ἀποθνη σκέτω, καὶ τὸ ἀπολλύμενον ἀπολλυέσθω, καὶ τὰ κατάλοιπα κατεσθιέσθω " ἕκαστος τὰς σάρκας του πλησίον αὐτοῦ. » Καὶ οὕτω μισητὸν καὶ διαφθαρμέ νον καὶ (804) εἰς ἅπαν ἐβδελλυγμένον διὰ τῶν αἰσχί στων καὶ θεοστυγῶν ἐπιτηδευμάτων ἑαυτὸν ἀποφής νας, εἰκότως εὖ μάλα (καὶ πάνυ δικαίως) εἰς τέλος κατελείφθη καὶ ἀπεβλήθη ", καθὼς πάλιν ὁ θεῖος Μαλαχίας φησίν "- ε Επεσεν Ἰσραὴλ καὶ (οὐκέτι) οὐ μὴ προσθήσει τοῦ ἀναστῆναι. » Οὕτω καὶ Ησαΐας φησίν 18. . Τίς φείσεται ἐπὶ σο! ", Τε- ρουσαλήμ, ἢ τίς ἀνακάμψει σε εἰς εἰρήνην σε: ; λέγει Κύριος. Οπίσω πορεύσῃ· [καὶ] ἐκτενῶ τὴν χειρά μου, καὶ διαφθερῶ σε, καὶ διασπερ σε, καὶ οὐκέτι ἀνήσω σε 41. - « Ιδού, εγώ λαμβάνω καὶ βάσσω ὑμᾶς καὶ τὴν πόλιν; ἣν ἔδωκα δὲ ὑμῖν, καὶ δώσω ὑμᾶς ὀνειδισμὸν αἰώνιον καὶ ἀτιμίαν αἰώνιον, ἥτις οὐκ ἐπιλησθήσεται. . (17) Τῆς τοίνυν ἐσχά- της ἁλώσεως ταύτης καὶ τελευταίας τὰ δεινὰ καὶ φοβερά διαγορεύοντες, ὅ τε μέγας θεορρήμων πά λιν Μωϋσῆς καὶ οἱ μετ' αὐτὸν θεηγόροι Ἰεζεκιήλ [καὶ] Ἱερεμίας, εὐκρινῆ λίαν καὶ σφόδρα δῆλα τοῖς πᾶσι καὶ τοῖς ἄγαν ἰδιώταις αὐτὰ πεποίηνται ". Ο μὲν γὰρ Μωϋσῆς ἐν τῷ Δευτερονομίῳ φησί ". . Καὶ ἐπάξει Κύριος ἔθνος ἐπὶ σὲ μακρόθεν ἀπ' ἐσχάτου τῆς γῆς, ὡσεὶ ὅρμημα ἀετοῦ, ἔθνος ἀναιδές προσώ πῳ. — Κα! ἐκθλίψει ει σε ἐν πάσαις ταῖς πόλεσί σου ἕως ἂν καθαιρεθῶσι τὰ τείχη σου τὰ ὑψηλὰ καὶ δεδ. δ. ἐκεῖ. τὰ πρ. π. τέλαιον τέλεον έθυσαν · αὐτῶν καὶ λατρεύσας καὶ προσκυνήσα; ἄχρηστον καὶ ἀνήκεστον πρ. αὐτόν ἄχρηστον πρ. αὐτοῦ τοῦ μὲν Δ. άπαρν. διά Ζαχαρίου φ. Καὶ εἶπον Καὶ εἶπα. λοιπά Η κατεσθιέσθωσαν κατεβλ. καὶ ἀπελ. ἐπ. ο. οὐ μή. φάσκει σε Ισραήλ σοι Ισραήλ σοι Ἱερουσαλήμ τὸ ἀν. εἰς ἐ. σο: ἀν. σε εἰς έ. αὐτούς δεδ. δ. ὑμῖν δ. ἐφ. ὑμᾶς και πεποίηται ἔθνη και το όρμημα ἀετοῦ Η εκτρίψη ἐκτρίψει GEORGII HAMARTOLI B • Postquam jamdudum insipienti valde et ingratis- A simo corde factus esset Israel, et dereliquisset illum qui vere est et fuit eorum Deus, qui plasma- vit eos, et multifarie multisque modis, benefecit eis, et omnino a Deo Salvatore suo deficiens, ‹im- molasset filios suos et filias suas dæmoniis, ▸ et creaturæ serviisset eum adorams præter Creatorem • dicens ligno et lapidi: Deus meus es, et tu me generasti, › non horruit miser et stupidus abnegare qui eum genuerat Deum vivum et verum, et obli- visci nutrientem se Deum. Idcirco in posterum ut inutili et insanabili iratus est illi Deus et aversus est omnino ab eo, per magnum Davidem dicens : • Et non audivit populus meus vocem meam, et Israel non intendit mihi, et dimisi eos secundum adinventiones eordis eorum ambulare. » Similiter et Zacharias ait : «Dixi, Non pascam eos; sed quod moritur, moriatur, et quod perit, pereat, et reliqui devorent unusquisque carnes proximi sui.» Et cum ila se iuvisum et corruptum et prorsus pollutum per turpissimas et impias adinventiones præbuisset, jure prorsus ac merito derclietus est et abjectus, sicut et divus ipse Malachias ait; ‹ Cecidit Israel, et non adjiciet ut resurgat. » Sic et Isaias : c Quis parcet tibi? Jerusalem, aut quis reflectet te in pa- cem tibi, dicit Dominus. Retrorsum ambulabis, et extendam manum ineam, et interficiam te, et non amplius dimittam te. 1. Ecce ego tollo et frango vos, et civitatem quam dedi vobis, et dabo vos op- probrium sempiternum et ignominiam sempiternam, C quæ nunquam oblivione delebitur. Istius novissi- Diæ et ultimæ destructionis terribilia quæque nar- rantes et formidanda divini eloquii scientissimus Moyses, et post eum cœlestium vates Jeremias et Ezechiel hæc omnibus, idiotis quoque, clara admo- dumque manifesta effecerunt. Moyses nempe in Deuteronomio dicit: Et adducet Dominus gentem super te a longinquo de extremis terræ, ut impetum aquilæ, gentem facie procacissimam ; et conteret te in omnibus urbibus tuis, donec destruantur muri tui sublimes atque Grmi, in quibus habebas fdu- ciam in eis. > - comedes fructus uteri tui, carnes filiorum tuoruin et filiarum tuarum ›—‹en quod non sit quod relictum fuerit vobis in obsidione et angustia, qua premet te inimicus tuus in omni- bus urbibus tuis. Et tenera in vobis et delicata mulier quod egressum est ex femoribus suis, el (18) D Variæ lectiones et notæ. . TE- Ged. "Ced. 391,8-392,11. Hebr. 1, 1. * cod. Cer. Ps. cvι, 37. Ced. - cod. Ced. 11,12. Jer. 11, 27. Ged. Ced. Ps. LXXXI, * Ced. Zach. xi, 9. Ced. Zach. Ced. Amos. v, 2. st av. Ced. Cell. Jer. xv, 5, 6. cod. Ged. Jer. Jer. Ced. Jer. as Jer. xxm, 39, 40. cod. Ced. Jer. Ged. Ced. - Ced. 392,11-394.12. Deut. xxv, 49, 50,52,53,56,57. Ced. * add. Ged. cod. LXS, Ced. 21. •

αὐτῶν. » Ωστε οὖν κατὰ τὴν σκληροκαρδίαν ὑμῶν, καὶ οὐ κατὰ τὴν ἀγαθότητα (αὐτοῦ), ἔδωκεν ὑμῖν τὰ προστάγματα αὐτοῦ ἐκεῖνα πάντως, καὶ ἀλλοίωσις οὐκ ἔστιν. Ει Ἐπεὶ οὖν ἀγνώμων (σφόδρα) καὶ λίαν ἀχάριστος ὁ Ἰσραὴλ ἔκπαλαι γενόμενος καὶ κατα- λείψας τὸν ὄντως ὄντα καὶ προόντα Θεόν, τὸν ποι- ήσαντα καὶ εὐεργετήσαντα αὐτὸν 18, πολυμερώς καὶ πολυτρόπως, « καὶ τέλειον " ἀποστὰς ἀπὸ Θεοῦ Σωτῆρος αὐτοῦ, « ἔθυσε τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ καὶ τὰς θυγατέρας [αὐτοῦ] τοῖς δαιμονίοις· ι καὶ ἐλάτρευσαν προσκυνήσαντες τῇ κτίσει παρὰ τὸν κτίσαντα " • λέγων τῷ ξύλῳ καὶ τῷ λίθῳ· Θεός μου εἶ, καὶ σύ με ἐγέννησας· ο οὐκ ἔφριξεν ὁ τάλας καὶ ἀπόπλη κτος ἀρνήσασθαι τὸν γεννήσαντα αὐτὸν Θεὸν ζῶντα καὶ ἀληθινὸν, καὶ ἐπιλαθέσθαι τοῦ τρέφοντος αὐτὸν Θεοῦ. Διὰ δὴ λοιπὸν ὡς ἀχρήστῳ (καὶ ἀνηκέστῳ) προσώχθισεν " αὐτῷ ὁ Θεὸς καὶ ἀπεστράφη (αὐτὸν) παντελῶς, διὰ τοῦ μεγάλου Δαυΐδ φάσκων - . Καὶ οὐκ ἤκουσεν ὁ λαός μου τῆς φωνῆς μου, καὶ Ἰσραὴλ οὐ προσέσχε μοι, [καὶ] ἐξαπέστειλα αὐτοὺς κατὰ τὰ ἐπιτηδεύματα τῶν καρδιῶν αὐτῶν πορεύεσθαι. ο Ωσαύτως καὶ Ζαχαρίας φησίν· « Εἶπον· Οὐ ποι- μανῶ αὐτοὺς, ἀλλὰ τὸ ἀποθνήσκον ἀποθνη σκέτω, καὶ τὸ ἀπολλύμενον ἀπολλυέσθω, καὶ τὰ κατάλοιπα κατεσθιέσθω " ἕκαστος τὰς σάρκας του πλησίον αὐτοῦ. » Καὶ οὕτω μισητὸν καὶ διαφθαρμέ νον καὶ (804) εἰς ἅπαν ἐβδελλυγμένον διὰ τῶν αἰσχί στων καὶ θεοστυγῶν ἐπιτηδευμάτων ἑαυτὸν ἀποφής νας, εἰκότως εὖ μάλα (καὶ πάνυ δικαίως) εἰς τέλος κατελείφθη καὶ ἀπεβλήθη ", καθὼς πάλιν ὁ θεῖος Μαλαχίας φησίν "- ε Επεσεν Ἰσραὴλ καὶ (οὐκέτι) οὐ μὴ προσθήσει τοῦ ἀναστῆναι. » Οὕτω καὶ Ησαΐας φησίν 18. . Τίς φείσεται ἐπὶ σο! ", Τε- ρουσαλήμ, ἢ τίς ἀνακάμψει σε εἰς εἰρήνην σε: ; λέγει Κύριος. Οπίσω πορεύσῃ· [καὶ] ἐκτενῶ τὴν χειρά μου, καὶ διαφθερῶ σε, καὶ διασπερ σε, καὶ οὐκέτι ἀνήσω σε 41. - « Ιδού, εγώ λαμβάνω καὶ βάσσω ὑμᾶς καὶ τὴν πόλιν; ἣν ἔδωκα δὲ ὑμῖν, καὶ δώσω ὑμᾶς ὀνειδισμὸν αἰώνιον καὶ ἀτιμίαν αἰώνιον, ἥτις οὐκ ἐπιλησθήσεται. . (17) Τῆς τοίνυν ἐσχά- της ἁλώσεως ταύτης καὶ τελευταίας τὰ δεινὰ καὶ φοβερά διαγορεύοντες, ὅ τε μέγας θεορρήμων πά λιν Μωϋσῆς καὶ οἱ μετ' αὐτὸν θεηγόροι Ἰεζεκιήλ [καὶ] Ἱερεμίας, εὐκρινῆ λίαν καὶ σφόδρα δῆλα τοῖς πᾶσι καὶ τοῖς ἄγαν ἰδιώταις αὐτὰ πεποίηνται ". Ο μὲν γὰρ Μωϋσῆς ἐν τῷ Δευτερονομίῳ φησί ". . Καὶ ἐπάξει Κύριος ἔθνος ἐπὶ σὲ μακρόθεν ἀπ' ἐσχάτου τῆς γῆς, ὡσεὶ ὅρμημα ἀετοῦ, ἔθνος ἀναιδές προσώ πῳ. — Κα! ἐκθλίψει ει σε ἐν πάσαις ταῖς πόλεσί σου ἕως ἂν καθαιρεθῶσι τὰ τείχη σου τὰ ὑψηλὰ καὶ δεδ. δ. ἐκεῖ. τὰ πρ. π. τέλαιον τέλεον έθυσαν · αὐτῶν καὶ λατρεύσας καὶ προσκυνήσα; ἄχρηστον καὶ ἀνήκεστον πρ. αὐτόν ἄχρηστον πρ. αὐτοῦ τοῦ μὲν Δ. άπαρν. διά Ζαχαρίου φ. Καὶ εἶπον Καὶ εἶπα. λοιπά Η κατεσθιέσθωσαν κατεβλ. καὶ ἀπελ. ἐπ. ο. οὐ μή. φάσκει σε Ισραήλ σοι Ισραήλ σοι Ἱερουσαλήμ τὸ ἀν. εἰς ἐ. σο: ἀν. σε εἰς έ. αὐτούς δεδ. δ. ὑμῖν δ. ἐφ. ὑμᾶς και πεποίηται ἔθνη και το όρμημα ἀετοῦ Η εκτρίψη ἐκτρίψει GEORGII HAMARTOLI B • Postquam jamdudum insipienti valde et ingratis- A simo corde factus esset Israel, et dereliquisset illum qui vere est et fuit eorum Deus, qui plasma- vit eos, et multifarie multisque modis, benefecit eis, et omnino a Deo Salvatore suo deficiens, ‹im- molasset filios suos et filias suas dæmoniis, ▸ et creaturæ serviisset eum adorams præter Creatorem • dicens ligno et lapidi: Deus meus es, et tu me generasti, › non horruit miser et stupidus abnegare qui eum genuerat Deum vivum et verum, et obli- visci nutrientem se Deum. Idcirco in posterum ut inutili et insanabili iratus est illi Deus et aversus est omnino ab eo, per magnum Davidem dicens : • Et non audivit populus meus vocem meam, et Israel non intendit mihi, et dimisi eos secundum adinventiones eordis eorum ambulare. » Similiter et Zacharias ait : «Dixi, Non pascam eos; sed quod moritur, moriatur, et quod perit, pereat, et reliqui devorent unusquisque carnes proximi sui.» Et cum ila se iuvisum et corruptum et prorsus pollutum per turpissimas et impias adinventiones præbuisset, jure prorsus ac merito derclietus est et abjectus, sicut et divus ipse Malachias ait; ‹ Cecidit Israel, et non adjiciet ut resurgat. » Sic et Isaias : c Quis parcet tibi? Jerusalem, aut quis reflectet te in pa- cem tibi, dicit Dominus. Retrorsum ambulabis, et extendam manum ineam, et interficiam te, et non amplius dimittam te. 1. Ecce ego tollo et frango vos, et civitatem quam dedi vobis, et dabo vos op- probrium sempiternum et ignominiam sempiternam, C quæ nunquam oblivione delebitur. Istius novissi- Diæ et ultimæ destructionis terribilia quæque nar- rantes et formidanda divini eloquii scientissimus Moyses, et post eum cœlestium vates Jeremias et Ezechiel hæc omnibus, idiotis quoque, clara admo- dumque manifesta effecerunt. Moyses nempe in Deuteronomio dicit: Et adducet Dominus gentem super te a longinquo de extremis terræ, ut impetum aquilæ, gentem facie procacissimam ; et conteret te in omnibus urbibus tuis, donec destruantur muri tui sublimes atque Grmi, in quibus habebas fdu- ciam in eis. > - comedes fructus uteri tui, carnes filiorum tuoruin et filiarum tuarum ›—‹en quod non sit quod relictum fuerit vobis in obsidione et angustia, qua premet te inimicus tuus in omni- bus urbibus tuis. Et tenera in vobis et delicata mulier quod egressum est ex femoribus suis, el (18) D Variæ lectiones et notæ. . TE- Ged. "Ced. 391,8-392,11. Hebr. 1, 1. * cod. Cer. Ps. cvι, 37. Ced. - cod. Ced. 11,12. Jer. 11, 27. Ged. Ced. Ps. LXXXI, * Ced. Zach. xi, 9. Ced. Zach. Ced. Amos. v, 2. st av. Ced. Cell. Jer. xv, 5, 6. cod. Ged. Jer. Jer. Ced. Jer. as Jer. xxm, 39, 40. cod. Ced. Jer. Ged. Ced. - Ced. 392,11-394.12. Deut. xxv, 49, 50,52,53,56,57. Ced. * add. Ged. cod. LXS, Ced. 21. •

ὀχυρά, ἐν οἷς σὺ πέποιθας ἐν αὐτοῖς. » — ‹ σε - Β φαγῇ τὰ ἔκγονα τῆς κοιλίας σου, κρέα υἱῶν καὶ θυγατέρων σου, ο - ο διὰ τὸ μὴ καταλελείφθαι κα ‹ ὑμῖν μηδὲν ἐν τῇ στενοχωρίᾳ καὶ θλίψει, ᾗ θλίψει σε ὁ ἐχθρός σου ἐν πάσαις ταῖς πόλεσί σου· καὶ ἡ ἀπαλὴ ἐν ὑμῖν καὶ [ή] τρυφερά » - « γυνὴ τὸ ἐξελ θὸν ἐκ τῶν μηρῶν αὐτῆς καὶ τὸ τέκνον, δ ἐὰν τέκῃ, καταφάγεται ο - ο κρυφῇ διὰ τὴν ἔνδειαν πάντων ἐν τῇ στενοχωρίᾳ καὶ θλίψει. - • Καὶ ἔσῃ ἐν αἰνίγματι, καὶ ἐν παραβολῇ, καὶ ἐν διηγή ματι πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν εἰς οὓς ἂν ἀπαγάγῃ Κύριος ἐκεῖ ο • ἕως ἂν ἐξολοθρεύσῃ σε – καὶ καταλειφθήσεσθε ἐν ἀριθμῷ βραχεῖ ἀνθο ὧν, ὅτι ἐ ἦτε ὡσεὶ τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ τῷ πλή- θει, καὶ οὐκ εἰσηκούσατε τῆς φωνῆς Κυρίου τοῦ Θεοῦ ὑμῶν. Καὶ ἔσται δν τρόπον εὐφράνθη Κύριος ἐφ' ὑμῖν εὖ ποιῆσαι καὶ πληθῦναι ὑμᾶς, οὕτως εύφραν- θήσεται Κύριος ἐφ' ὑμῖν ἐξολοθρεῦσαι ὑμᾶς. Καὶ ἐξαρθήσεσθε ἐκ τῆς ἀγαθῆς γῆς ἐκείνης, καὶ δια σπερεί σε Κύριος ὁ Θεός σου εἰς πάντα τὰ ἔθνη ἀπ' ἄκρου τῆς γῆς ἕως ἄκρων αὐτῆς ο - ι ἀλλὰ καὶ ἐν τοῖς ἔθνεσιν ἐκείνοις οὐκ ἀναπαύσεται ", οὐδὲ μὴ γένηται στάσις τῷ ἴχνει τῶν ποδῶν ὑμῶν· καὶ δώσ σει σοι Κύριος "' ἐκεῖ καρδίαν ἀθυμοῦσαν 59, καὶ ἐκλείποντας ὀφθαλμούς, καὶ τηκομένην ψυχήν καὶ φοβηθήσῃ ἡμέρας καὶ νυκτός. ο - ι Καὶ ἐρεῖς τὸ πρωΐ ἀπὸ τοῦ φόβου τῆς καρδίας σου· Πῶς ἂν γένοιτο δὲ ἑσπέρα; καὶ τὸ ἑσπέρας ἐρεῖς· Πῶς ἂν γένοιτο ει πρωΐ;» Ο δέ γε Έζεκιήλ ἔφη κ . . Τάδε λέγει Αδωναί Κύριος· Ἰδοὺ ἐγὼ ἐπὶ σὲ, Ἱερουσα- λήμ, [καὶ] ποιήσω ἐν μέσῳ σου κρίμα ἐνώπιον τῶν ἐθνῶν, καὶ ποιήσω ἐν σοὶ ἃ οὐ πεποίηκα καὶ οὐ μὴ ποιήσω αὐτοῖς ὅμοια σε ἔτι διὰ τὰ βδελύγματά [σου] πάντα σ'. Διὰ τοῦτο πατέρες φάγονται τέκνα αὐτῶν ἐν τα μέσῳ σου, καὶ τέκνα φάγονται πατέρας το αυτ τῶν· καὶ ποιήσω ἐν σοὶ κρίματα, καὶ διασπερῶ το πάντας τοὺς καταλοίπους (σου) εἰς πάντα ἄνεμον, — ἀνθ' ὧν τὰ ἅγιά μου ἐμίανας ἐν πᾶσι τοῖς προσ- οχθίσμασι σου· κἀγὼ ἀπώσομαί σε καὶ οὐ (803) μὴ ἐλεήσω ἔτι· τὸ τέταρτόν σου ἐν θανάτῳ ἀναλω θήσεται, καὶ τὸ τέταρτόν σου ἐν λιμῷ συντελεσθή σεται σε ἐν μέσῳ σου, καὶ τὸ τέταρτόν σου ἐν ῥομ φαία πεσοῦνται " κύκλῳ σου, καὶ τὸ τέταρτόν σου εἰς πάντα ἄνεμον διασκορπιώ. — 15, Καὶ ὁ μὲν πόλεμος καὶ ἡ ῥομφαία ἔξωθεν, ὁ δὲ λιμὸς καὶ ὁ θάνατος ἔσωθεν ολοθρεύσει ( καὶ ὁ μὲν ἐν τῷ πεδίῳ " βομφαίᾳ τελευτήσει, τοὺς δὲ ἐν τῇ πόλει λιμός. και θάνατος συντελέσει)· οἱ δὲ ἐξ αὐτῶν ἀνασωζόμενοι ἀναλωθήσονται. » — « Καὶ ὑπολείψομαι ἐξ αὐτῶν ἐκ ῥομφαίας καὶ λιμοῦ καὶ θανάτου, ὅπως ἂν ἐκδιηγῶνται τὰς ἀνομίας αὐτῶν πάσας ἐν τοῖς ἔθνεσι· καὶ γνώσονται, ὅτι ἐγὼ Κύριος ὁ τύπτων. » -- Διὰ δὴ τοῦτό φησιν σε ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος· « Οὐκ ἀναιρεῖ πάντας ἄρδην, ἀλλὰ σκορπίζει· τοῦτο γὰρ προϋπεμφαίνων ὁ θεῖος Δαυΐδ ἔφη πρὸς αὐτόν εν . • Μήπως ἀποκτείνῃς αὐτοὺς ἤτοι πάντας, ἀλλὰ διασκόρπισον ἐξ αὐτῶν δήπουθεν ἐν τῇ δυνάμει σου. καταλειφθῆναι αὐτῷ μ. Ι.ΧΧ. » έγγ. ἐκείνῃ Επαγ. βραχεῖς ἀνθ' ὧν ὅτε τὰ ἀναπαύσει σε ἀναπαύσητ. (ἀναπαύσητε ? η αναπαύσῃς. οι ο Θεός θυμοῦσαι ἀπειθοῦσαν γένηται τι το ἀθυμοῦσαν σε δ. ά. Επ. δ. αὐτῶν ει κατά π. το β. του Επ. τε ἐν Επ. καὶ π. φ. τ. κι ἐνώπιόν σου το διασκορπιώ ΕΖ. σε ὁ ἐν Εz. καὶ τοὺς μὲν ἐν σ' εν Επ. σε και «ς πεσείται CHRONICON. - LIB. III. 470° Kal A flium quem peperit, comedet clam propter rerum - omnium penuriam in ærumna et angustia. ) -- Et eris in proverbium et in parabolam et in ſa- bulam omnibus populis, ad quos te introduxerit Dominus illuc. Donec exterminet te, s et rema- nebitis pauci numero, qui prius eratis sicut astra cœli præ multitudine, quoniam nou audistis vo- cem Domini Dei vestri, et erit: Sicut lætatus est Dominus super vos benefaciens et multiplicans vos, sic lætabitur Dominus super vos exterminans vos : et auferemini de terra ista bona, et disperget te Dominus Deus tuus in omnes populos a summitate terræ usque ad terminos ejus : sed et in gentibus requies non dabitur tibi, nec erit requies vestigio pedum vestrorum, et dabit tibi Dominus cor pavi- dum ibi, et deficientes oculos, et consumptam animamn; et timebis nocte ac die; et mane dicet formidine cordis tui : Quomodo fiat vespere? Et vespere dices : Quomodo fiat mane? » Ezechiel autem dicit: Hæc dicit Adonai Dominus, Ecce ego super te, Jerusalem, et faciam in medio tui judicium in oculis gentium, et faciam in te quæ non feci, et non faciam illis similia ultra propter omnes abominationes tuas. Propter hoc patres comedent filios suos in medio tui, et filii comedent patres suos : et faciam in te judicia, et dispergam uni- versas reliquias tuas in omnem ventum : quia sancta mea violasti in omnibus offensionibus tuis; ego quoque projiciam te, et non miserebor tul c ultra. Quarta pars tui in morte disperibit, et D virtute tua. Varia lectiones et nulæ. . - 88. quarta pars tui in ſame consumetur in medio tui, et quarta pars tui in gladio cadet in circuitu tuo, el quartam partem tui in omnem ventum dissipabo. > ● Et quidem bellum in gladiis extrinsecus, fames et pestis intrinsecus exterminabit; et quidem qui in agro, gladio consumetur, et qui in civitate, pestis et fames consumet; et qui salvati fuerint ex ipsis, peribunt. Et relinquam ex eis a gladio et a pesto et a morte, ut narrent prævaricationes suas omnes in gentibus et sciant quia ego Dominus percutie- Liens. Propter quod dicit divus Chrysostomus : Non omnes omuino tollit, sed dispergit; illud enim prænuntians vates David_dicit ad illum : ‹ Ne igitur occidas eos omnes, sed disperge ex eis utique in - •1 Ced. et cod. * Ced. * Deut. xxvi, 37. · cod. Deut. xxvnt, 45. Deut. xxvII, 62˚67. cod. Deut. cod. Ced. codex, LXX, cod. add. Ged. Ez. v, 8-12. sed alii legunt ut Ged. Ced. cod. add. add. * Ez. ví, 15,16. or Ps. Lis, ; cf. Chr. viii. A? secundum indices, quibus textus non respondet. Ced. Ced. Ced. Led.

ὀχυρά, ἐν οἷς σὺ πέποιθας ἐν αὐτοῖς. » — ‹ σε - Β φαγῇ τὰ ἔκγονα τῆς κοιλίας σου, κρέα υἱῶν καὶ θυγατέρων σου, ο - ο διὰ τὸ μὴ καταλελείφθαι κα ‹ ὑμῖν μηδὲν ἐν τῇ στενοχωρίᾳ καὶ θλίψει, ᾗ θλίψει σε ὁ ἐχθρός σου ἐν πάσαις ταῖς πόλεσί σου· καὶ ἡ ἀπαλὴ ἐν ὑμῖν καὶ [ή] τρυφερά » - « γυνὴ τὸ ἐξελ θὸν ἐκ τῶν μηρῶν αὐτῆς καὶ τὸ τέκνον, δ ἐὰν τέκῃ, καταφάγεται ο - ο κρυφῇ διὰ τὴν ἔνδειαν πάντων ἐν τῇ στενοχωρίᾳ καὶ θλίψει. - • Καὶ ἔσῃ ἐν αἰνίγματι, καὶ ἐν παραβολῇ, καὶ ἐν διηγή ματι πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν εἰς οὓς ἂν ἀπαγάγῃ Κύριος ἐκεῖ ο • ἕως ἂν ἐξολοθρεύσῃ σε – καὶ καταλειφθήσεσθε ἐν ἀριθμῷ βραχεῖ ἀνθο ὧν, ὅτι ἐ ἦτε ὡσεὶ τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ τῷ πλή- θει, καὶ οὐκ εἰσηκούσατε τῆς φωνῆς Κυρίου τοῦ Θεοῦ ὑμῶν. Καὶ ἔσται δν τρόπον εὐφράνθη Κύριος ἐφ' ὑμῖν εὖ ποιῆσαι καὶ πληθῦναι ὑμᾶς, οὕτως εύφραν- θήσεται Κύριος ἐφ' ὑμῖν ἐξολοθρεῦσαι ὑμᾶς. Καὶ ἐξαρθήσεσθε ἐκ τῆς ἀγαθῆς γῆς ἐκείνης, καὶ δια σπερεί σε Κύριος ὁ Θεός σου εἰς πάντα τὰ ἔθνη ἀπ' ἄκρου τῆς γῆς ἕως ἄκρων αὐτῆς ο - ι ἀλλὰ καὶ ἐν τοῖς ἔθνεσιν ἐκείνοις οὐκ ἀναπαύσεται ", οὐδὲ μὴ γένηται στάσις τῷ ἴχνει τῶν ποδῶν ὑμῶν· καὶ δώσ σει σοι Κύριος "' ἐκεῖ καρδίαν ἀθυμοῦσαν 59, καὶ ἐκλείποντας ὀφθαλμούς, καὶ τηκομένην ψυχήν καὶ φοβηθήσῃ ἡμέρας καὶ νυκτός. ο - ι Καὶ ἐρεῖς τὸ πρωΐ ἀπὸ τοῦ φόβου τῆς καρδίας σου· Πῶς ἂν γένοιτο δὲ ἑσπέρα; καὶ τὸ ἑσπέρας ἐρεῖς· Πῶς ἂν γένοιτο ει πρωΐ;» Ο δέ γε Έζεκιήλ ἔφη κ . . Τάδε λέγει Αδωναί Κύριος· Ἰδοὺ ἐγὼ ἐπὶ σὲ, Ἱερουσα- λήμ, [καὶ] ποιήσω ἐν μέσῳ σου κρίμα ἐνώπιον τῶν ἐθνῶν, καὶ ποιήσω ἐν σοὶ ἃ οὐ πεποίηκα καὶ οὐ μὴ ποιήσω αὐτοῖς ὅμοια σε ἔτι διὰ τὰ βδελύγματά [σου] πάντα σ'. Διὰ τοῦτο πατέρες φάγονται τέκνα αὐτῶν ἐν τα μέσῳ σου, καὶ τέκνα φάγονται πατέρας το αυτ τῶν· καὶ ποιήσω ἐν σοὶ κρίματα, καὶ διασπερῶ το πάντας τοὺς καταλοίπους (σου) εἰς πάντα ἄνεμον, — ἀνθ' ὧν τὰ ἅγιά μου ἐμίανας ἐν πᾶσι τοῖς προσ- οχθίσμασι σου· κἀγὼ ἀπώσομαί σε καὶ οὐ (803) μὴ ἐλεήσω ἔτι· τὸ τέταρτόν σου ἐν θανάτῳ ἀναλω θήσεται, καὶ τὸ τέταρτόν σου ἐν λιμῷ συντελεσθή σεται σε ἐν μέσῳ σου, καὶ τὸ τέταρτόν σου ἐν ῥομ φαία πεσοῦνται " κύκλῳ σου, καὶ τὸ τέταρτόν σου εἰς πάντα ἄνεμον διασκορπιώ. — 15, Καὶ ὁ μὲν πόλεμος καὶ ἡ ῥομφαία ἔξωθεν, ὁ δὲ λιμὸς καὶ ὁ θάνατος ἔσωθεν ολοθρεύσει ( καὶ ὁ μὲν ἐν τῷ πεδίῳ " βομφαίᾳ τελευτήσει, τοὺς δὲ ἐν τῇ πόλει λιμός. και θάνατος συντελέσει)· οἱ δὲ ἐξ αὐτῶν ἀνασωζόμενοι ἀναλωθήσονται. » — « Καὶ ὑπολείψομαι ἐξ αὐτῶν ἐκ ῥομφαίας καὶ λιμοῦ καὶ θανάτου, ὅπως ἂν ἐκδιηγῶνται τὰς ἀνομίας αὐτῶν πάσας ἐν τοῖς ἔθνεσι· καὶ γνώσονται, ὅτι ἐγὼ Κύριος ὁ τύπτων. » -- Διὰ δὴ τοῦτό φησιν σε ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος· « Οὐκ ἀναιρεῖ πάντας ἄρδην, ἀλλὰ σκορπίζει· τοῦτο γὰρ προϋπεμφαίνων ὁ θεῖος Δαυΐδ ἔφη πρὸς αὐτόν εν . • Μήπως ἀποκτείνῃς αὐτοὺς ἤτοι πάντας, ἀλλὰ διασκόρπισον ἐξ αὐτῶν δήπουθεν ἐν τῇ δυνάμει σου. καταλειφθῆναι αὐτῷ μ. Ι.ΧΧ. » έγγ. ἐκείνῃ Επαγ. βραχεῖς ἀνθ' ὧν ὅτε τὰ ἀναπαύσει σε ἀναπαύσητ. (ἀναπαύσητε ? η αναπαύσῃς. οι ο Θεός θυμοῦσαι ἀπειθοῦσαν γένηται τι το ἀθυμοῦσαν σε δ. ά. Επ. δ. αὐτῶν ει κατά π. το β. του Επ. τε ἐν Επ. καὶ π. φ. τ. κι ἐνώπιόν σου το διασκορπιώ ΕΖ. σε ὁ ἐν Εz. καὶ τοὺς μὲν ἐν σ' εν Επ. σε και «ς πεσείται CHRONICON. - LIB. III. 470° Kal A flium quem peperit, comedet clam propter rerum - omnium penuriam in ærumna et angustia. ) -- Et eris in proverbium et in parabolam et in ſa- bulam omnibus populis, ad quos te introduxerit Dominus illuc. Donec exterminet te, s et rema- nebitis pauci numero, qui prius eratis sicut astra cœli præ multitudine, quoniam nou audistis vo- cem Domini Dei vestri, et erit: Sicut lætatus est Dominus super vos benefaciens et multiplicans vos, sic lætabitur Dominus super vos exterminans vos : et auferemini de terra ista bona, et disperget te Dominus Deus tuus in omnes populos a summitate terræ usque ad terminos ejus : sed et in gentibus requies non dabitur tibi, nec erit requies vestigio pedum vestrorum, et dabit tibi Dominus cor pavi- dum ibi, et deficientes oculos, et consumptam animamn; et timebis nocte ac die; et mane dicet formidine cordis tui : Quomodo fiat vespere? Et vespere dices : Quomodo fiat mane? » Ezechiel autem dicit: Hæc dicit Adonai Dominus, Ecce ego super te, Jerusalem, et faciam in medio tui judicium in oculis gentium, et faciam in te quæ non feci, et non faciam illis similia ultra propter omnes abominationes tuas. Propter hoc patres comedent filios suos in medio tui, et filii comedent patres suos : et faciam in te judicia, et dispergam uni- versas reliquias tuas in omnem ventum : quia sancta mea violasti in omnibus offensionibus tuis; ego quoque projiciam te, et non miserebor tul c ultra. Quarta pars tui in morte disperibit, et D virtute tua. Varia lectiones et nulæ. . - 88. quarta pars tui in ſame consumetur in medio tui, et quarta pars tui in gladio cadet in circuitu tuo, el quartam partem tui in omnem ventum dissipabo. > ● Et quidem bellum in gladiis extrinsecus, fames et pestis intrinsecus exterminabit; et quidem qui in agro, gladio consumetur, et qui in civitate, pestis et fames consumet; et qui salvati fuerint ex ipsis, peribunt. Et relinquam ex eis a gladio et a pesto et a morte, ut narrent prævaricationes suas omnes in gentibus et sciant quia ego Dominus percutie- Liens. Propter quod dicit divus Chrysostomus : Non omnes omuino tollit, sed dispergit; illud enim prænuntians vates David_dicit ad illum : ‹ Ne igitur occidas eos omnes, sed disperge ex eis utique in - •1 Ced. et cod. * Ced. * Deut. xxvi, 37. · cod. Deut. xxvnt, 45. Deut. xxvII, 62˚67. cod. Deut. cod. Ced. codex, LXX, cod. add. Ged. Ez. v, 8-12. sed alii legunt ut Ged. Ced. cod. add. add. * Ez. ví, 15,16. or Ps. Lis, ; cf. Chr. viii. A? secundum indices, quibus textus non respondet. Ced. Ced. Ced. Led.

Εt σα (8) Περὶ δὲ τε τῆς β' ἐλεύσεως αὐτοῦ, καὶ φανε- ρώσεως, καὶ πολλῆς καὶ ἀπαραμυθήτου θλίψεως αὐτῶν εἶπε Ζαχαρίας • Τότε ήξει Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν, καὶ ἔσται κοπετὸς μέγας ἐν Ἱερουσαλήμ. ο - ο Όψονται γὰρ εἰς ὃν ἐξεκέντησαν » (τουτ- ἐστιν ἐν οἷς ἥλοις προσήλωσαν· οὐκ εἶπεν, ὃν ἐξε κέντησαν, ἀλλ', εἰς δν ἐξεκέντησαν ). Τί δέ ἐστιν τὸ ε εἰς ὄν ; » Σταυρὸς ἦν εἰς ὃν ἐξεκέντησαν· πρὸ γὰρ τῆς φοβερᾶς παρουσίας τοῦ Κυρίου καθάπερ βασιλικόν σημεῖον τὸ λεγόμενον σίγνον κατὰ κοινὴν συνήθειαν προτρέχει τῆς Χριστοῦ παρουσίας ὑπὸ τῶν ἀγγέλων δοξαζόμενον καὶ προευαγγελιζόμενον· καὶ φανήσεται ὁ σταυρὸς ἐπὶ τῆς " γῆς ἀποκρύπτων τὸν ἥλιον καὶ ἀμβλύνων [την] σελήνην, ὥς φησιν ὁ Κύριος 18. . Τότε φανήσεται τὸ σημεῖον τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου τὰ ἐν τῷ οὐρανῷ. » Καὶ ἵνα πληρωθῇ τὸ ῥῆμα Ζαχαρίου, τὴν λέξιν αὐτὴν λαβὼν ὁ Χριστὸς το μετήγαγεν εἰς ἀληθῆ το λέγων· ύψονται εἰς ἄν ἐξεκέντησαν. » "' (19) Ο δέ γε Ἱερεμίας ὁμοίως φάσκει·ι Τάδε λέγει Κύριος, ὁ Θεός Ισραήλ ο Ἰδοὺ ἐγὼ ἐπάγω το ἐπὶ τὸν τόπον τοῦτον κακά, ὥστε παντὸς ἀκούοντος αὐτὰ ἠχήσει ἀμφότερα τὰ ὦτα αὐτοῦ, ἀνθ' ὧν ἐγκατέλειπόν με καὶ ἀπηλλο τρίωσαν τὸν τόπον τοῦτον· καὶ σφάξω τὴν φυλὴν Ἱερουσαλὴμ το ἐν τῷ τόπῳ τούτῳ, καὶ κατα- βαλῶ αὐτοὺς ἐν οι μαχαίρᾳ ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν αὐτῶν, καὶ δώσω τοὺς νεκροὺς αὐτῶν εἰς βρῶσιν τοῖς πετεινοῖς τοῦ οὐρανοῦ καὶ τοῖς θηρίοις τῆς γῆς καὶ τάξω σε τὴν πόλιν ταύτην εἰς ἀφανισμὸν καὶ εἰς συρισμόν σε αἰώνιον, ἵνα πάντες οἱ διαπορευόμενοι δι' αὐτῆς ἐκστήσωνται, καὶ σκυθρωπάσωσι ", καὶ κινήσωσι τὰς κεφαλὰς αὐτῶν ἐπὶ πάσης τῆς πληγῆς αὐτῆς· ν και . • Ως ἄνεμον καὶ καύσωνα δια σπερῶ αὐτοὺς κατὰ πρόσωπον τῶν ἐχθρῶν, καὶ δείξω αὐτοῖς ἡμέραν ἀπωλείας. » - • Καὶ ἔδονται τὰς σάρκας τῶν υἱῶν [αὐτῶν] καὶ ἐν τῶν θυγατέρων (αὐτῶν), [καὶ] ἕκαστος τὰς σάρκας τοῦ πλησίον αὐτοῦ ἔδεται “ ἐν τῇ περιοχῇ καὶ ἐν τῇ πολιορκία, Η πολιορκήσουσιν αὐτοὺς οἱ ἐχθροὶ αὐτῶν· καίε • Συντρίψω τὸν λαὸν τοῦτον καὶ τὴν πόλιν ταύτην καθώς συντρίβεται ἄγγος οστράκινον, ὃ οὐ δύνα ται ο βαθῆναι ἔτι· οὕτω ποιήσω, λέγει Κύριος, τῷ δοθῆναι τὴν πόλιν ταύτην ὡς τὴν διαπίπτουσαν. » ταῖς βασιλείαις τῆς γῆς, καὶ ἔσονται εἰς ὀνει εἰς κατάραν ἐν παντὶ τόπῳ, οὗ ἂν ἐξώσω αὐτοὺς τόπῳ τούτῳ καὶ τοῖς κατοικοῦσιν ἐν αὐτῷ ", τοῦ — . Καὶ δώσω αὐτοὺς εἰ εἰς διασκορπισμὸν πάσαις δισμὸν, καὶ εἰς παραβολὴν, καὶ εἰς μῖσος (314), καὶ ἐκεῖ. κ Τί ούν λοιπὸν τῶν θείων τούτων ρημά των εμφαντικώτερον ἢ ἀληθέστερον γένοιτ' ἄν; "Ορα γὰρ, ὦ ἀνόητε καὶ ἀλόγιστε Ἰουδαῖς, εἰ Τί τὸ εἰς ὃν ἐξεκέντησαν ; γε γὰρ ἀνθ' ὧν κατωρχήσαντο, τις, 37, Αρ. 1. 52, ἀπὸ τῆς Ἱερεμίου, το ἐπ. ἐγώ το βουλήν Ιερουσαλήμ τῇ σε τάξω πατάξω. οι σκ. καὶ συριεῖ ὑπὲρ π. Οι τὰς σάρκας δυνήσεται ἔδονται LΧΧ. β. τ. οὖν ἀν. το Ισραήλ συριγμόν αὐτῇ αυτήν GEORGII HAMARTOLI B De secundo adventu et manifestatione illius, de A magna et inconsolabili contritione eorum, dicit Zacharias : « Tunc veniet Dominus Deus noster, et crit planctus magnus in Jerusalem; — aspicient enim in quem transfixerunt, hoc est, in quibus clavis perforarunt. Non dixit : quem confixerunt, sed: in quem confixerunt. Quid sibi vult, in quem ? Crux erat, in quam confixerunt. Ante enim terrifi - cum adventum Domini, quasi vexillum regium de more praefulget illud supradictum signum adventus Christi, ab angelis glorificatum et prænuntiatum ; et apparebit signum crucis super terram, solem obscurans et lunam obnubilans, ut dicit Dominus : • Tunc parebit signum Filii hominis in colo. ut impleretur verbum Zachariæ, dictum idem assu- mens Christus, traduxit ad veritatem, dicens : ‹ Videbunt in quem transfixerunt. » Item dicit Je- remias Hæc dicit Dominus Deus Israel: Ecce ego adduco super locum istum mala, ita ut omnis audientis hæc tinniant ambæ aures ejus, eo quod dereliquerint me, et alienum fecerint locum istum. Destruam consilium Jerusalem in loco isto, et sub- vertam cor in gladio in conspectu inimicorum suo- rum, et dabo mortuos eorum in escam volatilibus cœli et bestiis terræ; et ponam civitatem hanc in exterminationem et in sibilum sempiternum, ut omnes prætereuntes per eam obstupescant, et animo afflicti moveant capita sua super universa plaga ejus. » Et : « Sicut ventum et æstum disper- gam eos ante faciem inimicorum, et ostendam eis C diem perditionis. Et edent carnes filiorum suorum et filiarum suarum, et unusquisque comedet car- nes proximi sui in castris et obsidione, qua arcebunt eos inimici eorum; et conteram popu- lum istum et civitatem istam, sicut conteritur vas testaceum, quod non potest ultra instaurari : sic faciam, dicit Dominus, loco huic, et habitan- tibus in eo, ut detur civitas ista tanquam corruens, et dabo eos in vastationem omnibus regibus terræ, et erunt in opprobrium, et in parabolam, et in ma- ledictionem, et in odlum in omni loco, quo ejiclam illos ibi. " " 10. 4:2 Quid aliud in divino eloquio et clarius esse potest D et sensu graviori? Videas, o stulte Judæe et insi- piens, impletum fuerit annon, et adamussim, quid- " 89. * (20) Variæ lectiones et nota * Ced. 394,12 395,1. " Ced, o Zach. XXII, 11. * Zach. xii, metonymia verbi app in plerisque cod. ; sed habent cum Jo. Justino c. Tryph. 14,32 et Hieronymo (de optimo genere interpretandi) interpretationem propriam a Judaeis reje * Ced. fs Matth. xxιν, Ced, * Jer. xix, 3.8. Ged. 395,1 25, Ced, bis Jer. Ged. cod. Ced. pro Jer. Geol. codd. nonnulli LXX, cæleri : Ced. LXX. ss Jer. xvi. 17. Jer. xix, 9. add. Jer. Jer. Ged. ctam. Jer. xix, 11, 12. "Ced. 395,23. 396,22. Ged. oo U. Ced. " at a. Ced. ss Jer. xxiv, 9. Ced. 30. * Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ Ced. 98 μ. Χριστός λ. Ced. το ἀλήθειαν

Εt σα (8) Περὶ δὲ τε τῆς β' ἐλεύσεως αὐτοῦ, καὶ φανε- ρώσεως, καὶ πολλῆς καὶ ἀπαραμυθήτου θλίψεως αὐτῶν εἶπε Ζαχαρίας • Τότε ήξει Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν, καὶ ἔσται κοπετὸς μέγας ἐν Ἱερουσαλήμ. ο - ο Όψονται γὰρ εἰς ὃν ἐξεκέντησαν » (τουτ- ἐστιν ἐν οἷς ἥλοις προσήλωσαν· οὐκ εἶπεν, ὃν ἐξε κέντησαν, ἀλλ', εἰς δν ἐξεκέντησαν ). Τί δέ ἐστιν τὸ ε εἰς ὄν ; » Σταυρὸς ἦν εἰς ὃν ἐξεκέντησαν· πρὸ γὰρ τῆς φοβερᾶς παρουσίας τοῦ Κυρίου καθάπερ βασιλικόν σημεῖον τὸ λεγόμενον σίγνον κατὰ κοινὴν συνήθειαν προτρέχει τῆς Χριστοῦ παρουσίας ὑπὸ τῶν ἀγγέλων δοξαζόμενον καὶ προευαγγελιζόμενον· καὶ φανήσεται ὁ σταυρὸς ἐπὶ τῆς " γῆς ἀποκρύπτων τὸν ἥλιον καὶ ἀμβλύνων [την] σελήνην, ὥς φησιν ὁ Κύριος 18. . Τότε φανήσεται τὸ σημεῖον τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου τὰ ἐν τῷ οὐρανῷ. » Καὶ ἵνα πληρωθῇ τὸ ῥῆμα Ζαχαρίου, τὴν λέξιν αὐτὴν λαβὼν ὁ Χριστὸς το μετήγαγεν εἰς ἀληθῆ το λέγων· ύψονται εἰς ἄν ἐξεκέντησαν. » "' (19) Ο δέ γε Ἱερεμίας ὁμοίως φάσκει·ι Τάδε λέγει Κύριος, ὁ Θεός Ισραήλ ο Ἰδοὺ ἐγὼ ἐπάγω το ἐπὶ τὸν τόπον τοῦτον κακά, ὥστε παντὸς ἀκούοντος αὐτὰ ἠχήσει ἀμφότερα τὰ ὦτα αὐτοῦ, ἀνθ' ὧν ἐγκατέλειπόν με καὶ ἀπηλλο τρίωσαν τὸν τόπον τοῦτον· καὶ σφάξω τὴν φυλὴν Ἱερουσαλὴμ το ἐν τῷ τόπῳ τούτῳ, καὶ κατα- βαλῶ αὐτοὺς ἐν οι μαχαίρᾳ ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν αὐτῶν, καὶ δώσω τοὺς νεκροὺς αὐτῶν εἰς βρῶσιν τοῖς πετεινοῖς τοῦ οὐρανοῦ καὶ τοῖς θηρίοις τῆς γῆς καὶ τάξω σε τὴν πόλιν ταύτην εἰς ἀφανισμὸν καὶ εἰς συρισμόν σε αἰώνιον, ἵνα πάντες οἱ διαπορευόμενοι δι' αὐτῆς ἐκστήσωνται, καὶ σκυθρωπάσωσι ", καὶ κινήσωσι τὰς κεφαλὰς αὐτῶν ἐπὶ πάσης τῆς πληγῆς αὐτῆς· ν και . • Ως ἄνεμον καὶ καύσωνα δια σπερῶ αὐτοὺς κατὰ πρόσωπον τῶν ἐχθρῶν, καὶ δείξω αὐτοῖς ἡμέραν ἀπωλείας. » - • Καὶ ἔδονται τὰς σάρκας τῶν υἱῶν [αὐτῶν] καὶ ἐν τῶν θυγατέρων (αὐτῶν), [καὶ] ἕκαστος τὰς σάρκας τοῦ πλησίον αὐτοῦ ἔδεται “ ἐν τῇ περιοχῇ καὶ ἐν τῇ πολιορκία, Η πολιορκήσουσιν αὐτοὺς οἱ ἐχθροὶ αὐτῶν· καίε • Συντρίψω τὸν λαὸν τοῦτον καὶ τὴν πόλιν ταύτην καθώς συντρίβεται ἄγγος οστράκινον, ὃ οὐ δύνα ται ο βαθῆναι ἔτι· οὕτω ποιήσω, λέγει Κύριος, τῷ δοθῆναι τὴν πόλιν ταύτην ὡς τὴν διαπίπτουσαν. » ταῖς βασιλείαις τῆς γῆς, καὶ ἔσονται εἰς ὀνει εἰς κατάραν ἐν παντὶ τόπῳ, οὗ ἂν ἐξώσω αὐτοὺς τόπῳ τούτῳ καὶ τοῖς κατοικοῦσιν ἐν αὐτῷ ", τοῦ — . Καὶ δώσω αὐτοὺς εἰ εἰς διασκορπισμὸν πάσαις δισμὸν, καὶ εἰς παραβολὴν, καὶ εἰς μῖσος (314), καὶ ἐκεῖ. κ Τί ούν λοιπὸν τῶν θείων τούτων ρημά των εμφαντικώτερον ἢ ἀληθέστερον γένοιτ' ἄν; "Ορα γὰρ, ὦ ἀνόητε καὶ ἀλόγιστε Ἰουδαῖς, εἰ Τί τὸ εἰς ὃν ἐξεκέντησαν ; γε γὰρ ἀνθ' ὧν κατωρχήσαντο, τις, 37, Αρ. 1. 52, ἀπὸ τῆς Ἱερεμίου, το ἐπ. ἐγώ το βουλήν Ιερουσαλήμ τῇ σε τάξω πατάξω. οι σκ. καὶ συριεῖ ὑπὲρ π. Οι τὰς σάρκας δυνήσεται ἔδονται LΧΧ. β. τ. οὖν ἀν. το Ισραήλ συριγμόν αὐτῇ αυτήν GEORGII HAMARTOLI B De secundo adventu et manifestatione illius, de A magna et inconsolabili contritione eorum, dicit Zacharias : « Tunc veniet Dominus Deus noster, et crit planctus magnus in Jerusalem; — aspicient enim in quem transfixerunt, hoc est, in quibus clavis perforarunt. Non dixit : quem confixerunt, sed: in quem confixerunt. Quid sibi vult, in quem ? Crux erat, in quam confixerunt. Ante enim terrifi - cum adventum Domini, quasi vexillum regium de more praefulget illud supradictum signum adventus Christi, ab angelis glorificatum et prænuntiatum ; et apparebit signum crucis super terram, solem obscurans et lunam obnubilans, ut dicit Dominus : • Tunc parebit signum Filii hominis in colo. ut impleretur verbum Zachariæ, dictum idem assu- mens Christus, traduxit ad veritatem, dicens : ‹ Videbunt in quem transfixerunt. » Item dicit Je- remias Hæc dicit Dominus Deus Israel: Ecce ego adduco super locum istum mala, ita ut omnis audientis hæc tinniant ambæ aures ejus, eo quod dereliquerint me, et alienum fecerint locum istum. Destruam consilium Jerusalem in loco isto, et sub- vertam cor in gladio in conspectu inimicorum suo- rum, et dabo mortuos eorum in escam volatilibus cœli et bestiis terræ; et ponam civitatem hanc in exterminationem et in sibilum sempiternum, ut omnes prætereuntes per eam obstupescant, et animo afflicti moveant capita sua super universa plaga ejus. » Et : « Sicut ventum et æstum disper- gam eos ante faciem inimicorum, et ostendam eis C diem perditionis. Et edent carnes filiorum suorum et filiarum suarum, et unusquisque comedet car- nes proximi sui in castris et obsidione, qua arcebunt eos inimici eorum; et conteram popu- lum istum et civitatem istam, sicut conteritur vas testaceum, quod non potest ultra instaurari : sic faciam, dicit Dominus, loco huic, et habitan- tibus in eo, ut detur civitas ista tanquam corruens, et dabo eos in vastationem omnibus regibus terræ, et erunt in opprobrium, et in parabolam, et in ma- ledictionem, et in odlum in omni loco, quo ejiclam illos ibi. " " 10. 4:2 Quid aliud in divino eloquio et clarius esse potest D et sensu graviori? Videas, o stulte Judæe et insi- piens, impletum fuerit annon, et adamussim, quid- " 89. * (20) Variæ lectiones et nota * Ced. 394,12 395,1. " Ced, o Zach. XXII, 11. * Zach. xii, metonymia verbi app in plerisque cod. ; sed habent cum Jo. Justino c. Tryph. 14,32 et Hieronymo (de optimo genere interpretandi) interpretationem propriam a Judaeis reje * Ced. fs Matth. xxιν, Ced, * Jer. xix, 3.8. Ged. 395,1 25, Ced, bis Jer. Ged. cod. Ced. pro Jer. Geol. codd. nonnulli LXX, cæleri : Ced. LXX. ss Jer. xvi. 17. Jer. xix, 9. add. Jer. Jer. Ged. ctam. Jer. xix, 11, 12. "Ced. 395,23. 396,22. Ged. oo U. Ced. " at a. Ced. ss Jer. xxiv, 9. Ced. 30. * Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ Ced. 98 μ. Χριστός λ. Ced. το ἀλήθειαν

ι - . - Β Εt : οὐ οι πεπλήρωται ταῦτα ἀπαραλείπτως κατὰ τὰς ἱερὰς προῤῥήσεις εἰς ὑμᾶς· καὶ μέντοι καὶ τὰ ὑπὸ Χριστοῦ προκατηγγελμένα και προηπειλημένα φησὶ γὰρ περὶ τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ τοῦ ἐν αὐτῇ ναοῦ, ὅτι ” . Οὐ μὴ μείνῃ λίθος ἐπὶ λίθον. » Αρα μεμένηκεν; Οὐδαμῶς. — Καί '· « Ιδού, ἀφίεται δ οἶκος ὑμῶν ἔρημος. ο 'Αρα οὐκ ἐρήμωται; Καὶ σφόδρα γε. Καί ' · . Εσται θλίψις οἷς οὐ γέγο νεν. ο 'Αρα οὐκ ἐγένετο; Ανάγνωθι τὴν ἱστορίαν Ιωσήπου ἀνδρὸς (ὑμετέρου) Ιουδαίου καὶ φιλαλή θους· καὶ οὐδὲ ἀναπνεῦσαι λοιπὸν δυνήσῃ, μόνον ἀκούων οἷα · ἔπαθον οἱ ἄθλιοι τὸ τότε Ἰουδαῖοι διὰ τὴν [κατὰ] τοῦ Κυρίου μανίαν καὶ λύσσαν. Ινα γὰρ μηδεὶς τῶν Ἰουδαίων ἀπιστήσῃ, οὐκ ἀλλό φυλόν τινα, ἀλλ' ὁμόφυλον, καὶ ὁμόπιστον, καὶ ζη- λωτὴν παρεσκεύασεν ἡ ἀλήθεια τὰ ἐλεεινὰ ἐκεῖνα καὶ δυσεξήγητα εκτραγῳδῆσαι πάθη· τοιαύτην γὰρ θεήλατον ὑπέστησαν ἅλωσιν, οἵαν οὐδὲ ὁ σύμπας ο δε χρόνος, ἀφ' οὗ γέγονεν ἐπὶ τῆς γῆς ἄνθρωπος, καὶ εἰκότως· ἕως μὲν γὰρ εἰς τοὺς ὁμοδούλους ἡμάρτανον, συγγνώμης ἐτύγχανον· ἡνίκα δὲ εἰς τὸν κοινὸν Δεσπότην ἐξήμαρτον, ἀσυγγνώστως ἐκολά σθησαν. Οτι δὲ ὁ Χριστὸς πεποίηκεν αὐτοῖς· ταῦτα, ἄκουσον αὐτοῦ πάλιν καὶ διὰ παραβολῆς φάσκοντος δο • Τοὺς δὲ μὴ βουληθέντας με βασιλεῦσαι ἐπ' αὐ τοὺς, ἀγάγετε ὧδε καὶ κατασφάξατε. » Διὸ καὶ πρὸς αὐτοὺς ἔλεγεν '· . Αρθήσεται ἀφ' ὑμῶν ἡ βασιλεία καὶ δοθήσεται ἔθνει ποιοῦντι τοὺς καρποὺς αὐτῆς. » Καὶ πρὸς μὲν τὴν Ἱερουσαλήμ φησιν · "Ηξουσιν ἐπὶ σε ἡμέραι, καὶ περιβαλοῦσί σοι οἱ ἐχθροί σου χάρακα, καὶ κυκλώσουσί σε, καὶ συνέξουσί [σε] πάντοθεν, καὶ ἐδαφιοῦσι τὰ τέκνα σου ἐν σοί. » Προς δὲ τοὺς ἀπειθεῖς Ἰουδαίους επάγει λέγων • Ιδού ἀφίεται ὁ οἶκος ὑμῶν ἔρημος, ο ὅπερ οὖν καὶ ὁ θεῖος Δανιὴλ προδηλῶν ἔφη " . « Τὴν πόλιν καὶ τὸ ἅγιον διαφθερεί σὺν τῷ ἡγουμένῳ τῷ ἐρχομένῳ, ο τουτέστιν ὁ Θεὸς καὶ Πατὴρ πάντων Ἰουδαίων τὰ σεμνὰ καὶ περίβλεπτα ανατρέψει, ἀλλὰ καὶ ὁ Υἱὸς καὶ Χριστὸς ", ὁ παρ' αὐτῶν ὡς λυτρωτής προσδο κόμενος καὶ σωτήρ. Οὐ γὰρ εἶπε, Διαφθαρήσεται ἡ πόλις καὶ ὁ ναὸς σὺν τῷ ἡγουμένῳ, καθὼς ἀλόγως οἴονταί τινες, ἀλλὰ 18, ο Διαφθερεί ὁ Πατήρ τὸν ναὸν καὶ τὴν πόλιν, ο συμπράττοντος δηλονότι καὶ τοῦ παροινηθέντος ὑπ' αὐτῶν ἡγουμένου, περὶ οὗ φησιν Ἰακώβ πρὸς τὴν Βηθλεέμ 11. Ἐκ σοῦ ἐξελεύσεται ἡγούμενος, » καὶ τὰ ἑξῆς. Καὶ μέντοι καὶ πρὸς τοὺς ἀποστόλους (ὁ Κύριος) οὕτως διηγός ρευσεν 11- "Οταν ἴδητε τὸ βδέλυγμα τῆς ἐρημώ σεως (τὸ ῥηθὲν διὰ Δανιὴλ τοῦ προφήτου) ἑστὼς ἐν τόπῳ ἁγίῳ ὁ ἀναγινώσκων νοείτω, » δὴ καὶ πεπλήρωτο, πρῶτον μὲν κατὰ (τὸν) καιρὸν τῆς ἁλώ σεως καὶ ἐρημώσεως, εἰς τε τὸ ῾Ρωμαϊκὸν στρατόπεδον ἐπεισελθὸν ἐν τῷ ναῷ καὶ τὴν πόλιν ἑλὸν - 8. - • • κατὰ τὴν ἐρήμωσιν, ὥς τινες τὸ ῥηθὲν βδέλυγμα εἰ μή οι πάντα χχιν, 2, λίθου Ο ά. μ. άπερ ά. τηνικαῦτα κατὰ Χριστοῦ κ ά. π. ΧΧΙ, 43. * λέγει και Υἱὸς ὁ Χριστός διηγόρευεν εἰσ. ἐν τῷ ἱερῷ. καὶ εἰς τὸν τὴν π. ἐλόντα - - CHRONICON. LIB. III. rum, et quæ ipse prophetavit Christus et minatus est. Dixit enim de Jerusalem et de templo ejus, quia c non remanebit lapis super lapidem. » Re- mausitne? Neutiquam. c Relinquetur domus vestra deserta. Nonne deserta est? Et quidem prorsus. Et : « Erit pressura qualis non fuit. » Fuit- ne pressura ? Lege historiam Josephi qui fuit ex vobis et veritatis amans, et non jam respirare po- teris audiens quanta tunc miseri passi sint Ju- dæi ob furorem et rabiem adversus Dominum. Ne enim quisquam Judæorum diffideret, non alienum veritas sibi comparavit præconem, sed ejusdem gentis et fidei virum, necnon et zelo accensum, qui miseranda hæc et infanda narrando lamentaretur. . A quid prænuntiaverunt in vos sermones propheta- D in tempore expugnationis et vastitatis, cum Romani C Eam enim a Deo Judaei subiere expugnationem quam »ulli unquam viderunt ex quo homo vivit in terra, et quidem merito. Dum in servos sibi con- similes peccaverunt, condonatur est illis; cum vero in universorum Dominum, pœnas tulerunt irre- missibiles. Quod Christus hæc illis fecerit, audias per parabolam loquentem: Illos qui noluerunt me regnare super se, adducite huc et jugulate. ▸ Propterea illis dicebat: ‹ Auferetur a vobis regnum et dabitur genti facienti fructus ejus. » Et quidem ad Jerusalem dicit : « Venient in te dies, et cir- cumdabunt te inimici tui vallo, et circumstabunt te undique, et prosternent ad terram filios tuos in te. > Et ad infdos Judaeos loquens addit : « Ecc relinquetur domus vestra deserta. Quod et divus Daniel prænuntians dixit : . Urbem et sanctua- rium destruet cum duce venturo; › id est, Deus et Pater omnium solemnia et illustria quoque Judæo- rum destruet, sed et Christus Filius una, quem redemptorem exspectaverunt et salvatorem. Non enim dixit: Destruetur civitas et templum cum duce, sicut existimant nonnulli errantes, ·sed, Destruct Pater templum et civitatem comparticipante nimi- rum, quem contumeliis saturaverunt duce, de quo Jacob ad Bethleem : ‹ Ex te egredietur dux, › et reliqua. Quinimo apostolis Dominus dixit : « Cum videritis abominationem desolationis, dictam a Daniele propheta, stantem in loco sancto, qui legit, intelligat. Quod certe adimpletum est, primum, milites in templum ingressi sunt, et urbem deje- cerunt ad desolationem, quam quidam esse arbi- trantur desolationem prædictam, quandoquidem ab- alienati et secundum legen coinquinati, juste dicti sunt abominatio desolationis ; deinde, cum et postea Adrianus statuam suam erexit, et reliquias civitatis penitus vastavit. Varia lectiones et notæ. Ced. cod. * Matth. Ced. * Matth. xxv, 38. * Matth. xxiv, 20. Ced. - 'I. Geol. • Ced. Ced. * Luc. XIX, 27. * Matth. Luc. xix, 43, 44. * Luc. xi, 35. Ced. Dan. 1, 26. " Cel. + add. Cell. Gen. xLix, 10. Cel. Matth. xxiv, 15. cod. - -

ι - . - Β Εt : οὐ οι πεπλήρωται ταῦτα ἀπαραλείπτως κατὰ τὰς ἱερὰς προῤῥήσεις εἰς ὑμᾶς· καὶ μέντοι καὶ τὰ ὑπὸ Χριστοῦ προκατηγγελμένα και προηπειλημένα φησὶ γὰρ περὶ τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ τοῦ ἐν αὐτῇ ναοῦ, ὅτι ” . Οὐ μὴ μείνῃ λίθος ἐπὶ λίθον. » Αρα μεμένηκεν; Οὐδαμῶς. — Καί '· « Ιδού, ἀφίεται δ οἶκος ὑμῶν ἔρημος. ο 'Αρα οὐκ ἐρήμωται; Καὶ σφόδρα γε. Καί ' · . Εσται θλίψις οἷς οὐ γέγο νεν. ο 'Αρα οὐκ ἐγένετο; Ανάγνωθι τὴν ἱστορίαν Ιωσήπου ἀνδρὸς (ὑμετέρου) Ιουδαίου καὶ φιλαλή θους· καὶ οὐδὲ ἀναπνεῦσαι λοιπὸν δυνήσῃ, μόνον ἀκούων οἷα · ἔπαθον οἱ ἄθλιοι τὸ τότε Ἰουδαῖοι διὰ τὴν [κατὰ] τοῦ Κυρίου μανίαν καὶ λύσσαν. Ινα γὰρ μηδεὶς τῶν Ἰουδαίων ἀπιστήσῃ, οὐκ ἀλλό φυλόν τινα, ἀλλ' ὁμόφυλον, καὶ ὁμόπιστον, καὶ ζη- λωτὴν παρεσκεύασεν ἡ ἀλήθεια τὰ ἐλεεινὰ ἐκεῖνα καὶ δυσεξήγητα εκτραγῳδῆσαι πάθη· τοιαύτην γὰρ θεήλατον ὑπέστησαν ἅλωσιν, οἵαν οὐδὲ ὁ σύμπας ο δε χρόνος, ἀφ' οὗ γέγονεν ἐπὶ τῆς γῆς ἄνθρωπος, καὶ εἰκότως· ἕως μὲν γὰρ εἰς τοὺς ὁμοδούλους ἡμάρτανον, συγγνώμης ἐτύγχανον· ἡνίκα δὲ εἰς τὸν κοινὸν Δεσπότην ἐξήμαρτον, ἀσυγγνώστως ἐκολά σθησαν. Οτι δὲ ὁ Χριστὸς πεποίηκεν αὐτοῖς· ταῦτα, ἄκουσον αὐτοῦ πάλιν καὶ διὰ παραβολῆς φάσκοντος δο • Τοὺς δὲ μὴ βουληθέντας με βασιλεῦσαι ἐπ' αὐ τοὺς, ἀγάγετε ὧδε καὶ κατασφάξατε. » Διὸ καὶ πρὸς αὐτοὺς ἔλεγεν '· . Αρθήσεται ἀφ' ὑμῶν ἡ βασιλεία καὶ δοθήσεται ἔθνει ποιοῦντι τοὺς καρποὺς αὐτῆς. » Καὶ πρὸς μὲν τὴν Ἱερουσαλήμ φησιν · "Ηξουσιν ἐπὶ σε ἡμέραι, καὶ περιβαλοῦσί σοι οἱ ἐχθροί σου χάρακα, καὶ κυκλώσουσί σε, καὶ συνέξουσί [σε] πάντοθεν, καὶ ἐδαφιοῦσι τὰ τέκνα σου ἐν σοί. » Προς δὲ τοὺς ἀπειθεῖς Ἰουδαίους επάγει λέγων • Ιδού ἀφίεται ὁ οἶκος ὑμῶν ἔρημος, ο ὅπερ οὖν καὶ ὁ θεῖος Δανιὴλ προδηλῶν ἔφη " . « Τὴν πόλιν καὶ τὸ ἅγιον διαφθερεί σὺν τῷ ἡγουμένῳ τῷ ἐρχομένῳ, ο τουτέστιν ὁ Θεὸς καὶ Πατὴρ πάντων Ἰουδαίων τὰ σεμνὰ καὶ περίβλεπτα ανατρέψει, ἀλλὰ καὶ ὁ Υἱὸς καὶ Χριστὸς ", ὁ παρ' αὐτῶν ὡς λυτρωτής προσδο κόμενος καὶ σωτήρ. Οὐ γὰρ εἶπε, Διαφθαρήσεται ἡ πόλις καὶ ὁ ναὸς σὺν τῷ ἡγουμένῳ, καθὼς ἀλόγως οἴονταί τινες, ἀλλὰ 18, ο Διαφθερεί ὁ Πατήρ τὸν ναὸν καὶ τὴν πόλιν, ο συμπράττοντος δηλονότι καὶ τοῦ παροινηθέντος ὑπ' αὐτῶν ἡγουμένου, περὶ οὗ φησιν Ἰακώβ πρὸς τὴν Βηθλεέμ 11. Ἐκ σοῦ ἐξελεύσεται ἡγούμενος, » καὶ τὰ ἑξῆς. Καὶ μέντοι καὶ πρὸς τοὺς ἀποστόλους (ὁ Κύριος) οὕτως διηγός ρευσεν 11- "Οταν ἴδητε τὸ βδέλυγμα τῆς ἐρημώ σεως (τὸ ῥηθὲν διὰ Δανιὴλ τοῦ προφήτου) ἑστὼς ἐν τόπῳ ἁγίῳ ὁ ἀναγινώσκων νοείτω, » δὴ καὶ πεπλήρωτο, πρῶτον μὲν κατὰ (τὸν) καιρὸν τῆς ἁλώ σεως καὶ ἐρημώσεως, εἰς τε τὸ ῾Ρωμαϊκὸν στρατόπεδον ἐπεισελθὸν ἐν τῷ ναῷ καὶ τὴν πόλιν ἑλὸν - 8. - • • κατὰ τὴν ἐρήμωσιν, ὥς τινες τὸ ῥηθὲν βδέλυγμα εἰ μή οι πάντα χχιν, 2, λίθου Ο ά. μ. άπερ ά. τηνικαῦτα κατὰ Χριστοῦ κ ά. π. ΧΧΙ, 43. * λέγει και Υἱὸς ὁ Χριστός διηγόρευεν εἰσ. ἐν τῷ ἱερῷ. καὶ εἰς τὸν τὴν π. ἐλόντα - - CHRONICON. LIB. III. rum, et quæ ipse prophetavit Christus et minatus est. Dixit enim de Jerusalem et de templo ejus, quia c non remanebit lapis super lapidem. » Re- mausitne? Neutiquam. c Relinquetur domus vestra deserta. Nonne deserta est? Et quidem prorsus. Et : « Erit pressura qualis non fuit. » Fuit- ne pressura ? Lege historiam Josephi qui fuit ex vobis et veritatis amans, et non jam respirare po- teris audiens quanta tunc miseri passi sint Ju- dæi ob furorem et rabiem adversus Dominum. Ne enim quisquam Judæorum diffideret, non alienum veritas sibi comparavit præconem, sed ejusdem gentis et fidei virum, necnon et zelo accensum, qui miseranda hæc et infanda narrando lamentaretur. . A quid prænuntiaverunt in vos sermones propheta- D in tempore expugnationis et vastitatis, cum Romani C Eam enim a Deo Judaei subiere expugnationem quam »ulli unquam viderunt ex quo homo vivit in terra, et quidem merito. Dum in servos sibi con- similes peccaverunt, condonatur est illis; cum vero in universorum Dominum, pœnas tulerunt irre- missibiles. Quod Christus hæc illis fecerit, audias per parabolam loquentem: Illos qui noluerunt me regnare super se, adducite huc et jugulate. ▸ Propterea illis dicebat: ‹ Auferetur a vobis regnum et dabitur genti facienti fructus ejus. » Et quidem ad Jerusalem dicit : « Venient in te dies, et cir- cumdabunt te inimici tui vallo, et circumstabunt te undique, et prosternent ad terram filios tuos in te. > Et ad infdos Judaeos loquens addit : « Ecc relinquetur domus vestra deserta. Quod et divus Daniel prænuntians dixit : . Urbem et sanctua- rium destruet cum duce venturo; › id est, Deus et Pater omnium solemnia et illustria quoque Judæo- rum destruet, sed et Christus Filius una, quem redemptorem exspectaverunt et salvatorem. Non enim dixit: Destruetur civitas et templum cum duce, sicut existimant nonnulli errantes, ·sed, Destruct Pater templum et civitatem comparticipante nimi- rum, quem contumeliis saturaverunt duce, de quo Jacob ad Bethleem : ‹ Ex te egredietur dux, › et reliqua. Quinimo apostolis Dominus dixit : « Cum videritis abominationem desolationis, dictam a Daniele propheta, stantem in loco sancto, qui legit, intelligat. Quod certe adimpletum est, primum, milites in templum ingressi sunt, et urbem deje- cerunt ad desolationem, quam quidam esse arbi- trantur desolationem prædictam, quandoquidem ab- alienati et secundum legen coinquinati, juste dicti sunt abominatio desolationis ; deinde, cum et postea Adrianus statuam suam erexit, et reliquias civitatis penitus vastavit. Varia lectiones et notæ. Ced. cod. * Matth. Ced. * Matth. xxv, 38. * Matth. xxiv, 20. Ced. - 'I. Geol. • Ced. Ced. * Luc. XIX, 27. * Matth. Luc. xix, 43, 44. * Luc. xi, 35. Ced. Dan. 1, 26. " Cel. + add. Cell. Gen. xLix, 10. Cel. Matth. xxiv, 15. cod. - -

οὕτως ἐξειλήφασιν· ἀποτρόπαιοι γὰρ καὶ βδελυκτοί κατὰ τὸν νόμον ὑπάρχοντες, εἰκότως προείρηται βδέλυγμα ἐρημώσεως· ἔπειτα δὲ καὶ εἰς ὅπερ (ὕστερον) έστησεν Αδριανός ὁ βασιλεὺς εἴδωλον ἑαυτοῦ καὶ τὴν πόλιν τέλειον ἠρήμωσε». Περὶ ἧς οὖν αἰχμαλωτίας ἐσχάτης τῶν τα λαιπώρων Ἰουδαίων καὶ ἡ θεολόγος Εφη γλώττα (στηλιτεύουσα τὴν ἀνήκεστον ἐρήμωσον αὐτῶν διὰ τὴν κατὰ τοῦ (815) Χριστοῦ τόλμαν)· φησί γάρ 11. • Τοῦ σταυροῦ πρὸς τὴν ἐσχάτην αὐτοὺς συνελεύ νοντος ἀπόνοιαν, ἣν κατὰ τοῦ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν ὑπενοήθησαν, τὸν ἐν ἀνθρώπῳ Θεὸν ἀγνοήσαν τες καὶ τὴν ράβδον τὴν σιδηρᾶν πόρρωθεν απειλου μένην αὐτοῖς, ἐφ' ἑαυτοὺς είλκυσαν, τὴν νῦν ἐπικρα τοῦσαν ἀρχὴν λέγω καὶ βασιλείαν, - ι καὶ τὴν τελευταίαν αὐτῶν ἀπαγωγὴν " καὶ μετανάστασιν καὶ τὸν νῦν ἐπικείμενον αὐτοῖς τῆς δουλείας ζυγόν καὶ τὴν περιβόητον ὑπὸ Ῥωμαίοις ταπείνωσιν καὶ διασποράν, ἦν τε νῦν ἔχουσι καὶ ἦν ἐπὶ πλεῖστον ἔξουσι· πείθομαι γὰρ ταῖς περὶ αὐτῶν προῤῥήσεσιν· Β Τίς θρηνήσει πρὸς ἀξίαν τῶν θρήνους γράφειν εἰς δότων καὶ λόγον ει ἐξισοῦν πάθεσι 33; ποῖαι βίβλος ταῦτα χωροῦσι 11; Μία στήλη τούτοις τῆς συμφοράς ἡ οἰκουμένη πᾶσα, καθ᾿ ἣν διεσπάρησαν ", καὶ ἡ λατρεία πεπαυμένη καὶ αὐτῆς τῆς Ἱερουσαλὴμ τὸ ἔδαφος μόλις γινωσκόμενον (ἧς τοσοῦτον αὐτοῖς ἐπίβατόν ἐστι μόνον, καὶ τοσοῦτον ἀπολαύουσι τῆς ποτε δόξης αὐτῶν 3, ὅσον ἐν ἡμέρα φανέντες θρησ νῆσαι τὴν ἐρημίαν). » Ο οὖν Ιώσηπος ἐν Ἱερουσαλήμ παρών τῷ πολέμῳ συνέγραψε μυριάδας τ' ἀνδρῶν ἀπολέ- σθαι τότε ε ( τοὺς μὲν λιμῷ διαφθαρέντας, τοὺς δὲ ὑπ' ἀλλήλων ἐν τῷ συγκλεισμῷ ἀποσφαγέντας καὶ τοὺς μὲν ὑπὸ Ῥωμαίων ἀναιρεθέντας, τοὺς δὲ ὑπὸ πυρός τεφρωθέντας, τοὺς δὲ ἐν ἀκμῇ τῆς ἡλικίας ύψηλοτάτους καὶ κάλλει σώματος διαφέροντας τῷ θριάμβῳ ἐν Ρώμῃ πεμφθῆναι πρὸς θηριομαχίαν τοῦ δὲ λοιποῦ πλήθους τοὺς ὑπὲρ ιζ' ἔτη, τοὺς μὲν δεσμίους εἰς τὰ κατ' Αἴγυπτον ἔργα παραπεμφθῆναι, τοὺς δὲ πλείους εἰς τὰς ἐπαρχίας διανεμηθῆναι διαφθαρησομένους ἐν τοῖς θεάτροις σιδήροις καὶ θη- ρίοις, τοὺς δὲ ἐντὸς τῶν ιζ' ἐτῶν, αἰχμαλώτους ἀχθέντας διαπιπράσκεσθαι· τούτων δὲ μόνον τὸν ἀριθμὸν εἰς μυριάδας ἀνδρῶν θ' συναχθῆναι. Καὶ δὴ καὶ περὶ τῆς καταστροφῆς Ἱερουσαλήμ ἔφη. Την δὲ ἐρήμωσιν τῆς τε πόλεως καὶ τοῦ ναοῦ σύνεση γενέσθαι κατὰ τὴν Δανιὴλ προφητείαν πρὸ υπ' γενο- μένην ἐτῶν. Καὶ οὕτω λοιπὸν ἡ γ' ἅλωσις γέγονε τῆς Ἱερουσαλήμ καὶ παντελὴς ἐρήμωσις ἐπὶ Οὐεσ πασιανοῦ καὶ Τίτου μετὰ μ' ἔτη τῆς τοῦ Κυρίου ἡμῶν ἀναλήψεως). (23) "Απερ δὴ καὶ ὁ θεῖος Χρυσόστο μας επεξεργαστικώτερον ἀναπτύσσων, διελέγχων τούτους εὖ μάλα φάσκει·. Εἰ δὲ φιλονεικεῖς, ὁ Γρηγορίου -Π. ταύτης γὰρ τῆς ἑ. ά. 1690.—έλ. συν. καὶ τῆς ἀπονοίας Σ. καὶ Θεοῦ ὑμῶν ἐπεν. ἀπεν. πληγήν τε ταπ. Τ οὐδὲν οὕτως ὡς ἡ στάσις αἴτιον λόγων λόγους πάθει χωρήσουσι ἐσπ. ἦν ἐσπ. μόγις ἐπ. ά. ΙΧ. μυριάδας ἐν τοῦ ἀπολεσθῆναι Ἰουδαίων, περὶ δὲ τούτων ἐν τῇ τοῦ Νέρωνος βασιλείᾳ ἐξηγησάμεθα Χρυσοστόμου. - "Ο δέ γε θ. Χρ. τὴν τούτων ἄνοιαν δι πρὸς πλείοσιν ἄλλοις και τοῦτο φ. (Ι 325?) - GEORGII HAMARTOLI De illa igitur novissima captivitate miserandorum A Judæorum disserit theologica lingua, irremediabi- lem desolationem eorum ob Christum crudeliter tractatum. Dicit enim : Cruce eos ad ultima impellente amentiæ consilia quæ in Deum et Salva- torem nostrum meditati sunt, Deum in homine non agnoscentes, virgam ferream a longe sibi impen- dentem, in semetipsos attraxere, dominatum dico et imperium quibus subjacent. >—‹ Et ultimam eorum abductionem, et migrationem, et jugum servitutis nunc impositum, et famosam sub ditione Romana servitutem, et dispersionem quam patiuntur, quamque magis ac magis patientur. Namque con- vincor de populo isto vaticiniis : Quis digne la- mentabitur ex illis qui valent ad scribendum lamen- tationes et sermones doloribus adæquandum? Qui libri capient? Una illis columna cladis, universa terra per quam dispersi sunt et cultus qui cessavit, et solum Jerusalem quod vix agnoscitur, in qua tan- tum incedere possunt, et ejus antiqua frui gloria, quantum una dies sinit ad illam visitandam et ad Ingendam desolationem concessa. (21) C Scripsit ergo Josephus qui fuerat Jerusalem belli (22) tempore, trecentas virorum myriades interiisse, alios fame consumptos, alios ab aliis per obsidio- nem necatos, alios a Romanis interemptos, aut de- voratos igne; illos autem ad pugnam bestiarum servalos, quos los statis et venustas corporis et statura eminens commendabat, eliciebatque " triumpho illoneos; de reliqua vero multitudine, alios qui decimam septimam ætatem superaverant, in Egyptum constrictis manibus abductos esse, plum res autem in provincias dimissos qui in theatris gla- dio aut a bestiis mortem accepturi essent; at alios, infra supra dictam ætatem, captivos abductos esse et venumdatos, quorum numerus ad novem myriades. Alec de subversione Jerusalem enarravit. Excidium autem templi et urbis juxta prophetiam Danielis ab annis quadringentis et octo factam, accidit, et ita alioquin tertia expugnatio facta est et expleta strages sub Vespasiano et Tito, quadraginta annis post Domini Ascensionem. Quæ divus Chrysosto amus luculentius explicans, sic loquitur et redarguit: p Si de fine contendas, Judze, a præteritis disce præ- sentia, scrutare: descendisti in Ægyptum, et ubi expieti sunt anni quadringenti, ecce a servitute te li- Variæ lectiones et notæ. - Ced. 398,10-24. C. ed. Colon. Ced.- Gr. Ced. Cell. Gr. Gr. B. Gr. codles, Ced. Gr. Gr. Gr. Ged. Gr. — Gr. 26. 6. Gr. Cel. 379,1-5, 6. 1. p:'. 5. Cer. Ced. 391, 4-400,9.

οὕτως ἐξειλήφασιν· ἀποτρόπαιοι γὰρ καὶ βδελυκτοί κατὰ τὸν νόμον ὑπάρχοντες, εἰκότως προείρηται βδέλυγμα ἐρημώσεως· ἔπειτα δὲ καὶ εἰς ὅπερ (ὕστερον) έστησεν Αδριανός ὁ βασιλεὺς εἴδωλον ἑαυτοῦ καὶ τὴν πόλιν τέλειον ἠρήμωσε». Περὶ ἧς οὖν αἰχμαλωτίας ἐσχάτης τῶν τα λαιπώρων Ἰουδαίων καὶ ἡ θεολόγος Εφη γλώττα (στηλιτεύουσα τὴν ἀνήκεστον ἐρήμωσον αὐτῶν διὰ τὴν κατὰ τοῦ (815) Χριστοῦ τόλμαν)· φησί γάρ 11. • Τοῦ σταυροῦ πρὸς τὴν ἐσχάτην αὐτοὺς συνελεύ νοντος ἀπόνοιαν, ἣν κατὰ τοῦ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν ὑπενοήθησαν, τὸν ἐν ἀνθρώπῳ Θεὸν ἀγνοήσαν τες καὶ τὴν ράβδον τὴν σιδηρᾶν πόρρωθεν απειλου μένην αὐτοῖς, ἐφ' ἑαυτοὺς είλκυσαν, τὴν νῦν ἐπικρα τοῦσαν ἀρχὴν λέγω καὶ βασιλείαν, - ι καὶ τὴν τελευταίαν αὐτῶν ἀπαγωγὴν " καὶ μετανάστασιν καὶ τὸν νῦν ἐπικείμενον αὐτοῖς τῆς δουλείας ζυγόν καὶ τὴν περιβόητον ὑπὸ Ῥωμαίοις ταπείνωσιν καὶ διασποράν, ἦν τε νῦν ἔχουσι καὶ ἦν ἐπὶ πλεῖστον ἔξουσι· πείθομαι γὰρ ταῖς περὶ αὐτῶν προῤῥήσεσιν· Β Τίς θρηνήσει πρὸς ἀξίαν τῶν θρήνους γράφειν εἰς δότων καὶ λόγον ει ἐξισοῦν πάθεσι 33; ποῖαι βίβλος ταῦτα χωροῦσι 11; Μία στήλη τούτοις τῆς συμφοράς ἡ οἰκουμένη πᾶσα, καθ᾿ ἣν διεσπάρησαν ", καὶ ἡ λατρεία πεπαυμένη καὶ αὐτῆς τῆς Ἱερουσαλὴμ τὸ ἔδαφος μόλις γινωσκόμενον (ἧς τοσοῦτον αὐτοῖς ἐπίβατόν ἐστι μόνον, καὶ τοσοῦτον ἀπολαύουσι τῆς ποτε δόξης αὐτῶν 3, ὅσον ἐν ἡμέρα φανέντες θρησ νῆσαι τὴν ἐρημίαν). » Ο οὖν Ιώσηπος ἐν Ἱερουσαλήμ παρών τῷ πολέμῳ συνέγραψε μυριάδας τ' ἀνδρῶν ἀπολέ- σθαι τότε ε ( τοὺς μὲν λιμῷ διαφθαρέντας, τοὺς δὲ ὑπ' ἀλλήλων ἐν τῷ συγκλεισμῷ ἀποσφαγέντας καὶ τοὺς μὲν ὑπὸ Ῥωμαίων ἀναιρεθέντας, τοὺς δὲ ὑπὸ πυρός τεφρωθέντας, τοὺς δὲ ἐν ἀκμῇ τῆς ἡλικίας ύψηλοτάτους καὶ κάλλει σώματος διαφέροντας τῷ θριάμβῳ ἐν Ρώμῃ πεμφθῆναι πρὸς θηριομαχίαν τοῦ δὲ λοιποῦ πλήθους τοὺς ὑπὲρ ιζ' ἔτη, τοὺς μὲν δεσμίους εἰς τὰ κατ' Αἴγυπτον ἔργα παραπεμφθῆναι, τοὺς δὲ πλείους εἰς τὰς ἐπαρχίας διανεμηθῆναι διαφθαρησομένους ἐν τοῖς θεάτροις σιδήροις καὶ θη- ρίοις, τοὺς δὲ ἐντὸς τῶν ιζ' ἐτῶν, αἰχμαλώτους ἀχθέντας διαπιπράσκεσθαι· τούτων δὲ μόνον τὸν ἀριθμὸν εἰς μυριάδας ἀνδρῶν θ' συναχθῆναι. Καὶ δὴ καὶ περὶ τῆς καταστροφῆς Ἱερουσαλήμ ἔφη. Την δὲ ἐρήμωσιν τῆς τε πόλεως καὶ τοῦ ναοῦ σύνεση γενέσθαι κατὰ τὴν Δανιὴλ προφητείαν πρὸ υπ' γενο- μένην ἐτῶν. Καὶ οὕτω λοιπὸν ἡ γ' ἅλωσις γέγονε τῆς Ἱερουσαλήμ καὶ παντελὴς ἐρήμωσις ἐπὶ Οὐεσ πασιανοῦ καὶ Τίτου μετὰ μ' ἔτη τῆς τοῦ Κυρίου ἡμῶν ἀναλήψεως). (23) "Απερ δὴ καὶ ὁ θεῖος Χρυσόστο μας επεξεργαστικώτερον ἀναπτύσσων, διελέγχων τούτους εὖ μάλα φάσκει·. Εἰ δὲ φιλονεικεῖς, ὁ Γρηγορίου -Π. ταύτης γὰρ τῆς ἑ. ά. 1690.—έλ. συν. καὶ τῆς ἀπονοίας Σ. καὶ Θεοῦ ὑμῶν ἐπεν. ἀπεν. πληγήν τε ταπ. Τ οὐδὲν οὕτως ὡς ἡ στάσις αἴτιον λόγων λόγους πάθει χωρήσουσι ἐσπ. ἦν ἐσπ. μόγις ἐπ. ά. ΙΧ. μυριάδας ἐν τοῦ ἀπολεσθῆναι Ἰουδαίων, περὶ δὲ τούτων ἐν τῇ τοῦ Νέρωνος βασιλείᾳ ἐξηγησάμεθα Χρυσοστόμου. - "Ο δέ γε θ. Χρ. τὴν τούτων ἄνοιαν δι πρὸς πλείοσιν ἄλλοις και τοῦτο φ. (Ι 325?) - GEORGII HAMARTOLI De illa igitur novissima captivitate miserandorum A Judæorum disserit theologica lingua, irremediabi- lem desolationem eorum ob Christum crudeliter tractatum. Dicit enim : Cruce eos ad ultima impellente amentiæ consilia quæ in Deum et Salva- torem nostrum meditati sunt, Deum in homine non agnoscentes, virgam ferream a longe sibi impen- dentem, in semetipsos attraxere, dominatum dico et imperium quibus subjacent. >—‹ Et ultimam eorum abductionem, et migrationem, et jugum servitutis nunc impositum, et famosam sub ditione Romana servitutem, et dispersionem quam patiuntur, quamque magis ac magis patientur. Namque con- vincor de populo isto vaticiniis : Quis digne la- mentabitur ex illis qui valent ad scribendum lamen- tationes et sermones doloribus adæquandum? Qui libri capient? Una illis columna cladis, universa terra per quam dispersi sunt et cultus qui cessavit, et solum Jerusalem quod vix agnoscitur, in qua tan- tum incedere possunt, et ejus antiqua frui gloria, quantum una dies sinit ad illam visitandam et ad Ingendam desolationem concessa. (21) C Scripsit ergo Josephus qui fuerat Jerusalem belli (22) tempore, trecentas virorum myriades interiisse, alios fame consumptos, alios ab aliis per obsidio- nem necatos, alios a Romanis interemptos, aut de- voratos igne; illos autem ad pugnam bestiarum servalos, quos los statis et venustas corporis et statura eminens commendabat, eliciebatque " triumpho illoneos; de reliqua vero multitudine, alios qui decimam septimam ætatem superaverant, in Egyptum constrictis manibus abductos esse, plum res autem in provincias dimissos qui in theatris gla- dio aut a bestiis mortem accepturi essent; at alios, infra supra dictam ætatem, captivos abductos esse et venumdatos, quorum numerus ad novem myriades. Alec de subversione Jerusalem enarravit. Excidium autem templi et urbis juxta prophetiam Danielis ab annis quadringentis et octo factam, accidit, et ita alioquin tertia expugnatio facta est et expleta strages sub Vespasiano et Tito, quadraginta annis post Domini Ascensionem. Quæ divus Chrysosto amus luculentius explicans, sic loquitur et redarguit: p Si de fine contendas, Judze, a præteritis disce præ- sentia, scrutare: descendisti in Ægyptum, et ubi expieti sunt anni quadringenti, ecce a servitute te li- Variæ lectiones et notæ. - Ced. 398,10-24. C. ed. Colon. Ced.- Gr. Ced. Cell. Gr. Gr. B. Gr. codles, Ced. Gr. Gr. Gr. Ged. Gr. — Gr. 26. 6. Gr. Cel. 379,1-5, 6. 1. p:'. 5. Cer. Ced. 391, 4-400,9.

Ἰουδαῖς, περὶ τοῦ τέλους, ἀπὸ τῶν φθασάντων & μάνθανε καὶ τὰ παρόντα. Στύπει γάρ - Κατέβης εἰς Αίγυπτον, ἀλλ' ἐγένοντο ἔτη υ', καὶ ταχέως ὁ Θεὸς τῆς δουλείας ἐκείνης ἀπήλλαξε, καίπερ ἀσεβοῦντα καὶ πορνεύοντα πορνείαν τὴν χαλεπωτάτην. Απηλ- λάγης Αιγύπτου καὶ προσεκύνησας μόσχῳ, ἔθυσας τοὺς υἱούς σου καὶ τὰς θυγατέρας του ει τοῖς δαι- μονίοις, τὸν ναὸν ἐμόλυνας, τὴν φύσιν ηγνόησας, τὰ ὄρη, τὰς νάπας, τοὺς βουνοὺς, τὰς πηγὰς, τοὺς ποταμούς, τοὺς κήπους τῶν μυσαρῶν θυσιῶν ἐπλής ρωσας, προφήτας έσφαξας, θυσιαστήρια κατέστρε ψας ε, πᾶν εἶδος κακίας ἐπῆλθες καὶ πᾶσαν ὑπερ- βολὴν ἐπεδείξω πονηρίας καὶ ἀσεβείας· ἀλλ' ὅμως, ο έτη σε παραδούς (τοῖς) Βαβυλωνίοις, πάλιν ἐπὶ τὴν προτέραν ἐπανήγαγεν ελευθερίαν, καὶ τὴν πατρίδα καὶ τὸν ναὸν (82) ἀπέδωκε, καὶ τὸ παλαιὸν τῆς προφητείας χάρισμα, καὶ πάλιν προφῆται καὶ Πνεύ ματος ἁγίου χάρις· μᾶλλον δὲ ἐν τῷ καιρῷ τῆς αἰχμαλωσία; οὐκ ἐγκατελείφθης, ἀλλὰ καὶ Δανιὴλ ἐκεῖ καὶ Ἰεζεκιήλ, καὶ ἐν Αἰγύπτῳ Ἱερεμίας, καὶ μέντοι καὶ πρὸ τούτων Μωϋσῆς καὶ Δαρὼν ἐν τῇ ἐρήμῳ. Καὶ μετ' ἐκεῖνα πάλιν ἐπὶ τὴν προτέραν ἐπανῆλθες κακίαν καὶ ἐξεβακχεύθης, καὶ πρὸς τὴν Ἑλληνικὴν μετετάξω πολιτείαν ἐπὶ τοῦ ἀτεβοῦς ᾿Αντιόχου· ἀλλά γε τότε παραδοθέντες Αντιόχῳ ἔτη γ' ", τὰ λαμπρὰ διὰ τῶν Μακκα βαίων αὖθις ἐστήσατε τρόπαια. ᾿Αλλὰ καὶ τοιοῦτον οὐδὲν, ἀλλὰ τοὐναντίον ἅπαν γέγονεν, ὁ καὶ μάλιστα ἔστι θαυμάσαι, ὅτι τὰ μὲν τῆς κακίας ἔληξε, τὰ δὲ τῆς τιμωρίας ἐπιτέταται καὶ οὐδὲ ἐλπίδα τινὰ μετ ταβολῆς ἔχει· οὐ γὰρ δ' ἔτη μόνον παρῆλθε 88, ἀλλὰ καὶ πολλῷ πλείονα· καὶ οὐδὲ σκιὰν ἐλπίδος ἔστιν εὑρεῖν, καὶ ταῦτα οὐδὲ εἰδωλολατρούντων το ὑμῶν (νῦν προσθεν τολμᾶτε. » • σε (24) Ἵνα δὲ σαφέστερον καὶ διεξοδικώτερον [τα] περὶ τούτων εἴπωμεν, ἄνωθεν πάλιν ἀρξώμεθα. Τρεῖς οὖν δουλείας ὑπέστησαν οἱ Ἰουδαῖοι χαλεπω· τάτας καὶ οὐδεμίαν χωρίς προβλήσεως αὐτοῖς ἐπή- γαγεν ή θεία δίκη, ἀλλὰ προλεχθῆναι παρεσκεύασεν αὐτοῖς καὶ τόπον, καὶ χρόνον, καὶ κάκωσιν, καὶ τὴν ἐπάνοδον, καὶ τἆλλα πάντα μετὰ πολλῆς (τῆς) ἀκρι- βείας. Καὶ περὶ μὲν τῆς ἐν Αἰγύπτῳ α' διαλεγόμε νος ὁ Θεὸς οὕτως ἔφη πρὸς τὸν ᾿Αβραάμ ε · ε Γι- νώσκων γνώθι, ὅτι πάροικον ἔσται τὸ σπέρμα σου ἐν γῇ ἀλλοτρίᾳ, καὶ δουλώσουσιν αὐτοὺς “ καὶ κα χώσουσιν ἔτη υ' ( τὸ δὲ ἔθνος, ᾧ ἐὰν δουλεύσωσι, κρινῶ ἐγὼ ο εἶπεν ὁ Θεός)· τετάρτῃ δὲ γενεᾷ • ἐλεύσονται ὧδε (μετὰ ἀποσκευῆς πολλῆς). > (25) Περὶ δὲ τῆς β' εἶπεν Ιερεμίας “· Οὕτως εἶπε Κύριος · Όταν μέλλῃ πληροῦσθαι τῇ Βαβυλώνι ο ἔτη, επισκέψομαι ὑμᾶς καὶ ἐπιστήσω ἐφ' ὑμᾶς τοὺς ἀγαθοὺς λόγους μου τοῦ ἀποστρέψαι εἰς τὸν τόπον τοῦτον. » - • Καὶ ἐπιστρέψω τὴν αἰχμαλωσίαν ὑμῶν· [καὶ] ἀθροίσω ὑμᾶς ἐκ τῶν ἐθνῶν πάντων $5 ὡς τότε) οὔτε “ ἄλλο τι ποιούντων, ἅπερ ἔμ- καὶ ἐκ τῶν τόπων πάντων ὧν διέσπειρα ὑμᾶς ἐκεῖ, φησὶ Κύριος· καὶ ἐπιστρέψω ὑμᾶς εἰς τὸν τό τον ἔθεν ἀπῴκισα ὑμᾶς ἐκεῖθεν, ο σε δ. ἐ. ὁ Θεός τῷ Βεελφεγώρ και οι κατέσκαψας δὲ οὐδ᾽ ἐν τῷ κ. τῆς ἀ. ἐγκ. έ. Δ. και σκιάν πάλαι με τ. με κι αυτή ἔτη ν' ἀλλὰ νῦν οὐδέ σε 'Αβραάμ τ. ὑμῶν ὑμῶν π. τῶν τ. υ. π. οὗ CHRONICON. - LIB. III. B 4-8 leravit Dominus, quamvis impius valde ad fornica- tionem declinasses pessimam. De Ægypto egressus ante vitulum procubuisti, immolasti filios tuos et fl- lias tuas 'dæmoniis, templum polluisti, naturam vio- lasti; montes et saltus, colles et fontes, fumina et bortos ignominiis sacrificiorum replesti; prophetas occidisti, altaria evertisti, omnem malitiæ speciem et omnis pravitatis et impietatis excessum osten- disti. Attamen septuaginta annis Babyloniis traditum, in pristinam denuo revocavit libertatem, et patriam templumque reddidit, et antiquum prophetiarum do- num, et prophetas iterum et Spiritus sancti gra- tiam. Quin etiam et in tempore captivitatis non de- relictus es, sed una tecum ibi Daniel et Ezechiel, et in Ægypto Jeremias, et antea Moyses et Aaron in deserto; et postea ad pristinamı reversus es ma- litiam, et bacchatus es, et ad paganorum mores sub Antiocho impio conversus; tribus annis Antiocho ser- vientes, per Macchabæos iterum inclytas obtinuistis victorias. Sed tale non factum est ultra, imo con- trarium prorsus, et, quod est mirabilius, cessavit iniquitas et increverunt amaritudines penæ, nec spes immutationis ulla : non enim septuaginta efluxerunt anni, sed multo plures, nec licet uu- bram spei minimæ invenire, et tamen idola non colitis, ut ante, nec aliud nefas audetis ut prius. C D Ut tamen clarius et evidentius de iis disseramus, altius nobis repetendum. Tres servitutes subierunt Judai pessimas, quorum nullam immisit ira divina, quin previa fuerit monitio, quin et prænuntiandum curaverit locum, et tempus, et acerbitatem, et reversionem, et omnia ejusmodi diligenter. De prima in Ægypto, cum Abraham colloquens, sic dixit Deus: Sciens scito quod peregrinum erit semen tuum in terra aliena, et subjicient eos, et amigent quadringentis annis: verumtamen gentem cui ser- vierint, ego judicabo, dicit Dominus. Quarta gene- ratione huc venient cum multa substantia. › De secunda sic Jeremias : c Haec dicit Dominus : Cum coeperint impleri in Babylone septuaginta anni, vi- sitabo vos et suscitabo super vos verba mea bona, ut reducam vos in locumı istum. › ‹ Et reducam cap- tivitatem vestram, et congregabo vos de universis gentibus, et de cunctis locis, in quæ expuli vos, dicit Dominus : et reducam vos in locum a quo vos transmigrare feci. » Variæ lectiones et notæ. Ced. Ced. Gel. Ged. Cell. Ced. Ced. 2. Ced. Ced. Cel. ' cod. Ced. - Jer. xxix, 11; in LXX deest. cod. * Ced. 400,10 401,1. Ced. Gen. xν. 13. Cod. 400,19-401,7. Jer. xxiv, 10. Ced. cod. Gell. Geil. -

Ἰουδαῖς, περὶ τοῦ τέλους, ἀπὸ τῶν φθασάντων & μάνθανε καὶ τὰ παρόντα. Στύπει γάρ - Κατέβης εἰς Αίγυπτον, ἀλλ' ἐγένοντο ἔτη υ', καὶ ταχέως ὁ Θεὸς τῆς δουλείας ἐκείνης ἀπήλλαξε, καίπερ ἀσεβοῦντα καὶ πορνεύοντα πορνείαν τὴν χαλεπωτάτην. Απηλ- λάγης Αιγύπτου καὶ προσεκύνησας μόσχῳ, ἔθυσας τοὺς υἱούς σου καὶ τὰς θυγατέρας του ει τοῖς δαι- μονίοις, τὸν ναὸν ἐμόλυνας, τὴν φύσιν ηγνόησας, τὰ ὄρη, τὰς νάπας, τοὺς βουνοὺς, τὰς πηγὰς, τοὺς ποταμούς, τοὺς κήπους τῶν μυσαρῶν θυσιῶν ἐπλής ρωσας, προφήτας έσφαξας, θυσιαστήρια κατέστρε ψας ε, πᾶν εἶδος κακίας ἐπῆλθες καὶ πᾶσαν ὑπερ- βολὴν ἐπεδείξω πονηρίας καὶ ἀσεβείας· ἀλλ' ὅμως, ο έτη σε παραδούς (τοῖς) Βαβυλωνίοις, πάλιν ἐπὶ τὴν προτέραν ἐπανήγαγεν ελευθερίαν, καὶ τὴν πατρίδα καὶ τὸν ναὸν (82) ἀπέδωκε, καὶ τὸ παλαιὸν τῆς προφητείας χάρισμα, καὶ πάλιν προφῆται καὶ Πνεύ ματος ἁγίου χάρις· μᾶλλον δὲ ἐν τῷ καιρῷ τῆς αἰχμαλωσία; οὐκ ἐγκατελείφθης, ἀλλὰ καὶ Δανιὴλ ἐκεῖ καὶ Ἰεζεκιήλ, καὶ ἐν Αἰγύπτῳ Ἱερεμίας, καὶ μέντοι καὶ πρὸ τούτων Μωϋσῆς καὶ Δαρὼν ἐν τῇ ἐρήμῳ. Καὶ μετ' ἐκεῖνα πάλιν ἐπὶ τὴν προτέραν ἐπανῆλθες κακίαν καὶ ἐξεβακχεύθης, καὶ πρὸς τὴν Ἑλληνικὴν μετετάξω πολιτείαν ἐπὶ τοῦ ἀτεβοῦς ᾿Αντιόχου· ἀλλά γε τότε παραδοθέντες Αντιόχῳ ἔτη γ' ", τὰ λαμπρὰ διὰ τῶν Μακκα βαίων αὖθις ἐστήσατε τρόπαια. ᾿Αλλὰ καὶ τοιοῦτον οὐδὲν, ἀλλὰ τοὐναντίον ἅπαν γέγονεν, ὁ καὶ μάλιστα ἔστι θαυμάσαι, ὅτι τὰ μὲν τῆς κακίας ἔληξε, τὰ δὲ τῆς τιμωρίας ἐπιτέταται καὶ οὐδὲ ἐλπίδα τινὰ μετ ταβολῆς ἔχει· οὐ γὰρ δ' ἔτη μόνον παρῆλθε 88, ἀλλὰ καὶ πολλῷ πλείονα· καὶ οὐδὲ σκιὰν ἐλπίδος ἔστιν εὑρεῖν, καὶ ταῦτα οὐδὲ εἰδωλολατρούντων το ὑμῶν (νῦν προσθεν τολμᾶτε. » • σε (24) Ἵνα δὲ σαφέστερον καὶ διεξοδικώτερον [τα] περὶ τούτων εἴπωμεν, ἄνωθεν πάλιν ἀρξώμεθα. Τρεῖς οὖν δουλείας ὑπέστησαν οἱ Ἰουδαῖοι χαλεπω· τάτας καὶ οὐδεμίαν χωρίς προβλήσεως αὐτοῖς ἐπή- γαγεν ή θεία δίκη, ἀλλὰ προλεχθῆναι παρεσκεύασεν αὐτοῖς καὶ τόπον, καὶ χρόνον, καὶ κάκωσιν, καὶ τὴν ἐπάνοδον, καὶ τἆλλα πάντα μετὰ πολλῆς (τῆς) ἀκρι- βείας. Καὶ περὶ μὲν τῆς ἐν Αἰγύπτῳ α' διαλεγόμε νος ὁ Θεὸς οὕτως ἔφη πρὸς τὸν ᾿Αβραάμ ε · ε Γι- νώσκων γνώθι, ὅτι πάροικον ἔσται τὸ σπέρμα σου ἐν γῇ ἀλλοτρίᾳ, καὶ δουλώσουσιν αὐτοὺς “ καὶ κα χώσουσιν ἔτη υ' ( τὸ δὲ ἔθνος, ᾧ ἐὰν δουλεύσωσι, κρινῶ ἐγὼ ο εἶπεν ὁ Θεός)· τετάρτῃ δὲ γενεᾷ • ἐλεύσονται ὧδε (μετὰ ἀποσκευῆς πολλῆς). > (25) Περὶ δὲ τῆς β' εἶπεν Ιερεμίας “· Οὕτως εἶπε Κύριος · Όταν μέλλῃ πληροῦσθαι τῇ Βαβυλώνι ο ἔτη, επισκέψομαι ὑμᾶς καὶ ἐπιστήσω ἐφ' ὑμᾶς τοὺς ἀγαθοὺς λόγους μου τοῦ ἀποστρέψαι εἰς τὸν τόπον τοῦτον. » - • Καὶ ἐπιστρέψω τὴν αἰχμαλωσίαν ὑμῶν· [καὶ] ἀθροίσω ὑμᾶς ἐκ τῶν ἐθνῶν πάντων $5 ὡς τότε) οὔτε “ ἄλλο τι ποιούντων, ἅπερ ἔμ- καὶ ἐκ τῶν τόπων πάντων ὧν διέσπειρα ὑμᾶς ἐκεῖ, φησὶ Κύριος· καὶ ἐπιστρέψω ὑμᾶς εἰς τὸν τό τον ἔθεν ἀπῴκισα ὑμᾶς ἐκεῖθεν, ο σε δ. ἐ. ὁ Θεός τῷ Βεελφεγώρ και οι κατέσκαψας δὲ οὐδ᾽ ἐν τῷ κ. τῆς ἀ. ἐγκ. έ. Δ. και σκιάν πάλαι με τ. με κι αυτή ἔτη ν' ἀλλὰ νῦν οὐδέ σε 'Αβραάμ τ. ὑμῶν ὑμῶν π. τῶν τ. υ. π. οὗ CHRONICON. - LIB. III. B 4-8 leravit Dominus, quamvis impius valde ad fornica- tionem declinasses pessimam. De Ægypto egressus ante vitulum procubuisti, immolasti filios tuos et fl- lias tuas 'dæmoniis, templum polluisti, naturam vio- lasti; montes et saltus, colles et fontes, fumina et bortos ignominiis sacrificiorum replesti; prophetas occidisti, altaria evertisti, omnem malitiæ speciem et omnis pravitatis et impietatis excessum osten- disti. Attamen septuaginta annis Babyloniis traditum, in pristinam denuo revocavit libertatem, et patriam templumque reddidit, et antiquum prophetiarum do- num, et prophetas iterum et Spiritus sancti gra- tiam. Quin etiam et in tempore captivitatis non de- relictus es, sed una tecum ibi Daniel et Ezechiel, et in Ægypto Jeremias, et antea Moyses et Aaron in deserto; et postea ad pristinamı reversus es ma- litiam, et bacchatus es, et ad paganorum mores sub Antiocho impio conversus; tribus annis Antiocho ser- vientes, per Macchabæos iterum inclytas obtinuistis victorias. Sed tale non factum est ultra, imo con- trarium prorsus, et, quod est mirabilius, cessavit iniquitas et increverunt amaritudines penæ, nec spes immutationis ulla : non enim septuaginta efluxerunt anni, sed multo plures, nec licet uu- bram spei minimæ invenire, et tamen idola non colitis, ut ante, nec aliud nefas audetis ut prius. C D Ut tamen clarius et evidentius de iis disseramus, altius nobis repetendum. Tres servitutes subierunt Judai pessimas, quorum nullam immisit ira divina, quin previa fuerit monitio, quin et prænuntiandum curaverit locum, et tempus, et acerbitatem, et reversionem, et omnia ejusmodi diligenter. De prima in Ægypto, cum Abraham colloquens, sic dixit Deus: Sciens scito quod peregrinum erit semen tuum in terra aliena, et subjicient eos, et amigent quadringentis annis: verumtamen gentem cui ser- vierint, ego judicabo, dicit Dominus. Quarta gene- ratione huc venient cum multa substantia. › De secunda sic Jeremias : c Haec dicit Dominus : Cum coeperint impleri in Babylone septuaginta anni, vi- sitabo vos et suscitabo super vos verba mea bona, ut reducam vos in locumı istum. › ‹ Et reducam cap- tivitatem vestram, et congregabo vos de universis gentibus, et de cunctis locis, in quæ expuli vos, dicit Dominus : et reducam vos in locum a quo vos transmigrare feci. » Variæ lectiones et notæ. Ced. Ced. Gel. Ged. Cell. Ced. Ced. 2. Ced. Ced. Cel. ' cod. Ced. - Jer. xxix, 11; in LXX deest. cod. * Ced. 400,10 401,1. Ced. Gen. xν. 13. Cod. 400,19-401,7. Jer. xxiv, 10. Ced. cod. Gell. Geil. -

η Δύο μὲν τοιαύτας δουλείας ὁ λόγος ἀπέ δειξεν συντόμως το μετά προφητείας ἐπελθούσας αὐτ τοῖς, καὶ οὐχ ἁπλῶς οὐδὲ ἀπροσδοκήτως· λείπεται οὖν οι τὴν γ' ἐπαγαγεῖν· εἶτα καὶ περὶ τῆς νῦν τετάρτης κατεχούσης αὐτοὺς εἰπεῖν ", καὶ δεῖξαι σαφῶς, ὅπως οὐδὲ εἰς προφήτης ἐπηγγείλατο λύσιν ἔσεσθαι τε τῶν κατεχόντων αὐτοὺς κακῶν οὔτε μὴν ἀπαλλαγὴν τὸ σύνολον. τοῦ Ἐπιφανοῦς. Ἐπειδὴ γὰρ Αλέξανδρος, ο σο Μα κεδόνων βασιλεύς, Δαρεῖον, τὸν βασιλέα Περσῶν, καθελών, εἰς ἑαυτὸν περιέστησε τὴν ἀρχὴν, τελευ- τήσαντος τούτου ", δ' μετ' ἐκεῖνον ἐγένοντο βασιλεῖς, εἶτα ἐξ ἑνὸς τῶν δ' τούτων γενόμενος ὁ ᾿Αντίοχος μετὰ πολὺν ὕστερον χρόνον τό τε ἱερὸν ἐνέπρησε, τά τε ῞Αγια τῶν ἁγίων ἠρήμωσε, τάς τε θυσίας καθείλε, τούς τε Ιουδαίους ὑπέταξε καὶ τὴν πολι τείαν αὐτῶν κατέλυσε πᾶσαν. Καὶ ταῦτα πάντα μετὰ ἀκριβείας ἁπάσης καὶ μέχρι μιᾶς ἡμέρας προ- ηγορεύετο παρὰ τοῦ Δανιὴλ, καὶ πότε ἔσται, καὶ πῶς, καὶ παρὰ τίνι, καὶ τίνι τρόπῳ, καὶ ποῦ τελευτήσει, καὶ τίνα λήψεται μεταβολήν. Είσεσθε ως σαφέστε ρον (825) ἀκούσαντες αὐτῆς κα τῆς δράσεως, ἣν διὰ παραβολῆς ἡμῖν οἱ ὁ προφήτης ἀνήγγειλε, κριόν μὲν καλῶν « τὸν τῶν Περσῶν βασιλέα Δαρείον, τράγον τε [τὸν] τῶν Ἑλλήνων σε 'Αλέξανδρον βασιλέα, τὸν Μακεδόνα - τέσσαρα δὲ σε κέρατα λέγει τους μετ᾿ ἐκεῖνον ἀναστάντας, ἀφ' ὧν ὕστερον κέρας αὐτὸς σ ἔφυ· φησί γάρ α· . Εἶδον ἐν δράματι, καὶ ἰδοὺ • 69. • καὶ τὸ ἐν ὑψηλότερον τοῦ ἑτέρου· καὶ τὸ ὑψηλότε ρον σ' ἀνέβαινεν ἐπ' ἐσχάτων· καὶ εἶδον τὸν κριὸν κερατίζοντα κατὰ θάλασσαν, καὶ βοῤῥᾶν, καὶ νότον, καὶ τὰ θηρία πάντα οὐ στήσεται ἐνώπιον αὐτοῦ· καὶ οὐκ ἦν ὁ ἐξαιρούμενος ἐκ χειρὸς αὐτοῦ· καὶ ἐποίησε κατὰ τὸ θέλημα αὐτοῦ καὶ ἐμεγαλύνθη ο τὴν δύναμιν λέγει τὴν Περσικήν, ἡ πᾶσαν ἐπέδραμε τὴν γῆν. Εἶτα περὶ τοῦ Μακεδόνος ο Αλεξάνδρου διαλεγόμενός φησιν 60€ [καὶ] ἰδοὺ τράγος αἰγῶν ἦρα χετο ἀπὸ λιβός το ἐπὶ πρόσωπον πάσης τῆς γῆς, καὶ οὐκ ἦν ἀπτόμενος τῆς γῆς, καὶ τῷ τράγῳ ἐκείνῳ κέρατα τι ἐθεωρεῖτο ἀναμέσον τῶν ὀφθαλμῶν αὐτοῦ. » Εἶτα λέγων τὴν πρὸς Δαρείον το συμβολὴν αὐτοῦ γεγενημένην τε καὶ τὴν κατὰ κράτος νίκην - • Ήλθε, φησὶν ", ὁ τράγος ἕως τοῦ κριοῦ τοῦ τὰ κέρατα ἔχοντος. «Καὶ ἡγριώθη καὶ ἔπαισε τὸν κριὸν, καὶ συνέτριψεν ἀμφότερα τὰ κέρατα αὐτοῦ · καὶ οὐκ ἦν ὁ ἐξαιρούμενος ἐκ χειρὸς αὐτοῦ. » Β. πειτα διηγούμενος τὴν ᾿Αλεξάνδρου τελευτήν καὶ τὴν τῶν δ' βασιλέων διαδοχήν ἐπάγει λέγων το • Καὶ ἐν τῷ ἰσχῦσαι αὐτὸν, συνετρίβη τὸ κέρας τὸ κριός (εις) ἑστηκὼς καὶ αὐτῷ κέρατα σε ὑψηλά σε Ει τὸ ἀπέδειξεν διὰ συντόμου διὰ συντόμου ἀπ. σε δεῖ τινα τῶν σε δὴ λοιπόν σε τούτου πολλοὶ μετ' ἐκ. ἐγ. β. ἀφ᾽ ὧν εἷς καὶ οὗτος ὁ σε Ισεσθε σε ἀ. ἀκ. τῆς δ. & διά σε ὑμῖν Αντίοχος ἐν κατὰ ἀνατολάς σε ύψηλόν τρ. κέρας μ. σε καλεῖ οι τῶν Μακεδόνων σε δή όλο σε καὶ τὰ κέρατα πρὸ τοῦ οὐβάλ, σε Μακεδόνων και τρ. ἐκ. χέρας ἐθ. ἀνὰ μέσον Η παραβολὴν καὶ τὰ ἐξηγριάνθη γενομένην GEORGII HAMARTOLI Ilasce duas servitute's sermo breviter demon- A stravit evenisse illis post prophetias, nec simpli- citer et ex improviso. Restat ut de tertia dicamus; deinde et de quarta quæ illos nunc tenet dissera- w.us aperteque ostendamus nullum prophetam finem inalorum quæ supervenerunt illis annuntiasse, aut cujuslibet modi liberationem. ' B Que est ergo tertia ? Quæ sub Antiocho Epiphane accidit. Cum enim Alexander, rex Macedonum, regno evertisset Darium Persarum regem, et sibi ascivisset imperium, et mortuus esset, quatuor facti sunt reges, quorum ex uno ortus Antiochus longo post tempore templum combussit, Sancta sanctorum spoliavil, sacrificium abstulit, subjecit Judæos, eorumque civilem statum omnino dissolvit. Hæc omnia et adamussim, et ad diem a Daniele prænuntiata sunt, et quando futura essent, et quo- modo, et ubi, et quis terminus, et quæ immutatio tandem. Scietis clarius audientes quam nobis pro- pheta per parabolam tradiderit visionem, Arietem vocans Persarum regem Darium, Hircum vero Græ- corum regem Alexandrum Macedonem ; post quein qui surrexerunt quatuor cornua nominat, ex quibus cornu postea ipse fuit Antiochus. Dicit enim : « Vidi in visione, et ecce aries unus stans, et illi cornua excelsa, et unum excelsius altero; et excelsius »scendit super ultima; et vidi arietem cornibus ventilantem contra mare, et aquilonen et notum, (26) Variæ lectiones et notæ. et omnes bestiae non slabunt coram eo ; et non erat C qui eruoret de manu ejus, et fecit juxta voluntatem suam, el magnificatus est. Potentiam dicit Per- sicam, quæ per omnem terram percrebuit. Deinde de Macedone Alexandro disserens, ait : • ecce hircus caprarum veniebat ab occidente super faciem totius terræ, et non tangebat terram, et hirco huic videbantur cornua in medio oculo- rum ejus. › Et de ejus in Darium impetu et de potenti victoria: c Venit, inquit, bicus usque ad arietem, cornua habentem; et efferatus est et percussit arietem et comminuit duo cornua ejus, et non erat qui erueret de manus ejus. Inde de fine Alexandri loquens, et de quatuor regum successione, addit hæcce: ‹Cumque crevisset, fractum est cornu magnum, et orta sunt,quatuor cornua subter eum per quatuor ventos cœli. » Deinde ad Antiochi regnum veniens, et ostendens quod ex uno quatuor illorum sit, iterum dicit: « Et egressum est ex uno forte, et magnificatum est vaide contra meridiem et con- tra orientem. » Et indicans quia Judæorum regnum subvertet, sic fatur: « Et per ipsum sacrificium D - "Ced. 401,1-8. cod. Ced. add. Gedl. add. Cel. * Ced. 401,8-401-8. add. Ced. • add. Ced. A. Cert. cod. Ged. Cel. add. Ged. Dan. vult, 3, 4, om. Eudoxius. lian. Ced. L.XX, sed : m Cod. Ged. Gel. codlex. Paul. cod. Daft. VIII, 5. add. Ced. Cel. Dan. Dan. vi, 8. Cod. Ged. ri Dan. vi, 6, 7, (27) Τίς οὖν ἐστιν ἡ τρίτη; Η ἐπὶ ᾿Αντιόχου

η Δύο μὲν τοιαύτας δουλείας ὁ λόγος ἀπέ δειξεν συντόμως το μετά προφητείας ἐπελθούσας αὐτ τοῖς, καὶ οὐχ ἁπλῶς οὐδὲ ἀπροσδοκήτως· λείπεται οὖν οι τὴν γ' ἐπαγαγεῖν· εἶτα καὶ περὶ τῆς νῦν τετάρτης κατεχούσης αὐτοὺς εἰπεῖν ", καὶ δεῖξαι σαφῶς, ὅπως οὐδὲ εἰς προφήτης ἐπηγγείλατο λύσιν ἔσεσθαι τε τῶν κατεχόντων αὐτοὺς κακῶν οὔτε μὴν ἀπαλλαγὴν τὸ σύνολον. τοῦ Ἐπιφανοῦς. Ἐπειδὴ γὰρ Αλέξανδρος, ο σο Μα κεδόνων βασιλεύς, Δαρεῖον, τὸν βασιλέα Περσῶν, καθελών, εἰς ἑαυτὸν περιέστησε τὴν ἀρχὴν, τελευ- τήσαντος τούτου ", δ' μετ' ἐκεῖνον ἐγένοντο βασιλεῖς, εἶτα ἐξ ἑνὸς τῶν δ' τούτων γενόμενος ὁ ᾿Αντίοχος μετὰ πολὺν ὕστερον χρόνον τό τε ἱερὸν ἐνέπρησε, τά τε ῞Αγια τῶν ἁγίων ἠρήμωσε, τάς τε θυσίας καθείλε, τούς τε Ιουδαίους ὑπέταξε καὶ τὴν πολι τείαν αὐτῶν κατέλυσε πᾶσαν. Καὶ ταῦτα πάντα μετὰ ἀκριβείας ἁπάσης καὶ μέχρι μιᾶς ἡμέρας προ- ηγορεύετο παρὰ τοῦ Δανιὴλ, καὶ πότε ἔσται, καὶ πῶς, καὶ παρὰ τίνι, καὶ τίνι τρόπῳ, καὶ ποῦ τελευτήσει, καὶ τίνα λήψεται μεταβολήν. Είσεσθε ως σαφέστε ρον (825) ἀκούσαντες αὐτῆς κα τῆς δράσεως, ἣν διὰ παραβολῆς ἡμῖν οἱ ὁ προφήτης ἀνήγγειλε, κριόν μὲν καλῶν « τὸν τῶν Περσῶν βασιλέα Δαρείον, τράγον τε [τὸν] τῶν Ἑλλήνων σε 'Αλέξανδρον βασιλέα, τὸν Μακεδόνα - τέσσαρα δὲ σε κέρατα λέγει τους μετ᾿ ἐκεῖνον ἀναστάντας, ἀφ' ὧν ὕστερον κέρας αὐτὸς σ ἔφυ· φησί γάρ α· . Εἶδον ἐν δράματι, καὶ ἰδοὺ • 69. • καὶ τὸ ἐν ὑψηλότερον τοῦ ἑτέρου· καὶ τὸ ὑψηλότε ρον σ' ἀνέβαινεν ἐπ' ἐσχάτων· καὶ εἶδον τὸν κριὸν κερατίζοντα κατὰ θάλασσαν, καὶ βοῤῥᾶν, καὶ νότον, καὶ τὰ θηρία πάντα οὐ στήσεται ἐνώπιον αὐτοῦ· καὶ οὐκ ἦν ὁ ἐξαιρούμενος ἐκ χειρὸς αὐτοῦ· καὶ ἐποίησε κατὰ τὸ θέλημα αὐτοῦ καὶ ἐμεγαλύνθη ο τὴν δύναμιν λέγει τὴν Περσικήν, ἡ πᾶσαν ἐπέδραμε τὴν γῆν. Εἶτα περὶ τοῦ Μακεδόνος ο Αλεξάνδρου διαλεγόμενός φησιν 60€ [καὶ] ἰδοὺ τράγος αἰγῶν ἦρα χετο ἀπὸ λιβός το ἐπὶ πρόσωπον πάσης τῆς γῆς, καὶ οὐκ ἦν ἀπτόμενος τῆς γῆς, καὶ τῷ τράγῳ ἐκείνῳ κέρατα τι ἐθεωρεῖτο ἀναμέσον τῶν ὀφθαλμῶν αὐτοῦ. » Εἶτα λέγων τὴν πρὸς Δαρείον το συμβολὴν αὐτοῦ γεγενημένην τε καὶ τὴν κατὰ κράτος νίκην - • Ήλθε, φησὶν ", ὁ τράγος ἕως τοῦ κριοῦ τοῦ τὰ κέρατα ἔχοντος. «Καὶ ἡγριώθη καὶ ἔπαισε τὸν κριὸν, καὶ συνέτριψεν ἀμφότερα τὰ κέρατα αὐτοῦ · καὶ οὐκ ἦν ὁ ἐξαιρούμενος ἐκ χειρὸς αὐτοῦ. » Β. πειτα διηγούμενος τὴν ᾿Αλεξάνδρου τελευτήν καὶ τὴν τῶν δ' βασιλέων διαδοχήν ἐπάγει λέγων το • Καὶ ἐν τῷ ἰσχῦσαι αὐτὸν, συνετρίβη τὸ κέρας τὸ κριός (εις) ἑστηκὼς καὶ αὐτῷ κέρατα σε ὑψηλά σε Ει τὸ ἀπέδειξεν διὰ συντόμου διὰ συντόμου ἀπ. σε δεῖ τινα τῶν σε δὴ λοιπόν σε τούτου πολλοὶ μετ' ἐκ. ἐγ. β. ἀφ᾽ ὧν εἷς καὶ οὗτος ὁ σε Ισεσθε σε ἀ. ἀκ. τῆς δ. & διά σε ὑμῖν Αντίοχος ἐν κατὰ ἀνατολάς σε ύψηλόν τρ. κέρας μ. σε καλεῖ οι τῶν Μακεδόνων σε δή όλο σε καὶ τὰ κέρατα πρὸ τοῦ οὐβάλ, σε Μακεδόνων και τρ. ἐκ. χέρας ἐθ. ἀνὰ μέσον Η παραβολὴν καὶ τὰ ἐξηγριάνθη γενομένην GEORGII HAMARTOLI Ilasce duas servitute's sermo breviter demon- A stravit evenisse illis post prophetias, nec simpli- citer et ex improviso. Restat ut de tertia dicamus; deinde et de quarta quæ illos nunc tenet dissera- w.us aperteque ostendamus nullum prophetam finem inalorum quæ supervenerunt illis annuntiasse, aut cujuslibet modi liberationem. ' B Que est ergo tertia ? Quæ sub Antiocho Epiphane accidit. Cum enim Alexander, rex Macedonum, regno evertisset Darium Persarum regem, et sibi ascivisset imperium, et mortuus esset, quatuor facti sunt reges, quorum ex uno ortus Antiochus longo post tempore templum combussit, Sancta sanctorum spoliavil, sacrificium abstulit, subjecit Judæos, eorumque civilem statum omnino dissolvit. Hæc omnia et adamussim, et ad diem a Daniele prænuntiata sunt, et quando futura essent, et quo- modo, et ubi, et quis terminus, et quæ immutatio tandem. Scietis clarius audientes quam nobis pro- pheta per parabolam tradiderit visionem, Arietem vocans Persarum regem Darium, Hircum vero Græ- corum regem Alexandrum Macedonem ; post quein qui surrexerunt quatuor cornua nominat, ex quibus cornu postea ipse fuit Antiochus. Dicit enim : « Vidi in visione, et ecce aries unus stans, et illi cornua excelsa, et unum excelsius altero; et excelsius »scendit super ultima; et vidi arietem cornibus ventilantem contra mare, et aquilonen et notum, (26) Variæ lectiones et notæ. et omnes bestiae non slabunt coram eo ; et non erat C qui eruoret de manu ejus, et fecit juxta voluntatem suam, el magnificatus est. Potentiam dicit Per- sicam, quæ per omnem terram percrebuit. Deinde de Macedone Alexandro disserens, ait : • ecce hircus caprarum veniebat ab occidente super faciem totius terræ, et non tangebat terram, et hirco huic videbantur cornua in medio oculo- rum ejus. › Et de ejus in Darium impetu et de potenti victoria: c Venit, inquit, bicus usque ad arietem, cornua habentem; et efferatus est et percussit arietem et comminuit duo cornua ejus, et non erat qui erueret de manus ejus. Inde de fine Alexandri loquens, et de quatuor regum successione, addit hæcce: ‹Cumque crevisset, fractum est cornu magnum, et orta sunt,quatuor cornua subter eum per quatuor ventos cœli. » Deinde ad Antiochi regnum veniens, et ostendens quod ex uno quatuor illorum sit, iterum dicit: « Et egressum est ex uno forte, et magnificatum est vaide contra meridiem et con- tra orientem. » Et indicans quia Judæorum regnum subvertet, sic fatur: « Et per ipsum sacrificium D - "Ced. 401,1-8. cod. Ced. add. Gedl. add. Cel. * Ced. 401,8-401-8. add. Ced. • add. Ced. A. Cert. cod. Ged. Cel. add. Ged. Dan. vult, 3, 4, om. Eudoxius. lian. Ced. L.XX, sed : m Cod. Ged. Gel. codlex. Paul. cod. Daft. VIII, 5. add. Ced. Cel. Dan. Dan. vi, 8. Cod. Ged. ri Dan. vi, 6, 7, (27) Τίς οὖν ἐστιν ἡ τρίτη; Η ἐπὶ ᾿Αντιόχου

η Δύο μὲν τοιαύτας δουλείας ὁ λόγος ἀπέ δειξεν συντόμως το μετά προφητείας ἐπελθούσας αὐτ τοῖς, καὶ οὐχ ἁπλῶς οὐδὲ ἀπροσδοκήτως· λείπεται οὖν οι τὴν γ' ἐπαγαγεῖν· εἶτα καὶ περὶ τῆς νῦν τετάρτης κατεχούσης αὐτοὺς εἰπεῖν ", καὶ δεῖξαι σαφῶς, ὅπως οὐδὲ εἰς προφήτης ἐπηγγείλατο λύσιν ἔσεσθαι τε τῶν κατεχόντων αὐτοὺς κακῶν οὔτε μὴν ἀπαλλαγὴν τὸ σύνολον. τοῦ Ἐπιφανοῦς. Ἐπειδὴ γὰρ Αλέξανδρος, ο σο Μα κεδόνων βασιλεύς, Δαρεῖον, τὸν βασιλέα Περσῶν, καθελών, εἰς ἑαυτὸν περιέστησε τὴν ἀρχὴν, τελευ- τήσαντος τούτου ", δ' μετ' ἐκεῖνον ἐγένοντο βασιλεῖς, εἶτα ἐξ ἑνὸς τῶν δ' τούτων γενόμενος ὁ ᾿Αντίοχος μετὰ πολὺν ὕστερον χρόνον τό τε ἱερὸν ἐνέπρησε, τά τε ῞Αγια τῶν ἁγίων ἠρήμωσε, τάς τε θυσίας καθείλε, τούς τε Ιουδαίους ὑπέταξε καὶ τὴν πολι τείαν αὐτῶν κατέλυσε πᾶσαν. Καὶ ταῦτα πάντα μετὰ ἀκριβείας ἁπάσης καὶ μέχρι μιᾶς ἡμέρας προ- ηγορεύετο παρὰ τοῦ Δανιὴλ, καὶ πότε ἔσται, καὶ πῶς, καὶ παρὰ τίνι, καὶ τίνι τρόπῳ, καὶ ποῦ τελευτήσει, καὶ τίνα λήψεται μεταβολήν. Είσεσθε ως σαφέστε ρον (825) ἀκούσαντες αὐτῆς κα τῆς δράσεως, ἣν διὰ παραβολῆς ἡμῖν οἱ ὁ προφήτης ἀνήγγειλε, κριόν μὲν καλῶν « τὸν τῶν Περσῶν βασιλέα Δαρείον, τράγον τε [τὸν] τῶν Ἑλλήνων σε 'Αλέξανδρον βασιλέα, τὸν Μακεδόνα - τέσσαρα δὲ σε κέρατα λέγει τους μετ᾿ ἐκεῖνον ἀναστάντας, ἀφ' ὧν ὕστερον κέρας αὐτὸς σ ἔφυ· φησί γάρ α· . Εἶδον ἐν δράματι, καὶ ἰδοὺ • 69. • καὶ τὸ ἐν ὑψηλότερον τοῦ ἑτέρου· καὶ τὸ ὑψηλότε ρον σ' ἀνέβαινεν ἐπ' ἐσχάτων· καὶ εἶδον τὸν κριὸν κερατίζοντα κατὰ θάλασσαν, καὶ βοῤῥᾶν, καὶ νότον, καὶ τὰ θηρία πάντα οὐ στήσεται ἐνώπιον αὐτοῦ· καὶ οὐκ ἦν ὁ ἐξαιρούμενος ἐκ χειρὸς αὐτοῦ· καὶ ἐποίησε κατὰ τὸ θέλημα αὐτοῦ καὶ ἐμεγαλύνθη ο τὴν δύναμιν λέγει τὴν Περσικήν, ἡ πᾶσαν ἐπέδραμε τὴν γῆν. Εἶτα περὶ τοῦ Μακεδόνος ο Αλεξάνδρου διαλεγόμενός φησιν 60€ [καὶ] ἰδοὺ τράγος αἰγῶν ἦρα χετο ἀπὸ λιβός το ἐπὶ πρόσωπον πάσης τῆς γῆς, καὶ οὐκ ἦν ἀπτόμενος τῆς γῆς, καὶ τῷ τράγῳ ἐκείνῳ κέρατα τι ἐθεωρεῖτο ἀναμέσον τῶν ὀφθαλμῶν αὐτοῦ. » Εἶτα λέγων τὴν πρὸς Δαρείον το συμβολὴν αὐτοῦ γεγενημένην τε καὶ τὴν κατὰ κράτος νίκην - • Ήλθε, φησὶν ", ὁ τράγος ἕως τοῦ κριοῦ τοῦ τὰ κέρατα ἔχοντος. «Καὶ ἡγριώθη καὶ ἔπαισε τὸν κριὸν, καὶ συνέτριψεν ἀμφότερα τὰ κέρατα αὐτοῦ · καὶ οὐκ ἦν ὁ ἐξαιρούμενος ἐκ χειρὸς αὐτοῦ. » Β. πειτα διηγούμενος τὴν ᾿Αλεξάνδρου τελευτήν καὶ τὴν τῶν δ' βασιλέων διαδοχήν ἐπάγει λέγων το • Καὶ ἐν τῷ ἰσχῦσαι αὐτὸν, συνετρίβη τὸ κέρας τὸ κριός (εις) ἑστηκὼς καὶ αὐτῷ κέρατα σε ὑψηλά σε Ει τὸ ἀπέδειξεν διὰ συντόμου διὰ συντόμου ἀπ. σε δεῖ τινα τῶν σε δὴ λοιπόν σε τούτου πολλοὶ μετ' ἐκ. ἐγ. β. ἀφ᾽ ὧν εἷς καὶ οὗτος ὁ σε Ισεσθε σε ἀ. ἀκ. τῆς δ. & διά σε ὑμῖν Αντίοχος ἐν κατὰ ἀνατολάς σε ύψηλόν τρ. κέρας μ. σε καλεῖ οι τῶν Μακεδόνων σε δή όλο σε καὶ τὰ κέρατα πρὸ τοῦ οὐβάλ, σε Μακεδόνων και τρ. ἐκ. χέρας ἐθ. ἀνὰ μέσον Η παραβολὴν καὶ τὰ ἐξηγριάνθη γενομένην GEORGII HAMARTOLI Ilasce duas servitute's sermo breviter demon- A stravit evenisse illis post prophetias, nec simpli- citer et ex improviso. Restat ut de tertia dicamus; deinde et de quarta quæ illos nunc tenet dissera- w.us aperteque ostendamus nullum prophetam finem inalorum quæ supervenerunt illis annuntiasse, aut cujuslibet modi liberationem. ' B Que est ergo tertia ? Quæ sub Antiocho Epiphane accidit. Cum enim Alexander, rex Macedonum, regno evertisset Darium Persarum regem, et sibi ascivisset imperium, et mortuus esset, quatuor facti sunt reges, quorum ex uno ortus Antiochus longo post tempore templum combussit, Sancta sanctorum spoliavil, sacrificium abstulit, subjecit Judæos, eorumque civilem statum omnino dissolvit. Hæc omnia et adamussim, et ad diem a Daniele prænuntiata sunt, et quando futura essent, et quo- modo, et ubi, et quis terminus, et quæ immutatio tandem. Scietis clarius audientes quam nobis pro- pheta per parabolam tradiderit visionem, Arietem vocans Persarum regem Darium, Hircum vero Græ- corum regem Alexandrum Macedonem ; post quein qui surrexerunt quatuor cornua nominat, ex quibus cornu postea ipse fuit Antiochus. Dicit enim : « Vidi in visione, et ecce aries unus stans, et illi cornua excelsa, et unum excelsius altero; et excelsius »scendit super ultima; et vidi arietem cornibus ventilantem contra mare, et aquilonen et notum, (26) Variæ lectiones et notæ. et omnes bestiae non slabunt coram eo ; et non erat C qui eruoret de manu ejus, et fecit juxta voluntatem suam, el magnificatus est. Potentiam dicit Per- sicam, quæ per omnem terram percrebuit. Deinde de Macedone Alexandro disserens, ait : • ecce hircus caprarum veniebat ab occidente super faciem totius terræ, et non tangebat terram, et hirco huic videbantur cornua in medio oculo- rum ejus. › Et de ejus in Darium impetu et de potenti victoria: c Venit, inquit, bicus usque ad arietem, cornua habentem; et efferatus est et percussit arietem et comminuit duo cornua ejus, et non erat qui erueret de manus ejus. Inde de fine Alexandri loquens, et de quatuor regum successione, addit hæcce: ‹Cumque crevisset, fractum est cornu magnum, et orta sunt,quatuor cornua subter eum per quatuor ventos cœli. » Deinde ad Antiochi regnum veniens, et ostendens quod ex uno quatuor illorum sit, iterum dicit: « Et egressum est ex uno forte, et magnificatum est vaide contra meridiem et con- tra orientem. » Et indicans quia Judæorum regnum subvertet, sic fatur: « Et per ipsum sacrificium D - "Ced. 401,1-8. cod. Ced. add. Gedl. add. Cel. * Ced. 401,8-401-8. add. Ced. • add. Ced. A. Cert. cod. Ged. Cel. add. Ged. Dan. vult, 3, 4, om. Eudoxius. lian. Ced. L.XX, sed : m Cod. Ged. Gel. codlex. Paul. cod. Daft. VIII, 5. add. Ced. Cel. Dan. Dan. vi, 8. Cod. Ged. ri Dan. vi, 6, 7, (27) Τίς οὖν ἐστιν ἡ τρίτη; Η ἐπὶ ᾿Αντιόχου

μέγα· καὶ ἀνέβη κέρατα δ' ὑποκάτωθεν αὐτοῦ εἰς τοὺς δ' ἀνέμους τοῦ οὐρανοῦ. » Εντεῦθεν λοιπὸν ἐπὶ τὴν ᾿Αντιόχου βασιλείαν ἐλθὼν, καὶ δεικνύς, ὅτι ἐξ ἑνὸς ἐκείνων τῶν δ' ἐστὶν, πάλιν φησί 17. • Καὶ ἐξῆλθεν ἐκ τοῦ ἑνὸς ἰσχυρὸν, καὶ ἐμεγαλύνθη περισ σῶς πρὸς νότον καὶ [πρὸς] * ἀνατολήν. » Καὶ ση- μαίνων, ὅτι τὴν Ἰουδαϊκὴν πολιτείαν καθελεί, φά σχει • Καὶ δι' αὐτὸν θυσία ἐταράχθη παραπτώ ματι καὶ σὺ ἐγενήθη καὶ κατευωδώθη αὐτῷ, καὶ τὸ ἅγιον ἐρημωθήσεται, καὶ δοθήσεται ἐπὶ τὴν θυσίαν ἁμαρτία. » Τοῦ γὰρ βωμοῦ καθαιρεθέντος καὶ τῶν ἁγίων καταπατηθέντων, εἴδωλον ἔστησεν ἔνδον καὶ θυσίας οι επετέλει τοῖς δαίμοσι παρανόμως· ὅθεν φησίν ". . (Καὶ ἐῤῥίφη χαμαὶ ἡ δικαιοσύνη, καὶ ἐποίησε, καὶ εὐωδώθη. » Εἶτα πάλιν ἐκ δευτέρου την αὐτὴν βασιλείαν ᾿Αντιόχου (τοῦ) Επιφανούς λέγων Β καὶ τὴν αἰχμαλωσίαν, καὶ τὴν ἅλωσιν, καὶ τὴν ἐρή- μωσιν τοῦ ἱεροῦ, προστίθησι καὶ τὸν χρόνον. Αρ- ξάμενος οὐ γὰρ ἀπὸ τῆς ᾿Αλεξάνδρου τελευτής, αὖθις πρὸς τῷ τέλει τοῦ βιβλίου καὶ [τά] μεταξύ πάντα διηγησάμενος ὅσα οἱ Πτολεμαῖοι καὶ οἱ Σέ λευκοι συρραγέντες ἀλλήλοις ἐποίησαν, καὶ οἱ στρα τηγοὶ τούτων εἰργάσαντο, τοὺς δόλους, τὰς νίκας, τὰς στρατείας ", τάς ναυμαχίας, τὰς πεζομαχίας προϊών, εἰς ᾿Αντίοχον τελευτᾷ πάλιν καί φησιν· • Βραχίονες ἐξ οὐ αὐτοῦ στήσονται καὶ βεβηλώσουσι τὸ ἁγίασμα καὶ μεταστήσουσι τὸν ἐνδελεχισμὸν, » τὰς συνήθεις λέγων θυσίας καὶ καθημερινάς, « καὶ δώ- σουσιν εἰς αὐτὸν βδέλυγμα (ηφανισμένον)· καὶ τοὺς ἀνομοῦντας "' διαθήκην, τουτέστι τοὺς παρα βαίνοντας τῶν Ἰουδαίων 18, « ἀπάξουσιν ἐν ὀλισθή μασι » μεθ' ἑαυτῶν καὶ μεταστήσουσι· καὶ λαὸς γινώσκω, εν τὸν Θεὸν αὐτοῦ κατισχύσουσι, ο τὰ ἐπὶ τῶν Μακκαβαίων λέγων καὶ τὰ ἐπὶ Ἰούδα καὶ Σίμω νος καὶ Ἰωάννου. • Καὶ οἱ συνετοί (τοῦ λαοῦ συνήσουσιν εἰς πολλά· καὶ ἀσθενήσουσιν ἐν ῥομφαία καὶ ἐν φλογι, » (834) τὸν ἐμπρησμὸν τῆς πόλεως εξηγούμενος πάλιν. • Καὶ ἐν αἰχμαλωσίᾳ καὶ ἐν ἁρπαγῇ οι ἡμερῶν, καὶ ἐν τῷ ἀσθενῆσαι αὐτοὺς, βοηθήσονται βοήθειαν μικράν, ο ἐμφαίνων, ὅτι με ταξὺ τῶν κακῶν ἐκείνων δυνήσονται ἀναπνεῦσαι καὶ ἀνενεγκεῖν ἐκ τῶν κατειληφότων αὐτοὺς κακῶν . • Καὶ προστεθήσονται πρὸς αὐτοὺς πολλοὶ ἐν ὅλι σθήμασι. Καὶ ἀπὸ τῶν συνιέντων ” ἀσθενήσουσι, ο δεικνύς ότι πολλοὶ καὶ τῶν ἑστώτων πεσοῦνται. Εἶτα καὶ τὴν αἰτίαν, δι᾿ ἣν συνεχώρησεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς ἐν τοσούτοις κακοῖς γενέσθαι ”. Τίς δὲ αὕτη ; • Τοῦ πυρῶσαι, φησίν, ἐν αὐτοῖ;, καὶ τοῦ ἐκλέξασθαι, καὶ τοῦ λευκᾶναι να ἕως καιροῦ πέρα;. » Ταῦτα γὰρ, φησίν, ὁ Θεὸς συνεχώρησεν ὥστε αὐτοὺς ἐκκαθᾶραι καὶ πρὸς τὴν δύναμιν ΤΕΠΠ רים π. καὶ ἐγ. καὶ ἀ. υπ. π. καὶ ἐγ. αὐτό Καὶ ἐδόθη Καὶ θλίψις ἐδ. ? Καὶ γενήσεται περί οι θυσίαν Α.βασιλείας Ο τὰς μάχας Και σπέρ ματα ἐξ Καὶ β. αι. εἰ; &. εἴ καὶ οἱ ἀνομοῦντες δεινών το γινώσκοντες οι διαρπαγῇ συννντων γίνεσθαι ἐκλευκᾶναι ἀποκαλυφθῆναι κ τ. τ π. τ. Ι. Η. 79. 81. CHRON.CON. - LIB. III. A dissipatum est clade, et factum est, et prosperatur Dan. VIII, 9. est ei; et sanctum vastabitur, et dabitur super sa- crificium peccatum. Etenim, cum altare sublatum fuisset, et sancta conculcata, statua intus posita, dæmoniis sacrificari nefarie imperavit. Unde dicit: • Prostrata est in terram justitia, et fecit et prospe- ratus est. . Deinde rursus idem Antiochi Epipla- nis regnum referens, et servitutem, et excidium et desolationem templi, adjicit et tempus. Ab Alexandri enim morte incipiens, et ad finem libri omnia quæque iutermedia enarrans, Ptolemida et Seleucidæ, se invicem confringentes, gesserunt, et operati sunt eorum duces, fraudes et victorias, et agmina, et terra marique pugnas, in Antiocho tandem desinit et dicit : « Brachia ex eo stabant, et polluent sanctuarium, et auferent juge sacrifie cium, et dabunt in illud abominationem in desa- lationem, et impios in testamentum, hoc est pre- varicatores Judzorum. . In lubrica ablucent, cum semetipsis, et transferent; ‹ populus autem sciens Dominum suum, roborabitur, indicans quæ facta sunt per Macchabæum et Judam, et S:- monem, et Joannem. • Et docti in populo intelli- gent in multa, et iufirmabuntur in gladio et in flamma, › incendium civitatis iterum significans . ‹ Et in captivitate et in rapina dierum, et in infir- mitate cum fuerint, sublevabuntur auxilio par· vulo, , ostendens quia in medio contritionum illarum respirare fas erit, et ex malis surgere quæ eos apprehenderunt. Et applicabuntur eis plurimi in fraudibus; et de intelligentibus infirmabuntur, subindicans scilicet, quia multi ex eis stantes cor- ruent. Deinde ad causam, quare Deus eos permisit in deteriora cadere : quæ est ista ? • Ut purificentur, ait, et eligantur, et dealbenturusque ad temporum finem. › llæc enim permisit Deus, inquit, ut et pu- rificaret eos et ostenderet qui justi essent inter eos. Illius deinde virtutem narrans, dicit: Et faciet secundum voluntatem suam, et elevabitur, et ma- gnificabitur, » addidit et illius mentein blasphe- mam, quia Et adversus Deum deorum loquetur magnifica, et diriget, donec compleatur iracundia, ostendens quia non ex sui ipsius animo, sed ex Dei in Judæos ira dominans confortatus est. Ubi igitur D per plura docuit, quanta facturus sit mala in Ægypto, et in Palestina, et qua de re rediturus, et quomodo, et quo vocante, de omulum denique re- rum istarum mutatione loquitur, et de auxilio quod Judi, angelo misso, probati satis accipient : e lu tempore hoc, dicit enim, consurget Michael, prin- C Variæ lectiones et notæ. LXX. ed. contra orientem et contra fortitudinem Hebr. et Valg. * Dan. viii, 11. pro - vel et them (Ilitzig). - by Dan. om. LXX. Ced. LXX - 271. Ged. Ged. 7. Ced. 6s Dan. viii, 42. Cell. Ced. * Dan. ed. XI 31, sed in aliis codd. om. Dau. Dan. Dan. Dan. x1, 33-35. Dan. Ced. Ged. * Ged. * Ged. " Ced. et codd. LXX, cateri. 145. Uan.

μέγα· καὶ ἀνέβη κέρατα δ' ὑποκάτωθεν αὐτοῦ εἰς τοὺς δ' ἀνέμους τοῦ οὐρανοῦ. » Εντεῦθεν λοιπὸν ἐπὶ τὴν ᾿Αντιόχου βασιλείαν ἐλθὼν, καὶ δεικνύς, ὅτι ἐξ ἑνὸς ἐκείνων τῶν δ' ἐστὶν, πάλιν φησί 17. • Καὶ ἐξῆλθεν ἐκ τοῦ ἑνὸς ἰσχυρὸν, καὶ ἐμεγαλύνθη περισ σῶς πρὸς νότον καὶ [πρὸς] * ἀνατολήν. » Καὶ ση- μαίνων, ὅτι τὴν Ἰουδαϊκὴν πολιτείαν καθελεί, φά σχει • Καὶ δι' αὐτὸν θυσία ἐταράχθη παραπτώ ματι καὶ σὺ ἐγενήθη καὶ κατευωδώθη αὐτῷ, καὶ τὸ ἅγιον ἐρημωθήσεται, καὶ δοθήσεται ἐπὶ τὴν θυσίαν ἁμαρτία. » Τοῦ γὰρ βωμοῦ καθαιρεθέντος καὶ τῶν ἁγίων καταπατηθέντων, εἴδωλον ἔστησεν ἔνδον καὶ θυσίας οι επετέλει τοῖς δαίμοσι παρανόμως· ὅθεν φησίν ". . (Καὶ ἐῤῥίφη χαμαὶ ἡ δικαιοσύνη, καὶ ἐποίησε, καὶ εὐωδώθη. » Εἶτα πάλιν ἐκ δευτέρου την αὐτὴν βασιλείαν ᾿Αντιόχου (τοῦ) Επιφανούς λέγων Β καὶ τὴν αἰχμαλωσίαν, καὶ τὴν ἅλωσιν, καὶ τὴν ἐρή- μωσιν τοῦ ἱεροῦ, προστίθησι καὶ τὸν χρόνον. Αρ- ξάμενος οὐ γὰρ ἀπὸ τῆς ᾿Αλεξάνδρου τελευτής, αὖθις πρὸς τῷ τέλει τοῦ βιβλίου καὶ [τά] μεταξύ πάντα διηγησάμενος ὅσα οἱ Πτολεμαῖοι καὶ οἱ Σέ λευκοι συρραγέντες ἀλλήλοις ἐποίησαν, καὶ οἱ στρα τηγοὶ τούτων εἰργάσαντο, τοὺς δόλους, τὰς νίκας, τὰς στρατείας ", τάς ναυμαχίας, τὰς πεζομαχίας προϊών, εἰς ᾿Αντίοχον τελευτᾷ πάλιν καί φησιν· • Βραχίονες ἐξ οὐ αὐτοῦ στήσονται καὶ βεβηλώσουσι τὸ ἁγίασμα καὶ μεταστήσουσι τὸν ἐνδελεχισμὸν, » τὰς συνήθεις λέγων θυσίας καὶ καθημερινάς, « καὶ δώ- σουσιν εἰς αὐτὸν βδέλυγμα (ηφανισμένον)· καὶ τοὺς ἀνομοῦντας "' διαθήκην, τουτέστι τοὺς παρα βαίνοντας τῶν Ἰουδαίων 18, « ἀπάξουσιν ἐν ὀλισθή μασι » μεθ' ἑαυτῶν καὶ μεταστήσουσι· καὶ λαὸς γινώσκω, εν τὸν Θεὸν αὐτοῦ κατισχύσουσι, ο τὰ ἐπὶ τῶν Μακκαβαίων λέγων καὶ τὰ ἐπὶ Ἰούδα καὶ Σίμω νος καὶ Ἰωάννου. • Καὶ οἱ συνετοί (τοῦ λαοῦ συνήσουσιν εἰς πολλά· καὶ ἀσθενήσουσιν ἐν ῥομφαία καὶ ἐν φλογι, » (834) τὸν ἐμπρησμὸν τῆς πόλεως εξηγούμενος πάλιν. • Καὶ ἐν αἰχμαλωσίᾳ καὶ ἐν ἁρπαγῇ οι ἡμερῶν, καὶ ἐν τῷ ἀσθενῆσαι αὐτοὺς, βοηθήσονται βοήθειαν μικράν, ο ἐμφαίνων, ὅτι με ταξὺ τῶν κακῶν ἐκείνων δυνήσονται ἀναπνεῦσαι καὶ ἀνενεγκεῖν ἐκ τῶν κατειληφότων αὐτοὺς κακῶν . • Καὶ προστεθήσονται πρὸς αὐτοὺς πολλοὶ ἐν ὅλι σθήμασι. Καὶ ἀπὸ τῶν συνιέντων ” ἀσθενήσουσι, ο δεικνύς ότι πολλοὶ καὶ τῶν ἑστώτων πεσοῦνται. Εἶτα καὶ τὴν αἰτίαν, δι᾿ ἣν συνεχώρησεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς ἐν τοσούτοις κακοῖς γενέσθαι ”. Τίς δὲ αὕτη ; • Τοῦ πυρῶσαι, φησίν, ἐν αὐτοῖ;, καὶ τοῦ ἐκλέξασθαι, καὶ τοῦ λευκᾶναι να ἕως καιροῦ πέρα;. » Ταῦτα γὰρ, φησίν, ὁ Θεὸς συνεχώρησεν ὥστε αὐτοὺς ἐκκαθᾶραι καὶ πρὸς τὴν δύναμιν ΤΕΠΠ רים π. καὶ ἐγ. καὶ ἀ. υπ. π. καὶ ἐγ. αὐτό Καὶ ἐδόθη Καὶ θλίψις ἐδ. ? Καὶ γενήσεται περί οι θυσίαν Α.βασιλείας Ο τὰς μάχας Και σπέρ ματα ἐξ Καὶ β. αι. εἰ; &. εἴ καὶ οἱ ἀνομοῦντες δεινών το γινώσκοντες οι διαρπαγῇ συννντων γίνεσθαι ἐκλευκᾶναι ἀποκαλυφθῆναι κ τ. τ π. τ. Ι. Η. 79. 81. CHRON.CON. - LIB. III. A dissipatum est clade, et factum est, et prosperatur Dan. VIII, 9. est ei; et sanctum vastabitur, et dabitur super sa- crificium peccatum. Etenim, cum altare sublatum fuisset, et sancta conculcata, statua intus posita, dæmoniis sacrificari nefarie imperavit. Unde dicit: • Prostrata est in terram justitia, et fecit et prospe- ratus est. . Deinde rursus idem Antiochi Epipla- nis regnum referens, et servitutem, et excidium et desolationem templi, adjicit et tempus. Ab Alexandri enim morte incipiens, et ad finem libri omnia quæque iutermedia enarrans, Ptolemida et Seleucidæ, se invicem confringentes, gesserunt, et operati sunt eorum duces, fraudes et victorias, et agmina, et terra marique pugnas, in Antiocho tandem desinit et dicit : « Brachia ex eo stabant, et polluent sanctuarium, et auferent juge sacrifie cium, et dabunt in illud abominationem in desa- lationem, et impios in testamentum, hoc est pre- varicatores Judzorum. . In lubrica ablucent, cum semetipsis, et transferent; ‹ populus autem sciens Dominum suum, roborabitur, indicans quæ facta sunt per Macchabæum et Judam, et S:- monem, et Joannem. • Et docti in populo intelli- gent in multa, et iufirmabuntur in gladio et in flamma, › incendium civitatis iterum significans . ‹ Et in captivitate et in rapina dierum, et in infir- mitate cum fuerint, sublevabuntur auxilio par· vulo, , ostendens quia in medio contritionum illarum respirare fas erit, et ex malis surgere quæ eos apprehenderunt. Et applicabuntur eis plurimi in fraudibus; et de intelligentibus infirmabuntur, subindicans scilicet, quia multi ex eis stantes cor- ruent. Deinde ad causam, quare Deus eos permisit in deteriora cadere : quæ est ista ? • Ut purificentur, ait, et eligantur, et dealbenturusque ad temporum finem. › llæc enim permisit Deus, inquit, ut et pu- rificaret eos et ostenderet qui justi essent inter eos. Illius deinde virtutem narrans, dicit: Et faciet secundum voluntatem suam, et elevabitur, et ma- gnificabitur, » addidit et illius mentein blasphe- mam, quia Et adversus Deum deorum loquetur magnifica, et diriget, donec compleatur iracundia, ostendens quia non ex sui ipsius animo, sed ex Dei in Judæos ira dominans confortatus est. Ubi igitur D per plura docuit, quanta facturus sit mala in Ægypto, et in Palestina, et qua de re rediturus, et quomodo, et quo vocante, de omulum denique re- rum istarum mutatione loquitur, et de auxilio quod Judi, angelo misso, probati satis accipient : e lu tempore hoc, dicit enim, consurget Michael, prin- C Variæ lectiones et notæ. LXX. ed. contra orientem et contra fortitudinem Hebr. et Valg. * Dan. viii, 11. pro - vel et them (Ilitzig). - by Dan. om. LXX. Ced. LXX - 271. Ged. Ged. 7. Ced. 6s Dan. viii, 42. Cell. Ced. * Dan. ed. XI 31, sed in aliis codd. om. Dau. Dan. Dan. Dan. x1, 33-35. Dan. Ced. Ged. * Ged. * Ged. " Ced. et codd. LXX, cateri. 145. Uan.

Δ καὶ δεῖξαι τοὺς ἐν αὐτοῖς δοκίμους. (28) Είτα ε δια ηγούμενος αὐτοῦ ἐκείνου τὴν δύναμιν ἔφη • Καὶ ποιήσει κατὰ τὸ θέλημα αὐτοῦ, καὶ ὑψωθήσεται, καὶ μεγαλυνθήσεται. › Καὶ μέντοι καὶ τὴν βλάσφη μον αὐτοῦ γνώμην να προσέθηκεν, ὅτι ο Ἐπὶ τὸν Θεὸν τῶν θεῶν λαλήσει υπέρογκα καὶ κατευθυνεί μέχρι συντελεσθῆναι τὴν ὀργήν, ο δεικνύς, ὅτι οὐκ ἀπὸ τῆς οἰκείας γνώμης, ἀλλὰ διὰ τὴν ὀργὴν τοῦ Θεοῦ τὴν κατὰ τῶν Ἰουδαίων οὕτως ἐκεῖνος ἐκρά- τει καὶ ἴσχυεν. Εἰπὼν οὖν δι᾿ ἑτέρων πλειόνων, ὅσα κακὰ ἐργάσεται τὴν Αἴγυπτον [καὶ] τὴν Παλαιστί γῆν, καὶ πῶς ἐπανήξει καὶ τίνος καλοῦντος καὶ ποίας αἰτίας καταναγκαζούσης, λέγει λοιπόν και τὴν μεταβολὴν τῶν πραγμάτων τούτων, καὶ ὅτι δίκην δόντες οἱ Ἰουδαῖοι διὰ τούτων ἁπάντων, τεύ- ξονταί τινος ἀντιλήψεως, ἀγγέλου πεμφθέντος εἰς τὴν ἐκείνων βοήθειαν · Ἐν τῷ καιρῷ γὰρ, φησίν, ἐκείνῳ ἀναστήσεται Μιχαήλ, ὁ μέγας ἄρχων, ὁ ἐφεστηκὼς ἐπὶ τοὺς υἱοὺς τοῦ λαοῦ σου· καὶ ἔσται καιρός θλίψεως οἷος οὐ γέγονεν ἀφ᾽ οὗ γεγένηται ἔθνος ἐπὶ τῆς γῆς ἕως τοῦ καιροῦ ἐκείνου· καὶ ἐν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ σωθήσεται πᾶς ὁ ' γεγραμμένος ἐν τῇ βίβλῳ, » τουτέστιν ο! (τῆς) σωτηρίας ὄντες ἄξιοι . ᾿Αλλὰ τὸ ζητούμενον οὕτω καὶ νῦν ἀποδέ- δεικται· τί δὲ ' τοῦτό ἐστιν ; Οτι καὶ χρόνους ώρι- σεν ἐν τοῖς κακοῖς τούτοις ὥσπερ ἐκεῖ ° υ' καὶ μετὰ ταῦτα σ'. Ιδωμεν τοίνυν καὶ ἐνταῦθα, εἴ τινα χρό- νον ὁρίζει. (Κα!) που δὴ τοῦτο ἔστιν εὑρεῖν ; Ἐν τοῖς μετὰ ταῦτα λεχθησομένοις· ἐπειδὴ γὰρ τὰ πολλὰ καὶ μεγάλα ἤκουσε κακὰ, τὸν ἐμπρησμόν τῆς πό λεως, τὴν ἀνατροπὴν τοῦ νόμου, τὴν αἰχμαλωσίαν, ἐπιθυμεῖ γὰρ καὶ τὸ ' τέλος αὐτῶν μαθεῖν καὶ εἴ τις • ἔσται τῶν συμφορῶν τούτων μεταβολή και διερω τῶν ἔλεγεν οὕτως· « Κύριε, τί τὰ ἔσχατα τούτων ; Καὶ εἶπε· Δεύρο, Δανιήλ, ὅτι ἐμπεφραγμένοι (καὶ ἐσφραγισμένοι) εἰσὶν οἱ λόγο: ἕως καιροῦ πέρας, τὸ ἀσαφὲς τῶν εἰρημένων αινιττόμενος, εἶτα καὶ τὴν αἰτίαν τῆς συγχωρήσεως τῶν κακῶν, ἕως ἂν ἐκλεγῶσι καὶ ἐκλευκανθῶσι καὶ πυρωθῶσι πολλο!, καὶ ἀνομήσουσιν ἄνομοι, καὶ [ού] συνήσουσι πάντες (οι) ἀσεβεῖς καὶ (οί) νοήμονες συνήσουσιν 10. Εἶτα τὸν καιρὸν προλέγων, ὅσον μέλλει κατέχειν αὐτοὺς τὰ δεινά, φησίν· ο ᾿Απὸ καιροῦ παραλλάξεως ἐνδελε - χές “·, τὸ δὲ ἐνδελεχὲς τὸ πυκνὸν καὶ συνεχές ἐστιν. Τοῖς γὰρ Ἰουδαίοις τε ἔθος ἐστὶν καὶ ἐν πρωί καὶ ἐν ἑσπέρᾳ καὶ καθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν τῷ Θεῷ θύειν · καὶ διὰ τοῦτο ἡ θυσία ἐκείνη ἐνδελεχισμός ἐλέγετο. (Ἐπεὶ οὖν ἐλθὼν ὁ Αντίοχος κατέλυσε τὸ ἔθος τοῦτο καὶ ἤλλαξε, διὰ τοῦτό φησιν ὁ ἄγγελος, ὅτι ο Από καιροῦ ἀλλάξεως " τοῦ ἐνδελεχι σμοῦ, » (835) τουτέστιν ἀπὸ τῆς καταλύσεως τῆς θυσίας, εἰσὶ δὲ ἡμέραι ᾳ καὶ σή', ὅπερ ἐστὶν ἔτη Υ' ἥμισυ (τοῦτο ἐπὶ τοῦ ᾿Αντιχρίστου). Εἶτα δηλών ὅτι λύσις τῶν κακῶν τούτων ἔσται καὶ ἀπαλλαγή, ἐπήγαγεν (ὁμοίως καὶ τοῦτο ἐπὶ τοῦ ὑπὸ ᾿Αντιχρί στου ληπτέον· τὰς γὰρ ᾳ σι' ἡμέρας οὐχ ἁρμόττει τάττειν ἐπὶ τοῦ ᾿Αντιόχου, ἀλλ᾽ ἢ τὰς δισχιλίους τ', ᾶς εἴρηκεν ὁ αὐτὸς προφήτης Δανιὴλ ἐν τῇ θ' δράσει, αἴτινες ψηφιζόμεναι ποιοῦσιν ἐξ ἐτῶν ἀριθμὸν καὶ Ενθεν — ἀντίχριστον Ενθεν μεταβαίνει ἀπὸ τοῦ ᾿Αντίοχου εἰς τὸν ᾿Αντίχριστον το λέγων Καὶ τοῦτό τινες τῶν ἑρμηνευτῶν εἰς · καὶ τὸν ᾿Αντιχρίστου καιρὸν ἐξειλήφασι τοῦ ἀγγέλου τὴν παράστασιν ἐν τῇ γῇ Ίως ὁ λαός σου πᾶς λ. πολὺς τί δή ἔτη ἐπ. λοιπόν το νοήσωσι ἐνδελεχισμὸς δὲ ἐκα λεῖτο ἡ καθημερινή θυσία. τὸ γὰρ ἐνδ. 1ο ἐνδελεχισμού της παραλλ. τ. έ. τοῦ ἀ. εἰ ὁμοίως - ψῆφαν και ἐ. GEORGI HAMARTOLI ceps magnus, qui stal pro Gliis populi sui, et erit tempus pressuræ, quale non fuit, ex quo gens fuit in terra usque ad tempus illud. Et in tempore illo salvabitur omnis scriptus in libro, › id est qui sunt salvatione digni. . . • Verumtamen quod quæritur non adhuc est in- B (29) ventum. Quid hoc? quia tempora præfinivit in malis istis, ut illic quadragentos annos, et postea septuaginta. Videamus ergo an etiam nunc tempus præsignaverit. Sed ubi est invenire? In his quæ di- cenda sunt; cum enim magna et multa mala audiit, incendium civitatis, legis subversionem, servitutem, optat finem illorum discere, et, si qua futura sit ex calamitatibus liberatio. Et interrogans, sic dicebat : Domine, quis finis eorum ? et ait : Vade, Daniel, quia clausi sunt signatique sermones usque ad temporis finem. Sic obscuritate sermonis respon- sum obnubilans, et etiam causam permissionis malorum, ‹ donec eligantur et dealbentur, et im- pie agent impii, neque intelligent omnes impii, et docti intelligent. Deinde prænuntians per quale < tempus malis vexandi sint, declarat : ‹ A tem- pore immutationis perpetuo.› Perpetuum vero illud es: quod frequens et continuum. Judæis enim mos est et mane et vespere et omni die Deo immolare, et ideo hostia illa dicitur perpetuum. Cum venieus Antiochus əbstulisset gentem istam et immutasset, idcirco dicit angelus : ‹A tempore immutationis perpetui › hoc est a destructione sacrificil, ‹ sunt dies mille ducenti nonaginta, » quisunt anni tres et dimidium (hoc est sub Antichristo). Deinde indicans quod futura sit solutio malorum et liberatio, addidit (et hæc si- iniliter de'Antichristo intelligendum, siquidem mille ducentos nonaginta dies non contigit sub Antiocho concordare, optime vero bis mille trecentos dies, D g quos dixit idem propheta Daniel in nona visione, qui supputati de more Hebræorum sex annos et sex menses efficiunt ) : c Beatus exspectans et præve- niens usque ad dies mille trecentas triginta quin- que,› dictis nempe mille ducentis nonaginta diebus dies quadraginta quinque adjiciens quia in mense et - C Variæ lectiones et notæ. * codicis rubrica. — Ced. 404,8-405,1. • Dail. x1, 36. add. Led. * Dan. sui, 4. Dan. non est in Hebr. Ced. · Dan. Ced. • Ced. 405,1-406,11.” Ced. • add. Cod. Bulg. ' Ced. * Dan. xii, 8. 9. • Dan¸ x11, 40. Ced. Ced. Dan. xii, 11. Ced. et cod. a prima manu '"* 'E. yàp hv s. 'I. Ced. add. Ced. Dan. Ced. deest in Bulg. ut in Cedreno

Δ καὶ δεῖξαι τοὺς ἐν αὐτοῖς δοκίμους. (28) Είτα ε δια ηγούμενος αὐτοῦ ἐκείνου τὴν δύναμιν ἔφη • Καὶ ποιήσει κατὰ τὸ θέλημα αὐτοῦ, καὶ ὑψωθήσεται, καὶ μεγαλυνθήσεται. › Καὶ μέντοι καὶ τὴν βλάσφη μον αὐτοῦ γνώμην να προσέθηκεν, ὅτι ο Ἐπὶ τὸν Θεὸν τῶν θεῶν λαλήσει υπέρογκα καὶ κατευθυνεί μέχρι συντελεσθῆναι τὴν ὀργήν, ο δεικνύς, ὅτι οὐκ ἀπὸ τῆς οἰκείας γνώμης, ἀλλὰ διὰ τὴν ὀργὴν τοῦ Θεοῦ τὴν κατὰ τῶν Ἰουδαίων οὕτως ἐκεῖνος ἐκρά- τει καὶ ἴσχυεν. Εἰπὼν οὖν δι᾿ ἑτέρων πλειόνων, ὅσα κακὰ ἐργάσεται τὴν Αἴγυπτον [καὶ] τὴν Παλαιστί γῆν, καὶ πῶς ἐπανήξει καὶ τίνος καλοῦντος καὶ ποίας αἰτίας καταναγκαζούσης, λέγει λοιπόν και τὴν μεταβολὴν τῶν πραγμάτων τούτων, καὶ ὅτι δίκην δόντες οἱ Ἰουδαῖοι διὰ τούτων ἁπάντων, τεύ- ξονταί τινος ἀντιλήψεως, ἀγγέλου πεμφθέντος εἰς τὴν ἐκείνων βοήθειαν · Ἐν τῷ καιρῷ γὰρ, φησίν, ἐκείνῳ ἀναστήσεται Μιχαήλ, ὁ μέγας ἄρχων, ὁ ἐφεστηκὼς ἐπὶ τοὺς υἱοὺς τοῦ λαοῦ σου· καὶ ἔσται καιρός θλίψεως οἷος οὐ γέγονεν ἀφ᾽ οὗ γεγένηται ἔθνος ἐπὶ τῆς γῆς ἕως τοῦ καιροῦ ἐκείνου· καὶ ἐν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ σωθήσεται πᾶς ὁ ' γεγραμμένος ἐν τῇ βίβλῳ, » τουτέστιν ο! (τῆς) σωτηρίας ὄντες ἄξιοι . ᾿Αλλὰ τὸ ζητούμενον οὕτω καὶ νῦν ἀποδέ- δεικται· τί δὲ ' τοῦτό ἐστιν ; Οτι καὶ χρόνους ώρι- σεν ἐν τοῖς κακοῖς τούτοις ὥσπερ ἐκεῖ ° υ' καὶ μετὰ ταῦτα σ'. Ιδωμεν τοίνυν καὶ ἐνταῦθα, εἴ τινα χρό- νον ὁρίζει. (Κα!) που δὴ τοῦτο ἔστιν εὑρεῖν ; Ἐν τοῖς μετὰ ταῦτα λεχθησομένοις· ἐπειδὴ γὰρ τὰ πολλὰ καὶ μεγάλα ἤκουσε κακὰ, τὸν ἐμπρησμόν τῆς πό λεως, τὴν ἀνατροπὴν τοῦ νόμου, τὴν αἰχμαλωσίαν, ἐπιθυμεῖ γὰρ καὶ τὸ ' τέλος αὐτῶν μαθεῖν καὶ εἴ τις • ἔσται τῶν συμφορῶν τούτων μεταβολή και διερω τῶν ἔλεγεν οὕτως· « Κύριε, τί τὰ ἔσχατα τούτων ; Καὶ εἶπε· Δεύρο, Δανιήλ, ὅτι ἐμπεφραγμένοι (καὶ ἐσφραγισμένοι) εἰσὶν οἱ λόγο: ἕως καιροῦ πέρας, τὸ ἀσαφὲς τῶν εἰρημένων αινιττόμενος, εἶτα καὶ τὴν αἰτίαν τῆς συγχωρήσεως τῶν κακῶν, ἕως ἂν ἐκλεγῶσι καὶ ἐκλευκανθῶσι καὶ πυρωθῶσι πολλο!, καὶ ἀνομήσουσιν ἄνομοι, καὶ [ού] συνήσουσι πάντες (οι) ἀσεβεῖς καὶ (οί) νοήμονες συνήσουσιν 10. Εἶτα τὸν καιρὸν προλέγων, ὅσον μέλλει κατέχειν αὐτοὺς τὰ δεινά, φησίν· ο ᾿Απὸ καιροῦ παραλλάξεως ἐνδελε - χές “·, τὸ δὲ ἐνδελεχὲς τὸ πυκνὸν καὶ συνεχές ἐστιν. Τοῖς γὰρ Ἰουδαίοις τε ἔθος ἐστὶν καὶ ἐν πρωί καὶ ἐν ἑσπέρᾳ καὶ καθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν τῷ Θεῷ θύειν · καὶ διὰ τοῦτο ἡ θυσία ἐκείνη ἐνδελεχισμός ἐλέγετο. (Ἐπεὶ οὖν ἐλθὼν ὁ Αντίοχος κατέλυσε τὸ ἔθος τοῦτο καὶ ἤλλαξε, διὰ τοῦτό φησιν ὁ ἄγγελος, ὅτι ο Από καιροῦ ἀλλάξεως " τοῦ ἐνδελεχι σμοῦ, » (835) τουτέστιν ἀπὸ τῆς καταλύσεως τῆς θυσίας, εἰσὶ δὲ ἡμέραι ᾳ καὶ σή', ὅπερ ἐστὶν ἔτη Υ' ἥμισυ (τοῦτο ἐπὶ τοῦ ᾿Αντιχρίστου). Εἶτα δηλών ὅτι λύσις τῶν κακῶν τούτων ἔσται καὶ ἀπαλλαγή, ἐπήγαγεν (ὁμοίως καὶ τοῦτο ἐπὶ τοῦ ὑπὸ ᾿Αντιχρί στου ληπτέον· τὰς γὰρ ᾳ σι' ἡμέρας οὐχ ἁρμόττει τάττειν ἐπὶ τοῦ ᾿Αντιόχου, ἀλλ᾽ ἢ τὰς δισχιλίους τ', ᾶς εἴρηκεν ὁ αὐτὸς προφήτης Δανιὴλ ἐν τῇ θ' δράσει, αἴτινες ψηφιζόμεναι ποιοῦσιν ἐξ ἐτῶν ἀριθμὸν καὶ Ενθεν — ἀντίχριστον Ενθεν μεταβαίνει ἀπὸ τοῦ ᾿Αντίοχου εἰς τὸν ᾿Αντίχριστον το λέγων Καὶ τοῦτό τινες τῶν ἑρμηνευτῶν εἰς · καὶ τὸν ᾿Αντιχρίστου καιρὸν ἐξειλήφασι τοῦ ἀγγέλου τὴν παράστασιν ἐν τῇ γῇ Ίως ὁ λαός σου πᾶς λ. πολὺς τί δή ἔτη ἐπ. λοιπόν το νοήσωσι ἐνδελεχισμὸς δὲ ἐκα λεῖτο ἡ καθημερινή θυσία. τὸ γὰρ ἐνδ. 1ο ἐνδελεχισμού της παραλλ. τ. έ. τοῦ ἀ. εἰ ὁμοίως - ψῆφαν και ἐ. GEORGI HAMARTOLI ceps magnus, qui stal pro Gliis populi sui, et erit tempus pressuræ, quale non fuit, ex quo gens fuit in terra usque ad tempus illud. Et in tempore illo salvabitur omnis scriptus in libro, › id est qui sunt salvatione digni. . . • Verumtamen quod quæritur non adhuc est in- B (29) ventum. Quid hoc? quia tempora præfinivit in malis istis, ut illic quadragentos annos, et postea septuaginta. Videamus ergo an etiam nunc tempus præsignaverit. Sed ubi est invenire? In his quæ di- cenda sunt; cum enim magna et multa mala audiit, incendium civitatis, legis subversionem, servitutem, optat finem illorum discere, et, si qua futura sit ex calamitatibus liberatio. Et interrogans, sic dicebat : Domine, quis finis eorum ? et ait : Vade, Daniel, quia clausi sunt signatique sermones usque ad temporis finem. Sic obscuritate sermonis respon- sum obnubilans, et etiam causam permissionis malorum, ‹ donec eligantur et dealbentur, et im- pie agent impii, neque intelligent omnes impii, et docti intelligent. Deinde prænuntians per quale < tempus malis vexandi sint, declarat : ‹ A tem- pore immutationis perpetuo.› Perpetuum vero illud es: quod frequens et continuum. Judæis enim mos est et mane et vespere et omni die Deo immolare, et ideo hostia illa dicitur perpetuum. Cum venieus Antiochus əbstulisset gentem istam et immutasset, idcirco dicit angelus : ‹A tempore immutationis perpetui › hoc est a destructione sacrificil, ‹ sunt dies mille ducenti nonaginta, » quisunt anni tres et dimidium (hoc est sub Antichristo). Deinde indicans quod futura sit solutio malorum et liberatio, addidit (et hæc si- iniliter de'Antichristo intelligendum, siquidem mille ducentos nonaginta dies non contigit sub Antiocho concordare, optime vero bis mille trecentos dies, D g quos dixit idem propheta Daniel in nona visione, qui supputati de more Hebræorum sex annos et sex menses efficiunt ) : c Beatus exspectans et præve- niens usque ad dies mille trecentas triginta quin- que,› dictis nempe mille ducentis nonaginta diebus dies quadraginta quinque adjiciens quia in mense et - C Variæ lectiones et notæ. * codicis rubrica. — Ced. 404,8-405,1. • Dail. x1, 36. add. Led. * Dan. sui, 4. Dan. non est in Hebr. Ced. · Dan. Ced. • Ced. 405,1-406,11.” Ced. • add. Cod. Bulg. ' Ced. * Dan. xii, 8. 9. • Dan¸ x11, 40. Ced. Ced. Dan. xii, 11. Ced. et cod. a prima manu '"* 'E. yàp hv s. 'I. Ced. add. Ced. Dan. Ced. deest in Bulg. ut in Cedreno

τὴν κάθοδον ἐπανῆλθε Καμβύσης, εἶτα οἱ Μάγος καὶ μετ' ἐκείνους Δαρείος Υστάσπου, μεθ᾿ ὃν Ξέρξης ὁ Δαρείου καὶ 'Αρταβάνης· εἶτα 'Αρταξέρξης ο Μα- κρόχειρ ἐβασίλευσε τῆς Περσίδος. Ἐν (δὲ τῷ κ' ἔτει τῆς βασιλείας αὐτοῦ Νεεμίας ἀνελθών, τὴν πόλιν ἀνέστησεν, ἅπερ ὁ Εσδρας ἀκριβῶς ἡμῖν διηγήσατο. Αν τοίνυν ἐντεῦθεν υπ[γ']ἔτη θῶμεν ", ήξομεν πάντως ἐπὶ τὴν κατασκαφὴν ταύτην ", ὡς καὶ Ἰώ- σηπος αὖθις μαρτυρεῖ λέγων· « Τὴν δὲ τῆς πόλεως ἐρήμωσιν καὶ τοῦ ναοῦ συνέβη γενέσθαι κατά τὴν Δανιὴλ προφητείαν πρὸ ν' [καὶ] ὀκτὼ γενομένην ἐτῶν. Διὰ τοῦτό φησιν· Οἰκοδομηθήσεται πλατεία καὶ περίτειχος (31) Ἐπειδὰν οὖν ἀναστῇ Ἱερουσαλήμ· οὐκ ἐπὶ Κύρου δὲ ᾠκοδομήθη, ἀλλ' ἐπὶ τοῦ ᾿Αρταξέρξου τοῦ Μακρόχειρος. Μετὰ γὰρ καὶ τὸ οἰκεῖον ἀπολάβῃ σχῆμα, ἀπ' ἐκείνου τὰς σ ἑβδομάδας ἀριθμει (καὶ ὄψῃ τὴν αἰχμαλωσίαν τὴν οὐκέτι τέλο; ἔχουσαν, ὅπερ δηλῶν σαφέστερον, ὅτι οὐχ ἕξει τινὰ λύσιν τὰ κατέχοντα αὐτοὺς κακά, οὕτω φησίν)· « Μετὰ δὲ τὰς ο “ ἑβδομάδας ἐξολο θρευθήσεται χρίσμα, καὶ κρῖμα οὐκ ἔσται ἐν αὐτῷ το (καὶ τὴν πόλιν καὶ τὸ ἅγιον διαφθερεί σὺν τῷ ἡγου- μένῳ τῷ ἐρχομένῳ, καὶ συγκοπήσονται ὡς ἐν κατα- κλυσμῷ, καὶ ἕως τέλους πολέμου συντετμημένοι τάξει ἀφανισμοῖς. » Καὶ πάλιν τὴν αἰχμαλωσίαν ταύτην λέγων φησί ει· ο 'Αρθήσεται θυσία καὶ σπονδὴ, καὶ ἐπὶ τὸ ἱερὸν βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως συντέλεια δοθήσεται ἐπὶ τὴν ἐρήμωσιν. ο Βέλυγμα δὲ λέγει ἐρημώσεως τὸν ἀνδριάντα, ὃν ἔστησεν ᾿Αδριανὸς ὁ βασιλεὺς ἐν τῷ ναῷ, δς καὶ τὴν πόλιν καθεῖλεν ἄρδην). Μετὰ γὰρ τὴν Ούεσπασιανοῦ καὶ Τίτου γενομένην ἐρήμωσιν ἐπὶ ᾿Αδριανοῦ συστή σαντες δὲ οἱ Ἰουδαῖοι, ἐσπούδαζον ἐπὶ τὴν προτέραν πολιτείαν ἐπανελθεῖν οἱ μάταιοι θεομαχοῦντες (καὶ μὴ ἀκούοντες τοῦ προφήτου λέγοντος - "Α ὁ Θεὸς δ . ὁ ἅγιος βεβούλευται, τίς διασκεδάσει, καὶ τὴν χεῖρα αὐτοῦ τὴν ὑψηλὴν τῆς ἀποστρέψει ; ο Στασιάσαντες οὖν πάλιν ἑαυτοὺς εἰς τέλος ἐρημώσεως κατέστησαν) • χειρωσάμενος γὰρ εἰ αὐτοὺς ὁ βασιλεὺς καὶ τὴν πό λιν πᾶσαν καταστρέψας καὶ τὰ λείψανα ἀφανίσας πάντα (ἵνα μηδὲ ἀναισχύντως ἔχωσι λοιπόν, έστησε τὸν ἑαυτοῦ ἀνδριάντα. Εἶτα συνιδών, ὅτι συμβαίνει χρόνον ποτέ καταπεσεῖν τοῦτον, ὥστε αὐτοῖς ἐνθεῖναι καυτῆρα καὶ πληγὴν ἀνίατον τῆς ἀναισχυντίας ἐκείνη; καὶ ἥττης ἔλεγχον) τὸ ἑαυτοῦ ὄνομα τῇ πό λει ἐπέθηκεν. Ἐπειδὴ γὰρ Αίλιος Αδριανός έχρη μάτιζε, οὕτω καὶ τὴν πόλιν ἐνομοθέτησε και λεῖσθαι, διὸ καὶ μέχρι νῦν Αἰλία προσαγορεύεται ως κατὰ τὴν ἐπωνυμίαν (τοῦ κρατήσαντος αὐτὴν καὶ καθελόντο;)· ὅθεν ὁ Χριστὸς μετὰ ᾿Αντίοχον τὸν Επιφανή παραγενόμενος καὶ προαναφωνῶν τὴν μέλλουσαν ἔσεσθαι αἰχμαλωσίαν καὶ δεικνύς, ὅτι περὶ αὐτῆς ὁ Δανιὴλ προείπεν, φησίν· . Οταν ἴδητε το βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως δε ἑστὼς ἐν τόπῳ ἁγίῳ - ὁ ἀναγινώσκων νοείτω. ο —— * Κύρη σε θῶμεν ἔτη - Ἐπεὶ "' γὰρ ἅπαν εἴδωλον καὶ πᾶν ἐκτύπωμα ἀνθρώπου βδέλυγμα παρὰ ταύτης ταύτ. οὐ καὶ τοῦ ν. ἐ. τεῖχος σε έβ' το καθώς προείρηται μου σε συστάντες χ. δή πρ. καὶ μετὰ ταῦτα αὐτὴν ἀνεγείρας, Αἰλίαν αὐτὴν προσηγόρευσε 3. τὴν αὐτοῦ ἐπ. σε τὸ ῥηθὲν διὰ Δικὴλ τοῦ προφήτου δε δή GEORGII HAMARTOLI Darius liystaspis, post quem regnavit Xerses Darii A filius, qui et Artabanes, et tandem dictus Artaxerxes. Anno vicesimo hujus regni, reversus Nehemias, civitatem reædificavit, sicut nobis Esdras diligentis- sime enarravit. Si hinc quadringentos octoginta tres annos ponamus, ad destructionem ipsam de- veniemus, ut testificatur Josephus iterum dicens : Civitatis vastationem et templi factam esse juxta prophetiam Danielis a sexcentis octo annis editam. I leo dicit Edificabitur platea et murus. › A tempore ergo, quo iterum ædificata est et pro- priam sui ipsius figuram recuperavit, supputa hebdomades, et videbis captivitatem nullum finem habentem ; quod clare ostendens, quia non aufere- tur pressura malorum, sic dicit : e Post hebdo- mades exterminabitur chrisma, et judicium non B erit in eo et civitatem et sanctuarium destruet cum duce venturo, et allidentur quasi in cala- clysmo, et usque ad finem belli concisi ordine de- solationibus. Et iterum de eadem captivitate loquens, dicit : Auferetur victima et libamen, et super templum abominatio desolationis, plenitudo dabitur super vastitatem. > Abominationem deso- lationis dicit statuam quam eresit Adrianus im- perator in templo, qui et urbem solo æquavit. Post excidium enim sub Vespasiano et Tito, Adriano imperante, surrexerunt Judai, et ad pri- stinum statum redire conati sunt, incassum Deo resi- stentes, nec prophetam audientes, cumn dicit : • Quæ Deus sanctus decrevit, quis infirmabit, et manum ejus sublimem quis evertet?, Rebel G lantes igitur iterum ad finem desolationis sua spoute venerunt ; deinceps, bis subjectis, et fun- ditus eversa civitate, et reliquiis exterminatis, ut non sine opprobrio forent statuam suam propriam posuit. Deinde cum intelligeret hanc olim ruituram esse, ut illis plagam irremediabilen inureret, op- probrii cladisque notam suum nomen civitati imposuit. Cum enim Ælius Adrianus nomina- retur, sic decrevit de suo nomine urbem nuncu- pari; quæ reipsa hodieque Ælia vocatur de illius nomine, qui potitus diruit. Unde Christus, qui post Antiochum Epiphanem venit, cum futuram captivitatem proclamaret ostenderetque quod de ea Daniel locutus est, dicit : • Cum videritis abo-D minationem desolationis stantem in loco sancto, qui legit intelligat. Cum statua quæque aut scul- pura hominis abominatio Judæis haberetur, sub- obscure statuam ostendens illam, quando simul futura sit captivitas et a quo praenuntiavit. Quod de Romanis hæc dicta sunt Josephus testificatur, ut jam diximus. Ced. Varia lectiones et nota. Cerl. Ced, col. Cel. Apud Josephumn hæc verba non invenimus. Dan. ix, 25. Cerl. 408,8-499,99. Dan. 1x, 26, om. Ced. Ced. seqq. omissis. s' Dan. ix, 27. 81° Dan. græus. Ced. 8.a. xiv, 27. Ced. Cell. Cel. ut Matth. xxiv, 15. add. Ced.

τὴν κάθοδον ἐπανῆλθε Καμβύσης, εἶτα οἱ Μάγος καὶ μετ' ἐκείνους Δαρείος Υστάσπου, μεθ᾿ ὃν Ξέρξης ὁ Δαρείου καὶ 'Αρταβάνης· εἶτα 'Αρταξέρξης ο Μα- κρόχειρ ἐβασίλευσε τῆς Περσίδος. Ἐν (δὲ τῷ κ' ἔτει τῆς βασιλείας αὐτοῦ Νεεμίας ἀνελθών, τὴν πόλιν ἀνέστησεν, ἅπερ ὁ Εσδρας ἀκριβῶς ἡμῖν διηγήσατο. Αν τοίνυν ἐντεῦθεν υπ[γ']ἔτη θῶμεν ", ήξομεν πάντως ἐπὶ τὴν κατασκαφὴν ταύτην ", ὡς καὶ Ἰώ- σηπος αὖθις μαρτυρεῖ λέγων· « Τὴν δὲ τῆς πόλεως ἐρήμωσιν καὶ τοῦ ναοῦ συνέβη γενέσθαι κατά τὴν Δανιὴλ προφητείαν πρὸ ν' [καὶ] ὀκτὼ γενομένην ἐτῶν. Διὰ τοῦτό φησιν· Οἰκοδομηθήσεται πλατεία καὶ περίτειχος (31) Ἐπειδὰν οὖν ἀναστῇ Ἱερουσαλήμ· οὐκ ἐπὶ Κύρου δὲ ᾠκοδομήθη, ἀλλ' ἐπὶ τοῦ ᾿Αρταξέρξου τοῦ Μακρόχειρος. Μετὰ γὰρ καὶ τὸ οἰκεῖον ἀπολάβῃ σχῆμα, ἀπ' ἐκείνου τὰς σ ἑβδομάδας ἀριθμει (καὶ ὄψῃ τὴν αἰχμαλωσίαν τὴν οὐκέτι τέλο; ἔχουσαν, ὅπερ δηλῶν σαφέστερον, ὅτι οὐχ ἕξει τινὰ λύσιν τὰ κατέχοντα αὐτοὺς κακά, οὕτω φησίν)· « Μετὰ δὲ τὰς ο “ ἑβδομάδας ἐξολο θρευθήσεται χρίσμα, καὶ κρῖμα οὐκ ἔσται ἐν αὐτῷ το (καὶ τὴν πόλιν καὶ τὸ ἅγιον διαφθερεί σὺν τῷ ἡγου- μένῳ τῷ ἐρχομένῳ, καὶ συγκοπήσονται ὡς ἐν κατα- κλυσμῷ, καὶ ἕως τέλους πολέμου συντετμημένοι τάξει ἀφανισμοῖς. » Καὶ πάλιν τὴν αἰχμαλωσίαν ταύτην λέγων φησί ει· ο 'Αρθήσεται θυσία καὶ σπονδὴ, καὶ ἐπὶ τὸ ἱερὸν βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως συντέλεια δοθήσεται ἐπὶ τὴν ἐρήμωσιν. ο Βέλυγμα δὲ λέγει ἐρημώσεως τὸν ἀνδριάντα, ὃν ἔστησεν ᾿Αδριανὸς ὁ βασιλεὺς ἐν τῷ ναῷ, δς καὶ τὴν πόλιν καθεῖλεν ἄρδην). Μετὰ γὰρ τὴν Ούεσπασιανοῦ καὶ Τίτου γενομένην ἐρήμωσιν ἐπὶ ᾿Αδριανοῦ συστή σαντες δὲ οἱ Ἰουδαῖοι, ἐσπούδαζον ἐπὶ τὴν προτέραν πολιτείαν ἐπανελθεῖν οἱ μάταιοι θεομαχοῦντες (καὶ μὴ ἀκούοντες τοῦ προφήτου λέγοντος - "Α ὁ Θεὸς δ . ὁ ἅγιος βεβούλευται, τίς διασκεδάσει, καὶ τὴν χεῖρα αὐτοῦ τὴν ὑψηλὴν τῆς ἀποστρέψει ; ο Στασιάσαντες οὖν πάλιν ἑαυτοὺς εἰς τέλος ἐρημώσεως κατέστησαν) • χειρωσάμενος γὰρ εἰ αὐτοὺς ὁ βασιλεὺς καὶ τὴν πό λιν πᾶσαν καταστρέψας καὶ τὰ λείψανα ἀφανίσας πάντα (ἵνα μηδὲ ἀναισχύντως ἔχωσι λοιπόν, έστησε τὸν ἑαυτοῦ ἀνδριάντα. Εἶτα συνιδών, ὅτι συμβαίνει χρόνον ποτέ καταπεσεῖν τοῦτον, ὥστε αὐτοῖς ἐνθεῖναι καυτῆρα καὶ πληγὴν ἀνίατον τῆς ἀναισχυντίας ἐκείνη; καὶ ἥττης ἔλεγχον) τὸ ἑαυτοῦ ὄνομα τῇ πό λει ἐπέθηκεν. Ἐπειδὴ γὰρ Αίλιος Αδριανός έχρη μάτιζε, οὕτω καὶ τὴν πόλιν ἐνομοθέτησε και λεῖσθαι, διὸ καὶ μέχρι νῦν Αἰλία προσαγορεύεται ως κατὰ τὴν ἐπωνυμίαν (τοῦ κρατήσαντος αὐτὴν καὶ καθελόντο;)· ὅθεν ὁ Χριστὸς μετὰ ᾿Αντίοχον τὸν Επιφανή παραγενόμενος καὶ προαναφωνῶν τὴν μέλλουσαν ἔσεσθαι αἰχμαλωσίαν καὶ δεικνύς, ὅτι περὶ αὐτῆς ὁ Δανιὴλ προείπεν, φησίν· . Οταν ἴδητε το βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως δε ἑστὼς ἐν τόπῳ ἁγίῳ - ὁ ἀναγινώσκων νοείτω. ο —— * Κύρη σε θῶμεν ἔτη - Ἐπεὶ "' γὰρ ἅπαν εἴδωλον καὶ πᾶν ἐκτύπωμα ἀνθρώπου βδέλυγμα παρὰ ταύτης ταύτ. οὐ καὶ τοῦ ν. ἐ. τεῖχος σε έβ' το καθώς προείρηται μου σε συστάντες χ. δή πρ. καὶ μετὰ ταῦτα αὐτὴν ἀνεγείρας, Αἰλίαν αὐτὴν προσηγόρευσε 3. τὴν αὐτοῦ ἐπ. σε τὸ ῥηθὲν διὰ Δικὴλ τοῦ προφήτου δε δή GEORGII HAMARTOLI Darius liystaspis, post quem regnavit Xerses Darii A filius, qui et Artabanes, et tandem dictus Artaxerxes. Anno vicesimo hujus regni, reversus Nehemias, civitatem reædificavit, sicut nobis Esdras diligentis- sime enarravit. Si hinc quadringentos octoginta tres annos ponamus, ad destructionem ipsam de- veniemus, ut testificatur Josephus iterum dicens : Civitatis vastationem et templi factam esse juxta prophetiam Danielis a sexcentis octo annis editam. I leo dicit Edificabitur platea et murus. › A tempore ergo, quo iterum ædificata est et pro- priam sui ipsius figuram recuperavit, supputa hebdomades, et videbis captivitatem nullum finem habentem ; quod clare ostendens, quia non aufere- tur pressura malorum, sic dicit : e Post hebdo- mades exterminabitur chrisma, et judicium non B erit in eo et civitatem et sanctuarium destruet cum duce venturo, et allidentur quasi in cala- clysmo, et usque ad finem belli concisi ordine de- solationibus. Et iterum de eadem captivitate loquens, dicit : Auferetur victima et libamen, et super templum abominatio desolationis, plenitudo dabitur super vastitatem. > Abominationem deso- lationis dicit statuam quam eresit Adrianus im- perator in templo, qui et urbem solo æquavit. Post excidium enim sub Vespasiano et Tito, Adriano imperante, surrexerunt Judai, et ad pri- stinum statum redire conati sunt, incassum Deo resi- stentes, nec prophetam audientes, cumn dicit : • Quæ Deus sanctus decrevit, quis infirmabit, et manum ejus sublimem quis evertet?, Rebel G lantes igitur iterum ad finem desolationis sua spoute venerunt ; deinceps, bis subjectis, et fun- ditus eversa civitate, et reliquiis exterminatis, ut non sine opprobrio forent statuam suam propriam posuit. Deinde cum intelligeret hanc olim ruituram esse, ut illis plagam irremediabilen inureret, op- probrii cladisque notam suum nomen civitati imposuit. Cum enim Ælius Adrianus nomina- retur, sic decrevit de suo nomine urbem nuncu- pari; quæ reipsa hodieque Ælia vocatur de illius nomine, qui potitus diruit. Unde Christus, qui post Antiochum Epiphanem venit, cum futuram captivitatem proclamaret ostenderetque quod de ea Daniel locutus est, dicit : • Cum videritis abo-D minationem desolationis stantem in loco sancto, qui legit intelligat. Cum statua quæque aut scul- pura hominis abominatio Judæis haberetur, sub- obscure statuam ostendens illam, quando simul futura sit captivitas et a quo praenuntiavit. Quod de Romanis hæc dicta sunt Josephus testificatur, ut jam diximus. Ced. Varia lectiones et nota. Cerl. Ced, col. Cel. Apud Josephumn hæc verba non invenimus. Dan. ix, 25. Cerl. 408,8-499,99. Dan. 1x, 26, om. Ced. Ced. seqq. omissis. s' Dan. ix, 27. 81° Dan. græus. Ced. 8.a. xiv, 27. Ced. Cell. Cel. ut Matth. xxiv, 15. add. Ced.

τὴν κάθοδον ἐπανῆλθε Καμβύσης, εἶτα οἱ Μάγος καὶ μετ' ἐκείνους Δαρείος Υστάσπου, μεθ᾿ ὃν Ξέρξης ὁ Δαρείου καὶ 'Αρταβάνης· εἶτα 'Αρταξέρξης ο Μα- κρόχειρ ἐβασίλευσε τῆς Περσίδος. Ἐν (δὲ τῷ κ' ἔτει τῆς βασιλείας αὐτοῦ Νεεμίας ἀνελθών, τὴν πόλιν ἀνέστησεν, ἅπερ ὁ Εσδρας ἀκριβῶς ἡμῖν διηγήσατο. Αν τοίνυν ἐντεῦθεν υπ[γ']ἔτη θῶμεν ", ήξομεν πάντως ἐπὶ τὴν κατασκαφὴν ταύτην ", ὡς καὶ Ἰώ- σηπος αὖθις μαρτυρεῖ λέγων· « Τὴν δὲ τῆς πόλεως ἐρήμωσιν καὶ τοῦ ναοῦ συνέβη γενέσθαι κατά τὴν Δανιὴλ προφητείαν πρὸ ν' [καὶ] ὀκτὼ γενομένην ἐτῶν. Διὰ τοῦτό φησιν· Οἰκοδομηθήσεται πλατεία καὶ περίτειχος (31) Ἐπειδὰν οὖν ἀναστῇ Ἱερουσαλήμ· οὐκ ἐπὶ Κύρου δὲ ᾠκοδομήθη, ἀλλ' ἐπὶ τοῦ ᾿Αρταξέρξου τοῦ Μακρόχειρος. Μετὰ γὰρ καὶ τὸ οἰκεῖον ἀπολάβῃ σχῆμα, ἀπ' ἐκείνου τὰς σ ἑβδομάδας ἀριθμει (καὶ ὄψῃ τὴν αἰχμαλωσίαν τὴν οὐκέτι τέλο; ἔχουσαν, ὅπερ δηλῶν σαφέστερον, ὅτι οὐχ ἕξει τινὰ λύσιν τὰ κατέχοντα αὐτοὺς κακά, οὕτω φησίν)· « Μετὰ δὲ τὰς ο “ ἑβδομάδας ἐξολο θρευθήσεται χρίσμα, καὶ κρῖμα οὐκ ἔσται ἐν αὐτῷ το (καὶ τὴν πόλιν καὶ τὸ ἅγιον διαφθερεί σὺν τῷ ἡγου- μένῳ τῷ ἐρχομένῳ, καὶ συγκοπήσονται ὡς ἐν κατα- κλυσμῷ, καὶ ἕως τέλους πολέμου συντετμημένοι τάξει ἀφανισμοῖς. » Καὶ πάλιν τὴν αἰχμαλωσίαν ταύτην λέγων φησί ει· ο 'Αρθήσεται θυσία καὶ σπονδὴ, καὶ ἐπὶ τὸ ἱερὸν βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως συντέλεια δοθήσεται ἐπὶ τὴν ἐρήμωσιν. ο Βέλυγμα δὲ λέγει ἐρημώσεως τὸν ἀνδριάντα, ὃν ἔστησεν ᾿Αδριανὸς ὁ βασιλεὺς ἐν τῷ ναῷ, δς καὶ τὴν πόλιν καθεῖλεν ἄρδην). Μετὰ γὰρ τὴν Ούεσπασιανοῦ καὶ Τίτου γενομένην ἐρήμωσιν ἐπὶ ᾿Αδριανοῦ συστή σαντες δὲ οἱ Ἰουδαῖοι, ἐσπούδαζον ἐπὶ τὴν προτέραν πολιτείαν ἐπανελθεῖν οἱ μάταιοι θεομαχοῦντες (καὶ μὴ ἀκούοντες τοῦ προφήτου λέγοντος - "Α ὁ Θεὸς δ . ὁ ἅγιος βεβούλευται, τίς διασκεδάσει, καὶ τὴν χεῖρα αὐτοῦ τὴν ὑψηλὴν τῆς ἀποστρέψει ; ο Στασιάσαντες οὖν πάλιν ἑαυτοὺς εἰς τέλος ἐρημώσεως κατέστησαν) • χειρωσάμενος γὰρ εἰ αὐτοὺς ὁ βασιλεὺς καὶ τὴν πό λιν πᾶσαν καταστρέψας καὶ τὰ λείψανα ἀφανίσας πάντα (ἵνα μηδὲ ἀναισχύντως ἔχωσι λοιπόν, έστησε τὸν ἑαυτοῦ ἀνδριάντα. Εἶτα συνιδών, ὅτι συμβαίνει χρόνον ποτέ καταπεσεῖν τοῦτον, ὥστε αὐτοῖς ἐνθεῖναι καυτῆρα καὶ πληγὴν ἀνίατον τῆς ἀναισχυντίας ἐκείνη; καὶ ἥττης ἔλεγχον) τὸ ἑαυτοῦ ὄνομα τῇ πό λει ἐπέθηκεν. Ἐπειδὴ γὰρ Αίλιος Αδριανός έχρη μάτιζε, οὕτω καὶ τὴν πόλιν ἐνομοθέτησε και λεῖσθαι, διὸ καὶ μέχρι νῦν Αἰλία προσαγορεύεται ως κατὰ τὴν ἐπωνυμίαν (τοῦ κρατήσαντος αὐτὴν καὶ καθελόντο;)· ὅθεν ὁ Χριστὸς μετὰ ᾿Αντίοχον τὸν Επιφανή παραγενόμενος καὶ προαναφωνῶν τὴν μέλλουσαν ἔσεσθαι αἰχμαλωσίαν καὶ δεικνύς, ὅτι περὶ αὐτῆς ὁ Δανιὴλ προείπεν, φησίν· . Οταν ἴδητε το βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως δε ἑστὼς ἐν τόπῳ ἁγίῳ - ὁ ἀναγινώσκων νοείτω. ο —— * Κύρη σε θῶμεν ἔτη - Ἐπεὶ "' γὰρ ἅπαν εἴδωλον καὶ πᾶν ἐκτύπωμα ἀνθρώπου βδέλυγμα παρὰ ταύτης ταύτ. οὐ καὶ τοῦ ν. ἐ. τεῖχος σε έβ' το καθώς προείρηται μου σε συστάντες χ. δή πρ. καὶ μετὰ ταῦτα αὐτὴν ἀνεγείρας, Αἰλίαν αὐτὴν προσηγόρευσε 3. τὴν αὐτοῦ ἐπ. σε τὸ ῥηθὲν διὰ Δικὴλ τοῦ προφήτου δε δή GEORGII HAMARTOLI Darius liystaspis, post quem regnavit Xerses Darii A filius, qui et Artabanes, et tandem dictus Artaxerxes. Anno vicesimo hujus regni, reversus Nehemias, civitatem reædificavit, sicut nobis Esdras diligentis- sime enarravit. Si hinc quadringentos octoginta tres annos ponamus, ad destructionem ipsam de- veniemus, ut testificatur Josephus iterum dicens : Civitatis vastationem et templi factam esse juxta prophetiam Danielis a sexcentis octo annis editam. I leo dicit Edificabitur platea et murus. › A tempore ergo, quo iterum ædificata est et pro- priam sui ipsius figuram recuperavit, supputa hebdomades, et videbis captivitatem nullum finem habentem ; quod clare ostendens, quia non aufere- tur pressura malorum, sic dicit : e Post hebdo- mades exterminabitur chrisma, et judicium non B erit in eo et civitatem et sanctuarium destruet cum duce venturo, et allidentur quasi in cala- clysmo, et usque ad finem belli concisi ordine de- solationibus. Et iterum de eadem captivitate loquens, dicit : Auferetur victima et libamen, et super templum abominatio desolationis, plenitudo dabitur super vastitatem. > Abominationem deso- lationis dicit statuam quam eresit Adrianus im- perator in templo, qui et urbem solo æquavit. Post excidium enim sub Vespasiano et Tito, Adriano imperante, surrexerunt Judai, et ad pri- stinum statum redire conati sunt, incassum Deo resi- stentes, nec prophetam audientes, cumn dicit : • Quæ Deus sanctus decrevit, quis infirmabit, et manum ejus sublimem quis evertet?, Rebel G lantes igitur iterum ad finem desolationis sua spoute venerunt ; deinceps, bis subjectis, et fun- ditus eversa civitate, et reliquiis exterminatis, ut non sine opprobrio forent statuam suam propriam posuit. Deinde cum intelligeret hanc olim ruituram esse, ut illis plagam irremediabilen inureret, op- probrii cladisque notam suum nomen civitati imposuit. Cum enim Ælius Adrianus nomina- retur, sic decrevit de suo nomine urbem nuncu- pari; quæ reipsa hodieque Ælia vocatur de illius nomine, qui potitus diruit. Unde Christus, qui post Antiochum Epiphanem venit, cum futuram captivitatem proclamaret ostenderetque quod de ea Daniel locutus est, dicit : • Cum videritis abo-D minationem desolationis stantem in loco sancto, qui legit intelligat. Cum statua quæque aut scul- pura hominis abominatio Judæis haberetur, sub- obscure statuam ostendens illam, quando simul futura sit captivitas et a quo praenuntiavit. Quod de Romanis hæc dicta sunt Josephus testificatur, ut jam diximus. Ced. Varia lectiones et nota. Cerl. Ced, col. Cel. Apud Josephumn hæc verba non invenimus. Dan. ix, 25. Cerl. 408,8-499,99. Dan. 1x, 26, om. Ced. Ced. seqq. omissis. s' Dan. ix, 27. 81° Dan. græus. Ced. 8.a. xiv, 27. Ced. Cell. Cel. ut Matth. xxiv, 15. add. Ced.

τοῖς Ἰουδαίοις ἐκαλεῖτο, αἰνιγματωδῶς ἐμφαίνων τὸν ἀνδριάντα ἐκεῖνον, ὁμοῦ [κ] (815) πότε καὶ ὑπὸ τίνος ἡ αἰχμαλωσία ἔσται 5, προανήγγειλεν. Ὅτι δὲ περὶ τῶν Ῥωμαίων εἴρηται ταῦτα, καὶ Ἰώσηπος μαρτυρεί, καθώς προέφημεν. (32) Τίς οὖν αὐτοῖς ὑπολείπεται λοιπὸν λόγος; Α Ὅταν τὰς μὲν ἄλλας) αἰχμαλωσίας οἱ προφῆται φαίνωνται μετὰ διωρισμένων χρόνων εἰπόντες ", ότι οι « Μέχρι συντελείας ἔσται ἡ ἐρημώσις. » Ὅτι μὲν (ούν), εἰ τέλος ἔμελλεν ἡ παροῦσα δουλεία λήψεσθαι, καὶ ταύτην ἂν προεἶπον οἱ προφῆται καὶ οὐκ ἐσίγησαν, ἱκανῶς ἀπεδείξαμεν, τὰς αἰχμαλωσίας πάσας μετὰ προῤῥήσεως δείξαντες αὐτοῖς ἐπενεχθεί σας σ' (τὴν ἐν Αἰγύπτῳ, τὴν ἐν Βαβυλῶνι, τὴν ἐπ' Ἀντιόχου)· ἑκάστης γὰρ τούτων καὶ τόπους καὶ χρόνους προανακηρυχθέντας διὰ τῶν θείων Γραφῶν ἀπεδείξαμεν· τῇ παρούσῃ δὲ οὐδεὶς πρό- φήτης ὥρισε χρόνον, ἀλλ' ὅτι μὲν ἥξει καὶ ἐρημώ σει πάντα καὶ μεταστήσει τὴν πολιτείαν καὶ μετὰ τό τον χρόνον, τῆς ἐκ Βαβυλῶνος ἐπανόδου συμβή σεται, προεἶπεν ὁ Δανιήλ· ὅτι δὲ τέλος ἕξει καὶ Β στήσεται που τὰ κακὰ ταῦτα, οὔτε ἐκεῖνος ἐδήλωσε, οὔτε ἄλλος τις προφήτης, ἀλλὰ καὶ τοὐναντίον, ὡς εἴρηται, προείπεν ", ι ἕως συντελείας ο καθέξει σ αὐτοὺς ἡ ταλαιπωρία αὕτη. Καὶ μάλα εἰκότως. Κα! γὰρ μαρτυρεῖ τοῖς εἰρημένοις ὁ τοσοῦτος γενόμενος σε χρόνος· καὶ οὔτε ίχνος, οὔτε προοίμιον χρηστῆς ἐπαγγελίας ἐνδειξάμενος 6, καὶ ταῦτα πολλάκις ἐπιχειρησάντων αὐτῶν ἀναστῆναι τὸν ναὸν ἐπὶ Ἀδριανοῦ, καὶ Κωνσταντίου; καὶ Ἰουλιανοῦ ση; καὶ κωλυθέντων 18, πρῶτον μὲν ὑπὸ στρατιωτών, ὕστερον δὲ ἐπὶ του παραβάτου, πυρὸς τῶν θεμελίων φιλονεικίας οὐ καὶ παραβάσεως. • ἐι ἐκπηδήσαντος και κατασχόντος αὐτοὺς τῆς ἀκαίρου Οθεν τοίνυν λεγέτωσαν ἡμῖν· Τίνος ἕνεκα ν Αἰγύπτῳ μὲν τοσοῦτον διατρίψαντες χρόνον ἐν κα- κουχίᾳ, ἐλέους ἐτύχετε ", καὶ εἰς Βαβυλῶνα πάλιν ἀπενεχθέντες ", αὖθις πρὸς τὸ πρότερον ἐπανήλθετε (σχημά τε καὶ ἀξίωμα τ, νῦν δὲ οὐδὲν τοιοῦτον γεγένηται, ἀλλὰ φ' ἐτῶν τὸ ἐξ ἐκείνου διελθέντων, οὐδὲ αίνιγμα τοιαύτης μεταβολῆς ὁρῶμεν οἷον τὸ πρότερον; το (33) Εἰ δὲ τὰς ἁμαρτία; αὐτῶν προ άλλοιντό τε καὶ λέγοιεν, ὅτι, ἐπεὶ ἡμάρτομεν τῷ Θεῷ (καὶ) διὰ τοῦτο οὐκ ἀπολαμβάνομεν τὴν ἰδίαν χώραν ", πάλιν δ' ἂν εἰκότως αὐτοὺς εἰρήσομαι τη Διὰ τὰς ἁμαρτίας ὑμῶν, ὦ Ἰουδαῖοι, τῆς Ἱερουσα- λήμ έξω το διατρίβετε χρόνον τοσοῦτον ; καὶ τί τὸ καινὸν καὶ παράδοξον; Μὴ γὰρ νῦν ἐν ἁμαρτίαις ζῆτε μόνον, παρὰ δὲ τὴν ἀρχὴν ἐν δικαιοσύνῃ καὶ κατορθώμασιν ; οὐκ ἄνωθεν καὶ ἐξ ἀρχῆς (μυρίαις) συνετράφητε οι παρανομίαις; Οὐχὶ, τῆς θαλάσσης σχιζομένης καὶ τῶν πετρῶν ῥήγνυμένων, καὶ τοσού- των θαυμάτων γενομένων "ι, ἐπὶ τῆς ἐρήμου προσ- * . " Εσται ή ά. ταύτῃ δὲ μηδένα χρόνον ὁρίσαντες, ἀλλὰ τοὐναντίον εἰπόντες ὃς ἐπ. ά. προεἶπον ὅτι ἕως καθέξειν διαγ. χ. μεταβολῆς ἐνδ. σ' ἐπὶ Αδριανοῦ τοῦ καὶ κατασκάψαντος τὴν πόλι αὐτῶν, ἐπὶ Ἰουλιανοῦ ἤτοι ἐπὶ Κωνσταντίου ? Κωνσταντίνου ἐκ διαχωλ. το ἔτυχον ἐπανῆλθον εἰς τὰ ἴδια καὶ ὑπὸ Αντιόχου τοσαῦτα κακά παθόντε; ἀνῆλθον ἀξίωμα νῦν δὲ χιλίων Η προβάλοιντο καὶ εἴποιεν * οἰκείαν χ. αὐτοῖς ἐρήσωμ. ἔξω τῆς Ἱ. δ. το συνανετράφητε οι γον περὶ τῆς το CHRONICON. - LIB. iii. Quæ igitur iis relinquitur responsio? Cum pre- pheta, temporibus circa alias captivitates defiuitis, dicant, quod e Usque ad Mnem perseverabat desc- lalio. s Si quis servituti præsenti finis dandus esset, utique, sicut monstravimus, praedixissent propheta, nec tacuissent, siquidem omnes servitutes, quibus gemnere, prædixerunt, seu in Ægypto, seu in Ba- bylone, seu regnante Antiocho. Uniuscujusque loca et tempora in Scripturis præsignata esse mon- stravimus præsenti vero hullus propheta ullum tempus assignävit; quod veniet, et quod vastabit omnia, et immutabit constituta, et post tale tem- pns a reditu ex Babylone steviet, prophetavit Daniel; quod vero finem sint habiturá mala hæc, nec dictus propheta, nec ullus alius ostendit ; e contra, ut dictum est, prædicit quia ‹ usque ad finem eos opprimet ista calamitas ; et juste quideni. Dictis enim testimonium perhibent qui lapsi suit anni, quique nec vestigium, nec initium spei bona referúnt, cum tamen šæpiùs teinplum sub Adriano Constantio et Juliano instaurare tentaverini, ét inhibiti primum a militibus, et deinde, sub Apo stata flammis e fundamento erumpentibus, et con- tentionem intempestivam eorum transgressione.l- que reprimentibus. C Respondeant igitur nobis: Quare in Ægypto tan- du dure habiti, misericordiam talem consecuti estis, et postea Babylonem translati, iterum ad pri- stinam dignitatis speciem reversi estis, et nunt nihil tale factum est, sed, cum ab illo tempore quingenti effluxere anni, ne ænigma quidem talis commutationis, ut antea perspicimus ? Si peccat: prætendänt et dicant: Quia Deo peccavimus, ideo propriam non recipimus regionen, rursus eos me- rito interrogabo: Extra Jerusalem tam longuni tem- pus vivitis, quia peccatores; sed quid ita novum. et mirabile ? Nunc temporis solummodo in peccatís vivitis, et anteä in justitia et recto corde? Nonne longe prius et a principio in præmultis obvoluti estis prævaricationibus ? Noune, cum mare divide- tetur, petræ scinderentur, et mirabilia ejusmodi D herent, in deserto coram vitulo procubuistis? Noume Moysem lapidibus obruere, aliisque modis occidere tentastis et iram Dėl excitästis blasphemantes ? Variæ lectiones et nota. • ... * Ged. Ced. 409,2-440,7. Ced. a Ge. propter homoioteleuton omissa. Dan. x, 27. Ged. Cedv * cod. Ced. Ged, a secunda. manu. Ced. Ged. Ged. Ged. Cod. add. Ced. "Ced. 410,7-413,4. Ged. " cod. cod. Ged. Cal. Ced. Slav. ? " Ced. PATROL. GR. CX. RO IT.

τοῖς Ἰουδαίοις ἐκαλεῖτο, αἰνιγματωδῶς ἐμφαίνων τὸν ἀνδριάντα ἐκεῖνον, ὁμοῦ [κ] (815) πότε καὶ ὑπὸ τίνος ἡ αἰχμαλωσία ἔσται 5, προανήγγειλεν. Ὅτι δὲ περὶ τῶν Ῥωμαίων εἴρηται ταῦτα, καὶ Ἰώσηπος μαρτυρεί, καθώς προέφημεν. (32) Τίς οὖν αὐτοῖς ὑπολείπεται λοιπὸν λόγος; Α Ὅταν τὰς μὲν ἄλλας) αἰχμαλωσίας οἱ προφῆται φαίνωνται μετὰ διωρισμένων χρόνων εἰπόντες ", ότι οι « Μέχρι συντελείας ἔσται ἡ ἐρημώσις. » Ὅτι μὲν (ούν), εἰ τέλος ἔμελλεν ἡ παροῦσα δουλεία λήψεσθαι, καὶ ταύτην ἂν προεἶπον οἱ προφῆται καὶ οὐκ ἐσίγησαν, ἱκανῶς ἀπεδείξαμεν, τὰς αἰχμαλωσίας πάσας μετὰ προῤῥήσεως δείξαντες αὐτοῖς ἐπενεχθεί σας σ' (τὴν ἐν Αἰγύπτῳ, τὴν ἐν Βαβυλῶνι, τὴν ἐπ' Ἀντιόχου)· ἑκάστης γὰρ τούτων καὶ τόπους καὶ χρόνους προανακηρυχθέντας διὰ τῶν θείων Γραφῶν ἀπεδείξαμεν· τῇ παρούσῃ δὲ οὐδεὶς πρό- φήτης ὥρισε χρόνον, ἀλλ' ὅτι μὲν ἥξει καὶ ἐρημώ σει πάντα καὶ μεταστήσει τὴν πολιτείαν καὶ μετὰ τό τον χρόνον, τῆς ἐκ Βαβυλῶνος ἐπανόδου συμβή σεται, προεἶπεν ὁ Δανιήλ· ὅτι δὲ τέλος ἕξει καὶ Β στήσεται που τὰ κακὰ ταῦτα, οὔτε ἐκεῖνος ἐδήλωσε, οὔτε ἄλλος τις προφήτης, ἀλλὰ καὶ τοὐναντίον, ὡς εἴρηται, προείπεν ", ι ἕως συντελείας ο καθέξει σ αὐτοὺς ἡ ταλαιπωρία αὕτη. Καὶ μάλα εἰκότως. Κα! γὰρ μαρτυρεῖ τοῖς εἰρημένοις ὁ τοσοῦτος γενόμενος σε χρόνος· καὶ οὔτε ίχνος, οὔτε προοίμιον χρηστῆς ἐπαγγελίας ἐνδειξάμενος 6, καὶ ταῦτα πολλάκις ἐπιχειρησάντων αὐτῶν ἀναστῆναι τὸν ναὸν ἐπὶ Ἀδριανοῦ, καὶ Κωνσταντίου; καὶ Ἰουλιανοῦ ση; καὶ κωλυθέντων 18, πρῶτον μὲν ὑπὸ στρατιωτών, ὕστερον δὲ ἐπὶ του παραβάτου, πυρὸς τῶν θεμελίων φιλονεικίας οὐ καὶ παραβάσεως. • ἐι ἐκπηδήσαντος και κατασχόντος αὐτοὺς τῆς ἀκαίρου Οθεν τοίνυν λεγέτωσαν ἡμῖν· Τίνος ἕνεκα ν Αἰγύπτῳ μὲν τοσοῦτον διατρίψαντες χρόνον ἐν κα- κουχίᾳ, ἐλέους ἐτύχετε ", καὶ εἰς Βαβυλῶνα πάλιν ἀπενεχθέντες ", αὖθις πρὸς τὸ πρότερον ἐπανήλθετε (σχημά τε καὶ ἀξίωμα τ, νῦν δὲ οὐδὲν τοιοῦτον γεγένηται, ἀλλὰ φ' ἐτῶν τὸ ἐξ ἐκείνου διελθέντων, οὐδὲ αίνιγμα τοιαύτης μεταβολῆς ὁρῶμεν οἷον τὸ πρότερον; το (33) Εἰ δὲ τὰς ἁμαρτία; αὐτῶν προ άλλοιντό τε καὶ λέγοιεν, ὅτι, ἐπεὶ ἡμάρτομεν τῷ Θεῷ (καὶ) διὰ τοῦτο οὐκ ἀπολαμβάνομεν τὴν ἰδίαν χώραν ", πάλιν δ' ἂν εἰκότως αὐτοὺς εἰρήσομαι τη Διὰ τὰς ἁμαρτίας ὑμῶν, ὦ Ἰουδαῖοι, τῆς Ἱερουσα- λήμ έξω το διατρίβετε χρόνον τοσοῦτον ; καὶ τί τὸ καινὸν καὶ παράδοξον; Μὴ γὰρ νῦν ἐν ἁμαρτίαις ζῆτε μόνον, παρὰ δὲ τὴν ἀρχὴν ἐν δικαιοσύνῃ καὶ κατορθώμασιν ; οὐκ ἄνωθεν καὶ ἐξ ἀρχῆς (μυρίαις) συνετράφητε οι παρανομίαις; Οὐχὶ, τῆς θαλάσσης σχιζομένης καὶ τῶν πετρῶν ῥήγνυμένων, καὶ τοσού- των θαυμάτων γενομένων "ι, ἐπὶ τῆς ἐρήμου προσ- * . " Εσται ή ά. ταύτῃ δὲ μηδένα χρόνον ὁρίσαντες, ἀλλὰ τοὐναντίον εἰπόντες ὃς ἐπ. ά. προεἶπον ὅτι ἕως καθέξειν διαγ. χ. μεταβολῆς ἐνδ. σ' ἐπὶ Αδριανοῦ τοῦ καὶ κατασκάψαντος τὴν πόλι αὐτῶν, ἐπὶ Ἰουλιανοῦ ἤτοι ἐπὶ Κωνσταντίου ? Κωνσταντίνου ἐκ διαχωλ. το ἔτυχον ἐπανῆλθον εἰς τὰ ἴδια καὶ ὑπὸ Αντιόχου τοσαῦτα κακά παθόντε; ἀνῆλθον ἀξίωμα νῦν δὲ χιλίων Η προβάλοιντο καὶ εἴποιεν * οἰκείαν χ. αὐτοῖς ἐρήσωμ. ἔξω τῆς Ἱ. δ. το συνανετράφητε οι γον περὶ τῆς το CHRONICON. - LIB. iii. Quæ igitur iis relinquitur responsio? Cum pre- pheta, temporibus circa alias captivitates defiuitis, dicant, quod e Usque ad Mnem perseverabat desc- lalio. s Si quis servituti præsenti finis dandus esset, utique, sicut monstravimus, praedixissent propheta, nec tacuissent, siquidem omnes servitutes, quibus gemnere, prædixerunt, seu in Ægypto, seu in Ba- bylone, seu regnante Antiocho. Uniuscujusque loca et tempora in Scripturis præsignata esse mon- stravimus præsenti vero hullus propheta ullum tempus assignävit; quod veniet, et quod vastabit omnia, et immutabit constituta, et post tale tem- pns a reditu ex Babylone steviet, prophetavit Daniel; quod vero finem sint habiturá mala hæc, nec dictus propheta, nec ullus alius ostendit ; e contra, ut dictum est, prædicit quia ‹ usque ad finem eos opprimet ista calamitas ; et juste quideni. Dictis enim testimonium perhibent qui lapsi suit anni, quique nec vestigium, nec initium spei bona referúnt, cum tamen šæpiùs teinplum sub Adriano Constantio et Juliano instaurare tentaverini, ét inhibiti primum a militibus, et deinde, sub Apo stata flammis e fundamento erumpentibus, et con- tentionem intempestivam eorum transgressione.l- que reprimentibus. C Respondeant igitur nobis: Quare in Ægypto tan- du dure habiti, misericordiam talem consecuti estis, et postea Babylonem translati, iterum ad pri- stinam dignitatis speciem reversi estis, et nunt nihil tale factum est, sed, cum ab illo tempore quingenti effluxere anni, ne ænigma quidem talis commutationis, ut antea perspicimus ? Si peccat: prætendänt et dicant: Quia Deo peccavimus, ideo propriam non recipimus regionen, rursus eos me- rito interrogabo: Extra Jerusalem tam longuni tem- pus vivitis, quia peccatores; sed quid ita novum. et mirabile ? Nunc temporis solummodo in peccatís vivitis, et anteä in justitia et recto corde? Nonne longe prius et a principio in præmultis obvoluti estis prævaricationibus ? Noune, cum mare divide- tetur, petræ scinderentur, et mirabilia ejusmodi D herent, in deserto coram vitulo procubuistis? Noume Moysem lapidibus obruere, aliisque modis occidere tentastis et iram Dėl excitästis blasphemantes ? Variæ lectiones et nota. • ... * Ged. Ced. 409,2-440,7. Ced. a Ge. propter homoioteleuton omissa. Dan. x, 27. Ged. Cedv * cod. Ced. Ged, a secunda. manu. Ced. Ged. Ged. Ged. Cod. add. Ced. "Ced. 410,7-413,4. Ged. " cod. cod. Ged. Cal. Ced. Slav. ? " Ced. PATROL. GR. CX. RO IT.

Α εκυνήσατε μόσχῳ ; Οὐ τὴν Μωϋσές λίθοις βαλόντες καὶ ἑτέροις μυρίοις τρόποις ανελεῖν ἐπεχειρήσατε πολλάκις, καὶ τὸν Θεὸν παρωργίζετε βλασφημοῦντε; ; Οὐ τῷ Βεελφεγώρ ἐτελέσθητε; Οὐ τοὺς υἱοὺς ὑμῶν καὶ τὰς θυγατέρας ἐθύσατε δαιμονίοις, καὶ τοὺς ἀλλοτρίους θεοὺς ἐθεραπεύσατε; Οὐ πᾶν εἶδος άμαρ- τίας καὶ κακίας ἐπεδείξασθε; Πῶς οὖν ὑμᾶς οὐκ ἀπεστράφη τότε ὁ Θεός, ἀλλὰ μετὰ τὰς παιδοκτο νίας, μετὰ τὰς οι ειδωλολατρίας, μετὰ τὴν πολλὴν ἀγνωμοσύνη» σε προφήτες ἀφῆκεν ἐν ὑμῖν τι εἶναι διαφόρους, σημεία εἰργάσατο σε καὶ θαύματα παράδοξα ; Τίνος οὖν ἕνεκεν τότε μὲν ἀπεβοῦντες δι καὶ (854) δεινά μυρία διαπραττόμενοι τοσαύτης εὐνοίας ἀπηλαύετε παρὰ (τοῦ Θεοῦ καὶ προστασίας και προμηθείας, νῦν δὲ οὔτε εἰδωλολατροῦντες οὔτε παιδοκτονούντες, ἐν αἰχμαλωσίᾳ (διηνεκεί) καὶ τα- λαιπωρία τυγχάνετε "8 ; Μὴ γὰρ ἕτερος ὁ Θεὸς ἦν τότε καὶ ἕτερο; νῦν; Οὐκ αὐτός ἐστιν ὁ καὶ ν ἐκεῖνα οἰκονομῶν καὶ τὰ νῦν οι εργαζόμενος ; Διατί ε, ὅτε μείζονα οι μὲν ἦν τὰ ἁμαρτήματα, πολλὴ δόξα ὑμῖν ἦν παρὰ Θεοῦ, ὅτε δὲ ἐλάττονα πλημμελεῖτε νῦν, παντελῶς ὑμᾶς ἀπεστράφη καὶ ἀτιμίᾳ παρέδωκεν ἀπεράντῳ; Αλλά τι ι κἂν ὑμεῖς σιγήσητε, οι λίθοι κεκράξονται. » Επειδὴ γὰρ κατὰ τοῦ Δεσπότου τὰς χεῖρας ἐξετείνατε, διὰ τοῦτο οὐκ ἔστιν ο ὑμῖν διόρ θωσις οὐδὲ συγγνώμη λοιπόν οὐδὲ ἀπολογία· τότε μὲν γὰρ εἰς δούλους ἦν τὸ τολμώμενον ", νῦν δὲ πάντα ἐκεῖνα τὰ παλαιὰ σαφῶς ἀπεκρύψατε διὰ τῆς εἰς τὸν κοινὸν Δεσπότην οι μανίας, ὅθεν καὶ μειζό νως κολάζεσθε. Καὶ οὐδὲ οὕτως ἀπέχεσθε τῆς παρ τρικῆς ἐμβροντησία; τε καὶ λύσσης, πλάνον αὐτὸν καὶ παράνομον ἀποκαλοῦντες. Εἰ οὖν … πλάνος ἦν ὁ Χριστός, ὥς φατε, καὶ παράνομος, ἐχρῆν μᾶλλον ὑμᾶς εὐδοκιμῆσαι, ὅτι αὐτὸν ἀπεκτείνατε· εἰ γὰρ (δ) Φινεές ἕνα τινὰ παρανομοῦντα ἀνελών, ὁλόκλη ρον τὴν κατὰ τοῦ ἔθνους ὀργὴν ἔπαυσεν ” — γὰρ (φησίν) Φινεὲς καὶ ἐξιλάσατο, καὶ ἐκόπασεν ἡ θραῦσι, καὶ ἐλογίσθη αὐτῷ εἰς δικαιοσύνην - ν - πολλῷ μᾶλλον ἐφ' ὑμῶν ἔδει τοῦτο γενέσθαι, εἴ γε παράνομος ἦν ὁ ὑφ᾽ ὑμῶν σταυρωθείς. Καὶ πόθεν δῆλον, φησίν ', ὅτι τέλειον · ἀπεστράφη ὑμᾶς ὁ Θεό;; (Ἀπὸ τῶν πραγμάτων ὑμῶν βοώντων · καὶ σάλπιγγος λαμπροτέραν ἀφιέντων φωνήν, διὰ τῆς καταστροφῆς τῆς πόλεως, διὰ τῆς ἐρημώσεως τοῦ ναοῦ, διὰ τῶν ἄλλων ἀπάντων. Αλλ' άνθρωπο:, φησὶν, ἐπήγαγον (ἡμῖν ταῦτα καὶ οὐχ ὁ Θεός. Εἰ οὖν * ἀνθρώπων (ἦν ἔργα ταῦτα καὶ οὐ τῆς ὀργῆς τοῦ Θεοῦ, ἔδει μέχρι τῆς ἁλώσεως τὰ ὑμέτερα στη ναι καὶ μὴ ποῤῥοτέρω ' προελθεῖν ὑμῖν τὴν ἀτιμίαν τε καὶ (τὴν) κάκωσιν· πλην, ἔστω κατὰ τὸν ὑμέτε- ρον λόγον, ὅτι τὰ τείχη κατέστρεψαν (οί) . θρωποι, καὶ τὴν πόλιν καθεῖλον, καὶ τὸν βωμών και π. καὶ τὰς παρ' ὑμῖν και μέν σε ἀσεβοῦντες Το διάγετε οι ἦν Θεός οι καὶ ταῦτα νῦν να διέτι μείζω να τα τολμώμενα Οι Χριστόν χν, 8, 13. φα. τέλεον πρ. αὐτῶν β. Η περαιτέρω τ. ἀνθρώπου; Σίαν. ? ἔστη εἰργάζοντο Οι πά ἔσται κατέπαυσεν · γοῦν οὐχί GEORGII HAMARTOLI Nonne Beelphegor sacrifcastis? Nonire filios ve- stros et filias vestras dæmoniis immolastis, et diis serviistis alienorum? Nonne omne peccati et ini- quitatis genus ostendistis? Quare igitur vos non tunc destruxit Dominus ? Quare vobis, inter filiorum neces, et numinum cultus et insanias, misit Do- minus plures prophetas, signaque mirabilia et in- credibilia operatus est? Cujus rei gratia tum per impietatem et nefanda multa viventes, tanta a Deo obtinuistis auxilia et providentiam, hodie vero, qui nec numina colitis, nec interficitis filios, in servi- tire perpetua et in miseriis versamini ? Nunc alius erat Deus, nunc alius est? Nonne idem Deus qui illa olim disposuit, haec hodie operatur? Quare, cum majora essent peccata, major vobis fuit ex Deo gloria, et cum minora, vos penitus evertit, et siue B Variæ lectiones et notæ. ss add. Ced. bis. Ged. Slav. ? Ced. Slav. Led. Slav. coll. Ged. Slav. Slav.? Ced. cod. Slav. Ced. Siav. ? Led. Slav.? Ced. Slav. ? add. Ced. ** youv Ced. Num. cod. • Led . Ced. Led. Slav.? Ged., sed ef. honore in perpetuum derelinquit? Sed etsi tacue- ritis, lapides clamabunt. Quia in Domluum manus extendistis, non est vobis emendatio, neque venia deinceps, neque justificatio; quæ enim tunc tem- poris in servos audebatis, nunc in Deum, et anti- qua facinora furore in Dominum superastis, unde a vobis duriores poenæ expetuntur. Et a 'patria dementia et rabie ne ita quidem recessistis, cum seductorem vocantes et impium. Si impostor Chri- stus, ut dicitis, vos magis exaltari oportebat, cum nunc interfeceritis; si enim Pbinees, uno peccatore sublato, omnem in gentem iracundiam compescuit : • Stetit caim (dicit) Phinees et deprecatus est et plaga cessavit, et imputatum est illi in justitiam : c multo magis et vobis imputandum, si tamen impius qui a vobis crucifixus est. ¡Et unde manifestum, inquit, novissima ruina nos a Deo destructos csse? Ab omnibus rebus vestris quæ clamant et tuba cla· riorem vocem edunt per civitatis ruinam, per templi dlesolationem, per cetera. Sed homines, inquit, non Deus hæc nobis immisit. Si ergo fuerint opera hominum hæc, non iræ Dei, oportuit usque ad captam civitatem stare tamen vestra, nec ultra vobis produci opprobrium et vexationem. Esto tamen, juxta sententiam vestram, homines erue- rint muros, et civitatem demoliti luerint, et altare ejecerint, numquid etiam prophetis silentium impo- suerunt? Numquid et gratiam Spiritus et reverenda quæque abstulerunt ? voces in propitiatorio latas, et chrismatis virtutem, et in lapillis sacerdotis signif- cationem ? Non enim Judaicæ rei constituta deorsum erant, sed plura et venerabiliora desursum. Quid in exemplum ? si victimas adduxeris immolandas, altare quidem de terris, et ligna, et gladius, et ipse sacerdos, ignis autem qui in penetralibus, victimas consumpturus erat, originem e cœlo ducebat. Non D Ced. Ged. Slav. **xa! ¿ Ced. * Luc. xix, 40. Ced.Slav. ? * Ged. · Led

Α εκυνήσατε μόσχῳ ; Οὐ τὴν Μωϋσές λίθοις βαλόντες καὶ ἑτέροις μυρίοις τρόποις ανελεῖν ἐπεχειρήσατε πολλάκις, καὶ τὸν Θεὸν παρωργίζετε βλασφημοῦντε; ; Οὐ τῷ Βεελφεγώρ ἐτελέσθητε; Οὐ τοὺς υἱοὺς ὑμῶν καὶ τὰς θυγατέρας ἐθύσατε δαιμονίοις, καὶ τοὺς ἀλλοτρίους θεοὺς ἐθεραπεύσατε; Οὐ πᾶν εἶδος άμαρ- τίας καὶ κακίας ἐπεδείξασθε; Πῶς οὖν ὑμᾶς οὐκ ἀπεστράφη τότε ὁ Θεός, ἀλλὰ μετὰ τὰς παιδοκτο νίας, μετὰ τὰς οι ειδωλολατρίας, μετὰ τὴν πολλὴν ἀγνωμοσύνη» σε προφήτες ἀφῆκεν ἐν ὑμῖν τι εἶναι διαφόρους, σημεία εἰργάσατο σε καὶ θαύματα παράδοξα ; Τίνος οὖν ἕνεκεν τότε μὲν ἀπεβοῦντες δι καὶ (854) δεινά μυρία διαπραττόμενοι τοσαύτης εὐνοίας ἀπηλαύετε παρὰ (τοῦ Θεοῦ καὶ προστασίας και προμηθείας, νῦν δὲ οὔτε εἰδωλολατροῦντες οὔτε παιδοκτονούντες, ἐν αἰχμαλωσίᾳ (διηνεκεί) καὶ τα- λαιπωρία τυγχάνετε "8 ; Μὴ γὰρ ἕτερος ὁ Θεὸς ἦν τότε καὶ ἕτερο; νῦν; Οὐκ αὐτός ἐστιν ὁ καὶ ν ἐκεῖνα οἰκονομῶν καὶ τὰ νῦν οι εργαζόμενος ; Διατί ε, ὅτε μείζονα οι μὲν ἦν τὰ ἁμαρτήματα, πολλὴ δόξα ὑμῖν ἦν παρὰ Θεοῦ, ὅτε δὲ ἐλάττονα πλημμελεῖτε νῦν, παντελῶς ὑμᾶς ἀπεστράφη καὶ ἀτιμίᾳ παρέδωκεν ἀπεράντῳ; Αλλά τι ι κἂν ὑμεῖς σιγήσητε, οι λίθοι κεκράξονται. » Επειδὴ γὰρ κατὰ τοῦ Δεσπότου τὰς χεῖρας ἐξετείνατε, διὰ τοῦτο οὐκ ἔστιν ο ὑμῖν διόρ θωσις οὐδὲ συγγνώμη λοιπόν οὐδὲ ἀπολογία· τότε μὲν γὰρ εἰς δούλους ἦν τὸ τολμώμενον ", νῦν δὲ πάντα ἐκεῖνα τὰ παλαιὰ σαφῶς ἀπεκρύψατε διὰ τῆς εἰς τὸν κοινὸν Δεσπότην οι μανίας, ὅθεν καὶ μειζό νως κολάζεσθε. Καὶ οὐδὲ οὕτως ἀπέχεσθε τῆς παρ τρικῆς ἐμβροντησία; τε καὶ λύσσης, πλάνον αὐτὸν καὶ παράνομον ἀποκαλοῦντες. Εἰ οὖν … πλάνος ἦν ὁ Χριστός, ὥς φατε, καὶ παράνομος, ἐχρῆν μᾶλλον ὑμᾶς εὐδοκιμῆσαι, ὅτι αὐτὸν ἀπεκτείνατε· εἰ γὰρ (δ) Φινεές ἕνα τινὰ παρανομοῦντα ἀνελών, ὁλόκλη ρον τὴν κατὰ τοῦ ἔθνους ὀργὴν ἔπαυσεν ” — γὰρ (φησίν) Φινεὲς καὶ ἐξιλάσατο, καὶ ἐκόπασεν ἡ θραῦσι, καὶ ἐλογίσθη αὐτῷ εἰς δικαιοσύνην - ν - πολλῷ μᾶλλον ἐφ' ὑμῶν ἔδει τοῦτο γενέσθαι, εἴ γε παράνομος ἦν ὁ ὑφ᾽ ὑμῶν σταυρωθείς. Καὶ πόθεν δῆλον, φησίν ', ὅτι τέλειον · ἀπεστράφη ὑμᾶς ὁ Θεό;; (Ἀπὸ τῶν πραγμάτων ὑμῶν βοώντων · καὶ σάλπιγγος λαμπροτέραν ἀφιέντων φωνήν, διὰ τῆς καταστροφῆς τῆς πόλεως, διὰ τῆς ἐρημώσεως τοῦ ναοῦ, διὰ τῶν ἄλλων ἀπάντων. Αλλ' άνθρωπο:, φησὶν, ἐπήγαγον (ἡμῖν ταῦτα καὶ οὐχ ὁ Θεός. Εἰ οὖν * ἀνθρώπων (ἦν ἔργα ταῦτα καὶ οὐ τῆς ὀργῆς τοῦ Θεοῦ, ἔδει μέχρι τῆς ἁλώσεως τὰ ὑμέτερα στη ναι καὶ μὴ ποῤῥοτέρω ' προελθεῖν ὑμῖν τὴν ἀτιμίαν τε καὶ (τὴν) κάκωσιν· πλην, ἔστω κατὰ τὸν ὑμέτε- ρον λόγον, ὅτι τὰ τείχη κατέστρεψαν (οί) . θρωποι, καὶ τὴν πόλιν καθεῖλον, καὶ τὸν βωμών και π. καὶ τὰς παρ' ὑμῖν και μέν σε ἀσεβοῦντες Το διάγετε οι ἦν Θεός οι καὶ ταῦτα νῦν να διέτι μείζω να τα τολμώμενα Οι Χριστόν χν, 8, 13. φα. τέλεον πρ. αὐτῶν β. Η περαιτέρω τ. ἀνθρώπου; Σίαν. ? ἔστη εἰργάζοντο Οι πά ἔσται κατέπαυσεν · γοῦν οὐχί GEORGII HAMARTOLI Nonne Beelphegor sacrifcastis? Nonire filios ve- stros et filias vestras dæmoniis immolastis, et diis serviistis alienorum? Nonne omne peccati et ini- quitatis genus ostendistis? Quare igitur vos non tunc destruxit Dominus ? Quare vobis, inter filiorum neces, et numinum cultus et insanias, misit Do- minus plures prophetas, signaque mirabilia et in- credibilia operatus est? Cujus rei gratia tum per impietatem et nefanda multa viventes, tanta a Deo obtinuistis auxilia et providentiam, hodie vero, qui nec numina colitis, nec interficitis filios, in servi- tire perpetua et in miseriis versamini ? Nunc alius erat Deus, nunc alius est? Nonne idem Deus qui illa olim disposuit, haec hodie operatur? Quare, cum majora essent peccata, major vobis fuit ex Deo gloria, et cum minora, vos penitus evertit, et siue B Variæ lectiones et notæ. ss add. Ced. bis. Ged. Slav. ? Ced. Slav. Led. Slav. coll. Ged. Slav. Slav.? Ced. cod. Slav. Ced. Siav. ? Led. Slav.? Ced. Slav. ? add. Ced. ** youv Ced. Num. cod. • Led . Ced. Led. Slav.? Ged., sed ef. honore in perpetuum derelinquit? Sed etsi tacue- ritis, lapides clamabunt. Quia in Domluum manus extendistis, non est vobis emendatio, neque venia deinceps, neque justificatio; quæ enim tunc tem- poris in servos audebatis, nunc in Deum, et anti- qua facinora furore in Dominum superastis, unde a vobis duriores poenæ expetuntur. Et a 'patria dementia et rabie ne ita quidem recessistis, cum seductorem vocantes et impium. Si impostor Chri- stus, ut dicitis, vos magis exaltari oportebat, cum nunc interfeceritis; si enim Pbinees, uno peccatore sublato, omnem in gentem iracundiam compescuit : • Stetit caim (dicit) Phinees et deprecatus est et plaga cessavit, et imputatum est illi in justitiam : c multo magis et vobis imputandum, si tamen impius qui a vobis crucifixus est. ¡Et unde manifestum, inquit, novissima ruina nos a Deo destructos csse? Ab omnibus rebus vestris quæ clamant et tuba cla· riorem vocem edunt per civitatis ruinam, per templi dlesolationem, per cetera. Sed homines, inquit, non Deus hæc nobis immisit. Si ergo fuerint opera hominum hæc, non iræ Dei, oportuit usque ad captam civitatem stare tamen vestra, nec ultra vobis produci opprobrium et vexationem. Esto tamen, juxta sententiam vestram, homines erue- rint muros, et civitatem demoliti luerint, et altare ejecerint, numquid etiam prophetis silentium impo- suerunt? Numquid et gratiam Spiritus et reverenda quæque abstulerunt ? voces in propitiatorio latas, et chrismatis virtutem, et in lapillis sacerdotis signif- cationem ? Non enim Judaicæ rei constituta deorsum erant, sed plura et venerabiliora desursum. Quid in exemplum ? si victimas adduxeris immolandas, altare quidem de terris, et ligna, et gladius, et ipse sacerdos, ignis autem qui in penetralibus, victimas consumpturus erat, originem e cœlo ducebat. Non D Ced. Ged. Slav. **xa! ¿ Ced. * Luc. xix, 40. Ced.Slav. ? * Ged. · Led

Α εκυνήσατε μόσχῳ ; Οὐ τὴν Μωϋσές λίθοις βαλόντες καὶ ἑτέροις μυρίοις τρόποις ανελεῖν ἐπεχειρήσατε πολλάκις, καὶ τὸν Θεὸν παρωργίζετε βλασφημοῦντε; ; Οὐ τῷ Βεελφεγώρ ἐτελέσθητε; Οὐ τοὺς υἱοὺς ὑμῶν καὶ τὰς θυγατέρας ἐθύσατε δαιμονίοις, καὶ τοὺς ἀλλοτρίους θεοὺς ἐθεραπεύσατε; Οὐ πᾶν εἶδος άμαρ- τίας καὶ κακίας ἐπεδείξασθε; Πῶς οὖν ὑμᾶς οὐκ ἀπεστράφη τότε ὁ Θεός, ἀλλὰ μετὰ τὰς παιδοκτο νίας, μετὰ τὰς οι ειδωλολατρίας, μετὰ τὴν πολλὴν ἀγνωμοσύνη» σε προφήτες ἀφῆκεν ἐν ὑμῖν τι εἶναι διαφόρους, σημεία εἰργάσατο σε καὶ θαύματα παράδοξα ; Τίνος οὖν ἕνεκεν τότε μὲν ἀπεβοῦντες δι καὶ (854) δεινά μυρία διαπραττόμενοι τοσαύτης εὐνοίας ἀπηλαύετε παρὰ (τοῦ Θεοῦ καὶ προστασίας και προμηθείας, νῦν δὲ οὔτε εἰδωλολατροῦντες οὔτε παιδοκτονούντες, ἐν αἰχμαλωσίᾳ (διηνεκεί) καὶ τα- λαιπωρία τυγχάνετε "8 ; Μὴ γὰρ ἕτερος ὁ Θεὸς ἦν τότε καὶ ἕτερο; νῦν; Οὐκ αὐτός ἐστιν ὁ καὶ ν ἐκεῖνα οἰκονομῶν καὶ τὰ νῦν οι εργαζόμενος ; Διατί ε, ὅτε μείζονα οι μὲν ἦν τὰ ἁμαρτήματα, πολλὴ δόξα ὑμῖν ἦν παρὰ Θεοῦ, ὅτε δὲ ἐλάττονα πλημμελεῖτε νῦν, παντελῶς ὑμᾶς ἀπεστράφη καὶ ἀτιμίᾳ παρέδωκεν ἀπεράντῳ; Αλλά τι ι κἂν ὑμεῖς σιγήσητε, οι λίθοι κεκράξονται. » Επειδὴ γὰρ κατὰ τοῦ Δεσπότου τὰς χεῖρας ἐξετείνατε, διὰ τοῦτο οὐκ ἔστιν ο ὑμῖν διόρ θωσις οὐδὲ συγγνώμη λοιπόν οὐδὲ ἀπολογία· τότε μὲν γὰρ εἰς δούλους ἦν τὸ τολμώμενον ", νῦν δὲ πάντα ἐκεῖνα τὰ παλαιὰ σαφῶς ἀπεκρύψατε διὰ τῆς εἰς τὸν κοινὸν Δεσπότην οι μανίας, ὅθεν καὶ μειζό νως κολάζεσθε. Καὶ οὐδὲ οὕτως ἀπέχεσθε τῆς παρ τρικῆς ἐμβροντησία; τε καὶ λύσσης, πλάνον αὐτὸν καὶ παράνομον ἀποκαλοῦντες. Εἰ οὖν … πλάνος ἦν ὁ Χριστός, ὥς φατε, καὶ παράνομος, ἐχρῆν μᾶλλον ὑμᾶς εὐδοκιμῆσαι, ὅτι αὐτὸν ἀπεκτείνατε· εἰ γὰρ (δ) Φινεές ἕνα τινὰ παρανομοῦντα ἀνελών, ὁλόκλη ρον τὴν κατὰ τοῦ ἔθνους ὀργὴν ἔπαυσεν ” — γὰρ (φησίν) Φινεὲς καὶ ἐξιλάσατο, καὶ ἐκόπασεν ἡ θραῦσι, καὶ ἐλογίσθη αὐτῷ εἰς δικαιοσύνην - ν - πολλῷ μᾶλλον ἐφ' ὑμῶν ἔδει τοῦτο γενέσθαι, εἴ γε παράνομος ἦν ὁ ὑφ᾽ ὑμῶν σταυρωθείς. Καὶ πόθεν δῆλον, φησίν ', ὅτι τέλειον · ἀπεστράφη ὑμᾶς ὁ Θεό;; (Ἀπὸ τῶν πραγμάτων ὑμῶν βοώντων · καὶ σάλπιγγος λαμπροτέραν ἀφιέντων φωνήν, διὰ τῆς καταστροφῆς τῆς πόλεως, διὰ τῆς ἐρημώσεως τοῦ ναοῦ, διὰ τῶν ἄλλων ἀπάντων. Αλλ' άνθρωπο:, φησὶν, ἐπήγαγον (ἡμῖν ταῦτα καὶ οὐχ ὁ Θεός. Εἰ οὖν * ἀνθρώπων (ἦν ἔργα ταῦτα καὶ οὐ τῆς ὀργῆς τοῦ Θεοῦ, ἔδει μέχρι τῆς ἁλώσεως τὰ ὑμέτερα στη ναι καὶ μὴ ποῤῥοτέρω ' προελθεῖν ὑμῖν τὴν ἀτιμίαν τε καὶ (τὴν) κάκωσιν· πλην, ἔστω κατὰ τὸν ὑμέτε- ρον λόγον, ὅτι τὰ τείχη κατέστρεψαν (οί) . θρωποι, καὶ τὴν πόλιν καθεῖλον, καὶ τὸν βωμών και π. καὶ τὰς παρ' ὑμῖν και μέν σε ἀσεβοῦντες Το διάγετε οι ἦν Θεός οι καὶ ταῦτα νῦν να διέτι μείζω να τα τολμώμενα Οι Χριστόν χν, 8, 13. φα. τέλεον πρ. αὐτῶν β. Η περαιτέρω τ. ἀνθρώπου; Σίαν. ? ἔστη εἰργάζοντο Οι πά ἔσται κατέπαυσεν · γοῦν οὐχί GEORGII HAMARTOLI Nonne Beelphegor sacrifcastis? Nonire filios ve- stros et filias vestras dæmoniis immolastis, et diis serviistis alienorum? Nonne omne peccati et ini- quitatis genus ostendistis? Quare igitur vos non tunc destruxit Dominus ? Quare vobis, inter filiorum neces, et numinum cultus et insanias, misit Do- minus plures prophetas, signaque mirabilia et in- credibilia operatus est? Cujus rei gratia tum per impietatem et nefanda multa viventes, tanta a Deo obtinuistis auxilia et providentiam, hodie vero, qui nec numina colitis, nec interficitis filios, in servi- tire perpetua et in miseriis versamini ? Nunc alius erat Deus, nunc alius est? Nonne idem Deus qui illa olim disposuit, haec hodie operatur? Quare, cum majora essent peccata, major vobis fuit ex Deo gloria, et cum minora, vos penitus evertit, et siue B Variæ lectiones et notæ. ss add. Ced. bis. Ged. Slav. ? Ced. Slav. Led. Slav. coll. Ged. Slav. Slav.? Ced. cod. Slav. Ced. Siav. ? Led. Slav.? Ced. Slav. ? add. Ced. ** youv Ced. Num. cod. • Led . Ced. Led. Slav.? Ged., sed ef. honore in perpetuum derelinquit? Sed etsi tacue- ritis, lapides clamabunt. Quia in Domluum manus extendistis, non est vobis emendatio, neque venia deinceps, neque justificatio; quæ enim tunc tem- poris in servos audebatis, nunc in Deum, et anti- qua facinora furore in Dominum superastis, unde a vobis duriores poenæ expetuntur. Et a 'patria dementia et rabie ne ita quidem recessistis, cum seductorem vocantes et impium. Si impostor Chri- stus, ut dicitis, vos magis exaltari oportebat, cum nunc interfeceritis; si enim Pbinees, uno peccatore sublato, omnem in gentem iracundiam compescuit : • Stetit caim (dicit) Phinees et deprecatus est et plaga cessavit, et imputatum est illi in justitiam : c multo magis et vobis imputandum, si tamen impius qui a vobis crucifixus est. ¡Et unde manifestum, inquit, novissima ruina nos a Deo destructos csse? Ab omnibus rebus vestris quæ clamant et tuba cla· riorem vocem edunt per civitatis ruinam, per templi dlesolationem, per cetera. Sed homines, inquit, non Deus hæc nobis immisit. Si ergo fuerint opera hominum hæc, non iræ Dei, oportuit usque ad captam civitatem stare tamen vestra, nec ultra vobis produci opprobrium et vexationem. Esto tamen, juxta sententiam vestram, homines erue- rint muros, et civitatem demoliti luerint, et altare ejecerint, numquid etiam prophetis silentium impo- suerunt? Numquid et gratiam Spiritus et reverenda quæque abstulerunt ? voces in propitiatorio latas, et chrismatis virtutem, et in lapillis sacerdotis signif- cationem ? Non enim Judaicæ rei constituta deorsum erant, sed plura et venerabiliora desursum. Quid in exemplum ? si victimas adduxeris immolandas, altare quidem de terris, et ligna, et gladius, et ipse sacerdos, ignis autem qui in penetralibus, victimas consumpturus erat, originem e cœlo ducebat. Non D Ced. Ged. Slav. **xa! ¿ Ced. * Luc. xix, 40. Ced.Slav. ? * Ged. · Led

ἀνέστρεψαν, μὴ καὶ τοὺς προφήτας ἄνθρωποι κατα ἐπαυσαν; μὴ τὴν τοῦ Πνεύματος χάριν καὶ τἆλλα τὰ σεμνὰ αὐτοὶ κατέλυσαν ", τὸ φωνὴν ἐκ τοῦ ἱλα- στηρίου φέρεσθαι, τὴν ἐπὶ τῷ χρίσματι γενομένην ἐνέργειαν, τὴν ἐπὶ τῶν λίθων τοῦ ἱερέως δήλωσιν; καὶ γὰρ ἡ Ἰουδαϊκὴ πολιτεία οὐχὶ κάτωθεν εἶχε ἐξ; ἀρχὰς ἁπάσας, ἀλλὰ τὰς πλείον; καὶ σεμνοτέρας οὐρανόθεν· οἷον εἰ τί λέγω ; θυσία; γενέσθαι συγχω- ρήσα;, ὁ μὲν βωμὸς ἦν κάτω, καὶ τὰ ξύλα, καὶ ἡ μάχαιρα, καὶ ὁ ἱερεὺς, τὰ δὲ πῦρ τὸ μέλλον ἐν τοῖς ἀδύτοις τὰ ἐκείνοις εἶναι καὶ δαπανᾷν τὰς θυσίας, ἄνωθεν τὴν ἀρχὴν εἶχεν. Οὐ γὰρ ἄνθρωπος εἰς τὸν ναὸν εἰσήγαγε πῦρ, ἀλλὰ φλὸξ ἄνωθεν κατενεχθεῖσα τὴν ἐπὶ τῆς διακονίας ἐπλήρου θυσίαν. Πάλιν εἴ ποτε ἔδει τι μαθεῖν, ἀναμέσον τῶν Χερουβὶμ ἐκ τοῦ Ελαστηρίου φωνή τις ἐφέρετο καὶ τὰ μέλλοντα προβλεγε. Ωσαύτως ἐπὶ τῶν λίθων τῶν ἐπὶ τοῦ στήθους τοῦ ἀρχιερέως, ὅπερ ἐκάλουν δήλωσιν, ἐγίνετο τί; ἔλλαμψις, καὶ τὰ μέλλοντα προεσήμαινεν. Ομοίως (και) Ανίκα χρίεσθαι ἔδει τινα, Πνεύματος ἐφίπτατο χάρις καὶ τὸ ἔλαιον ἀνεπήδα, καὶ προφῆται διηκόνουν τοῖς πράγμασι τούτοις, καὶ νεφέλη πολλάκις καὶ καπνὸς τὰ ἄδυτα κατελάμβανεν. (855) (34) Ἵνα τοίνυν μὴ ἀναισχυνθῆτε μηδὲ Β ἀνθρώποις λογίζησθε τὴν ἐρήμωσιν αὐτῶν '', οὐχ τὴν πόλιν μόνο ἀφῆκε πεσεῖν καὶ τὸν ναὸν ἐρημωθῆναι, ἀλλὰ καὶ τὰ πράγματα ἐκεῖνα (ἅπαντα); ἅπερ ἐκ τῶν οὐρανῶν εἶχον τὰς ἀρχὰς 19, ἐκποδὼν γενέσθαι πεποίηκε. Τίνος οὖν ἔνεκεν οὐκ ἔχετε νῦν προφήτας, οὐδέ τι τῶν λοιπῶν ἐκείνων (καὶ) θείων ; οὐκ εὐδηλον, ὅτι τοῦ Θεοῦ τὰ καθ' ὑμᾶς ἀποστρα φέντος; Καὶ πόθεν τοῦτο δῆλον; Αφ᾽ ὧν πρὸ τούτου μὲν ἀσεβοῦντες ἐπετυγχάνετε οι πάντως ", νῦν δὲ δοκοῦντες ἐπιεικέστερον ζῇν μετὰ τὸν σταυ τὸν, μείζονα τιμωρίαν ὑπομένετε; καὶ οὐδενὸς ἀπο λαύετε τῶν προτέρων, οὔτε μὴν ἀπολήψεσθε, καθὼς οἱ θεῖαι προῤῥήσεις ἐναργώς δηλοῦσιν. Εἰ δὲ βού λεσθε, καὶ ἑτέρους προφήτας εφοπλίσομεν λέγοντας φανερῶς, ὅτι τὰ μὲν ὑμέτερα τέλος λήψεται, τὰ δὲ ἡμέτερα ἀνθήσει, καὶ πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης ἐκε ταθήσεται τὸ κήρυγμα, καὶ θυσίας ἑτέρας εἰσενεχθή - σεται ο τρόπος, ἐκείνων, τῶν παρ' ὑμῖν ", κατα λυθεισῶν· οὐδὲ γὰρ Ησαΐαν παράγω τέως μάρτυρα, οὔτε Ἱερεμίαν, οὔτε τοὺς ἄλλους (τους) πρὸ τῆς αἰχμα λωσίας, ἵνα μὴ λέγητε, ὅτι τὰ δεινὰ ἐκεῖνα, ἃ ἔλεγον, περὶ ἐν τῆς αἰχμαλωσία; ἐξέβη, ἀλλὰ Μαλαχίαν, τὸν μετὰ τὴν ἐκ Βαβυλῶνος ἐπάνοδον καὶ τὴν τῆς πόλ λέως αποκατάστασιν σαφῶς περὶ των πραγμάτων ὑμῶν προφητεύσαντα. Ἐπειδὴ γὰρ ἐπανῆλθον, καὶ τὴν πόλιν ἀπέλαβον, καὶ τὸν ναὸν ᾠκοδόμουν, καὶ τὰς θυσίας ἐπετέλουν, τὴν μέλλουσαν παντελή ταὐτὴν καὶ τελευταίαν ἐρήμωσιν καὶ τὴν ἀναίρεσιν τῶν θυσιῶν προλέγων φησίν· . Εἰ λήψομαι ἐκ τῶν θυσιῶν ὑμῶν ; λέγει Κύριος παντοκράτωρ· ; - ὁ ὅτι ἀπὸ ἀνατολῶν μέχρι δυσμῶν τὸ ὄνομά μου δεδόξασται ἐν τοῖς ἔθνεσι; καὶ ἐν παντὶ τόπῳ αυ μίαμα το προσάγεται τῷ ὀνόματί μου καὶ θυσία • το ο τὸν λίθον τὰ παρ' ὑμῖν αὐτὰ κατ. οἷον Χ. καὶ ἀδ. τοῖς ἐκ. ἰέναι εἰσῆγε τόν τούτων μόνην έτ. πάντων προσεν. σε ἐκ τῶν χειρῶν ύ. θυσία θ. ἐκ τῶν χ. ὑ θυσία ἄνωθεν ἐκ τῶν οὐρανῶν οἷον τοῦ τὸν λίθον « τὰς ἀ. εἶχε φτσί " ὑμῶν πρό (01. ἡλίου και - LIB. II. vii. homo ignem in templum portabat, sed flamma e cœlo A delapsa in vicem ministerii sacrificium peragebat. Si quid olim esset consultandum, de medio Cherubim in propitiatório vox audiebatur, quæ ventura prædi- cebat. Similiter de lapillis qui nitebant in pectore summi sacerdotis, quod rationale vocabant, egre diebatur illuminatio quæ futura præindicabat. Similiter, si quis inungendus, Spiritus gratia de- super volitabat, et ebulliebat oleum, et rebus his ministerium præbebant prophetæ, et nebulae et fu- mus replebant sæpe penetrália. CHRONICON. C terrarum extendetur pradicatio, et alius liostig Ne igitur hominibus impudenter västitatem tri ὑuaris; non solum permisit Deus urbcin cadere ci templum desɔlari, sed etiam illa omnia quæ dé coelis originem habebant, ex oculis evanescere fecit. Qua de causa hec prophetas nunc habetis; nec quidquam cæterarum et diviilarum illa- rum rerum? Nonne pätet Deum omnia vestrá destruxisse? Et unde patet? Ex eo quod, qui anted prorsus impii eratis, et post crucem vitam equid- rem videmini agentes; vindictam tamen majoreni sustinetis, et nihil ex antiquis amplius habetis, nec habebitis, sicut divina evidenter monstraverufit testimonia: Si volueritis, et alios prophetas exhibe- bimus dicentes, quia rebus vestris afflictis finiš erit, nostra vero forebunt, et quocunque proferetur ritus, sacrificiis vestris sublatis. Non jam amplius adduco Isaiam huc usque testein, n- que Jeremiaui neque alios ante captivitatem, ne dicatis dura išta accidisse in captivitate, at Malachiam qui post reditum e Babylone et resti- tútionem civitatis aperte de rebus vestris prophe- tavit. Cum enim revertissent, et recepissent urbem, et templum ædificarent, et sacrificia peragerent, futuram hanc plenam novissimiamque desolationem, et sacrificiorum destructionem prædicens ait : • Si suscipiam de sacrificiis vestris, dicit Dominus, quia áb ortu solis ad becasum homén meum glori- ficatum est in gentibus, et in omni loco incensum offertur nomini mco, et Hostia munda, vos autem b polluistis illul. i (uando haec, Judze, impleta sunt Quando in omni loco oblatum est incensum Deo ct Hostia munda? Non habes aliud tempus dicendum að tempus post Christi adventum. Si non predicat teffi pe Varia lectiones et nol. Ced. Slav. Ced. Slav. ? 6. Ced. Slav. ? Cel. Cel. Slav. ? Ced. Sias.? ** Ced. 513,4-415,5. cod. Slav. ? Ced. * Cell. Slav. ? cod. ald. Ged. Cell. Slav. ? Ced. Malach. 1, 9, 10, Slav. ? cod. Slav. Ced. Ced. Slav. Cerl. col. add. Malachi. 1, 11,

ἀνέστρεψαν, μὴ καὶ τοὺς προφήτας ἄνθρωποι κατα ἐπαυσαν; μὴ τὴν τοῦ Πνεύματος χάριν καὶ τἆλλα τὰ σεμνὰ αὐτοὶ κατέλυσαν ", τὸ φωνὴν ἐκ τοῦ ἱλα- στηρίου φέρεσθαι, τὴν ἐπὶ τῷ χρίσματι γενομένην ἐνέργειαν, τὴν ἐπὶ τῶν λίθων τοῦ ἱερέως δήλωσιν; καὶ γὰρ ἡ Ἰουδαϊκὴ πολιτεία οὐχὶ κάτωθεν εἶχε ἐξ; ἀρχὰς ἁπάσας, ἀλλὰ τὰς πλείον; καὶ σεμνοτέρας οὐρανόθεν· οἷον εἰ τί λέγω ; θυσία; γενέσθαι συγχω- ρήσα;, ὁ μὲν βωμὸς ἦν κάτω, καὶ τὰ ξύλα, καὶ ἡ μάχαιρα, καὶ ὁ ἱερεὺς, τὰ δὲ πῦρ τὸ μέλλον ἐν τοῖς ἀδύτοις τὰ ἐκείνοις εἶναι καὶ δαπανᾷν τὰς θυσίας, ἄνωθεν τὴν ἀρχὴν εἶχεν. Οὐ γὰρ ἄνθρωπος εἰς τὸν ναὸν εἰσήγαγε πῦρ, ἀλλὰ φλὸξ ἄνωθεν κατενεχθεῖσα τὴν ἐπὶ τῆς διακονίας ἐπλήρου θυσίαν. Πάλιν εἴ ποτε ἔδει τι μαθεῖν, ἀναμέσον τῶν Χερουβὶμ ἐκ τοῦ Ελαστηρίου φωνή τις ἐφέρετο καὶ τὰ μέλλοντα προβλεγε. Ωσαύτως ἐπὶ τῶν λίθων τῶν ἐπὶ τοῦ στήθους τοῦ ἀρχιερέως, ὅπερ ἐκάλουν δήλωσιν, ἐγίνετο τί; ἔλλαμψις, καὶ τὰ μέλλοντα προεσήμαινεν. Ομοίως (και) Ανίκα χρίεσθαι ἔδει τινα, Πνεύματος ἐφίπτατο χάρις καὶ τὸ ἔλαιον ἀνεπήδα, καὶ προφῆται διηκόνουν τοῖς πράγμασι τούτοις, καὶ νεφέλη πολλάκις καὶ καπνὸς τὰ ἄδυτα κατελάμβανεν. (855) (34) Ἵνα τοίνυν μὴ ἀναισχυνθῆτε μηδὲ Β ἀνθρώποις λογίζησθε τὴν ἐρήμωσιν αὐτῶν '', οὐχ τὴν πόλιν μόνο ἀφῆκε πεσεῖν καὶ τὸν ναὸν ἐρημωθῆναι, ἀλλὰ καὶ τὰ πράγματα ἐκεῖνα (ἅπαντα); ἅπερ ἐκ τῶν οὐρανῶν εἶχον τὰς ἀρχὰς 19, ἐκποδὼν γενέσθαι πεποίηκε. Τίνος οὖν ἔνεκεν οὐκ ἔχετε νῦν προφήτας, οὐδέ τι τῶν λοιπῶν ἐκείνων (καὶ) θείων ; οὐκ εὐδηλον, ὅτι τοῦ Θεοῦ τὰ καθ' ὑμᾶς ἀποστρα φέντος; Καὶ πόθεν τοῦτο δῆλον; Αφ᾽ ὧν πρὸ τούτου μὲν ἀσεβοῦντες ἐπετυγχάνετε οι πάντως ", νῦν δὲ δοκοῦντες ἐπιεικέστερον ζῇν μετὰ τὸν σταυ τὸν, μείζονα τιμωρίαν ὑπομένετε; καὶ οὐδενὸς ἀπο λαύετε τῶν προτέρων, οὔτε μὴν ἀπολήψεσθε, καθὼς οἱ θεῖαι προῤῥήσεις ἐναργώς δηλοῦσιν. Εἰ δὲ βού λεσθε, καὶ ἑτέρους προφήτας εφοπλίσομεν λέγοντας φανερῶς, ὅτι τὰ μὲν ὑμέτερα τέλος λήψεται, τὰ δὲ ἡμέτερα ἀνθήσει, καὶ πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης ἐκε ταθήσεται τὸ κήρυγμα, καὶ θυσίας ἑτέρας εἰσενεχθή - σεται ο τρόπος, ἐκείνων, τῶν παρ' ὑμῖν ", κατα λυθεισῶν· οὐδὲ γὰρ Ησαΐαν παράγω τέως μάρτυρα, οὔτε Ἱερεμίαν, οὔτε τοὺς ἄλλους (τους) πρὸ τῆς αἰχμα λωσίας, ἵνα μὴ λέγητε, ὅτι τὰ δεινὰ ἐκεῖνα, ἃ ἔλεγον, περὶ ἐν τῆς αἰχμαλωσία; ἐξέβη, ἀλλὰ Μαλαχίαν, τὸν μετὰ τὴν ἐκ Βαβυλῶνος ἐπάνοδον καὶ τὴν τῆς πόλ λέως αποκατάστασιν σαφῶς περὶ των πραγμάτων ὑμῶν προφητεύσαντα. Ἐπειδὴ γὰρ ἐπανῆλθον, καὶ τὴν πόλιν ἀπέλαβον, καὶ τὸν ναὸν ᾠκοδόμουν, καὶ τὰς θυσίας ἐπετέλουν, τὴν μέλλουσαν παντελή ταὐτὴν καὶ τελευταίαν ἐρήμωσιν καὶ τὴν ἀναίρεσιν τῶν θυσιῶν προλέγων φησίν· . Εἰ λήψομαι ἐκ τῶν θυσιῶν ὑμῶν ; λέγει Κύριος παντοκράτωρ· ; - ὁ ὅτι ἀπὸ ἀνατολῶν μέχρι δυσμῶν τὸ ὄνομά μου δεδόξασται ἐν τοῖς ἔθνεσι; καὶ ἐν παντὶ τόπῳ αυ μίαμα το προσάγεται τῷ ὀνόματί μου καὶ θυσία • το ο τὸν λίθον τὰ παρ' ὑμῖν αὐτὰ κατ. οἷον Χ. καὶ ἀδ. τοῖς ἐκ. ἰέναι εἰσῆγε τόν τούτων μόνην έτ. πάντων προσεν. σε ἐκ τῶν χειρῶν ύ. θυσία θ. ἐκ τῶν χ. ὑ θυσία ἄνωθεν ἐκ τῶν οὐρανῶν οἷον τοῦ τὸν λίθον « τὰς ἀ. εἶχε φτσί " ὑμῶν πρό (01. ἡλίου και - LIB. II. vii. homo ignem in templum portabat, sed flamma e cœlo A delapsa in vicem ministerii sacrificium peragebat. Si quid olim esset consultandum, de medio Cherubim in propitiatório vox audiebatur, quæ ventura prædi- cebat. Similiter de lapillis qui nitebant in pectore summi sacerdotis, quod rationale vocabant, egre diebatur illuminatio quæ futura præindicabat. Similiter, si quis inungendus, Spiritus gratia de- super volitabat, et ebulliebat oleum, et rebus his ministerium præbebant prophetæ, et nebulae et fu- mus replebant sæpe penetrália. CHRONICON. C terrarum extendetur pradicatio, et alius liostig Ne igitur hominibus impudenter västitatem tri ὑuaris; non solum permisit Deus urbcin cadere ci templum desɔlari, sed etiam illa omnia quæ dé coelis originem habebant, ex oculis evanescere fecit. Qua de causa hec prophetas nunc habetis; nec quidquam cæterarum et diviilarum illa- rum rerum? Nonne pätet Deum omnia vestrá destruxisse? Et unde patet? Ex eo quod, qui anted prorsus impii eratis, et post crucem vitam equid- rem videmini agentes; vindictam tamen majoreni sustinetis, et nihil ex antiquis amplius habetis, nec habebitis, sicut divina evidenter monstraverufit testimonia: Si volueritis, et alios prophetas exhibe- bimus dicentes, quia rebus vestris afflictis finiš erit, nostra vero forebunt, et quocunque proferetur ritus, sacrificiis vestris sublatis. Non jam amplius adduco Isaiam huc usque testein, n- que Jeremiaui neque alios ante captivitatem, ne dicatis dura išta accidisse in captivitate, at Malachiam qui post reditum e Babylone et resti- tútionem civitatis aperte de rebus vestris prophe- tavit. Cum enim revertissent, et recepissent urbem, et templum ædificarent, et sacrificia peragerent, futuram hanc plenam novissimiamque desolationem, et sacrificiorum destructionem prædicens ait : • Si suscipiam de sacrificiis vestris, dicit Dominus, quia áb ortu solis ad becasum homén meum glori- ficatum est in gentibus, et in omni loco incensum offertur nomini mco, et Hostia munda, vos autem b polluistis illul. i (uando haec, Judze, impleta sunt Quando in omni loco oblatum est incensum Deo ct Hostia munda? Non habes aliud tempus dicendum að tempus post Christi adventum. Si non predicat teffi pe Varia lectiones et nol. Ced. Slav. Ced. Slav. ? 6. Ced. Slav. ? Cel. Cel. Slav. ? Ced. Sias.? ** Ced. 513,4-415,5. cod. Slav. ? Ced. * Cell. Slav. ? cod. ald. Ged. Cell. Slav. ? Ced. Malach. 1, 9, 10, Slav. ? cod. Slav. Ced. Ced. Slav. Cerl. col. add. Malachi. 1, 11,

ἀνέστρεψαν, μὴ καὶ τοὺς προφήτας ἄνθρωποι κατα ἐπαυσαν; μὴ τὴν τοῦ Πνεύματος χάριν καὶ τἆλλα τὰ σεμνὰ αὐτοὶ κατέλυσαν ", τὸ φωνὴν ἐκ τοῦ ἱλα- στηρίου φέρεσθαι, τὴν ἐπὶ τῷ χρίσματι γενομένην ἐνέργειαν, τὴν ἐπὶ τῶν λίθων τοῦ ἱερέως δήλωσιν; καὶ γὰρ ἡ Ἰουδαϊκὴ πολιτεία οὐχὶ κάτωθεν εἶχε ἐξ; ἀρχὰς ἁπάσας, ἀλλὰ τὰς πλείον; καὶ σεμνοτέρας οὐρανόθεν· οἷον εἰ τί λέγω ; θυσία; γενέσθαι συγχω- ρήσα;, ὁ μὲν βωμὸς ἦν κάτω, καὶ τὰ ξύλα, καὶ ἡ μάχαιρα, καὶ ὁ ἱερεὺς, τὰ δὲ πῦρ τὸ μέλλον ἐν τοῖς ἀδύτοις τὰ ἐκείνοις εἶναι καὶ δαπανᾷν τὰς θυσίας, ἄνωθεν τὴν ἀρχὴν εἶχεν. Οὐ γὰρ ἄνθρωπος εἰς τὸν ναὸν εἰσήγαγε πῦρ, ἀλλὰ φλὸξ ἄνωθεν κατενεχθεῖσα τὴν ἐπὶ τῆς διακονίας ἐπλήρου θυσίαν. Πάλιν εἴ ποτε ἔδει τι μαθεῖν, ἀναμέσον τῶν Χερουβὶμ ἐκ τοῦ Ελαστηρίου φωνή τις ἐφέρετο καὶ τὰ μέλλοντα προβλεγε. Ωσαύτως ἐπὶ τῶν λίθων τῶν ἐπὶ τοῦ στήθους τοῦ ἀρχιερέως, ὅπερ ἐκάλουν δήλωσιν, ἐγίνετο τί; ἔλλαμψις, καὶ τὰ μέλλοντα προεσήμαινεν. Ομοίως (και) Ανίκα χρίεσθαι ἔδει τινα, Πνεύματος ἐφίπτατο χάρις καὶ τὸ ἔλαιον ἀνεπήδα, καὶ προφῆται διηκόνουν τοῖς πράγμασι τούτοις, καὶ νεφέλη πολλάκις καὶ καπνὸς τὰ ἄδυτα κατελάμβανεν. (855) (34) Ἵνα τοίνυν μὴ ἀναισχυνθῆτε μηδὲ Β ἀνθρώποις λογίζησθε τὴν ἐρήμωσιν αὐτῶν '', οὐχ τὴν πόλιν μόνο ἀφῆκε πεσεῖν καὶ τὸν ναὸν ἐρημωθῆναι, ἀλλὰ καὶ τὰ πράγματα ἐκεῖνα (ἅπαντα); ἅπερ ἐκ τῶν οὐρανῶν εἶχον τὰς ἀρχὰς 19, ἐκποδὼν γενέσθαι πεποίηκε. Τίνος οὖν ἔνεκεν οὐκ ἔχετε νῦν προφήτας, οὐδέ τι τῶν λοιπῶν ἐκείνων (καὶ) θείων ; οὐκ εὐδηλον, ὅτι τοῦ Θεοῦ τὰ καθ' ὑμᾶς ἀποστρα φέντος; Καὶ πόθεν τοῦτο δῆλον; Αφ᾽ ὧν πρὸ τούτου μὲν ἀσεβοῦντες ἐπετυγχάνετε οι πάντως ", νῦν δὲ δοκοῦντες ἐπιεικέστερον ζῇν μετὰ τὸν σταυ τὸν, μείζονα τιμωρίαν ὑπομένετε; καὶ οὐδενὸς ἀπο λαύετε τῶν προτέρων, οὔτε μὴν ἀπολήψεσθε, καθὼς οἱ θεῖαι προῤῥήσεις ἐναργώς δηλοῦσιν. Εἰ δὲ βού λεσθε, καὶ ἑτέρους προφήτας εφοπλίσομεν λέγοντας φανερῶς, ὅτι τὰ μὲν ὑμέτερα τέλος λήψεται, τὰ δὲ ἡμέτερα ἀνθήσει, καὶ πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης ἐκε ταθήσεται τὸ κήρυγμα, καὶ θυσίας ἑτέρας εἰσενεχθή - σεται ο τρόπος, ἐκείνων, τῶν παρ' ὑμῖν ", κατα λυθεισῶν· οὐδὲ γὰρ Ησαΐαν παράγω τέως μάρτυρα, οὔτε Ἱερεμίαν, οὔτε τοὺς ἄλλους (τους) πρὸ τῆς αἰχμα λωσίας, ἵνα μὴ λέγητε, ὅτι τὰ δεινὰ ἐκεῖνα, ἃ ἔλεγον, περὶ ἐν τῆς αἰχμαλωσία; ἐξέβη, ἀλλὰ Μαλαχίαν, τὸν μετὰ τὴν ἐκ Βαβυλῶνος ἐπάνοδον καὶ τὴν τῆς πόλ λέως αποκατάστασιν σαφῶς περὶ των πραγμάτων ὑμῶν προφητεύσαντα. Ἐπειδὴ γὰρ ἐπανῆλθον, καὶ τὴν πόλιν ἀπέλαβον, καὶ τὸν ναὸν ᾠκοδόμουν, καὶ τὰς θυσίας ἐπετέλουν, τὴν μέλλουσαν παντελή ταὐτὴν καὶ τελευταίαν ἐρήμωσιν καὶ τὴν ἀναίρεσιν τῶν θυσιῶν προλέγων φησίν· . Εἰ λήψομαι ἐκ τῶν θυσιῶν ὑμῶν ; λέγει Κύριος παντοκράτωρ· ; - ὁ ὅτι ἀπὸ ἀνατολῶν μέχρι δυσμῶν τὸ ὄνομά μου δεδόξασται ἐν τοῖς ἔθνεσι; καὶ ἐν παντὶ τόπῳ αυ μίαμα το προσάγεται τῷ ὀνόματί μου καὶ θυσία • το ο τὸν λίθον τὰ παρ' ὑμῖν αὐτὰ κατ. οἷον Χ. καὶ ἀδ. τοῖς ἐκ. ἰέναι εἰσῆγε τόν τούτων μόνην έτ. πάντων προσεν. σε ἐκ τῶν χειρῶν ύ. θυσία θ. ἐκ τῶν χ. ὑ θυσία ἄνωθεν ἐκ τῶν οὐρανῶν οἷον τοῦ τὸν λίθον « τὰς ἀ. εἶχε φτσί " ὑμῶν πρό (01. ἡλίου και - LIB. II. vii. homo ignem in templum portabat, sed flamma e cœlo A delapsa in vicem ministerii sacrificium peragebat. Si quid olim esset consultandum, de medio Cherubim in propitiatório vox audiebatur, quæ ventura prædi- cebat. Similiter de lapillis qui nitebant in pectore summi sacerdotis, quod rationale vocabant, egre diebatur illuminatio quæ futura præindicabat. Similiter, si quis inungendus, Spiritus gratia de- super volitabat, et ebulliebat oleum, et rebus his ministerium præbebant prophetæ, et nebulae et fu- mus replebant sæpe penetrália. CHRONICON. C terrarum extendetur pradicatio, et alius liostig Ne igitur hominibus impudenter västitatem tri ὑuaris; non solum permisit Deus urbcin cadere ci templum desɔlari, sed etiam illa omnia quæ dé coelis originem habebant, ex oculis evanescere fecit. Qua de causa hec prophetas nunc habetis; nec quidquam cæterarum et diviilarum illa- rum rerum? Nonne pätet Deum omnia vestrá destruxisse? Et unde patet? Ex eo quod, qui anted prorsus impii eratis, et post crucem vitam equid- rem videmini agentes; vindictam tamen majoreni sustinetis, et nihil ex antiquis amplius habetis, nec habebitis, sicut divina evidenter monstraverufit testimonia: Si volueritis, et alios prophetas exhibe- bimus dicentes, quia rebus vestris afflictis finiš erit, nostra vero forebunt, et quocunque proferetur ritus, sacrificiis vestris sublatis. Non jam amplius adduco Isaiam huc usque testein, n- que Jeremiaui neque alios ante captivitatem, ne dicatis dura išta accidisse in captivitate, at Malachiam qui post reditum e Babylone et resti- tútionem civitatis aperte de rebus vestris prophe- tavit. Cum enim revertissent, et recepissent urbem, et templum ædificarent, et sacrificia peragerent, futuram hanc plenam novissimiamque desolationem, et sacrificiorum destructionem prædicens ait : • Si suscipiam de sacrificiis vestris, dicit Dominus, quia áb ortu solis ad becasum homén meum glori- ficatum est in gentibus, et in omni loco incensum offertur nomini mco, et Hostia munda, vos autem b polluistis illul. i (uando haec, Judze, impleta sunt Quando in omni loco oblatum est incensum Deo ct Hostia munda? Non habes aliud tempus dicendum að tempus post Christi adventum. Si non predicat teffi pe Varia lectiones et nol. Ced. Slav. Ced. Slav. ? 6. Ced. Slav. ? Cel. Cel. Slav. ? Ced. Sias.? ** Ced. 513,4-415,5. cod. Slav. ? Ced. * Cell. Slav. ? cod. ald. Ged. Cell. Slav. ? Ced. Malach. 1, 9, 10, Slav. ? cod. Slav. Ced. Ced. Slav. Cerl. col. add. Malachi. 1, 11,

Α καθαρά, ὑμεῖς δὲ βεβηλοῦτε αὐτό . . Πότε οὖν Β ταῦτα πεπλήρωται, ὦ Ἰουδαῖς 5, καὶ πότε ἐν παντὶ τόπῳ θυμίαμα προσηνέχθη τῷ Θεῷ καὶ θυσία και βαρά; Οὐκ ἂν ἔχεις οι εἰπεῖν ἕτερον καιρὸν ἀλλ᾽ ἢ τοῦτον (δή) τὸν μετὰ τὴν Χριστοῦ παρουσίαν· ὡς εἰ μὴ τοῦτον προλέγει τὸν καιρὸν, μηδὲ τὴν ἡμετέραν θυσίαν, ἀλλὰ τὴν Ἰουδαϊκὴν, παράνομος σε Η προφητεία. Εἰ γὰρ τοῦ Μωϋσέως κελεύοντος εἰς μηδένα τόπον ἀνάγεσθαι ει θυσίαν, ἀλλ᾽ ἢ εἰς τὸν τόπον, ὃν ἂν ἐκλέξηται ο Κύριος ὁ Θεὸς, καὶ εἰς ἐν χωρίον ἐν Ἱερουσαλήμ συγκλείοντος τὰς θυσίας ἐκείνας, ὁ προφήτης λέγων 24. Ἐν παντὶ τόπῳ θυμίαμα μέλλει προσάγεσθαι καὶ θυσία ο καθαρά, ο ἐναντιοῦται καὶ μάχεται τῷ Μωϋσεῖ. ᾿Αλλὰ μὴ γένοιτο· περὶ γὰρ ἑτέρας ἐκεῖνος εἶπε θυσίας, καὶ περὶ ἑτέρας οὗτος. Ακούσατε δὴ (καὶ) Σοφωνίου (συμ)φωνοῦντο; τὰ αὐτὰ καὶ λέγοντος · ο Επιφα νήσεται Κύριος ἐπὶ πάντα τὰ ἔθνη καὶ ἐξολο θρεύσει πάντας τοὺς θεοὺς τῶν ἐθνῶν, καὶ προσκυ νήσουσιν αὐτῷ ἔκαστο; ἐκ τοῦ τόπου αὐτῶν ἐν. Καίτοι γε τοῦτο οὐκ ἐφεῖτο, ἀλλ᾽ εἰς ἕνα τόπον ἐθέσπισε Μωϋσῆς λατρεύειν. Οταν οὖν ἀκούσητε τῶν προφητῶν προλεγόντων καὶ προαναφωνούντων, ὅτι οὐκέτι εἰς μίαν πόλιν οὐδὲ εἰς ἕνα τόπον ἀναγ κασθήσονται (οι) άνθρωπος πάντοθεν δε συνάγεσθαι, ἀλλ' οἴκοι καθήμενοι « ἕκαστος θεραπεύσει τὸ θεῖον, τίνα ἂν ἔχοιτε εἰπεῖν ἕτερον καιρὸν ἀλλ᾽ ἢ τὸν παρόντα τοῦτον, καθ᾽ ἂν τὰ μὲν ἡμέτερα διαλάμπουσιν εἰς πᾶσαν τὴν οἰκουμένην, τὰ δὲ ὑμέτερα κατεσβέσθησαν “, καὶ ἐν σκότει διαπορεύεσθε ; ὑμῖν (864) δοῦναι τας τοιαύτας ήβούλετο θυσίας, ἀκούσατε τί φησιν Ησαΐας • Τί μοι πλῆθος τῶν θυσιῶν ὑμῶν; λέγει Κύριος, καί · ο Τίς έξο εζήτησε ταῦτα ἐκ τῶν χειρῶν ὑμῶν;» Εἰ γὰρ ταῦτα παρὰ τὴν ἀρχὴν ἐζήτει, καὶ τοὺς παλαιοὺς πάντας, τοὺς παρ' ὑμῖν λάμψαντας, πρώτους ἂν εἰς τὴν το λιτείαν * εἰσήγαγε ταύτην. Πῶς “ οὖν ταῦτα ἐπέ τρεψε ; φησί ". Τῇ ὑμετέρᾳ συγκαταβαίνων ἀσθε νείᾳ· καὶ καθάπερ ἰατρὸς πυρέττοντα ὁρῶν το ενα θρωπον, δυσάῤῥωστον καὶ ἀκαρτέρητον, ἐπιθυ μοῦντα ψυχροποσίας καὶ ἀπειλοῦντα, εἰ μὴ λάβοι, ἑαυτὸν ἀναιρήσειν, βουλόμενος οι μεῖζον κωλύσαι κακὸν, τὸ ἔλαττον δίδωσι πρὸς ἀπαλλαγὴν τελευ- ταία; βίας ", οὕτω δὴ καὶ ὁ Θεὸς ἐποίησε. Ἐπειδὴ γὰρ εἶδε μαινομένους, ἀγχομένους, ἐπιθυμοῦντας θυσιῶν καὶ παρεσκευασμένους, εἰ μὴ λάβοιεν, αὐτο μολήσειν πρὸς τὰ εἴδωλα, μᾶλλον δὲ οὐ παρεσκευα ασμένους, ἀλλὰ καὶ αὐτομολήσαντας ἤδη, ἐπέτρεψε τὰς θυσίας. Καὶ ὅτι αὕτη ἐστὶν ἡ αἰτία, δῆλον ἐνα τεῦθεν· μετὰ γὰρ τὴν μυσαράν ἑορτὴν, ἣν ἐπετέ λεσαν τοῖς δαιμονίοις μοσχοποιήσαντες, τότε τὰς θυσίας επέτρεψε, μόνον οὐχὶ λέγων· ο Μαίνεσθε κ βούλεσθε θύειν; οὐκοῦν ἐμοὶ θύετε . ο 'Αλλ' ὅμως καὶ τοῦτο ἐπιτρέψας, οὐ μέχρι τέλους ἀφῆκεν, ἀλλὰ διὰ σοφωτάτης μεθόδου πάλιν ἐπήγαγεν ο η Η ἔχοις ? ἔχοιτε ἂν ἐξελέξατο το λέγει αὐτοῦ πάντοτε ** ου φησίν, ἐπέτρεψε ; αυτήν το Ἰουδαῖοι τοῦ ἐστιν Η ανάγεσθε μέλλειν πρ. καὶ θυσίαν καθαράν καθήμενος οι κατεσβέσθη Ε: δέ θρησκείαν 4* ὅπως Slav.?-δυσάρεστόν τε ὁ δυσάρεστος δήμος. και θύεται Γρ εν ιδών σι το σε ἀλλ. τελευτῆς βιαίας ἀνήγαγε ἀπήγαγε ? ἰπιδια απαγάγη GEORGII HAMARTOLI hoc prophetia, nec hostiam nostram, sed Judaicam, vana est. Si enim, jubente Moyse, nullum in locum afferri bostiam, nisi in quem sibi elegerit Dominus Deus, et in unum locum Jerusalem victimas conclu- dente, propheta dicit : . In omni loco debet incen- sum offerri et hostia munda, › contradicit Moysi et repugnat. Sed absit; de alia enim hostia hic, de alia ille loquitur. Audialis et Sopbopiam eadem couela- ntantem et dicentem: Illustrabitur Dominus super omnes nationes, et exterminabit omnes deos gen- tium, et adorabunt eum unusquisque de loco suo.> Verumtamen hoc nonest licitum,èt in uno loco præ- scripsit adorare Moyses. Cum audieritis ergo prophe- tas, proclamantes et prædicentes quia minime in urbem unam aut in unum locum homines unde- quaque congregari cogentur, sed domi sedentes unusquisque Deum adorabunt : quod aliud tempus ac nostrum dicere potestis, quo nostra per univer- sam terram splendent, dum vestra exstincta sunt et vos in tenebris pertransitis? Præterea re principio quidem tales vobis victi- mas concedere volebat; audite enim quod dicit Isaias : ‹ Quo mihi multitudinem victimarum ve- strarum ? dicit Dominus. » Et : • Quis exquisivit hæc de manibus vestris 9, Si hoc enim a principio quæsiisset, illos sane qui inter vos enituere anti- quissimi, ad hæc instituta adduxisset. Sed qua de re permisit ? inquit. Vestræ indulgendo infirmitati. Quemadmodum medicus, ubi ardentem febri homi- rein videt, qui impotens animi et omnibus gravis, mi detur, quam postulat, aqua frigida, ipse sibi mortem illaturum minatur, minus concedit, ulti- mæ vitaudæ violentia causa, ut majus impediat malum; sic et Deus cum Hebræos impetu quo- dam et furore, et sacrifcorum desiderio incensos minari desertionem ad idola et jam re deserentes viilisset, sacra facere iis permisit. Hæc est causa, et exinde patet : post enim detestandum festumn quod, vitulo sibi confato, damoniis peregerunt, permisit victimas, quasi dixisset : Bacchamini, vultis sacri- ficare? ergo mibi sacrificiate. Attamen permissa non a.l ûnem concessit, sed sapientissimam per viam rur- sus illos adduxit. Ut medicus ille ægrotanti indul- genis, permittit, sed de sola frigidorum phiala quam de ipsius domo attulit, mandat hauriendum, sedato- que ægro, clam jubet a necessaris phialam con- " Varia lectiones et notæ. D Ced. Slav. * Ced. Star. Soph. 11, 11, Ced. Ced. 415,5-417,3. Ced. Slav. ? Cod. Ced., scd cf. Malach. 1, Slav. Ced. Slav. ? * add. Ged. add. Ged. Ged. Slav.? codl. Slav.? 8' Ged. Slav.? Ged. Slav. ? Ced. Slav. ? ** Isa. 1, 12. Cel. T cod. Ced Ced. e sequenti tel. Slav. ? add. Cod. " xy . cul. Slav. ? Ced. 11. Isa. add. Cel. Cod. cl. 36. • (35) Οτι δὲ πάλιν οὐδὲ σὲ παρὰ τὴν ἀρχὴν

Α καθαρά, ὑμεῖς δὲ βεβηλοῦτε αὐτό . . Πότε οὖν Β ταῦτα πεπλήρωται, ὦ Ἰουδαῖς 5, καὶ πότε ἐν παντὶ τόπῳ θυμίαμα προσηνέχθη τῷ Θεῷ καὶ θυσία και βαρά; Οὐκ ἂν ἔχεις οι εἰπεῖν ἕτερον καιρὸν ἀλλ᾽ ἢ τοῦτον (δή) τὸν μετὰ τὴν Χριστοῦ παρουσίαν· ὡς εἰ μὴ τοῦτον προλέγει τὸν καιρὸν, μηδὲ τὴν ἡμετέραν θυσίαν, ἀλλὰ τὴν Ἰουδαϊκὴν, παράνομος σε Η προφητεία. Εἰ γὰρ τοῦ Μωϋσέως κελεύοντος εἰς μηδένα τόπον ἀνάγεσθαι ει θυσίαν, ἀλλ᾽ ἢ εἰς τὸν τόπον, ὃν ἂν ἐκλέξηται ο Κύριος ὁ Θεὸς, καὶ εἰς ἐν χωρίον ἐν Ἱερουσαλήμ συγκλείοντος τὰς θυσίας ἐκείνας, ὁ προφήτης λέγων 24. Ἐν παντὶ τόπῳ θυμίαμα μέλλει προσάγεσθαι καὶ θυσία ο καθαρά, ο ἐναντιοῦται καὶ μάχεται τῷ Μωϋσεῖ. ᾿Αλλὰ μὴ γένοιτο· περὶ γὰρ ἑτέρας ἐκεῖνος εἶπε θυσίας, καὶ περὶ ἑτέρας οὗτος. Ακούσατε δὴ (καὶ) Σοφωνίου (συμ)φωνοῦντο; τὰ αὐτὰ καὶ λέγοντος · ο Επιφα νήσεται Κύριος ἐπὶ πάντα τὰ ἔθνη καὶ ἐξολο θρεύσει πάντας τοὺς θεοὺς τῶν ἐθνῶν, καὶ προσκυ νήσουσιν αὐτῷ ἔκαστο; ἐκ τοῦ τόπου αὐτῶν ἐν. Καίτοι γε τοῦτο οὐκ ἐφεῖτο, ἀλλ᾽ εἰς ἕνα τόπον ἐθέσπισε Μωϋσῆς λατρεύειν. Οταν οὖν ἀκούσητε τῶν προφητῶν προλεγόντων καὶ προαναφωνούντων, ὅτι οὐκέτι εἰς μίαν πόλιν οὐδὲ εἰς ἕνα τόπον ἀναγ κασθήσονται (οι) άνθρωπος πάντοθεν δε συνάγεσθαι, ἀλλ' οἴκοι καθήμενοι « ἕκαστος θεραπεύσει τὸ θεῖον, τίνα ἂν ἔχοιτε εἰπεῖν ἕτερον καιρὸν ἀλλ᾽ ἢ τὸν παρόντα τοῦτον, καθ᾽ ἂν τὰ μὲν ἡμέτερα διαλάμπουσιν εἰς πᾶσαν τὴν οἰκουμένην, τὰ δὲ ὑμέτερα κατεσβέσθησαν “, καὶ ἐν σκότει διαπορεύεσθε ; ὑμῖν (864) δοῦναι τας τοιαύτας ήβούλετο θυσίας, ἀκούσατε τί φησιν Ησαΐας • Τί μοι πλῆθος τῶν θυσιῶν ὑμῶν; λέγει Κύριος, καί · ο Τίς έξο εζήτησε ταῦτα ἐκ τῶν χειρῶν ὑμῶν;» Εἰ γὰρ ταῦτα παρὰ τὴν ἀρχὴν ἐζήτει, καὶ τοὺς παλαιοὺς πάντας, τοὺς παρ' ὑμῖν λάμψαντας, πρώτους ἂν εἰς τὴν το λιτείαν * εἰσήγαγε ταύτην. Πῶς “ οὖν ταῦτα ἐπέ τρεψε ; φησί ". Τῇ ὑμετέρᾳ συγκαταβαίνων ἀσθε νείᾳ· καὶ καθάπερ ἰατρὸς πυρέττοντα ὁρῶν το ενα θρωπον, δυσάῤῥωστον καὶ ἀκαρτέρητον, ἐπιθυ μοῦντα ψυχροποσίας καὶ ἀπειλοῦντα, εἰ μὴ λάβοι, ἑαυτὸν ἀναιρήσειν, βουλόμενος οι μεῖζον κωλύσαι κακὸν, τὸ ἔλαττον δίδωσι πρὸς ἀπαλλαγὴν τελευ- ταία; βίας ", οὕτω δὴ καὶ ὁ Θεὸς ἐποίησε. Ἐπειδὴ γὰρ εἶδε μαινομένους, ἀγχομένους, ἐπιθυμοῦντας θυσιῶν καὶ παρεσκευασμένους, εἰ μὴ λάβοιεν, αὐτο μολήσειν πρὸς τὰ εἴδωλα, μᾶλλον δὲ οὐ παρεσκευα ασμένους, ἀλλὰ καὶ αὐτομολήσαντας ἤδη, ἐπέτρεψε τὰς θυσίας. Καὶ ὅτι αὕτη ἐστὶν ἡ αἰτία, δῆλον ἐνα τεῦθεν· μετὰ γὰρ τὴν μυσαράν ἑορτὴν, ἣν ἐπετέ λεσαν τοῖς δαιμονίοις μοσχοποιήσαντες, τότε τὰς θυσίας επέτρεψε, μόνον οὐχὶ λέγων· ο Μαίνεσθε κ βούλεσθε θύειν; οὐκοῦν ἐμοὶ θύετε . ο 'Αλλ' ὅμως καὶ τοῦτο ἐπιτρέψας, οὐ μέχρι τέλους ἀφῆκεν, ἀλλὰ διὰ σοφωτάτης μεθόδου πάλιν ἐπήγαγεν ο η Η ἔχοις ? ἔχοιτε ἂν ἐξελέξατο το λέγει αὐτοῦ πάντοτε ** ου φησίν, ἐπέτρεψε ; αυτήν το Ἰουδαῖοι τοῦ ἐστιν Η ανάγεσθε μέλλειν πρ. καὶ θυσίαν καθαράν καθήμενος οι κατεσβέσθη Ε: δέ θρησκείαν 4* ὅπως Slav.?-δυσάρεστόν τε ὁ δυσάρεστος δήμος. και θύεται Γρ εν ιδών σι το σε ἀλλ. τελευτῆς βιαίας ἀνήγαγε ἀπήγαγε ? ἰπιδια απαγάγη GEORGII HAMARTOLI hoc prophetia, nec hostiam nostram, sed Judaicam, vana est. Si enim, jubente Moyse, nullum in locum afferri bostiam, nisi in quem sibi elegerit Dominus Deus, et in unum locum Jerusalem victimas conclu- dente, propheta dicit : . In omni loco debet incen- sum offerri et hostia munda, › contradicit Moysi et repugnat. Sed absit; de alia enim hostia hic, de alia ille loquitur. Audialis et Sopbopiam eadem couela- ntantem et dicentem: Illustrabitur Dominus super omnes nationes, et exterminabit omnes deos gen- tium, et adorabunt eum unusquisque de loco suo.> Verumtamen hoc nonest licitum,èt in uno loco præ- scripsit adorare Moyses. Cum audieritis ergo prophe- tas, proclamantes et prædicentes quia minime in urbem unam aut in unum locum homines unde- quaque congregari cogentur, sed domi sedentes unusquisque Deum adorabunt : quod aliud tempus ac nostrum dicere potestis, quo nostra per univer- sam terram splendent, dum vestra exstincta sunt et vos in tenebris pertransitis? Præterea re principio quidem tales vobis victi- mas concedere volebat; audite enim quod dicit Isaias : ‹ Quo mihi multitudinem victimarum ve- strarum ? dicit Dominus. » Et : • Quis exquisivit hæc de manibus vestris 9, Si hoc enim a principio quæsiisset, illos sane qui inter vos enituere anti- quissimi, ad hæc instituta adduxisset. Sed qua de re permisit ? inquit. Vestræ indulgendo infirmitati. Quemadmodum medicus, ubi ardentem febri homi- rein videt, qui impotens animi et omnibus gravis, mi detur, quam postulat, aqua frigida, ipse sibi mortem illaturum minatur, minus concedit, ulti- mæ vitaudæ violentia causa, ut majus impediat malum; sic et Deus cum Hebræos impetu quo- dam et furore, et sacrifcorum desiderio incensos minari desertionem ad idola et jam re deserentes viilisset, sacra facere iis permisit. Hæc est causa, et exinde patet : post enim detestandum festumn quod, vitulo sibi confato, damoniis peregerunt, permisit victimas, quasi dixisset : Bacchamini, vultis sacri- ficare? ergo mibi sacrificiate. Attamen permissa non a.l ûnem concessit, sed sapientissimam per viam rur- sus illos adduxit. Ut medicus ille ægrotanti indul- genis, permittit, sed de sola frigidorum phiala quam de ipsius domo attulit, mandat hauriendum, sedato- que ægro, clam jubet a necessaris phialam con- " Varia lectiones et notæ. D Ced. Slav. * Ced. Star. Soph. 11, 11, Ced. Ced. 415,5-417,3. Ced. Slav. ? Cod. Ced., scd cf. Malach. 1, Slav. Ced. Slav. ? * add. Ged. add. Ged. Ged. Slav.? codl. Slav.? 8' Ged. Slav.? Ged. Slav. ? Ced. Slav. ? ** Isa. 1, 12. Cel. T cod. Ced Ced. e sequenti tel. Slav. ? add. Cod. " xy . cul. Slav. ? Ced. 11. Isa. add. Cel. Cod. cl. 36. • (35) Οτι δὲ πάλιν οὐδὲ σὲ παρὰ τὴν ἀρχὴν

καὶ, ὥσπερ ὁ ἰατρὸς ἐκεῖνος, συγχωρήσας τῇ ἐπι- Α θυμίᾳ τοῦ κάμνοντος, εἶτα φιάλην οίκοθεν κομίσας κελεύσειεν και (έν) ταύτῃ μόνῃ τῆς ψυχροποσίας με ταλαμβάνειν α' καὶ τοῦ κάμνοντος πεισθέντος, λάθρα τοῖς ἐπιτηδείοις ἐπιτάξεις συντρίψει την φιάλην αὐ- την, ἵνα λανθανόντως καὶ ἀνυπόπτως αὐτὸν ἀπα γάγῃ τῆς ἐπιθυμίας τε ἐκείνης, οὕτω καὶ ὁ Θεὸς ἐποίησε· θύειν ἐπιτρέψας, ἐν οὐδενὶ τόπῳ τῆς οἰ κουμένης εἴασε τοῦτο γενέσθαι, ἀλλ' ἡ ἐν τοῖς Ἱερο σολύμοις το μόνον. Οθεν φησὶν ὁ Δαυίδ· Σολ πρέπει, ὁ Θεὸς, ὕμνος ἐν Σιών, καὶ σοὶ ἀποδοθήσε ται εὐχὴ ἐν Ἱερουσαλήμ. . Εἶτα ἐπειδὴ χρόνους τινὰς ἔθυσαν, καθεῖλε τὴν πόλιν, καὶ ὥσπερ διὰ τῆς τοῦ σκεύους συντριβής, οὕτω καὶ ὁ Θεὸς διὰ τῆς κατὰ τὴν πόλιν καταστροφῆς " καὶ ἄκοντας αὐτοὺς ἀπήγαγε τοῦ πράγματος· ἐπειδὴ σε γάρ, εἰ φανερῶς Β εἶπεν· Απόστητε, οὐκ ἂν ἠνέσχοντο ῥᾳδίως, διὰ τῆς κατὰ τὸν τόπον ἀνάγκης λανθανόντως αὐτοὺς ἀπήγαγεν τῆς περὶ τὸ πρᾶγμα μανίας. Εστω τοίνυν ὁ μὲν ἰατρὸς ὁ Θεὸς, ἡ δὲ φιάλη ἡ πόλις, ὁ δὲ νοσῶν ὁ δυσάρεστος δῆμος τῶν Ἰουδαίων, ἡ δὲ ψυ- χροποσία, ἡ τῶν θυσιῶν ἐπιτροπὴ καὶ ἐξουσία· εἰ γὰρ μὴ τοῦτο ἡβούλετο κατασκευάσαι, τίνος ένεκεν εἰς τόπον ἕνα συνέκλεισε τὴν τοιαύτην θυσίαν ὁ πανταχοῦ παρὼν καὶ τὰ πάντα πληρῶν; τίνος χάριν τὴν μὲν λατρείαν εἰς θυσίας, τὰς δὲ θυσίας εἰς τόπον, τὸν δὲ τόπον εἰς καιρὸν, τὸν δὲ καιρὸν εἰς μίαν πόλιν συναγαγών, αὐτὴν πάλιν κατέστρεψε τὴν πόλιν ; Καὶ τὸ δὴ θαυμαστὸν καὶ παράδοξον, ὅτι πᾶσα μὲν ἡ οἰκουμένη τοῖς Ἰουδαίοις ἀνεῖται, ἔνθα οὐκ ἔστι θύειν, μόνη δὲ οἱ Ἱερουσαλήμ, ἐν ᾗ καὶ μόνῃ (θύειν) ἐξῆν, ἄβατος καὶ ἔρημος (αὐτοῖς μόνοις (α) γέγονεν, (36) Περὶ ὧν μέντοι γε ἐν ταῖς "' ἀποστολικαῖς Διατάξεσι φησιν ὁ θεῖος λόγος Ηδη δὲ καὶ πρὸ τῆς ἐνσάρκου οἰκονομίας έναρ γῶς ὁ Θεὸς εὖ μάλα παρῃτεῖτο τὰς τῶν Ἰουδαίων θυσίας και ἐξαμαρτούντων εἰς αὐτὸν πολλά- κι; καὶ οἰομένων το διὰ θυσίας " καὶ οὐ τι διὰ (864) με τανοίας αὐτὸν ἐξευμενίζεσθαι· φησὶ γὰρ διὰ τῶν προφητών 18, Ινα τί μοι φέρετε λίβανον ἐκ Σαβὰ το καὶ κιννάμωνον ἐκ γῆς μακρόθεν; τὰ ὁλοκαυτώματα ὑμῶν οὐκ εἰσὶ τ8 δεκτά, καὶ αἱ θυσίαι ὑμῶν οὐχ ξδυνάν μοι, ο — Συναγάγετε τὰ ὁλοκαυτώματα ὑμῶν μετὰ τῶν θυσιῶν ὑμῶν καὶ φάγετε " κρέα, ὅτι οὐκ ἐνετειλάμην ὑμῖν, ἡνίκα ἐξήγαγον ὑμᾶς ἐκ γῆς Αἰγύπτου, περὶ θυσιῶν καὶ ὁλοκαυτομάτων κ και το • Τί μοι πλῆθος τῶν θυσιῶν ὑμῶν ν; πλή- της εἰμὶ ὁλοκαυτωμάτων κριῶν, καὶ στέαρ ἀρνῶν καὶ αἷμα ταύρων καὶ τράγων οὐ βούλομαι· οὐδ᾽ ἂν Έρχησθε το οφθῆναι μοι· τίς γὰρ ἐξεζήτησε ταῦτα σε ἐπεί Κ. σε και ο θεός πόλεως το τα κελεύσει σε μεταλαβείν κι ἐπ. αὐτῆς π. . ὁ ἰατρὸς διά κ τῆς κ. τῆς « Έξεστι ἡ μόνον κάν ταῖς της παρουσίας αὐτοῦ π. τοῦ λαοῦ θ. ἐξαμαρτῶντας ἐξαμαρτανόντων πολλάκις εἰς ἀ. ἐξαμαρτόντος καὶ οἰομένου το οἰομένους τι θυ στων το ἀλλ' οὐ λέγει γὰρ οὕτως λ. ἐκ. Σ. φέρεις έστι 7ο καὶ ἑξῆς. Τὰ δ. ύ. σ. καὶ Σ. τὰ ὁ ὑ. Στά δλ. καὶ θ, διὰ Ἡσαΐου λέγε: λέγει Κύριος έρχεσθε CHRONICON. - LIB. 111. fringi ut sensim et facile illam a cupidine deter- reat, sic et Deus fecit. Permisit sacrificia, sed nullo alio loeo terrarum orbis ac Jerusalem modo. ‹ Unde dicit David: • Te decet, Deus, hymnus iu Sion, et tibi preces dedicantur in Jerusalem. › Deinde, cum per tempora sacrificassent, destruxit çivitatem, et sicut per destructionem vasis, ita per urbis exitium invitos a re deterruit. Si dixisset aperte, Abstineatis, non facile sustinuissent; at per loci necessitatem deterruit tacite eos ab insana rei cupidine. Sit igitur medicus, Deus; phiala, ci- vitas; ægrotus, impatiens populus Judzorum ; ge- lida potio, victimarum permissio et facultas. Quare enim, si non reipsa illud voluisset obtinere, in uno loco sacrificium circumscripsisset, qui ubique ot omnia replet ? Quare cultum in victimas, victimas B in locum, locum in tempus, tempus in unam eivj- tatem resumens, civitatem ipsam diruit ? Hoc mi. randum et stupendum nimis, quod omnis terra, ubi non licet sacrificare, permittitur Judais ; Jeru - salem vero sola, in qua sola fas erat sacrificare, il- lis solis in via et deserta: facta est. De quibus in Constitutionibus apostolicis sic loquitur divinus. sermo : Jam ante incarnationis œconomiam valde abhorrebat Dominus a Judzorun victimis, quibus, sæpe sæpius in eum peccantes, non vero conver sione, existimabant propitiumn teri. Dicit enim per prophetas : c Uiquid mihi affertis thus de Saba, et cinnamomum de terra longinqua? holocauto- mata vestra non sunt accepta, et victimæ vestre non placuerunt mihi. Addite holocautomata vestra victimis vestris et comedite carnes, quia non præ- cepi vobis, cum eduxi vos de terra Ægypti, de victimis et holocautomatibus. » Et : Quo mihi multitudinem victin:arum vestrarum? plenus sum holocautomatibus arietum; et adipeni agnorum, et sanguinem taurorum et hircorum non vola; ac si veniatis quidem ut videamini mihi; quis enim exquisivit hæc de manibus vestris ? non concul- cabitis aulam meam post hoc; si afferațis simi- lam, vanum. Incensum abominatio est mili neomenias vestras et Sahbatą et diem magnaini non fero; jejunium et solemnitatem et festivitates vestras odivit anima mea; facti estis mihi in sa - lietatem. » Et alibi : Aufer a me tumultum car- minum tuorum, et psalmum organorum tuorum non audiam. » Et iterum : Non suscipiam de domo. tua vitulos, nec de ovilibus tuis hircos: mea est enim terra, et plenitudo ejus. Numquid manducaba carnem taurorum, aut sanguinem hircorum potabo? Variæ lectiones et notæ. Ced. Slav.? . C D add. Ged. . . Ced. Slav. ? Cell. 417,3-418,17. Slav.?. Cod. Ced. Slav. ?. Ced. Ps. Lxv, Ced. Slav. Ced. Slav. ? Ced. Slav. ? add. Ced. Ged. Slav. ? Ced. " Const. vi, 21,2 cuil. Ced. Slav. ? Gonst. cod. Const. Const. Ced. Const. Jer. v, 20. * Const Ced. * Const. Ced. Jer. vu, 21,22 Const. Ced. Slav ? add. Ced. · Const. Cunst, Isa, I, 11-16. add Const. Ccd. Slar.? "

καὶ, ὥσπερ ὁ ἰατρὸς ἐκεῖνος, συγχωρήσας τῇ ἐπι- Α θυμίᾳ τοῦ κάμνοντος, εἶτα φιάλην οίκοθεν κομίσας κελεύσειεν και (έν) ταύτῃ μόνῃ τῆς ψυχροποσίας με ταλαμβάνειν α' καὶ τοῦ κάμνοντος πεισθέντος, λάθρα τοῖς ἐπιτηδείοις ἐπιτάξεις συντρίψει την φιάλην αὐ- την, ἵνα λανθανόντως καὶ ἀνυπόπτως αὐτὸν ἀπα γάγῃ τῆς ἐπιθυμίας τε ἐκείνης, οὕτω καὶ ὁ Θεὸς ἐποίησε· θύειν ἐπιτρέψας, ἐν οὐδενὶ τόπῳ τῆς οἰ κουμένης εἴασε τοῦτο γενέσθαι, ἀλλ' ἡ ἐν τοῖς Ἱερο σολύμοις το μόνον. Οθεν φησὶν ὁ Δαυίδ· Σολ πρέπει, ὁ Θεὸς, ὕμνος ἐν Σιών, καὶ σοὶ ἀποδοθήσε ται εὐχὴ ἐν Ἱερουσαλήμ. . Εἶτα ἐπειδὴ χρόνους τινὰς ἔθυσαν, καθεῖλε τὴν πόλιν, καὶ ὥσπερ διὰ τῆς τοῦ σκεύους συντριβής, οὕτω καὶ ὁ Θεὸς διὰ τῆς κατὰ τὴν πόλιν καταστροφῆς " καὶ ἄκοντας αὐτοὺς ἀπήγαγε τοῦ πράγματος· ἐπειδὴ σε γάρ, εἰ φανερῶς Β εἶπεν· Απόστητε, οὐκ ἂν ἠνέσχοντο ῥᾳδίως, διὰ τῆς κατὰ τὸν τόπον ἀνάγκης λανθανόντως αὐτοὺς ἀπήγαγεν τῆς περὶ τὸ πρᾶγμα μανίας. Εστω τοίνυν ὁ μὲν ἰατρὸς ὁ Θεὸς, ἡ δὲ φιάλη ἡ πόλις, ὁ δὲ νοσῶν ὁ δυσάρεστος δῆμος τῶν Ἰουδαίων, ἡ δὲ ψυ- χροποσία, ἡ τῶν θυσιῶν ἐπιτροπὴ καὶ ἐξουσία· εἰ γὰρ μὴ τοῦτο ἡβούλετο κατασκευάσαι, τίνος ένεκεν εἰς τόπον ἕνα συνέκλεισε τὴν τοιαύτην θυσίαν ὁ πανταχοῦ παρὼν καὶ τὰ πάντα πληρῶν; τίνος χάριν τὴν μὲν λατρείαν εἰς θυσίας, τὰς δὲ θυσίας εἰς τόπον, τὸν δὲ τόπον εἰς καιρὸν, τὸν δὲ καιρὸν εἰς μίαν πόλιν συναγαγών, αὐτὴν πάλιν κατέστρεψε τὴν πόλιν ; Καὶ τὸ δὴ θαυμαστὸν καὶ παράδοξον, ὅτι πᾶσα μὲν ἡ οἰκουμένη τοῖς Ἰουδαίοις ἀνεῖται, ἔνθα οὐκ ἔστι θύειν, μόνη δὲ οἱ Ἱερουσαλήμ, ἐν ᾗ καὶ μόνῃ (θύειν) ἐξῆν, ἄβατος καὶ ἔρημος (αὐτοῖς μόνοις (α) γέγονεν, (36) Περὶ ὧν μέντοι γε ἐν ταῖς "' ἀποστολικαῖς Διατάξεσι φησιν ὁ θεῖος λόγος Ηδη δὲ καὶ πρὸ τῆς ἐνσάρκου οἰκονομίας έναρ γῶς ὁ Θεὸς εὖ μάλα παρῃτεῖτο τὰς τῶν Ἰουδαίων θυσίας και ἐξαμαρτούντων εἰς αὐτὸν πολλά- κι; καὶ οἰομένων το διὰ θυσίας " καὶ οὐ τι διὰ (864) με τανοίας αὐτὸν ἐξευμενίζεσθαι· φησὶ γὰρ διὰ τῶν προφητών 18, Ινα τί μοι φέρετε λίβανον ἐκ Σαβὰ το καὶ κιννάμωνον ἐκ γῆς μακρόθεν; τὰ ὁλοκαυτώματα ὑμῶν οὐκ εἰσὶ τ8 δεκτά, καὶ αἱ θυσίαι ὑμῶν οὐχ ξδυνάν μοι, ο — Συναγάγετε τὰ ὁλοκαυτώματα ὑμῶν μετὰ τῶν θυσιῶν ὑμῶν καὶ φάγετε " κρέα, ὅτι οὐκ ἐνετειλάμην ὑμῖν, ἡνίκα ἐξήγαγον ὑμᾶς ἐκ γῆς Αἰγύπτου, περὶ θυσιῶν καὶ ὁλοκαυτομάτων κ και το • Τί μοι πλῆθος τῶν θυσιῶν ὑμῶν ν; πλή- της εἰμὶ ὁλοκαυτωμάτων κριῶν, καὶ στέαρ ἀρνῶν καὶ αἷμα ταύρων καὶ τράγων οὐ βούλομαι· οὐδ᾽ ἂν Έρχησθε το οφθῆναι μοι· τίς γὰρ ἐξεζήτησε ταῦτα σε ἐπεί Κ. σε και ο θεός πόλεως το τα κελεύσει σε μεταλαβείν κι ἐπ. αὐτῆς π. . ὁ ἰατρὸς διά κ τῆς κ. τῆς « Έξεστι ἡ μόνον κάν ταῖς της παρουσίας αὐτοῦ π. τοῦ λαοῦ θ. ἐξαμαρτῶντας ἐξαμαρτανόντων πολλάκις εἰς ἀ. ἐξαμαρτόντος καὶ οἰομένου το οἰομένους τι θυ στων το ἀλλ' οὐ λέγει γὰρ οὕτως λ. ἐκ. Σ. φέρεις έστι 7ο καὶ ἑξῆς. Τὰ δ. ύ. σ. καὶ Σ. τὰ ὁ ὑ. Στά δλ. καὶ θ, διὰ Ἡσαΐου λέγε: λέγει Κύριος έρχεσθε CHRONICON. - LIB. 111. fringi ut sensim et facile illam a cupidine deter- reat, sic et Deus fecit. Permisit sacrificia, sed nullo alio loeo terrarum orbis ac Jerusalem modo. ‹ Unde dicit David: • Te decet, Deus, hymnus iu Sion, et tibi preces dedicantur in Jerusalem. › Deinde, cum per tempora sacrificassent, destruxit çivitatem, et sicut per destructionem vasis, ita per urbis exitium invitos a re deterruit. Si dixisset aperte, Abstineatis, non facile sustinuissent; at per loci necessitatem deterruit tacite eos ab insana rei cupidine. Sit igitur medicus, Deus; phiala, ci- vitas; ægrotus, impatiens populus Judzorum ; ge- lida potio, victimarum permissio et facultas. Quare enim, si non reipsa illud voluisset obtinere, in uno loco sacrificium circumscripsisset, qui ubique ot omnia replet ? Quare cultum in victimas, victimas B in locum, locum in tempus, tempus in unam eivj- tatem resumens, civitatem ipsam diruit ? Hoc mi. randum et stupendum nimis, quod omnis terra, ubi non licet sacrificare, permittitur Judais ; Jeru - salem vero sola, in qua sola fas erat sacrificare, il- lis solis in via et deserta: facta est. De quibus in Constitutionibus apostolicis sic loquitur divinus. sermo : Jam ante incarnationis œconomiam valde abhorrebat Dominus a Judzorun victimis, quibus, sæpe sæpius in eum peccantes, non vero conver sione, existimabant propitiumn teri. Dicit enim per prophetas : c Uiquid mihi affertis thus de Saba, et cinnamomum de terra longinqua? holocauto- mata vestra non sunt accepta, et victimæ vestre non placuerunt mihi. Addite holocautomata vestra victimis vestris et comedite carnes, quia non præ- cepi vobis, cum eduxi vos de terra Ægypti, de victimis et holocautomatibus. » Et : Quo mihi multitudinem victin:arum vestrarum? plenus sum holocautomatibus arietum; et adipeni agnorum, et sanguinem taurorum et hircorum non vola; ac si veniatis quidem ut videamini mihi; quis enim exquisivit hæc de manibus vestris ? non concul- cabitis aulam meam post hoc; si afferațis simi- lam, vanum. Incensum abominatio est mili neomenias vestras et Sahbatą et diem magnaini non fero; jejunium et solemnitatem et festivitates vestras odivit anima mea; facti estis mihi in sa - lietatem. » Et alibi : Aufer a me tumultum car- minum tuorum, et psalmum organorum tuorum non audiam. » Et iterum : Non suscipiam de domo. tua vitulos, nec de ovilibus tuis hircos: mea est enim terra, et plenitudo ejus. Numquid manducaba carnem taurorum, aut sanguinem hircorum potabo? Variæ lectiones et notæ. Ced. Slav.? . C D add. Ged. . . Ced. Slav. ? Cell. 417,3-418,17. Slav.?. Cod. Ced. Slav. ?. Ced. Ps. Lxv, Ced. Slav. Ced. Slav. ? Ced. Slav. ? add. Ced. Ged. Slav. ? Ced. " Const. vi, 21,2 cuil. Ced. Slav. ? Gonst. cod. Const. Const. Ced. Const. Jer. v, 20. * Const Ced. * Const. Ced. Jer. vu, 21,22 Const. Ced. Slav ? add. Ced. · Const. Cunst, Isa, I, 11-16. add Const. Ccd. Slar.? "

Δ ἐκ τῶν χειρῶν ὑμῶν; πατεῖν τὴν αὐλήν μου οὐ προς- θήσεσθε ἔτι· ἐὰν οι φέρητε οι σεμίδαλιν, μάταιον· θυμίαμα βδέλυγμά μοί ἐστι· τὰς νεομηνίας ὑμῶν καὶ τὰ Σάββατα 14, καὶ ἡμέραν μεγάλην οὐκ ἀνέχου μαι· νηστείαν, καὶ ἀργίαν, καὶ τὰς ἑορτὰς ὑμῶν μισεῖ ἡ ψυχή μου · ἐγενήθητέ μοι εἰς πλησμονής, Ει : . καὶ ἀλλαχοῦ) οι. . Απόστησον ἀπ' ἐμοῦ ἦχον ᾠ- δῶν σου, καὶ ψαλμόν τε ὀργάνων σου οὐκ εἰσακού- καὶ ο' (πάλιν) · . Οὐ δέξομαι ἐκ τοῦ σομαι οίχου σου μόσχους οὐδὲ ἐκ τῶν ποιμνίων σου χιμά ρους - « Ἐμὴ γάρ ἐστιν ἡ οἰκουμένη καὶ τὸ πλήρωμα αὐτῆς· μὴ φάγομαι κρέας ταύρων ή αἷμα τράγων πίομαι ; θῦσον τῷ Θεῷ θυσίαν αἰνέσεως (καὶ ἀπέδος τῷ Ὑψίστῳ τὰς εὐχάς σου). » Καί · οι Θυσία τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον. » Καὶ ἁπλῶς ἐν πάσαις δε ταῖς Γραφαῖς ὁμοίως δὲ τὰς θυσ σίας ἀπαναίνεται διὰ τὸ ἐξαμαρτάνειν * αὐτοὺς εἰς αὐτὸν ἐξ ἄκρας κακίας, ἀπειθείας τε καὶ σκληροκαρ δίας Θυσίας γὰρ ἀσεβῶν βδέλυγμα τῷ Θεῷ ν καὶ γὰρ παρανόμως προσφέρουσιν αὐτάς: » καί ν. Θυσίαι αὐτῶν ὡς ἄρτος πένθους αὐτοῖς· ο καί· κα Πάντες οἱ ἐσθίοντες αὐτὰς μολυνθήσονται . Διὸ δὴ καὶ τῷ Σαούλ ὁ θεῖος Σαμουήλ ἔλεγεν Αγαθὸν ἀκοὴ • ὑπὲρ θυσίας ', καὶ ἀκρόαμα ὑπὲρ στέαρ κριῶν. ο - ο Ἰδοὺ γὰρ οὐ θέλει Κύριος Εἰ ' τοίνυν θυσίας ὡς τὸ ἀκούειν * αὐτοῦ . θυσίας· οὐδὲ πάλιν δεόμενος αὐτῶν, ὡς εἴρηται, ο καὶ πρὸ τῆς παρουσίας αὐτοῦ ὑπὲρ θυσίας " καρ- δίαν καθαρὰν ἐπεζήτει καὶ πνεῦμα συντετριμμέ νον, πολλῷ μᾶλλον ἐλθὼν ἔπαυσε τὰς δι' αἱμάτων ἀλλ᾽ εἰ βουληθώσι συγχωρῶν καὶ εἰ ἀπὸ γνώμης ὀρθῆς προσοίσουσιν (όθεν φησί)· « Εἰ θύειν ἐπιθυ θύς. ' μεῖς, οὐ δεομένῳ μοι του ἀμνήμονες ἐγένοντο καὶ μόσχον ἀντὶ Θεοῦ θεὸν ἐπεκαλέσαντο καὶ τούτῳ τὴν αἰτίαν τῆς ἐξ Αἰγύ πτου πορείας ἐπιγράψαντο λέγοντες· Οὗτοι εξ θεοί σου, Ἰσραὴλ, οἱ ἐξαγαγόντες σε ἐκ γῆς Αἰγύ πτου, καὶ ἀπαρνησάμενοι Θεὸν, τὸν διὰ Μωϋσέως ἐπισκεψάμενον αὐτοὺς ἐν τῇ θλίψει αὐτῶν, τὸν τὰ σημεῖα ἐπὶ χειρὸς καὶ ῥάβδου ποιησάμενον, τὸν Αιγυπτίους δεκαπλήγῳ πατάξαντα, τὸν Ερυθράν θάλασσαν εἰς διαιρέσεις διελόντα καὶ διαγαγόντα αὐτοὺς ἐν μέσῳ τοῦ ὕδατος ὡς διὰ ξηράς, τὸν τοὺς ἐχθροὺς αὐτῶν βυθίσαντα, τὸν (εἰς) Μεῤῥὰν τὴν πικρὰν πηγὴν με γλυκάναντα, τὸν ἐκ πέτρας ἀκρο τόμου ὕδωρ εἰς πλησμονὴν ἀναβλύσαντα, τὸν στύλω νεφέλης καὶ στύλῳ πυρὸς σκιάζοντα αὐτοὺς διὰ θάλπος ἄμετρον καὶ φωτίζοντα καὶ ἀδηγοῦντα τους σχλ. μοι σε ὑμῶν οι πρ. ἐάν προσθήσετε ἔτι. ἐάν Καὶ δι᾿ ἑτέρου λέγει Και σε ψαλμόν Καὶ διὰ τοῦ Δαυὶδ λέγει πίωμα: το φάγωμαι κρέατα σε Καὶ ἐν π. δὲ ταῖς αὐτῶν οι ἐξαμαρτεῖν ἐξ * κ. τε καὶ ἀπ. καί β. παρὰ Κυρίῳ β. Κυρίῳ Η πάλιν Αἱ και αὐτὰ μιανθ. 'Αχ. ἀγαθή 'Ακ. ύ. θ. ἀγαθήν ὁ θ. Σ. λέγει θ. ὡς θυσίαν καὶ ἡ ἐπακρόασις [ εἶσακ. θυσίαν τὸ ἀκοῦσαι φωνῆς Κυρίου. ! Εἰ θελητὸν τῷ Κυρίῳ. * Ειούν πάλαι θυσί. ἐπιζητεῖ ἐπ. ταύτης φαμὲν τὰς περί χ. την π. τὴν πικράν GEORGI HAMARTOLI B • Sacrifica Deo gacrificium laulis, et redde Altis- simo vota tua. . Et : . Sacrificium Deo spiritus contribulatus. » Et similiter in omnibus Scripturis victinas abnuit, quia ex nequitia longa, et inobe- dientia, et duritia cordis in eum peccaverunt : • Hostiæ enim impiorum, abominatio Deo, quia scelerate offerunt illas. Victima eorum tanquam panis aflictionis illis. » El : « Omnes co- -- medentes illas inquinabuntur. Propterea Saulį divus Samuel dicebat ; ‹ Bonum obedientia super sacrificium, et auscultatio super adipem arietum. Ecce minus vult Dominus victimas quam obedien- ţiam. Si ergo etiam ante adventum suum victim mis cor purum et spiritum contritum præponit, quanto magis adventu suo cruentas victimas cessare • fecit ! Quibus non indigebat, ut dictum est, sed cum vellent, concedebat de corde recte aferri. Unde dicit : e Si sacrificare vis, non indigenti wili sacridca, Cum vere hujusce rei iinnemores, xitulum deum pro Deo appellaverunt, et illi exi- tam de Ægypto tribuerunt protegenti, et dixe- • runt : e Isti sunt dii tui, Israel, qui te eduxerunt • de terra Egypti, eum Deum pegantes, qui per Moysem illos visitaverat in tribulatione ecrum, qui • signa in manu et virga operatus erat, qui decem- plici plaga percusserat Ægyptum, qui mare Ru- brum diviserat, et eos inter aquas transvexerat quasi per siccum ; qui hostes corum demerserat, qui in Mara fontem amarum effecerat dulcem, qui de petra dura aquam ad satietatem scaturire fecerat, C qui columna nubis et columna ignis eos, per quas yias transirent nescientes, duxerat, ab æstu im- moderato defendens et illuminaus; qui dederat eis de cœlo manna, et de mari carnes coturnicum, qui in monte legem proclamaverat; cujus vocem de cœlo tonantem audire dignati sunt; huncce Deum ausi sunt abnuere, dicentes Aaron : • Fac nobis dleos, qui nos praecedant, et vitulum condarunt, et idolo sacrificarunt. Idcirco iratus longanimis Deus, utpote sane ab iis debitam gratiam non ac- cipiens, iudissolubilibus eos vinculis ligavit et du- rissimo freno colla eorum constrinxit ; et non jam dixit : . Si feceris, ut ante conflatum vitu- um, sed : « Fac altare, et immola assidue (obli- viosus enim es et ingratus), ut semper mei memo- riam habeas. › Const. D Variæ lectiones et notæ - x. Amos Ps. Slav. add. Coust. Ced. add. Jes. Ged. Slav. ? * Const. Ced. Slav, ? Ced. Slav. ? v, 23, Ced. Slav.? Const. post Reg. xv, Slav. ? Ps. L, 9. » Ps. Li, om. Const. * Ced. Slav.? XLIX, 12-14. Ced. Slav. Const. Slav. * add. Const. Const., om. Ced. Slav.! " Const. Ced. Prov. xxi, 27. Const. Os. ix. * on. Const. ' om. Const. quæ hunc locum inier Amos v, • Ced. Sam. el Psal. I, ponunt. Slav. ? ' Const. Slav. · xv, 22. • Const. Slav. ? et Ced. bis. * Sun. * Const. Ced. * Cell. Slav.? Sam. * Const. Slav.? Ced. ** Ced. 418,17-419, cod. cod. " Const. Slav. ? Ced. add. Ced. 1' Ged. 16. ** Ex. xxx1, 9. (57) Οπότε δὲ τού-

Δ ἐκ τῶν χειρῶν ὑμῶν; πατεῖν τὴν αὐλήν μου οὐ προς- θήσεσθε ἔτι· ἐὰν οι φέρητε οι σεμίδαλιν, μάταιον· θυμίαμα βδέλυγμά μοί ἐστι· τὰς νεομηνίας ὑμῶν καὶ τὰ Σάββατα 14, καὶ ἡμέραν μεγάλην οὐκ ἀνέχου μαι· νηστείαν, καὶ ἀργίαν, καὶ τὰς ἑορτὰς ὑμῶν μισεῖ ἡ ψυχή μου · ἐγενήθητέ μοι εἰς πλησμονής, Ει : . καὶ ἀλλαχοῦ) οι. . Απόστησον ἀπ' ἐμοῦ ἦχον ᾠ- δῶν σου, καὶ ψαλμόν τε ὀργάνων σου οὐκ εἰσακού- καὶ ο' (πάλιν) · . Οὐ δέξομαι ἐκ τοῦ σομαι οίχου σου μόσχους οὐδὲ ἐκ τῶν ποιμνίων σου χιμά ρους - « Ἐμὴ γάρ ἐστιν ἡ οἰκουμένη καὶ τὸ πλήρωμα αὐτῆς· μὴ φάγομαι κρέας ταύρων ή αἷμα τράγων πίομαι ; θῦσον τῷ Θεῷ θυσίαν αἰνέσεως (καὶ ἀπέδος τῷ Ὑψίστῳ τὰς εὐχάς σου). » Καί · οι Θυσία τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον. » Καὶ ἁπλῶς ἐν πάσαις δε ταῖς Γραφαῖς ὁμοίως δὲ τὰς θυσ σίας ἀπαναίνεται διὰ τὸ ἐξαμαρτάνειν * αὐτοὺς εἰς αὐτὸν ἐξ ἄκρας κακίας, ἀπειθείας τε καὶ σκληροκαρ δίας Θυσίας γὰρ ἀσεβῶν βδέλυγμα τῷ Θεῷ ν καὶ γὰρ παρανόμως προσφέρουσιν αὐτάς: » καί ν. Θυσίαι αὐτῶν ὡς ἄρτος πένθους αὐτοῖς· ο καί· κα Πάντες οἱ ἐσθίοντες αὐτὰς μολυνθήσονται . Διὸ δὴ καὶ τῷ Σαούλ ὁ θεῖος Σαμουήλ ἔλεγεν Αγαθὸν ἀκοὴ • ὑπὲρ θυσίας ', καὶ ἀκρόαμα ὑπὲρ στέαρ κριῶν. ο - ο Ἰδοὺ γὰρ οὐ θέλει Κύριος Εἰ ' τοίνυν θυσίας ὡς τὸ ἀκούειν * αὐτοῦ . θυσίας· οὐδὲ πάλιν δεόμενος αὐτῶν, ὡς εἴρηται, ο καὶ πρὸ τῆς παρουσίας αὐτοῦ ὑπὲρ θυσίας " καρ- δίαν καθαρὰν ἐπεζήτει καὶ πνεῦμα συντετριμμέ νον, πολλῷ μᾶλλον ἐλθὼν ἔπαυσε τὰς δι' αἱμάτων ἀλλ᾽ εἰ βουληθώσι συγχωρῶν καὶ εἰ ἀπὸ γνώμης ὀρθῆς προσοίσουσιν (όθεν φησί)· « Εἰ θύειν ἐπιθυ θύς. ' μεῖς, οὐ δεομένῳ μοι του ἀμνήμονες ἐγένοντο καὶ μόσχον ἀντὶ Θεοῦ θεὸν ἐπεκαλέσαντο καὶ τούτῳ τὴν αἰτίαν τῆς ἐξ Αἰγύ πτου πορείας ἐπιγράψαντο λέγοντες· Οὗτοι εξ θεοί σου, Ἰσραὴλ, οἱ ἐξαγαγόντες σε ἐκ γῆς Αἰγύ πτου, καὶ ἀπαρνησάμενοι Θεὸν, τὸν διὰ Μωϋσέως ἐπισκεψάμενον αὐτοὺς ἐν τῇ θλίψει αὐτῶν, τὸν τὰ σημεῖα ἐπὶ χειρὸς καὶ ῥάβδου ποιησάμενον, τὸν Αιγυπτίους δεκαπλήγῳ πατάξαντα, τὸν Ερυθράν θάλασσαν εἰς διαιρέσεις διελόντα καὶ διαγαγόντα αὐτοὺς ἐν μέσῳ τοῦ ὕδατος ὡς διὰ ξηράς, τὸν τοὺς ἐχθροὺς αὐτῶν βυθίσαντα, τὸν (εἰς) Μεῤῥὰν τὴν πικρὰν πηγὴν με γλυκάναντα, τὸν ἐκ πέτρας ἀκρο τόμου ὕδωρ εἰς πλησμονὴν ἀναβλύσαντα, τὸν στύλω νεφέλης καὶ στύλῳ πυρὸς σκιάζοντα αὐτοὺς διὰ θάλπος ἄμετρον καὶ φωτίζοντα καὶ ἀδηγοῦντα τους σχλ. μοι σε ὑμῶν οι πρ. ἐάν προσθήσετε ἔτι. ἐάν Καὶ δι᾿ ἑτέρου λέγει Και σε ψαλμόν Καὶ διὰ τοῦ Δαυὶδ λέγει πίωμα: το φάγωμαι κρέατα σε Καὶ ἐν π. δὲ ταῖς αὐτῶν οι ἐξαμαρτεῖν ἐξ * κ. τε καὶ ἀπ. καί β. παρὰ Κυρίῳ β. Κυρίῳ Η πάλιν Αἱ και αὐτὰ μιανθ. 'Αχ. ἀγαθή 'Ακ. ύ. θ. ἀγαθήν ὁ θ. Σ. λέγει θ. ὡς θυσίαν καὶ ἡ ἐπακρόασις [ εἶσακ. θυσίαν τὸ ἀκοῦσαι φωνῆς Κυρίου. ! Εἰ θελητὸν τῷ Κυρίῳ. * Ειούν πάλαι θυσί. ἐπιζητεῖ ἐπ. ταύτης φαμὲν τὰς περί χ. την π. τὴν πικράν GEORGI HAMARTOLI B • Sacrifica Deo gacrificium laulis, et redde Altis- simo vota tua. . Et : . Sacrificium Deo spiritus contribulatus. » Et similiter in omnibus Scripturis victinas abnuit, quia ex nequitia longa, et inobe- dientia, et duritia cordis in eum peccaverunt : • Hostiæ enim impiorum, abominatio Deo, quia scelerate offerunt illas. Victima eorum tanquam panis aflictionis illis. » El : « Omnes co- -- medentes illas inquinabuntur. Propterea Saulį divus Samuel dicebat ; ‹ Bonum obedientia super sacrificium, et auscultatio super adipem arietum. Ecce minus vult Dominus victimas quam obedien- ţiam. Si ergo etiam ante adventum suum victim mis cor purum et spiritum contritum præponit, quanto magis adventu suo cruentas victimas cessare • fecit ! Quibus non indigebat, ut dictum est, sed cum vellent, concedebat de corde recte aferri. Unde dicit : e Si sacrificare vis, non indigenti wili sacridca, Cum vere hujusce rei iinnemores, xitulum deum pro Deo appellaverunt, et illi exi- tam de Ægypto tribuerunt protegenti, et dixe- • runt : e Isti sunt dii tui, Israel, qui te eduxerunt • de terra Egypti, eum Deum pegantes, qui per Moysem illos visitaverat in tribulatione ecrum, qui • signa in manu et virga operatus erat, qui decem- plici plaga percusserat Ægyptum, qui mare Ru- brum diviserat, et eos inter aquas transvexerat quasi per siccum ; qui hostes corum demerserat, qui in Mara fontem amarum effecerat dulcem, qui de petra dura aquam ad satietatem scaturire fecerat, C qui columna nubis et columna ignis eos, per quas yias transirent nescientes, duxerat, ab æstu im- moderato defendens et illuminaus; qui dederat eis de cœlo manna, et de mari carnes coturnicum, qui in monte legem proclamaverat; cujus vocem de cœlo tonantem audire dignati sunt; huncce Deum ausi sunt abnuere, dicentes Aaron : • Fac nobis dleos, qui nos praecedant, et vitulum condarunt, et idolo sacrificarunt. Idcirco iratus longanimis Deus, utpote sane ab iis debitam gratiam non ac- cipiens, iudissolubilibus eos vinculis ligavit et du- rissimo freno colla eorum constrinxit ; et non jam dixit : . Si feceris, ut ante conflatum vitu- um, sed : « Fac altare, et immola assidue (obli- viosus enim es et ingratus), ut semper mei memo- riam habeas. › Const. D Variæ lectiones et notæ - x. Amos Ps. Slav. add. Coust. Ced. add. Jes. Ged. Slav. ? * Const. Ced. Slav, ? Ced. Slav. ? v, 23, Ced. Slav.? Const. post Reg. xv, Slav. ? Ps. L, 9. » Ps. Li, om. Const. * Ced. Slav.? XLIX, 12-14. Ced. Slav. Const. Slav. * add. Const. Const., om. Ced. Slav.! " Const. Ced. Prov. xxi, 27. Const. Os. ix. * on. Const. ' om. Const. quæ hunc locum inier Amos v, • Ced. Sam. el Psal. I, ponunt. Slav. ? ' Const. Slav. · xv, 22. • Const. Slav. ? et Ced. bis. * Sun. * Const. Ced. * Cell. Slav.? Sam. * Const. Slav.? Ced. ** Ced. 418,17-419, cod. cod. " Const. Slav. ? Ced. add. Ced. 1' Ged. 16. ** Ex. xxx1, 9. (57) Οπότε δὲ τού-

Δ ἐκ τῶν χειρῶν ὑμῶν; πατεῖν τὴν αὐλήν μου οὐ προς- θήσεσθε ἔτι· ἐὰν οι φέρητε οι σεμίδαλιν, μάταιον· θυμίαμα βδέλυγμά μοί ἐστι· τὰς νεομηνίας ὑμῶν καὶ τὰ Σάββατα 14, καὶ ἡμέραν μεγάλην οὐκ ἀνέχου μαι· νηστείαν, καὶ ἀργίαν, καὶ τὰς ἑορτὰς ὑμῶν μισεῖ ἡ ψυχή μου · ἐγενήθητέ μοι εἰς πλησμονής, Ει : . καὶ ἀλλαχοῦ) οι. . Απόστησον ἀπ' ἐμοῦ ἦχον ᾠ- δῶν σου, καὶ ψαλμόν τε ὀργάνων σου οὐκ εἰσακού- καὶ ο' (πάλιν) · . Οὐ δέξομαι ἐκ τοῦ σομαι οίχου σου μόσχους οὐδὲ ἐκ τῶν ποιμνίων σου χιμά ρους - « Ἐμὴ γάρ ἐστιν ἡ οἰκουμένη καὶ τὸ πλήρωμα αὐτῆς· μὴ φάγομαι κρέας ταύρων ή αἷμα τράγων πίομαι ; θῦσον τῷ Θεῷ θυσίαν αἰνέσεως (καὶ ἀπέδος τῷ Ὑψίστῳ τὰς εὐχάς σου). » Καί · οι Θυσία τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον. » Καὶ ἁπλῶς ἐν πάσαις δε ταῖς Γραφαῖς ὁμοίως δὲ τὰς θυσ σίας ἀπαναίνεται διὰ τὸ ἐξαμαρτάνειν * αὐτοὺς εἰς αὐτὸν ἐξ ἄκρας κακίας, ἀπειθείας τε καὶ σκληροκαρ δίας Θυσίας γὰρ ἀσεβῶν βδέλυγμα τῷ Θεῷ ν καὶ γὰρ παρανόμως προσφέρουσιν αὐτάς: » καί ν. Θυσίαι αὐτῶν ὡς ἄρτος πένθους αὐτοῖς· ο καί· κα Πάντες οἱ ἐσθίοντες αὐτὰς μολυνθήσονται . Διὸ δὴ καὶ τῷ Σαούλ ὁ θεῖος Σαμουήλ ἔλεγεν Αγαθὸν ἀκοὴ • ὑπὲρ θυσίας ', καὶ ἀκρόαμα ὑπὲρ στέαρ κριῶν. ο - ο Ἰδοὺ γὰρ οὐ θέλει Κύριος Εἰ ' τοίνυν θυσίας ὡς τὸ ἀκούειν * αὐτοῦ . θυσίας· οὐδὲ πάλιν δεόμενος αὐτῶν, ὡς εἴρηται, ο καὶ πρὸ τῆς παρουσίας αὐτοῦ ὑπὲρ θυσίας " καρ- δίαν καθαρὰν ἐπεζήτει καὶ πνεῦμα συντετριμμέ νον, πολλῷ μᾶλλον ἐλθὼν ἔπαυσε τὰς δι' αἱμάτων ἀλλ᾽ εἰ βουληθώσι συγχωρῶν καὶ εἰ ἀπὸ γνώμης ὀρθῆς προσοίσουσιν (όθεν φησί)· « Εἰ θύειν ἐπιθυ θύς. ' μεῖς, οὐ δεομένῳ μοι του ἀμνήμονες ἐγένοντο καὶ μόσχον ἀντὶ Θεοῦ θεὸν ἐπεκαλέσαντο καὶ τούτῳ τὴν αἰτίαν τῆς ἐξ Αἰγύ πτου πορείας ἐπιγράψαντο λέγοντες· Οὗτοι εξ θεοί σου, Ἰσραὴλ, οἱ ἐξαγαγόντες σε ἐκ γῆς Αἰγύ πτου, καὶ ἀπαρνησάμενοι Θεὸν, τὸν διὰ Μωϋσέως ἐπισκεψάμενον αὐτοὺς ἐν τῇ θλίψει αὐτῶν, τὸν τὰ σημεῖα ἐπὶ χειρὸς καὶ ῥάβδου ποιησάμενον, τὸν Αιγυπτίους δεκαπλήγῳ πατάξαντα, τὸν Ερυθράν θάλασσαν εἰς διαιρέσεις διελόντα καὶ διαγαγόντα αὐτοὺς ἐν μέσῳ τοῦ ὕδατος ὡς διὰ ξηράς, τὸν τοὺς ἐχθροὺς αὐτῶν βυθίσαντα, τὸν (εἰς) Μεῤῥὰν τὴν πικρὰν πηγὴν με γλυκάναντα, τὸν ἐκ πέτρας ἀκρο τόμου ὕδωρ εἰς πλησμονὴν ἀναβλύσαντα, τὸν στύλω νεφέλης καὶ στύλῳ πυρὸς σκιάζοντα αὐτοὺς διὰ θάλπος ἄμετρον καὶ φωτίζοντα καὶ ἀδηγοῦντα τους σχλ. μοι σε ὑμῶν οι πρ. ἐάν προσθήσετε ἔτι. ἐάν Καὶ δι᾿ ἑτέρου λέγει Και σε ψαλμόν Καὶ διὰ τοῦ Δαυὶδ λέγει πίωμα: το φάγωμαι κρέατα σε Καὶ ἐν π. δὲ ταῖς αὐτῶν οι ἐξαμαρτεῖν ἐξ * κ. τε καὶ ἀπ. καί β. παρὰ Κυρίῳ β. Κυρίῳ Η πάλιν Αἱ και αὐτὰ μιανθ. 'Αχ. ἀγαθή 'Ακ. ύ. θ. ἀγαθήν ὁ θ. Σ. λέγει θ. ὡς θυσίαν καὶ ἡ ἐπακρόασις [ εἶσακ. θυσίαν τὸ ἀκοῦσαι φωνῆς Κυρίου. ! Εἰ θελητὸν τῷ Κυρίῳ. * Ειούν πάλαι θυσί. ἐπιζητεῖ ἐπ. ταύτης φαμὲν τὰς περί χ. την π. τὴν πικράν GEORGI HAMARTOLI B • Sacrifica Deo gacrificium laulis, et redde Altis- simo vota tua. . Et : . Sacrificium Deo spiritus contribulatus. » Et similiter in omnibus Scripturis victinas abnuit, quia ex nequitia longa, et inobe- dientia, et duritia cordis in eum peccaverunt : • Hostiæ enim impiorum, abominatio Deo, quia scelerate offerunt illas. Victima eorum tanquam panis aflictionis illis. » El : « Omnes co- -- medentes illas inquinabuntur. Propterea Saulį divus Samuel dicebat ; ‹ Bonum obedientia super sacrificium, et auscultatio super adipem arietum. Ecce minus vult Dominus victimas quam obedien- ţiam. Si ergo etiam ante adventum suum victim mis cor purum et spiritum contritum præponit, quanto magis adventu suo cruentas victimas cessare • fecit ! Quibus non indigebat, ut dictum est, sed cum vellent, concedebat de corde recte aferri. Unde dicit : e Si sacrificare vis, non indigenti wili sacridca, Cum vere hujusce rei iinnemores, xitulum deum pro Deo appellaverunt, et illi exi- tam de Ægypto tribuerunt protegenti, et dixe- • runt : e Isti sunt dii tui, Israel, qui te eduxerunt • de terra Egypti, eum Deum pegantes, qui per Moysem illos visitaverat in tribulatione ecrum, qui • signa in manu et virga operatus erat, qui decem- plici plaga percusserat Ægyptum, qui mare Ru- brum diviserat, et eos inter aquas transvexerat quasi per siccum ; qui hostes corum demerserat, qui in Mara fontem amarum effecerat dulcem, qui de petra dura aquam ad satietatem scaturire fecerat, C qui columna nubis et columna ignis eos, per quas yias transirent nescientes, duxerat, ab æstu im- moderato defendens et illuminaus; qui dederat eis de cœlo manna, et de mari carnes coturnicum, qui in monte legem proclamaverat; cujus vocem de cœlo tonantem audire dignati sunt; huncce Deum ausi sunt abnuere, dicentes Aaron : • Fac nobis dleos, qui nos praecedant, et vitulum condarunt, et idolo sacrificarunt. Idcirco iratus longanimis Deus, utpote sane ab iis debitam gratiam non ac- cipiens, iudissolubilibus eos vinculis ligavit et du- rissimo freno colla eorum constrinxit ; et non jam dixit : . Si feceris, ut ante conflatum vitu- um, sed : « Fac altare, et immola assidue (obli- viosus enim es et ingratus), ut semper mei memo- riam habeas. › Const. D Variæ lectiones et notæ - x. Amos Ps. Slav. add. Coust. Ced. add. Jes. Ged. Slav. ? * Const. Ced. Slav, ? Ced. Slav. ? v, 23, Ced. Slav.? Const. post Reg. xv, Slav. ? Ps. L, 9. » Ps. Li, om. Const. * Ced. Slav.? XLIX, 12-14. Ced. Slav. Const. Slav. * add. Const. Const., om. Ced. Slav.! " Const. Ced. Prov. xxi, 27. Const. Os. ix. * on. Const. ' om. Const. quæ hunc locum inier Amos v, • Ced. Sam. el Psal. I, ponunt. Slav. ? ' Const. Slav. · xv, 22. • Const. Slav. ? et Ced. bis. * Sun. * Const. Ced. * Cell. Slav.? Sam. * Const. Slav.? Ced. ** Ced. 418,17-419, cod. cod. " Const. Slav. ? Ced. add. Ced. 1' Ged. 16. ** Ex. xxx1, 9. (57) Οπότε δὲ τού-

οὐκ εἰδότας ὅθεν πορευθώσι, τὸν ἐξ οὐρανοῦ μαννοδοτήσαντα αὐτοὺς καὶ ἐκ θαλάσσης κρεωδο τήσαντα ορτυγομήτραν, τὸν ἐν τῷ ὄρει νομοθετήσαντα αὐτοῖς, οὗ τῆς θείας καὶ βροντοφόρου νῆς ἠξιώθησαν ἀκοῦσαι· τοῦτον ἀπηρνήσαντο εἰπόντες τῷ ᾿Ααρών 11. « Ποίησον ἡμῖν θεοὺς, οἱ 320-321 προπορεύσονται ἡμῶν· καὶ ἐμοσχοποίησαν χωνευτὸν, καὶ ἔθυσαν τῷ εἰδώλῳ· κἀντεῦθεν οὖν (87) ὀργισθεὶς ὁ μακρόθυμος Κύριος 3, ἅτε δὴ ἀχαριστηθεὶς ὑπ' αὐτῶν, ἔδησεν αὐτοὺς δεσμοῖς ἀλύτοις, στιδάσι οι φορτισμοῦ καὶ σκληρότητι κλοιοῦ· καὶ οὐκέτι εἶπεν· Ἐὰν (δὲ ποιήσῃς. » ὡς πρὸ τῆς μοσχοποιίας 38, αλλά · . Ποίησον θυσιαστήριον καὶ θύε διηνεκώς· ἐπιλήσμων γὰρ ὑπάρχεις καὶ ἀγά- ριστοῦ, ἵνα συνεχῶς ὑπομιμνήσκη μου. Β τελευταίας ἁλώσεως ταύτης ἐπὶ “ Ουεσπασιανού, * (38) Ἐπεὶ οὖν τῇ ἐξουσίᾳ κακῶς ὑπεχρήσαντο " Α οἱ τάλανες καὶ ἀγνώμονες, ἀνάγκην ἐπέθηκε λοιπὸν θύειν καὶ βρωμάτων ἀπέχεσθαί τινων, καὶ ζώων διαφορές, καθαρῶν καὶ ἀκαθάρτων, διέστειλε, καί τοι παντὸς ζώου καθαρού τυγχάνοντες· πάντα γὰρ ὅσα ἐποίησεν ὁ Θεὸς καθαρὰ λίαν. Καὶ δὴ άφο ρισμούς προσέταξε, καὶ καθαρμούς τε καὶ ῥαντι- σμούς, καὶ ἀγνείας, καὶ ἀργίας διαφόρους, ὧν παρακούοντι οι τιμωρίαν ὡρίσατο, ἵνα πιεζόμενοι ὑπὸ τοῦ κλοιοῦ καὶ ἀγχόμενοι δ', τῆς πολυθέου πλά νης ἐκστήσωνται. Οὐκοῦν διὰ τὴν σκληροκαρδίαν αὐτῶν ἐπέδησεν αὐτοὺς, ὅπως διὰ τοῦ θύειν, καὶ ἀργεῖν, καὶ ἁγνίζεσθαι, [καὶ] τὰ τοιάδε παρατη ρεῖσθαι, εἰς ἔννοιαν ἔρχωνται Θεοῦ τοῦ ταῦτα διατα- ξαμένου αὐτοῖς καὶ νομοθετήσαντος, οίγε μοχθηρία τρόπου καὶ γνώμης ἀγνώμονος οὐ διελίμπανον ἄνω θεν καὶ ἐξ ἀρχῆς μέχρι τέλους ἐπιλαθόμενοι του Θεοῦ, καὶ παρατρεπόμενοι προσεκύνουν ἀντὶ τοῦ Κτίστου τὴν κτίσιν, καὶ ποτὲ μὲν, ὡς εἴρηται, μοσχοποιήσαντες, ποτὲ δὲ τῷ Βεελφεγώρ προσκυ νήσαντες, ἄλλοτε δὲ τὸν εἰ Βαάλ, καὶ τὸν Θαμούς, καὶ τὴν Σιδωνίαν Αστάρτην, καὶ τὸν Μολόχ, καὶ τὸν Χαμὼς, ποτὲ μὲν τὸν ἥλιον, καὶ τὴν σελήνην, καὶ τοὺς ἀστέρας, & ὁ Θεὸς εἰς φαῦσιν ἀνθρώπων πεποίηκεν καὶ οὐκ εἰς προσκύνησιν, ποτὲ δὲ καὶ τὰ ἄλογα ζώα 2, ὡς παρ' Αίγυπτίοις τὸν ᾿Απιν βοῦν, καὶ τὸν Μενδήσιον τράγον, καὶ θεούς ἀργυροῦς καὶ χρυσούς ἐν τῇ Ἰουδαίᾳ. Ταύτῃ τοι προδήλως ἀπειλῶν αὐτοῖς ὁ Θεὸς ἔλεγε διὰ τοῦ προφήτου 80. . Μὴ μικρὸν τοῦτο τῷ οἴκῳ Ἰούδα, παεῖν τὰ βδελύγματα ταῦτα, ἃ ἐποίησαν; » * Ὅτι ἐνέπλησαν τὴν γῆν ἀνομίας τοῦ παροργίσαι με. » Διὸ τοίνυν εἰκότως ἐξωλοθρεύθησαν ὡς τὸν Θεόν παροργίσαντες 41. καὶ τὴν ἁγίαν γῆν ἐκείνην καταμιάναντες ἀπ᾿ ἀρχῆς ἕως τῆς ἐσχάτης και καὶ Τίτου. 39. " ι (39) Καὶ γὰρ διαφόρων ταύτην ἐλόντων σ φησὶν Θεοδώρητος, πάλιν εἰς τὸ ἀρχαῖον ὁ Θεὸς ἀπὸ εκατέστησεν " ἀξίωμα '' καὶ σχῆμα· ἀλλὰ νῦν οὐκέτι. Πρῶτος μὲν γὰρ Θειγλαφαλάσαρ " δορυάλωτον • ὅπου αὐτοῖς βροντοφώνου κι ἐμοσχοποίη. καὶ ἐποίησεν αὐτὰ μόσχον Επ. μ. Θεός οι στυβῶσι είρηκεν το καλά έχρ. και καθαρμα καθα- ρισμούς καὶ βαπτισμούς και δεκατισμούς και άγ. οι παρακούοντες π. καὶ ὑπὲ τοῦ κ. ά. ἐπιλανθανόμενοι τῷ, τὰ ἄλογα ζώα ἐτίμων τῷ Χαμὼς καὶ τῇ Σιδωνίᾳ Αστάρτῃ, καὶ τῷ Μολχών, καί ποτε τῷ ἡλίῳ, καὶ τῇ σελήνῃ, καὶ τοῖς ἄστροις το ἀνθρώποις ἐποίησε ετίμων τ ως κι ἐπλ. παροργίζοντες άλ. επί ελόντες διάφοροι ἀποκατέστησαν τε Θελαφαλάταρ εν σε καταμιαίνοντες ταύτης ἐσ' και καθελόντων CHRONICON. - LIB. III. 0- Cum igitur licentia male abuterentur miseri et ingrati, necessitaten imposuit deinceps sacrificandi et alimentis quibusdam abstinendi, differentiasque animalium purorum et impurorum constituit, quamvis purum sit quodlibet animal; quæcunque enim fecit Deus erant valde pura. Separationes præscripsit, et purificationes, et aspersiones, et continentiæ tempora, et cessationes ab operibus, quarum rerum omnium transgressoribus pœnas in; stituit, ut vinculo quodam constricti et domiti, ab idololatriæ semitis longe incederent. Quapropter ob duritiam cordis eorum eos alligavit, ut sacrificia faciendo et ab operibus cessando et se purificando et alia similia observando revocarentur ad memorianı Dei talia ipsis instituentis et imperantis : hi vero ma : litia cordis et mente ingrata, non desinebant a prin- cipio ad finem Deum suum oblivisci, et a recta via recedentes, pro Creatore creaturam adorabant, et modo, ut dictum est, vitulum conflantes, modo Beelphegor adorantes, nunc Baal et Thanium, et. Sidoniam Astarten, et Molochi, et Chan, nunc so- lem, et lunam, et stellas, quæ a Deo ad lucem lo- minum facta sunt, non vero ad eorum adorationem, aliquando etiam muta animalia, ut apud Ægyptios bovem Apim et Mendesium hircum, et deos argen- tens aurcosque in Judæa. Aicirco aperte illis mi- nitans Deus dicebat per prophetam : « Numquid parvum istud domui Judæ abominationes illas fa- cere quas fecerunt ; » . Cum terram impleverint ini- quitatibus que me ad iracundiam provocant? Merito igitur funditus interemti sunt, utpote qui Deum ad iracundiam provocaverant, et terram san- ctam hanc pollueraut ab initio usque ad ultimam destructionem sub Vespasiano et Tito. Ced. Slav. » Etenim non semel expugnatam civitatem, inquit Theodoretus, rursus in pristinam dignitatem et formam Deus restituit; sed nunc aliter actum est, Nam Teglatphalasar in captivitatem primus redegit Varia lectiones et notæ. Ced. Slav. Ced. » Ex. xxx#1, 1. cod. Cel. Slav. ? cool. Slav.? add. Led. Ced. 419,16-420, 21. Ced. Slav. Ced. s add. Ced. cod. Ced Slav. ? cod. Ced. Slav. ? Ced. * etc. Ced. sed cf. propter quod in codice deest. Ced. Ged. Slav. add. Gud. Ced. Isa. II, 8? Isa. XXII, Ced. * Ged. Ced. *Ced. 420, 21-422,22. codex. Ced. ' add. Ged. " Ged. - - ? Ced. " add. Ced.

οὐκ εἰδότας ὅθεν πορευθώσι, τὸν ἐξ οὐρανοῦ μαννοδοτήσαντα αὐτοὺς καὶ ἐκ θαλάσσης κρεωδο τήσαντα ορτυγομήτραν, τὸν ἐν τῷ ὄρει νομοθετήσαντα αὐτοῖς, οὗ τῆς θείας καὶ βροντοφόρου νῆς ἠξιώθησαν ἀκοῦσαι· τοῦτον ἀπηρνήσαντο εἰπόντες τῷ ᾿Ααρών 11. « Ποίησον ἡμῖν θεοὺς, οἱ 320-321 προπορεύσονται ἡμῶν· καὶ ἐμοσχοποίησαν χωνευτὸν, καὶ ἔθυσαν τῷ εἰδώλῳ· κἀντεῦθεν οὖν (87) ὀργισθεὶς ὁ μακρόθυμος Κύριος 3, ἅτε δὴ ἀχαριστηθεὶς ὑπ' αὐτῶν, ἔδησεν αὐτοὺς δεσμοῖς ἀλύτοις, στιδάσι οι φορτισμοῦ καὶ σκληρότητι κλοιοῦ· καὶ οὐκέτι εἶπεν· Ἐὰν (δὲ ποιήσῃς. » ὡς πρὸ τῆς μοσχοποιίας 38, αλλά · . Ποίησον θυσιαστήριον καὶ θύε διηνεκώς· ἐπιλήσμων γὰρ ὑπάρχεις καὶ ἀγά- ριστοῦ, ἵνα συνεχῶς ὑπομιμνήσκη μου. Β τελευταίας ἁλώσεως ταύτης ἐπὶ “ Ουεσπασιανού, * (38) Ἐπεὶ οὖν τῇ ἐξουσίᾳ κακῶς ὑπεχρήσαντο " Α οἱ τάλανες καὶ ἀγνώμονες, ἀνάγκην ἐπέθηκε λοιπὸν θύειν καὶ βρωμάτων ἀπέχεσθαί τινων, καὶ ζώων διαφορές, καθαρῶν καὶ ἀκαθάρτων, διέστειλε, καί τοι παντὸς ζώου καθαρού τυγχάνοντες· πάντα γὰρ ὅσα ἐποίησεν ὁ Θεὸς καθαρὰ λίαν. Καὶ δὴ άφο ρισμούς προσέταξε, καὶ καθαρμούς τε καὶ ῥαντι- σμούς, καὶ ἀγνείας, καὶ ἀργίας διαφόρους, ὧν παρακούοντι οι τιμωρίαν ὡρίσατο, ἵνα πιεζόμενοι ὑπὸ τοῦ κλοιοῦ καὶ ἀγχόμενοι δ', τῆς πολυθέου πλά νης ἐκστήσωνται. Οὐκοῦν διὰ τὴν σκληροκαρδίαν αὐτῶν ἐπέδησεν αὐτοὺς, ὅπως διὰ τοῦ θύειν, καὶ ἀργεῖν, καὶ ἁγνίζεσθαι, [καὶ] τὰ τοιάδε παρατη ρεῖσθαι, εἰς ἔννοιαν ἔρχωνται Θεοῦ τοῦ ταῦτα διατα- ξαμένου αὐτοῖς καὶ νομοθετήσαντος, οίγε μοχθηρία τρόπου καὶ γνώμης ἀγνώμονος οὐ διελίμπανον ἄνω θεν καὶ ἐξ ἀρχῆς μέχρι τέλους ἐπιλαθόμενοι του Θεοῦ, καὶ παρατρεπόμενοι προσεκύνουν ἀντὶ τοῦ Κτίστου τὴν κτίσιν, καὶ ποτὲ μὲν, ὡς εἴρηται, μοσχοποιήσαντες, ποτὲ δὲ τῷ Βεελφεγώρ προσκυ νήσαντες, ἄλλοτε δὲ τὸν εἰ Βαάλ, καὶ τὸν Θαμούς, καὶ τὴν Σιδωνίαν Αστάρτην, καὶ τὸν Μολόχ, καὶ τὸν Χαμὼς, ποτὲ μὲν τὸν ἥλιον, καὶ τὴν σελήνην, καὶ τοὺς ἀστέρας, & ὁ Θεὸς εἰς φαῦσιν ἀνθρώπων πεποίηκεν καὶ οὐκ εἰς προσκύνησιν, ποτὲ δὲ καὶ τὰ ἄλογα ζώα 2, ὡς παρ' Αίγυπτίοις τὸν ᾿Απιν βοῦν, καὶ τὸν Μενδήσιον τράγον, καὶ θεούς ἀργυροῦς καὶ χρυσούς ἐν τῇ Ἰουδαίᾳ. Ταύτῃ τοι προδήλως ἀπειλῶν αὐτοῖς ὁ Θεὸς ἔλεγε διὰ τοῦ προφήτου 80. . Μὴ μικρὸν τοῦτο τῷ οἴκῳ Ἰούδα, παεῖν τὰ βδελύγματα ταῦτα, ἃ ἐποίησαν; » * Ὅτι ἐνέπλησαν τὴν γῆν ἀνομίας τοῦ παροργίσαι με. » Διὸ τοίνυν εἰκότως ἐξωλοθρεύθησαν ὡς τὸν Θεόν παροργίσαντες 41. καὶ τὴν ἁγίαν γῆν ἐκείνην καταμιάναντες ἀπ᾿ ἀρχῆς ἕως τῆς ἐσχάτης και καὶ Τίτου. 39. " ι (39) Καὶ γὰρ διαφόρων ταύτην ἐλόντων σ φησὶν Θεοδώρητος, πάλιν εἰς τὸ ἀρχαῖον ὁ Θεὸς ἀπὸ εκατέστησεν " ἀξίωμα '' καὶ σχῆμα· ἀλλὰ νῦν οὐκέτι. Πρῶτος μὲν γὰρ Θειγλαφαλάσαρ " δορυάλωτον • ὅπου αὐτοῖς βροντοφώνου κι ἐμοσχοποίη. καὶ ἐποίησεν αὐτὰ μόσχον Επ. μ. Θεός οι στυβῶσι είρηκεν το καλά έχρ. και καθαρμα καθα- ρισμούς καὶ βαπτισμούς και δεκατισμούς και άγ. οι παρακούοντες π. καὶ ὑπὲ τοῦ κ. ά. ἐπιλανθανόμενοι τῷ, τὰ ἄλογα ζώα ἐτίμων τῷ Χαμὼς καὶ τῇ Σιδωνίᾳ Αστάρτῃ, καὶ τῷ Μολχών, καί ποτε τῷ ἡλίῳ, καὶ τῇ σελήνῃ, καὶ τοῖς ἄστροις το ἀνθρώποις ἐποίησε ετίμων τ ως κι ἐπλ. παροργίζοντες άλ. επί ελόντες διάφοροι ἀποκατέστησαν τε Θελαφαλάταρ εν σε καταμιαίνοντες ταύτης ἐσ' και καθελόντων CHRONICON. - LIB. III. 0- Cum igitur licentia male abuterentur miseri et ingrati, necessitaten imposuit deinceps sacrificandi et alimentis quibusdam abstinendi, differentiasque animalium purorum et impurorum constituit, quamvis purum sit quodlibet animal; quæcunque enim fecit Deus erant valde pura. Separationes præscripsit, et purificationes, et aspersiones, et continentiæ tempora, et cessationes ab operibus, quarum rerum omnium transgressoribus pœnas in; stituit, ut vinculo quodam constricti et domiti, ab idololatriæ semitis longe incederent. Quapropter ob duritiam cordis eorum eos alligavit, ut sacrificia faciendo et ab operibus cessando et se purificando et alia similia observando revocarentur ad memorianı Dei talia ipsis instituentis et imperantis : hi vero ma : litia cordis et mente ingrata, non desinebant a prin- cipio ad finem Deum suum oblivisci, et a recta via recedentes, pro Creatore creaturam adorabant, et modo, ut dictum est, vitulum conflantes, modo Beelphegor adorantes, nunc Baal et Thanium, et. Sidoniam Astarten, et Molochi, et Chan, nunc so- lem, et lunam, et stellas, quæ a Deo ad lucem lo- minum facta sunt, non vero ad eorum adorationem, aliquando etiam muta animalia, ut apud Ægyptios bovem Apim et Mendesium hircum, et deos argen- tens aurcosque in Judæa. Aicirco aperte illis mi- nitans Deus dicebat per prophetam : « Numquid parvum istud domui Judæ abominationes illas fa- cere quas fecerunt ; » . Cum terram impleverint ini- quitatibus que me ad iracundiam provocant? Merito igitur funditus interemti sunt, utpote qui Deum ad iracundiam provocaverant, et terram san- ctam hanc pollueraut ab initio usque ad ultimam destructionem sub Vespasiano et Tito. Ced. Slav. » Etenim non semel expugnatam civitatem, inquit Theodoretus, rursus in pristinam dignitatem et formam Deus restituit; sed nunc aliter actum est, Nam Teglatphalasar in captivitatem primus redegit Varia lectiones et notæ. Ced. Slav. Ced. » Ex. xxx#1, 1. cod. Cel. Slav. ? cool. Slav.? add. Led. Ced. 419,16-420, 21. Ced. Slav. Ced. s add. Ced. cod. Ced Slav. ? cod. Ced. Slav. ? Ced. * etc. Ced. sed cf. propter quod in codice deest. Ced. Ged. Slav. add. Gud. Ced. Isa. II, 8? Isa. XXII, Ced. * Ged. Ced. *Ced. 420, 21-422,22. codex. Ced. ' add. Ged. " Ged. - - ? Ced. " add. Ced.

τῆς κάμπης καταφάγεται ἀκρίς, καὶ τὰ κατάλοιπα τῆς ἀκρίδος καταφάγεται ὁ βροῦχος, καὶ τὰ κατά λοιπα τοῦ βρούχου το καταφάγεται ἡ ἐρυσίβη. ο Ταῦτα γὰρ τροπικῶς εἰς (τε) τὸν ᾿Ασσύριον καὶ Βαβυλώνιον ἐκληπτέον· κάμπην μὲν τὸν Θειγλαραλάσερ ὀνομάζων '', ἀκρίδα δὲ τὸν Σαλμανασάρ, βροῦχον δὲ τὸν Σεναχηρείμ, ερυσίβην δὲ τὸν Ναβουχοδονόσορ τελευταῖον ἐπιστρατεύσαντα καὶ τὴν Μουδαίαν άρδην δηώσαντα καὶ τοὺς τὸν θάνατον διαφυγόντας αἰχμαλωτεύσαντα, καθώς είρηται. » το (40) Πλειστάκις μὲν οὖν το συμβέβηκεν ἀγῶναι τὴν Ἰουδαίαν, ὡς φησι πάλιν ὁ μέγας Κύ ριλλος 1, υπό τε Ασσυρίων καὶ Αἰγυπτίων, Σύρων τε καὶ Μωαβιτῶν, Ιδουμαίων οι (δὲ) καὶ τῶν λεγο μένων Φυλιστείμ, ο τουτέστι Παλαιστινῶν· ἀλλ' ὀλίγα παθοῦσαν καὶ συμμέτροις 8ε ἔσθ' ὅτε περι- πεσοῦσαν συμφοραῖς, πάλιν ἀνῆκεν, ἐπαμύναντος Θεοῦ τοῦ καὶ παιδεύσαντος. Απόλωλε δὲ νῦν ὁλο- σχερῶς μετὰ τὴν τοῦ Κυρίου σταύρωσιν. ' (41) Ὥσπερ τοίνυν ἡ μὲν τῶν Ασσυρίων βασιλεία κατελύθη ὑπὸ Βαβυλωνίων, ἡ δὲ τῶν Βαβυλωνίων ὑπὸ Περσῶν, ἡ δὲ τῶν Περσῶν ὑπὸ Μακεδόνων, ἡ δὲ Μακεδόνων ὑπὸ Ρωμαίων, οὕτως ἡ εἰ Ρωμαίων ὑπὸ οἱ ᾿Αντιχρίστου καταλυθήσεται καὶ ἡ τοῦ ᾿Αν- τιχρίστου ὑπὸ Χριστοῦ διαφθαρήσεται· διὰ μὲν οὖν τῶν δ' ἀνέμων τὰς μεγάλας δ' βασιλείας ὁ μέγας διδάσκει Ζαχαρίας ", τῶν Χαλδαίων ε, καὶ τὴν Περσῶν καὶ τὴν Μακεδόνων καὶ τὴν Ῥωμαίων, σε τὰ δὲ δύο ὄρη τὰ β' κλίματα τῆς οἰκουμένης (884) φησίν· εἰς δύο γὰρ τέμνεται, εἰς ᾿Ασίαν δ τε καὶ Εὐρώπην· καὶ οἱ μὲν πυῤῥοὶ ἵπποι τὸ μιαιφόνον τῶν Χαλδαίων δηλοῦσι ν, οἱ δὲ μέλανες τὸν ἐπενε- χθέντα παρὰ Περσῶν καὶ Μήδων τοῖς Βαβυλωνίοις θάνατον, οἱ δὲ λευκοὶ τὸ σαφὲς τῆς δόξης τῶν κεδόνων. Οὐ γὰρ ὥσπερ αἱ ἄλλαι οι βασιλείαι, καὶ αὕτη· οἱ δὲ ψαροὶ καὶ ποικίλοι τὸ ἰσχυρὸν καὶ εὔ τονον τῆς Ῥωμαίων βασιλείας δηλοῦσιν. Ἐπειδὴ δὲ κατεστρατεύοντο Πέρσαι καὶ Μῆδοι οι κατὰ Βαβυλωνίων, τούτου χάριν πορευόμενοι καὶ διανα- ταῦσαι οι λέγονται οι τὸν θυμὸν Κυρίου· ἐπεὶ οὐ γὰρ σκληροί γεγόνασι κατὰ τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, διὰ τοῦτο παρεδόθησαν εἰς χεῖρας Κύρου τοῦ Πέρσου. Τὸ δὲ καὶ τοὺς λευκούς ίππους, τουτέστι τοὺς Μακεδόνας κατόπισθεν τῶν μελάνων πορεύεσθαι ο σημαίνει, ὡς καὶ οἱ Μακεδόνες τὴν Περσῶν βασιλείαν χειρώ. σονται· τὸ δὲ τοὺς ψαροὺς ἐπὶ νότον ἔρχεσθαι, δῆλοι ὡς ἔμελλον οἱ Ρωμαῖοι στρατεύειν κατὰ τῆς Ἱε- ρουσαλήμ· ἐν γὰρ τῷ νότῳ ἡ πόλις το κεῖται, τὸ δὲ προσταχθέντας αὐτοὺς δ' ο περιοδεῦσαι τὴν γῆν, ο διδάσκει πάλιν ὡς διὰ τοῦ Θεοῦ πᾶσα βασιλεία συνίσταται. ΡΚΘ'. Περὶ ἀριθμῶν χρόνων ἀπὸ Ἀδὰμ μέχρι Αλεξάνδρου καὶ τῶν καθεξῆς βασιλευσάν των * Γίνονται οὖν ἀπὸ (μὲν τοῦ Ἀδὰμ ἕως τῆς ἐσχάτης ἁλώσεως Ἱερουσαλήμ ἔτη εφος” ', ἀπὸ δὲ τῆς α' οἰκοδομῆς τοῦ Σολομοντίου ναοῦ καὶ τῆς πόλεως έτη απη' 3, ἀπὸ δὲ τῆς β' οἰκοδομῆς ἔτη το β. καὶ ἑξῆς. Τ. ονομάζοντας το πάλιν τῶν οι Ἰουδαίων συμμετρίοις του σημαίνουσι κι αὗται Ως δή εσξ3' εσι, νι, 1. εἷς τε ως καὶ δὴ καὶ ἀναπ. λέγοντες αργ' CHRONICON. - LIB. III. Sæpissime ergo accidit ut expugnaretur Judæa, ut dicit iterum magnus Cyrillus, ab Assyriis et Ægy- ptiis, a Syris et Moabitis, ab Idumæis et qui Phi- listiim dicuntur, i. e. Palaestinis ; sed pauca passain et moderatas expertam aliquando calamitates, necnon et morigeratam, iterum Deus, post ultionem, libera- vit. Prorsus vero nunc periit post Christi crucifixio- nem. Quemadmodum ergo imp riam Assyriorum a A est et funditus rastavit Judeam, atque eos qui mortein effugerant captivos fecit, ut dictum est. B Babyloniis, Babyloniorum vero a Persis, Persarum Ma- omne regnuin consistit. C vero a Macedonibus, Macedonum autem a Romaniş eversum est, sic Romanorum ab Antichristo everte tur, et Antichristi a Christo deturbabitur. Per ventos igitur quatuor, magna quatuor imperia magnus docet Zacharias, Chaldaeorum nempe, et Persarum, et M celonum et Romanorum; duos vero montes, duas ck- cit inclinationes terrarum orbis, quibus in Asian, et Europam scinditur: rufi autem equi sanguinaria' Chaldæorum indolem ostendunt, nigri autem mortem Babyloniis a Persis et Medis illatam, albi autem manifestam Macedonum gloriam (hoc enim impe- rium non sicut cætera); fortes iterum et varii fortitudinem virtutemque Romanorum ostendunt. Cum Persæ et Medi in Babylonios processerunt, iram Dei propter quam venerant compescuisse dicuntur. Quia enim populum Dei dure habuerunt, ideo in manus Cyrì Persæ traditi sunt. Albos equos, hoc est Macedones, post nigros venire, significat Macedones Persaruin regnum occupatu- ros esse; varios autem in notum venire, ostendit Romanos esse contra Jerusalem dimicaturos : in noto enim stat civitas; eos autem qui acie instructi sunt omnein percurrisse terram, docet quod per Deum • D CXXIX. De chronologia ab Adam ad 'Alexandrum, et de successione regum. Sunt ergo ab Adam ad ultimam expugnationem Jerusalem quinque millia quingenti septuaginta quinque auni; a prima vero ædilicatione templi Salomonis et civitatis, mille octoginta octo; a sc- Variæ lectiones et notæ Ged. * Cel. Ced. 422,22-498,5. add. Ced. so Cyrill. * add. Cel. - Al. in isa. 11, 2. C. 15. codex. cal. Cell. 423,6-424,6. add. Cod. •s Zach. vi, 5. thy X. Cell. st Zach. 1, 1, 8. Ced. Ced. ** M. xal II. Ced. add. ed. "Zach. v, 6. 16; x. f n. Ced. 421,7 12. Ccd. Eus. Slav.? 10, 'A. Cerl. Zach. Ced. cul. Zach. vi, Eius. Slav. ? 7. 28 Rubrica in curl. evanuit. • Ceil.

τῆς κάμπης καταφάγεται ἀκρίς, καὶ τὰ κατάλοιπα τῆς ἀκρίδος καταφάγεται ὁ βροῦχος, καὶ τὰ κατά λοιπα τοῦ βρούχου το καταφάγεται ἡ ἐρυσίβη. ο Ταῦτα γὰρ τροπικῶς εἰς (τε) τὸν ᾿Ασσύριον καὶ Βαβυλώνιον ἐκληπτέον· κάμπην μὲν τὸν Θειγλαραλάσερ ὀνομάζων '', ἀκρίδα δὲ τὸν Σαλμανασάρ, βροῦχον δὲ τὸν Σεναχηρείμ, ερυσίβην δὲ τὸν Ναβουχοδονόσορ τελευταῖον ἐπιστρατεύσαντα καὶ τὴν Μουδαίαν άρδην δηώσαντα καὶ τοὺς τὸν θάνατον διαφυγόντας αἰχμαλωτεύσαντα, καθώς είρηται. » το (40) Πλειστάκις μὲν οὖν το συμβέβηκεν ἀγῶναι τὴν Ἰουδαίαν, ὡς φησι πάλιν ὁ μέγας Κύ ριλλος 1, υπό τε Ασσυρίων καὶ Αἰγυπτίων, Σύρων τε καὶ Μωαβιτῶν, Ιδουμαίων οι (δὲ) καὶ τῶν λεγο μένων Φυλιστείμ, ο τουτέστι Παλαιστινῶν· ἀλλ' ὀλίγα παθοῦσαν καὶ συμμέτροις 8ε ἔσθ' ὅτε περι- πεσοῦσαν συμφοραῖς, πάλιν ἀνῆκεν, ἐπαμύναντος Θεοῦ τοῦ καὶ παιδεύσαντος. Απόλωλε δὲ νῦν ὁλο- σχερῶς μετὰ τὴν τοῦ Κυρίου σταύρωσιν. ' (41) Ὥσπερ τοίνυν ἡ μὲν τῶν Ασσυρίων βασιλεία κατελύθη ὑπὸ Βαβυλωνίων, ἡ δὲ τῶν Βαβυλωνίων ὑπὸ Περσῶν, ἡ δὲ τῶν Περσῶν ὑπὸ Μακεδόνων, ἡ δὲ Μακεδόνων ὑπὸ Ρωμαίων, οὕτως ἡ εἰ Ρωμαίων ὑπὸ οἱ ᾿Αντιχρίστου καταλυθήσεται καὶ ἡ τοῦ ᾿Αν- τιχρίστου ὑπὸ Χριστοῦ διαφθαρήσεται· διὰ μὲν οὖν τῶν δ' ἀνέμων τὰς μεγάλας δ' βασιλείας ὁ μέγας διδάσκει Ζαχαρίας ", τῶν Χαλδαίων ε, καὶ τὴν Περσῶν καὶ τὴν Μακεδόνων καὶ τὴν Ῥωμαίων, σε τὰ δὲ δύο ὄρη τὰ β' κλίματα τῆς οἰκουμένης (884) φησίν· εἰς δύο γὰρ τέμνεται, εἰς ᾿Ασίαν δ τε καὶ Εὐρώπην· καὶ οἱ μὲν πυῤῥοὶ ἵπποι τὸ μιαιφόνον τῶν Χαλδαίων δηλοῦσι ν, οἱ δὲ μέλανες τὸν ἐπενε- χθέντα παρὰ Περσῶν καὶ Μήδων τοῖς Βαβυλωνίοις θάνατον, οἱ δὲ λευκοὶ τὸ σαφὲς τῆς δόξης τῶν κεδόνων. Οὐ γὰρ ὥσπερ αἱ ἄλλαι οι βασιλείαι, καὶ αὕτη· οἱ δὲ ψαροὶ καὶ ποικίλοι τὸ ἰσχυρὸν καὶ εὔ τονον τῆς Ῥωμαίων βασιλείας δηλοῦσιν. Ἐπειδὴ δὲ κατεστρατεύοντο Πέρσαι καὶ Μῆδοι οι κατὰ Βαβυλωνίων, τούτου χάριν πορευόμενοι καὶ διανα- ταῦσαι οι λέγονται οι τὸν θυμὸν Κυρίου· ἐπεὶ οὐ γὰρ σκληροί γεγόνασι κατὰ τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, διὰ τοῦτο παρεδόθησαν εἰς χεῖρας Κύρου τοῦ Πέρσου. Τὸ δὲ καὶ τοὺς λευκούς ίππους, τουτέστι τοὺς Μακεδόνας κατόπισθεν τῶν μελάνων πορεύεσθαι ο σημαίνει, ὡς καὶ οἱ Μακεδόνες τὴν Περσῶν βασιλείαν χειρώ. σονται· τὸ δὲ τοὺς ψαροὺς ἐπὶ νότον ἔρχεσθαι, δῆλοι ὡς ἔμελλον οἱ Ρωμαῖοι στρατεύειν κατὰ τῆς Ἱε- ρουσαλήμ· ἐν γὰρ τῷ νότῳ ἡ πόλις το κεῖται, τὸ δὲ προσταχθέντας αὐτοὺς δ' ο περιοδεῦσαι τὴν γῆν, ο διδάσκει πάλιν ὡς διὰ τοῦ Θεοῦ πᾶσα βασιλεία συνίσταται. ΡΚΘ'. Περὶ ἀριθμῶν χρόνων ἀπὸ Ἀδὰμ μέχρι Αλεξάνδρου καὶ τῶν καθεξῆς βασιλευσάν των * Γίνονται οὖν ἀπὸ (μὲν τοῦ Ἀδὰμ ἕως τῆς ἐσχάτης ἁλώσεως Ἱερουσαλήμ ἔτη εφος” ', ἀπὸ δὲ τῆς α' οἰκοδομῆς τοῦ Σολομοντίου ναοῦ καὶ τῆς πόλεως έτη απη' 3, ἀπὸ δὲ τῆς β' οἰκοδομῆς ἔτη το β. καὶ ἑξῆς. Τ. ονομάζοντας το πάλιν τῶν οι Ἰουδαίων συμμετρίοις του σημαίνουσι κι αὗται Ως δή εσξ3' εσι, νι, 1. εἷς τε ως καὶ δὴ καὶ ἀναπ. λέγοντες αργ' CHRONICON. - LIB. III. Sæpissime ergo accidit ut expugnaretur Judæa, ut dicit iterum magnus Cyrillus, ab Assyriis et Ægy- ptiis, a Syris et Moabitis, ab Idumæis et qui Phi- listiim dicuntur, i. e. Palaestinis ; sed pauca passain et moderatas expertam aliquando calamitates, necnon et morigeratam, iterum Deus, post ultionem, libera- vit. Prorsus vero nunc periit post Christi crucifixio- nem. Quemadmodum ergo imp riam Assyriorum a A est et funditus rastavit Judeam, atque eos qui mortein effugerant captivos fecit, ut dictum est. B Babyloniis, Babyloniorum vero a Persis, Persarum Ma- omne regnuin consistit. C vero a Macedonibus, Macedonum autem a Romaniş eversum est, sic Romanorum ab Antichristo everte tur, et Antichristi a Christo deturbabitur. Per ventos igitur quatuor, magna quatuor imperia magnus docet Zacharias, Chaldaeorum nempe, et Persarum, et M celonum et Romanorum; duos vero montes, duas ck- cit inclinationes terrarum orbis, quibus in Asian, et Europam scinditur: rufi autem equi sanguinaria' Chaldæorum indolem ostendunt, nigri autem mortem Babyloniis a Persis et Medis illatam, albi autem manifestam Macedonum gloriam (hoc enim impe- rium non sicut cætera); fortes iterum et varii fortitudinem virtutemque Romanorum ostendunt. Cum Persæ et Medi in Babylonios processerunt, iram Dei propter quam venerant compescuisse dicuntur. Quia enim populum Dei dure habuerunt, ideo in manus Cyrì Persæ traditi sunt. Albos equos, hoc est Macedones, post nigros venire, significat Macedones Persaruin regnum occupatu- ros esse; varios autem in notum venire, ostendit Romanos esse contra Jerusalem dimicaturos : in noto enim stat civitas; eos autem qui acie instructi sunt omnein percurrisse terram, docet quod per Deum • D CXXIX. De chronologia ab Adam ad 'Alexandrum, et de successione regum. Sunt ergo ab Adam ad ultimam expugnationem Jerusalem quinque millia quingenti septuaginta quinque auni; a prima vero ædilicatione templi Salomonis et civitatis, mille octoginta octo; a sc- Variæ lectiones et notæ Ged. * Cel. Ced. 422,22-498,5. add. Ced. so Cyrill. * add. Cel. - Al. in isa. 11, 2. C. 15. codex. cal. Cell. 423,6-424,6. add. Cod. •s Zach. vi, 5. thy X. Cell. st Zach. 1, 1, 8. Ced. Ced. ** M. xal II. Ced. add. ed. "Zach. v, 6. 16; x. f n. Ced. 421,7 12. Ccd. Eus. Slav.? 10, 'A. Cerl. Zach. Ced. cul. Zach. vi, Eius. Slav. ? 7. 28 Rubrica in curl. evanuit. • Ceil.

Α φ' β' ', ἀπὸ δὲ τῆς κατὰ ᾿Αντίοχον πολιορκίας στη ἀπὸ δὲ τῆς ἀναλήψεως τοῦ Χριστοῦ με'. Αη- Ο τοίνυν πολυμαθής • Ευσέβιος ἐν τοῖς χρονικοῖς κανόσι περὶ τῶν ᾿Αντιόχων καὶ Σελεύκων καὶ Πτολεμαίων καὶ τῶν μετὰ τὴν ἐκ ' Βαβυλῶνος ἐπάνοδον καθηγησαμένων ἀρχιερέων διεξιών ἐν ἐπιτομῇ τοιάδε φησίν· ο Ο οὖν • 'Αλέξανδρος ὁ τῶν Μακεδόνων βασιλεὺς, ἔκτον ἄγων ἔτος " τῆς βασι- λείας 1, Δαρεῖον τὸν ᾿Αρσάμου χειρωσάμενος ο καθείλε τὴν Περσῶν βασιλείαν διαρκέσασαν ἀπὸ Κύρου μέχρι Δαρείου στη συβ' 11. Τῆς δὲ τῶν Μα- κεδόνων βασιλείας κατασχούσης ἀπὸ Κραναοῦ έως Αλεξάνδρου Στη φιη' καὶ τούτου τελευτήσαντος ἐν Βαβυλῶνι, διαδέχεται τὴν ἀρχὴν τῆς " Μακεδονίας Φίλιππος, τῆς δὲ Ασίας Αντίγονος, τῆς δὲ Αἰγύ πτου Πτολεμαῖος ὁ Λάγου, τῆς δὲ Συρίας Σέλευ κος 10. 16. (3) Καὶ οἱ μὲν τῆς Συρίας βασιλεύσαντες μετὰ ᾿Αλέξανδρον εἰσιν οὗτοι · Σέλευκος ὁ Νικάνωρ, Αντίοχος ὁ ἐπικληθείς Σωτήρ, Αντίοχος ο Νόθος 19, Σέλευκος ὁ Καλλίνικος, Σέλευκος Αλέξανδρος, Αν- τίοχος ὁ Ἐπιφανής, ὁ Κεραυνός, Αντίοχος ὁ Μέσ γας, Σέλευκος ὁ Φιλοπάτωρ, Αντίοχος, ὃς Ονίαν τὸν ἀρχιερέα τῶν Ἰουδαίων παύσας τῆς ἱερωσύνης ὡρμήθη μεταστῆσαι τὸ πᾶν ἔθνος τῆς πατρώου θρησκείας, καὶ τὸ μὲν ἱερὸν μιάνας, Ολυμπίου 18-10 ναὸν προσηγόρευσε, τῷ δὲ ἔθνει καλά- σεις ἀνηκέστους ἐπαγαγών ει, ἑλληνίζειν ἠνάγκα- ξεν· ἐφ' οὗ καὶ οἱ Μακκαβαῖοι ἐμαρτύρησαν· τὸ δὲ ἱερὸν ἔτεπι τρισὶ μολυνθὲν Ἰούδας ὁ ἐπικληθεὶς Μακκαβαίος, καθάρας τῶν ἀσεβειῶν τὴν χώραν, ἀνενεώσατο. Εἶτα ἐβασίλευσεν ᾿Αντίοχος ὁ Εὐπά- τωρ, Δημήτριος Σέλευκος 1, Αλέξανδρος ὁ τοῦ Βαλά ", Δημήτριος ὁ Νικάνωρ, Αντίοχος ο καὶ Τρύφων, Πτολεμαῖος, Αντίοχος ὁ Σιδήτης ", Αν τίοχος ὁ Γρυπός, ᾿Αντίοχος ὁ Κυζικηνός, Σέλευκος ὁ τοῦ Γρυποῦ, ἐφ᾽ οὗ Αντιόχεια ὑπὸ Ῥωμαίων ήλω καὶ ἡ Συρίας ἀρχὴ κατελύθη διαρκέσασα έτη αν 19:14 (4) Οἱ δὲ τῆς Αἰγύπτου βασιλεύσαντες μετά ᾿Αλέξανδρον εἰσιν οἶδε · Πτολεμαῖος ὁ Λάγου, ἐφ' οὗ Μένανδρος ὁ κωμῳδοποιὸς ἐγνωρίζετο καὶ Θεόφρα στος ὁ φιλόσοφος (885), Πτολεμαῖος ὁ Φιλάδελφος, ἐφ' οὗ οἱ Εβραίων σοφο! τὸν νόμον ἡρμήνευ σαν 5, Πτολεμαῖος ὁ Εὐεργέτης, ἐφ' οὗ ὁ τὴν παν- άρετον Σοφίαν συντάξας Εβραίοις Ἰησοῦς ὁ τοῦ Σιράχ ἐγνωρίζετο, Πτολεμαῖος ὁ Φιλοπάτωρ (ὁ υἱὸς αὐτοῦ), ἐφ' οὗ ὁ τῶν Εβραίων λαὸς αἰχμάλωτος ἀχθεὶς ἐν Αἰγύπτῳ τοιοῦτόν τι πέπονθε προστάξας γὰρ οὗτος τοῖς ἑαυτοῦ ὑπασπισταῖς ἐλέφαντας φ γοῦν οι σλη καὶ πολυΐστωρ της σ' έ. ά. ά. ἐ. δυναστείαν στην Καράνου υνγ' μέν ὁ Νικάνωρ, κ. τ. λ. Περὶ τῶν βασιλέων Συρίας Α. ὁ Θεός Σ. ὁ καὶ 'Αλέξανδρος ? καλλ. 'Αλέξανδρος 344,357, 'Αντ. Σελ. ὁ Φιλοπ. Αντ. ὁ Ἐπιφανής ὃς Διός ἐπάγων Δ. Σελεύκου ? σωτήρ Βαλή Δ. ὁ Δημητρίου οὗλος ε ὁ Α. Αντιόχου Δημήτριος Δ. αὖθις οὗλος, 11, 35. Περὶ τῶν βασιλέων Αἰγύπτου. κ έταξε το Φίλιππος προς GEORGI HAMARTOLI cunda autem difcatione quingenti nonaginta duo; a obsidente Antiocho, ducenti quadraginta octo; a. ascensione Christi, quadraginta duo. B Doctissimus ergo Eusebius in Chronicis canoni · bus, de Antiochis et de Seleucis et de Ptolemais discurrens, necnon et de summis sacerdotibus, qui post regressum Babylone ministrarunt, sic dicit resumens: Alexander vero, Macedonum rex, sexto regui sui anno, Dario Arsami devicto et capto imporium Persarum abstulit, quod a Cyro ad Da- rium ducentis quinquaginta duobus aunis steterat. Macedonum imperii, quod a Carano duravit ad Alexandrum, anni sunt quingenti decem et octo, quo mortuo Babylone, summam occupavit in Macedonia Philippus, in Asia Antigonus, in Ægypto Ptolemæus Lagi, in Syria Seleucus., Qui in Syria post Alexan- drum regnaverunt, hi sunt : Seleucus Nicanor, Autio- chus cognomine Soter, Antiochus Nothus, Seleucus Callinicus, Seleucus Alexandler, Antiochus Epiphanes, Cerauous, Antiochus Magnus, Seleucus Philopator, Antiochus qui, Onia summo sacerdote Judæorum a sacris remoto, panem gentem a cultu patrio deterrere aggressus est, et sanctuario pollutą, templum O¡ym- pii nomine nuncupavit, populumque pœnis acerbis- simis affectum al gentilium cogebat cultum mi- grare; sub quo et Macchabææi ſidem confessi sunt ; templum vero tribus annis profanatum Judas, qui et Marchabus dicitur, expurgata in piis regione, instauravit. Deinde regnaverunt Antiochus Eupa, tor, Demetrius Seleucus, Alexandler_a Bala, Deque- C trius Nicanor, Antiochus Tryplan, Ptolemus, tiochus Sidetes, Antiochus Grypus, Antiochus Cyzicenus, Seleucus Grypi, sub quo, Antiochia a Romanis subacta, Syriæ destructum est imperium, quod ducentorum quinquaginta annorum fuit. . • (2) Variæ lectiones et notæ. Ili vero, qui in Ægypto post Alexandrum rerum potiti sunt Ptolemæus Lagi, quo regnante Me- mander comicus celebrabatur et Theophrastes philosophus; deinde Ptolemæus Philadelphus, sub quo llebræorum sapientes legem interpretati sunt; Ptolemaeus Evergetes, sub quo illustralatur desus Siracides, qui Hebræis plenam virtute Sophiana composuit; post autem Ptolemæus Philopator, filius ejus, sub quo Hebræorum populo in Ægyptum per captivitatem ducto hæc evenerunt; suis namque rex armigeris mandaverat, ut paratos quingentos elephantes vino cum incenso medicato adaquarent, qui inebriati Judæos interficerent; sed cum oras- scnt hi, in ipsius e contra milites et populos ele 1, ³ph' Eus. Slav. ? Ced. Slav. ? - D . - . Eus. Slav. ? • Ceil. 338,17-339,5. · add. Ged. ' add. Ged. Ced. 5'. Eus. 11, 33, Slav.? cod. Slav. ? Εus. * Εus. 1, 324. Nota ova secunda manu codicis. Eus. Slav. ? " add. Ced. Cel. Eus. Eus. Slav. ? Ced. 399,9-24. Ced. Slav. ? 15.30 add. Cel. Ced. * Eus. Slav. Cel. Eus. 1, 358, Eus. ut, 35, Slav.? Ced. Lus. 1, 358, Slav.? Ced. Eus. I, 558, Eus. 1, 358; 11, 35. 18.37 Cod. 340,1. ¹º fp. xal cod. Słav. ? Ged. - 1. 105, σε' 11, 33, αλ' Cel. Slav.?

Α φ' β' ', ἀπὸ δὲ τῆς κατὰ ᾿Αντίοχον πολιορκίας στη ἀπὸ δὲ τῆς ἀναλήψεως τοῦ Χριστοῦ με'. Αη- Ο τοίνυν πολυμαθής • Ευσέβιος ἐν τοῖς χρονικοῖς κανόσι περὶ τῶν ᾿Αντιόχων καὶ Σελεύκων καὶ Πτολεμαίων καὶ τῶν μετὰ τὴν ἐκ ' Βαβυλῶνος ἐπάνοδον καθηγησαμένων ἀρχιερέων διεξιών ἐν ἐπιτομῇ τοιάδε φησίν· ο Ο οὖν • 'Αλέξανδρος ὁ τῶν Μακεδόνων βασιλεὺς, ἔκτον ἄγων ἔτος " τῆς βασι- λείας 1, Δαρεῖον τὸν ᾿Αρσάμου χειρωσάμενος ο καθείλε τὴν Περσῶν βασιλείαν διαρκέσασαν ἀπὸ Κύρου μέχρι Δαρείου στη συβ' 11. Τῆς δὲ τῶν Μα- κεδόνων βασιλείας κατασχούσης ἀπὸ Κραναοῦ έως Αλεξάνδρου Στη φιη' καὶ τούτου τελευτήσαντος ἐν Βαβυλῶνι, διαδέχεται τὴν ἀρχὴν τῆς " Μακεδονίας Φίλιππος, τῆς δὲ Ασίας Αντίγονος, τῆς δὲ Αἰγύ πτου Πτολεμαῖος ὁ Λάγου, τῆς δὲ Συρίας Σέλευ κος 10. 16. (3) Καὶ οἱ μὲν τῆς Συρίας βασιλεύσαντες μετὰ ᾿Αλέξανδρον εἰσιν οὗτοι · Σέλευκος ὁ Νικάνωρ, Αντίοχος ὁ ἐπικληθείς Σωτήρ, Αντίοχος ο Νόθος 19, Σέλευκος ὁ Καλλίνικος, Σέλευκος Αλέξανδρος, Αν- τίοχος ὁ Ἐπιφανής, ὁ Κεραυνός, Αντίοχος ὁ Μέσ γας, Σέλευκος ὁ Φιλοπάτωρ, Αντίοχος, ὃς Ονίαν τὸν ἀρχιερέα τῶν Ἰουδαίων παύσας τῆς ἱερωσύνης ὡρμήθη μεταστῆσαι τὸ πᾶν ἔθνος τῆς πατρώου θρησκείας, καὶ τὸ μὲν ἱερὸν μιάνας, Ολυμπίου 18-10 ναὸν προσηγόρευσε, τῷ δὲ ἔθνει καλά- σεις ἀνηκέστους ἐπαγαγών ει, ἑλληνίζειν ἠνάγκα- ξεν· ἐφ' οὗ καὶ οἱ Μακκαβαῖοι ἐμαρτύρησαν· τὸ δὲ ἱερὸν ἔτεπι τρισὶ μολυνθὲν Ἰούδας ὁ ἐπικληθεὶς Μακκαβαίος, καθάρας τῶν ἀσεβειῶν τὴν χώραν, ἀνενεώσατο. Εἶτα ἐβασίλευσεν ᾿Αντίοχος ὁ Εὐπά- τωρ, Δημήτριος Σέλευκος 1, Αλέξανδρος ὁ τοῦ Βαλά ", Δημήτριος ὁ Νικάνωρ, Αντίοχος ο καὶ Τρύφων, Πτολεμαῖος, Αντίοχος ὁ Σιδήτης ", Αν τίοχος ὁ Γρυπός, ᾿Αντίοχος ὁ Κυζικηνός, Σέλευκος ὁ τοῦ Γρυποῦ, ἐφ᾽ οὗ Αντιόχεια ὑπὸ Ῥωμαίων ήλω καὶ ἡ Συρίας ἀρχὴ κατελύθη διαρκέσασα έτη αν 19:14 (4) Οἱ δὲ τῆς Αἰγύπτου βασιλεύσαντες μετά ᾿Αλέξανδρον εἰσιν οἶδε · Πτολεμαῖος ὁ Λάγου, ἐφ' οὗ Μένανδρος ὁ κωμῳδοποιὸς ἐγνωρίζετο καὶ Θεόφρα στος ὁ φιλόσοφος (885), Πτολεμαῖος ὁ Φιλάδελφος, ἐφ' οὗ οἱ Εβραίων σοφο! τὸν νόμον ἡρμήνευ σαν 5, Πτολεμαῖος ὁ Εὐεργέτης, ἐφ' οὗ ὁ τὴν παν- άρετον Σοφίαν συντάξας Εβραίοις Ἰησοῦς ὁ τοῦ Σιράχ ἐγνωρίζετο, Πτολεμαῖος ὁ Φιλοπάτωρ (ὁ υἱὸς αὐτοῦ), ἐφ' οὗ ὁ τῶν Εβραίων λαὸς αἰχμάλωτος ἀχθεὶς ἐν Αἰγύπτῳ τοιοῦτόν τι πέπονθε προστάξας γὰρ οὗτος τοῖς ἑαυτοῦ ὑπασπισταῖς ἐλέφαντας φ γοῦν οι σλη καὶ πολυΐστωρ της σ' έ. ά. ά. ἐ. δυναστείαν στην Καράνου υνγ' μέν ὁ Νικάνωρ, κ. τ. λ. Περὶ τῶν βασιλέων Συρίας Α. ὁ Θεός Σ. ὁ καὶ 'Αλέξανδρος ? καλλ. 'Αλέξανδρος 344,357, 'Αντ. Σελ. ὁ Φιλοπ. Αντ. ὁ Ἐπιφανής ὃς Διός ἐπάγων Δ. Σελεύκου ? σωτήρ Βαλή Δ. ὁ Δημητρίου οὗλος ε ὁ Α. Αντιόχου Δημήτριος Δ. αὖθις οὗλος, 11, 35. Περὶ τῶν βασιλέων Αἰγύπτου. κ έταξε το Φίλιππος προς GEORGI HAMARTOLI cunda autem difcatione quingenti nonaginta duo; a obsidente Antiocho, ducenti quadraginta octo; a. ascensione Christi, quadraginta duo. B Doctissimus ergo Eusebius in Chronicis canoni · bus, de Antiochis et de Seleucis et de Ptolemais discurrens, necnon et de summis sacerdotibus, qui post regressum Babylone ministrarunt, sic dicit resumens: Alexander vero, Macedonum rex, sexto regui sui anno, Dario Arsami devicto et capto imporium Persarum abstulit, quod a Cyro ad Da- rium ducentis quinquaginta duobus aunis steterat. Macedonum imperii, quod a Carano duravit ad Alexandrum, anni sunt quingenti decem et octo, quo mortuo Babylone, summam occupavit in Macedonia Philippus, in Asia Antigonus, in Ægypto Ptolemæus Lagi, in Syria Seleucus., Qui in Syria post Alexan- drum regnaverunt, hi sunt : Seleucus Nicanor, Autio- chus cognomine Soter, Antiochus Nothus, Seleucus Callinicus, Seleucus Alexandler, Antiochus Epiphanes, Cerauous, Antiochus Magnus, Seleucus Philopator, Antiochus qui, Onia summo sacerdote Judæorum a sacris remoto, panem gentem a cultu patrio deterrere aggressus est, et sanctuario pollutą, templum O¡ym- pii nomine nuncupavit, populumque pœnis acerbis- simis affectum al gentilium cogebat cultum mi- grare; sub quo et Macchabææi ſidem confessi sunt ; templum vero tribus annis profanatum Judas, qui et Marchabus dicitur, expurgata in piis regione, instauravit. Deinde regnaverunt Antiochus Eupa, tor, Demetrius Seleucus, Alexandler_a Bala, Deque- C trius Nicanor, Antiochus Tryplan, Ptolemus, tiochus Sidetes, Antiochus Grypus, Antiochus Cyzicenus, Seleucus Grypi, sub quo, Antiochia a Romanis subacta, Syriæ destructum est imperium, quod ducentorum quinquaginta annorum fuit. . • (2) Variæ lectiones et notæ. Ili vero, qui in Ægypto post Alexandrum rerum potiti sunt Ptolemæus Lagi, quo regnante Me- mander comicus celebrabatur et Theophrastes philosophus; deinde Ptolemæus Philadelphus, sub quo llebræorum sapientes legem interpretati sunt; Ptolemaeus Evergetes, sub quo illustralatur desus Siracides, qui Hebræis plenam virtute Sophiana composuit; post autem Ptolemæus Philopator, filius ejus, sub quo Hebræorum populo in Ægyptum per captivitatem ducto hæc evenerunt; suis namque rex armigeris mandaverat, ut paratos quingentos elephantes vino cum incenso medicato adaquarent, qui inebriati Judæos interficerent; sed cum oras- scnt hi, in ipsius e contra milites et populos ele 1, ³ph' Eus. Slav. ? Ced. Slav. ? - D . - . Eus. Slav. ? • Ceil. 338,17-339,5. · add. Ged. ' add. Ged. Ced. 5'. Eus. 11, 33, Slav.? cod. Slav. ? Εus. * Εus. 1, 324. Nota ova secunda manu codicis. Eus. Slav. ? " add. Ced. Cel. Eus. Eus. Slav. ? Ced. 399,9-24. Ced. Slav. ? 15.30 add. Cel. Ced. * Eus. Slav. Cel. Eus. 1, 358, Eus. ut, 35, Slav.? Ced. Lus. 1, 358, Slav.? Ced. Eus. I, 558, Eus. 1, 358; 11, 35. 18.37 Cod. 340,1. ¹º fp. xal cod. Słav. ? Ged. - 1. 105, σε' 11, 33, αλ' Cel. Slav.?

Α φ' β' ', ἀπὸ δὲ τῆς κατὰ ᾿Αντίοχον πολιορκίας στη ἀπὸ δὲ τῆς ἀναλήψεως τοῦ Χριστοῦ με'. Αη- Ο τοίνυν πολυμαθής • Ευσέβιος ἐν τοῖς χρονικοῖς κανόσι περὶ τῶν ᾿Αντιόχων καὶ Σελεύκων καὶ Πτολεμαίων καὶ τῶν μετὰ τὴν ἐκ ' Βαβυλῶνος ἐπάνοδον καθηγησαμένων ἀρχιερέων διεξιών ἐν ἐπιτομῇ τοιάδε φησίν· ο Ο οὖν • 'Αλέξανδρος ὁ τῶν Μακεδόνων βασιλεὺς, ἔκτον ἄγων ἔτος " τῆς βασι- λείας 1, Δαρεῖον τὸν ᾿Αρσάμου χειρωσάμενος ο καθείλε τὴν Περσῶν βασιλείαν διαρκέσασαν ἀπὸ Κύρου μέχρι Δαρείου στη συβ' 11. Τῆς δὲ τῶν Μα- κεδόνων βασιλείας κατασχούσης ἀπὸ Κραναοῦ έως Αλεξάνδρου Στη φιη' καὶ τούτου τελευτήσαντος ἐν Βαβυλῶνι, διαδέχεται τὴν ἀρχὴν τῆς " Μακεδονίας Φίλιππος, τῆς δὲ Ασίας Αντίγονος, τῆς δὲ Αἰγύ πτου Πτολεμαῖος ὁ Λάγου, τῆς δὲ Συρίας Σέλευ κος 10. 16. (3) Καὶ οἱ μὲν τῆς Συρίας βασιλεύσαντες μετὰ ᾿Αλέξανδρον εἰσιν οὗτοι · Σέλευκος ὁ Νικάνωρ, Αντίοχος ὁ ἐπικληθείς Σωτήρ, Αντίοχος ο Νόθος 19, Σέλευκος ὁ Καλλίνικος, Σέλευκος Αλέξανδρος, Αν- τίοχος ὁ Ἐπιφανής, ὁ Κεραυνός, Αντίοχος ὁ Μέσ γας, Σέλευκος ὁ Φιλοπάτωρ, Αντίοχος, ὃς Ονίαν τὸν ἀρχιερέα τῶν Ἰουδαίων παύσας τῆς ἱερωσύνης ὡρμήθη μεταστῆσαι τὸ πᾶν ἔθνος τῆς πατρώου θρησκείας, καὶ τὸ μὲν ἱερὸν μιάνας, Ολυμπίου 18-10 ναὸν προσηγόρευσε, τῷ δὲ ἔθνει καλά- σεις ἀνηκέστους ἐπαγαγών ει, ἑλληνίζειν ἠνάγκα- ξεν· ἐφ' οὗ καὶ οἱ Μακκαβαῖοι ἐμαρτύρησαν· τὸ δὲ ἱερὸν ἔτεπι τρισὶ μολυνθὲν Ἰούδας ὁ ἐπικληθεὶς Μακκαβαίος, καθάρας τῶν ἀσεβειῶν τὴν χώραν, ἀνενεώσατο. Εἶτα ἐβασίλευσεν ᾿Αντίοχος ὁ Εὐπά- τωρ, Δημήτριος Σέλευκος 1, Αλέξανδρος ὁ τοῦ Βαλά ", Δημήτριος ὁ Νικάνωρ, Αντίοχος ο καὶ Τρύφων, Πτολεμαῖος, Αντίοχος ὁ Σιδήτης ", Αν τίοχος ὁ Γρυπός, ᾿Αντίοχος ὁ Κυζικηνός, Σέλευκος ὁ τοῦ Γρυποῦ, ἐφ᾽ οὗ Αντιόχεια ὑπὸ Ῥωμαίων ήλω καὶ ἡ Συρίας ἀρχὴ κατελύθη διαρκέσασα έτη αν 19:14 (4) Οἱ δὲ τῆς Αἰγύπτου βασιλεύσαντες μετά ᾿Αλέξανδρον εἰσιν οἶδε · Πτολεμαῖος ὁ Λάγου, ἐφ' οὗ Μένανδρος ὁ κωμῳδοποιὸς ἐγνωρίζετο καὶ Θεόφρα στος ὁ φιλόσοφος (885), Πτολεμαῖος ὁ Φιλάδελφος, ἐφ' οὗ οἱ Εβραίων σοφο! τὸν νόμον ἡρμήνευ σαν 5, Πτολεμαῖος ὁ Εὐεργέτης, ἐφ' οὗ ὁ τὴν παν- άρετον Σοφίαν συντάξας Εβραίοις Ἰησοῦς ὁ τοῦ Σιράχ ἐγνωρίζετο, Πτολεμαῖος ὁ Φιλοπάτωρ (ὁ υἱὸς αὐτοῦ), ἐφ' οὗ ὁ τῶν Εβραίων λαὸς αἰχμάλωτος ἀχθεὶς ἐν Αἰγύπτῳ τοιοῦτόν τι πέπονθε προστάξας γὰρ οὗτος τοῖς ἑαυτοῦ ὑπασπισταῖς ἐλέφαντας φ γοῦν οι σλη καὶ πολυΐστωρ της σ' έ. ά. ά. ἐ. δυναστείαν στην Καράνου υνγ' μέν ὁ Νικάνωρ, κ. τ. λ. Περὶ τῶν βασιλέων Συρίας Α. ὁ Θεός Σ. ὁ καὶ 'Αλέξανδρος ? καλλ. 'Αλέξανδρος 344,357, 'Αντ. Σελ. ὁ Φιλοπ. Αντ. ὁ Ἐπιφανής ὃς Διός ἐπάγων Δ. Σελεύκου ? σωτήρ Βαλή Δ. ὁ Δημητρίου οὗλος ε ὁ Α. Αντιόχου Δημήτριος Δ. αὖθις οὗλος, 11, 35. Περὶ τῶν βασιλέων Αἰγύπτου. κ έταξε το Φίλιππος προς GEORGI HAMARTOLI cunda autem difcatione quingenti nonaginta duo; a obsidente Antiocho, ducenti quadraginta octo; a. ascensione Christi, quadraginta duo. B Doctissimus ergo Eusebius in Chronicis canoni · bus, de Antiochis et de Seleucis et de Ptolemais discurrens, necnon et de summis sacerdotibus, qui post regressum Babylone ministrarunt, sic dicit resumens: Alexander vero, Macedonum rex, sexto regui sui anno, Dario Arsami devicto et capto imporium Persarum abstulit, quod a Cyro ad Da- rium ducentis quinquaginta duobus aunis steterat. Macedonum imperii, quod a Carano duravit ad Alexandrum, anni sunt quingenti decem et octo, quo mortuo Babylone, summam occupavit in Macedonia Philippus, in Asia Antigonus, in Ægypto Ptolemæus Lagi, in Syria Seleucus., Qui in Syria post Alexan- drum regnaverunt, hi sunt : Seleucus Nicanor, Autio- chus cognomine Soter, Antiochus Nothus, Seleucus Callinicus, Seleucus Alexandler, Antiochus Epiphanes, Cerauous, Antiochus Magnus, Seleucus Philopator, Antiochus qui, Onia summo sacerdote Judæorum a sacris remoto, panem gentem a cultu patrio deterrere aggressus est, et sanctuario pollutą, templum O¡ym- pii nomine nuncupavit, populumque pœnis acerbis- simis affectum al gentilium cogebat cultum mi- grare; sub quo et Macchabææi ſidem confessi sunt ; templum vero tribus annis profanatum Judas, qui et Marchabus dicitur, expurgata in piis regione, instauravit. Deinde regnaverunt Antiochus Eupa, tor, Demetrius Seleucus, Alexandler_a Bala, Deque- C trius Nicanor, Antiochus Tryplan, Ptolemus, tiochus Sidetes, Antiochus Grypus, Antiochus Cyzicenus, Seleucus Grypi, sub quo, Antiochia a Romanis subacta, Syriæ destructum est imperium, quod ducentorum quinquaginta annorum fuit. . • (2) Variæ lectiones et notæ. Ili vero, qui in Ægypto post Alexandrum rerum potiti sunt Ptolemæus Lagi, quo regnante Me- mander comicus celebrabatur et Theophrastes philosophus; deinde Ptolemæus Philadelphus, sub quo llebræorum sapientes legem interpretati sunt; Ptolemaeus Evergetes, sub quo illustralatur desus Siracides, qui Hebræis plenam virtute Sophiana composuit; post autem Ptolemæus Philopator, filius ejus, sub quo Hebræorum populo in Ægyptum per captivitatem ducto hæc evenerunt; suis namque rex armigeris mandaverat, ut paratos quingentos elephantes vino cum incenso medicato adaquarent, qui inebriati Judæos interficerent; sed cum oras- scnt hi, in ipsius e contra milites et populos ele 1, ³ph' Eus. Slav. ? Ced. Slav. ? - D . - . Eus. Slav. ? • Ceil. 338,17-339,5. · add. Ged. ' add. Ged. Ced. 5'. Eus. 11, 33, Slav.? cod. Slav. ? Εus. * Εus. 1, 324. Nota ova secunda manu codicis. Eus. Slav. ? " add. Ced. Cel. Eus. Eus. Slav. ? Ced. 399,9-24. Ced. Slav. ? 15.30 add. Cel. Ced. * Eus. Slav. Cel. Eus. 1, 358, Eus. ut, 35, Slav.? Ced. Lus. 1, 358, Slav.? Ced. Eus. I, 558, Eus. 1, 358; 11, 35. 18.37 Cod. 340,1. ¹º fp. xal cod. Słav. ? Ged. - 1. 105, σε' 11, 33, αλ' Cel. Slav.?

εὐτρεπίσαι, καὶ τούτου; ποτίσαι οίνον λιβανωτόν, Α ἵνα μεθυσθέντες οι τοὺς Ἰουδαίους ἀποκτείνωσιν, τῶν δὲ προσευξαμένων, οἱ ἐλέφαντες εἰς τοὺς ἑαυ τοῦ στρατιώτας ως καὶ δήμους ἐξορμήσαντες, που λύν οι ὄχλον ἐν τῇ περιεχούσῃ μανία διέφθειραν καὶ οὕτω παραδόξως οἱ Ἰουδαῖοι περισωθέντες, ἀδιαβεῖς ἀπελύθησαν εἰς τὰ ἴδια, τῷ εὐεργέτη Θεῷ εὐχαριστοῦντες. Εἶτα βασιλεύει Πτολεμαῖος ὁ Επι φανής, υἱὸς αὐτοῦ, Πτολεμαῖος ὁ Φιλομήτωρ, υἱὸς αὐτοῦ, Πτολεμαῖος ὁ β' Εὐεργέτης, ἀδελφὸς αὐτοῦ ”, Πτολεμαίος κι η Φύσκον, Πτολεμαῖος ὁ (καὶ) 'Αλέξαν- δρος, Πτολεμαῖος ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ, Πτολεμαίος ὁ Διονύσιος, Κλεοπάτρα, ή θυγάτηρ αὐτοῦ 8, Αν Αύγουστος ἀνελὼν ἐν ἔτει ιδ' 3' ἑαυτοῦ βασιλείας, ἐκράτησε τῆς Αἰγύπτου, καθελὼν τὴν βασιλείαν τῶν Πτολεμαίων, διαρκέσασαν ἔτη θα σ'. (3) Οἱ δὲ μετὰ τὴν ἐκ Βαβυλῶνος ἐπάνοδον Β καθηγησάμενοι ἀρχιερεῖς εἰσιν οὗτος· Ἰησοῦς (ὁ υἱός) Ιωσεδέκ ἅμα Ζοροβάβελ, Ιάκιμος το υἱός Ἰησοῦ, Ελιάσιμο; οι Ἰακίμου, Ιωδαὲ Ἰασίμου 4, Ἰωάννης ὁ τοῦ Ἰωδαὲ, Ἰαδδοῦς ἐφ᾽ οὗ Αλέξανδρος εἰς τ8 Ιερουσαλὴμ τῷ Θεῷ προσεκύνησε (καὶ τὴν Αλεξάνδρειαν ἔκτισε), Ιωνίας Ἰαδίου 45, Ελεάζα- 855, Ιω ία;, Σίμων, Ἰωανάς, Σίμων, Ἰαννῆς ὁ καὶ Υρκανός, Αριστόβουλος, δς με πρῶτος ἐπέθετο διάδημα βασιλικόν πρὸς τῇ ἀρχιερωσύνῃ, Ἰανναῖος - ὁ καὶ ᾿Αλέξανδρος, βασιλεὺς ἅμα καὶ ἀρχιερεύς: μέχρι τούτου οἱ ἀπὸ Κύρου χριστοὶ ἡγούμενος, διαρκέσαντες έτη υπγ', ὦ εἰσιν ἑβδομάδες ἐτῶν ξθ', καθὼς ἔφη Δανιήλο. Καὶ κ γνώση και συνήσεις ἀπὸ ἐξόδου λόγων τοῦ ἀποκριθῆναι καὶ τοῦ οἰκοδο μῆσαι Ἱερουσαλήμ ἕως Χριστοῦ ἡγουμένου ἑβδομά. δες ζ' καὶ ἑβδομάδες ξβ'. » ΡΑ'. ᾿Αρχὴ τῆς βασιλείας Τίτου. αὐτοῦ ", ἔτη γ'. σι (2) Καὶ ὥρᾳ θερινῇ σε πανήματ μον όδοιπορήσεις καὶ αἱμορραγήσας διὰ τῶν μυκτή ρων, ὑπὸ (του) ηλίου συμφλεχθεὶς καὶ πάνυ λει ποθυμήσα;, ἔτι ἐμπνέοντα σ' αὐτὸν ἐνέβαλε, εἰς τὸν τάφον Δομετιανός, ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ (κατ' ἐπι- τροπὴν τῆς γυναικὸς αὐτοῦ). " (3) Ὁ οὖν εν θαυ μάσιος (οὗτο.) Τίτος φιλοσοφώτατος καὶ εύγλωττο- τατός (τε) καὶ πολεμικώτατος (ἅμα) καὶ μέτριος ἄγαν ὑπάρχων καὶ ἀγαθουργίᾳ πολλῇ καὶ σωρρο σύνῃ καὶ δικαιοσύνῃ καὶ φρονήσει κοσμούμενος, εκδηλωτέραν ἅπασι πεποίηκε τὴν ἑαυτοῦ συμ- πάθειαν ἐν τῇ ἁλώσει τῆς Ἱερουσαλήμ σφόδρα γὰρ ἐπένθησε τους θεηλάτους Ἰουδαίους τότε, καὶ μᾶλλον τὸν θεῖον ναὸν ὁρῶν τε πυρπολούμενον ἐδά- κρυσε καὶ τὸν Θεὸν ἐδυσώπησε τυχεῖν ἐλέους καὶ συγγνώμης, ὡς οὐ ἐν κατὰ τὴν ἑαυτοῦ προαίρεσιν ε μεθύσαι οίνῳ λιβανωτῷ ἵνα ἀπ. τ. Ι. δὲ εὐξ. τε αὐτῶν Π. 6. β. ὁ σωτήρ εἰ ὁ ἐπικληθεὶς Σωτήρ Πτ. Πτ. ἡ τούτου θ. δ' ἐν τῷ ιδ' ἔτει εν έτεσι περὶ τῶν ἀρχι ερέων Ιερουσαλήμ. το Ἰάκωβος σε Ἰλιάσ. σε Ιωσή του καταπλαγεὶς γὰρ, κ. τ. λ. κι Ἰαδούν και ἔφη καὶ Δ. τό· Καί Η θέρους ι ή. τε φλ. δὲ ἐμπνέοντος αὐτοῦ ξυλίνην χιόνος γέμουσαν ὡς δῆθεν θεραπεύτων καὶ ἀπέκτειν: π. 6. σ, δι' οὗ οὐ ε ἐν. ὁ ἀδ. ἀ. Δ. εἰς λάρνακα σε γοῦν $3 CHRONICON. - LIB. III. plantes irrueruat, immensamque multitalium, furore abripiente, destruxerunt; unde mirabiliter salvati Ju lei, incolumes in propria remissi sunt, benefacto:i Deo gratias exsolventes. Deinde regna- vit Ptolemus Epiphanes illius filius, et Pluke- marus Philometor ejus filius, et Ptolemæus Secon- dus Evergetes frater ejus, et Ptolemæus Diony. sius, et Cleopatra soror ejus, quam anno sui imperii decimo quarto Augustus auferens in Ægypto dominatus est, et regnum Ptolemæorum evertit, quod ducentis et nouaginta annis perstiterat. C D Qui post reditum e Babylone administrarunt summi sacerdotes, bi sunt : Jesus flius Joselect simul cum Zorobabel, Joacim filius Jesu, Eliaciu filius Joacim, Joiada Sasim, Joannes Joiadæ, Jad- dus, sub quo Alexander Jerusalem Deum adoravit et Alexandriam ædificavit, Jonias Jaddi, Eleaza - rus, Jonias, Simon, Jonathas, Simon, Joannes qui et Hyrcanus, Aristobulus, qui primus diadema re- gium sacerdotali dignitati conjunxit, Joannes qui et Alexander, rex simul et sunimus sacerdos : qui a Cyro usque huc uncti principes per quadringentos octoginta tres anuos, quæ sunt hebdomades amo- rum sexaginta novem, sicut dixit Daniel : ‹ B scies et intelliges ab exitu sermonum ad respon- dendum et ædificandum Jerusalem usque ad Chri- stumn ducem hebdomades septem, hebdomades et sexaginta duæ. CXXX. Initium regni Titi. Post Vespasianum imperavit Titus ejus filius tres annos. Ille, cum æstate totam diem olim in vią egisset, et sanguis e naribus profluisset, et sole exustus omnino exanimatus esset, in sepulcro a Domitiano, fratre sun, sua ipsius uxore mandante, adhuc spiraas conditus est. Mirabilis ergo Tituş ille, prudentia et dimicandi dicendique simul vir- tute perillustris, qui et clementia multa, et sapien- tia, et justitia, et consilio ornatissiinus, eviden țius compatientis animi sensum manifestavit ių expugnatione Jerusalem: valde etenim super Ju- dæos a Deo maledictos gemuit, et praesertim ten- plum videns igne consumptum delevit, a Deo mis sericordiam precatus et veniam, quasi præter vo̟. Juntatem ipsius acciderint ista, sed propter abominabilem Deo ipsorum duritiam; unde cum, expugnata urbe, victoren illum et triumphalorem Varia lectiones et notæ. Cel. Slav.? add. Ced. add. Cod. b. in codice repetitum sicut quo sequitur. Cel sed Cf. Eus. 1,. 251. Ced. Ced. Ced. Ced. 540,20-341,1 ; 319.3-11. Ced. Gerl. Slav. ? Ced. v led. J. xvmm, 6. Ced. lavia; add. Ged. Gel. “ Ced. Dan. 1, 95. * Ced. 580, 2. ** T. ¿ við; à. ¿6. Ced. * Ced. 580. 361,9. Ced. Ced. Ceil. Ced. * Ged. Ced. "Ced. 381, 14. Cel 6) Μετά (δέ) Ούεσπασιανὸν ἐβασίλευσε Τίτος, υἱὸς

εὐτρεπίσαι, καὶ τούτου; ποτίσαι οίνον λιβανωτόν, Α ἵνα μεθυσθέντες οι τοὺς Ἰουδαίους ἀποκτείνωσιν, τῶν δὲ προσευξαμένων, οἱ ἐλέφαντες εἰς τοὺς ἑαυ τοῦ στρατιώτας ως καὶ δήμους ἐξορμήσαντες, που λύν οι ὄχλον ἐν τῇ περιεχούσῃ μανία διέφθειραν καὶ οὕτω παραδόξως οἱ Ἰουδαῖοι περισωθέντες, ἀδιαβεῖς ἀπελύθησαν εἰς τὰ ἴδια, τῷ εὐεργέτη Θεῷ εὐχαριστοῦντες. Εἶτα βασιλεύει Πτολεμαῖος ὁ Επι φανής, υἱὸς αὐτοῦ, Πτολεμαῖος ὁ Φιλομήτωρ, υἱὸς αὐτοῦ, Πτολεμαῖος ὁ β' Εὐεργέτης, ἀδελφὸς αὐτοῦ ”, Πτολεμαίος κι η Φύσκον, Πτολεμαῖος ὁ (καὶ) 'Αλέξαν- δρος, Πτολεμαῖος ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ, Πτολεμαίος ὁ Διονύσιος, Κλεοπάτρα, ή θυγάτηρ αὐτοῦ 8, Αν Αύγουστος ἀνελὼν ἐν ἔτει ιδ' 3' ἑαυτοῦ βασιλείας, ἐκράτησε τῆς Αἰγύπτου, καθελὼν τὴν βασιλείαν τῶν Πτολεμαίων, διαρκέσασαν ἔτη θα σ'. (3) Οἱ δὲ μετὰ τὴν ἐκ Βαβυλῶνος ἐπάνοδον Β καθηγησάμενοι ἀρχιερεῖς εἰσιν οὗτος· Ἰησοῦς (ὁ υἱός) Ιωσεδέκ ἅμα Ζοροβάβελ, Ιάκιμος το υἱός Ἰησοῦ, Ελιάσιμο; οι Ἰακίμου, Ιωδαὲ Ἰασίμου 4, Ἰωάννης ὁ τοῦ Ἰωδαὲ, Ἰαδδοῦς ἐφ᾽ οὗ Αλέξανδρος εἰς τ8 Ιερουσαλὴμ τῷ Θεῷ προσεκύνησε (καὶ τὴν Αλεξάνδρειαν ἔκτισε), Ιωνίας Ἰαδίου 45, Ελεάζα- 855, Ιω ία;, Σίμων, Ἰωανάς, Σίμων, Ἰαννῆς ὁ καὶ Υρκανός, Αριστόβουλος, δς με πρῶτος ἐπέθετο διάδημα βασιλικόν πρὸς τῇ ἀρχιερωσύνῃ, Ἰανναῖος - ὁ καὶ ᾿Αλέξανδρος, βασιλεὺς ἅμα καὶ ἀρχιερεύς: μέχρι τούτου οἱ ἀπὸ Κύρου χριστοὶ ἡγούμενος, διαρκέσαντες έτη υπγ', ὦ εἰσιν ἑβδομάδες ἐτῶν ξθ', καθὼς ἔφη Δανιήλο. Καὶ κ γνώση και συνήσεις ἀπὸ ἐξόδου λόγων τοῦ ἀποκριθῆναι καὶ τοῦ οἰκοδο μῆσαι Ἱερουσαλήμ ἕως Χριστοῦ ἡγουμένου ἑβδομά. δες ζ' καὶ ἑβδομάδες ξβ'. » ΡΑ'. ᾿Αρχὴ τῆς βασιλείας Τίτου. αὐτοῦ ", ἔτη γ'. σι (2) Καὶ ὥρᾳ θερινῇ σε πανήματ μον όδοιπορήσεις καὶ αἱμορραγήσας διὰ τῶν μυκτή ρων, ὑπὸ (του) ηλίου συμφλεχθεὶς καὶ πάνυ λει ποθυμήσα;, ἔτι ἐμπνέοντα σ' αὐτὸν ἐνέβαλε, εἰς τὸν τάφον Δομετιανός, ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ (κατ' ἐπι- τροπὴν τῆς γυναικὸς αὐτοῦ). " (3) Ὁ οὖν εν θαυ μάσιος (οὗτο.) Τίτος φιλοσοφώτατος καὶ εύγλωττο- τατός (τε) καὶ πολεμικώτατος (ἅμα) καὶ μέτριος ἄγαν ὑπάρχων καὶ ἀγαθουργίᾳ πολλῇ καὶ σωρρο σύνῃ καὶ δικαιοσύνῃ καὶ φρονήσει κοσμούμενος, εκδηλωτέραν ἅπασι πεποίηκε τὴν ἑαυτοῦ συμ- πάθειαν ἐν τῇ ἁλώσει τῆς Ἱερουσαλήμ σφόδρα γὰρ ἐπένθησε τους θεηλάτους Ἰουδαίους τότε, καὶ μᾶλλον τὸν θεῖον ναὸν ὁρῶν τε πυρπολούμενον ἐδά- κρυσε καὶ τὸν Θεὸν ἐδυσώπησε τυχεῖν ἐλέους καὶ συγγνώμης, ὡς οὐ ἐν κατὰ τὴν ἑαυτοῦ προαίρεσιν ε μεθύσαι οίνῳ λιβανωτῷ ἵνα ἀπ. τ. Ι. δὲ εὐξ. τε αὐτῶν Π. 6. β. ὁ σωτήρ εἰ ὁ ἐπικληθεὶς Σωτήρ Πτ. Πτ. ἡ τούτου θ. δ' ἐν τῷ ιδ' ἔτει εν έτεσι περὶ τῶν ἀρχι ερέων Ιερουσαλήμ. το Ἰάκωβος σε Ἰλιάσ. σε Ιωσή του καταπλαγεὶς γὰρ, κ. τ. λ. κι Ἰαδούν και ἔφη καὶ Δ. τό· Καί Η θέρους ι ή. τε φλ. δὲ ἐμπνέοντος αὐτοῦ ξυλίνην χιόνος γέμουσαν ὡς δῆθεν θεραπεύτων καὶ ἀπέκτειν: π. 6. σ, δι' οὗ οὐ ε ἐν. ὁ ἀδ. ἀ. Δ. εἰς λάρνακα σε γοῦν $3 CHRONICON. - LIB. III. plantes irrueruat, immensamque multitalium, furore abripiente, destruxerunt; unde mirabiliter salvati Ju lei, incolumes in propria remissi sunt, benefacto:i Deo gratias exsolventes. Deinde regna- vit Ptolemus Epiphanes illius filius, et Pluke- marus Philometor ejus filius, et Ptolemæus Secon- dus Evergetes frater ejus, et Ptolemæus Diony. sius, et Cleopatra soror ejus, quam anno sui imperii decimo quarto Augustus auferens in Ægypto dominatus est, et regnum Ptolemæorum evertit, quod ducentis et nouaginta annis perstiterat. C D Qui post reditum e Babylone administrarunt summi sacerdotes, bi sunt : Jesus flius Joselect simul cum Zorobabel, Joacim filius Jesu, Eliaciu filius Joacim, Joiada Sasim, Joannes Joiadæ, Jad- dus, sub quo Alexander Jerusalem Deum adoravit et Alexandriam ædificavit, Jonias Jaddi, Eleaza - rus, Jonias, Simon, Jonathas, Simon, Joannes qui et Hyrcanus, Aristobulus, qui primus diadema re- gium sacerdotali dignitati conjunxit, Joannes qui et Alexander, rex simul et sunimus sacerdos : qui a Cyro usque huc uncti principes per quadringentos octoginta tres anuos, quæ sunt hebdomades amo- rum sexaginta novem, sicut dixit Daniel : ‹ B scies et intelliges ab exitu sermonum ad respon- dendum et ædificandum Jerusalem usque ad Chri- stumn ducem hebdomades septem, hebdomades et sexaginta duæ. CXXX. Initium regni Titi. Post Vespasianum imperavit Titus ejus filius tres annos. Ille, cum æstate totam diem olim in vią egisset, et sanguis e naribus profluisset, et sole exustus omnino exanimatus esset, in sepulcro a Domitiano, fratre sun, sua ipsius uxore mandante, adhuc spiraas conditus est. Mirabilis ergo Tituş ille, prudentia et dimicandi dicendique simul vir- tute perillustris, qui et clementia multa, et sapien- tia, et justitia, et consilio ornatissiinus, eviden țius compatientis animi sensum manifestavit ių expugnatione Jerusalem: valde etenim super Ju- dæos a Deo maledictos gemuit, et praesertim ten- plum videns igne consumptum delevit, a Deo mis sericordiam precatus et veniam, quasi præter vo̟. Juntatem ipsius acciderint ista, sed propter abominabilem Deo ipsorum duritiam; unde cum, expugnata urbe, victoren illum et triumphalorem Varia lectiones et notæ. Cel. Slav.? add. Ced. add. Cod. b. in codice repetitum sicut quo sequitur. Cel sed Cf. Eus. 1,. 251. Ced. Ced. Ced. Ced. 540,20-341,1 ; 319.3-11. Ced. Gerl. Slav. ? Ced. v led. J. xvmm, 6. Ced. lavia; add. Ged. Gel. “ Ced. Dan. 1, 95. * Ced. 580, 2. ** T. ¿ við; à. ¿6. Ced. * Ced. 580. 361,9. Ced. Ced. Ceil. Ced. * Ged. Ced. "Ced. 381, 14. Cel 6) Μετά (δέ) Ούεσπασιανὸν ἐβασίλευσε Τίτος, υἱὸς

εὐτρεπίσαι, καὶ τούτου; ποτίσαι οίνον λιβανωτόν, Α ἵνα μεθυσθέντες οι τοὺς Ἰουδαίους ἀποκτείνωσιν, τῶν δὲ προσευξαμένων, οἱ ἐλέφαντες εἰς τοὺς ἑαυ τοῦ στρατιώτας ως καὶ δήμους ἐξορμήσαντες, που λύν οι ὄχλον ἐν τῇ περιεχούσῃ μανία διέφθειραν καὶ οὕτω παραδόξως οἱ Ἰουδαῖοι περισωθέντες, ἀδιαβεῖς ἀπελύθησαν εἰς τὰ ἴδια, τῷ εὐεργέτη Θεῷ εὐχαριστοῦντες. Εἶτα βασιλεύει Πτολεμαῖος ὁ Επι φανής, υἱὸς αὐτοῦ, Πτολεμαῖος ὁ Φιλομήτωρ, υἱὸς αὐτοῦ, Πτολεμαῖος ὁ β' Εὐεργέτης, ἀδελφὸς αὐτοῦ ”, Πτολεμαίος κι η Φύσκον, Πτολεμαῖος ὁ (καὶ) 'Αλέξαν- δρος, Πτολεμαῖος ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ, Πτολεμαίος ὁ Διονύσιος, Κλεοπάτρα, ή θυγάτηρ αὐτοῦ 8, Αν Αύγουστος ἀνελὼν ἐν ἔτει ιδ' 3' ἑαυτοῦ βασιλείας, ἐκράτησε τῆς Αἰγύπτου, καθελὼν τὴν βασιλείαν τῶν Πτολεμαίων, διαρκέσασαν ἔτη θα σ'. (3) Οἱ δὲ μετὰ τὴν ἐκ Βαβυλῶνος ἐπάνοδον Β καθηγησάμενοι ἀρχιερεῖς εἰσιν οὗτος· Ἰησοῦς (ὁ υἱός) Ιωσεδέκ ἅμα Ζοροβάβελ, Ιάκιμος το υἱός Ἰησοῦ, Ελιάσιμο; οι Ἰακίμου, Ιωδαὲ Ἰασίμου 4, Ἰωάννης ὁ τοῦ Ἰωδαὲ, Ἰαδδοῦς ἐφ᾽ οὗ Αλέξανδρος εἰς τ8 Ιερουσαλὴμ τῷ Θεῷ προσεκύνησε (καὶ τὴν Αλεξάνδρειαν ἔκτισε), Ιωνίας Ἰαδίου 45, Ελεάζα- 855, Ιω ία;, Σίμων, Ἰωανάς, Σίμων, Ἰαννῆς ὁ καὶ Υρκανός, Αριστόβουλος, δς με πρῶτος ἐπέθετο διάδημα βασιλικόν πρὸς τῇ ἀρχιερωσύνῃ, Ἰανναῖος - ὁ καὶ ᾿Αλέξανδρος, βασιλεὺς ἅμα καὶ ἀρχιερεύς: μέχρι τούτου οἱ ἀπὸ Κύρου χριστοὶ ἡγούμενος, διαρκέσαντες έτη υπγ', ὦ εἰσιν ἑβδομάδες ἐτῶν ξθ', καθὼς ἔφη Δανιήλο. Καὶ κ γνώση και συνήσεις ἀπὸ ἐξόδου λόγων τοῦ ἀποκριθῆναι καὶ τοῦ οἰκοδο μῆσαι Ἱερουσαλήμ ἕως Χριστοῦ ἡγουμένου ἑβδομά. δες ζ' καὶ ἑβδομάδες ξβ'. » ΡΑ'. ᾿Αρχὴ τῆς βασιλείας Τίτου. αὐτοῦ ", ἔτη γ'. σι (2) Καὶ ὥρᾳ θερινῇ σε πανήματ μον όδοιπορήσεις καὶ αἱμορραγήσας διὰ τῶν μυκτή ρων, ὑπὸ (του) ηλίου συμφλεχθεὶς καὶ πάνυ λει ποθυμήσα;, ἔτι ἐμπνέοντα σ' αὐτὸν ἐνέβαλε, εἰς τὸν τάφον Δομετιανός, ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ (κατ' ἐπι- τροπὴν τῆς γυναικὸς αὐτοῦ). " (3) Ὁ οὖν εν θαυ μάσιος (οὗτο.) Τίτος φιλοσοφώτατος καὶ εύγλωττο- τατός (τε) καὶ πολεμικώτατος (ἅμα) καὶ μέτριος ἄγαν ὑπάρχων καὶ ἀγαθουργίᾳ πολλῇ καὶ σωρρο σύνῃ καὶ δικαιοσύνῃ καὶ φρονήσει κοσμούμενος, εκδηλωτέραν ἅπασι πεποίηκε τὴν ἑαυτοῦ συμ- πάθειαν ἐν τῇ ἁλώσει τῆς Ἱερουσαλήμ σφόδρα γὰρ ἐπένθησε τους θεηλάτους Ἰουδαίους τότε, καὶ μᾶλλον τὸν θεῖον ναὸν ὁρῶν τε πυρπολούμενον ἐδά- κρυσε καὶ τὸν Θεὸν ἐδυσώπησε τυχεῖν ἐλέους καὶ συγγνώμης, ὡς οὐ ἐν κατὰ τὴν ἑαυτοῦ προαίρεσιν ε μεθύσαι οίνῳ λιβανωτῷ ἵνα ἀπ. τ. Ι. δὲ εὐξ. τε αὐτῶν Π. 6. β. ὁ σωτήρ εἰ ὁ ἐπικληθεὶς Σωτήρ Πτ. Πτ. ἡ τούτου θ. δ' ἐν τῷ ιδ' ἔτει εν έτεσι περὶ τῶν ἀρχι ερέων Ιερουσαλήμ. το Ἰάκωβος σε Ἰλιάσ. σε Ιωσή του καταπλαγεὶς γὰρ, κ. τ. λ. κι Ἰαδούν και ἔφη καὶ Δ. τό· Καί Η θέρους ι ή. τε φλ. δὲ ἐμπνέοντος αὐτοῦ ξυλίνην χιόνος γέμουσαν ὡς δῆθεν θεραπεύτων καὶ ἀπέκτειν: π. 6. σ, δι' οὗ οὐ ε ἐν. ὁ ἀδ. ἀ. Δ. εἰς λάρνακα σε γοῦν $3 CHRONICON. - LIB. III. plantes irrueruat, immensamque multitalium, furore abripiente, destruxerunt; unde mirabiliter salvati Ju lei, incolumes in propria remissi sunt, benefacto:i Deo gratias exsolventes. Deinde regna- vit Ptolemus Epiphanes illius filius, et Pluke- marus Philometor ejus filius, et Ptolemæus Secon- dus Evergetes frater ejus, et Ptolemæus Diony. sius, et Cleopatra soror ejus, quam anno sui imperii decimo quarto Augustus auferens in Ægypto dominatus est, et regnum Ptolemæorum evertit, quod ducentis et nouaginta annis perstiterat. C D Qui post reditum e Babylone administrarunt summi sacerdotes, bi sunt : Jesus flius Joselect simul cum Zorobabel, Joacim filius Jesu, Eliaciu filius Joacim, Joiada Sasim, Joannes Joiadæ, Jad- dus, sub quo Alexander Jerusalem Deum adoravit et Alexandriam ædificavit, Jonias Jaddi, Eleaza - rus, Jonias, Simon, Jonathas, Simon, Joannes qui et Hyrcanus, Aristobulus, qui primus diadema re- gium sacerdotali dignitati conjunxit, Joannes qui et Alexander, rex simul et sunimus sacerdos : qui a Cyro usque huc uncti principes per quadringentos octoginta tres anuos, quæ sunt hebdomades amo- rum sexaginta novem, sicut dixit Daniel : ‹ B scies et intelliges ab exitu sermonum ad respon- dendum et ædificandum Jerusalem usque ad Chri- stumn ducem hebdomades septem, hebdomades et sexaginta duæ. CXXX. Initium regni Titi. Post Vespasianum imperavit Titus ejus filius tres annos. Ille, cum æstate totam diem olim in vią egisset, et sanguis e naribus profluisset, et sole exustus omnino exanimatus esset, in sepulcro a Domitiano, fratre sun, sua ipsius uxore mandante, adhuc spiraas conditus est. Mirabilis ergo Tituş ille, prudentia et dimicandi dicendique simul vir- tute perillustris, qui et clementia multa, et sapien- tia, et justitia, et consilio ornatissiinus, eviden țius compatientis animi sensum manifestavit ių expugnatione Jerusalem: valde etenim super Ju- dæos a Deo maledictos gemuit, et praesertim ten- plum videns igne consumptum delevit, a Deo mis sericordiam precatus et veniam, quasi præter vo̟. Juntatem ipsius acciderint ista, sed propter abominabilem Deo ipsorum duritiam; unde cum, expugnata urbe, victoren illum et triumphalorem Varia lectiones et notæ. Cel. Slav.? add. Ced. add. Cod. b. in codice repetitum sicut quo sequitur. Cel sed Cf. Eus. 1,. 251. Ced. Ced. Ced. Ced. 540,20-341,1 ; 319.3-11. Ced. Gerl. Slav. ? Ced. v led. J. xvmm, 6. Ced. lavia; add. Ged. Gel. “ Ced. Dan. 1, 95. * Ced. 580, 2. ** T. ¿ við; à. ¿6. Ced. * Ced. 580. 361,9. Ced. Ced. Ceil. Ced. * Ged. Ced. "Ced. 381, 14. Cel 6) Μετά (δέ) Ούεσπασιανὸν ἐβασίλευσε Τίτος, υἱὸς

Α ταῦτα γεγόνασιν, ἀλλὰ διὰ τὴν ἐκείνων θεοστυγή δυστροπίαν, ὅθεν δὴ μετὰ τὴν ἅλωσιν πρὸς τοὺς ἀνακηρύττοντας αὐτὸν νικητὴν καὶ τροπαιούχον διωθεῖτο τὰς ἀναῤῥήσεις, ὡς οὐκ αὐτὸς εἴργασθαι τοῦτο σαφήσας οι, ἀλλὰ θεηλάτῳ καὶ θείᾳ ὀργῇ καθυπουργῆσαι σε καὶ τὰς χεῖρας ἐπιδεδωκέναι. (4) Καντεῦθεν τοίνυν διὰ τὴν ἀρετὴν αὐτοῦ καὶ ταπεινοφροσύνην παγγέραστος καὶ πανεπέραστος γενόμενος, οὕτως ἐτελεύτησε. (894) Τοσοῦτον οἱ δὲ θρῆνος ἐν τῇ τελευτῇ αὐτοῦ κατέσχε τὴν Ῥώμην, ὡς ἐν χρόνῳ πολλῷ τοῦτον ἀπομνημονεύοντες καὶ τὰς ἀρετὰς αὐτοῦ διαλογιζόμενοι σε δημοσίᾳ καὶ κατ οἴκους κατέκλαιον “ ὥσπερ οἰκείῳ πάθει κατεχόμενοι έκαστος ". Εφ' οὗ τὸ Βέσβιον ὄρος ἐν τῇ δύσει, κατά κορυφῆς ῥαγὲν, πῦρ ἀνέβλυσεν « τοσοῦτον, ὡς κα- ταφλέξαι τὴν παρακειμένην χώραν συν το ταῖς πόλ λεσιν· ὅπερ θεασάμενοι οι Έλληνες καὶ σφόδρα καταπλαγέντες ηρώτησαν τινας [τῶν] ἐλλογίμων Χριστιανῶν πῶς καὶ πόθεν ἐξῆλθε τὸ πῦρ ἐκ τῶν μυχαιτάτων " τῆς γῆς. Οἱ δέ φασιν· Ἐξ ἑτοιμασμένης τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ, καὶ πᾶσι τοῖς ἁμαρτωλοῖς καὶ ἀσεβέσιν ἀνθρώποις (ἐκ) τῆς γεέν νης ἀνεδόθη πρὸς σωφρονισμὸν καὶ ἐπίγνωσιν τῶν ἁμαρτανόντων· καὶ δῆλον ἐξ ὧν τε ὁ περιβόητος ὁμῶν διδάσκαλος Πλάτων ἔφη, διεξερχόμενος ἐν τῷ Φαίδωνι περὶ τῶν λήξεων καὶ ἀποπληρώσεων τῶν ψυχῶν, ὅτι οἱ κακῶς βεβιωκότες κολάζονται ἐν τῷ Κωκυτῷ, καὶ ἐν Πυριφλεγέθοντι, καὶ ἐν τῷ Ταρτάρῳ, ἅτινά εἰσιν ἐν τῷ τῆς γῆς βάθει τ καὶ ταῦτα μὲν ἐκεῖνοι πρὸς τοὺς κατ' ἐκεῖνο καιρού το διαποροῦντας Έλληνας. ** (6) Ο δέ (γε) θεῖος Πατρίκιος, ο Προύσης τ τῆς πόλεως ἐπίσκοπος καὶ μάρτυς, πρὸς τὸν δικα στὴν ἀνθύπατον ἐρωτηθεὶς ἐπὶ δήμου καὶ λαοῦ το περὶ τῶν αὐτοφυῶν (θερμῶν ὑδάτων) πόθεν ἀνάγον ται, οὕτως ἀπεκρίθη· «Ο κτίσας Θεὸς πῦρ καὶ ὕδωρ ἐξ οὐκ ὄντων οὐσιῶν 88, ἐκ μὲν τοῦ πυρὸς φῶς, ἥλιον καὶ λοιπούς φωστήρας κι ἐποίησε καὶ κατ εσκεύασε λόγῳ (μόνῳ καὶ) προσέταξεν αὐτοὺς ἡμέρας καὶ νύκτας σε δαδουχεῖν· τοσαύτη γὰρ αὐτοῦ ἡ δύνατ μες ὅσον καὶ τὸ θέλημα. Ἐκ δὲ τοῦ ὕδατος τὸ στερέ ωμα τοῦ οὐρανοῦ συμπήξας καὶ (τὴν γῆν ἐπάνω τῶν ὑδάτων ἐδράσας ἐποίησε τὰ ἐν αὐτοῖς πάντα προγνωστικῇ ἐνεργεία, ἵνα ὁ μέλλων δι᾿ αὐτοῦ ἀνα- πλάττεσθαι ἄνθρωπος μηδενὸς τῶν ἀναγκαίων καὶ συμφερόντων εἰς χρήσιν ἐπιδέηται δ· ἐν οἷς δύο τόπους εὐτρεπίσας πάλιν τε ἀϊδίους, τὸν μὲν φωτί καταλάμπεσθαι καὶ ἀπεράντων ἀγαθῶν ἔμπλεον κατεσκεύασε, τὸ δὲ σκότους καὶ χολαστικοῦ σε πυρὸς αἰωνίου πεποίηκεν, ὅπως οἱ μὲν εὐαρεστήσαντες το είργασται οι ταῦτα φήσας σε καθυπούργησεν σε Τοσοῦτος δὲ Θ. ἐπί σε άναλ. σε κλαίειν σ' Τίτος ἀπειλαῖς ἐφόβει μόνον τοὺς ὑπευθύνους καὶ οὐ τιμω- ρίαις. Βασιλεύοντος οὖν αὐτοῦ οὐ παρῆλθεν ἡμέρα ἐν ᾗ δωρόν (τι τῶν ὑπηκόων τινὶ ἡ εὐεργεσίαν πα ρέσχε · βασιλεύειν γάρ ἐστιν (ἔλεγε γὰρ βασιλέως εἶναι γνώμην τὸ εὐεργετεῖν καὶ ἀληθεύειν (καὶ ἐν ταῖς αἰτήσεσιν εὐεπίκοον εἶναι ἔλεγε δὲ ὅτι τὸν βλέποντα βασιλέα οὐ δεῖ ἐξ έρχεσθαι λυπούμενον. * τῷ γ' ἔτει τῆς βασιλείας Τίτου τῷ το εξεφύσησε πυρ τ. χ. καὶ τὰς πόλεις μυχάτων και τ. €. το β. τῆς γῆς τί ἐκείνῳ καιρῷ Περὶ τῶν θερμών υδάτων Π. καὶ τῆς Πρ. ἐπ. λ. καὶ δ. εξέρχεται και οι φῶς καὶ ἡ. καὶ τοὺς λ. ἀστέρας κατασκευάσας λόγῳ πρ.(el. αὐτοῖς ἡμέραν και νύκτα παρ' ά. πλασθήσεσθαι οι ἐνδεῖται πόλ πάλαι ? 8$ Εμπλεων Με κολαστηρίου GEORGII IIANARTOLI prædicarent, ipse laudes abnuebat ; sese talia ope- ratum esse manifeste negans, dicensque fatali ire Dei inserviisse et manus suppeditasse. Oh virtu- tem igitur et modestiam valde commendatus et omnino spectatus obiit. Tanta in hujus ine Rome lamentatio, ut diu cum commemorantes, et virtu- tes ejus publice et privatim celebrantes, illacryma- rent, quasi domestico luctu unusquisque teneretur. Juxta finem dominatus illius, Vesuvius mons ad occidentem, rupto cacumine, tantum flammarum evomuit exæstuans, ut omnis circa regio una cum (5) urbibus igne consumeretur. Quo viso, gentiles B summopere percalsi quosdam ex præclaris Chri- stianis interrogaverunt, quomodo et qua de causa ex inferioribus terræ ignis eruperit. Qui dixerunt eum, ex illa quæ diabolo parata est et angelis ejus, et cunctis peccatoribus et impiis gehenna, exiisse, ad correctionem et manifestationem præ- varicantium ; et hoc (inquiebant) apparet ex iis quæ dicit pereelebris præceptor vester Plato dis- serens in l’hædone de quiete èt perfectione anima- rum, eos nempe qui male vixerunt in Cocyto castigari, et in Phlegelonte, et in Tartaro, quae sunt in imis visceribus terre; et læc illi ad gentiles tunc temporis sollicitos dixerunt. C D. autem Patricius, Prusiæ urbis episcopus et martyr, cum apud judicem proconsulem coram po- pulo et plebe interrogatus fuisset de calidis et sponte scaturientibus aquis, unde assurgant, ita reapondit : ‹ Qui ex jis quæ nop erant creavit Deus ignem et aquam, ex igne uno verbo fecit comparavitque so- lem et alia luminaria, præcepitque ut noctes et dies lucerent ca enim illius potestas, quæ voluntas. Ex aqua vero firmamento cœli fundato, et terra supra aquas stabilita, omnia quæque ibi providenti virtute perfecit, ut, quem plasmaturus erat, bio- mini multius necessariorum et ad usum utilium indigentia foret ; in quibus item duo loca paravit æterna, quorum unụm lumine perfundi et bonis infinitis cumulari voluit, alterum autem caligine igneque castigante simul et sempiterno, ut li qui D bene vixerunt, nec ad diaboli mendacia decli- naverunt, in locum splendentium bonorum post resurrectionem introducţi, in æternum sęcum con; Variæ lectiones et notæ. Ced. 381,14. cod. Cell. cod. Ceil. Ced. Ced. Ced.) Ced.) Ced. 380, 14-22 omissis reliquis Girl., 424, 13-425,2. — Ced. d' Eus. 1, Ged. Ced. " Ced. * add. Ced. * C— Cel. cod. " Ced, 495,3-429,19. " Cod. * Cod. * Ced. add. Ced. Ced. Led Cel. cod. Cel. Ged.

Α ταῦτα γεγόνασιν, ἀλλὰ διὰ τὴν ἐκείνων θεοστυγή δυστροπίαν, ὅθεν δὴ μετὰ τὴν ἅλωσιν πρὸς τοὺς ἀνακηρύττοντας αὐτὸν νικητὴν καὶ τροπαιούχον διωθεῖτο τὰς ἀναῤῥήσεις, ὡς οὐκ αὐτὸς εἴργασθαι τοῦτο σαφήσας οι, ἀλλὰ θεηλάτῳ καὶ θείᾳ ὀργῇ καθυπουργῆσαι σε καὶ τὰς χεῖρας ἐπιδεδωκέναι. (4) Καντεῦθεν τοίνυν διὰ τὴν ἀρετὴν αὐτοῦ καὶ ταπεινοφροσύνην παγγέραστος καὶ πανεπέραστος γενόμενος, οὕτως ἐτελεύτησε. (894) Τοσοῦτον οἱ δὲ θρῆνος ἐν τῇ τελευτῇ αὐτοῦ κατέσχε τὴν Ῥώμην, ὡς ἐν χρόνῳ πολλῷ τοῦτον ἀπομνημονεύοντες καὶ τὰς ἀρετὰς αὐτοῦ διαλογιζόμενοι σε δημοσίᾳ καὶ κατ οἴκους κατέκλαιον “ ὥσπερ οἰκείῳ πάθει κατεχόμενοι έκαστος ". Εφ' οὗ τὸ Βέσβιον ὄρος ἐν τῇ δύσει, κατά κορυφῆς ῥαγὲν, πῦρ ἀνέβλυσεν « τοσοῦτον, ὡς κα- ταφλέξαι τὴν παρακειμένην χώραν συν το ταῖς πόλ λεσιν· ὅπερ θεασάμενοι οι Έλληνες καὶ σφόδρα καταπλαγέντες ηρώτησαν τινας [τῶν] ἐλλογίμων Χριστιανῶν πῶς καὶ πόθεν ἐξῆλθε τὸ πῦρ ἐκ τῶν μυχαιτάτων " τῆς γῆς. Οἱ δέ φασιν· Ἐξ ἑτοιμασμένης τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ, καὶ πᾶσι τοῖς ἁμαρτωλοῖς καὶ ἀσεβέσιν ἀνθρώποις (ἐκ) τῆς γεέν νης ἀνεδόθη πρὸς σωφρονισμὸν καὶ ἐπίγνωσιν τῶν ἁμαρτανόντων· καὶ δῆλον ἐξ ὧν τε ὁ περιβόητος ὁμῶν διδάσκαλος Πλάτων ἔφη, διεξερχόμενος ἐν τῷ Φαίδωνι περὶ τῶν λήξεων καὶ ἀποπληρώσεων τῶν ψυχῶν, ὅτι οἱ κακῶς βεβιωκότες κολάζονται ἐν τῷ Κωκυτῷ, καὶ ἐν Πυριφλεγέθοντι, καὶ ἐν τῷ Ταρτάρῳ, ἅτινά εἰσιν ἐν τῷ τῆς γῆς βάθει τ καὶ ταῦτα μὲν ἐκεῖνοι πρὸς τοὺς κατ' ἐκεῖνο καιρού το διαποροῦντας Έλληνας. ** (6) Ο δέ (γε) θεῖος Πατρίκιος, ο Προύσης τ τῆς πόλεως ἐπίσκοπος καὶ μάρτυς, πρὸς τὸν δικα στὴν ἀνθύπατον ἐρωτηθεὶς ἐπὶ δήμου καὶ λαοῦ το περὶ τῶν αὐτοφυῶν (θερμῶν ὑδάτων) πόθεν ἀνάγον ται, οὕτως ἀπεκρίθη· «Ο κτίσας Θεὸς πῦρ καὶ ὕδωρ ἐξ οὐκ ὄντων οὐσιῶν 88, ἐκ μὲν τοῦ πυρὸς φῶς, ἥλιον καὶ λοιπούς φωστήρας κι ἐποίησε καὶ κατ εσκεύασε λόγῳ (μόνῳ καὶ) προσέταξεν αὐτοὺς ἡμέρας καὶ νύκτας σε δαδουχεῖν· τοσαύτη γὰρ αὐτοῦ ἡ δύνατ μες ὅσον καὶ τὸ θέλημα. Ἐκ δὲ τοῦ ὕδατος τὸ στερέ ωμα τοῦ οὐρανοῦ συμπήξας καὶ (τὴν γῆν ἐπάνω τῶν ὑδάτων ἐδράσας ἐποίησε τὰ ἐν αὐτοῖς πάντα προγνωστικῇ ἐνεργεία, ἵνα ὁ μέλλων δι᾿ αὐτοῦ ἀνα- πλάττεσθαι ἄνθρωπος μηδενὸς τῶν ἀναγκαίων καὶ συμφερόντων εἰς χρήσιν ἐπιδέηται δ· ἐν οἷς δύο τόπους εὐτρεπίσας πάλιν τε ἀϊδίους, τὸν μὲν φωτί καταλάμπεσθαι καὶ ἀπεράντων ἀγαθῶν ἔμπλεον κατεσκεύασε, τὸ δὲ σκότους καὶ χολαστικοῦ σε πυρὸς αἰωνίου πεποίηκεν, ὅπως οἱ μὲν εὐαρεστήσαντες το είργασται οι ταῦτα φήσας σε καθυπούργησεν σε Τοσοῦτος δὲ Θ. ἐπί σε άναλ. σε κλαίειν σ' Τίτος ἀπειλαῖς ἐφόβει μόνον τοὺς ὑπευθύνους καὶ οὐ τιμω- ρίαις. Βασιλεύοντος οὖν αὐτοῦ οὐ παρῆλθεν ἡμέρα ἐν ᾗ δωρόν (τι τῶν ὑπηκόων τινὶ ἡ εὐεργεσίαν πα ρέσχε · βασιλεύειν γάρ ἐστιν (ἔλεγε γὰρ βασιλέως εἶναι γνώμην τὸ εὐεργετεῖν καὶ ἀληθεύειν (καὶ ἐν ταῖς αἰτήσεσιν εὐεπίκοον εἶναι ἔλεγε δὲ ὅτι τὸν βλέποντα βασιλέα οὐ δεῖ ἐξ έρχεσθαι λυπούμενον. * τῷ γ' ἔτει τῆς βασιλείας Τίτου τῷ το εξεφύσησε πυρ τ. χ. καὶ τὰς πόλεις μυχάτων και τ. €. το β. τῆς γῆς τί ἐκείνῳ καιρῷ Περὶ τῶν θερμών υδάτων Π. καὶ τῆς Πρ. ἐπ. λ. καὶ δ. εξέρχεται και οι φῶς καὶ ἡ. καὶ τοὺς λ. ἀστέρας κατασκευάσας λόγῳ πρ.(el. αὐτοῖς ἡμέραν και νύκτα παρ' ά. πλασθήσεσθαι οι ἐνδεῖται πόλ πάλαι ? 8$ Εμπλεων Με κολαστηρίου GEORGII IIANARTOLI prædicarent, ipse laudes abnuebat ; sese talia ope- ratum esse manifeste negans, dicensque fatali ire Dei inserviisse et manus suppeditasse. Oh virtu- tem igitur et modestiam valde commendatus et omnino spectatus obiit. Tanta in hujus ine Rome lamentatio, ut diu cum commemorantes, et virtu- tes ejus publice et privatim celebrantes, illacryma- rent, quasi domestico luctu unusquisque teneretur. Juxta finem dominatus illius, Vesuvius mons ad occidentem, rupto cacumine, tantum flammarum evomuit exæstuans, ut omnis circa regio una cum (5) urbibus igne consumeretur. Quo viso, gentiles B summopere percalsi quosdam ex præclaris Chri- stianis interrogaverunt, quomodo et qua de causa ex inferioribus terræ ignis eruperit. Qui dixerunt eum, ex illa quæ diabolo parata est et angelis ejus, et cunctis peccatoribus et impiis gehenna, exiisse, ad correctionem et manifestationem præ- varicantium ; et hoc (inquiebant) apparet ex iis quæ dicit pereelebris præceptor vester Plato dis- serens in l’hædone de quiete èt perfectione anima- rum, eos nempe qui male vixerunt in Cocyto castigari, et in Phlegelonte, et in Tartaro, quae sunt in imis visceribus terre; et læc illi ad gentiles tunc temporis sollicitos dixerunt. C D. autem Patricius, Prusiæ urbis episcopus et martyr, cum apud judicem proconsulem coram po- pulo et plebe interrogatus fuisset de calidis et sponte scaturientibus aquis, unde assurgant, ita reapondit : ‹ Qui ex jis quæ nop erant creavit Deus ignem et aquam, ex igne uno verbo fecit comparavitque so- lem et alia luminaria, præcepitque ut noctes et dies lucerent ca enim illius potestas, quæ voluntas. Ex aqua vero firmamento cœli fundato, et terra supra aquas stabilita, omnia quæque ibi providenti virtute perfecit, ut, quem plasmaturus erat, bio- mini multius necessariorum et ad usum utilium indigentia foret ; in quibus item duo loca paravit æterna, quorum unụm lumine perfundi et bonis infinitis cumulari voluit, alterum autem caligine igneque castigante simul et sempiterno, ut li qui D bene vixerunt, nec ad diaboli mendacia decli- naverunt, in locum splendentium bonorum post resurrectionem introducţi, in æternum sęcum con; Variæ lectiones et notæ. Ced. 381,14. cod. Cell. cod. Ceil. Ced. Ced. Ced.) Ced.) Ced. 380, 14-22 omissis reliquis Girl., 424, 13-425,2. — Ced. d' Eus. 1, Ged. Ced. " Ced. * add. Ced. * C— Cel. cod. " Ced, 495,3-429,19. " Cod. * Cod. * Ced. add. Ced. Ced. Led Cel. cod. Cel. Ged.

Α ταῦτα γεγόνασιν, ἀλλὰ διὰ τὴν ἐκείνων θεοστυγή δυστροπίαν, ὅθεν δὴ μετὰ τὴν ἅλωσιν πρὸς τοὺς ἀνακηρύττοντας αὐτὸν νικητὴν καὶ τροπαιούχον διωθεῖτο τὰς ἀναῤῥήσεις, ὡς οὐκ αὐτὸς εἴργασθαι τοῦτο σαφήσας οι, ἀλλὰ θεηλάτῳ καὶ θείᾳ ὀργῇ καθυπουργῆσαι σε καὶ τὰς χεῖρας ἐπιδεδωκέναι. (4) Καντεῦθεν τοίνυν διὰ τὴν ἀρετὴν αὐτοῦ καὶ ταπεινοφροσύνην παγγέραστος καὶ πανεπέραστος γενόμενος, οὕτως ἐτελεύτησε. (894) Τοσοῦτον οἱ δὲ θρῆνος ἐν τῇ τελευτῇ αὐτοῦ κατέσχε τὴν Ῥώμην, ὡς ἐν χρόνῳ πολλῷ τοῦτον ἀπομνημονεύοντες καὶ τὰς ἀρετὰς αὐτοῦ διαλογιζόμενοι σε δημοσίᾳ καὶ κατ οἴκους κατέκλαιον “ ὥσπερ οἰκείῳ πάθει κατεχόμενοι έκαστος ". Εφ' οὗ τὸ Βέσβιον ὄρος ἐν τῇ δύσει, κατά κορυφῆς ῥαγὲν, πῦρ ἀνέβλυσεν « τοσοῦτον, ὡς κα- ταφλέξαι τὴν παρακειμένην χώραν συν το ταῖς πόλ λεσιν· ὅπερ θεασάμενοι οι Έλληνες καὶ σφόδρα καταπλαγέντες ηρώτησαν τινας [τῶν] ἐλλογίμων Χριστιανῶν πῶς καὶ πόθεν ἐξῆλθε τὸ πῦρ ἐκ τῶν μυχαιτάτων " τῆς γῆς. Οἱ δέ φασιν· Ἐξ ἑτοιμασμένης τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ, καὶ πᾶσι τοῖς ἁμαρτωλοῖς καὶ ἀσεβέσιν ἀνθρώποις (ἐκ) τῆς γεέν νης ἀνεδόθη πρὸς σωφρονισμὸν καὶ ἐπίγνωσιν τῶν ἁμαρτανόντων· καὶ δῆλον ἐξ ὧν τε ὁ περιβόητος ὁμῶν διδάσκαλος Πλάτων ἔφη, διεξερχόμενος ἐν τῷ Φαίδωνι περὶ τῶν λήξεων καὶ ἀποπληρώσεων τῶν ψυχῶν, ὅτι οἱ κακῶς βεβιωκότες κολάζονται ἐν τῷ Κωκυτῷ, καὶ ἐν Πυριφλεγέθοντι, καὶ ἐν τῷ Ταρτάρῳ, ἅτινά εἰσιν ἐν τῷ τῆς γῆς βάθει τ καὶ ταῦτα μὲν ἐκεῖνοι πρὸς τοὺς κατ' ἐκεῖνο καιρού το διαποροῦντας Έλληνας. ** (6) Ο δέ (γε) θεῖος Πατρίκιος, ο Προύσης τ τῆς πόλεως ἐπίσκοπος καὶ μάρτυς, πρὸς τὸν δικα στὴν ἀνθύπατον ἐρωτηθεὶς ἐπὶ δήμου καὶ λαοῦ το περὶ τῶν αὐτοφυῶν (θερμῶν ὑδάτων) πόθεν ἀνάγον ται, οὕτως ἀπεκρίθη· «Ο κτίσας Θεὸς πῦρ καὶ ὕδωρ ἐξ οὐκ ὄντων οὐσιῶν 88, ἐκ μὲν τοῦ πυρὸς φῶς, ἥλιον καὶ λοιπούς φωστήρας κι ἐποίησε καὶ κατ εσκεύασε λόγῳ (μόνῳ καὶ) προσέταξεν αὐτοὺς ἡμέρας καὶ νύκτας σε δαδουχεῖν· τοσαύτη γὰρ αὐτοῦ ἡ δύνατ μες ὅσον καὶ τὸ θέλημα. Ἐκ δὲ τοῦ ὕδατος τὸ στερέ ωμα τοῦ οὐρανοῦ συμπήξας καὶ (τὴν γῆν ἐπάνω τῶν ὑδάτων ἐδράσας ἐποίησε τὰ ἐν αὐτοῖς πάντα προγνωστικῇ ἐνεργεία, ἵνα ὁ μέλλων δι᾿ αὐτοῦ ἀνα- πλάττεσθαι ἄνθρωπος μηδενὸς τῶν ἀναγκαίων καὶ συμφερόντων εἰς χρήσιν ἐπιδέηται δ· ἐν οἷς δύο τόπους εὐτρεπίσας πάλιν τε ἀϊδίους, τὸν μὲν φωτί καταλάμπεσθαι καὶ ἀπεράντων ἀγαθῶν ἔμπλεον κατεσκεύασε, τὸ δὲ σκότους καὶ χολαστικοῦ σε πυρὸς αἰωνίου πεποίηκεν, ὅπως οἱ μὲν εὐαρεστήσαντες το είργασται οι ταῦτα φήσας σε καθυπούργησεν σε Τοσοῦτος δὲ Θ. ἐπί σε άναλ. σε κλαίειν σ' Τίτος ἀπειλαῖς ἐφόβει μόνον τοὺς ὑπευθύνους καὶ οὐ τιμω- ρίαις. Βασιλεύοντος οὖν αὐτοῦ οὐ παρῆλθεν ἡμέρα ἐν ᾗ δωρόν (τι τῶν ὑπηκόων τινὶ ἡ εὐεργεσίαν πα ρέσχε · βασιλεύειν γάρ ἐστιν (ἔλεγε γὰρ βασιλέως εἶναι γνώμην τὸ εὐεργετεῖν καὶ ἀληθεύειν (καὶ ἐν ταῖς αἰτήσεσιν εὐεπίκοον εἶναι ἔλεγε δὲ ὅτι τὸν βλέποντα βασιλέα οὐ δεῖ ἐξ έρχεσθαι λυπούμενον. * τῷ γ' ἔτει τῆς βασιλείας Τίτου τῷ το εξεφύσησε πυρ τ. χ. καὶ τὰς πόλεις μυχάτων και τ. €. το β. τῆς γῆς τί ἐκείνῳ καιρῷ Περὶ τῶν θερμών υδάτων Π. καὶ τῆς Πρ. ἐπ. λ. καὶ δ. εξέρχεται και οι φῶς καὶ ἡ. καὶ τοὺς λ. ἀστέρας κατασκευάσας λόγῳ πρ.(el. αὐτοῖς ἡμέραν και νύκτα παρ' ά. πλασθήσεσθαι οι ἐνδεῖται πόλ πάλαι ? 8$ Εμπλεων Με κολαστηρίου GEORGII IIANARTOLI prædicarent, ipse laudes abnuebat ; sese talia ope- ratum esse manifeste negans, dicensque fatali ire Dei inserviisse et manus suppeditasse. Oh virtu- tem igitur et modestiam valde commendatus et omnino spectatus obiit. Tanta in hujus ine Rome lamentatio, ut diu cum commemorantes, et virtu- tes ejus publice et privatim celebrantes, illacryma- rent, quasi domestico luctu unusquisque teneretur. Juxta finem dominatus illius, Vesuvius mons ad occidentem, rupto cacumine, tantum flammarum evomuit exæstuans, ut omnis circa regio una cum (5) urbibus igne consumeretur. Quo viso, gentiles B summopere percalsi quosdam ex præclaris Chri- stianis interrogaverunt, quomodo et qua de causa ex inferioribus terræ ignis eruperit. Qui dixerunt eum, ex illa quæ diabolo parata est et angelis ejus, et cunctis peccatoribus et impiis gehenna, exiisse, ad correctionem et manifestationem præ- varicantium ; et hoc (inquiebant) apparet ex iis quæ dicit pereelebris præceptor vester Plato dis- serens in l’hædone de quiete èt perfectione anima- rum, eos nempe qui male vixerunt in Cocyto castigari, et in Phlegelonte, et in Tartaro, quae sunt in imis visceribus terre; et læc illi ad gentiles tunc temporis sollicitos dixerunt. C D. autem Patricius, Prusiæ urbis episcopus et martyr, cum apud judicem proconsulem coram po- pulo et plebe interrogatus fuisset de calidis et sponte scaturientibus aquis, unde assurgant, ita reapondit : ‹ Qui ex jis quæ nop erant creavit Deus ignem et aquam, ex igne uno verbo fecit comparavitque so- lem et alia luminaria, præcepitque ut noctes et dies lucerent ca enim illius potestas, quæ voluntas. Ex aqua vero firmamento cœli fundato, et terra supra aquas stabilita, omnia quæque ibi providenti virtute perfecit, ut, quem plasmaturus erat, bio- mini multius necessariorum et ad usum utilium indigentia foret ; in quibus item duo loca paravit æterna, quorum unụm lumine perfundi et bonis infinitis cumulari voluit, alterum autem caligine igneque castigante simul et sempiterno, ut li qui D bene vixerunt, nec ad diaboli mendacia decli- naverunt, in locum splendentium bonorum post resurrectionem introducţi, in æternum sęcum con; Variæ lectiones et notæ. Ced. 381,14. cod. Cell. cod. Ceil. Ced. Ced. Ced.) Ced.) Ced. 380, 14-22 omissis reliquis Girl., 424, 13-425,2. — Ced. d' Eus. 1, Ged. Ced. " Ced. * add. Ced. * C— Cel. cod. " Ced, 495,3-429,19. " Cod. * Cod. * Ced. add. Ced. Ced. Led Cel. cod. Cel. Ged.

ἀναδίδονται ψυχρότερα, τὰ δὲ πλησίον τοῦ πυρὸς, αὐτῷ καὶ πρὸς τὴν τοῦ διαβόλου μὴ κατολισθήσαντες ἀπάτην τὸν τῶν φωσφόρων ἀγαθῶν μετὰ τὴν ἀνά- στασιν ἀπολαύοντες τόπον, αιωνίως συμβασιλεύ σωσιν, οἱ δὲ παροργίσαντες αὐτὸν καὶ τῷ κοινῷ ἐχθρῷ ἐξακολουθήσαντες, σὺν αὐτῷ τὸν σκοτει νοφόρον κολαστηρίου χώρον ἀπειληφότες (αἰωνίως καὶ) ἀτελευτήτως ἀπολαύσωσι ο Διαχωρίσας δέ (γε) τὸ πῦρ καὶ τὸ ὕδωρ ὥσπερ τὸ φῶς καὶ τὸ σκότος, κατεκερμάτισε ταῦτα κατά πάσης αὐτοῦ τῆς κτί σεως· καὶ ἔστιν ὕδωρ (καὶ πῦρ ὑπεράνω τοῦ στε ρεώματος, ὅ ἐστιν αἰθήρ· καὶ ἔστιν ὕδωρ καὶ πῦρ ὑποκάτω τῆς γῆς· καὶ τὸ μὲν ἐπάνω τῆς γῆς ὕδωρ συναχθὲν εἰς συναγωγήν μίαν θάλασσα προσο ηγορεύθη τὸ δὲ ὑποκάτω τῆς γῆς ἀπομεῖναν ἄβυσε σος ἐκλήθη, ἐξ οὗ καθάπερ σίφωνές τινες ἀναπέμ πονται πρὸς ζωὴν ἡμῶν αἱ πηγαίος καὶ παντὸς ζώου, Β ἀρ' οὗ καὶ τὰ θερμὰ (ὕδατα) ανάγονται· καὶ τὰ μὲν ποῤῥωτέρω τοῦ κάτω πυρὸς ἀπέχοντα, προνοίᾳ Θεοῦ ἐκεῖθεν ἐκπυρούμενα, (895) ζέοντα λίαν ἀναφέρονται· τα δὲ οὐ ως πλησιάζουσι (τῷ πυρί ὕδατα;) χλια- ράει εν τισι τόποις ἐξάλλονται. • Καὶ τὸ μὲν ὑποκάτω τῆς γῆς πῦρ κολαστήριόν ἐστι δαιμόνων καὶ ἁμαρτωλῶν ἀνθρώπων· τὸ δὲ κατώτατον ο ὕδωρ, ψυχρότατον ἂν καὶ εἰς βώλους κρυστάλλου πεπηγός, δ καὶ Τάρταρος λέγεται; βασανιστήριόν ἐστιν ὡσαύτως καὶ τοῦτο τῶν μὴ φυλαξάντων τὰς ἐντολὰς Κυρίου. Οτι δὲ πῦρ ἔστιν ὑποκάτω τῆς γῆς, πειθέτω σε τὸ ἐν Σικελίᾳ πῦρ, καὶ ἐν Λυκίᾳ προφανώς αναδιδόμενον, καὶ μέντοι καὶ ἄλλοι τόποι διάφοροι " ομοίως παραδεικνύμενοι πῦρ, εἰς τὴν φοβεράν γέενναν προϊήλως πάντας κατακαίον ὅσοι τὰ τοῦ πυρὸς ἔργα πεπράχασιν, περὶ οὗ καὶ ὁ μέγας Μωϋσῆς ἐκ προσώπου τοῦ Θεοῦ φη- σιν ὅτι, ο Πύρ ἐκπέκαυται ἐκ τοῦ θυμοῦ μου και καυθήσεται ἕως ᾅδου κατωτάτου· κατατάγεται γῆν καὶ τὰ γεννήματα αὐτῆς· φλέξει θεμέλια ορέων. » Ο τω δὲ καὶ Ησαΐας προφαίνων διαρρήδηνου τοῖς ἁμαρτωλοῖς τὴν ἐσομένην καὶ ἡτοιμασμένην αὐτοῖς διὰ τοῦ πυρὸς κόλασιν ἐκβοπ· Τίς ἀναγγελεῖ ὑμῖν, ὅτι πῦρ καίεται, καὶ τίς ἀναγγελεῖ ὑμῖν τόπον αἰώνιον ; 3, -- ι Πορεύεσθε τῷ φωτὶ τοῦ πυρὸς ὑμῶν καὶ τῇ φλογί ᾗ ἐξεκαύσατε. Καὶ ἐξελεύσονται καὶ ὄψονται τὰ κώλα τῶν ἀνθρώπων τῶν παραβεβηκότων ἐν ἐμοὶ, λέγει Κύριος· ὁ γὰρ σκώληξ αὐτῶν οὐ τελευτήσει, καὶ τὸ πῦρ' οὐ σβεσθήσεται, καὶ ἔσον ται εἰς δρασιν πάσῃ σαρκί. ο Καὶ δὴ καὶ ὁ θεηγόρος Χρυσόστομος φησίν. "Ορα παράδοξον ἕτερον αὖθις, ἐναντίας φύσεις συνιούσας · οὔτε γὰρ ἀστραπῆς τι πυρωδέστερον οὔτε ὕδατος ψυχρότερον, ἀλλ' ὅμως ἀναμίγνυται, καὶ οὐ συγχεῖται οὐδὲ κεράννυται 8.0 ἀλλὰ τοὺς οἰκείου; ἔκαστον διατηρεῖ ὅρους, τὸ πῶς ἐν τῷ ὕδατι καὶ τὸ ὕδωρ ἐν τῷ πυρί· καὶ οὔτε το απολαβ. αὐτῷ π. σιν ریا 2. καὶ τὸν τῶν σκοτεινοφόρων, κ. τ. λ. ἀπ χ. οι ἀπολαύσου σε πολύ ἀναδίδοντα: κατωτάτω χρότερον οι ἐν ἄλλοις διαφόροις τόποις όμ. παραδεικνύμενον πύρ μου. καθ. δ. πρ. ἀσβέστου τὴν τ. τήν οι αναμίγνυνται αὗται καὶ συγχέοντα: δ. κεράννυνται εκάστη εκάστη π. οὔτε Η υδάτων CHRONICON. - LIB. III. communem secuti sunt, una cum isto in tenebro- sam pœnarum regionem rejecti, in æternum et absque fine lugeant. Ignem et aquam separans, si- cut immen et tenebras, in singulas partes suæ creationis minutatim distribuit: et aqua est et ignis supra coeli firmamentum, quod est ather ; et aqua est et ignis infra terram deorsum ; aqua autem super terram in unum congregata, vocala est mare; quæ vero subtus terram remansit, dicta est abyssus, ünde quasi canales ad vitam nostram et animantis cujuslibet sċaturiunt fontes, undeļetiam calentes aque. Quæ longius ab igne qui inf.a, provideftia Dei aquæ suppeditantur frigidiores; quæ vero proximiores igni, exihde fervent et pro- siliunt exæstuantes, quæ autem remotiores sunt ab igue in quibusdam locis egrediuntur tepide. A regnent : qui vero ipsum irritaverunt, et hostem Et qui est infra terram ignis, að supplicium est dæmonum et peccatorum ; quæ quam maxíme in imis est aqua, frígidissima quidem et în crystalli formas concreti, quod dicitur Tarlarus similiter est ad eorum cruciatum qui mandats Do- mini Hoh servaverunt. Illud le certum faciai ignis qui in Sicilia, et in Lycia manifestatur, imo et in multis aliis locis, esse scilicet subius terram ignem, in trenienda gehenna omnes quotquo opera ignis operati sunt comburentem, de quo magnus Moyses ex persona Dei dicit quia ‹ Ignis succensus est in furore meo, et ardebit usque ad inferni fundamenta; devorabit terram et germina illius ; comburet fundamenta montium. » Sic Isaias præcise manifestans quæ: futura sit peccatoribus et preparata per ignem poena, exclamat : • Quis an. nuntiabit vobis quia ignis ardet ? et quis annuntia- bit vobis locum sempiternum? » - « Ambulate in lumine ignis vestri, et in flammis quas succendi- stis. ‹ Et egredientur, et videbunt membra vi- rorüm qui prævaricati sunt in me, dicit Dominus. Vermis enim eorum non morietur, et ignis non exstinguètur, et crunt in visionem omni carni. › Et etiam divino eloquio Chrysostomus dicit : • Vide C D aliud mirabile rursus, uniri nempe naturas sibi Ced. add. Ceal. ** xai C. al n. Ced. cod. ' - invicem pugnantes; nihil enim fulgure ferventius, hihil aqua frigidius, et tamen copulantur, nec ideo miscentur et confunduntur, sed unaquæque res pre- prios servat limites, ignis in aqua, et aqua in igne ; nec ignis aquam exsiccavit, nec aqua ignem ex- stinxit ; et tamen est fulgår igne solari acrius, et Varim lectiones et nota. R Ced. add. Ced. 6* %. Cell. Cell. Ced. Cell. Deut. xxvii, 22; Jer. xv, 14, Ced. » Ced. · adil. Ced. Isa. xxx, 14. Chr. Chr. Cl. Cln. " Car. • Isil. L' 11. * Isa. LXVI, 24. · αὐτῶν Ged. Is 1. * ά. έτ. (ed. - V. 580 587 F. έτ. πάλιν καὶ ἐν.

ἀναδίδονται ψυχρότερα, τὰ δὲ πλησίον τοῦ πυρὸς, αὐτῷ καὶ πρὸς τὴν τοῦ διαβόλου μὴ κατολισθήσαντες ἀπάτην τὸν τῶν φωσφόρων ἀγαθῶν μετὰ τὴν ἀνά- στασιν ἀπολαύοντες τόπον, αιωνίως συμβασιλεύ σωσιν, οἱ δὲ παροργίσαντες αὐτὸν καὶ τῷ κοινῷ ἐχθρῷ ἐξακολουθήσαντες, σὺν αὐτῷ τὸν σκοτει νοφόρον κολαστηρίου χώρον ἀπειληφότες (αἰωνίως καὶ) ἀτελευτήτως ἀπολαύσωσι ο Διαχωρίσας δέ (γε) τὸ πῦρ καὶ τὸ ὕδωρ ὥσπερ τὸ φῶς καὶ τὸ σκότος, κατεκερμάτισε ταῦτα κατά πάσης αὐτοῦ τῆς κτί σεως· καὶ ἔστιν ὕδωρ (καὶ πῦρ ὑπεράνω τοῦ στε ρεώματος, ὅ ἐστιν αἰθήρ· καὶ ἔστιν ὕδωρ καὶ πῦρ ὑποκάτω τῆς γῆς· καὶ τὸ μὲν ἐπάνω τῆς γῆς ὕδωρ συναχθὲν εἰς συναγωγήν μίαν θάλασσα προσο ηγορεύθη τὸ δὲ ὑποκάτω τῆς γῆς ἀπομεῖναν ἄβυσε σος ἐκλήθη, ἐξ οὗ καθάπερ σίφωνές τινες ἀναπέμ πονται πρὸς ζωὴν ἡμῶν αἱ πηγαίος καὶ παντὸς ζώου, Β ἀρ' οὗ καὶ τὰ θερμὰ (ὕδατα) ανάγονται· καὶ τὰ μὲν ποῤῥωτέρω τοῦ κάτω πυρὸς ἀπέχοντα, προνοίᾳ Θεοῦ ἐκεῖθεν ἐκπυρούμενα, (895) ζέοντα λίαν ἀναφέρονται· τα δὲ οὐ ως πλησιάζουσι (τῷ πυρί ὕδατα;) χλια- ράει εν τισι τόποις ἐξάλλονται. • Καὶ τὸ μὲν ὑποκάτω τῆς γῆς πῦρ κολαστήριόν ἐστι δαιμόνων καὶ ἁμαρτωλῶν ἀνθρώπων· τὸ δὲ κατώτατον ο ὕδωρ, ψυχρότατον ἂν καὶ εἰς βώλους κρυστάλλου πεπηγός, δ καὶ Τάρταρος λέγεται; βασανιστήριόν ἐστιν ὡσαύτως καὶ τοῦτο τῶν μὴ φυλαξάντων τὰς ἐντολὰς Κυρίου. Οτι δὲ πῦρ ἔστιν ὑποκάτω τῆς γῆς, πειθέτω σε τὸ ἐν Σικελίᾳ πῦρ, καὶ ἐν Λυκίᾳ προφανώς αναδιδόμενον, καὶ μέντοι καὶ ἄλλοι τόποι διάφοροι " ομοίως παραδεικνύμενοι πῦρ, εἰς τὴν φοβεράν γέενναν προϊήλως πάντας κατακαίον ὅσοι τὰ τοῦ πυρὸς ἔργα πεπράχασιν, περὶ οὗ καὶ ὁ μέγας Μωϋσῆς ἐκ προσώπου τοῦ Θεοῦ φη- σιν ὅτι, ο Πύρ ἐκπέκαυται ἐκ τοῦ θυμοῦ μου και καυθήσεται ἕως ᾅδου κατωτάτου· κατατάγεται γῆν καὶ τὰ γεννήματα αὐτῆς· φλέξει θεμέλια ορέων. » Ο τω δὲ καὶ Ησαΐας προφαίνων διαρρήδηνου τοῖς ἁμαρτωλοῖς τὴν ἐσομένην καὶ ἡτοιμασμένην αὐτοῖς διὰ τοῦ πυρὸς κόλασιν ἐκβοπ· Τίς ἀναγγελεῖ ὑμῖν, ὅτι πῦρ καίεται, καὶ τίς ἀναγγελεῖ ὑμῖν τόπον αἰώνιον ; 3, -- ι Πορεύεσθε τῷ φωτὶ τοῦ πυρὸς ὑμῶν καὶ τῇ φλογί ᾗ ἐξεκαύσατε. Καὶ ἐξελεύσονται καὶ ὄψονται τὰ κώλα τῶν ἀνθρώπων τῶν παραβεβηκότων ἐν ἐμοὶ, λέγει Κύριος· ὁ γὰρ σκώληξ αὐτῶν οὐ τελευτήσει, καὶ τὸ πῦρ' οὐ σβεσθήσεται, καὶ ἔσον ται εἰς δρασιν πάσῃ σαρκί. ο Καὶ δὴ καὶ ὁ θεηγόρος Χρυσόστομος φησίν. "Ορα παράδοξον ἕτερον αὖθις, ἐναντίας φύσεις συνιούσας · οὔτε γὰρ ἀστραπῆς τι πυρωδέστερον οὔτε ὕδατος ψυχρότερον, ἀλλ' ὅμως ἀναμίγνυται, καὶ οὐ συγχεῖται οὐδὲ κεράννυται 8.0 ἀλλὰ τοὺς οἰκείου; ἔκαστον διατηρεῖ ὅρους, τὸ πῶς ἐν τῷ ὕδατι καὶ τὸ ὕδωρ ἐν τῷ πυρί· καὶ οὔτε το απολαβ. αὐτῷ π. σιν ریا 2. καὶ τὸν τῶν σκοτεινοφόρων, κ. τ. λ. ἀπ χ. οι ἀπολαύσου σε πολύ ἀναδίδοντα: κατωτάτω χρότερον οι ἐν ἄλλοις διαφόροις τόποις όμ. παραδεικνύμενον πύρ μου. καθ. δ. πρ. ἀσβέστου τὴν τ. τήν οι αναμίγνυνται αὗται καὶ συγχέοντα: δ. κεράννυνται εκάστη εκάστη π. οὔτε Η υδάτων CHRONICON. - LIB. III. communem secuti sunt, una cum isto in tenebro- sam pœnarum regionem rejecti, in æternum et absque fine lugeant. Ignem et aquam separans, si- cut immen et tenebras, in singulas partes suæ creationis minutatim distribuit: et aqua est et ignis supra coeli firmamentum, quod est ather ; et aqua est et ignis infra terram deorsum ; aqua autem super terram in unum congregata, vocala est mare; quæ vero subtus terram remansit, dicta est abyssus, ünde quasi canales ad vitam nostram et animantis cujuslibet sċaturiunt fontes, undeļetiam calentes aque. Quæ longius ab igne qui inf.a, provideftia Dei aquæ suppeditantur frigidiores; quæ vero proximiores igni, exihde fervent et pro- siliunt exæstuantes, quæ autem remotiores sunt ab igue in quibusdam locis egrediuntur tepide. A regnent : qui vero ipsum irritaverunt, et hostem Et qui est infra terram ignis, að supplicium est dæmonum et peccatorum ; quæ quam maxíme in imis est aqua, frígidissima quidem et în crystalli formas concreti, quod dicitur Tarlarus similiter est ad eorum cruciatum qui mandats Do- mini Hoh servaverunt. Illud le certum faciai ignis qui in Sicilia, et in Lycia manifestatur, imo et in multis aliis locis, esse scilicet subius terram ignem, in trenienda gehenna omnes quotquo opera ignis operati sunt comburentem, de quo magnus Moyses ex persona Dei dicit quia ‹ Ignis succensus est in furore meo, et ardebit usque ad inferni fundamenta; devorabit terram et germina illius ; comburet fundamenta montium. » Sic Isaias præcise manifestans quæ: futura sit peccatoribus et preparata per ignem poena, exclamat : • Quis an. nuntiabit vobis quia ignis ardet ? et quis annuntia- bit vobis locum sempiternum? » - « Ambulate in lumine ignis vestri, et in flammis quas succendi- stis. ‹ Et egredientur, et videbunt membra vi- rorüm qui prævaricati sunt in me, dicit Dominus. Vermis enim eorum non morietur, et ignis non exstinguètur, et crunt in visionem omni carni. › Et etiam divino eloquio Chrysostomus dicit : • Vide C D aliud mirabile rursus, uniri nempe naturas sibi Ced. add. Ceal. ** xai C. al n. Ced. cod. ' - invicem pugnantes; nihil enim fulgure ferventius, hihil aqua frigidius, et tamen copulantur, nec ideo miscentur et confunduntur, sed unaquæque res pre- prios servat limites, ignis in aqua, et aqua in igne ; nec ignis aquam exsiccavit, nec aqua ignem ex- stinxit ; et tamen est fulgår igne solari acrius, et Varim lectiones et nota. R Ced. add. Ced. 6* %. Cell. Cell. Ced. Cell. Deut. xxvii, 22; Jer. xv, 14, Ced. » Ced. · adil. Ced. Isa. xxx, 14. Chr. Chr. Cl. Cln. " Car. • Isil. L' 11. * Isa. LXVI, 24. · αὐτῶν Ged. Is 1. * ά. έτ. (ed. - V. 580 587 F. έτ. πάλιν καὶ ἐν.

Β " σβεσεν 19, καίτοι ἡ ἀστραπὴ τοῦ ἡλιακοῦ πυρὸς ὀξύ τερον καὶ φανότερον" (καὶ τομώτερον). Καὶ μαρ τυροῦσιν αἱ ὄψεις αἱ ταῖς ἀκτῖσι διηνεκώς κατα- λαμπόμεναι, ἐκείνης δὲ τὴν φορὰν οὐδὲ πρὸς βραχὺ δυνάμεναι ὑπομεῖναι ἡ ὑπενεγκεῖν 16. Καὶ ὁ μὲν ἥλιο; διά πάσης ἡμέρας διατρέχει τὸν οὐρανὸν αὕτη δὲ " μιᾷ καιροῦ ῥόπῇ τὴν οἰκουμένην ἅπασαν, ὡς καὶ (3) Χριστός μαρτυρεί λέγων· ο Ωσπερ ή ἀστραπὴ ἐξ ἀνατολῶν πορεύεται καὶ φαίνεται ἕως δυσμῶν. » Εἶτά φησιν· . Ὁ ἐξάγων ἀνέμους ἐκ θησαυρῶν αὐτοῦ 10. Αὕτη πάλιν ἑτέρα φύσις, οὐ μικρὰν ἡμῖν παρέχουσα χρείανε, ἀλλὰ τοσαύτην ὥστε εἰς τὸ πολὺ τῆς ζωῆς ἡμῶν συντελεῖνες χει κμηκότας ανακτᾶσθαι τὰ σώματα · τοῦτο γὰρ έργον ἀνέμων, ἀναρειπίζειν τὴν ἀέρα, ὥστε μὴ ἀκ!- νητον όντα φθείρεσθαι 38, πεπαίνειν τε τοὺς ἐν χαρο τοὺς καὶ τρέφεινει τὰ σώματα. Τί ἄν τις εἴποι τὰς ἐν ναυτιλία χρείας αὐτῶν καὶ τοὺς καιρούς, κ2- θώς τεταγμένως ἐφίστανται καὶ παραχωρούσιν ἀλλήλοις, χορεύοντες ἐν τῷ πελάγει καὶ τοὺς πλω- τῆρας διαβιβάζοντες; [καὶ] ὁ μὲν παρέπεμψεν, ὁ δὲ διεδέξατο, καὶ ἐναντίας ὁδεύουσιν ἐδούς, καὶ δια- κονοῦνται, καὶ ἡ μάχη αὐτῶν πάλιν τῷ βίῳει γίνε ται χρήσιμος. Και μυρία (ἕτερα) ἄν τις εἴποι τῶν μαδραμὼν ὁ προφήτες καὶ καταλιπών (τὴν ἀκρα τὴν ") ἀναλέγεσθαι, αὐτὸς μόνον τὴν εὐκολία τῆς δημιουργίας παρέστησεν· τὸ γὰρ εἰπεῖν, ο ἐκ θησαυρῶν αὐτοῦ ", » οὐ τοῦτο δηλοῦντός ἐστιν, ὅτι θησαυροί τινές εἰσιν ἀνέμων, ἀλλὰ τὸ εὔκολον τοῦ ἐπιτάττοντος καὶ ἕτοιμον τῆς βουλῆς καὶ παρ- εσκευασμένον ". "Ωσπερ γὰρ ὁ ἔχων θησαυρὸν μετὰ ἀδείας ἐξάγει πάντα καὶ, ὅτε βούλεται, πάλιν εἰσάγει, οὕτω (καὶ) ὁ τοῦ παντὸς Δημιουργός πάντα εὐκόλως ἐποίησε καὶ [τῇ] φύσει παρέδωκε. Είδες τύση καὶ τὸ ἐν ἀέρι διαφορά, καθάπερ καὶ ἐν ὕδατι ", καὶ ἐν πυρὶ πολλοὶ ες (αι) ἐναλλαγαί. Καὶ γὰρ τοῦ ὕδατος τὸ μέν ἐστι πηγαῖον, τὸ δὲ θαλάττιον, τὸ δὲ ἀέριον, τὸ δὲ ἐν νεφέλαις, τὸ δὲ ὑπερουράνιον 13ο τὸ δὲ ὑπόγειον, ἀφ' οὗ καὶ τὰ θερμὰ ὕδατα [ἐν] δια- φόροις τύποις ἀνάγονται, διὰ τοῦ ὑπογείου πυρὸς θερμανθέντα παραδόξως. Καὶ τοῦ πυρὸς τὸ μέν ἐστιν ἐν ἡλίῳ, τὸ δὲ ἐ ἐν σελήνῃ, τὸ δὲ ἐν ἀστραπαῖς, τὸ Εt Α τοῦτο ἐκεῖνο ἀνεξήρανεν'', οὔτε ἐκεῖνο τοῦτο κατέ Η δὲ ἐν πέρι “5, τὸ δὲ ἀπὸ ξύλων, τὸ περὶ ἡμᾶς λυχνιαῖον, τὸ δὲ ἀπὸ γῆς – καὶ γὰρ ἔστι πολλα χοῦν τοιοῦτο ἀπὸ γῆς ἀναδιδόμενον ὥσπερ αἱ πηγα! τῶν ὑδάτων καὶ τὸ μὲν ἐν λίθοις παρατριδο τ. ἐξ. ἐκ. κατ. τ. Η έξ. φ. τ. αὐταῖς ἀ. δ. ενεγκεῖν αυτή εξέρχεται ἀπὸ ἀν. σχιν 27. ἐξ. ἐξ. ἂν π. ἐξ ἀν. ὁ ἐξ. χ. οὐ μ. ή. π. ἡμῖν και εἰ καὶ καταψύχειν καὶ τὴν ἀέρα κουφότερον ποιεῖν διαφθ. π. δὲ τούς τρ. ά. τους κ. οἷς καθ' οὓς ιδεύοντο; ό. καὶ διακονοῦντες καὶ ἡ ἐδευόντων ὁ. καὶ διακονούντων, ή οι τῷ β. π. π. τ. τῷ ἀκροατῇ αὐτό αὐτῶν τὴν εὐκολίαν οι επιστα τοῦντος τὸ ἐτ. τῆς κτίσεως, τὸ π. ἐ. ἐν θησαυρῷ ἐν θ. ἐ. β. οὕτω καί 6ο Ε. καὶ πόση οι π. καὶ ἐν ὑ. Τ. ἐν. ὑπερ. τὸ δὲ ὑπεράνω τῶν ἀνθρώ των ἀφ' ούρ. τ' ύ, τῶν οὐρανῶν, τὸ δὲ ὑπόγειον. Καὶ ἐν τῷ περὶ τὸ μέν έστιν ἐναέριον και λυχναίου τὸ δ. ἐν GEORGI HAMARTOLI splendidius et penetrabilius. testificantur oculi, assidue radiis solis illuminati, fulguris autem vim icc ferre nec sustinere valentes. Sol equidem per diem totam cœlum percurrit, fulgur autem nio- mento universam terram, ut et Christus testifica- tur, dicens: e Sicut fulgur ab oriente surgit elappa- ret usque ad occidentem. Deiiiile dicit : • Qui producit ventos de thesauris suis, et hæc est alia natura, quæ nobis non parvæ utilitati ešt, sed tantæ, ut in multis vitæ nostræ inserviat, deficientia reparet corpora. Ventis enim nobis opus est et al excitandum aera, ne immotus corrumpatur, et ad iaturandos fructus, et al nutrienda corpora. Quis dicat in navigando utilitates corum et opportunita- tes, prout ordine exsurgunt et cedunt alii aliis. per mare volantes, et navigalores transferentes ? de- duxit ille, hic recepit, et contrarias vias currunt, et deserviunt, et eorum pugna iterum vitæ valde utilis. Et sexcenta alia dicat quis ventorum opera. Hæc vero omnia pertransiens propheta, relictaque au- dienti colligendi cura, ipse solum operationis facilitatem exhibuit. Dicere enim i de suis thesauris › non est ostendentis nonnullos esse thesauros vento- rum, sed quem facile imperet Deus et quam omni: vɔlenti parata et in promptu sint. Sicut enim qui habet hesaurum, cuncta libere profert, et, ubi vult, denuo recondit, sic universorum Conditor facile cuneta fecit et naturæ tradidit. Vidisti quæ in aere discrimina, sicut et in aqua, et in igne quam multæ commutationes. Etenim pars aquæ aqua fontium, pars C aqua marium alia aeris, alia in nubibus, , pars alia super coelos, alia infra terras, unde et aquæ calentes in quibusdam locis scaturiunt, quas infernus ignis mirabiliter calefacit. Ignis autem pars in sole, pars in luna, alia in fulguribus, alia in aere, alia ex liguis, alia circa nos ex lampadlibus, alia e terra, siquidem sæpe sæpius e terris erumpit, sicut et aqua ium fontes; alia in lapidibus confricatis, alia int cesarie arborum si forte raui confric. tur, alia cx fulminibus, alia ex aero, alia ex aquis et ex vitris pellucidissimis et purissimis emicat. Et de aere rursus, alius crassior est qui circa nos et lethalis et variorum morborum causa; alius subtilior, tirtutem corporibus adducens et sanitatem; alius sublimior et calidior. Sunt et ventorum multa dis- D crimina : alius est enim subtilior, alius crassior, alius frigidior, alius fervidior, alius uadidior, alius ar.dior. Unde propheta in abyssum lapsus talium - Varim lectiones et not. " -- Chr. Cod. (ed. Chr. Chr. Chr Ged. Gel. iv adld. Ced. Chr. Μatth. Cel. Chr. 8. Ch. P's. cxxxv, 7. Ced. at of. Thi¬siND. C.bit. 3. Chr. all. Chr. Chr. Ced. Gel. *. Chr. Chr. Ced. Chr. cod. Ged. Ced. Slav.? * Car. Led. Cel. Ced. Chr. Slav. ? Ced. Chr. " Chr. Cell. Cell. Cel. Chr. Ced. e compendio male lecto, Chr. Slav. ? add. Chr. Cel. all. Cell. Chr. Ged. Cic. 3. Ced. Chr. " • (964) ἀνέμων ἔργα. Αλλ' ὅμως ταῦτα πάντα τα

Β " σβεσεν 19, καίτοι ἡ ἀστραπὴ τοῦ ἡλιακοῦ πυρὸς ὀξύ τερον καὶ φανότερον" (καὶ τομώτερον). Καὶ μαρ τυροῦσιν αἱ ὄψεις αἱ ταῖς ἀκτῖσι διηνεκώς κατα- λαμπόμεναι, ἐκείνης δὲ τὴν φορὰν οὐδὲ πρὸς βραχὺ δυνάμεναι ὑπομεῖναι ἡ ὑπενεγκεῖν 16. Καὶ ὁ μὲν ἥλιο; διά πάσης ἡμέρας διατρέχει τὸν οὐρανὸν αὕτη δὲ " μιᾷ καιροῦ ῥόπῇ τὴν οἰκουμένην ἅπασαν, ὡς καὶ (3) Χριστός μαρτυρεί λέγων· ο Ωσπερ ή ἀστραπὴ ἐξ ἀνατολῶν πορεύεται καὶ φαίνεται ἕως δυσμῶν. » Εἶτά φησιν· . Ὁ ἐξάγων ἀνέμους ἐκ θησαυρῶν αὐτοῦ 10. Αὕτη πάλιν ἑτέρα φύσις, οὐ μικρὰν ἡμῖν παρέχουσα χρείανε, ἀλλὰ τοσαύτην ὥστε εἰς τὸ πολὺ τῆς ζωῆς ἡμῶν συντελεῖνες χει κμηκότας ανακτᾶσθαι τὰ σώματα · τοῦτο γὰρ έργον ἀνέμων, ἀναρειπίζειν τὴν ἀέρα, ὥστε μὴ ἀκ!- νητον όντα φθείρεσθαι 38, πεπαίνειν τε τοὺς ἐν χαρο τοὺς καὶ τρέφεινει τὰ σώματα. Τί ἄν τις εἴποι τὰς ἐν ναυτιλία χρείας αὐτῶν καὶ τοὺς καιρούς, κ2- θώς τεταγμένως ἐφίστανται καὶ παραχωρούσιν ἀλλήλοις, χορεύοντες ἐν τῷ πελάγει καὶ τοὺς πλω- τῆρας διαβιβάζοντες; [καὶ] ὁ μὲν παρέπεμψεν, ὁ δὲ διεδέξατο, καὶ ἐναντίας ὁδεύουσιν ἐδούς, καὶ δια- κονοῦνται, καὶ ἡ μάχη αὐτῶν πάλιν τῷ βίῳει γίνε ται χρήσιμος. Και μυρία (ἕτερα) ἄν τις εἴποι τῶν μαδραμὼν ὁ προφήτες καὶ καταλιπών (τὴν ἀκρα τὴν ") ἀναλέγεσθαι, αὐτὸς μόνον τὴν εὐκολία τῆς δημιουργίας παρέστησεν· τὸ γὰρ εἰπεῖν, ο ἐκ θησαυρῶν αὐτοῦ ", » οὐ τοῦτο δηλοῦντός ἐστιν, ὅτι θησαυροί τινές εἰσιν ἀνέμων, ἀλλὰ τὸ εὔκολον τοῦ ἐπιτάττοντος καὶ ἕτοιμον τῆς βουλῆς καὶ παρ- εσκευασμένον ". "Ωσπερ γὰρ ὁ ἔχων θησαυρὸν μετὰ ἀδείας ἐξάγει πάντα καὶ, ὅτε βούλεται, πάλιν εἰσάγει, οὕτω (καὶ) ὁ τοῦ παντὸς Δημιουργός πάντα εὐκόλως ἐποίησε καὶ [τῇ] φύσει παρέδωκε. Είδες τύση καὶ τὸ ἐν ἀέρι διαφορά, καθάπερ καὶ ἐν ὕδατι ", καὶ ἐν πυρὶ πολλοὶ ες (αι) ἐναλλαγαί. Καὶ γὰρ τοῦ ὕδατος τὸ μέν ἐστι πηγαῖον, τὸ δὲ θαλάττιον, τὸ δὲ ἀέριον, τὸ δὲ ἐν νεφέλαις, τὸ δὲ ὑπερουράνιον 13ο τὸ δὲ ὑπόγειον, ἀφ' οὗ καὶ τὰ θερμὰ ὕδατα [ἐν] δια- φόροις τύποις ἀνάγονται, διὰ τοῦ ὑπογείου πυρὸς θερμανθέντα παραδόξως. Καὶ τοῦ πυρὸς τὸ μέν ἐστιν ἐν ἡλίῳ, τὸ δὲ ἐ ἐν σελήνῃ, τὸ δὲ ἐν ἀστραπαῖς, τὸ Εt Α τοῦτο ἐκεῖνο ἀνεξήρανεν'', οὔτε ἐκεῖνο τοῦτο κατέ Η δὲ ἐν πέρι “5, τὸ δὲ ἀπὸ ξύλων, τὸ περὶ ἡμᾶς λυχνιαῖον, τὸ δὲ ἀπὸ γῆς – καὶ γὰρ ἔστι πολλα χοῦν τοιοῦτο ἀπὸ γῆς ἀναδιδόμενον ὥσπερ αἱ πηγα! τῶν ὑδάτων καὶ τὸ μὲν ἐν λίθοις παρατριδο τ. ἐξ. ἐκ. κατ. τ. Η έξ. φ. τ. αὐταῖς ἀ. δ. ενεγκεῖν αυτή εξέρχεται ἀπὸ ἀν. σχιν 27. ἐξ. ἐξ. ἂν π. ἐξ ἀν. ὁ ἐξ. χ. οὐ μ. ή. π. ἡμῖν και εἰ καὶ καταψύχειν καὶ τὴν ἀέρα κουφότερον ποιεῖν διαφθ. π. δὲ τούς τρ. ά. τους κ. οἷς καθ' οὓς ιδεύοντο; ό. καὶ διακονοῦντες καὶ ἡ ἐδευόντων ὁ. καὶ διακονούντων, ή οι τῷ β. π. π. τ. τῷ ἀκροατῇ αὐτό αὐτῶν τὴν εὐκολίαν οι επιστα τοῦντος τὸ ἐτ. τῆς κτίσεως, τὸ π. ἐ. ἐν θησαυρῷ ἐν θ. ἐ. β. οὕτω καί 6ο Ε. καὶ πόση οι π. καὶ ἐν ὑ. Τ. ἐν. ὑπερ. τὸ δὲ ὑπεράνω τῶν ἀνθρώ των ἀφ' ούρ. τ' ύ, τῶν οὐρανῶν, τὸ δὲ ὑπόγειον. Καὶ ἐν τῷ περὶ τὸ μέν έστιν ἐναέριον και λυχναίου τὸ δ. ἐν GEORGI HAMARTOLI splendidius et penetrabilius. testificantur oculi, assidue radiis solis illuminati, fulguris autem vim icc ferre nec sustinere valentes. Sol equidem per diem totam cœlum percurrit, fulgur autem nio- mento universam terram, ut et Christus testifica- tur, dicens: e Sicut fulgur ab oriente surgit elappa- ret usque ad occidentem. Deiiiile dicit : • Qui producit ventos de thesauris suis, et hæc est alia natura, quæ nobis non parvæ utilitati ešt, sed tantæ, ut in multis vitæ nostræ inserviat, deficientia reparet corpora. Ventis enim nobis opus est et al excitandum aera, ne immotus corrumpatur, et ad iaturandos fructus, et al nutrienda corpora. Quis dicat in navigando utilitates corum et opportunita- tes, prout ordine exsurgunt et cedunt alii aliis. per mare volantes, et navigalores transferentes ? de- duxit ille, hic recepit, et contrarias vias currunt, et deserviunt, et eorum pugna iterum vitæ valde utilis. Et sexcenta alia dicat quis ventorum opera. Hæc vero omnia pertransiens propheta, relictaque au- dienti colligendi cura, ipse solum operationis facilitatem exhibuit. Dicere enim i de suis thesauris › non est ostendentis nonnullos esse thesauros vento- rum, sed quem facile imperet Deus et quam omni: vɔlenti parata et in promptu sint. Sicut enim qui habet hesaurum, cuncta libere profert, et, ubi vult, denuo recondit, sic universorum Conditor facile cuneta fecit et naturæ tradidit. Vidisti quæ in aere discrimina, sicut et in aqua, et in igne quam multæ commutationes. Etenim pars aquæ aqua fontium, pars C aqua marium alia aeris, alia in nubibus, , pars alia super coelos, alia infra terras, unde et aquæ calentes in quibusdam locis scaturiunt, quas infernus ignis mirabiliter calefacit. Ignis autem pars in sole, pars in luna, alia in fulguribus, alia in aere, alia ex liguis, alia circa nos ex lampadlibus, alia e terra, siquidem sæpe sæpius e terris erumpit, sicut et aqua ium fontes; alia in lapidibus confricatis, alia int cesarie arborum si forte raui confric. tur, alia cx fulminibus, alia ex aero, alia ex aquis et ex vitris pellucidissimis et purissimis emicat. Et de aere rursus, alius crassior est qui circa nos et lethalis et variorum morborum causa; alius subtilior, tirtutem corporibus adducens et sanitatem; alius sublimior et calidior. Sunt et ventorum multa dis- D crimina : alius est enim subtilior, alius crassior, alius frigidior, alius fervidior, alius uadidior, alius ar.dior. Unde propheta in abyssum lapsus talium - Varim lectiones et not. " -- Chr. Cod. (ed. Chr. Chr. Chr Ged. Gel. iv adld. Ced. Chr. Μatth. Cel. Chr. 8. Ch. P's. cxxxv, 7. Ced. at of. Thi¬siND. C.bit. 3. Chr. all. Chr. Chr. Ced. Gel. *. Chr. Chr. Ced. Chr. cod. Ged. Ced. Slav.? * Car. Led. Cel. Ced. Chr. Slav. ? Ced. Chr. " Chr. Cell. Cell. Cel. Chr. Ced. e compendio male lecto, Chr. Slav. ? add. Chr. Cel. all. Cell. Chr. Ged. Cic. 3. Ced. Chr. " • (964) ἀνέμων ἔργα. Αλλ' ὅμως ταῦτα πάντα τα

Β " σβεσεν 19, καίτοι ἡ ἀστραπὴ τοῦ ἡλιακοῦ πυρὸς ὀξύ τερον καὶ φανότερον" (καὶ τομώτερον). Καὶ μαρ τυροῦσιν αἱ ὄψεις αἱ ταῖς ἀκτῖσι διηνεκώς κατα- λαμπόμεναι, ἐκείνης δὲ τὴν φορὰν οὐδὲ πρὸς βραχὺ δυνάμεναι ὑπομεῖναι ἡ ὑπενεγκεῖν 16. Καὶ ὁ μὲν ἥλιο; διά πάσης ἡμέρας διατρέχει τὸν οὐρανὸν αὕτη δὲ " μιᾷ καιροῦ ῥόπῇ τὴν οἰκουμένην ἅπασαν, ὡς καὶ (3) Χριστός μαρτυρεί λέγων· ο Ωσπερ ή ἀστραπὴ ἐξ ἀνατολῶν πορεύεται καὶ φαίνεται ἕως δυσμῶν. » Εἶτά φησιν· . Ὁ ἐξάγων ἀνέμους ἐκ θησαυρῶν αὐτοῦ 10. Αὕτη πάλιν ἑτέρα φύσις, οὐ μικρὰν ἡμῖν παρέχουσα χρείανε, ἀλλὰ τοσαύτην ὥστε εἰς τὸ πολὺ τῆς ζωῆς ἡμῶν συντελεῖνες χει κμηκότας ανακτᾶσθαι τὰ σώματα · τοῦτο γὰρ έργον ἀνέμων, ἀναρειπίζειν τὴν ἀέρα, ὥστε μὴ ἀκ!- νητον όντα φθείρεσθαι 38, πεπαίνειν τε τοὺς ἐν χαρο τοὺς καὶ τρέφεινει τὰ σώματα. Τί ἄν τις εἴποι τὰς ἐν ναυτιλία χρείας αὐτῶν καὶ τοὺς καιρούς, κ2- θώς τεταγμένως ἐφίστανται καὶ παραχωρούσιν ἀλλήλοις, χορεύοντες ἐν τῷ πελάγει καὶ τοὺς πλω- τῆρας διαβιβάζοντες; [καὶ] ὁ μὲν παρέπεμψεν, ὁ δὲ διεδέξατο, καὶ ἐναντίας ὁδεύουσιν ἐδούς, καὶ δια- κονοῦνται, καὶ ἡ μάχη αὐτῶν πάλιν τῷ βίῳει γίνε ται χρήσιμος. Και μυρία (ἕτερα) ἄν τις εἴποι τῶν μαδραμὼν ὁ προφήτες καὶ καταλιπών (τὴν ἀκρα τὴν ") ἀναλέγεσθαι, αὐτὸς μόνον τὴν εὐκολία τῆς δημιουργίας παρέστησεν· τὸ γὰρ εἰπεῖν, ο ἐκ θησαυρῶν αὐτοῦ ", » οὐ τοῦτο δηλοῦντός ἐστιν, ὅτι θησαυροί τινές εἰσιν ἀνέμων, ἀλλὰ τὸ εὔκολον τοῦ ἐπιτάττοντος καὶ ἕτοιμον τῆς βουλῆς καὶ παρ- εσκευασμένον ". "Ωσπερ γὰρ ὁ ἔχων θησαυρὸν μετὰ ἀδείας ἐξάγει πάντα καὶ, ὅτε βούλεται, πάλιν εἰσάγει, οὕτω (καὶ) ὁ τοῦ παντὸς Δημιουργός πάντα εὐκόλως ἐποίησε καὶ [τῇ] φύσει παρέδωκε. Είδες τύση καὶ τὸ ἐν ἀέρι διαφορά, καθάπερ καὶ ἐν ὕδατι ", καὶ ἐν πυρὶ πολλοὶ ες (αι) ἐναλλαγαί. Καὶ γὰρ τοῦ ὕδατος τὸ μέν ἐστι πηγαῖον, τὸ δὲ θαλάττιον, τὸ δὲ ἀέριον, τὸ δὲ ἐν νεφέλαις, τὸ δὲ ὑπερουράνιον 13ο τὸ δὲ ὑπόγειον, ἀφ' οὗ καὶ τὰ θερμὰ ὕδατα [ἐν] δια- φόροις τύποις ἀνάγονται, διὰ τοῦ ὑπογείου πυρὸς θερμανθέντα παραδόξως. Καὶ τοῦ πυρὸς τὸ μέν ἐστιν ἐν ἡλίῳ, τὸ δὲ ἐ ἐν σελήνῃ, τὸ δὲ ἐν ἀστραπαῖς, τὸ Εt Α τοῦτο ἐκεῖνο ἀνεξήρανεν'', οὔτε ἐκεῖνο τοῦτο κατέ Η δὲ ἐν πέρι “5, τὸ δὲ ἀπὸ ξύλων, τὸ περὶ ἡμᾶς λυχνιαῖον, τὸ δὲ ἀπὸ γῆς – καὶ γὰρ ἔστι πολλα χοῦν τοιοῦτο ἀπὸ γῆς ἀναδιδόμενον ὥσπερ αἱ πηγα! τῶν ὑδάτων καὶ τὸ μὲν ἐν λίθοις παρατριδο τ. ἐξ. ἐκ. κατ. τ. Η έξ. φ. τ. αὐταῖς ἀ. δ. ενεγκεῖν αυτή εξέρχεται ἀπὸ ἀν. σχιν 27. ἐξ. ἐξ. ἂν π. ἐξ ἀν. ὁ ἐξ. χ. οὐ μ. ή. π. ἡμῖν και εἰ καὶ καταψύχειν καὶ τὴν ἀέρα κουφότερον ποιεῖν διαφθ. π. δὲ τούς τρ. ά. τους κ. οἷς καθ' οὓς ιδεύοντο; ό. καὶ διακονοῦντες καὶ ἡ ἐδευόντων ὁ. καὶ διακονούντων, ή οι τῷ β. π. π. τ. τῷ ἀκροατῇ αὐτό αὐτῶν τὴν εὐκολίαν οι επιστα τοῦντος τὸ ἐτ. τῆς κτίσεως, τὸ π. ἐ. ἐν θησαυρῷ ἐν θ. ἐ. β. οὕτω καί 6ο Ε. καὶ πόση οι π. καὶ ἐν ὑ. Τ. ἐν. ὑπερ. τὸ δὲ ὑπεράνω τῶν ἀνθρώ των ἀφ' ούρ. τ' ύ, τῶν οὐρανῶν, τὸ δὲ ὑπόγειον. Καὶ ἐν τῷ περὶ τὸ μέν έστιν ἐναέριον και λυχναίου τὸ δ. ἐν GEORGI HAMARTOLI splendidius et penetrabilius. testificantur oculi, assidue radiis solis illuminati, fulguris autem vim icc ferre nec sustinere valentes. Sol equidem per diem totam cœlum percurrit, fulgur autem nio- mento universam terram, ut et Christus testifica- tur, dicens: e Sicut fulgur ab oriente surgit elappa- ret usque ad occidentem. Deiiiile dicit : • Qui producit ventos de thesauris suis, et hæc est alia natura, quæ nobis non parvæ utilitati ešt, sed tantæ, ut in multis vitæ nostræ inserviat, deficientia reparet corpora. Ventis enim nobis opus est et al excitandum aera, ne immotus corrumpatur, et ad iaturandos fructus, et al nutrienda corpora. Quis dicat in navigando utilitates corum et opportunita- tes, prout ordine exsurgunt et cedunt alii aliis. per mare volantes, et navigalores transferentes ? de- duxit ille, hic recepit, et contrarias vias currunt, et deserviunt, et eorum pugna iterum vitæ valde utilis. Et sexcenta alia dicat quis ventorum opera. Hæc vero omnia pertransiens propheta, relictaque au- dienti colligendi cura, ipse solum operationis facilitatem exhibuit. Dicere enim i de suis thesauris › non est ostendentis nonnullos esse thesauros vento- rum, sed quem facile imperet Deus et quam omni: vɔlenti parata et in promptu sint. Sicut enim qui habet hesaurum, cuncta libere profert, et, ubi vult, denuo recondit, sic universorum Conditor facile cuneta fecit et naturæ tradidit. Vidisti quæ in aere discrimina, sicut et in aqua, et in igne quam multæ commutationes. Etenim pars aquæ aqua fontium, pars C aqua marium alia aeris, alia in nubibus, , pars alia super coelos, alia infra terras, unde et aquæ calentes in quibusdam locis scaturiunt, quas infernus ignis mirabiliter calefacit. Ignis autem pars in sole, pars in luna, alia in fulguribus, alia in aere, alia ex liguis, alia circa nos ex lampadlibus, alia e terra, siquidem sæpe sæpius e terris erumpit, sicut et aqua ium fontes; alia in lapidibus confricatis, alia int cesarie arborum si forte raui confric. tur, alia cx fulminibus, alia ex aero, alia ex aquis et ex vitris pellucidissimis et purissimis emicat. Et de aere rursus, alius crassior est qui circa nos et lethalis et variorum morborum causa; alius subtilior, tirtutem corporibus adducens et sanitatem; alius sublimior et calidior. Sunt et ventorum multa dis- D crimina : alius est enim subtilior, alius crassior, alius frigidior, alius fervidior, alius uadidior, alius ar.dior. Unde propheta in abyssum lapsus talium - Varim lectiones et not. " -- Chr. Cod. (ed. Chr. Chr. Chr Ged. Gel. iv adld. Ced. Chr. Μatth. Cel. Chr. 8. Ch. P's. cxxxv, 7. Ced. at of. Thi¬siND. C.bit. 3. Chr. all. Chr. Chr. Ced. Gel. *. Chr. Chr. Ced. Chr. cod. Ged. Ced. Slav.? * Car. Led. Cel. Ced. Chr. Slav. ? Ced. Chr. " Chr. Cell. Cell. Cel. Chr. Ced. e compendio male lecto, Chr. Slav. ? add. Chr. Cel. all. Cell. Chr. Ged. Cic. 3. Ced. Chr. " • (964) ἀνέμων ἔργα. Αλλ' ὅμως ταῦτα πάντα τα

μένοι, τὸ δὲ ἐν κόμαις δένδρων καὶ αὐτῶν παρατρι- βομένων, τὸ δὲ ἐν κεραυνοῖς, (τὸ δὲ ἐκ τοῦ ἀέρας 5, τὸ δὲ ἐξ ὑδάτων καὶ θέλων οι διαυγεστάτων καὶ καθαρωτάτων ἐξάλλεσθαι πέφυκεν. Καὶ ἐν ἀέρι πάλιν· ὁ μέν ἐστι παχύτερος ὁ περὶ ἡμᾶς καὶ φθοροποιός και νοσημάτων ποικίλων γενητικός, [ὁ δὲ λεπτότερος] καὶ σωμάτων εὐκρασίας καὶ εύρω- στίας πρόξενος, ὁ δὲ ἀνώτερος, πυρωδέστερος · ὥσπερ καὶ τῶν ἀνέμων πολλαίου διαφοραί. Ο μὲν γάρ ἐστι λεπτότερος", ὁ δὲ παχύτερος, (καὶ) ὁ μὲν ψυχρότερος ", ὁ δὲ θερμότερος, ὁ μὲν ὑγρότερο; ὁ δε ξηρότερο; 10. ο . "Οθεν οὖν ὁ προφήτης εμπεσὼν εἰ; τὴν ἄβυσσον τῶν τοιούτων εν ευεργε ημάτων, ἐν οἷς ἡ τοῦ Θεοῦ δύναμις καὶ σοφία δείκνυται, καὶ ἰδὼν τὸ ἀχανές πέλαγος, ἀπεπήδησε μέγα βοήσας πιο • Ὡς ἐμεγαλύνθη τὰ ἔργα του, Κύριε, πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησας ο καὶ ἐνέπλησας σοφίας τὰ ἄψυχα και τὰ ἔμψυχα. . - ΡΛΑ'. Περὶ τῆς βασιλείας Δομετιανοῦ. Μετὰ δὲ Τίτον ἐβασίλευσε Δομετιανὸς ὁ Β ἀδελφὸς αὐτοῦ ἔτη ιε' σ'; καὶ ἐσφάγη ἐν τῷ ναῷ Ρώ- μης, κατ' ἐπιβουλὴν τῆς ἑαυτοῦ γυναικός. Οὗτος γὰρ ἐν διάδοχος τοῦ ἰδίου ἀδελφοῦ γενόμενος, οὐ τὴν πατρικὴν τε καὶ ἀδελφικὴν ἐζήλωσεν ἀρίστην πολι τείαν ", ἀλλὰ τὴν τοῦ Τιβερίου καὶ Νέρωνος ἀνοι σιουργίαν ἐκ διαμέτρου. Καὶ δὴ πᾶν εἶδος κακίας ἐπελθών, μιαιφονίας τε καὶ γυναικομανίας ἅμα καὶ ἀνδρομανίας ἀνάπλεως γενόμενος, ἑαυτὸν ὁ ἄθλιος στ τελευταῖον ἀπεθέωσεν · κἀντεῦθεν (οὖν) ἔχθιστον ἅπασι καὶ ἀπόβλητον, διὰ τὸ φονικόν τε καὶ θηριώ δες τῆς μιαρᾶς γνώμης, ἑαυτὸν ὁ τάλας ἀποφήνας, εἰκότως μάλα τὰ ἐπίχειρα τῆς οἰκείας δυσμενείας κομισάμενος, αἰσχίστῳ μόρῳ τὸν μυσαρὸν καὶ βέ βηλον κατέστρεφε σε βίον, ὡς εἴρηται 40. (2) Εφ' οὗ Τιμόθεος ὁ ἀπόστολος καὶ γνήσι μας ἐμαρτύρησαν, καὶ 71.19 Ἰωάννης ὁ (Θεολόγο; καὶ εὐαγγελιστὴς ἐν Πάτμῳ τῇ νήσῳ τὸ ἐξαρ! ζεται. ΡΑΒ. Περὶ Απολλωνίου τοῦ Τυανέως. πιλῶν (905) καὶ πανταχοῦ ποιῶν εἰς τὰς πόλεις καὶ χώρας δαιμονικὰ ἀποτελέσματα)· ἀπὸ Ῥώμης ὑπὸ τῶν ἐντοπίων, ἐποίησε ταῦτα, φυγαδεύσας τὸ πλῆθος τῶν έφεων και σκορπίων ἐκ τῆς πόλεως, ὥστε μὴ ἀδικεῖσθαι ὑπ' αὐτῶν τοὺς ἀνθρώπους, καὶ τῶν ἵππων τὴν ἀταξίαν χαλινώσας '' ἐν ταῖς συνελεύσεσι τῶν ἀρχόντων. (2) Ὡσαύτως (δέ) καὶ εἰς Αντιόχειαν παραγενόμενος το ἐποίησε δύο ραννούμενοι γὰρ οἱ Ἀντιοχείς το ὑπὸ τῶν σκορπίων · - τυ σε ξελῶν τέλη ? καὶ ν. π. ἐπικινδύνων αἴτιος, ὁ δὲ λ. γὰρ λ. Το τε το ἐκ τοῦ ἀἰθέρος κ. οὕτω δὴ καὶ ἐν ἀέρι δὲ και ἡμ. ὁ δὲ λ. ὁ δὲ ἀν. ἡμ. καὶ φθ. καὶ σωμ. ε. καὶ ἐ. πρ. ὁ δὲ αὐότερος και τ. και ὁ μὲν ψ. ὁ δὲ ξ. ὁ μὲν ὑ. ὁ δὲ θ. δὲ τῶν ἐ. τούτων το τὸ π. άχ. σε μήνας ια' οι Διαδ. γὰρ γ. τοῦ ἀδ. οὐ σε ἀριστοπολιτεία» σε άθεος σε καταστρέφει Οὗτος ὁ Δομετιανός Νερούα, ἐκέλευσε ζώντα βληθῆναι εἰς πῦρ, τῶν ἀστρονόμων εἰπόντων ὑπὸ κυνῶν τοῦτον ἀναλωθήσεσθαι· ὑετὸς δὲ κατενεχθείς πολὺς τὴν πυρὰν κατέσβεσε καὶ δεδεμένου ἔτι τῷ χεῖρε ἀφε[θέ]ντες κύνες κατέφαγον. Λάρ γιος δὲ ἀστρονόμος εἶπεν εἰς ὄψιν τῷ Δομετιανῷ τεθνήξεσθαι ἡμέρᾳ τῇ νέ (τῇδὲ Ο δὲ κελεύσας αὐτὸν φυλάττεσθαι ἐν δεσμοῖς, ὡς ἂν, τῆς ἡμέρας διελθούσης τῇ ἐπαύριον ἀναιρήσειν αὐτόν· ἀλλὰ θανόντος Δομετιανοῦ ἀπελύθη ἀβλαβής το τι Κλήμης ὑπὲρ Χριστοῦ ἀναιρεῖ τις καί τι ὡς ὑπεύθυνος Οὗτος ᾿Απολλώνιον τὸν Τυανέα ἀπέκειρε καὶ εἰς δικαστήριον ήγαγεν. Ὁ δὲ Απ. ἀπὸ 'Ρ. εἰς τὸ ἐν τῷ γαληνώσις αυτ * το δυσωπηθείς το τυραννουμένων γὰρ τῶν ᾿Αντιοχέων CHRONICON. LIB. III. :18 A beneficiorum, quibus et potentia Dei manifestatur et sapientia, prospectaque pelagi immensitate, exsul - tavit exclamans : « Quam magnificata sunt opera tua, Domine omnia in sapientia fecisti, et omnia sapien- tia replesti, sive quæ vivunt, sive quæ non vivunt. C D CXXXI. De Domitiano imperatore. Post Titum imperavit Domitianus ipsius frater quindecim annos, et in templo Romæ, uxore insidias st. dente, necatus est. Ilie cnim, cum fratri suces- sisset, nec patris nec fratris optimam aemulavit vivens dirationem, sed Tiberii Neronisque nequitiam ex diametro. Omnem sectatus malitiæ speciem, plenus homicidiis; ac insana in ſeminas et masculos quo- que libidine, seipsum tandem scelestus iste deum proclamavit, et ideo summo omnibus odio misera- biliter effectus et contemptui, quia mente fera et cædem spirante, merito nimis suæ ipsius malitiæ præmio recepto, turpissima sorte vitam pollutam et infamem finivit, ut dictum est. Eo tenente imperium; Timotheus apostolus èt Ouesimus martyrium consummarunt, et Joannes (Theologus et) evangelista in insulam Patmum rele- gatus est. CXXXII. De Apollonio Tyanensi. Apollonius Tyanensis celebrabatur circumiens et ubique per urbes et regiones diabolicas artes exercens. Qui cum Roma Byzantium venisset, et ab incolis sollicitatus esset, eadem operatus est mul- titudinem serpentium fugans et scorpionum civi- tate, ne ultra nocerent hominibus, et furorem equorvin frenans in conventu magistratuum. Si- militer, cum venisset Antiochiam, fecit, cujus in- colæ scorpionibus et culicibus vexabantur. Scor- pione ergo ex ære facto, et terra super eum con- gesta, parvoque super columnam posito, mandavit Variæ lectiones et notæ. colex, al r ss at addl. Chr. Chr. Ps. - add. Ced. Chr. Ced. Chr. Ced. Chr. Chr. Cedl. Chr. Ged. Ced. XCII, 5. (5279) Ced. 429,13-450,1. Ced. Ged. Ced. Ced. Ced.. Ced. « Ceil.) (Cel. 430,16-451,2). Ged. 451, 10-13. Ced. add. Ged. * Ged. 431,2. Cel. B. Ced. B. Leo. Cel. 431, 18-432,5. add. col. Cod. 1. Καὶ ᾿Απολλώνιος ο Τυανεύς (ἐγνωρίζετο περι (3) ἐλθὼν πρὸς τὸ Βυζάντιον τὰ καὶ παρακληθείς 75. Ούτω

μένοι, τὸ δὲ ἐν κόμαις δένδρων καὶ αὐτῶν παρατρι- βομένων, τὸ δὲ ἐν κεραυνοῖς, (τὸ δὲ ἐκ τοῦ ἀέρας 5, τὸ δὲ ἐξ ὑδάτων καὶ θέλων οι διαυγεστάτων καὶ καθαρωτάτων ἐξάλλεσθαι πέφυκεν. Καὶ ἐν ἀέρι πάλιν· ὁ μέν ἐστι παχύτερος ὁ περὶ ἡμᾶς καὶ φθοροποιός και νοσημάτων ποικίλων γενητικός, [ὁ δὲ λεπτότερος] καὶ σωμάτων εὐκρασίας καὶ εύρω- στίας πρόξενος, ὁ δὲ ἀνώτερος, πυρωδέστερος · ὥσπερ καὶ τῶν ἀνέμων πολλαίου διαφοραί. Ο μὲν γάρ ἐστι λεπτότερος", ὁ δὲ παχύτερος, (καὶ) ὁ μὲν ψυχρότερος ", ὁ δὲ θερμότερος, ὁ μὲν ὑγρότερο; ὁ δε ξηρότερο; 10. ο . "Οθεν οὖν ὁ προφήτης εμπεσὼν εἰ; τὴν ἄβυσσον τῶν τοιούτων εν ευεργε ημάτων, ἐν οἷς ἡ τοῦ Θεοῦ δύναμις καὶ σοφία δείκνυται, καὶ ἰδὼν τὸ ἀχανές πέλαγος, ἀπεπήδησε μέγα βοήσας πιο • Ὡς ἐμεγαλύνθη τὰ ἔργα του, Κύριε, πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησας ο καὶ ἐνέπλησας σοφίας τὰ ἄψυχα και τὰ ἔμψυχα. . - ΡΛΑ'. Περὶ τῆς βασιλείας Δομετιανοῦ. Μετὰ δὲ Τίτον ἐβασίλευσε Δομετιανὸς ὁ Β ἀδελφὸς αὐτοῦ ἔτη ιε' σ'; καὶ ἐσφάγη ἐν τῷ ναῷ Ρώ- μης, κατ' ἐπιβουλὴν τῆς ἑαυτοῦ γυναικός. Οὗτος γὰρ ἐν διάδοχος τοῦ ἰδίου ἀδελφοῦ γενόμενος, οὐ τὴν πατρικὴν τε καὶ ἀδελφικὴν ἐζήλωσεν ἀρίστην πολι τείαν ", ἀλλὰ τὴν τοῦ Τιβερίου καὶ Νέρωνος ἀνοι σιουργίαν ἐκ διαμέτρου. Καὶ δὴ πᾶν εἶδος κακίας ἐπελθών, μιαιφονίας τε καὶ γυναικομανίας ἅμα καὶ ἀνδρομανίας ἀνάπλεως γενόμενος, ἑαυτὸν ὁ ἄθλιος στ τελευταῖον ἀπεθέωσεν · κἀντεῦθεν (οὖν) ἔχθιστον ἅπασι καὶ ἀπόβλητον, διὰ τὸ φονικόν τε καὶ θηριώ δες τῆς μιαρᾶς γνώμης, ἑαυτὸν ὁ τάλας ἀποφήνας, εἰκότως μάλα τὰ ἐπίχειρα τῆς οἰκείας δυσμενείας κομισάμενος, αἰσχίστῳ μόρῳ τὸν μυσαρὸν καὶ βέ βηλον κατέστρεφε σε βίον, ὡς εἴρηται 40. (2) Εφ' οὗ Τιμόθεος ὁ ἀπόστολος καὶ γνήσι μας ἐμαρτύρησαν, καὶ 71.19 Ἰωάννης ὁ (Θεολόγο; καὶ εὐαγγελιστὴς ἐν Πάτμῳ τῇ νήσῳ τὸ ἐξαρ! ζεται. ΡΑΒ. Περὶ Απολλωνίου τοῦ Τυανέως. πιλῶν (905) καὶ πανταχοῦ ποιῶν εἰς τὰς πόλεις καὶ χώρας δαιμονικὰ ἀποτελέσματα)· ἀπὸ Ῥώμης ὑπὸ τῶν ἐντοπίων, ἐποίησε ταῦτα, φυγαδεύσας τὸ πλῆθος τῶν έφεων και σκορπίων ἐκ τῆς πόλεως, ὥστε μὴ ἀδικεῖσθαι ὑπ' αὐτῶν τοὺς ἀνθρώπους, καὶ τῶν ἵππων τὴν ἀταξίαν χαλινώσας '' ἐν ταῖς συνελεύσεσι τῶν ἀρχόντων. (2) Ὡσαύτως (δέ) καὶ εἰς Αντιόχειαν παραγενόμενος το ἐποίησε δύο ραννούμενοι γὰρ οἱ Ἀντιοχείς το ὑπὸ τῶν σκορπίων · - τυ σε ξελῶν τέλη ? καὶ ν. π. ἐπικινδύνων αἴτιος, ὁ δὲ λ. γὰρ λ. Το τε το ἐκ τοῦ ἀἰθέρος κ. οὕτω δὴ καὶ ἐν ἀέρι δὲ και ἡμ. ὁ δὲ λ. ὁ δὲ ἀν. ἡμ. καὶ φθ. καὶ σωμ. ε. καὶ ἐ. πρ. ὁ δὲ αὐότερος και τ. και ὁ μὲν ψ. ὁ δὲ ξ. ὁ μὲν ὑ. ὁ δὲ θ. δὲ τῶν ἐ. τούτων το τὸ π. άχ. σε μήνας ια' οι Διαδ. γὰρ γ. τοῦ ἀδ. οὐ σε ἀριστοπολιτεία» σε άθεος σε καταστρέφει Οὗτος ὁ Δομετιανός Νερούα, ἐκέλευσε ζώντα βληθῆναι εἰς πῦρ, τῶν ἀστρονόμων εἰπόντων ὑπὸ κυνῶν τοῦτον ἀναλωθήσεσθαι· ὑετὸς δὲ κατενεχθείς πολὺς τὴν πυρὰν κατέσβεσε καὶ δεδεμένου ἔτι τῷ χεῖρε ἀφε[θέ]ντες κύνες κατέφαγον. Λάρ γιος δὲ ἀστρονόμος εἶπεν εἰς ὄψιν τῷ Δομετιανῷ τεθνήξεσθαι ἡμέρᾳ τῇ νέ (τῇδὲ Ο δὲ κελεύσας αὐτὸν φυλάττεσθαι ἐν δεσμοῖς, ὡς ἂν, τῆς ἡμέρας διελθούσης τῇ ἐπαύριον ἀναιρήσειν αὐτόν· ἀλλὰ θανόντος Δομετιανοῦ ἀπελύθη ἀβλαβής το τι Κλήμης ὑπὲρ Χριστοῦ ἀναιρεῖ τις καί τι ὡς ὑπεύθυνος Οὗτος ᾿Απολλώνιον τὸν Τυανέα ἀπέκειρε καὶ εἰς δικαστήριον ήγαγεν. Ὁ δὲ Απ. ἀπὸ 'Ρ. εἰς τὸ ἐν τῷ γαληνώσις αυτ * το δυσωπηθείς το τυραννουμένων γὰρ τῶν ᾿Αντιοχέων CHRONICON. LIB. III. :18 A beneficiorum, quibus et potentia Dei manifestatur et sapientia, prospectaque pelagi immensitate, exsul - tavit exclamans : « Quam magnificata sunt opera tua, Domine omnia in sapientia fecisti, et omnia sapien- tia replesti, sive quæ vivunt, sive quæ non vivunt. C D CXXXI. De Domitiano imperatore. Post Titum imperavit Domitianus ipsius frater quindecim annos, et in templo Romæ, uxore insidias st. dente, necatus est. Ilie cnim, cum fratri suces- sisset, nec patris nec fratris optimam aemulavit vivens dirationem, sed Tiberii Neronisque nequitiam ex diametro. Omnem sectatus malitiæ speciem, plenus homicidiis; ac insana in ſeminas et masculos quo- que libidine, seipsum tandem scelestus iste deum proclamavit, et ideo summo omnibus odio misera- biliter effectus et contemptui, quia mente fera et cædem spirante, merito nimis suæ ipsius malitiæ præmio recepto, turpissima sorte vitam pollutam et infamem finivit, ut dictum est. Eo tenente imperium; Timotheus apostolus èt Ouesimus martyrium consummarunt, et Joannes (Theologus et) evangelista in insulam Patmum rele- gatus est. CXXXII. De Apollonio Tyanensi. Apollonius Tyanensis celebrabatur circumiens et ubique per urbes et regiones diabolicas artes exercens. Qui cum Roma Byzantium venisset, et ab incolis sollicitatus esset, eadem operatus est mul- titudinem serpentium fugans et scorpionum civi- tate, ne ultra nocerent hominibus, et furorem equorvin frenans in conventu magistratuum. Si- militer, cum venisset Antiochiam, fecit, cujus in- colæ scorpionibus et culicibus vexabantur. Scor- pione ergo ex ære facto, et terra super eum con- gesta, parvoque super columnam posito, mandavit Variæ lectiones et notæ. colex, al r ss at addl. Chr. Chr. Ps. - add. Ced. Chr. Ced. Chr. Ced. Chr. Chr. Cedl. Chr. Ged. Ced. XCII, 5. (5279) Ced. 429,13-450,1. Ced. Ged. Ced. Ced. Ced.. Ced. « Ceil.) (Cel. 430,16-451,2). Ged. 451, 10-13. Ced. add. Ged. * Ged. 431,2. Cel. B. Ced. B. Leo. Cel. 431, 18-432,5. add. col. Cod. 1. Καὶ ᾿Απολλώνιος ο Τυανεύς (ἐγνωρίζετο περι (3) ἐλθὼν πρὸς τὸ Βυζάντιον τὰ καὶ παρακληθείς 75. Ούτω

ἀπεκάλυψεν· ὅθεν δῆλον, ὅτι πολλοὶ ὁ τῶν ἐναντίον Α ἐχόντων φρόνημα, ἐπὶ τῷ προσχήματι τοῦ Χριστοῦ τεράστια (914) ποιοῦσιν ἑτέρᾳ τέχνῃ τινὶ πρὸς ἀπά τὴν ἀνθρώπων ἀπειροκάλων· οἷος ἐγένετο. Σίμων ο Μάγος, καὶ Μένανδρος μετ' ἐκεῖνον, καὶ ἄλλοι τοιοῦ τοι, δι' οὓς εἰκότως ἔφη μὴ θαύμασιν ἀπατᾶσθαι προσήκειν ", μήτε μὴν ἐπαγγελία ψιλῇ, δοκιμάζειν δὲ τῶν λεγομένων τὴν ἀλήθειαν ΡΑΔ'. Βασιλεία Νερβά * Μετὰ Δομετιανὸν ἐβασίλευσε Νερβᾶς ἔτος ἔν. Σώφρων (δέ) ὧν καὶ ἐπιεικὴς ἀνακαλεσάμενος Ἰωάννην τὸν Θεολόγον ἐκ τῆς νήσου ἧς ἦν ἐξόριστος, ἀπέλυσεν αὐτὸν ἐν Ἐφέσῳ · μόνος περ ριὼν ἐν τῷ βίῳ ἐκ τῶν ιβ' μαθητῶν καὶ συγγραψά- μενος τὸ κατ' αὐτὸν Εὐαγγέλιον, ἐν εἰρήνῃ ἀνεπαύ- σατο *. (2) Περὶ οὗ ', ὁ πολυΐστωρ Ευσέβιος ἐν τῇ Εκκλησιαστικῇ Ιστορία φησί · Θωμᾶς " μὲν τὴν Παρθίαν είληχεν 13, Ιωάννης δὲ τὴν Ασίαν, πρὸς ἦν καὶ διατρίψας ἐτελεύτησεν ἐν Ἐφέσῳ ". γελιστὴς ἐν Ἐφέσῳ τῆς Ασίας τελευτᾷ καὶ θάπτεται πρὸς τῶν αὐτόθι πιστῶν. » Ομοίως δὲ καὶ Φίλιππος, ὁ ἐκ τῶν ζ' διακόνων, ἐν Ἱεραπόλει τελειοῦται καὶ θάπτεται μετὰ τῶν θυγατέρων αὐτοῦ. Περὶ ὧν καὶ Πολύκαρπος 18, ὁ τῆς ἐν Σμύρνη Εκκλησίας ἐπίσκοπος, Ουίκτορι ", τῷ ἐπισκόπω Ρώμης, γράφ φων οὕτως φάσκει . • Καὶ γὰρ κατὰ τὴν Ασίαν μεγάλα στοιχεία κεκοίμηνται, ἅτινα ἀναστή- σενται τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ εἰ τῆς παρουσίας * Κυρίου, — « Ιωάννης ὁ ἐπιστήθιος Χριστοῦ, ὃς καὶ τὸ πέταλον πεφορηκὼς καὶ τ8 διδάσκαλος ἐν Ἐφέσῳ γενόμενος κεκοίμηται· — ο καὶ Φίλιππος ", ὁ ἐκ τῶν ζ' διακόνων, ἐν Ἱεραπόλει τελειοῦται·, οὗτός ἐστιν ὁ καὶ τὸν εὐνοῦχον βαπτίσας καὶ τὸν Σίμωνα κατηχήσας 38. (4) Οὐ μὴν δὲ ἀλλὰ καὶ ὁ θεῖος Ιππό Αυτος Ρώμης περὶ τοῦ κηρύγματος καὶ τῆς τε λειώσεως τῶν ἀποστόλων διεξιών ἔφη· . Ἰωάννης (δέ), ὁ ἀδελφὸς Ἰακώβου, κηρύσσων ἐν τῇ Ἀσίᾳ τὸν λόγον (τοῦ Εὐαγγελίου), ἐξωρίσθη ἐν Πάτμῳ τῇ νήσῳ ὑπὸ Δομετιανοῦ βασιλέως οι Ρώμης, κἀκει θεν πάλιν εἰς Εφεσον ἐκ τῆς ἐξορίας ἀνακληθείς ὑπὸ Νερβᾶ, καὶ τὸ κατ᾿ αὐτὸν Εὐαγγέλιον συγγρα ψάμενος, ἔνθα καὶ τὴν Ἀποκάλυψιν θεασάμενος, ἐτελεύτησε ", οὗ τὸ λείψανον ζητηθὲν οὐχ εὑρέθη 35. Καισάρειος ἐπὶ σεκρέτου ἐν Κωνσταντινουπόλει έρω τηθεὶς περὶ τούτου " ἀπεκρίνατο λέγων . . Αὐτός Ἰωάννης ἐν τῷ κατ' αὐτὸν Εὐαγγελίῳ πρὸς τῷ τέ Β οὗτός • Τι και * και ο προσήκει ἐκ τῶν καρπῶν γάρ, φησὶν ὁ Κύριος, αὐτῶν ἐπιγνώσεσθε αὐτοὺς Ν. ἐσ. . ἐν, μῆνας δ, ἡμέρας θ', κ. τ. λ. 434,3 οὗτος ὁ Ν. ἀνεκαλέσατο τὸν θ. Ίω. ἐκ τῆς ἐξορίας καὶ ἀπὸ οἰκεῖν ἐν Ε. μόνον τότε περιόντα τῷ β. ἐκ τῶν ιβ' μ. δς σ. κ. τ. λ. καί 'Θ. δέ ἐν ὡς ἡ παράδοσις περιέχει. Ανδρέας δὲ τὴν Σκυθίαν Ευς. 14. Ἰω. τὴν ᾿Α. πρ. οὗ; καὶ δὲ ἐν Ε. τελευτᾷ. * και οὖν Πολυκράτης Εφέσῳ Ἰουκτορίνῳ φησί ν τῇ ἡμ. οι τοῦ εκ ὁ ἐπὶ τὸ στῆθος τοῦ Κυρίου ἀναπεσών, δς ἐγεννήθη ἱερεὺς π. καὶ μάρτυς καὶ δ. οὗτος ἐν Ἐ. κ. τελευτά ἐν Φίλιππον τὸν τῶν ιβ' ἀποστόλων ὃς κεκοίμηται ἐν 1. το θείον Ίω, δὲ ἐν 'Α. ὑπὸ Δ. του β. ἐξορισθεὶς ἐν ᾗ καὶ τὸ Εὐαγγέλιον συνεγράψατο καὶ τὴν ᾿Αποκάλυψιν ἐθεάσατο ἐπὶ Τραϊανοῦ ἐκοιμήθη ἐν Ἐφέσῳ, ού, κ. τ. λ. εν Δ. τοῦ β. 'Ρωμαίων σε ἐτῶν ος' ἐπὶ σεκρέτου ἐπὶ σενάτου. ** οι οὕτως CHRONICON. LIB. III. - 5:2 quorum progidiis captari nos non debere jure dixi nec afrmatione vacua, sed explorare dictorum ve- ritatem. C CXXXIV. Regnum Nerva. Post Domitianum Nerva imperavit annum unum. Sapiens et sequus, Joannem Theologum ab insula in qua exsulabat, dimisit Ephesum ; qui solus super- stes ex duodecim discipulis, scripto a suo nomina Evangelio, in pace quievit. De quo doctissimus Eusebius in Ecclesiastica Historia dicit: ‹ Thomas > quidem Parthiam sortitus est, Joannes vero Asiam in qua cum degisset, mortuus est Ephesi. » Ite- rum: Interea cum esset Joannes evangelista Ephesi in Asia, moritur et a Gidelibus ibidem se- pelitur. Item et Philippus unus e septem diaconis, Hierapoli e vita decedit, et una cum Glibus in- humatur. De quibus et Polycarpus, Smyrnensis Ecclesiæ episcopus, Victori Romæ episcopo scribens sic loquitur: Etenim in Asia magna fundamenta dormierunt, quæ surpent in ultima die adventus Domini : Joannes, qui et in sinu recubuit Christi, et laminam auream gestavit et magister Ephesi factus est, dormivit ; et Philippus, unus e septem diaconis, Hierapoli vita fungitur. Hic eunuchum baptizavit et Simeonem docuit. Attamen divus Hip- polytus Romanus, de prædicatione et de fine aposto- lorum disserens, dicit : • Joannes, frater Jacobi. prædicans in Asia verbum Evangelii, in exsilium Patmon a Domitiano imperatore missus est, et inde rursus Ephesum revocatur a Nerva; scripto secundum ipsum Evangelio, visa quoque ibi Apo- calypsi, obiit, cujus reliquiæ quæsitæ, non re- perl. » Magni Gregorii frater Cæsarius in secreto Constantinopoli interrogalus de illo, respondit di- cens : ‹Joannes ipse in suo Evangelio de fine sic illustrat, dicens : « Et hoc cum dixisset, dicit ei › id est Petro, Sequere me. Conversus Petrus vi- det discipulum quem diligebat Jesus, sequentem - et dicit : Domine, hic autem quid? Dicit ei Jesus : D Si eum volo manere, donec veniam, quid ad te? – exiit ergo sermo iste inter fratres, quia discipulus ille non nioritur ... sed, si eum volo manere, do. ues veniam, quid ad te? » Cura ergo piscantes cou Varia lectiones et notæ. 23. • add. Ced. cod. * Cer. (5297) Cell. 435,19,20. Ced. 434,6 9. • Ced. Eus. III, 1. Cel. Ced. 434,9-20. add. Ced. Cer. Εus. ut, Ced. Ceil col. (ed. Pul. Ρol. add. Pol. Ced. tó Pot. Pol. Cel. P. Ced. 434,21-453.4. add. Ced. » Ηipp. apud Combefisium, Auυι. p. 831. Ced. adu. Ced. * Ced. 435,4-435,16, ubi jam Goar conjecit pro in fine dialogi III. PATROL. GR. CX. add. (5) 10 Πάλιν • Ἐπὶ τούτοις ὢν 17 καὶ Ἰωάννης ὁ εὐαγ• (5) Ὁ δὲ τοῦ μεγάλου Γρηγορίου ἀδελφὸς 337

ἀπεκάλυψεν· ὅθεν δῆλον, ὅτι πολλοὶ ὁ τῶν ἐναντίον Α ἐχόντων φρόνημα, ἐπὶ τῷ προσχήματι τοῦ Χριστοῦ τεράστια (914) ποιοῦσιν ἑτέρᾳ τέχνῃ τινὶ πρὸς ἀπά τὴν ἀνθρώπων ἀπειροκάλων· οἷος ἐγένετο. Σίμων ο Μάγος, καὶ Μένανδρος μετ' ἐκεῖνον, καὶ ἄλλοι τοιοῦ τοι, δι' οὓς εἰκότως ἔφη μὴ θαύμασιν ἀπατᾶσθαι προσήκειν ", μήτε μὴν ἐπαγγελία ψιλῇ, δοκιμάζειν δὲ τῶν λεγομένων τὴν ἀλήθειαν ΡΑΔ'. Βασιλεία Νερβά * Μετὰ Δομετιανὸν ἐβασίλευσε Νερβᾶς ἔτος ἔν. Σώφρων (δέ) ὧν καὶ ἐπιεικὴς ἀνακαλεσάμενος Ἰωάννην τὸν Θεολόγον ἐκ τῆς νήσου ἧς ἦν ἐξόριστος, ἀπέλυσεν αὐτὸν ἐν Ἐφέσῳ · μόνος περ ριὼν ἐν τῷ βίῳ ἐκ τῶν ιβ' μαθητῶν καὶ συγγραψά- μενος τὸ κατ' αὐτὸν Εὐαγγέλιον, ἐν εἰρήνῃ ἀνεπαύ- σατο *. (2) Περὶ οὗ ', ὁ πολυΐστωρ Ευσέβιος ἐν τῇ Εκκλησιαστικῇ Ιστορία φησί · Θωμᾶς " μὲν τὴν Παρθίαν είληχεν 13, Ιωάννης δὲ τὴν Ασίαν, πρὸς ἦν καὶ διατρίψας ἐτελεύτησεν ἐν Ἐφέσῳ ". γελιστὴς ἐν Ἐφέσῳ τῆς Ασίας τελευτᾷ καὶ θάπτεται πρὸς τῶν αὐτόθι πιστῶν. » Ομοίως δὲ καὶ Φίλιππος, ὁ ἐκ τῶν ζ' διακόνων, ἐν Ἱεραπόλει τελειοῦται καὶ θάπτεται μετὰ τῶν θυγατέρων αὐτοῦ. Περὶ ὧν καὶ Πολύκαρπος 18, ὁ τῆς ἐν Σμύρνη Εκκλησίας ἐπίσκοπος, Ουίκτορι ", τῷ ἐπισκόπω Ρώμης, γράφ φων οὕτως φάσκει . • Καὶ γὰρ κατὰ τὴν Ασίαν μεγάλα στοιχεία κεκοίμηνται, ἅτινα ἀναστή- σενται τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ εἰ τῆς παρουσίας * Κυρίου, — « Ιωάννης ὁ ἐπιστήθιος Χριστοῦ, ὃς καὶ τὸ πέταλον πεφορηκὼς καὶ τ8 διδάσκαλος ἐν Ἐφέσῳ γενόμενος κεκοίμηται· — ο καὶ Φίλιππος ", ὁ ἐκ τῶν ζ' διακόνων, ἐν Ἱεραπόλει τελειοῦται·, οὗτός ἐστιν ὁ καὶ τὸν εὐνοῦχον βαπτίσας καὶ τὸν Σίμωνα κατηχήσας 38. (4) Οὐ μὴν δὲ ἀλλὰ καὶ ὁ θεῖος Ιππό Αυτος Ρώμης περὶ τοῦ κηρύγματος καὶ τῆς τε λειώσεως τῶν ἀποστόλων διεξιών ἔφη· . Ἰωάννης (δέ), ὁ ἀδελφὸς Ἰακώβου, κηρύσσων ἐν τῇ Ἀσίᾳ τὸν λόγον (τοῦ Εὐαγγελίου), ἐξωρίσθη ἐν Πάτμῳ τῇ νήσῳ ὑπὸ Δομετιανοῦ βασιλέως οι Ρώμης, κἀκει θεν πάλιν εἰς Εφεσον ἐκ τῆς ἐξορίας ἀνακληθείς ὑπὸ Νερβᾶ, καὶ τὸ κατ᾿ αὐτὸν Εὐαγγέλιον συγγρα ψάμενος, ἔνθα καὶ τὴν Ἀποκάλυψιν θεασάμενος, ἐτελεύτησε ", οὗ τὸ λείψανον ζητηθὲν οὐχ εὑρέθη 35. Καισάρειος ἐπὶ σεκρέτου ἐν Κωνσταντινουπόλει έρω τηθεὶς περὶ τούτου " ἀπεκρίνατο λέγων . . Αὐτός Ἰωάννης ἐν τῷ κατ' αὐτὸν Εὐαγγελίῳ πρὸς τῷ τέ Β οὗτός • Τι και * και ο προσήκει ἐκ τῶν καρπῶν γάρ, φησὶν ὁ Κύριος, αὐτῶν ἐπιγνώσεσθε αὐτοὺς Ν. ἐσ. . ἐν, μῆνας δ, ἡμέρας θ', κ. τ. λ. 434,3 οὗτος ὁ Ν. ἀνεκαλέσατο τὸν θ. Ίω. ἐκ τῆς ἐξορίας καὶ ἀπὸ οἰκεῖν ἐν Ε. μόνον τότε περιόντα τῷ β. ἐκ τῶν ιβ' μ. δς σ. κ. τ. λ. καί 'Θ. δέ ἐν ὡς ἡ παράδοσις περιέχει. Ανδρέας δὲ τὴν Σκυθίαν Ευς. 14. Ἰω. τὴν ᾿Α. πρ. οὗ; καὶ δὲ ἐν Ε. τελευτᾷ. * και οὖν Πολυκράτης Εφέσῳ Ἰουκτορίνῳ φησί ν τῇ ἡμ. οι τοῦ εκ ὁ ἐπὶ τὸ στῆθος τοῦ Κυρίου ἀναπεσών, δς ἐγεννήθη ἱερεὺς π. καὶ μάρτυς καὶ δ. οὗτος ἐν Ἐ. κ. τελευτά ἐν Φίλιππον τὸν τῶν ιβ' ἀποστόλων ὃς κεκοίμηται ἐν 1. το θείον Ίω, δὲ ἐν 'Α. ὑπὸ Δ. του β. ἐξορισθεὶς ἐν ᾗ καὶ τὸ Εὐαγγέλιον συνεγράψατο καὶ τὴν ᾿Αποκάλυψιν ἐθεάσατο ἐπὶ Τραϊανοῦ ἐκοιμήθη ἐν Ἐφέσῳ, ού, κ. τ. λ. εν Δ. τοῦ β. 'Ρωμαίων σε ἐτῶν ος' ἐπὶ σεκρέτου ἐπὶ σενάτου. ** οι οὕτως CHRONICON. LIB. III. - 5:2 quorum progidiis captari nos non debere jure dixi nec afrmatione vacua, sed explorare dictorum ve- ritatem. C CXXXIV. Regnum Nerva. Post Domitianum Nerva imperavit annum unum. Sapiens et sequus, Joannem Theologum ab insula in qua exsulabat, dimisit Ephesum ; qui solus super- stes ex duodecim discipulis, scripto a suo nomina Evangelio, in pace quievit. De quo doctissimus Eusebius in Ecclesiastica Historia dicit: ‹ Thomas > quidem Parthiam sortitus est, Joannes vero Asiam in qua cum degisset, mortuus est Ephesi. » Ite- rum: Interea cum esset Joannes evangelista Ephesi in Asia, moritur et a Gidelibus ibidem se- pelitur. Item et Philippus unus e septem diaconis, Hierapoli e vita decedit, et una cum Glibus in- humatur. De quibus et Polycarpus, Smyrnensis Ecclesiæ episcopus, Victori Romæ episcopo scribens sic loquitur: Etenim in Asia magna fundamenta dormierunt, quæ surpent in ultima die adventus Domini : Joannes, qui et in sinu recubuit Christi, et laminam auream gestavit et magister Ephesi factus est, dormivit ; et Philippus, unus e septem diaconis, Hierapoli vita fungitur. Hic eunuchum baptizavit et Simeonem docuit. Attamen divus Hip- polytus Romanus, de prædicatione et de fine aposto- lorum disserens, dicit : • Joannes, frater Jacobi. prædicans in Asia verbum Evangelii, in exsilium Patmon a Domitiano imperatore missus est, et inde rursus Ephesum revocatur a Nerva; scripto secundum ipsum Evangelio, visa quoque ibi Apo- calypsi, obiit, cujus reliquiæ quæsitæ, non re- perl. » Magni Gregorii frater Cæsarius in secreto Constantinopoli interrogalus de illo, respondit di- cens : ‹Joannes ipse in suo Evangelio de fine sic illustrat, dicens : « Et hoc cum dixisset, dicit ei › id est Petro, Sequere me. Conversus Petrus vi- det discipulum quem diligebat Jesus, sequentem - et dicit : Domine, hic autem quid? Dicit ei Jesus : D Si eum volo manere, donec veniam, quid ad te? – exiit ergo sermo iste inter fratres, quia discipulus ille non nioritur ... sed, si eum volo manere, do. ues veniam, quid ad te? » Cura ergo piscantes cou Varia lectiones et notæ. 23. • add. Ced. cod. * Cer. (5297) Cell. 435,19,20. Ced. 434,6 9. • Ced. Eus. III, 1. Cel. Ced. 434,9-20. add. Ced. Cer. Εus. ut, Ced. Ceil col. (ed. Pul. Ρol. add. Pol. Ced. tó Pot. Pol. Cel. P. Ced. 434,21-453.4. add. Ced. » Ηipp. apud Combefisium, Auυι. p. 831. Ced. adu. Ced. * Ced. 435,4-435,16, ubi jam Goar conjecit pro in fine dialogi III. PATROL. GR. CX. add. (5) 10 Πάλιν • Ἐπὶ τούτοις ὢν 17 καὶ Ἰωάννης ὁ εὐαγ• (5) Ὁ δὲ τοῦ μεγάλου Γρηγορίου ἀδελφὸς 337

ἀπεκάλυψεν· ὅθεν δῆλον, ὅτι πολλοὶ ὁ τῶν ἐναντίον Α ἐχόντων φρόνημα, ἐπὶ τῷ προσχήματι τοῦ Χριστοῦ τεράστια (914) ποιοῦσιν ἑτέρᾳ τέχνῃ τινὶ πρὸς ἀπά τὴν ἀνθρώπων ἀπειροκάλων· οἷος ἐγένετο. Σίμων ο Μάγος, καὶ Μένανδρος μετ' ἐκεῖνον, καὶ ἄλλοι τοιοῦ τοι, δι' οὓς εἰκότως ἔφη μὴ θαύμασιν ἀπατᾶσθαι προσήκειν ", μήτε μὴν ἐπαγγελία ψιλῇ, δοκιμάζειν δὲ τῶν λεγομένων τὴν ἀλήθειαν ΡΑΔ'. Βασιλεία Νερβά * Μετὰ Δομετιανὸν ἐβασίλευσε Νερβᾶς ἔτος ἔν. Σώφρων (δέ) ὧν καὶ ἐπιεικὴς ἀνακαλεσάμενος Ἰωάννην τὸν Θεολόγον ἐκ τῆς νήσου ἧς ἦν ἐξόριστος, ἀπέλυσεν αὐτὸν ἐν Ἐφέσῳ · μόνος περ ριὼν ἐν τῷ βίῳ ἐκ τῶν ιβ' μαθητῶν καὶ συγγραψά- μενος τὸ κατ' αὐτὸν Εὐαγγέλιον, ἐν εἰρήνῃ ἀνεπαύ- σατο *. (2) Περὶ οὗ ', ὁ πολυΐστωρ Ευσέβιος ἐν τῇ Εκκλησιαστικῇ Ιστορία φησί · Θωμᾶς " μὲν τὴν Παρθίαν είληχεν 13, Ιωάννης δὲ τὴν Ασίαν, πρὸς ἦν καὶ διατρίψας ἐτελεύτησεν ἐν Ἐφέσῳ ". γελιστὴς ἐν Ἐφέσῳ τῆς Ασίας τελευτᾷ καὶ θάπτεται πρὸς τῶν αὐτόθι πιστῶν. » Ομοίως δὲ καὶ Φίλιππος, ὁ ἐκ τῶν ζ' διακόνων, ἐν Ἱεραπόλει τελειοῦται καὶ θάπτεται μετὰ τῶν θυγατέρων αὐτοῦ. Περὶ ὧν καὶ Πολύκαρπος 18, ὁ τῆς ἐν Σμύρνη Εκκλησίας ἐπίσκοπος, Ουίκτορι ", τῷ ἐπισκόπω Ρώμης, γράφ φων οὕτως φάσκει . • Καὶ γὰρ κατὰ τὴν Ασίαν μεγάλα στοιχεία κεκοίμηνται, ἅτινα ἀναστή- σενται τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ εἰ τῆς παρουσίας * Κυρίου, — « Ιωάννης ὁ ἐπιστήθιος Χριστοῦ, ὃς καὶ τὸ πέταλον πεφορηκὼς καὶ τ8 διδάσκαλος ἐν Ἐφέσῳ γενόμενος κεκοίμηται· — ο καὶ Φίλιππος ", ὁ ἐκ τῶν ζ' διακόνων, ἐν Ἱεραπόλει τελειοῦται·, οὗτός ἐστιν ὁ καὶ τὸν εὐνοῦχον βαπτίσας καὶ τὸν Σίμωνα κατηχήσας 38. (4) Οὐ μὴν δὲ ἀλλὰ καὶ ὁ θεῖος Ιππό Αυτος Ρώμης περὶ τοῦ κηρύγματος καὶ τῆς τε λειώσεως τῶν ἀποστόλων διεξιών ἔφη· . Ἰωάννης (δέ), ὁ ἀδελφὸς Ἰακώβου, κηρύσσων ἐν τῇ Ἀσίᾳ τὸν λόγον (τοῦ Εὐαγγελίου), ἐξωρίσθη ἐν Πάτμῳ τῇ νήσῳ ὑπὸ Δομετιανοῦ βασιλέως οι Ρώμης, κἀκει θεν πάλιν εἰς Εφεσον ἐκ τῆς ἐξορίας ἀνακληθείς ὑπὸ Νερβᾶ, καὶ τὸ κατ᾿ αὐτὸν Εὐαγγέλιον συγγρα ψάμενος, ἔνθα καὶ τὴν Ἀποκάλυψιν θεασάμενος, ἐτελεύτησε ", οὗ τὸ λείψανον ζητηθὲν οὐχ εὑρέθη 35. Καισάρειος ἐπὶ σεκρέτου ἐν Κωνσταντινουπόλει έρω τηθεὶς περὶ τούτου " ἀπεκρίνατο λέγων . . Αὐτός Ἰωάννης ἐν τῷ κατ' αὐτὸν Εὐαγγελίῳ πρὸς τῷ τέ Β οὗτός • Τι και * και ο προσήκει ἐκ τῶν καρπῶν γάρ, φησὶν ὁ Κύριος, αὐτῶν ἐπιγνώσεσθε αὐτοὺς Ν. ἐσ. . ἐν, μῆνας δ, ἡμέρας θ', κ. τ. λ. 434,3 οὗτος ὁ Ν. ἀνεκαλέσατο τὸν θ. Ίω. ἐκ τῆς ἐξορίας καὶ ἀπὸ οἰκεῖν ἐν Ε. μόνον τότε περιόντα τῷ β. ἐκ τῶν ιβ' μ. δς σ. κ. τ. λ. καί 'Θ. δέ ἐν ὡς ἡ παράδοσις περιέχει. Ανδρέας δὲ τὴν Σκυθίαν Ευς. 14. Ἰω. τὴν ᾿Α. πρ. οὗ; καὶ δὲ ἐν Ε. τελευτᾷ. * και οὖν Πολυκράτης Εφέσῳ Ἰουκτορίνῳ φησί ν τῇ ἡμ. οι τοῦ εκ ὁ ἐπὶ τὸ στῆθος τοῦ Κυρίου ἀναπεσών, δς ἐγεννήθη ἱερεὺς π. καὶ μάρτυς καὶ δ. οὗτος ἐν Ἐ. κ. τελευτά ἐν Φίλιππον τὸν τῶν ιβ' ἀποστόλων ὃς κεκοίμηται ἐν 1. το θείον Ίω, δὲ ἐν 'Α. ὑπὸ Δ. του β. ἐξορισθεὶς ἐν ᾗ καὶ τὸ Εὐαγγέλιον συνεγράψατο καὶ τὴν ᾿Αποκάλυψιν ἐθεάσατο ἐπὶ Τραϊανοῦ ἐκοιμήθη ἐν Ἐφέσῳ, ού, κ. τ. λ. εν Δ. τοῦ β. 'Ρωμαίων σε ἐτῶν ος' ἐπὶ σεκρέτου ἐπὶ σενάτου. ** οι οὕτως CHRONICON. LIB. III. - 5:2 quorum progidiis captari nos non debere jure dixi nec afrmatione vacua, sed explorare dictorum ve- ritatem. C CXXXIV. Regnum Nerva. Post Domitianum Nerva imperavit annum unum. Sapiens et sequus, Joannem Theologum ab insula in qua exsulabat, dimisit Ephesum ; qui solus super- stes ex duodecim discipulis, scripto a suo nomina Evangelio, in pace quievit. De quo doctissimus Eusebius in Ecclesiastica Historia dicit: ‹ Thomas > quidem Parthiam sortitus est, Joannes vero Asiam in qua cum degisset, mortuus est Ephesi. » Ite- rum: Interea cum esset Joannes evangelista Ephesi in Asia, moritur et a Gidelibus ibidem se- pelitur. Item et Philippus unus e septem diaconis, Hierapoli e vita decedit, et una cum Glibus in- humatur. De quibus et Polycarpus, Smyrnensis Ecclesiæ episcopus, Victori Romæ episcopo scribens sic loquitur: Etenim in Asia magna fundamenta dormierunt, quæ surpent in ultima die adventus Domini : Joannes, qui et in sinu recubuit Christi, et laminam auream gestavit et magister Ephesi factus est, dormivit ; et Philippus, unus e septem diaconis, Hierapoli vita fungitur. Hic eunuchum baptizavit et Simeonem docuit. Attamen divus Hip- polytus Romanus, de prædicatione et de fine aposto- lorum disserens, dicit : • Joannes, frater Jacobi. prædicans in Asia verbum Evangelii, in exsilium Patmon a Domitiano imperatore missus est, et inde rursus Ephesum revocatur a Nerva; scripto secundum ipsum Evangelio, visa quoque ibi Apo- calypsi, obiit, cujus reliquiæ quæsitæ, non re- perl. » Magni Gregorii frater Cæsarius in secreto Constantinopoli interrogalus de illo, respondit di- cens : ‹Joannes ipse in suo Evangelio de fine sic illustrat, dicens : « Et hoc cum dixisset, dicit ei › id est Petro, Sequere me. Conversus Petrus vi- det discipulum quem diligebat Jesus, sequentem - et dicit : Domine, hic autem quid? Dicit ei Jesus : D Si eum volo manere, donec veniam, quid ad te? – exiit ergo sermo iste inter fratres, quia discipulus ille non nioritur ... sed, si eum volo manere, do. ues veniam, quid ad te? » Cura ergo piscantes cou Varia lectiones et notæ. 23. • add. Ced. cod. * Cer. (5297) Cell. 435,19,20. Ced. 434,6 9. • Ced. Eus. III, 1. Cel. Ced. 434,9-20. add. Ced. Cer. Εus. ut, Ced. Ceil col. (ed. Pul. Ρol. add. Pol. Ced. tó Pot. Pol. Cel. P. Ced. 434,21-453.4. add. Ced. » Ηipp. apud Combefisium, Auυι. p. 831. Ced. adu. Ced. * Ced. 435,4-435,16, ubi jam Goar conjecit pro in fine dialogi III. PATROL. GR. CX. add. (5) 10 Πάλιν • Ἐπὶ τούτοις ὢν 17 καὶ Ἰωάννης ὁ εὐαγ• (5) Ὁ δὲ τοῦ μεγάλου Γρηγορίου ἀδελφὸς 337

Α λει διεσάφησε τοῦτο φάσκων· Καὶ τοῦτο εἰπὼν ὁ Ἰησ Β σοῦς λέγει αὐτῷ, τουτέστι τῷ Πέτρῳ . . Ακολούθει μο.. Επιστραφεὶς δὲ ἡ Πέτρος βλέπει τὸν μαθητὴν, καί φησι· ἂν ἠγάπα ὁ Ἰησοῦς, ἀκολουθοῦντα • - - - Κύριε, οὗτος δὲ τί ε'; Λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Ἐὰν αὐτὸν θέλω μένειν ἕως ἔρχωμαι, τί πρὸς σέ; (ἐξῆλθεν οὖν ὁ λόγος οὗτος εἰς τοὺς ἀδελφούς, ὅτι ὁ ἀλλ' ἐὰν αὐτὸν μαθητὴς ἐκεῖνος οὐκ ἀποθνήσκει - θέλω μένειν έως ἔρχωμαι, τί πρός σε;) Ἐπεὶ οὖν ἁλιεύοντας αὐτοὺς κατείληφε, τῷ Πέτρῳ μόνῳ προστ έταξεν ἔπεσθαι αὐτῷ· ὁ δὲ καὶ τὸν Ιωάννην συμπο ρεύεσθαι βουλόμενος Εφη Κύριε, οὗτος δὲ τί; Ὃν Ον θεσπίσας ὁ Ἰησοῦς προσμένειν ἐπὶ τῆς ἁλείας φη- σίν· Ἐάν θέλω αὐτὸν μένειν ἐνταῦθα καὶ ἁλιεύειν ἕως ἂν ὑποστρέψας ἔρχωμαι πάλιν ὧδε, τί πρὸς σέ * ; (6) "Ωστε οὖν ἄριστα διορθούμενος τὴν ἐσφαλμένην αὐτῶν ὑπόνοιαν, εἰκότως ἔφη· Καὶ οὐκ εἶπεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς, ὅτι οὐκ ἀποθνήσκει. Καὶ γὰρ ἐν πολλοῖς πολλάκις διεσφάλλοντο πρὸς τὰς πεύ σεις Χριστοῦ καὶ “ ἀποκρίσεις 4, ὡς καὶ (915) ἀκούειν ο ἀσυνέτους καὶ βραδείς τῇ καρδίᾳ, ἕως ἐλ θὸν τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον ἐξίδαξεν " αὐτοὺς καὶ “ ὡδήγησεν εἰς πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν, ο κατὰ τὸν λόγον τοῦ Κυρίου “. Εἰ δέ τινες εριστικῶς (τε) και προ πετῶς ἀποκρουόμενοι τ' τὰς ἱερὰς ταύτας φωνάς Ει καὶ μαρτυρίας ἀκαίρως δῆθεν συλλογιζόμενοι είπωσι πρὸς τὸ καταγγείλαι τὴν δευτέραν Χριστοῦ παρου- σίαν· Κατελείφθη ζῶν ἐν σαρκὶ μετὰ Ενώχ καὶ Ηλία, ἀκουέτωσαν, ὅτι περ μόνους (τους δύο) διά τῆς ἀποκαλύψεως αὐτὸς οὕτως “ φησίν, ἐκ προσ- ώπου Κυρίου λέγων, τοὺς δύο μάρτυρας γενήσεσθαι Ενώχ καὶ Ηλίαν, τοιάδε φάσκων • Καὶ δώσω τοῖς δυσὶ μάρτυσι μου, καὶ προφητεύσουσιν ἡμέρας αυξ', περιβεβλημένους το σάκκους. Οὗτοι εἰσιν αἱ δύο ἐλαῖαι, καὶ αἱ δύο λυχνίαι (αἱ ἐνώπιον Κυρίου πάσης τῆς γῆς ἑστῶτες. Καὶ εἴ τις θέλει αὐτοὺς ἀδικῆσαι), πῦρ ἐκπορεύεται ἐκ τοῦ στόματος αὐτῶν καὶ κατεσθίει τοὺς ἐχθροὺς αὐτῶν. — Καὶ ὅταν τελέσωσι τὴν μαρτυρίαν αὐτῶν, ποιήσει τὸ ἀναβαῖνον θηρίον κι ἐκ τῆς ἀβύσσου πόλεμον μετ' αὐτῶν, καὶ νικήσει ως, καὶ ἀποκτενεῖ αὐτούς. Καὶ τὰ πτώματα αὐτῶν ἐπὶ τῆς πλατείας τῆς μεγάλης πόλεως ἔσονται άταφα γ' δε ἡμέρας "' ὅπου σε ὁ Κύριος αὐτῶν ἐσταυρώθη. • Μάτην οὖν παραληροῦσί τινες φάσκοντες αὐτὸν ἔτι ζῇν ἐν σαρκί, « μὴ νοοῦντε; μήτε & λέγουσι τῷ ὄντι μήτε περὶ τίνων διαβε Γαιοῦνται, ο οἴκοθεν τοῦτο καὶ οὐκ ἔκ τινων ἱερῶν ἐξηγητῶν ῥιψοκινδύνως τε καὶ τολμηρῶς ὄντως τε- ρατευόμενοι. Ουτος ὁ Νερβᾶς ἐκ Παιονίας εν ἀγγελίας ἐπινικίων ἀκούσας παρά Τραϊανοῦ, ἀνελθὼν ἐν τῷ Καπετωλίῳ καὶ λιβανωτὸν θύσας “, στὰς ἐπὶ βή- ματος, μεγάλα βοῶν, τῆς τε βουλῆς καὶ τοῦ δή μου οι Ρωμαίων παρόντων ἔφη· ᾿Αγαθῇ τυχῇ · (Μάρκος) Νερβας Τραϊανὸν υἱοποιοῦμαι. ο ά. ΧΧι, 19-25. θ. περὶ Ενώχ καὶ Ηλία. ἐσφ. τάς ἐν ἀπ. καὶ ἤκουον ἀσύνετοι και Σλιν, 25. * άγ. . . εἰς κ τοῦ Κυρίου λ. τις ἀποκρινόμενος — εἴπῃ. ἐ οὗτος ἐκείνους ἐκ πρ. λέγει Κυρίου. “ περιβεβλημένοι κι τὸ θ. τὸ ἀν. ἐκ τῆς ἀδ. ποιήσει π. Αρ. 7. σε αὐτοὺς Αp. - ἡ γ' ήμισυ άτ. π. τῆς ἡ. ἥτις καλεῖται πνευματικῶς Σόδομα καὶ Αἰγυπτος ὅπου και και Αp. 8. ζῇν ἔτι όι και ἐκ Π. δὲ ἀγγελία ἐπ. ἐλθοῦ σα π. Τ. ἐπιθ. σε τῶν .523 GEORGI HAMARTOLI invenisset, Petro soli præcepit ut ipsum sequere- tur ; qui voleus ut et Joannes simul sequeretur, dixit : Domine, hic autem quid ? quem prædicens Jesus ad piscationem permansurum, dicit: Si volo eURI manere ibi et piscari, donec reversus veniam iterum, hoc quid ad te ? Unde optime errantem illorum mentem ad reclumn refle- clems, jure dixit : . Et non dixit ei Jesus, quia non moritur. In multis enim sæpius errabant circa quæsita Christi, et responsa, quasi ad au- diendum stulti, et tardi corde, donec veniens Spiritus sanctus docuit cos, et ‹ introduxit in omnem veritatem, › juxta verbum Domini. Si vero quidam contentiose et temerarie'sacras has voces refellentes et testimonia, intempestive sanc compu- dicant : ad annuntiandum posteriorem tantes Christi adventum relictus est vivens in carne cum Enoch et Helia, audiant ipsum ex persona Dei lo- qucntem, duosque solummodo, ex revelatione, duos dicentem testes futuros esse Enoch et Heliam; hæc verba sunt : ‹ Et dabo duobus testibus meis, et prophetabunt diebus mille ducentis sexaginta, amicti saccis. Hi sunt duæ olivæ, et duo candela- • bra in conspectu Domini universæ terræ stantes. Et si quis voluerit eos lædere, ignis exit de ore eorum et devorat inimicos eorum... cum Ginie- rint testimonium suum, faciet ascendens bestia de abysso bellum adversus eos, et vincet et occidet illos. Et corpora eorum in plateis magnæ civitatis crunt insepulta per tres dies, ubi Dominus eorum C crucifixus est. › Ergo frustra quidam delirant dicen- tes illum adhuc in carne vivere e non intelligentcs neque quæ loquuntur revera, neque de quibus af- firmant, de semetipsis, non de sacris ullis inter- pretibus audacius omnino et temere illud hallu- cinantes. Nerva ille, cum a Trajano ex Paonia celebratas D victorias audiisset, ascendit Capitolium, thus ado- levit, deinde stans in suggestu, alta voce clamans, senatu populoque Romano astantibus, dixit: Bonæ fortunæ ! Marcus ego Nerva Trajanum adopto. - $1 69. - (7) Varia lectiones et notæ. » Joan. xal add. Ced. Hæc propter homœotelenton omisit Ced. Ged. At piscatio jam finita erat cum CLIII pisces maximos cepissent. Gedl. 435,16-436.10 Ced. * add. Ced. Cel. Luc. Ced. ss Joan. xvi, 13. Ced. Apoc. x1, 3-5. " Cell. add. Ced. ex Ap. Ap. 8. it add. Ced. Ced. add. Cel. - Tim. 1, 7. ** Ced. 433,20-434,2. ed. Leo. Ced. Leo. add. Ced. Leo - 9. 86

Α λει διεσάφησε τοῦτο φάσκων· Καὶ τοῦτο εἰπὼν ὁ Ἰησ Β σοῦς λέγει αὐτῷ, τουτέστι τῷ Πέτρῳ . . Ακολούθει μο.. Επιστραφεὶς δὲ ἡ Πέτρος βλέπει τὸν μαθητὴν, καί φησι· ἂν ἠγάπα ὁ Ἰησοῦς, ἀκολουθοῦντα • - - - Κύριε, οὗτος δὲ τί ε'; Λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Ἐὰν αὐτὸν θέλω μένειν ἕως ἔρχωμαι, τί πρὸς σέ; (ἐξῆλθεν οὖν ὁ λόγος οὗτος εἰς τοὺς ἀδελφούς, ὅτι ὁ ἀλλ' ἐὰν αὐτὸν μαθητὴς ἐκεῖνος οὐκ ἀποθνήσκει - θέλω μένειν έως ἔρχωμαι, τί πρός σε;) Ἐπεὶ οὖν ἁλιεύοντας αὐτοὺς κατείληφε, τῷ Πέτρῳ μόνῳ προστ έταξεν ἔπεσθαι αὐτῷ· ὁ δὲ καὶ τὸν Ιωάννην συμπο ρεύεσθαι βουλόμενος Εφη Κύριε, οὗτος δὲ τί; Ὃν Ον θεσπίσας ὁ Ἰησοῦς προσμένειν ἐπὶ τῆς ἁλείας φη- σίν· Ἐάν θέλω αὐτὸν μένειν ἐνταῦθα καὶ ἁλιεύειν ἕως ἂν ὑποστρέψας ἔρχωμαι πάλιν ὧδε, τί πρὸς σέ * ; (6) "Ωστε οὖν ἄριστα διορθούμενος τὴν ἐσφαλμένην αὐτῶν ὑπόνοιαν, εἰκότως ἔφη· Καὶ οὐκ εἶπεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς, ὅτι οὐκ ἀποθνήσκει. Καὶ γὰρ ἐν πολλοῖς πολλάκις διεσφάλλοντο πρὸς τὰς πεύ σεις Χριστοῦ καὶ “ ἀποκρίσεις 4, ὡς καὶ (915) ἀκούειν ο ἀσυνέτους καὶ βραδείς τῇ καρδίᾳ, ἕως ἐλ θὸν τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον ἐξίδαξεν " αὐτοὺς καὶ “ ὡδήγησεν εἰς πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν, ο κατὰ τὸν λόγον τοῦ Κυρίου “. Εἰ δέ τινες εριστικῶς (τε) και προ πετῶς ἀποκρουόμενοι τ' τὰς ἱερὰς ταύτας φωνάς Ει καὶ μαρτυρίας ἀκαίρως δῆθεν συλλογιζόμενοι είπωσι πρὸς τὸ καταγγείλαι τὴν δευτέραν Χριστοῦ παρου- σίαν· Κατελείφθη ζῶν ἐν σαρκὶ μετὰ Ενώχ καὶ Ηλία, ἀκουέτωσαν, ὅτι περ μόνους (τους δύο) διά τῆς ἀποκαλύψεως αὐτὸς οὕτως “ φησίν, ἐκ προσ- ώπου Κυρίου λέγων, τοὺς δύο μάρτυρας γενήσεσθαι Ενώχ καὶ Ηλίαν, τοιάδε φάσκων • Καὶ δώσω τοῖς δυσὶ μάρτυσι μου, καὶ προφητεύσουσιν ἡμέρας αυξ', περιβεβλημένους το σάκκους. Οὗτοι εἰσιν αἱ δύο ἐλαῖαι, καὶ αἱ δύο λυχνίαι (αἱ ἐνώπιον Κυρίου πάσης τῆς γῆς ἑστῶτες. Καὶ εἴ τις θέλει αὐτοὺς ἀδικῆσαι), πῦρ ἐκπορεύεται ἐκ τοῦ στόματος αὐτῶν καὶ κατεσθίει τοὺς ἐχθροὺς αὐτῶν. — Καὶ ὅταν τελέσωσι τὴν μαρτυρίαν αὐτῶν, ποιήσει τὸ ἀναβαῖνον θηρίον κι ἐκ τῆς ἀβύσσου πόλεμον μετ' αὐτῶν, καὶ νικήσει ως, καὶ ἀποκτενεῖ αὐτούς. Καὶ τὰ πτώματα αὐτῶν ἐπὶ τῆς πλατείας τῆς μεγάλης πόλεως ἔσονται άταφα γ' δε ἡμέρας "' ὅπου σε ὁ Κύριος αὐτῶν ἐσταυρώθη. • Μάτην οὖν παραληροῦσί τινες φάσκοντες αὐτὸν ἔτι ζῇν ἐν σαρκί, « μὴ νοοῦντε; μήτε & λέγουσι τῷ ὄντι μήτε περὶ τίνων διαβε Γαιοῦνται, ο οἴκοθεν τοῦτο καὶ οὐκ ἔκ τινων ἱερῶν ἐξηγητῶν ῥιψοκινδύνως τε καὶ τολμηρῶς ὄντως τε- ρατευόμενοι. Ουτος ὁ Νερβᾶς ἐκ Παιονίας εν ἀγγελίας ἐπινικίων ἀκούσας παρά Τραϊανοῦ, ἀνελθὼν ἐν τῷ Καπετωλίῳ καὶ λιβανωτὸν θύσας “, στὰς ἐπὶ βή- ματος, μεγάλα βοῶν, τῆς τε βουλῆς καὶ τοῦ δή μου οι Ρωμαίων παρόντων ἔφη· ᾿Αγαθῇ τυχῇ · (Μάρκος) Νερβας Τραϊανὸν υἱοποιοῦμαι. ο ά. ΧΧι, 19-25. θ. περὶ Ενώχ καὶ Ηλία. ἐσφ. τάς ἐν ἀπ. καὶ ἤκουον ἀσύνετοι και Σλιν, 25. * άγ. . . εἰς κ τοῦ Κυρίου λ. τις ἀποκρινόμενος — εἴπῃ. ἐ οὗτος ἐκείνους ἐκ πρ. λέγει Κυρίου. “ περιβεβλημένοι κι τὸ θ. τὸ ἀν. ἐκ τῆς ἀδ. ποιήσει π. Αρ. 7. σε αὐτοὺς Αp. - ἡ γ' ήμισυ άτ. π. τῆς ἡ. ἥτις καλεῖται πνευματικῶς Σόδομα καὶ Αἰγυπτος ὅπου και και Αp. 8. ζῇν ἔτι όι και ἐκ Π. δὲ ἀγγελία ἐπ. ἐλθοῦ σα π. Τ. ἐπιθ. σε τῶν .523 GEORGI HAMARTOLI invenisset, Petro soli præcepit ut ipsum sequere- tur ; qui voleus ut et Joannes simul sequeretur, dixit : Domine, hic autem quid ? quem prædicens Jesus ad piscationem permansurum, dicit: Si volo eURI manere ibi et piscari, donec reversus veniam iterum, hoc quid ad te ? Unde optime errantem illorum mentem ad reclumn refle- clems, jure dixit : . Et non dixit ei Jesus, quia non moritur. In multis enim sæpius errabant circa quæsita Christi, et responsa, quasi ad au- diendum stulti, et tardi corde, donec veniens Spiritus sanctus docuit cos, et ‹ introduxit in omnem veritatem, › juxta verbum Domini. Si vero quidam contentiose et temerarie'sacras has voces refellentes et testimonia, intempestive sanc compu- dicant : ad annuntiandum posteriorem tantes Christi adventum relictus est vivens in carne cum Enoch et Helia, audiant ipsum ex persona Dei lo- qucntem, duosque solummodo, ex revelatione, duos dicentem testes futuros esse Enoch et Heliam; hæc verba sunt : ‹ Et dabo duobus testibus meis, et prophetabunt diebus mille ducentis sexaginta, amicti saccis. Hi sunt duæ olivæ, et duo candela- • bra in conspectu Domini universæ terræ stantes. Et si quis voluerit eos lædere, ignis exit de ore eorum et devorat inimicos eorum... cum Ginie- rint testimonium suum, faciet ascendens bestia de abysso bellum adversus eos, et vincet et occidet illos. Et corpora eorum in plateis magnæ civitatis crunt insepulta per tres dies, ubi Dominus eorum C crucifixus est. › Ergo frustra quidam delirant dicen- tes illum adhuc in carne vivere e non intelligentcs neque quæ loquuntur revera, neque de quibus af- firmant, de semetipsis, non de sacris ullis inter- pretibus audacius omnino et temere illud hallu- cinantes. Nerva ille, cum a Trajano ex Paonia celebratas D victorias audiisset, ascendit Capitolium, thus ado- levit, deinde stans in suggestu, alta voce clamans, senatu populoque Romano astantibus, dixit: Bonæ fortunæ ! Marcus ego Nerva Trajanum adopto. - $1 69. - (7) Varia lectiones et notæ. » Joan. xal add. Ced. Hæc propter homœotelenton omisit Ced. Ged. At piscatio jam finita erat cum CLIII pisces maximos cepissent. Gedl. 435,16-436.10 Ced. * add. Ced. Cel. Luc. Ced. ss Joan. xvi, 13. Ced. Apoc. x1, 3-5. " Cell. add. Ced. ex Ap. Ap. 8. it add. Ced. Ced. add. Cel. - Tim. 1, 7. ** Ced. 433,20-434,2. ed. Leo. Ced. Leo. add. Ced. Leo - 9. 86

τὰ αἰδοῖα ἐν Ῥώμῃ, καὶ νόσῳ τελευτᾷ σ ΡΛΕ'. Βασιλεία Τραϊανού σε Μετὰ δὲ Νερβᾶν ἐβασίλευσε Τραϊανὸς ἔτη κ', καὶ ὑδεριάσας ἀπέθανεν. (Οὗτος διωγμὸν ἐπὶ πολύ κατὰ Χριστιανῶν κινήσας μάρτυρας πολλοὺς ἐφό- νευσε, ἀλλ᾽ ὕστερον ἔπαυσε τὸν διωγμόν. (2) Ὅστις ἀγαθὸς, καὶ μισοπόνηρος, καὶ φιλοδίκαιος τοσοῦτος ὑπῆρχε, ὥστε γυμνώσας ποτέ σε ῥομφαίαν ἐν ώπιον τῶν μεγιστάνων ἐπέδωκε τῷ ἐπάρχῳ λέγων - Δέξαι τὸ ξίφος τοῦτο, καὶ εἰ μὲν καλῶς πράττω ", ὑπὲρ ἐμοῦ, εἰ δὲ μὴ καλῶς ", κατ' ἐμοῦ αὐτῷ χρῆσαι. το (3) Προεχειρίσθη δὲ ὑπὸ Νερβᾶ διὰ τὴν ἀρετὴν αὐτοῦ ὡς πολεμικώτατος, καὶ πολλὰ κατορθώματα Β ἔν τε 'Ρώμῃ καὶ πανταχοῦ τι πεποιηκώς. το (4) Φίλου δέ τινος αὐτῷ ποτε διαβληθέντος ὡς ἐπιβούλου καὶ τοὺς τε ὀφθαλμοὺς (αὐτοῦ) ἐκκεντη- θέντος " καὶ τὸ γένειον ἀποκειραμένου, ἐπεὶ τυφλός πρὸς Τραϊανὸν εἰσήχθη, πολλὰ λυπηθεὶς ἐπὶ τούτῳ Τραϊανός, πόλιν το κτίσας " ἐπὶ τῷ ὀνόματι αὐτοῦ τὴν νῦν Τραϊανούπολιν (ὀνομαζομένην καὶ) τοῦτον τε κατοικίσας ἐν αὐτῇ ὡς δεσπότην ταύτης ', ἐκεῖσε ἀπέστειλεν ἕως τῆς τελευτῆς αὐτοῦ ". βασιλέα. (6) Ἐπὶ αὐτοῦ Συμεὼν ὁ τοῦ Κλεόπα ὁ ἐν Ἱε ροσολύμοις ἐπίσκοπος καὶ Ἰγνάτιος ὁ θεοφόρος ἐμαρ- τύρησαν 86. (7) Καὶ Βασιλείδης, καὶ Μένανδρος, καὶ Κήρινθος, καὶ σ (928) Νικόλαος 88, εἷς τῶν ζ' διακό- νων, οἱ αἱρεσιάρχαι δ, ἐχθροὶ τῆς ἀληθείας έγνω- ρίζοντο. (Ο ῥηθεὶς Νικόλαος ὁ εἷς τῶν ζ' διακόνων καὶ Εβιωναίος.) Βασιλεία 'Αδριανού. οι Μετὰ δὲ Τραϊανὸν ἐβασίλευσεν Αδριανός (γαμ- βρὸς αὐτοῦ) ἔτη κ' · ἦν δὲ [Αφρος τῷ γένει] φιλολό γος, ἐπιτήδειος ἔν [τε] τῷ πεζῷ λόγῳ καὶ τῷ συμμέτρῳ ", συγγενὴς καὶ υἱοπεποιημένος οι Τραϊανῷ (καὶ ὑδεριάσας ἀπέθανεν) . οι (2) Οὗτος ἐν Μυσίᾳ, ἔνθα ἐθήρασεν, ᾠκοδόμησε πόλιν καὶ ἐκάλεσεν αὐτὴν ᾿Αδριανούπολιν ", καὶ ἑτέραν ἐν (τῇ) Θρᾴκῃ καὶ ἐπώνόμασε καὶ αὐτὴν Αδριανούπολιν γ. γάρ π. Η νόσῳ δὲ τ. τελευτάν ιθ', μήνας ς, ἡμέρας ιθ', μ. ς' σε Οὗτος ἦν μ. και φ. γ. γάρ ποτε; ὃς ἦν μ. καὶ φ: σε ἐνώπιον τῶν ἐν τέλει πάντων ἐδ. τῶν ἐν τ. π. ἐπεδ. σε εἰπών· δ. τοῦτο ἄρχω καλώς το γῆς αὐτοῦ ὑπὸ τῶν ἰδίων χειρῶν Το τοῦτο ν ἐπὶ τῷ αὐτοῦ ἔκτισεν ΤΟ φίλῳ, π. ἐπὶ τ. π. τε το κατοικτείρας ως τῆς πόλεως εἶναι οι ά. τ. α. τ. θεραπείαν αὐτοῦ πᾶσαν ποιησάμενος Τραϊανός. τὸν γαμβρὸν αὐτοῦ ώς τα εμαρτύρη Ἐπὶ τούτου ε. ὁ ἅγιος Ἰ. θ. καὶ Σ. ὁ τοῦ Κλ. το Ἐπὶ ἀ. Σίμωνα τον μάγον Μ. διεδέξατο, γόης καὶ ἀπατεών, Σαμαρεὺς τὸ γένος ἑαυτὸν Κύριον ὀνομάζων· ἦν δὲ καὶ Κ. αἱρεσιάρχης τότε καὶ καὶ αἱρ. ά. καὶ ἐ. 'Αδ. Αίλιος ἐδ, ἐ. κδ' ; κ', μῆνας επ' ἀμέτρῳ έμμ. τῷ οι Ἐπὶ Ἀδριανοῦ ἐμαρτύρησεν ὁ ἅγιος Ελευθέ ριος καὶ ᾿Αντίοχος καὶ Παυτολύπων καὶ ἅγιος Εὐστάθιος μετὰ τῆς συμβίου καὶ τῶν τέκνων αὐτοῦ. " Ο. ἐν Μ. θηράσας ε. π. καὶ μετωνόμασεν ά. ᾿Αδριανοῦ θῆρας ἐν τοῖς μιτάτοις το ώσαύτως Θ. προσαγορεύσας &. Λ. Θ. ἐπ' ὀνόματι αὐτοῦ οὐ καὶ ναὸν ἐν Κυζύχῳ CHRONICON. B PAG. Leo. eo. C D - LIB. III. Prohibuit ille ne pudenda ullius Romani se- carentur, et morbo interiit. CXXXV. Regnum Trajani. Post Nervam, imperavit Trajanus annos viginti, et hydropisi mortuus est. Hic, persecutione diu contra Christianos agitata, martyres multos occi- dit, sed tandem a persequendo destitit. Hic ita bonus fuit, et mali inimicus, et ita justitiæe amans, ut evaginatum gladium coram proceribus olim præ- fecto traderet, dicens : Accipe gladium hunc, et si bene quidem egero, pro me, si vero male, contra me eo utere. Delectus est a Nerva propter virtutem suam, quia bellicosissimus erat, et multa praclara faci- nora Romæ et ubique fecerat. Cum unus ex amicis suis ut insidiator apud ipsum olim falso crimine accusatus esset, et oculis elfossis, et detonsa barba, cæcus ad Trajanu adductus esset, valde mærens super hoc Trajanus, ædificata urbe nomine suo etiam nunc Trajanopoli appellata, illum huc missum usque ad terminum vitæ ejus in hae veluti dominum constituit. Moritur tandem, designato in imperium succes- sore Adriano. fi- lllo regente imperium, Simneon Cleoplæ, Hiero- solymorum episcopus, et sanctus Ignatius - dein confessi sunt. Tunc quoque Basilides, Me nander, Cerinthus et Nicolaus, unus ex septem diaconis, heresiarchæ, adversarii veritatis innotue runt. Dictus Nicolaus unus ex septem diaconis et Ebionæus. CXXXVI. Regnum Adriani. Post Trajanum imperavit Adrianus, gener ejus, annos viginti. Erat autem hic genere Afer, littera- rum studiosus, soluto pariter sermoni et versibus idoneus, Trajano consanguineus et ab illo adopta- tus; hydropisi mortuus est. Hic in Mysia, ubi venabatur, ædificavit ur- bem quam Adrianopolim appellavit, aliamque in Thracia, quam Adrianopolim pariter appellavit. Variæ lectiones et notæ. Ced. Ced. 434,2,3. «' Ced. cod paulo post Le' Ced. 436,17, Leo. (5298). • Ced. 436,18. Ged. Leo. Ced. Ced. Leo. om. Ged. Leo. Ced. 436,21-25. " add. Ced. 436,23-437,6. Ced. * add. Ged. cod. (ed. Ced. Leo. " Ced. Leo. Ced. Leo. add. Ced. Leo, Ced. Ced. 437,12,13. * Ced. * Leo. * Ced. 437,11,12. cod. Leo, Ced. Ced. 437,7.11. N. Ged. Leo. cod. Cel. • (5316) Ced. 437,14 16. Leo. * cod. Ged. * add. Ged. Ced. 437,17 Leo, Ced. Ced. 5. Ced. Leo. Ged. (8) Οὗτος ἀπηγόρευσε τοῦ ἐκτέμνειν [τινῶν] A (5) Θνήσκει δὲ 83 Αδριανόν με προχειρισάμενος ει

τὰ αἰδοῖα ἐν Ῥώμῃ, καὶ νόσῳ τελευτᾷ σ ΡΛΕ'. Βασιλεία Τραϊανού σε Μετὰ δὲ Νερβᾶν ἐβασίλευσε Τραϊανὸς ἔτη κ', καὶ ὑδεριάσας ἀπέθανεν. (Οὗτος διωγμὸν ἐπὶ πολύ κατὰ Χριστιανῶν κινήσας μάρτυρας πολλοὺς ἐφό- νευσε, ἀλλ᾽ ὕστερον ἔπαυσε τὸν διωγμόν. (2) Ὅστις ἀγαθὸς, καὶ μισοπόνηρος, καὶ φιλοδίκαιος τοσοῦτος ὑπῆρχε, ὥστε γυμνώσας ποτέ σε ῥομφαίαν ἐν ώπιον τῶν μεγιστάνων ἐπέδωκε τῷ ἐπάρχῳ λέγων - Δέξαι τὸ ξίφος τοῦτο, καὶ εἰ μὲν καλῶς πράττω ", ὑπὲρ ἐμοῦ, εἰ δὲ μὴ καλῶς ", κατ' ἐμοῦ αὐτῷ χρῆσαι. το (3) Προεχειρίσθη δὲ ὑπὸ Νερβᾶ διὰ τὴν ἀρετὴν αὐτοῦ ὡς πολεμικώτατος, καὶ πολλὰ κατορθώματα Β ἔν τε 'Ρώμῃ καὶ πανταχοῦ τι πεποιηκώς. το (4) Φίλου δέ τινος αὐτῷ ποτε διαβληθέντος ὡς ἐπιβούλου καὶ τοὺς τε ὀφθαλμοὺς (αὐτοῦ) ἐκκεντη- θέντος " καὶ τὸ γένειον ἀποκειραμένου, ἐπεὶ τυφλός πρὸς Τραϊανὸν εἰσήχθη, πολλὰ λυπηθεὶς ἐπὶ τούτῳ Τραϊανός, πόλιν το κτίσας " ἐπὶ τῷ ὀνόματι αὐτοῦ τὴν νῦν Τραϊανούπολιν (ὀνομαζομένην καὶ) τοῦτον τε κατοικίσας ἐν αὐτῇ ὡς δεσπότην ταύτης ', ἐκεῖσε ἀπέστειλεν ἕως τῆς τελευτῆς αὐτοῦ ". βασιλέα. (6) Ἐπὶ αὐτοῦ Συμεὼν ὁ τοῦ Κλεόπα ὁ ἐν Ἱε ροσολύμοις ἐπίσκοπος καὶ Ἰγνάτιος ὁ θεοφόρος ἐμαρ- τύρησαν 86. (7) Καὶ Βασιλείδης, καὶ Μένανδρος, καὶ Κήρινθος, καὶ σ (928) Νικόλαος 88, εἷς τῶν ζ' διακό- νων, οἱ αἱρεσιάρχαι δ, ἐχθροὶ τῆς ἀληθείας έγνω- ρίζοντο. (Ο ῥηθεὶς Νικόλαος ὁ εἷς τῶν ζ' διακόνων καὶ Εβιωναίος.) Βασιλεία 'Αδριανού. οι Μετὰ δὲ Τραϊανὸν ἐβασίλευσεν Αδριανός (γαμ- βρὸς αὐτοῦ) ἔτη κ' · ἦν δὲ [Αφρος τῷ γένει] φιλολό γος, ἐπιτήδειος ἔν [τε] τῷ πεζῷ λόγῳ καὶ τῷ συμμέτρῳ ", συγγενὴς καὶ υἱοπεποιημένος οι Τραϊανῷ (καὶ ὑδεριάσας ἀπέθανεν) . οι (2) Οὗτος ἐν Μυσίᾳ, ἔνθα ἐθήρασεν, ᾠκοδόμησε πόλιν καὶ ἐκάλεσεν αὐτὴν ᾿Αδριανούπολιν ", καὶ ἑτέραν ἐν (τῇ) Θρᾴκῃ καὶ ἐπώνόμασε καὶ αὐτὴν Αδριανούπολιν γ. γάρ π. Η νόσῳ δὲ τ. τελευτάν ιθ', μήνας ς, ἡμέρας ιθ', μ. ς' σε Οὗτος ἦν μ. και φ. γ. γάρ ποτε; ὃς ἦν μ. καὶ φ: σε ἐνώπιον τῶν ἐν τέλει πάντων ἐδ. τῶν ἐν τ. π. ἐπεδ. σε εἰπών· δ. τοῦτο ἄρχω καλώς το γῆς αὐτοῦ ὑπὸ τῶν ἰδίων χειρῶν Το τοῦτο ν ἐπὶ τῷ αὐτοῦ ἔκτισεν ΤΟ φίλῳ, π. ἐπὶ τ. π. τε το κατοικτείρας ως τῆς πόλεως εἶναι οι ά. τ. α. τ. θεραπείαν αὐτοῦ πᾶσαν ποιησάμενος Τραϊανός. τὸν γαμβρὸν αὐτοῦ ώς τα εμαρτύρη Ἐπὶ τούτου ε. ὁ ἅγιος Ἰ. θ. καὶ Σ. ὁ τοῦ Κλ. το Ἐπὶ ἀ. Σίμωνα τον μάγον Μ. διεδέξατο, γόης καὶ ἀπατεών, Σαμαρεὺς τὸ γένος ἑαυτὸν Κύριον ὀνομάζων· ἦν δὲ καὶ Κ. αἱρεσιάρχης τότε καὶ καὶ αἱρ. ά. καὶ ἐ. 'Αδ. Αίλιος ἐδ, ἐ. κδ' ; κ', μῆνας επ' ἀμέτρῳ έμμ. τῷ οι Ἐπὶ Ἀδριανοῦ ἐμαρτύρησεν ὁ ἅγιος Ελευθέ ριος καὶ ᾿Αντίοχος καὶ Παυτολύπων καὶ ἅγιος Εὐστάθιος μετὰ τῆς συμβίου καὶ τῶν τέκνων αὐτοῦ. " Ο. ἐν Μ. θηράσας ε. π. καὶ μετωνόμασεν ά. ᾿Αδριανοῦ θῆρας ἐν τοῖς μιτάτοις το ώσαύτως Θ. προσαγορεύσας &. Λ. Θ. ἐπ' ὀνόματι αὐτοῦ οὐ καὶ ναὸν ἐν Κυζύχῳ CHRONICON. B PAG. Leo. eo. C D - LIB. III. Prohibuit ille ne pudenda ullius Romani se- carentur, et morbo interiit. CXXXV. Regnum Trajani. Post Nervam, imperavit Trajanus annos viginti, et hydropisi mortuus est. Hic, persecutione diu contra Christianos agitata, martyres multos occi- dit, sed tandem a persequendo destitit. Hic ita bonus fuit, et mali inimicus, et ita justitiæe amans, ut evaginatum gladium coram proceribus olim præ- fecto traderet, dicens : Accipe gladium hunc, et si bene quidem egero, pro me, si vero male, contra me eo utere. Delectus est a Nerva propter virtutem suam, quia bellicosissimus erat, et multa praclara faci- nora Romæ et ubique fecerat. Cum unus ex amicis suis ut insidiator apud ipsum olim falso crimine accusatus esset, et oculis elfossis, et detonsa barba, cæcus ad Trajanu adductus esset, valde mærens super hoc Trajanus, ædificata urbe nomine suo etiam nunc Trajanopoli appellata, illum huc missum usque ad terminum vitæ ejus in hae veluti dominum constituit. Moritur tandem, designato in imperium succes- sore Adriano. fi- lllo regente imperium, Simneon Cleoplæ, Hiero- solymorum episcopus, et sanctus Ignatius - dein confessi sunt. Tunc quoque Basilides, Me nander, Cerinthus et Nicolaus, unus ex septem diaconis, heresiarchæ, adversarii veritatis innotue runt. Dictus Nicolaus unus ex septem diaconis et Ebionæus. CXXXVI. Regnum Adriani. Post Trajanum imperavit Adrianus, gener ejus, annos viginti. Erat autem hic genere Afer, littera- rum studiosus, soluto pariter sermoni et versibus idoneus, Trajano consanguineus et ab illo adopta- tus; hydropisi mortuus est. Hic in Mysia, ubi venabatur, ædificavit ur- bem quam Adrianopolim appellavit, aliamque in Thracia, quam Adrianopolim pariter appellavit. Variæ lectiones et notæ. Ced. Ced. 434,2,3. «' Ced. cod paulo post Le' Ced. 436,17, Leo. (5298). • Ced. 436,18. Ged. Leo. Ced. Ced. Leo. om. Ged. Leo. Ced. 436,21-25. " add. Ced. 436,23-437,6. Ced. * add. Ged. cod. (ed. Ced. Leo. " Ced. Leo. Ced. Leo. add. Ced. Leo, Ced. Ced. 437,12,13. * Ced. * Leo. * Ced. 437,11,12. cod. Leo, Ced. Ced. 437,7.11. N. Ged. Leo. cod. Cel. • (5316) Ced. 437,14 16. Leo. * cod. Ged. * add. Ged. Ced. 437,17 Leo, Ced. Ced. 5. Ced. Leo. Ged. (8) Οὗτος ἀπηγόρευσε τοῦ ἐκτέμνειν [τινῶν] A (5) Θνήσκει δὲ 83 Αδριανόν με προχειρισάμενος ει

Ἱεροσολύμοις ναὸν οἰκοδομήσαι βουληθέντες, ὀργία ζεται κατ' αὐτῶν σφόδρα (σημεῖον δὲ γέγονε πρὸ τῆς ἁλώσεως αὐτῶν ὡς τὸ τοῦ Σολομῶντος μνημεῖον αὐτόματον διανοιχθῆναι ')· πολέμου δὲ γενομέ νου " μεταξύ, ἀνεῖλεν ἐξ αὐτῶν ἐν ἡμέρᾳ μια μυ ριάδας της (καὶ παραλαβὼν αὐτοὺς μετὰ θυμοῦ τοὺς ὑπολειφθέντας πάντας, καὶ καταγαγὼν αὐτοὺς ἐν τῇ πανηγύρει τῇ ἐν Χεβρών γενομένῃ, ἐπώλησεν αὐτοὺς ἀνὰ δ᾽ εἰς μόδιον κριθῆς). Καὶ τὰ μὲν πα- λαιὰ λείψανα τῆς πόλεως καὶ τὸν ναὸν ὁ κατερειπώ- σας ", κτίζει τὸ δεύτερον τὴν ἁγίαν πόλιν ', ἣν δὴ καὶ μετωνόμασεν Αἰλίαν (εἰς τὸ ἴδιον ὄνομα διὰ τὸ εἶναι αὐτὸν καὶ λωβὸν ', ὅπως εὕρῃ ἔλεον)· καὶ στήσας τὸ ἑαυτοῦ εἴδωλον ἐν τῷ ναῷ, οἰκεῖν Ελλη νας ἐν τῇ πόλει προσέταξε. Θρᾴκη προσηγόρευσεν αὐτὴν ᾿Αδριανούπολιν. κίων, καὶ Μοντανὸς, καὶ) Σατορνίλος 10, καὶ Καρ ποκράτης, οἱ αἱρεσιάρχαι (καὶ 'Ακύλας *) ἐγνωρί ζοντο. " (6) Επί τούτου Πλούταρχος ὁ Χαιρονεύς καὶ Φλέγων ὁ χρονογράφος γνωρίζοντο. (7) Θνήσκει δὲ ᾿Αδριανός Αντωνίνον προχει ρισάμενος. (8) Οὗτος Αδριανὸς εἶχεν ἄνδρα τινὰ ὀνόματι Σίμιλον 18, ἔν τε φρονήσει, καὶ (ἀνδρείᾳ, καὶ) ἐπιει- κείᾳ, καὶ ἀρεταῖς πολλαῖς κεκοσμημένον, καὶ πάνυ αὐτὸν ἐτίμα καὶ ἐν μεγάλῃ ἀρχῇ κατέστησεν 16. ἀλλ' ἐπ' ὀλίγον τῆς ἀρχῆς κρατήσας '', δεηθεὶς ἐξε ἐστη αὐτῆς καὶ ἐν ἀγρῷ ἑπτὰ ἔτη διατρίψας, ἐτελεύ- τησεν, ἐπιγραφὴν προστάξας ἐν τῷ μνήματι αὐτοῦ περιέχουσαν οὕτως· « Σίμιλος * ἐνταῦθα και τάκειται, βιώσας μὲν ἔτη πολλὰ ει, ζήσας δὲ ἔτη ἑπτά. (9) 'Ο δὲ 'Αδριανός " βίᾳ ἀπέθανεν (ὑπὸ τῆς νόσου κράζων· . 'Ο Ζεῦ, πόσον κακόν ἐστιν ἐπι θυμοῦντά τινα ἀποθανεῖν καὶ μὴ τυγχάνοντα 3. ΡΑΖ'. Βασιλεία Αντωνίνου. Μετά Αδριανὸν ἐβασίλευσεν ᾿Αντωνίνος ὁ Εὐ- σεβὴς ἔτη κβ' 18, υἱοποιηθεὶς τῷ ᾿Αδριανῷ, καὶ πρῶ τος τῶν αὐτοκρατόρων * Εὐσεβὴς ἐπεκλήθη " (2) Θνήσκει δὲ προβαλών δε εἰς βασιλέα Μάρκον Αντωνίνον, τὸν ἴδιον γαμβρόν. στασιασάντων τῶν Ἰουδαίων · βουληθέντων αυτομάτη λυθῆνα: σφ. και π. γ. νη καὶ τοῦ ναοῦ καταρυπώσας κτ. νέαν Ἱερουσαλὴμ ἢν δὴ καὶ λ. προσ ηγόρευσε κέλεφον λωβόν 1ο Σατορνίνος Τελευτῶν δὲ προχειρία ζεται Αντωνίνον. Σιζήλον δέ τινα. Εν τε κεκ. π. ἐτ. αὐτόν. πρ. ἀπέστη ἐπιγραφήναι μνημείῳ. ά. Σ. ά. περιέχουσαν Σ. Στη τόσα πολλά, Θνήσκει δὲ ' βία της Ως τυγχάνει κα σ' αὐτοκράτωρ Η πᾶσαν γὰρ ἀρετὴν ἐπεκτήσατο Η Αντωνίνος Η προβάλ. του προβαλόμενος GEORGII HAMARTOLI Quo regente imperium, rebellati sunt Judæi, et A Hierosolymis templum reædificare voluerunt: ad- versus illo valde irascitur Trajanus. (Hoc mirum signum apparuit ante captivitatem eorum : se- pulcrum Salomonis sponte apertum est.). Interea vero bello agitato, una die centum et octoginta millia exeis occidit, captosque acriter, omnes qui supererant, deduxit ad solemnitatem Hebron cele- bratam, et vendidit eos quaternos modio hordei. Eversis autem quod antiquæ supererat civitatis et templo, sanctam iterum ædificat civitatem, quam, mutato nomine, Æliam vocavit) ex proprio no- mine, quia leprosus erat, ut commiserationem inveniret), et posita imagine sua in templo, Græcos in civitate habitare jussit. Edificavitque templum Cyzici, et urbem in Thra- cia, quam vocavit Adrianopolim. Eo imperante, Cerdon et Valentinus et Marcion et Montanus, et Saturnifus et Carpocrates, bære- siarchæ, et Aquila iunotuerunt. Sub illo Plutarchus Chæronensis et Phlegon an- nalium scriptor noti erant. Moritur Adrianus, designato successore Anto- nino. " . " B Hic Adrianus virum quemdam habuit nomine Similumn, prudentia, fortitudine, æquitate multisque virtutibus ornatum, et hunc plane colebat, et in mnagua dignitate constituit; at iste non diu potesta- C tem habuit; rogatus ab illa discessit, et in agro søptein annos degit; postea defunctus est, hanc calem cum jussisset tumulo imponi inscriptionem : • Similus hic jacet, qui multos quidem annos egit, septem autem annos vixit. › Adrianus violento interiit morbo, clamana : ‹ Jupiter, quantum malum est optare mortem et uon invenire! › CXXXVII. Regnum Autonini. Post Adrianum, Antoninus Pius imperavit, an- nos duo et viginti ; adoptatus fuerat ab Adriano, pri- musque imperatorum Pius cognominatus est. Moritur designato ad imperium Marco Antoni- D no, proprio geuero. Variæ lectiones et notæ. - » Ced. 437,19-438,3. Cerl. * cod. Len, Ged. Leo, Ced, Glycas ; de captivis divenditis cf. eadem apud Gly- cam 448,13-15. · Ged. cod. Ced. cod. Leo. * Ced. 437,18,19 Adrianopolim ante templum nominat. . - • Cod. 438,15-15. LeQ, Ced. Valentinus, Gerdo et Marcio sub Antonino secundum Scholion Leonis et Cedrenum 438,1,2 et ipsumn Georgium. 11. Be Aquila confer Glycam 448, 46. Adr. & 11. Charonæus Eus. 11, 283. De XIV libris Phlegoutis libertini Cæsaris ((Adriani) quibus in compendium, re- luxit Olympiadas CCXXIX (usque ad a. 1.40 P. Chr.) cf. Bus. 1, 559. 11, 438, : Ged, 438,4,9. Cal adil. Ced. Ced. Ged, Leo. " Ced. Leo, Ged. Leo, e Xiphilino, deest in Cedreno, sed jam Xylander conjecit Ced. 438,15-17. y. Ced Leo, Ced. 18138 (5538) Ced. 438,21,22, ben, Ceil Ceil. Lee, Ced. Cod. 439,10,11. Ged Cid., Leve $7 " Crd, (5) Εφ' οὗ στασιάσαντες οι Ιουδαίοι καὶ τὸν ἐν (4) Κτίσας δὲ ναὸν ἐν Κυζίκῳ καὶ πόλιν ἐν τῇ (5) Εφ' οὗ (Κέρδων, καὶ Οὐαλεντίνος, καὶ Μαρ 1. δια

Ἱεροσολύμοις ναὸν οἰκοδομήσαι βουληθέντες, ὀργία ζεται κατ' αὐτῶν σφόδρα (σημεῖον δὲ γέγονε πρὸ τῆς ἁλώσεως αὐτῶν ὡς τὸ τοῦ Σολομῶντος μνημεῖον αὐτόματον διανοιχθῆναι ')· πολέμου δὲ γενομέ νου " μεταξύ, ἀνεῖλεν ἐξ αὐτῶν ἐν ἡμέρᾳ μια μυ ριάδας της (καὶ παραλαβὼν αὐτοὺς μετὰ θυμοῦ τοὺς ὑπολειφθέντας πάντας, καὶ καταγαγὼν αὐτοὺς ἐν τῇ πανηγύρει τῇ ἐν Χεβρών γενομένῃ, ἐπώλησεν αὐτοὺς ἀνὰ δ᾽ εἰς μόδιον κριθῆς). Καὶ τὰ μὲν πα- λαιὰ λείψανα τῆς πόλεως καὶ τὸν ναὸν ὁ κατερειπώ- σας ", κτίζει τὸ δεύτερον τὴν ἁγίαν πόλιν ', ἣν δὴ καὶ μετωνόμασεν Αἰλίαν (εἰς τὸ ἴδιον ὄνομα διὰ τὸ εἶναι αὐτὸν καὶ λωβὸν ', ὅπως εὕρῃ ἔλεον)· καὶ στήσας τὸ ἑαυτοῦ εἴδωλον ἐν τῷ ναῷ, οἰκεῖν Ελλη νας ἐν τῇ πόλει προσέταξε. Θρᾴκη προσηγόρευσεν αὐτὴν ᾿Αδριανούπολιν. κίων, καὶ Μοντανὸς, καὶ) Σατορνίλος 10, καὶ Καρ ποκράτης, οἱ αἱρεσιάρχαι (καὶ 'Ακύλας *) ἐγνωρί ζοντο. " (6) Επί τούτου Πλούταρχος ὁ Χαιρονεύς καὶ Φλέγων ὁ χρονογράφος γνωρίζοντο. (7) Θνήσκει δὲ ᾿Αδριανός Αντωνίνον προχει ρισάμενος. (8) Οὗτος Αδριανὸς εἶχεν ἄνδρα τινὰ ὀνόματι Σίμιλον 18, ἔν τε φρονήσει, καὶ (ἀνδρείᾳ, καὶ) ἐπιει- κείᾳ, καὶ ἀρεταῖς πολλαῖς κεκοσμημένον, καὶ πάνυ αὐτὸν ἐτίμα καὶ ἐν μεγάλῃ ἀρχῇ κατέστησεν 16. ἀλλ' ἐπ' ὀλίγον τῆς ἀρχῆς κρατήσας '', δεηθεὶς ἐξε ἐστη αὐτῆς καὶ ἐν ἀγρῷ ἑπτὰ ἔτη διατρίψας, ἐτελεύ- τησεν, ἐπιγραφὴν προστάξας ἐν τῷ μνήματι αὐτοῦ περιέχουσαν οὕτως· « Σίμιλος * ἐνταῦθα και τάκειται, βιώσας μὲν ἔτη πολλὰ ει, ζήσας δὲ ἔτη ἑπτά. (9) 'Ο δὲ 'Αδριανός " βίᾳ ἀπέθανεν (ὑπὸ τῆς νόσου κράζων· . 'Ο Ζεῦ, πόσον κακόν ἐστιν ἐπι θυμοῦντά τινα ἀποθανεῖν καὶ μὴ τυγχάνοντα 3. ΡΑΖ'. Βασιλεία Αντωνίνου. Μετά Αδριανὸν ἐβασίλευσεν ᾿Αντωνίνος ὁ Εὐ- σεβὴς ἔτη κβ' 18, υἱοποιηθεὶς τῷ ᾿Αδριανῷ, καὶ πρῶ τος τῶν αὐτοκρατόρων * Εὐσεβὴς ἐπεκλήθη " (2) Θνήσκει δὲ προβαλών δε εἰς βασιλέα Μάρκον Αντωνίνον, τὸν ἴδιον γαμβρόν. στασιασάντων τῶν Ἰουδαίων · βουληθέντων αυτομάτη λυθῆνα: σφ. και π. γ. νη καὶ τοῦ ναοῦ καταρυπώσας κτ. νέαν Ἱερουσαλὴμ ἢν δὴ καὶ λ. προσ ηγόρευσε κέλεφον λωβόν 1ο Σατορνίνος Τελευτῶν δὲ προχειρία ζεται Αντωνίνον. Σιζήλον δέ τινα. Εν τε κεκ. π. ἐτ. αὐτόν. πρ. ἀπέστη ἐπιγραφήναι μνημείῳ. ά. Σ. ά. περιέχουσαν Σ. Στη τόσα πολλά, Θνήσκει δὲ ' βία της Ως τυγχάνει κα σ' αὐτοκράτωρ Η πᾶσαν γὰρ ἀρετὴν ἐπεκτήσατο Η Αντωνίνος Η προβάλ. του προβαλόμενος GEORGII HAMARTOLI Quo regente imperium, rebellati sunt Judæi, et A Hierosolymis templum reædificare voluerunt: ad- versus illo valde irascitur Trajanus. (Hoc mirum signum apparuit ante captivitatem eorum : se- pulcrum Salomonis sponte apertum est.). Interea vero bello agitato, una die centum et octoginta millia exeis occidit, captosque acriter, omnes qui supererant, deduxit ad solemnitatem Hebron cele- bratam, et vendidit eos quaternos modio hordei. Eversis autem quod antiquæ supererat civitatis et templo, sanctam iterum ædificat civitatem, quam, mutato nomine, Æliam vocavit) ex proprio no- mine, quia leprosus erat, ut commiserationem inveniret), et posita imagine sua in templo, Græcos in civitate habitare jussit. Edificavitque templum Cyzici, et urbem in Thra- cia, quam vocavit Adrianopolim. Eo imperante, Cerdon et Valentinus et Marcion et Montanus, et Saturnifus et Carpocrates, bære- siarchæ, et Aquila iunotuerunt. Sub illo Plutarchus Chæronensis et Phlegon an- nalium scriptor noti erant. Moritur Adrianus, designato successore Anto- nino. " . " B Hic Adrianus virum quemdam habuit nomine Similumn, prudentia, fortitudine, æquitate multisque virtutibus ornatum, et hunc plane colebat, et in mnagua dignitate constituit; at iste non diu potesta- C tem habuit; rogatus ab illa discessit, et in agro søptein annos degit; postea defunctus est, hanc calem cum jussisset tumulo imponi inscriptionem : • Similus hic jacet, qui multos quidem annos egit, septem autem annos vixit. › Adrianus violento interiit morbo, clamana : ‹ Jupiter, quantum malum est optare mortem et uon invenire! › CXXXVII. Regnum Autonini. Post Adrianum, Antoninus Pius imperavit, an- nos duo et viginti ; adoptatus fuerat ab Adriano, pri- musque imperatorum Pius cognominatus est. Moritur designato ad imperium Marco Antoni- D no, proprio geuero. Variæ lectiones et notæ. - » Ced. 437,19-438,3. Cerl. * cod. Len, Ged. Leo, Ced, Glycas ; de captivis divenditis cf. eadem apud Gly- cam 448,13-15. · Ged. cod. Ced. cod. Leo. * Ced. 437,18,19 Adrianopolim ante templum nominat. . - • Cod. 438,15-15. LeQ, Ced. Valentinus, Gerdo et Marcio sub Antonino secundum Scholion Leonis et Cedrenum 438,1,2 et ipsumn Georgium. 11. Be Aquila confer Glycam 448, 46. Adr. & 11. Charonæus Eus. 11, 283. De XIV libris Phlegoutis libertini Cæsaris ((Adriani) quibus in compendium, re- luxit Olympiadas CCXXIX (usque ad a. 1.40 P. Chr.) cf. Bus. 1, 559. 11, 438, : Ged, 438,4,9. Cal adil. Ced. Ced. Ged, Leo. " Ced. Leo, Ged. Leo, e Xiphilino, deest in Cedreno, sed jam Xylander conjecit Ced. 438,15-17. y. Ced Leo, Ced. 18138 (5538) Ced. 438,21,22, ben, Ceil Ceil. Lee, Ced. Cod. 439,10,11. Ged Cid., Leve $7 " Crd, (5) Εφ' οὗ στασιάσαντες οι Ιουδαίοι καὶ τὸν ἐν (4) Κτίσας δὲ ναὸν ἐν Κυζίκῳ καὶ πόλιν ἐν τῇ (5) Εφ' οὗ (Κέρδων, καὶ Οὐαλεντίνος, καὶ Μαρ 1. δια

Ἱεροσολύμοις ναὸν οἰκοδομήσαι βουληθέντες, ὀργία ζεται κατ' αὐτῶν σφόδρα (σημεῖον δὲ γέγονε πρὸ τῆς ἁλώσεως αὐτῶν ὡς τὸ τοῦ Σολομῶντος μνημεῖον αὐτόματον διανοιχθῆναι ')· πολέμου δὲ γενομέ νου " μεταξύ, ἀνεῖλεν ἐξ αὐτῶν ἐν ἡμέρᾳ μια μυ ριάδας της (καὶ παραλαβὼν αὐτοὺς μετὰ θυμοῦ τοὺς ὑπολειφθέντας πάντας, καὶ καταγαγὼν αὐτοὺς ἐν τῇ πανηγύρει τῇ ἐν Χεβρών γενομένῃ, ἐπώλησεν αὐτοὺς ἀνὰ δ᾽ εἰς μόδιον κριθῆς). Καὶ τὰ μὲν πα- λαιὰ λείψανα τῆς πόλεως καὶ τὸν ναὸν ὁ κατερειπώ- σας ", κτίζει τὸ δεύτερον τὴν ἁγίαν πόλιν ', ἣν δὴ καὶ μετωνόμασεν Αἰλίαν (εἰς τὸ ἴδιον ὄνομα διὰ τὸ εἶναι αὐτὸν καὶ λωβὸν ', ὅπως εὕρῃ ἔλεον)· καὶ στήσας τὸ ἑαυτοῦ εἴδωλον ἐν τῷ ναῷ, οἰκεῖν Ελλη νας ἐν τῇ πόλει προσέταξε. Θρᾴκη προσηγόρευσεν αὐτὴν ᾿Αδριανούπολιν. κίων, καὶ Μοντανὸς, καὶ) Σατορνίλος 10, καὶ Καρ ποκράτης, οἱ αἱρεσιάρχαι (καὶ 'Ακύλας *) ἐγνωρί ζοντο. " (6) Επί τούτου Πλούταρχος ὁ Χαιρονεύς καὶ Φλέγων ὁ χρονογράφος γνωρίζοντο. (7) Θνήσκει δὲ ᾿Αδριανός Αντωνίνον προχει ρισάμενος. (8) Οὗτος Αδριανὸς εἶχεν ἄνδρα τινὰ ὀνόματι Σίμιλον 18, ἔν τε φρονήσει, καὶ (ἀνδρείᾳ, καὶ) ἐπιει- κείᾳ, καὶ ἀρεταῖς πολλαῖς κεκοσμημένον, καὶ πάνυ αὐτὸν ἐτίμα καὶ ἐν μεγάλῃ ἀρχῇ κατέστησεν 16. ἀλλ' ἐπ' ὀλίγον τῆς ἀρχῆς κρατήσας '', δεηθεὶς ἐξε ἐστη αὐτῆς καὶ ἐν ἀγρῷ ἑπτὰ ἔτη διατρίψας, ἐτελεύ- τησεν, ἐπιγραφὴν προστάξας ἐν τῷ μνήματι αὐτοῦ περιέχουσαν οὕτως· « Σίμιλος * ἐνταῦθα και τάκειται, βιώσας μὲν ἔτη πολλὰ ει, ζήσας δὲ ἔτη ἑπτά. (9) 'Ο δὲ 'Αδριανός " βίᾳ ἀπέθανεν (ὑπὸ τῆς νόσου κράζων· . 'Ο Ζεῦ, πόσον κακόν ἐστιν ἐπι θυμοῦντά τινα ἀποθανεῖν καὶ μὴ τυγχάνοντα 3. ΡΑΖ'. Βασιλεία Αντωνίνου. Μετά Αδριανὸν ἐβασίλευσεν ᾿Αντωνίνος ὁ Εὐ- σεβὴς ἔτη κβ' 18, υἱοποιηθεὶς τῷ ᾿Αδριανῷ, καὶ πρῶ τος τῶν αὐτοκρατόρων * Εὐσεβὴς ἐπεκλήθη " (2) Θνήσκει δὲ προβαλών δε εἰς βασιλέα Μάρκον Αντωνίνον, τὸν ἴδιον γαμβρόν. στασιασάντων τῶν Ἰουδαίων · βουληθέντων αυτομάτη λυθῆνα: σφ. και π. γ. νη καὶ τοῦ ναοῦ καταρυπώσας κτ. νέαν Ἱερουσαλὴμ ἢν δὴ καὶ λ. προσ ηγόρευσε κέλεφον λωβόν 1ο Σατορνίνος Τελευτῶν δὲ προχειρία ζεται Αντωνίνον. Σιζήλον δέ τινα. Εν τε κεκ. π. ἐτ. αὐτόν. πρ. ἀπέστη ἐπιγραφήναι μνημείῳ. ά. Σ. ά. περιέχουσαν Σ. Στη τόσα πολλά, Θνήσκει δὲ ' βία της Ως τυγχάνει κα σ' αὐτοκράτωρ Η πᾶσαν γὰρ ἀρετὴν ἐπεκτήσατο Η Αντωνίνος Η προβάλ. του προβαλόμενος GEORGII HAMARTOLI Quo regente imperium, rebellati sunt Judæi, et A Hierosolymis templum reædificare voluerunt: ad- versus illo valde irascitur Trajanus. (Hoc mirum signum apparuit ante captivitatem eorum : se- pulcrum Salomonis sponte apertum est.). Interea vero bello agitato, una die centum et octoginta millia exeis occidit, captosque acriter, omnes qui supererant, deduxit ad solemnitatem Hebron cele- bratam, et vendidit eos quaternos modio hordei. Eversis autem quod antiquæ supererat civitatis et templo, sanctam iterum ædificat civitatem, quam, mutato nomine, Æliam vocavit) ex proprio no- mine, quia leprosus erat, ut commiserationem inveniret), et posita imagine sua in templo, Græcos in civitate habitare jussit. Edificavitque templum Cyzici, et urbem in Thra- cia, quam vocavit Adrianopolim. Eo imperante, Cerdon et Valentinus et Marcion et Montanus, et Saturnifus et Carpocrates, bære- siarchæ, et Aquila iunotuerunt. Sub illo Plutarchus Chæronensis et Phlegon an- nalium scriptor noti erant. Moritur Adrianus, designato successore Anto- nino. " . " B Hic Adrianus virum quemdam habuit nomine Similumn, prudentia, fortitudine, æquitate multisque virtutibus ornatum, et hunc plane colebat, et in mnagua dignitate constituit; at iste non diu potesta- C tem habuit; rogatus ab illa discessit, et in agro søptein annos degit; postea defunctus est, hanc calem cum jussisset tumulo imponi inscriptionem : • Similus hic jacet, qui multos quidem annos egit, septem autem annos vixit. › Adrianus violento interiit morbo, clamana : ‹ Jupiter, quantum malum est optare mortem et uon invenire! › CXXXVII. Regnum Autonini. Post Adrianum, Antoninus Pius imperavit, an- nos duo et viginti ; adoptatus fuerat ab Adriano, pri- musque imperatorum Pius cognominatus est. Moritur designato ad imperium Marco Antoni- D no, proprio geuero. Variæ lectiones et notæ. - » Ced. 437,19-438,3. Cerl. * cod. Len, Ged. Leo, Ced, Glycas ; de captivis divenditis cf. eadem apud Gly- cam 448,13-15. · Ged. cod. Ced. cod. Leo. * Ced. 437,18,19 Adrianopolim ante templum nominat. . - • Cod. 438,15-15. LeQ, Ced. Valentinus, Gerdo et Marcio sub Antonino secundum Scholion Leonis et Cedrenum 438,1,2 et ipsumn Georgium. 11. Be Aquila confer Glycam 448, 46. Adr. & 11. Charonæus Eus. 11, 283. De XIV libris Phlegoutis libertini Cæsaris ((Adriani) quibus in compendium, re- luxit Olympiadas CCXXIX (usque ad a. 1.40 P. Chr.) cf. Bus. 1, 559. 11, 438, : Ged, 438,4,9. Cal adil. Ced. Ced. Ged, Leo. " Ced. Leo, Ged. Leo, e Xiphilino, deest in Cedreno, sed jam Xylander conjecit Ced. 438,15-17. y. Ced Leo, Ced. 18138 (5538) Ced. 438,21,22, ben, Ceil Ceil. Lee, Ced. Cod. 439,10,11. Ged Cid., Leve $7 " Crd, (5) Εφ' οὗ στασιάσαντες οι Ιουδαίοι καὶ τὸν ἐν (4) Κτίσας δὲ ναὸν ἐν Κυζίκῳ καὶ πόλιν ἐν τῇ (5) Εφ' οὗ (Κέρδων, καὶ Οὐαλεντίνος, καὶ Μαρ 1. δια

Εφ' οὗ Πολύκαρπος, ο μαθητής Ιωάννου Δ τοῦ Θεολόγου καὶ Ἰουστίνος ο δ φιλόσοφος, καὶ Διονύσιος [δ] ἐπίσκοπος Κορίνθου, ἐμαρτύρησαν. * (4) Καὶ Τατιανὸς καὶ Βαρδισάνης (οι αἱρετικοί), καὶ Πρισκίλλα καὶ Μαξιμίνα * αἱ ψευ δοπροφήτιδες τῶν κατὰ Φρύγας έγνωρίζοντο. (5) Ἐπὶ τούτου Γαληνὸς ὁ ἰατρὸς ἐθαυμάζετο καὶ Βαρδισάνης τις Σύρος διαλεκτικώτατος καὶ σοφὸς ἦν 30. Μαρκίων ἐπὶ τῆς Ῥώμης οι αιρεσιάρχα: εγνωρί- ζοντα. (7) Πολύκαρπος δὲ, (δ) ἐπίσκοπος Σμύρνης, εἰς ἅψιν ἐλθὼν Μαρκίωνι, πρὸς αὐτόν φησιν (925) Μαρτ χίων • Ἐπιγινώσκεις ἡμᾶς, ὦ καλέ Πολύ- καρπε ; : Ο δέ· · Ἐπιγινώσκω σέ, ἔφη, τὸν πρωτ τέτοχον υἱὸν τοῦ Σατανᾶ. • ΡΛΗ. Βασιλεία Μάρκου. * Μετὰ δὲ 'Αντωνίνον ἐβασίλευσε Μάρκος ὁ υἱὸς αὐτοῦ ἔτη ιθ'. τυρες. (3) Αυρηλιανὸς ὁ Βῆρος ὁ καὶ ᾿Αντωνίνος, δ υἱὸς αὐτοῦ, σὺν καὶ Λουκίῳ ἀδελφῷ αὐτοῦ. (4) Εφ' ὧν πῦρ ἀπ᾿ οὐρανοῦ ἀπὸ δυσμῶν ἐπι ἀνατολὰς φερόμενον ὤφθη. (5) Ἐπὶ τούτου Οπιανὸς ἐν ὁ τὴν 'Αλιευτι τὴν συγγεγραφώς (καὶ δέκατος ήκμαζον). (β) Τοῦτόν φασι πεφονευκέναι λέοντας ιβ' ἐν μιᾷ ἡμέρα. οι (7) Οὗτος ὁ Μάρκος σοφὸς ἦν καὶ ἐνάρετος, καὶ τὴν Ῥώμην ἐκ πολλῶν πολέμων διασωσάμενος δε καὶ ἀγαπηθεὶς ὑπὸ τῶν πολιτῶν σφόδρα, ἀπέθανε να φαρμακευθεὶς ὑπὸ Κομόδου τοῦ ἰδίου υἱοῦ κ. Την δὲ μνήμην τῆς ἀρετῆς αὐτοῦ ἡ βουλὴ ἔχουσα μετά τὴν αὐτοῦ τελευτὴν χρυσῷ ἀνδριάντι αὐτὸν ἐτίμησεν. (8) Πολεμοῦντος (αὐτοῦ ποτε) Γερμανούς καὶ Σαυρομάτας, δίψει τῆς στρατιᾶς πιεζομένης καὶ διὰ τοῦτο κινδυνευούσης, τοὺς ἐπὶ [της] Μελιτινῆς οὕτω καλουμένης λεγεῶνος Χριστιανοὺς ὄντας, δι᾿ εὐχῆς ἐκτενοῦς προς το Θεόν γενομένης ", τοὺς μὲν πολε- μίους κεραυνῷ βαλεῖν 1, ὄμβρῳ δὲ τοὺς Ῥωμαίους τοῦ εὐαγγελιστοῦ ΙΙ. 287.389. Βαρδησιάνης Οι Μαξιμίλλα Καὶ Γ. ὁ ι, τότε ἐθ. καὶ Β. δέ τις. ὥστε θαυμάζεσθαι αὐτοῦ πρὸς τοῦ ᾿Αντωνίνου τὸν κατά ειμαρμένης λόγου ὡς φησὶ δὲ Κλήμης ότι κι ἐν Ρώμῃ Μ. ήκουσεν Μ. Αντωνίνος ἐδ. ἔτη ιθ'. μ. μὲν Σεβήρου (Οδήρου του γαμβροῦ αὐτοῦ ἔτη ε καὶ μῆνας θ'. * Ο. τὴν ἄ. συνεγράψατο δι πανσ. σε δ. Αγαπήθη σφ. ὑπὸ τῶν π. Π. & Γ. καὶ Σαρμάτας. Μ. ἱστορεῖται σε βληθῆναι κ τών CHRONICON. (5) B - LIB. III. Sub eo Polycarpus, discipulus Joannis Theologi, et Justinus philosophus, et Dionysius, episcopus Corinthi, fidem confessi sunt. Tunc Tatianus et Bardisanes hæretici, et Priscilla et Maximina pseudoprophetissæ inter Phryges in- notuerunt. Sab illo Galenum medicum mirabantur, ét Bar- disanes Syrus quidam, peritissimus dialecticus et philosophus vigebat. Sub illo Valentinus et Cerdon et Marcion Roma haeresiareuæ reputabantur. Polycarpo autem, Smyrnæ episcopo, cum in Marcionem incidisset, dicit Marcion : • Anne co- gnoscis nos, optime Polycarpe? » Hic autem : - • Agnosco te, inquit, primogenitum filium Sa- tanæ. > CXXXVIII. Regnum Marci. Post Antoninum deinde imperavit Marcus, filius ejus, annos undeviginti. Et persecutione mota, multi fuerunt martyres. Aurelianus Verus et Antoninus, filius ejus, cum Lucio quoque fratre ejus. Sub iis ignis ire visus est de cœlo ab occidente ad orientem. Sub eo Opianus, qui De arte piscatoria scripsit, et Sextus florebant. Eum occidisse dicunt leones duodecim uno die. Marcus iste sapiens erat et virtute præditus; Romam multis bellis liberaverat, et clarus civibus valde, a Commodo, proprio filio, per vene- num sublatus est. Memoriam autem virtutis ejus conservavit senatus, et post mortem ejus illum statua aurea decoravit. Is cum adversus Germanos et Sarmatas bellum gereret exercitusque siti pressus periclitaretur, Melitenæ legionis milites, qui Christiani erant, & Deo contentis precibus impetraverunt ut fulmine hostium exercitus feriretur, imberque Romanas D copias recrearet. Quod, ut ferunt, valde admiratus Varia lectiones et notæ. #161 » Ced. 439,11-13. Ced. M. Aurelii a. 7• (168) Eus. r, 289. Justinus + Anto- nini a. (152) ss Ced. 439,3,4. cod. ef. Eus. v. 16. Ced. * Ced. 439,4-6. Leo, Ced. Ced. 439,1,2. Ged. As Ced. 549,7-10. • Ged. Antonini a. Anicetus Romana Ecclesia episcopatum suscepit, annis (153-163), sub quo Polycarpus Romain veniens, multos ex hæreticis convertit Eus. 11, 289. (5360) Ced. 439.14. Leo) ad. c. pertinet, videtur transponendum inter et 5; nain c. apud Glycam quò- que mentionem Marci Antonini cum genero Severo imperantis sequitur. 'A. ¿ ñ pw; cod. "M. Aure- fianus qui et Verns. Lucius Aurelius Commodus an. XIX a. Lucio Cæsare Athenis templum ædif cante ignis de coelo ab Occidente in Orientem ferri visus Eus. It. 289. Ced. 440,19,20. on xal add. Ced. * Ced. M. Aurelii a. Eus. 1, 291. de Commodo Ced. 441,5, Leo et ipse Georgius CXL, 7. Cod. 440,20-441,2. Ced. Ced. & add. Ced. * M. Aur. 139. Antoninus cum filiis triumphum peregit, dona distribuerant pecuniam indulserunt Antoninus febri laborans decessit Eus. 11, 291. st Ced. 459,13-92. Aur. 8o Bellum contra Germanos, Dacos, Sarmatas et Quados Eus. 11, 291. Ced. add. Leo. Ced. - - - (6) “ Ἐπὶ αὐτοῦ Οὐαλεντίνος, καὶ Κέρδων, καὶ (2) Διωγμοῦ δὲ κινηθέντος πολλοί γεγόνασι μάρ

Εφ' οὗ Πολύκαρπος, ο μαθητής Ιωάννου Δ τοῦ Θεολόγου καὶ Ἰουστίνος ο δ φιλόσοφος, καὶ Διονύσιος [δ] ἐπίσκοπος Κορίνθου, ἐμαρτύρησαν. * (4) Καὶ Τατιανὸς καὶ Βαρδισάνης (οι αἱρετικοί), καὶ Πρισκίλλα καὶ Μαξιμίνα * αἱ ψευ δοπροφήτιδες τῶν κατὰ Φρύγας έγνωρίζοντο. (5) Ἐπὶ τούτου Γαληνὸς ὁ ἰατρὸς ἐθαυμάζετο καὶ Βαρδισάνης τις Σύρος διαλεκτικώτατος καὶ σοφὸς ἦν 30. Μαρκίων ἐπὶ τῆς Ῥώμης οι αιρεσιάρχα: εγνωρί- ζοντα. (7) Πολύκαρπος δὲ, (δ) ἐπίσκοπος Σμύρνης, εἰς ἅψιν ἐλθὼν Μαρκίωνι, πρὸς αὐτόν φησιν (925) Μαρτ χίων • Ἐπιγινώσκεις ἡμᾶς, ὦ καλέ Πολύ- καρπε ; : Ο δέ· · Ἐπιγινώσκω σέ, ἔφη, τὸν πρωτ τέτοχον υἱὸν τοῦ Σατανᾶ. • ΡΛΗ. Βασιλεία Μάρκου. * Μετὰ δὲ 'Αντωνίνον ἐβασίλευσε Μάρκος ὁ υἱὸς αὐτοῦ ἔτη ιθ'. τυρες. (3) Αυρηλιανὸς ὁ Βῆρος ὁ καὶ ᾿Αντωνίνος, δ υἱὸς αὐτοῦ, σὺν καὶ Λουκίῳ ἀδελφῷ αὐτοῦ. (4) Εφ' ὧν πῦρ ἀπ᾿ οὐρανοῦ ἀπὸ δυσμῶν ἐπι ἀνατολὰς φερόμενον ὤφθη. (5) Ἐπὶ τούτου Οπιανὸς ἐν ὁ τὴν 'Αλιευτι τὴν συγγεγραφώς (καὶ δέκατος ήκμαζον). (β) Τοῦτόν φασι πεφονευκέναι λέοντας ιβ' ἐν μιᾷ ἡμέρα. οι (7) Οὗτος ὁ Μάρκος σοφὸς ἦν καὶ ἐνάρετος, καὶ τὴν Ῥώμην ἐκ πολλῶν πολέμων διασωσάμενος δε καὶ ἀγαπηθεὶς ὑπὸ τῶν πολιτῶν σφόδρα, ἀπέθανε να φαρμακευθεὶς ὑπὸ Κομόδου τοῦ ἰδίου υἱοῦ κ. Την δὲ μνήμην τῆς ἀρετῆς αὐτοῦ ἡ βουλὴ ἔχουσα μετά τὴν αὐτοῦ τελευτὴν χρυσῷ ἀνδριάντι αὐτὸν ἐτίμησεν. (8) Πολεμοῦντος (αὐτοῦ ποτε) Γερμανούς καὶ Σαυρομάτας, δίψει τῆς στρατιᾶς πιεζομένης καὶ διὰ τοῦτο κινδυνευούσης, τοὺς ἐπὶ [της] Μελιτινῆς οὕτω καλουμένης λεγεῶνος Χριστιανοὺς ὄντας, δι᾿ εὐχῆς ἐκτενοῦς προς το Θεόν γενομένης ", τοὺς μὲν πολε- μίους κεραυνῷ βαλεῖν 1, ὄμβρῳ δὲ τοὺς Ῥωμαίους τοῦ εὐαγγελιστοῦ ΙΙ. 287.389. Βαρδησιάνης Οι Μαξιμίλλα Καὶ Γ. ὁ ι, τότε ἐθ. καὶ Β. δέ τις. ὥστε θαυμάζεσθαι αὐτοῦ πρὸς τοῦ ᾿Αντωνίνου τὸν κατά ειμαρμένης λόγου ὡς φησὶ δὲ Κλήμης ότι κι ἐν Ρώμῃ Μ. ήκουσεν Μ. Αντωνίνος ἐδ. ἔτη ιθ'. μ. μὲν Σεβήρου (Οδήρου του γαμβροῦ αὐτοῦ ἔτη ε καὶ μῆνας θ'. * Ο. τὴν ἄ. συνεγράψατο δι πανσ. σε δ. Αγαπήθη σφ. ὑπὸ τῶν π. Π. & Γ. καὶ Σαρμάτας. Μ. ἱστορεῖται σε βληθῆναι κ τών CHRONICON. (5) B - LIB. III. Sub eo Polycarpus, discipulus Joannis Theologi, et Justinus philosophus, et Dionysius, episcopus Corinthi, fidem confessi sunt. Tunc Tatianus et Bardisanes hæretici, et Priscilla et Maximina pseudoprophetissæ inter Phryges in- notuerunt. Sab illo Galenum medicum mirabantur, ét Bar- disanes Syrus quidam, peritissimus dialecticus et philosophus vigebat. Sub illo Valentinus et Cerdon et Marcion Roma haeresiareuæ reputabantur. Polycarpo autem, Smyrnæ episcopo, cum in Marcionem incidisset, dicit Marcion : • Anne co- gnoscis nos, optime Polycarpe? » Hic autem : - • Agnosco te, inquit, primogenitum filium Sa- tanæ. > CXXXVIII. Regnum Marci. Post Antoninum deinde imperavit Marcus, filius ejus, annos undeviginti. Et persecutione mota, multi fuerunt martyres. Aurelianus Verus et Antoninus, filius ejus, cum Lucio quoque fratre ejus. Sub iis ignis ire visus est de cœlo ab occidente ad orientem. Sub eo Opianus, qui De arte piscatoria scripsit, et Sextus florebant. Eum occidisse dicunt leones duodecim uno die. Marcus iste sapiens erat et virtute præditus; Romam multis bellis liberaverat, et clarus civibus valde, a Commodo, proprio filio, per vene- num sublatus est. Memoriam autem virtutis ejus conservavit senatus, et post mortem ejus illum statua aurea decoravit. Is cum adversus Germanos et Sarmatas bellum gereret exercitusque siti pressus periclitaretur, Melitenæ legionis milites, qui Christiani erant, & Deo contentis precibus impetraverunt ut fulmine hostium exercitus feriretur, imberque Romanas D copias recrearet. Quod, ut ferunt, valde admiratus Varia lectiones et notæ. #161 » Ced. 439,11-13. Ced. M. Aurelii a. 7• (168) Eus. r, 289. Justinus + Anto- nini a. (152) ss Ced. 439,3,4. cod. ef. Eus. v. 16. Ced. * Ced. 439,4-6. Leo, Ced. Ced. 439,1,2. Ged. As Ced. 549,7-10. • Ged. Antonini a. Anicetus Romana Ecclesia episcopatum suscepit, annis (153-163), sub quo Polycarpus Romain veniens, multos ex hæreticis convertit Eus. 11, 289. (5360) Ced. 439.14. Leo) ad. c. pertinet, videtur transponendum inter et 5; nain c. apud Glycam quò- que mentionem Marci Antonini cum genero Severo imperantis sequitur. 'A. ¿ ñ pw; cod. "M. Aure- fianus qui et Verns. Lucius Aurelius Commodus an. XIX a. Lucio Cæsare Athenis templum ædif cante ignis de coelo ab Occidente in Orientem ferri visus Eus. It. 289. Ced. 440,19,20. on xal add. Ced. * Ced. M. Aurelii a. Eus. 1, 291. de Commodo Ced. 441,5, Leo et ipse Georgius CXL, 7. Cod. 440,20-441,2. Ced. Ced. & add. Ced. * M. Aur. 139. Antoninus cum filiis triumphum peregit, dona distribuerant pecuniam indulserunt Antoninus febri laborans decessit Eus. 11, 291. st Ced. 459,13-92. Aur. 8o Bellum contra Germanos, Dacos, Sarmatas et Quados Eus. 11, 291. Ced. add. Leo. Ced. - - - (6) “ Ἐπὶ αὐτοῦ Οὐαλεντίνος, καὶ Κέρδων, καὶ (2) Διωγμοῦ δὲ κινηθέντος πολλοί γεγόνασι μάρ

Εφ' οὗ Πολύκαρπος, ο μαθητής Ιωάννου Δ τοῦ Θεολόγου καὶ Ἰουστίνος ο δ φιλόσοφος, καὶ Διονύσιος [δ] ἐπίσκοπος Κορίνθου, ἐμαρτύρησαν. * (4) Καὶ Τατιανὸς καὶ Βαρδισάνης (οι αἱρετικοί), καὶ Πρισκίλλα καὶ Μαξιμίνα * αἱ ψευ δοπροφήτιδες τῶν κατὰ Φρύγας έγνωρίζοντο. (5) Ἐπὶ τούτου Γαληνὸς ὁ ἰατρὸς ἐθαυμάζετο καὶ Βαρδισάνης τις Σύρος διαλεκτικώτατος καὶ σοφὸς ἦν 30. Μαρκίων ἐπὶ τῆς Ῥώμης οι αιρεσιάρχα: εγνωρί- ζοντα. (7) Πολύκαρπος δὲ, (δ) ἐπίσκοπος Σμύρνης, εἰς ἅψιν ἐλθὼν Μαρκίωνι, πρὸς αὐτόν φησιν (925) Μαρτ χίων • Ἐπιγινώσκεις ἡμᾶς, ὦ καλέ Πολύ- καρπε ; : Ο δέ· · Ἐπιγινώσκω σέ, ἔφη, τὸν πρωτ τέτοχον υἱὸν τοῦ Σατανᾶ. • ΡΛΗ. Βασιλεία Μάρκου. * Μετὰ δὲ 'Αντωνίνον ἐβασίλευσε Μάρκος ὁ υἱὸς αὐτοῦ ἔτη ιθ'. τυρες. (3) Αυρηλιανὸς ὁ Βῆρος ὁ καὶ ᾿Αντωνίνος, δ υἱὸς αὐτοῦ, σὺν καὶ Λουκίῳ ἀδελφῷ αὐτοῦ. (4) Εφ' ὧν πῦρ ἀπ᾿ οὐρανοῦ ἀπὸ δυσμῶν ἐπι ἀνατολὰς φερόμενον ὤφθη. (5) Ἐπὶ τούτου Οπιανὸς ἐν ὁ τὴν 'Αλιευτι τὴν συγγεγραφώς (καὶ δέκατος ήκμαζον). (β) Τοῦτόν φασι πεφονευκέναι λέοντας ιβ' ἐν μιᾷ ἡμέρα. οι (7) Οὗτος ὁ Μάρκος σοφὸς ἦν καὶ ἐνάρετος, καὶ τὴν Ῥώμην ἐκ πολλῶν πολέμων διασωσάμενος δε καὶ ἀγαπηθεὶς ὑπὸ τῶν πολιτῶν σφόδρα, ἀπέθανε να φαρμακευθεὶς ὑπὸ Κομόδου τοῦ ἰδίου υἱοῦ κ. Την δὲ μνήμην τῆς ἀρετῆς αὐτοῦ ἡ βουλὴ ἔχουσα μετά τὴν αὐτοῦ τελευτὴν χρυσῷ ἀνδριάντι αὐτὸν ἐτίμησεν. (8) Πολεμοῦντος (αὐτοῦ ποτε) Γερμανούς καὶ Σαυρομάτας, δίψει τῆς στρατιᾶς πιεζομένης καὶ διὰ τοῦτο κινδυνευούσης, τοὺς ἐπὶ [της] Μελιτινῆς οὕτω καλουμένης λεγεῶνος Χριστιανοὺς ὄντας, δι᾿ εὐχῆς ἐκτενοῦς προς το Θεόν γενομένης ", τοὺς μὲν πολε- μίους κεραυνῷ βαλεῖν 1, ὄμβρῳ δὲ τοὺς Ῥωμαίους τοῦ εὐαγγελιστοῦ ΙΙ. 287.389. Βαρδησιάνης Οι Μαξιμίλλα Καὶ Γ. ὁ ι, τότε ἐθ. καὶ Β. δέ τις. ὥστε θαυμάζεσθαι αὐτοῦ πρὸς τοῦ ᾿Αντωνίνου τὸν κατά ειμαρμένης λόγου ὡς φησὶ δὲ Κλήμης ότι κι ἐν Ρώμῃ Μ. ήκουσεν Μ. Αντωνίνος ἐδ. ἔτη ιθ'. μ. μὲν Σεβήρου (Οδήρου του γαμβροῦ αὐτοῦ ἔτη ε καὶ μῆνας θ'. * Ο. τὴν ἄ. συνεγράψατο δι πανσ. σε δ. Αγαπήθη σφ. ὑπὸ τῶν π. Π. & Γ. καὶ Σαρμάτας. Μ. ἱστορεῖται σε βληθῆναι κ τών CHRONICON. (5) B - LIB. III. Sub eo Polycarpus, discipulus Joannis Theologi, et Justinus philosophus, et Dionysius, episcopus Corinthi, fidem confessi sunt. Tunc Tatianus et Bardisanes hæretici, et Priscilla et Maximina pseudoprophetissæ inter Phryges in- notuerunt. Sab illo Galenum medicum mirabantur, ét Bar- disanes Syrus quidam, peritissimus dialecticus et philosophus vigebat. Sub illo Valentinus et Cerdon et Marcion Roma haeresiareuæ reputabantur. Polycarpo autem, Smyrnæ episcopo, cum in Marcionem incidisset, dicit Marcion : • Anne co- gnoscis nos, optime Polycarpe? » Hic autem : - • Agnosco te, inquit, primogenitum filium Sa- tanæ. > CXXXVIII. Regnum Marci. Post Antoninum deinde imperavit Marcus, filius ejus, annos undeviginti. Et persecutione mota, multi fuerunt martyres. Aurelianus Verus et Antoninus, filius ejus, cum Lucio quoque fratre ejus. Sub iis ignis ire visus est de cœlo ab occidente ad orientem. Sub eo Opianus, qui De arte piscatoria scripsit, et Sextus florebant. Eum occidisse dicunt leones duodecim uno die. Marcus iste sapiens erat et virtute præditus; Romam multis bellis liberaverat, et clarus civibus valde, a Commodo, proprio filio, per vene- num sublatus est. Memoriam autem virtutis ejus conservavit senatus, et post mortem ejus illum statua aurea decoravit. Is cum adversus Germanos et Sarmatas bellum gereret exercitusque siti pressus periclitaretur, Melitenæ legionis milites, qui Christiani erant, & Deo contentis precibus impetraverunt ut fulmine hostium exercitus feriretur, imberque Romanas D copias recrearet. Quod, ut ferunt, valde admiratus Varia lectiones et notæ. #161 » Ced. 439,11-13. Ced. M. Aurelii a. 7• (168) Eus. r, 289. Justinus + Anto- nini a. (152) ss Ced. 439,3,4. cod. ef. Eus. v. 16. Ced. * Ced. 439,4-6. Leo, Ced. Ced. 439,1,2. Ged. As Ced. 549,7-10. • Ged. Antonini a. Anicetus Romana Ecclesia episcopatum suscepit, annis (153-163), sub quo Polycarpus Romain veniens, multos ex hæreticis convertit Eus. 11, 289. (5360) Ced. 439.14. Leo) ad. c. pertinet, videtur transponendum inter et 5; nain c. apud Glycam quò- que mentionem Marci Antonini cum genero Severo imperantis sequitur. 'A. ¿ ñ pw; cod. "M. Aure- fianus qui et Verns. Lucius Aurelius Commodus an. XIX a. Lucio Cæsare Athenis templum ædif cante ignis de coelo ab Occidente in Orientem ferri visus Eus. It. 289. Ced. 440,19,20. on xal add. Ced. * Ced. M. Aurelii a. Eus. 1, 291. de Commodo Ced. 441,5, Leo et ipse Georgius CXL, 7. Cod. 440,20-441,2. Ced. Ced. & add. Ced. * M. Aur. 139. Antoninus cum filiis triumphum peregit, dona distribuerant pecuniam indulserunt Antoninus febri laborans decessit Eus. 11, 291. st Ced. 459,13-92. Aur. 8o Bellum contra Germanos, Dacos, Sarmatas et Quados Eus. 11, 291. Ced. add. Leo. Ced. - - - (6) “ Ἐπὶ αὐτοῦ Οὐαλεντίνος, καὶ Κέρδων, καὶ (2) Διωγμοῦ δὲ κινηθέντος πολλοί γεγόνασι μάρ

Α παραμυθήσασθαι. "Οπερ (ὡς φασι) σφοδρώς κατα πλῆξαν οι τὸν Μάρκον, γράφει τιμάσθαι " Χριστια νούς, τὴν δὲ λεγεώνα Κεραυνοβόλον προσαγορεύσαι " ΡΑΘ'. Βασιλεία Βήρου. Ο σε Μετὰ δὲ Μάρκον ἐβασίλευσε Βῆρος, ὁ υἱὸς αὐτ τοῦ, ἔτη η σε, καὶ ἐσφάγη ἐν προκένσῳ. ΡΜ'. Βασιλεία Κομόδου. Οι Μετὰ Βῆρον ἐβασίλευσε Κόμοδος (ὁ ἀδελφός αὐτοῦ, ἔτη [ι]β . ὑπὸ ἀναγωγῆς αἵματος καὶ χολῆς ἀθρόως τε ἀπο έθνησκε). “ (3) Νάρκισσος δέ τις τῶν οἰκείων αὐτοῦ ἀπέπνιξεν αὐτὸν ἐν τῷ λουτρῷ. το (4) Εφ' οὗ Θεόδοτος, ὁ καὶ πρῶτος τῆς κατὰ Παῦλον τὸν Σαμοσατέα και Νεστόριον πλάνης αρξά μενος, καὶ Θεοδοτίων, οἱ αἱρεσιάρχαι, ἐγνωρίζοντο". δρείᾳ ἦν. ὺς ἑαυτὸν Παράκλητον ἔλεγεν εἶναι. • * (8) *Ην δὲ (Κόμοδος) φιλοκυνηγος τ· τοῦτόν το φασιν ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ (τους) ιβ' λέοντας πεφονευμέ ναι " (καὶ οὐχὶ Μάρκον, ὡς προεγράφη). ΡΜΑ'. Βασιλεία Περτίνακος. το Μετὰ Κόμοδον ἐβασίλευσε Περτίναξ ( Ελώτος) μῆνας δ', μήτε τὴν γυναῖκα μήτε τὰ τέκνα εἰσαγα- γὼν εἰς τὸ το παλάτιον, ἀλλ᾽ ἐάσας παρὰ τῷ πάππω διαιτᾶσθαι. (2) Καὶ ἐσφάγη ὑπὸ τῶν στρατιωτῶν. οι (3) Ἐπὶ αὐτοῦ Σύμμαχος, εἷς τῶν ἑρμηνευ τῶν '', ἦν Εβραίος 8, καὶ Πορφύριος ο φιλόσοφος. ὁ κατὰ Χριστιανῶν γράψας. ΡΜΒ. Βασιλεία Διδίου. Μετὰ δὲ Περτίνακα ἐβασίλευσε ο Δίδιος μήνας σ δ. (2) Καὶ ἐσφάγη ὑπὸ κουβικουλαρίων εἰς τὴν πη γὴν τοῦ παλατίου, θεωρῶν τοὺς ἰχθύας, ψήφῳ τῆς βουλῆς, μεγάλα ἐπιβοώμενος· « Τί γὰρ δεινὸν ἐποίησα; » (3) Οὗτος ἦν φαυλότατος ο τοῖς ἔργοις καὶ τρόποις, καὶ ἀνοσιουργὸς, καὶ χρημάτων ἐρα στής. (4) Ἐπὶ τούτου ἐμαρτύρησαν Εὐγένιος και να καταπλήξαι τιμάν σε θ' μῆνας εʹ μῆνας θ' και οι κατωβ. ἀθρόας? το Τοῦτον Ν. τις τῶν δ. ά. ἀπ. ἐν λ. Αφρικανός δέ φησιν ὁ χρονογράφος ὅτι ἐπὶ τούτου Κλ. ἐπὶ Κομόδου ἐγνωρίζετο καὶ μαχικώτατος πάνυ μ. π. καὶ φ. το δν καὶ φ. εν φ. φονεῦσαι το (5593) μ. β' ἡμέρας πζ' χαν; εἰς τὸ π. έ. εἰς τὸ π. ἀγαγών οὗτος Περτίναξ Ἐπὶ τούτου, ὡς φησὶν Εὐσέβιος, ἦν ὁ Σ. ἐπὶ Περτίνακος τῆς τῶν ῾Εβραίων γραφής Εβιωναῖος τὴν αἵρεσιν (ἦν) ἀλλὰ καὶ Ιουλιανός ἡμέρας ξς' ὃς διὰ τὸ αἰσχρῶς βιοῦν καὶ ἀπανθρώπως ὑπὸ τῆς βουλῆς θανάτῳ καταψηφισθεὶς ἐ. Οὗτος διὰ ταῦτα ἐ. ψ. τῆς β. κ. τ. λ. δὲ ἦν τ. τρόποις καὶ τ. ε. ἀν. κ. τ. λ. φ. φ. τ. τρ. καὶ τ. ἐ. ἀν. κ. τ. λ. Ομοίως δὲ καὶ δύο πρεσβύτεροι Ε. και Μ. GEORGHI HAMARTOLI Marcus, edicto Christianis honores detulit legioni- que Fulminatricis cognomentum indidit. CXXXIX. Regnum Veri. Post Marcum deinde imperavit Verus, filius ejus, annos octo, et occisus est in processione. CXL. Regnum Commodi. Post Verum imperavit Commodus, frater ejus, aunos duodecim. Factusque est podagricus, et aggravatus, et eje- ctione sanguinis et bilis misere interiit. Narcissus autem, uous ex domesticis ejus, eum in balneo suffocavit. Sub eo Theodotus, qui primus principia posuit erroris Pauli Samosateni et Nestorii, et Theodo- tion, haeresiarcha, claruerunt. Et Clemens, Stromatéwr auctor, Alexandriæ vivebat. Clementis discipulus Origenes fuit. Montanus quoque, hæresiarcha, id temporis erat, qui seipsum Paraclitum esse dicebat. Erat porro Commodus promptus et alacer; quem dicunt (non vero Marcum, ut jam scriptum est) una die duodecim interemisse leones. CXLI. Regnum Pertinacis. B Post Commodum imperavit Pertinax Helvidius mensibus sex ; non uxorem neque filios adduxit.in palatium, sed apud avum vitam degentes reliquit. Et occisus est a militibus. Sub illo vigebant Symmachus, Hebræus, unus ex interpretibus, et Porphyrius philosophus qui adversus Christianos scripsit. CXLII. Regnum Didii. Post Pertinacem imperavit Didius menses qua- tuor. Et interfectus est a cubiculariis ad fontem palatii, decreto senatus, dum pisces contemplare- Tur, et alla voce exclamaret : • Quidnam mali feci? » Iste erat vilissimus operibus et moribus, et scelestus, et divitiarum amator. Sub illo fidein confessi sunt Eugenius et Maca- D Variæ lectiones et notæ. - - cod. Leo, Cel. Cum vero Pertinax apud Quados siti laborarent - litteræ exstant Marci • exercitum Christianorum precibus servatumn esse Eus. ut, 291. Leo et Ced. cum M. Aurelio. M. Aur. 40. Eus. (5580). Leo, died. 441,3. * Ced. 441,6. Ced. Ced. 441,13. Strangulatus in ædibus Vestiliani Eus. Ced. 441,8-10 Cod. Leo. Leo, Ced. ; Severi 4° et 11' Ens. Ced. 441,10; a. Severi 12. Orige- nes mirabilis Alexandriæ puerili ætate agnoscebatur Eus. ** Ced. 441,11,12. — Severi 11° Musianus (?) noster scriptor gnoscebatur Eus. ** Ced. 441,4,5. ** Ced.; Leo. Ged. Leo. Leo, Ced. cf. Eus. Commodi a. 12. Gl. c. Chr. Pasc. (Jan. 1-Mart. 28) Leo, Ced. 431,15-17. Capitolinus : m. u. d. Hier. et Cassiodorus : menses vi. Ced. Leo. Ced. 441,21 Ced. Leo. Ced. 441,17-20. Ced. Leo. Ced. Leo Ged. ss add. Ged. add. Leo, Ced. 442,1 Leo, Ced. (Mart. – Junii 1). " Ced. 442,4,5 Ced. Leo. Ced. 442,2 Leo. Ced. 537,7 sub Juliano passi, - - (2) Γέγονε δὲ οι ποδαλγὸς καὶ καταβαρής σε (καὶ (5) Καὶ Κλήμης ὁ Στρωματεὺς ἐν ᾿Αλεξαν (6) Κλήμεντος δὲ φοιτητής Ωριγένης ἐγένετο. (7) ᾿Αλλὰ καὶ Μοντανὸς αιρεσιάρχης τότε ἦν,

Α παραμυθήσασθαι. "Οπερ (ὡς φασι) σφοδρώς κατα πλῆξαν οι τὸν Μάρκον, γράφει τιμάσθαι " Χριστια νούς, τὴν δὲ λεγεώνα Κεραυνοβόλον προσαγορεύσαι " ΡΑΘ'. Βασιλεία Βήρου. Ο σε Μετὰ δὲ Μάρκον ἐβασίλευσε Βῆρος, ὁ υἱὸς αὐτ τοῦ, ἔτη η σε, καὶ ἐσφάγη ἐν προκένσῳ. ΡΜ'. Βασιλεία Κομόδου. Οι Μετὰ Βῆρον ἐβασίλευσε Κόμοδος (ὁ ἀδελφός αὐτοῦ, ἔτη [ι]β . ὑπὸ ἀναγωγῆς αἵματος καὶ χολῆς ἀθρόως τε ἀπο έθνησκε). “ (3) Νάρκισσος δέ τις τῶν οἰκείων αὐτοῦ ἀπέπνιξεν αὐτὸν ἐν τῷ λουτρῷ. το (4) Εφ' οὗ Θεόδοτος, ὁ καὶ πρῶτος τῆς κατὰ Παῦλον τὸν Σαμοσατέα και Νεστόριον πλάνης αρξά μενος, καὶ Θεοδοτίων, οἱ αἱρεσιάρχαι, ἐγνωρίζοντο". δρείᾳ ἦν. ὺς ἑαυτὸν Παράκλητον ἔλεγεν εἶναι. • * (8) *Ην δὲ (Κόμοδος) φιλοκυνηγος τ· τοῦτόν το φασιν ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ (τους) ιβ' λέοντας πεφονευμέ ναι " (καὶ οὐχὶ Μάρκον, ὡς προεγράφη). ΡΜΑ'. Βασιλεία Περτίνακος. το Μετὰ Κόμοδον ἐβασίλευσε Περτίναξ ( Ελώτος) μῆνας δ', μήτε τὴν γυναῖκα μήτε τὰ τέκνα εἰσαγα- γὼν εἰς τὸ το παλάτιον, ἀλλ᾽ ἐάσας παρὰ τῷ πάππω διαιτᾶσθαι. (2) Καὶ ἐσφάγη ὑπὸ τῶν στρατιωτῶν. οι (3) Ἐπὶ αὐτοῦ Σύμμαχος, εἷς τῶν ἑρμηνευ τῶν '', ἦν Εβραίος 8, καὶ Πορφύριος ο φιλόσοφος. ὁ κατὰ Χριστιανῶν γράψας. ΡΜΒ. Βασιλεία Διδίου. Μετὰ δὲ Περτίνακα ἐβασίλευσε ο Δίδιος μήνας σ δ. (2) Καὶ ἐσφάγη ὑπὸ κουβικουλαρίων εἰς τὴν πη γὴν τοῦ παλατίου, θεωρῶν τοὺς ἰχθύας, ψήφῳ τῆς βουλῆς, μεγάλα ἐπιβοώμενος· « Τί γὰρ δεινὸν ἐποίησα; » (3) Οὗτος ἦν φαυλότατος ο τοῖς ἔργοις καὶ τρόποις, καὶ ἀνοσιουργὸς, καὶ χρημάτων ἐρα στής. (4) Ἐπὶ τούτου ἐμαρτύρησαν Εὐγένιος και να καταπλήξαι τιμάν σε θ' μῆνας εʹ μῆνας θ' και οι κατωβ. ἀθρόας? το Τοῦτον Ν. τις τῶν δ. ά. ἀπ. ἐν λ. Αφρικανός δέ φησιν ὁ χρονογράφος ὅτι ἐπὶ τούτου Κλ. ἐπὶ Κομόδου ἐγνωρίζετο καὶ μαχικώτατος πάνυ μ. π. καὶ φ. το δν καὶ φ. εν φ. φονεῦσαι το (5593) μ. β' ἡμέρας πζ' χαν; εἰς τὸ π. έ. εἰς τὸ π. ἀγαγών οὗτος Περτίναξ Ἐπὶ τούτου, ὡς φησὶν Εὐσέβιος, ἦν ὁ Σ. ἐπὶ Περτίνακος τῆς τῶν ῾Εβραίων γραφής Εβιωναῖος τὴν αἵρεσιν (ἦν) ἀλλὰ καὶ Ιουλιανός ἡμέρας ξς' ὃς διὰ τὸ αἰσχρῶς βιοῦν καὶ ἀπανθρώπως ὑπὸ τῆς βουλῆς θανάτῳ καταψηφισθεὶς ἐ. Οὗτος διὰ ταῦτα ἐ. ψ. τῆς β. κ. τ. λ. δὲ ἦν τ. τρόποις καὶ τ. ε. ἀν. κ. τ. λ. φ. φ. τ. τρ. καὶ τ. ἐ. ἀν. κ. τ. λ. Ομοίως δὲ καὶ δύο πρεσβύτεροι Ε. και Μ. GEORGHI HAMARTOLI Marcus, edicto Christianis honores detulit legioni- que Fulminatricis cognomentum indidit. CXXXIX. Regnum Veri. Post Marcum deinde imperavit Verus, filius ejus, annos octo, et occisus est in processione. CXL. Regnum Commodi. Post Verum imperavit Commodus, frater ejus, aunos duodecim. Factusque est podagricus, et aggravatus, et eje- ctione sanguinis et bilis misere interiit. Narcissus autem, uous ex domesticis ejus, eum in balneo suffocavit. Sub eo Theodotus, qui primus principia posuit erroris Pauli Samosateni et Nestorii, et Theodo- tion, haeresiarcha, claruerunt. Et Clemens, Stromatéwr auctor, Alexandriæ vivebat. Clementis discipulus Origenes fuit. Montanus quoque, hæresiarcha, id temporis erat, qui seipsum Paraclitum esse dicebat. Erat porro Commodus promptus et alacer; quem dicunt (non vero Marcum, ut jam scriptum est) una die duodecim interemisse leones. CXLI. Regnum Pertinacis. B Post Commodum imperavit Pertinax Helvidius mensibus sex ; non uxorem neque filios adduxit.in palatium, sed apud avum vitam degentes reliquit. Et occisus est a militibus. Sub illo vigebant Symmachus, Hebræus, unus ex interpretibus, et Porphyrius philosophus qui adversus Christianos scripsit. CXLII. Regnum Didii. Post Pertinacem imperavit Didius menses qua- tuor. Et interfectus est a cubiculariis ad fontem palatii, decreto senatus, dum pisces contemplare- Tur, et alla voce exclamaret : • Quidnam mali feci? » Iste erat vilissimus operibus et moribus, et scelestus, et divitiarum amator. Sub illo fidein confessi sunt Eugenius et Maca- D Variæ lectiones et notæ. - - cod. Leo, Cel. Cum vero Pertinax apud Quados siti laborarent - litteræ exstant Marci • exercitum Christianorum precibus servatumn esse Eus. ut, 291. Leo et Ced. cum M. Aurelio. M. Aur. 40. Eus. (5580). Leo, died. 441,3. * Ced. 441,6. Ced. Ced. 441,13. Strangulatus in ædibus Vestiliani Eus. Ced. 441,8-10 Cod. Leo. Leo, Ced. ; Severi 4° et 11' Ens. Ced. 441,10; a. Severi 12. Orige- nes mirabilis Alexandriæ puerili ætate agnoscebatur Eus. ** Ced. 441,11,12. — Severi 11° Musianus (?) noster scriptor gnoscebatur Eus. ** Ced. 441,4,5. ** Ced.; Leo. Ged. Leo. Leo, Ced. cf. Eus. Commodi a. 12. Gl. c. Chr. Pasc. (Jan. 1-Mart. 28) Leo, Ced. 431,15-17. Capitolinus : m. u. d. Hier. et Cassiodorus : menses vi. Ced. Leo. Ced. 441,21 Ced. Leo. Ced. 441,17-20. Ced. Leo. Ced. Leo Ged. ss add. Ged. add. Leo, Ced. 442,1 Leo, Ced. (Mart. – Junii 1). " Ced. 442,4,5 Ced. Leo. Ced. 442,2 Leo. Ced. 537,7 sub Juliano passi, - - (2) Γέγονε δὲ οι ποδαλγὸς καὶ καταβαρής σε (καὶ (5) Καὶ Κλήμης ὁ Στρωματεὺς ἐν ᾿Αλεξαν (6) Κλήμεντος δὲ φοιτητής Ωριγένης ἐγένετο. (7) ᾿Αλλὰ καὶ Μοντανὸς αιρεσιάρχης τότε ἦν,

Α παραμυθήσασθαι. "Οπερ (ὡς φασι) σφοδρώς κατα πλῆξαν οι τὸν Μάρκον, γράφει τιμάσθαι " Χριστια νούς, τὴν δὲ λεγεώνα Κεραυνοβόλον προσαγορεύσαι " ΡΑΘ'. Βασιλεία Βήρου. Ο σε Μετὰ δὲ Μάρκον ἐβασίλευσε Βῆρος, ὁ υἱὸς αὐτ τοῦ, ἔτη η σε, καὶ ἐσφάγη ἐν προκένσῳ. ΡΜ'. Βασιλεία Κομόδου. Οι Μετὰ Βῆρον ἐβασίλευσε Κόμοδος (ὁ ἀδελφός αὐτοῦ, ἔτη [ι]β . ὑπὸ ἀναγωγῆς αἵματος καὶ χολῆς ἀθρόως τε ἀπο έθνησκε). “ (3) Νάρκισσος δέ τις τῶν οἰκείων αὐτοῦ ἀπέπνιξεν αὐτὸν ἐν τῷ λουτρῷ. το (4) Εφ' οὗ Θεόδοτος, ὁ καὶ πρῶτος τῆς κατὰ Παῦλον τὸν Σαμοσατέα και Νεστόριον πλάνης αρξά μενος, καὶ Θεοδοτίων, οἱ αἱρεσιάρχαι, ἐγνωρίζοντο". δρείᾳ ἦν. ὺς ἑαυτὸν Παράκλητον ἔλεγεν εἶναι. • * (8) *Ην δὲ (Κόμοδος) φιλοκυνηγος τ· τοῦτόν το φασιν ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ (τους) ιβ' λέοντας πεφονευμέ ναι " (καὶ οὐχὶ Μάρκον, ὡς προεγράφη). ΡΜΑ'. Βασιλεία Περτίνακος. το Μετὰ Κόμοδον ἐβασίλευσε Περτίναξ ( Ελώτος) μῆνας δ', μήτε τὴν γυναῖκα μήτε τὰ τέκνα εἰσαγα- γὼν εἰς τὸ το παλάτιον, ἀλλ᾽ ἐάσας παρὰ τῷ πάππω διαιτᾶσθαι. (2) Καὶ ἐσφάγη ὑπὸ τῶν στρατιωτῶν. οι (3) Ἐπὶ αὐτοῦ Σύμμαχος, εἷς τῶν ἑρμηνευ τῶν '', ἦν Εβραίος 8, καὶ Πορφύριος ο φιλόσοφος. ὁ κατὰ Χριστιανῶν γράψας. ΡΜΒ. Βασιλεία Διδίου. Μετὰ δὲ Περτίνακα ἐβασίλευσε ο Δίδιος μήνας σ δ. (2) Καὶ ἐσφάγη ὑπὸ κουβικουλαρίων εἰς τὴν πη γὴν τοῦ παλατίου, θεωρῶν τοὺς ἰχθύας, ψήφῳ τῆς βουλῆς, μεγάλα ἐπιβοώμενος· « Τί γὰρ δεινὸν ἐποίησα; » (3) Οὗτος ἦν φαυλότατος ο τοῖς ἔργοις καὶ τρόποις, καὶ ἀνοσιουργὸς, καὶ χρημάτων ἐρα στής. (4) Ἐπὶ τούτου ἐμαρτύρησαν Εὐγένιος και να καταπλήξαι τιμάν σε θ' μῆνας εʹ μῆνας θ' και οι κατωβ. ἀθρόας? το Τοῦτον Ν. τις τῶν δ. ά. ἀπ. ἐν λ. Αφρικανός δέ φησιν ὁ χρονογράφος ὅτι ἐπὶ τούτου Κλ. ἐπὶ Κομόδου ἐγνωρίζετο καὶ μαχικώτατος πάνυ μ. π. καὶ φ. το δν καὶ φ. εν φ. φονεῦσαι το (5593) μ. β' ἡμέρας πζ' χαν; εἰς τὸ π. έ. εἰς τὸ π. ἀγαγών οὗτος Περτίναξ Ἐπὶ τούτου, ὡς φησὶν Εὐσέβιος, ἦν ὁ Σ. ἐπὶ Περτίνακος τῆς τῶν ῾Εβραίων γραφής Εβιωναῖος τὴν αἵρεσιν (ἦν) ἀλλὰ καὶ Ιουλιανός ἡμέρας ξς' ὃς διὰ τὸ αἰσχρῶς βιοῦν καὶ ἀπανθρώπως ὑπὸ τῆς βουλῆς θανάτῳ καταψηφισθεὶς ἐ. Οὗτος διὰ ταῦτα ἐ. ψ. τῆς β. κ. τ. λ. δὲ ἦν τ. τρόποις καὶ τ. ε. ἀν. κ. τ. λ. φ. φ. τ. τρ. καὶ τ. ἐ. ἀν. κ. τ. λ. Ομοίως δὲ καὶ δύο πρεσβύτεροι Ε. και Μ. GEORGHI HAMARTOLI Marcus, edicto Christianis honores detulit legioni- que Fulminatricis cognomentum indidit. CXXXIX. Regnum Veri. Post Marcum deinde imperavit Verus, filius ejus, annos octo, et occisus est in processione. CXL. Regnum Commodi. Post Verum imperavit Commodus, frater ejus, aunos duodecim. Factusque est podagricus, et aggravatus, et eje- ctione sanguinis et bilis misere interiit. Narcissus autem, uous ex domesticis ejus, eum in balneo suffocavit. Sub eo Theodotus, qui primus principia posuit erroris Pauli Samosateni et Nestorii, et Theodo- tion, haeresiarcha, claruerunt. Et Clemens, Stromatéwr auctor, Alexandriæ vivebat. Clementis discipulus Origenes fuit. Montanus quoque, hæresiarcha, id temporis erat, qui seipsum Paraclitum esse dicebat. Erat porro Commodus promptus et alacer; quem dicunt (non vero Marcum, ut jam scriptum est) una die duodecim interemisse leones. CXLI. Regnum Pertinacis. B Post Commodum imperavit Pertinax Helvidius mensibus sex ; non uxorem neque filios adduxit.in palatium, sed apud avum vitam degentes reliquit. Et occisus est a militibus. Sub illo vigebant Symmachus, Hebræus, unus ex interpretibus, et Porphyrius philosophus qui adversus Christianos scripsit. CXLII. Regnum Didii. Post Pertinacem imperavit Didius menses qua- tuor. Et interfectus est a cubiculariis ad fontem palatii, decreto senatus, dum pisces contemplare- Tur, et alla voce exclamaret : • Quidnam mali feci? » Iste erat vilissimus operibus et moribus, et scelestus, et divitiarum amator. Sub illo fidein confessi sunt Eugenius et Maca- D Variæ lectiones et notæ. - - cod. Leo, Cel. Cum vero Pertinax apud Quados siti laborarent - litteræ exstant Marci • exercitum Christianorum precibus servatumn esse Eus. ut, 291. Leo et Ced. cum M. Aurelio. M. Aur. 40. Eus. (5580). Leo, died. 441,3. * Ced. 441,6. Ced. Ced. 441,13. Strangulatus in ædibus Vestiliani Eus. Ced. 441,8-10 Cod. Leo. Leo, Ced. ; Severi 4° et 11' Ens. Ced. 441,10; a. Severi 12. Orige- nes mirabilis Alexandriæ puerili ætate agnoscebatur Eus. ** Ced. 441,11,12. — Severi 11° Musianus (?) noster scriptor gnoscebatur Eus. ** Ced. 441,4,5. ** Ced.; Leo. Ged. Leo. Leo, Ced. cf. Eus. Commodi a. 12. Gl. c. Chr. Pasc. (Jan. 1-Mart. 28) Leo, Ced. 431,15-17. Capitolinus : m. u. d. Hier. et Cassiodorus : menses vi. Ced. Leo. Ced. 441,21 Ced. Leo. Ced. 441,17-20. Ced. Leo. Ced. Leo Ged. ss add. Ged. add. Leo, Ced. 442,1 Leo, Ced. (Mart. – Junii 1). " Ced. 442,4,5 Ced. Leo. Ced. 442,2 Leo. Ced. 537,7 sub Juliano passi, - - (2) Γέγονε δὲ οι ποδαλγὸς καὶ καταβαρής σε (καὶ (5) Καὶ Κλήμης ὁ Στρωματεὺς ἐν ᾿Αλεξαν (6) Κλήμεντος δὲ φοιτητής Ωριγένης ἐγένετο. (7) ᾿Αλλὰ καὶ Μοντανὸς αιρεσιάρχης τότε ἦν,

Μακάριος. (5) Καὶ Σαβέλλιος ο Λιβυκός καὶ ἀθεώ Εt τατος αἱρετικὸς ἦν. • ΡΜΓ. Βασιλεία Σεβήρου. * Μετὰ τοῦτον ἐβασίλευσε Σευήρος (5 Σεπτίμιος) έτη εξ' οι. (2) Ος τὸν ἐν Βρεταννία νικήσας πότ λεμον, ἀπὸ θαλάσσης ἕως θαλάσσης οι περιετείχισε τὴν νῆσον σταδίοις α· καὶ τὸ " Βυζάντιον παραλα βὼν, τὰ τείχη αὐτοῦ καθεῖλεν· εἶχε δὲ οὐ πύργους ζ', ἐκ τῶν Θρακικῶν πυλῶν ἀρχομένους καὶ ἐπὶ τὴν ἀρκτώαν θάλασσαν καθήκοντας, ὧν " (934) εἴ τις ἐν ἑνὶ τῶν πύργων οι προσῆλθεν, οὐδεμία αἴσθησις τοῖς ἄλλοις ἐγίνετο· εἰ δὲ ἐν τῷ πρώτῳ πύργῳ ἐνεβόησεν ἢ λίθον ἐσάλευσεν, αὐτός τε ἔχει καὶ τα τοῖς λοιποῖς ἅπασι μετεδίδου τῆς ἡχῆς. * (3) Οὗτος καὶ τὸ Ζεύξιππον λουτρόν ἔκτισε Βυ- Β ζαντίοις, καὶ τὸ πρῶτον κτίσμα τῷ ἱπποδρόμῳ παρέδωκε, καὶ κυνήγιον καὶ θέατρον αὐτοῖς κατ' εσκεύασεν. * (4) Ἐπὶ τούτου Λεωνίδης, ὁ πατὴρ Ωριγένους, ἐμαρτύρησεν (ἐπίσκοπος ὧν). * (5) Καὶ Ωριγένης ἐγνωρίζετο, ὅστις ('Ωριγένης) * εἰς ᾿Αλεξάν δρειαν ἀκμάζων μεγίστην εἰς τὸν θεῖον λόγον σπου δὴν καταβαλλόμενος *, οὐ μόνον ο τοῖς πιστοῖς πρόξενος ὠφελείας ἐγίνετο μεγάλης ', ἀλλὰ καὶ τῶν αἱρετικῶν οὐκ ὀλίγοις· ὑπ' αὐτοῦ γὰρ τὰ ὑγιῆ τῆς πίστεως παραλαβόντες ο δίγματα, ζηλωταὶ τῆς ἀλη- θείας ἐγίνοντο· ἐξ ὧν ὑπῆρχε διαφερόντως 'Αμβρώ- σιος, ἀνὴρ ἐπισήμων, καὶ φιλόλογος, ὃς εἰς γνῶσιν τοῦ ἀνδρὸς ἀφικέσθαι σπουδάσας, ἀπέστη τῆς Οὐα- λεντίνου καὶ Μαρκίωνος αἱρέσεως, πεῖραν τῆς ἐνθέου παιδείας αὐτοῦ · ἀρκοῦσαν κτησάμενος. Πλείστο: δὲ τῶν ἔξωθεν φιλοσόφων πρὸς αὐτὸν φοιτώντες, μεγίστην καὶ αὐτοὶ πρὸς τὰ οἰκεῖα μαθήματα την ὠφέλειαν ἐκαρπώσαντο ", - μέγας γὰρ παρ' αὐτοῖς ἐγνωρίζετο – παραδιδοὺς γεωμετρίαν καὶ ἀριθμη- τικὴν, καὶ τἆλλα προπαιδεύματα· διόπερ οὐκ ὀλίγοι τῶν παρ' Έλλησι σοφών μαρτυροῦσιν αὐτῷ ', μνήμην ἐν τοῖς ἰδίοις ποιούμενοι συγγράμμασιν ὡς διδασκάλου· καὶ γὰρ εὐφυὴς παιδόθεν ὑπῆρχε σφό- δρα καὶ ζητητικὸς ἄγαν, οὗ ἐν " τῇ παιδικῇ ἡλικίᾳ τὸ τῆς θείας Γραφῆς βούλημα πυνθανομένου 18, ώς βαθύτερα διανοουμένου, ἐπέπληττεν ὁ πατὴρ (αύ- τοῦ), μηδὲν ὑπὲρ " ἡλικίαν παρ' ἑτέρων “ ζητεῖν· (νύκτωρ δὲ ἐπιστάς, εύδοντος τὰ στέρνα ὡς θείου Πνεύματος ἔνδον ἐν αὐτοῖς ἱερωμένου, κατεφίλει) καὶ τῆς εὐτεχνίας ἑαυτὸν ἐμακάριζεν. 'Αγνείαν δὲ - ό το λοιμικός ? ἐφ' οὗ Σ. ὁ αιρεσιάρχης ἐγνωρίζετο. * (5593), οι μῆνας η'. Σέβ. δὲ ὁ αἱρετικὸς λέγεται μ. η' Οὗτος εἰς θάλασσαν οι οὗτος τὸ Β. ἐς τὸ Βυζάντιον ο καὶ τούτων οι ἐν ἑτέρῳ πύργῳ οι ἦν καὶ σιωπήσας τῷ δευτέρῳ μ. τῆς ἡ. καὶ οὗτος τῷ τρίτῳ καὶ ἑξῆς ὁμοίως ἡ. καὶ τῷ δ. καὶ τ. λ. πᾶσιν ἐφεξῆς μ. τῆς ἡ. Περί Ωριγέ νους, ὁ τοῦ κακόφρονος Π. π. ἐμ. ἐμ. δὲ κ, καὶ Λ. ὁ π. Ἐπὶ τούτου ήκμαζεν Ώ. ὅς τις εἰς Δ. ὧν ἐπὶ τ. ή. καὶ . ὃς ἐνέσπειρεν ἐπὶ τῆς • κατεβάλλετο γῆς πονηρὰ ζιζάνια καὶ πᾶσαν ἀκαθαρσίαν ἐπεδείξατο τῆς πίστεως μ. εγέν. παραλαμβάνοντες ν ά. π. φιλοσοφών ἐκαρποῦντο καὶ γὰρ παρ' ά. μ. ἐνομίζετο ἄγαν ὡς ἐν ὡς ἂν πυνθανόμενον το βαθύτερον ἢ δ. περαιτέρω ζ. καθεύδοντες ὅς γάρ και αὐτόν Η τήν CHRONICON. - LIB. III. A rius. Sabellius Libyus, et valde impius læreticus C exstabat. CXLIII. Regnum Severi. Post illum imperavit Severus Septimius annos septemdecim. Hic cum in Britannia victor fuisset, a mari usque ad mare circumvallavit insulam ad milte stadia; capti deinde Byzantii muros delevit. Habe- Dat autem turres septem ex pylis Thraciis inci- piemes et ad septentrionale mare pertinentes. Qua- rum turrium si quis in unam intraret, nemo in aliis sentiebat; si vero in prima turri clamaret, vel lapidem jaceret, et ipsa sonabat, et reliquis om- nibus communicabat sonum. Hic et Zeuxippum balneum ædificavit Byzantiis, et primam structuram hippodromo concessit, et locum venationi et theatrum eis ædificavit. Sub co Leonides, pater Origenis, episcopus, confessus est fidem. Et Origenes ipse celebraba- tur, qui Alexandriæ vigens, sanctissimum divini verbi cultum instituens, non solum fidelibus ma- gnam utilitatem praebebat, sed cliam hæreticis non paucis: ab illo enim sanis fidei appre- hensis dogmatibus zelo veritatis accendebantur. Inter quos eminuit Ambrosius, vir insignis et litterarum studiosus, qui cupidus talem virum cognoscendi profectus est, et defecit ab hæresi Valentini et Marcionis, experientia divinæ institu- tionis illius parta sufficienter. Plerique etiam ex- traneorum philosophorum ad illum ventitantes, maximam et ipsi in propriis scientiis perceperunt utilitatem; magnus enim apud illos habebatur, docens geometriam, arithmeticam cæterasque pravias scientias ; idcirco non pauci apud Graecos sapientes testimonium dant ci, mentionem ejus in scriptis suis, ut magistri, facientes. Enimvero valde ingeniosus ab infantia fuit, et nimio ingenio - valens ad inquirendum. Eum, cum in puerili elato divina Scripturæ quæreret sensum, veluti mi- mis profunda mente agitantem, increpavit pater ejus, monens ne nihil supra ætalem ab aliis inqui - reret; at noctu surgens, dormientis pectus, quasi illud divinus Spiritus intus sacraret, osculabatur, et sibi ipsi sobolem felix congratulabatur. Castita- tem et a voluptatibus abstinentiam tantam a puero Variæ lectiones et notæ. D * sub Gordiano apud Ced. 451,14 Ced. 442,6,7; Leo. "Ced. 442,7-15. Ced. Leo. - Leo, Ced. Leo, Ced. add. Ced. Leo, Cal. Leo, Ged. Cel. Leo. Ced. 442,15-17. CXLi! tabulæ codicis Monacensis 2, quæ Pertinacem prætermiserat. Sev. a. (200) Eus. 11, • Cel. Ced. 441,20,21 sub Pertinace; n. Leo. 443,21-445,7. • Ced. Cel. Leo. cod. e seqq. Cod. • Ced. Ced. Ged. Ced. — Ced. cod. cod., Ced. Ced 4. Ced. Glycas 459,5-8. add. Cod. " . - add. Ced. so all. Ceil. Ceal. add. Cod.

Α καὶ ἐγκράτειαν τοσαύτην ήσκησεν ἐκ νέου τοῦ Β ο σώματος, ὡς ὀβολοῖς δ' μόνον 18.18 πρὸς διατροφήν το καθ' ἑκάστην ἡμέραν ἀρκούμενος· καὶ μέντοι καὶ ἐν πολλοῖς ἔτεσι τοῦτο ποιῶν διετέλει· καὶ ἐπὶ ἐδά- φους καὶ ψιαθίου " ἐκάθευδεν, καὶ ὀλίγον καιρὸν τῆς νυκτὸς ἀναπαυόμενος, τὸ πλεῖον ἀεὶ μελέτὴν τῶν ἱερῶν λογίων διήνυεν · (καὶ) ἐν τούτοις ἐπεκτεινόμε- νος, ἐπί τε ἀσιτίᾳ, καὶ ἀγρυπνίᾳ, καὶ γυμνότητι ἑαυτὸν ὑπωπιάζων ' τοσοῦτον κατεδάμασε τὴν ἀκμὴν τοῦ σώματος ὡς ὁρᾶσθαι παντελῶς αὐτὸν ἀπεσκληκότα 18. Οἴνου γὰρ καὶ ἐλαίου καὶ τῶν λοι- πῶν ἀπεχόμενος, ἀνατροπὴν τοῦ θώρακος μεγίστην ὑπέμεινεν· ἔνθεν τοί γε το διαβόητος γενόμενος ὡς διαπρέπων ἔργῳ καὶ λόγῳ, (και) πολλοὺς Ἕλληνας τὴν εἰδωλομανίαν βδελύττεσθαι ν παρασκευάσας. Πολλῆς οὖν φήμης περὶ αὐτοῦ τρεχούσης καὶ πολε λῶν μακρόθεν πρὸς αὐτὸν συῤῥεόντων ", οὐ μόνον Έλληνας φιλοσόφους καὶ αἱρετικοὺς ἐλλογιμους πρὸς (τήν) εὐσέβειαν είλκυσεν 88, ἀλλὰ καὶ τοὺς ὄντας Χριστιανοὺς μᾶλλον στοιχειώσας επεβεβαίωσεν. "Ον ὁ προλεχθεὶς Αμβρώσιος ἱκετεύσας πολλὰ καὶ πλ ραβιασάμενος ἐν Καισαρείᾳ, καὶ ταχυγράφους μὲν παραστήσας αὐτῷ ζ', πλείους δὲ καλλιγράφους, ερμηνεύσαι τὰς θείας Γραφὰς αὐτὸν πεποίηκε· καὶ ὁ μὲν τὴν δέουσαν χρείαν οι παρεῖχεν· ὁ δὲ ἐπὶ σχολής γενόμενος, υπηγόρευε τ8 τοῖς ταχυγράφοις· καὶ οἱ καλλιγράφοι οι σὺν γυναιξὶν ἔγραφον, (οἱ ἐπὶ τῷ) καλλιγραφεῖν ἐξησκημένοι, πατάν τε θείαν (955) Γραφὴν ἑρμήνευσεν ἐπὶ ἔτη ιηʹ. Λέγεται δὲ ὅτι ἐξάτ κις χιλίας βίβλους συνέταξεν. Τοσοῦτον γὰρ ζῆλον εἰς τὴν ἐξήγησιν τῶν θείων Βιβλίων Αμβρώσιος ἐπεδείκνυτο, ὥστε τὴν πολλὴν αὐτοῦ σπουδὴν ὥρι γένης μαρτυρῶν γράφει πρός τινα λέγων· ε Ιερός Αμβρώσιος ὁ τῷ Θεῷ γνησίως ἀνακείμενος πολλὰ προσαγορεύει σε, ὅστις νομίζων με φιλό πονον εἶναι καὶ πάνυ διψον τοῦ θείου λόγου, ήλεγξε τῇ ἰδίᾳ φιλοπονίᾳ τῷ πρὸς τὰ ἅγια μαθήματα έρωτι, ὅθεν ἐπὶ τοσοῦτόν με παρελήλυθεν, ὥστε κινδυνεύειν ἀπαυδήν " πρὸς τὰς αὐτοῦ προτάσεις· οὔτε γὰρ δειπνῆσαι ἔστιν εἰ μὴ ἀντιβάλλοντας 41, οὔτε δειπνή σαντι ἔξεστι περιπατῆσαι καὶ διαναπαῦσαι τὸ σωμάτιον “· ἀλλὰ καὶ ἐν τοῖς και ροῖς ἐκείνοις φιλο λογεῖν καὶ ἀκριβοῦν τὰ ἀντίγραφα ἀναγκαζόμεθα· οὔτε μὴν ὅλην ἐπὶ θεραπείᾳ τοῦ σώματος τὴν νύκτα έξεστιν ἡμῖν κοιμᾶσθαι, ἐπὶ πολὺ τῆς ἑσπέρας φι- λολογίαις " παρατείνοντες. Εῶ δὲ λέγειν καὶ τὰ Ἐῶ έωθεν μέχρι τῆς θ', ἔσθ' ὅτε καὶ δεκάτης ὥρας· πάντες γὰρ οἱ θέλοντες φιλοπονεῖν τοὺς και ροὺς ἐκείνους τῇ ἐξετάσει τῶν θείων λογίων καὶ ταῖς ἀναγνώσεσιν ἀνατιθέασιν. » Πᾶσαν τοίνυν ἑρμηνεύ σας τὴν θείαν Γραφήν, ἐτελεύτησεν ἐτῶν ἔθ'. πιά [ει ἐκ ν. τοῦ σ. ή. δ' και μόνοις δ. ἑκάστης ἡμέρα; ἀρκεῖσθαι ψιάθῳ καθεύδων και εἰ τὸν πλείονα εἰς τὴν μ. ζων απεσκληκέναι γέ τοι βδ, παραπείσας καὶ μαρτυρίου στέφανον, ἀνέδειξε β. πείσα; μ. στ. ἀναδήσασθαι παρεσκεύασεν Η συῤῥυέντων Ελκύσας ά. π. αὐτῷ υπηγόρευσε σε βιβλιογράφοι Η λόγων καὶ Θεῷ γν. ἀν. ἀν. νομίζοντα κινδ. ἅπαν οι ἐν ἡμῖν ἀντιβάλ λουσιν δειπνήσατι σ' τα σώματα φιλολόγοις π. φιλολογίας παρατεινούσης GEORGII HAMARTOLI " coluit, ut quatuor tantum obolis ad victum quoti- die contentus esset : et licet eliam provectus an- nis perseveranter ita vivebat, et super pavimento et storeola dormiebat, et cum parumper requievis- set, noctis partem maximam semper in meditatione sacrorum oraculorum transigebat. In his conten- dens, et seipsum inedia et vigiliis et nuditate do- mans, ita contrivit rigorem corporis, ut omnino osseus videretur. Vino enim et oleo et cæteris talibus abstinens, maxime frangi pectus tolerabat; idcirco valde celebris factus est, utpote eximius opere et verbo, et qui multos Græcos ad insani idolorum cultus odium adduxisset. Magna igitur fauna de eo vulgata, multisque ad eum procul convenientibus, non solum Græcos philosophos et hmereticos celebres ad religionem attraxit, sed B etiam Christianos confirmavit, strenue eos ele- menta docens religionis. Quem prædictus Ambro- sius eum multum rogasset et ei vim attulisset Caesarea, et septem quidem apud eum constituisset qui celeriter, plures vero qui eleganter scriberent, adduxit eum ut divinas interpretaretur Scripturas. Et hic quidem convenienter subministrabat neces- sitatibus ejus, ille vero, otia ducens, dictabat cele riter scribentibus, et eleganter scribentes cum mulieribus scribebant, ad calligraphian exercitati, sicque totam divinam Scripturam intra duodevi❤ ginti annos interpretatus est. Dicitur autem sex millia librorum composuisse. Tantum enim zelum ad exponenda sacra oracula Ambrosius ostendebat, ut magnam ejus diligentiam testatus Origenes ad aliquem scribat dicens : • Sanctus Ambrosius, vir Deo vere consecratus, multum te salutat, qui existimans me industrium esse, et divinum sitire verbum, arguit propria industria et sacrarum Litterarum amore; unde tantum me præteriit, ut in periculo sim ad ejus quæstiones deficiendi ; non enim cœnare licet, nisi simul conferamus, nec postquam coenavero, deambulare et corpusculum reereare fas est; sed in his etiam momentis disse- rere et exemplaria inquirere cogimur; nec sane totam noctem ad reficiendum corpus dormire nobis licet, magnam vespera partem in disserendo per- durantes. Mitto dicere quid agamus a prima luce usque ad nonam, aliquando usque ad decimam D horam. Quicunque enim studiis incumbere cu- piunt, hæe enarrationi divinoruin oraculorum et lectionibus tribuunt tempora. » Postquam igitur totam interpretatus esset Scripturam, mortuus est sexaginta novem annos natus. Variæ lectiones et notæ. Cedl. 99.98 Ced. sci. ne sexta quidem pars thaleri vel rulli argentei. * Ced. " Cel. Ced. Ced. * Ged. " Ged. nola marginalis a secunda manu Ged. Cell • cod. Ged. Cell. Ced. Ged. Ged. 801. 'A. Gud. cod. cod. Ced. " Ced. Ged cod. Ccil

Α καὶ ἐγκράτειαν τοσαύτην ήσκησεν ἐκ νέου τοῦ Β ο σώματος, ὡς ὀβολοῖς δ' μόνον 18.18 πρὸς διατροφήν το καθ' ἑκάστην ἡμέραν ἀρκούμενος· καὶ μέντοι καὶ ἐν πολλοῖς ἔτεσι τοῦτο ποιῶν διετέλει· καὶ ἐπὶ ἐδά- φους καὶ ψιαθίου " ἐκάθευδεν, καὶ ὀλίγον καιρὸν τῆς νυκτὸς ἀναπαυόμενος, τὸ πλεῖον ἀεὶ μελέτὴν τῶν ἱερῶν λογίων διήνυεν · (καὶ) ἐν τούτοις ἐπεκτεινόμε- νος, ἐπί τε ἀσιτίᾳ, καὶ ἀγρυπνίᾳ, καὶ γυμνότητι ἑαυτὸν ὑπωπιάζων ' τοσοῦτον κατεδάμασε τὴν ἀκμὴν τοῦ σώματος ὡς ὁρᾶσθαι παντελῶς αὐτὸν ἀπεσκληκότα 18. Οἴνου γὰρ καὶ ἐλαίου καὶ τῶν λοι- πῶν ἀπεχόμενος, ἀνατροπὴν τοῦ θώρακος μεγίστην ὑπέμεινεν· ἔνθεν τοί γε το διαβόητος γενόμενος ὡς διαπρέπων ἔργῳ καὶ λόγῳ, (και) πολλοὺς Ἕλληνας τὴν εἰδωλομανίαν βδελύττεσθαι ν παρασκευάσας. Πολλῆς οὖν φήμης περὶ αὐτοῦ τρεχούσης καὶ πολε λῶν μακρόθεν πρὸς αὐτὸν συῤῥεόντων ", οὐ μόνον Έλληνας φιλοσόφους καὶ αἱρετικοὺς ἐλλογιμους πρὸς (τήν) εὐσέβειαν είλκυσεν 88, ἀλλὰ καὶ τοὺς ὄντας Χριστιανοὺς μᾶλλον στοιχειώσας επεβεβαίωσεν. "Ον ὁ προλεχθεὶς Αμβρώσιος ἱκετεύσας πολλὰ καὶ πλ ραβιασάμενος ἐν Καισαρείᾳ, καὶ ταχυγράφους μὲν παραστήσας αὐτῷ ζ', πλείους δὲ καλλιγράφους, ερμηνεύσαι τὰς θείας Γραφὰς αὐτὸν πεποίηκε· καὶ ὁ μὲν τὴν δέουσαν χρείαν οι παρεῖχεν· ὁ δὲ ἐπὶ σχολής γενόμενος, υπηγόρευε τ8 τοῖς ταχυγράφοις· καὶ οἱ καλλιγράφοι οι σὺν γυναιξὶν ἔγραφον, (οἱ ἐπὶ τῷ) καλλιγραφεῖν ἐξησκημένοι, πατάν τε θείαν (955) Γραφὴν ἑρμήνευσεν ἐπὶ ἔτη ιηʹ. Λέγεται δὲ ὅτι ἐξάτ κις χιλίας βίβλους συνέταξεν. Τοσοῦτον γὰρ ζῆλον εἰς τὴν ἐξήγησιν τῶν θείων Βιβλίων Αμβρώσιος ἐπεδείκνυτο, ὥστε τὴν πολλὴν αὐτοῦ σπουδὴν ὥρι γένης μαρτυρῶν γράφει πρός τινα λέγων· ε Ιερός Αμβρώσιος ὁ τῷ Θεῷ γνησίως ἀνακείμενος πολλὰ προσαγορεύει σε, ὅστις νομίζων με φιλό πονον εἶναι καὶ πάνυ διψον τοῦ θείου λόγου, ήλεγξε τῇ ἰδίᾳ φιλοπονίᾳ τῷ πρὸς τὰ ἅγια μαθήματα έρωτι, ὅθεν ἐπὶ τοσοῦτόν με παρελήλυθεν, ὥστε κινδυνεύειν ἀπαυδήν " πρὸς τὰς αὐτοῦ προτάσεις· οὔτε γὰρ δειπνῆσαι ἔστιν εἰ μὴ ἀντιβάλλοντας 41, οὔτε δειπνή σαντι ἔξεστι περιπατῆσαι καὶ διαναπαῦσαι τὸ σωμάτιον “· ἀλλὰ καὶ ἐν τοῖς και ροῖς ἐκείνοις φιλο λογεῖν καὶ ἀκριβοῦν τὰ ἀντίγραφα ἀναγκαζόμεθα· οὔτε μὴν ὅλην ἐπὶ θεραπείᾳ τοῦ σώματος τὴν νύκτα έξεστιν ἡμῖν κοιμᾶσθαι, ἐπὶ πολὺ τῆς ἑσπέρας φι- λολογίαις " παρατείνοντες. Εῶ δὲ λέγειν καὶ τὰ Ἐῶ έωθεν μέχρι τῆς θ', ἔσθ' ὅτε καὶ δεκάτης ὥρας· πάντες γὰρ οἱ θέλοντες φιλοπονεῖν τοὺς και ροὺς ἐκείνους τῇ ἐξετάσει τῶν θείων λογίων καὶ ταῖς ἀναγνώσεσιν ἀνατιθέασιν. » Πᾶσαν τοίνυν ἑρμηνεύ σας τὴν θείαν Γραφήν, ἐτελεύτησεν ἐτῶν ἔθ'. πιά [ει ἐκ ν. τοῦ σ. ή. δ' και μόνοις δ. ἑκάστης ἡμέρα; ἀρκεῖσθαι ψιάθῳ καθεύδων και εἰ τὸν πλείονα εἰς τὴν μ. ζων απεσκληκέναι γέ τοι βδ, παραπείσας καὶ μαρτυρίου στέφανον, ἀνέδειξε β. πείσα; μ. στ. ἀναδήσασθαι παρεσκεύασεν Η συῤῥυέντων Ελκύσας ά. π. αὐτῷ υπηγόρευσε σε βιβλιογράφοι Η λόγων καὶ Θεῷ γν. ἀν. ἀν. νομίζοντα κινδ. ἅπαν οι ἐν ἡμῖν ἀντιβάλ λουσιν δειπνήσατι σ' τα σώματα φιλολόγοις π. φιλολογίας παρατεινούσης GEORGII HAMARTOLI " coluit, ut quatuor tantum obolis ad victum quoti- die contentus esset : et licet eliam provectus an- nis perseveranter ita vivebat, et super pavimento et storeola dormiebat, et cum parumper requievis- set, noctis partem maximam semper in meditatione sacrorum oraculorum transigebat. In his conten- dens, et seipsum inedia et vigiliis et nuditate do- mans, ita contrivit rigorem corporis, ut omnino osseus videretur. Vino enim et oleo et cæteris talibus abstinens, maxime frangi pectus tolerabat; idcirco valde celebris factus est, utpote eximius opere et verbo, et qui multos Græcos ad insani idolorum cultus odium adduxisset. Magna igitur fauna de eo vulgata, multisque ad eum procul convenientibus, non solum Græcos philosophos et hmereticos celebres ad religionem attraxit, sed B etiam Christianos confirmavit, strenue eos ele- menta docens religionis. Quem prædictus Ambro- sius eum multum rogasset et ei vim attulisset Caesarea, et septem quidem apud eum constituisset qui celeriter, plures vero qui eleganter scriberent, adduxit eum ut divinas interpretaretur Scripturas. Et hic quidem convenienter subministrabat neces- sitatibus ejus, ille vero, otia ducens, dictabat cele riter scribentibus, et eleganter scribentes cum mulieribus scribebant, ad calligraphian exercitati, sicque totam divinam Scripturam intra duodevi❤ ginti annos interpretatus est. Dicitur autem sex millia librorum composuisse. Tantum enim zelum ad exponenda sacra oracula Ambrosius ostendebat, ut magnam ejus diligentiam testatus Origenes ad aliquem scribat dicens : • Sanctus Ambrosius, vir Deo vere consecratus, multum te salutat, qui existimans me industrium esse, et divinum sitire verbum, arguit propria industria et sacrarum Litterarum amore; unde tantum me præteriit, ut in periculo sim ad ejus quæstiones deficiendi ; non enim cœnare licet, nisi simul conferamus, nec postquam coenavero, deambulare et corpusculum reereare fas est; sed in his etiam momentis disse- rere et exemplaria inquirere cogimur; nec sane totam noctem ad reficiendum corpus dormire nobis licet, magnam vespera partem in disserendo per- durantes. Mitto dicere quid agamus a prima luce usque ad nonam, aliquando usque ad decimam D horam. Quicunque enim studiis incumbere cu- piunt, hæe enarrationi divinoruin oraculorum et lectionibus tribuunt tempora. » Postquam igitur totam interpretatus esset Scripturam, mortuus est sexaginta novem annos natus. Variæ lectiones et notæ. Cedl. 99.98 Ced. sci. ne sexta quidem pars thaleri vel rulli argentei. * Ced. " Cel. Ced. Ced. * Ged. " Ged. nola marginalis a secunda manu Ged. Cell • cod. Ged. Cell. Ced. Ged. Ged. 801. 'A. Gud. cod. cod. Ced. " Ced. Ged cod. Ccil

Α καὶ ἐγκράτειαν τοσαύτην ήσκησεν ἐκ νέου τοῦ Β ο σώματος, ὡς ὀβολοῖς δ' μόνον 18.18 πρὸς διατροφήν το καθ' ἑκάστην ἡμέραν ἀρκούμενος· καὶ μέντοι καὶ ἐν πολλοῖς ἔτεσι τοῦτο ποιῶν διετέλει· καὶ ἐπὶ ἐδά- φους καὶ ψιαθίου " ἐκάθευδεν, καὶ ὀλίγον καιρὸν τῆς νυκτὸς ἀναπαυόμενος, τὸ πλεῖον ἀεὶ μελέτὴν τῶν ἱερῶν λογίων διήνυεν · (καὶ) ἐν τούτοις ἐπεκτεινόμε- νος, ἐπί τε ἀσιτίᾳ, καὶ ἀγρυπνίᾳ, καὶ γυμνότητι ἑαυτὸν ὑπωπιάζων ' τοσοῦτον κατεδάμασε τὴν ἀκμὴν τοῦ σώματος ὡς ὁρᾶσθαι παντελῶς αὐτὸν ἀπεσκληκότα 18. Οἴνου γὰρ καὶ ἐλαίου καὶ τῶν λοι- πῶν ἀπεχόμενος, ἀνατροπὴν τοῦ θώρακος μεγίστην ὑπέμεινεν· ἔνθεν τοί γε το διαβόητος γενόμενος ὡς διαπρέπων ἔργῳ καὶ λόγῳ, (και) πολλοὺς Ἕλληνας τὴν εἰδωλομανίαν βδελύττεσθαι ν παρασκευάσας. Πολλῆς οὖν φήμης περὶ αὐτοῦ τρεχούσης καὶ πολε λῶν μακρόθεν πρὸς αὐτὸν συῤῥεόντων ", οὐ μόνον Έλληνας φιλοσόφους καὶ αἱρετικοὺς ἐλλογιμους πρὸς (τήν) εὐσέβειαν είλκυσεν 88, ἀλλὰ καὶ τοὺς ὄντας Χριστιανοὺς μᾶλλον στοιχειώσας επεβεβαίωσεν. "Ον ὁ προλεχθεὶς Αμβρώσιος ἱκετεύσας πολλὰ καὶ πλ ραβιασάμενος ἐν Καισαρείᾳ, καὶ ταχυγράφους μὲν παραστήσας αὐτῷ ζ', πλείους δὲ καλλιγράφους, ερμηνεύσαι τὰς θείας Γραφὰς αὐτὸν πεποίηκε· καὶ ὁ μὲν τὴν δέουσαν χρείαν οι παρεῖχεν· ὁ δὲ ἐπὶ σχολής γενόμενος, υπηγόρευε τ8 τοῖς ταχυγράφοις· καὶ οἱ καλλιγράφοι οι σὺν γυναιξὶν ἔγραφον, (οἱ ἐπὶ τῷ) καλλιγραφεῖν ἐξησκημένοι, πατάν τε θείαν (955) Γραφὴν ἑρμήνευσεν ἐπὶ ἔτη ιηʹ. Λέγεται δὲ ὅτι ἐξάτ κις χιλίας βίβλους συνέταξεν. Τοσοῦτον γὰρ ζῆλον εἰς τὴν ἐξήγησιν τῶν θείων Βιβλίων Αμβρώσιος ἐπεδείκνυτο, ὥστε τὴν πολλὴν αὐτοῦ σπουδὴν ὥρι γένης μαρτυρῶν γράφει πρός τινα λέγων· ε Ιερός Αμβρώσιος ὁ τῷ Θεῷ γνησίως ἀνακείμενος πολλὰ προσαγορεύει σε, ὅστις νομίζων με φιλό πονον εἶναι καὶ πάνυ διψον τοῦ θείου λόγου, ήλεγξε τῇ ἰδίᾳ φιλοπονίᾳ τῷ πρὸς τὰ ἅγια μαθήματα έρωτι, ὅθεν ἐπὶ τοσοῦτόν με παρελήλυθεν, ὥστε κινδυνεύειν ἀπαυδήν " πρὸς τὰς αὐτοῦ προτάσεις· οὔτε γὰρ δειπνῆσαι ἔστιν εἰ μὴ ἀντιβάλλοντας 41, οὔτε δειπνή σαντι ἔξεστι περιπατῆσαι καὶ διαναπαῦσαι τὸ σωμάτιον “· ἀλλὰ καὶ ἐν τοῖς και ροῖς ἐκείνοις φιλο λογεῖν καὶ ἀκριβοῦν τὰ ἀντίγραφα ἀναγκαζόμεθα· οὔτε μὴν ὅλην ἐπὶ θεραπείᾳ τοῦ σώματος τὴν νύκτα έξεστιν ἡμῖν κοιμᾶσθαι, ἐπὶ πολὺ τῆς ἑσπέρας φι- λολογίαις " παρατείνοντες. Εῶ δὲ λέγειν καὶ τὰ Ἐῶ έωθεν μέχρι τῆς θ', ἔσθ' ὅτε καὶ δεκάτης ὥρας· πάντες γὰρ οἱ θέλοντες φιλοπονεῖν τοὺς και ροὺς ἐκείνους τῇ ἐξετάσει τῶν θείων λογίων καὶ ταῖς ἀναγνώσεσιν ἀνατιθέασιν. » Πᾶσαν τοίνυν ἑρμηνεύ σας τὴν θείαν Γραφήν, ἐτελεύτησεν ἐτῶν ἔθ'. πιά [ει ἐκ ν. τοῦ σ. ή. δ' και μόνοις δ. ἑκάστης ἡμέρα; ἀρκεῖσθαι ψιάθῳ καθεύδων και εἰ τὸν πλείονα εἰς τὴν μ. ζων απεσκληκέναι γέ τοι βδ, παραπείσας καὶ μαρτυρίου στέφανον, ἀνέδειξε β. πείσα; μ. στ. ἀναδήσασθαι παρεσκεύασεν Η συῤῥυέντων Ελκύσας ά. π. αὐτῷ υπηγόρευσε σε βιβλιογράφοι Η λόγων καὶ Θεῷ γν. ἀν. ἀν. νομίζοντα κινδ. ἅπαν οι ἐν ἡμῖν ἀντιβάλ λουσιν δειπνήσατι σ' τα σώματα φιλολόγοις π. φιλολογίας παρατεινούσης GEORGII HAMARTOLI " coluit, ut quatuor tantum obolis ad victum quoti- die contentus esset : et licet eliam provectus an- nis perseveranter ita vivebat, et super pavimento et storeola dormiebat, et cum parumper requievis- set, noctis partem maximam semper in meditatione sacrorum oraculorum transigebat. In his conten- dens, et seipsum inedia et vigiliis et nuditate do- mans, ita contrivit rigorem corporis, ut omnino osseus videretur. Vino enim et oleo et cæteris talibus abstinens, maxime frangi pectus tolerabat; idcirco valde celebris factus est, utpote eximius opere et verbo, et qui multos Græcos ad insani idolorum cultus odium adduxisset. Magna igitur fauna de eo vulgata, multisque ad eum procul convenientibus, non solum Græcos philosophos et hmereticos celebres ad religionem attraxit, sed B etiam Christianos confirmavit, strenue eos ele- menta docens religionis. Quem prædictus Ambro- sius eum multum rogasset et ei vim attulisset Caesarea, et septem quidem apud eum constituisset qui celeriter, plures vero qui eleganter scriberent, adduxit eum ut divinas interpretaretur Scripturas. Et hic quidem convenienter subministrabat neces- sitatibus ejus, ille vero, otia ducens, dictabat cele riter scribentibus, et eleganter scribentes cum mulieribus scribebant, ad calligraphian exercitati, sicque totam divinam Scripturam intra duodevi❤ ginti annos interpretatus est. Dicitur autem sex millia librorum composuisse. Tantum enim zelum ad exponenda sacra oracula Ambrosius ostendebat, ut magnam ejus diligentiam testatus Origenes ad aliquem scribat dicens : • Sanctus Ambrosius, vir Deo vere consecratus, multum te salutat, qui existimans me industrium esse, et divinum sitire verbum, arguit propria industria et sacrarum Litterarum amore; unde tantum me præteriit, ut in periculo sim ad ejus quæstiones deficiendi ; non enim cœnare licet, nisi simul conferamus, nec postquam coenavero, deambulare et corpusculum reereare fas est; sed in his etiam momentis disse- rere et exemplaria inquirere cogimur; nec sane totam noctem ad reficiendum corpus dormire nobis licet, magnam vespera partem in disserendo per- durantes. Mitto dicere quid agamus a prima luce usque ad nonam, aliquando usque ad decimam D horam. Quicunque enim studiis incumbere cu- piunt, hæe enarrationi divinoruin oraculorum et lectionibus tribuunt tempora. » Postquam igitur totam interpretatus esset Scripturam, mortuus est sexaginta novem annos natus. Variæ lectiones et notæ. Cedl. 99.98 Ced. sci. ne sexta quidem pars thaleri vel rulli argentei. * Ced. " Cel. Ced. Ced. * Ged. " Ged. nola marginalis a secunda manu Ged. Cell • cod. Ged. Cell. Ced. Ged. Ged. 801. 'A. Gud. cod. cod. Ced. " Ced. Ged cod. Ccil

Περὶ οὗ καὶ ὁ μέγας Ἐπιφάνιος ἐν τοῖς Α Παναρίοις λέγει· . Τοῦ μὲν ᾿Αμβρωσίου τὰ πρὸς τροφές αὐτῷ τε καὶ τοῖς ὀξυγράφοις καὶ τοῖς ὑπηρετοῦσιν ἐπαρχοῦντος “, χάρτας τε καὶ τἆλλα ἀναλώματα “, τοῦ δὲ Ωριγένους ἔν τε ἀγρυπνίαις καὶ πολιτεία ὑπερβαλλούσῃ τὸ καὶ σχολῇ μεγίστῃ τὸν περὶ τῆς Γραφῆς διανύοντος οι κάματον, ο καὶ • πᾶσαν τὴν καλουμένην τῶν Εξαπλών πραγματ τείαν τε καὶ τῶν λοιπῶν ὁ ἀνὴρ μετὰ καμάτου περ φιλοτίμητο. ο Οὐ μόνον γὰρ τὰς ἐπισήμους (δ') ἐκδόσεις κατ' αὐτὸν σε συνήγαγεν, ἀλλὰ ε' καὶ ἕξ, κατὰ τοὺς χρόνους τούτους ἐν Ιεριχώ περιτυχών οι ἔν τινι πίθῳ, ταῦτα σε συνέταξεν. Ἐπὶ ταὐτὸ οὖν πᾶσαν να συναγαγών, διελὼν δὲ καὶ ἀντιπαραθείς ἀλλήλαις δ' μετά (καὶ) αὐτῆς τῆς Ἑβραίων σημειών σεως, τὰ τῶν λεγομένων Εξαπλῶν ἀντίγραφα 84, εὐφυῶς μάλα καὶ ἐπιστημόνως ἐκ πολυπειρίας κατά εσκεύασεν. “, . 'Αλλ' οὐκ εἰς τέλος άσβεστον αὐτοῦ τὸ κλέος διέμεινεν · συμβέβηκε γὰρ αὐτῷ τὸ τῆς πολυπειρίας δραστήριον σ · καὶ μέντοι σκάνδαλον πολλοῖς καὶ ἀπωλείας πρόξενος γέγονεν. Βουλόμενος γὰρ με δὲν οι τῆς θείας Γραφῆς ἑᾶσαι ανερμήνευτον σε, εἰς ἐπαγωγὴν ἑαυτὸν περιέβαλεν ἁμαρτίας, καὶ θανά σιμα βήματα ἐξηγήσατο . Εξ αὐτοῦ γὰρ "Αρειος τὰς ἀφορμὰς εἴληχεν καὶ οἱ καθ' ἑξῆς ἀνόμοιοί οι τε καὶ ἀνόσιοι, καὶ οἱ λοιποὶ πάντες. ι Φάσκει γὰρ οἷς τος τολμήσας σε κατὰ τὴν ἀρχὴν 6, ὅτι ὁ μονογε νὴς Υἱὸς σ' ὁρᾶν τὸν Πατέρα οὐ δύναται ", οὔτε τὸ Πνεῦμα οι τὸ ἅγιον (τὸν Υἱόν) 10, οὔτε οἱ ( ἄγγελοι τὸ Πνεῦμα, οὔτε οἱ ἄνθρωποι " τοὺς ἀγγέ λους. • Καὶ ἐκ τῆς οὐσίας τοῦ Πατρὸς οὐ θέα λει εἶναι τὸν Υἱόν, ἀλλὰ κτίσμα, καὶ κατὰ χάριν λέγεσθαι Υιόν, τὴν δὲ ἀνθρωπίνην ψυχήν προϋπάρ- χειν,, καὶ τὰ ἑξῆς τῶν βλασφημιῶν αὐτοῦ. Πολλὴν γοῦν πεποίηκε σύνταξιν εἰς ἑκάστην Γρα φὴν καὶ ὅσα μὲν ἐν προσομιλίαις καὶ διὰ προοι μίων εἰς ἤθη τε " καὶ φύσεις ζώων τε καὶ ἀλόγων εἴρηκε μέσος το φερόμενος, πολλάκις χαρίεντα τὰ τισε, τῶν πάντων ατοπώτερος εὑρίσκεται. - Εt Εδοξε δὲ (αὐτῷ ἀσκητικόν βίον ἐπανηρή ● σθαι (τοιοῦτον, διὸ 7) τὸν θώρακα αὐτοῦ δι' ὑπερ- βολῆς το ασιτίας τε καὶ σκληραγωγίας ανατραπή. Η τροφήν έξαρχ. χάρτην Εp. * τῶν ἀναλω. μάτων καὶ τοῦ Ώ. τὰ καὶ πολειτείαις ὑπερβαλλούσαις οι τὸν κ. τὸν π. τῆς γ. δ. Εp. * Ταύτην ὁμοῦ π. τὴν πρ. ὁ ἀ. μ. κ. π. Ερ. πεφιλοτίμητ. πεφιλοτίμηται κατά ταύ τόν οι παρατυχών καὶ πέμπτην καὶ ἕκτην δε ταύτας ταὐτόν το πάσας σ' αλλήλων ἀντίγρα ἀντιγράφων σε τ. τὸ κλ. ἀσ. διήνυσε Εp. 6ο π. δρ. πτώ μα εξαίσιον καὶ μέντοι κ. τ. λ. π. εἰς μέγα πτῶμα ἐξ αὐτοῦ γὰρ τοῦ σκοποῦ β. μ. Εμ. μ. 2. τῶν θείων Γραφών σε ανεξήγητον σε ἐξ. ρ. Εp. ἀνομοούσιοι δῆθεν σε λέγειν πρῶτον μέν σε ὁ υἱὸς ὁ μ. Ερ. ἀλλ' Ερ. « Πνεῦ. μὰ τὸν Υἱὸν Ερ. δ. τὸν Υἱὸν τὸ Πνεῦμα τὸ ἀγ. το δύναται θεάσασθαι Εp. 8. μὴν ἀ. Εp. προ τοῦτον εἰσηγεῖται, κτιστὸν δὲ ἅμα βούλεται δὲ ὡς κ. χ. τὸν υἱὸν αὐτὸν καλεῖσθαι λέγειν Ερ. Υἱὸν λο το καὶ τῶν δαιμόνων τὴν εἰς τὸ ἀρχαῖον ἀποκατάστασιν καὶ τέλος τῆς κολάσεως ἀγγέλους δὲ ταύτας εἶναι, κ. τ. λ. Εp. " εἰς μέσης χαριέντως διηγήσατο Ε δ. καὶ ἀ. Εδ. γὰρ καὶ ἀσκητών Ερ. διό ὥστε εἱ. ἐπ. διὸ καὶ τόν Ερ * ά. φασί τινες ἀπὸ ὑπ. πολιτείας, ἀσ. τε καὶ ἀποχῆς ἐμψύχων πεπτωκέναι Εp. CHRONICON. (6) B • LIB. III. De quo etiam magnus Epiphanius in Panario dicit : • Ambrosio quæ ad victim ei et actuariis et famulis necessaria erant subministrante, chartas- que et alias impensas, Origene autem in vigiliis et excellenti vivendi norma et vacatione maxima la- borem suum circa Scripturas perficiente, et totum quod dicitur Hexaplorum opus et cæterorum vir iste cum defatigatione et sudore absolverat. Non enim quatuor insignes editiones solam uno collegit opere, sed quintam et sextam, quas his temporibus Jericho forte repererat in quodam dolio, simal ordinavit. In unum igitur omnes editiones colli- gens, dividensque et unam ad aliam conferens cum ipsa Hebræorum notatione, operis quod dici- tur Hexapla exemplaria ingeniose et perite cum magna eruditione 'construxit. • At non usque ad finem incontaminata laus ejus perseveravit ; sed ut summæ doctrinæ viris accidit, promptissimus fuit, et scandalum quidem multis et ruinæ auctor factus est. Nihil enim in sacra Scriptura relinquere volens non interpretatum, sei- psum in peccati laqueis involvit et mortifera verba enarravit. Ex illo enim occasiones Arius obtinuit, et deinceps dissimiles et non sancti et reliqui omnes. ‹ Ausus est enim hic dicere de principio Patrem ab unigenito Filio videri non posse, neque Filium a Spiritu sancto, neque Spiritum sanctum ab angelis, neque angelos ab hominibus, » — « ex substantia Patris non vult esse Filium, sed crea- turam, et secundum gratiam dici Filium; animam autem humanam ante exsistere, › et reliquas blas - phemias ejus. - Multum ergo ordini ad singulas Scripturas con- suluit, et quæcunque quidem sive in homeliis, sive in proœmiis circa mores et naturas animaliumque et irrationabilium, in medium adductus, enarravit, sæpe jucunda sunt; ubi vero de fide aliquod dogma introduxit, omnium absurdissimus inventus est. • Visum est illi tam exercitatam eligere vitam, ut pectus ejus per excessum inediæ et duræ tracta- D tionis frangeretur; » — « et aliquid amplius contra -- Variæ lectiones et notæ. Ced. 145,7-447,16 ; Hær. 11, 1,64. * cool. " Ged. Ep. Ged. Ced. om., Ep. cod. Ced. Ced. Cel. - 4. Cel. Ced. — Cod. Ced. Ced. codd. Cel. Ced. Cel. Ep. Ced. Ced. Ced. Glyc. 151,18; Xylander. add. Ep. add. Ep. Cedl. Led. Ced., Glyc, add. Ced. codex. Ced. * Ced. a prima manu codicis pro (944) διηγήματα 76· ὅσα δὲ περὶ πίστεως ἐδογμά

Περὶ οὗ καὶ ὁ μέγας Ἐπιφάνιος ἐν τοῖς Α Παναρίοις λέγει· . Τοῦ μὲν ᾿Αμβρωσίου τὰ πρὸς τροφές αὐτῷ τε καὶ τοῖς ὀξυγράφοις καὶ τοῖς ὑπηρετοῦσιν ἐπαρχοῦντος “, χάρτας τε καὶ τἆλλα ἀναλώματα “, τοῦ δὲ Ωριγένους ἔν τε ἀγρυπνίαις καὶ πολιτεία ὑπερβαλλούσῃ τὸ καὶ σχολῇ μεγίστῃ τὸν περὶ τῆς Γραφῆς διανύοντος οι κάματον, ο καὶ • πᾶσαν τὴν καλουμένην τῶν Εξαπλών πραγματ τείαν τε καὶ τῶν λοιπῶν ὁ ἀνὴρ μετὰ καμάτου περ φιλοτίμητο. ο Οὐ μόνον γὰρ τὰς ἐπισήμους (δ') ἐκδόσεις κατ' αὐτὸν σε συνήγαγεν, ἀλλὰ ε' καὶ ἕξ, κατὰ τοὺς χρόνους τούτους ἐν Ιεριχώ περιτυχών οι ἔν τινι πίθῳ, ταῦτα σε συνέταξεν. Ἐπὶ ταὐτὸ οὖν πᾶσαν να συναγαγών, διελὼν δὲ καὶ ἀντιπαραθείς ἀλλήλαις δ' μετά (καὶ) αὐτῆς τῆς Ἑβραίων σημειών σεως, τὰ τῶν λεγομένων Εξαπλῶν ἀντίγραφα 84, εὐφυῶς μάλα καὶ ἐπιστημόνως ἐκ πολυπειρίας κατά εσκεύασεν. “, . 'Αλλ' οὐκ εἰς τέλος άσβεστον αὐτοῦ τὸ κλέος διέμεινεν · συμβέβηκε γὰρ αὐτῷ τὸ τῆς πολυπειρίας δραστήριον σ · καὶ μέντοι σκάνδαλον πολλοῖς καὶ ἀπωλείας πρόξενος γέγονεν. Βουλόμενος γὰρ με δὲν οι τῆς θείας Γραφῆς ἑᾶσαι ανερμήνευτον σε, εἰς ἐπαγωγὴν ἑαυτὸν περιέβαλεν ἁμαρτίας, καὶ θανά σιμα βήματα ἐξηγήσατο . Εξ αὐτοῦ γὰρ "Αρειος τὰς ἀφορμὰς εἴληχεν καὶ οἱ καθ' ἑξῆς ἀνόμοιοί οι τε καὶ ἀνόσιοι, καὶ οἱ λοιποὶ πάντες. ι Φάσκει γὰρ οἷς τος τολμήσας σε κατὰ τὴν ἀρχὴν 6, ὅτι ὁ μονογε νὴς Υἱὸς σ' ὁρᾶν τὸν Πατέρα οὐ δύναται ", οὔτε τὸ Πνεῦμα οι τὸ ἅγιον (τὸν Υἱόν) 10, οὔτε οἱ ( ἄγγελοι τὸ Πνεῦμα, οὔτε οἱ ἄνθρωποι " τοὺς ἀγγέ λους. • Καὶ ἐκ τῆς οὐσίας τοῦ Πατρὸς οὐ θέα λει εἶναι τὸν Υἱόν, ἀλλὰ κτίσμα, καὶ κατὰ χάριν λέγεσθαι Υιόν, τὴν δὲ ἀνθρωπίνην ψυχήν προϋπάρ- χειν,, καὶ τὰ ἑξῆς τῶν βλασφημιῶν αὐτοῦ. Πολλὴν γοῦν πεποίηκε σύνταξιν εἰς ἑκάστην Γρα φὴν καὶ ὅσα μὲν ἐν προσομιλίαις καὶ διὰ προοι μίων εἰς ἤθη τε " καὶ φύσεις ζώων τε καὶ ἀλόγων εἴρηκε μέσος το φερόμενος, πολλάκις χαρίεντα τὰ τισε, τῶν πάντων ατοπώτερος εὑρίσκεται. - Εt Εδοξε δὲ (αὐτῷ ἀσκητικόν βίον ἐπανηρή ● σθαι (τοιοῦτον, διὸ 7) τὸν θώρακα αὐτοῦ δι' ὑπερ- βολῆς το ασιτίας τε καὶ σκληραγωγίας ανατραπή. Η τροφήν έξαρχ. χάρτην Εp. * τῶν ἀναλω. μάτων καὶ τοῦ Ώ. τὰ καὶ πολειτείαις ὑπερβαλλούσαις οι τὸν κ. τὸν π. τῆς γ. δ. Εp. * Ταύτην ὁμοῦ π. τὴν πρ. ὁ ἀ. μ. κ. π. Ερ. πεφιλοτίμητ. πεφιλοτίμηται κατά ταύ τόν οι παρατυχών καὶ πέμπτην καὶ ἕκτην δε ταύτας ταὐτόν το πάσας σ' αλλήλων ἀντίγρα ἀντιγράφων σε τ. τὸ κλ. ἀσ. διήνυσε Εp. 6ο π. δρ. πτώ μα εξαίσιον καὶ μέντοι κ. τ. λ. π. εἰς μέγα πτῶμα ἐξ αὐτοῦ γὰρ τοῦ σκοποῦ β. μ. Εμ. μ. 2. τῶν θείων Γραφών σε ανεξήγητον σε ἐξ. ρ. Εp. ἀνομοούσιοι δῆθεν σε λέγειν πρῶτον μέν σε ὁ υἱὸς ὁ μ. Ερ. ἀλλ' Ερ. « Πνεῦ. μὰ τὸν Υἱὸν Ερ. δ. τὸν Υἱὸν τὸ Πνεῦμα τὸ ἀγ. το δύναται θεάσασθαι Εp. 8. μὴν ἀ. Εp. προ τοῦτον εἰσηγεῖται, κτιστὸν δὲ ἅμα βούλεται δὲ ὡς κ. χ. τὸν υἱὸν αὐτὸν καλεῖσθαι λέγειν Ερ. Υἱὸν λο το καὶ τῶν δαιμόνων τὴν εἰς τὸ ἀρχαῖον ἀποκατάστασιν καὶ τέλος τῆς κολάσεως ἀγγέλους δὲ ταύτας εἶναι, κ. τ. λ. Εp. " εἰς μέσης χαριέντως διηγήσατο Ε δ. καὶ ἀ. Εδ. γὰρ καὶ ἀσκητών Ερ. διό ὥστε εἱ. ἐπ. διὸ καὶ τόν Ερ * ά. φασί τινες ἀπὸ ὑπ. πολιτείας, ἀσ. τε καὶ ἀποχῆς ἐμψύχων πεπτωκέναι Εp. CHRONICON. (6) B • LIB. III. De quo etiam magnus Epiphanius in Panario dicit : • Ambrosio quæ ad victim ei et actuariis et famulis necessaria erant subministrante, chartas- que et alias impensas, Origene autem in vigiliis et excellenti vivendi norma et vacatione maxima la- borem suum circa Scripturas perficiente, et totum quod dicitur Hexaplorum opus et cæterorum vir iste cum defatigatione et sudore absolverat. Non enim quatuor insignes editiones solam uno collegit opere, sed quintam et sextam, quas his temporibus Jericho forte repererat in quodam dolio, simal ordinavit. In unum igitur omnes editiones colli- gens, dividensque et unam ad aliam conferens cum ipsa Hebræorum notatione, operis quod dici- tur Hexapla exemplaria ingeniose et perite cum magna eruditione 'construxit. • At non usque ad finem incontaminata laus ejus perseveravit ; sed ut summæ doctrinæ viris accidit, promptissimus fuit, et scandalum quidem multis et ruinæ auctor factus est. Nihil enim in sacra Scriptura relinquere volens non interpretatum, sei- psum in peccati laqueis involvit et mortifera verba enarravit. Ex illo enim occasiones Arius obtinuit, et deinceps dissimiles et non sancti et reliqui omnes. ‹ Ausus est enim hic dicere de principio Patrem ab unigenito Filio videri non posse, neque Filium a Spiritu sancto, neque Spiritum sanctum ab angelis, neque angelos ab hominibus, » — « ex substantia Patris non vult esse Filium, sed crea- turam, et secundum gratiam dici Filium; animam autem humanam ante exsistere, › et reliquas blas - phemias ejus. - Multum ergo ordini ad singulas Scripturas con- suluit, et quæcunque quidem sive in homeliis, sive in proœmiis circa mores et naturas animaliumque et irrationabilium, in medium adductus, enarravit, sæpe jucunda sunt; ubi vero de fide aliquod dogma introduxit, omnium absurdissimus inventus est. • Visum est illi tam exercitatam eligere vitam, ut pectus ejus per excessum inediæ et duræ tracta- D tionis frangeretur; » — « et aliquid amplius contra -- Variæ lectiones et notæ. Ced. 145,7-447,16 ; Hær. 11, 1,64. * cool. " Ged. Ep. Ged. Ced. om., Ep. cod. Ced. Ced. Cel. - 4. Cel. Ced. — Cod. Ced. Ced. codd. Cel. Ced. Cel. Ep. Ced. Ced. Ced. Glyc. 151,18; Xylander. add. Ep. add. Ep. Cedl. Led. Ced., Glyc, add. Ced. codex. Ced. * Ced. a prima manu codicis pro (944) διηγήματα 76· ὅσα δὲ περὶ πίστεως ἐδογμά

Περὶ οὗ καὶ ὁ μέγας Ἐπιφάνιος ἐν τοῖς Α Παναρίοις λέγει· . Τοῦ μὲν ᾿Αμβρωσίου τὰ πρὸς τροφές αὐτῷ τε καὶ τοῖς ὀξυγράφοις καὶ τοῖς ὑπηρετοῦσιν ἐπαρχοῦντος “, χάρτας τε καὶ τἆλλα ἀναλώματα “, τοῦ δὲ Ωριγένους ἔν τε ἀγρυπνίαις καὶ πολιτεία ὑπερβαλλούσῃ τὸ καὶ σχολῇ μεγίστῃ τὸν περὶ τῆς Γραφῆς διανύοντος οι κάματον, ο καὶ • πᾶσαν τὴν καλουμένην τῶν Εξαπλών πραγματ τείαν τε καὶ τῶν λοιπῶν ὁ ἀνὴρ μετὰ καμάτου περ φιλοτίμητο. ο Οὐ μόνον γὰρ τὰς ἐπισήμους (δ') ἐκδόσεις κατ' αὐτὸν σε συνήγαγεν, ἀλλὰ ε' καὶ ἕξ, κατὰ τοὺς χρόνους τούτους ἐν Ιεριχώ περιτυχών οι ἔν τινι πίθῳ, ταῦτα σε συνέταξεν. Ἐπὶ ταὐτὸ οὖν πᾶσαν να συναγαγών, διελὼν δὲ καὶ ἀντιπαραθείς ἀλλήλαις δ' μετά (καὶ) αὐτῆς τῆς Ἑβραίων σημειών σεως, τὰ τῶν λεγομένων Εξαπλῶν ἀντίγραφα 84, εὐφυῶς μάλα καὶ ἐπιστημόνως ἐκ πολυπειρίας κατά εσκεύασεν. “, . 'Αλλ' οὐκ εἰς τέλος άσβεστον αὐτοῦ τὸ κλέος διέμεινεν · συμβέβηκε γὰρ αὐτῷ τὸ τῆς πολυπειρίας δραστήριον σ · καὶ μέντοι σκάνδαλον πολλοῖς καὶ ἀπωλείας πρόξενος γέγονεν. Βουλόμενος γὰρ με δὲν οι τῆς θείας Γραφῆς ἑᾶσαι ανερμήνευτον σε, εἰς ἐπαγωγὴν ἑαυτὸν περιέβαλεν ἁμαρτίας, καὶ θανά σιμα βήματα ἐξηγήσατο . Εξ αὐτοῦ γὰρ "Αρειος τὰς ἀφορμὰς εἴληχεν καὶ οἱ καθ' ἑξῆς ἀνόμοιοί οι τε καὶ ἀνόσιοι, καὶ οἱ λοιποὶ πάντες. ι Φάσκει γὰρ οἷς τος τολμήσας σε κατὰ τὴν ἀρχὴν 6, ὅτι ὁ μονογε νὴς Υἱὸς σ' ὁρᾶν τὸν Πατέρα οὐ δύναται ", οὔτε τὸ Πνεῦμα οι τὸ ἅγιον (τὸν Υἱόν) 10, οὔτε οἱ ( ἄγγελοι τὸ Πνεῦμα, οὔτε οἱ ἄνθρωποι " τοὺς ἀγγέ λους. • Καὶ ἐκ τῆς οὐσίας τοῦ Πατρὸς οὐ θέα λει εἶναι τὸν Υἱόν, ἀλλὰ κτίσμα, καὶ κατὰ χάριν λέγεσθαι Υιόν, τὴν δὲ ἀνθρωπίνην ψυχήν προϋπάρ- χειν,, καὶ τὰ ἑξῆς τῶν βλασφημιῶν αὐτοῦ. Πολλὴν γοῦν πεποίηκε σύνταξιν εἰς ἑκάστην Γρα φὴν καὶ ὅσα μὲν ἐν προσομιλίαις καὶ διὰ προοι μίων εἰς ἤθη τε " καὶ φύσεις ζώων τε καὶ ἀλόγων εἴρηκε μέσος το φερόμενος, πολλάκις χαρίεντα τὰ τισε, τῶν πάντων ατοπώτερος εὑρίσκεται. - Εt Εδοξε δὲ (αὐτῷ ἀσκητικόν βίον ἐπανηρή ● σθαι (τοιοῦτον, διὸ 7) τὸν θώρακα αὐτοῦ δι' ὑπερ- βολῆς το ασιτίας τε καὶ σκληραγωγίας ανατραπή. Η τροφήν έξαρχ. χάρτην Εp. * τῶν ἀναλω. μάτων καὶ τοῦ Ώ. τὰ καὶ πολειτείαις ὑπερβαλλούσαις οι τὸν κ. τὸν π. τῆς γ. δ. Εp. * Ταύτην ὁμοῦ π. τὴν πρ. ὁ ἀ. μ. κ. π. Ερ. πεφιλοτίμητ. πεφιλοτίμηται κατά ταύ τόν οι παρατυχών καὶ πέμπτην καὶ ἕκτην δε ταύτας ταὐτόν το πάσας σ' αλλήλων ἀντίγρα ἀντιγράφων σε τ. τὸ κλ. ἀσ. διήνυσε Εp. 6ο π. δρ. πτώ μα εξαίσιον καὶ μέντοι κ. τ. λ. π. εἰς μέγα πτῶμα ἐξ αὐτοῦ γὰρ τοῦ σκοποῦ β. μ. Εμ. μ. 2. τῶν θείων Γραφών σε ανεξήγητον σε ἐξ. ρ. Εp. ἀνομοούσιοι δῆθεν σε λέγειν πρῶτον μέν σε ὁ υἱὸς ὁ μ. Ερ. ἀλλ' Ερ. « Πνεῦ. μὰ τὸν Υἱὸν Ερ. δ. τὸν Υἱὸν τὸ Πνεῦμα τὸ ἀγ. το δύναται θεάσασθαι Εp. 8. μὴν ἀ. Εp. προ τοῦτον εἰσηγεῖται, κτιστὸν δὲ ἅμα βούλεται δὲ ὡς κ. χ. τὸν υἱὸν αὐτὸν καλεῖσθαι λέγειν Ερ. Υἱὸν λο το καὶ τῶν δαιμόνων τὴν εἰς τὸ ἀρχαῖον ἀποκατάστασιν καὶ τέλος τῆς κολάσεως ἀγγέλους δὲ ταύτας εἶναι, κ. τ. λ. Εp. " εἰς μέσης χαριέντως διηγήσατο Ε δ. καὶ ἀ. Εδ. γὰρ καὶ ἀσκητών Ερ. διό ὥστε εἱ. ἐπ. διὸ καὶ τόν Ερ * ά. φασί τινες ἀπὸ ὑπ. πολιτείας, ἀσ. τε καὶ ἀποχῆς ἐμψύχων πεπτωκέναι Εp. CHRONICON. (6) B • LIB. III. De quo etiam magnus Epiphanius in Panario dicit : • Ambrosio quæ ad victim ei et actuariis et famulis necessaria erant subministrante, chartas- que et alias impensas, Origene autem in vigiliis et excellenti vivendi norma et vacatione maxima la- borem suum circa Scripturas perficiente, et totum quod dicitur Hexaplorum opus et cæterorum vir iste cum defatigatione et sudore absolverat. Non enim quatuor insignes editiones solam uno collegit opere, sed quintam et sextam, quas his temporibus Jericho forte repererat in quodam dolio, simal ordinavit. In unum igitur omnes editiones colli- gens, dividensque et unam ad aliam conferens cum ipsa Hebræorum notatione, operis quod dici- tur Hexapla exemplaria ingeniose et perite cum magna eruditione 'construxit. • At non usque ad finem incontaminata laus ejus perseveravit ; sed ut summæ doctrinæ viris accidit, promptissimus fuit, et scandalum quidem multis et ruinæ auctor factus est. Nihil enim in sacra Scriptura relinquere volens non interpretatum, sei- psum in peccati laqueis involvit et mortifera verba enarravit. Ex illo enim occasiones Arius obtinuit, et deinceps dissimiles et non sancti et reliqui omnes. ‹ Ausus est enim hic dicere de principio Patrem ab unigenito Filio videri non posse, neque Filium a Spiritu sancto, neque Spiritum sanctum ab angelis, neque angelos ab hominibus, » — « ex substantia Patris non vult esse Filium, sed crea- turam, et secundum gratiam dici Filium; animam autem humanam ante exsistere, › et reliquas blas - phemias ejus. - Multum ergo ordini ad singulas Scripturas con- suluit, et quæcunque quidem sive in homeliis, sive in proœmiis circa mores et naturas animaliumque et irrationabilium, in medium adductus, enarravit, sæpe jucunda sunt; ubi vero de fide aliquod dogma introduxit, omnium absurdissimus inventus est. • Visum est illi tam exercitatam eligere vitam, ut pectus ejus per excessum inediæ et duræ tracta- D tionis frangeretur; » — « et aliquid amplius contra -- Variæ lectiones et notæ. Ced. 145,7-447,16 ; Hær. 11, 1,64. * cool. " Ged. Ep. Ged. Ced. om., Ep. cod. Ced. Ced. Cel. - 4. Cel. Ced. — Cod. Ced. Ced. codd. Cel. Ced. Cel. Ep. Ced. Ced. Ced. Glyc. 151,18; Xylander. add. Ep. add. Ep. Cedl. Led. Ced., Glyc, add. Ced. codex. Ced. * Ced. a prima manu codicis pro (944) διηγήματα 76· ὅσα δὲ περὶ πίστεως ἐδογμά

ψάμενος τὰς ἱερὰς παραινέσεις καὶ παραγκωνισά- μενος οὐδὲ τοῦ χριστοφόρου προσέσχε τῇ ἐννοίᾳ τε καὶ συνέσει ἐν τοῖς συντάγμασιν· ὁ γὰρ θεσπέ στος οι Παῦλος ἐν παρασκευῇ λόγων παντοίων (δυσ νατώτατος ὢν, νοήμασί τε ικανώτατος γεγονώς, ὅς) οὐ πλεῖον τῶν βραχυτάτων * ἐπιστολῶν γραφῇ πα- ραδέδωκεν, καίτοι μυρία ἀπόῤῥητα λέγειν ἔχων, ἄχρις τῶν μέχρις οὐρανοῦ ἐ τρίτου φθάσας θεω ρήματα, ἐπ' αὐτὸν δὲ τὸν θεοπρεπή παράδεισον ἁρπασθεὶς καὶ τῶν ἐκεῖσε ῥημάτων ἀνεκφράστων ἀξιωθεὶς ἀκοῦσαι 8. Καὶ μέντοι οὐδ᾽ οἱ λοιποὶ τοῦ Χριστοῦ φοιτηταί, ιβ' μὲν ἀπόστολοι, ο' δὲ ε' μαθη- ταὶ, καὶ ἄλλοι πρὸ τούτων μυρίοι, οὐκ ἄπειροι (945) λόγων ἐτύγχανον· καὶ ὅμως οὖν ἐξ ἁπάντων τού των τοῦ Κυρίου διατριβών ὑπομνήματα Ματ- θαῖος ἡμῖν καὶ Ἰωάννης μόνοι καταλελοίπασιν, οὓς καὶ ἐπάναγκες ἐπὶ τὸ γράφειν ἐλθεῖν ἔχει ὡς λόγος, ὥσπερ (δή) καὶ Μάρκον καὶ Λουκᾶν ὕστερον. Διό φησιν ὁ μέγας Μάξιμος · Ο λόγους συγγραφόμενος ἢ πρὸς τὴν ἑαυτοῦ ὑπόμνησιν συγγράφεται, ἢ πρὸς τινῶν, ἢ ἐ ἐπίδειξιν, ἢ ἐξ ἀνάγκης. (8) Νοσηλευθεὶς δὲ Σευῆρος ἐτελεύτησεν 4. (9) Ἐπὶ Σευήρου Παῦλος ὁ Σαμοσατεὺς τὴν 'Αρτέμωνος αἵρεσιν ἀνενεώσατο. ΡΜΔ'. Βασιλεία Καρακαλλά " Μετά το Σευήρον (τὸν Σεπτίμιον) ἐβασίλευσες 'Αντωνίνος, ὁ υἱὸς αὐτοῦ, ὁ Καρακαλλᾶς, καὶ Γέ- τας ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ 80. κι (2) Καὶ σφάξας (τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, καὶ τὴν μητρυιὰν λαβὼν εἰς γυναῖκα, καὶ κρατήσας ἔτη ζ', ἀνταναιρεῖται ὑπὸ τῶν ἰδίων, αὐτὸς) τὸν ἴδιον ἀδελφὸν ἐν τῷ κόλπῳ τῆς μητρός δε κατέσφαξεν. ὠφέλειαν ἑτέρων, ἢ καὶ ἄμφω, ή (και) πρὸς βλάβην Σαραπίων δέ τις μαθηματικός ἔλεγεν, ὡς τεθνήξαντα σε Αντωνίνον καὶ Μακρῖνον αὐτὸν δια- δέχεσθαι, καὶ ἔδειξεν αὐτὸν σε δακτύλῳ παρεστῶτα μετὰ τῆς συγκλήτου. Ὁ δὲ ὑπὸ θυμοῦ, μᾶλλον δὲ ὑπὸ τῆς τύχης, οὐ συνῆκε τῷ προσώπῳ σε Μακρίνου, ἀλλ᾽ ἕτερον τὸν πλησίον ἐκέλευσεν ἀποκτανθῆναι. Ο δὲ Μακρῖνος ἐσπούδαζε δε τὸν ᾿Αντωνίνου προκατα λαβεῖν, καὶ τοῦ ᾿Αντωνίνου ἀπὸ τοῦ ἵππου σε κατελ- θόντος ἐν κυνηγίῳ εἰς ἀπόπατον, ἑκατόνταρχον ἀποστείλας, τοῦτον τῷ ξίφει ἀνεῖλεν, εἰπὼν πρὸς αὐτόν· ο Ως σὺ τὸν ἀδελφὸν ἀπέσφαξας, οὕτως καγώ σε. » καταλέλοιπε μετὰ καὶ τῆς τῶν Ἑβραίων σημει ώσεως, τὰ λεγόμενα Εξαπλά. ἐ. Π. οι αναρπο να τα θεσπεσίου πρ. Παύλου τῇ τὴν ἔννοιάν τε καὶ σύνεσιν Οι τρισμακάριος παντοδαπών βραχυτάτας ἐπιστολὰς τῇ γ. ἅτε τὰ μ. ο τ. θεωρήματα ἐπιφθ. οἱ δέ ἀκ. ἀξ. πρὸς τούτοις ἐν ἀπ. τῶν τοῦ κατέχει δή πρός ἐν πολέμῳ Οὗτος ὁ Σ. ἐν πολέμοις σχολάζων νόσῳ τελευτᾷ καταλιπών παῖδας τρεῖς. δε Α. υἱός Σεβήρου και δὲ 6ο μήνας β' ἔτη δ', μ. β' σε μητρὸς ἐμονάρχησεν ἔτη ς' Οὗτος τὸν ἴδιον ἀδι ἐν τῷ κ. τῆς μ. άπεσφ. Σερ. δε τεθνήξεται οὐκ εἰς μακρὰν 'Αντωνίνος καὶ Μακρῖνος ἀ. διαδέξεται οι αὐτῷ τῷ σε τὸ πρόσωπον οι ἐσπούδασε δὲ ἂν ἀπὸ τοῦ ἰ. κατελθόντα CHRONICON. - LIB. III. nec A in libris componendis; divus enim Paulus cum sermones omnimodos componere potuisset, valde- que huic operi intelligentia sua par esset, brevissimas tantum epistolas litteris mandavit; attamen arcana sexcenta dicenda habebat, quippe qui ante tempns usque ad tertium cœlum contemplandum ascende- rat, et in ipsum magnificum raptus paradisum, ibi verba ineffabilia audire meruerat. Enimvero cæteri Christi discipuli, duodecim scilicet apostoli, septuaginta discipuli, et præter eos sexcenti alii, imperiti non erant ad dicendum ; attamen ex omnibus his Domini conversationis Matthæus et Joannes soli monumenta nobis reliquerunt, quos quidem neces- sitas coegit ut ad scribendum accingerentur, sicut etiam Marcum et Lucam deinceps. Idcirco magnus Maximus ait: Qui scribit aliquid, vel ad sui ipsius memoriam scribit, vei ad utilitatem aliorum, vel að utrumque, vel etiam ut quibusdam noceat, vel ad ostentationem, vel ex necessitate. › B C Cum autem in morbum incidisset Severus mor- tuus est. Sub Severo Paulus Samosatensis Artemonis re- novavit hæresim. CXLIV. Regnum Caracalla. Post Severun Septimium imperavit Antoninus, filius ejas, dictus Caracalla, et Geta frater ejus. Et cum occidisset fratrem suum, et novercam uxorem duxisset, et imperasset annos septem, vicission a suis occisus est. Ipse proprium ipsius fratrem in sinu matris jugulavit. Quidam Sarapion mathematicus dicebat mortuo Antonino Macrinum ipsum illi successurum, ct ostendit illum digito astantem cum senata. Antoni- nus vero ob iram, vel potius fortuito in faciem Macrini non incidit, sed alium qui proximus erat jussit interfici. At Macrinus sedulo egit ut Antoni - num præverteret, et cum in venatione Antoninus ex equo desiliisset, ad secessum, ventris levandi causa, petendumi, centurionem mittens, illum gla- dio occidit Macrinus dicens : Sicut tu fratrem (5) D jugulasti, ita et ego te. » Sub eo Origenes varia scripta reliquit signis Hebræorum instructa et dicta Hexapla. Variæ lectiones et notæ. Ced. ald. Cell. Cel. Ced. cod. Ced. " . Ced. Ced. 38&v. p. Ced. Cel. Ced. Ced. Ced. . ' add. Ced. add. Cel. * Cel. 442,18-20. Lee. Ced. Ced. 442,17. 67210 (5412) Ced. 448,20. add. Ced. Ced. * Ced. Leo. ef. Spart. : imperavit a. VI. " Cell. 448,21,22. Ced. Len. Cel. 448,22-149,8 Leo, Ced. L:. add. Ced. Ced. Ced. Ced. - (4) Ἐπὶ αὐτοῦ Ωριγένης διάφορα συγγράμματα

ψάμενος τὰς ἱερὰς παραινέσεις καὶ παραγκωνισά- μενος οὐδὲ τοῦ χριστοφόρου προσέσχε τῇ ἐννοίᾳ τε καὶ συνέσει ἐν τοῖς συντάγμασιν· ὁ γὰρ θεσπέ στος οι Παῦλος ἐν παρασκευῇ λόγων παντοίων (δυσ νατώτατος ὢν, νοήμασί τε ικανώτατος γεγονώς, ὅς) οὐ πλεῖον τῶν βραχυτάτων * ἐπιστολῶν γραφῇ πα- ραδέδωκεν, καίτοι μυρία ἀπόῤῥητα λέγειν ἔχων, ἄχρις τῶν μέχρις οὐρανοῦ ἐ τρίτου φθάσας θεω ρήματα, ἐπ' αὐτὸν δὲ τὸν θεοπρεπή παράδεισον ἁρπασθεὶς καὶ τῶν ἐκεῖσε ῥημάτων ἀνεκφράστων ἀξιωθεὶς ἀκοῦσαι 8. Καὶ μέντοι οὐδ᾽ οἱ λοιποὶ τοῦ Χριστοῦ φοιτηταί, ιβ' μὲν ἀπόστολοι, ο' δὲ ε' μαθη- ταὶ, καὶ ἄλλοι πρὸ τούτων μυρίοι, οὐκ ἄπειροι (945) λόγων ἐτύγχανον· καὶ ὅμως οὖν ἐξ ἁπάντων τού των τοῦ Κυρίου διατριβών ὑπομνήματα Ματ- θαῖος ἡμῖν καὶ Ἰωάννης μόνοι καταλελοίπασιν, οὓς καὶ ἐπάναγκες ἐπὶ τὸ γράφειν ἐλθεῖν ἔχει ὡς λόγος, ὥσπερ (δή) καὶ Μάρκον καὶ Λουκᾶν ὕστερον. Διό φησιν ὁ μέγας Μάξιμος · Ο λόγους συγγραφόμενος ἢ πρὸς τὴν ἑαυτοῦ ὑπόμνησιν συγγράφεται, ἢ πρὸς τινῶν, ἢ ἐ ἐπίδειξιν, ἢ ἐξ ἀνάγκης. (8) Νοσηλευθεὶς δὲ Σευῆρος ἐτελεύτησεν 4. (9) Ἐπὶ Σευήρου Παῦλος ὁ Σαμοσατεὺς τὴν 'Αρτέμωνος αἵρεσιν ἀνενεώσατο. ΡΜΔ'. Βασιλεία Καρακαλλά " Μετά το Σευήρον (τὸν Σεπτίμιον) ἐβασίλευσες 'Αντωνίνος, ὁ υἱὸς αὐτοῦ, ὁ Καρακαλλᾶς, καὶ Γέ- τας ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ 80. κι (2) Καὶ σφάξας (τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, καὶ τὴν μητρυιὰν λαβὼν εἰς γυναῖκα, καὶ κρατήσας ἔτη ζ', ἀνταναιρεῖται ὑπὸ τῶν ἰδίων, αὐτὸς) τὸν ἴδιον ἀδελφὸν ἐν τῷ κόλπῳ τῆς μητρός δε κατέσφαξεν. ὠφέλειαν ἑτέρων, ἢ καὶ ἄμφω, ή (και) πρὸς βλάβην Σαραπίων δέ τις μαθηματικός ἔλεγεν, ὡς τεθνήξαντα σε Αντωνίνον καὶ Μακρῖνον αὐτὸν δια- δέχεσθαι, καὶ ἔδειξεν αὐτὸν σε δακτύλῳ παρεστῶτα μετὰ τῆς συγκλήτου. Ὁ δὲ ὑπὸ θυμοῦ, μᾶλλον δὲ ὑπὸ τῆς τύχης, οὐ συνῆκε τῷ προσώπῳ σε Μακρίνου, ἀλλ᾽ ἕτερον τὸν πλησίον ἐκέλευσεν ἀποκτανθῆναι. Ο δὲ Μακρῖνος ἐσπούδαζε δε τὸν ᾿Αντωνίνου προκατα λαβεῖν, καὶ τοῦ ᾿Αντωνίνου ἀπὸ τοῦ ἵππου σε κατελ- θόντος ἐν κυνηγίῳ εἰς ἀπόπατον, ἑκατόνταρχον ἀποστείλας, τοῦτον τῷ ξίφει ἀνεῖλεν, εἰπὼν πρὸς αὐτόν· ο Ως σὺ τὸν ἀδελφὸν ἀπέσφαξας, οὕτως καγώ σε. » καταλέλοιπε μετὰ καὶ τῆς τῶν Ἑβραίων σημει ώσεως, τὰ λεγόμενα Εξαπλά. ἐ. Π. οι αναρπο να τα θεσπεσίου πρ. Παύλου τῇ τὴν ἔννοιάν τε καὶ σύνεσιν Οι τρισμακάριος παντοδαπών βραχυτάτας ἐπιστολὰς τῇ γ. ἅτε τὰ μ. ο τ. θεωρήματα ἐπιφθ. οἱ δέ ἀκ. ἀξ. πρὸς τούτοις ἐν ἀπ. τῶν τοῦ κατέχει δή πρός ἐν πολέμῳ Οὗτος ὁ Σ. ἐν πολέμοις σχολάζων νόσῳ τελευτᾷ καταλιπών παῖδας τρεῖς. δε Α. υἱός Σεβήρου και δὲ 6ο μήνας β' ἔτη δ', μ. β' σε μητρὸς ἐμονάρχησεν ἔτη ς' Οὗτος τὸν ἴδιον ἀδι ἐν τῷ κ. τῆς μ. άπεσφ. Σερ. δε τεθνήξεται οὐκ εἰς μακρὰν 'Αντωνίνος καὶ Μακρῖνος ἀ. διαδέξεται οι αὐτῷ τῷ σε τὸ πρόσωπον οι ἐσπούδασε δὲ ἂν ἀπὸ τοῦ ἰ. κατελθόντα CHRONICON. - LIB. III. nec A in libris componendis; divus enim Paulus cum sermones omnimodos componere potuisset, valde- que huic operi intelligentia sua par esset, brevissimas tantum epistolas litteris mandavit; attamen arcana sexcenta dicenda habebat, quippe qui ante tempns usque ad tertium cœlum contemplandum ascende- rat, et in ipsum magnificum raptus paradisum, ibi verba ineffabilia audire meruerat. Enimvero cæteri Christi discipuli, duodecim scilicet apostoli, septuaginta discipuli, et præter eos sexcenti alii, imperiti non erant ad dicendum ; attamen ex omnibus his Domini conversationis Matthæus et Joannes soli monumenta nobis reliquerunt, quos quidem neces- sitas coegit ut ad scribendum accingerentur, sicut etiam Marcum et Lucam deinceps. Idcirco magnus Maximus ait: Qui scribit aliquid, vel ad sui ipsius memoriam scribit, vei ad utilitatem aliorum, vel að utrumque, vel etiam ut quibusdam noceat, vel ad ostentationem, vel ex necessitate. › B C Cum autem in morbum incidisset Severus mor- tuus est. Sub Severo Paulus Samosatensis Artemonis re- novavit hæresim. CXLIV. Regnum Caracalla. Post Severun Septimium imperavit Antoninus, filius ejas, dictus Caracalla, et Geta frater ejus. Et cum occidisset fratrem suum, et novercam uxorem duxisset, et imperasset annos septem, vicission a suis occisus est. Ipse proprium ipsius fratrem in sinu matris jugulavit. Quidam Sarapion mathematicus dicebat mortuo Antonino Macrinum ipsum illi successurum, ct ostendit illum digito astantem cum senata. Antoni- nus vero ob iram, vel potius fortuito in faciem Macrini non incidit, sed alium qui proximus erat jussit interfici. At Macrinus sedulo egit ut Antoni - num præverteret, et cum in venatione Antoninus ex equo desiliisset, ad secessum, ventris levandi causa, petendumi, centurionem mittens, illum gla- dio occidit Macrinus dicens : Sicut tu fratrem (5) D jugulasti, ita et ego te. » Sub eo Origenes varia scripta reliquit signis Hebræorum instructa et dicta Hexapla. Variæ lectiones et notæ. Ced. ald. Cell. Cel. Ced. cod. Ced. " . Ced. Ced. 38&v. p. Ced. Cel. Ced. Ced. Ced. . ' add. Ced. add. Cel. * Cel. 442,18-20. Lee. Ced. Ced. 442,17. 67210 (5412) Ced. 448,20. add. Ced. Ced. * Ced. Leo. ef. Spart. : imperavit a. VI. " Cell. 448,21,22. Ced. Len. Cel. 448,22-149,8 Leo, Ced. L:. add. Ced. Ced. Ced. Ced. - (4) Ἐπὶ αὐτοῦ Ωριγένης διάφορα συγγράμματα

ψάμενος τὰς ἱερὰς παραινέσεις καὶ παραγκωνισά- μενος οὐδὲ τοῦ χριστοφόρου προσέσχε τῇ ἐννοίᾳ τε καὶ συνέσει ἐν τοῖς συντάγμασιν· ὁ γὰρ θεσπέ στος οι Παῦλος ἐν παρασκευῇ λόγων παντοίων (δυσ νατώτατος ὢν, νοήμασί τε ικανώτατος γεγονώς, ὅς) οὐ πλεῖον τῶν βραχυτάτων * ἐπιστολῶν γραφῇ πα- ραδέδωκεν, καίτοι μυρία ἀπόῤῥητα λέγειν ἔχων, ἄχρις τῶν μέχρις οὐρανοῦ ἐ τρίτου φθάσας θεω ρήματα, ἐπ' αὐτὸν δὲ τὸν θεοπρεπή παράδεισον ἁρπασθεὶς καὶ τῶν ἐκεῖσε ῥημάτων ἀνεκφράστων ἀξιωθεὶς ἀκοῦσαι 8. Καὶ μέντοι οὐδ᾽ οἱ λοιποὶ τοῦ Χριστοῦ φοιτηταί, ιβ' μὲν ἀπόστολοι, ο' δὲ ε' μαθη- ταὶ, καὶ ἄλλοι πρὸ τούτων μυρίοι, οὐκ ἄπειροι (945) λόγων ἐτύγχανον· καὶ ὅμως οὖν ἐξ ἁπάντων τού των τοῦ Κυρίου διατριβών ὑπομνήματα Ματ- θαῖος ἡμῖν καὶ Ἰωάννης μόνοι καταλελοίπασιν, οὓς καὶ ἐπάναγκες ἐπὶ τὸ γράφειν ἐλθεῖν ἔχει ὡς λόγος, ὥσπερ (δή) καὶ Μάρκον καὶ Λουκᾶν ὕστερον. Διό φησιν ὁ μέγας Μάξιμος · Ο λόγους συγγραφόμενος ἢ πρὸς τὴν ἑαυτοῦ ὑπόμνησιν συγγράφεται, ἢ πρὸς τινῶν, ἢ ἐ ἐπίδειξιν, ἢ ἐξ ἀνάγκης. (8) Νοσηλευθεὶς δὲ Σευῆρος ἐτελεύτησεν 4. (9) Ἐπὶ Σευήρου Παῦλος ὁ Σαμοσατεὺς τὴν 'Αρτέμωνος αἵρεσιν ἀνενεώσατο. ΡΜΔ'. Βασιλεία Καρακαλλά " Μετά το Σευήρον (τὸν Σεπτίμιον) ἐβασίλευσες 'Αντωνίνος, ὁ υἱὸς αὐτοῦ, ὁ Καρακαλλᾶς, καὶ Γέ- τας ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ 80. κι (2) Καὶ σφάξας (τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, καὶ τὴν μητρυιὰν λαβὼν εἰς γυναῖκα, καὶ κρατήσας ἔτη ζ', ἀνταναιρεῖται ὑπὸ τῶν ἰδίων, αὐτὸς) τὸν ἴδιον ἀδελφὸν ἐν τῷ κόλπῳ τῆς μητρός δε κατέσφαξεν. ὠφέλειαν ἑτέρων, ἢ καὶ ἄμφω, ή (και) πρὸς βλάβην Σαραπίων δέ τις μαθηματικός ἔλεγεν, ὡς τεθνήξαντα σε Αντωνίνον καὶ Μακρῖνον αὐτὸν δια- δέχεσθαι, καὶ ἔδειξεν αὐτὸν σε δακτύλῳ παρεστῶτα μετὰ τῆς συγκλήτου. Ὁ δὲ ὑπὸ θυμοῦ, μᾶλλον δὲ ὑπὸ τῆς τύχης, οὐ συνῆκε τῷ προσώπῳ σε Μακρίνου, ἀλλ᾽ ἕτερον τὸν πλησίον ἐκέλευσεν ἀποκτανθῆναι. Ο δὲ Μακρῖνος ἐσπούδαζε δε τὸν ᾿Αντωνίνου προκατα λαβεῖν, καὶ τοῦ ᾿Αντωνίνου ἀπὸ τοῦ ἵππου σε κατελ- θόντος ἐν κυνηγίῳ εἰς ἀπόπατον, ἑκατόνταρχον ἀποστείλας, τοῦτον τῷ ξίφει ἀνεῖλεν, εἰπὼν πρὸς αὐτόν· ο Ως σὺ τὸν ἀδελφὸν ἀπέσφαξας, οὕτως καγώ σε. » καταλέλοιπε μετὰ καὶ τῆς τῶν Ἑβραίων σημει ώσεως, τὰ λεγόμενα Εξαπλά. ἐ. Π. οι αναρπο να τα θεσπεσίου πρ. Παύλου τῇ τὴν ἔννοιάν τε καὶ σύνεσιν Οι τρισμακάριος παντοδαπών βραχυτάτας ἐπιστολὰς τῇ γ. ἅτε τὰ μ. ο τ. θεωρήματα ἐπιφθ. οἱ δέ ἀκ. ἀξ. πρὸς τούτοις ἐν ἀπ. τῶν τοῦ κατέχει δή πρός ἐν πολέμῳ Οὗτος ὁ Σ. ἐν πολέμοις σχολάζων νόσῳ τελευτᾷ καταλιπών παῖδας τρεῖς. δε Α. υἱός Σεβήρου και δὲ 6ο μήνας β' ἔτη δ', μ. β' σε μητρὸς ἐμονάρχησεν ἔτη ς' Οὗτος τὸν ἴδιον ἀδι ἐν τῷ κ. τῆς μ. άπεσφ. Σερ. δε τεθνήξεται οὐκ εἰς μακρὰν 'Αντωνίνος καὶ Μακρῖνος ἀ. διαδέξεται οι αὐτῷ τῷ σε τὸ πρόσωπον οι ἐσπούδασε δὲ ἂν ἀπὸ τοῦ ἰ. κατελθόντα CHRONICON. - LIB. III. nec A in libris componendis; divus enim Paulus cum sermones omnimodos componere potuisset, valde- que huic operi intelligentia sua par esset, brevissimas tantum epistolas litteris mandavit; attamen arcana sexcenta dicenda habebat, quippe qui ante tempns usque ad tertium cœlum contemplandum ascende- rat, et in ipsum magnificum raptus paradisum, ibi verba ineffabilia audire meruerat. Enimvero cæteri Christi discipuli, duodecim scilicet apostoli, septuaginta discipuli, et præter eos sexcenti alii, imperiti non erant ad dicendum ; attamen ex omnibus his Domini conversationis Matthæus et Joannes soli monumenta nobis reliquerunt, quos quidem neces- sitas coegit ut ad scribendum accingerentur, sicut etiam Marcum et Lucam deinceps. Idcirco magnus Maximus ait: Qui scribit aliquid, vel ad sui ipsius memoriam scribit, vei ad utilitatem aliorum, vel að utrumque, vel etiam ut quibusdam noceat, vel ad ostentationem, vel ex necessitate. › B C Cum autem in morbum incidisset Severus mor- tuus est. Sub Severo Paulus Samosatensis Artemonis re- novavit hæresim. CXLIV. Regnum Caracalla. Post Severun Septimium imperavit Antoninus, filius ejas, dictus Caracalla, et Geta frater ejus. Et cum occidisset fratrem suum, et novercam uxorem duxisset, et imperasset annos septem, vicission a suis occisus est. Ipse proprium ipsius fratrem in sinu matris jugulavit. Quidam Sarapion mathematicus dicebat mortuo Antonino Macrinum ipsum illi successurum, ct ostendit illum digito astantem cum senata. Antoni- nus vero ob iram, vel potius fortuito in faciem Macrini non incidit, sed alium qui proximus erat jussit interfici. At Macrinus sedulo egit ut Antoni - num præverteret, et cum in venatione Antoninus ex equo desiliisset, ad secessum, ventris levandi causa, petendumi, centurionem mittens, illum gla- dio occidit Macrinus dicens : Sicut tu fratrem (5) D jugulasti, ita et ego te. » Sub eo Origenes varia scripta reliquit signis Hebræorum instructa et dicta Hexapla. Variæ lectiones et notæ. Ced. ald. Cell. Cel. Ced. cod. Ced. " . Ced. Ced. 38&v. p. Ced. Cel. Ced. Ced. Ced. . ' add. Ced. add. Cel. * Cel. 442,18-20. Lee. Ced. Ced. 442,17. 67210 (5412) Ced. 448,20. add. Ced. Ced. * Ced. Leo. ef. Spart. : imperavit a. VI. " Cell. 448,21,22. Ced. Len. Cel. 448,22-149,8 Leo, Ced. L:. add. Ced. Ced. Ced. Ced. - (4) Ἐπὶ αὐτοῦ Ωριγένης διάφορα συγγράμματα

ΡΜΕ. Βασιλεία Μακρίνου. Μετά Αντωνίνον ἐβασίλευσε Μακρίνος ἔτος α', μῆνας β'. οι (2) Ευτυχιανός δέ τις προλαβών “ τὸν ᾿Αβίτον ὡς Αντωνίνου υἱὸν τ8 μοίχειον, περιέθηκε διάδημα καὶ αὐτοκράτορα ἀνηγόρευσεν· καὶ δοὺς χρυσίον τοῖς στρατιώταις συνέβαλε ο πόλεμον μετὰ Μακρίσ νου· καὶ ἡττηθεὶς ο Μακρῖνος ἔφυγε καὶ ἀπεσφάγη μετὰ τοῦ υἱοῦ σε αὐτοῦ. ΡΜΓ'. Βασιλεία Αβίτου. • Μετὰ Μακρίνον ἐβασίλευσεν Αβῖτος ὁ Ἡλιο- γάβαλος στ' ἔτη γ', μήνας θ' σε. 6. " 07° * (2) Οὗτος γυναικώδης ἦν, ὥστε Ιεροκλέα Ένα νομον αὐτοῦ ἄνδρα ποιῆσαι. το (3) Ἐσφάγη δὲ διὰ τὰς ἀκαθαρσίας αὐτοῦ, καὶ ἐβασίλευσεν ᾿Αλέξανδρος ἐξάδελφος αὐτοῦ. * (4) 'Αθῖτος τὸν ἰατρὸν παρεκάλεσε το διφυή αυτ τὸν δι' ἀνατομῆς τ8 ποιεῖν ἐμπροσθίου ΡΜΖ'. Βασιλεία Αλεξάνδρου. σεν ᾿Αλέξανδρος ὁ Μαμαίας το ἔτη [ε]γ', μῆνας η', καὶ ἐσφάγη σὺν τῇ μητρὶ αὐτοῦ (Μαμαίᾳ ἐξ ἐπι- βουλῆς Μαξίμου στρατηγού). * (2) Ἐπὶ αὐτοῦ γέγονε λιμὸς ἐν Ῥώμῃ, ὥστε το κρεῶν ἀνθρωπίνων αὐτοὺς τὸ ἅψασθαι. (3) Οὗτος στρατεύσας οι κατὰ Περσῶν, ἡτα τήθη κατὰ κράτος καὶ καταφρονηθεὶς ἐσφάγη σε (καὶ προεβάλοντο οἱ στρατιῶται Μαξιμίνον). (4) Μαμμαία, ἡ ᾿Αλεξάνδρου μήτηρ, θεοσεβής ετύγχανε, καὶ τὸν Ὀριγένην ἐν ᾿Αντιοχείᾳ διατρί βουσα τα μετεπέμψατο πρὸς ἑαυτὴν συ, τοῦ διδαχθῆς ναι τὸ κατὰ Χριστὸν μυστήριον. (Διὸ καὶ εἰρήνη πολλὴ ὑπῆρχε ταῖς ἁγίαις Ἐκκλησίαις δι' αὐτῆς. 354, (5) Εφ' οὗ Νάρκισσος, ἐπίσκοπος Ἱερο σολύμων, ἐν τῷ βαπτίζειν, ἐλαίου τοῦ χρίσματος λείψαντος, ἐκέλευσε ὕδωρ ἐν τῷ κρατῆρι βληθῆναι, καὶ εὐξάμενος δ' ἔλαιον πεποίηκεν. ΡΜΗ'. Βασιλεία Μαξιμίνου. σε Μετὰ ᾿Αλέξανδρον ἐβασίλευσε Μαξιμίνος ἔτη ς'. Οὗτος ποιμὴν ὢν καὶ μετὰ ταῦτα στρατιώτης γεγονώς ", ὑπὸ τοῦ δήμου καὶ τῆς βουλῆς (954) προεβλήθη και βασιλεύς. οι (2) Μετὰ δὲ ταῦτα ἐσφάγη δολίως παρὰ (Που- πίνου) Μαξίμου καὶ Βαλβίνου. &ς ἦν τὸ γένος Μαῦρος Καππαδόκης στη η' Αp. –218 οι σε παραλ. δε ὄντα οι συνέβαλλε ἡττηθ. (ηττήθη) Μ. καί γε καὶ ἀπ. σε υἱῶν στ' Αβίτων ὁ Γαβαλός σε ἡμέρας δ', ο γ. δὲ ὧν τοσοῦτος ἦν πρὸς τὸ τῆς ἀσελγείας πάθος διακείμενος ὥστε καὶ τὸν Ιερ. Αντιβόλει ἐντομῆ; τομῆς ἀνατομῆς. " εμπροσθίας υἱός και οι εκστρ. οι καὶ σφάττεται μετὰ τῆς μητρὸς αὐτοῦ ήτις καὶ χριστιανὴ ἐτ. διατρίβοντα ε . δ. το. κ. χν μ. θέλουσα οὕτως προσευξάμενος εἰς ἐ. μετέβαλε πρότερον εἶθ' οὕτως στ. το καὶ μετὰ ταῦτα στρατηγός ᾿Αλεξάνδρου δι' ἀνδρίαν σώματος καὶ σύνεσιν καὶ φρόνησιν προεχειρίσθη επάξιον δὲ τῆς αὐτοῦ ἀνοσιούργου γνώμης τὸ τέλος εὔρατο σφαγείς π. Μ. και Β. οἱ δς ἔχθει τῷ πρὸς ᾿Αλέξανδρον πολλοὺς Χριστιανούς ἔχοντα καὶ τιμῶντα δ. τ. μ. κ. χ. σε καὶ ὧν GEORGII HAMARTOLI CXLV. Regnum Macrini. Post Antoninum imperavit Macrinus anno uno, inensibus duobus. Assumpto Avito, ut Antonini adulterino filio, coronam imposuit et eum inperatorem renuntiavit, daloque militibus auro, cum Macrino bellum iniit ; victusque Macrinus fugiit, et cum alio suo ju gulatus est. CXLVI. Regnum Avili. Post Macrinum imperavit Avitus, dictus Helio- Babalus, annos tres, unenses novem. Hic ita effeminatus erat, ut Hieroclem legitimum sui ipsius virum faceret. Jugulatus tandem est propter facinora, et re- gnuïn suscepit Alexander, consobrinus ejus. Avitus medicum rogavit ut eum, per anteriorem incisionem, duplicis sexus participem efficeret. CXLVII. Regnum Alexandri. Post vero Antoninum Avitum, imperavit Alexan- der Mammæus annos tredecim, menses octo, et occisus est cum Mammæa matre sua per insidias Maximi ducis. Sub eo fames Romæ facta est, ita ut humanam comederent carnem. Hic cum adversus Persas movisset exercitum, victus est affatim, et ignominiose jugulatus, et mi- lites Maximinum designaverunt. B Mammæa Alexandri mater, religiosa erat; el cum Antiochia versaretur, vocavit ad se Orige- c nem, ut mysterium Christi edoceretur; idcirco pace profunda usæ sunt sanctæ Ecclesiæ per ipsami. Sub eo Narcissus Hierosolymarum episcopus, cum baptizaret, et oleum chrismatis deliceret, jus- sit aquam in craterem fundi, quod orans in olcum convertit. CXLVIII. Regnum Maximini. Post Alexandrum imperavit Maximinus annos sex. Hic cum, primo pastor, postea factus esset miles, a populo et senatu imperator creatus est. Post hæc dolose necatus est a Pupieno Maximo et Balbino. C Hic crudeliter adversus Alexandri familiam sæviit, D Variæ lectiones et notæ. (3449) Ged. 449.11. * Ced. sed cf. Victorem, Eutro- pium, Lampridium : xiv menses (217 Junii 8). Ced. 449,12. Leo Ced. add. Ced. cod. cod. Leo. • (5420) Ced. 449,17-19. cod. sed potius_subtrahendi sunt dies ab 8° Junii ad quartum Martii 222. Ced. 449,20-22 Ged. 450,1. " "Ced. 449,22 e Dione XXIV. 16. Len, Ced. * Ced. Leo, sed Dio : Ced. omn. Dio. * (5424) Cd. 450,3, 6,7? add. Ced. Ced. 450.4,5. add. Ced. " à. àv. Ced. Leo. so Ced. 450,5-7, Ced. Leo. Ced. Ced. 450,7-9 Ced. Ced. Leo. Cell. ** Ced. 450,9–42. Cedl. ** (5437) Ced. 450,13-16. M. 16. Een s' ut Leo. Ced. Ced. Leo. Ged. * Ged. 450,18-20 Cod. 450, 16-18. 7. Μετὰ δὲ Αντωνίνον τὸν καὶ 'Αβίτον εξασίλευ- (3) Οὗτος ως κακῶς τῷ ᾿Αλεξάνδρου οἴκῳ χρησά-

ΡΜΕ. Βασιλεία Μακρίνου. Μετά Αντωνίνον ἐβασίλευσε Μακρίνος ἔτος α', μῆνας β'. οι (2) Ευτυχιανός δέ τις προλαβών “ τὸν ᾿Αβίτον ὡς Αντωνίνου υἱὸν τ8 μοίχειον, περιέθηκε διάδημα καὶ αὐτοκράτορα ἀνηγόρευσεν· καὶ δοὺς χρυσίον τοῖς στρατιώταις συνέβαλε ο πόλεμον μετὰ Μακρίσ νου· καὶ ἡττηθεὶς ο Μακρῖνος ἔφυγε καὶ ἀπεσφάγη μετὰ τοῦ υἱοῦ σε αὐτοῦ. ΡΜΓ'. Βασιλεία Αβίτου. • Μετὰ Μακρίνον ἐβασίλευσεν Αβῖτος ὁ Ἡλιο- γάβαλος στ' ἔτη γ', μήνας θ' σε. 6. " 07° * (2) Οὗτος γυναικώδης ἦν, ὥστε Ιεροκλέα Ένα νομον αὐτοῦ ἄνδρα ποιῆσαι. το (3) Ἐσφάγη δὲ διὰ τὰς ἀκαθαρσίας αὐτοῦ, καὶ ἐβασίλευσεν ᾿Αλέξανδρος ἐξάδελφος αὐτοῦ. * (4) 'Αθῖτος τὸν ἰατρὸν παρεκάλεσε το διφυή αυτ τὸν δι' ἀνατομῆς τ8 ποιεῖν ἐμπροσθίου ΡΜΖ'. Βασιλεία Αλεξάνδρου. σεν ᾿Αλέξανδρος ὁ Μαμαίας το ἔτη [ε]γ', μῆνας η', καὶ ἐσφάγη σὺν τῇ μητρὶ αὐτοῦ (Μαμαίᾳ ἐξ ἐπι- βουλῆς Μαξίμου στρατηγού). * (2) Ἐπὶ αὐτοῦ γέγονε λιμὸς ἐν Ῥώμῃ, ὥστε το κρεῶν ἀνθρωπίνων αὐτοὺς τὸ ἅψασθαι. (3) Οὗτος στρατεύσας οι κατὰ Περσῶν, ἡτα τήθη κατὰ κράτος καὶ καταφρονηθεὶς ἐσφάγη σε (καὶ προεβάλοντο οἱ στρατιῶται Μαξιμίνον). (4) Μαμμαία, ἡ ᾿Αλεξάνδρου μήτηρ, θεοσεβής ετύγχανε, καὶ τὸν Ὀριγένην ἐν ᾿Αντιοχείᾳ διατρί βουσα τα μετεπέμψατο πρὸς ἑαυτὴν συ, τοῦ διδαχθῆς ναι τὸ κατὰ Χριστὸν μυστήριον. (Διὸ καὶ εἰρήνη πολλὴ ὑπῆρχε ταῖς ἁγίαις Ἐκκλησίαις δι' αὐτῆς. 354, (5) Εφ' οὗ Νάρκισσος, ἐπίσκοπος Ἱερο σολύμων, ἐν τῷ βαπτίζειν, ἐλαίου τοῦ χρίσματος λείψαντος, ἐκέλευσε ὕδωρ ἐν τῷ κρατῆρι βληθῆναι, καὶ εὐξάμενος δ' ἔλαιον πεποίηκεν. ΡΜΗ'. Βασιλεία Μαξιμίνου. σε Μετὰ ᾿Αλέξανδρον ἐβασίλευσε Μαξιμίνος ἔτη ς'. Οὗτος ποιμὴν ὢν καὶ μετὰ ταῦτα στρατιώτης γεγονώς ", ὑπὸ τοῦ δήμου καὶ τῆς βουλῆς (954) προεβλήθη και βασιλεύς. οι (2) Μετὰ δὲ ταῦτα ἐσφάγη δολίως παρὰ (Που- πίνου) Μαξίμου καὶ Βαλβίνου. &ς ἦν τὸ γένος Μαῦρος Καππαδόκης στη η' Αp. –218 οι σε παραλ. δε ὄντα οι συνέβαλλε ἡττηθ. (ηττήθη) Μ. καί γε καὶ ἀπ. σε υἱῶν στ' Αβίτων ὁ Γαβαλός σε ἡμέρας δ', ο γ. δὲ ὧν τοσοῦτος ἦν πρὸς τὸ τῆς ἀσελγείας πάθος διακείμενος ὥστε καὶ τὸν Ιερ. Αντιβόλει ἐντομῆ; τομῆς ἀνατομῆς. " εμπροσθίας υἱός και οι εκστρ. οι καὶ σφάττεται μετὰ τῆς μητρὸς αὐτοῦ ήτις καὶ χριστιανὴ ἐτ. διατρίβοντα ε . δ. το. κ. χν μ. θέλουσα οὕτως προσευξάμενος εἰς ἐ. μετέβαλε πρότερον εἶθ' οὕτως στ. το καὶ μετὰ ταῦτα στρατηγός ᾿Αλεξάνδρου δι' ἀνδρίαν σώματος καὶ σύνεσιν καὶ φρόνησιν προεχειρίσθη επάξιον δὲ τῆς αὐτοῦ ἀνοσιούργου γνώμης τὸ τέλος εὔρατο σφαγείς π. Μ. και Β. οἱ δς ἔχθει τῷ πρὸς ᾿Αλέξανδρον πολλοὺς Χριστιανούς ἔχοντα καὶ τιμῶντα δ. τ. μ. κ. χ. σε καὶ ὧν GEORGII HAMARTOLI CXLV. Regnum Macrini. Post Antoninum imperavit Macrinus anno uno, inensibus duobus. Assumpto Avito, ut Antonini adulterino filio, coronam imposuit et eum inperatorem renuntiavit, daloque militibus auro, cum Macrino bellum iniit ; victusque Macrinus fugiit, et cum alio suo ju gulatus est. CXLVI. Regnum Avili. Post Macrinum imperavit Avitus, dictus Helio- Babalus, annos tres, unenses novem. Hic ita effeminatus erat, ut Hieroclem legitimum sui ipsius virum faceret. Jugulatus tandem est propter facinora, et re- gnuïn suscepit Alexander, consobrinus ejus. Avitus medicum rogavit ut eum, per anteriorem incisionem, duplicis sexus participem efficeret. CXLVII. Regnum Alexandri. Post vero Antoninum Avitum, imperavit Alexan- der Mammæus annos tredecim, menses octo, et occisus est cum Mammæa matre sua per insidias Maximi ducis. Sub eo fames Romæ facta est, ita ut humanam comederent carnem. Hic cum adversus Persas movisset exercitum, victus est affatim, et ignominiose jugulatus, et mi- lites Maximinum designaverunt. B Mammæa Alexandri mater, religiosa erat; el cum Antiochia versaretur, vocavit ad se Orige- c nem, ut mysterium Christi edoceretur; idcirco pace profunda usæ sunt sanctæ Ecclesiæ per ipsami. Sub eo Narcissus Hierosolymarum episcopus, cum baptizaret, et oleum chrismatis deliceret, jus- sit aquam in craterem fundi, quod orans in olcum convertit. CXLVIII. Regnum Maximini. Post Alexandrum imperavit Maximinus annos sex. Hic cum, primo pastor, postea factus esset miles, a populo et senatu imperator creatus est. Post hæc dolose necatus est a Pupieno Maximo et Balbino. C Hic crudeliter adversus Alexandri familiam sæviit, D Variæ lectiones et notæ. (3449) Ged. 449.11. * Ced. sed cf. Victorem, Eutro- pium, Lampridium : xiv menses (217 Junii 8). Ced. 449,12. Leo Ced. add. Ced. cod. cod. Leo. • (5420) Ced. 449,17-19. cod. sed potius_subtrahendi sunt dies ab 8° Junii ad quartum Martii 222. Ced. 449,20-22 Ged. 450,1. " "Ced. 449,22 e Dione XXIV. 16. Len, Ced. * Ced. Leo, sed Dio : Ced. omn. Dio. * (5424) Cd. 450,3, 6,7? add. Ced. Ced. 450.4,5. add. Ced. " à. àv. Ced. Leo. so Ced. 450,5-7, Ced. Leo. Ced. Ced. 450,7-9 Ced. Ced. Leo. Cell. ** Ced. 450,9–42. Cedl. ** (5437) Ced. 450,13-16. M. 16. Een s' ut Leo. Ced. Ced. Leo. Ged. * Ged. 450,18-20 Cod. 450, 16-18. 7. Μετὰ δὲ Αντωνίνον τὸν καὶ 'Αβίτον εξασίλευ- (3) Οὗτος ως κακῶς τῷ ᾿Αλεξάνδρου οἴκῳ χρησά-

μενος, διὰ τὸ τοὺς Χριστιανούς τιμὴν ὁ ᾿Αλέξαν- Α το δρος, διωγμὸν μέγαν κατὰ τῶν Χριστιανῶν ἤγειρεν. (4) Εφ' οὗ Λαυρέντιος καὶ Κυπριανός, Βαλ- βίνος, Ευλάμπιος καὶ Εὐλαμπία, καὶ ὁ ἅγιος Σώζων, ἐμαρτύρησαν. ΡΜΘ'. Βασιλεία Πουπίνου. Μετὰ Μαξιμίνον 24-04 ἐβασίλευσε Πουπίνος Που- πλιανὸς μῆνας γ. * (2) Τῷ αὐτῷ δὲ τρόπῳ ἀπεσφάγησαν καὶ οὗτοι ὑπὸ τῶν στρατιωτῶν. οι (3) Ομοίως καὶ Γορδιανός, ὁ γεγονώς Καῖσαρ παρὰ Μαξιμίνου, καὶ αὐτὸς βασιλεύσας ἀνηρέθη, ὡς κωλύσαντος Φιλίππου τοῦ ἐπάρχου ε τὸν σίτον διακομισθῆναι τῷ στρατῷ. Οὗτος δὲ (ὁ Φίλιπ πος) ἦν (5) πατὴρ τῆς ἁγίας Εὐγενίας. " * (4) Ἐπὶ Μαξίμου καὶ Γορδιανοῦ ᾿Αφρικανὸς ὁ συγγραφεύς εγνωρίζετο. Ν.Βασιλεία Βαλβίνου. . * Μετὰ δὲ Πούπλιον ' ἐβασίλευσε Βαλβίνος Ἰου νίωρ ' μῆνας γ', ὃς πρῶτος ἐποίησε κανδιδάτους καὶ προτήκτορας· καὶ τὸ τάγμα τῶν σχολαρίων συστησάμενος ἐκάλεσεν αὐτὸ Ἰουνιώρων · εἰς τὸ ίδιον όνομα. ΡΝΑ. Βασιλεία Γορδιανού. • Μετὰ δὲ Βαλβῖνον ἐβασίλευσε Γορδιανός 6, υἱὸς αὐτοῦ, ἔτη ς' ', καὶ ἐν (τῷ) πολέμῳ συμπεσὼν τῷ ἵππῳ καὶ μηροκλασθεὶς * ἀπέθανεν. αὐτοῦ, ἔτη β', καὶ ὑδεριάσας ἀπέθανε. Εφ' οὗ Εβραϊός τις Χριστιανοῖς συνοδοιπο ρῶν τι ἐν ἐρήμῳ τόπῳ (ἐν Συρία) καὶ ἀρρωστή σας, ὥστε μὴ δύνασθαι αὐτὸν κινεῖσθαι παντελῶς, συνεβουλεύσαντο οἱ σὺν αὐτῷ Χριστιανοὶ μετὰ πολ- λῶν δακρύων καταλείψαι αὐτὸν, ὑφορώμενοι μὴ καὶ αὐτοὶ συνδιαφθαρῶσιν ἐκ τῆς ἀνυδρίας τοῦ τόπου καὶ ἐρημίας. Οὓς ἰδὼν ἀπιέναι μέλλοντας ὁ Ἰουδαῖος ἤρξατο μετὰ κλαυθμοῦ πρὸς αὐτοὺς λέγειν· « Όρη κίς, ω ὑμᾶς τὸν ποιήσαντα τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν, καὶ κατελθόντα ἐπὶ σωτηρίᾳ τῶν ἀνθρώπων, καὶ μέλλοντα κρῖναι ζῶντας καὶ νεκρούς, μὴ ἐάσητέ με ἀποθανεῖν Ἑβραῖον, ἀλλὰ βαπτίσατέ με, καὶ οὕτως ἀπέλθατε. » Οἱ δέ φασιν· « Οὐκ ἔξεστιν ἡμῖν τοῦτο ποιῆσαι κοσμικοῖς οὔσι καὶ χειροτονίαν μὴ ἔχουσιν 15, ἀλλ' οὐδὲ πάλιν ὕδωρ ἔστιν ἐνταῦθα, καθὼς ὁρᾷς. » Ο θὲ μᾶλλον ἐπέμενε τοῖς αὐτοῖς ὅρκοις ἐκβιαζόμενος αὐτοὺς καὶ κατακρίνων. Ἐν Βαβύλας, Λ. Κ. καὶ Εὐγένιος γέγονεν ἐπίσκοπος Βυζαντίου στη κε'. 0.08 Μ. Βαλβῖνον ἐδ. Πουλιανὸς μ. β' καὶ ἐσφάγη ἐν πολέμῳ ὁ δὲ Γ. προεγεγόνει Κ. π. Μ. Φίλιππος δὲ ὁ ἔπαρχος τὸν σ. δ. τῷ στ. ἐκώλυσεν. Οι υπάρχου ο μάρτυρος Μάξιμος Β. καὶ Γορδιανός μῆνας β' καὶ ἀπεσφάγη ὑπὸ στρατιωτών Ποπλίου ? — Μ. δὲ τοῦτον (Βαλβίνον) ἐδ. Ιόνωρος Ἰουνώρων θλασθεὶς τὸν μηρόν ο βασιλεία Ἰουνίωρος Βαλβίνον Ιουνωμ. Ονίωρος Περὶ τοῦ βαπτισθέντος Ἰουδαίου μετὰ τῆς ψάμμου, σ. χρ. κατὰ τὴν ἔρημον καὶ ἀῤῥω· στία συσχεθεί; Έχοντας CHRONICON. LIB. III. - quod Christianis Alexander ravisset, et perse- B C cutionem magnam contra Christianos excitavit. Sub eo Laurentius et Cyprianus, Balbinus, Eu- lampius et Eulampia et sanctus Sozon. fidem confessi suut CXLIX. Regnum Papieni. Post Maximinum imperavit Pupienus Publianus tribus mensibus. Eodem autem modo et isti a militibus interfecti sunt. Similiter et Gordianus, qui a Maximino Cæsar factus est et imperavit ipse, occisus est, quia Phi- lippus præfectus prohibuerat ne frumentum trans- veheretur ad milites. Philippus vero iste pater erst sanctæ Eugeniæ. Sub Maximo et Gordiano Africanus scriptor clarus evasit. CL, Reguun Balbini. Post Publium imperavit Balbinus Junior menses tres, qui primus fecit, candidatos et protectores; cum ordinem scholasticorum constituisset, vocavit eum Juniorem a proprio suo nomine. CLI. Regnum Gordiant. Post Balbinum imperavit Gordianus, filius ejus, annos sex; cum in bello una cum equo corruisse! femore fracto, interiit. Post Gordianum, imperavit Junior, filius ejus, annis duobus, et hydropicus mortuus est. Sub illo Hebræus quidam cum Christianis una iter facicns per desertum locum in Syria, infirma- tus est, ita ut omnino moveri non posset ; Christiani qui cum eo erant simul statuerunt multis cum lacrymis ut illum derelinquerent, reformidantes ne ipsi quoque perirent ob ariditatem loci et solitudi- nem. Quos videns Judæus mox discessuros, incepit cum gemitibus illis dicere: • Adjuro vos per illum qui fecit cœlum et terram, et qui descenolit ad salvandos homines, et judicaturus est vivos et mor- tuos, ne sinatis me mori Hebræum, sed baptizate me, et postea discedite. » Hi vero dicunt : « Nobis non licet hoc facere, cum simus sæculares et im- positionem manuum non habeainus, et insuper non (3) D est hic aqua, ut vides. Ille autenn magis persevera bat iisdem juramentis compellens eos et condem- nans. Cum ergo valde inopes essent consilii, dixit Varia lectiones et notæ. * Ced. 451,2,3. sub Gerdiamo : Ced. 451,5.6. * De Balbino et Gordiano Leo, Cerl. s Ced. 450,22-451,2 cod. Ced. Leo. ' Cod. 450,21-22. • 238. Mart. * Cod. 451,7-10. et cod. * Mart. (5440) Ced. 451,11,12. * add. Ced. ' & Ced. sed A. Vic- tor. XXVIII, 1. Gordianus nepos Gordiani annos sex. · Ced. Ced. 451,13,14. - cod. cod. Ced. rubrica cod. Ged. 459,21-440,19 de Veri tempore, in quod propter distinctionem inter Jaicos et ordinibus sacris insignitos hæc minus quadrant; accedit, quod ep. Alexandria Dionysius. NONIN- si in ammos 249-205 cadit; Glyc. sub Philippo refert. Ged. Ged. calera breviora exhibens. cod. - - " (2) Μετά Γορδιανὸν ἐβασίλευσε Ἰουνίωρ ", ὁ υἱὸς

μενος, διὰ τὸ τοὺς Χριστιανούς τιμὴν ὁ ᾿Αλέξαν- Α το δρος, διωγμὸν μέγαν κατὰ τῶν Χριστιανῶν ἤγειρεν. (4) Εφ' οὗ Λαυρέντιος καὶ Κυπριανός, Βαλ- βίνος, Ευλάμπιος καὶ Εὐλαμπία, καὶ ὁ ἅγιος Σώζων, ἐμαρτύρησαν. ΡΜΘ'. Βασιλεία Πουπίνου. Μετὰ Μαξιμίνον 24-04 ἐβασίλευσε Πουπίνος Που- πλιανὸς μῆνας γ. * (2) Τῷ αὐτῷ δὲ τρόπῳ ἀπεσφάγησαν καὶ οὗτοι ὑπὸ τῶν στρατιωτῶν. οι (3) Ομοίως καὶ Γορδιανός, ὁ γεγονώς Καῖσαρ παρὰ Μαξιμίνου, καὶ αὐτὸς βασιλεύσας ἀνηρέθη, ὡς κωλύσαντος Φιλίππου τοῦ ἐπάρχου ε τὸν σίτον διακομισθῆναι τῷ στρατῷ. Οὗτος δὲ (ὁ Φίλιπ πος) ἦν (5) πατὴρ τῆς ἁγίας Εὐγενίας. " * (4) Ἐπὶ Μαξίμου καὶ Γορδιανοῦ ᾿Αφρικανὸς ὁ συγγραφεύς εγνωρίζετο. Ν.Βασιλεία Βαλβίνου. . * Μετὰ δὲ Πούπλιον ' ἐβασίλευσε Βαλβίνος Ἰου νίωρ ' μῆνας γ', ὃς πρῶτος ἐποίησε κανδιδάτους καὶ προτήκτορας· καὶ τὸ τάγμα τῶν σχολαρίων συστησάμενος ἐκάλεσεν αὐτὸ Ἰουνιώρων · εἰς τὸ ίδιον όνομα. ΡΝΑ. Βασιλεία Γορδιανού. • Μετὰ δὲ Βαλβῖνον ἐβασίλευσε Γορδιανός 6, υἱὸς αὐτοῦ, ἔτη ς' ', καὶ ἐν (τῷ) πολέμῳ συμπεσὼν τῷ ἵππῳ καὶ μηροκλασθεὶς * ἀπέθανεν. αὐτοῦ, ἔτη β', καὶ ὑδεριάσας ἀπέθανε. Εφ' οὗ Εβραϊός τις Χριστιανοῖς συνοδοιπο ρῶν τι ἐν ἐρήμῳ τόπῳ (ἐν Συρία) καὶ ἀρρωστή σας, ὥστε μὴ δύνασθαι αὐτὸν κινεῖσθαι παντελῶς, συνεβουλεύσαντο οἱ σὺν αὐτῷ Χριστιανοὶ μετὰ πολ- λῶν δακρύων καταλείψαι αὐτὸν, ὑφορώμενοι μὴ καὶ αὐτοὶ συνδιαφθαρῶσιν ἐκ τῆς ἀνυδρίας τοῦ τόπου καὶ ἐρημίας. Οὓς ἰδὼν ἀπιέναι μέλλοντας ὁ Ἰουδαῖος ἤρξατο μετὰ κλαυθμοῦ πρὸς αὐτοὺς λέγειν· « Όρη κίς, ω ὑμᾶς τὸν ποιήσαντα τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν, καὶ κατελθόντα ἐπὶ σωτηρίᾳ τῶν ἀνθρώπων, καὶ μέλλοντα κρῖναι ζῶντας καὶ νεκρούς, μὴ ἐάσητέ με ἀποθανεῖν Ἑβραῖον, ἀλλὰ βαπτίσατέ με, καὶ οὕτως ἀπέλθατε. » Οἱ δέ φασιν· « Οὐκ ἔξεστιν ἡμῖν τοῦτο ποιῆσαι κοσμικοῖς οὔσι καὶ χειροτονίαν μὴ ἔχουσιν 15, ἀλλ' οὐδὲ πάλιν ὕδωρ ἔστιν ἐνταῦθα, καθὼς ὁρᾷς. » Ο θὲ μᾶλλον ἐπέμενε τοῖς αὐτοῖς ὅρκοις ἐκβιαζόμενος αὐτοὺς καὶ κατακρίνων. Ἐν Βαβύλας, Λ. Κ. καὶ Εὐγένιος γέγονεν ἐπίσκοπος Βυζαντίου στη κε'. 0.08 Μ. Βαλβῖνον ἐδ. Πουλιανὸς μ. β' καὶ ἐσφάγη ἐν πολέμῳ ὁ δὲ Γ. προεγεγόνει Κ. π. Μ. Φίλιππος δὲ ὁ ἔπαρχος τὸν σ. δ. τῷ στ. ἐκώλυσεν. Οι υπάρχου ο μάρτυρος Μάξιμος Β. καὶ Γορδιανός μῆνας β' καὶ ἀπεσφάγη ὑπὸ στρατιωτών Ποπλίου ? — Μ. δὲ τοῦτον (Βαλβίνον) ἐδ. Ιόνωρος Ἰουνώρων θλασθεὶς τὸν μηρόν ο βασιλεία Ἰουνίωρος Βαλβίνον Ιουνωμ. Ονίωρος Περὶ τοῦ βαπτισθέντος Ἰουδαίου μετὰ τῆς ψάμμου, σ. χρ. κατὰ τὴν ἔρημον καὶ ἀῤῥω· στία συσχεθεί; Έχοντας CHRONICON. LIB. III. - quod Christianis Alexander ravisset, et perse- B C cutionem magnam contra Christianos excitavit. Sub eo Laurentius et Cyprianus, Balbinus, Eu- lampius et Eulampia et sanctus Sozon. fidem confessi suut CXLIX. Regnum Papieni. Post Maximinum imperavit Pupienus Publianus tribus mensibus. Eodem autem modo et isti a militibus interfecti sunt. Similiter et Gordianus, qui a Maximino Cæsar factus est et imperavit ipse, occisus est, quia Phi- lippus præfectus prohibuerat ne frumentum trans- veheretur ad milites. Philippus vero iste pater erst sanctæ Eugeniæ. Sub Maximo et Gordiano Africanus scriptor clarus evasit. CL, Reguun Balbini. Post Publium imperavit Balbinus Junior menses tres, qui primus fecit, candidatos et protectores; cum ordinem scholasticorum constituisset, vocavit eum Juniorem a proprio suo nomine. CLI. Regnum Gordiant. Post Balbinum imperavit Gordianus, filius ejus, annos sex; cum in bello una cum equo corruisse! femore fracto, interiit. Post Gordianum, imperavit Junior, filius ejus, annis duobus, et hydropicus mortuus est. Sub illo Hebræus quidam cum Christianis una iter facicns per desertum locum in Syria, infirma- tus est, ita ut omnino moveri non posset ; Christiani qui cum eo erant simul statuerunt multis cum lacrymis ut illum derelinquerent, reformidantes ne ipsi quoque perirent ob ariditatem loci et solitudi- nem. Quos videns Judæus mox discessuros, incepit cum gemitibus illis dicere: • Adjuro vos per illum qui fecit cœlum et terram, et qui descenolit ad salvandos homines, et judicaturus est vivos et mor- tuos, ne sinatis me mori Hebræum, sed baptizate me, et postea discedite. » Hi vero dicunt : « Nobis non licet hoc facere, cum simus sæculares et im- positionem manuum non habeainus, et insuper non (3) D est hic aqua, ut vides. Ille autenn magis persevera bat iisdem juramentis compellens eos et condem- nans. Cum ergo valde inopes essent consilii, dixit Varia lectiones et notæ. * Ced. 451,2,3. sub Gerdiamo : Ced. 451,5.6. * De Balbino et Gordiano Leo, Cerl. s Ced. 450,22-451,2 cod. Ced. Leo. ' Cod. 450,21-22. • 238. Mart. * Cod. 451,7-10. et cod. * Mart. (5440) Ced. 451,11,12. * add. Ced. ' & Ced. sed A. Vic- tor. XXVIII, 1. Gordianus nepos Gordiani annos sex. · Ced. Ced. 451,13,14. - cod. cod. Ced. rubrica cod. Ged. 459,21-440,19 de Veri tempore, in quod propter distinctionem inter Jaicos et ordinibus sacris insignitos hæc minus quadrant; accedit, quod ep. Alexandria Dionysius. NONIN- si in ammos 249-205 cadit; Glyc. sub Philippo refert. Ged. Ged. calera breviora exhibens. cod. - - " (2) Μετά Γορδιανὸν ἐβασίλευσε Ἰουνίωρ ", ὁ υἱὸς

μενος, διὰ τὸ τοὺς Χριστιανούς τιμὴν ὁ ᾿Αλέξαν- Α το δρος, διωγμὸν μέγαν κατὰ τῶν Χριστιανῶν ἤγειρεν. (4) Εφ' οὗ Λαυρέντιος καὶ Κυπριανός, Βαλ- βίνος, Ευλάμπιος καὶ Εὐλαμπία, καὶ ὁ ἅγιος Σώζων, ἐμαρτύρησαν. ΡΜΘ'. Βασιλεία Πουπίνου. Μετὰ Μαξιμίνον 24-04 ἐβασίλευσε Πουπίνος Που- πλιανὸς μῆνας γ. * (2) Τῷ αὐτῷ δὲ τρόπῳ ἀπεσφάγησαν καὶ οὗτοι ὑπὸ τῶν στρατιωτῶν. οι (3) Ομοίως καὶ Γορδιανός, ὁ γεγονώς Καῖσαρ παρὰ Μαξιμίνου, καὶ αὐτὸς βασιλεύσας ἀνηρέθη, ὡς κωλύσαντος Φιλίππου τοῦ ἐπάρχου ε τὸν σίτον διακομισθῆναι τῷ στρατῷ. Οὗτος δὲ (ὁ Φίλιπ πος) ἦν (5) πατὴρ τῆς ἁγίας Εὐγενίας. " * (4) Ἐπὶ Μαξίμου καὶ Γορδιανοῦ ᾿Αφρικανὸς ὁ συγγραφεύς εγνωρίζετο. Ν.Βασιλεία Βαλβίνου. . * Μετὰ δὲ Πούπλιον ' ἐβασίλευσε Βαλβίνος Ἰου νίωρ ' μῆνας γ', ὃς πρῶτος ἐποίησε κανδιδάτους καὶ προτήκτορας· καὶ τὸ τάγμα τῶν σχολαρίων συστησάμενος ἐκάλεσεν αὐτὸ Ἰουνιώρων · εἰς τὸ ίδιον όνομα. ΡΝΑ. Βασιλεία Γορδιανού. • Μετὰ δὲ Βαλβῖνον ἐβασίλευσε Γορδιανός 6, υἱὸς αὐτοῦ, ἔτη ς' ', καὶ ἐν (τῷ) πολέμῳ συμπεσὼν τῷ ἵππῳ καὶ μηροκλασθεὶς * ἀπέθανεν. αὐτοῦ, ἔτη β', καὶ ὑδεριάσας ἀπέθανε. Εφ' οὗ Εβραϊός τις Χριστιανοῖς συνοδοιπο ρῶν τι ἐν ἐρήμῳ τόπῳ (ἐν Συρία) καὶ ἀρρωστή σας, ὥστε μὴ δύνασθαι αὐτὸν κινεῖσθαι παντελῶς, συνεβουλεύσαντο οἱ σὺν αὐτῷ Χριστιανοὶ μετὰ πολ- λῶν δακρύων καταλείψαι αὐτὸν, ὑφορώμενοι μὴ καὶ αὐτοὶ συνδιαφθαρῶσιν ἐκ τῆς ἀνυδρίας τοῦ τόπου καὶ ἐρημίας. Οὓς ἰδὼν ἀπιέναι μέλλοντας ὁ Ἰουδαῖος ἤρξατο μετὰ κλαυθμοῦ πρὸς αὐτοὺς λέγειν· « Όρη κίς, ω ὑμᾶς τὸν ποιήσαντα τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν, καὶ κατελθόντα ἐπὶ σωτηρίᾳ τῶν ἀνθρώπων, καὶ μέλλοντα κρῖναι ζῶντας καὶ νεκρούς, μὴ ἐάσητέ με ἀποθανεῖν Ἑβραῖον, ἀλλὰ βαπτίσατέ με, καὶ οὕτως ἀπέλθατε. » Οἱ δέ φασιν· « Οὐκ ἔξεστιν ἡμῖν τοῦτο ποιῆσαι κοσμικοῖς οὔσι καὶ χειροτονίαν μὴ ἔχουσιν 15, ἀλλ' οὐδὲ πάλιν ὕδωρ ἔστιν ἐνταῦθα, καθὼς ὁρᾷς. » Ο θὲ μᾶλλον ἐπέμενε τοῖς αὐτοῖς ὅρκοις ἐκβιαζόμενος αὐτοὺς καὶ κατακρίνων. Ἐν Βαβύλας, Λ. Κ. καὶ Εὐγένιος γέγονεν ἐπίσκοπος Βυζαντίου στη κε'. 0.08 Μ. Βαλβῖνον ἐδ. Πουλιανὸς μ. β' καὶ ἐσφάγη ἐν πολέμῳ ὁ δὲ Γ. προεγεγόνει Κ. π. Μ. Φίλιππος δὲ ὁ ἔπαρχος τὸν σ. δ. τῷ στ. ἐκώλυσεν. Οι υπάρχου ο μάρτυρος Μάξιμος Β. καὶ Γορδιανός μῆνας β' καὶ ἀπεσφάγη ὑπὸ στρατιωτών Ποπλίου ? — Μ. δὲ τοῦτον (Βαλβίνον) ἐδ. Ιόνωρος Ἰουνώρων θλασθεὶς τὸν μηρόν ο βασιλεία Ἰουνίωρος Βαλβίνον Ιουνωμ. Ονίωρος Περὶ τοῦ βαπτισθέντος Ἰουδαίου μετὰ τῆς ψάμμου, σ. χρ. κατὰ τὴν ἔρημον καὶ ἀῤῥω· στία συσχεθεί; Έχοντας CHRONICON. LIB. III. - quod Christianis Alexander ravisset, et perse- B C cutionem magnam contra Christianos excitavit. Sub eo Laurentius et Cyprianus, Balbinus, Eu- lampius et Eulampia et sanctus Sozon. fidem confessi suut CXLIX. Regnum Papieni. Post Maximinum imperavit Pupienus Publianus tribus mensibus. Eodem autem modo et isti a militibus interfecti sunt. Similiter et Gordianus, qui a Maximino Cæsar factus est et imperavit ipse, occisus est, quia Phi- lippus præfectus prohibuerat ne frumentum trans- veheretur ad milites. Philippus vero iste pater erst sanctæ Eugeniæ. Sub Maximo et Gordiano Africanus scriptor clarus evasit. CL, Reguun Balbini. Post Publium imperavit Balbinus Junior menses tres, qui primus fecit, candidatos et protectores; cum ordinem scholasticorum constituisset, vocavit eum Juniorem a proprio suo nomine. CLI. Regnum Gordiant. Post Balbinum imperavit Gordianus, filius ejus, annos sex; cum in bello una cum equo corruisse! femore fracto, interiit. Post Gordianum, imperavit Junior, filius ejus, annis duobus, et hydropicus mortuus est. Sub illo Hebræus quidam cum Christianis una iter facicns per desertum locum in Syria, infirma- tus est, ita ut omnino moveri non posset ; Christiani qui cum eo erant simul statuerunt multis cum lacrymis ut illum derelinquerent, reformidantes ne ipsi quoque perirent ob ariditatem loci et solitudi- nem. Quos videns Judæus mox discessuros, incepit cum gemitibus illis dicere: • Adjuro vos per illum qui fecit cœlum et terram, et qui descenolit ad salvandos homines, et judicaturus est vivos et mor- tuos, ne sinatis me mori Hebræum, sed baptizate me, et postea discedite. » Hi vero dicunt : « Nobis non licet hoc facere, cum simus sæculares et im- positionem manuum non habeainus, et insuper non (3) D est hic aqua, ut vides. Ille autenn magis persevera bat iisdem juramentis compellens eos et condem- nans. Cum ergo valde inopes essent consilii, dixit Varia lectiones et notæ. * Ced. 451,2,3. sub Gerdiamo : Ced. 451,5.6. * De Balbino et Gordiano Leo, Cerl. s Ced. 450,22-451,2 cod. Ced. Leo. ' Cod. 450,21-22. • 238. Mart. * Cod. 451,7-10. et cod. * Mart. (5440) Ced. 451,11,12. * add. Ced. ' & Ced. sed A. Vic- tor. XXVIII, 1. Gordianus nepos Gordiani annos sex. · Ced. Ced. 451,13,14. - cod. cod. Ced. rubrica cod. Ged. 459,21-440,19 de Veri tempore, in quod propter distinctionem inter Jaicos et ordinibus sacris insignitos hæc minus quadrant; accedit, quod ep. Alexandria Dionysius. NONIN- si in ammos 249-205 cadit; Glyc. sub Philippo refert. Ged. Ged. calera breviora exhibens. cod. - - " (2) Μετά Γορδιανὸν ἐβασίλευσε Ἰουνίωρ ", ὁ υἱὸς

τὴν ἁμαρτίαν καὶ τὴν τιμωρίαν τοῦ Σαούλ καὶ υξίου ὑποστήσεται. . Οὐ μὴν δὲ, < ἀλλ᾽ οὐδὲ τοῖς λοιποῖς κληρικοῖς ἐπιτρέπομεν βαπτίζειν, οἷον διακόνοις, ἢ ἀναγνώσταις ", ἢ ψάλταις, ἢ ὑπηρέταις, ἀλλ᾽ ἢ μόνοι; ἐπισκόποις καὶ πρεσβυτέροις, εξυπη- ρετουμένων αὐτοῖς τῶν διακόνων·οἱ δὲ τολμῶντες τοῦτο, τῶν Κορητῶν ὑποίσουσι τὴν δίκην· — καὶ μέντοι οὐδὲ πρεσβυτέροις χειροτονεῖν διάκονον, ἢ διακόνισσαν, ἢ ἀναγνώστας, ἢ ὑπηρέτας, ἢ πυλω - ρούς, ἀλλ᾽ ἢ μόνοις τοῖς ἐπισκόποις. Αὕτη γάρ ἐστιν ἡ τάξις ἡ ἔννομος ἐκκλησιαστικὴ καὶ θεάτ ρεστος ἁρμονία καὶ κατάστασις. ο Μάτην οὖν έρε σχελοῦσιν ή, τόγε ἀληθέστερον εἰπεῖν, θεομαχοῦ- σιν "οὶ τὰ τῆς ἱερωσύνης χαρίσματα καὶ ἐνεργήματα κοσμικοῖς ἀνδράσι καὶ γυναιξὶν ἀπονέμοντες ἐπὶ καταστροφῇ τῶν ἀκουόντων καὶ πειθόμενοι τῇ ματαιολογία και φλυαρίᾳ τῶν μηδὲ ὅτι ποτέ ἐστιν Ιερωσύνη καὶ διαφορὰ κοσμικοῦ τε καὶ ἱερέως πάμπαν εἰδότες.) ΡΝΒ΄. Βασιλεία Ιουστιλλιανοῦ. * Μετὰ Ἰούνωρον ἐβασίλευσε Ἰουστιλλιανὸς ἔτη β', καὶ φλεβοτομηθεὶς ἐξεχύθη τὸ αἷμα αὐτοῦ ἐν τῷ καθεύδειν καὶ λειποθυμήσας ἀπέθανε. ΡΝΓ. Βασιλεία Φιλίππου. “ Μετά Ἰουστιλλιανὸν ἐβασίλευσε Φίλιππος (σὺν υἱῷ αὐτοῦ) ἔτη ε' 38. Οὗτος οι γνησίως ἐπίσ στευσεν εἰς τὸν Χριστὸν, συνέσει καὶ ἐπιεικείᾳ κεκοσμημένος· ὡρμᾶτο δὲ ἀπὸ Βόστρων 30. (2) Κτίσας δὲ πόλιν ἐν τῇ Εὐρώπῃ ἐκάλεσεν αὐτὴν ἐπὶ τῷ ἰδίῳ ὀνόματι Φιλιππούπολιν. ** (3) Οὗτος σπονδὰς εἰρηνικὰς (964) ἐποίησε μετὰ Σαπώρου, τοῦ Περσῶν βασιλέως 3, [ᾶς ἐθαυ- μάζετο ἐπὶ] μεγέθει σώματος· μέχρι γὰρ ἐκείνου τ οὐκ ἦν ἄνθρωπος τοιοῦτος ει φανερωθείς ] 49. (4) 'Ανηρέθη δὲ ἅμα] τῷ υἱῷ * (ὁ Φίλιππος) ἀγωνιζόμενος ὑπὲρ Χριστιανῶν ὑπὸ Δε[κίου], (ός καὶ κατέσχε τὴν βασιλείαν ἔτη β'. πολλοὶ ἐμαρτύρησαν. (6) Τοῦτον διαδέχεται Γάλλος καὶ Βολοσιανὸς Στη β'. ΡΝΔ'. Βασιλεία Ουαλεριανοῦ. • Τούτους Ουαλεριανὸς καὶ Γαλλιανός διαδέχονται Έτη ιε'. * Μετὰ δὲ Φίλιππον ἐβασίλευσε σε Ουαλεριανός ἔτος α' καὶ ἐσφάγη ὑπὸ τοῦ λαοῦ 40. ΡΝΕ'. Περὶ τῆς λοιμικῆς νόσου. Εφ᾽ οὗ ἐπὶ πᾶσαν τὴν οἰκουμένην τοῦ Θεοῦ ὀργὴν μεγάλην ἐκπέμψαντος, λοιμώδης νόσος τὸ ἀνα θρώπινον γένος διέφθειρεν (εἰς ἐξάλειψιν) - ἀπὸ γὰρ τῆς γῆς καὶ τῆς θαλάσσης ἀτμοί τινες δ. ἀν. ἢ ψ. ἢ πυλωροῖς ἢ ὑπ. . 16. ἐξυπηρετουμ. ά. τοῖς διακόνοις ἑαυτήν ἢ ᾠδούς ἀλλὰ μ. οι αἱρεσιολογοῦσι? ἐν τῷ κ. ἐξ. τὸ ά. ζ' ὃς ὑπῆρχε τῆς τῶν Χριστιανῶν πίστεως σπουδαστής συν. Βόστραν Βόστρας Βόστρων της Ευρώπης ἔνθα καὶ π. ε. ὀνομάσας ά. Φ. εποίει Σ. β. Π. σου τοῦ χρόνου ει τηλικοῦτος ἀν. οὐκ ὤφθη υἱῷ ὑ. χ. κατὰ Δ. ἀγ. Δέκιος αὐτοῦ CHRONICON. - - LIB. III. pœnam sustinebunt, et sane nec presbyteris qui- dem permittimus consecrare diaconum, aut diaco- nissan, aut lectores, aut ministros, aut janitores, sed solis episcopis. Hic enim est ordo, hæc est legitima, ecclesiastica et Deo placens dispositio et institutio. Frustra igitur cavillantur, aut, quod dictu quidem verius est, adversus Deum luctantur, qui sacerdotii dona et facultates sæcularibus viris et mulieribus tribuunt ad subversionem audientium, persuasi va- niloquentia et garrulitate eorum qui omnino ne- sciunt esse revera sacerdotium et inter sæcularem sacerdotemque discrimen. A Qui vero id ausi fuerint, Core et sociorum ejus B C D CLII. Regnum Justilliani. Post Juniorem imperavit Justillianus annos duo, et rupta vena effusus est, dum dormiret, sanguis ejus, et exanimatus mortuus est. CLIII. Regnum Philippi. Post Justillianum imperavit Philippus cum filio suo annos quinque. Hic Bostra oriundus, vere in Christum credidit, intelligentia et æquitate ornatus. Edificavit urbem in Europa, quam suo ipsius nomine Philippopolim nominavit. Ilic inducias fecit cum Sapore, rege Persarum, quem demirabantur ob magnitudinem corporis; aute enim hunc nunquam visus erat vir hujus staturæ. El occisus est, simul cum filio suo, Philippus, certans pro Christianis, a Decio, qui tenuit quoque imperium annis duobus. Sub eo, valida persecutione factə, multi fidem confessi sunt. Succedunt ei Gallus et Volusianus annos duo. CLIV. Regnum Valeriani. His succedunt Valerianus et Gallianus annos quindecim. Post Philippum vero imperavit Valerianus anno uno, et occisus est a populo. CLV. De pestilente morbo. Sub eo super universam terram Deo iram magnam immittente, pestilens morbus hominum genus ad internecionem delevit; a terra enim et mari vapores peculiares ascendebant, et insuper venti et Varia lectiones et notæ. Chr. XXVI. " cod. cod. * add. C. G. Ced. 451,17-19. Marci (Philippi) annos III huic Hostiliano præmittens. Ced. ** (5445) Ced. 151,20-22. " Eus. Ged. " Ged. cod. - Leo, Ced. cum seqq. conjungentes, sed Ζon. " Cell. 451,22,23 Ced. 451,25-452,2. Gel. Ced. add. Ged. Leo. Ced., Leo Glyc. . codex mutilus in angulo hujus folii superiori. * (5452) Çed 452,2,3. Ced. (5454). *255 (5456). Ced. 452,4-12. add. eod. * add. Ced. Ced. 452,1-12 cum pestis fuerit sub Gallo et Volusiano a. (Cel, 452,19-23), sub Decio (Eus. 11, 209). (5) Ἐπὶ τούτου διωγμοῦ μεγάλου [γεγονότος],

τὴν ἁμαρτίαν καὶ τὴν τιμωρίαν τοῦ Σαούλ καὶ υξίου ὑποστήσεται. . Οὐ μὴν δὲ, < ἀλλ᾽ οὐδὲ τοῖς λοιποῖς κληρικοῖς ἐπιτρέπομεν βαπτίζειν, οἷον διακόνοις, ἢ ἀναγνώσταις ", ἢ ψάλταις, ἢ ὑπηρέταις, ἀλλ᾽ ἢ μόνοι; ἐπισκόποις καὶ πρεσβυτέροις, εξυπη- ρετουμένων αὐτοῖς τῶν διακόνων·οἱ δὲ τολμῶντες τοῦτο, τῶν Κορητῶν ὑποίσουσι τὴν δίκην· — καὶ μέντοι οὐδὲ πρεσβυτέροις χειροτονεῖν διάκονον, ἢ διακόνισσαν, ἢ ἀναγνώστας, ἢ ὑπηρέτας, ἢ πυλω - ρούς, ἀλλ᾽ ἢ μόνοις τοῖς ἐπισκόποις. Αὕτη γάρ ἐστιν ἡ τάξις ἡ ἔννομος ἐκκλησιαστικὴ καὶ θεάτ ρεστος ἁρμονία καὶ κατάστασις. ο Μάτην οὖν έρε σχελοῦσιν ή, τόγε ἀληθέστερον εἰπεῖν, θεομαχοῦ- σιν "οὶ τὰ τῆς ἱερωσύνης χαρίσματα καὶ ἐνεργήματα κοσμικοῖς ἀνδράσι καὶ γυναιξὶν ἀπονέμοντες ἐπὶ καταστροφῇ τῶν ἀκουόντων καὶ πειθόμενοι τῇ ματαιολογία και φλυαρίᾳ τῶν μηδὲ ὅτι ποτέ ἐστιν Ιερωσύνη καὶ διαφορὰ κοσμικοῦ τε καὶ ἱερέως πάμπαν εἰδότες.) ΡΝΒ΄. Βασιλεία Ιουστιλλιανοῦ. * Μετὰ Ἰούνωρον ἐβασίλευσε Ἰουστιλλιανὸς ἔτη β', καὶ φλεβοτομηθεὶς ἐξεχύθη τὸ αἷμα αὐτοῦ ἐν τῷ καθεύδειν καὶ λειποθυμήσας ἀπέθανε. ΡΝΓ. Βασιλεία Φιλίππου. “ Μετά Ἰουστιλλιανὸν ἐβασίλευσε Φίλιππος (σὺν υἱῷ αὐτοῦ) ἔτη ε' 38. Οὗτος οι γνησίως ἐπίσ στευσεν εἰς τὸν Χριστὸν, συνέσει καὶ ἐπιεικείᾳ κεκοσμημένος· ὡρμᾶτο δὲ ἀπὸ Βόστρων 30. (2) Κτίσας δὲ πόλιν ἐν τῇ Εὐρώπῃ ἐκάλεσεν αὐτὴν ἐπὶ τῷ ἰδίῳ ὀνόματι Φιλιππούπολιν. ** (3) Οὗτος σπονδὰς εἰρηνικὰς (964) ἐποίησε μετὰ Σαπώρου, τοῦ Περσῶν βασιλέως 3, [ᾶς ἐθαυ- μάζετο ἐπὶ] μεγέθει σώματος· μέχρι γὰρ ἐκείνου τ οὐκ ἦν ἄνθρωπος τοιοῦτος ει φανερωθείς ] 49. (4) 'Ανηρέθη δὲ ἅμα] τῷ υἱῷ * (ὁ Φίλιππος) ἀγωνιζόμενος ὑπὲρ Χριστιανῶν ὑπὸ Δε[κίου], (ός καὶ κατέσχε τὴν βασιλείαν ἔτη β'. πολλοὶ ἐμαρτύρησαν. (6) Τοῦτον διαδέχεται Γάλλος καὶ Βολοσιανὸς Στη β'. ΡΝΔ'. Βασιλεία Ουαλεριανοῦ. • Τούτους Ουαλεριανὸς καὶ Γαλλιανός διαδέχονται Έτη ιε'. * Μετὰ δὲ Φίλιππον ἐβασίλευσε σε Ουαλεριανός ἔτος α' καὶ ἐσφάγη ὑπὸ τοῦ λαοῦ 40. ΡΝΕ'. Περὶ τῆς λοιμικῆς νόσου. Εφ᾽ οὗ ἐπὶ πᾶσαν τὴν οἰκουμένην τοῦ Θεοῦ ὀργὴν μεγάλην ἐκπέμψαντος, λοιμώδης νόσος τὸ ἀνα θρώπινον γένος διέφθειρεν (εἰς ἐξάλειψιν) - ἀπὸ γὰρ τῆς γῆς καὶ τῆς θαλάσσης ἀτμοί τινες δ. ἀν. ἢ ψ. ἢ πυλωροῖς ἢ ὑπ. . 16. ἐξυπηρετουμ. ά. τοῖς διακόνοις ἑαυτήν ἢ ᾠδούς ἀλλὰ μ. οι αἱρεσιολογοῦσι? ἐν τῷ κ. ἐξ. τὸ ά. ζ' ὃς ὑπῆρχε τῆς τῶν Χριστιανῶν πίστεως σπουδαστής συν. Βόστραν Βόστρας Βόστρων της Ευρώπης ἔνθα καὶ π. ε. ὀνομάσας ά. Φ. εποίει Σ. β. Π. σου τοῦ χρόνου ει τηλικοῦτος ἀν. οὐκ ὤφθη υἱῷ ὑ. χ. κατὰ Δ. ἀγ. Δέκιος αὐτοῦ CHRONICON. - - LIB. III. pœnam sustinebunt, et sane nec presbyteris qui- dem permittimus consecrare diaconum, aut diaco- nissan, aut lectores, aut ministros, aut janitores, sed solis episcopis. Hic enim est ordo, hæc est legitima, ecclesiastica et Deo placens dispositio et institutio. Frustra igitur cavillantur, aut, quod dictu quidem verius est, adversus Deum luctantur, qui sacerdotii dona et facultates sæcularibus viris et mulieribus tribuunt ad subversionem audientium, persuasi va- niloquentia et garrulitate eorum qui omnino ne- sciunt esse revera sacerdotium et inter sæcularem sacerdotemque discrimen. A Qui vero id ausi fuerint, Core et sociorum ejus B C D CLII. Regnum Justilliani. Post Juniorem imperavit Justillianus annos duo, et rupta vena effusus est, dum dormiret, sanguis ejus, et exanimatus mortuus est. CLIII. Regnum Philippi. Post Justillianum imperavit Philippus cum filio suo annos quinque. Hic Bostra oriundus, vere in Christum credidit, intelligentia et æquitate ornatus. Edificavit urbem in Europa, quam suo ipsius nomine Philippopolim nominavit. Ilic inducias fecit cum Sapore, rege Persarum, quem demirabantur ob magnitudinem corporis; aute enim hunc nunquam visus erat vir hujus staturæ. El occisus est, simul cum filio suo, Philippus, certans pro Christianis, a Decio, qui tenuit quoque imperium annis duobus. Sub eo, valida persecutione factə, multi fidem confessi sunt. Succedunt ei Gallus et Volusianus annos duo. CLIV. Regnum Valeriani. His succedunt Valerianus et Gallianus annos quindecim. Post Philippum vero imperavit Valerianus anno uno, et occisus est a populo. CLV. De pestilente morbo. Sub eo super universam terram Deo iram magnam immittente, pestilens morbus hominum genus ad internecionem delevit; a terra enim et mari vapores peculiares ascendebant, et insuper venti et Varia lectiones et notæ. Chr. XXVI. " cod. cod. * add. C. G. Ced. 451,17-19. Marci (Philippi) annos III huic Hostiliano præmittens. Ced. ** (5445) Ced. 151,20-22. " Eus. Ged. " Ged. cod. - Leo, Ced. cum seqq. conjungentes, sed Ζon. " Cell. 451,22,23 Ced. 451,25-452,2. Gel. Ced. add. Ged. Leo. Ced., Leo Glyc. . codex mutilus in angulo hujus folii superiori. * (5452) Çed 452,2,3. Ced. (5454). *255 (5456). Ced. 452,4-12. add. eod. * add. Ced. Ced. 452,1-12 cum pestis fuerit sub Gallo et Volusiano a. (Cel, 452,19-23), sub Decio (Eus. 11, 209). (5) Ἐπὶ τούτου διωγμοῦ μεγάλου [γεγονότος],

Λ ἀνῄεσαν· καὶ πρὸς τούτοις ἄνεμοι καὶ αὖραι τῶν Β ποταμῶν καὶ λιμνῶν ἀνιμήσεις οι ἀνέπνεον ", ὡς νομίζειν νεκρῶν ἰχώρας εἶναι τὰς δρόσους. Συν- εχῶς ' οὖν ἐκ τοῦ τοιούτου λοιμοῦ σε τὴν γῆν συν- εἶχε βαρέα καὶ ἀνίατα νοσήματα ", ὡς ἄπειρον καὶ ἀναρίθμητον γενέσθαι τῶν ἀνθρώπων τὸν ὅλε θρον στο θρήνοί τε καὶ οἰμωγαὶ διὰ τὸ πλῆθος τῶν ὀλλυμένων ἐγίνετο πανταχοῦ καὶ, οὐδὲν τῶν ἐπὶ θανάτου τῶν πρωτοτόκων Αἰγύπτου ἀπολειπόμενον οὐ γὰρ ἦν σε οἰκία, ἐν ᾗ οὐκ ἦν τεθνηκὼς ἀπώζων · καὶ οἱ μὲν τῶν ἐθνῶν ἀπηνεῖς ἄνθρωποι τὴν τοῦ νοσήματος ἐκτρεπόμενοι βλάβην καὶ τὴν τοῦ θανάτου μετάδοσιν, ἀτάφους καὶ ἡμιθανεῖς ἔρριπτον τοὺς ἀνθρώπους, οὐ συγγενῶν, οὐ φίλων, οὐκ ἄλλων τινῶν ἐγγυτέρων φειδόμενοι, εἰ καὶ τὴν ὀργὴν καὶ τὸν ὄλεθρον οὐκ ἐξέφυγον. Οἱ δὲ πλεῖστοι τῶν φο σουμένων τὸν Κύριον, ἀπαραφυλάκτως τοὺς νοσοῦν· τας θεραπεύοντες (καὶ τοῦ πάθους μεταλαμβάνοντες, τοῦ βίου ἀπηλλάττοντο· ἄλλοι δὲ ἑτέρους νοσοκο μίσαντες καὶ ἀνεθῆναι τῆς νόσου ποιήσαντες, ἀπε γένοντα) εἰς αὐτοὺς τὸν ἐκείνων θάνατον ἐπισπασά μένοι 60. Βασιλεία Γάλλου. οι Μετὰ δὲ Ούαλεριανὸν ἐβασίλευσε Γάλλος σ υἱὸς αὐτοῦ, μῆνα ἕνα 6. (2) καὶ ἐσφάγη καθεύδων ὑπὸ τῆς ἰδίας γυναικός. ΡΝΖ'. Βασιλεία Δεκίου. « Μετὰ δὲ Γάλλον ἐβασίλευσε Δέκιος ἔτη β', καὶ ἐσφάγη σε (ἐν τῷ πολέμῳ σὺν τοῖς αὐτοῦ παισὶν) ὑπὸ Σκυθῶν ὑποθήκαις Γάλλου (καὶ Βολοσια νοῦ) ἐν τέλματι σε ἀποπνιγέντες “, ἀξίαν τιμωρίαν τῆς ἑαυτῶν θηριωδίας ευρόντες, ώς μηδὲ μέρος το τῶν σωμάτων αὐτῶν εὑρεθήναι. (2) Ἐπὶ τούτου ἦν Κλήμης ὁ Στρωματεύς, Αφρικανὸς, καὶ Γρηγόριος ὁ Θαυματουργὸς καὶ Ναυάτος πρεσβύτερος, ὃς τοὺς ἐπιθύσαντας “ και μετανοοῦντας οὐκ ἐδέχετο. Ἐπὶ Δεκίου ὁ ἅγιος Κυπριανός τι ἐμαρτύ ρησε, καὶ οἱ ζ' παῖδες οἱ ἐν Ἐφέσῳ, καὶ οἱ δ' ἐν Κρήτη), Βαβύλας Αντιοχείας, καὶ Φλανιανὸς Ρώ μης, καὶ ᾿Αλέξανδρος Ἱεροσολύμων, καὶ Διονύσιος Αλεξανδρείας, ἐμαρτύρησαν (καὶ ἄλλοι ἀναρίθμης τοι)· καὶ Ελκεταῖος αιρεσιάρχης εγνωρίζετο. ** (4) Οὗτος (ὁ Δέκιος) ἐθέσπισεν ἐν Ῥώμῃ τὰς Χριστιανὰς γυναῖκας μὴ ἐξεῖναι κατακαλύπτεσθαι τὴν κεφαλὴν, οἰόμενος διὰ τῆς νομιζομένης αἰσχύ. νης ταύτης εἰς εἰδωλολατρείαν (αὐτὰς) ελκύσαι τα αἱ δὲ μᾶλλον προθύμως) ἀκατακάλυπτοι προήσε συνεἶχον και - 14823- το καὶ οἱ μὲν οι ἀνημείσεις ἀπέπνεον συνεχείς σε ἐκ τούτου λοιμοί ν. καὶ ἀπ. σε όλ. ὥστε τοὺς πλείονας τῶν τεθνεώτων ἀτάφους ὑπολιμπάνεσθαι δίδοτο δὲ ἡ νότος αὕτη ἀπό τε εἱμάτων καὶ ψιλῆς θέας· οὐ γὰρ ε τ. οὐκ ἦν φόβῳ τοῦ μὴ μεταλαβεῖν τῆς νόσου, ἀτάφους εἴων τοὺς τεθνηκότας, οἱ εὐσεβέστεροι δὲ ἀπ. τὴν νόσον ἐπεσπῶντο καὶ σὺν ἐκείνοις ἢ μετ' ἐκείνοις τὸν βίον μετήλλαττον Γ. καὶ Βουλουσιανὸς ἔτη β', μ. η. ἀνῃρέ η δὲ Δ. ὑπό ἐν πάλματι ἐν ἀποπνιγείς μετὰ τοῦ ἰδίου υἱοῦ ὡς μ. τὰ σώματα α. κ. ἄξιον τῆς θ. ά. θάνατον εὑράμενοι ἐπ. ἐν διωγμῷ μὲ οὐκ ἐδ. Κ. καὶ ἡ ἁγία Ιουστίνα ἐμαρτύρησαν καὶ οἱ ἐν Ἑ. ζ' π. καὶ πλῆθος ἁγίων πολύ. Κελ Τα ελκύσειν GEORGII HAMARTOLI aura fluviorum et paludum evaporationes ella- bant, ita ut credidisses mortuorum saniem pro rore stillare. Confestim igitur per hanc pestem graves et insanabiles morbi terram obtinuerunt, ita ut infinita et innumerabilis fieret multitu- do intereuntium; lamentationesque et gemitus, propter numerum pereuntium, ubique exaudie- bantur, nihilque desolationis in nece primoge- nitorum Ægypti relictum ; nulla enim erat do- mus in qua male olens non esset cadaver. Equi- deni crudeles ex gentibus homines, morbi noxam declinantes et mortis communicationem, iusepul- tos et semineces projiciebant homines, nec consan- guineis, neque amicis neque aliis quibusdam afli- nioribus parcentes, nec tamen iram et interitum'effu- gicbant. E contra maxima pars timentium Domi- num, sine cautela agrolos curantes et mali partie cipes facti, vita privabantur; alii vero postquam ægros curavissent et a morbo relevassent, ad se ipsos mortem illorum attrahebant. CLVI. Regnum Galli. Post Valerianum autem insperavit Gallus, filius ejus, niensem unum, et dormiens a propria ipsius conjuge jugulatus est. CLVII. Regnum Decii. Post Gallum autem imperavit Decius annos duo, et periit in bello cum filiis suis: a Scythis, consi- liantibus Gallo et Volusiano, in palude suffocati, C justam crudelitatis suæ pœnam invenerunt, ita ut ne pars quidem corporum corum reperta sit. Sub illo degebant Clemens, Stromatum anctor, Africanus, et Gregorius Thaumaturgus, et Novatus, presbyter, qui non recipiebat eos qui postquam idolis sacrificassent ad pœnitentiam redibant. Sub Decio sanctus Cyprianus fidem confessus est, et septem pueri Ephesi, et quatuor in Creta, Baby- las Antiochiæ, et Flavianus Romæ, et Alexander Hierosolymæ, et Dionysius Alexandriæ, et aliorum prope infinitus numerus martyrio coronati sunt; ct Elcesæus hæresiarcha innotuit. . PNG'. TO • (3) Decius prohibuit ne Romæ Christianæ mu- lieres caput velarent, putans eas, ut vitarent quod D æstimabatinfamiam, ad idololatriam essetransituras; at istæ potius alacri animo non velatæ procedebant; unde usque ad id temporis perfectæ quidem Chri- Varia lectiones et notæ. cod. Cod. Ged. Ced. Ced. Ced. Ced. Cod. Ced. “ Ged. • (5454) Ced. 452,13. « Ced. Lus. Ced. 455,3. *251 (5452) Ced. 453,6,20-24, A Slav. Ced. cod. Ced. Ced. 453,17-19. Ged. s Ced. 453,7,15-20. * calo; cod. ” Ced. 453,9-15. cod. ||

Λ ἀνῄεσαν· καὶ πρὸς τούτοις ἄνεμοι καὶ αὖραι τῶν Β ποταμῶν καὶ λιμνῶν ἀνιμήσεις οι ἀνέπνεον ", ὡς νομίζειν νεκρῶν ἰχώρας εἶναι τὰς δρόσους. Συν- εχῶς ' οὖν ἐκ τοῦ τοιούτου λοιμοῦ σε τὴν γῆν συν- εἶχε βαρέα καὶ ἀνίατα νοσήματα ", ὡς ἄπειρον καὶ ἀναρίθμητον γενέσθαι τῶν ἀνθρώπων τὸν ὅλε θρον στο θρήνοί τε καὶ οἰμωγαὶ διὰ τὸ πλῆθος τῶν ὀλλυμένων ἐγίνετο πανταχοῦ καὶ, οὐδὲν τῶν ἐπὶ θανάτου τῶν πρωτοτόκων Αἰγύπτου ἀπολειπόμενον οὐ γὰρ ἦν σε οἰκία, ἐν ᾗ οὐκ ἦν τεθνηκὼς ἀπώζων · καὶ οἱ μὲν τῶν ἐθνῶν ἀπηνεῖς ἄνθρωποι τὴν τοῦ νοσήματος ἐκτρεπόμενοι βλάβην καὶ τὴν τοῦ θανάτου μετάδοσιν, ἀτάφους καὶ ἡμιθανεῖς ἔρριπτον τοὺς ἀνθρώπους, οὐ συγγενῶν, οὐ φίλων, οὐκ ἄλλων τινῶν ἐγγυτέρων φειδόμενοι, εἰ καὶ τὴν ὀργὴν καὶ τὸν ὄλεθρον οὐκ ἐξέφυγον. Οἱ δὲ πλεῖστοι τῶν φο σουμένων τὸν Κύριον, ἀπαραφυλάκτως τοὺς νοσοῦν· τας θεραπεύοντες (καὶ τοῦ πάθους μεταλαμβάνοντες, τοῦ βίου ἀπηλλάττοντο· ἄλλοι δὲ ἑτέρους νοσοκο μίσαντες καὶ ἀνεθῆναι τῆς νόσου ποιήσαντες, ἀπε γένοντα) εἰς αὐτοὺς τὸν ἐκείνων θάνατον ἐπισπασά μένοι 60. Βασιλεία Γάλλου. οι Μετὰ δὲ Ούαλεριανὸν ἐβασίλευσε Γάλλος σ υἱὸς αὐτοῦ, μῆνα ἕνα 6. (2) καὶ ἐσφάγη καθεύδων ὑπὸ τῆς ἰδίας γυναικός. ΡΝΖ'. Βασιλεία Δεκίου. « Μετὰ δὲ Γάλλον ἐβασίλευσε Δέκιος ἔτη β', καὶ ἐσφάγη σε (ἐν τῷ πολέμῳ σὺν τοῖς αὐτοῦ παισὶν) ὑπὸ Σκυθῶν ὑποθήκαις Γάλλου (καὶ Βολοσια νοῦ) ἐν τέλματι σε ἀποπνιγέντες “, ἀξίαν τιμωρίαν τῆς ἑαυτῶν θηριωδίας ευρόντες, ώς μηδὲ μέρος το τῶν σωμάτων αὐτῶν εὑρεθήναι. (2) Ἐπὶ τούτου ἦν Κλήμης ὁ Στρωματεύς, Αφρικανὸς, καὶ Γρηγόριος ὁ Θαυματουργὸς καὶ Ναυάτος πρεσβύτερος, ὃς τοὺς ἐπιθύσαντας “ και μετανοοῦντας οὐκ ἐδέχετο. Ἐπὶ Δεκίου ὁ ἅγιος Κυπριανός τι ἐμαρτύ ρησε, καὶ οἱ ζ' παῖδες οἱ ἐν Ἐφέσῳ, καὶ οἱ δ' ἐν Κρήτη), Βαβύλας Αντιοχείας, καὶ Φλανιανὸς Ρώ μης, καὶ ᾿Αλέξανδρος Ἱεροσολύμων, καὶ Διονύσιος Αλεξανδρείας, ἐμαρτύρησαν (καὶ ἄλλοι ἀναρίθμης τοι)· καὶ Ελκεταῖος αιρεσιάρχης εγνωρίζετο. ** (4) Οὗτος (ὁ Δέκιος) ἐθέσπισεν ἐν Ῥώμῃ τὰς Χριστιανὰς γυναῖκας μὴ ἐξεῖναι κατακαλύπτεσθαι τὴν κεφαλὴν, οἰόμενος διὰ τῆς νομιζομένης αἰσχύ. νης ταύτης εἰς εἰδωλολατρείαν (αὐτὰς) ελκύσαι τα αἱ δὲ μᾶλλον προθύμως) ἀκατακάλυπτοι προήσε συνεἶχον και - 14823- το καὶ οἱ μὲν οι ἀνημείσεις ἀπέπνεον συνεχείς σε ἐκ τούτου λοιμοί ν. καὶ ἀπ. σε όλ. ὥστε τοὺς πλείονας τῶν τεθνεώτων ἀτάφους ὑπολιμπάνεσθαι δίδοτο δὲ ἡ νότος αὕτη ἀπό τε εἱμάτων καὶ ψιλῆς θέας· οὐ γὰρ ε τ. οὐκ ἦν φόβῳ τοῦ μὴ μεταλαβεῖν τῆς νόσου, ἀτάφους εἴων τοὺς τεθνηκότας, οἱ εὐσεβέστεροι δὲ ἀπ. τὴν νόσον ἐπεσπῶντο καὶ σὺν ἐκείνοις ἢ μετ' ἐκείνοις τὸν βίον μετήλλαττον Γ. καὶ Βουλουσιανὸς ἔτη β', μ. η. ἀνῃρέ η δὲ Δ. ὑπό ἐν πάλματι ἐν ἀποπνιγείς μετὰ τοῦ ἰδίου υἱοῦ ὡς μ. τὰ σώματα α. κ. ἄξιον τῆς θ. ά. θάνατον εὑράμενοι ἐπ. ἐν διωγμῷ μὲ οὐκ ἐδ. Κ. καὶ ἡ ἁγία Ιουστίνα ἐμαρτύρησαν καὶ οἱ ἐν Ἑ. ζ' π. καὶ πλῆθος ἁγίων πολύ. Κελ Τα ελκύσειν GEORGII HAMARTOLI aura fluviorum et paludum evaporationes ella- bant, ita ut credidisses mortuorum saniem pro rore stillare. Confestim igitur per hanc pestem graves et insanabiles morbi terram obtinuerunt, ita ut infinita et innumerabilis fieret multitu- do intereuntium; lamentationesque et gemitus, propter numerum pereuntium, ubique exaudie- bantur, nihilque desolationis in nece primoge- nitorum Ægypti relictum ; nulla enim erat do- mus in qua male olens non esset cadaver. Equi- deni crudeles ex gentibus homines, morbi noxam declinantes et mortis communicationem, iusepul- tos et semineces projiciebant homines, nec consan- guineis, neque amicis neque aliis quibusdam afli- nioribus parcentes, nec tamen iram et interitum'effu- gicbant. E contra maxima pars timentium Domi- num, sine cautela agrolos curantes et mali partie cipes facti, vita privabantur; alii vero postquam ægros curavissent et a morbo relevassent, ad se ipsos mortem illorum attrahebant. CLVI. Regnum Galli. Post Valerianum autem insperavit Gallus, filius ejus, niensem unum, et dormiens a propria ipsius conjuge jugulatus est. CLVII. Regnum Decii. Post Gallum autem imperavit Decius annos duo, et periit in bello cum filiis suis: a Scythis, consi- liantibus Gallo et Volusiano, in palude suffocati, C justam crudelitatis suæ pœnam invenerunt, ita ut ne pars quidem corporum corum reperta sit. Sub illo degebant Clemens, Stromatum anctor, Africanus, et Gregorius Thaumaturgus, et Novatus, presbyter, qui non recipiebat eos qui postquam idolis sacrificassent ad pœnitentiam redibant. Sub Decio sanctus Cyprianus fidem confessus est, et septem pueri Ephesi, et quatuor in Creta, Baby- las Antiochiæ, et Flavianus Romæ, et Alexander Hierosolymæ, et Dionysius Alexandriæ, et aliorum prope infinitus numerus martyrio coronati sunt; ct Elcesæus hæresiarcha innotuit. . PNG'. TO • (3) Decius prohibuit ne Romæ Christianæ mu- lieres caput velarent, putans eas, ut vitarent quod D æstimabatinfamiam, ad idololatriam essetransituras; at istæ potius alacri animo non velatæ procedebant; unde usque ad id temporis perfectæ quidem Chri- Varia lectiones et notæ. cod. Cod. Ged. Ced. Ced. Ced. Ced. Cod. Ced. “ Ged. • (5454) Ced. 452,13. « Ced. Lus. Ced. 455,3. *251 (5452) Ced. 453,6,20-24, A Slav. Ced. cod. Ced. Ced. 453,17-19. Ged. s Ced. 453,7,15-20. * calo; cod. ” Ced. 453,9-15. cod. ||

σαν το (963) ὅθεν το ἄχρι τοῦ νῦν αἱ μὲν ἀκριβεῖς Χριστιανῶν γυναῖκες ἀκατάλυπτοι προέρχονται, αἱ δὲ] Ἰουδαῖαι καὶ ἄπιστοι κατακαλύπτονται. ΡΝΗ'. Βασιλεία Αιμιλιανοῦ. * Μετὰ δὲ Δέκιον ἐβασίλευσεν [Αἰμιλιανός ἔτος α' 1], καὶ ἐσφάγη ἐν τῷ πολέμῳ το ΡΝΘ΄. Βασιλεία Γαλλιηνοῦ καὶ Ουαλεριανοῦ. σε Μετὰ Αἰμιλιανὸν ἐβασίλευσε Γαλλιηνὸς ἔτη ιε΄], καὶ ἐσφάγη ἐν τῷ πολέμῳ . " (2) Εφ' οὗ Αρτέμων καὶ Συνέπων οι αἱρεσι[άρχαι έγνωρίζ]οντο, καὶ Γρηγόριος ὁ Θαυ ματουργός (καὶ μαθητής Ωριγένους) διέπρεπεν 6. ΡΕ'. Βασιλεία Κλαυδίου. οι [Μετὰ Ουαλεριανὸν ἐβασίλευσε Κλαύδιος στη Β β'. Οὗτος πάππος γέγονε Κωνσταντίου, [τοῦ] πα- τρὸς Κωνσταντίνου τοῦ & Μεγάλου. " • (2) Ἐπὶ αὐτοῦ οἱ Σκύθαι περάσαντες καὶ τὰς πόλεις πορθήσαντες, [ἀ]πελθόντες εἰς ᾿Αθήνας παρέλαβον " αὐτὰς, καὶ συναγαγόντες πάντα τὰ βιβλία ἐβούλοντο καῦσαι · ὡς φρονῶν δέ τις ἐξ αὐτ τῶν ἐκώλυσεν αὐτούς, εἰπὼν, ὅτι περὶ ταῦτα οι Ῥωμαῖοι σχολάζοντες τῶν πολέμων ἀμελοῦσιν. (3) Οὗτος Αὐρηλιανὸν εἰς τὴν βασιλείαν προα γαγών (νόσῳ) τελευτᾷ. μας, Αειθαλείς, καὶ Ἰουλία, καὶ Φίλιππος. ΞΑ'. Βασιλεία Κυντιλιανοῦ. • Μετὰ Κλαύδιον ἐβασίλευσε Κυντιλιανός οι ἡμέ ρας ζ'. ΡΕΒ. Βασιλεία Αυρηλιανοῦ. ** (Μετὰ τοῦτον) ἐβασίλευσεν Αὐρηλιανός στη Γ', ἀνῃρέθη δὲ ὑπὸ στρατιωτῶν μεταξύ Ηρακλείας καὶ Βυζαντίου ἐν τῷ καλουμένῳ Καινῷ Φρουρίῳ, καὶ ἐκεῖ ἐτάφη. " Αυρηλιανός γὰρ ὠτακου- στὴν ἔσχεν ἀναφέροντα αὐτῷ πάντα τὰ γενόμενα οι καὶ λεγόμενα, ὃς ἀπειληθείς οι ποτε παρ' αὐτοῦ διά τινα αἰτίαν καὶ φοβηθείς, ἐμιμήσατο τὴν χεῖρα τοῦ βασιλέως καὶ ἐν γραφῇ ποιησάμενος το όνομα σίας δυναστῶν ὡς ἐπὶ θάνατον ἀχθησομένων ”, οι φοβηθέντες σε ἀνεῖλον αὐτόν. " • (2) Ἐπὶ τούτου ὁ ἅγιος Χαρίτων ώμολόγησε ', καὶ Μάνης ὁ μιαρὸς καὶ τρισκατάρατος ἀνεφύη, Χριστὸν ἑαυτὸν καὶ Πνεῦμα ἅγιον (ὁ δαιμονιώδης) μορφαζόμενος, (διὸ καὶ μαθητὰς ιβ' ὡς ὁ Χριστὸς ἐπαγόμενος), καὶ ἐκ πάσης αιρέσεως εἴ τι κακὸν το προβάσιν το δόξαν ηγούμεναι τὴν ὑπὲρ Χριστοῦ δοκοῦσαν ἀτιμίαν παρὰ τοῖς ἀνθρώποις ὅθεν ἄχρι τοῦ νῦν αἱ Ι. καὶ ἄ. [ΔΒ το Μηνας δ' ἐν τῷ παλατίῳ ὑπὸ τῶν στρατιωτῶν Ουαλεριανὸς καὶ Γαλλιηνός Οι ὑπὸ στρατιωτῶν πλησίον Μεδιολάνων ο ήχμαζε εκ ἁγίου ἁγ. καὶ μ. Ε. τούτου. π. παραλαβόντες καὶ τὰς Α. συνήγαγον π. τὰ β. καὶ ἡδ. κ. εἰ μή τις ἐξ ἀ. κρεῖττον τῶν ἄλλων κατὰ πολὺ φ. ἐκ σε ἀχθησομένους οι ἀδελφὸς Κλαυδίου ΛΕ φρ. ὅπερ ἐγχωρίως κενοφθώριον λέγεται· εἶχε γὰρ ὡ. Α. τινα, δ; ἀνέφερεν ά. λέγεται, ών εν Α. τινα, δ; ἀνέφερεν ά. να Ἐπὶ Αὐρηλιανού ψεκά γιν. λ. ἀπ. οὖν π. δας φασὶ κατενεχθῆναι ἀργυρᾶς ποιησαμένου ἀχθησάμενος οὗτοι φ. Περὶ τοῦ Μανέντος. καὶ Παῦλος ὁ Σαμοσατεὺς τοῦ θρόνου ᾿Αντιοχείας καθαιρεῖται, ἐφ᾽ οὗ ἐπὶ Αὐρηλιανοῦ CHRONICON. - LIB. III. Judææ vero et infideles velantur, A stianorum mulieres non operto procedunt capite; D CLVIII. Regnum Emiliani. Post Decium autem imperavit Æmilianus anno uno, et in bello occisus est. CLIX. Regnum Gallieni et Valeriani. Post Emilianum imperavit Gallienus annos quin- decim, et in bello occisus est. Sub eo Artemon et Synepon hæresiarchæ famosi erant, et Gregorius Thaumaturgus, discipulus Ori- genis, clarus erat. CLX. Regnum Claudia. Post Valerianum imperavit Claudius annos duo. Hic avus fuit Constantii, patris Constantini Magni. Sub eo irruentes Scythæ, depopulatis urbibus, invaserunt Athenas et ceperunt eas, collectosque libros omnes igui dare volebant; sapienter autem quidam ex illis prohibuit eos dicens, his rebus oc- cupatos Romanos bella non curaturos. Hic, cum Aurelianum ad imperium provexisset, morbo interiit. Sub Claudio martyrio coronati sunt sancti Ma- mas, Vitalis et Julia et Philippus. CLXI. Regnum Quintiliani. Post Claudium imperavit Quintilianus dies se- ptem. CLXII. Regnum Aureliani. Post illum imperavit Aurelianus annos sex, occi❤ susque est a militibus inter Heracleam et Byzan- tium, in loco vocato Novo Præsidio, et hic sepultus est. Aurelianus enim delatorem habuit quæcunque ſiebant et dicebantur ad se afferentem; isti cum ob quamdam causam Aurelianus olim minitatus esset, et ille timuisset, manum imperatoris imitatus est, et scripsit nomina potentium videlicet ad mortem ducendorum; qui timentes ipsum occiderunt impe- ratorem. Sub isto sanctus Chariton fidem confessus est, et Manes, impurus et scelestissimus homo, surrexit; qui Christum seipsum et Spiritum sanctum, homo dæmoniacus esse dixit ; quare discipulos duodecim, ad exemplum Christi, adductos, et ex amnis Varia lectiones et notæ. cod. cum verbis solis locus sit in angulo folii decerplο. (5476) Slav.] 'A. 16. Ced. 454, 1. Leo cum Victore. * Ged. (5476) Ged. 454,9. Leo, (ed. Ced. * Ced. 454,9,10. Cell. * (5471) Ced. 454,11,12. add. Leo. Ged. Ced. 434,12-17 Ced. Ced. 455,17,18. cod. " (5472) Ced. 454,19. add. Ged. Slav. "Ced. 455,1-8. A' Slav. - 22. Ced. Ced. Ced. Ced. #6 ● (Scholion.) Ced. cod. " Ged. " Taciti a° 6°. Eus. Ced. 455,8 457,1. · Ced. Leo. PATROL. GR. CX. (4) Ἐπὶ Κλαυδίου ἐμαρτύρησαν οἱ ἅγιοι το Μά

σαν το (963) ὅθεν το ἄχρι τοῦ νῦν αἱ μὲν ἀκριβεῖς Χριστιανῶν γυναῖκες ἀκατάλυπτοι προέρχονται, αἱ δὲ] Ἰουδαῖαι καὶ ἄπιστοι κατακαλύπτονται. ΡΝΗ'. Βασιλεία Αιμιλιανοῦ. * Μετὰ δὲ Δέκιον ἐβασίλευσεν [Αἰμιλιανός ἔτος α' 1], καὶ ἐσφάγη ἐν τῷ πολέμῳ το ΡΝΘ΄. Βασιλεία Γαλλιηνοῦ καὶ Ουαλεριανοῦ. σε Μετὰ Αἰμιλιανὸν ἐβασίλευσε Γαλλιηνὸς ἔτη ιε΄], καὶ ἐσφάγη ἐν τῷ πολέμῳ . " (2) Εφ' οὗ Αρτέμων καὶ Συνέπων οι αἱρεσι[άρχαι έγνωρίζ]οντο, καὶ Γρηγόριος ὁ Θαυ ματουργός (καὶ μαθητής Ωριγένους) διέπρεπεν 6. ΡΕ'. Βασιλεία Κλαυδίου. οι [Μετὰ Ουαλεριανὸν ἐβασίλευσε Κλαύδιος στη Β β'. Οὗτος πάππος γέγονε Κωνσταντίου, [τοῦ] πα- τρὸς Κωνσταντίνου τοῦ & Μεγάλου. " • (2) Ἐπὶ αὐτοῦ οἱ Σκύθαι περάσαντες καὶ τὰς πόλεις πορθήσαντες, [ἀ]πελθόντες εἰς ᾿Αθήνας παρέλαβον " αὐτὰς, καὶ συναγαγόντες πάντα τὰ βιβλία ἐβούλοντο καῦσαι · ὡς φρονῶν δέ τις ἐξ αὐτ τῶν ἐκώλυσεν αὐτούς, εἰπὼν, ὅτι περὶ ταῦτα οι Ῥωμαῖοι σχολάζοντες τῶν πολέμων ἀμελοῦσιν. (3) Οὗτος Αὐρηλιανὸν εἰς τὴν βασιλείαν προα γαγών (νόσῳ) τελευτᾷ. μας, Αειθαλείς, καὶ Ἰουλία, καὶ Φίλιππος. ΞΑ'. Βασιλεία Κυντιλιανοῦ. • Μετὰ Κλαύδιον ἐβασίλευσε Κυντιλιανός οι ἡμέ ρας ζ'. ΡΕΒ. Βασιλεία Αυρηλιανοῦ. ** (Μετὰ τοῦτον) ἐβασίλευσεν Αὐρηλιανός στη Γ', ἀνῃρέθη δὲ ὑπὸ στρατιωτῶν μεταξύ Ηρακλείας καὶ Βυζαντίου ἐν τῷ καλουμένῳ Καινῷ Φρουρίῳ, καὶ ἐκεῖ ἐτάφη. " Αυρηλιανός γὰρ ὠτακου- στὴν ἔσχεν ἀναφέροντα αὐτῷ πάντα τὰ γενόμενα οι καὶ λεγόμενα, ὃς ἀπειληθείς οι ποτε παρ' αὐτοῦ διά τινα αἰτίαν καὶ φοβηθείς, ἐμιμήσατο τὴν χεῖρα τοῦ βασιλέως καὶ ἐν γραφῇ ποιησάμενος το όνομα σίας δυναστῶν ὡς ἐπὶ θάνατον ἀχθησομένων ”, οι φοβηθέντες σε ἀνεῖλον αὐτόν. " • (2) Ἐπὶ τούτου ὁ ἅγιος Χαρίτων ώμολόγησε ', καὶ Μάνης ὁ μιαρὸς καὶ τρισκατάρατος ἀνεφύη, Χριστὸν ἑαυτὸν καὶ Πνεῦμα ἅγιον (ὁ δαιμονιώδης) μορφαζόμενος, (διὸ καὶ μαθητὰς ιβ' ὡς ὁ Χριστὸς ἐπαγόμενος), καὶ ἐκ πάσης αιρέσεως εἴ τι κακὸν το προβάσιν το δόξαν ηγούμεναι τὴν ὑπὲρ Χριστοῦ δοκοῦσαν ἀτιμίαν παρὰ τοῖς ἀνθρώποις ὅθεν ἄχρι τοῦ νῦν αἱ Ι. καὶ ἄ. [ΔΒ το Μηνας δ' ἐν τῷ παλατίῳ ὑπὸ τῶν στρατιωτῶν Ουαλεριανὸς καὶ Γαλλιηνός Οι ὑπὸ στρατιωτῶν πλησίον Μεδιολάνων ο ήχμαζε εκ ἁγίου ἁγ. καὶ μ. Ε. τούτου. π. παραλαβόντες καὶ τὰς Α. συνήγαγον π. τὰ β. καὶ ἡδ. κ. εἰ μή τις ἐξ ἀ. κρεῖττον τῶν ἄλλων κατὰ πολὺ φ. ἐκ σε ἀχθησομένους οι ἀδελφὸς Κλαυδίου ΛΕ φρ. ὅπερ ἐγχωρίως κενοφθώριον λέγεται· εἶχε γὰρ ὡ. Α. τινα, δ; ἀνέφερεν ά. λέγεται, ών εν Α. τινα, δ; ἀνέφερεν ά. να Ἐπὶ Αὐρηλιανού ψεκά γιν. λ. ἀπ. οὖν π. δας φασὶ κατενεχθῆναι ἀργυρᾶς ποιησαμένου ἀχθησάμενος οὗτοι φ. Περὶ τοῦ Μανέντος. καὶ Παῦλος ὁ Σαμοσατεὺς τοῦ θρόνου ᾿Αντιοχείας καθαιρεῖται, ἐφ᾽ οὗ ἐπὶ Αὐρηλιανοῦ CHRONICON. - LIB. III. Judææ vero et infideles velantur, A stianorum mulieres non operto procedunt capite; D CLVIII. Regnum Emiliani. Post Decium autem imperavit Æmilianus anno uno, et in bello occisus est. CLIX. Regnum Gallieni et Valeriani. Post Emilianum imperavit Gallienus annos quin- decim, et in bello occisus est. Sub eo Artemon et Synepon hæresiarchæ famosi erant, et Gregorius Thaumaturgus, discipulus Ori- genis, clarus erat. CLX. Regnum Claudia. Post Valerianum imperavit Claudius annos duo. Hic avus fuit Constantii, patris Constantini Magni. Sub eo irruentes Scythæ, depopulatis urbibus, invaserunt Athenas et ceperunt eas, collectosque libros omnes igui dare volebant; sapienter autem quidam ex illis prohibuit eos dicens, his rebus oc- cupatos Romanos bella non curaturos. Hic, cum Aurelianum ad imperium provexisset, morbo interiit. Sub Claudio martyrio coronati sunt sancti Ma- mas, Vitalis et Julia et Philippus. CLXI. Regnum Quintiliani. Post Claudium imperavit Quintilianus dies se- ptem. CLXII. Regnum Aureliani. Post illum imperavit Aurelianus annos sex, occi❤ susque est a militibus inter Heracleam et Byzan- tium, in loco vocato Novo Præsidio, et hic sepultus est. Aurelianus enim delatorem habuit quæcunque ſiebant et dicebantur ad se afferentem; isti cum ob quamdam causam Aurelianus olim minitatus esset, et ille timuisset, manum imperatoris imitatus est, et scripsit nomina potentium videlicet ad mortem ducendorum; qui timentes ipsum occiderunt impe- ratorem. Sub isto sanctus Chariton fidem confessus est, et Manes, impurus et scelestissimus homo, surrexit; qui Christum seipsum et Spiritum sanctum, homo dæmoniacus esse dixit ; quare discipulos duodecim, ad exemplum Christi, adductos, et ex amnis Varia lectiones et notæ. cod. cum verbis solis locus sit in angulo folii decerplο. (5476) Slav.] 'A. 16. Ced. 454, 1. Leo cum Victore. * Ged. (5476) Ged. 454,9. Leo, (ed. Ced. * Ced. 454,9,10. Cell. * (5471) Ced. 454,11,12. add. Leo. Ged. Ced. 434,12-17 Ced. Ced. 455,17,18. cod. " (5472) Ced. 454,19. add. Ged. Slav. "Ced. 455,1-8. A' Slav. - 22. Ced. Ced. Ced. Ced. #6 ● (Scholion.) Ced. cod. " Ged. " Taciti a° 6°. Eus. Ced. 455,8 457,1. · Ced. Leo. PATROL. GR. CX. (4) Ἐπὶ Κλαυδίου ἐμαρτύρησαν οἱ ἅγιοι το Μά

Α Ερανισάμενος *, ἐκ Περσίδο; εἰς τὴν Ῥωμαίων γῆν κατὰ Θεοῦ συγχώρησιν εἰσέφρησεν. Οὗτος οὖν ὁ μεμηνώς * Μάνης, ὁ καὶ Σκυθιανός λεγόμενος, Βραχμάνης ὢν τὸ γένος, διδάσκαλον δὲ ἔσχε Βουδᾶν τὸν πρώην καλούμενον Τερέβινθον, ὃς (καὶ) παιδευθεὶς ὑπὸ Σκυθιανοῦ τὰ Ἑλλήνων δοξά- ζοντος, τὴν Εμπεδοκλέους ἠγάπησεν αἵρεσιν, δύο ἀρχὰς λέγοντος ἀντικειμένας ἀλλήλοις. Εἰσελθὼν δὲ ἐν Περσίδι ἐκ παρθένου ἑαυτὸν ἔφασκε γεγεννή σθαι καὶ ἐν τοῖς ὄρεσιν ἀνατραφήναι · καὶ συγγρα ψάμενος βιβλία δ', τὸ μὲν ἐπωνόμασε Μυστήριον τὸ δὲ Εὐαγγέλιον, τὸ δὲ Θησαυρὸν, ο τὸ δὲ Κεφα λήνη. Καὶ ὁ μὲν Βουδἂν οὗτος ὁ ' καὶ Τερέβινθος ὑπὸ πνεύματος ἀκαθάρτου συντριβεὶς ἀπώλετο· γυνὴ δέ τις, παρ' ᾗ (καὶ) κατέλυσε καὶ κατελύθη ", τὰ χρήσ ματα καὶ τὰς βεβήλους βίβλους (αὐτοῦ ἐξαγίστους) κληρονομήσασα, ώνεῖται παιδάριον ἐτῶν ζ', τοὔνομα Κούρδικον ", δν καὶ διδάξασα γράμματα καὶ έλευ- θερώσασα κληρονόμον τῶν ἑαυτῆς πάντων καθίστη σιν. Ο δὲ λαβὼν τὰ βιβλία τοῦ Βουδᾷ καὶ τὰ χρή ματα, διήρχετο την Περσίδα Μάνην ἑαυτὸν ὀνομά ζων (κατὰ τὴν τῶν Περσῶν γλῶσσαν, οιονεί τινα διαλεκτικόν)· καὶ τῆς πλάνης τοῦ Βουδά συνίστως γενόμενος ", καὶ τὰ βίβλια πονήματα ίδια έλεγεν εἶναι. • "Ον ὁ βασιλεὺς Περσῶν ἐξέδειρε ζῶντα ὡς θανάτου γενόμενον αἴτιον τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ. Τοῦ γὰρ βασιλικοῦ παιδὸς νοσοῦντος καὶ πολλῆς ἰατρι τῆς ἐπιμελείας ἀπολαύοντος, ἐπηγγείλατο Μάνης χωρίς ία (974) τρείας ἀναστῆσαι τοῦτον · καὶ οὕτω τοὺς Ιατροὺς ἀποστήσας εθανάτωσε τὸ παιδίον (πῇ) ἀμελείᾳ καὶ τερατολογίᾳ· ὑπὲρ δὲ τούτου μισθὸν ἐπάξιον εἰκότως νομίζεται τὴν ἐκδορὰν τοῦ παναθλίου αὐτοῦ σώματος. (Τούτου δὲ μαθηταὶ γεγόνασι τρεῖς · Θωμᾶς, καὶ Βουδδᾶς, καὶ Ἑρμᾶς, ἐξ ὧν οὗτος ὁ Θωμᾶς βίβλον ἐξέδωκε λεγομένην Εὐαγγέλιον κατὰ Θωμᾶν· μηδείς τοίνυν ἀναγινωσκέτω τὸ κατὰ Θωμᾶν Εὐαγγέλιον. Οὐ γάρ ἐστιν ἐνὸς τῶν ιβ', ἀλλ᾽ ἑνὸς τῶν τριῶν κακῶν τοῦ Μάνη μαθητών). Ο τοίνυν εμβρόντητος “ οὗτος Μάνης ἀποβαλλό μενος τὴν Παλαιὰν Διαθήκην καὶ τὴν κτίσιν πᾶσαν καὶ τὴν τοῦ ἀνθρώπου κατασκευήν, οὐκ ἀγαθοῦ τινος γεγονέναι Θεοῦ ε] βλασφημῶν ὑπὸ φθορὰν καὶ ἀλλοίωσιν οὖσαν, τὴν νέαν ὡς ἀγαθοῦ δῆθεν προσίεται Θεοῦ, καὶ κατὰ φαντασίαν καὶ δόκησιν τὸν Χριστὸν πεφηνέναι τερατεύεται· καὶ πρὸς τούτοις καταδύσεις τινὰς ἐναγεῖς, καὶ νυχτερινάς τελευτὰς, καὶ παρανόμους. ἐπιτηδεύσας μίξεις, καὶ άῤῥητοποιίας, καὶ εἱμαρμένην. 20, καὶ μετενσωμα τώσεις, καὶ ἄλλα πλεῖστα φλυαρήσας (καὶ δρά σας,) καὶ διδάξας, τὰ τῶν Ἑλλήνων πονηρὰ " καὶ ερανιζόμενος μαιμηνός τῶν μυστηρίων το τῶν θησαυρών τῶν κεφαλών Βούδας ὁ καὶ κατετέθη 1ο Κουάρικον τι γενόμενον γ. τῷ υἱῷ ἀ πρόξενον ἀν. τοῦτο τὸν παῖδα καὶ δ. τ. τα εμβρόντιστος γ. Θεοῦ προσιέναι Η πεφυκέναι είμαρμένας οι πλείονα καὶ μάταια δ. GEORGII HAMARTOLI haeres iquidquid malum erat collectum, ex Perside in Romanorum terram, Deo permittente, introduxit. Iste igitur insaniens Manes, qui et Scythianus dici- tur, ex Brachmanarum genere, magistrum habuit Budan, antehac dictum Terebinthum, qui ipse instructus a Scythiano, Græcorum opiniones cele- brante, Empedoclis adbasit error, dicentis duo esse principia invicem opposita. Ingressus autem in Persidem, se natum ex virgine aiebat et in montibus nutritum fuisse; et quatuor cum scri- psisset libros, unum cognominavit Mysterium, alterum, Evangelium, tertium Thesaurum, quartumn vero Caput. Et Budas iste quidem, qui et Terebinthus, ab immundo spiritu contritus periit; at mulier qua- dam, apud quam diversatus erat et mortuus, cum divitias et profanos scelestissimosque libros it- fus hereditate obtinuisset, puerulum septem annorum emit, nomine Carbicon, quem litteras docens et libertate donans, bæredem omnium bonorum suorum constituit. Iste autem sumptis libris Bude et divitiis, peragrabat Persiden, Manen seipsum nominans, juxta linguam Per- sarum, id est dialecticum; et erroris Buda particeps factus, libros quoque ejus propria sui ipsius dicebat esse opera. Hunc rex Persarum vivum excoriavit, veluti auctorem mortiș filii sui. Cum enim regius infir- maretur puer, et medicorum cura multa vana es- set, nuntiavit Manes se absque medicamentis illum sanaturuin esse ; itaque, medicos amovens, occi- dit puerum negligentia et præstigiis, propterque hoc mercedem dignam merito reportavit excoriatio- nem miserrimi corporis sui. Hus discipuli tres fuerunt, Thomas et· Buddas et Ilermas, ex quibus Thomas iste librum edidit dictum Evangelium secundum Thomam; nullas ergo legat secundum Thomain Evangelium; non enim est alicujus ex duodecim, sed alicujus ex tribus perversis Manis discipulis. Iste igitur vesanus Manes rejicit Vetus Testamen- tum et omnem creationem et hominis conditionem, impie dicens ab aliquo Deo bono eam non proce- B C dere, quippe qua sit corruptioni et mutationi ob- D noxia, novam ut a bono videlicet Deo præceden- tem admittit, et per speciem et visum Christum apparuisse contendit. Insuper his, exsecrabili- bus turpibusque recessibus et nocturnis orgiis el impiis famous concubitibus, nefanda facinora, et fatum, et ex corporibus aliis in alia corpora animarum migrationes, et plura alia garriens et faciens et docens, impius iste et sceleratus Variæ lectiones et notæ. . * Ced. * cod. * Ced. * add. Ged. * Ced. * Ced. * Cod. · Ced. Ged. cod. Ceal. cod. 1· Ced. Ced. Ced. cod. Ced. Ged. Ged. Ged. cod.

Α Ερανισάμενος *, ἐκ Περσίδο; εἰς τὴν Ῥωμαίων γῆν κατὰ Θεοῦ συγχώρησιν εἰσέφρησεν. Οὗτος οὖν ὁ μεμηνώς * Μάνης, ὁ καὶ Σκυθιανός λεγόμενος, Βραχμάνης ὢν τὸ γένος, διδάσκαλον δὲ ἔσχε Βουδᾶν τὸν πρώην καλούμενον Τερέβινθον, ὃς (καὶ) παιδευθεὶς ὑπὸ Σκυθιανοῦ τὰ Ἑλλήνων δοξά- ζοντος, τὴν Εμπεδοκλέους ἠγάπησεν αἵρεσιν, δύο ἀρχὰς λέγοντος ἀντικειμένας ἀλλήλοις. Εἰσελθὼν δὲ ἐν Περσίδι ἐκ παρθένου ἑαυτὸν ἔφασκε γεγεννή σθαι καὶ ἐν τοῖς ὄρεσιν ἀνατραφήναι · καὶ συγγρα ψάμενος βιβλία δ', τὸ μὲν ἐπωνόμασε Μυστήριον τὸ δὲ Εὐαγγέλιον, τὸ δὲ Θησαυρὸν, ο τὸ δὲ Κεφα λήνη. Καὶ ὁ μὲν Βουδἂν οὗτος ὁ ' καὶ Τερέβινθος ὑπὸ πνεύματος ἀκαθάρτου συντριβεὶς ἀπώλετο· γυνὴ δέ τις, παρ' ᾗ (καὶ) κατέλυσε καὶ κατελύθη ", τὰ χρήσ ματα καὶ τὰς βεβήλους βίβλους (αὐτοῦ ἐξαγίστους) κληρονομήσασα, ώνεῖται παιδάριον ἐτῶν ζ', τοὔνομα Κούρδικον ", δν καὶ διδάξασα γράμματα καὶ έλευ- θερώσασα κληρονόμον τῶν ἑαυτῆς πάντων καθίστη σιν. Ο δὲ λαβὼν τὰ βιβλία τοῦ Βουδᾷ καὶ τὰ χρή ματα, διήρχετο την Περσίδα Μάνην ἑαυτὸν ὀνομά ζων (κατὰ τὴν τῶν Περσῶν γλῶσσαν, οιονεί τινα διαλεκτικόν)· καὶ τῆς πλάνης τοῦ Βουδά συνίστως γενόμενος ", καὶ τὰ βίβλια πονήματα ίδια έλεγεν εἶναι. • "Ον ὁ βασιλεὺς Περσῶν ἐξέδειρε ζῶντα ὡς θανάτου γενόμενον αἴτιον τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ. Τοῦ γὰρ βασιλικοῦ παιδὸς νοσοῦντος καὶ πολλῆς ἰατρι τῆς ἐπιμελείας ἀπολαύοντος, ἐπηγγείλατο Μάνης χωρίς ία (974) τρείας ἀναστῆσαι τοῦτον · καὶ οὕτω τοὺς Ιατροὺς ἀποστήσας εθανάτωσε τὸ παιδίον (πῇ) ἀμελείᾳ καὶ τερατολογίᾳ· ὑπὲρ δὲ τούτου μισθὸν ἐπάξιον εἰκότως νομίζεται τὴν ἐκδορὰν τοῦ παναθλίου αὐτοῦ σώματος. (Τούτου δὲ μαθηταὶ γεγόνασι τρεῖς · Θωμᾶς, καὶ Βουδδᾶς, καὶ Ἑρμᾶς, ἐξ ὧν οὗτος ὁ Θωμᾶς βίβλον ἐξέδωκε λεγομένην Εὐαγγέλιον κατὰ Θωμᾶν· μηδείς τοίνυν ἀναγινωσκέτω τὸ κατὰ Θωμᾶν Εὐαγγέλιον. Οὐ γάρ ἐστιν ἐνὸς τῶν ιβ', ἀλλ᾽ ἑνὸς τῶν τριῶν κακῶν τοῦ Μάνη μαθητών). Ο τοίνυν εμβρόντητος “ οὗτος Μάνης ἀποβαλλό μενος τὴν Παλαιὰν Διαθήκην καὶ τὴν κτίσιν πᾶσαν καὶ τὴν τοῦ ἀνθρώπου κατασκευήν, οὐκ ἀγαθοῦ τινος γεγονέναι Θεοῦ ε] βλασφημῶν ὑπὸ φθορὰν καὶ ἀλλοίωσιν οὖσαν, τὴν νέαν ὡς ἀγαθοῦ δῆθεν προσίεται Θεοῦ, καὶ κατὰ φαντασίαν καὶ δόκησιν τὸν Χριστὸν πεφηνέναι τερατεύεται· καὶ πρὸς τούτοις καταδύσεις τινὰς ἐναγεῖς, καὶ νυχτερινάς τελευτὰς, καὶ παρανόμους. ἐπιτηδεύσας μίξεις, καὶ άῤῥητοποιίας, καὶ εἱμαρμένην. 20, καὶ μετενσωμα τώσεις, καὶ ἄλλα πλεῖστα φλυαρήσας (καὶ δρά σας,) καὶ διδάξας, τὰ τῶν Ἑλλήνων πονηρὰ " καὶ ερανιζόμενος μαιμηνός τῶν μυστηρίων το τῶν θησαυρών τῶν κεφαλών Βούδας ὁ καὶ κατετέθη 1ο Κουάρικον τι γενόμενον γ. τῷ υἱῷ ἀ πρόξενον ἀν. τοῦτο τὸν παῖδα καὶ δ. τ. τα εμβρόντιστος γ. Θεοῦ προσιέναι Η πεφυκέναι είμαρμένας οι πλείονα καὶ μάταια δ. GEORGII HAMARTOLI haeres iquidquid malum erat collectum, ex Perside in Romanorum terram, Deo permittente, introduxit. Iste igitur insaniens Manes, qui et Scythianus dici- tur, ex Brachmanarum genere, magistrum habuit Budan, antehac dictum Terebinthum, qui ipse instructus a Scythiano, Græcorum opiniones cele- brante, Empedoclis adbasit error, dicentis duo esse principia invicem opposita. Ingressus autem in Persidem, se natum ex virgine aiebat et in montibus nutritum fuisse; et quatuor cum scri- psisset libros, unum cognominavit Mysterium, alterum, Evangelium, tertium Thesaurum, quartumn vero Caput. Et Budas iste quidem, qui et Terebinthus, ab immundo spiritu contritus periit; at mulier qua- dam, apud quam diversatus erat et mortuus, cum divitias et profanos scelestissimosque libros it- fus hereditate obtinuisset, puerulum septem annorum emit, nomine Carbicon, quem litteras docens et libertate donans, bæredem omnium bonorum suorum constituit. Iste autem sumptis libris Bude et divitiis, peragrabat Persiden, Manen seipsum nominans, juxta linguam Per- sarum, id est dialecticum; et erroris Buda particeps factus, libros quoque ejus propria sui ipsius dicebat esse opera. Hunc rex Persarum vivum excoriavit, veluti auctorem mortiș filii sui. Cum enim regius infir- maretur puer, et medicorum cura multa vana es- set, nuntiavit Manes se absque medicamentis illum sanaturuin esse ; itaque, medicos amovens, occi- dit puerum negligentia et præstigiis, propterque hoc mercedem dignam merito reportavit excoriatio- nem miserrimi corporis sui. Hus discipuli tres fuerunt, Thomas et· Buddas et Ilermas, ex quibus Thomas iste librum edidit dictum Evangelium secundum Thomam; nullas ergo legat secundum Thomain Evangelium; non enim est alicujus ex duodecim, sed alicujus ex tribus perversis Manis discipulis. Iste igitur vesanus Manes rejicit Vetus Testamen- tum et omnem creationem et hominis conditionem, impie dicens ab aliquo Deo bono eam non proce- B C dere, quippe qua sit corruptioni et mutationi ob- D noxia, novam ut a bono videlicet Deo præceden- tem admittit, et per speciem et visum Christum apparuisse contendit. Insuper his, exsecrabili- bus turpibusque recessibus et nocturnis orgiis el impiis famous concubitibus, nefanda facinora, et fatum, et ex corporibus aliis in alia corpora animarum migrationes, et plura alia garriens et faciens et docens, impius iste et sceleratus Variæ lectiones et notæ. . * Ced. * cod. * Ced. * add. Ged. * Ced. * Ced. * Cod. · Ced. Ged. cod. Ceal. cod. 1· Ced. Ced. Ced. cod. Ced. Ged. Ged. Ged. cod.

Α Ερανισάμενος *, ἐκ Περσίδο; εἰς τὴν Ῥωμαίων γῆν κατὰ Θεοῦ συγχώρησιν εἰσέφρησεν. Οὗτος οὖν ὁ μεμηνώς * Μάνης, ὁ καὶ Σκυθιανός λεγόμενος, Βραχμάνης ὢν τὸ γένος, διδάσκαλον δὲ ἔσχε Βουδᾶν τὸν πρώην καλούμενον Τερέβινθον, ὃς (καὶ) παιδευθεὶς ὑπὸ Σκυθιανοῦ τὰ Ἑλλήνων δοξά- ζοντος, τὴν Εμπεδοκλέους ἠγάπησεν αἵρεσιν, δύο ἀρχὰς λέγοντος ἀντικειμένας ἀλλήλοις. Εἰσελθὼν δὲ ἐν Περσίδι ἐκ παρθένου ἑαυτὸν ἔφασκε γεγεννή σθαι καὶ ἐν τοῖς ὄρεσιν ἀνατραφήναι · καὶ συγγρα ψάμενος βιβλία δ', τὸ μὲν ἐπωνόμασε Μυστήριον τὸ δὲ Εὐαγγέλιον, τὸ δὲ Θησαυρὸν, ο τὸ δὲ Κεφα λήνη. Καὶ ὁ μὲν Βουδἂν οὗτος ὁ ' καὶ Τερέβινθος ὑπὸ πνεύματος ἀκαθάρτου συντριβεὶς ἀπώλετο· γυνὴ δέ τις, παρ' ᾗ (καὶ) κατέλυσε καὶ κατελύθη ", τὰ χρήσ ματα καὶ τὰς βεβήλους βίβλους (αὐτοῦ ἐξαγίστους) κληρονομήσασα, ώνεῖται παιδάριον ἐτῶν ζ', τοὔνομα Κούρδικον ", δν καὶ διδάξασα γράμματα καὶ έλευ- θερώσασα κληρονόμον τῶν ἑαυτῆς πάντων καθίστη σιν. Ο δὲ λαβὼν τὰ βιβλία τοῦ Βουδᾷ καὶ τὰ χρή ματα, διήρχετο την Περσίδα Μάνην ἑαυτὸν ὀνομά ζων (κατὰ τὴν τῶν Περσῶν γλῶσσαν, οιονεί τινα διαλεκτικόν)· καὶ τῆς πλάνης τοῦ Βουδά συνίστως γενόμενος ", καὶ τὰ βίβλια πονήματα ίδια έλεγεν εἶναι. • "Ον ὁ βασιλεὺς Περσῶν ἐξέδειρε ζῶντα ὡς θανάτου γενόμενον αἴτιον τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ. Τοῦ γὰρ βασιλικοῦ παιδὸς νοσοῦντος καὶ πολλῆς ἰατρι τῆς ἐπιμελείας ἀπολαύοντος, ἐπηγγείλατο Μάνης χωρίς ία (974) τρείας ἀναστῆσαι τοῦτον · καὶ οὕτω τοὺς Ιατροὺς ἀποστήσας εθανάτωσε τὸ παιδίον (πῇ) ἀμελείᾳ καὶ τερατολογίᾳ· ὑπὲρ δὲ τούτου μισθὸν ἐπάξιον εἰκότως νομίζεται τὴν ἐκδορὰν τοῦ παναθλίου αὐτοῦ σώματος. (Τούτου δὲ μαθηταὶ γεγόνασι τρεῖς · Θωμᾶς, καὶ Βουδδᾶς, καὶ Ἑρμᾶς, ἐξ ὧν οὗτος ὁ Θωμᾶς βίβλον ἐξέδωκε λεγομένην Εὐαγγέλιον κατὰ Θωμᾶν· μηδείς τοίνυν ἀναγινωσκέτω τὸ κατὰ Θωμᾶν Εὐαγγέλιον. Οὐ γάρ ἐστιν ἐνὸς τῶν ιβ', ἀλλ᾽ ἑνὸς τῶν τριῶν κακῶν τοῦ Μάνη μαθητών). Ο τοίνυν εμβρόντητος “ οὗτος Μάνης ἀποβαλλό μενος τὴν Παλαιὰν Διαθήκην καὶ τὴν κτίσιν πᾶσαν καὶ τὴν τοῦ ἀνθρώπου κατασκευήν, οὐκ ἀγαθοῦ τινος γεγονέναι Θεοῦ ε] βλασφημῶν ὑπὸ φθορὰν καὶ ἀλλοίωσιν οὖσαν, τὴν νέαν ὡς ἀγαθοῦ δῆθεν προσίεται Θεοῦ, καὶ κατὰ φαντασίαν καὶ δόκησιν τὸν Χριστὸν πεφηνέναι τερατεύεται· καὶ πρὸς τούτοις καταδύσεις τινὰς ἐναγεῖς, καὶ νυχτερινάς τελευτὰς, καὶ παρανόμους. ἐπιτηδεύσας μίξεις, καὶ άῤῥητοποιίας, καὶ εἱμαρμένην. 20, καὶ μετενσωμα τώσεις, καὶ ἄλλα πλεῖστα φλυαρήσας (καὶ δρά σας,) καὶ διδάξας, τὰ τῶν Ἑλλήνων πονηρὰ " καὶ ερανιζόμενος μαιμηνός τῶν μυστηρίων το τῶν θησαυρών τῶν κεφαλών Βούδας ὁ καὶ κατετέθη 1ο Κουάρικον τι γενόμενον γ. τῷ υἱῷ ἀ πρόξενον ἀν. τοῦτο τὸν παῖδα καὶ δ. τ. τα εμβρόντιστος γ. Θεοῦ προσιέναι Η πεφυκέναι είμαρμένας οι πλείονα καὶ μάταια δ. GEORGII HAMARTOLI haeres iquidquid malum erat collectum, ex Perside in Romanorum terram, Deo permittente, introduxit. Iste igitur insaniens Manes, qui et Scythianus dici- tur, ex Brachmanarum genere, magistrum habuit Budan, antehac dictum Terebinthum, qui ipse instructus a Scythiano, Græcorum opiniones cele- brante, Empedoclis adbasit error, dicentis duo esse principia invicem opposita. Ingressus autem in Persidem, se natum ex virgine aiebat et in montibus nutritum fuisse; et quatuor cum scri- psisset libros, unum cognominavit Mysterium, alterum, Evangelium, tertium Thesaurum, quartumn vero Caput. Et Budas iste quidem, qui et Terebinthus, ab immundo spiritu contritus periit; at mulier qua- dam, apud quam diversatus erat et mortuus, cum divitias et profanos scelestissimosque libros it- fus hereditate obtinuisset, puerulum septem annorum emit, nomine Carbicon, quem litteras docens et libertate donans, bæredem omnium bonorum suorum constituit. Iste autem sumptis libris Bude et divitiis, peragrabat Persiden, Manen seipsum nominans, juxta linguam Per- sarum, id est dialecticum; et erroris Buda particeps factus, libros quoque ejus propria sui ipsius dicebat esse opera. Hunc rex Persarum vivum excoriavit, veluti auctorem mortiș filii sui. Cum enim regius infir- maretur puer, et medicorum cura multa vana es- set, nuntiavit Manes se absque medicamentis illum sanaturuin esse ; itaque, medicos amovens, occi- dit puerum negligentia et præstigiis, propterque hoc mercedem dignam merito reportavit excoriatio- nem miserrimi corporis sui. Hus discipuli tres fuerunt, Thomas et· Buddas et Ilermas, ex quibus Thomas iste librum edidit dictum Evangelium secundum Thomam; nullas ergo legat secundum Thomain Evangelium; non enim est alicujus ex duodecim, sed alicujus ex tribus perversis Manis discipulis. Iste igitur vesanus Manes rejicit Vetus Testamen- tum et omnem creationem et hominis conditionem, impie dicens ab aliquo Deo bono eam non proce- B C dere, quippe qua sit corruptioni et mutationi ob- D noxia, novam ut a bono videlicet Deo præceden- tem admittit, et per speciem et visum Christum apparuisse contendit. Insuper his, exsecrabili- bus turpibusque recessibus et nocturnis orgiis el impiis famous concubitibus, nefanda facinora, et fatum, et ex corporibus aliis in alia corpora animarum migrationes, et plura alia garriens et faciens et docens, impius iste et sceleratus Variæ lectiones et notæ. . * Ced. * cod. * Ced. * add. Ged. * Ced. * Ced. * Cod. · Ced. Ged. cod. Ceal. cod. 1· Ced. Ced. Ced. cod. Ced. Ged. Ged. Ged. cod.

άθεα δόγματα κρατύνειν ἐσπούδαζεν ὁ θεομισης καὶ θεήλατος. Ραϊθοῦ · « Μάνης ὁ τοῦ ἀντιθέτου σκότους ἐφευρέ της, μᾶλλον δὲ τῆς ἐξουσίας τοῦ σκότους ἀνάπλα ομα, φαντασία ψιλῇ καὶ σχήματι διακένῳ σώμα- τος ἀνθρωπείου πεφανερῶσθαι τὸν Κύριον ἐφαντά. σθη καὶ ὠνείρωξεν· ὥστε, φησὶ ω, πάσχειν μὲν δου κεῖν αὐτὸν καὶ πράττειν ἅπερ ἕδρα καὶ πέπονθε καθ' ἡμᾶς, μηδὲν δὲ τούτων ἀληθείᾳ καὶ πράγματι ὑπάρξαι, ἀλλὰ δοκήσει μόνον καὶ " ἀπάτη ἀποβουκολεῖν τοὺς ἀνθρώπους, οἷς καὶ συνανετρά φθαι " νενόμισται. Διὰ τοῦτο καὶ φύσεις δύο παραι τεῖται λέγειν περὶ τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ μίαν τ8 τῆς θεότητος. ο (4) • Παῦλος δέ τις τῷ Μάνεντι τούτῳ σύγχρο νος γεγονώς, τὸ γένος μὲν Σαμοσατεύς, Αντιοχείας δὲ τῆς μεγάλης πρόεδρος, ψιλόν εἶναι ἄνθρωπον τὸν Κύριον οι δυσφήμησεν· ὥσπερ δὲ εἰς ἕκαστον τῶν προφητῶν, οὕτω καὶ ἐν αὐτῷ γεγενῆσθαι τοῦ Θεοῦ λόγου τὴν οἴκησιν· ἔνθεν καὶ δύο φύσεις διηρημένως ἐχούσας καὶ ἀκοινωνήτους πρὸς ἑαυτὰς εἶναι παντάπασιν ἐν Χριστῷ, ὡς ἄλλου ὄντος αὐ τοῦ τοῦ Χριστοῦ, καὶ ἄλλου τοῦ ἐν αὐτῷ κατοι κοῦντος Θεοῦ Λόγου. Αὗται μὲν οὖν αἱ πρῶται φω καὶ οὐ τοῦ μίαν φύσιν καὶ τὰς δύο κακῶς καὶ δυσφή- μως ἐπὶ Χριστοῦ * λέγεσθαι, τὸ μὲν ἐπ᾿ ἀναιρέσει τῆς θεότητος, τὸ δὲ ἀνθρωπότητος. ΡΕΓ'. Περί Απολλιναρίου. • Ἐν δὲ τοῖς ἑξῆς χρόνοις Απολλινάριος τις ἀνεφύη ", πρόεδρος Λαοδικείας τῆς Συρίας, ματαιο- φροσύνη; ἑτέρας ἡγησάμενος “· τῶν γὰρ Αρεια- νῶν ἄψυχον πάντη λεγόντων τὴν τοῦ Κυρίου σάρκα, αὐτὸς ἔφη, ὅτι σάρκα μὲν ἐμψυχωμένην οι ψυχῇ ζω τικῇ ἀνέλαβεν ὁ Κύριος, νοῦν δὲ τὸν ἡμέτερον το προσήκατο, μηδὲ γὰρ δεηθῆναι οι φησιν ἐς ἐκείνην ἀνθρωπείου νοός, ἡγεμονευομένην ὑπὸ τοῦ αὐτὴν ἐνδεδυκότος Θεοῦ Λόγου, ἀλλὰ μηδὲ χωρεῖν αὐτὴν ἄλλην νοερὰν δύναμιν παρὰ τὴν θείαν. Ταῦτα ὑπο- θέμενος διατείνεται μίαν φύσιν εἶναι τοῦ Λόγου [καὶ] τῆς σαρκὸς “, ὡς ἄτε τῆς σαρκὸς ἀτελοῦς οὔσης εἰς τὸν ἄνθρωπον ", καὶ διὰ τοῦτο μὴ ἀξίαν κ φύσιν ὀνομάζεσθαι. ΕΕΔ'. Περὶ Θεοδώρου Μοψουεστίας. * « Μεθ' ἐν ἀναφαίνεται τις Θεόδωρος, τῆς Μόμψου " εστίας, πόλεως ἐν τῇ Κιλικία, τὴν ἡγεμονίαν λεχών · (975) καὶ ἐκ διαμέτρου τῷ Απολλιναρίῳ φε ρόμενος βώρεις οὐ τὰς τυχούσας τολμηρᾷ ψυχῇ καὶ ἀγόξῳ καρδίᾳ καταχέει τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ, ἄν - Ως ἐσπούδασεν οι φαντασίαν ψιλήν μηδὲν τὸν ἀληθείᾳ π. ε' δὲ μᾶλλον και συν- εστράφθαι λέγων ἐπὶ τοῦ Τήν Περὶ Παύλου τοῦ Σαμοσατέως Ἡ ἄνθρ θρωπον ἐ. τὸν Χριστόν δὲ αὐτοῦ 6. κ. ἐν ἀ. φυσι ανεφύη Χριστῷ της σι· έψυχ. ἐ. τὴν φα. εἶναι ἄνθρωπον σε άξιον φύ. ἄξιον φησίν την σάρκα ὧν σε Μόψου ἐφύη εἰσηγ. σαρκώσεως εἰς τὸ Η. Μεθ' CHRONICON. - LIB. III. - A malas et intpias Gracorum doctrinas confirmare C D satagebat. De eo loquitur et Theodorus presbyter Rifti: ‹ Manes, oppositarum tenebraruni inventor, quin- imo potestatis tenebrarum plasma, formá tenul et specie inani humani corporis apparuisse Christurb Πfinxit et somniavit. Ita dicit pati quidem videri llum et agere quæ fecit et passus est juxta nós, nibil vero horum revera factuum esse, sed opinione 50- lum et fallacia seduxisse homines quibuscum con- versatus esse credebatur; ideoque duas de Christó naturas dicere renuit, sed solam divinàm ágno- scit. > • Paulus autem quidam, isti contemporaneus Mani, genere quidem Samosatensis, Antiochiæ autem magnæ antistes, Dominum merum esse hos minem imple asseruit; sicuti autem in quolibet prophetarum, ita et in illo Verbum Dei habitasse; inde duas naturas distinctas et incommunicabiles inter se esse omnino in Christo, quasi unus esset ipse Christus, alter in ipso habltans Dei Verbum. Hæ igi- tur primæ voces vel unicam naturam, vel duas, sed sensu maló et impio, de Christo dixerunt, aliud quidem ad tollendam divinitatem, aliud vero ad tollendam humanitatem. › CLXIII. De Apollinario. • In sequentibus autem temporibus, Apollina- rius quidam surrexit, antistes Laodicea Syriæ, qui aliam excogitavit insaniam. Artanis enim di centibus sine anima Christi carnem prorsus esse, dixit iste Dominum assumpsisse quidem animatar vitali carnem anima, mentem vero nostram non recepisse. Huic enim, inquit, animae Christ bu mana intelligentia nequaquam opus est, quippe quæ dirigator Dei Verbo ipsam penetrante, nec aliam intellectualem vim recipit nisi divinam. His positis, amrmat unani esse naturam Verbi et carmis, quippe cum caro imperfecta sit ad consti tuendum hominem, et ideo non digná reputetur naturæ nomine. » CLXIV. De Theodoro Mopsuestia. Post illum apparet quidam Theodorus Mopsue- stiam, Ciliciæ civitatem, regendam sortitus. Hic ex diametro cum Apollinario se habens, injurias quæ non congruunt cum confidenti anima et corde impavido, effundit in Christum Dominum, hominem Varis lectiones et notæ. - E. Ced. 457, 1-10 cf. Bibliothecam Maximam Vill, D, cod. t adscriptum pro v legens. xal add. Ced. * cod. Ced. * Ced. — Ced. 1. add. Ced. (5462) Ced. 457,11-20 e Theodoro F, Valeriani et Gallinei a. 7º. Ced. e add. Cod. " Cod. Ced. Ced. cf. infra et p. 362,7. Ced. * add. Ged. Ced. 457, 21.458,8 e Theodoro F. G. Ced. cod. Ged. cod. Ced. • add. Ged. By Ced. 458,9-23. "Motou Ced. Led. $8 +393. - Ced. Ced. Ced. e Theodoro (5) Περὶ οὗ φησι καὶ Θεόδωρος πρεσβύτερος ὁ τῆς

άθεα δόγματα κρατύνειν ἐσπούδαζεν ὁ θεομισης καὶ θεήλατος. Ραϊθοῦ · « Μάνης ὁ τοῦ ἀντιθέτου σκότους ἐφευρέ της, μᾶλλον δὲ τῆς ἐξουσίας τοῦ σκότους ἀνάπλα ομα, φαντασία ψιλῇ καὶ σχήματι διακένῳ σώμα- τος ἀνθρωπείου πεφανερῶσθαι τὸν Κύριον ἐφαντά. σθη καὶ ὠνείρωξεν· ὥστε, φησὶ ω, πάσχειν μὲν δου κεῖν αὐτὸν καὶ πράττειν ἅπερ ἕδρα καὶ πέπονθε καθ' ἡμᾶς, μηδὲν δὲ τούτων ἀληθείᾳ καὶ πράγματι ὑπάρξαι, ἀλλὰ δοκήσει μόνον καὶ " ἀπάτη ἀποβουκολεῖν τοὺς ἀνθρώπους, οἷς καὶ συνανετρά φθαι " νενόμισται. Διὰ τοῦτο καὶ φύσεις δύο παραι τεῖται λέγειν περὶ τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ μίαν τ8 τῆς θεότητος. ο (4) • Παῦλος δέ τις τῷ Μάνεντι τούτῳ σύγχρο νος γεγονώς, τὸ γένος μὲν Σαμοσατεύς, Αντιοχείας δὲ τῆς μεγάλης πρόεδρος, ψιλόν εἶναι ἄνθρωπον τὸν Κύριον οι δυσφήμησεν· ὥσπερ δὲ εἰς ἕκαστον τῶν προφητῶν, οὕτω καὶ ἐν αὐτῷ γεγενῆσθαι τοῦ Θεοῦ λόγου τὴν οἴκησιν· ἔνθεν καὶ δύο φύσεις διηρημένως ἐχούσας καὶ ἀκοινωνήτους πρὸς ἑαυτὰς εἶναι παντάπασιν ἐν Χριστῷ, ὡς ἄλλου ὄντος αὐ τοῦ τοῦ Χριστοῦ, καὶ ἄλλου τοῦ ἐν αὐτῷ κατοι κοῦντος Θεοῦ Λόγου. Αὗται μὲν οὖν αἱ πρῶται φω καὶ οὐ τοῦ μίαν φύσιν καὶ τὰς δύο κακῶς καὶ δυσφή- μως ἐπὶ Χριστοῦ * λέγεσθαι, τὸ μὲν ἐπ᾿ ἀναιρέσει τῆς θεότητος, τὸ δὲ ἀνθρωπότητος. ΡΕΓ'. Περί Απολλιναρίου. • Ἐν δὲ τοῖς ἑξῆς χρόνοις Απολλινάριος τις ἀνεφύη ", πρόεδρος Λαοδικείας τῆς Συρίας, ματαιο- φροσύνη; ἑτέρας ἡγησάμενος “· τῶν γὰρ Αρεια- νῶν ἄψυχον πάντη λεγόντων τὴν τοῦ Κυρίου σάρκα, αὐτὸς ἔφη, ὅτι σάρκα μὲν ἐμψυχωμένην οι ψυχῇ ζω τικῇ ἀνέλαβεν ὁ Κύριος, νοῦν δὲ τὸν ἡμέτερον το προσήκατο, μηδὲ γὰρ δεηθῆναι οι φησιν ἐς ἐκείνην ἀνθρωπείου νοός, ἡγεμονευομένην ὑπὸ τοῦ αὐτὴν ἐνδεδυκότος Θεοῦ Λόγου, ἀλλὰ μηδὲ χωρεῖν αὐτὴν ἄλλην νοερὰν δύναμιν παρὰ τὴν θείαν. Ταῦτα ὑπο- θέμενος διατείνεται μίαν φύσιν εἶναι τοῦ Λόγου [καὶ] τῆς σαρκὸς “, ὡς ἄτε τῆς σαρκὸς ἀτελοῦς οὔσης εἰς τὸν ἄνθρωπον ", καὶ διὰ τοῦτο μὴ ἀξίαν κ φύσιν ὀνομάζεσθαι. ΕΕΔ'. Περὶ Θεοδώρου Μοψουεστίας. * « Μεθ' ἐν ἀναφαίνεται τις Θεόδωρος, τῆς Μόμψου " εστίας, πόλεως ἐν τῇ Κιλικία, τὴν ἡγεμονίαν λεχών · (975) καὶ ἐκ διαμέτρου τῷ Απολλιναρίῳ φε ρόμενος βώρεις οὐ τὰς τυχούσας τολμηρᾷ ψυχῇ καὶ ἀγόξῳ καρδίᾳ καταχέει τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ, ἄν - Ως ἐσπούδασεν οι φαντασίαν ψιλήν μηδὲν τὸν ἀληθείᾳ π. ε' δὲ μᾶλλον και συν- εστράφθαι λέγων ἐπὶ τοῦ Τήν Περὶ Παύλου τοῦ Σαμοσατέως Ἡ ἄνθρ θρωπον ἐ. τὸν Χριστόν δὲ αὐτοῦ 6. κ. ἐν ἀ. φυσι ανεφύη Χριστῷ της σι· έψυχ. ἐ. τὴν φα. εἶναι ἄνθρωπον σε άξιον φύ. ἄξιον φησίν την σάρκα ὧν σε Μόψου ἐφύη εἰσηγ. σαρκώσεως εἰς τὸ Η. Μεθ' CHRONICON. - LIB. III. - A malas et intpias Gracorum doctrinas confirmare C D satagebat. De eo loquitur et Theodorus presbyter Rifti: ‹ Manes, oppositarum tenebraruni inventor, quin- imo potestatis tenebrarum plasma, formá tenul et specie inani humani corporis apparuisse Christurb Πfinxit et somniavit. Ita dicit pati quidem videri llum et agere quæ fecit et passus est juxta nós, nibil vero horum revera factuum esse, sed opinione 50- lum et fallacia seduxisse homines quibuscum con- versatus esse credebatur; ideoque duas de Christó naturas dicere renuit, sed solam divinàm ágno- scit. > • Paulus autem quidam, isti contemporaneus Mani, genere quidem Samosatensis, Antiochiæ autem magnæ antistes, Dominum merum esse hos minem imple asseruit; sicuti autem in quolibet prophetarum, ita et in illo Verbum Dei habitasse; inde duas naturas distinctas et incommunicabiles inter se esse omnino in Christo, quasi unus esset ipse Christus, alter in ipso habltans Dei Verbum. Hæ igi- tur primæ voces vel unicam naturam, vel duas, sed sensu maló et impio, de Christo dixerunt, aliud quidem ad tollendam divinitatem, aliud vero ad tollendam humanitatem. › CLXIII. De Apollinario. • In sequentibus autem temporibus, Apollina- rius quidam surrexit, antistes Laodicea Syriæ, qui aliam excogitavit insaniam. Artanis enim di centibus sine anima Christi carnem prorsus esse, dixit iste Dominum assumpsisse quidem animatar vitali carnem anima, mentem vero nostram non recepisse. Huic enim, inquit, animae Christ bu mana intelligentia nequaquam opus est, quippe quæ dirigator Dei Verbo ipsam penetrante, nec aliam intellectualem vim recipit nisi divinam. His positis, amrmat unani esse naturam Verbi et carmis, quippe cum caro imperfecta sit ad consti tuendum hominem, et ideo non digná reputetur naturæ nomine. » CLXIV. De Theodoro Mopsuestia. Post illum apparet quidam Theodorus Mopsue- stiam, Ciliciæ civitatem, regendam sortitus. Hic ex diametro cum Apollinario se habens, injurias quæ non congruunt cum confidenti anima et corde impavido, effundit in Christum Dominum, hominem Varis lectiones et notæ. - E. Ced. 457, 1-10 cf. Bibliothecam Maximam Vill, D, cod. t adscriptum pro v legens. xal add. Ced. * cod. Ced. * Ced. — Ced. 1. add. Ced. (5462) Ced. 457,11-20 e Theodoro F, Valeriani et Gallinei a. 7º. Ced. e add. Cod. " Cod. Ced. Ced. cf. infra et p. 362,7. Ced. * add. Ged. Ced. 457, 21.458,8 e Theodoro F. G. Ced. cod. Ged. cod. Ced. • add. Ged. By Ced. 458,9-23. "Motou Ced. Led. $8 +393. - Ced. Ced. Ced. e Theodoro (5) Περὶ οὗ φησι καὶ Θεόδωρος πρεσβύτερος ὁ τῆς

Α θρωπον ἕνα τῶν καθ' ἡμᾶς καὶ κοινὸν ἀποκαλῶν ἐκ προκοπῆς λαβόντα τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ, Θεὸν ὀνο μάζεσθαι, καὶ ἐκ τοῦ ἐν Ἰορδάνῃ βαπτίσματος άξι θῆναι τῆς τοῦ ἁγίου Πνεύματος δωρεᾶς, ἐν πρώτοις εἰς όνομα Πατρός καὶ Υἱοῦ καὶ ἁγίου Πνεύματος βαπτι σθέντα, τὸν δὲ θεὸν Λόγον διὰ τὴν ὑπερβάλλουσαν ἀρε τὴν αὐτοῦ κατ' εὐδοκίαν [ἑαυτοῦ κατοικήσαντα μετα- δοῦναι τῆς θεϊκῆς ἀξίας] αὐτῷ καὶ προσκυνήσεως εἰς ὕστερον μετὰ τὴν τελείωσιν. Ταῦτα καὶ ἕτερα πολλὰ τοιαῦτα δυσφημήσας, δύο φύσεις ιδιοπεριορίστως ἐδογμάτισεν ἐπὶ Χριστοῦ, σχέσει τινὶ καὶ μόνον κ ἀλλήλαις οἰκειωμένας το δευτέρα καὶ αὕτη βλάστη - σις τοῦ μίαν φύσιν καὶ δύο φύσεις ἐν Χριστῷ μὴ κατὰ τὸν ὀρθὸν λόγον ὁμολογεῖσθαι. » κ. οι (2) Μετὰ δὲ τούτους γέγονε τις Νεστόριος ενό ματι 86, ἀπὸ Γερμαν[ικ]είας τῆς Συρίας, τοῦ θρό του κα Κωνσταντινουπόλεως δραξάμενος· ὁμοίως τῇ φωνῇ τῶν ἐν Χριστῷ δύο φύσεων κακοφρόνως ἀπε χρήσατο, Παύλῳ καὶ Θεοδώρῳ, τοῖς ἑαυτοῦ προγό νοις, επόμενος· υἱὸς μὲν γὰρ ἦν τοῦ Κίλικος, ἀπόγονος δὲ τοῦ Σαμοσατέως· καὶ διὰ τοῦτο προς τὴν ἁγίαν Παρθένον ἄσπονδον ἤματο πόλεμον, ἐξαρο νούμενος τὸν ἑαυτοῦ Κύριον καὶ ἀτιμάζων τὴν ἑαυτοῦ Δέσποιναν, ὁ δείλαιος δοῦλος καὶ ἀναίσχυντος. Οὗτος οὖν ὁ δεινὸς Νεστόριος Ε' (τρίτος) πρωτοστά της γέγονε τῆς Ἰουδαϊκῆς ταύτης αἱρέσεως, ἄλλον εἶναι παρ' ἑαυτῷ τὸν Χριστὸν καὶ ἄλλον τὸν Θεὸν κα Λόγον κατὰ τὴν πατρικὴν αὐτοῦ πλάνην ἐδογμάτισε. ν ΡΞΕ'. Περὶ Εὐτυχοῦς. • Τῆς δὲ κατὰ Μάνην καὶ ᾿Απολλινά ριον ἀντιθέτου μοίρας τρίτος πάλιν ὑπασπιστής Εύ- τυχῆς, ἡγούμενος μοναστηρίου Κωνσταντινουπόλεως, ἀνεδείχθη, ὃς μὴ ἀνεχόμενος ὁμοούσιον ἡμῖν καὶ ὁμοφυῆ τὴν σάρκα τοῦ Κυρίου διομολογεῖν, ἀπηρ νήσατο, σώζεσθαι λέγων οι ἐν τῷ Χριστῷ δύο φύσεις μετὰ τῆς τούτων ενώσεως ως καὶ συμφυιίας· οὐ μὴν δὲ, ἀλλὰ καὶ τερατώδη τινὰ καὶ ἀλλόκοτα παρ έπλαττεν, ἐξ οὐρανοῦ λέγων κατιέναι σε τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου, και, ὡς διὰ σωλήνος τῆς Παρθένου, παραδραμεῖν τὸν Θεὸν Λόγον, οὐρανόθεν τοῦτο ἐνδεδυμένον, ἵνα δόξῃ γεγενῆσθαι ἐκ γυναικὸς, καί- περ μὴ γεγενημένος. Μανιχαίος οὗτος ὁ λόγος και πεφαντασμένος πολλῷ μᾶλλον ἐκείνου μίαν φύσιν καὶ οὗτος διεστραμμένῃ καρδίᾳ τὸν Χριστὸν ἐπρέ- σβευσεν. » οι (2) Είτα Σενηρός τις λεγόμενος, ἁρπάσας τὸν θρόνον 'Αντιοχείας, τὴν κατὰ Μάνην οι αὖθις, Απολλινάριόν τε καὶ Εὐτυχέα διεκδικεῖν αἵρεσιν ἐπει· ράτο, κυκῶν, ὅτη δύναμις αὐτῷ, τὴν τῆς Ἐκκλησίας εἰρήνην. Ἐξελαθεὶς δὲ τῆς ᾿Αντιοχέων ὡς στασιώ δης " καὶ ταραξίας ", τὴν ᾿Αλεξανδρέων κουφοτά . και σε ἅττα Η Περὶ Νεστορίου Η Νεστόριος προστάτης γεγονώς 6ο Μάνεντα λέγειν Σευήρου, ο Αλεξανδρέων κουφότητα ιδιοπεριωριστ. και σε ᾠχειωμ. σὲ τὸν θρόνον το ὀνόματι σε Θεοῦ το 447. τε σε κατενεχθῆναι Περί Μάγεντα Αντιοχείας ὁ στ. οι ταραξία, τῇ GEORGII HAMARTOLI unum ex nobis et communem appellans, qui dum ex profectu gratiam Dei consecutus est, Deus no- minatur, qui ex baptismale in Jordani Spiritus sancti dono dignatus est, inter primos in nomine Patris et Filii et Spiritus sancti baptizatus, cui Verbum Dei, ob excellentem ipsius virtutem bene- volenter in eo habitans, divinam largitus est digni- tatem et adorationem in posterum usque ad con- summationem. Ista et alia multa similia impie locutus, duas naturas restrictiori sensu de Christo prædicavit, relatione quadam solum inter se con- ciliatas. Hæc est posterior origo unicam naturam et duas naturas in Christo non secundum rectum sensum confitendi. > Post hos autem fuit quidam Nestorius nomine, e Germanicia Syriæ, qui sedem Constantinopolita- nam occupaverat. Iste similiter voce duarum in Christo naturarum perverso sensu usus est, Pau- lum et Theodorum, majores suos, sectatus; filius enim erat Cilicis, et nepos Samosatensis; ideoque implacabile adversus sanctam Virginem inchoabat bellum, abnegans suum ipsius Dominum et con- tumelia afficiens suam Dominam, servus malus et impudens. Iste igitur improbus Nestorius tertius auctor fuit Judaicæ istius hæreseos ; alium enim esse apud eumdem, Christum, alium vero Verbum Deum juxta patrium errorem prædicavit. CLXV. De Eutyche. Fati oppositi, juxta Manen et Apollinarium, rursus tertius propugnator visus est Eutyches, Constantinopolitani monasterii præses, qui cond. teri nolens consimilem nobis et ejusdem naturæ carnem Domini, negabat, subsistere dicens in Christo duas naturas cum ipsarum unione et con- junctione; quinimo aliam quoque insaniam et monstrum excogitavit, de cœlo diceus descendisse corpus Domini, et quasi per canalem Virginis Verbum Deum transcurrisse, in eum de coelo penetrans, ut videretur ex muliere natum esse, quamvis ex ea non natus sit. Manichæus iste sermo et multo magis illo unicam excogitans naturam, et ipse perversa mente Christum honoravit. › Deinde Severus quidam nomine, sede Antiochensi vi occupata, hæresim Manis, Apollinarii et Eutychis rursus tueri tentavit, perturbans, quantum in se erat, Ecclesiæ pacem. Expulsus autem Antiochia ut seditiosus et turbulentus, in Alexandrinorum mobilitatem, ut turbo et procella irruit; ibi alia - C D Variæ lectiones et notæ. - add. Ced. add. Cod. e Theodoro cod. * Cert. 12-24. Ced. codex. Theodoro C? Led. 460,1-7. Ced. • cod. ss add. cod. - Ced. B, Ced. 459,1-11. N. Ced. Ced. e Theodoro BC, Ced. 459, add. Ced. Ced. • 510-512 - Ged. « Ged.

Α θρωπον ἕνα τῶν καθ' ἡμᾶς καὶ κοινὸν ἀποκαλῶν ἐκ προκοπῆς λαβόντα τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ, Θεὸν ὀνο μάζεσθαι, καὶ ἐκ τοῦ ἐν Ἰορδάνῃ βαπτίσματος άξι θῆναι τῆς τοῦ ἁγίου Πνεύματος δωρεᾶς, ἐν πρώτοις εἰς όνομα Πατρός καὶ Υἱοῦ καὶ ἁγίου Πνεύματος βαπτι σθέντα, τὸν δὲ θεὸν Λόγον διὰ τὴν ὑπερβάλλουσαν ἀρε τὴν αὐτοῦ κατ' εὐδοκίαν [ἑαυτοῦ κατοικήσαντα μετα- δοῦναι τῆς θεϊκῆς ἀξίας] αὐτῷ καὶ προσκυνήσεως εἰς ὕστερον μετὰ τὴν τελείωσιν. Ταῦτα καὶ ἕτερα πολλὰ τοιαῦτα δυσφημήσας, δύο φύσεις ιδιοπεριορίστως ἐδογμάτισεν ἐπὶ Χριστοῦ, σχέσει τινὶ καὶ μόνον κ ἀλλήλαις οἰκειωμένας το δευτέρα καὶ αὕτη βλάστη - σις τοῦ μίαν φύσιν καὶ δύο φύσεις ἐν Χριστῷ μὴ κατὰ τὸν ὀρθὸν λόγον ὁμολογεῖσθαι. » κ. οι (2) Μετὰ δὲ τούτους γέγονε τις Νεστόριος ενό ματι 86, ἀπὸ Γερμαν[ικ]είας τῆς Συρίας, τοῦ θρό του κα Κωνσταντινουπόλεως δραξάμενος· ὁμοίως τῇ φωνῇ τῶν ἐν Χριστῷ δύο φύσεων κακοφρόνως ἀπε χρήσατο, Παύλῳ καὶ Θεοδώρῳ, τοῖς ἑαυτοῦ προγό νοις, επόμενος· υἱὸς μὲν γὰρ ἦν τοῦ Κίλικος, ἀπόγονος δὲ τοῦ Σαμοσατέως· καὶ διὰ τοῦτο προς τὴν ἁγίαν Παρθένον ἄσπονδον ἤματο πόλεμον, ἐξαρο νούμενος τὸν ἑαυτοῦ Κύριον καὶ ἀτιμάζων τὴν ἑαυτοῦ Δέσποιναν, ὁ δείλαιος δοῦλος καὶ ἀναίσχυντος. Οὗτος οὖν ὁ δεινὸς Νεστόριος Ε' (τρίτος) πρωτοστά της γέγονε τῆς Ἰουδαϊκῆς ταύτης αἱρέσεως, ἄλλον εἶναι παρ' ἑαυτῷ τὸν Χριστὸν καὶ ἄλλον τὸν Θεὸν κα Λόγον κατὰ τὴν πατρικὴν αὐτοῦ πλάνην ἐδογμάτισε. ν ΡΞΕ'. Περὶ Εὐτυχοῦς. • Τῆς δὲ κατὰ Μάνην καὶ ᾿Απολλινά ριον ἀντιθέτου μοίρας τρίτος πάλιν ὑπασπιστής Εύ- τυχῆς, ἡγούμενος μοναστηρίου Κωνσταντινουπόλεως, ἀνεδείχθη, ὃς μὴ ἀνεχόμενος ὁμοούσιον ἡμῖν καὶ ὁμοφυῆ τὴν σάρκα τοῦ Κυρίου διομολογεῖν, ἀπηρ νήσατο, σώζεσθαι λέγων οι ἐν τῷ Χριστῷ δύο φύσεις μετὰ τῆς τούτων ενώσεως ως καὶ συμφυιίας· οὐ μὴν δὲ, ἀλλὰ καὶ τερατώδη τινὰ καὶ ἀλλόκοτα παρ έπλαττεν, ἐξ οὐρανοῦ λέγων κατιέναι σε τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου, και, ὡς διὰ σωλήνος τῆς Παρθένου, παραδραμεῖν τὸν Θεὸν Λόγον, οὐρανόθεν τοῦτο ἐνδεδυμένον, ἵνα δόξῃ γεγενῆσθαι ἐκ γυναικὸς, καί- περ μὴ γεγενημένος. Μανιχαίος οὗτος ὁ λόγος και πεφαντασμένος πολλῷ μᾶλλον ἐκείνου μίαν φύσιν καὶ οὗτος διεστραμμένῃ καρδίᾳ τὸν Χριστὸν ἐπρέ- σβευσεν. » οι (2) Είτα Σενηρός τις λεγόμενος, ἁρπάσας τὸν θρόνον 'Αντιοχείας, τὴν κατὰ Μάνην οι αὖθις, Απολλινάριόν τε καὶ Εὐτυχέα διεκδικεῖν αἵρεσιν ἐπει· ράτο, κυκῶν, ὅτη δύναμις αὐτῷ, τὴν τῆς Ἐκκλησίας εἰρήνην. Ἐξελαθεὶς δὲ τῆς ᾿Αντιοχέων ὡς στασιώ δης " καὶ ταραξίας ", τὴν ᾿Αλεξανδρέων κουφοτά . και σε ἅττα Η Περὶ Νεστορίου Η Νεστόριος προστάτης γεγονώς 6ο Μάνεντα λέγειν Σευήρου, ο Αλεξανδρέων κουφότητα ιδιοπεριωριστ. και σε ᾠχειωμ. σὲ τὸν θρόνον το ὀνόματι σε Θεοῦ το 447. τε σε κατενεχθῆναι Περί Μάγεντα Αντιοχείας ὁ στ. οι ταραξία, τῇ GEORGII HAMARTOLI unum ex nobis et communem appellans, qui dum ex profectu gratiam Dei consecutus est, Deus no- minatur, qui ex baptismale in Jordani Spiritus sancti dono dignatus est, inter primos in nomine Patris et Filii et Spiritus sancti baptizatus, cui Verbum Dei, ob excellentem ipsius virtutem bene- volenter in eo habitans, divinam largitus est digni- tatem et adorationem in posterum usque ad con- summationem. Ista et alia multa similia impie locutus, duas naturas restrictiori sensu de Christo prædicavit, relatione quadam solum inter se con- ciliatas. Hæc est posterior origo unicam naturam et duas naturas in Christo non secundum rectum sensum confitendi. > Post hos autem fuit quidam Nestorius nomine, e Germanicia Syriæ, qui sedem Constantinopolita- nam occupaverat. Iste similiter voce duarum in Christo naturarum perverso sensu usus est, Pau- lum et Theodorum, majores suos, sectatus; filius enim erat Cilicis, et nepos Samosatensis; ideoque implacabile adversus sanctam Virginem inchoabat bellum, abnegans suum ipsius Dominum et con- tumelia afficiens suam Dominam, servus malus et impudens. Iste igitur improbus Nestorius tertius auctor fuit Judaicæ istius hæreseos ; alium enim esse apud eumdem, Christum, alium vero Verbum Deum juxta patrium errorem prædicavit. CLXV. De Eutyche. Fati oppositi, juxta Manen et Apollinarium, rursus tertius propugnator visus est Eutyches, Constantinopolitani monasterii præses, qui cond. teri nolens consimilem nobis et ejusdem naturæ carnem Domini, negabat, subsistere dicens in Christo duas naturas cum ipsarum unione et con- junctione; quinimo aliam quoque insaniam et monstrum excogitavit, de cœlo diceus descendisse corpus Domini, et quasi per canalem Virginis Verbum Deum transcurrisse, in eum de coelo penetrans, ut videretur ex muliere natum esse, quamvis ex ea non natus sit. Manichæus iste sermo et multo magis illo unicam excogitans naturam, et ipse perversa mente Christum honoravit. › Deinde Severus quidam nomine, sede Antiochensi vi occupata, hæresim Manis, Apollinarii et Eutychis rursus tueri tentavit, perturbans, quantum in se erat, Ecclesiæ pacem. Expulsus autem Antiochia ut seditiosus et turbulentus, in Alexandrinorum mobilitatem, ut turbo et procella irruit; ibi alia - C D Variæ lectiones et notæ. - add. Ced. add. Cod. e Theodoro cod. * Cert. 12-24. Ced. codex. Theodoro C? Led. 460,1-7. Ced. • cod. ss add. cod. - Ced. B, Ced. 459,1-11. N. Ced. Ced. e Theodoro BC, Ced. 459, add. Ced. Ced. • 510-512 - Ged. « Ged.

Α θρωπον ἕνα τῶν καθ' ἡμᾶς καὶ κοινὸν ἀποκαλῶν ἐκ προκοπῆς λαβόντα τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ, Θεὸν ὀνο μάζεσθαι, καὶ ἐκ τοῦ ἐν Ἰορδάνῃ βαπτίσματος άξι θῆναι τῆς τοῦ ἁγίου Πνεύματος δωρεᾶς, ἐν πρώτοις εἰς όνομα Πατρός καὶ Υἱοῦ καὶ ἁγίου Πνεύματος βαπτι σθέντα, τὸν δὲ θεὸν Λόγον διὰ τὴν ὑπερβάλλουσαν ἀρε τὴν αὐτοῦ κατ' εὐδοκίαν [ἑαυτοῦ κατοικήσαντα μετα- δοῦναι τῆς θεϊκῆς ἀξίας] αὐτῷ καὶ προσκυνήσεως εἰς ὕστερον μετὰ τὴν τελείωσιν. Ταῦτα καὶ ἕτερα πολλὰ τοιαῦτα δυσφημήσας, δύο φύσεις ιδιοπεριορίστως ἐδογμάτισεν ἐπὶ Χριστοῦ, σχέσει τινὶ καὶ μόνον κ ἀλλήλαις οἰκειωμένας το δευτέρα καὶ αὕτη βλάστη - σις τοῦ μίαν φύσιν καὶ δύο φύσεις ἐν Χριστῷ μὴ κατὰ τὸν ὀρθὸν λόγον ὁμολογεῖσθαι. » κ. οι (2) Μετὰ δὲ τούτους γέγονε τις Νεστόριος ενό ματι 86, ἀπὸ Γερμαν[ικ]είας τῆς Συρίας, τοῦ θρό του κα Κωνσταντινουπόλεως δραξάμενος· ὁμοίως τῇ φωνῇ τῶν ἐν Χριστῷ δύο φύσεων κακοφρόνως ἀπε χρήσατο, Παύλῳ καὶ Θεοδώρῳ, τοῖς ἑαυτοῦ προγό νοις, επόμενος· υἱὸς μὲν γὰρ ἦν τοῦ Κίλικος, ἀπόγονος δὲ τοῦ Σαμοσατέως· καὶ διὰ τοῦτο προς τὴν ἁγίαν Παρθένον ἄσπονδον ἤματο πόλεμον, ἐξαρο νούμενος τὸν ἑαυτοῦ Κύριον καὶ ἀτιμάζων τὴν ἑαυτοῦ Δέσποιναν, ὁ δείλαιος δοῦλος καὶ ἀναίσχυντος. Οὗτος οὖν ὁ δεινὸς Νεστόριος Ε' (τρίτος) πρωτοστά της γέγονε τῆς Ἰουδαϊκῆς ταύτης αἱρέσεως, ἄλλον εἶναι παρ' ἑαυτῷ τὸν Χριστὸν καὶ ἄλλον τὸν Θεὸν κα Λόγον κατὰ τὴν πατρικὴν αὐτοῦ πλάνην ἐδογμάτισε. ν ΡΞΕ'. Περὶ Εὐτυχοῦς. • Τῆς δὲ κατὰ Μάνην καὶ ᾿Απολλινά ριον ἀντιθέτου μοίρας τρίτος πάλιν ὑπασπιστής Εύ- τυχῆς, ἡγούμενος μοναστηρίου Κωνσταντινουπόλεως, ἀνεδείχθη, ὃς μὴ ἀνεχόμενος ὁμοούσιον ἡμῖν καὶ ὁμοφυῆ τὴν σάρκα τοῦ Κυρίου διομολογεῖν, ἀπηρ νήσατο, σώζεσθαι λέγων οι ἐν τῷ Χριστῷ δύο φύσεις μετὰ τῆς τούτων ενώσεως ως καὶ συμφυιίας· οὐ μὴν δὲ, ἀλλὰ καὶ τερατώδη τινὰ καὶ ἀλλόκοτα παρ έπλαττεν, ἐξ οὐρανοῦ λέγων κατιέναι σε τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου, και, ὡς διὰ σωλήνος τῆς Παρθένου, παραδραμεῖν τὸν Θεὸν Λόγον, οὐρανόθεν τοῦτο ἐνδεδυμένον, ἵνα δόξῃ γεγενῆσθαι ἐκ γυναικὸς, καί- περ μὴ γεγενημένος. Μανιχαίος οὗτος ὁ λόγος και πεφαντασμένος πολλῷ μᾶλλον ἐκείνου μίαν φύσιν καὶ οὗτος διεστραμμένῃ καρδίᾳ τὸν Χριστὸν ἐπρέ- σβευσεν. » οι (2) Είτα Σενηρός τις λεγόμενος, ἁρπάσας τὸν θρόνον 'Αντιοχείας, τὴν κατὰ Μάνην οι αὖθις, Απολλινάριόν τε καὶ Εὐτυχέα διεκδικεῖν αἵρεσιν ἐπει· ράτο, κυκῶν, ὅτη δύναμις αὐτῷ, τὴν τῆς Ἐκκλησίας εἰρήνην. Ἐξελαθεὶς δὲ τῆς ᾿Αντιοχέων ὡς στασιώ δης " καὶ ταραξίας ", τὴν ᾿Αλεξανδρέων κουφοτά . και σε ἅττα Η Περὶ Νεστορίου Η Νεστόριος προστάτης γεγονώς 6ο Μάνεντα λέγειν Σευήρου, ο Αλεξανδρέων κουφότητα ιδιοπεριωριστ. και σε ᾠχειωμ. σὲ τὸν θρόνον το ὀνόματι σε Θεοῦ το 447. τε σε κατενεχθῆναι Περί Μάγεντα Αντιοχείας ὁ στ. οι ταραξία, τῇ GEORGII HAMARTOLI unum ex nobis et communem appellans, qui dum ex profectu gratiam Dei consecutus est, Deus no- minatur, qui ex baptismale in Jordani Spiritus sancti dono dignatus est, inter primos in nomine Patris et Filii et Spiritus sancti baptizatus, cui Verbum Dei, ob excellentem ipsius virtutem bene- volenter in eo habitans, divinam largitus est digni- tatem et adorationem in posterum usque ad con- summationem. Ista et alia multa similia impie locutus, duas naturas restrictiori sensu de Christo prædicavit, relatione quadam solum inter se con- ciliatas. Hæc est posterior origo unicam naturam et duas naturas in Christo non secundum rectum sensum confitendi. > Post hos autem fuit quidam Nestorius nomine, e Germanicia Syriæ, qui sedem Constantinopolita- nam occupaverat. Iste similiter voce duarum in Christo naturarum perverso sensu usus est, Pau- lum et Theodorum, majores suos, sectatus; filius enim erat Cilicis, et nepos Samosatensis; ideoque implacabile adversus sanctam Virginem inchoabat bellum, abnegans suum ipsius Dominum et con- tumelia afficiens suam Dominam, servus malus et impudens. Iste igitur improbus Nestorius tertius auctor fuit Judaicæ istius hæreseos ; alium enim esse apud eumdem, Christum, alium vero Verbum Deum juxta patrium errorem prædicavit. CLXV. De Eutyche. Fati oppositi, juxta Manen et Apollinarium, rursus tertius propugnator visus est Eutyches, Constantinopolitani monasterii præses, qui cond. teri nolens consimilem nobis et ejusdem naturæ carnem Domini, negabat, subsistere dicens in Christo duas naturas cum ipsarum unione et con- junctione; quinimo aliam quoque insaniam et monstrum excogitavit, de cœlo diceus descendisse corpus Domini, et quasi per canalem Virginis Verbum Deum transcurrisse, in eum de coelo penetrans, ut videretur ex muliere natum esse, quamvis ex ea non natus sit. Manichæus iste sermo et multo magis illo unicam excogitans naturam, et ipse perversa mente Christum honoravit. › Deinde Severus quidam nomine, sede Antiochensi vi occupata, hæresim Manis, Apollinarii et Eutychis rursus tueri tentavit, perturbans, quantum in se erat, Ecclesiæ pacem. Expulsus autem Antiochia ut seditiosus et turbulentus, in Alexandrinorum mobilitatem, ut turbo et procella irruit; ibi alia - C D Variæ lectiones et notæ. - add. Ced. add. Cod. e Theodoro cod. * Cert. 12-24. Ced. codex. Theodoro C? Led. 460,1-7. Ced. • cod. ss add. cod. - Ced. B, Ced. 459,1-11. N. Ced. Ced. e Theodoro BC, Ced. 459, add. Ced. Ced. • 510-512 - Ged. « Ged.

την, λαίλαπο; καὶ θυέλλης δίκην, ἐνέσκηψεν· ἔνθα Α καὶ ἑτέρας καταιγίδος ἀντιπνευσάσης αὐτῷ τε καὶ τῷ λαῷ, συνέχεε πάντας καὶ ἐθορύβησε. λούμενος, Αλικαρνασσοῦ μὲν τῆς Ασίας ἐπίσκοπος, τῆς δὲ Ευτυχιανῆς κακοδοξίας προστάτης ευθυμότα- τος. Σευήρου γὰρ μίαν φύσιν λέγοντος εἶναι τὸν Χριστὸν καὶ τὴν ἐν Χριστῷ διαφοράν δεχομένου, Ἰουλιανοῦ δὲ μίαν μὲν κατὰ το Σευήρον φάσκοντος φύσιν, ἀναιροῦντος δὲ τὴν διαφοράν, αἴτιοι πάσης ταραχής (984) καὶ ζάλης γεγόνασιν οἱ ἀνόσιος, · μὴ νοοῦντες, κατὰ τὸ δὴ λεγόμενον, μήτε & λέ γουσι, μήτε περί τίνων διαβεβαιοῦνται, » [οἵτινες πρὸς ἡμᾶς διαμάχονται] λαμβάνοντας το εἰς παρά- δειγμα τῆς θείας ἑνώσεως τὸν ἐκ ψυχῆς καὶ σώμα- τος άνθρωπον, καί φασιν· Οὐκοῦν τρεῖς ὁμολογεῖτε φύσεις; ο τι (4) 'Αλλ' ίστωσαν οἱ ἀμαθεῖς καὶ ἀπαί- δευτοι, ὅτι δύο φύσεις ἡμεῖς λέγομεν, οὐ Θεοῦ καὶ σαρκός, οὔτε μὴν Θεοῦ καὶ ψυχῆς, ἀλλὰ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπου· οὐδὲ γάρ. ἐστι κυρίως ἀνθρώπου φύσις ἡ τοῦ μέρους φύσις· μέρη μὲν γὰρ ἀνθρώπου, ψυχὴ καὶ σῶμα, μέρη δὲ τῶν μερῶν αἱ περὶ αὐτῶν το διαιρέσεις τε καὶ ὑποδιαιρέσεις· καὶ μέρη μὲν Χριστοῦ ἀσύγχυτα θεότης καὶ ἀνθρωπότης ", ψυχή δὲ καὶ σῶμα (οὐ μέρη Χριστοῦ), ἀλλὰ μέρη τοῦ μέρους· μέρη μὲν τῶν μερῶν τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ μὲν ψυχῆς, οὐσία λογικὴ καὶ ποιότης ἀσώματος, ὧν τὸ μὲν ἡγεμονικόν, τὸ δὲ θυμικόν, τὸ δὲ ἐπιθυμητ τικόν · (καὶ) τούτων τὸ μὲν ἐννοηματικὸν (καὶ) δια- νοητικόν, μνημονευτικόν τε καὶ βουλευτικόν, τὸ δὲ ὀρεκτικὸν καὶ ἑλκτικὸν, τὸ δὲ ἀμυντικόν· καὶ πολλὰ ἕτερα τούτοις ὑποδιαιροῦνται. Αφείσθω (δὲ τὰ νῦν ζητεῖν πότερον ὡς μέρη ταῦτά εἰσιν ἐν τῇ ψυχῇ ὡσ(εί) δυνάμεις· ἐπὶ δὲ τ8 τοῦ σώματος πάλιν διας- Θέσεις γίνονται ισομοιρῆ, καὶ τούτων ἔτι εἰς κε- φαλὴν καὶ χεῖρα, καὶ πόδας καὶ ταῦτα εἰς ὀστέα καὶ σάρκα καὶ νεῦρα ”, καὶ ταῦτα εἰς δ' στοιχεία, καὶ ταῦτα εἰς ὕλην καὶ εἶδος. Πολλὰ δὲ [καὶ] ἕτερα φιλοσοφοῦσιν το Ιατρῶν παῖδες περὶ δυνάμεων φυσι κῶν, ὧν τὴν μὲν ἐλκτικὴν (τὴν δὲ καθεκτικὴν), τὴν δὲ ἀλλοιωτικὴν, τὴν δὲ ἀποκριτικὴν ὀνομάζουσιν, πολλὰ δὲ το περὶ αἰσθήσεως καὶ φαντασίας καὶ τοῦ συνέχοντος τὸ ζῶον ζωτικοῦ καὶ ὀργανικού πνεύμα τος ἑτέρου παρὰ τὸ λογικόν, ως φασιν, ὑπάρχοντος. Ὥσπερ δε τοίνυν ἀπόχρη πρὸς τὸ παραστῆσαι ταῦτα πάντα διὰ τὸ ει σάρκα εἰπεῖν ἢ σῶμα ἀνθρώπου· καὶ ἀπόχρη πάλιν διὰ τῆς λογικῆς ψυχῆς τὸ, εἰς ἃ διαιρείται μέρη, δηλῶσαι· (οὕτως ἀπόχρη ἄνθρωπον * φύσιν ἀνθρώπου είρηκότα, πάντα δηλῶσαι) τε καὶ παραστῆσαι τὰ ἐξ ὧν συνέστηκε (καὶ) ἐν οἷς γνωρί- ζεται. Οἱ δὲ οὐχ ἵνα τὸν ἄνθρωπον τέλειον ἀποφήσ νωσιν, ἀλλ᾽ ἵνα τὸν Κύριον συκοφαντήσωσι καὶ τῆς ἡμετέρας αὐτὸν ἀλλοτριώσωσι φύσεως, καὶ ἡ ς π. αὐτά Περὶ Ἰουλιανοῦ, το ὅταν δύο φ. λ. ή. ή δέ το διαίρεσις γίνεται εἰς ὁμοιομερή Να ώστε εἰ τοῦ σάρκα το λαμβάνοντες το θεότητος καὶ ἀνθρωπότητος φ. δ. και CILRONICON. '— LIB. III. omnes miscuit et turbavit. quoque adversus illum et populum spirans procella, D . Dissipavit enim eos Julianus quidam nominatus, Halicarnassi civitatis Asiae episcopus, et Euty- chianæ impletatis propugnator acerrimus. Severo enim unicam de Christo asserente naturam, et in Christo differentiam accipiente, Juliano autem uni- cam quidem juxta Severum asserente naturam, differentiam vero tollente, causa omnis tumultus et procellæ fuerunt impii. isti « non intelligentes, sicut dictum est, neque quæ loquuntur, neque da quibus affirmant, s qui contra nos dimicant, su- mentes in exemplum divinæ unionis hominen ex anima et eorpore constantem, et dicunt: Num- quid tres conftemini naturas?, Al sciant indocti et imperiti nos duas naturas diccre, non Dɔi et carnis, neque sane Dei et animæ, sed Dei et ho- minis ; non enim est proprie hominis natura partis natura. Enimvero partes hominis anima et cor- pus, et partes partium sunt circa illas divisio- nes et subdivisiones ; et Christi quidem partes distinctm divinitas, humanitas : anima autem et: corpus non partes Christi, sed partes partis; partes quidem partium hominis, quoad animam, essentia rationalis et qualitas incorporea, quarum alia vis directiva, alia irascibilis, alia concupiscibilis, et ex his facultas concipiendi et facultas percipiendi, memoria et voluntas, facultas appetendi, vis aura- cliva, visque repulsiva ; et multae aliæ facultates bis subjacent. Nec nunc inquiras an istæ partes siut in anima, vel facultates. Quoad corpus autem rursus divisiones fiunt æquales, et hæ in caput, in manus, in pedes, et ista in ossa et carnem et nervos, et hæc in quatuor elementa, et hæc de-. mum in materiam et formam dividuntur. Multa. quoque alia disserunt medicorum filii de facul- tatibus physicis, quarum unam attractivam, aliam continentem, aliam mutandi vim habentem, aliam vero excretivam nominant, multa quoque de sensu et phantasia, ac vitali et organico spiritu alio, præ- ter animam rationalem, ut aiunt, exsistente, et animal conservante. Quemadmodum igitur sufficit, ut omnia hæc designentur, nominare carnem aut corpus hominis, et sufficit iterum per- rationalem animam, in quas partes ipsa dividatur, ostendisse; ita, sufficit ut quis dixerit hominem, aut - naturam. hominis, ut cuncta ostenderit, et designaverit qui bus constat et in quibus cognoscitur. Illi vero non ut integrum hominem ostenderent, sed ut Dominum calumnientur et eum nostræ naturæ alienum re- putent, qui vel quod nostrum erat ab initio non ceperit, vel non imegrum servaverit quod habuit Variæ lectiones et notæ. A toy add. Ced. Ced. e Theodoro A? Cod. 460,7. cod. Ced. 460,17-562.3. Ged. Gal. " Cel. cod. add. Ced. Ced. cod. "I Tim. 1, 7. xa! v. xai o. Ced. Ged. Digitized by "9 Google 49. (3) Διεσκέδασε γὰρ αὐτοὺς Ἰουλιανός τις και

την, λαίλαπο; καὶ θυέλλης δίκην, ἐνέσκηψεν· ἔνθα Α καὶ ἑτέρας καταιγίδος ἀντιπνευσάσης αὐτῷ τε καὶ τῷ λαῷ, συνέχεε πάντας καὶ ἐθορύβησε. λούμενος, Αλικαρνασσοῦ μὲν τῆς Ασίας ἐπίσκοπος, τῆς δὲ Ευτυχιανῆς κακοδοξίας προστάτης ευθυμότα- τος. Σευήρου γὰρ μίαν φύσιν λέγοντος εἶναι τὸν Χριστὸν καὶ τὴν ἐν Χριστῷ διαφοράν δεχομένου, Ἰουλιανοῦ δὲ μίαν μὲν κατὰ το Σευήρον φάσκοντος φύσιν, ἀναιροῦντος δὲ τὴν διαφοράν, αἴτιοι πάσης ταραχής (984) καὶ ζάλης γεγόνασιν οἱ ἀνόσιος, · μὴ νοοῦντες, κατὰ τὸ δὴ λεγόμενον, μήτε & λέ γουσι, μήτε περί τίνων διαβεβαιοῦνται, » [οἵτινες πρὸς ἡμᾶς διαμάχονται] λαμβάνοντας το εἰς παρά- δειγμα τῆς θείας ἑνώσεως τὸν ἐκ ψυχῆς καὶ σώμα- τος άνθρωπον, καί φασιν· Οὐκοῦν τρεῖς ὁμολογεῖτε φύσεις; ο τι (4) 'Αλλ' ίστωσαν οἱ ἀμαθεῖς καὶ ἀπαί- δευτοι, ὅτι δύο φύσεις ἡμεῖς λέγομεν, οὐ Θεοῦ καὶ σαρκός, οὔτε μὴν Θεοῦ καὶ ψυχῆς, ἀλλὰ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπου· οὐδὲ γάρ. ἐστι κυρίως ἀνθρώπου φύσις ἡ τοῦ μέρους φύσις· μέρη μὲν γὰρ ἀνθρώπου, ψυχὴ καὶ σῶμα, μέρη δὲ τῶν μερῶν αἱ περὶ αὐτῶν το διαιρέσεις τε καὶ ὑποδιαιρέσεις· καὶ μέρη μὲν Χριστοῦ ἀσύγχυτα θεότης καὶ ἀνθρωπότης ", ψυχή δὲ καὶ σῶμα (οὐ μέρη Χριστοῦ), ἀλλὰ μέρη τοῦ μέρους· μέρη μὲν τῶν μερῶν τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ μὲν ψυχῆς, οὐσία λογικὴ καὶ ποιότης ἀσώματος, ὧν τὸ μὲν ἡγεμονικόν, τὸ δὲ θυμικόν, τὸ δὲ ἐπιθυμητ τικόν · (καὶ) τούτων τὸ μὲν ἐννοηματικὸν (καὶ) δια- νοητικόν, μνημονευτικόν τε καὶ βουλευτικόν, τὸ δὲ ὀρεκτικὸν καὶ ἑλκτικὸν, τὸ δὲ ἀμυντικόν· καὶ πολλὰ ἕτερα τούτοις ὑποδιαιροῦνται. Αφείσθω (δὲ τὰ νῦν ζητεῖν πότερον ὡς μέρη ταῦτά εἰσιν ἐν τῇ ψυχῇ ὡσ(εί) δυνάμεις· ἐπὶ δὲ τ8 τοῦ σώματος πάλιν διας- Θέσεις γίνονται ισομοιρῆ, καὶ τούτων ἔτι εἰς κε- φαλὴν καὶ χεῖρα, καὶ πόδας καὶ ταῦτα εἰς ὀστέα καὶ σάρκα καὶ νεῦρα ”, καὶ ταῦτα εἰς δ' στοιχεία, καὶ ταῦτα εἰς ὕλην καὶ εἶδος. Πολλὰ δὲ [καὶ] ἕτερα φιλοσοφοῦσιν το Ιατρῶν παῖδες περὶ δυνάμεων φυσι κῶν, ὧν τὴν μὲν ἐλκτικὴν (τὴν δὲ καθεκτικὴν), τὴν δὲ ἀλλοιωτικὴν, τὴν δὲ ἀποκριτικὴν ὀνομάζουσιν, πολλὰ δὲ το περὶ αἰσθήσεως καὶ φαντασίας καὶ τοῦ συνέχοντος τὸ ζῶον ζωτικοῦ καὶ ὀργανικού πνεύμα τος ἑτέρου παρὰ τὸ λογικόν, ως φασιν, ὑπάρχοντος. Ὥσπερ δε τοίνυν ἀπόχρη πρὸς τὸ παραστῆσαι ταῦτα πάντα διὰ τὸ ει σάρκα εἰπεῖν ἢ σῶμα ἀνθρώπου· καὶ ἀπόχρη πάλιν διὰ τῆς λογικῆς ψυχῆς τὸ, εἰς ἃ διαιρείται μέρη, δηλῶσαι· (οὕτως ἀπόχρη ἄνθρωπον * φύσιν ἀνθρώπου είρηκότα, πάντα δηλῶσαι) τε καὶ παραστῆσαι τὰ ἐξ ὧν συνέστηκε (καὶ) ἐν οἷς γνωρί- ζεται. Οἱ δὲ οὐχ ἵνα τὸν ἄνθρωπον τέλειον ἀποφήσ νωσιν, ἀλλ᾽ ἵνα τὸν Κύριον συκοφαντήσωσι καὶ τῆς ἡμετέρας αὐτὸν ἀλλοτριώσωσι φύσεως, καὶ ἡ ς π. αὐτά Περὶ Ἰουλιανοῦ, το ὅταν δύο φ. λ. ή. ή δέ το διαίρεσις γίνεται εἰς ὁμοιομερή Να ώστε εἰ τοῦ σάρκα το λαμβάνοντες το θεότητος καὶ ἀνθρωπότητος φ. δ. και CILRONICON. '— LIB. III. omnes miscuit et turbavit. quoque adversus illum et populum spirans procella, D . Dissipavit enim eos Julianus quidam nominatus, Halicarnassi civitatis Asiae episcopus, et Euty- chianæ impletatis propugnator acerrimus. Severo enim unicam de Christo asserente naturam, et in Christo differentiam accipiente, Juliano autem uni- cam quidem juxta Severum asserente naturam, differentiam vero tollente, causa omnis tumultus et procellæ fuerunt impii. isti « non intelligentes, sicut dictum est, neque quæ loquuntur, neque da quibus affirmant, s qui contra nos dimicant, su- mentes in exemplum divinæ unionis hominen ex anima et eorpore constantem, et dicunt: Num- quid tres conftemini naturas?, Al sciant indocti et imperiti nos duas naturas diccre, non Dɔi et carnis, neque sane Dei et animæ, sed Dei et ho- minis ; non enim est proprie hominis natura partis natura. Enimvero partes hominis anima et cor- pus, et partes partium sunt circa illas divisio- nes et subdivisiones ; et Christi quidem partes distinctm divinitas, humanitas : anima autem et: corpus non partes Christi, sed partes partis; partes quidem partium hominis, quoad animam, essentia rationalis et qualitas incorporea, quarum alia vis directiva, alia irascibilis, alia concupiscibilis, et ex his facultas concipiendi et facultas percipiendi, memoria et voluntas, facultas appetendi, vis aura- cliva, visque repulsiva ; et multae aliæ facultates bis subjacent. Nec nunc inquiras an istæ partes siut in anima, vel facultates. Quoad corpus autem rursus divisiones fiunt æquales, et hæ in caput, in manus, in pedes, et ista in ossa et carnem et nervos, et hæc in quatuor elementa, et hæc de-. mum in materiam et formam dividuntur. Multa. quoque alia disserunt medicorum filii de facul- tatibus physicis, quarum unam attractivam, aliam continentem, aliam mutandi vim habentem, aliam vero excretivam nominant, multa quoque de sensu et phantasia, ac vitali et organico spiritu alio, præ- ter animam rationalem, ut aiunt, exsistente, et animal conservante. Quemadmodum igitur sufficit, ut omnia hæc designentur, nominare carnem aut corpus hominis, et sufficit iterum per- rationalem animam, in quas partes ipsa dividatur, ostendisse; ita, sufficit ut quis dixerit hominem, aut - naturam. hominis, ut cuncta ostenderit, et designaverit qui bus constat et in quibus cognoscitur. Illi vero non ut integrum hominem ostenderent, sed ut Dominum calumnientur et eum nostræ naturæ alienum re- putent, qui vel quod nostrum erat ab initio non ceperit, vel non imegrum servaverit quod habuit Variæ lectiones et notæ. A toy add. Ced. Ced. e Theodoro A? Cod. 460,7. cod. Ced. 460,17-562.3. Ged. Gal. " Cel. cod. add. Ced. Ced. cod. "I Tim. 1, 7. xa! v. xai o. Ced. Ged. Digitized by "9 Google 49. (3) Διεσκέδασε γὰρ αὐτοὺς Ἰουλιανός τις και

GEORGII HAMARTOLI Δ μὴ εἰληφότα τα τὴν ἀρχὴν τὸ ἡμέτερον ἢ μὴ τῶν φυλάξαντα σε όπερ ἔσχε παρ' ἡμῶν. Ταῦτα καὶ τράφθαι φασὶν τὸν ἐκ Θεοῦ Πατρὸς Λόγον εἰς Β τοιαῦτα σοφιζόμενοι καὶ παρὰ ως το παράδειγμα κακουργοῦντες, εἰς ἀφύκτους καὶ ἀδιεξοδεύτους καταπεπτώκασι λαβυρίνθους. - το Αμέλει γέ τοι καὶ Θεοδώρητος έφη περί τού των καὶ τῶν τοιούτων ἀνοσίων οὕτως· . Εἰσὶ μέντοι γέ τινες οἱ καὶ Χριστιανῶν μὲν προσηγορίαν ἔχον τες 5, ἄντικρυς δὲ τοῖς τῆς ἀληθείας δόγμασι που λεμοῦσιν· (α') οἱ μὲν γὰρ τὸ ἀγέννητον εἰς τρία τέμνουσι, καὶ τὸ μὲν καλοῦσιν ἀγαθὸν, τὸ δὲ κακών, τὸ δὲ δίκαιον· (β') οἱ δὲ δύο ἀρχὰς ἀγεννήτους ζω γραφοῦσι τῷ λόγῳ ἀλλήλαις ἐναντίας ἐκ διαμέτρου· (γ) ἄλλοι μὲν τοῖς ἐν ἀσεβέσι τούτοις πολεμεῖν ἐπαγγέλλονται δόγμασιν, ἑτέραν (985) δὲ δυσσε βείας ἐπινοοῦσιν ὁδόν· τὸν γὰρ τοῦ Θεοῦ Μονογενή, Λόγον ὁμολογοῦντες Υἱόν, ὡς ποίημα τῇ κτίσει συναριθμοῦσι, καὶ (δ') τὸν Κτίστην ἱστῶσι μετὰ τῆς κτίσεως, καὶ (ε') τὸ ἅγιον Πνεῦμα τῷ δυσσεβεῖ λόγοι τῆς θείας ἐξορίζουσι φύσεως. · Αλλοι δὲ ἄλλως τὴν θείαν ἐν ὁδὸν ἀπολέσαντες ", πόρρω που της ἀληθείας ἐγένοντο · (5') καὶ οἱ μὲν τὴν ὑπὲρ ἡμῶν " γεγενημένην οἰκονομίαν παντελῶς ἀπηρνήσαντο· (5) οἱ δὲ ὁμολογοῦσι μὲν ἐνανθρωπῆσαι τὸν Θεὸν Λόγον, σῶμα δὲ μόνον ἀνειληφέναι. (η) Οἱ δὲ ἔμψυχον μὲν καλοῦσι τὴν ληφθεῖσαν σάρκα, οὐ τὴν λογικήν τε καὶ τ νοερὰν ἐν ταύτῃ γεγενήσθαι ψυχήν, ἴσως τὴν οἰκείαν ἄνοιαν ταύτου τεκμήριον ἔχοντες· ἡμετέ ραν οι δὲ ἀνθρώπου ψυχὴν οὐδεμίαν ίσμεν ἑτέραν ἢ τὴν λογικὴν καὶ ἀθάνατον. (θ') Καὶ ἄλλοι δὲ οι πά- λιν εἰς δύο τὸν ἕνα Χριστὸν διατέμνουσιν, οι ἕτερον θα εἶναι διατεινόμενοι τὸν ἐκ Παρθένου τεχθέντα τέ λειον ἄνθρωπον, ἕτερον δὲ τὸν ἐκ Θεοῦ Πατρὸς 16- γον· καὶ τὸν μὲν ὡς ἄνθρωπον, ἰδίᾳ τιθέντες καὶ ἀνὰ μέρος, τὸν δὲ ὡς Θεόν φύσει τε καὶ ἀληθείᾳ Υἱόν οι ονομάζουσιν. (ι') Αλλοι δὲ παρατε ὀστέων καὶ νεύρων καὶ σαρκὸς φύσιν ΡΕ'. Βασιλεία Τακίτου. * Μετὰ Αὐρηλιανὸν ἐβασίλευσε Τάκιτος ἔτη β' . Οὗτος Μαξιμίνον συγγενῆ αὐτοῦ (ὄντα) ἐπέστησε τῇ ᾿Ασσυρίων 3· (3) ὂν διὰ τὰς ὑπ' αὐτοῦ γενομέ νας ' ἀδικίας ἀνελόντες οἱ στρατιῶται *, φοβηθέντες μὴ ἐκδικήσῃ αὐτὸν ὁ Τάκιτο;, ἀπέκτειναν αὐτόν· καὶ γεγόνασι δύο βασιλείς, Πρόδος καὶ Φλωριανός. ΡΕΖ. Βασιλεία Φλωριανοῦ. • Μετὰ Τάκιτον ἐβασίλευσαν Πρόβος καὶ Φλω Γιανὸς ἔτη β', μῆνας β'. σας ἀνεῖλε τὸν Φλωριανόν. Θα προσειλ. φ. σῶον οι περί σε ἔχουσιν μέν οι ἕτεροι οι εὐθεῖαν ν· καὶ τοῖς τῶν προωδευκότων ίχνεσιν παρακολουθήσαντες παρακολουθῆσαι μὴ βουληθέντες οι ὑμῶν οὐ μὴν λ. δὲ καὶ ν ἡμεῖς δὲ Καὶ ἀ. μὲν πο δε και μέν Θεόν ριο Υιόν θα ταῦτα πάντα δυσσεβῶς δογματίζοντες μῆνας ς' Ασσυρία τῆς ὑπ' αὐτοῦ γενομένης είτα και δ. β', μ. & ex nobis. Isla et alia similia subtilius disserentes, et prater exemplum male agentes, in inevitabiles τck et inextricabiles lapsi sunt labyrinthos. Saue quidem et Theodoretus de ístis et talibus impiis ita loquitur: ‹ Sunt quidem aliqui Christia- norum appellationem habentes, aperte autein ve- ritatis doctrinæ adversantes; 1° bi enim increa- tum in tria secant, et hoc quidem vocant bonam, illud vero malum, aliud autem justum ; 2° alii duo principia ingenita sermone depingunt ex diametro invicem opposita; 3• alii impiis istis se ipsos bel- hum indicere doctrinis proftentes, alteram impieta» tis excogitant viam ; Dei enim unigenitum Verbum conftentes Filium, ut creaturam creationi adscri- bunt, et Creatorem collocant cum creatione, et 5° Spiritum sanctum blasphemantes ex natura divina exterminant. Alii autem diverso modo viam divi- nam corrumpentes, a veritate sane longe abierunt; alii nostri gratia factam incarnationem om- sino abnegaverunt ; 7° alii concedunt Verbum Deum hominem factum esse, sed solum corpus sumpsisse; 8° alii animatam quidem vocant as- sumptam carnem, non vero concedunt rationalem et intellectualem animam in illa fuisse, propriam forte amentiam hujus rei argumentum habentes : at nostram bumanam animam non aliam esse seimus ac rationalem et immortalem. 9° Et alii rur- sus in duo Christum unicum dividunt, alium esse contendentes ex Virgine partum hominem integrum, aliud vero ex Deo Patre Verbum, et alium qui- dem ut hominem, privatim ponentes et vicissim, alium vero ut Deum natura et veritate Filium nomi- nant. 10° Alii vero dicunt Dei Patris Verbum in os- sium et nervorum et carnis naturam deflexisse. › CLXVI, Regnum Taciti. Post Aurelianum imperavit Tacitus annos duo. Hie Maximinum, cognatum suum, præfecit Assy- ris; quem ob iniustitius suas cum occidissent milites, reformidantes we vindictam de eo sumeret Tacitus, ipsum quoque interemerunt, et duo fue- runt imperatores, Probus et Florianus. CLXVI. Regnum Floriani. Post Tacitum imperaverunt Probus et Floria- mus annis duobus, mensibus duobus. Hic igitur Probus, demens factus, occidit Floria- num. . C D Varia lectiones et nota. Gert. Ged. God. s Ced. 462,5-463,6, Neo in tribus libris Eranista nec in quinque Epitomes inveniuntur hæc apud Theodoretum. Ced. Ged. cod. Ged. in margine a secundla manu, Ced. Ced. Ced. Ced. • add. Ged. " add. Ged. Ced. Ced. (5478) Ced. 463,7-10 (AH Slav.) Eus. Eutrop. Lea, Ced. Ged. * add. Ced. Leo. * add. Ged. Leo. * (5478) Ced. 163,11,12 (AH Slav.) Leo, Cert., sed dies LX Eus. Vict., LXXX Eur., Florianus Probus almos sex, menses IV regnavit secundum Eus. Eutr. Hist. misc. ; a. VI, Victor. (2) Οὗτος (ον) ὁ Πρόβος παράφρονα ἑαυτὸν ποιή-

GEORGII HAMARTOLI Δ μὴ εἰληφότα τα τὴν ἀρχὴν τὸ ἡμέτερον ἢ μὴ τῶν φυλάξαντα σε όπερ ἔσχε παρ' ἡμῶν. Ταῦτα καὶ τράφθαι φασὶν τὸν ἐκ Θεοῦ Πατρὸς Λόγον εἰς Β τοιαῦτα σοφιζόμενοι καὶ παρὰ ως το παράδειγμα κακουργοῦντες, εἰς ἀφύκτους καὶ ἀδιεξοδεύτους καταπεπτώκασι λαβυρίνθους. - το Αμέλει γέ τοι καὶ Θεοδώρητος έφη περί τού των καὶ τῶν τοιούτων ἀνοσίων οὕτως· . Εἰσὶ μέντοι γέ τινες οἱ καὶ Χριστιανῶν μὲν προσηγορίαν ἔχον τες 5, ἄντικρυς δὲ τοῖς τῆς ἀληθείας δόγμασι που λεμοῦσιν· (α') οἱ μὲν γὰρ τὸ ἀγέννητον εἰς τρία τέμνουσι, καὶ τὸ μὲν καλοῦσιν ἀγαθὸν, τὸ δὲ κακών, τὸ δὲ δίκαιον· (β') οἱ δὲ δύο ἀρχὰς ἀγεννήτους ζω γραφοῦσι τῷ λόγῳ ἀλλήλαις ἐναντίας ἐκ διαμέτρου· (γ) ἄλλοι μὲν τοῖς ἐν ἀσεβέσι τούτοις πολεμεῖν ἐπαγγέλλονται δόγμασιν, ἑτέραν (985) δὲ δυσσε βείας ἐπινοοῦσιν ὁδόν· τὸν γὰρ τοῦ Θεοῦ Μονογενή, Λόγον ὁμολογοῦντες Υἱόν, ὡς ποίημα τῇ κτίσει συναριθμοῦσι, καὶ (δ') τὸν Κτίστην ἱστῶσι μετὰ τῆς κτίσεως, καὶ (ε') τὸ ἅγιον Πνεῦμα τῷ δυσσεβεῖ λόγοι τῆς θείας ἐξορίζουσι φύσεως. · Αλλοι δὲ ἄλλως τὴν θείαν ἐν ὁδὸν ἀπολέσαντες ", πόρρω που της ἀληθείας ἐγένοντο · (5') καὶ οἱ μὲν τὴν ὑπὲρ ἡμῶν " γεγενημένην οἰκονομίαν παντελῶς ἀπηρνήσαντο· (5) οἱ δὲ ὁμολογοῦσι μὲν ἐνανθρωπῆσαι τὸν Θεὸν Λόγον, σῶμα δὲ μόνον ἀνειληφέναι. (η) Οἱ δὲ ἔμψυχον μὲν καλοῦσι τὴν ληφθεῖσαν σάρκα, οὐ τὴν λογικήν τε καὶ τ νοερὰν ἐν ταύτῃ γεγενήσθαι ψυχήν, ἴσως τὴν οἰκείαν ἄνοιαν ταύτου τεκμήριον ἔχοντες· ἡμετέ ραν οι δὲ ἀνθρώπου ψυχὴν οὐδεμίαν ίσμεν ἑτέραν ἢ τὴν λογικὴν καὶ ἀθάνατον. (θ') Καὶ ἄλλοι δὲ οι πά- λιν εἰς δύο τὸν ἕνα Χριστὸν διατέμνουσιν, οι ἕτερον θα εἶναι διατεινόμενοι τὸν ἐκ Παρθένου τεχθέντα τέ λειον ἄνθρωπον, ἕτερον δὲ τὸν ἐκ Θεοῦ Πατρὸς 16- γον· καὶ τὸν μὲν ὡς ἄνθρωπον, ἰδίᾳ τιθέντες καὶ ἀνὰ μέρος, τὸν δὲ ὡς Θεόν φύσει τε καὶ ἀληθείᾳ Υἱόν οι ονομάζουσιν. (ι') Αλλοι δὲ παρατε ὀστέων καὶ νεύρων καὶ σαρκὸς φύσιν ΡΕ'. Βασιλεία Τακίτου. * Μετὰ Αὐρηλιανὸν ἐβασίλευσε Τάκιτος ἔτη β' . Οὗτος Μαξιμίνον συγγενῆ αὐτοῦ (ὄντα) ἐπέστησε τῇ ᾿Ασσυρίων 3· (3) ὂν διὰ τὰς ὑπ' αὐτοῦ γενομέ νας ' ἀδικίας ἀνελόντες οἱ στρατιῶται *, φοβηθέντες μὴ ἐκδικήσῃ αὐτὸν ὁ Τάκιτο;, ἀπέκτειναν αὐτόν· καὶ γεγόνασι δύο βασιλείς, Πρόδος καὶ Φλωριανός. ΡΕΖ. Βασιλεία Φλωριανοῦ. • Μετὰ Τάκιτον ἐβασίλευσαν Πρόβος καὶ Φλω Γιανὸς ἔτη β', μῆνας β'. σας ἀνεῖλε τὸν Φλωριανόν. Θα προσειλ. φ. σῶον οι περί σε ἔχουσιν μέν οι ἕτεροι οι εὐθεῖαν ν· καὶ τοῖς τῶν προωδευκότων ίχνεσιν παρακολουθήσαντες παρακολουθῆσαι μὴ βουληθέντες οι ὑμῶν οὐ μὴν λ. δὲ καὶ ν ἡμεῖς δὲ Καὶ ἀ. μὲν πο δε και μέν Θεόν ριο Υιόν θα ταῦτα πάντα δυσσεβῶς δογματίζοντες μῆνας ς' Ασσυρία τῆς ὑπ' αὐτοῦ γενομένης είτα και δ. β', μ. & ex nobis. Isla et alia similia subtilius disserentes, et prater exemplum male agentes, in inevitabiles τck et inextricabiles lapsi sunt labyrinthos. Saue quidem et Theodoretus de ístis et talibus impiis ita loquitur: ‹ Sunt quidem aliqui Christia- norum appellationem habentes, aperte autein ve- ritatis doctrinæ adversantes; 1° bi enim increa- tum in tria secant, et hoc quidem vocant bonam, illud vero malum, aliud autem justum ; 2° alii duo principia ingenita sermone depingunt ex diametro invicem opposita; 3• alii impiis istis se ipsos bel- hum indicere doctrinis proftentes, alteram impieta» tis excogitant viam ; Dei enim unigenitum Verbum conftentes Filium, ut creaturam creationi adscri- bunt, et Creatorem collocant cum creatione, et 5° Spiritum sanctum blasphemantes ex natura divina exterminant. Alii autem diverso modo viam divi- nam corrumpentes, a veritate sane longe abierunt; alii nostri gratia factam incarnationem om- sino abnegaverunt ; 7° alii concedunt Verbum Deum hominem factum esse, sed solum corpus sumpsisse; 8° alii animatam quidem vocant as- sumptam carnem, non vero concedunt rationalem et intellectualem animam in illa fuisse, propriam forte amentiam hujus rei argumentum habentes : at nostram bumanam animam non aliam esse seimus ac rationalem et immortalem. 9° Et alii rur- sus in duo Christum unicum dividunt, alium esse contendentes ex Virgine partum hominem integrum, aliud vero ex Deo Patre Verbum, et alium qui- dem ut hominem, privatim ponentes et vicissim, alium vero ut Deum natura et veritate Filium nomi- nant. 10° Alii vero dicunt Dei Patris Verbum in os- sium et nervorum et carnis naturam deflexisse. › CLXVI, Regnum Taciti. Post Aurelianum imperavit Tacitus annos duo. Hie Maximinum, cognatum suum, præfecit Assy- ris; quem ob iniustitius suas cum occidissent milites, reformidantes we vindictam de eo sumeret Tacitus, ipsum quoque interemerunt, et duo fue- runt imperatores, Probus et Florianus. CLXVI. Regnum Floriani. Post Tacitum imperaverunt Probus et Floria- mus annis duobus, mensibus duobus. Hic igitur Probus, demens factus, occidit Floria- num. . C D Varia lectiones et nota. Gert. Ged. God. s Ced. 462,5-463,6, Neo in tribus libris Eranista nec in quinque Epitomes inveniuntur hæc apud Theodoretum. Ced. Ged. cod. Ged. in margine a secundla manu, Ced. Ced. Ced. Ced. • add. Ged. " add. Ged. Ced. Ced. (5478) Ced. 463,7-10 (AH Slav.) Eus. Eutrop. Lea, Ced. Ged. * add. Ced. Leo. * add. Ged. Leo. * (5478) Ced. 163,11,12 (AH Slav.) Leo, Cert., sed dies LX Eus. Vict., LXXX Eur., Florianus Probus almos sex, menses IV regnavit secundum Eus. Eutr. Hist. misc. ; a. VI, Victor. (2) Οὗτος (ον) ὁ Πρόβος παράφρονα ἑαυτὸν ποιή-

ΡΕΗ Βασιλεία Πρόβου. Ἐπὶ αὐτοῦ βροχής γεγονυίας, σίτος * κατηνέχθη πολὺς 10, όν (και) συναγαγόντες σωρούς μεγάλους ἐποίησαν· ὡσαύτως καὶ ἐπὶ Αὐρηλιανοῦ, ὡς εἴρη- ται, ἄνωθεν) ψεκάδας ἀργυρᾶς τι κατενεχθῆναι φασι. (2) Βικτωρίνος δὲ φίλος τοῦ Πρόβου ήτησε φί- λον αὐτοῦ γενέσθαι ἄρχοντα ω εἰς Βρεττανίαν· ὁ δὲ ἀπελθὼν ἀντρεν. 'Όνειδιζόμενος οὖν Βικτωρίνος ἀπεστάλη παῦσαι ἐς τὴν ἀνταρσίαν. Προσποιησάμενος οὖν (ὡ;) ἀπὸ προσώπου φεύγειν τοῦ βασιλέως (ὁ Βικτωρίνος), φίλος ὢν τοῦ ἀντάρο του 18, ἀπεδέχθη (ὑπ' αὐτοῦ, ὅς) καὶ ἀνεῖλεν αὐτόν. Υποστρέψας δὲ, ὡς ἐξῄει τοῦ πλοίου, λύσας την ζώνην έρριψεν εἰς τὴν θάλασσαν, καὶ εἰσῆλθε λυσί ζωνος πρὸς τὰ τὸν βασιλέα. Ο δὲ ὠργίσθη ", νομί ζων ὑφ' ἑτέρου αὐτὸν τοῦτο πεπονθέναι. Βικτω ρίνος δὲ ἔφη, ὑφ' ἑαυτοῦ τοῦτο γενέσθαι, δεηθείς. μηκέτι ἄρξαι πράγματος· ἀρχὴ γὰρ πᾶσα μετὰ κινδύνων καὶ κλιμακτήρων. Ὁ δὲ καὶ ἡσυχίαν αὐτῷ ἐχαρίσατο καὶ δωρεάς πολλὰς παρέσχεν. * (3) Απέκτεινε δὲ πάντας τοὺς ἀποκτείναντας Τάκιτον καὶ Αὐρηλιανόν, ἐν τῇ Πετρίνθῳ " ἐπὶ ἄρι στον αὐτοὺς καλέσας. 29. (4) 'Ανηρέθη δὲ καὶ αὐτὸς (ὑπὸ τῶν περὶ αὐτ τὸν, καὶ βασιλεύει Κάρος, Καρίνος και Νουμεριανός). ΡΕΘ'. Βασιλεία Κάρου. Μετὰ δὲ τούτου; ἐβασίλευσαν Κάρος, καὶ Κα- ρίνος, καὶ Νουμεριανὸς ἔτη β'. οι (2) Οὗτος ὁ Κάρος την Περσίδος * Κτησιφῶντα παρέλαβε, τούτων σε ήδη τέταρτον ἐν ἀλωθέντων ὑπὸ Τραϊανού (καὶ) ὑπὸ [Οδήρου] εκ, Σευήρου καὶ Κάρου. (3) Τελευτήσαντος δὲ Κάρου ὑπὸ λοιμικῆς καὶ Νουμεριανοῦ τυφλωθέντος, ἀνεῖλεν αὐτὸν Απρος - καὶ ἐβασίλευσε Καρίνος. ΡΟ. Βασιλεία Κυρίνου. Ἐπὶ Καρίνου (994) ἐμαρτύρησαν Χρύσανθος καὶ Δαρεία, Θαλλέλαιος, Ἰουλιανὸς καὶ οἱ ἐν Ῥώμη ἅγιοι ανάργυροι. ΡΟΑ'. Βασιλεία Νουμεριανού. Μετὰ τοῦτον ἐβασίλευσε Νουμεριανός, ἀδελφὸς Καρίνου, ἔτος α', καὶ πολεμήσας Πέρσας καὶ ἡττη- θεὶς, τοῦτον χειρωσάμενοι ἐξέδειραν ζῶντα. ΡΟΒ. Βασιλεία Διοκλητιανού. Μετὰ δὲ Νουμεριανὸν ἐβασίλευσεν (ὁ υἱὸς τοῦ Σα- τανά) Διοκλητιανός ἔτη κ' οι οργισθείς δοκῶν μεμιγμένος τῷ ὕδατι π. κ. ἀργύρου άρχ. γ. ν. δέ δι' αὐτόν παύτων προ δέ πρ. ὡς φ. του αντάραντος ἑαυτοῦ εἰς γ. αιτησάμενος μ. Εφη τίασιν αὐτόν τ. πεπονθυίας ἀναλωθέντων και ὁ αὐτοῦ πενθερός ἐβ. Νουμεριανός Ν. δοὺξ τυγχάνων Μυσίας, κ. τ. λ. καί Νουμ. - "Απρος κ' τῷ γένει Δαλμάτης τ. (3586) - Μ. CHRONICON. • A B C - LIB. III. CLXVIII. Regnum Prob. Sub Probo cum vehementes decidissent pluviæ, frumentum abundans factum est, quo collecto, in- gentes acervos fecerunt.. Similiter et sub Aure liano, ut dictum est supra, particulas argentcas de- lapsas esse ferunt, Victorius auten, Probi amicus, petit ut ami- cus suus dux iret in Britannian); iste vero pro- fectus rebellavit. Conviciis igitur laceratus Victori- nus, missus est ad protinus sedandam seditionem. Porro simulans se a facie imperatoris fugientem, cum rebellis amicus esset, acceptus est ab eo, ita ut occideret eum. Regressus autem, cum exiret. de navi, solvit zonam, et projecit in mare, ingres- susque est ita absque zona ad imperatorem.. Hle vero iratus est, putans ab alio ipsum hoc passum esse. Victorinus autem dixit a seipse hoc factum esse, deprecans ne jam unquam ulli præficeretur rei; omne enim imperium cum periculo et tenta- tionibus esse. Ille vero quietis ei beneficium con- tulit, et dona multa præbuit. Occidit autem omnes qui Tacitum et Aurelia- num interemerant, in Perintho ad prandium in- vitatos. Occisus est ipse a familiaribus suis, et impera- verunt Carus, Carinus et Numerianus. CLXIX. Regnum Cari. Post illos imperaverunt Carus et Carinus et Numerianus annos duo.. Carus hic Persidis Ctesiphonta urbem cepit, jam antea captam quater a Trajano, et a Vero, Severo et Caro. Defuncto autem peste Caro, Numerianum lumi- nibus orbatum occidit Aper; et imperavit Carinus. CLXX. Regnum Carini Sub Carino, Chrysanthus et Daria, Thallelaus, Julianus, et Roma sancti Anargyri martyrio coro, nati sunt. CEXXI. Regnum Numeriani. Post illum imperavit Numerianus, frater Carini, anno uno, et dum contra Persas bellum gereret, victus est. Et captum eum vivum excoriaverunt. CLXXII. Regnum Diocletiani. Post Numerianum autem imperavit filius Sa-. tana Diocletianus annos viginti. Varia lectiones et notæ. codex. so xal add. Leo. 2785- • " " • Ced. 465,13-15. * Leo Ced. Ged. " Ged. Cell. 465,15-464,3. Ced. Leo. Gel, Cell. Leo. Leo, Ced. Gel. Leg. Leo, Ced. " Ced. * add. Ged. Leo, Ged. Leo. Ced. Leo, Cel. • add. Ged. Ced. 264,3 5. Leo, Ced. Ced. "Ced. Ced. 464,5. s (5485). - Ced. 464,6. K. xal K. xal N. cod. Ced. Leo ; col. ss add. Ced. » Ced. 464,9-11. ' add. Ced. cod. add. Leo, 6. Ced. sed verba glossema esse videntur capitis CLXXI. Ced. " Leo, Ced. Ced. 464,14. Slav. - 16. ΑΘ. Slav. * Ced. 464,7-9. Περσίδ. cod. * Περσίδα και Leo, Cel. ss τοῦτο cod. Leo, Ced.

του (Μή) περιγενόμενος δὲ τῶν πραγμάτων προ- βάλλεται (βασιλέα) Μαξιμιανὸν Ερκούλιον, γαμβρόν καὶ φίλον αὐτοῦ ὄντα. (3) Ὑφ' ὧν μέγας διωγμὸς κατὰ Χριστιανῶν ἐκινήθη (καὶ φρικωδέστατος) προσέταξαν γὰρ κατὰ πόλιν καὶ “ χώραν τὰς μὲν ἐκκλησίας “ τῶν Χριστιανῶν καταστρέφεσθαι καὶ τὰς θείας αὐτῶν Γραφὰς κατακαίεσθαι, τοὺς δὲ Χριστιανούς κάζεσθαι θύειν τοῖς δαίμοσι. ἀναγ μὲν ἀπὸ τῆς Ἰταλίας τὴν ἐπ' Αίγυπτον πορείαν ἐποιήσατο· ἐκάλει γὰρ αὐτὸν ἡ τότε συμβάσα ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ τῇ πρὸς Αίγυπτον στάσις· Μαξιμια- νὸν δὲ εἰς τὰ ἐπέκεινα τῶν ᾿Αλπεων ἔθνη ἐκπέμπει παύσοντα τοὺς ἐκεῖσε θορύβους. * (5) Δεῖσθαι ἐπὶ τα μείζονος προνοίας τὰ πράγματα κρίνας, Καίσαρας ἀναδείκνυσι β', Μαξι μιανὸν τὸν ἐπίκλην Γαλέριον τε καὶ Κωνστάντιον, τὸν τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου πατέρα, ὃς ἀπὸ τῆς Κλαυδίου θυγατρὸς ἐτύγχανεν. οι (6) Κατεγγυάται Κωνσταντίῳ μὲν Θεοδώρα τῆς τοῦ Ερκουλίου Μαξιμιανοῦ γαμετής θυγατέρα, Μαξιμιανῷ δὲ, τῷ καὶ Γαλερίῳ καλουμένφ, Βαλε ρίαν τὴν αὐτοῦ θυγατέρα, απωσαμένους τὰς προτέ ρας αὐτῶν γαμετάς. (7) Καὶ ταῦτα διαθεὶς κατὰ Περσῶν μὲν ἐκπέμ πει Μαξιμιανὸν τὸν Γαλέριον, αὐτὸς δὲ τὰς δυνά- μεις αὐτοῦ ἀναλαβὼν πρὸς Αἴγυπτον παραγίνεται καὶ ᾿Αχιλλέα τροπωσάμενος τὴν ἀντάρτην καὶ τοὺς αὐτοῦ πάντας ἀπέκτεινε καὶ τὴν τυραννίδα διέλυσεν. (8) Διὸ καὶ πολλοὶ τὸν τῆς ἀθλήσεως ἀνεδήσαντο στέφανον, ἐξ ὧν εἰσι Πέτρος Αλεξανδρείας καὶ Ανθιμος Νικομηδείας ", Προκόπιος καὶ Γεώργιος οἱ ἀοίδιμοι μάρτυρες σ καὶ ᾿Αλέξανδρος, Διονύσιος καὶ 'Αρτέμιος, Αθην δωρος, Διόδωρος, Ῥωδιανός, Ακυλίνας, Φεβρωνία, Ονήσιμος, Αθηνόγνωτος, Μαρίνος ὁ γέρων, Φώτιος, Ανίκητος, Διομήδης, Φιλονίδης, Κλήμης και 'Αγα- θάγγελος, Μηνᾶς, Καλλίστρατος, Γρηγόριος Αρμε νίας, Ριψιμία, Γαιάνης ὑπὸ τοῦ βασιλέως Τιριδάτου τοῦ ᾿Αρμηνίας ". Καὶ γυνή τις γένει, καὶ πλούτῳ, καὶ κάλλει σώματος, σὺν δυσὶ θυγατράσι παρθένοις μετά πολύ λὰς καταφυγὰς κατασχεθείσαι, φόβῳ τοῦ μὴ διαφθα ρῆναι τὴν παρθενίαν αὐτῶν, εἰς ῥεῖθρον του - Ἐπὶ Μαξιμιανοῦ ἐμαρτύρησαν ὁ ἅγιος Δημήτριος, Παντελεή μων, Προκόπιος, Ερμογένης, "Ανθιμος, Πλάκιδος, Ρωμανός, Κλήμης Ρωμαῖος 'Αγκύρας Θεόδωρος ο Τήρων, ἡ ἁγία Βαρβάρα. Εὐτρόπιος, Κλεόνικος, Βασιλίσκος, ᾿Αγαπητός, Εἰρήναρχος, Χιωνία, Σολοχάνης, Πρίσκος, Μάρκος καὶ Μουκιανός. “ κατὰ Χ. τὰς μὲν Χριστοῦ έ. σε εύρια: κομένους Δ. ἔτι ? το Γάλλον τῷ δὲ θ' καὶ ι' ἔτει τῆς βασιλείας αὐτοῦ Κωνστάντιον τὸν λεγόμενον Χλωρών – καὶ Μαξιμιανὸν Γαλέριον Καίσαρας ἐποίησε, κ. τ. λ. (5498-5498) — τῷ ι' αὐτοῦ ἔτει τῆς Ἀλεξανδρείας – ὑπὸ Ἀχιλλέως ἀποστατησάσης, τῇ προσβολῇ τῶν Ρωμαίων πλεῖστοί ἀνηρέθησαν. * και σε μ. καὶ Σαββάτιος ὁ τὴν αἵρεσιν τῶν Τεσσαρεσκαιδεκάτων κρατύνας εγνωρίζετο Ἐπὶ Διοκλητιανοῦ ἦν ὁ ἅγιος Βαβύλης ἐν Ἀντιοχείς· τοῦτον ἀνεῖλε Διοκλητιανός (δοὺξ τυγχάνων Μυσίας. Ἐπὶ τούτου καὶ ὁ ἅγιος Ευστράτιος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ ἐμαρτύρησαν καὶ Κήρυκος καὶ Ἰουλίττα (?), Αυτονόμος, Επίχαρις, ᾿Αλέξανδρος, Ζώσιμος, Αλφίων, Νίκων, Ηλιόδωρος, Μάρκος, Πελαγία ἡ μάρτυρ, Τάραχος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ, Στέφανος, Αγαπητλία Νιάρχος, Ειρήναρχος, Ακάκιος σὺν ζ γυναιξί), GEORGII HAMARTOLI Rebus autem impar, creat imperatorem Maxi- A mianum Herculium, generum et amicum suum. Sub his magna et horridissima persecutio con- tra Christianos mota est. Jusserunt enim in omni civitate et regione ecclesias Christianorum subverti, et divinas eorum Scripturas comburi, Christianos autem cogi ut daemonibus sacrifica- rent. Hoc edicto in publicum promulgato, Diocletia bus quidem ab Italia in Egyptum profectus est ; cabat enim eum factio quæ tunc vigebat in urbe Alexandriæ Ægypti; Maximianum autem ad trans- alpinos populos mittit, tumultus illic sedaturum. Majori etiam cura res indigere judicans, Cesares duo proclamat, Maximianum cognomento Gale- rium, et Constantium, Magni Constantini patrem, qui a Claudii filia natus erat, Despondet Constantio quidem Theodoram, Her- culis Maximiani uxoris filiam, Maximiano autem, Galerio quoque dicto, Valeriam aliam suam, di- missis propriis ipsorum uxoribus. Ę his compositis, adversus Persas mittit Maxi- mianum Galerium ; ipse autem, viribus suis col- lectis, in Ægyptum pervenit, et Achille rebelli de- victo, omnes qui cum eo crant occidit, et abolevit tyrannidem. Įdeo mulți quoque certaminis corona redimiti sunt, ex quibus sunt Petrus Alexandrinus, et Anthi- mus Nicomediensis, Procopius et Georgius celebres martyres. Et tria millia Nicomediae, Sabianus et Alexander, Dionysius et Artemius, Athenodorus et Diodorus, Rhodianus, Aquilibus, Febrouia, Onesimus, Athe nognotus, Marinus senex, Photius, Anicetus, Diomedes, Philonides, Clemens et Agathangelus, Menas, Callistratus, Gregorius ex Armenia, Rlipsi- mia, Gaianes, sub rege Armeniæ Tiridate. B C (2) Mulier quædam et genere et divitiis et corporis (10) pulchritudine insignis, cum duabus aliis suis virgi- nibus post multa refugia deprehensæ, metu ne via – laretur ipsarum virginitas, in fluentum fluminis D Varia lectiones ct nuts. * Ced. 454,15. " Ced. 464.16-20. “ (sic) pro (Jan. 23), Ced. Ced. Ced. * codl. s Ced. 462,20-470,2 Cod. 470,3-5 Cod. 464.40-25. * Ced. Ged. " Scholion. cf. Col. 464,11-13. - - (4) Τὸ τοιοῦτον συνιδόντες διάταγμα Διοκλητιανός (9) Καὶ οἱ τρεῖς χίλιοι ἐν Νικομηδείᾳ, Σιβιανές

του (Μή) περιγενόμενος δὲ τῶν πραγμάτων προ- βάλλεται (βασιλέα) Μαξιμιανὸν Ερκούλιον, γαμβρόν καὶ φίλον αὐτοῦ ὄντα. (3) Ὑφ' ὧν μέγας διωγμὸς κατὰ Χριστιανῶν ἐκινήθη (καὶ φρικωδέστατος) προσέταξαν γὰρ κατὰ πόλιν καὶ “ χώραν τὰς μὲν ἐκκλησίας “ τῶν Χριστιανῶν καταστρέφεσθαι καὶ τὰς θείας αὐτῶν Γραφὰς κατακαίεσθαι, τοὺς δὲ Χριστιανούς κάζεσθαι θύειν τοῖς δαίμοσι. ἀναγ μὲν ἀπὸ τῆς Ἰταλίας τὴν ἐπ' Αίγυπτον πορείαν ἐποιήσατο· ἐκάλει γὰρ αὐτὸν ἡ τότε συμβάσα ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ τῇ πρὸς Αίγυπτον στάσις· Μαξιμια- νὸν δὲ εἰς τὰ ἐπέκεινα τῶν ᾿Αλπεων ἔθνη ἐκπέμπει παύσοντα τοὺς ἐκεῖσε θορύβους. * (5) Δεῖσθαι ἐπὶ τα μείζονος προνοίας τὰ πράγματα κρίνας, Καίσαρας ἀναδείκνυσι β', Μαξι μιανὸν τὸν ἐπίκλην Γαλέριον τε καὶ Κωνστάντιον, τὸν τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου πατέρα, ὃς ἀπὸ τῆς Κλαυδίου θυγατρὸς ἐτύγχανεν. οι (6) Κατεγγυάται Κωνσταντίῳ μὲν Θεοδώρα τῆς τοῦ Ερκουλίου Μαξιμιανοῦ γαμετής θυγατέρα, Μαξιμιανῷ δὲ, τῷ καὶ Γαλερίῳ καλουμένφ, Βαλε ρίαν τὴν αὐτοῦ θυγατέρα, απωσαμένους τὰς προτέ ρας αὐτῶν γαμετάς. (7) Καὶ ταῦτα διαθεὶς κατὰ Περσῶν μὲν ἐκπέμ πει Μαξιμιανὸν τὸν Γαλέριον, αὐτὸς δὲ τὰς δυνά- μεις αὐτοῦ ἀναλαβὼν πρὸς Αἴγυπτον παραγίνεται καὶ ᾿Αχιλλέα τροπωσάμενος τὴν ἀντάρτην καὶ τοὺς αὐτοῦ πάντας ἀπέκτεινε καὶ τὴν τυραννίδα διέλυσεν. (8) Διὸ καὶ πολλοὶ τὸν τῆς ἀθλήσεως ἀνεδήσαντο στέφανον, ἐξ ὧν εἰσι Πέτρος Αλεξανδρείας καὶ Ανθιμος Νικομηδείας ", Προκόπιος καὶ Γεώργιος οἱ ἀοίδιμοι μάρτυρες σ καὶ ᾿Αλέξανδρος, Διονύσιος καὶ 'Αρτέμιος, Αθην δωρος, Διόδωρος, Ῥωδιανός, Ακυλίνας, Φεβρωνία, Ονήσιμος, Αθηνόγνωτος, Μαρίνος ὁ γέρων, Φώτιος, Ανίκητος, Διομήδης, Φιλονίδης, Κλήμης και 'Αγα- θάγγελος, Μηνᾶς, Καλλίστρατος, Γρηγόριος Αρμε νίας, Ριψιμία, Γαιάνης ὑπὸ τοῦ βασιλέως Τιριδάτου τοῦ ᾿Αρμηνίας ". Καὶ γυνή τις γένει, καὶ πλούτῳ, καὶ κάλλει σώματος, σὺν δυσὶ θυγατράσι παρθένοις μετά πολύ λὰς καταφυγὰς κατασχεθείσαι, φόβῳ τοῦ μὴ διαφθα ρῆναι τὴν παρθενίαν αὐτῶν, εἰς ῥεῖθρον του - Ἐπὶ Μαξιμιανοῦ ἐμαρτύρησαν ὁ ἅγιος Δημήτριος, Παντελεή μων, Προκόπιος, Ερμογένης, "Ανθιμος, Πλάκιδος, Ρωμανός, Κλήμης Ρωμαῖος 'Αγκύρας Θεόδωρος ο Τήρων, ἡ ἁγία Βαρβάρα. Εὐτρόπιος, Κλεόνικος, Βασιλίσκος, ᾿Αγαπητός, Εἰρήναρχος, Χιωνία, Σολοχάνης, Πρίσκος, Μάρκος καὶ Μουκιανός. “ κατὰ Χ. τὰς μὲν Χριστοῦ έ. σε εύρια: κομένους Δ. ἔτι ? το Γάλλον τῷ δὲ θ' καὶ ι' ἔτει τῆς βασιλείας αὐτοῦ Κωνστάντιον τὸν λεγόμενον Χλωρών – καὶ Μαξιμιανὸν Γαλέριον Καίσαρας ἐποίησε, κ. τ. λ. (5498-5498) — τῷ ι' αὐτοῦ ἔτει τῆς Ἀλεξανδρείας – ὑπὸ Ἀχιλλέως ἀποστατησάσης, τῇ προσβολῇ τῶν Ρωμαίων πλεῖστοί ἀνηρέθησαν. * και σε μ. καὶ Σαββάτιος ὁ τὴν αἵρεσιν τῶν Τεσσαρεσκαιδεκάτων κρατύνας εγνωρίζετο Ἐπὶ Διοκλητιανοῦ ἦν ὁ ἅγιος Βαβύλης ἐν Ἀντιοχείς· τοῦτον ἀνεῖλε Διοκλητιανός (δοὺξ τυγχάνων Μυσίας. Ἐπὶ τούτου καὶ ὁ ἅγιος Ευστράτιος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ ἐμαρτύρησαν καὶ Κήρυκος καὶ Ἰουλίττα (?), Αυτονόμος, Επίχαρις, ᾿Αλέξανδρος, Ζώσιμος, Αλφίων, Νίκων, Ηλιόδωρος, Μάρκος, Πελαγία ἡ μάρτυρ, Τάραχος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ, Στέφανος, Αγαπητλία Νιάρχος, Ειρήναρχος, Ακάκιος σὺν ζ γυναιξί), GEORGII HAMARTOLI Rebus autem impar, creat imperatorem Maxi- A mianum Herculium, generum et amicum suum. Sub his magna et horridissima persecutio con- tra Christianos mota est. Jusserunt enim in omni civitate et regione ecclesias Christianorum subverti, et divinas eorum Scripturas comburi, Christianos autem cogi ut daemonibus sacrifica- rent. Hoc edicto in publicum promulgato, Diocletia bus quidem ab Italia in Egyptum profectus est ; cabat enim eum factio quæ tunc vigebat in urbe Alexandriæ Ægypti; Maximianum autem ad trans- alpinos populos mittit, tumultus illic sedaturum. Majori etiam cura res indigere judicans, Cesares duo proclamat, Maximianum cognomento Gale- rium, et Constantium, Magni Constantini patrem, qui a Claudii filia natus erat, Despondet Constantio quidem Theodoram, Her- culis Maximiani uxoris filiam, Maximiano autem, Galerio quoque dicto, Valeriam aliam suam, di- missis propriis ipsorum uxoribus. Ę his compositis, adversus Persas mittit Maxi- mianum Galerium ; ipse autem, viribus suis col- lectis, in Ægyptum pervenit, et Achille rebelli de- victo, omnes qui cum eo crant occidit, et abolevit tyrannidem. Įdeo mulți quoque certaminis corona redimiti sunt, ex quibus sunt Petrus Alexandrinus, et Anthi- mus Nicomediensis, Procopius et Georgius celebres martyres. Et tria millia Nicomediae, Sabianus et Alexander, Dionysius et Artemius, Athenodorus et Diodorus, Rhodianus, Aquilibus, Febrouia, Onesimus, Athe nognotus, Marinus senex, Photius, Anicetus, Diomedes, Philonides, Clemens et Agathangelus, Menas, Callistratus, Gregorius ex Armenia, Rlipsi- mia, Gaianes, sub rege Armeniæ Tiridate. B C (2) Mulier quædam et genere et divitiis et corporis (10) pulchritudine insignis, cum duabus aliis suis virgi- nibus post multa refugia deprehensæ, metu ne via – laretur ipsarum virginitas, in fluentum fluminis D Varia lectiones ct nuts. * Ced. 454,15. " Ced. 464.16-20. “ (sic) pro (Jan. 23), Ced. Ced. Ced. * codl. s Ced. 462,20-470,2 Cod. 470,3-5 Cod. 464.40-25. * Ced. Ged. " Scholion. cf. Col. 464,11-13. - - (4) Τὸ τοιοῦτον συνιδόντες διάταγμα Διοκλητιανός (9) Καὶ οἱ τρεῖς χίλιοι ἐν Νικομηδείᾳ, Σιβιανές

ποταμοῦ ἑαυτὰς ἔῤῥιψαν, περὶ ὧν ζητητέον εἰ ἀριθ- μοῦνται εἰς μάρτυρας. ΡΟΙ. Περὶ τῆς σώ ρονος γυναικός. Β στέφανο τε τοῦ (τε) μαρτυρίου καὶ τῆς οι Καὶ ἑτέρα δὲ πάλιν ἱερά τις γυνὴ καὶ θαυμασία τον βίον ἀεὶ παρθένος καὶ ὡραία πάνυ, κατασχε θεῖσα ", καὶ πολλαῖς μηχαναίς θύσαι τῶν τυράν- Κων ἀναγκαζόντων, μὴ ἡττηθεῖσα, προσέταξαν δοθῆναι τα στρατιώτη προς αἰσχρὰν μίξιν, καὶ μηδ' οὕτως, πειθομένην ὑποβαλέσθαι κεφαλική τιμωρία, θίμου Νικομηδείας μήπω τελειωθέντος διὰ μαρτυ ρίου, συμβουλεῦσαι αὐτῇ τί ἂν αἱρήσοιτο. 'Ο δὲ χρη στὸς ὄντως εἰ ἀνὴρ καὶ οἰκονόμος πιστὸς ἐν κρίσει τὰ λόγια Κυρίου ταμιευόμενός φησι · . Καλόν μὲν, ὦ τέκνον, καὶ θεοπρεπὲς τὸ κατόρθωμα τῆς ἀγ- νείας, μείζων δὲ ἡ τῆς (995) πίστεως ἐντολή, κρηπίς υπάρχουσα κ τῶν καλῶν τῆς εὐσεβείας. Μὴ οὖν - ρο(994)κρίνῃς τῶν κρειττόνων τὰ δεύτερα· ὥσπερ γὰρ ἐν περιστάσει τινὰ γενόμενον αἱρετώτερόν ἐστιν ὑπὲρ τοῦ σώματος διαρπαγήναι τὸ ἱμάτιον, οὕτως ἐστὶ μᾶλλον ἐν ἐν τοῖς πειρασμοῖς ἄσπιλον τηρήσαντα τὴν ψυχὴν, προδοῦναι τὴν σάρκα τοῖς παντοίως ένι βρίσαι ως ἐθέλουσιν ἢ ἀπολέσαι τῆς ψυχῆς τὴν εὐγέ νειαν. » Ἡ δὲ τοῦτο ἀκούσασα ἀπῄει ταλαντευομένη τὸν νοῦν, ὡς δύο καλῶν ἀντιποιουμένη· ἀλλ' ἡ θεία χάρις " (ἡ ἐν τοῖς ἀμηχάνοις πρόφασιν ἐπικουρίας παρέχουσα εφεύρεν αὐτῇ σωτηρίαν· καὶ πῶς, ἄκουε διὰ ποίας ἐπινοίας σοφώτατον άσυλον) τὴν σωφρο σύνην ἐφύλαξε. Ως γὰρ ὑφ᾽ ἑνὸς οἴκου συνεκλεί σθη σ', κατασοφίζεται τον στρατιώτην λέγουσα· • Μηδὲν ἄτοπον εἰς ἐμὲ πράξῃ: ", ἄνθρωπο, καὶ παρέξω σοι μισθὸν τῆς εὐεργεσίας ταύτης επάξιον· δώσω γάρ σοι φάρμακον, οὖσα φαρμακὶς, ἀθανασίας 374, πρόξενον “, ὅπερ ὅλον τὸ σῶμα χριόμενος ἐν τοῖς πολεμίοις ὑπάρξεις άτρωτος. Εἰ δὲ θέλεις ἄρτι πεῖραν λαβεῖν, ἐπίτρεψόν με τοῦτο κατασκευάσαι. Τοῦ δὲ μετὰ πολλῆς χαρᾶς ἐπιτρέψαντος, λαβοῦσα το ἡ γυνὴ κηρὸν καὶ ἐλαίῳ συμμίξασα καὶ ἐπὶ πολὺ ταῖς χερσὶ διαμαλάξασα καὶ τὸν ἑαυτῆς αὐχένα που ριχρίσασα τι · . Πάταξον, ὡς δύνῃ (καὶ ὄψει τὴν δύναμιν τῆς ἀλοιφῆς, ο φησὶ τῷ στρατιώτη, καὶ ὅτι οὔτε πλήξεις οὔτε θανατώσεις με. » Ο δὲ " εἰς ύψος ἐπάρας τὸ ξίφος καὶ κατ᾽ αὐτῆς ἐπενεγκών ἀπέτεμεν εὐθέως τὴν τιμίαν αὐτῆς κεφαλῆν· καὶ οὕτω νικήσασα τῶν δυσμενῶν τὴν κακουργίαν διπλοῦν τὸν ἀγνείας ἀνεδήσατο. ΡΟΔ'. Περὶ ἑτέρας παρθένου. * Ωσαύτως δὲ καὶ ἄλλη τις εὐπρεπεστάτη κόρη παρθενίαν ἀσκοῦσα, διεβλήθη ὡς το βλασφημοῦσα τοὺς βασιλεῖς καὶ τὰ εἴδωλα, ἣν (καὶ) συλλαβόμενοι καὶ (πολλά) μαστιγώσαντες, μὴ ὑπακούσασαν " τη συσχ. Και γ. τις 1. καὶ θ. σε αυτήν σε έκδ. σε δ. καὶ πιστῶς σε τὸ κ. τῆς ἀ. καὶ θ. οὖσα μ. ἐ. ἐν σε ενυβρίζειν χ. ταύτης διεφυλάξατο τὴν παρθενίαν τρόπῳ τοιῷδε συν. λέγει τῷ στρατιώτῃ Μ. προ ρ. εἰς ἐ. πρ. υπερ χρ. ἀτρ. μενεῖς ἐν τ. πολ. καὶ εἰ βούλει τούτου λ. π. ἐπ. με σκευάσας αὐτό το λ. κ. ἡ μακαρία και οι λέγει αὐτῷ Ὁ δὲ μετὰ δυνάμεως κατενέγκα; τὸ ξ. ἀπ. στ. τὸν τοῦ μ. Ο. δέ τις καὶ ἀ. γυνὴ ἐ. τ8 οὖσα και ὡς τοὺς θεοὺς ἐνυβρίζουσα ὑπείκουσαν CHRONICON. - LIB. III. A seipsas injecerunt ; de quibus quærendum est an martyribus annumerentur. CLXXII. De casta muliere. Rursus alia quædam sacra mulier, moribus castis. que, perquam speciosa, semper virgo perman- serat, deprehensa, mille modis a tyrannis ut sa- crificaret cogebatur. Cum viuci non posset. jusse- runt ut militi traderetur ad turpem concubitum, et si ne sic quidem corrupta esset, capitali pœna plecteretur. Quæ circumventa mimis, rogabat san- ctum Anthimum, qui nondum martyrio perierat, ut suaderet sibi quid eligeret. Hic autem vere bonus vir et dispensator delis, in judicio oracula Do- mini conservans, dicit: Bonum quidem, o filia, et Deo gratum officium castitatis, majus autem Glei preceptum, quod fundamentum est bonorum reli- gionis. Non igitur anteponas melioribus inferiora ; sicut enim cum quis in vitæ discrimine versatur ma- gis eligendum est diripi vestimentum quam occi i corpus, ita melius est in tentationibus, sine macula servata anima, carnem tradere iis qui eam om- nino contumelia afficere volunt, quam animæ per- dere nobilitatem. » illa autem, his auditis, abiit mente dubia, quippe quæ duo bona affectabat; at divina gratia, quæ in difficilibus occasionibus auxilia præbet, invenit ei salutis viam, et quo- modo? Audi quibus artibus tutissimum cast:- tatis asylum servavit. Ubi enim in una domo con- clusa est, militem decipit dicens: Nihil inso- C lenter in me facias, o vir, et præbebo tibi merce- dem bono opere dignam ; dabo enim tibi ve- nenurn (nam venefica sum) immortalitatis cau- sam ; quo si totum corpus unxeris, inter hostes invulneratus versaberis. Si vero nunc velis expe- riri, permitte mili illud præparare ; isto autem cum magno gaudio permittente, sumens mulier ceram, et oleo imuniscens, et in manibus multum emolliens, et collum suum circumungens : • Feri, quantum poteris, et videbis virtutem unguenti, inquit mi- lili, et quod neque lædies neque occides me. Iste vero in altum erectum gladium in ipsam in · fcrens, statim pretiosum caput amputavit ; itaque, infestorum inimicorum malitia, duplict martyrii et castitatis redimita est. D devicta corona Varia lectiones . CLXXIV. De alia virgine. Similiter et alia, decore eximia, puella, virgi- nitatem servans, falso crimine accusata est ut blasphemans imperatores et idola; quam compre· hensam et diu flagellatam, nec tamen impietati et notæ. Ced. Cel. 483,1-466,6. Ged. Ced. Ged. Ged. « Ced. Ced. Ced. Ged. " Ced. Geu. Led. Ced. add. Ged. * Ced. Cod. * Ged. 466,7-24. add. Ced. Ged. "' Ced. TO (4) καὶ περιστατηθεῖσα λίαν, ἐδεῖτο τοῦ ἁγίου) Αν

ποταμοῦ ἑαυτὰς ἔῤῥιψαν, περὶ ὧν ζητητέον εἰ ἀριθ- μοῦνται εἰς μάρτυρας. ΡΟΙ. Περὶ τῆς σώ ρονος γυναικός. Β στέφανο τε τοῦ (τε) μαρτυρίου καὶ τῆς οι Καὶ ἑτέρα δὲ πάλιν ἱερά τις γυνὴ καὶ θαυμασία τον βίον ἀεὶ παρθένος καὶ ὡραία πάνυ, κατασχε θεῖσα ", καὶ πολλαῖς μηχαναίς θύσαι τῶν τυράν- Κων ἀναγκαζόντων, μὴ ἡττηθεῖσα, προσέταξαν δοθῆναι τα στρατιώτη προς αἰσχρὰν μίξιν, καὶ μηδ' οὕτως, πειθομένην ὑποβαλέσθαι κεφαλική τιμωρία, θίμου Νικομηδείας μήπω τελειωθέντος διὰ μαρτυ ρίου, συμβουλεῦσαι αὐτῇ τί ἂν αἱρήσοιτο. 'Ο δὲ χρη στὸς ὄντως εἰ ἀνὴρ καὶ οἰκονόμος πιστὸς ἐν κρίσει τὰ λόγια Κυρίου ταμιευόμενός φησι · . Καλόν μὲν, ὦ τέκνον, καὶ θεοπρεπὲς τὸ κατόρθωμα τῆς ἀγ- νείας, μείζων δὲ ἡ τῆς (995) πίστεως ἐντολή, κρηπίς υπάρχουσα κ τῶν καλῶν τῆς εὐσεβείας. Μὴ οὖν - ρο(994)κρίνῃς τῶν κρειττόνων τὰ δεύτερα· ὥσπερ γὰρ ἐν περιστάσει τινὰ γενόμενον αἱρετώτερόν ἐστιν ὑπὲρ τοῦ σώματος διαρπαγήναι τὸ ἱμάτιον, οὕτως ἐστὶ μᾶλλον ἐν ἐν τοῖς πειρασμοῖς ἄσπιλον τηρήσαντα τὴν ψυχὴν, προδοῦναι τὴν σάρκα τοῖς παντοίως ένι βρίσαι ως ἐθέλουσιν ἢ ἀπολέσαι τῆς ψυχῆς τὴν εὐγέ νειαν. » Ἡ δὲ τοῦτο ἀκούσασα ἀπῄει ταλαντευομένη τὸν νοῦν, ὡς δύο καλῶν ἀντιποιουμένη· ἀλλ' ἡ θεία χάρις " (ἡ ἐν τοῖς ἀμηχάνοις πρόφασιν ἐπικουρίας παρέχουσα εφεύρεν αὐτῇ σωτηρίαν· καὶ πῶς, ἄκουε διὰ ποίας ἐπινοίας σοφώτατον άσυλον) τὴν σωφρο σύνην ἐφύλαξε. Ως γὰρ ὑφ᾽ ἑνὸς οἴκου συνεκλεί σθη σ', κατασοφίζεται τον στρατιώτην λέγουσα· • Μηδὲν ἄτοπον εἰς ἐμὲ πράξῃ: ", ἄνθρωπο, καὶ παρέξω σοι μισθὸν τῆς εὐεργεσίας ταύτης επάξιον· δώσω γάρ σοι φάρμακον, οὖσα φαρμακὶς, ἀθανασίας 374, πρόξενον “, ὅπερ ὅλον τὸ σῶμα χριόμενος ἐν τοῖς πολεμίοις ὑπάρξεις άτρωτος. Εἰ δὲ θέλεις ἄρτι πεῖραν λαβεῖν, ἐπίτρεψόν με τοῦτο κατασκευάσαι. Τοῦ δὲ μετὰ πολλῆς χαρᾶς ἐπιτρέψαντος, λαβοῦσα το ἡ γυνὴ κηρὸν καὶ ἐλαίῳ συμμίξασα καὶ ἐπὶ πολὺ ταῖς χερσὶ διαμαλάξασα καὶ τὸν ἑαυτῆς αὐχένα που ριχρίσασα τι · . Πάταξον, ὡς δύνῃ (καὶ ὄψει τὴν δύναμιν τῆς ἀλοιφῆς, ο φησὶ τῷ στρατιώτη, καὶ ὅτι οὔτε πλήξεις οὔτε θανατώσεις με. » Ο δὲ " εἰς ύψος ἐπάρας τὸ ξίφος καὶ κατ᾽ αὐτῆς ἐπενεγκών ἀπέτεμεν εὐθέως τὴν τιμίαν αὐτῆς κεφαλῆν· καὶ οὕτω νικήσασα τῶν δυσμενῶν τὴν κακουργίαν διπλοῦν τὸν ἀγνείας ἀνεδήσατο. ΡΟΔ'. Περὶ ἑτέρας παρθένου. * Ωσαύτως δὲ καὶ ἄλλη τις εὐπρεπεστάτη κόρη παρθενίαν ἀσκοῦσα, διεβλήθη ὡς το βλασφημοῦσα τοὺς βασιλεῖς καὶ τὰ εἴδωλα, ἣν (καὶ) συλλαβόμενοι καὶ (πολλά) μαστιγώσαντες, μὴ ὑπακούσασαν " τη συσχ. Και γ. τις 1. καὶ θ. σε αυτήν σε έκδ. σε δ. καὶ πιστῶς σε τὸ κ. τῆς ἀ. καὶ θ. οὖσα μ. ἐ. ἐν σε ενυβρίζειν χ. ταύτης διεφυλάξατο τὴν παρθενίαν τρόπῳ τοιῷδε συν. λέγει τῷ στρατιώτῃ Μ. προ ρ. εἰς ἐ. πρ. υπερ χρ. ἀτρ. μενεῖς ἐν τ. πολ. καὶ εἰ βούλει τούτου λ. π. ἐπ. με σκευάσας αὐτό το λ. κ. ἡ μακαρία και οι λέγει αὐτῷ Ὁ δὲ μετὰ δυνάμεως κατενέγκα; τὸ ξ. ἀπ. στ. τὸν τοῦ μ. Ο. δέ τις καὶ ἀ. γυνὴ ἐ. τ8 οὖσα και ὡς τοὺς θεοὺς ἐνυβρίζουσα ὑπείκουσαν CHRONICON. - LIB. III. A seipsas injecerunt ; de quibus quærendum est an martyribus annumerentur. CLXXII. De casta muliere. Rursus alia quædam sacra mulier, moribus castis. que, perquam speciosa, semper virgo perman- serat, deprehensa, mille modis a tyrannis ut sa- crificaret cogebatur. Cum viuci non posset. jusse- runt ut militi traderetur ad turpem concubitum, et si ne sic quidem corrupta esset, capitali pœna plecteretur. Quæ circumventa mimis, rogabat san- ctum Anthimum, qui nondum martyrio perierat, ut suaderet sibi quid eligeret. Hic autem vere bonus vir et dispensator delis, in judicio oracula Do- mini conservans, dicit: Bonum quidem, o filia, et Deo gratum officium castitatis, majus autem Glei preceptum, quod fundamentum est bonorum reli- gionis. Non igitur anteponas melioribus inferiora ; sicut enim cum quis in vitæ discrimine versatur ma- gis eligendum est diripi vestimentum quam occi i corpus, ita melius est in tentationibus, sine macula servata anima, carnem tradere iis qui eam om- nino contumelia afficere volunt, quam animæ per- dere nobilitatem. » illa autem, his auditis, abiit mente dubia, quippe quæ duo bona affectabat; at divina gratia, quæ in difficilibus occasionibus auxilia præbet, invenit ei salutis viam, et quo- modo? Audi quibus artibus tutissimum cast:- tatis asylum servavit. Ubi enim in una domo con- clusa est, militem decipit dicens: Nihil inso- C lenter in me facias, o vir, et præbebo tibi merce- dem bono opere dignam ; dabo enim tibi ve- nenurn (nam venefica sum) immortalitatis cau- sam ; quo si totum corpus unxeris, inter hostes invulneratus versaberis. Si vero nunc velis expe- riri, permitte mili illud præparare ; isto autem cum magno gaudio permittente, sumens mulier ceram, et oleo imuniscens, et in manibus multum emolliens, et collum suum circumungens : • Feri, quantum poteris, et videbis virtutem unguenti, inquit mi- lili, et quod neque lædies neque occides me. Iste vero in altum erectum gladium in ipsam in · fcrens, statim pretiosum caput amputavit ; itaque, infestorum inimicorum malitia, duplict martyrii et castitatis redimita est. D devicta corona Varia lectiones . CLXXIV. De alia virgine. Similiter et alia, decore eximia, puella, virgi- nitatem servans, falso crimine accusata est ut blasphemans imperatores et idola; quam compre· hensam et diu flagellatam, nec tamen impietati et notæ. Ced. Cel. 483,1-466,6. Ged. Ced. Ged. Ged. « Ced. Ced. Ced. Ged. " Ced. Geu. Led. Ced. add. Ged. * Ced. Cod. * Ged. 466,7-24. add. Ced. Ged. "' Ced. TO (4) καὶ περιστατηθεῖσα λίαν, ἐδεῖτο τοῦ ἁγίου) Αν

ποταμοῦ ἑαυτὰς ἔῤῥιψαν, περὶ ὧν ζητητέον εἰ ἀριθ- μοῦνται εἰς μάρτυρας. ΡΟΙ. Περὶ τῆς σώ ρονος γυναικός. Β στέφανο τε τοῦ (τε) μαρτυρίου καὶ τῆς οι Καὶ ἑτέρα δὲ πάλιν ἱερά τις γυνὴ καὶ θαυμασία τον βίον ἀεὶ παρθένος καὶ ὡραία πάνυ, κατασχε θεῖσα ", καὶ πολλαῖς μηχαναίς θύσαι τῶν τυράν- Κων ἀναγκαζόντων, μὴ ἡττηθεῖσα, προσέταξαν δοθῆναι τα στρατιώτη προς αἰσχρὰν μίξιν, καὶ μηδ' οὕτως, πειθομένην ὑποβαλέσθαι κεφαλική τιμωρία, θίμου Νικομηδείας μήπω τελειωθέντος διὰ μαρτυ ρίου, συμβουλεῦσαι αὐτῇ τί ἂν αἱρήσοιτο. 'Ο δὲ χρη στὸς ὄντως εἰ ἀνὴρ καὶ οἰκονόμος πιστὸς ἐν κρίσει τὰ λόγια Κυρίου ταμιευόμενός φησι · . Καλόν μὲν, ὦ τέκνον, καὶ θεοπρεπὲς τὸ κατόρθωμα τῆς ἀγ- νείας, μείζων δὲ ἡ τῆς (995) πίστεως ἐντολή, κρηπίς υπάρχουσα κ τῶν καλῶν τῆς εὐσεβείας. Μὴ οὖν - ρο(994)κρίνῃς τῶν κρειττόνων τὰ δεύτερα· ὥσπερ γὰρ ἐν περιστάσει τινὰ γενόμενον αἱρετώτερόν ἐστιν ὑπὲρ τοῦ σώματος διαρπαγήναι τὸ ἱμάτιον, οὕτως ἐστὶ μᾶλλον ἐν ἐν τοῖς πειρασμοῖς ἄσπιλον τηρήσαντα τὴν ψυχὴν, προδοῦναι τὴν σάρκα τοῖς παντοίως ένι βρίσαι ως ἐθέλουσιν ἢ ἀπολέσαι τῆς ψυχῆς τὴν εὐγέ νειαν. » Ἡ δὲ τοῦτο ἀκούσασα ἀπῄει ταλαντευομένη τὸν νοῦν, ὡς δύο καλῶν ἀντιποιουμένη· ἀλλ' ἡ θεία χάρις " (ἡ ἐν τοῖς ἀμηχάνοις πρόφασιν ἐπικουρίας παρέχουσα εφεύρεν αὐτῇ σωτηρίαν· καὶ πῶς, ἄκουε διὰ ποίας ἐπινοίας σοφώτατον άσυλον) τὴν σωφρο σύνην ἐφύλαξε. Ως γὰρ ὑφ᾽ ἑνὸς οἴκου συνεκλεί σθη σ', κατασοφίζεται τον στρατιώτην λέγουσα· • Μηδὲν ἄτοπον εἰς ἐμὲ πράξῃ: ", ἄνθρωπο, καὶ παρέξω σοι μισθὸν τῆς εὐεργεσίας ταύτης επάξιον· δώσω γάρ σοι φάρμακον, οὖσα φαρμακὶς, ἀθανασίας 374, πρόξενον “, ὅπερ ὅλον τὸ σῶμα χριόμενος ἐν τοῖς πολεμίοις ὑπάρξεις άτρωτος. Εἰ δὲ θέλεις ἄρτι πεῖραν λαβεῖν, ἐπίτρεψόν με τοῦτο κατασκευάσαι. Τοῦ δὲ μετὰ πολλῆς χαρᾶς ἐπιτρέψαντος, λαβοῦσα το ἡ γυνὴ κηρὸν καὶ ἐλαίῳ συμμίξασα καὶ ἐπὶ πολὺ ταῖς χερσὶ διαμαλάξασα καὶ τὸν ἑαυτῆς αὐχένα που ριχρίσασα τι · . Πάταξον, ὡς δύνῃ (καὶ ὄψει τὴν δύναμιν τῆς ἀλοιφῆς, ο φησὶ τῷ στρατιώτη, καὶ ὅτι οὔτε πλήξεις οὔτε θανατώσεις με. » Ο δὲ " εἰς ύψος ἐπάρας τὸ ξίφος καὶ κατ᾽ αὐτῆς ἐπενεγκών ἀπέτεμεν εὐθέως τὴν τιμίαν αὐτῆς κεφαλῆν· καὶ οὕτω νικήσασα τῶν δυσμενῶν τὴν κακουργίαν διπλοῦν τὸν ἀγνείας ἀνεδήσατο. ΡΟΔ'. Περὶ ἑτέρας παρθένου. * Ωσαύτως δὲ καὶ ἄλλη τις εὐπρεπεστάτη κόρη παρθενίαν ἀσκοῦσα, διεβλήθη ὡς το βλασφημοῦσα τοὺς βασιλεῖς καὶ τὰ εἴδωλα, ἣν (καὶ) συλλαβόμενοι καὶ (πολλά) μαστιγώσαντες, μὴ ὑπακούσασαν " τη συσχ. Και γ. τις 1. καὶ θ. σε αυτήν σε έκδ. σε δ. καὶ πιστῶς σε τὸ κ. τῆς ἀ. καὶ θ. οὖσα μ. ἐ. ἐν σε ενυβρίζειν χ. ταύτης διεφυλάξατο τὴν παρθενίαν τρόπῳ τοιῷδε συν. λέγει τῷ στρατιώτῃ Μ. προ ρ. εἰς ἐ. πρ. υπερ χρ. ἀτρ. μενεῖς ἐν τ. πολ. καὶ εἰ βούλει τούτου λ. π. ἐπ. με σκευάσας αὐτό το λ. κ. ἡ μακαρία και οι λέγει αὐτῷ Ὁ δὲ μετὰ δυνάμεως κατενέγκα; τὸ ξ. ἀπ. στ. τὸν τοῦ μ. Ο. δέ τις καὶ ἀ. γυνὴ ἐ. τ8 οὖσα και ὡς τοὺς θεοὺς ἐνυβρίζουσα ὑπείκουσαν CHRONICON. - LIB. III. A seipsas injecerunt ; de quibus quærendum est an martyribus annumerentur. CLXXII. De casta muliere. Rursus alia quædam sacra mulier, moribus castis. que, perquam speciosa, semper virgo perman- serat, deprehensa, mille modis a tyrannis ut sa- crificaret cogebatur. Cum viuci non posset. jusse- runt ut militi traderetur ad turpem concubitum, et si ne sic quidem corrupta esset, capitali pœna plecteretur. Quæ circumventa mimis, rogabat san- ctum Anthimum, qui nondum martyrio perierat, ut suaderet sibi quid eligeret. Hic autem vere bonus vir et dispensator delis, in judicio oracula Do- mini conservans, dicit: Bonum quidem, o filia, et Deo gratum officium castitatis, majus autem Glei preceptum, quod fundamentum est bonorum reli- gionis. Non igitur anteponas melioribus inferiora ; sicut enim cum quis in vitæ discrimine versatur ma- gis eligendum est diripi vestimentum quam occi i corpus, ita melius est in tentationibus, sine macula servata anima, carnem tradere iis qui eam om- nino contumelia afficere volunt, quam animæ per- dere nobilitatem. » illa autem, his auditis, abiit mente dubia, quippe quæ duo bona affectabat; at divina gratia, quæ in difficilibus occasionibus auxilia præbet, invenit ei salutis viam, et quo- modo? Audi quibus artibus tutissimum cast:- tatis asylum servavit. Ubi enim in una domo con- clusa est, militem decipit dicens: Nihil inso- C lenter in me facias, o vir, et præbebo tibi merce- dem bono opere dignam ; dabo enim tibi ve- nenurn (nam venefica sum) immortalitatis cau- sam ; quo si totum corpus unxeris, inter hostes invulneratus versaberis. Si vero nunc velis expe- riri, permitte mili illud præparare ; isto autem cum magno gaudio permittente, sumens mulier ceram, et oleo imuniscens, et in manibus multum emolliens, et collum suum circumungens : • Feri, quantum poteris, et videbis virtutem unguenti, inquit mi- lili, et quod neque lædies neque occides me. Iste vero in altum erectum gladium in ipsam in · fcrens, statim pretiosum caput amputavit ; itaque, infestorum inimicorum malitia, duplict martyrii et castitatis redimita est. D devicta corona Varia lectiones . CLXXIV. De alia virgine. Similiter et alia, decore eximia, puella, virgi- nitatem servans, falso crimine accusata est ut blasphemans imperatores et idola; quam compre· hensam et diu flagellatam, nec tamen impietati et notæ. Ced. Cel. 483,1-466,6. Ged. Ced. Ged. Ged. « Ced. Ced. Ced. Ged. " Ced. Geu. Led. Ced. add. Ged. * Ced. Cod. * Ged. 466,7-24. add. Ced. Ged. "' Ced. TO (4) καὶ περιστατηθεῖσα λίαν, ἐδεῖτο τοῦ ἁγίου) Αν

Α τούτων δυσσεβείς, παρέδωκαν εἰς πορνείον, ἐντειλά μενοι τῷ ταύτην νέμοντι (δέξασθαι αὐτὴν καὶ) και μίζειν ὑπὲρ αὐτῆς τα καθ' ἡμέραν νομίσματα γ'. Ο δὲ ὡς μέλλων εἰσπράττεσθαι τὸ χρυσίον) ἔκδοτον αὐτὴν ἔστησε τοῖς βουλομένοις · ὅπερ γνόντες οἱ γυναικομανείς παρήδρευον τῷ ἐργαστηρίῳ τῆς ἀνα- μίας) πρὸς αὐτὴν εἰσπηδῶντες (καὶ τὸ ἀργύριον ἀποδιδόντες)· οὓς παρακαλοῦσα ἔλεγεν· ο Ελκος ἔχω (δυσώδες) εἰς τὸν κεκρυμμένον τόπον καὶ δέ δοικα μὴ καὶ ὑμᾶς τῆς νόσου μεταδώσω· ἀλλὰ ἀνα- μείνατε ὀλίγας ημέρας ἕως γιάνω καὶ ἐξουσίαν μου Έχετε πάντοτε. Οὕτως οὖν τούτους ἀποδουχο- λήσασα *, δεήσει τὸν Θεὸν ἱκέτευεν (ἀπαλλαγῆναι τοῦ τοιούτου μύσους καὶ ἄσπιλον τὴν παρθενίαν αὐτῆς φυλάξαι ". Καὶ δὴ ὑπακούσας κι ὁ Θεός τῆς δεήσεως αὐτῆς, ἔρχεται νεανίσκος τις περιφα νή; καὶ λίαν εὐσεβὴς πρὸς τὸν πορνοβοσκὸν ἑσπέρας νὴ; βαθείας τε καὶ δίδωσιν αὐτῷ νομίσματα ε' λέγων· «Εκσόν μοι ταύτην τὴν κόρην (ἕως πρωί. ο Καὶ εἰσ ελθὼν εἰς τὸν ἀπόκρυφον τόπον λέγει πρὸς αὐτήν· • Ανάστα καὶ πορεύου εἰς εἰρήνην. » Καὶ ἐνδύσας αὐτὴν) τὰ ἱμάτια αὐτοῦ καὶ περικαλύψας τὴν κερα- λὴν αὐτῆς, ἐξῆλθεν ἄφθορος καὶ ἀνέπαφος αν ἡ γυνή καὶ διεσώθη ἐκ τοῦ αἰσχοῦ μύσους. Ημέρας δὲ γε νομένης (100+) καὶ τοῦ δράματος γνωσθέντος, ἐκρίθη ὁ νεανίας ἀναιρεθῆναι· καὶ τούτου γενομένου ἐπλή- ρωσε τὸ Κυριακὸν λόγιον τὸ φάσκον σε . ε Μείζονα ταύτης ἀγάπην οὐδεὶς ἔχει, ἵνα τις τὴν ψυχὴν αὐτοῦ θῇ ὑπὲρ τῶν φίλων αὐτοῦ. » ΡΟΕ'. Περὶ τοῦ μονάζοντος. σε Ομοίως δ' καὶ ἄλλος τις μονάζων κατασχεθείς ὑπὸ τῶν (ἀνοσίων εκείνων καὶ ἀσεβῶν, μετὰ πολ· λῶν κοινῶν καὶ μαστίγων, τελευταῖον ἐπενόησαν πονηρὰν ἐ ἐπίνοιαν εἰς φθορὰν τῆς σωφροσύνης τοῦ δικαίου (τοιάνδε)· Κλίνην γὰρ ἔν τινι κήπο στρώ σαντες καὶ τὸν ἅγιον ἐν αὐτῇ δεσμήσαντες επαφή καὶ αὐτῷ γύναιον ἄσεμνον, ὡς ἂν οι (ἐκ τῆς οι τοῦ τόπου ἡδύτητος καὶ μονότητας) ἐκ τοῦ μὴ δύνασθαι τὴν ἐπιχείρησιν (τοῦ ἀκολάστου γυναίου) διαφυγείν (πανταχόθεν) καὶ ἄκων προς δε τὴν παράνομον καθ- ελκυσθείη πράξιν. ('Αλλ' ὅτε θεῖος ἀνὴρ τοῦ για ναίου διὰ φιλημάτων (ἤδη καὶ ῥημάτων αἰσχρών καὶ ἐπιτηδευμάτων) περιπλεκομένου (καὶ τὴν αἰδὼ τοῦ ἁγίου μιαραῖς χερσὶν ἀπτομένου καὶ τὰς ἡδονὰς ἀναφλέγοντ, μὴ ἔχων ὁ ἅγιος πῶς ἀμύνηται τὰ κατάρατον καὶ ἀναιδὲς ἐκεῖνο γύναιον), τὴν ἑαυτοῦ γλῶσσαν τοῖς ὁδοῦσιν ἐὰ ἀποτεμών, προσέπτυσεν εἰς τὸ πρόσωπον αὐτῆς, καὶ ν ἑαυτῷ μὲν πόνους καὶ ἀλγηδόνας ἀντὶ ἡδονῶν ἐπεισήγαγεν, ἐκείνη το δ. ἡμερήσιον ν. γ', ὃς ἐκδ. το βουλ. καὶ πολλῶν πρὸς αὐτὴν εἰσπηδώντων, πάντας ἀπεκρούετο προφασιζομένη ἕλκος ἔχειν ἐπὶ κρυπτοῦ τόπου καὶ τούτου τὴν ἀπαλλαγὴν ἐκδέξασθαι οὕτως ἀποβουκολοῦσα οι διαφ. ὑπήκουσεν &. ὁ Θεὸς καὶ ἐ. τις εἰ ε. β. πρὸς τὸν π. οι ἐξέπεμψεν αὐτὴν ἄφθορον καὶ ἀνέπαφον Τοῦτο ἐκ τοῦ βίου τοῦ ἁγίου Παύλου τοῦ Θηβαίου. Όμ. καὶ ἑτέρου μονάζοντος κατασχεθέντος. Ομοίως δέ Λ. εἰ ποιών οι. πολλὰς ποινές και μάστιγας δε πονηράν π. ἐπ. ἐπίνοιαν ο ἔν τινι γὰρ κ. κλ. στρ. οι ἂν μὴ δυνάμενος τὰς ἐκ ταύτης μηχανὰς δ. καὶ ἀ. εἰς τὴν πονηρὰν καθελκυσθῆναι προ Τῆς δὲ τούτῳ περιπλεκομένης καὶ καταφιλούσης αὐτὸν, την ἐκ τῆς τ. Α. και μονίας Α. " καὶ ἄκων εἰς τὴν Α. π, καὶ τὰς ἡδονὰς ἀνάπτοντας τὴν ἑαυτοῦ γλ. ἀποτεμών δήγματι πρ. Δ. ἀναφλέγοντα ά. τοις δ. ὡς ἐκ τούτου GEORGI HAMARTOLI - 99. istorum consentientem, protruderunt in lupanar, præcipientes ci qui illi præesset, ut reciperet eam, et tres nummos quotidie pro en referret. Iste au · tem, quia nummi a se exigebantur ipsam exposuit volentibus ; quod scientes viri nulierun amore in- sani assidui erant ad officinam iniquitatis, in vir- ginem erumpentes et pecuniam retribuentes; quos prorogans diccbat : « Ulcus habeo foetidum in se- creto loco, et timeo ne vobis quoque morbum communicem ; at exspectate paucos dies donec sana sim et mei copiam integram habetote. ▸ Cum sic igitur eos fefellisset, orans Deum sup- plicabat nt a tali liberaretur scelere, et immacula- tam virginitatemn suam servaret. Audita autem a Deo precatione ejus, venit juvenis quidam con- spicuus et valde pius ad prostibuli curatorem, cadente jam dic, et dat ei nummos quinque di- cens: • Concede mihi hanc puellam usque ad mane. » Et ingressus in absconditum locum, dicit virgini : e Exsurge et vade in pace; » et seipsam induens vestimentis ejus, et obvolvens caput sunni, egressa est impolluta et intacta mulier, et salva remansit a turpi scelere. Die autem facta, et cognito dramate, judicatus est adolescens, et capite damnatus; et hoc peracto, adimplevit lo- minicum sermonem dicentem : Majorem hac dilec- tionem nemo habet, ut animam suam ponat quis pro amicis suis. › CLXXV. De solitario. Similiter et alius quidam solitariam vitam agens, comprehensus ab impiis istis et scelestis, multas pœnas et flagella sustinuit. Tandem im- probani excogitaverunt machinationem ut perde- rent castitatem justi hujus. Cum enim lectum in horto quodam stravissent, et sanctum intra ipsum ligavissent, immiserunt in eum inhonestam mu- lierculam, ut sive loci jucunditate et solitudine, sive ex impotentia vitandi aggressionem impudice mulierculæ, undique et invitus ad nefandam detra- heretur actionem. At divinus hic vir, muliercula jam blanditiis et turpibus verbis et gestibus eum circumligante, et sceleratis manibus verenda ejus tractante et voluptates accendente, non habens unde retruderet scelestam et impudentem mulie- rem istam, lingua sua dentibus præcisa, inspuit in faciem illius, et sibi quidem dolores et crucialus pro voluptatibus contulit, ipsam vero vehementer perculit, et molestia implevit per cruoris fluxum. B C 88. Varia lectiones et notas. D Ced. Cel. Cod. Led. v. ed. (ed. Ced. Joan. IV, 13. Ced. 467,1-14, Ged. om. A. Ced. Ced. Ced. * Ced. Ced. add. Ced. A. - -

Α τούτων δυσσεβείς, παρέδωκαν εἰς πορνείον, ἐντειλά μενοι τῷ ταύτην νέμοντι (δέξασθαι αὐτὴν καὶ) και μίζειν ὑπὲρ αὐτῆς τα καθ' ἡμέραν νομίσματα γ'. Ο δὲ ὡς μέλλων εἰσπράττεσθαι τὸ χρυσίον) ἔκδοτον αὐτὴν ἔστησε τοῖς βουλομένοις · ὅπερ γνόντες οἱ γυναικομανείς παρήδρευον τῷ ἐργαστηρίῳ τῆς ἀνα- μίας) πρὸς αὐτὴν εἰσπηδῶντες (καὶ τὸ ἀργύριον ἀποδιδόντες)· οὓς παρακαλοῦσα ἔλεγεν· ο Ελκος ἔχω (δυσώδες) εἰς τὸν κεκρυμμένον τόπον καὶ δέ δοικα μὴ καὶ ὑμᾶς τῆς νόσου μεταδώσω· ἀλλὰ ἀνα- μείνατε ὀλίγας ημέρας ἕως γιάνω καὶ ἐξουσίαν μου Έχετε πάντοτε. Οὕτως οὖν τούτους ἀποδουχο- λήσασα *, δεήσει τὸν Θεὸν ἱκέτευεν (ἀπαλλαγῆναι τοῦ τοιούτου μύσους καὶ ἄσπιλον τὴν παρθενίαν αὐτῆς φυλάξαι ". Καὶ δὴ ὑπακούσας κι ὁ Θεός τῆς δεήσεως αὐτῆς, ἔρχεται νεανίσκος τις περιφα νή; καὶ λίαν εὐσεβὴς πρὸς τὸν πορνοβοσκὸν ἑσπέρας νὴ; βαθείας τε καὶ δίδωσιν αὐτῷ νομίσματα ε' λέγων· «Εκσόν μοι ταύτην τὴν κόρην (ἕως πρωί. ο Καὶ εἰσ ελθὼν εἰς τὸν ἀπόκρυφον τόπον λέγει πρὸς αὐτήν· • Ανάστα καὶ πορεύου εἰς εἰρήνην. » Καὶ ἐνδύσας αὐτὴν) τὰ ἱμάτια αὐτοῦ καὶ περικαλύψας τὴν κερα- λὴν αὐτῆς, ἐξῆλθεν ἄφθορος καὶ ἀνέπαφος αν ἡ γυνή καὶ διεσώθη ἐκ τοῦ αἰσχοῦ μύσους. Ημέρας δὲ γε νομένης (100+) καὶ τοῦ δράματος γνωσθέντος, ἐκρίθη ὁ νεανίας ἀναιρεθῆναι· καὶ τούτου γενομένου ἐπλή- ρωσε τὸ Κυριακὸν λόγιον τὸ φάσκον σε . ε Μείζονα ταύτης ἀγάπην οὐδεὶς ἔχει, ἵνα τις τὴν ψυχὴν αὐτοῦ θῇ ὑπὲρ τῶν φίλων αὐτοῦ. » ΡΟΕ'. Περὶ τοῦ μονάζοντος. σε Ομοίως δ' καὶ ἄλλος τις μονάζων κατασχεθείς ὑπὸ τῶν (ἀνοσίων εκείνων καὶ ἀσεβῶν, μετὰ πολ· λῶν κοινῶν καὶ μαστίγων, τελευταῖον ἐπενόησαν πονηρὰν ἐ ἐπίνοιαν εἰς φθορὰν τῆς σωφροσύνης τοῦ δικαίου (τοιάνδε)· Κλίνην γὰρ ἔν τινι κήπο στρώ σαντες καὶ τὸν ἅγιον ἐν αὐτῇ δεσμήσαντες επαφή καὶ αὐτῷ γύναιον ἄσεμνον, ὡς ἂν οι (ἐκ τῆς οι τοῦ τόπου ἡδύτητος καὶ μονότητας) ἐκ τοῦ μὴ δύνασθαι τὴν ἐπιχείρησιν (τοῦ ἀκολάστου γυναίου) διαφυγείν (πανταχόθεν) καὶ ἄκων προς δε τὴν παράνομον καθ- ελκυσθείη πράξιν. ('Αλλ' ὅτε θεῖος ἀνὴρ τοῦ για ναίου διὰ φιλημάτων (ἤδη καὶ ῥημάτων αἰσχρών καὶ ἐπιτηδευμάτων) περιπλεκομένου (καὶ τὴν αἰδὼ τοῦ ἁγίου μιαραῖς χερσὶν ἀπτομένου καὶ τὰς ἡδονὰς ἀναφλέγοντ, μὴ ἔχων ὁ ἅγιος πῶς ἀμύνηται τὰ κατάρατον καὶ ἀναιδὲς ἐκεῖνο γύναιον), τὴν ἑαυτοῦ γλῶσσαν τοῖς ὁδοῦσιν ἐὰ ἀποτεμών, προσέπτυσεν εἰς τὸ πρόσωπον αὐτῆς, καὶ ν ἑαυτῷ μὲν πόνους καὶ ἀλγηδόνας ἀντὶ ἡδονῶν ἐπεισήγαγεν, ἐκείνη το δ. ἡμερήσιον ν. γ', ὃς ἐκδ. το βουλ. καὶ πολλῶν πρὸς αὐτὴν εἰσπηδώντων, πάντας ἀπεκρούετο προφασιζομένη ἕλκος ἔχειν ἐπὶ κρυπτοῦ τόπου καὶ τούτου τὴν ἀπαλλαγὴν ἐκδέξασθαι οὕτως ἀποβουκολοῦσα οι διαφ. ὑπήκουσεν &. ὁ Θεὸς καὶ ἐ. τις εἰ ε. β. πρὸς τὸν π. οι ἐξέπεμψεν αὐτὴν ἄφθορον καὶ ἀνέπαφον Τοῦτο ἐκ τοῦ βίου τοῦ ἁγίου Παύλου τοῦ Θηβαίου. Όμ. καὶ ἑτέρου μονάζοντος κατασχεθέντος. Ομοίως δέ Λ. εἰ ποιών οι. πολλὰς ποινές και μάστιγας δε πονηράν π. ἐπ. ἐπίνοιαν ο ἔν τινι γὰρ κ. κλ. στρ. οι ἂν μὴ δυνάμενος τὰς ἐκ ταύτης μηχανὰς δ. καὶ ἀ. εἰς τὴν πονηρὰν καθελκυσθῆναι προ Τῆς δὲ τούτῳ περιπλεκομένης καὶ καταφιλούσης αὐτὸν, την ἐκ τῆς τ. Α. και μονίας Α. " καὶ ἄκων εἰς τὴν Α. π, καὶ τὰς ἡδονὰς ἀνάπτοντας τὴν ἑαυτοῦ γλ. ἀποτεμών δήγματι πρ. Δ. ἀναφλέγοντα ά. τοις δ. ὡς ἐκ τούτου GEORGI HAMARTOLI - 99. istorum consentientem, protruderunt in lupanar, præcipientes ci qui illi præesset, ut reciperet eam, et tres nummos quotidie pro en referret. Iste au · tem, quia nummi a se exigebantur ipsam exposuit volentibus ; quod scientes viri nulierun amore in- sani assidui erant ad officinam iniquitatis, in vir- ginem erumpentes et pecuniam retribuentes; quos prorogans diccbat : « Ulcus habeo foetidum in se- creto loco, et timeo ne vobis quoque morbum communicem ; at exspectate paucos dies donec sana sim et mei copiam integram habetote. ▸ Cum sic igitur eos fefellisset, orans Deum sup- plicabat nt a tali liberaretur scelere, et immacula- tam virginitatemn suam servaret. Audita autem a Deo precatione ejus, venit juvenis quidam con- spicuus et valde pius ad prostibuli curatorem, cadente jam dic, et dat ei nummos quinque di- cens: • Concede mihi hanc puellam usque ad mane. » Et ingressus in absconditum locum, dicit virgini : e Exsurge et vade in pace; » et seipsam induens vestimentis ejus, et obvolvens caput sunni, egressa est impolluta et intacta mulier, et salva remansit a turpi scelere. Die autem facta, et cognito dramate, judicatus est adolescens, et capite damnatus; et hoc peracto, adimplevit lo- minicum sermonem dicentem : Majorem hac dilec- tionem nemo habet, ut animam suam ponat quis pro amicis suis. › CLXXV. De solitario. Similiter et alius quidam solitariam vitam agens, comprehensus ab impiis istis et scelestis, multas pœnas et flagella sustinuit. Tandem im- probani excogitaverunt machinationem ut perde- rent castitatem justi hujus. Cum enim lectum in horto quodam stravissent, et sanctum intra ipsum ligavissent, immiserunt in eum inhonestam mu- lierculam, ut sive loci jucunditate et solitudine, sive ex impotentia vitandi aggressionem impudice mulierculæ, undique et invitus ad nefandam detra- heretur actionem. At divinus hic vir, muliercula jam blanditiis et turpibus verbis et gestibus eum circumligante, et sceleratis manibus verenda ejus tractante et voluptates accendente, non habens unde retruderet scelestam et impudentem mulie- rem istam, lingua sua dentibus præcisa, inspuit in faciem illius, et sibi quidem dolores et crucialus pro voluptatibus contulit, ipsam vero vehementer perculit, et molestia implevit per cruoris fluxum. B C 88. Varia lectiones et notas. D Ced. Cel. Cod. Led. v. ed. (ed. Ced. Joan. IV, 13. Ced. 467,1-14, Ged. om. A. Ced. Ced. Ced. * Ced. Ced. add. Ced. A. - -

δε σφόδρα κατέπλησεν καὶ ἀηδίας ενέπλησε τῷ ρεύματι τοῦ αἵματος. Οἱ δὲ οι Ελληνες ταῦτα με μαθηκότες ἐθαύμασαν τῶν μοναζόντων τὴν σωφρο- σύνην 1. Ρος'. Βασιλεία Κωνσταντίου. • Ηττηθέντες οὖν οἱ δυσσεβεῖς τύραννοι Διοκλη τιανὸς καὶ Μαξιμιανός τῷ πλήθει τῶν ἀναιρουμένων (Χριστιανῶν), ἐξέθεντο δόγμα ', ὥστε τοὺς εύρισκο μένους Χριστιανοὺς ἐξορύττεσθαι τὸν δεξιὸν ὀφθαλ- μὲν ', οὐ μόνον διὰ τὸ ὀδυνηρόν, ἀλλὰ καὶ διὰ τὸ #τιμόν (τε) καὶ πρόδηλον καὶ τῆς τῶν Ῥωμαίων πολιτείας ἀλλότριον. * (2) Ούς ἡ θεία δίκη ενδίκως μετελθοῦσα δικαίως ἐξέκοψε. Καὶ ὁ μὲν ὑπὸ · νόσῳ δεινῇ περιπεσὼν καὶ ὀγκωθεὶς ἀπέθανεν· ὁ δὲ ἀπήγξατο '. Τὸν γὰρ Διο- Β κλητιανόν, φασίν, ἐν Δαλματία διάγοντα κατέλαβε θεήλατος ὀργὴ, καὶ ὀγκωθεὶς τὸ σῶμα εἰς πολλὰ διαῤῥήγνυτο· τῆς δὲ βλασφήμου αὐτοῦ γλώσσης σαπείσης ἐν τῷ λάρυγγι αὐτοῦ καὶ πλῆθος σκωλή. των ἀναβρασάσης, (οὕτως) ἀπέρρηξε τὸ πνεῦμα. Ὁ Ο Ερκούλιος Μαξιμιανὸς ἐν Ταρσις τῆς Κιλικίας κατέστρεψε τὸν βίον. Ο δὲ Κωνσταντίνος, ὁ υἱὸς Κωνσταντίου, ἔτι παῖς ὑπάρχων παρὰ τῷ τῆς Εύας τυράννω τρέ- φετο τῷ Διοκλητιανῷ (ἀποστείλαντι * παρὰ τοῦ πα τρὸς αὐτοῦ διάγειν αὐτόθι, διὰ τὸ μὴ δολοφονηθῆναι παρὰ τῆς μητρυΐας, παιδευομένῳ τὴν Ἑλληνικὴν σοφίαν· ὅθεν αὐτῷ ἐν Παλαιστίνῃ ὄντι καὶ ὁρῶντι " όσα πάσχουσιν οἱ τοῦ Χριστοῦ δοῦλοι, ἐδάκνετο τὴν ψυχὴν· ἦν γὰρ μισοπόνηρος ἐκ παιδήθεν). Βλέπων δὲ τὸν παῖδα Κωνσταντῖνον ὁ Διοκλητια νὰς εἰς μέγεθος ἡλικίας καὶ συνέσει κεκοσμημένον καὶ ὑποπτεύσας, μᾶλλον δὲ μαντευσάμενος κατα λύτην (μέλλειν) ἔσεσθαι τῆς τυραννίδος αὐτοῦ, δόλῳ αὐτὸν θανατώσει Η διενοεῖτο· ἀλλὰ θείᾳ προ- μηθείᾳ (μαθὼν ὁ νέος τὸν δόλον, ὡς ὁ Δαυΐδ) φυγή τὴν σωτηρίαν ἐπορίσατο, διασωθεὶς πρὸς τὸν ἑαυ τοῦ πατέρα. Ὁ γὰρ πατὴρ αὐτοῦ ἐστάλη προς Πέρσας πολεμήσων αὐτοὺς, οὓς καὶ νικήσας προς Διο- κλητιανόν εἰσῆλθε, βαλάντια (1005) πεπληρωμένα φέρων λίθων τιμίων καὶ μαργαριτῶν, ἀφ' ὧν πρῶ τος Διοκλητιανὸς ἐσθῆτι καὶ ὑποδήμασι λίθοις τι μίοις καὶ χρυσῷ κεκοσμημένοις ἐχρήσατο, προσκυ- νεῖσθαί τε αὐτὸν παρὰ τὸ ἔθος ἐκέλευσε καὶ ἐκείνων τε Α. * άπερ ἀκούσαντες οἱ 'Β. ἐθαύμαζον τὴν τῶν μ.σ. καὶ ἀκρίβειαν τὴν τῆς σωφροσύ νῆς ἀκρίβειαν Α. δ. έξ. τῶν ὀφθαλμῶν Τῷ κ' έτει τῆς αὐτοῦ βασιλείας Δ. καὶ Μ. τὴν βασιλείαν ἀπέθεντο καὶ ὁ μὲν Δ. ἰδιωτεύσας ἔτη ιβ' τῆς γλ. ά. σε μετὰ τοῦ φάρυγγος καὶ πλ. σκ. ἀν. τὸ πνεῦμα ἀ. Ὁ δὲ Ε. Μ. τὴν βασιλείαν ἀναλαβέσθαι βουληθεὶς καὶ μὴ ἐπι- τυχὼν ἀπήγξατο· ὅ γε Γαλλέριος σκωληκόβρωτος ἐξέψυξεν ὑπό Α. ' ἀπήγξατο· ἐκ συμφώνου γὰρ παρεθήκαντο τὴν βασιλείαν αὐτῶν ὅ τε Διοκλητιανὸς καὶ Μαξιμιανός πρὸς θεοποιίας μετὰ τοῦ Γαλερίου ἀποσταλέντι ? ἀποσταλέντος? παιδευομένου? ὁρῶν ὡς αὐτὸν ὁ Γαλέριος ἑώρα τὰ χριστιανῶν φρονοῦντα, σ. τε ψυχῆς καὶ ῥώμῃ σώματος καὶ τῇ περὶ τὴν παίδευσιν εὐφυτα προκόπτονται με το τούτον και της ἐὰ καὶ τῶν δογμάτων θ. τοῦτον ἐσκέψατο θ. δὲ πρ. φ. τὴν σ. πορίζεται καὶ πρὸς τὸν ἴδιον π. διασώζεται, πολλὰ σὺν αὐτῷ τῷ σώσαντι εὐχαριστῶν τῷ τῷ ιζ' (ἔτει) ὁ Γαλέριος Μαξιμια- νὸς κατὰ Ναρσέως, τοῦ τῶν Περσῶν βασιλέως, ἐκδραμὼν τοῦτον μὲν ἐδίωξε – υπέστρεψε π. Δ. καὶ β. π. ἔχων νικήσας καὶ παραλαβὼν τὰ βασίλεια καὶ τὴν γυναῖκα Σαπώρου μετὰ μεγάλης νίκης ξ ἀρχῆς CHRONICON. - LIB. III. $74 A Gentiles porro, his aulitis, castitatem solitariorum mirati sunt. CLXXVI. Regnum Constantii. Victi igitur impii tyrann! Diocletianus et Maxt- mianus numero occisorum Christianorum, dere- tum emiserunt, ut omnes qui inventi forent Chri- stiani effossum dexterum haberent oculim, non solum ob cruciatum, sed etiam ut ita dehonestati tanquam populo Romano indigni conspuerantur. Hos divina justitia merito consectata juste casti- gavit. Unus enim cum in morbum dirum incidis- set, menibrorum tumore interiit; alter vero se Jaqueo suspendit. Diocletianuin deinde, inquiunt, in Dalmatia versantem cepit furor a Deo ¡minis- sus, et tumefactum corpus ejus multis in partibus dirumpebatur; lingua autem ejus sacrilega in gut- ture cjus putrefacta multitudinem vermium emi- sit et sic vir misere exstinctus est. Herculius autem Maximianus Tarsi Ciliciæ vitam deposuit. • (3) Constantinus autem, Constantii filius, cun ad- huc puer esset, apud Orientis imperatorem Dio- cletianum educabatur, qui præceperat ei nomine patris sui ut ibidem degeret, ne per dolum et iusi- dias a noverca occideretur ; Græcam ibi ediscebat sapientiam. Unde ipsi in Palaestina versanti et vi- denti quanta Christi servi paterentur, amigebatur C anima. Injustitiam enim a puero oderat. Conside- rans autem juvenem Constantinum Diocletianus in vigore ætatis et prudentia ornatum, et reformi- dans, imo augurans quod tyrannidis suæ futu- rus esset eversor, dolo illum interficere medita- batur; at divina Providentia adjutus cum dolum adoleseens cognovisset, sicut David fuga salutem invenit, ad patremque suum pervenit incolumis. Pater enim illius missus est adversus Persas eos debellaturus ; quos cum vicisset, ad Diocle- Lianum reversus est, sacculos ferens plenos pre- tiosis lapillis et margaritis; unde Diocletianus vestem et calceamenta pretiosis lapillis et auro (4) D ornata primus induit, adorarique se præter mo- rem jussit, et triumphum celebravit; nominatus - Variæ lectiones et notæ. - $1 Cer. Ced. 467,14-18. * Ced. * Ged. * (5507)—Ced. 472,1 9. cf. § 5. • om. mediis omnissis A. Ced. 141,5-12. – Ged. codex. '' Ged add. Ged. Ced. de Galerio Leo et Ced. 470,18-471 : Ced. cod add. Ced. it -

δε σφόδρα κατέπλησεν καὶ ἀηδίας ενέπλησε τῷ ρεύματι τοῦ αἵματος. Οἱ δὲ οι Ελληνες ταῦτα με μαθηκότες ἐθαύμασαν τῶν μοναζόντων τὴν σωφρο- σύνην 1. Ρος'. Βασιλεία Κωνσταντίου. • Ηττηθέντες οὖν οἱ δυσσεβεῖς τύραννοι Διοκλη τιανὸς καὶ Μαξιμιανός τῷ πλήθει τῶν ἀναιρουμένων (Χριστιανῶν), ἐξέθεντο δόγμα ', ὥστε τοὺς εύρισκο μένους Χριστιανοὺς ἐξορύττεσθαι τὸν δεξιὸν ὀφθαλ- μὲν ', οὐ μόνον διὰ τὸ ὀδυνηρόν, ἀλλὰ καὶ διὰ τὸ #τιμόν (τε) καὶ πρόδηλον καὶ τῆς τῶν Ῥωμαίων πολιτείας ἀλλότριον. * (2) Ούς ἡ θεία δίκη ενδίκως μετελθοῦσα δικαίως ἐξέκοψε. Καὶ ὁ μὲν ὑπὸ · νόσῳ δεινῇ περιπεσὼν καὶ ὀγκωθεὶς ἀπέθανεν· ὁ δὲ ἀπήγξατο '. Τὸν γὰρ Διο- Β κλητιανόν, φασίν, ἐν Δαλματία διάγοντα κατέλαβε θεήλατος ὀργὴ, καὶ ὀγκωθεὶς τὸ σῶμα εἰς πολλὰ διαῤῥήγνυτο· τῆς δὲ βλασφήμου αὐτοῦ γλώσσης σαπείσης ἐν τῷ λάρυγγι αὐτοῦ καὶ πλῆθος σκωλή. των ἀναβρασάσης, (οὕτως) ἀπέρρηξε τὸ πνεῦμα. Ὁ Ο Ερκούλιος Μαξιμιανὸς ἐν Ταρσις τῆς Κιλικίας κατέστρεψε τὸν βίον. Ο δὲ Κωνσταντίνος, ὁ υἱὸς Κωνσταντίου, ἔτι παῖς ὑπάρχων παρὰ τῷ τῆς Εύας τυράννω τρέ- φετο τῷ Διοκλητιανῷ (ἀποστείλαντι * παρὰ τοῦ πα τρὸς αὐτοῦ διάγειν αὐτόθι, διὰ τὸ μὴ δολοφονηθῆναι παρὰ τῆς μητρυΐας, παιδευομένῳ τὴν Ἑλληνικὴν σοφίαν· ὅθεν αὐτῷ ἐν Παλαιστίνῃ ὄντι καὶ ὁρῶντι " όσα πάσχουσιν οἱ τοῦ Χριστοῦ δοῦλοι, ἐδάκνετο τὴν ψυχὴν· ἦν γὰρ μισοπόνηρος ἐκ παιδήθεν). Βλέπων δὲ τὸν παῖδα Κωνσταντῖνον ὁ Διοκλητια νὰς εἰς μέγεθος ἡλικίας καὶ συνέσει κεκοσμημένον καὶ ὑποπτεύσας, μᾶλλον δὲ μαντευσάμενος κατα λύτην (μέλλειν) ἔσεσθαι τῆς τυραννίδος αὐτοῦ, δόλῳ αὐτὸν θανατώσει Η διενοεῖτο· ἀλλὰ θείᾳ προ- μηθείᾳ (μαθὼν ὁ νέος τὸν δόλον, ὡς ὁ Δαυΐδ) φυγή τὴν σωτηρίαν ἐπορίσατο, διασωθεὶς πρὸς τὸν ἑαυ τοῦ πατέρα. Ὁ γὰρ πατὴρ αὐτοῦ ἐστάλη προς Πέρσας πολεμήσων αὐτοὺς, οὓς καὶ νικήσας προς Διο- κλητιανόν εἰσῆλθε, βαλάντια (1005) πεπληρωμένα φέρων λίθων τιμίων καὶ μαργαριτῶν, ἀφ' ὧν πρῶ τος Διοκλητιανὸς ἐσθῆτι καὶ ὑποδήμασι λίθοις τι μίοις καὶ χρυσῷ κεκοσμημένοις ἐχρήσατο, προσκυ- νεῖσθαί τε αὐτὸν παρὰ τὸ ἔθος ἐκέλευσε καὶ ἐκείνων τε Α. * άπερ ἀκούσαντες οἱ 'Β. ἐθαύμαζον τὴν τῶν μ.σ. καὶ ἀκρίβειαν τὴν τῆς σωφροσύ νῆς ἀκρίβειαν Α. δ. έξ. τῶν ὀφθαλμῶν Τῷ κ' έτει τῆς αὐτοῦ βασιλείας Δ. καὶ Μ. τὴν βασιλείαν ἀπέθεντο καὶ ὁ μὲν Δ. ἰδιωτεύσας ἔτη ιβ' τῆς γλ. ά. σε μετὰ τοῦ φάρυγγος καὶ πλ. σκ. ἀν. τὸ πνεῦμα ἀ. Ὁ δὲ Ε. Μ. τὴν βασιλείαν ἀναλαβέσθαι βουληθεὶς καὶ μὴ ἐπι- τυχὼν ἀπήγξατο· ὅ γε Γαλλέριος σκωληκόβρωτος ἐξέψυξεν ὑπό Α. ' ἀπήγξατο· ἐκ συμφώνου γὰρ παρεθήκαντο τὴν βασιλείαν αὐτῶν ὅ τε Διοκλητιανὸς καὶ Μαξιμιανός πρὸς θεοποιίας μετὰ τοῦ Γαλερίου ἀποσταλέντι ? ἀποσταλέντος? παιδευομένου? ὁρῶν ὡς αὐτὸν ὁ Γαλέριος ἑώρα τὰ χριστιανῶν φρονοῦντα, σ. τε ψυχῆς καὶ ῥώμῃ σώματος καὶ τῇ περὶ τὴν παίδευσιν εὐφυτα προκόπτονται με το τούτον και της ἐὰ καὶ τῶν δογμάτων θ. τοῦτον ἐσκέψατο θ. δὲ πρ. φ. τὴν σ. πορίζεται καὶ πρὸς τὸν ἴδιον π. διασώζεται, πολλὰ σὺν αὐτῷ τῷ σώσαντι εὐχαριστῶν τῷ τῷ ιζ' (ἔτει) ὁ Γαλέριος Μαξιμια- νὸς κατὰ Ναρσέως, τοῦ τῶν Περσῶν βασιλέως, ἐκδραμὼν τοῦτον μὲν ἐδίωξε – υπέστρεψε π. Δ. καὶ β. π. ἔχων νικήσας καὶ παραλαβὼν τὰ βασίλεια καὶ τὴν γυναῖκα Σαπώρου μετὰ μεγάλης νίκης ξ ἀρχῆς CHRONICON. - LIB. III. $74 A Gentiles porro, his aulitis, castitatem solitariorum mirati sunt. CLXXVI. Regnum Constantii. Victi igitur impii tyrann! Diocletianus et Maxt- mianus numero occisorum Christianorum, dere- tum emiserunt, ut omnes qui inventi forent Chri- stiani effossum dexterum haberent oculim, non solum ob cruciatum, sed etiam ut ita dehonestati tanquam populo Romano indigni conspuerantur. Hos divina justitia merito consectata juste casti- gavit. Unus enim cum in morbum dirum incidis- set, menibrorum tumore interiit; alter vero se Jaqueo suspendit. Diocletianuin deinde, inquiunt, in Dalmatia versantem cepit furor a Deo ¡minis- sus, et tumefactum corpus ejus multis in partibus dirumpebatur; lingua autem ejus sacrilega in gut- ture cjus putrefacta multitudinem vermium emi- sit et sic vir misere exstinctus est. Herculius autem Maximianus Tarsi Ciliciæ vitam deposuit. • (3) Constantinus autem, Constantii filius, cun ad- huc puer esset, apud Orientis imperatorem Dio- cletianum educabatur, qui præceperat ei nomine patris sui ut ibidem degeret, ne per dolum et iusi- dias a noverca occideretur ; Græcam ibi ediscebat sapientiam. Unde ipsi in Palaestina versanti et vi- denti quanta Christi servi paterentur, amigebatur C anima. Injustitiam enim a puero oderat. Conside- rans autem juvenem Constantinum Diocletianus in vigore ætatis et prudentia ornatum, et reformi- dans, imo augurans quod tyrannidis suæ futu- rus esset eversor, dolo illum interficere medita- batur; at divina Providentia adjutus cum dolum adoleseens cognovisset, sicut David fuga salutem invenit, ad patremque suum pervenit incolumis. Pater enim illius missus est adversus Persas eos debellaturus ; quos cum vicisset, ad Diocle- Lianum reversus est, sacculos ferens plenos pre- tiosis lapillis et margaritis; unde Diocletianus vestem et calceamenta pretiosis lapillis et auro (4) D ornata primus induit, adorarique se præter mo- rem jussit, et triumphum celebravit; nominatus - Variæ lectiones et notæ. - $1 Cer. Ced. 467,14-18. * Ced. * Ged. * (5507)—Ced. 472,1 9. cf. § 5. • om. mediis omnissis A. Ced. 141,5-12. – Ged. codex. '' Ged add. Ged. Ced. de Galerio Leo et Ced. 470,18-471 : Ced. cod add. Ced. it -

θρίασιν, Α θρίαμβον ἀπετέλεσεν· ὠνομάσθη δὲ θρίαμβος διά τὴν (παρὰ τῶν ποιητῶν λεγομένην θρίασιν ', ήγουν μανίαν, ἢ ἀπὸ τοῦ θρία τὰ φύλλα τῆς συκῆς ἀνα - μάζεσθαι. ་ (5) Τῷ δὲ κ' ἔτει τῆς αὐτοῦ " βασιλείας Διο κλητιανὸς καὶ Μαξιμιανός ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ τὴν βασ σιλείαν ἀπέθεντο ", προφάσει θεοποιίας· ὡς δὲ ἱστορεῖ ὁ Εὐσέβιος ", Διοκλητιανός ο παράφρων γενόμενος καὶ σὺν αὐτῷ ' Ερκούλιος τὴν βασιλεία, ἀποθέμενοι, ιδιωτικὴν τὴ ἀνέλαβον βίον· καὶ ὁ μὲν ἀγχόνῃ τὸν βίον κατέστρεψε Διοκλητιανὸς δὲ θεηλά του ὀργῆς πειραθεὶς καὶ αὐτὸς τὸν βίον κατέλυσε, * (6) Γελάσιος δὲ ὁ Καισαρείας οι φησί, δτι μεταμεληθέντες καὶ πάλιν λαβεῖν τὴν βασιλείαν βουληθέντες ψήφῳ τῆς συγκλήτου ἀναιροῦνται. (7) Θεότεχνος δέ τις υποθήκῃ Μαξιμιανοῦ τὰ ἐπὶ Χριστοῦ δῆθεν παρὰ Πιλάτου πραχθέντα πλα σάμενος ὑπομνήματα πάσης βλασφημίας ἀνάπλεα, κατὰ πόλιν καὶ κώμην ἔσταλκεν, Μαξιμιανοῦ προς τάξαντος τοῖς γραμματοδιδασκάλοις ταῦτα τοὺς παῖδας ἐκδιδάσκειν, ὡς ἂν διαγελῶσι τὸ καθ᾿ ἡμᾶς μυστήριον. (8) Μετὰ δὲ ο Διοκλητιανὸν καὶ Μαξιμιανών τον Ερκούλιον ἐβασίλευσε κατὰ τοὺς αὐτοὺς & χρόνους Ρωμαίων καὶ Ἑλλήνων Κωνστάντιος ὁ Χλωρός ὁ τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου πατὴρ, ὃς ἐξ Ελένης αὐτῷ ἐγεννήθη περὶ τὴν τῆς Δακίας " πόλιν. Συνεβασίλευον δὲ αὐτῷ Σευήρος καὶ Μ ξιμιανὸς ὁ λεγόμενος Γαλέριος σὺν τῷ υἱῷ κ Μαξι μίνῳ καὶ Μαξέντιος, ὁ υἱὸς Ερκουλίου, ἀδελφὸς δὲ Θεοδώρας γαμετῆς Κωνσταντίου κ τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου “, τούτου δὲ θεῖος τὴν Γαλλίαν καὶ Βρεττανίαν ἐκράτησαν, ὁ δὲ Μα- ξέντιος καὶ Μαξιμίνος την Ρώμην, ὁ δὲ Μαξιμιανός ὁ Γαλέριος τὴν Έψαν, ὃς πολλά μικρά τε καὶ ἄτοπα καθ᾽ ὑπερβολὴν διαπραξάμενος, γυναικομανούς γενομένου σ' αὐτοῦ, ἀγῶνα ἔσχον οἱ ὑπ' αὐτὸν τε- λοῦντες τοῦ κρύψωσι τὰς ἰδίας γαμετὰς καὶ τὰς θυγατέρας αὐτῶν ἀπὸ προσώπου τοῦ τυράννου, οὐ μόνον διὰ τὴν ἀσέβειαν αὐτοῦ “, ἀλλὰ καὶ διὰ τὸ ἁρπάζειν τὰ ὑπάρχοντα αὐτῶν· καὶ πρὸς τούτοις το διὰ τὸ μαρίαν θρ. ἀπὸ τῶν ἐπῶν τῶν εἰς τον Διόνυσον, θρ- γὰρ τὴν τῶν μ. λέγουσιν τρία ? -- συχῆς ἀνακειμένης τῷ Διονύσῳ αὐτοῦ αὐτῶν ὁ Ερκούλιος ἐξ ἀπονοίας ἀπ. καταστήσαντες ἀντ' · αὐτῶν βασιλεῖς τῆς μὲν έψας Γαλέριον Μαξιμιανὸν τὸν Διοκλητιανοῦ γαμβρὸν τῶν ἑσπερίων δὲ Κωνστάντιον τὸν Ερκουλίου γαμο ρίν το δέ Διοκλητιανός Α. εν καὶ σὺν τῷ Έρ. καὶ ἰδ. ἀναλαβόμενοι β κατέλυσε Α. πειρασθεὶς ἀπεπνίγη Δ. Τ. ΙV, οι ὁ Καισάρεως καὶ βασιλεῦσαι θελήσαντες ψήφῳ, Περὶ τῶν λεγομένων υπομνημάτων τοῦ Χριστοῦ. ρεν οὗτος ὁ Θ· ὑπ. βασιλεία Κωνσταντίου και Σευήρου. Ὁ δὲ Κωνστάντιο; — τελευ τῇ ἐν Βρεττανίαις βασιλεύσας ἔτη β', Καίσαρ δὲ ἦν ἔτη ιγ'. ὃς ἐγέννησεν ἐξ. Ελ. τῆς πρώτης αὐτοῦ γυναικός Κωνσταντῖνον τὸν μέγαν καὶ ἅγιον περὶ τὴν τῆς Δ. Πο Μετὰ δέ γε Δ. καὶ Μ. τὸν καλούμενον Ερα Α. το αὐτοῦ χ. Α. ὁ λεγόμενος χλ. &ς Δεικάς Σ. δὲ α. καὶ Σ. Καίσαρι, καὶ υἱῷ αὐτοῦ Μ. Δ. οι Κώνσταντος Α. ὡς τοῦ μεγάλου Κωνστάντιος Δ. γυν αὐτῶν Μαξ τὰς οὐσίας αὐτῶν καὶ γυναῖκας καὶ θ. ήρπαζε καὶ αὐτοὺς πολυτρόπως ἀνήρει καὶ ἄμετρα τοῖς δαίμοσιν ἐξακολουθῶν ἐπετέλει Μαξιμίνου ἐν τῇ ἀνατολῇ πολλὰ ἐργασαμένου κατὰ τῶν Χριστιανῶν, ὡσαύτως καὶ Μαξεντίου ἐν Ρώμῃ έντιος - έναρξάμενος Α. - πόλιν. γ. διαγενομένου Α. - θείου αὐτοῦ Α. ού. — αὐτῶν - GEORGII HAMARTOLI $578 est autem triumphus ob dictam a poetis idl est furorem divinum, vel eo quod fici folia pla no- minantur. Vicesimo autem anno regni sui, Diocletianus et Maximiamus eadem die deposuerunt imperium, quasi inter deos referendi ; ut vero narrat Eusebius, Diocletianus, amens factus, et Herculius cum illo, Imperio deposito, privatam resumpserunt vitam, et hic quidem laqueo vitam terminavit, Diocletianus vero, immissum a Deo furorem expertus, et ipse vitam sibi abstulit. Gelasius Caesariensis dicit eos, penitentia notos, et rursus imperium capere conatos, decreto se- natus interfectos esse. Theotecnus autem quidam, instigante Maximiano, cuncta quæ in Christum videlicet a Pilato facta erant, blasphemiis plena simulate comminisceus, per civitates et vicos circumtulit, Maximiano ju- bente litterarum magistros ista pueros edocere, ut nostrum riderent mysterium. Post Diocletianum et Maximianum Herculium, imperavit iisdem temporibus Romanis et Græcis Constantius Chlorus, Magni Constantini pater, qui ex llelena ei natus est juxta Daciæ civi- Latem. Imperaverunt autem cum co Severus et Maxi- mianus, dictus Galerius, cum Maximino filio, et Maxentius, Herculii lilius, frater auteni Theo- dora, uxoris Constantii, patris Constantini Magni, et istius avunculus. Constantinus et Severus Galliam et Britanniam tenuerunt, Maxentius autem et Maximinus Romam, Maximianus Galerius vero Orientem, qui multa scelerata et improba fecit extra modum. Cum mulierum insano amore captus esset, qui im- perio ejus subditi erant certatim quærebant ubi absconderent proprias ipsorum uxores et flias suas a facie tyranni, non solum ob impietatem ejus, sed etiam eo quod bona ipsorum raperet; et præterea persecutionein sævam et inhumanam A. - - - · C i- (9) Varia lectiones et notæ. cool. Ced. Ced. Ged. 743,1,2. coll. add. Ged. " Cert. Reliqua vide $ 2. * Eus. H. E. VIII, 13. post Galesius 381-394, cujus fragmenta consulas in Theodoreti Opp. ed. Schulz. p. 46,251, Hal. 172, 8. om. 4. " Ced. 471.14- Ced. " Ced.1472,14. Cel. * A. om. cod. Cod. 473,15-21? om. A. om. Slav. Čed. Sym. mns. 295. codex. & Ced. 473,15,16 cf. de Maxentio 474,6 9. Lost om. (10) Καὶ ὁ μὲν Κωνσταντίνος “ καὶ Σευήρος 19. Τῷ ιη' έτει Διοκλητιανοῦ Θεοτέκνῳ γόητι πειθόμενος ὁ Γαλέριος διωγμὸν κατὰ τῶν Χριστιανῶν ἤγει

θρίασιν, Α θρίαμβον ἀπετέλεσεν· ὠνομάσθη δὲ θρίαμβος διά τὴν (παρὰ τῶν ποιητῶν λεγομένην θρίασιν ', ήγουν μανίαν, ἢ ἀπὸ τοῦ θρία τὰ φύλλα τῆς συκῆς ἀνα - μάζεσθαι. ་ (5) Τῷ δὲ κ' ἔτει τῆς αὐτοῦ " βασιλείας Διο κλητιανὸς καὶ Μαξιμιανός ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ τὴν βασ σιλείαν ἀπέθεντο ", προφάσει θεοποιίας· ὡς δὲ ἱστορεῖ ὁ Εὐσέβιος ", Διοκλητιανός ο παράφρων γενόμενος καὶ σὺν αὐτῷ ' Ερκούλιος τὴν βασιλεία, ἀποθέμενοι, ιδιωτικὴν τὴ ἀνέλαβον βίον· καὶ ὁ μὲν ἀγχόνῃ τὸν βίον κατέστρεψε Διοκλητιανὸς δὲ θεηλά του ὀργῆς πειραθεὶς καὶ αὐτὸς τὸν βίον κατέλυσε, * (6) Γελάσιος δὲ ὁ Καισαρείας οι φησί, δτι μεταμεληθέντες καὶ πάλιν λαβεῖν τὴν βασιλείαν βουληθέντες ψήφῳ τῆς συγκλήτου ἀναιροῦνται. (7) Θεότεχνος δέ τις υποθήκῃ Μαξιμιανοῦ τὰ ἐπὶ Χριστοῦ δῆθεν παρὰ Πιλάτου πραχθέντα πλα σάμενος ὑπομνήματα πάσης βλασφημίας ἀνάπλεα, κατὰ πόλιν καὶ κώμην ἔσταλκεν, Μαξιμιανοῦ προς τάξαντος τοῖς γραμματοδιδασκάλοις ταῦτα τοὺς παῖδας ἐκδιδάσκειν, ὡς ἂν διαγελῶσι τὸ καθ᾿ ἡμᾶς μυστήριον. (8) Μετὰ δὲ ο Διοκλητιανὸν καὶ Μαξιμιανών τον Ερκούλιον ἐβασίλευσε κατὰ τοὺς αὐτοὺς & χρόνους Ρωμαίων καὶ Ἑλλήνων Κωνστάντιος ὁ Χλωρός ὁ τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου πατὴρ, ὃς ἐξ Ελένης αὐτῷ ἐγεννήθη περὶ τὴν τῆς Δακίας " πόλιν. Συνεβασίλευον δὲ αὐτῷ Σευήρος καὶ Μ ξιμιανὸς ὁ λεγόμενος Γαλέριος σὺν τῷ υἱῷ κ Μαξι μίνῳ καὶ Μαξέντιος, ὁ υἱὸς Ερκουλίου, ἀδελφὸς δὲ Θεοδώρας γαμετῆς Κωνσταντίου κ τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου “, τούτου δὲ θεῖος τὴν Γαλλίαν καὶ Βρεττανίαν ἐκράτησαν, ὁ δὲ Μα- ξέντιος καὶ Μαξιμίνος την Ρώμην, ὁ δὲ Μαξιμιανός ὁ Γαλέριος τὴν Έψαν, ὃς πολλά μικρά τε καὶ ἄτοπα καθ᾽ ὑπερβολὴν διαπραξάμενος, γυναικομανούς γενομένου σ' αὐτοῦ, ἀγῶνα ἔσχον οἱ ὑπ' αὐτὸν τε- λοῦντες τοῦ κρύψωσι τὰς ἰδίας γαμετὰς καὶ τὰς θυγατέρας αὐτῶν ἀπὸ προσώπου τοῦ τυράννου, οὐ μόνον διὰ τὴν ἀσέβειαν αὐτοῦ “, ἀλλὰ καὶ διὰ τὸ ἁρπάζειν τὰ ὑπάρχοντα αὐτῶν· καὶ πρὸς τούτοις το διὰ τὸ μαρίαν θρ. ἀπὸ τῶν ἐπῶν τῶν εἰς τον Διόνυσον, θρ- γὰρ τὴν τῶν μ. λέγουσιν τρία ? -- συχῆς ἀνακειμένης τῷ Διονύσῳ αὐτοῦ αὐτῶν ὁ Ερκούλιος ἐξ ἀπονοίας ἀπ. καταστήσαντες ἀντ' · αὐτῶν βασιλεῖς τῆς μὲν έψας Γαλέριον Μαξιμιανὸν τὸν Διοκλητιανοῦ γαμβρὸν τῶν ἑσπερίων δὲ Κωνστάντιον τὸν Ερκουλίου γαμο ρίν το δέ Διοκλητιανός Α. εν καὶ σὺν τῷ Έρ. καὶ ἰδ. ἀναλαβόμενοι β κατέλυσε Α. πειρασθεὶς ἀπεπνίγη Δ. Τ. ΙV, οι ὁ Καισάρεως καὶ βασιλεῦσαι θελήσαντες ψήφῳ, Περὶ τῶν λεγομένων υπομνημάτων τοῦ Χριστοῦ. ρεν οὗτος ὁ Θ· ὑπ. βασιλεία Κωνσταντίου και Σευήρου. Ὁ δὲ Κωνστάντιο; — τελευ τῇ ἐν Βρεττανίαις βασιλεύσας ἔτη β', Καίσαρ δὲ ἦν ἔτη ιγ'. ὃς ἐγέννησεν ἐξ. Ελ. τῆς πρώτης αὐτοῦ γυναικός Κωνσταντῖνον τὸν μέγαν καὶ ἅγιον περὶ τὴν τῆς Δ. Πο Μετὰ δέ γε Δ. καὶ Μ. τὸν καλούμενον Ερα Α. το αὐτοῦ χ. Α. ὁ λεγόμενος χλ. &ς Δεικάς Σ. δὲ α. καὶ Σ. Καίσαρι, καὶ υἱῷ αὐτοῦ Μ. Δ. οι Κώνσταντος Α. ὡς τοῦ μεγάλου Κωνστάντιος Δ. γυν αὐτῶν Μαξ τὰς οὐσίας αὐτῶν καὶ γυναῖκας καὶ θ. ήρπαζε καὶ αὐτοὺς πολυτρόπως ἀνήρει καὶ ἄμετρα τοῖς δαίμοσιν ἐξακολουθῶν ἐπετέλει Μαξιμίνου ἐν τῇ ἀνατολῇ πολλὰ ἐργασαμένου κατὰ τῶν Χριστιανῶν, ὡσαύτως καὶ Μαξεντίου ἐν Ρώμῃ έντιος - έναρξάμενος Α. - πόλιν. γ. διαγενομένου Α. - θείου αὐτοῦ Α. ού. — αὐτῶν - GEORGII HAMARTOLI $578 est autem triumphus ob dictam a poetis idl est furorem divinum, vel eo quod fici folia pla no- minantur. Vicesimo autem anno regni sui, Diocletianus et Maximiamus eadem die deposuerunt imperium, quasi inter deos referendi ; ut vero narrat Eusebius, Diocletianus, amens factus, et Herculius cum illo, Imperio deposito, privatam resumpserunt vitam, et hic quidem laqueo vitam terminavit, Diocletianus vero, immissum a Deo furorem expertus, et ipse vitam sibi abstulit. Gelasius Caesariensis dicit eos, penitentia notos, et rursus imperium capere conatos, decreto se- natus interfectos esse. Theotecnus autem quidam, instigante Maximiano, cuncta quæ in Christum videlicet a Pilato facta erant, blasphemiis plena simulate comminisceus, per civitates et vicos circumtulit, Maximiano ju- bente litterarum magistros ista pueros edocere, ut nostrum riderent mysterium. Post Diocletianum et Maximianum Herculium, imperavit iisdem temporibus Romanis et Græcis Constantius Chlorus, Magni Constantini pater, qui ex llelena ei natus est juxta Daciæ civi- Latem. Imperaverunt autem cum co Severus et Maxi- mianus, dictus Galerius, cum Maximino filio, et Maxentius, Herculii lilius, frater auteni Theo- dora, uxoris Constantii, patris Constantini Magni, et istius avunculus. Constantinus et Severus Galliam et Britanniam tenuerunt, Maxentius autem et Maximinus Romam, Maximianus Galerius vero Orientem, qui multa scelerata et improba fecit extra modum. Cum mulierum insano amore captus esset, qui im- perio ejus subditi erant certatim quærebant ubi absconderent proprias ipsorum uxores et flias suas a facie tyranni, non solum ob impietatem ejus, sed etiam eo quod bona ipsorum raperet; et præterea persecutionein sævam et inhumanam A. - - - · C i- (9) Varia lectiones et notæ. cool. Ced. Ced. Ged. 743,1,2. coll. add. Ged. " Cert. Reliqua vide $ 2. * Eus. H. E. VIII, 13. post Galesius 381-394, cujus fragmenta consulas in Theodoreti Opp. ed. Schulz. p. 46,251, Hal. 172, 8. om. 4. " Ced. 471.14- Ced. " Ced.1472,14. Cel. * A. om. cod. Cod. 473,15-21? om. A. om. Slav. Čed. Sym. mns. 295. codex. & Ced. 473,15,16 cf. de Maxentio 474,6 9. Lost om. (10) Καὶ ὁ μὲν Κωνσταντίνος “ καὶ Σευήρος 19. Τῷ ιη' έτει Διοκλητιανοῦ Θεοτέκνῳ γόητι πειθόμενος ὁ Γαλέριος διωγμὸν κατὰ τῶν Χριστιανῶν ἤγει

διωγμὸν ἀπηνῆ καὶ ἀπάνθρωπον κατὰ πλ· σαν τὴν ἀνατολὴν εἰς τοὺς Χριστιανοὺς ἐνδειξάμε νος 80, καθ᾽ ἂν δι καὶ πλεῖστο: τῶν εὐδοκίμων ἐμαρ τύρησαν. σε (11) Αξία δὲ τῆς δυσσεβείας τι αὐτοῦ καὶ προοίμια της μελλούσης αὐτὸν διαδέχεσθαι κολάσεως εἰκότως πέπονθε ει· νόσῳ γὰρ δεινοτάτῃ περι πεσὼν 86, (καὶ ἔλκος αὐτῷ χαλεπὸν κατὰ τῶν τῆς ἀκολασίας αὐτοῦ κρυπτῶν μορίων ἀναφυὲν, κρείτ• τονα οι πάσης τέχνης σήψιν " επήγαγε· σκωλήκων γὰρ πλῆθος ἀναδιδόμενον -- ἦν γὰρ καὶ πολύσαρκος ὁ δείλαιος) - ἀλγηδόνας ἰσχυρὰς εν τὴν σάρκα πα σαν ἐλυμαίνοντο ". Καὶ τὰ μὲν ἔγκατα διεφθείροντο ὑπὸ τῆς (ἐνδομυχούσης) σφοδροτάτης φλογός κι ἡ δὲ σὰρξ πᾶσα κηροῦ δίκην ἐξετήκετο· λαβροτέρως δὲ φλογιζόμενος καὶ τηγανιζόμενος, καὶ αὐτὰ συνε φρύγη σε τὰ ὀστᾶ, ὥστε ἐξαλειφῆναι τὸν χαρακτῆρα τῆς ἀνθρωπίνης μορφῆς· κἀντεῦθεν ἐλεεινῶς δια- φθειρόμενος καὶ δεινῶς κατασηπόμενος σε τοσαύτην σε δυσωδίαν ἐξέπεμπεν ὡς οὐδὲν τῶν ἐν (τοῖ;) τάφοις διαλυθέντων σε νεκρών διαφέρειν. (1014) Ὁ δὲ σὲ ἐν τούτοις ἐμπνέων ", βαθὺ στενάξας σε θάνατον ἐπ- εκαλεῖτο· καὶ πρὸς τῷ τέλει ἐγγίζοντα αὐτὸν ὁ ἁλι τήριος γνούς τοιάδε φησί · . Οίμοι τῷ ἐλεεινῷ καὶ θρήνων ἀξίῳ, ὁποίαν εἰς τοὺς Χριστιανούς το μοι τετολμημένων ἀσεβειῶν ἀξίαν ὑπέχω τὴν τιμω ρίαν! ο θέως κατέπεμψε προστάγματα κατὰ πᾶσαν πόλιν ἀπολύεσθαι τους Χριστιανούς, παρακαλεῖν τε αύ- τοὺς εὔχεσθαι ὑπὲρ τοῦ αὐτοκράτορος. Καὶ εὐθέως ἡ θεία φιλανθρωπία ἐδείκνυτο, καὶ ὁ ἐν ἐσχάταις ἀναπνοαῖς γεγονώς αὖθις ὑγιὴς καὶ ῥωμαλέος το ὑπῆρχε, τοῦ χαλεπωτάτου ἐκείνου ἕλκους " τῇ εὐχῇ τῶν Χριστιανών παραδόξως ὑγιασθέντος. Αλλά μήπω τοῦ τραύματος καλῶς συνουλώσαντος, εἰς μειζοτέ σαν μανίαν κινηθείς, προστάγματα έγραψεν ἀπάνθρωπα, ἐν οἷς ἐκέλευσε μὴ ζην Χριστιανούς μήτε οἰκεῖν ἐν πάσῃ τῇ οἰκουμένῃ. Αλλ' ὁ ἀγαθὸς το Θεὸς οὐδέπω ἐπελάθετο τῶν δούλων αὐτοῦ· ἦν γὰρ ἰδεῖν ἀγεληδόν συρομένους Χριστιανούς πάντας πανδημεῖ σὺν γυναιξὶ καὶ τέκνοις ἐπὶ τὸν θάνατον· ἀλλ' ἡ θεία δίκη ἐπελθοῦσα τὰς βουλὰς τῶν ἀνόμων διασκέδασεν 1. π (13) Διὰ γὰρ τὴν ἄπειρον κακουργίαν τ8 αὐτοῦ, ἀπηνῇ καὶ ἀπεικῇ καὶ ἀπανθρωπότατον Δ. χρ. ἐναρξάμενος, οὐ – αὐτῶν καθ' ὧν πλεῖσει οι καθώς και 'Δ. τῆς δ. αὐτῶν τὰ ἐπίχειρα ἐκομίσαντο οἱονεὶ ἀρραβωνα τῶν μελλόντων αὐτοὺς μετά θάνατον διαδέξασθαι τιμωριῶν ἐντεῦθεν κομιζόμενοι. 8ο ασεβείας Α. πεπονθώς Α. σε ὁ Διοκλητιανός μετὰ τὴν ἀπόθεσιν τῆς βασιλείας δεινοτά τα π. ε. γὰρ χ. καὶ αὐτὸ τὸ τῆς Α. περιπ. Ισχυράς οι κρείττον. Α. κρείττον σήψιν εἰργάσατο σκ. δὲ πλήθους ἀναδεδομένων Α. τ' ἀλγηδόσιν ἰσχυραίς ἀλγηδόνες ἰσχυραί Α. Το διελυμαίνοντο Α. - διελυμαίνετο λυμαιν. ? σε φλογώσεω; διετ. καὶ σὺν τούτοις ἐκε - τυφλοῦται καὶ πυρὸς ὁ δείλαιος ἀποκαθίσταται κάντ. φλογώσεως — ἐξετήκετο καὶ σὺν τούτοις ἐκ καὶ τυφλοῦται λαβρ. Α. σε συνεφρύγη πάντα τὰ ὀστᾶ, ὡ. ἀφανισθῆναι τον Α. Οι σκωλήκων πλῆθος ἐκ τοῦ φάραγγος ἀνέφερε σὺν τῇ γλώσσῃ ούν σα διαλυθέντων Α. σε τύραννος εμπνέων βραχύ Λ. ε. στενάξας θ. καὶ τὰ τελευταία πνέων ἔφη ἐν ὁπ. τῶν εἰς χ. το ὑπέσχον Α. 11.99 Καὶ τ. μὲν ὕστερον συμβέβηκε τῷ ἀλιτηρίῳ ρωμαλείτης Α. Τ· ἔλκους ἐκείνου-ἁγιασθέντος Α. ** Ο δὲ ἀγ. Θεὸς οὐδὲ τότε ἐπελάθετο Α. διεκώλυσεν. " Διὸ καὶ λ. καὶ λ. καὶ αὐχμὸς καὶ πᾶν ὁτιοῦν οὖν ἔστι κακὸν εἰπεῖν τοὺς ἀνθρώπους μετῆλθε καί τινος προσεπ. κακουργίαν λ μὲν αὐτοῦ τὴν χώραν δ. ἐπισκήπτει Α. - - - · " CHRONICON. LIB. III. A in toto Oriente adversus Christianos excitavit in qua multi illustres fide palmam reporta- B C runt. Digna autem impietate sua, et præludia illius, quæ ipsum manebat, pœnæ, merito passus est ; in morbum enim valde dirum incidit, et ulcus ei grave in secretis incontinentiæ suæ partibus patum, insanabilem omni arte induxit putrelinen ; nam magnus scatens numerus vermium (erat enim corpulentus perditus iste homo) diros cruciatus in tota carne exacuebant. Et intestina quidem corrumpebantur miseri vehementissimo astu intus latente ; caro auten tola, ceræ instar, liquefacla exprimebatur, ardentiusque exusta ea et fricta ipsu quoque ossa simul torrefiębaut, ita ut deleṛetur signum humanae forma, et exinde misere consum- plus, et atrociter putrefactus, talem emittebat fœ- torem, ut nihil a dissolutis in sepulcris cadaveribus differret. Inter hos tamen cruciatus respirans, alte gemens mortem invocabat, atque se fini pro. ximum intelligens, talia scelestus homo loquitur : ‹ Væ mihi misero et lamentationibus digno, quam dignam impiorum adversus Christianos ausorum meorum sustineo pœnam ! › Et cum hæc magno cum dolore dixisset, statim edictum misit in omnes civitates, ut Chri- stiani vinculis solverentur, et invitarentur ad oral dum pro imperatore. Et celeriter divina se ostendit misericordia ; etenim imperator ultimos jam trahens spiritus, subito sanus et robustus factus est, gravis- simo illo ulcere oratione Christianorum, præter opinionem, sanato. Sed nondum omnino conglu- tinato vulnere, in majorem furorem motus data scripsit inhumana, quibus præcipiebat ut Christiani per universam terram internecioni da. rentur. At bonus Deus servorum suorum non est oblitus; videre enim erat gregatim tractos Christianos omnes cum omni gentis totius fre- quentia, cum mulieribus et liberis, ad necem sed divina superveniens justitia impiorum consilia destruxit. ກາ- D Propter enim immensam improbitatem ejus, Variæ lectiones et notæ. - - - - - “ A. cod. st Cel. 469, 5-19 de Diocletiano cf. Ged. (sic) om. Bulg. cod. Ceu. — Ced., Led. — Ced. — Led. * add. Cel. om. add. Ced. Ced Ced. Led. Ced. 409,19. Ged. 468,1 - 469,4. Ced. (12) Καὶ ταῦτα " μετὰ πολλῆς ὀδύνης εἰπὼν, εὐ

διωγμὸν ἀπηνῆ καὶ ἀπάνθρωπον κατὰ πλ· σαν τὴν ἀνατολὴν εἰς τοὺς Χριστιανοὺς ἐνδειξάμε νος 80, καθ᾽ ἂν δι καὶ πλεῖστο: τῶν εὐδοκίμων ἐμαρ τύρησαν. σε (11) Αξία δὲ τῆς δυσσεβείας τι αὐτοῦ καὶ προοίμια της μελλούσης αὐτὸν διαδέχεσθαι κολάσεως εἰκότως πέπονθε ει· νόσῳ γὰρ δεινοτάτῃ περι πεσὼν 86, (καὶ ἔλκος αὐτῷ χαλεπὸν κατὰ τῶν τῆς ἀκολασίας αὐτοῦ κρυπτῶν μορίων ἀναφυὲν, κρείτ• τονα οι πάσης τέχνης σήψιν " επήγαγε· σκωλήκων γὰρ πλῆθος ἀναδιδόμενον -- ἦν γὰρ καὶ πολύσαρκος ὁ δείλαιος) - ἀλγηδόνας ἰσχυρὰς εν τὴν σάρκα πα σαν ἐλυμαίνοντο ". Καὶ τὰ μὲν ἔγκατα διεφθείροντο ὑπὸ τῆς (ἐνδομυχούσης) σφοδροτάτης φλογός κι ἡ δὲ σὰρξ πᾶσα κηροῦ δίκην ἐξετήκετο· λαβροτέρως δὲ φλογιζόμενος καὶ τηγανιζόμενος, καὶ αὐτὰ συνε φρύγη σε τὰ ὀστᾶ, ὥστε ἐξαλειφῆναι τὸν χαρακτῆρα τῆς ἀνθρωπίνης μορφῆς· κἀντεῦθεν ἐλεεινῶς δια- φθειρόμενος καὶ δεινῶς κατασηπόμενος σε τοσαύτην σε δυσωδίαν ἐξέπεμπεν ὡς οὐδὲν τῶν ἐν (τοῖ;) τάφοις διαλυθέντων σε νεκρών διαφέρειν. (1014) Ὁ δὲ σὲ ἐν τούτοις ἐμπνέων ", βαθὺ στενάξας σε θάνατον ἐπ- εκαλεῖτο· καὶ πρὸς τῷ τέλει ἐγγίζοντα αὐτὸν ὁ ἁλι τήριος γνούς τοιάδε φησί · . Οίμοι τῷ ἐλεεινῷ καὶ θρήνων ἀξίῳ, ὁποίαν εἰς τοὺς Χριστιανούς το μοι τετολμημένων ἀσεβειῶν ἀξίαν ὑπέχω τὴν τιμω ρίαν! ο θέως κατέπεμψε προστάγματα κατὰ πᾶσαν πόλιν ἀπολύεσθαι τους Χριστιανούς, παρακαλεῖν τε αύ- τοὺς εὔχεσθαι ὑπὲρ τοῦ αὐτοκράτορος. Καὶ εὐθέως ἡ θεία φιλανθρωπία ἐδείκνυτο, καὶ ὁ ἐν ἐσχάταις ἀναπνοαῖς γεγονώς αὖθις ὑγιὴς καὶ ῥωμαλέος το ὑπῆρχε, τοῦ χαλεπωτάτου ἐκείνου ἕλκους " τῇ εὐχῇ τῶν Χριστιανών παραδόξως ὑγιασθέντος. Αλλά μήπω τοῦ τραύματος καλῶς συνουλώσαντος, εἰς μειζοτέ σαν μανίαν κινηθείς, προστάγματα έγραψεν ἀπάνθρωπα, ἐν οἷς ἐκέλευσε μὴ ζην Χριστιανούς μήτε οἰκεῖν ἐν πάσῃ τῇ οἰκουμένῃ. Αλλ' ὁ ἀγαθὸς το Θεὸς οὐδέπω ἐπελάθετο τῶν δούλων αὐτοῦ· ἦν γὰρ ἰδεῖν ἀγεληδόν συρομένους Χριστιανούς πάντας πανδημεῖ σὺν γυναιξὶ καὶ τέκνοις ἐπὶ τὸν θάνατον· ἀλλ' ἡ θεία δίκη ἐπελθοῦσα τὰς βουλὰς τῶν ἀνόμων διασκέδασεν 1. π (13) Διὰ γὰρ τὴν ἄπειρον κακουργίαν τ8 αὐτοῦ, ἀπηνῇ καὶ ἀπεικῇ καὶ ἀπανθρωπότατον Δ. χρ. ἐναρξάμενος, οὐ – αὐτῶν καθ' ὧν πλεῖσει οι καθώς και 'Δ. τῆς δ. αὐτῶν τὰ ἐπίχειρα ἐκομίσαντο οἱονεὶ ἀρραβωνα τῶν μελλόντων αὐτοὺς μετά θάνατον διαδέξασθαι τιμωριῶν ἐντεῦθεν κομιζόμενοι. 8ο ασεβείας Α. πεπονθώς Α. σε ὁ Διοκλητιανός μετὰ τὴν ἀπόθεσιν τῆς βασιλείας δεινοτά τα π. ε. γὰρ χ. καὶ αὐτὸ τὸ τῆς Α. περιπ. Ισχυράς οι κρείττον. Α. κρείττον σήψιν εἰργάσατο σκ. δὲ πλήθους ἀναδεδομένων Α. τ' ἀλγηδόσιν ἰσχυραίς ἀλγηδόνες ἰσχυραί Α. Το διελυμαίνοντο Α. - διελυμαίνετο λυμαιν. ? σε φλογώσεω; διετ. καὶ σὺν τούτοις ἐκε - τυφλοῦται καὶ πυρὸς ὁ δείλαιος ἀποκαθίσταται κάντ. φλογώσεως — ἐξετήκετο καὶ σὺν τούτοις ἐκ καὶ τυφλοῦται λαβρ. Α. σε συνεφρύγη πάντα τὰ ὀστᾶ, ὡ. ἀφανισθῆναι τον Α. Οι σκωλήκων πλῆθος ἐκ τοῦ φάραγγος ἀνέφερε σὺν τῇ γλώσσῃ ούν σα διαλυθέντων Α. σε τύραννος εμπνέων βραχύ Λ. ε. στενάξας θ. καὶ τὰ τελευταία πνέων ἔφη ἐν ὁπ. τῶν εἰς χ. το ὑπέσχον Α. 11.99 Καὶ τ. μὲν ὕστερον συμβέβηκε τῷ ἀλιτηρίῳ ρωμαλείτης Α. Τ· ἔλκους ἐκείνου-ἁγιασθέντος Α. ** Ο δὲ ἀγ. Θεὸς οὐδὲ τότε ἐπελάθετο Α. διεκώλυσεν. " Διὸ καὶ λ. καὶ λ. καὶ αὐχμὸς καὶ πᾶν ὁτιοῦν οὖν ἔστι κακὸν εἰπεῖν τοὺς ἀνθρώπους μετῆλθε καί τινος προσεπ. κακουργίαν λ μὲν αὐτοῦ τὴν χώραν δ. ἐπισκήπτει Α. - - - · " CHRONICON. LIB. III. A in toto Oriente adversus Christianos excitavit in qua multi illustres fide palmam reporta- B C runt. Digna autem impietate sua, et præludia illius, quæ ipsum manebat, pœnæ, merito passus est ; in morbum enim valde dirum incidit, et ulcus ei grave in secretis incontinentiæ suæ partibus patum, insanabilem omni arte induxit putrelinen ; nam magnus scatens numerus vermium (erat enim corpulentus perditus iste homo) diros cruciatus in tota carne exacuebant. Et intestina quidem corrumpebantur miseri vehementissimo astu intus latente ; caro auten tola, ceræ instar, liquefacla exprimebatur, ardentiusque exusta ea et fricta ipsu quoque ossa simul torrefiębaut, ita ut deleṛetur signum humanae forma, et exinde misere consum- plus, et atrociter putrefactus, talem emittebat fœ- torem, ut nihil a dissolutis in sepulcris cadaveribus differret. Inter hos tamen cruciatus respirans, alte gemens mortem invocabat, atque se fini pro. ximum intelligens, talia scelestus homo loquitur : ‹ Væ mihi misero et lamentationibus digno, quam dignam impiorum adversus Christianos ausorum meorum sustineo pœnam ! › Et cum hæc magno cum dolore dixisset, statim edictum misit in omnes civitates, ut Chri- stiani vinculis solverentur, et invitarentur ad oral dum pro imperatore. Et celeriter divina se ostendit misericordia ; etenim imperator ultimos jam trahens spiritus, subito sanus et robustus factus est, gravis- simo illo ulcere oratione Christianorum, præter opinionem, sanato. Sed nondum omnino conglu- tinato vulnere, in majorem furorem motus data scripsit inhumana, quibus præcipiebat ut Christiani per universam terram internecioni da. rentur. At bonus Deus servorum suorum non est oblitus; videre enim erat gregatim tractos Christianos omnes cum omni gentis totius fre- quentia, cum mulieribus et liberis, ad necem sed divina superveniens justitia impiorum consilia destruxit. ກາ- D Propter enim immensam improbitatem ejus, Variæ lectiones et notæ. - - - - - “ A. cod. st Cel. 469, 5-19 de Diocletiano cf. Ged. (sic) om. Bulg. cod. Ceu. — Ced., Led. — Ced. — Led. * add. Cel. om. add. Ced. Ced Ced. Led. Ced. 409,19. Ged. 468,1 - 469,4. Ced. (12) Καὶ ταῦτα " μετὰ πολλῆς ὀδύνης εἰπὼν, εὐ

Α λιμὸς αὐτοῦ τῇ χώρα δεινὸς ἐνέσκηπτε καὶ λοιμός, καί τινος ἑτέρου [νοσήματος μοίρα· ἔλκος δὲ ἦν φερωνύμως τοῦ πυρώδους ἄνθρακος λεγόμενον, καθ' ὅλον μὲν ἔρπον το τὸ σῶμα, σφαλεροὺς δὲ τοῖς πε- πονθόσι επόνει κινδύνους· οὐ μὴν δὲ, ἀλλὰ καὶ κατὰ τῶν ὀφθαλμῶν ἐξαιρέτως ἐπὶ πλεῖστον γενόμενον το μυρίους ὅσους άνδρας ἅμα γυναιξὶ καὶ παισὶ πη· ροὺς ἀπειργάσατο· καὶ σὺν τούτοις ἐπανίσταται ει τῷ τυράννῳ ὁ πρὸς Ἀρμενίους πόλεμος· τα αθρόως ἄρ᾽ ἕνα σε καὶ τὸν αὐτὸν συῤῥεύσαντα καιρὸν τῆς τοῦ δυσσεβοῦς θρασύτητος τὴν κατὰ τοῦ Θεοῦ μεγαλαυχίαν (διήλεγξεν), ὅτι δὴ τῆς περὶ τὰ εἴδωλα σπουδῆς αὐτοῦ καὶ τῆς καθ' ἡμῶν ἕνεκα πολιορκίας, μὴ λιμὸν μηδὲ λοιμόν, μήτε μὴν πόλεμον ἐπὶ τῶν θ αὐτοῦ συμβῆναι καιρῶν ἐνα βρύνετο. Ταῦτα δ' σ' οὖν ἅμα κατ' αὐτὸν ἐπῆλθε εν καὶ τῆς κατ' αὐτὸν καταστροφῆς περιειλήφει τὰ προοίμια Μ· τοὺς δὲ λοιποὺς τῶν τὰς ὑπ' αὐτὸν πόλεις καὶ χώρας ο- κούντων δεινῶς ὁ λιμός (τε) ἅμα καὶ ὁ λοιμὸς κατο έτρυχε· καὶ μυρίοι μὲν ὑπῆρχαν οἱ κατὰ πόλεις θνήσκοντες, πλεῖστοι οἱ δὲ οἱ κατὰ ἀγροὺς καὶ κώ μας, ἁπάντων σχεδόν τροφῆς ἐνδείᾳ καὶ λοιμώδει νόσῳ διεφθαρμένων. Καὶ γὰρ οἱ μὲν χόρτον δια- μασσώμενοι καὶ τὴν ἕξιν λυμαινόμενοι διώλλυντο οἱ δὲ ἀπεσκληκότες ὥσπερ εἴδωλα νεκρά, ὧδε κα κεῖσε ψυχορραγοῦντες, ἐνσειόμενος ως τε καὶ περιο- λισθαίνοντες κατέπιπτον ἐν ταῖς πλατείαις, ὅθεν νεκρὰ καὶ γυμνά οι σώματα ἐφ' ἡμέρας πλείονας τ άταφα διεῤῥιμμένα, θέαν οικτράν (τε) καὶ ἐλεεινὴν τοῖς ὁρῶσι παρεῖχεν ήδη δέ τα καὶ κυνῶν τινες ἐγένοντο βρῶμα 10. Οὐχ ἥκιστα δὲ λοιμὸς πάντας οἴκους ἐπενέμετο 1. . 96. τε • (14) Τοιαῦτα τοίνυν τῆς Μαξιμιανού μεγαλαυ χίας τὰ ἐπίχειρα, καὶ τοιοῦτον αὐτοῦ τὸ δύσμορον τέλος· ἐν στήλῃ γὰρ καθ' ἡμῶν ἀνέγραψεν, ὡς Χρι- στιανῶν πάντων ἀναιρεθέντων (ώς ετο), πάσης εὐθηνίας (τε) καὶ εὐκρασίας ἡ Ῥωμαίων πολιτεία πλησθήσεται 2. • (15) Διὸ καὶ (ταῦτα συνέβη, ὅ τε * λιμὸς καὶ λοιμὸς καὶ αὐχμοί *· καὶ τὰ λοιπὰ ' κακὰ κατεί ληφε τοὺς ἀνθρώπους, (κεραυνοί τε καὶ φόβητρα ἐπέμποντο, ὥστε ἕκαστον τὰ ἑαυτοῦ μόνον μερι μνάνα (1013) καὶ οὕτως ἄπρακτα ἔμειναν τὰ προσ τάγματα τοῦ τυράννου). - • (16) Κωνστάντιος δὲ * ὁ ἐπικληθεί; Χλωρὸς διὰ τὴν ὠχρότητα τοῦ προσώπου — ἦν γὰρ εὐσεβὴς καὶ τὸν υἱὸν Κωνσταντῖνον ὁμοίως ἐπαίδευσε καὶ τῷ καθ' ἡμῶν διωγμῷ οὐδαμῶς ἐκοινώνει 4, ἀλλὰ καὶ τοὺς έρπον—έγεποίει το κατὰ ἔρπον ἐγεποίει Α. γινόμενον μυρίοις δ. ά. καὶ γυναιξί Α. οι προσεπανίσταται Α. ὑφ᾽ ἐν κατὰ τόν κ. σ. τῆς δὲ δ. ε!. τῆς τε τοῦ Α., τῆς δὲ τοῦ κατὰ Θεοῦ Δ. ἐπὶ τὸν αὐτοῦ Α. τὸν ἄ. σ. καιρὸν ἐνη ρύνετο Τ. δή σε ἅμα καὶ κατὰ ταὐτόν ἐπῆλθον σε αὐτὸς μὲν οὖν τὸν πρὸς ᾿Αρμενίους πόλεμον ἅμα τοῖς αὐτοῦ στρατοπέδοις κατεπονείτο οι ἐτύγχανον οι πλείους σε ένσημειούμενοι Α. τ. ν. σ. και γ. ἐφ' ἡμέραις πλείοσι οι παρείχον τοῖς δ. γέ τοι οι εγίνοντο βορά Α. ἐπενέμετο οἴκους Α. • Τῷ ὁ ἔτει ὡς ἐν στ. ἐνέγραψαν οἱ δυσσεβεῖς καθ᾽ ἡ. ὡς π. ἀν. χρ. π. • καθὼς ὑπελάμβανον οἱ ἀλάστορες Διὸ καὶ λιμὸς καὶ αὐχμός τ. σ. ὅτε αὐχμός Α. καὶ πᾶν ὅτι οὖν ἔστε κακὸν εἰπεῖν, τοὺς ἀνθρώπους μετῆλθεν ὡς εἴρηται Α. • Κωνσταντίου δὲ τοῦ ἐπικληθέντος Χλωρού το εκοινώνησε ήδη GEORGI HAMARTOLI fames dira ingruit in regnum ejus, et pestis, et alterius morbi labes; ulcus porro erat nomine frvili carbonis dictum, per totum corpus serpens et gravia iis qui experti erant pericula suscita- bat. Quin imo in oculos præcipue et sæpissime veniens, infinitum numerum virorum et mulierum B et plerorum cocos effecit. Ad hæc excitatur tyranne bellum adversus Armenios; quæ cuncta, confertiin in unum et idem tempus confluentia, audaciam impii hujus et adversus Deum jactan- ciam redarguerunt. Etenim gloriabundus jacta bat, propter zelum suum erga idola necnon et ad- versus nos persecutionem, neque bellum unquam, se vivente imperium aifictura. Ista igitur simul in illam irruerunt, et ruinæ ejus complexa erant præludia ; cæteros autem qui civitates et regio. nes dominationis ejus habitabant, crudelissima fames simul et pestis exhauriebat; et magnus quidem erat numeras per urbes morientium, et major adhuc per agros et ticos, omnibus fere ali- mentorum indigentia et pestilenti morbo pereunti bus. Etenim alii quidem gramen commandu- cantes et corporis habitum corrumpentes, per ribant; alii vero exsiccatì ut simulacra mortua, hic et illic animam agentes, trementesque et cir- cumquaque prolabentes, procumbebant in plateis, unde mortua et nuda corpora per plures dies insepulta passim jacentia spectaculum triste et miserabile præbebant spectantibus, jamque ca- num aliqui esca lebant. Non minus autem pestis C omnes domos vastabat. Hæc igitur Maximiami superbiæ merces, et talis cjus finis miserabilis; verbis enim contumeliosis usus, con ra nos scripsit, Christianis omnibus inter emptis (ut opinabatur), omni successu prospero et felicitate Romanorum rempublicam plenam futurant esse. Idcirco ista contigerunt, fames et pestis et siccitates ; et catera mala deprehenderunt homines, fulmiina enim et terriculamenta mittebantur, ita ut unusquisque de suis sofum sollicitus esset ; et ita Înfecta remanserunt mandata tyranni. Constantius autem, Chlorus vocatus ob vultus D palliditatem (erat autem religiosus et filium suum Constantinum religiose educavit, et persecutio- uis contra nos agitate minime particeps fuit, "T • Varia lectiones et notæ " 8% å? * (sic) cod. Ced. et cod. (sic) Ced. s Ged. Ged. Cod. Calo Ced. Ced. Ged. " Caf. Ced. Ced. o xal add. C.ed. Ced. 467,21468,1 de Diocletiano et ferculio Ced. · Ced. 468,1 cf. §. 13. om. 1. * Ced. 469,21 472,10. • cod. Ced "T

Α λιμὸς αὐτοῦ τῇ χώρα δεινὸς ἐνέσκηπτε καὶ λοιμός, καί τινος ἑτέρου [νοσήματος μοίρα· ἔλκος δὲ ἦν φερωνύμως τοῦ πυρώδους ἄνθρακος λεγόμενον, καθ' ὅλον μὲν ἔρπον το τὸ σῶμα, σφαλεροὺς δὲ τοῖς πε- πονθόσι επόνει κινδύνους· οὐ μὴν δὲ, ἀλλὰ καὶ κατὰ τῶν ὀφθαλμῶν ἐξαιρέτως ἐπὶ πλεῖστον γενόμενον το μυρίους ὅσους άνδρας ἅμα γυναιξὶ καὶ παισὶ πη· ροὺς ἀπειργάσατο· καὶ σὺν τούτοις ἐπανίσταται ει τῷ τυράννῳ ὁ πρὸς Ἀρμενίους πόλεμος· τα αθρόως ἄρ᾽ ἕνα σε καὶ τὸν αὐτὸν συῤῥεύσαντα καιρὸν τῆς τοῦ δυσσεβοῦς θρασύτητος τὴν κατὰ τοῦ Θεοῦ μεγαλαυχίαν (διήλεγξεν), ὅτι δὴ τῆς περὶ τὰ εἴδωλα σπουδῆς αὐτοῦ καὶ τῆς καθ' ἡμῶν ἕνεκα πολιορκίας, μὴ λιμὸν μηδὲ λοιμόν, μήτε μὴν πόλεμον ἐπὶ τῶν θ αὐτοῦ συμβῆναι καιρῶν ἐνα βρύνετο. Ταῦτα δ' σ' οὖν ἅμα κατ' αὐτὸν ἐπῆλθε εν καὶ τῆς κατ' αὐτὸν καταστροφῆς περιειλήφει τὰ προοίμια Μ· τοὺς δὲ λοιποὺς τῶν τὰς ὑπ' αὐτὸν πόλεις καὶ χώρας ο- κούντων δεινῶς ὁ λιμός (τε) ἅμα καὶ ὁ λοιμὸς κατο έτρυχε· καὶ μυρίοι μὲν ὑπῆρχαν οἱ κατὰ πόλεις θνήσκοντες, πλεῖστοι οἱ δὲ οἱ κατὰ ἀγροὺς καὶ κώ μας, ἁπάντων σχεδόν τροφῆς ἐνδείᾳ καὶ λοιμώδει νόσῳ διεφθαρμένων. Καὶ γὰρ οἱ μὲν χόρτον δια- μασσώμενοι καὶ τὴν ἕξιν λυμαινόμενοι διώλλυντο οἱ δὲ ἀπεσκληκότες ὥσπερ εἴδωλα νεκρά, ὧδε κα κεῖσε ψυχορραγοῦντες, ἐνσειόμενος ως τε καὶ περιο- λισθαίνοντες κατέπιπτον ἐν ταῖς πλατείαις, ὅθεν νεκρὰ καὶ γυμνά οι σώματα ἐφ' ἡμέρας πλείονας τ άταφα διεῤῥιμμένα, θέαν οικτράν (τε) καὶ ἐλεεινὴν τοῖς ὁρῶσι παρεῖχεν ήδη δέ τα καὶ κυνῶν τινες ἐγένοντο βρῶμα 10. Οὐχ ἥκιστα δὲ λοιμὸς πάντας οἴκους ἐπενέμετο 1. . 96. τε • (14) Τοιαῦτα τοίνυν τῆς Μαξιμιανού μεγαλαυ χίας τὰ ἐπίχειρα, καὶ τοιοῦτον αὐτοῦ τὸ δύσμορον τέλος· ἐν στήλῃ γὰρ καθ' ἡμῶν ἀνέγραψεν, ὡς Χρι- στιανῶν πάντων ἀναιρεθέντων (ώς ετο), πάσης εὐθηνίας (τε) καὶ εὐκρασίας ἡ Ῥωμαίων πολιτεία πλησθήσεται 2. • (15) Διὸ καὶ (ταῦτα συνέβη, ὅ τε * λιμὸς καὶ λοιμὸς καὶ αὐχμοί *· καὶ τὰ λοιπὰ ' κακὰ κατεί ληφε τοὺς ἀνθρώπους, (κεραυνοί τε καὶ φόβητρα ἐπέμποντο, ὥστε ἕκαστον τὰ ἑαυτοῦ μόνον μερι μνάνα (1013) καὶ οὕτως ἄπρακτα ἔμειναν τὰ προσ τάγματα τοῦ τυράννου). - • (16) Κωνστάντιος δὲ * ὁ ἐπικληθεί; Χλωρὸς διὰ τὴν ὠχρότητα τοῦ προσώπου — ἦν γὰρ εὐσεβὴς καὶ τὸν υἱὸν Κωνσταντῖνον ὁμοίως ἐπαίδευσε καὶ τῷ καθ' ἡμῶν διωγμῷ οὐδαμῶς ἐκοινώνει 4, ἀλλὰ καὶ τοὺς έρπον—έγεποίει το κατὰ ἔρπον ἐγεποίει Α. γινόμενον μυρίοις δ. ά. καὶ γυναιξί Α. οι προσεπανίσταται Α. ὑφ᾽ ἐν κατὰ τόν κ. σ. τῆς δὲ δ. ε!. τῆς τε τοῦ Α., τῆς δὲ τοῦ κατὰ Θεοῦ Δ. ἐπὶ τὸν αὐτοῦ Α. τὸν ἄ. σ. καιρὸν ἐνη ρύνετο Τ. δή σε ἅμα καὶ κατὰ ταὐτόν ἐπῆλθον σε αὐτὸς μὲν οὖν τὸν πρὸς ᾿Αρμενίους πόλεμον ἅμα τοῖς αὐτοῦ στρατοπέδοις κατεπονείτο οι ἐτύγχανον οι πλείους σε ένσημειούμενοι Α. τ. ν. σ. και γ. ἐφ' ἡμέραις πλείοσι οι παρείχον τοῖς δ. γέ τοι οι εγίνοντο βορά Α. ἐπενέμετο οἴκους Α. • Τῷ ὁ ἔτει ὡς ἐν στ. ἐνέγραψαν οἱ δυσσεβεῖς καθ᾽ ἡ. ὡς π. ἀν. χρ. π. • καθὼς ὑπελάμβανον οἱ ἀλάστορες Διὸ καὶ λιμὸς καὶ αὐχμός τ. σ. ὅτε αὐχμός Α. καὶ πᾶν ὅτι οὖν ἔστε κακὸν εἰπεῖν, τοὺς ἀνθρώπους μετῆλθεν ὡς εἴρηται Α. • Κωνσταντίου δὲ τοῦ ἐπικληθέντος Χλωρού το εκοινώνησε ήδη GEORGI HAMARTOLI fames dira ingruit in regnum ejus, et pestis, et alterius morbi labes; ulcus porro erat nomine frvili carbonis dictum, per totum corpus serpens et gravia iis qui experti erant pericula suscita- bat. Quin imo in oculos præcipue et sæpissime veniens, infinitum numerum virorum et mulierum B et plerorum cocos effecit. Ad hæc excitatur tyranne bellum adversus Armenios; quæ cuncta, confertiin in unum et idem tempus confluentia, audaciam impii hujus et adversus Deum jactan- ciam redarguerunt. Etenim gloriabundus jacta bat, propter zelum suum erga idola necnon et ad- versus nos persecutionem, neque bellum unquam, se vivente imperium aifictura. Ista igitur simul in illam irruerunt, et ruinæ ejus complexa erant præludia ; cæteros autem qui civitates et regio. nes dominationis ejus habitabant, crudelissima fames simul et pestis exhauriebat; et magnus quidem erat numeras per urbes morientium, et major adhuc per agros et ticos, omnibus fere ali- mentorum indigentia et pestilenti morbo pereunti bus. Etenim alii quidem gramen commandu- cantes et corporis habitum corrumpentes, per ribant; alii vero exsiccatì ut simulacra mortua, hic et illic animam agentes, trementesque et cir- cumquaque prolabentes, procumbebant in plateis, unde mortua et nuda corpora per plures dies insepulta passim jacentia spectaculum triste et miserabile præbebant spectantibus, jamque ca- num aliqui esca lebant. Non minus autem pestis C omnes domos vastabat. Hæc igitur Maximiami superbiæ merces, et talis cjus finis miserabilis; verbis enim contumeliosis usus, con ra nos scripsit, Christianis omnibus inter emptis (ut opinabatur), omni successu prospero et felicitate Romanorum rempublicam plenam futurant esse. Idcirco ista contigerunt, fames et pestis et siccitates ; et catera mala deprehenderunt homines, fulmiina enim et terriculamenta mittebantur, ita ut unusquisque de suis sofum sollicitus esset ; et ita Înfecta remanserunt mandata tyranni. Constantius autem, Chlorus vocatus ob vultus D palliditatem (erat autem religiosus et filium suum Constantinum religiose educavit, et persecutio- uis contra nos agitate minime particeps fuit, "T • Varia lectiones et notæ " 8% å? * (sic) cod. Ced. et cod. (sic) Ced. s Ged. Ged. Cod. Calo Ced. Ced. Ged. " Caf. Ced. Ced. o xal add. C.ed. Ced. 467,21468,1 de Diocletiano et ferculio Ced. · Ced. 468,1 cf. §. 13. om. 1. * Ced. 469,21 472,10. • cod. Ced "T

Κ ὑπ' αὐτὸν χριστιανίζειν (βουλομένους) ἀδεῶς καὶ ἡ ἀκωλύτως επέτρεπεν, (Κωνσταντίνον τὸν υἱὸν - αὐτοῦ Σεβαστὸν καὶ βασιλέα ζῶν ἀνέδειξεν, ὃν ἐκ πορνείας γεγενῆσθαί τινες τοῦτον εἶπον, οἱ καὶ ἐλέγχονται σαφῶς ὑπὸ διαφόρων ἐξηγητῶν ὡς ψευδολόγοι καὶ ματαιόφρονες). (17) Ὡσαύτως οὖν καὶ Σευήρου τεθνηκότος Λικίννιος ὁ γαμβρός Κωνσταντίνου ἀντεισάγεται, μήπως λαβὼν αὐτὴν, καὶ στέφεται Καίσαρ ὑπὸ τῆς συγκλήτου, οἷα δὴ μέλλοντος γενέσθαι γαμβρού, τῷ μεγάλῳ Κωνσταντίνῳ, ὑποκρινόμενος δόλω· τὴν καθ' ἡμᾶς εὐσέβειαν. ΡΟΖ'. Περὶ τοῦ ἁγίου Κωνσταντίνου. Τὸν δὲ Κωνσταντίνον μετὰ τὴν τοῦ πατρὸς Β τελευτὴν καὶ κατάλυσιν Μαξεντίου καὶ εἰσέλευ σιν τῆς πόλεως Ρώμης συνέβη νοσήσαι, ὥστε μήτε μάγων πρόγνωσις και μυθολογία μήτε ἰατρῶν ἐπι στῆμαι ἢ σκευασίαι βοηθημάτων δύνασθαι τὸ πάθος αὐτοῦ θεραπεῦσαι· πρὸς ὅν οἱ τῶν εἰδώλων ἱερεῖς ἐλθόντες, ὑπέθεντο κολυμβήθραν τινὰ πλησθεῖσαν αίματος παιδίων ἀφθόρων καὶ θερμῷ τῷ αἵματι καὶ ἀφρίζοντι βαπτισθέντα αὐτὸν ὑγιᾶναι. Συναχθέντων οὖν τῶν παιδίων ἐκ πάσης ἐπαρχίας διὰ βασιλικών ε προσταγμάτων καὶ τοῦ βασιλέως ἔξω παραπορευο- μένου, προσϋπήντησαν αὐτῷ πᾶσαι τῶν πόλεων ἐκείνων τῶν παιδίων αἱ μητέρες διαλελυμένων τῶν πλοκάμων καὶ τῶν μαζῶν γεγυμνωμένων μετὰ πολλῶν ὀδυρμῶν καὶ δακρύων, περὶ ὧν ὁ βασιλεὺς να διερωτήσας καὶ μαθών, ὅτι αἱ μητέρες εἰσὶ τῶν μελλόντων ἀναιρεῖσθαι παιδίων, δακρύσας εἶπε· « Καλόν μοι μᾶλλον ἐστιν ὑπὲρ τῆς σωτηρίας τῶν ἀναιτίων ἀποθανεῖν παιδίων ἢ ἐκ τῆς ἐκείνων ὠμοτάτης το σφαγῆς ὠμοτάτην καὶ ἀπάνθρωπον ζωὴν ἐπιλέξασθαι, καὶ μάλιστα τῆς ἐκ τούτων υγιείας ἀμφιβαλλομένης. Καὶ ταῦτα πρὸς τὴν σύγκλητον εἰρηχώς " εἰσῆλθεν εἰς τὸ παλάτιον, καὶ οὐ μόνον τοὺς παῖδας ταῖς οἰκείαις μητράσι ἐκέλευσεν ἀποδοῦναι 9, ἀλλὰ καὶ ὀχήματα καὶ ἀναλώματα προσέταξε δοθῆναι αὐταῖς ἐν τῷ ὑποστρέφειν. Τούτου δὲ ει γενομένου, ἐν αὐτῇ τῇ νυκτὶ ὄναρ ἐθεάσατο ὁ βασιλεὺς, ἐν ᾧ σε ὤφθησαν αὐτῷ οἱ τοῦ Χριστοῦ ἀπόστολοι λέγοντες· « Ἡμεῖς ἐσμεν Πέτρος και Παῦλος ἀποσταλέντες παρὰ τε Θεοῦ εἰπόντες ἐλεγχ. Δ * Τοῦ δὲ Σ. τελευτήσαντος Λικίνιον οι Ρωμαίοι Καίσαρα ἀνηγόρευσαν, Κωνσταντίνῳ χαριζόμενοι Κωνσταντίου Δ. " μέλλοντι (?) γεν. τῷ γαμβρῷ ἀδελφὴν Κωνσταντίαν καὶ ὑποκρινόμενον ψευδῶς τήν Λικίννιον δὲ γαμβρόν ἐπ' ἀδελφῇ ποιησάμενος, βασιλέα κατέστησεν υποκρινόμενον ψευδῶς τήν Δ. (5514) ἐκ τοῦ βίου του ἁγίου Σιλβέστρου Εἰς Ρώμην εἰσελθὼν μετὰ τὴν κατὰ Μ. νίκην ζητεί Ιατρούς θεα ραπευθῆναι τῆς νόσου, καὶ δὲ Ἰουδαῖοί τινες έρχονται λέγοντες, ὅτι κ. χρὴ ποιῆσαι ἀφ᾽ ἄ. ὑπομαζίων βρεφῶν καὶ ἐν αὐτῇ λουσάμενον καθαρισθῆναι. Συνάγονται οὖν τὰ βρέφη μετὰ τῶν μητέρων καὶ τί δεῖ λέγειν τοὺς τῶν μητέρων ἐδυρμούς καὶ τὰς τῶν τριῶν ἐκκοπάς, κτλ. Τον δέ γε Κ. Α. * καὶ κατ. Ρώμης οι ἐπιστῆμαι και σκευασίαι Α. των Α. οι βασιλικού προστάγματος Α. τῶν πολλῶν ἐκείνων Α. γενόμενος εἶπε. Κ. ἐ. μ. ἐμὲ μόνον κακῷ μέρῳ ἀπ. ἢ ταῦτα τὰ βρέφη, ἀλλὰ καὶ τίς οἶδε τὸ τέλος ὁποῖον ; Ταῦτα εἰπὼν καὶ τὰς μητέρας δώροις φιλοφρονησάμενος ἀπέλυσεν ἐν εἰρήνῃ ὠμοτάτης ο Α. Η ειρηκότος Α. ταις ιδίαις με το ἀποδοθῆναι Α. Ταύτη τοι καὶ κατ' δ. ὁρᾷ τοὺς δύο μεγάλους ἀποστόλους Πέτρον καὶ Παῦλον προτρεπομένους αὐτὸν Σίλβεστρος ζητῆσαι τὸν ἐπίσκο που τῆς πόλεως· καὶ αὐτὸς ὑπ. οἱ Καὶ τ. γεν. ἐν ἀὶ τῇ ν. ὄρασιν ἐθ. Α. δ' ἐν ᾗ.Δ. σπαρὰ τοῦ Θεοῦ Α, αἱ οι. Α. ἐγγεγυμνώμ. Α. εκ Ταῦτα ἰδὼν ἐκεῖνος καὶ σύνδακρυς Τ CHRONICON. - LIB. III. sed eos qui sub illo Christiano mere vivere volebant, C esse tute et sine obstaculo id agere permisit), Con- stantinum filium suum Augustum et imperatorem vivens creavit, quem ex meretrice natum quidam dixerunt ; sed li manifeste redarguuntur variis interpretibus ut falsiloqui et temeritati ind ulgentes. Severo quoque similiter mortuo, Licinius, so¬ roris Constantini maritus substituitur, nondum ducta ipsa, et coronatur Cæsar a senatu, utpote qui sororem magni Constantiui ductuus esse dolo simulans se nostræ religioni addictum. CLXXVII. De sancto Constantino. Constantinus ipse post patris interitum, et destructionem Maxentii, et ingressum in urbem Romam, morbo correptus est, ita ut nec magorum præscientia et formulæ, nec medicorum artes et medicamentorum apparatus malum ejus plane sanare possent. Ad quem idolorum sacerdotes ingressi, μroposuerunt ut piscina quædam cruore puerulo- rum impubium impleretur, et in calido el spu- manti sanguine folus convalesceret. Collectis igitur per mandata imperialia parvulis ex tota provincia, et imperatore foras transeunte, ouve nerunt ei omnes urbium istarum parvulorum matres, solutis crinibus, mammisque nudatis, mul- tis cum ejulatibus et lacrymis; de quibus impera- tor cum sciscitatus diligenter, audiisset matres esse parvulorum qui occidendi essent, lacrymans dixit : c Pulchrum mihi magis est pro salute in- nocentium mori infantium, quan ex tali crude- lissima mactatione crudelem et inhumanam vitam elegisse, cum maxime de sanitate ex istis rec- peranda dubitetur. » Misque ad senatum pronun- tiatis, ingressus est in palatium, et non filios suis matribus reddi jussit, sed etiam currus et sumptus dari mandavit ipsis ut regrede- rentur. (2) Ilis ista gestis, eauem nocte somnium vidit imperator, in quo apparuerunt ipsi Christi apo- stoli dicentes: Nos sumus Petrus et Paulus, missi a Deo ad præbendam tibi sanitatem, el sa- A. - D Varia lectiones et nolæ. Ced. 474,3. 6. Ced. Ced. Sym.. Ms. 29. cod. Ced. 475,5-17 : Ged. Bulg. "' om. Ced. Ged. 475,17-476,2. οnn. * 23. γαμβρῷ cod. propter τῷ μεγάλῳ Κωνσταντίνῳ μέλλον - γαμβρός γαμβρῷ αὐτοῦ ὄντι εἰς

Κ ὑπ' αὐτὸν χριστιανίζειν (βουλομένους) ἀδεῶς καὶ ἡ ἀκωλύτως επέτρεπεν, (Κωνσταντίνον τὸν υἱὸν - αὐτοῦ Σεβαστὸν καὶ βασιλέα ζῶν ἀνέδειξεν, ὃν ἐκ πορνείας γεγενῆσθαί τινες τοῦτον εἶπον, οἱ καὶ ἐλέγχονται σαφῶς ὑπὸ διαφόρων ἐξηγητῶν ὡς ψευδολόγοι καὶ ματαιόφρονες). (17) Ὡσαύτως οὖν καὶ Σευήρου τεθνηκότος Λικίννιος ὁ γαμβρός Κωνσταντίνου ἀντεισάγεται, μήπως λαβὼν αὐτὴν, καὶ στέφεται Καίσαρ ὑπὸ τῆς συγκλήτου, οἷα δὴ μέλλοντος γενέσθαι γαμβρού, τῷ μεγάλῳ Κωνσταντίνῳ, ὑποκρινόμενος δόλω· τὴν καθ' ἡμᾶς εὐσέβειαν. ΡΟΖ'. Περὶ τοῦ ἁγίου Κωνσταντίνου. Τὸν δὲ Κωνσταντίνον μετὰ τὴν τοῦ πατρὸς Β τελευτὴν καὶ κατάλυσιν Μαξεντίου καὶ εἰσέλευ σιν τῆς πόλεως Ρώμης συνέβη νοσήσαι, ὥστε μήτε μάγων πρόγνωσις και μυθολογία μήτε ἰατρῶν ἐπι στῆμαι ἢ σκευασίαι βοηθημάτων δύνασθαι τὸ πάθος αὐτοῦ θεραπεῦσαι· πρὸς ὅν οἱ τῶν εἰδώλων ἱερεῖς ἐλθόντες, ὑπέθεντο κολυμβήθραν τινὰ πλησθεῖσαν αίματος παιδίων ἀφθόρων καὶ θερμῷ τῷ αἵματι καὶ ἀφρίζοντι βαπτισθέντα αὐτὸν ὑγιᾶναι. Συναχθέντων οὖν τῶν παιδίων ἐκ πάσης ἐπαρχίας διὰ βασιλικών ε προσταγμάτων καὶ τοῦ βασιλέως ἔξω παραπορευο- μένου, προσϋπήντησαν αὐτῷ πᾶσαι τῶν πόλεων ἐκείνων τῶν παιδίων αἱ μητέρες διαλελυμένων τῶν πλοκάμων καὶ τῶν μαζῶν γεγυμνωμένων μετὰ πολλῶν ὀδυρμῶν καὶ δακρύων, περὶ ὧν ὁ βασιλεὺς να διερωτήσας καὶ μαθών, ὅτι αἱ μητέρες εἰσὶ τῶν μελλόντων ἀναιρεῖσθαι παιδίων, δακρύσας εἶπε· « Καλόν μοι μᾶλλον ἐστιν ὑπὲρ τῆς σωτηρίας τῶν ἀναιτίων ἀποθανεῖν παιδίων ἢ ἐκ τῆς ἐκείνων ὠμοτάτης το σφαγῆς ὠμοτάτην καὶ ἀπάνθρωπον ζωὴν ἐπιλέξασθαι, καὶ μάλιστα τῆς ἐκ τούτων υγιείας ἀμφιβαλλομένης. Καὶ ταῦτα πρὸς τὴν σύγκλητον εἰρηχώς " εἰσῆλθεν εἰς τὸ παλάτιον, καὶ οὐ μόνον τοὺς παῖδας ταῖς οἰκείαις μητράσι ἐκέλευσεν ἀποδοῦναι 9, ἀλλὰ καὶ ὀχήματα καὶ ἀναλώματα προσέταξε δοθῆναι αὐταῖς ἐν τῷ ὑποστρέφειν. Τούτου δὲ ει γενομένου, ἐν αὐτῇ τῇ νυκτὶ ὄναρ ἐθεάσατο ὁ βασιλεὺς, ἐν ᾧ σε ὤφθησαν αὐτῷ οἱ τοῦ Χριστοῦ ἀπόστολοι λέγοντες· « Ἡμεῖς ἐσμεν Πέτρος και Παῦλος ἀποσταλέντες παρὰ τε Θεοῦ εἰπόντες ἐλεγχ. Δ * Τοῦ δὲ Σ. τελευτήσαντος Λικίνιον οι Ρωμαίοι Καίσαρα ἀνηγόρευσαν, Κωνσταντίνῳ χαριζόμενοι Κωνσταντίου Δ. " μέλλοντι (?) γεν. τῷ γαμβρῷ ἀδελφὴν Κωνσταντίαν καὶ ὑποκρινόμενον ψευδῶς τήν Λικίννιον δὲ γαμβρόν ἐπ' ἀδελφῇ ποιησάμενος, βασιλέα κατέστησεν υποκρινόμενον ψευδῶς τήν Δ. (5514) ἐκ τοῦ βίου του ἁγίου Σιλβέστρου Εἰς Ρώμην εἰσελθὼν μετὰ τὴν κατὰ Μ. νίκην ζητεί Ιατρούς θεα ραπευθῆναι τῆς νόσου, καὶ δὲ Ἰουδαῖοί τινες έρχονται λέγοντες, ὅτι κ. χρὴ ποιῆσαι ἀφ᾽ ἄ. ὑπομαζίων βρεφῶν καὶ ἐν αὐτῇ λουσάμενον καθαρισθῆναι. Συνάγονται οὖν τὰ βρέφη μετὰ τῶν μητέρων καὶ τί δεῖ λέγειν τοὺς τῶν μητέρων ἐδυρμούς καὶ τὰς τῶν τριῶν ἐκκοπάς, κτλ. Τον δέ γε Κ. Α. * καὶ κατ. Ρώμης οι ἐπιστῆμαι και σκευασίαι Α. των Α. οι βασιλικού προστάγματος Α. τῶν πολλῶν ἐκείνων Α. γενόμενος εἶπε. Κ. ἐ. μ. ἐμὲ μόνον κακῷ μέρῳ ἀπ. ἢ ταῦτα τὰ βρέφη, ἀλλὰ καὶ τίς οἶδε τὸ τέλος ὁποῖον ; Ταῦτα εἰπὼν καὶ τὰς μητέρας δώροις φιλοφρονησάμενος ἀπέλυσεν ἐν εἰρήνῃ ὠμοτάτης ο Α. Η ειρηκότος Α. ταις ιδίαις με το ἀποδοθῆναι Α. Ταύτη τοι καὶ κατ' δ. ὁρᾷ τοὺς δύο μεγάλους ἀποστόλους Πέτρον καὶ Παῦλον προτρεπομένους αὐτὸν Σίλβεστρος ζητῆσαι τὸν ἐπίσκο που τῆς πόλεως· καὶ αὐτὸς ὑπ. οἱ Καὶ τ. γεν. ἐν ἀὶ τῇ ν. ὄρασιν ἐθ. Α. δ' ἐν ᾗ.Δ. σπαρὰ τοῦ Θεοῦ Α, αἱ οι. Α. ἐγγεγυμνώμ. Α. εκ Ταῦτα ἰδὼν ἐκεῖνος καὶ σύνδακρυς Τ CHRONICON. - LIB. III. sed eos qui sub illo Christiano mere vivere volebant, C esse tute et sine obstaculo id agere permisit), Con- stantinum filium suum Augustum et imperatorem vivens creavit, quem ex meretrice natum quidam dixerunt ; sed li manifeste redarguuntur variis interpretibus ut falsiloqui et temeritati ind ulgentes. Severo quoque similiter mortuo, Licinius, so¬ roris Constantini maritus substituitur, nondum ducta ipsa, et coronatur Cæsar a senatu, utpote qui sororem magni Constantiui ductuus esse dolo simulans se nostræ religioni addictum. CLXXVII. De sancto Constantino. Constantinus ipse post patris interitum, et destructionem Maxentii, et ingressum in urbem Romam, morbo correptus est, ita ut nec magorum præscientia et formulæ, nec medicorum artes et medicamentorum apparatus malum ejus plane sanare possent. Ad quem idolorum sacerdotes ingressi, μroposuerunt ut piscina quædam cruore puerulo- rum impubium impleretur, et in calido el spu- manti sanguine folus convalesceret. Collectis igitur per mandata imperialia parvulis ex tota provincia, et imperatore foras transeunte, ouve nerunt ei omnes urbium istarum parvulorum matres, solutis crinibus, mammisque nudatis, mul- tis cum ejulatibus et lacrymis; de quibus impera- tor cum sciscitatus diligenter, audiisset matres esse parvulorum qui occidendi essent, lacrymans dixit : c Pulchrum mihi magis est pro salute in- nocentium mori infantium, quan ex tali crude- lissima mactatione crudelem et inhumanam vitam elegisse, cum maxime de sanitate ex istis rec- peranda dubitetur. » Misque ad senatum pronun- tiatis, ingressus est in palatium, et non filios suis matribus reddi jussit, sed etiam currus et sumptus dari mandavit ipsis ut regrede- rentur. (2) Ilis ista gestis, eauem nocte somnium vidit imperator, in quo apparuerunt ipsi Christi apo- stoli dicentes: Nos sumus Petrus et Paulus, missi a Deo ad præbendam tibi sanitatem, el sa- A. - D Varia lectiones et nolæ. Ced. 474,3. 6. Ced. Ced. Sym.. Ms. 29. cod. Ced. 475,5-17 : Ged. Bulg. "' om. Ced. Ged. 475,17-476,2. οnn. * 23. γαμβρῷ cod. propter τῷ μεγάλῳ Κωνσταντίνῳ μέλλον - γαμβρός γαμβρῷ αὐτοῦ ὄντι εἰς

παρασχεῖν σοι ὑγείαν καὶ σωτηρίαν διὰ τὴν τὸν βασιλέα. Καὶ αὐτίκα ἐξῆλθεν ἐκ τῆς ἕλκη ἐν τῷ ὕδατι καθάπερ λεπίδας ἰχθύων. πρὸς τοὺς παῖδας ἐλεημοσύνην τε καὶ συμπάθειαν. Πέμψον οὖν ", μετακάλεσαι Σίλβεστρον ἐκ τοῦ Σεραπείου ὄρους, καὶ ὑποδείξει σοι τὴν ὄντως θείαν καὶ σωτήριον πηγήν, ἐν ᾗ λουσάμενος οὐ μόνον σωματικὴν ἕξεις ὑγείαν, ἀλλὰ ο ψυχικήν ὅτι μάλιστα, ο Ημέρας δὲ γενομένης ἀποστείλας πρὸς τὸν θεῖον Σίλβεστρον, μετά πολλῆς τιμῆς ἤγα γεν αὐτὸν ἐν τῷ παλατίῳ · καὶ ἀναστὰς ὁ βασιλεὺς προσεκύνησεν αὐτὸν λέγων· « Καλῶς ἦλθες 4, Σ βεστρε. » Καὶ ὁ ἐπίσκοπος εἶπε· « Εἰρήνη σοι καὶ σωτηρία παρασχεθείη ὑπὸ Θεοῦ. Καί φησιν ὁ βασιλεύς· • Παρακαλῶ σε εἰπεῖν μοι εἰ ἔχετέ τινας θεοὺς “ Πέτρον καὶ Παῦλον καλουμένους. » Καὶ ὁ ἐπίσκοπος ἔφη· « Ἡμεῖς ἕνα Θεὸν ἔχομεν ποιητὴν οὐρανοῦ καὶ γῆς, οὗ Πέτρος καὶ Παῦλος δοῦλοι γνήσιοι τυγχάνουσιν. ο 'Ο δὲ βασιλεὺς ἔφη· « Δύο νασαι, ὦ ἐπίσκοπε, φανερώσαί μοι τὰς ὄψεις αὐτῶν διά τινος ζωγραφίας (102), ὅπως ἐπιγνῶ σαφέστερον εἰ αὐτοί εἰσιν οἱ ἀποσταλέντες ἀπὸ Θεοῦ πρός με ; ο Καὶ παραχρῆμα κελεύσας ὁ ἐπίσκοπος τῷ ἰδίῳ διακόνῳ ἐπενεγκεῖν τὰ στηθάρια τῶν ὁμοιωμάτων ἐν σανίσιν “, ηνέχθη · καὶ θεασάμενος ὁ βασιλεὺς ἀν έκραξε φωνῇ μεγάλῃ λέγων· « Οὗτοί εἰσιν ἀληθῶς οἱ κατ' ὄναρ ὀφθέντες μοι καὶ παρακελευσάμενοί ἀνακαλέσασθαί με σε, ὦ Σίλβεστρε. Καὶ νῦν δεῖ ξόν μοι τὴν πηγὴν, ἣν ἔφησαν, δι' ἧς ψυχῇ καὶ σώματι σωθήσομαι. ο Καὶ ὁ ἐπίσκοπος αὐτίκα προστάξας κολυμβήθραν ύδατος γενέσθαι, εβάπτισε κολυμβήθρας όλος σε ὑγιὴς, καταλιπὼν τὰ τοῦ σώματος " "Ον ἡ σύγκλητος ἰδοῦσα καὶ πᾶς ὁ δῆμος (ἀπολαβόντα τὴν ὑγείαν) ἐξεβόησαν (λέγοντες) - Εἷς Θεός, ὁ τῶν Χριστιανών, μέγας καὶ φοβερός· καὶ πάντες ἀπὸ τοῦ νῦν πιστεύομεν " καὶ βαπτιζόμεθα, ὅτι εἴδομεν σήμερον μεγάλα θαυμάσια. Πρὸς οὓς φησιν ὁ βασιλεύς· « Τὰ μὲν ἀνθρώπινα ἀναγκαστὰ, τὰ δὲ θεία προαιρετικά τυγχάνει. Ο μέντοι Θεὸς ἀγαθῇ προαιρέσει καὶ διαθέσει θρη- σκεύεται· ὅθεν οὐκ ἐξ ἀνάγκης, ἀλλὰ κρίσει έλευ- θεριας βουλόμεθα γίνεσθαι Χριστιανοὺς τοὺς θέλον τας καὶ μὴ φόβῳ ἀνθρωπίνῳ προσάγεσθαι τῇ τοῦ Θεοῦ λατρεία. » Καὶ ταῦτα πάντες “ ἀκούσαντες πρὸς τὴν πίστιν πόθῳ ἐν ἐξήφθησαν, μᾶλλον το ἀποδεξάμενοι τὴν τοῦ βασιλέως οι ἐπιείκειαν καὶ τὴν τοῦ δόγματος καθαρότητα. Αὐτίκα γοῦν σὺν αὐτῷ ἐβαπτίσθη καὶ Κρίσπος ὁ πρῶτος) αὐτοῦ οὖν καὶ μετακάλεσον Α. Σωρακτείου ? σοι κολυμβήθραν δι' ἧς τῆς τε ψυχῆς τὰς νόσους καὶ τοῦ σώματος θεραπευθήσῃ. Ερχεται οὖν ὁ Σίλβεστρος διὰ τοὺς ἐπικειμένους διωγμούς ἐν φυγαδείᾳ τελῶν καὶ βαπτίζει κατηχήσας αὐτόν εν ἀλλὰ καὶ ψ. Α. ἡμ. οὖν γεν. Α. παλατίω ἐν ἰδὼν ὁ Α. εἰσῆλθες Σ. καὶ δ έ. Ε. καὶ ὑγίεια ἀπὸ Θεοῦ καὶ σ. παρασχεθῇ Α. θεούς τινας Α. δν ἐκ τούτων ? σανίσιν, ἠνέχθησαν Α. σε διακαλέσασθαι Α. * Εὐθὺς οὖν ἀπὸ τῆς θείας κ. ἀνερχομένου τοῦ Κ. ἐξέπεσιν ἀπὸ τοῦ σώματος αὐτοῦ ὡσεὶ λεπίδες καὶ ἐκαθαρίσθη καὶ γέγονεν ὅλον ὑγιὴς ὡς παιδαρίου μικρού σε όλος Α. ** Τοῦτο ιδόντες οἱ λαοὶ ἐβαπτίσθησαν ἄπειροι, καὶ Κρίσπος ὁ υἱὸς Κωνσταντίνου π. εἰς αὐτὸν καὶ β. Λ. και πάντα Α. τῶν πόθων τῷ πόθῳ, ν πόθῳ πόθων σιλέως καὶ τοῦ θαύματος ἐπιείκειαν. Αὐτίκα δὲ καὶ ἡ μήτηρ Ελένη βαπτίζεται τι καὶ φίλοι· ἐ6. δὲ ὡσαύτως καὶ Κρίσκητος ὁ πρ. α. υἱὸς ὅς (ὡς 1) φ. 5. Α. μ. δὲ ἀποδ. Δ. ει βα- καὶ οἱ τούτου συγγενεῖς GEORGI HAMARTOLI lutem ob misericordiam et commiserationem erga A parvulos. Mittens ergo, voca Silvestrum ex monte Berapio, et ostendet tibi vere divinum et salu tarem fontem in quo lotus non solum corporis habebis sanitatem, sed animæ præsertim: » Die autem facto, cum misisset ad divinum Silvestrum, cum multo honore introduxit eum in palatium, et assurgens imperator adoravit eum dicens : ● Bene venisti, Silvester. » Et episcopus dixit: ‹ Pax tibi et sanitas præstetur tibi a Deo. » Et dixit imperator: Rogo te ut dicas an babeatis quosdam deos Petrum et Paulum vocatos. › Et episcopus dixit: Nos unum Deum habemus conditorem cœli et terræ, cujus Petrus et Paulus servi veri sunt. Iinperator autem dixit : « Poles- ne, o episcope, ostendere mihi facies eorum per aliquam picturam, ut agnoscam clarius an ipsi sint qui missi sunt a Deo ad me?, Et statim cum jussisset episcopus suo diacono afferre imagines in tabulis, allatæ sunt, et cum contemplatus esset imperator, exclamavit voce magna dicens : «lli vere sunt per somnium visi mihi et hortati ut te advocarem, o Silvester. Et nunc ostende mihi fontem quem dixerunt, per • quem quoad animam et corpus salvus evadam. › Et episcopus statim jubens piscinam aquæ fieri baptizavit imperatorem. Et statim exivit e piscina totus sanus, relictis corporis ulceribus in aqua tanquam squamis piscium. . B Quem cum vidissent senatus et omnis populus reẹ C • (5) cuperasse sanitatem, certatim exclamaverunt dicen - tes : Unus Deus Christianorum, magnus et terribi- lis; et omnes jam nunc credimus et baptizamur, quia vidimus hodie magna miracula. • Quibus dixit imperator : « Humana quidem coacta, divina vero eligenda sunt. Deus sane bona voluntate et afſle- ctu colitur; ideo non ex necessitate, sed libero judicio volumus Christianos fieri qui petunt, non vero humano timore ad Dei cultum adduci.» Et hæc cum omnes audissent, fidei amplectendæ desiderio accensi sunt, satis jam experti imperatoris mode- rationem et doctrinæ puritatem. Extemplo ergo cum illo baptizatus est et Crispus, primogenitus ejus filius, quem dicunt, postea falso crimine accusatum a noverca, interfectum esse a patre, D Varia lectiones et notæ. Ced. C.ed. omn. Ced. 476,3,4 ? Georgii verba magis biblica quam Romana omisit, sed et historiam de Crispo Hippolyteam; de donatione apud Graecos allum silentium. Ced. A pro pro : subscr. cod. a secunda manu, a prima?

παρασχεῖν σοι ὑγείαν καὶ σωτηρίαν διὰ τὴν τὸν βασιλέα. Καὶ αὐτίκα ἐξῆλθεν ἐκ τῆς ἕλκη ἐν τῷ ὕδατι καθάπερ λεπίδας ἰχθύων. πρὸς τοὺς παῖδας ἐλεημοσύνην τε καὶ συμπάθειαν. Πέμψον οὖν ", μετακάλεσαι Σίλβεστρον ἐκ τοῦ Σεραπείου ὄρους, καὶ ὑποδείξει σοι τὴν ὄντως θείαν καὶ σωτήριον πηγήν, ἐν ᾗ λουσάμενος οὐ μόνον σωματικὴν ἕξεις ὑγείαν, ἀλλὰ ο ψυχικήν ὅτι μάλιστα, ο Ημέρας δὲ γενομένης ἀποστείλας πρὸς τὸν θεῖον Σίλβεστρον, μετά πολλῆς τιμῆς ἤγα γεν αὐτὸν ἐν τῷ παλατίῳ · καὶ ἀναστὰς ὁ βασιλεὺς προσεκύνησεν αὐτὸν λέγων· « Καλῶς ἦλθες 4, Σ βεστρε. » Καὶ ὁ ἐπίσκοπος εἶπε· « Εἰρήνη σοι καὶ σωτηρία παρασχεθείη ὑπὸ Θεοῦ. Καί φησιν ὁ βασιλεύς· • Παρακαλῶ σε εἰπεῖν μοι εἰ ἔχετέ τινας θεοὺς “ Πέτρον καὶ Παῦλον καλουμένους. » Καὶ ὁ ἐπίσκοπος ἔφη· « Ἡμεῖς ἕνα Θεὸν ἔχομεν ποιητὴν οὐρανοῦ καὶ γῆς, οὗ Πέτρος καὶ Παῦλος δοῦλοι γνήσιοι τυγχάνουσιν. ο 'Ο δὲ βασιλεὺς ἔφη· « Δύο νασαι, ὦ ἐπίσκοπε, φανερώσαί μοι τὰς ὄψεις αὐτῶν διά τινος ζωγραφίας (102), ὅπως ἐπιγνῶ σαφέστερον εἰ αὐτοί εἰσιν οἱ ἀποσταλέντες ἀπὸ Θεοῦ πρός με ; ο Καὶ παραχρῆμα κελεύσας ὁ ἐπίσκοπος τῷ ἰδίῳ διακόνῳ ἐπενεγκεῖν τὰ στηθάρια τῶν ὁμοιωμάτων ἐν σανίσιν “, ηνέχθη · καὶ θεασάμενος ὁ βασιλεὺς ἀν έκραξε φωνῇ μεγάλῃ λέγων· « Οὗτοί εἰσιν ἀληθῶς οἱ κατ' ὄναρ ὀφθέντες μοι καὶ παρακελευσάμενοί ἀνακαλέσασθαί με σε, ὦ Σίλβεστρε. Καὶ νῦν δεῖ ξόν μοι τὴν πηγὴν, ἣν ἔφησαν, δι' ἧς ψυχῇ καὶ σώματι σωθήσομαι. ο Καὶ ὁ ἐπίσκοπος αὐτίκα προστάξας κολυμβήθραν ύδατος γενέσθαι, εβάπτισε κολυμβήθρας όλος σε ὑγιὴς, καταλιπὼν τὰ τοῦ σώματος " "Ον ἡ σύγκλητος ἰδοῦσα καὶ πᾶς ὁ δῆμος (ἀπολαβόντα τὴν ὑγείαν) ἐξεβόησαν (λέγοντες) - Εἷς Θεός, ὁ τῶν Χριστιανών, μέγας καὶ φοβερός· καὶ πάντες ἀπὸ τοῦ νῦν πιστεύομεν " καὶ βαπτιζόμεθα, ὅτι εἴδομεν σήμερον μεγάλα θαυμάσια. Πρὸς οὓς φησιν ὁ βασιλεύς· « Τὰ μὲν ἀνθρώπινα ἀναγκαστὰ, τὰ δὲ θεία προαιρετικά τυγχάνει. Ο μέντοι Θεὸς ἀγαθῇ προαιρέσει καὶ διαθέσει θρη- σκεύεται· ὅθεν οὐκ ἐξ ἀνάγκης, ἀλλὰ κρίσει έλευ- θεριας βουλόμεθα γίνεσθαι Χριστιανοὺς τοὺς θέλον τας καὶ μὴ φόβῳ ἀνθρωπίνῳ προσάγεσθαι τῇ τοῦ Θεοῦ λατρεία. » Καὶ ταῦτα πάντες “ ἀκούσαντες πρὸς τὴν πίστιν πόθῳ ἐν ἐξήφθησαν, μᾶλλον το ἀποδεξάμενοι τὴν τοῦ βασιλέως οι ἐπιείκειαν καὶ τὴν τοῦ δόγματος καθαρότητα. Αὐτίκα γοῦν σὺν αὐτῷ ἐβαπτίσθη καὶ Κρίσπος ὁ πρῶτος) αὐτοῦ οὖν καὶ μετακάλεσον Α. Σωρακτείου ? σοι κολυμβήθραν δι' ἧς τῆς τε ψυχῆς τὰς νόσους καὶ τοῦ σώματος θεραπευθήσῃ. Ερχεται οὖν ὁ Σίλβεστρος διὰ τοὺς ἐπικειμένους διωγμούς ἐν φυγαδείᾳ τελῶν καὶ βαπτίζει κατηχήσας αὐτόν εν ἀλλὰ καὶ ψ. Α. ἡμ. οὖν γεν. Α. παλατίω ἐν ἰδὼν ὁ Α. εἰσῆλθες Σ. καὶ δ έ. Ε. καὶ ὑγίεια ἀπὸ Θεοῦ καὶ σ. παρασχεθῇ Α. θεούς τινας Α. δν ἐκ τούτων ? σανίσιν, ἠνέχθησαν Α. σε διακαλέσασθαι Α. * Εὐθὺς οὖν ἀπὸ τῆς θείας κ. ἀνερχομένου τοῦ Κ. ἐξέπεσιν ἀπὸ τοῦ σώματος αὐτοῦ ὡσεὶ λεπίδες καὶ ἐκαθαρίσθη καὶ γέγονεν ὅλον ὑγιὴς ὡς παιδαρίου μικρού σε όλος Α. ** Τοῦτο ιδόντες οἱ λαοὶ ἐβαπτίσθησαν ἄπειροι, καὶ Κρίσπος ὁ υἱὸς Κωνσταντίνου π. εἰς αὐτὸν καὶ β. Λ. και πάντα Α. τῶν πόθων τῷ πόθῳ, ν πόθῳ πόθων σιλέως καὶ τοῦ θαύματος ἐπιείκειαν. Αὐτίκα δὲ καὶ ἡ μήτηρ Ελένη βαπτίζεται τι καὶ φίλοι· ἐ6. δὲ ὡσαύτως καὶ Κρίσκητος ὁ πρ. α. υἱὸς ὅς (ὡς 1) φ. 5. Α. μ. δὲ ἀποδ. Δ. ει βα- καὶ οἱ τούτου συγγενεῖς GEORGI HAMARTOLI lutem ob misericordiam et commiserationem erga A parvulos. Mittens ergo, voca Silvestrum ex monte Berapio, et ostendet tibi vere divinum et salu tarem fontem in quo lotus non solum corporis habebis sanitatem, sed animæ præsertim: » Die autem facto, cum misisset ad divinum Silvestrum, cum multo honore introduxit eum in palatium, et assurgens imperator adoravit eum dicens : ● Bene venisti, Silvester. » Et episcopus dixit: ‹ Pax tibi et sanitas præstetur tibi a Deo. » Et dixit imperator: Rogo te ut dicas an babeatis quosdam deos Petrum et Paulum vocatos. › Et episcopus dixit: Nos unum Deum habemus conditorem cœli et terræ, cujus Petrus et Paulus servi veri sunt. Iinperator autem dixit : « Poles- ne, o episcope, ostendere mihi facies eorum per aliquam picturam, ut agnoscam clarius an ipsi sint qui missi sunt a Deo ad me?, Et statim cum jussisset episcopus suo diacono afferre imagines in tabulis, allatæ sunt, et cum contemplatus esset imperator, exclamavit voce magna dicens : «lli vere sunt per somnium visi mihi et hortati ut te advocarem, o Silvester. Et nunc ostende mihi fontem quem dixerunt, per • quem quoad animam et corpus salvus evadam. › Et episcopus statim jubens piscinam aquæ fieri baptizavit imperatorem. Et statim exivit e piscina totus sanus, relictis corporis ulceribus in aqua tanquam squamis piscium. . B Quem cum vidissent senatus et omnis populus reẹ C • (5) cuperasse sanitatem, certatim exclamaverunt dicen - tes : Unus Deus Christianorum, magnus et terribi- lis; et omnes jam nunc credimus et baptizamur, quia vidimus hodie magna miracula. • Quibus dixit imperator : « Humana quidem coacta, divina vero eligenda sunt. Deus sane bona voluntate et afſle- ctu colitur; ideo non ex necessitate, sed libero judicio volumus Christianos fieri qui petunt, non vero humano timore ad Dei cultum adduci.» Et hæc cum omnes audissent, fidei amplectendæ desiderio accensi sunt, satis jam experti imperatoris mode- rationem et doctrinæ puritatem. Extemplo ergo cum illo baptizatus est et Crispus, primogenitus ejus filius, quem dicunt, postea falso crimine accusatum a noverca, interfectum esse a patre, D Varia lectiones et notæ. Ced. C.ed. omn. Ced. 476,3,4 ? Georgii verba magis biblica quam Romana omisit, sed et historiam de Crispo Hippolyteam; de donatione apud Graecos allum silentium. Ced. A pro pro : subscr. cod. a secunda manu, a prima?

υιός (όν και φασι ὕστερον κατηγορηθέντα ψευδώς Α ὑπὸ δὲ τῆς μητρυιᾶς, ἀποκτανθῆναι σε παρὰ τοῦ πατρὸς ὡς βουλευσάμενον τι κοιμηθῆναι μετ' αὐτῆς ὕστερον δὲ μαθών κι ο βασιλεύς ψεῦδος σε είναι τοῦτο, καὶ αὐτὴν ἀπέκτεινεν ὡς συκοφαντήσασαν τὸν ἀναίτιον. Εβαπτίσθη δὲ καὶ ἡ μήτηρ αὐτοῦ λοι). στ (1) Ἐν και τῷ Καπετωλίῳ 'Ρώμης σε ἐφάνη σε δράκων παμμεγέθης· εἶτα Σίλβεστρος τοῦτον ἀπὸ έκτεινεν 60. Βι (5) Συνήθροισε δὲ ὁ βασιλεὺς ἱερεῖς καὶ Γραμ ματεῖς τῶν Ἰουδαίων διαλεχθῆναι τῷ ἁγίῳ Σιλο δέστρῳ περὶ τοῦ Χριστοῦ, οὓς καὶ εἰς τέλος ἐνίκη σεν ὁ ἅγιος, δυνάμει Χριστοῦ ἀπελέγξας αὐτοὺς, ἔτι τε σε τῶν προφητῶν καὶ λοιπῶν ἀποδείξεων τῆς Β ἑαυτῶν Γραφῆς. • (6) Ο δὲ Μαξέντιος, πονηρότατος πάντων τῶν πρὸ αὐτοῦ, γεγονώς τοὺς τὴν Ῥώμην οἰκοῦντας ἐπέτριβε καὶ μάλιστα τους Χριστιανούς· πολλούς γοῦν τῶν πρώτων ἐφόνευσε καὶ ἄλλους σε ἐξορίσας τὰς οὐσίας αὐτῶν διήρπαζεν· τῇ δὲ τοῦ Γαλερίου χρώμενος ἀκολασία πολλὰς τῶν ἐλευθέρων γυναικών ἐμίανεν, ἑτέρας τε μυρίας ανοσιουργίας καὶ ἀῤῥη τοποιίας ἐπιτηδεύων, ἀφόρητος τοῖς " πᾶσιν ὑπῆρχε γοητικαῖς σε κακομαγγανείαις χρώμενος. Ελένη καὶ οἱ τοῦ βασιλέως συγγενεῖς τε καὶ φίλ σε (7) Τοῦ δὲ Μεγάλου Κωνσταντίνου τὰ βόρεια καὶ δυτικὰ μέρη ἕως τοῦ Ὠκεανοῦ ὑποτάξαντος ἐν εἰρήνῃ πολλῇ καὶ εὐμενίᾳ το καὶ καταστάσει ἐν ὅλῃ τῇ κατ' αὐτὸν οἰκουμένῃ), οἱ δὲ τι Ῥωμαίοι οικήτορες δέησιν πρὸς αὐτὸν ἐστείλαντο μή παριδεῖν τὴν μητέρα τῶν βασιλειῶν ὑπὸ ἀπεινούς τυράννου, μᾶλλον δὲ σαρκοβόρου θηρίου ἀπολλυμέ νην. Ταῦτα ἀκούσας τε ὁ μέγιστος Κωνσταντίνος ἐφρόντιζε το τοῦ ἐλευθερῶσαι αὐτοὺς ἐκ τῆς τούτου δουλείας · ἐδεδίει δὲ τοῦτο " διὰ τὰς γοητικὰς αὐτοῦ κακογνωμίας· ἤδη γὰρ πολλοὺς ἀνέτεμε παῖδας προφάσει τῆς ἀθεμίτου … γοητείας. Ἐν πολλῇ οὖν σκέψει καὶ φροντίδι ὑπάρχοντι ὤφθη αὐτῷ (1025) ἐν Κάμπῳ διάγοντι μετὰ τῶν στρατιωτῶν περὶ μεσημβρίαν στυλοειδής σταυρὸς ἐκ φωτός κατ εσκευασμένος το, ἐν ᾧ ἐπεγέγραπτο· Ἐν τούτῳ νίκα ". » (Εμφοβος δὲ γενόμενος ὁ βασιλεὺς ἠρώτησεν τοὺς σὺν αὐτῷ, εἰ καὶ αὐτοί τι ἐθεά- σαντο. Οἱ δὲ ὡμολόγησαν τὴν αὐτὴν αὐτῷ * ἑωρα κέναι ὀπτασίαν. Τότε ὁ βασιλεὺς ἀναῤῥωσθεὶς τῷ φρονήματι καὶ θάρσους καὶ προθυμίας ανάπλεως οι ὑπὸ 1. πρός παρά Α. σε ποια ἀπεκτάνθη σε βουλευόμενον Α. οι μαθών — φίλοι σε ψευδείς Έν δὲ τῷ Α. βαθμούς ἔχοντι τξε', κτλ. το απο κτείνας καὶ συναθροίσας Κωνσταντῖνος ἱερεῖς καὶ γρ. πρὸς τὴν τῶν Ἰ. διάλεξιν, καὶ τούτους κατὰ κρά- τος Σίλβεστρος νικήσας διά τε γραφῶν προφητικῶν καὶ διὰ θαύματος ὡς νεκρώσαντος τὸν ταῦρον Ἑβραϊ μάγος (Εβραίου μάγου) καὶ μὴ δυνάμενος (δυναμένου) τοῦτον ἀναστῆναι, ὅς (δν) Σίλβεστρος προσευξάμε- νος ἤγειρε. Καὶ οὕτως τὰ περὶ Μαξιμιανοῦ· τοῦ γὰρ ἁβρίου (?) παρόδου ἐποιήσατο. Ὁ δὲ Μαξέντιος πάν των Α. οι Τῷ δ' ἔτει τῆς βασιλείας διάλεξις γέγονεν ἐν Ῥώμῃ Χριστιανῶν καὶ κτλ. ἔτι τε 1. ἔκ τε σ' αὐτοῦ πονηρότατος γεγονώς Α. σε φονεύσας καὶ πολλοὺς ἐξορίσας Α. σὲ τοῖς οιn. Α. γοητὶ καὶ κακ. Α. σὺ ἕως αὐτοῦ του το καὶ εὐμυθία καὶ καταστάσεις δ. τῇ ὑπ' αὐτὸν 6. Α. "Οθεν καὶ πρεσβείαν οἱ Τ. π. Κωνσταν τίνον ποιησάμενοι κατὰ τοῦ δυσσεβοῦς Μαξεντίου, τοῦτον διήγειραν τοῦ Μαξεντίου γοητείας ἐν τὸ ἀγωνία ἦν· φαίνεται οὖν αὐτῷ ἐν ἔκτῇ ὥρᾳ τῆς ἡμέρας ὁ τίμιος στο εφρόντισε Α. τοῦτον Α. τα τῆς ἀσιγινίτου ? γ. Δ. το κατ. ἔχων ἐπιγραφὴν δι' ἀστέρων ἐν νίκα. Καὶ ὁ β. Α. τὰ τὴν αὐτῶν έωρακέναι Α. CHRONICON. - LIB. III. utpote qui voluisset dormire cum illa ; dein- ceps vero cum mendacium illud esse rex compe- risset, ipsam quoque interemit ut insontis calum- niatrice. Baptizata quoque est mater ejus Helena, et imperatoris cognati et amici. G In Capitolio Romæ visus est draco immant magnitudine, quem postea Silvester interemit. Congregavit autem imperator sacerdotes et scri- bas Judæorum ut dissererent cum sancto Silvestro de Christo, quos tandem vicit sanctus, virtute Christi redarguens illos prophetis ipsis et aliis demonstrationibus ex Scriptura ipsorum. Maxentius autem, pessimus omnium factus qui ante se fuerant, Romæ incolas conterebat et præsertim Christianos; quorum multos quidem eosque prima- rios occidit et aliorum in exsilium missorum bona rapiebat; et Galerii sectatus incontinentiam, multas mulieres liberas polluit, sexcentasque cum stuprasset alias, et obscenitatibus operam daret. intolerabilis omnibus effectus est, incantatoriis dolis utens. Magnus autem Constantinus boreales et occi- dentales partes usque ad Oceanum subjecerat in pace profunda, et benevolentia et quiete, in uni- versis quæ illi parebant mundi partibus. Roma autem incola delegatos ad illum miserunt ne negli- geret matrem imperatorum ab immiti tyranno, aut potius a carnivora bellua perditam rogantes. Cum hæc audisset maximus Constantinus, ipsos a servitute istius liberare cogitabat: at istud re- formidabat ob incantatorias artes ejus: jam enim multos pueros dissecaverat prætextu nefariæ in- cantationis. Cum ergo in magna anxietate et sollicitudine esset, visa est ei, in campo cum militibus versanti, circa meridiem, crus, colume speciem babens, luce efformata, in qua inscr plum erat : In hoc vince. Perterritus autcmn ‹ imperator interrogat illos qui secum sunt num et ipsi aliquid viderent. Qui omnes confessi sunt camdem ac ipsum vidisse visionem. Tunc impe- rator animo recreatus, fiducia et alacritate plenus eral. Nocte autem sequenti, superveniens Domis A. D Varia lectiones et notæ. col., cod. om. cool. s Ced. 476,18. 477,2. Ced, Ced. 478,15-495,11. I., Cel. cod. Cert. 475,6-9? Ced. 474,9-175,2. Ced. 474,9-11. Ced. 474,15,14. Led. PATROL. GR. CX. A. +7 + 7. Ο δὲ δεδιὼς τὰς

υιός (όν και φασι ὕστερον κατηγορηθέντα ψευδώς Α ὑπὸ δὲ τῆς μητρυιᾶς, ἀποκτανθῆναι σε παρὰ τοῦ πατρὸς ὡς βουλευσάμενον τι κοιμηθῆναι μετ' αὐτῆς ὕστερον δὲ μαθών κι ο βασιλεύς ψεῦδος σε είναι τοῦτο, καὶ αὐτὴν ἀπέκτεινεν ὡς συκοφαντήσασαν τὸν ἀναίτιον. Εβαπτίσθη δὲ καὶ ἡ μήτηρ αὐτοῦ λοι). στ (1) Ἐν και τῷ Καπετωλίῳ 'Ρώμης σε ἐφάνη σε δράκων παμμεγέθης· εἶτα Σίλβεστρος τοῦτον ἀπὸ έκτεινεν 60. Βι (5) Συνήθροισε δὲ ὁ βασιλεὺς ἱερεῖς καὶ Γραμ ματεῖς τῶν Ἰουδαίων διαλεχθῆναι τῷ ἁγίῳ Σιλο δέστρῳ περὶ τοῦ Χριστοῦ, οὓς καὶ εἰς τέλος ἐνίκη σεν ὁ ἅγιος, δυνάμει Χριστοῦ ἀπελέγξας αὐτοὺς, ἔτι τε σε τῶν προφητῶν καὶ λοιπῶν ἀποδείξεων τῆς Β ἑαυτῶν Γραφῆς. • (6) Ο δὲ Μαξέντιος, πονηρότατος πάντων τῶν πρὸ αὐτοῦ, γεγονώς τοὺς τὴν Ῥώμην οἰκοῦντας ἐπέτριβε καὶ μάλιστα τους Χριστιανούς· πολλούς γοῦν τῶν πρώτων ἐφόνευσε καὶ ἄλλους σε ἐξορίσας τὰς οὐσίας αὐτῶν διήρπαζεν· τῇ δὲ τοῦ Γαλερίου χρώμενος ἀκολασία πολλὰς τῶν ἐλευθέρων γυναικών ἐμίανεν, ἑτέρας τε μυρίας ανοσιουργίας καὶ ἀῤῥη τοποιίας ἐπιτηδεύων, ἀφόρητος τοῖς " πᾶσιν ὑπῆρχε γοητικαῖς σε κακομαγγανείαις χρώμενος. Ελένη καὶ οἱ τοῦ βασιλέως συγγενεῖς τε καὶ φίλ σε (7) Τοῦ δὲ Μεγάλου Κωνσταντίνου τὰ βόρεια καὶ δυτικὰ μέρη ἕως τοῦ Ὠκεανοῦ ὑποτάξαντος ἐν εἰρήνῃ πολλῇ καὶ εὐμενίᾳ το καὶ καταστάσει ἐν ὅλῃ τῇ κατ' αὐτὸν οἰκουμένῃ), οἱ δὲ τι Ῥωμαίοι οικήτορες δέησιν πρὸς αὐτὸν ἐστείλαντο μή παριδεῖν τὴν μητέρα τῶν βασιλειῶν ὑπὸ ἀπεινούς τυράννου, μᾶλλον δὲ σαρκοβόρου θηρίου ἀπολλυμέ νην. Ταῦτα ἀκούσας τε ὁ μέγιστος Κωνσταντίνος ἐφρόντιζε το τοῦ ἐλευθερῶσαι αὐτοὺς ἐκ τῆς τούτου δουλείας · ἐδεδίει δὲ τοῦτο " διὰ τὰς γοητικὰς αὐτοῦ κακογνωμίας· ἤδη γὰρ πολλοὺς ἀνέτεμε παῖδας προφάσει τῆς ἀθεμίτου … γοητείας. Ἐν πολλῇ οὖν σκέψει καὶ φροντίδι ὑπάρχοντι ὤφθη αὐτῷ (1025) ἐν Κάμπῳ διάγοντι μετὰ τῶν στρατιωτῶν περὶ μεσημβρίαν στυλοειδής σταυρὸς ἐκ φωτός κατ εσκευασμένος το, ἐν ᾧ ἐπεγέγραπτο· Ἐν τούτῳ νίκα ". » (Εμφοβος δὲ γενόμενος ὁ βασιλεὺς ἠρώτησεν τοὺς σὺν αὐτῷ, εἰ καὶ αὐτοί τι ἐθεά- σαντο. Οἱ δὲ ὡμολόγησαν τὴν αὐτὴν αὐτῷ * ἑωρα κέναι ὀπτασίαν. Τότε ὁ βασιλεὺς ἀναῤῥωσθεὶς τῷ φρονήματι καὶ θάρσους καὶ προθυμίας ανάπλεως οι ὑπὸ 1. πρός παρά Α. σε ποια ἀπεκτάνθη σε βουλευόμενον Α. οι μαθών — φίλοι σε ψευδείς Έν δὲ τῷ Α. βαθμούς ἔχοντι τξε', κτλ. το απο κτείνας καὶ συναθροίσας Κωνσταντῖνος ἱερεῖς καὶ γρ. πρὸς τὴν τῶν Ἰ. διάλεξιν, καὶ τούτους κατὰ κρά- τος Σίλβεστρος νικήσας διά τε γραφῶν προφητικῶν καὶ διὰ θαύματος ὡς νεκρώσαντος τὸν ταῦρον Ἑβραϊ μάγος (Εβραίου μάγου) καὶ μὴ δυνάμενος (δυναμένου) τοῦτον ἀναστῆναι, ὅς (δν) Σίλβεστρος προσευξάμε- νος ἤγειρε. Καὶ οὕτως τὰ περὶ Μαξιμιανοῦ· τοῦ γὰρ ἁβρίου (?) παρόδου ἐποιήσατο. Ὁ δὲ Μαξέντιος πάν των Α. οι Τῷ δ' ἔτει τῆς βασιλείας διάλεξις γέγονεν ἐν Ῥώμῃ Χριστιανῶν καὶ κτλ. ἔτι τε 1. ἔκ τε σ' αὐτοῦ πονηρότατος γεγονώς Α. σε φονεύσας καὶ πολλοὺς ἐξορίσας Α. σὲ τοῖς οιn. Α. γοητὶ καὶ κακ. Α. σὺ ἕως αὐτοῦ του το καὶ εὐμυθία καὶ καταστάσεις δ. τῇ ὑπ' αὐτὸν 6. Α. "Οθεν καὶ πρεσβείαν οἱ Τ. π. Κωνσταν τίνον ποιησάμενοι κατὰ τοῦ δυσσεβοῦς Μαξεντίου, τοῦτον διήγειραν τοῦ Μαξεντίου γοητείας ἐν τὸ ἀγωνία ἦν· φαίνεται οὖν αὐτῷ ἐν ἔκτῇ ὥρᾳ τῆς ἡμέρας ὁ τίμιος στο εφρόντισε Α. τοῦτον Α. τα τῆς ἀσιγινίτου ? γ. Δ. το κατ. ἔχων ἐπιγραφὴν δι' ἀστέρων ἐν νίκα. Καὶ ὁ β. Α. τὰ τὴν αὐτῶν έωρακέναι Α. CHRONICON. - LIB. III. utpote qui voluisset dormire cum illa ; dein- ceps vero cum mendacium illud esse rex compe- risset, ipsam quoque interemit ut insontis calum- niatrice. Baptizata quoque est mater ejus Helena, et imperatoris cognati et amici. G In Capitolio Romæ visus est draco immant magnitudine, quem postea Silvester interemit. Congregavit autem imperator sacerdotes et scri- bas Judæorum ut dissererent cum sancto Silvestro de Christo, quos tandem vicit sanctus, virtute Christi redarguens illos prophetis ipsis et aliis demonstrationibus ex Scriptura ipsorum. Maxentius autem, pessimus omnium factus qui ante se fuerant, Romæ incolas conterebat et præsertim Christianos; quorum multos quidem eosque prima- rios occidit et aliorum in exsilium missorum bona rapiebat; et Galerii sectatus incontinentiam, multas mulieres liberas polluit, sexcentasque cum stuprasset alias, et obscenitatibus operam daret. intolerabilis omnibus effectus est, incantatoriis dolis utens. Magnus autem Constantinus boreales et occi- dentales partes usque ad Oceanum subjecerat in pace profunda, et benevolentia et quiete, in uni- versis quæ illi parebant mundi partibus. Roma autem incola delegatos ad illum miserunt ne negli- geret matrem imperatorum ab immiti tyranno, aut potius a carnivora bellua perditam rogantes. Cum hæc audisset maximus Constantinus, ipsos a servitute istius liberare cogitabat: at istud re- formidabat ob incantatorias artes ejus: jam enim multos pueros dissecaverat prætextu nefariæ in- cantationis. Cum ergo in magna anxietate et sollicitudine esset, visa est ei, in campo cum militibus versanti, circa meridiem, crus, colume speciem babens, luce efformata, in qua inscr plum erat : In hoc vince. Perterritus autcmn ‹ imperator interrogat illos qui secum sunt num et ipsi aliquid viderent. Qui omnes confessi sunt camdem ac ipsum vidisse visionem. Tunc impe- rator animo recreatus, fiducia et alacritate plenus eral. Nocte autem sequenti, superveniens Domis A. D Varia lectiones et notæ. col., cod. om. cool. s Ced. 476,18. 477,2. Ced, Ced. 478,15-495,11. I., Cel. cod. Cert. 475,6-9? Ced. 474,9-175,2. Ced. 474,9-11. Ced. 474,15,14. Led. PATROL. GR. CX. A. +7 + 7. Ο δὲ δεδιὼς τὰς

ὑπασπισταὶ τὴν προσβολήν μὴ ὑπενεγκόντες • ἐτράπησαν (εἰς φυγήν· καὶ οἱ μὲν ἔφυγον" κατὰ τάχος, οἱ δὲ ἀκρατῶς ἐδίωκον)· πολλῶν δὲ χιλιάδων καταπεσόντων (οἱ λοιποὶ καταλιπόντες τὸν τύραννον προσεχώρησαν τῷ αὐτοκράτορι). Ὁ δὲ (δυσσεβής) ῥίψας τὸ βασίλειον (ὡς ἂν μὴ ἐπιγνωσθῇ, εἷς ἦν τοῦ στρατοῦ), περιερχόμενος δὲ ἀπὸ κώμης εἰς χώ- ραν (καὶ κρυπταζόμενος) μετὰ ὀλίγων τῶν εὐνου- στάτων διεσώθη (γυμνό;). (Συναγαγών δέ) τοὺς ἱερεῖς τῶν λεγομένων θεῶν 10, καὶ προφήτας, καὶ τοὺς μάντεις (καὶ τοὺς ἐπὶ μαντεία βεβοημέ- νους '', οὓς πρώην ἀγαπῶν ἐτίμα), ὡς ἀπατεῶνας (καὶ πλάνους καὶ ἐπιβούλους τῆς αὐτοῦ βασιλείας) κατέσφαξε. τορος ἐμπεσεῖν (επέκειτο γὰρ αὐτῷ ἔτι ὁ πόλεμος), προλαβοῦσα θεήλατος ὀργὴ (οὕτως) αὐτὸν διέθηκεν (ὡς κεῖσθαι αὐτὸν πρηνῆ ἐπὶ τοῦ ἐδάφους δεόμενον ἐπικουρίας καὶ μὴ τυγχάνοντα)· φλόξ δὲ ἐκ βάθους σπλάγχνων και μυελῶν αὐτοῦ ἀναφθεῖσα … (ἀνω υποίστους αὐτῷ τὰς ὁδύνας ἀσθμαίνοντι, καὶ ὧδε κἀκεῖσε περιστρεφο(1034)μένῳ '', ὥστε καὶ ἀμφό τέρα τα όμματα αὐτοῦ ἐκπηδήσαι (ἐπὶ τὴν γῆν καὶ καταλιπεῖν αὐτὸν τυφλόν· τῇ δὲ ἔνδον φλογί εἰς ἄπειρον ἐξαπτόμεναι αι σάρκες αὐτοῦ συνεσά- πησαν καὶ τῶν ὀστέων διεχωρίζοντο (ὥστε αὐτὴν ἐφ' ἑαυτὸν ἐπικαλεῖσθαι τὸν θάνατον)· οὕτως δὲ κατασαπείσης δι' ὅλου, ἐπέρρηξε την ψυχήν. οι (12) Ταῦτα ἀκούσας καὶ τὰ περὶ Μαξεντίου γενόμενα ἐν Ῥώμῃ χαλεπά τε καὶ ἄτοπα, περὶ οὗ καὶ πρεσβείαν δεξάμενος ἐστράτευσε κατ' αὐτοῦ καὶ τὸ σημεῖον τοῦ σταυροῦ ἐν οὐρανῷ φωτοειδὲ; θεασάμενος ἐπιγράφοντος· « Ἐν τούτῳ νίκα, ο παρευθώ χρυσοκολλήτοις ἐκτυπώσας λίθοις καὶ ἐπὶ δόρατος ἀναρτήσας καθηγεῖσθαι τῇ ἑαυτοῦ στρατιᾷ προσέταξεν, δι' οὗ καὶ τροπωσάμενος Μαξέντιον ἐν τῷ ποταμῷ, οὕτως εἰσῆλθε καὶ τῆς Ῥώμης ἐκρά- τησεν, ἀποπνιγέντος Μαξεντίου ἐν τῷ ποταμῷ, περί οὗ καὶ ὁ πολυΐστωρ Ευσέβιος ο ἔφη ". « Εὐθὺς αὖθις καὶ πεπλήρωται σαφῶς τὸ ῥητόν· ο Αρματα Φαραὼ καὶ τὴν δύναμιν αὐτοῦ ἔῤῥιψεν εἰς θάλασσαν ἐπιλέκτους ἀναβάτας, τριστάτας κατεπόντισεν ἐν Ερυθρά θαλάσσῃ, πόντῳ ἐκάλυψεν αὐτούς. » Ού- τως γὰρ καὶ Μαξέντιο; καὶ οἱ περὶ αὐτὸν ὁπλῖται καὶ δορυφόροι κατέδυσαν εἰς βυθὸν ὡσεὶ η λίθος, ὁπηνίκα, δοὺς νῶτα ε' τῇ ἐκ Θεοῦ μετὰ Κων- σταντίνου δυνάμει καὶ πρὸς τὸν ποταμὸν, δν ὑπενέγκαντες κατὰ τὸ τάχος, οἱ δὲ κατὰ κράτος ἐδ. Α. · καὶ τοῦτον τρεψάμενος πάντας κατασφάττει. Αὐτὸς δὲ ὁ Γαλέριος το διάδημα ρίψας καὶ μετ' ὀλ. ἐ. διαδρὰς ἀπὸ κ. εἰς κώμην ᾤχετο καὶ τοὺς Μαξιμίνος ἐν τῇ ἀνατολῇ ἡττηθεὶς φεύγει ὡς οὖν μὴ ἐπιγνωσθείη φεύγων εἷς Α. · εἰς κώμην και κρ. πόλις μ. 6. αὐτῶν αὐτῷ) εὖν. Α. τῶν εἰδώλων καὶ μύστας καὶ πρὸ καὶ μ. μαγεία διαβεβοημένους Α. (5518) Ἐν δὲ τῷ ισ έτει μέλλοντος κρατηθῆναι τοῦ Μαξιμιανοῦ ὑπὸ τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου προ θεία δ. κατέλαβεν ά. πρηνής - δεόμενος - τυγχάνων φλ. γὰρ ἀπὸ τῶν σπλ. ά. καὶ μελών ἀν. ἀμφο τέρους τοὺς ὀφθαλμοὺς ἀ. ε. πεποίηκεν, αἱ δὲ σ. περιστρεφομένη οὕτως καί. τῆς δὲ ἔνδον φλογὸς εἰς ἀπ. ἐξαφθείσης. εἰς ἀ. σαπεῖσαι τῶν δ. ἐξέπεσον καὶ ὁ. διατεθεὶς τὴν θεομάχον αὐτοῦ π. ψ. ὀστέων ἀπεχωρίζοντο ὑπ' ἀλλήλων ἐπικαλεῖσθαι Α. κ. τῆς σαρκὸς κατασαπείς ? νόσῳ τελευτᾷ φωτοειδή Εὐσέβιος ἐφ᾽ οἷς αὖθις ἔφη πεπλ. σαφώς Κατὰ τὰ αὐτὰ δὴ Μ. οἵ τε ἀμφ' &. το έδ. ν. δ. δυν. τὸν προ της πορείας διῄει π. 580° CHRONICON. -- LIB. III. - A sustinentes, in fugam versi sunt; et li quidem fugiebant celeriter, illi vero persequebantur acri- ter; multisque millibus occisis, cæteri, derelicto tyranno, transierunt ad imperatorem. Lepius autem, projecto diademate, ne agnosceretur, unus erat militum, et circumiens de vico in regionem et abscondens se, cum paucis benevolentissimis nudus evasit. Congregatos autem sacerdotes laudatorum deorum et prophetas et vates et hos qui pro arte divinatoria celebrabantur, quos prius diligens in honore habebat, ut impostores et seductores et imperii sui insidiatores jugulavit. Cum autem in eo esset ut in manus imperatoris B vivens incideret (urgebat enim bellum), furor a Deo immissus ita illum vexavit ut pronus super pavimento orans auxilium non inveniret. Flamma autem ex intimis visceribus et medullis accensa intolerabiles illi dolores præbebat anhelanti et huc atque illuc circumversanti, ita ut ambo oculi ejus in terram exsilirent et cæcum illum relinquerent ; interiore autem flamma mirum in modum exustæ carnes ejus maceratæ ab ossibus disjungebantur, ita ut ipse mortem invocaret. Cum sic autem tota caro emarcuisset, animam ellavit. His auditis, et iis quæ a Maxentio Romæ facta erant gravibus et incongruis, de quo etiam G deputationem acceperat, militavit adversus eum, et cum signum crucis in cœlo lucidum vidisset cum inscriptione : ‹ In hoc vince, › confestim auro agglutinalis efictum lapillis, et ad lanceam sus- pensum, protinus agmen suun præcedere jussit, per quod Maxentio in fugam converso et in flumen demerso, sic ingressus est et Romam occupavit, Maxentio in fluinine suffocato, de quo etiani Eusebius, qui multa novit et memorat, dixit : • Subito iterum quoque egregie adimpletum est verbum: Currus Pharaonis et exercitum ejus projecit in marc, electos ascensores, principes demergit in Rubrum mare, abysso operuit eos. » Sic enim et Maxentius et circa ipsum armati et satellites descenderunt in profundum quasi lapis, tum cum terga dedit exercitui cui præerat Deus cum Constantino, et ad flumen, quod solerter Variæ lectiones et notæ. - - D • Ced. Sym. 504. · Ced. C.ed. 477,1147 · cod. ? Ged. Ced A. om. Ced. vel Sym. 304. *t Varians 7. cod. * 'App, C³. pu. Ex. xv, 4. * Eus. Eus. Eus. Eus. (11) Μέλλων δὲ εἰς τὰς χεῖρας τῶν τοῦ αὐτοκρά 1. Eus. Η. Ε. ΙΧ. 9 ὥσπερ οὖν ἐπ' αὐτοῦ Μωυσέως καὶ τοῦ πάλαι θεοσεβούς Εβραίων γένους

ὑπασπισταὶ τὴν προσβολήν μὴ ὑπενεγκόντες • ἐτράπησαν (εἰς φυγήν· καὶ οἱ μὲν ἔφυγον" κατὰ τάχος, οἱ δὲ ἀκρατῶς ἐδίωκον)· πολλῶν δὲ χιλιάδων καταπεσόντων (οἱ λοιποὶ καταλιπόντες τὸν τύραννον προσεχώρησαν τῷ αὐτοκράτορι). Ὁ δὲ (δυσσεβής) ῥίψας τὸ βασίλειον (ὡς ἂν μὴ ἐπιγνωσθῇ, εἷς ἦν τοῦ στρατοῦ), περιερχόμενος δὲ ἀπὸ κώμης εἰς χώ- ραν (καὶ κρυπταζόμενος) μετὰ ὀλίγων τῶν εὐνου- στάτων διεσώθη (γυμνό;). (Συναγαγών δέ) τοὺς ἱερεῖς τῶν λεγομένων θεῶν 10, καὶ προφήτας, καὶ τοὺς μάντεις (καὶ τοὺς ἐπὶ μαντεία βεβοημέ- νους '', οὓς πρώην ἀγαπῶν ἐτίμα), ὡς ἀπατεῶνας (καὶ πλάνους καὶ ἐπιβούλους τῆς αὐτοῦ βασιλείας) κατέσφαξε. τορος ἐμπεσεῖν (επέκειτο γὰρ αὐτῷ ἔτι ὁ πόλεμος), προλαβοῦσα θεήλατος ὀργὴ (οὕτως) αὐτὸν διέθηκεν (ὡς κεῖσθαι αὐτὸν πρηνῆ ἐπὶ τοῦ ἐδάφους δεόμενον ἐπικουρίας καὶ μὴ τυγχάνοντα)· φλόξ δὲ ἐκ βάθους σπλάγχνων και μυελῶν αὐτοῦ ἀναφθεῖσα … (ἀνω υποίστους αὐτῷ τὰς ὁδύνας ἀσθμαίνοντι, καὶ ὧδε κἀκεῖσε περιστρεφο(1034)μένῳ '', ὥστε καὶ ἀμφό τέρα τα όμματα αὐτοῦ ἐκπηδήσαι (ἐπὶ τὴν γῆν καὶ καταλιπεῖν αὐτὸν τυφλόν· τῇ δὲ ἔνδον φλογί εἰς ἄπειρον ἐξαπτόμεναι αι σάρκες αὐτοῦ συνεσά- πησαν καὶ τῶν ὀστέων διεχωρίζοντο (ὥστε αὐτὴν ἐφ' ἑαυτὸν ἐπικαλεῖσθαι τὸν θάνατον)· οὕτως δὲ κατασαπείσης δι' ὅλου, ἐπέρρηξε την ψυχήν. οι (12) Ταῦτα ἀκούσας καὶ τὰ περὶ Μαξεντίου γενόμενα ἐν Ῥώμῃ χαλεπά τε καὶ ἄτοπα, περὶ οὗ καὶ πρεσβείαν δεξάμενος ἐστράτευσε κατ' αὐτοῦ καὶ τὸ σημεῖον τοῦ σταυροῦ ἐν οὐρανῷ φωτοειδὲ; θεασάμενος ἐπιγράφοντος· « Ἐν τούτῳ νίκα, ο παρευθώ χρυσοκολλήτοις ἐκτυπώσας λίθοις καὶ ἐπὶ δόρατος ἀναρτήσας καθηγεῖσθαι τῇ ἑαυτοῦ στρατιᾷ προσέταξεν, δι' οὗ καὶ τροπωσάμενος Μαξέντιον ἐν τῷ ποταμῷ, οὕτως εἰσῆλθε καὶ τῆς Ῥώμης ἐκρά- τησεν, ἀποπνιγέντος Μαξεντίου ἐν τῷ ποταμῷ, περί οὗ καὶ ὁ πολυΐστωρ Ευσέβιος ο ἔφη ". « Εὐθὺς αὖθις καὶ πεπλήρωται σαφῶς τὸ ῥητόν· ο Αρματα Φαραὼ καὶ τὴν δύναμιν αὐτοῦ ἔῤῥιψεν εἰς θάλασσαν ἐπιλέκτους ἀναβάτας, τριστάτας κατεπόντισεν ἐν Ερυθρά θαλάσσῃ, πόντῳ ἐκάλυψεν αὐτούς. » Ού- τως γὰρ καὶ Μαξέντιο; καὶ οἱ περὶ αὐτὸν ὁπλῖται καὶ δορυφόροι κατέδυσαν εἰς βυθὸν ὡσεὶ η λίθος, ὁπηνίκα, δοὺς νῶτα ε' τῇ ἐκ Θεοῦ μετὰ Κων- σταντίνου δυνάμει καὶ πρὸς τὸν ποταμὸν, δν ὑπενέγκαντες κατὰ τὸ τάχος, οἱ δὲ κατὰ κράτος ἐδ. Α. · καὶ τοῦτον τρεψάμενος πάντας κατασφάττει. Αὐτὸς δὲ ὁ Γαλέριος το διάδημα ρίψας καὶ μετ' ὀλ. ἐ. διαδρὰς ἀπὸ κ. εἰς κώμην ᾤχετο καὶ τοὺς Μαξιμίνος ἐν τῇ ἀνατολῇ ἡττηθεὶς φεύγει ὡς οὖν μὴ ἐπιγνωσθείη φεύγων εἷς Α. · εἰς κώμην και κρ. πόλις μ. 6. αὐτῶν αὐτῷ) εὖν. Α. τῶν εἰδώλων καὶ μύστας καὶ πρὸ καὶ μ. μαγεία διαβεβοημένους Α. (5518) Ἐν δὲ τῷ ισ έτει μέλλοντος κρατηθῆναι τοῦ Μαξιμιανοῦ ὑπὸ τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου προ θεία δ. κατέλαβεν ά. πρηνής - δεόμενος - τυγχάνων φλ. γὰρ ἀπὸ τῶν σπλ. ά. καὶ μελών ἀν. ἀμφο τέρους τοὺς ὀφθαλμοὺς ἀ. ε. πεποίηκεν, αἱ δὲ σ. περιστρεφομένη οὕτως καί. τῆς δὲ ἔνδον φλογὸς εἰς ἀπ. ἐξαφθείσης. εἰς ἀ. σαπεῖσαι τῶν δ. ἐξέπεσον καὶ ὁ. διατεθεὶς τὴν θεομάχον αὐτοῦ π. ψ. ὀστέων ἀπεχωρίζοντο ὑπ' ἀλλήλων ἐπικαλεῖσθαι Α. κ. τῆς σαρκὸς κατασαπείς ? νόσῳ τελευτᾷ φωτοειδή Εὐσέβιος ἐφ᾽ οἷς αὖθις ἔφη πεπλ. σαφώς Κατὰ τὰ αὐτὰ δὴ Μ. οἵ τε ἀμφ' &. το έδ. ν. δ. δυν. τὸν προ της πορείας διῄει π. 580° CHRONICON. -- LIB. III. - A sustinentes, in fugam versi sunt; et li quidem fugiebant celeriter, illi vero persequebantur acri- ter; multisque millibus occisis, cæteri, derelicto tyranno, transierunt ad imperatorem. Lepius autem, projecto diademate, ne agnosceretur, unus erat militum, et circumiens de vico in regionem et abscondens se, cum paucis benevolentissimis nudus evasit. Congregatos autem sacerdotes laudatorum deorum et prophetas et vates et hos qui pro arte divinatoria celebrabantur, quos prius diligens in honore habebat, ut impostores et seductores et imperii sui insidiatores jugulavit. Cum autem in eo esset ut in manus imperatoris B vivens incideret (urgebat enim bellum), furor a Deo immissus ita illum vexavit ut pronus super pavimento orans auxilium non inveniret. Flamma autem ex intimis visceribus et medullis accensa intolerabiles illi dolores præbebat anhelanti et huc atque illuc circumversanti, ita ut ambo oculi ejus in terram exsilirent et cæcum illum relinquerent ; interiore autem flamma mirum in modum exustæ carnes ejus maceratæ ab ossibus disjungebantur, ita ut ipse mortem invocaret. Cum sic autem tota caro emarcuisset, animam ellavit. His auditis, et iis quæ a Maxentio Romæ facta erant gravibus et incongruis, de quo etiam G deputationem acceperat, militavit adversus eum, et cum signum crucis in cœlo lucidum vidisset cum inscriptione : ‹ In hoc vince, › confestim auro agglutinalis efictum lapillis, et ad lanceam sus- pensum, protinus agmen suun præcedere jussit, per quod Maxentio in fugam converso et in flumen demerso, sic ingressus est et Romam occupavit, Maxentio in fluinine suffocato, de quo etiani Eusebius, qui multa novit et memorat, dixit : • Subito iterum quoque egregie adimpletum est verbum: Currus Pharaonis et exercitum ejus projecit in marc, electos ascensores, principes demergit in Rubrum mare, abysso operuit eos. » Sic enim et Maxentius et circa ipsum armati et satellites descenderunt in profundum quasi lapis, tum cum terga dedit exercitui cui præerat Deus cum Constantino, et ad flumen, quod solerter Variæ lectiones et notæ. - - D • Ced. Sym. 504. · Ced. C.ed. 477,1147 · cod. ? Ged. Ced A. om. Ced. vel Sym. 304. *t Varians 7. cod. * 'App, C³. pu. Ex. xv, 4. * Eus. Eus. Eus. Eus. (11) Μέλλων δὲ εἰς τὰς χεῖρας τῶν τοῦ αὐτοκρά 1. Eus. Η. Ε. ΙΧ. 9 ὥσπερ οὖν ἐπ' αὐτοῦ Μωυσέως καὶ τοῦ πάλαι θεοσεβούς Εβραίων γένους

ὁ αὐτὸς " μηχανικῶς ζεύξας και γεφυρώσας, μη- Β χανὴν ὀλέθριον οι ἑαυτοῦ συνεστήσατο 85, καὶ εἰς λάκκον 8, ἐν ὠρυξεν εἰσπέπτωκεν, και ο Επέστρε ψεν ὁ πόνος αὐτοῦ εἰς κεφαλὴν αὐτοῦ, καὶ ἐπὶ κλο ρυφὴν αὐτοῦ ἡ ἀδικία αὐτοῦ κατῆλθε . • Καὶ οὕτως μὲν ὁ δυσσεβὴς καὶ οἱ ὅμοιοι αὐτοῦ ἔδυσαν ὡσεὶ μόλυβδο; ἐν ὕδατι σφοδρῶς 887. 'Ο δὲ θεῖος Κωνσταντίνος Θεὸν τοῖς ἔργοις ἀνυμνήσας, ἐπὶ Ῥώμην μετ' ἐπινικίων εἰσελαύνει 8, πάντων ἀθρόως αὐτὸν ἅμα γυναιξὶ καὶ κομιδῇ νηπίων καὶ σὺν παντὶ δήμῳ Ῥωμαίων φαιδροῖς ὄμμασιν εν οἷα λυτρωτὴν καὶ σωτῆρα τε καὶ εὐεργέτην μετ' εὐ φημιῶν καὶ ἀπλήστου χαρᾶς ὑποδεχομένων 4. Ο δὲ ὥσπερ ἔμφυτον τὴν εἰς Θεὸν εὐσέβειαν κεκτημέν νος μηδ' όλως ει ἐπὶ ταῖς βοαῖς ὑποσαλευόμενος μηδὲ τοῖς ἐπαίνοις ἐπαιρόμενος, εὖ μάλα τῆς ἐκ Θεοῦ συναισθόμενος βοηθείας, αὐτίκα τοῦ σωτη ρίου πάθους τὸ τρόπαιον ὑπὸ χειρὸς ἰδίας ἐπὶ κίονος ἀνατεθῆναι προστάττει, καὶ τὴν Παρα- σκευὴν καὶ τὴν Κυριακὴν τιμᾶσθαι προσέταξεν, τὴν μὲν διὰ τὸν σταυρὸν, τὴν δὲ διὰ τὴν ἀνάστασιν καὶ σταυρῷ μηκέτι καταδικάζεσθαι ἄνθρωπον. ΒΙΒΛΟΣ Δ'. ΑΡΧΗ ΣΥΝ ΘΕΟ ΤΗΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ. ΡΟΗ'. Βασιλεία Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου. • Μετά ο Μαξέντιον εβασίλευσε Κωνσταντίνος ὁ Μέγας ἔτη σε λα' 46, ὃς εὐθέως διατάγματα " εἰς πᾶσαν τὴν οἰκουμένην ἐξέπεμψε τοὺς ἐν ἐξορία κα Χριστιανούς μετὰ τιμῆς ἐπανέρχεσθαι εἰς οὐ τὰ ίδια (καὶ) τοὺς μὲν ναοὺς τῶν εἰδώλων καταστρέ συν. ἐφ᾽ ᾧ ἦν λάκκον εἰς ἐμπ. εἰς βόθρον ἐν εἰργάσατο αυτός γε πρῶτος ὁ είσο ἂν ἀ. σκάφεσι ζ. εὖ μάλα Οι ὀλέθρου καθ' ἑαυτοῦ ἂν εἰπεῖν λ. ώ. καὶ ἀνέσκαψεν ά. καὶ ἐμπεσείται ΣΙΥΙ, 27: Ο ὀρύσσων βόθρον εἰς αὐτὸν ἐμπεσεῖται. επιστρέψει δε καταβήσεται Ταύτῃ δὴ δυσσεβέστατος, εἶτα δὲ καὶ οἱ ἀμφ' αὐτὸν ὑπασπισταί εὐκ ἐδ. ὡ. μ. ἐν. ύ. σφοδρῷ καὶ ὅσα τούτοις ἀδελφά τε καὶ ἐμφερή Κ. τῷ καθηγεμόνι καὶ τῆς νίκης Θεῷ αὐτοῖς ἐ. ήλαυνε ά. ἄμπ κ. ν. καὶ γ. τῆς δὲ ἀπὸ τῆς συγκλήτου βουλῆς καὶ τῶν ἄλλων διασημοτάτων σὺν αὐταῖς ψυχαῖς το ὑποδεχόμενοι μηδ' ἐπ. τοῖς ἐπ. παιον π. δ. χεῖρα ἰδίας εἰκόνος. Ο δὲ θεῖος οὗτος Κωνσταντίνος εἰς τὴν τῶν τυράννων τούτων διάν σωτηρίου τρό έστη κατάλυσιν καὶ τὸν Μαξ. ἀναιρεῖ, ὥστε καὶ τὸ τοῦ σταυροῦ σημεῖον Θεὸς εἰς συμμαχίαν αὐτῷ παρέσχετο. Τῷ ιδ' ἔτει, κτλ. * Μετὰ δὲ Μ. Δ. λα' Ρ, ἔτη λβ' Υ. 2, Μ. 1,2, οὐ ζήσας ἔτη ξε' δι πανταχοῦ ἐξ. ἐξορίαις γ. 1. » προς Υ. 1. - · ἔτη λγ' GEORGII HAMARTOLI ponte junxerat, exitialem machinam sibi paravit, et in foveam quam fodit incidit, et ‹ conversus est dolor ejus in caput ejus, et in verticem ipsius iniquitas ejus descendit. » - Et ita quidem im- pius et similes ejus submersi sunt quasi plumbum in aquis vehementer. » Divus autem Constantinus, Deo pro factis celebrato, in hymnis triumpha- libus Romam ingreditur, omnibus confertim ipsum, cum mulieribus et liberis plurimis, et cum omni populo Roma:orum, radiantibus oculis, ut redem- ptorem et salvatorem et bene meritum, cum lau- dibus et inexplebili lætitia excipientibus. Ille autem, quasi insitam erga Deum pietatem pos- sidens, nec prorsus clamoribus motus, neque laudibus erectus, affatim auxilii divini conscius, statim naudat ut salutaris passionis tropæum ɔamu sua in columnam erigeretur, et Parasceven et Dominicam honorari præcipit, illam quidem ob crucem, hanc vero ob resurrectionem, et vetat ne quis in posterum ad crucem condemnetur homo. > - - LIBER QUARTUS. INITIUM Cum Deo CHRISTIANORUM REGNI ET DE CONSTANTINO MAGNO. CLXXVIII. Regnum Constantini Magni. Post Maxentium regnavit Constantinus Magnus unum et triginta annos ; qui prompte per univer- sum orbem edicta misit ut degentes in exsilio Christiani cum honore in propria regrederentur, idolorum templa everterentur, ædificarentur eccle- C Variæ lectiones et notæ. - cod. cf. Eccl. x, - Eus. add. Eus. Eus. Eus. e Ps. vi, 15. 6, Prov. Eus. ut Ps. vi, 15,16. Ps. Eus. Eus. av. Eus. tus. Eus. add. Eus. cod. Eus. Eus. Sym. 30. (521) Ced: 478,36. sed om. V. 1. L. P. V. ' Leo, 8. Ταῦτά γε

ὁ αὐτὸς " μηχανικῶς ζεύξας και γεφυρώσας, μη- Β χανὴν ὀλέθριον οι ἑαυτοῦ συνεστήσατο 85, καὶ εἰς λάκκον 8, ἐν ὠρυξεν εἰσπέπτωκεν, και ο Επέστρε ψεν ὁ πόνος αὐτοῦ εἰς κεφαλὴν αὐτοῦ, καὶ ἐπὶ κλο ρυφὴν αὐτοῦ ἡ ἀδικία αὐτοῦ κατῆλθε . • Καὶ οὕτως μὲν ὁ δυσσεβὴς καὶ οἱ ὅμοιοι αὐτοῦ ἔδυσαν ὡσεὶ μόλυβδο; ἐν ὕδατι σφοδρῶς 887. 'Ο δὲ θεῖος Κωνσταντίνος Θεὸν τοῖς ἔργοις ἀνυμνήσας, ἐπὶ Ῥώμην μετ' ἐπινικίων εἰσελαύνει 8, πάντων ἀθρόως αὐτὸν ἅμα γυναιξὶ καὶ κομιδῇ νηπίων καὶ σὺν παντὶ δήμῳ Ῥωμαίων φαιδροῖς ὄμμασιν εν οἷα λυτρωτὴν καὶ σωτῆρα τε καὶ εὐεργέτην μετ' εὐ φημιῶν καὶ ἀπλήστου χαρᾶς ὑποδεχομένων 4. Ο δὲ ὥσπερ ἔμφυτον τὴν εἰς Θεὸν εὐσέβειαν κεκτημέν νος μηδ' όλως ει ἐπὶ ταῖς βοαῖς ὑποσαλευόμενος μηδὲ τοῖς ἐπαίνοις ἐπαιρόμενος, εὖ μάλα τῆς ἐκ Θεοῦ συναισθόμενος βοηθείας, αὐτίκα τοῦ σωτη ρίου πάθους τὸ τρόπαιον ὑπὸ χειρὸς ἰδίας ἐπὶ κίονος ἀνατεθῆναι προστάττει, καὶ τὴν Παρα- σκευὴν καὶ τὴν Κυριακὴν τιμᾶσθαι προσέταξεν, τὴν μὲν διὰ τὸν σταυρὸν, τὴν δὲ διὰ τὴν ἀνάστασιν καὶ σταυρῷ μηκέτι καταδικάζεσθαι ἄνθρωπον. ΒΙΒΛΟΣ Δ'. ΑΡΧΗ ΣΥΝ ΘΕΟ ΤΗΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ. ΡΟΗ'. Βασιλεία Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου. • Μετά ο Μαξέντιον εβασίλευσε Κωνσταντίνος ὁ Μέγας ἔτη σε λα' 46, ὃς εὐθέως διατάγματα " εἰς πᾶσαν τὴν οἰκουμένην ἐξέπεμψε τοὺς ἐν ἐξορία κα Χριστιανούς μετὰ τιμῆς ἐπανέρχεσθαι εἰς οὐ τὰ ίδια (καὶ) τοὺς μὲν ναοὺς τῶν εἰδώλων καταστρέ συν. ἐφ᾽ ᾧ ἦν λάκκον εἰς ἐμπ. εἰς βόθρον ἐν εἰργάσατο αυτός γε πρῶτος ὁ είσο ἂν ἀ. σκάφεσι ζ. εὖ μάλα Οι ὀλέθρου καθ' ἑαυτοῦ ἂν εἰπεῖν λ. ώ. καὶ ἀνέσκαψεν ά. καὶ ἐμπεσείται ΣΙΥΙ, 27: Ο ὀρύσσων βόθρον εἰς αὐτὸν ἐμπεσεῖται. επιστρέψει δε καταβήσεται Ταύτῃ δὴ δυσσεβέστατος, εἶτα δὲ καὶ οἱ ἀμφ' αὐτὸν ὑπασπισταί εὐκ ἐδ. ὡ. μ. ἐν. ύ. σφοδρῷ καὶ ὅσα τούτοις ἀδελφά τε καὶ ἐμφερή Κ. τῷ καθηγεμόνι καὶ τῆς νίκης Θεῷ αὐτοῖς ἐ. ήλαυνε ά. ἄμπ κ. ν. καὶ γ. τῆς δὲ ἀπὸ τῆς συγκλήτου βουλῆς καὶ τῶν ἄλλων διασημοτάτων σὺν αὐταῖς ψυχαῖς το ὑποδεχόμενοι μηδ' ἐπ. τοῖς ἐπ. παιον π. δ. χεῖρα ἰδίας εἰκόνος. Ο δὲ θεῖος οὗτος Κωνσταντίνος εἰς τὴν τῶν τυράννων τούτων διάν σωτηρίου τρό έστη κατάλυσιν καὶ τὸν Μαξ. ἀναιρεῖ, ὥστε καὶ τὸ τοῦ σταυροῦ σημεῖον Θεὸς εἰς συμμαχίαν αὐτῷ παρέσχετο. Τῷ ιδ' ἔτει, κτλ. * Μετὰ δὲ Μ. Δ. λα' Ρ, ἔτη λβ' Υ. 2, Μ. 1,2, οὐ ζήσας ἔτη ξε' δι πανταχοῦ ἐξ. ἐξορίαις γ. 1. » προς Υ. 1. - · ἔτη λγ' GEORGII HAMARTOLI ponte junxerat, exitialem machinam sibi paravit, et in foveam quam fodit incidit, et ‹ conversus est dolor ejus in caput ejus, et in verticem ipsius iniquitas ejus descendit. » - Et ita quidem im- pius et similes ejus submersi sunt quasi plumbum in aquis vehementer. » Divus autem Constantinus, Deo pro factis celebrato, in hymnis triumpha- libus Romam ingreditur, omnibus confertim ipsum, cum mulieribus et liberis plurimis, et cum omni populo Roma:orum, radiantibus oculis, ut redem- ptorem et salvatorem et bene meritum, cum lau- dibus et inexplebili lætitia excipientibus. Ille autem, quasi insitam erga Deum pietatem pos- sidens, nec prorsus clamoribus motus, neque laudibus erectus, affatim auxilii divini conscius, statim naudat ut salutaris passionis tropæum ɔamu sua in columnam erigeretur, et Parasceven et Dominicam honorari præcipit, illam quidem ob crucem, hanc vero ob resurrectionem, et vetat ne quis in posterum ad crucem condemnetur homo. > - - LIBER QUARTUS. INITIUM Cum Deo CHRISTIANORUM REGNI ET DE CONSTANTINO MAGNO. CLXXVIII. Regnum Constantini Magni. Post Maxentium regnavit Constantinus Magnus unum et triginta annos ; qui prompte per univer- sum orbem edicta misit ut degentes in exsilio Christiani cum honore in propria regrederentur, idolorum templa everterentur, ædificarentur eccle- C Variæ lectiones et notæ. - cod. cf. Eccl. x, - Eus. add. Eus. Eus. Eus. e Ps. vi, 15. 6, Prov. Eus. ut Ps. vi, 15,16. Ps. Eus. Eus. av. Eus. tus. Eus. add. Eus. cod. Eus. Eus. Sym. 30. (521) Ced: 478,36. sed om. V. 1. L. P. V. ' Leo, 8. Ταῦτά γε

ὁ αὐτὸς " μηχανικῶς ζεύξας και γεφυρώσας, μη- Β χανὴν ὀλέθριον οι ἑαυτοῦ συνεστήσατο 85, καὶ εἰς λάκκον 8, ἐν ὠρυξεν εἰσπέπτωκεν, και ο Επέστρε ψεν ὁ πόνος αὐτοῦ εἰς κεφαλὴν αὐτοῦ, καὶ ἐπὶ κλο ρυφὴν αὐτοῦ ἡ ἀδικία αὐτοῦ κατῆλθε . • Καὶ οὕτως μὲν ὁ δυσσεβὴς καὶ οἱ ὅμοιοι αὐτοῦ ἔδυσαν ὡσεὶ μόλυβδο; ἐν ὕδατι σφοδρῶς 887. 'Ο δὲ θεῖος Κωνσταντίνος Θεὸν τοῖς ἔργοις ἀνυμνήσας, ἐπὶ Ῥώμην μετ' ἐπινικίων εἰσελαύνει 8, πάντων ἀθρόως αὐτὸν ἅμα γυναιξὶ καὶ κομιδῇ νηπίων καὶ σὺν παντὶ δήμῳ Ῥωμαίων φαιδροῖς ὄμμασιν εν οἷα λυτρωτὴν καὶ σωτῆρα τε καὶ εὐεργέτην μετ' εὐ φημιῶν καὶ ἀπλήστου χαρᾶς ὑποδεχομένων 4. Ο δὲ ὥσπερ ἔμφυτον τὴν εἰς Θεὸν εὐσέβειαν κεκτημέν νος μηδ' όλως ει ἐπὶ ταῖς βοαῖς ὑποσαλευόμενος μηδὲ τοῖς ἐπαίνοις ἐπαιρόμενος, εὖ μάλα τῆς ἐκ Θεοῦ συναισθόμενος βοηθείας, αὐτίκα τοῦ σωτη ρίου πάθους τὸ τρόπαιον ὑπὸ χειρὸς ἰδίας ἐπὶ κίονος ἀνατεθῆναι προστάττει, καὶ τὴν Παρα- σκευὴν καὶ τὴν Κυριακὴν τιμᾶσθαι προσέταξεν, τὴν μὲν διὰ τὸν σταυρὸν, τὴν δὲ διὰ τὴν ἀνάστασιν καὶ σταυρῷ μηκέτι καταδικάζεσθαι ἄνθρωπον. ΒΙΒΛΟΣ Δ'. ΑΡΧΗ ΣΥΝ ΘΕΟ ΤΗΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ. ΡΟΗ'. Βασιλεία Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου. • Μετά ο Μαξέντιον εβασίλευσε Κωνσταντίνος ὁ Μέγας ἔτη σε λα' 46, ὃς εὐθέως διατάγματα " εἰς πᾶσαν τὴν οἰκουμένην ἐξέπεμψε τοὺς ἐν ἐξορία κα Χριστιανούς μετὰ τιμῆς ἐπανέρχεσθαι εἰς οὐ τὰ ίδια (καὶ) τοὺς μὲν ναοὺς τῶν εἰδώλων καταστρέ συν. ἐφ᾽ ᾧ ἦν λάκκον εἰς ἐμπ. εἰς βόθρον ἐν εἰργάσατο αυτός γε πρῶτος ὁ είσο ἂν ἀ. σκάφεσι ζ. εὖ μάλα Οι ὀλέθρου καθ' ἑαυτοῦ ἂν εἰπεῖν λ. ώ. καὶ ἀνέσκαψεν ά. καὶ ἐμπεσείται ΣΙΥΙ, 27: Ο ὀρύσσων βόθρον εἰς αὐτὸν ἐμπεσεῖται. επιστρέψει δε καταβήσεται Ταύτῃ δὴ δυσσεβέστατος, εἶτα δὲ καὶ οἱ ἀμφ' αὐτὸν ὑπασπισταί εὐκ ἐδ. ὡ. μ. ἐν. ύ. σφοδρῷ καὶ ὅσα τούτοις ἀδελφά τε καὶ ἐμφερή Κ. τῷ καθηγεμόνι καὶ τῆς νίκης Θεῷ αὐτοῖς ἐ. ήλαυνε ά. ἄμπ κ. ν. καὶ γ. τῆς δὲ ἀπὸ τῆς συγκλήτου βουλῆς καὶ τῶν ἄλλων διασημοτάτων σὺν αὐταῖς ψυχαῖς το ὑποδεχόμενοι μηδ' ἐπ. τοῖς ἐπ. παιον π. δ. χεῖρα ἰδίας εἰκόνος. Ο δὲ θεῖος οὗτος Κωνσταντίνος εἰς τὴν τῶν τυράννων τούτων διάν σωτηρίου τρό έστη κατάλυσιν καὶ τὸν Μαξ. ἀναιρεῖ, ὥστε καὶ τὸ τοῦ σταυροῦ σημεῖον Θεὸς εἰς συμμαχίαν αὐτῷ παρέσχετο. Τῷ ιδ' ἔτει, κτλ. * Μετὰ δὲ Μ. Δ. λα' Ρ, ἔτη λβ' Υ. 2, Μ. 1,2, οὐ ζήσας ἔτη ξε' δι πανταχοῦ ἐξ. ἐξορίαις γ. 1. » προς Υ. 1. - · ἔτη λγ' GEORGII HAMARTOLI ponte junxerat, exitialem machinam sibi paravit, et in foveam quam fodit incidit, et ‹ conversus est dolor ejus in caput ejus, et in verticem ipsius iniquitas ejus descendit. » - Et ita quidem im- pius et similes ejus submersi sunt quasi plumbum in aquis vehementer. » Divus autem Constantinus, Deo pro factis celebrato, in hymnis triumpha- libus Romam ingreditur, omnibus confertim ipsum, cum mulieribus et liberis plurimis, et cum omni populo Roma:orum, radiantibus oculis, ut redem- ptorem et salvatorem et bene meritum, cum lau- dibus et inexplebili lætitia excipientibus. Ille autem, quasi insitam erga Deum pietatem pos- sidens, nec prorsus clamoribus motus, neque laudibus erectus, affatim auxilii divini conscius, statim naudat ut salutaris passionis tropæum ɔamu sua in columnam erigeretur, et Parasceven et Dominicam honorari præcipit, illam quidem ob crucem, hanc vero ob resurrectionem, et vetat ne quis in posterum ad crucem condemnetur homo. > - - LIBER QUARTUS. INITIUM Cum Deo CHRISTIANORUM REGNI ET DE CONSTANTINO MAGNO. CLXXVIII. Regnum Constantini Magni. Post Maxentium regnavit Constantinus Magnus unum et triginta annos ; qui prompte per univer- sum orbem edicta misit ut degentes in exsilio Christiani cum honore in propria regrederentur, idolorum templa everterentur, ædificarentur eccle- C Variæ lectiones et notæ. - cod. cf. Eccl. x, - Eus. add. Eus. Eus. Eus. e Ps. vi, 15. 6, Prov. Eus. ut Ps. vi, 15,16. Ps. Eus. Eus. av. Eus. tus. Eus. add. Eus. cod. Eus. Eus. Sym. 30. (521) Ced: 478,36. sed om. V. 1. L. P. V. ' Leo, 8. Ταῦτά γε

σχολάσαι αὐτὸν ἐν ἐπὶ χρόνον ἕνα τῆς φθορᾶς τῶν Β Ει : « Ει : • ἀνθρώπων, καὶ πιστεύομεν πάντες καὶ βαπτιζό μεθα). » Ο δὲ οι Σίλβεστρος κατελθὼν καὶ οἰκίσκον μικρὸν εὑρὼν ἔχοντα θύραν χαλκήν, ἔνθα ὁ δράκων ὑπῆρχε, καὶ ταύτην δ' ἐπὶ τῷ ὀνόματι Χριστοῦ κλείσας καὶ ἀπελθὼν Β, οὐκέτι ἐξῆλθεν ἡ δράκων. Διελθόντων δὲ χρόνων βʹ, πάντες οἱ πρώην διὰ θυ σιῶν τὸν δράκοντα θεραπεύοντες καὶ ἄλλοι πολλο προσελθόντες τῷ ἁγίῳ Σιλβέστρῳ ἐβαπτίζοντο. • - (2) Τοῦ δὲ θείου Κωνσταντίνου συναθροίσαντος Ἰουδαίους, ἱερεῖς τε καὶ γραμματείς ρκ' πρὸς τὸ διαλεχθῆναι μετά Σιλβέστρου εἰς τελείαν φανέρωσιν τῆς ἀληθείας καὶ ἀνατροπὴν τῆς Ἰουδαϊκῆς ἀν αισχυντίας καὶ φλυαρίας, συνῆλθε πᾶσα σχεδὸν ἡ πόλις ἔμπροσθεν τοῦ βασιλέως, ἀκοῦσαι τῆς δια- λέξεως ἀμφοτέρων περὶ τῆς δ' Χριστοῦ πίστεως. Καὶ οἱ μὲν Ἰουδαῖοι ἀπήρξαντο πρὸς Σιλβεστρο λέγειν οὕτως· ι Ποία Γραφή περὶ τοῦ Υἱοῦ τῆς Μαρίας προείπε, καὶ ποῖος αὐτὸν προφήτης το Θεὸν ἐκ Μαρίας γεννησόμενον προανήγγειλε;» Ὁ δὲ το Σίλβεστρος ἀποκριθεὶς εἶπε· (ε Πάνυ πλανᾶσθε μή εἰδότες ἀληθῶς τὰς Γραφὰς μήτε τὴν ἐν αὐταῖς οι ἐγκειμένην μυστικὴν διδασκαλίαν.) περὶ γὰρ τίνος » Ησαΐα; 98. εἶπεν ὁ μέγας • Ἰδοὺ ἡ παρθένος ἐν γαστρὶ ἕξει καὶ τέξεται υἱὸν, καὶ καλέσουσι τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἐμμανουή - ἐστι μεθερμηνευό Μεθ᾿ ἡμῶν ὁ Θεός·, καί * « Πρὶν ἢ μενον γνῶναι τὸ παιδίον καλεῖν πατέρα ή μητέρα, λήψεται δύναμιν Δαμασκοῦ καὶ τὰ σκύλα Σαμαρείας Έναντι βασιλέως Ασσυρίων; » Καὶ ἄλλος 16. « Ανα τελεῖ ἄστρον ἐξ Ἰακὼβ ε, καὶ ἀναστήσεται ἄνθρω πος ἐξ Ισραὴλ τι καὶ συντρίψει να τοὺς ἄρχοντας Μωάβ · ν και 1. • Ἐξελεύσεται ἄνθρωπος ἐκ τοῦ σπέρματος αὐτοῦ καὶ κυριεύσει ἐθνῶν πολλῶν. » (1044) Ὅτι μὲν οὖν ἄνθρωπος φανήσεται, διὰ τού των προκαταγγέλλεται, ὅτι δὲ Κύριος πάντων, προ σημαίνουσι πάλιν • Ιδού Κύριος φάσκοντες κάθηται * ἐπὶ νεφέλης κούφης καὶ ἥξει εἰς Αἴγυ πτον· [καὶ σεισθήσονται τὰ χειροποίητα Αἰγύπτου και • Ιδού Κύριος, ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἥξει καὶ σώσει ἡμᾶς, καὶ τότε ἀνοιχθήσονται • ὀφθαλμοὶ τυφλών, καὶ ὦτα κωφῶν ἀκούσονται, καὶ ἀλεῖται ὡς ἔλαφος ὁ χωλὸς, καὶ τρανὴ ἔσται γλῶσσα μογιλάλων. Η μὲν οὖν προφητεία Θεὸν ἐπιδημεῖν (προλέγει· τὰ δὲ σημεῖα καὶ τὸν χρόνον τῆς παρουσίας γνωρίζει. Τότε γὰρ ταῦτα πεπλήρωνται, ἅπερ οὐδέποτε γεγόν xαν γε σε ταῦτα ὡς ἐπὶ ἐν. Χριστοῦ Γ. 1. οι ἀνελθών Τ. 1. 15-488,10. Τῷ δ' (ιδ) ἔτει τῆς βασιλείας τοῦ εὐσεβεστάτου και μεγάλου Κ. διάλεξις γέγονεν ἐν Ῥώμη Χριστιανῶν καὶ Ἰουδαίων καὶ τῶν μὲν Χρ. ὁ μέγας ἡγεῖτο Σ. πάπας ὢν τῆς Ῥώμης, κτλ. ' τοῦ Καὶ ὁ Ἰουδαῖος εἶπεν· Οὐ μόνον περὶ τῆς γεννήσεως τοῦ ὑμετέρου Χϋ — ἐρωτηθείς περὶ μόνης τῆς γεννήσεως ἐδίδαξας ὀλίγα τινά, κτλ. δ. λ. οι πρ. ἐκ. Μ. γεννηθῆναι Μ. 1.2. το Ὁ ἅγιος Σ. ἔφη π. τ. ὁ μ. 'Η. ἔφη τὴν ἀ. Μ. 1,2. π. το δ μέγας Η. έ. π. τ. γὰρ ὁ μ. Η. Ε. π. γὰρ τ. Η. Ε. Ὁ δὲ θεόπτης Μωυσῆς Υ. 1, ὁ δὲ Βαλαὰμ γ. 2. Καὶ ὁ Βαλαάμ φησίν Ιακώς 11. 2. 'Ιηλ. εν καὶ θραύσει τοὺς ἀρχηγούς Μ. και προνομεύσει τους υἱοὺς Σηθ καὶ κατακυ ριεύσε έ. π. Μωάβ και άναστ. Μ 1,2?. οἱ προφῆται καθήσεται Πλημ • 197. GEORGII HAMARTOLI compelle ad unum annum ; et credimus omnes et A baptizamur. › Silvester autem egressus parvum cum ærea janua habitaculum, ubi erat draco, in- venit, et postquam, in nomine Christi clausa janua, rediisset, non amplius draco exivit. Labentibus au- tem duobus annis, omnes qui pridie sacrificiis draconem colebant et alii multi ad sanctum Silve- strum accedentes baptizabantur. Cum autem divinus Constantinus convocasset Judæos, sacerdotesque et scribas numero centum et viginti, ut disputarent cum Silvestro, ad perfe- ctam veritatis demonstrationem et Judaica impu- dentiæ ac ineptiarum repulsionem, tota fere civitas ante regem_convenit ad audiendam utriusque partis collationem circa Christi fidem. Judæi sic ad Sil- vestrum dicere cœperunt : « Quænam Scriptura de Filio Mariæ vaticinata est, et quisnam propheta ipsum Deum ex Maria nascendum prænuntiavit? > Silvester autem respondens : Plane erralis, ait, nescientes Scripturas, nec mysticam in eis jacen- tem doetrinam. De quo enim ait magnus Isaias : . Eece Virgo concipiet et pariet filium, et vocabunt nomen ejus Emmanuel, quod est interpretatum nobiscum Deus ; s et : e Antequam scial puer vocare patrem aut matrem, accipiet Damasci po- tentiam et Samariæ spolia coram rege Assyriorumı? › Et alius Orietur stella ex Jacob et surget homo ex Israel, et conteret principes Moab. » Ex- surget homo ex semine ejus et dominabitur genti- bus multis. Quod quidem homo videbitur, ab his prænuntiatur; quod autem omnium erit Domi- nus, rursus significant dicentes: • Ecce Dominus ascendet super nubem levem et ingredietur Ægy- plum, et commovebuntur simulacra Ægypti. » Ecce Deus noster veniet et salvabit nos, et tune aperientur oculi cæcorum el aures surdorum audient, et saliet sicut cervus claudus, et soluta erit lingua balborum. Prophetia ergo Deum ad- futurum prædicit; signa autem et tempus adventus significat. Tunc enim hæc impleta sunt quæ nun- quam prius evenerant sub aliquo in Israel. Circa autem Passionem ejus rursum ait: Vir dolorum sciens infirmitatem ferre; despertus est nec repu- ratus. Ipse iniquitates nostras portat et pro nobis patitur. Et nos reputavimus eum esse in labore, V. . C Variæ lectiones et notæ. D • . 3. - o add v. 1. 8t add. V. 1. V. 1. add. 1.1. " Ced. - V. 1,2 M. 1,2? V. 1, ex M. om. Ced. Ged. V. 1. V. 2, M. 1,2. • Isa. vul, 14: Matth. vill, 4. Ced. Num. add. V. 1, post V. 1,2. pro Cedi. * om. Slav. om. V. 1.2, add. ed. . XXIV, 17. . XIX, 1. V. 1. • Isa. xxxv, 6. "¿vory,s. V. 2, M. 1,2. .. 12. Μ. 1.2?). Θα θυσίαν Τ. 1. σε β' περὶ τῆς διαλέξεως Σιλβέστρου καὶ τῶν Ἰουδαίων V. 1, Ced. 478. 1. 23. Ο καθερμ. V. 2, oin. Cel. V. 1.

σχολάσαι αὐτὸν ἐν ἐπὶ χρόνον ἕνα τῆς φθορᾶς τῶν Β Ει : « Ει : • ἀνθρώπων, καὶ πιστεύομεν πάντες καὶ βαπτιζό μεθα). » Ο δὲ οι Σίλβεστρος κατελθὼν καὶ οἰκίσκον μικρὸν εὑρὼν ἔχοντα θύραν χαλκήν, ἔνθα ὁ δράκων ὑπῆρχε, καὶ ταύτην δ' ἐπὶ τῷ ὀνόματι Χριστοῦ κλείσας καὶ ἀπελθὼν Β, οὐκέτι ἐξῆλθεν ἡ δράκων. Διελθόντων δὲ χρόνων βʹ, πάντες οἱ πρώην διὰ θυ σιῶν τὸν δράκοντα θεραπεύοντες καὶ ἄλλοι πολλο προσελθόντες τῷ ἁγίῳ Σιλβέστρῳ ἐβαπτίζοντο. • - (2) Τοῦ δὲ θείου Κωνσταντίνου συναθροίσαντος Ἰουδαίους, ἱερεῖς τε καὶ γραμματείς ρκ' πρὸς τὸ διαλεχθῆναι μετά Σιλβέστρου εἰς τελείαν φανέρωσιν τῆς ἀληθείας καὶ ἀνατροπὴν τῆς Ἰουδαϊκῆς ἀν αισχυντίας καὶ φλυαρίας, συνῆλθε πᾶσα σχεδὸν ἡ πόλις ἔμπροσθεν τοῦ βασιλέως, ἀκοῦσαι τῆς δια- λέξεως ἀμφοτέρων περὶ τῆς δ' Χριστοῦ πίστεως. Καὶ οἱ μὲν Ἰουδαῖοι ἀπήρξαντο πρὸς Σιλβεστρο λέγειν οὕτως· ι Ποία Γραφή περὶ τοῦ Υἱοῦ τῆς Μαρίας προείπε, καὶ ποῖος αὐτὸν προφήτης το Θεὸν ἐκ Μαρίας γεννησόμενον προανήγγειλε;» Ὁ δὲ το Σίλβεστρος ἀποκριθεὶς εἶπε· (ε Πάνυ πλανᾶσθε μή εἰδότες ἀληθῶς τὰς Γραφὰς μήτε τὴν ἐν αὐταῖς οι ἐγκειμένην μυστικὴν διδασκαλίαν.) περὶ γὰρ τίνος » Ησαΐα; 98. εἶπεν ὁ μέγας • Ἰδοὺ ἡ παρθένος ἐν γαστρὶ ἕξει καὶ τέξεται υἱὸν, καὶ καλέσουσι τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἐμμανουή - ἐστι μεθερμηνευό Μεθ᾿ ἡμῶν ὁ Θεός·, καί * « Πρὶν ἢ μενον γνῶναι τὸ παιδίον καλεῖν πατέρα ή μητέρα, λήψεται δύναμιν Δαμασκοῦ καὶ τὰ σκύλα Σαμαρείας Έναντι βασιλέως Ασσυρίων; » Καὶ ἄλλος 16. « Ανα τελεῖ ἄστρον ἐξ Ἰακὼβ ε, καὶ ἀναστήσεται ἄνθρω πος ἐξ Ισραὴλ τι καὶ συντρίψει να τοὺς ἄρχοντας Μωάβ · ν και 1. • Ἐξελεύσεται ἄνθρωπος ἐκ τοῦ σπέρματος αὐτοῦ καὶ κυριεύσει ἐθνῶν πολλῶν. » (1044) Ὅτι μὲν οὖν ἄνθρωπος φανήσεται, διὰ τού των προκαταγγέλλεται, ὅτι δὲ Κύριος πάντων, προ σημαίνουσι πάλιν • Ιδού Κύριος φάσκοντες κάθηται * ἐπὶ νεφέλης κούφης καὶ ἥξει εἰς Αἴγυ πτον· [καὶ σεισθήσονται τὰ χειροποίητα Αἰγύπτου και • Ιδού Κύριος, ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἥξει καὶ σώσει ἡμᾶς, καὶ τότε ἀνοιχθήσονται • ὀφθαλμοὶ τυφλών, καὶ ὦτα κωφῶν ἀκούσονται, καὶ ἀλεῖται ὡς ἔλαφος ὁ χωλὸς, καὶ τρανὴ ἔσται γλῶσσα μογιλάλων. Η μὲν οὖν προφητεία Θεὸν ἐπιδημεῖν (προλέγει· τὰ δὲ σημεῖα καὶ τὸν χρόνον τῆς παρουσίας γνωρίζει. Τότε γὰρ ταῦτα πεπλήρωνται, ἅπερ οὐδέποτε γεγόν xαν γε σε ταῦτα ὡς ἐπὶ ἐν. Χριστοῦ Γ. 1. οι ἀνελθών Τ. 1. 15-488,10. Τῷ δ' (ιδ) ἔτει τῆς βασιλείας τοῦ εὐσεβεστάτου και μεγάλου Κ. διάλεξις γέγονεν ἐν Ῥώμη Χριστιανῶν καὶ Ἰουδαίων καὶ τῶν μὲν Χρ. ὁ μέγας ἡγεῖτο Σ. πάπας ὢν τῆς Ῥώμης, κτλ. ' τοῦ Καὶ ὁ Ἰουδαῖος εἶπεν· Οὐ μόνον περὶ τῆς γεννήσεως τοῦ ὑμετέρου Χϋ — ἐρωτηθείς περὶ μόνης τῆς γεννήσεως ἐδίδαξας ὀλίγα τινά, κτλ. δ. λ. οι πρ. ἐκ. Μ. γεννηθῆναι Μ. 1.2. το Ὁ ἅγιος Σ. ἔφη π. τ. ὁ μ. 'Η. ἔφη τὴν ἀ. Μ. 1,2. π. το δ μέγας Η. έ. π. τ. γὰρ ὁ μ. Η. Ε. π. γὰρ τ. Η. Ε. Ὁ δὲ θεόπτης Μωυσῆς Υ. 1, ὁ δὲ Βαλαὰμ γ. 2. Καὶ ὁ Βαλαάμ φησίν Ιακώς 11. 2. 'Ιηλ. εν καὶ θραύσει τοὺς ἀρχηγούς Μ. και προνομεύσει τους υἱοὺς Σηθ καὶ κατακυ ριεύσε έ. π. Μωάβ και άναστ. Μ 1,2?. οἱ προφῆται καθήσεται Πλημ • 197. GEORGII HAMARTOLI compelle ad unum annum ; et credimus omnes et A baptizamur. › Silvester autem egressus parvum cum ærea janua habitaculum, ubi erat draco, in- venit, et postquam, in nomine Christi clausa janua, rediisset, non amplius draco exivit. Labentibus au- tem duobus annis, omnes qui pridie sacrificiis draconem colebant et alii multi ad sanctum Silve- strum accedentes baptizabantur. Cum autem divinus Constantinus convocasset Judæos, sacerdotesque et scribas numero centum et viginti, ut disputarent cum Silvestro, ad perfe- ctam veritatis demonstrationem et Judaica impu- dentiæ ac ineptiarum repulsionem, tota fere civitas ante regem_convenit ad audiendam utriusque partis collationem circa Christi fidem. Judæi sic ad Sil- vestrum dicere cœperunt : « Quænam Scriptura de Filio Mariæ vaticinata est, et quisnam propheta ipsum Deum ex Maria nascendum prænuntiavit? > Silvester autem respondens : Plane erralis, ait, nescientes Scripturas, nec mysticam in eis jacen- tem doetrinam. De quo enim ait magnus Isaias : . Eece Virgo concipiet et pariet filium, et vocabunt nomen ejus Emmanuel, quod est interpretatum nobiscum Deus ; s et : e Antequam scial puer vocare patrem aut matrem, accipiet Damasci po- tentiam et Samariæ spolia coram rege Assyriorumı? › Et alius Orietur stella ex Jacob et surget homo ex Israel, et conteret principes Moab. » Ex- surget homo ex semine ejus et dominabitur genti- bus multis. Quod quidem homo videbitur, ab his prænuntiatur; quod autem omnium erit Domi- nus, rursus significant dicentes: • Ecce Dominus ascendet super nubem levem et ingredietur Ægy- plum, et commovebuntur simulacra Ægypti. » Ecce Deus noster veniet et salvabit nos, et tune aperientur oculi cæcorum el aures surdorum audient, et saliet sicut cervus claudus, et soluta erit lingua balborum. Prophetia ergo Deum ad- futurum prædicit; signa autem et tempus adventus significat. Tunc enim hæc impleta sunt quæ nun- quam prius evenerant sub aliquo in Israel. Circa autem Passionem ejus rursum ait: Vir dolorum sciens infirmitatem ferre; despertus est nec repu- ratus. Ipse iniquitates nostras portat et pro nobis patitur. Et nos reputavimus eum esse in labore, V. . C Variæ lectiones et notæ. D • . 3. - o add v. 1. 8t add. V. 1. V. 1. add. 1.1. " Ced. - V. 1,2 M. 1,2? V. 1, ex M. om. Ced. Ged. V. 1. V. 2, M. 1,2. • Isa. vul, 14: Matth. vill, 4. Ced. Num. add. V. 1, post V. 1,2. pro Cedi. * om. Slav. om. V. 1.2, add. ed. . XXIV, 17. . XIX, 1. V. 1. • Isa. xxxv, 6. "¿vory,s. V. 2, M. 1,2. .. 12. Μ. 1.2?). Θα θυσίαν Τ. 1. σε β' περὶ τῆς διαλέξεως Σιλβέστρου καὶ τῶν Ἰουδαίων V. 1, Ced. 478. 1. 23. Ο καθερμ. V. 2, oin. Cel. V. 1.

των και ΖΟΥ στον θεα ἐς τὸ Τὴν ἡ 8:1- θελω Η θε με ταῖς ο τίνος ένας εν τη γενό Πρὶν ξ μίζεται ιαρείς; Ο Δια άνθρω σχολική ἐκ τοῦ λλων. Γ τὰ τού ι, προ Κύριος ; Αίγυ στου 1] · σώσει υφλών, Ελαφό γει· τά ωρίζει. ε γεγό Γ. Ι. Ρώμη περὶ ηθῆνα: Καλαάμ ግዛ። σταχυ མ - • νασι πρότερον (ὑπό τινος) ἐν τῷ Ἰσραήλ 1. Περὶ δὲ τοῦ πάθους αὐτοῦ πάλιν φησίν " "Ανθρωπος ἐν πληγῇ ὧν καὶ εἰδὼς φέρειν μαλακίαν - ήτιμάσθη καὶ οὐκ ἐλογίσθη. Οὗτος τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν φέρει καὶ περὶ ἡμῶν ὀδυνᾶται· καὶ ἡμεῖς ἐλογισάμεθα αὐτὸν εἶναι ἐν πόνῳ, καὶ ἐν πληγῇ, καὶ ἐν κακώσει· αὐτὸς δὲ ἐτραυματίσθη διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν παιδεία εἰρήνης ἡμῶν ἐπ' αὐτῷ· τῷ μώλωπι αὐτοῦ ἡμεῖς ἰάθημεν· ν και • Οτι αἴρεται ἀπὸ τῆς γῆς ἡ ζωὴ αὐτοῦ· τὴν δὲ γενεὰν αὐτοῦ τίς διηγήσε- ται; » Καὶ Μωσης 13. « Οψεσθε τὴν ζωὴν ὑμῶν κρεμαμένην ἀπέναντι τῶν ὀφθαλμῶν ὑμῶν, καὶ οὐ μὴ πιστεύσητε. » Καὶ Δαυΐδ λέγει ἐκ προσώπου τοῦ Χριστοῦ · ι Ωρυξαν χειράς μου καὶ πόδας μου, και ο Διεμερίσαντο τὰ ἱμάτιά μου ἑαυτοῖς, ο 18. καὶ τὰ ἑξῆς. — Οτι δὲ καὶ τῶν ἐθνῶν ἐλπὶς ἦν, ὁ μὲν Ἰακώβ (προ)εἶπεν 16. • Οὐκ ἐκλείψει ἄρχων ἐξ Ἰούδα καὶ "' ἡγούμενος ἐκ τῶν μηρών αὐτοῦ ἕως ἂν ἔλθῃ ὅ ἀπόκειται, καὶ αὐτὸς προσ- δοκία ἔθνων· ο [ὁ δὲ 'Ησαΐας ἔφη . • Καὶ ἔστα: ἡ ρίζα τοῦ Ἰεσσαὶ καὶ ὁ ἀνιστάμενος ἄρχειν ἐθνῶν.] ἐπ' αὐτῷ ἔθνη ἐλπιοῦσιν. » Καὶ ταῦτα μὲν εἰ ὀλίγα πρὸς ἀπόδειξιν τῶν γενομένων· πᾶσα δὲ Γραφή πέπλησται διελέγχουσα τὴν ὑμετέραν ἀπιστίαν. Τίς γὰρ (πώ) ποτε τῶν ἐν ταῖς θείαις Γραφαῖς ἱστορηθέν των δικαίων καὶ προφητῶν ἁγίων ἐκ παρθένου μόνη; ἔσχε τὴν τοῦ σώματος σύστασιν; Τίνος δὲ τῆς γεννήσεως ως προέδραμεν ἀστὴρ ἐν οὐρανοῖς καὶ τὸν γεννηθέντα διεσήμανε τῇ οἰκουμένῃ; Τίς πάλιν ο βασιλεὺς πρὶν ἰσχῦσαι ο καλεῖν πατέρα ἢ μητέρα 5, ἐβασίλευσε καὶ τρόπαια κατὰ τῶν ἐχθρῶν εἴληφε " ; Τις ἄρα γέγονε βασιλεύς Ισραήλ 30, ἐφ᾽ ἂν τὰ ἔθνη πάντα τὴν ἐλπίδα οι τέθεινται καὶ οὐχὶ μᾶλλον αὐτοῖς ἠναντιοῦντο πανταχόθεν; ἕως γὰρ συνίστατο Ἱερουσαλήμ, πόλεμος ἄσπονδος ἦν σε αὐτοῖς, καὶ διεμάχοντο πρὸς τὸν Ἰσραήλ 3, Αστύ- ριοι μὲν θλίβοντες, Αἰγύπτιοι δὲ διώκοντες, (Βα- Ευλώνιοι κατατρύχοντες, Σύροι δὲ ἀντι) πολε μοῦντες. Η οὐχ ὁ μὲν Δαυΐδ τους ο Μωαβίτας (καὶ τους Σύρους 10) ἐπολέμει καὶ ἐπολεμεῖτο, ὁ δὲ Ἰω· σίας τοὺς πλησίον παρεφυλάττετο; Καὶ μέντοι καὶ Εζεκίας ἐδειλία τὴν ἀλαζονείαν τοῦ Σεναχειρίμ· καὶ τῷ μὲν Ἰησοῦ οἱ Χαναναίοι το ηναντιοῦντο, τῷ δὲ Μωσεί κι Αμαληκ κατεστρατεύετο 45. Καὶ ὅλως ἄσπονδον ἦν τοῖς ἔθνεσι πρὸς τὸν Ἰσραὴλ τὰ σ τῆς φιλίας, ὡς μέχρι νῦν μαρτυροῦσι τὰ πράγματα • Ιλημ xις, : "Οψονται πάντες ἐκ πρ. τοῦ Χῦ λ. Εt : ‹ καὶ μεμαλάκηται διὰ τὰς ἀνομίας ἡμῶν εἰς ὃν ἐξεκέντησαν φησί Μ. 1,2?) οὔτε ἡγ. ᾧ ἀπὸ το ν. 1,2, Μ. 1,2, τὰ ἀποκείμενα αὐτῷ φησίν Μ. 1,2. οὖν Μ. 1.2. • Ιστορουμένων τὴν γέννησιν ε' τίς δὲ β. τις π. βασιλ. τίς π. βασιλέων Ν. 1,2, Η. 1,2. " ίσχυσε Μ. 1.2. ειληφέναι Μ. 1,2. οὖν ἐν αὐτ Τλημ τῇ ἐλπίδι τέθηνται τῷ ἐν Μ. 2. Τλημ ν. 1,2, Μ. 1,2. ώς Σύριοι δέ γ. 1,2, Μ. 1,2. δι' τοῖς, κτλ. Ασσυρίους ἐδειλίασε Μ. 1,2. Η Αμμοβραίοι Μ. δ 'Αμ. Μ. τῷ 'Α. Μ. 1,2. αντεστρ. σε Καὶ ὄντως ἀ. ἦν τῷ Ἰ. πρ. τὰ ἔθνη Καὶ ὅλως ἀ. ἦν τοῖς ἐ. π. τὸν Ἰλημ καὶ ὁ λαὸς ἄσπονδος ἦν ἐν τ. κ. τ. τὴν Ισραήλ Ν. 2, Μ. 1, 2. τό? και να γράμματα KQJY. TEM; Sto ji add. ; Maith. CHRONICON. - LIB. 1V. B A in plaga, et in tormentis. Ipse autem vulneratus est V. 2. Isa. LIII, 5. Zachariæ verba runt. add. V. 2, M. 1,2. V. 1. D propter delicta nostra : disciplina pacis nostræ super eum : livore ejus nos sanati sumus. Aufertur e terra vita ejus : generationem autem illius quis enarrabit ? . Et Moyses : « Videbitis. vitam vestram suspensam ante oculos vestros et non credetis. David quoque dicit in persona Christi : « Foderunt manus meas et pedes meos ; » et Diviserunt sibi vestimenta mea et reliqua. Quod autem et gentium spes esset, Jacob quidem prædixit : « Non defciel dux e Juda, nec princeps femoribus ejus, donec veniat qui exspectatur, et ipse erit exspectatio gentium. »Isaias autem ait : . Et erit radix Jesse et exsurgens regere gentes : in ipso gentes sperabunt. › Hæc quidem pauca. sint ad demonstrationem eorum quæ facta sunt : omnis autem Scriptura repletur verbis infi- delitatem vestram confutantibus. Quis enim un- quam ex justis in sacris Scripturis memoratis et sanctis prophetis de Virgine sola corporis substan- tiam tenuit? Cujus nativitatem præcedebat stella in caelo, et natum mundo annuntiavit. Quisnam rex antequam posset vocare patrem aut matrem regnavit, et tropæa inimicis eripuit ? Quis autem rex Israel fuit, in quo cunctæ gentes speraverint et non potius occasionem sibi undique colluctandi repere- rint? Dum enim staret Jerusalem, ipsis erat impla - cabile bellum, et pugnabant contra Israel Assyrii qui- dem opprimentes, Ægyptii vero persequentes, Baby- lonii conlerentes, Syrii autem reluctantes. Nonne David Moabitas et Syrios oppugnabat et oppugnabatur ab eis, et Josias vicinos observabat? Ezechias autem jactantiam Sennacherib pertimescebat; Josue Cha- nanæi reluctabantur et Moysi Amalec præliabatur. Prorsus implacabiles erant gentes contra Israel in iis quæ respiciunt amicitiam, ut usque nunc. acta testantur. Tunc respondentes Scribæ di- xerunt : • Non negamus hæc esse scripta : exspe- clamus autern qui nondum advenit, Deum Verbum., Silvester ait: Quomodo non audistis Daniel aperte prædicentem et tempus et adventum Salvatoris ? Di- cit enim angelus conferens cum illo: ‹ Septuaginta hebdomades coucisæ sunt super populum tuum et super civitatem sanctam, ut finem accipiat pec- calum, et expietur iniquitas, et expungatur deli- ctum, et deleatur injustitia, et adducatur fustilia. c Varia lectiones et notæ. Ced. V. 1, ex fa. e glossemate in textum codicis M. irrepse- it Isa. Lili, 8. Deut. xxvIII, 66. add. V. (2, Ps. XXII, Gen. XLIX, 10. 6,18. V. 1,2. Isa. XI, Gen. add. V. 1,2, t add. V. 1,2, Ced. Ged. Ced. cod. xal add. M. 1,2. * ss add. add. Ced. V. 1. Ced. V. 1,2, M. 1,2. V. 1,2. cod. Ged. " add. I. ' V. 1. Ced. cod. • Ced. V. 1. « Ced. V. 1. V. 2, Ced. V. 1,2, M. 1,2. Ced. V. 1. is add. cod. Ged. 1. 478, 1. 7. 6 10. 20

των και ΖΟΥ στον θεα ἐς τὸ Τὴν ἡ 8:1- θελω Η θε με ταῖς ο τίνος ένας εν τη γενό Πρὶν ξ μίζεται ιαρείς; Ο Δια άνθρω σχολική ἐκ τοῦ λλων. Γ τὰ τού ι, προ Κύριος ; Αίγυ στου 1] · σώσει υφλών, Ελαφό γει· τά ωρίζει. ε γεγό Γ. Ι. Ρώμη περὶ ηθῆνα: Καλαάμ ግዛ። σταχυ མ - • νασι πρότερον (ὑπό τινος) ἐν τῷ Ἰσραήλ 1. Περὶ δὲ τοῦ πάθους αὐτοῦ πάλιν φησίν " "Ανθρωπος ἐν πληγῇ ὧν καὶ εἰδὼς φέρειν μαλακίαν - ήτιμάσθη καὶ οὐκ ἐλογίσθη. Οὗτος τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν φέρει καὶ περὶ ἡμῶν ὀδυνᾶται· καὶ ἡμεῖς ἐλογισάμεθα αὐτὸν εἶναι ἐν πόνῳ, καὶ ἐν πληγῇ, καὶ ἐν κακώσει· αὐτὸς δὲ ἐτραυματίσθη διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν παιδεία εἰρήνης ἡμῶν ἐπ' αὐτῷ· τῷ μώλωπι αὐτοῦ ἡμεῖς ἰάθημεν· ν και • Οτι αἴρεται ἀπὸ τῆς γῆς ἡ ζωὴ αὐτοῦ· τὴν δὲ γενεὰν αὐτοῦ τίς διηγήσε- ται; » Καὶ Μωσης 13. « Οψεσθε τὴν ζωὴν ὑμῶν κρεμαμένην ἀπέναντι τῶν ὀφθαλμῶν ὑμῶν, καὶ οὐ μὴ πιστεύσητε. » Καὶ Δαυΐδ λέγει ἐκ προσώπου τοῦ Χριστοῦ · ι Ωρυξαν χειράς μου καὶ πόδας μου, και ο Διεμερίσαντο τὰ ἱμάτιά μου ἑαυτοῖς, ο 18. καὶ τὰ ἑξῆς. — Οτι δὲ καὶ τῶν ἐθνῶν ἐλπὶς ἦν, ὁ μὲν Ἰακώβ (προ)εἶπεν 16. • Οὐκ ἐκλείψει ἄρχων ἐξ Ἰούδα καὶ "' ἡγούμενος ἐκ τῶν μηρών αὐτοῦ ἕως ἂν ἔλθῃ ὅ ἀπόκειται, καὶ αὐτὸς προσ- δοκία ἔθνων· ο [ὁ δὲ 'Ησαΐας ἔφη . • Καὶ ἔστα: ἡ ρίζα τοῦ Ἰεσσαὶ καὶ ὁ ἀνιστάμενος ἄρχειν ἐθνῶν.] ἐπ' αὐτῷ ἔθνη ἐλπιοῦσιν. » Καὶ ταῦτα μὲν εἰ ὀλίγα πρὸς ἀπόδειξιν τῶν γενομένων· πᾶσα δὲ Γραφή πέπλησται διελέγχουσα τὴν ὑμετέραν ἀπιστίαν. Τίς γὰρ (πώ) ποτε τῶν ἐν ταῖς θείαις Γραφαῖς ἱστορηθέν των δικαίων καὶ προφητῶν ἁγίων ἐκ παρθένου μόνη; ἔσχε τὴν τοῦ σώματος σύστασιν; Τίνος δὲ τῆς γεννήσεως ως προέδραμεν ἀστὴρ ἐν οὐρανοῖς καὶ τὸν γεννηθέντα διεσήμανε τῇ οἰκουμένῃ; Τίς πάλιν ο βασιλεὺς πρὶν ἰσχῦσαι ο καλεῖν πατέρα ἢ μητέρα 5, ἐβασίλευσε καὶ τρόπαια κατὰ τῶν ἐχθρῶν εἴληφε " ; Τις ἄρα γέγονε βασιλεύς Ισραήλ 30, ἐφ᾽ ἂν τὰ ἔθνη πάντα τὴν ἐλπίδα οι τέθεινται καὶ οὐχὶ μᾶλλον αὐτοῖς ἠναντιοῦντο πανταχόθεν; ἕως γὰρ συνίστατο Ἱερουσαλήμ, πόλεμος ἄσπονδος ἦν σε αὐτοῖς, καὶ διεμάχοντο πρὸς τὸν Ἰσραήλ 3, Αστύ- ριοι μὲν θλίβοντες, Αἰγύπτιοι δὲ διώκοντες, (Βα- Ευλώνιοι κατατρύχοντες, Σύροι δὲ ἀντι) πολε μοῦντες. Η οὐχ ὁ μὲν Δαυΐδ τους ο Μωαβίτας (καὶ τους Σύρους 10) ἐπολέμει καὶ ἐπολεμεῖτο, ὁ δὲ Ἰω· σίας τοὺς πλησίον παρεφυλάττετο; Καὶ μέντοι καὶ Εζεκίας ἐδειλία τὴν ἀλαζονείαν τοῦ Σεναχειρίμ· καὶ τῷ μὲν Ἰησοῦ οἱ Χαναναίοι το ηναντιοῦντο, τῷ δὲ Μωσεί κι Αμαληκ κατεστρατεύετο 45. Καὶ ὅλως ἄσπονδον ἦν τοῖς ἔθνεσι πρὸς τὸν Ἰσραὴλ τὰ σ τῆς φιλίας, ὡς μέχρι νῦν μαρτυροῦσι τὰ πράγματα • Ιλημ xις, : "Οψονται πάντες ἐκ πρ. τοῦ Χῦ λ. Εt : ‹ καὶ μεμαλάκηται διὰ τὰς ἀνομίας ἡμῶν εἰς ὃν ἐξεκέντησαν φησί Μ. 1,2?) οὔτε ἡγ. ᾧ ἀπὸ το ν. 1,2, Μ. 1,2, τὰ ἀποκείμενα αὐτῷ φησίν Μ. 1,2. οὖν Μ. 1.2. • Ιστορουμένων τὴν γέννησιν ε' τίς δὲ β. τις π. βασιλ. τίς π. βασιλέων Ν. 1,2, Η. 1,2. " ίσχυσε Μ. 1.2. ειληφέναι Μ. 1,2. οὖν ἐν αὐτ Τλημ τῇ ἐλπίδι τέθηνται τῷ ἐν Μ. 2. Τλημ ν. 1,2, Μ. 1,2. ώς Σύριοι δέ γ. 1,2, Μ. 1,2. δι' τοῖς, κτλ. Ασσυρίους ἐδειλίασε Μ. 1,2. Η Αμμοβραίοι Μ. δ 'Αμ. Μ. τῷ 'Α. Μ. 1,2. αντεστρ. σε Καὶ ὄντως ἀ. ἦν τῷ Ἰ. πρ. τὰ ἔθνη Καὶ ὅλως ἀ. ἦν τοῖς ἐ. π. τὸν Ἰλημ καὶ ὁ λαὸς ἄσπονδος ἦν ἐν τ. κ. τ. τὴν Ισραήλ Ν. 2, Μ. 1, 2. τό? και να γράμματα KQJY. TEM; Sto ji add. ; Maith. CHRONICON. - LIB. 1V. B A in plaga, et in tormentis. Ipse autem vulneratus est V. 2. Isa. LIII, 5. Zachariæ verba runt. add. V. 2, M. 1,2. V. 1. D propter delicta nostra : disciplina pacis nostræ super eum : livore ejus nos sanati sumus. Aufertur e terra vita ejus : generationem autem illius quis enarrabit ? . Et Moyses : « Videbitis. vitam vestram suspensam ante oculos vestros et non credetis. David quoque dicit in persona Christi : « Foderunt manus meas et pedes meos ; » et Diviserunt sibi vestimenta mea et reliqua. Quod autem et gentium spes esset, Jacob quidem prædixit : « Non defciel dux e Juda, nec princeps femoribus ejus, donec veniat qui exspectatur, et ipse erit exspectatio gentium. »Isaias autem ait : . Et erit radix Jesse et exsurgens regere gentes : in ipso gentes sperabunt. › Hæc quidem pauca. sint ad demonstrationem eorum quæ facta sunt : omnis autem Scriptura repletur verbis infi- delitatem vestram confutantibus. Quis enim un- quam ex justis in sacris Scripturis memoratis et sanctis prophetis de Virgine sola corporis substan- tiam tenuit? Cujus nativitatem præcedebat stella in caelo, et natum mundo annuntiavit. Quisnam rex antequam posset vocare patrem aut matrem regnavit, et tropæa inimicis eripuit ? Quis autem rex Israel fuit, in quo cunctæ gentes speraverint et non potius occasionem sibi undique colluctandi repere- rint? Dum enim staret Jerusalem, ipsis erat impla - cabile bellum, et pugnabant contra Israel Assyrii qui- dem opprimentes, Ægyptii vero persequentes, Baby- lonii conlerentes, Syrii autem reluctantes. Nonne David Moabitas et Syrios oppugnabat et oppugnabatur ab eis, et Josias vicinos observabat? Ezechias autem jactantiam Sennacherib pertimescebat; Josue Cha- nanæi reluctabantur et Moysi Amalec præliabatur. Prorsus implacabiles erant gentes contra Israel in iis quæ respiciunt amicitiam, ut usque nunc. acta testantur. Tunc respondentes Scribæ di- xerunt : • Non negamus hæc esse scripta : exspe- clamus autern qui nondum advenit, Deum Verbum., Silvester ait: Quomodo non audistis Daniel aperte prædicentem et tempus et adventum Salvatoris ? Di- cit enim angelus conferens cum illo: ‹ Septuaginta hebdomades coucisæ sunt super populum tuum et super civitatem sanctam, ut finem accipiat pec- calum, et expietur iniquitas, et expungatur deli- ctum, et deleatur injustitia, et adducatur fustilia. c Varia lectiones et notæ. Ced. V. 1, ex fa. e glossemate in textum codicis M. irrepse- it Isa. Lili, 8. Deut. xxvIII, 66. add. V. (2, Ps. XXII, Gen. XLIX, 10. 6,18. V. 1,2. Isa. XI, Gen. add. V. 1,2, t add. V. 1,2, Ced. Ged. Ced. cod. xal add. M. 1,2. * ss add. add. Ced. V. 1. Ced. V. 1,2, M. 1,2. V. 1,2. cod. Ged. " add. I. ' V. 1. Ced. cod. • Ced. V. 1. « Ced. V. 1. V. 2, Ced. V. 1,2, M. 1,2. Ced. V. 1. is add. cod. Ged. 1. 478, 1. 7. 6 10. 20

Α Τότε ἀποκριθέντες οἱ ο Γραμματεῖς εἶπον· « Οὐκ ε. ἀρνούμεθα ὡς ταῦτα “ γέγραπται· προσδη - κῶμεν δὲ τὸν μηδέπω παραγενόμενον Θεόν Λόγον. » Ὁ δὲ Σίλβεστρος ἔφη· ι Καὶ πῶς οὐκ ἂν ἠκούσατε τοῦ Δανιὴλ προλέγοντος φανερῶς καὶ τὸν καιρὸν καὶ τὴν θείαν τοῦ Σωτῆρος το ἐπιδημίαν ; φησὶ γὰρ ὁ προσδιαλεγόμενος αὐτῷ ἄγγελος κι· . Ο' ἑβδομάδες συνετμήθησαν ἐπὶ τὸν λαόν σου καὶ ἐπὶ τὴν πόλιν τὴν ἁγίαν τοῦ συντελεσθῆναι ἁμαρτίαν, ο - ι καὶ τοῦ κι ἐξιλάσασθαι ἀδικίαν ", καὶ τοῦ σφραγίσαι [ἁμαρτίας τε καὶ σὲ ἀπαλείψαι οι ἀδικίας, καὶ τοῦ ἀγαγεῖν δικαιοσύνην αἰώνιον καὶ τοῦ σφραγίσει] ὅρασιν καὶ τοῦ χρίσαι {Αγιον]ἁγίων. (1045) Καὶ γνώ σῃ καὶ συνήσεις, ἀπὸ ἐξόδου λόγων * τοῦ ἀποκριθῆναι καὶ τοῦ οἰκοδομῆσαι τ8 Ιερουσαλήμ έως Χριστοῦ ἡγου Β μένου ἑβδομάδες ζ' καὶ ἑβδομάδες ξβ'. Καὶ πρὸς μὲν τοῖς ἄλλοις ἴσως προφασιζόμενοι εἰς μέλλοντα χρό νον ἀναβάλλεσθε τὰ γεγραμμένα. Τί δὲ πρὸς ταῦτα λέγειν ἢ ὄντως “ ἀντωπῆσαι οι δύνασθε, ὅπου γε καὶ ὁ χρίων δηλοῦται καὶ ὁ χριόμενος " οὐκ ἄνθρω πος, ἀλλὰ ῞Αγιος ἁγίων εἶναι καταγγέλλεται, κα: ἕως οι τῆς παρουσίας αὐτοῦ Ἱερουσαλήμ σε συν ίστατο 64, (ἀπὸ δὲ τῆς παρουσίας Χριστοῦ κατ ελύθη) καὶ λοιπὸν ἅπας προφήτης πέπαυται " και ὁράσις ἐν τῷ Ἰσραήλ 68; Εχρίσθησαν μέντοι πά - και το Δαυΐδ, καὶ Σολομῶν, καὶ Εζεκίας· ἀλλ' Ιε- ρουσαλὴμ καὶ ὁ τόπος συνεστήκει, καὶ οἱ προφῆται Ει : προεφήτευον· ἄλλως δὲ καὶ αὐτοὶ οἱ χρισθέντες ‹ ἅγιοι ἄνθρωποι, καὶ εὐχ ἅγιοι ἁγίων ἐκλήθησαν. Πότε " δὲ καὶ προφήτης επαύσατο καὶ ὅρασις ἀπὸ τοῦ Ἰσραὴλ τε, εἰ μὴ νῦν, ὅτε τ ὁ προφητευόμενος καὶ ῾Αγιος " τῶν ἁγίων Χριστὸς παρεγένετο; Σημεῖον οὖν ὄντως μέγα πρόδηλον το τῆς τοῦ Θεοῦ Λόγου καὶ τῆς αὐτοῦ παρουσίας τὸ μηκέτι τὴν Ἱερουσαλὴμ ἐστάναι μήτε προφήτην ἐγερθῆναι μήτε δρασιν τ8 ἀποκαλύπτεσθαι τούτοις· εἰκότως. Ελθόντος γὰρ τοῦ σημαινομένου * καὶ προφητευθ μένου, τίς ἡ χρεία τῶν σημαινόντων καὶ προφητευόντων ; Διὰ γὰρ τοῦτο προεφήτευον ἕως * οὗ ἔλθῃ ὁ προφητευόμενος ος καὶ λυτρούμενος τὰς ἁμαρτίας πάντων. Ποῖος τοίνυν ἡγούμενος ο π ε ἐξῆλθεν ἐκ Βηθλεέμ » — « καὶ τὸν Ἰσραὴλ οι ἐποίμανεν, » - κ οὗ ως ἡ ἔξοδος ἀπ' ἀρχῆς ἐξ ἡμερῶν αἰῶνος· ο ἐν » και· « Πρὸ τοῦ ἡλίου διαμενεῖ τὸ ὄνομα αὐτοῦ ·, καί ε· Ανεκδιήγητος ή γενεά, ο καθώς γέγρα- πται; Τῶν γὰρ οὐ ἁγίων πάντων ίσμεν τὴν γενεάν ἱστορουμένην καὶ τῶν ἀρξάντων τοῦ Ἰσραὴλ το παρ ιστῶσαν την γένεσιν … καὶ τὸν θάνατον. » - σε γι οι (3) Διαλεχθέντες οὖν ἐπὶ πολλὰς ὥρας, καὶ τοῦ Σιλβέστρου μετά πολλῆς ἀκριβείας ἐκ τῶν θείων τὰ ταῦτα ταῦτα πάντα παραγενόμενος σε οὐκ Μ. 1,2. σε σταυροῦ γ. 1. κι ἐπι-άμ. σε καὶ ἐξ. ἀδικίας καὶ τοῦ ἐξ. ἀδι σε ἁμαρτίαν ΓΙΝΕ τοῦ δ' τὰς ἀδ. Ι.ΧΧ. Μ. 1,2. ἀδικίαν λόγου Μ. 1, 2. οἰκοδομεῖσθαι σε ὅλως ἀντειπᾶσθαι. ἀντειπεῖσθαι Μ. 1,2. χρισ στός Μ. 1.2. είναι σε έως π. Μ. 1,2. σε συνίσταται καὶ ἐπίστατο ἡ τῆς π. κατ. καὶ ἅπας Μ. 2. συνιστ. σε Ίλημ Μ. 1, σε παύεται Μ. 1,2. σε Ίλημ (Μ. δρ. Ἰηλ έχρι μ. π. και Σ.). και χρ. ὅτι ἀνθ. 11. 1,2? * Καὶ πότε δὲ πρ. Μ. 2. Πλημ το ὅτι ὁ πρ. Υ. 1.3. ὅτε πρ. Μ. 1. καὶ ὁ Α. &. ὁ τῶν ἀ. Χριστός ν. 1,2, Μ. 1,2. ΤΟ πρ. μ. καὶ γνώρισμα τοῦ μ. καὶ πρ. καὶ γ. τῆς τοῦ Μ. 1. καὶ πρ. καὶ πρώρισμα τῆς τοῦ καὶ πρ. καὶ γ. τῆς τοῦ Μ. 2. Η ένεγ. ὁρ. ἀποκαλεῖσθαι. Καί Μ. 1.2. σημαινομένων προ ינון שטר - ΤΟ φητευομένων οι ἕως ἐ. προ 2. Μ. 1. ἐν Ἰλημ ὡς οὗ ἀ. ἐξ Μ. 2. οὗ ἀ. ἀφ' δὲ αὐτοῦ οιn. Τῶν γὰρ ὁ π. γάρ Μ. 1,2, γεγ. Μ. 1,2. " Ιλημ' ν. 1.2. τὴν ἡγεμονίαν καὶ Μ. 1,2. γ΄. Περὶ Ζαμβρη του μάγου καὶ τοῦ ταύρου Ν. 1, Ἐπὶ πολὺ οὖν διαλεχθέντος τοῦ ἁγίου Σ. καὶ σὺν πολλῇ ἀκριβείᾳ ἀποδεικνύντος ἐκ τῶν θ. γρ. τὰ. " GEORGI HAMARTOLI EQU sempiterna, et compleatur visio, et ungatur San. clus sanctorum. Scies igitur et intelliges: ab exitu responsi ut ædificetur Jerusalem usque ad Christum ducem, hebdomades septem et sexaginta duæ erunt. › De cæteris forsan vana prætexentes ad futurum tempus scripta removetis. Quid autem adversus ista dicere vel opponere potestis, ubi monstratur ungens et unctus non homo, sed Sanctus sancto- rum esse nuntiatur, et usque ad præsentiam ejus Jerusalem stetit, post præsentiam autem ejus eversa est, et aliunde omnis propheta omnisque visio ces · savit in Israel? Equidem olim David et Salomon et Ezechias uncti sunt; sed Jerusalem et locus stabant et prophetæ prophetizabant: aliunde vero hi uncti sancti homines, non autem sancti sanctorum vocati sunt. Quando etiam propheta et visio ex Israel cessa - verunt, nisi nunc cum prophetatus et Sanctus sancto- rum Christus advenerit ? Signum igitur vere ma- gnum et manifestum Dei Verbi et illius adventus est quod Jerusalem jam non amplius exsistat, nec pro- pheta suscitetur, nec illis visio reveletur. Et quidem merito : postquam enim advenit qui significatus et p: ophetatus erat, quid opus significantibus atque pro- phetantibus? Ad hoc enim prophetabant, usquedum veniret prophetatus a quo peccata nostra diluenda crant. Quis ergo dux ‹ e Bethleem exivit, › et ‹ Israel pavit,ɔ cujus ‹ exortus a principio ex diebus æterni- talis. Et : « Ante solem permanet nomen ejus. « Ineffabilis generatio,› sicut scriptum est? «Omnium enim sanctorum scimus generationem ex historiis, quæ ducum Israel et originem et mortem ostendunt., G Cum igitur per plures horas collatio facta est et Silvester cum multa sedulitate ex divinis Scripturis - Varia lectiones et notæ. 1,2. Kai ol гp. ån. t. Ced. V. 1,2, M. eod. omn. V. 1,2. Dan. 1x, 24,25. om. V. 2. V. 1. * Dan. Lxx, sed in textu originali deest Ced. sed cf. add. Ced. V. 2. Ced. 12. LXX. V. 2, V. 1. Ged. V. 1,2. « cod. V. 2, cod. V. 1,2, om. V. 1, 2. V. 1, om. ex homoioteleuto. V. 1,2, V. 1,2, add. cod. 7º ol oin. V. 1,2. V. 1,2. X; Ced. &. Cell. V. 1. V. 2, Ced. V. 2, cod. V. 1. cod. V. 1. ss Mich. v, 2,4. V. 1,2. V. 1,2. . Ps. Lxxii, 17, V. 1,2, M. 1,2, sed. V. 1,2, M. 1,2, ser Isa. LIII, 8. • om. V. 1. om. V. 2, om. M. 1.2. Rubrica in cod. cum margine periit; Ced. 491,6-495,6: 87. •

Α Τότε ἀποκριθέντες οἱ ο Γραμματεῖς εἶπον· « Οὐκ ε. ἀρνούμεθα ὡς ταῦτα “ γέγραπται· προσδη - κῶμεν δὲ τὸν μηδέπω παραγενόμενον Θεόν Λόγον. » Ὁ δὲ Σίλβεστρος ἔφη· ι Καὶ πῶς οὐκ ἂν ἠκούσατε τοῦ Δανιὴλ προλέγοντος φανερῶς καὶ τὸν καιρὸν καὶ τὴν θείαν τοῦ Σωτῆρος το ἐπιδημίαν ; φησὶ γὰρ ὁ προσδιαλεγόμενος αὐτῷ ἄγγελος κι· . Ο' ἑβδομάδες συνετμήθησαν ἐπὶ τὸν λαόν σου καὶ ἐπὶ τὴν πόλιν τὴν ἁγίαν τοῦ συντελεσθῆναι ἁμαρτίαν, ο - ι καὶ τοῦ κι ἐξιλάσασθαι ἀδικίαν ", καὶ τοῦ σφραγίσαι [ἁμαρτίας τε καὶ σὲ ἀπαλείψαι οι ἀδικίας, καὶ τοῦ ἀγαγεῖν δικαιοσύνην αἰώνιον καὶ τοῦ σφραγίσει] ὅρασιν καὶ τοῦ χρίσαι {Αγιον]ἁγίων. (1045) Καὶ γνώ σῃ καὶ συνήσεις, ἀπὸ ἐξόδου λόγων * τοῦ ἀποκριθῆναι καὶ τοῦ οἰκοδομῆσαι τ8 Ιερουσαλήμ έως Χριστοῦ ἡγου Β μένου ἑβδομάδες ζ' καὶ ἑβδομάδες ξβ'. Καὶ πρὸς μὲν τοῖς ἄλλοις ἴσως προφασιζόμενοι εἰς μέλλοντα χρό νον ἀναβάλλεσθε τὰ γεγραμμένα. Τί δὲ πρὸς ταῦτα λέγειν ἢ ὄντως “ ἀντωπῆσαι οι δύνασθε, ὅπου γε καὶ ὁ χρίων δηλοῦται καὶ ὁ χριόμενος " οὐκ ἄνθρω πος, ἀλλὰ ῞Αγιος ἁγίων εἶναι καταγγέλλεται, κα: ἕως οι τῆς παρουσίας αὐτοῦ Ἱερουσαλήμ σε συν ίστατο 64, (ἀπὸ δὲ τῆς παρουσίας Χριστοῦ κατ ελύθη) καὶ λοιπὸν ἅπας προφήτης πέπαυται " και ὁράσις ἐν τῷ Ἰσραήλ 68; Εχρίσθησαν μέντοι πά - και το Δαυΐδ, καὶ Σολομῶν, καὶ Εζεκίας· ἀλλ' Ιε- ρουσαλὴμ καὶ ὁ τόπος συνεστήκει, καὶ οἱ προφῆται Ει : προεφήτευον· ἄλλως δὲ καὶ αὐτοὶ οἱ χρισθέντες ‹ ἅγιοι ἄνθρωποι, καὶ εὐχ ἅγιοι ἁγίων ἐκλήθησαν. Πότε " δὲ καὶ προφήτης επαύσατο καὶ ὅρασις ἀπὸ τοῦ Ἰσραὴλ τε, εἰ μὴ νῦν, ὅτε τ ὁ προφητευόμενος καὶ ῾Αγιος " τῶν ἁγίων Χριστὸς παρεγένετο; Σημεῖον οὖν ὄντως μέγα πρόδηλον το τῆς τοῦ Θεοῦ Λόγου καὶ τῆς αὐτοῦ παρουσίας τὸ μηκέτι τὴν Ἱερουσαλὴμ ἐστάναι μήτε προφήτην ἐγερθῆναι μήτε δρασιν τ8 ἀποκαλύπτεσθαι τούτοις· εἰκότως. Ελθόντος γὰρ τοῦ σημαινομένου * καὶ προφητευθ μένου, τίς ἡ χρεία τῶν σημαινόντων καὶ προφητευόντων ; Διὰ γὰρ τοῦτο προεφήτευον ἕως * οὗ ἔλθῃ ὁ προφητευόμενος ος καὶ λυτρούμενος τὰς ἁμαρτίας πάντων. Ποῖος τοίνυν ἡγούμενος ο π ε ἐξῆλθεν ἐκ Βηθλεέμ » — « καὶ τὸν Ἰσραὴλ οι ἐποίμανεν, » - κ οὗ ως ἡ ἔξοδος ἀπ' ἀρχῆς ἐξ ἡμερῶν αἰῶνος· ο ἐν » και· « Πρὸ τοῦ ἡλίου διαμενεῖ τὸ ὄνομα αὐτοῦ ·, καί ε· Ανεκδιήγητος ή γενεά, ο καθώς γέγρα- πται; Τῶν γὰρ οὐ ἁγίων πάντων ίσμεν τὴν γενεάν ἱστορουμένην καὶ τῶν ἀρξάντων τοῦ Ἰσραὴλ το παρ ιστῶσαν την γένεσιν … καὶ τὸν θάνατον. » - σε γι οι (3) Διαλεχθέντες οὖν ἐπὶ πολλὰς ὥρας, καὶ τοῦ Σιλβέστρου μετά πολλῆς ἀκριβείας ἐκ τῶν θείων τὰ ταῦτα ταῦτα πάντα παραγενόμενος σε οὐκ Μ. 1,2. σε σταυροῦ γ. 1. κι ἐπι-άμ. σε καὶ ἐξ. ἀδικίας καὶ τοῦ ἐξ. ἀδι σε ἁμαρτίαν ΓΙΝΕ τοῦ δ' τὰς ἀδ. Ι.ΧΧ. Μ. 1,2. ἀδικίαν λόγου Μ. 1, 2. οἰκοδομεῖσθαι σε ὅλως ἀντειπᾶσθαι. ἀντειπεῖσθαι Μ. 1,2. χρισ στός Μ. 1.2. είναι σε έως π. Μ. 1,2. σε συνίσταται καὶ ἐπίστατο ἡ τῆς π. κατ. καὶ ἅπας Μ. 2. συνιστ. σε Ίλημ Μ. 1, σε παύεται Μ. 1,2. σε Ίλημ (Μ. δρ. Ἰηλ έχρι μ. π. και Σ.). και χρ. ὅτι ἀνθ. 11. 1,2? * Καὶ πότε δὲ πρ. Μ. 2. Πλημ το ὅτι ὁ πρ. Υ. 1.3. ὅτε πρ. Μ. 1. καὶ ὁ Α. &. ὁ τῶν ἀ. Χριστός ν. 1,2, Μ. 1,2. ΤΟ πρ. μ. καὶ γνώρισμα τοῦ μ. καὶ πρ. καὶ γ. τῆς τοῦ Μ. 1. καὶ πρ. καὶ πρώρισμα τῆς τοῦ καὶ πρ. καὶ γ. τῆς τοῦ Μ. 2. Η ένεγ. ὁρ. ἀποκαλεῖσθαι. Καί Μ. 1.2. σημαινομένων προ ינון שטר - ΤΟ φητευομένων οι ἕως ἐ. προ 2. Μ. 1. ἐν Ἰλημ ὡς οὗ ἀ. ἐξ Μ. 2. οὗ ἀ. ἀφ' δὲ αὐτοῦ οιn. Τῶν γὰρ ὁ π. γάρ Μ. 1,2, γεγ. Μ. 1,2. " Ιλημ' ν. 1.2. τὴν ἡγεμονίαν καὶ Μ. 1,2. γ΄. Περὶ Ζαμβρη του μάγου καὶ τοῦ ταύρου Ν. 1, Ἐπὶ πολὺ οὖν διαλεχθέντος τοῦ ἁγίου Σ. καὶ σὺν πολλῇ ἀκριβείᾳ ἀποδεικνύντος ἐκ τῶν θ. γρ. τὰ. " GEORGI HAMARTOLI EQU sempiterna, et compleatur visio, et ungatur San. clus sanctorum. Scies igitur et intelliges: ab exitu responsi ut ædificetur Jerusalem usque ad Christum ducem, hebdomades septem et sexaginta duæ erunt. › De cæteris forsan vana prætexentes ad futurum tempus scripta removetis. Quid autem adversus ista dicere vel opponere potestis, ubi monstratur ungens et unctus non homo, sed Sanctus sancto- rum esse nuntiatur, et usque ad præsentiam ejus Jerusalem stetit, post præsentiam autem ejus eversa est, et aliunde omnis propheta omnisque visio ces · savit in Israel? Equidem olim David et Salomon et Ezechias uncti sunt; sed Jerusalem et locus stabant et prophetæ prophetizabant: aliunde vero hi uncti sancti homines, non autem sancti sanctorum vocati sunt. Quando etiam propheta et visio ex Israel cessa - verunt, nisi nunc cum prophetatus et Sanctus sancto- rum Christus advenerit ? Signum igitur vere ma- gnum et manifestum Dei Verbi et illius adventus est quod Jerusalem jam non amplius exsistat, nec pro- pheta suscitetur, nec illis visio reveletur. Et quidem merito : postquam enim advenit qui significatus et p: ophetatus erat, quid opus significantibus atque pro- phetantibus? Ad hoc enim prophetabant, usquedum veniret prophetatus a quo peccata nostra diluenda crant. Quis ergo dux ‹ e Bethleem exivit, › et ‹ Israel pavit,ɔ cujus ‹ exortus a principio ex diebus æterni- talis. Et : « Ante solem permanet nomen ejus. « Ineffabilis generatio,› sicut scriptum est? «Omnium enim sanctorum scimus generationem ex historiis, quæ ducum Israel et originem et mortem ostendunt., G Cum igitur per plures horas collatio facta est et Silvester cum multa sedulitate ex divinis Scripturis - Varia lectiones et notæ. 1,2. Kai ol гp. ån. t. Ced. V. 1,2, M. eod. omn. V. 1,2. Dan. 1x, 24,25. om. V. 2. V. 1. * Dan. Lxx, sed in textu originali deest Ced. sed cf. add. Ced. V. 2. Ced. 12. LXX. V. 2, V. 1. Ged. V. 1,2. « cod. V. 2, cod. V. 1,2, om. V. 1, 2. V. 1, om. ex homoioteleuto. V. 1,2, V. 1,2, add. cod. 7º ol oin. V. 1,2. V. 1,2. X; Ced. &. Cell. V. 1. V. 2, Ced. V. 2, cod. V. 1. cod. V. 1. ss Mich. v, 2,4. V. 1,2. V. 1,2. . Ps. Lxxii, 17, V. 1,2, M. 1,2, sed. V. 1,2, M. 1,2, ser Isa. LIII, 8. • om. V. 1. om. V. 2, om. M. 1.2. Rubrica in cod. cum margine periit; Ced. 491,6-495,6: 87. •

Γραγῶν ἀποδείξαντος τὰ περὶ οι Χριστοῦ, καὶ τῶν Ἰουδαίων μεγάλως ἡττηθέντων, ἔφη τις ἐξ αὐτῶν ὀνόματι Ζαμβρῆς " πρὸς τοὺς λοιποὺς Ἰουδαίους· Ε' Σιλβέστρου λόγοις προσέχετε ν, ἀνάγκη τους πατρίους νόμους καταλιπεῖν καὶ ἀκολουθεῖν ἀνα θρώπῳ ματαίῳ, ἐν οἱ πατέρες ἡμῶν κατεδίκασαν. 'Αλλ' ἀκουσάτω μου ὁ βασιλεὺς καὶ ἐνεχθήτω ταῦρος ἄγριος, ώστε με τα δεῖξαι σήμερον ἐνώπιον αὐτοῦ τὴν δύναμιν τοῦ ὀνόματος τοῦ Θεοῦ ἡμῶν· οὐ θέλω γὰρ οὐ διὰ ῥημάτων, ἀλλὰ διὰ πραγμάτων δεί ξαι τὴν ἀλήθειαν. » 'Ο δὲ Σίλβεστρος παρακαλέσας (τὸν βασιλέα) τοιοῦτον ἐνεχθῆναι ταῦρον, ἠρώτησε μεταξὺ τὸν Ζαμβρη· . Τίνος ένεκεν ἐπιζητεῖς " τὸν ταῦρον ; » Καί φησιν· Ἐπειδὴ τὸ ὄνομα τοῦ ἡμε τέρου Θεοῦ οὐδεμία κτιστὴ φύσις ἀκούσασα ζήσε ται, βούλομαι διὰ τοῦ ταύρου τὴν ἰσχὺν (τούτου) Β σαφῶ; ν ἀποδείξαι. » Πρὸς ἦν ὁ Σίλβεστρος ἔφη • Καὶ σὺ πείῳ τρόπῳ τὸ ὄνομα τοῦτο … μεμάθη- κας ; ἆρα παρά τινος ἀκούσας ἢ ἀναγνούς; . Ο δὲ εἶπεν· « Οὔτε χάρτης, οὔτε ξύλον ', οὔτε λίθος ὑπο- δέξασθαι τὸ ὄνομα τοῦτο δύναται· ἐγὼ γὰρ ενη- στεύτας καὶ εἰς · λεκάνη, * ὕδωρ βαλὼν ', ἐκεῖ τοῦτο μεμάθηκα. » Καὶ τούτων ' λεγομένων, ἰδοὺ καὶ ὁ ταῦρος ἦλθεν ὁ ὑπὸ πολλῶν ἀνδρῶν • ἑλκόμενος, σχοινίοις πάντοθεν το δεδεμένος καὶ ἀγριώτατος καὶ μέγας ὑπάρχων. Καὶ ὁ Ζαμβρῆς ἐπιγαυρῶν " τῷ Σιλβέστρῳ εἶπε 1· . Νῦν τὰ ῥήματα καὶ αἱ ὑπο- θέσεις “ τῶν λόγων σου πέρας ἔξουσιν· εἰ μὲν οὖν θαῤῥεῖς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ σου, εἰπὲ τοῦτο κατά τὴν ἀκοὴν τοῦ ταύρου καὶ δειχθήσῃ Παντοκράτορι πιστεύων 18· εἰ δὲ μήγε ", λέξω ἐγώ, καὶ πάντες τῇ ἐμῇ πίστει συνδραμοῦσιν 17. ν Τῶν δὲ Ἰουδαίων Ζαμβρη τὸ ὄνομα ὑπὸ τὴν ἀκοὴν τοῦ ταύρου, καὶ τούτου εἰπόντος, εὐθὺς ὁ ταῦρος μυκηθμόν ἀπο- τελέσας μέγαν καὶ τῶν ὀφθαλμῶν αὐτοῦ ἐξελθόν των " ἀπέθανεν. "Ανασκιρτώντων οὖν τῶν Ἰουδαίων καὶ μεγαλαυχούντων κατά Σιλβέστρου, καὶ τῶν Χριστιανῶν λυπουμένων σφόδρα 11, παρακαλεῖ τὸν βασιλέα ὁ Σίλβεστρος κελεῦσαι * τῷ λαῷ ἡσυχάσαι. Καὶ τούτου γενομένου 38, ἐφ' ὑψηλοῦ τόπου, ἀνελ- θόντος τοῦ Σιλβέστρου 30, εἶπε φωνῇ μεγάλῃ· δ. π. σχο τῶν ῥημάτ εἰ δ' οὖν (?) μυχησάμενος 1, μγ. τι κέλευσον • τοῦ Διαλεχθέντας Διαλεχθεντ. Διαλεχθέντων ? " Ζαμβρη Ν. 1,2, Μ. 1,2. προσέχεται μοι οὐ οὐδὲ γὰρ διὰ ῥ. ά. διὰ πρὸ βούλομαι δείκνυσθαι τὴν ἀλ. ν' ἐπιζητεί ἀπ. σ. τούτου ν. 1, το Μ. 1. · λ. δ. ξ. τὸ δ. τ. 5. δ. Υ. Μ. 1,2. "Εγώ δέ ἐγώ (Μ. 1, 2). ἀργυρᾶν καινήν έμς. Τ. οὖν λ. ἤχθη καὶ ὁ. τ. ἠνέχθη ἀνδρῶν ἀργ. σχ. πανταχόθεν δ. ἀγρ. Μ. 2. “ ἐπιτωθάζων. ἔφη των σου τῶν λ. ἡ ὑπόθεσις Μ. 1,2. θρησκεύων λ. εἰ δὲ καὶ μὴ λ. εἰ δὲ μὴ λ. Μ. 1,2. προσδ. ε' τῷ Ζαμβρη μέγα τῶν ὁ. ἀ. . ἐξέψυξεν μυκησμόν μικιθμόν Μ. 2. μέγα οι ἐξεληλυθότων Σε μεγαλαυχοῦντο σφ. κελ. τῷ λ. ἡ. π. ὁ Σ. τὸν β. τὸν λαόν Μ. 1,2. γεν. καὶ ἐφ' δ. τ. στὰς ὁ μακάριος Σίλβεστρος ἔφη. ᾿Ακ. μου, ἄρχοντες καὶ δυ νάσται καὶ ἐνωτίσασθε λαοὶ ἅπαντες τὰ ῥήματά μου. Ἐγὼ τὸν δὲ καὶ ἄν παντὸς τοῦ κόσμου Ιν ἄν κηρύττω, τὸν παρασχόντα τυφλοῖς ἀνάβλεψιν καὶ κωφοί; ἀκούειν, ἀλάλοις χαρισάμενον λαλεῖν, χεῖρας ξηρὰς ἰασάμενον, κωλοῖς ἴασιν δωρησάμενον, λεπρούς καθαρίσαντα, παραλύτους σφίγξαντα καὶ ν. ἐγεί ραντα, ὅθεν φανερῶς ἀποδείκνυται, ὅτι τοῦτο τὸ ὄνομα, ὃ ἐπεκαλέσατο ὁ Ζ. τοῦ ἀποκτεῖναι τὸν ταῦρον τοῦ διαβόλου ἐστίν· εἰ γὰρ θανόντα &, οὐ δ. ἔστιν ἄρα ζωῆς καὶ σωτηρίας ἐχθρὸς, κτλ. Τότε ὁ Ζ. δ. τὸν ἑαυτοῦ χιτῶνα ἔφη· Δ. ἐπιεικέστατε, βασιλεύ αιώνιε, Σίλβεστρον 3ν λέγεις νικήσαι οὐδεὶς ἐδυνήθη, ἐγὼ ἐν τῷ παντοκράτορι Θεῷ ἐνίκησα. Σιλβέστρου ἀνελθόντος Υ. 1,2, Μ. 1,2. μεγάλῃ τῇ φωνῇ CHRONICON. - LIB. 18. A que Christum spectant demonstravit, et Juliet . B egregie devicti sunt, unus ex illis nomine Zambres ad caeteros Judzos : c Si, inquit, Silvestri sermo- • nibus adhæretis, necesse erit paternas leges dere- linquere hominemque vanum sequi, quem patres nostri condemnaverunt. Sed audiat me rex : Addu- catur silvestris taurus, ut ego coram illo nominis Dei nostri potentiam hodie manifestem : non enim verbis, sed factis veritatem ostendere volo. › Sil- vester autem, regem exhortatus ad taurum addu- cendum, inter ea Zambrem interrogavit : « Ad quid taurum requiris ? . Et ait : • Cum Dei nostri no- men nulla creatura, postquam audiverit, vivet, volo per hunc taurum illius virtutem manifeste demon- strare.› Ad quem Silvester : ‹ Tu vero, inquit, quomodo nomen istud didicisti ? Numquid ab aliquo audisti vel legisti ? . Ille vero dixit : c Νeque charta, neque lignum, neque lapis nomen istud suscipere valet. Ego enim cum jejunassem et in pelvim aquam misissem, ibi illud didici. Dum hæc dicerent, ecce taurus venit a multis hominibus ad- ductus, funibus undique vinctus, feritate magnitu- dineque valde conspicuus. Et Zambres insultans Silvestro dixit : c Nunc verba sermonumque tuo- rum hypotheses finem habebunt : si ergo confiðis in nomine Dei tui, dic illud ut audial Laurus, et Omnipotenti credere demonstraberis : si non, ego dicam, et omnes fidei meæ accedent. › Cumm autem Judæi cæterique Zambren ut ad anres tauri diceret nomen urgerent, ille dixit, et subito taurus, C edito magno mugitu, oculis ejus egredientibus, interiit. Exsultantibns ergo Judæis et contra Silve- strum superbientibus, et Christianis valde lugenti - bus, hortatur regem Silvester ut populum silere jubeat. Et hoc facto, locum in excelsum ascendens Silvester, magna voce dixit : c Audite me, magnates, et vos omnes. Christiani, qui nunc interitum tauri miramini. Ego Dominum meum Christum, quem vobis evangelizatus sum, fecisse cæcos videre, surdos audire, mutos loqui, mortuos in ipsius nomine resurgere, novi : exinde ergo omnibus manifestum est diaboli nomen hunc occidisse taurum, quem Variæ lectiones et notæ. • cod. add. Ced. V. 1. V. 2. cod. cod. M. 1,2, µh V. 2, Ced. V. 4. Ced. Ced. Ced. V. 1, V. 2, add. Cedd. " add. Cod. • Ced. . ' Ced. V. 1. om. V. 2, M. 1,2. Ced. V. 1. Cel. Ced. V. 1. Ced, M. 1,2. V. 1,2, Ged. V. 1. Ced. V. 1, V. 2. cod. " Cert. V 1, cod. V. 1,2. V. 1. V. 2. ' Ced. Ged. M. 1,2. (105) καὶ τῶν ἄλλων παρορμησάντων εἰπεῖν τὸν

Γραγῶν ἀποδείξαντος τὰ περὶ οι Χριστοῦ, καὶ τῶν Ἰουδαίων μεγάλως ἡττηθέντων, ἔφη τις ἐξ αὐτῶν ὀνόματι Ζαμβρῆς " πρὸς τοὺς λοιποὺς Ἰουδαίους· Ε' Σιλβέστρου λόγοις προσέχετε ν, ἀνάγκη τους πατρίους νόμους καταλιπεῖν καὶ ἀκολουθεῖν ἀνα θρώπῳ ματαίῳ, ἐν οἱ πατέρες ἡμῶν κατεδίκασαν. 'Αλλ' ἀκουσάτω μου ὁ βασιλεὺς καὶ ἐνεχθήτω ταῦρος ἄγριος, ώστε με τα δεῖξαι σήμερον ἐνώπιον αὐτοῦ τὴν δύναμιν τοῦ ὀνόματος τοῦ Θεοῦ ἡμῶν· οὐ θέλω γὰρ οὐ διὰ ῥημάτων, ἀλλὰ διὰ πραγμάτων δεί ξαι τὴν ἀλήθειαν. » 'Ο δὲ Σίλβεστρος παρακαλέσας (τὸν βασιλέα) τοιοῦτον ἐνεχθῆναι ταῦρον, ἠρώτησε μεταξὺ τὸν Ζαμβρη· . Τίνος ένεκεν ἐπιζητεῖς " τὸν ταῦρον ; » Καί φησιν· Ἐπειδὴ τὸ ὄνομα τοῦ ἡμε τέρου Θεοῦ οὐδεμία κτιστὴ φύσις ἀκούσασα ζήσε ται, βούλομαι διὰ τοῦ ταύρου τὴν ἰσχὺν (τούτου) Β σαφῶ; ν ἀποδείξαι. » Πρὸς ἦν ὁ Σίλβεστρος ἔφη • Καὶ σὺ πείῳ τρόπῳ τὸ ὄνομα τοῦτο … μεμάθη- κας ; ἆρα παρά τινος ἀκούσας ἢ ἀναγνούς; . Ο δὲ εἶπεν· « Οὔτε χάρτης, οὔτε ξύλον ', οὔτε λίθος ὑπο- δέξασθαι τὸ ὄνομα τοῦτο δύναται· ἐγὼ γὰρ ενη- στεύτας καὶ εἰς · λεκάνη, * ὕδωρ βαλὼν ', ἐκεῖ τοῦτο μεμάθηκα. » Καὶ τούτων ' λεγομένων, ἰδοὺ καὶ ὁ ταῦρος ἦλθεν ὁ ὑπὸ πολλῶν ἀνδρῶν • ἑλκόμενος, σχοινίοις πάντοθεν το δεδεμένος καὶ ἀγριώτατος καὶ μέγας ὑπάρχων. Καὶ ὁ Ζαμβρῆς ἐπιγαυρῶν " τῷ Σιλβέστρῳ εἶπε 1· . Νῦν τὰ ῥήματα καὶ αἱ ὑπο- θέσεις “ τῶν λόγων σου πέρας ἔξουσιν· εἰ μὲν οὖν θαῤῥεῖς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ σου, εἰπὲ τοῦτο κατά τὴν ἀκοὴν τοῦ ταύρου καὶ δειχθήσῃ Παντοκράτορι πιστεύων 18· εἰ δὲ μήγε ", λέξω ἐγώ, καὶ πάντες τῇ ἐμῇ πίστει συνδραμοῦσιν 17. ν Τῶν δὲ Ἰουδαίων Ζαμβρη τὸ ὄνομα ὑπὸ τὴν ἀκοὴν τοῦ ταύρου, καὶ τούτου εἰπόντος, εὐθὺς ὁ ταῦρος μυκηθμόν ἀπο- τελέσας μέγαν καὶ τῶν ὀφθαλμῶν αὐτοῦ ἐξελθόν των " ἀπέθανεν. "Ανασκιρτώντων οὖν τῶν Ἰουδαίων καὶ μεγαλαυχούντων κατά Σιλβέστρου, καὶ τῶν Χριστιανῶν λυπουμένων σφόδρα 11, παρακαλεῖ τὸν βασιλέα ὁ Σίλβεστρος κελεῦσαι * τῷ λαῷ ἡσυχάσαι. Καὶ τούτου γενομένου 38, ἐφ' ὑψηλοῦ τόπου, ἀνελ- θόντος τοῦ Σιλβέστρου 30, εἶπε φωνῇ μεγάλῃ· δ. π. σχο τῶν ῥημάτ εἰ δ' οὖν (?) μυχησάμενος 1, μγ. τι κέλευσον • τοῦ Διαλεχθέντας Διαλεχθεντ. Διαλεχθέντων ? " Ζαμβρη Ν. 1,2, Μ. 1,2. προσέχεται μοι οὐ οὐδὲ γὰρ διὰ ῥ. ά. διὰ πρὸ βούλομαι δείκνυσθαι τὴν ἀλ. ν' ἐπιζητεί ἀπ. σ. τούτου ν. 1, το Μ. 1. · λ. δ. ξ. τὸ δ. τ. 5. δ. Υ. Μ. 1,2. "Εγώ δέ ἐγώ (Μ. 1, 2). ἀργυρᾶν καινήν έμς. Τ. οὖν λ. ἤχθη καὶ ὁ. τ. ἠνέχθη ἀνδρῶν ἀργ. σχ. πανταχόθεν δ. ἀγρ. Μ. 2. “ ἐπιτωθάζων. ἔφη των σου τῶν λ. ἡ ὑπόθεσις Μ. 1,2. θρησκεύων λ. εἰ δὲ καὶ μὴ λ. εἰ δὲ μὴ λ. Μ. 1,2. προσδ. ε' τῷ Ζαμβρη μέγα τῶν ὁ. ἀ. . ἐξέψυξεν μυκησμόν μικιθμόν Μ. 2. μέγα οι ἐξεληλυθότων Σε μεγαλαυχοῦντο σφ. κελ. τῷ λ. ἡ. π. ὁ Σ. τὸν β. τὸν λαόν Μ. 1,2. γεν. καὶ ἐφ' δ. τ. στὰς ὁ μακάριος Σίλβεστρος ἔφη. ᾿Ακ. μου, ἄρχοντες καὶ δυ νάσται καὶ ἐνωτίσασθε λαοὶ ἅπαντες τὰ ῥήματά μου. Ἐγὼ τὸν δὲ καὶ ἄν παντὸς τοῦ κόσμου Ιν ἄν κηρύττω, τὸν παρασχόντα τυφλοῖς ἀνάβλεψιν καὶ κωφοί; ἀκούειν, ἀλάλοις χαρισάμενον λαλεῖν, χεῖρας ξηρὰς ἰασάμενον, κωλοῖς ἴασιν δωρησάμενον, λεπρούς καθαρίσαντα, παραλύτους σφίγξαντα καὶ ν. ἐγεί ραντα, ὅθεν φανερῶς ἀποδείκνυται, ὅτι τοῦτο τὸ ὄνομα, ὃ ἐπεκαλέσατο ὁ Ζ. τοῦ ἀποκτεῖναι τὸν ταῦρον τοῦ διαβόλου ἐστίν· εἰ γὰρ θανόντα &, οὐ δ. ἔστιν ἄρα ζωῆς καὶ σωτηρίας ἐχθρὸς, κτλ. Τότε ὁ Ζ. δ. τὸν ἑαυτοῦ χιτῶνα ἔφη· Δ. ἐπιεικέστατε, βασιλεύ αιώνιε, Σίλβεστρον 3ν λέγεις νικήσαι οὐδεὶς ἐδυνήθη, ἐγὼ ἐν τῷ παντοκράτορι Θεῷ ἐνίκησα. Σιλβέστρου ἀνελθόντος Υ. 1,2, Μ. 1,2. μεγάλῃ τῇ φωνῇ CHRONICON. - LIB. 18. A que Christum spectant demonstravit, et Juliet . B egregie devicti sunt, unus ex illis nomine Zambres ad caeteros Judzos : c Si, inquit, Silvestri sermo- • nibus adhæretis, necesse erit paternas leges dere- linquere hominemque vanum sequi, quem patres nostri condemnaverunt. Sed audiat me rex : Addu- catur silvestris taurus, ut ego coram illo nominis Dei nostri potentiam hodie manifestem : non enim verbis, sed factis veritatem ostendere volo. › Sil- vester autem, regem exhortatus ad taurum addu- cendum, inter ea Zambrem interrogavit : « Ad quid taurum requiris ? . Et ait : • Cum Dei nostri no- men nulla creatura, postquam audiverit, vivet, volo per hunc taurum illius virtutem manifeste demon- strare.› Ad quem Silvester : ‹ Tu vero, inquit, quomodo nomen istud didicisti ? Numquid ab aliquo audisti vel legisti ? . Ille vero dixit : c Νeque charta, neque lignum, neque lapis nomen istud suscipere valet. Ego enim cum jejunassem et in pelvim aquam misissem, ibi illud didici. Dum hæc dicerent, ecce taurus venit a multis hominibus ad- ductus, funibus undique vinctus, feritate magnitu- dineque valde conspicuus. Et Zambres insultans Silvestro dixit : c Nunc verba sermonumque tuo- rum hypotheses finem habebunt : si ergo confiðis in nomine Dei tui, dic illud ut audial Laurus, et Omnipotenti credere demonstraberis : si non, ego dicam, et omnes fidei meæ accedent. › Cumm autem Judæi cæterique Zambren ut ad anres tauri diceret nomen urgerent, ille dixit, et subito taurus, C edito magno mugitu, oculis ejus egredientibus, interiit. Exsultantibns ergo Judæis et contra Silve- strum superbientibus, et Christianis valde lugenti - bus, hortatur regem Silvester ut populum silere jubeat. Et hoc facto, locum in excelsum ascendens Silvester, magna voce dixit : c Audite me, magnates, et vos omnes. Christiani, qui nunc interitum tauri miramini. Ego Dominum meum Christum, quem vobis evangelizatus sum, fecisse cæcos videre, surdos audire, mutos loqui, mortuos in ipsius nomine resurgere, novi : exinde ergo omnibus manifestum est diaboli nomen hunc occidisse taurum, quem Variæ lectiones et notæ. • cod. add. Ced. V. 1. V. 2. cod. cod. M. 1,2, µh V. 2, Ced. V. 4. Ced. Ced. Ced. V. 1, V. 2, add. Cedd. " add. Cod. • Ced. . ' Ced. V. 1. om. V. 2, M. 1,2. Ced. V. 1. Cel. Ced. V. 1. Ced, M. 1,2. V. 1,2, Ged. V. 1. Ced. V. 1, V. 2. cod. " Cert. V 1, cod. V. 1,2. V. 1. V. 2. ' Ced. Ged. M. 1,2. (105) καὶ τῶν ἄλλων παρορμησάντων εἰπεῖν τὸν

Γραγῶν ἀποδείξαντος τὰ περὶ οι Χριστοῦ, καὶ τῶν Ἰουδαίων μεγάλως ἡττηθέντων, ἔφη τις ἐξ αὐτῶν ὀνόματι Ζαμβρῆς " πρὸς τοὺς λοιποὺς Ἰουδαίους· Ε' Σιλβέστρου λόγοις προσέχετε ν, ἀνάγκη τους πατρίους νόμους καταλιπεῖν καὶ ἀκολουθεῖν ἀνα θρώπῳ ματαίῳ, ἐν οἱ πατέρες ἡμῶν κατεδίκασαν. 'Αλλ' ἀκουσάτω μου ὁ βασιλεὺς καὶ ἐνεχθήτω ταῦρος ἄγριος, ώστε με τα δεῖξαι σήμερον ἐνώπιον αὐτοῦ τὴν δύναμιν τοῦ ὀνόματος τοῦ Θεοῦ ἡμῶν· οὐ θέλω γὰρ οὐ διὰ ῥημάτων, ἀλλὰ διὰ πραγμάτων δεί ξαι τὴν ἀλήθειαν. » 'Ο δὲ Σίλβεστρος παρακαλέσας (τὸν βασιλέα) τοιοῦτον ἐνεχθῆναι ταῦρον, ἠρώτησε μεταξὺ τὸν Ζαμβρη· . Τίνος ένεκεν ἐπιζητεῖς " τὸν ταῦρον ; » Καί φησιν· Ἐπειδὴ τὸ ὄνομα τοῦ ἡμε τέρου Θεοῦ οὐδεμία κτιστὴ φύσις ἀκούσασα ζήσε ται, βούλομαι διὰ τοῦ ταύρου τὴν ἰσχὺν (τούτου) Β σαφῶ; ν ἀποδείξαι. » Πρὸς ἦν ὁ Σίλβεστρος ἔφη • Καὶ σὺ πείῳ τρόπῳ τὸ ὄνομα τοῦτο … μεμάθη- κας ; ἆρα παρά τινος ἀκούσας ἢ ἀναγνούς; . Ο δὲ εἶπεν· « Οὔτε χάρτης, οὔτε ξύλον ', οὔτε λίθος ὑπο- δέξασθαι τὸ ὄνομα τοῦτο δύναται· ἐγὼ γὰρ ενη- στεύτας καὶ εἰς · λεκάνη, * ὕδωρ βαλὼν ', ἐκεῖ τοῦτο μεμάθηκα. » Καὶ τούτων ' λεγομένων, ἰδοὺ καὶ ὁ ταῦρος ἦλθεν ὁ ὑπὸ πολλῶν ἀνδρῶν • ἑλκόμενος, σχοινίοις πάντοθεν το δεδεμένος καὶ ἀγριώτατος καὶ μέγας ὑπάρχων. Καὶ ὁ Ζαμβρῆς ἐπιγαυρῶν " τῷ Σιλβέστρῳ εἶπε 1· . Νῦν τὰ ῥήματα καὶ αἱ ὑπο- θέσεις “ τῶν λόγων σου πέρας ἔξουσιν· εἰ μὲν οὖν θαῤῥεῖς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ σου, εἰπὲ τοῦτο κατά τὴν ἀκοὴν τοῦ ταύρου καὶ δειχθήσῃ Παντοκράτορι πιστεύων 18· εἰ δὲ μήγε ", λέξω ἐγώ, καὶ πάντες τῇ ἐμῇ πίστει συνδραμοῦσιν 17. ν Τῶν δὲ Ἰουδαίων Ζαμβρη τὸ ὄνομα ὑπὸ τὴν ἀκοὴν τοῦ ταύρου, καὶ τούτου εἰπόντος, εὐθὺς ὁ ταῦρος μυκηθμόν ἀπο- τελέσας μέγαν καὶ τῶν ὀφθαλμῶν αὐτοῦ ἐξελθόν των " ἀπέθανεν. "Ανασκιρτώντων οὖν τῶν Ἰουδαίων καὶ μεγαλαυχούντων κατά Σιλβέστρου, καὶ τῶν Χριστιανῶν λυπουμένων σφόδρα 11, παρακαλεῖ τὸν βασιλέα ὁ Σίλβεστρος κελεῦσαι * τῷ λαῷ ἡσυχάσαι. Καὶ τούτου γενομένου 38, ἐφ' ὑψηλοῦ τόπου, ἀνελ- θόντος τοῦ Σιλβέστρου 30, εἶπε φωνῇ μεγάλῃ· δ. π. σχο τῶν ῥημάτ εἰ δ' οὖν (?) μυχησάμενος 1, μγ. τι κέλευσον • τοῦ Διαλεχθέντας Διαλεχθεντ. Διαλεχθέντων ? " Ζαμβρη Ν. 1,2, Μ. 1,2. προσέχεται μοι οὐ οὐδὲ γὰρ διὰ ῥ. ά. διὰ πρὸ βούλομαι δείκνυσθαι τὴν ἀλ. ν' ἐπιζητεί ἀπ. σ. τούτου ν. 1, το Μ. 1. · λ. δ. ξ. τὸ δ. τ. 5. δ. Υ. Μ. 1,2. "Εγώ δέ ἐγώ (Μ. 1, 2). ἀργυρᾶν καινήν έμς. Τ. οὖν λ. ἤχθη καὶ ὁ. τ. ἠνέχθη ἀνδρῶν ἀργ. σχ. πανταχόθεν δ. ἀγρ. Μ. 2. “ ἐπιτωθάζων. ἔφη των σου τῶν λ. ἡ ὑπόθεσις Μ. 1,2. θρησκεύων λ. εἰ δὲ καὶ μὴ λ. εἰ δὲ μὴ λ. Μ. 1,2. προσδ. ε' τῷ Ζαμβρη μέγα τῶν ὁ. ἀ. . ἐξέψυξεν μυκησμόν μικιθμόν Μ. 2. μέγα οι ἐξεληλυθότων Σε μεγαλαυχοῦντο σφ. κελ. τῷ λ. ἡ. π. ὁ Σ. τὸν β. τὸν λαόν Μ. 1,2. γεν. καὶ ἐφ' δ. τ. στὰς ὁ μακάριος Σίλβεστρος ἔφη. ᾿Ακ. μου, ἄρχοντες καὶ δυ νάσται καὶ ἐνωτίσασθε λαοὶ ἅπαντες τὰ ῥήματά μου. Ἐγὼ τὸν δὲ καὶ ἄν παντὸς τοῦ κόσμου Ιν ἄν κηρύττω, τὸν παρασχόντα τυφλοῖς ἀνάβλεψιν καὶ κωφοί; ἀκούειν, ἀλάλοις χαρισάμενον λαλεῖν, χεῖρας ξηρὰς ἰασάμενον, κωλοῖς ἴασιν δωρησάμενον, λεπρούς καθαρίσαντα, παραλύτους σφίγξαντα καὶ ν. ἐγεί ραντα, ὅθεν φανερῶς ἀποδείκνυται, ὅτι τοῦτο τὸ ὄνομα, ὃ ἐπεκαλέσατο ὁ Ζ. τοῦ ἀποκτεῖναι τὸν ταῦρον τοῦ διαβόλου ἐστίν· εἰ γὰρ θανόντα &, οὐ δ. ἔστιν ἄρα ζωῆς καὶ σωτηρίας ἐχθρὸς, κτλ. Τότε ὁ Ζ. δ. τὸν ἑαυτοῦ χιτῶνα ἔφη· Δ. ἐπιεικέστατε, βασιλεύ αιώνιε, Σίλβεστρον 3ν λέγεις νικήσαι οὐδεὶς ἐδυνήθη, ἐγὼ ἐν τῷ παντοκράτορι Θεῷ ἐνίκησα. Σιλβέστρου ἀνελθόντος Υ. 1,2, Μ. 1,2. μεγάλῃ τῇ φωνῇ CHRONICON. - LIB. 18. A que Christum spectant demonstravit, et Juliet . B egregie devicti sunt, unus ex illis nomine Zambres ad caeteros Judzos : c Si, inquit, Silvestri sermo- • nibus adhæretis, necesse erit paternas leges dere- linquere hominemque vanum sequi, quem patres nostri condemnaverunt. Sed audiat me rex : Addu- catur silvestris taurus, ut ego coram illo nominis Dei nostri potentiam hodie manifestem : non enim verbis, sed factis veritatem ostendere volo. › Sil- vester autem, regem exhortatus ad taurum addu- cendum, inter ea Zambrem interrogavit : « Ad quid taurum requiris ? . Et ait : • Cum Dei nostri no- men nulla creatura, postquam audiverit, vivet, volo per hunc taurum illius virtutem manifeste demon- strare.› Ad quem Silvester : ‹ Tu vero, inquit, quomodo nomen istud didicisti ? Numquid ab aliquo audisti vel legisti ? . Ille vero dixit : c Νeque charta, neque lignum, neque lapis nomen istud suscipere valet. Ego enim cum jejunassem et in pelvim aquam misissem, ibi illud didici. Dum hæc dicerent, ecce taurus venit a multis hominibus ad- ductus, funibus undique vinctus, feritate magnitu- dineque valde conspicuus. Et Zambres insultans Silvestro dixit : c Nunc verba sermonumque tuo- rum hypotheses finem habebunt : si ergo confiðis in nomine Dei tui, dic illud ut audial Laurus, et Omnipotenti credere demonstraberis : si non, ego dicam, et omnes fidei meæ accedent. › Cumm autem Judæi cæterique Zambren ut ad anres tauri diceret nomen urgerent, ille dixit, et subito taurus, C edito magno mugitu, oculis ejus egredientibus, interiit. Exsultantibns ergo Judæis et contra Silve- strum superbientibus, et Christianis valde lugenti - bus, hortatur regem Silvester ut populum silere jubeat. Et hoc facto, locum in excelsum ascendens Silvester, magna voce dixit : c Audite me, magnates, et vos omnes. Christiani, qui nunc interitum tauri miramini. Ego Dominum meum Christum, quem vobis evangelizatus sum, fecisse cæcos videre, surdos audire, mutos loqui, mortuos in ipsius nomine resurgere, novi : exinde ergo omnibus manifestum est diaboli nomen hunc occidisse taurum, quem Variæ lectiones et notæ. • cod. add. Ced. V. 1. V. 2. cod. cod. M. 1,2, µh V. 2, Ced. V. 4. Ced. Ced. Ced. V. 1, V. 2, add. Cedd. " add. Cod. • Ced. . ' Ced. V. 1. om. V. 2, M. 1,2. Ced. V. 1. Cel. Ced. V. 1. Ced, M. 1,2. V. 1,2, Ged. V. 1. Ced. V. 1, V. 2. cod. " Cert. V 1, cod. V. 1,2. V. 1. V. 2. ' Ced. Ged. M. 1,2. (105) καὶ τῶν ἄλλων παρορμησάντων εἰπεῖν τὸν

ΡΠ'. Περὶ Κωνσταντινουπόλεως 68. Μετὰ ταῦτα βουλόμενος ὁ Μέγας Κωνσταντίνος κτίσαι τι εἰς ἴδιον ὄνομα ἐν τῷ πρὸ τοῦ Ἰλίου πεδίῳ ὑπὲρ τὸν Αίαντος τάφον, ἔνθα φασὶ τὸν ναύ- σταθμον τ8 τοὺς ἐπὶ Τροίαν στρατεύσαντας Ελλη να;, κατ' ὄναρ ὁ Θεὸς [αὐτῷ] ἐπέτρεψεν ἐν τῷ Βυ ζαντίῳ " κτίσαι. Καὶ " τῷ ιβ' ἔτει τῆς βασιλείας αὐτοῦ ἐν Ῥώμῃ ποιήσας Κωνστάντιον καὶ Κων- σταν ", τοὺς " υἱοὺς τὸ αὐτοῦ, Καίσαρας ", Κων- σταντῖνον μὲν τὸν πρεσβύτατον το ἄρχειν ἐθέσπισε δι πρὸς δυόμενον ἥλιον, τὸν δὲ Κωνσταν ἐν Ῥώμη, καὶ Δαλμάτιον. ἀνεψιὸν αὐτοῦ, ἐν Βρεττανίᾳ, κατα- λείψας αὐτοῖς τὰ δυτικά μέρη, ἀνῆλθεν δ' εἰς Βυ ζάντιον σὺν τῇ μητρὶ Ἑλένῃ, καὶ υἱῷ Κωνσταν τῳ, καὶ Λικινίῳ, γαμβρῷ δ, ἐπὶ ἀδελφῇ αὐτοῦ. (1035) Καὶ ἀνανεώσας τὸ πρώην ὑπὸ σε Βυζαντίου, τοῦ βασιλέως τῆς Θράκης, τεῖχος κτισθὲν καὶ προσ- θεὶς ἄλλο σε διάστημα, προσηγόρευσεν αὐτὴν σ' εἰς το ίδιον ὄνομα Κωνσταντινούπολιν 88. Ολίγους δὲ τοὺς οἰκήτορας πρὸς τὸ μέγεθος πόλεως ὁρῶν 00, ἀπό τε Ῥώμης τοὺς ἀξιολογωτέρους οι ἐκλεξάμενος, από τε τόπων ἑτέρων συναθροίσας καὶ οἴκους μεγίστους οἰκοδομήσας αὐτοῖς καὶ χαρισάμενος οικεῖν τὴν πόλιν ἐποίησεν . * (2) Κτίσας δὲ ο παλάτιον καὶ ἱππικὸν καὶ τοὺς β' μεγάλους ἐμβόλους καὶ τὸν φόρον ἐν ᾧ τόπῳ " τὴν κόρτην αὐτοῦ ἴστησιν ' ἐπανελθὼν ἀπὸ Ῥώμης, ἐν ᾧ καὶ τ8 κίονα μονόλιθον καὶ ὁλοπόρφυ μου το στήσας, ὃν ἀπὸ Ῥώμης εκόμιζε ἀξιάγαστον σφόδρα, ίδρυσεν ' ἐπάνω αὐτοῦ ἀνδριάντα, ὃν ἤνεγ κεν ἀπὸ Ηλιουπόλεως τῆς Φρυγίας ἔχοντα ἐπὶ τὴν δ'. ὅτως ᾤκησε τὸ Βυζάντιον ὁ μέγας βασιλεύς Κωνσταντίνος, καὶ ἀνῳκοδόμησε, καὶ εἰρηνεύσας ἐκάλεσεν αὐτὸ Κ. Π. ἀξιολόγους άνδρας πολλαχόθεν ἐπισυναγαγὼν καὶ κατασκηνώσας ἐν αὐτῇ το Τῷ την έτες, κε'. εωλζ', Καὶ μ. Μ. δ. τ. Μ. 2. πόλιν Μ. 1,2. τι κτίσαι και ἐσχηκέναι ἐν Β. φω. Α. ** Κωνστανίνον Κώνσταν καὶ Κωνστάντιον Η τούς Μ. 2, καὶ Κωνσταντίνον— Ρώμῃ το αὐτοῦ υἱούς Α. και Μ. 1.2. εν πρεσβύτε τον Υ. 2. θεσπίσας π. δύο μέρη ηλίου Μ. 2. ἦλθεν εἰς τὸ Β. συν μ. γαμβρῷ αὐτοῦ ἀδελφῇ αὐτοῦ Α. ἐν ὑπὸ τοῦ Β. β. Μ. 1,2, ὑπὸ Βύζου τινὸς β. Βυζάντιον 3. ἐν Κωνσταντίνου πρὸς Ρώμης Α. 'Ρώμης § 2. » τί ποιεῖ; οι ἐξολίγους Υ. 2, ἀξιολόγους Μ. 1,2. Περί τῶν εὐαγῶν οίκων ε' · περὶ τῆς οἰκοδομῆς τοῦ παλατίου καὶ τῶν μεγάλων ἐμβόλων καὶ τοῦ πορ φυροκίονος Φασὶ δὲ αὐτὸν καὶ τοιοῦτόν τι δρᾶσαι ἀξιοθαύμαστον. Αποστείλας γὰρ τοὺς μεγάλους αὐτοῦ ἄρχοντας ἐν Περσίδι, οἱ καὶ διὰ μηνῶν ι μεγάλην νίκην ποιήσαντες καὶ πάντα τξε' κεντενάρια ἀναλαβόμενοι, ὑπέστρεψαν. Ὁ δὲ βασιλεὺς πρὸ τοῦ υποστρέφειν αὐτοὺς ἀποστείλας εἰς Ρώμην, ἀνελογίσατο (ἀνελατ. ἀνελάβετο ?) τὰς φαμιλίας αὐτῶν, ὥρισε δὲ καὶ κτίστας μηχανικούς, ἵνα θεάσωνται τοὺς οἴκους αὐτῶν καὶ τοὺς τόπους ἑνὸς ἑκάστου που κεῖται καὶ ὅπως ἰδεῖν αὐτὰς, ἑτέρας ἐπὶ τοὺς αἰγιαλοὺς τῆς θαλάσσης, ἄλλας δὲ ἐπὶ τὰς ἠπείρους, καὶ τὰ σχήματα τῶν κτισμάτων καὶ τὰς ἀνόδους, οἵαι ἦσαν κοχλιώδεις. Καὶ λαβόντες τὰς φαμιλίας τῶν συγκλητι κῶν ἀνῆλθον ἐπὶ τὸ Βυζάντιον καὶ ἀνθόμοια ἔκτισαν ἅπαντα. Καὶ ἐκάθισεν ἐκεῖ τὰς φαμιλίας αὐτῶν. Ελθόντας οὖν μετὰ νίκης ἐκ τῆς Περσικῆς, ὡς εἴρηται, ἐδέξατο αὐτοὺς ὁ βασιλεὺς μετὰ χαρᾶς μεγάλης καὶ ποιήσας εὐωχίαν εἶπεν αὐτοῖς· ὁ θέλετε ἀπελθεῖν εἰς Ρώμην, ο δοκιμάζων αὐτούς. Οἱ δὲ ἔφησαν με κατελθεῖν ἄχρι μηνῶν ιβ'. . Απ' ὄψεως (ἀπόψε ἔχω ὑμῖν δοῦναι τοὺς οἴκους ὑμῶν. Προστάξας δὲ τὸν παρακοιμώμενον αὐτοῦ ἑνὶ ἑκάστῳ (ένα έκαστον ἀποδοῦναι τὸν ἑαυτοῦ οἶκον· οὗτοι δὲ ὡς εἶδον τοὺς πυλεῶνας καὶ τὰς αὐλὰς καὶ τὰς ἀνόδους καὶ πάντα ὅμοια τῶν ἐν τῇ Ῥώμῃ, μέτρα τε καὶ σχήματα καὶ τὰ ὕψη καὶ τὴν ἀπόβλεψιν τῶν θυρίδων, ἔδοξαν εἶναι ἐν φαντασίᾳ εἰς τὴν Ῥώμην. Εὑρόντες δὲ καὶ τὰς φαμιλίας αὐτῶν ἐξεπλάγησαν· ἐρωτήσαντες δὲ αὐτοὺς καὶ μαθόντες ἀκριβῶς τότε ἐπίστευσαν ὡς οὐκέτι φάντασμα, ἀλλὰ φρόνησις τοῦ βασιλέως, ὅτι ἄκοντας καὶ μὴ βουλομένους αὐτοὺς ἐνώκισεν ἐνταῦθα. Ἐκ δὲ τῶν ὀνομάτων αὐτῶν εἰλήφασι καὶ οἱ τόποι τὰς προσηγορίας. » *Ην δὲ εἰκοδο μήσας καὶ τὸ Ν. 1, καὶ τερπνοὺς ἐ. ἱππικὸν καὶ παλάτιον οι ἔστησε. οἱ ἐν ᾧ τόπῳ · ἐν ᾧ κ. Ρώμης Μ. 1,2. (τερπνὸν καὶ ἐλ. μ. ἔστησεν ἐκ Ρ. ἀγαγών, ἀδρίσας επάνω αὐτοῦ ἀνδριάντα ἐπ' ὀνόματι αὐτοῦ, κτλ.) οι ολόφρον ν. 2. • ίδρυσε, ιδρύσατο τὴν οι. Α. CHRONICON. - A LIB IV. CLXXX. De Constantinopoli. Postea cum vellet Magnus Constantinus sui no- minis urbem fundare in agro qui respicit Ilion, ad Ajacis tumulum, ubi dicunt esse portum, quem tenuerunt Græci contra Trojam certantes, in som- no Deus ipsi in Byzantio fundare suasit. Anno duo- decimo ex quo Romæ regnabat, Constantio et Con- stanti, filiis suis, crealis Casaribus, Constanti- num natu maximum statuit imperare ad solis occa- sum, Constantem vero Romæ, et Dalmatium consobrinum suum, Britannia, et relinquens illis occidentales partes, Byzantium cum matre He- lena, filioque Constantio, et Licinio, suæ sororis conjuge, abiit. Tum renovato, quem ante Byzantius, Thraciæ rex, adidicaverat, muro, adjectoque novo intervallo, eam suo nomine Constantinopolim ap- pellavit. Cum autem videret paucos esse pro ma- gnitudine urbis habitatores, cives Romæ illustriores elegit atque ex aliis locis advocavit; domosque maximas ipsis ædificans nihilominus in urbe habi- tandi facultatein concessit. * B Exstruxit autem palatium et hippodromum et duo magna rostra, et forum, ubi Roma dereniens tabernaculum suum posuit: ibidemque monolitham et omnino porphyreticam columnam, quam valde mirabiliter e Roma deportaverat, statuit, atque sil- per illa imposuit statuam, quam adduxit ex lle- liopoli Phrygia, septem in capite radios habentem. Varia lectiones et notæ. . - • Ipsa rubrica in codice evanuit, sed cf. rubrican $ 5; V. 1, ac si hæc quoque Silvestria- nis ex Actis pelita essent, quanvis de hoc papa nibil h. 1. referatur. Ced. 496,7 – 21. Leo, P. Glyc. 462.4 465,10. V. 1,2. add. V. 1,2, add. V. 2, M. 1,2. V. 2. coil. et A. V. 1. om. V. 1,2, 2. om. om. V.1. add. V. 2. V. 2. V. 2, V. 1.2. V. 1. V. 1, V. 2. ok adul. V. 1. &..K. II. V. 1. · Glyc. 463,11-16; M. 1. om. usque ad add. V. 1. V. 1. cod. (cf. V. ad § 2, et Ced. 496,21-497,1 cum Glyca 436,16-464,4). coll. cod.) cod.) Glyc. 464,9 – 13. Leo et Sym. 315. V. 2, M. 1,2. Sym. · V. 1,2, om. V. 1,2, Sym. propter homoioteleuton. Sym. codice Leo. A. - 20. όν. ἐπὶ τὰ ἑσπέρια κατ' V. 1.

ΡΠ'. Περὶ Κωνσταντινουπόλεως 68. Μετὰ ταῦτα βουλόμενος ὁ Μέγας Κωνσταντίνος κτίσαι τι εἰς ἴδιον ὄνομα ἐν τῷ πρὸ τοῦ Ἰλίου πεδίῳ ὑπὲρ τὸν Αίαντος τάφον, ἔνθα φασὶ τὸν ναύ- σταθμον τ8 τοὺς ἐπὶ Τροίαν στρατεύσαντας Ελλη να;, κατ' ὄναρ ὁ Θεὸς [αὐτῷ] ἐπέτρεψεν ἐν τῷ Βυ ζαντίῳ " κτίσαι. Καὶ " τῷ ιβ' ἔτει τῆς βασιλείας αὐτοῦ ἐν Ῥώμῃ ποιήσας Κωνστάντιον καὶ Κων- σταν ", τοὺς " υἱοὺς τὸ αὐτοῦ, Καίσαρας ", Κων- σταντῖνον μὲν τὸν πρεσβύτατον το ἄρχειν ἐθέσπισε δι πρὸς δυόμενον ἥλιον, τὸν δὲ Κωνσταν ἐν Ῥώμη, καὶ Δαλμάτιον. ἀνεψιὸν αὐτοῦ, ἐν Βρεττανίᾳ, κατα- λείψας αὐτοῖς τὰ δυτικά μέρη, ἀνῆλθεν δ' εἰς Βυ ζάντιον σὺν τῇ μητρὶ Ἑλένῃ, καὶ υἱῷ Κωνσταν τῳ, καὶ Λικινίῳ, γαμβρῷ δ, ἐπὶ ἀδελφῇ αὐτοῦ. (1035) Καὶ ἀνανεώσας τὸ πρώην ὑπὸ σε Βυζαντίου, τοῦ βασιλέως τῆς Θράκης, τεῖχος κτισθὲν καὶ προσ- θεὶς ἄλλο σε διάστημα, προσηγόρευσεν αὐτὴν σ' εἰς το ίδιον ὄνομα Κωνσταντινούπολιν 88. Ολίγους δὲ τοὺς οἰκήτορας πρὸς τὸ μέγεθος πόλεως ὁρῶν 00, ἀπό τε Ῥώμης τοὺς ἀξιολογωτέρους οι ἐκλεξάμενος, από τε τόπων ἑτέρων συναθροίσας καὶ οἴκους μεγίστους οἰκοδομήσας αὐτοῖς καὶ χαρισάμενος οικεῖν τὴν πόλιν ἐποίησεν . * (2) Κτίσας δὲ ο παλάτιον καὶ ἱππικὸν καὶ τοὺς β' μεγάλους ἐμβόλους καὶ τὸν φόρον ἐν ᾧ τόπῳ " τὴν κόρτην αὐτοῦ ἴστησιν ' ἐπανελθὼν ἀπὸ Ῥώμης, ἐν ᾧ καὶ τ8 κίονα μονόλιθον καὶ ὁλοπόρφυ μου το στήσας, ὃν ἀπὸ Ῥώμης εκόμιζε ἀξιάγαστον σφόδρα, ίδρυσεν ' ἐπάνω αὐτοῦ ἀνδριάντα, ὃν ἤνεγ κεν ἀπὸ Ηλιουπόλεως τῆς Φρυγίας ἔχοντα ἐπὶ τὴν δ'. ὅτως ᾤκησε τὸ Βυζάντιον ὁ μέγας βασιλεύς Κωνσταντίνος, καὶ ἀνῳκοδόμησε, καὶ εἰρηνεύσας ἐκάλεσεν αὐτὸ Κ. Π. ἀξιολόγους άνδρας πολλαχόθεν ἐπισυναγαγὼν καὶ κατασκηνώσας ἐν αὐτῇ το Τῷ την έτες, κε'. εωλζ', Καὶ μ. Μ. δ. τ. Μ. 2. πόλιν Μ. 1,2. τι κτίσαι και ἐσχηκέναι ἐν Β. φω. Α. ** Κωνστανίνον Κώνσταν καὶ Κωνστάντιον Η τούς Μ. 2, καὶ Κωνσταντίνον— Ρώμῃ το αὐτοῦ υἱούς Α. και Μ. 1.2. εν πρεσβύτε τον Υ. 2. θεσπίσας π. δύο μέρη ηλίου Μ. 2. ἦλθεν εἰς τὸ Β. συν μ. γαμβρῷ αὐτοῦ ἀδελφῇ αὐτοῦ Α. ἐν ὑπὸ τοῦ Β. β. Μ. 1,2, ὑπὸ Βύζου τινὸς β. Βυζάντιον 3. ἐν Κωνσταντίνου πρὸς Ρώμης Α. 'Ρώμης § 2. » τί ποιεῖ; οι ἐξολίγους Υ. 2, ἀξιολόγους Μ. 1,2. Περί τῶν εὐαγῶν οίκων ε' · περὶ τῆς οἰκοδομῆς τοῦ παλατίου καὶ τῶν μεγάλων ἐμβόλων καὶ τοῦ πορ φυροκίονος Φασὶ δὲ αὐτὸν καὶ τοιοῦτόν τι δρᾶσαι ἀξιοθαύμαστον. Αποστείλας γὰρ τοὺς μεγάλους αὐτοῦ ἄρχοντας ἐν Περσίδι, οἱ καὶ διὰ μηνῶν ι μεγάλην νίκην ποιήσαντες καὶ πάντα τξε' κεντενάρια ἀναλαβόμενοι, ὑπέστρεψαν. Ὁ δὲ βασιλεὺς πρὸ τοῦ υποστρέφειν αὐτοὺς ἀποστείλας εἰς Ρώμην, ἀνελογίσατο (ἀνελατ. ἀνελάβετο ?) τὰς φαμιλίας αὐτῶν, ὥρισε δὲ καὶ κτίστας μηχανικούς, ἵνα θεάσωνται τοὺς οἴκους αὐτῶν καὶ τοὺς τόπους ἑνὸς ἑκάστου που κεῖται καὶ ὅπως ἰδεῖν αὐτὰς, ἑτέρας ἐπὶ τοὺς αἰγιαλοὺς τῆς θαλάσσης, ἄλλας δὲ ἐπὶ τὰς ἠπείρους, καὶ τὰ σχήματα τῶν κτισμάτων καὶ τὰς ἀνόδους, οἵαι ἦσαν κοχλιώδεις. Καὶ λαβόντες τὰς φαμιλίας τῶν συγκλητι κῶν ἀνῆλθον ἐπὶ τὸ Βυζάντιον καὶ ἀνθόμοια ἔκτισαν ἅπαντα. Καὶ ἐκάθισεν ἐκεῖ τὰς φαμιλίας αὐτῶν. Ελθόντας οὖν μετὰ νίκης ἐκ τῆς Περσικῆς, ὡς εἴρηται, ἐδέξατο αὐτοὺς ὁ βασιλεὺς μετὰ χαρᾶς μεγάλης καὶ ποιήσας εὐωχίαν εἶπεν αὐτοῖς· ὁ θέλετε ἀπελθεῖν εἰς Ρώμην, ο δοκιμάζων αὐτούς. Οἱ δὲ ἔφησαν με κατελθεῖν ἄχρι μηνῶν ιβ'. . Απ' ὄψεως (ἀπόψε ἔχω ὑμῖν δοῦναι τοὺς οἴκους ὑμῶν. Προστάξας δὲ τὸν παρακοιμώμενον αὐτοῦ ἑνὶ ἑκάστῳ (ένα έκαστον ἀποδοῦναι τὸν ἑαυτοῦ οἶκον· οὗτοι δὲ ὡς εἶδον τοὺς πυλεῶνας καὶ τὰς αὐλὰς καὶ τὰς ἀνόδους καὶ πάντα ὅμοια τῶν ἐν τῇ Ῥώμῃ, μέτρα τε καὶ σχήματα καὶ τὰ ὕψη καὶ τὴν ἀπόβλεψιν τῶν θυρίδων, ἔδοξαν εἶναι ἐν φαντασίᾳ εἰς τὴν Ῥώμην. Εὑρόντες δὲ καὶ τὰς φαμιλίας αὐτῶν ἐξεπλάγησαν· ἐρωτήσαντες δὲ αὐτοὺς καὶ μαθόντες ἀκριβῶς τότε ἐπίστευσαν ὡς οὐκέτι φάντασμα, ἀλλὰ φρόνησις τοῦ βασιλέως, ὅτι ἄκοντας καὶ μὴ βουλομένους αὐτοὺς ἐνώκισεν ἐνταῦθα. Ἐκ δὲ τῶν ὀνομάτων αὐτῶν εἰλήφασι καὶ οἱ τόποι τὰς προσηγορίας. » *Ην δὲ εἰκοδο μήσας καὶ τὸ Ν. 1, καὶ τερπνοὺς ἐ. ἱππικὸν καὶ παλάτιον οι ἔστησε. οἱ ἐν ᾧ τόπῳ · ἐν ᾧ κ. Ρώμης Μ. 1,2. (τερπνὸν καὶ ἐλ. μ. ἔστησεν ἐκ Ρ. ἀγαγών, ἀδρίσας επάνω αὐτοῦ ἀνδριάντα ἐπ' ὀνόματι αὐτοῦ, κτλ.) οι ολόφρον ν. 2. • ίδρυσε, ιδρύσατο τὴν οι. Α. CHRONICON. - A LIB IV. CLXXX. De Constantinopoli. Postea cum vellet Magnus Constantinus sui no- minis urbem fundare in agro qui respicit Ilion, ad Ajacis tumulum, ubi dicunt esse portum, quem tenuerunt Græci contra Trojam certantes, in som- no Deus ipsi in Byzantio fundare suasit. Anno duo- decimo ex quo Romæ regnabat, Constantio et Con- stanti, filiis suis, crealis Casaribus, Constanti- num natu maximum statuit imperare ad solis occa- sum, Constantem vero Romæ, et Dalmatium consobrinum suum, Britannia, et relinquens illis occidentales partes, Byzantium cum matre He- lena, filioque Constantio, et Licinio, suæ sororis conjuge, abiit. Tum renovato, quem ante Byzantius, Thraciæ rex, adidicaverat, muro, adjectoque novo intervallo, eam suo nomine Constantinopolim ap- pellavit. Cum autem videret paucos esse pro ma- gnitudine urbis habitatores, cives Romæ illustriores elegit atque ex aliis locis advocavit; domosque maximas ipsis ædificans nihilominus in urbe habi- tandi facultatein concessit. * B Exstruxit autem palatium et hippodromum et duo magna rostra, et forum, ubi Roma dereniens tabernaculum suum posuit: ibidemque monolitham et omnino porphyreticam columnam, quam valde mirabiliter e Roma deportaverat, statuit, atque sil- per illa imposuit statuam, quam adduxit ex lle- liopoli Phrygia, septem in capite radios habentem. Varia lectiones et notæ. . - • Ipsa rubrica in codice evanuit, sed cf. rubrican $ 5; V. 1, ac si hæc quoque Silvestria- nis ex Actis pelita essent, quanvis de hoc papa nibil h. 1. referatur. Ced. 496,7 – 21. Leo, P. Glyc. 462.4 465,10. V. 1,2. add. V. 1,2, add. V. 2, M. 1,2. V. 2. coil. et A. V. 1. om. V. 1,2, 2. om. om. V.1. add. V. 2. V. 2. V. 2, V. 1.2. V. 1. V. 1, V. 2. ok adul. V. 1. &..K. II. V. 1. · Glyc. 463,11-16; M. 1. om. usque ad add. V. 1. V. 1. cod. (cf. V. ad § 2, et Ced. 496,21-497,1 cum Glyca 436,16-464,4). coll. cod.) cod.) Glyc. 464,9 – 13. Leo et Sym. 315. V. 2, M. 1,2. Sym. · V. 1,2, om. V. 1,2, Sym. propter homoioteleuton. Sym. codice Leo. A. - 20. όν. ἐπὶ τὰ ἑσπέρια κατ' V. 1.

κεφαλὴν ἀκτῖνας ζ'· τὸν δὲ κίονα τρισὶν ἔτεσι πλωτ προσφ. Μ. 1.2. - - · ἱστο - ζόμενον ήγαγε διὰ τὴν ὑπερβολὴν τοῦ μεγέθους καὶ τοῦ βάρους· ἀπὸ δὲ τῆς θαλάσσης μέχρι τοῦ φόροι δι' ἐνιαυτοῦ ἦλθε, καίπερ τοῦ βασιλέως συνεχῶς φοιτῶντος · καὶ χρυσίον ἄπειρον τῷ πλήθει διανέ μοντος. Εἶτα θέμενος εἰς τὰ θεμέλια τους ιβ' κοφίνους, οὓς ὁ Χριστὸς ηυλόγησε, καὶ ξύλα τίμια καὶ ἅγια λείψανα πρὸς στηριγμὸν καὶ φυλακήν, ἔστησεν ο αὐτὸν διὰ ο πολλῆς τέχνης, δυνάμεώς τε καὶ σου φίας ὁ θαυμάσιος ' ἐκεῖνος ἀνὴρ τὸν πανθαύμαστον μονόλιθον κίονα· ἐξεπάτησαν * δέ τινας τῶν ἀφελε στέρων καὶ ἰδιωτῶν ἢ μᾶλλον εἰπεῖν τῶν ἀλογωτέ- ρων, μὴ εἶναι τοῦτον μονόλιθον αἱ πρὸς διακόσμη σιν καὶ εὐπρέπειαν αὐτοῦ χαλκαὶ ζῶναι καὶ οἱ πλείστοι χώροι 11. Καὶ πρὸς τούτοις ἔκτισε ναοὺς τῶν τε 'Αγίων Αποστόλων, καὶ τῆς ἁγίας Εἰρήνης 1, καὶ τοῦ ἁγίου Μωκίου 1, καὶ τοῦ ἀρχαγγέλου Μιχαήλ ἐν τῷ ᾿Ανάπλῳ . Πρὸς ' τούτοις κτίζει καὶ τὴν Αγίας Σοφίας (1064) (πλησίον της Αγίας Εἰρήνης, ἐκκλησίαν περικαλλῆ, ἀλλ᾿ οὐ κατὰ τὸ νῦν ἐρώμε νου σχῆμα, καὶ κάλλος, καὶ μέγεθος. Καὶ ταύτης τὰ ἐγκαίνια ποιεῖ ἐπὶ Εὐδοξίου πατριάρχου, μαθη τοῦ Εὐνομίου, μηνί Μαίῳ ια' ἐγκαινισθεῖσα παρὰ τῆς α' συνόδου τῶν την ἁγίων θεοφόρων Πατέ μων. Είτε ποιήσας Καίσαρα Κωνστάντιον 3, υἱὸν αὐτοῦ, ἐν Κωνσταντινουπόλει, καὶ Λικίνιον ", [τὸν] γαμβρὸν αὐτοῦ, ἐν Νικομηδείᾳ τῆς Βιθυνίας, κατὰ Ο Περσῶν ἐστράτευσε ", ὑφ' ὧν παρακληθεὶς" υπου φόρους αὐτοὺς ἐποίησεν καὶ ὑπέστρεψε, * Καὶ μαθὼν ἐν Νικομηδείᾳ, ὅτι Λικίνιος τιμω ρῶν ἐφόνευσε τους Χριστιανούς, συγχυθείς με τη λύπῃ ἔγραφεν αὐτῷ παρακελεύων αποστήνα: αὐτὸν τῆς κατὰ τῶν ἐκκλησιῶν τοῦ Χριστοῦ μανίας. πανθ. αὐτὸν μετά πολλῆς τ. ἁγίων δ. καὶ ὁ θαυ μαστός Α. • μετά π. Μ. 1.2. * θαυμαστός Μ. 1,2. · ἐξεπατηθ. δέ τινες καὶ ἰδ. ἢ μ. ε. τῶν ἀλ. καὶ πλ. Μ. 1.2. Η Εὐσεβίῳ τῷ Παμ- φίλου βίβλους ἱερὰς Κωνσταντίνος κατασκευάσαι προσέταξε λόγῳ τῶν ἐκκλησιῶν Κωνσταντινουπόλεως, πιο ρασχόμενος αὐτῷ δημόσια χρήματα, δ, ἄτερ τῶν λοιπῶν βίβλων, ξ' βίβλους ἐκ δορκάδων μεμβράνων ἔγραψε ναόν καὶ τοῦ ἁγίου Αγαθονίκου αρχιστρατήγου καὶ Σωσθενίῳ Πρὸς πρν. Μ. 1.2. πλ. Ε. μηνί Μ. 1,2. το θεοφ. Ο δὲ βασιλεὺς πάλιν ἐπὶ Πέρσας ἐκστρατεύει καὶ τούτους τροπωσάμενος πάλιν ὑπέστρεψε. οι μὲν τόν Κ. Π. Λ. δέ Ι. ἐπεστρ. ὑφ. ὧν Μ. 1.2. και ποιήσας ὑπ. Μ. 1,2. " Καὶ μ. ὅτι Λ. ἐν Ν. τ. ἐφ. Μ. 1,2, Ταῦτα μ. Κωνσταντίνος ὁ εὐσεβέστατος Τ. μ. Κ. ὁ ἐ. ὅτι ἐν Ν. Λ. τιμωρεῖ τοὺς χριστιανοὺς ὀργίζεται κατ' αὐτοῦ μεγάλως Τῷ δὲ Λικινίῳ ὡς (Λ. καὶ Μ. 1,2) συμμαχήσαντι αὐτῷ εἰς τὴν τῶν τυράννων κατά λυσιν ἐξέδοτο Κωνσταντίαν αὐτῷ τὴν ἰδίαν (Κ. τὴν ἑαυτοῦ Μ. 1,2) ἀδελφὴν εἰς γυναῖκα. Καὶ ἀφορίσας αὐτῷ μοῖραν ἱκανὴν τῶν (Ικ. τῆς Μ. 1,2) Ῥωμαίων γῆς, ἀνέδειξε βασιλέα, ἀπαιτήσας αὐτῷ συνθήκας μηδὲν παρὰ τῶν Χριστιανῶν δογμάτων (κατὰ τοῦ Χριστιανισμού δόγματος Μ. 1,2) πράττειν. Ὁ δὲ Λικί νιος κρατήσας τὴν ἀρχὴν (οὐκ ἤνεγκε τὴν εὐτυχίαν, ἀλλ' ὥσπερ) λήθην λαβὼν τῶν συμβεβηκότων τοῖς πρὸ αὐτοῦ τυράννοις, εἰς εἰδωλομανίαν ἐξώκειλεν καὶ ὧν τῆς πικρᾶς καταστροφῆς θεατής γεγένηται, του των τὸν βίον ἐζηλώκει (καὶ Μ. γυναικομανών (καὶ Μ. 1,2), ἀδικῶν καὶ φονεύων τους Χριστιανούς τῷ ιβ' ἔτει (=517; 495,12-15 τῷ ιδ' καὶ ιε' ἔτει ήρξατο - - διωγμὸν κινεῖν. Ἐπὶ Λικινίου ἐμαρτύρησαν ἡ ἁγία Εὐφημία, Γουρίας, Σαμωνάς και Αβιβος, Μακρόβιος, Γορδιανός, Ουαλεριανός, Ζωτικός, βασιλεύς Αμασίας, "Αβιβος διάκονος καὶ οἱ ἐν Νικομηδία με', καὶ οἱ ἐν Σεβαστείᾳ μ' ἐπὶ Λυσίου ἡγεμῶνος καὶ Βλάσιος, καὶ ὁ ἅγιος Θεόδωρος ὁ στρα τηλάτης (Σχόλιον παρὰ τὰ τῶν γυναικομανῶν καὶ ἀδίκων — Γόρδιος οι Νίκος πόλει. * μᾶλλον δὲ συγχ. καὶ συγχ. ὧν (και Μ. 1,2) μεταξύ πολέμου γινομένου, συν- εσχέθη Λ. (ζων Μ. 2), ἐν Χρυσοπόλει καὶ τοῦτον ἐν Θ. περιώρισε (περιωρίσας Μ 1,2). Ο δὲ Λ. κατὰ Χριστιανῶν μανείς, πολλὰ δεινὰ εἰργάζετο, κ. τ. λ. GEORGII HAMARTOLI Columnam autem ob magnitudinem et pondus per & tres annos in mari devexit, et a mari usque ad forum illa per annum venit, licet rex continuo hine illuc vagaretur et aurum inusitatum multitudini distribueret. Deinde postquam in fundamenta pro fulcimento custodiaque duodecim cophinos, quibus Christus benedixit, lignaque pretiosa, ac sacras reliquias, posuit, vir ille mirabilis prorsus mirabi leni hanc ipsain monolithum columnam cum multa arte industriaque ac intelligentia defixit. Quosdam autem iuscios et ignaros vel, ut melius dicam, sto- lidos, in errorem adduxerunt, ut non esse nono- lithum crederent, æneæ zonæ lorique multi að ornatum) convenienter aptati. Præterea ædificavit templa Sanctorum Apostolo - rum, Sancta Irenes, Sancti Mocii, ac iu Anaplo archangeli Michaelis. Insuper construit Sanctam Sophiam (prope Sanctam Irenen), ecclesiam per- pulchram, sed non juxta formam pulchritudinen- que ac magnitudinem, quæ nunc in usu. Hujus dedicationem facit sub Eudoxio patriarcha Euno- mii discipulo, mensis Maii die undecima, celebra- tam a prima synodo, abi sedebant trecenti decem et octo sancti Patres. Postea creatis Cæsaribus Constantio, filio sue, Constantinopoli, et Licinio, ejus genero, Nicomediæ Bithyniæ, contra Persas arma tulit, et ab ipsis roga- tus, illos tributarios fecit, et reversus est. Et cum Nicomediæ cognovisset, quod Licinius vindictam exercens Christianos morti tradebat, inærore perfusus ad illum scripsit ut a furore con- tra Christi ecclesias abstineret exhortans. Sed ille V. 1,2, B Variæ lectiones et notæ. om. Slav. · V. 1. cod. V. 2, M. 1,2. om. V. 2, M. 1,2, ex homoioteleuto. (Scholion cod. Leo. 88,22-89,2, Sym. 32). Ced. 493,2-6. Leo, Ced. E. tou. V. 1,2. · Leo, Cell. Ced. add. Leo, Ced. om. V. 1. V. 2. om. om. V. 2. ** Ced. 497, 1. add. V. 1. " V, V. 1,2, om. s add. M. 1,2. V. 1,2, Sic V. 1.2. sed et : post CLXXXIII, 6; cod. (cod. in textu M. 1,2 post CLXXXIII, 6). Ced. 477,21-25 cod. In Nota codex legit cod. M. 1,2, V. 2, om. V. 1,2, Sym. 50. --

κεφαλὴν ἀκτῖνας ζ'· τὸν δὲ κίονα τρισὶν ἔτεσι πλωτ προσφ. Μ. 1.2. - - · ἱστο - ζόμενον ήγαγε διὰ τὴν ὑπερβολὴν τοῦ μεγέθους καὶ τοῦ βάρους· ἀπὸ δὲ τῆς θαλάσσης μέχρι τοῦ φόροι δι' ἐνιαυτοῦ ἦλθε, καίπερ τοῦ βασιλέως συνεχῶς φοιτῶντος · καὶ χρυσίον ἄπειρον τῷ πλήθει διανέ μοντος. Εἶτα θέμενος εἰς τὰ θεμέλια τους ιβ' κοφίνους, οὓς ὁ Χριστὸς ηυλόγησε, καὶ ξύλα τίμια καὶ ἅγια λείψανα πρὸς στηριγμὸν καὶ φυλακήν, ἔστησεν ο αὐτὸν διὰ ο πολλῆς τέχνης, δυνάμεώς τε καὶ σου φίας ὁ θαυμάσιος ' ἐκεῖνος ἀνὴρ τὸν πανθαύμαστον μονόλιθον κίονα· ἐξεπάτησαν * δέ τινας τῶν ἀφελε στέρων καὶ ἰδιωτῶν ἢ μᾶλλον εἰπεῖν τῶν ἀλογωτέ- ρων, μὴ εἶναι τοῦτον μονόλιθον αἱ πρὸς διακόσμη σιν καὶ εὐπρέπειαν αὐτοῦ χαλκαὶ ζῶναι καὶ οἱ πλείστοι χώροι 11. Καὶ πρὸς τούτοις ἔκτισε ναοὺς τῶν τε 'Αγίων Αποστόλων, καὶ τῆς ἁγίας Εἰρήνης 1, καὶ τοῦ ἁγίου Μωκίου 1, καὶ τοῦ ἀρχαγγέλου Μιχαήλ ἐν τῷ ᾿Ανάπλῳ . Πρὸς ' τούτοις κτίζει καὶ τὴν Αγίας Σοφίας (1064) (πλησίον της Αγίας Εἰρήνης, ἐκκλησίαν περικαλλῆ, ἀλλ᾿ οὐ κατὰ τὸ νῦν ἐρώμε νου σχῆμα, καὶ κάλλος, καὶ μέγεθος. Καὶ ταύτης τὰ ἐγκαίνια ποιεῖ ἐπὶ Εὐδοξίου πατριάρχου, μαθη τοῦ Εὐνομίου, μηνί Μαίῳ ια' ἐγκαινισθεῖσα παρὰ τῆς α' συνόδου τῶν την ἁγίων θεοφόρων Πατέ μων. Είτε ποιήσας Καίσαρα Κωνστάντιον 3, υἱὸν αὐτοῦ, ἐν Κωνσταντινουπόλει, καὶ Λικίνιον ", [τὸν] γαμβρὸν αὐτοῦ, ἐν Νικομηδείᾳ τῆς Βιθυνίας, κατὰ Ο Περσῶν ἐστράτευσε ", ὑφ' ὧν παρακληθεὶς" υπου φόρους αὐτοὺς ἐποίησεν καὶ ὑπέστρεψε, * Καὶ μαθὼν ἐν Νικομηδείᾳ, ὅτι Λικίνιος τιμω ρῶν ἐφόνευσε τους Χριστιανούς, συγχυθείς με τη λύπῃ ἔγραφεν αὐτῷ παρακελεύων αποστήνα: αὐτὸν τῆς κατὰ τῶν ἐκκλησιῶν τοῦ Χριστοῦ μανίας. πανθ. αὐτὸν μετά πολλῆς τ. ἁγίων δ. καὶ ὁ θαυ μαστός Α. • μετά π. Μ. 1.2. * θαυμαστός Μ. 1,2. · ἐξεπατηθ. δέ τινες καὶ ἰδ. ἢ μ. ε. τῶν ἀλ. καὶ πλ. Μ. 1.2. Η Εὐσεβίῳ τῷ Παμ- φίλου βίβλους ἱερὰς Κωνσταντίνος κατασκευάσαι προσέταξε λόγῳ τῶν ἐκκλησιῶν Κωνσταντινουπόλεως, πιο ρασχόμενος αὐτῷ δημόσια χρήματα, δ, ἄτερ τῶν λοιπῶν βίβλων, ξ' βίβλους ἐκ δορκάδων μεμβράνων ἔγραψε ναόν καὶ τοῦ ἁγίου Αγαθονίκου αρχιστρατήγου καὶ Σωσθενίῳ Πρὸς πρν. Μ. 1.2. πλ. Ε. μηνί Μ. 1,2. το θεοφ. Ο δὲ βασιλεὺς πάλιν ἐπὶ Πέρσας ἐκστρατεύει καὶ τούτους τροπωσάμενος πάλιν ὑπέστρεψε. οι μὲν τόν Κ. Π. Λ. δέ Ι. ἐπεστρ. ὑφ. ὧν Μ. 1.2. και ποιήσας ὑπ. Μ. 1,2. " Καὶ μ. ὅτι Λ. ἐν Ν. τ. ἐφ. Μ. 1,2, Ταῦτα μ. Κωνσταντίνος ὁ εὐσεβέστατος Τ. μ. Κ. ὁ ἐ. ὅτι ἐν Ν. Λ. τιμωρεῖ τοὺς χριστιανοὺς ὀργίζεται κατ' αὐτοῦ μεγάλως Τῷ δὲ Λικινίῳ ὡς (Λ. καὶ Μ. 1,2) συμμαχήσαντι αὐτῷ εἰς τὴν τῶν τυράννων κατά λυσιν ἐξέδοτο Κωνσταντίαν αὐτῷ τὴν ἰδίαν (Κ. τὴν ἑαυτοῦ Μ. 1,2) ἀδελφὴν εἰς γυναῖκα. Καὶ ἀφορίσας αὐτῷ μοῖραν ἱκανὴν τῶν (Ικ. τῆς Μ. 1,2) Ῥωμαίων γῆς, ἀνέδειξε βασιλέα, ἀπαιτήσας αὐτῷ συνθήκας μηδὲν παρὰ τῶν Χριστιανῶν δογμάτων (κατὰ τοῦ Χριστιανισμού δόγματος Μ. 1,2) πράττειν. Ὁ δὲ Λικί νιος κρατήσας τὴν ἀρχὴν (οὐκ ἤνεγκε τὴν εὐτυχίαν, ἀλλ' ὥσπερ) λήθην λαβὼν τῶν συμβεβηκότων τοῖς πρὸ αὐτοῦ τυράννοις, εἰς εἰδωλομανίαν ἐξώκειλεν καὶ ὧν τῆς πικρᾶς καταστροφῆς θεατής γεγένηται, του των τὸν βίον ἐζηλώκει (καὶ Μ. γυναικομανών (καὶ Μ. 1,2), ἀδικῶν καὶ φονεύων τους Χριστιανούς τῷ ιβ' ἔτει (=517; 495,12-15 τῷ ιδ' καὶ ιε' ἔτει ήρξατο - - διωγμὸν κινεῖν. Ἐπὶ Λικινίου ἐμαρτύρησαν ἡ ἁγία Εὐφημία, Γουρίας, Σαμωνάς και Αβιβος, Μακρόβιος, Γορδιανός, Ουαλεριανός, Ζωτικός, βασιλεύς Αμασίας, "Αβιβος διάκονος καὶ οἱ ἐν Νικομηδία με', καὶ οἱ ἐν Σεβαστείᾳ μ' ἐπὶ Λυσίου ἡγεμῶνος καὶ Βλάσιος, καὶ ὁ ἅγιος Θεόδωρος ὁ στρα τηλάτης (Σχόλιον παρὰ τὰ τῶν γυναικομανῶν καὶ ἀδίκων — Γόρδιος οι Νίκος πόλει. * μᾶλλον δὲ συγχ. καὶ συγχ. ὧν (και Μ. 1,2) μεταξύ πολέμου γινομένου, συν- εσχέθη Λ. (ζων Μ. 2), ἐν Χρυσοπόλει καὶ τοῦτον ἐν Θ. περιώρισε (περιωρίσας Μ 1,2). Ο δὲ Λ. κατὰ Χριστιανῶν μανείς, πολλὰ δεινὰ εἰργάζετο, κ. τ. λ. GEORGII HAMARTOLI Columnam autem ob magnitudinem et pondus per & tres annos in mari devexit, et a mari usque ad forum illa per annum venit, licet rex continuo hine illuc vagaretur et aurum inusitatum multitudini distribueret. Deinde postquam in fundamenta pro fulcimento custodiaque duodecim cophinos, quibus Christus benedixit, lignaque pretiosa, ac sacras reliquias, posuit, vir ille mirabilis prorsus mirabi leni hanc ipsain monolithum columnam cum multa arte industriaque ac intelligentia defixit. Quosdam autem iuscios et ignaros vel, ut melius dicam, sto- lidos, in errorem adduxerunt, ut non esse nono- lithum crederent, æneæ zonæ lorique multi að ornatum) convenienter aptati. Præterea ædificavit templa Sanctorum Apostolo - rum, Sancta Irenes, Sancti Mocii, ac iu Anaplo archangeli Michaelis. Insuper construit Sanctam Sophiam (prope Sanctam Irenen), ecclesiam per- pulchram, sed non juxta formam pulchritudinen- que ac magnitudinem, quæ nunc in usu. Hujus dedicationem facit sub Eudoxio patriarcha Euno- mii discipulo, mensis Maii die undecima, celebra- tam a prima synodo, abi sedebant trecenti decem et octo sancti Patres. Postea creatis Cæsaribus Constantio, filio sue, Constantinopoli, et Licinio, ejus genero, Nicomediæ Bithyniæ, contra Persas arma tulit, et ab ipsis roga- tus, illos tributarios fecit, et reversus est. Et cum Nicomediæ cognovisset, quod Licinius vindictam exercens Christianos morti tradebat, inærore perfusus ad illum scripsit ut a furore con- tra Christi ecclesias abstineret exhortans. Sed ille V. 1,2, B Variæ lectiones et notæ. om. Slav. · V. 1. cod. V. 2, M. 1,2. om. V. 2, M. 1,2, ex homoioteleuto. (Scholion cod. Leo. 88,22-89,2, Sym. 32). Ced. 493,2-6. Leo, Ced. E. tou. V. 1,2. · Leo, Cell. Ced. add. Leo, Ced. om. V. 1. V. 2. om. om. V. 2. ** Ced. 497, 1. add. V. 1. " V, V. 1,2, om. s add. M. 1,2. V. 1,2, Sic V. 1.2. sed et : post CLXXXIII, 6; cod. (cod. in textu M. 1,2 post CLXXXIII, 6). Ced. 477,21-25 cod. In Nota codex legit cod. M. 1,2, V. 2, om. V. 1,2, Sym. 50. --

Ὁ δὲ καταφρονήσας μανικωτέρῳ τῷ διωγμῷ ἐχρήσατο καὶ λοιπὸν κρυπτώς) κατὰ τοῦ εὐεργέ του ἐπιβουλὰς ἐπενόει· ὕστερον ο δὲ καὶ δημόσιον πόλεμον ἐπεκράτε: κατὰ τοῦ ὑπὸ θείας δυνάμεως φρουρουμένου ". Και συμβολῆς γενομένης κατὰ τὰ μέρη τῆς Βιθυνίας (καὶ τοῦ ἐνδόξου σταυροῦ προά γοντος), Κωνσταντίνῳ υποχείριος γέγονεν ὁ δείλαιο; ζῶν συλληφθείς. (Φιλανθρωπίᾳ δὲ χρησάμενος ὁ κατὰ πάντας πραότατος βασιλεὺς τῷ εἰ δυσμενεῖ), ἐκέλευσεν αὐτὸν ἐν Θεσσαλονίκῃ ἐν διάγειν ἡσυχά ζοντα. Ὁ δὲ μικρὸν ἐφησυχάσα; 1, ἐφωράθη βαρο βάρους τινὰς μισθωσάμενος πρὸς τὸ αὖθις ἀναμα χήσασθαι. Καὶ μαθὼν τοῦτο ὁ Κωνσταντῖνος ἐκέ λευσε κεφαλικὴν αὐτὸν ὑποστῆναι η τιμωρίαν. " (5) Ἡ δὲ μακαρία Ελένη εἰς Ἱερουσαλήμ ἀπελθοῦσα πρὸς ἀναζήτησιν τοῦ τιμίου σταυροῦ, καὶ Β τοῦτον εὑροῦσα, ἔκτισεν τὸ ἐκκλησίας θαυμασίας, καταλύσασα τὸν ἐπὶ τῷ Δεσποτικῷ τάφῳ κτισθέντα ναὸν οἱ ὑπὸ τῶν ἀθέων τῇ Αφροδίτη. Και ὑποστρέψασα καὶ πολλὰ τῷ υἱῷ περὶ τῆς εἰς Χριστὸν πίστεως εντειλαμένη, ἐτελεύτησεν ἐτῶν π', ἣν ἔθαψαν “' ἐν τῷ ναῷ τῶν Αγίων Αποστό λων 40. Πάσαις τοίνυν ἀρεταῖς " ή μακαρία κι κοσμημένη είχε οι καὶ τὴν χριστομίμητον ταπεινοφρο- σύνην πρὸς πάντας μὲν, διαφερόντως δε σε πρὸς τὸ Ιερὸν τῶν μοναχῶν σχῆμα. Τὰς γάρ τοι διὰ βίου τὴν παρθενίαν ἀσκούσας δε συναγείρουσα πολλάκις σε καὶ ἐπὶ στιβάδων κατακλίνουσα, αὐτὴ δι᾿ ἑαυτῆς καθυπούργει, έψα παρατιθεῖσα, καὶ κύλικας ὀρέ- γουσα καὶ ὕδωρ ταῖς χερσὶν αὐτῶν ἐπιχέουσα, θερα- παίνης " ἔργον ἐπλήρου. Οὕτω δὲ καὶ τὸν ἀείμνη στον υἱὸν δ' αὐτῆς ἐξεπαίδευσεν 10, ἄτυφον ἔχειν το φρόνημα, ἀρετῆς " και οι πολιτείας ἀκριβοῦς ἐπι- μελεῖσθαι, δουλεύειν σε τῷ Θεῷ, κατὰ τὴν Γραφήν, • μετὰ φόβου καὶ τρόμου, » (1065) ὃς (καὶ αὐτὸς) φυλάττων ἀκριβῶς τὰς αὐτῆς ἐντολὰς ἐκαρποφόρει σε ἑκατονταπλασίως. • Ἐπὶ τούτου γὰρ τοῦ μακαρίου σε οἱ ἐνδότεροι Τῷ ιθ' ἔτει ὁ Μέγας Κ. θεωρῶν Λικίνιον μανικώτερον κατὰ τῶν Χριστιανῶν τῷ δ. χρώμενον καὶ ἐπιβουλήν κ. τοῦ ἐ. μελετῶντα ὁπλίζεται, κ. το λο λ. ὁ κρυπτός λ. κρυπτάς ? ἕτερον Μ. 1,2. οι αὐτοκράτορος ια' δὲ καὶ η μησὶ τοῦ πολέμου μεταξύ Κ. καὶ λ. ἱστα- μένου, ὡς πόλεμος κατὰ τὴν Β. ἐκροτήθη κ. τοῖς μέρεσι τῆς Β. ἐν τοῖς τῆς Β. μ. Μ. 1, δε ζῶν ὁ ἀλιτήριος συλλαμβάνεται ἐν Χρυσοπόλει καὶ εἰς Θεσσαλονίκην ἐκπέμπεται φρουρεῖσθαι δ. τῷ αὐτοκράτορι σ. Μ. 1,2. κι ὁ καταπραότατος Μ. 1,2. 30΄ ὡς δὲ ἐν Θ. ἐπέμφθη καὶ πάλιν ἐκεῖσε νεωτερίζειν ἔμελλε β. μισθούμενος, τοῦτον διὰ ξίφους ἀποτμηθῆναι ὁ βασιλεὺς κελεύει Πάλιν δὲ νεωτερίζοντος (νεωτερίσαντος κατ' Μ. 2) αὐτοῦ καὶ ὅπλων ἁπτομένου (ἀπτόμενος Μ. 1, 2), προστάξαντος (τοῦ Κωνσταντίνου ἀντιρέθη Μ. 1,2 (ὁ δείλαιος ν. 1). ἐφησύχασεν · ἐφ. δὲ β. Η. 1,2. κ. ὑπ. Η. 1,2. 325" (5527) — ς'. Όπως ή μακαρία Ελένη εἰς Ἱερουσαλήμ ἀνῆλθε καὶ τὸν βίον καλῶς ἀμείψασα μακαρίως τελευτα Καὶ Ε. ἡ μήτηρ τοῦ βασιλέως στεφθεῖσα δι' ὀπτασίας εἰς τὰ Ἱ. ἀπέρχεται καὶ τοὺς ἁγίους τόπους φανερώσασα καὶ τὸν τίμιον σταυρόν εὑροῦσα πάντα ἀνέστησε καὶ ναοὺς οἰκοδο μήσασα ἐν αὐτοῖς, περιφανῶς τούτους ἐκαλλώπισε (τῷ κ' ἔτει). ἐν Ι. Μ. 1,2. ω ἐ. θ. ἐκτ. ἑ. θαυμαστάς έκτ. Μ. 1,2. βωμόν Μ. 1,2. • από Μ. 2. « Ελλήνων τῆς ᾿Αφρο- δύτης Μ. 1. « Ἡ δὲ μακαρία Ε. ἐξ Ἱεροσολύμων ἐπανελθοῦσα καὶ π. τῷ ὑ. αὐτῆς καὶ β. π. καὶ ἐτάφη ἐν ὑπὲρ τῆς Μ. 1.2. οἱ καὶ ἔθαψεν ὁ υἱὸς αὐτῆς ἐν Κ. Π. ἐν τῷ Μάσης τ. ἀρετῆς Υ. 2. Μ. 1,2, πάσῃ τ. ἀρετῇ ῖ ἀπ. ἐν Κ. Π. ἡ μ. ἀρ. αὕτη γάρ σε ἐξαιρέτως δὲ π. τοὺς μονάζοντας· συνάγουσα γὰρ παρθένους και παντοίου σε ἀκούσασα συνεγείρουσα πολλῷ π. Μ. 1,2. σ' δὲ σε θεραπαινίδος σε τὸν υἱὸν Μ. 1,2. σε ἐξεπαίδευς το τε πάσης δὲ τῷ Κῳ μ. ὡς καί ἐκαρποφόρησεν Μ. 1.2. Ἐπὶ τ. τοῦ βασιλέως πολλὰ τῶν ἐθνῶν τὸν Χριστιανισμὸν προσεδέξαντο ἀπό τε Κελτών καὶ Γαλατῶν τῶν ἑσπερίων ἀλλὰ καὶ Ἰ. οἱ ἐνδοτέρω, 16, τ. καὶ Α. ἀρχὴν ἐκ Τ. λαβόντες· τότε γὰρ ὁ μέγας Γρηγόριος ὁ τῆς μεγάλης Αρμενίας ἐκ τοῦ φοβεροῦ λάκκου ἐκείνου ἐκβέβληται — καὶ Πέρσαι ὁμοίως ἐπὶ Σιμεὼν ἐπισκόπου· ἀλλὰ καὶ Οὐαδαξάδ εὐνοῦχος παιδαγωγός Σαπώρου ἐμαρτύρησεν. σε και - CHRONICON. LIB. IV. (10 tale in illos særicbat, et licet occulte, contra bene- factorem insidiabatur. Postremo publicum bellum contra quem divina potestas tuebatur, conclamat. Congressuque facto ad partes Bithyniæ illustrique cruce prælata, vivens ac tremens captus in po- testatem Constantini venit. Clementia vero erga inimicum usus rex erga omnes mitissimus, ipsum Thessalonica pacifice degere jussit. Postquam au- tem paulisper quieverat, barbaros aliquot mercede conductos ad denuo præliandum ascivit. Hoc vero audito Constantinus jussit illum capitali poena para plecti. A monitum contemnens, majori ctiam cum crudeli- Cum interim beata Helena, Jerusalem ad inve- niendam pretiosam crucem profecta, cam reperiisset, C egregias ecclesias, templo quod impii Aphrodite super Dominico tumulo construxerant destructo, ædificavit. Deinde postquam reversa est multaque de fide Christi filio suo mandavit, octoginta annos mata mortua est et in Sanctorum Apostolorum tem- plo sepulta. Omnibus exornata virtutibus, ad om- nes quidem, præcipue vero ad sacrum monacharum liabitum, bumilitatem imitatione Christi servabat. Illas enim quæ vivæ virginitatem colebant, sæp: congregans, et super lectulos accumbere jubens, ipsa per se ministrabat, cibos enim apponens, pocula porrigens, et manibus earum aquam infundens, opus famulæ præstabat. Sic et suum memorabilem flium edocuit, non alle sapere, virtutem justam- que agendi rationem curare, Deo juxta Scripturam cum metu ac tremore servire; qui etiam ipse.fide- liter ejus mandata servans omnimode fructus fa- ciebat. Sub hoc namque beato interiores Indi et Iberi ad Variæ lectiones et notæ. - Ced. 497,1-13. cod. add. M. 1,2.5. Ged. cod. Ced. Ced. M. 1,2) V. 2. V. 1. Rubrica in codice evanuit; - - " - Ced. 497,23499,20. V. 2, V. 2, add. cod. * Ced. V. 1. · V. 2, M. 1,2. cod. V. 1. cod. Led. add. V. 1. add. V. 1. Led. aud. M. 1,2. V. 2, add. V. 1. V. 1. V. 1. * add. cod. add. V. 1. " add. M. 1.2. « Ced. cf. Philipp. 1, 1,2. V. 2. Ced. 498,9-17. add. V. 1, 4. -

Ὁ δὲ καταφρονήσας μανικωτέρῳ τῷ διωγμῷ ἐχρήσατο καὶ λοιπὸν κρυπτώς) κατὰ τοῦ εὐεργέ του ἐπιβουλὰς ἐπενόει· ὕστερον ο δὲ καὶ δημόσιον πόλεμον ἐπεκράτε: κατὰ τοῦ ὑπὸ θείας δυνάμεως φρουρουμένου ". Και συμβολῆς γενομένης κατὰ τὰ μέρη τῆς Βιθυνίας (καὶ τοῦ ἐνδόξου σταυροῦ προά γοντος), Κωνσταντίνῳ υποχείριος γέγονεν ὁ δείλαιο; ζῶν συλληφθείς. (Φιλανθρωπίᾳ δὲ χρησάμενος ὁ κατὰ πάντας πραότατος βασιλεὺς τῷ εἰ δυσμενεῖ), ἐκέλευσεν αὐτὸν ἐν Θεσσαλονίκῃ ἐν διάγειν ἡσυχά ζοντα. Ὁ δὲ μικρὸν ἐφησυχάσα; 1, ἐφωράθη βαρο βάρους τινὰς μισθωσάμενος πρὸς τὸ αὖθις ἀναμα χήσασθαι. Καὶ μαθὼν τοῦτο ὁ Κωνσταντῖνος ἐκέ λευσε κεφαλικὴν αὐτὸν ὑποστῆναι η τιμωρίαν. " (5) Ἡ δὲ μακαρία Ελένη εἰς Ἱερουσαλήμ ἀπελθοῦσα πρὸς ἀναζήτησιν τοῦ τιμίου σταυροῦ, καὶ Β τοῦτον εὑροῦσα, ἔκτισεν τὸ ἐκκλησίας θαυμασίας, καταλύσασα τὸν ἐπὶ τῷ Δεσποτικῷ τάφῳ κτισθέντα ναὸν οἱ ὑπὸ τῶν ἀθέων τῇ Αφροδίτη. Και ὑποστρέψασα καὶ πολλὰ τῷ υἱῷ περὶ τῆς εἰς Χριστὸν πίστεως εντειλαμένη, ἐτελεύτησεν ἐτῶν π', ἣν ἔθαψαν “' ἐν τῷ ναῷ τῶν Αγίων Αποστό λων 40. Πάσαις τοίνυν ἀρεταῖς " ή μακαρία κι κοσμημένη είχε οι καὶ τὴν χριστομίμητον ταπεινοφρο- σύνην πρὸς πάντας μὲν, διαφερόντως δε σε πρὸς τὸ Ιερὸν τῶν μοναχῶν σχῆμα. Τὰς γάρ τοι διὰ βίου τὴν παρθενίαν ἀσκούσας δε συναγείρουσα πολλάκις σε καὶ ἐπὶ στιβάδων κατακλίνουσα, αὐτὴ δι᾿ ἑαυτῆς καθυπούργει, έψα παρατιθεῖσα, καὶ κύλικας ὀρέ- γουσα καὶ ὕδωρ ταῖς χερσὶν αὐτῶν ἐπιχέουσα, θερα- παίνης " ἔργον ἐπλήρου. Οὕτω δὲ καὶ τὸν ἀείμνη στον υἱὸν δ' αὐτῆς ἐξεπαίδευσεν 10, ἄτυφον ἔχειν το φρόνημα, ἀρετῆς " και οι πολιτείας ἀκριβοῦς ἐπι- μελεῖσθαι, δουλεύειν σε τῷ Θεῷ, κατὰ τὴν Γραφήν, • μετὰ φόβου καὶ τρόμου, » (1065) ὃς (καὶ αὐτὸς) φυλάττων ἀκριβῶς τὰς αὐτῆς ἐντολὰς ἐκαρποφόρει σε ἑκατονταπλασίως. • Ἐπὶ τούτου γὰρ τοῦ μακαρίου σε οἱ ἐνδότεροι Τῷ ιθ' ἔτει ὁ Μέγας Κ. θεωρῶν Λικίνιον μανικώτερον κατὰ τῶν Χριστιανῶν τῷ δ. χρώμενον καὶ ἐπιβουλήν κ. τοῦ ἐ. μελετῶντα ὁπλίζεται, κ. το λο λ. ὁ κρυπτός λ. κρυπτάς ? ἕτερον Μ. 1,2. οι αὐτοκράτορος ια' δὲ καὶ η μησὶ τοῦ πολέμου μεταξύ Κ. καὶ λ. ἱστα- μένου, ὡς πόλεμος κατὰ τὴν Β. ἐκροτήθη κ. τοῖς μέρεσι τῆς Β. ἐν τοῖς τῆς Β. μ. Μ. 1, δε ζῶν ὁ ἀλιτήριος συλλαμβάνεται ἐν Χρυσοπόλει καὶ εἰς Θεσσαλονίκην ἐκπέμπεται φρουρεῖσθαι δ. τῷ αὐτοκράτορι σ. Μ. 1,2. κι ὁ καταπραότατος Μ. 1,2. 30΄ ὡς δὲ ἐν Θ. ἐπέμφθη καὶ πάλιν ἐκεῖσε νεωτερίζειν ἔμελλε β. μισθούμενος, τοῦτον διὰ ξίφους ἀποτμηθῆναι ὁ βασιλεὺς κελεύει Πάλιν δὲ νεωτερίζοντος (νεωτερίσαντος κατ' Μ. 2) αὐτοῦ καὶ ὅπλων ἁπτομένου (ἀπτόμενος Μ. 1, 2), προστάξαντος (τοῦ Κωνσταντίνου ἀντιρέθη Μ. 1,2 (ὁ δείλαιος ν. 1). ἐφησύχασεν · ἐφ. δὲ β. Η. 1,2. κ. ὑπ. Η. 1,2. 325" (5527) — ς'. Όπως ή μακαρία Ελένη εἰς Ἱερουσαλήμ ἀνῆλθε καὶ τὸν βίον καλῶς ἀμείψασα μακαρίως τελευτα Καὶ Ε. ἡ μήτηρ τοῦ βασιλέως στεφθεῖσα δι' ὀπτασίας εἰς τὰ Ἱ. ἀπέρχεται καὶ τοὺς ἁγίους τόπους φανερώσασα καὶ τὸν τίμιον σταυρόν εὑροῦσα πάντα ἀνέστησε καὶ ναοὺς οἰκοδο μήσασα ἐν αὐτοῖς, περιφανῶς τούτους ἐκαλλώπισε (τῷ κ' ἔτει). ἐν Ι. Μ. 1,2. ω ἐ. θ. ἐκτ. ἑ. θαυμαστάς έκτ. Μ. 1,2. βωμόν Μ. 1,2. • από Μ. 2. « Ελλήνων τῆς ᾿Αφρο- δύτης Μ. 1. « Ἡ δὲ μακαρία Ε. ἐξ Ἱεροσολύμων ἐπανελθοῦσα καὶ π. τῷ ὑ. αὐτῆς καὶ β. π. καὶ ἐτάφη ἐν ὑπὲρ τῆς Μ. 1.2. οἱ καὶ ἔθαψεν ὁ υἱὸς αὐτῆς ἐν Κ. Π. ἐν τῷ Μάσης τ. ἀρετῆς Υ. 2. Μ. 1,2, πάσῃ τ. ἀρετῇ ῖ ἀπ. ἐν Κ. Π. ἡ μ. ἀρ. αὕτη γάρ σε ἐξαιρέτως δὲ π. τοὺς μονάζοντας· συνάγουσα γὰρ παρθένους και παντοίου σε ἀκούσασα συνεγείρουσα πολλῷ π. Μ. 1,2. σ' δὲ σε θεραπαινίδος σε τὸν υἱὸν Μ. 1,2. σε ἐξεπαίδευς το τε πάσης δὲ τῷ Κῳ μ. ὡς καί ἐκαρποφόρησεν Μ. 1.2. Ἐπὶ τ. τοῦ βασιλέως πολλὰ τῶν ἐθνῶν τὸν Χριστιανισμὸν προσεδέξαντο ἀπό τε Κελτών καὶ Γαλατῶν τῶν ἑσπερίων ἀλλὰ καὶ Ἰ. οἱ ἐνδοτέρω, 16, τ. καὶ Α. ἀρχὴν ἐκ Τ. λαβόντες· τότε γὰρ ὁ μέγας Γρηγόριος ὁ τῆς μεγάλης Αρμενίας ἐκ τοῦ φοβεροῦ λάκκου ἐκείνου ἐκβέβληται — καὶ Πέρσαι ὁμοίως ἐπὶ Σιμεὼν ἐπισκόπου· ἀλλὰ καὶ Οὐαδαξάδ εὐνοῦχος παιδαγωγός Σαπώρου ἐμαρτύρησεν. σε και - CHRONICON. LIB. IV. (10 tale in illos særicbat, et licet occulte, contra bene- factorem insidiabatur. Postremo publicum bellum contra quem divina potestas tuebatur, conclamat. Congressuque facto ad partes Bithyniæ illustrique cruce prælata, vivens ac tremens captus in po- testatem Constantini venit. Clementia vero erga inimicum usus rex erga omnes mitissimus, ipsum Thessalonica pacifice degere jussit. Postquam au- tem paulisper quieverat, barbaros aliquot mercede conductos ad denuo præliandum ascivit. Hoc vero audito Constantinus jussit illum capitali poena para plecti. A monitum contemnens, majori ctiam cum crudeli- Cum interim beata Helena, Jerusalem ad inve- niendam pretiosam crucem profecta, cam reperiisset, C egregias ecclesias, templo quod impii Aphrodite super Dominico tumulo construxerant destructo, ædificavit. Deinde postquam reversa est multaque de fide Christi filio suo mandavit, octoginta annos mata mortua est et in Sanctorum Apostolorum tem- plo sepulta. Omnibus exornata virtutibus, ad om- nes quidem, præcipue vero ad sacrum monacharum liabitum, bumilitatem imitatione Christi servabat. Illas enim quæ vivæ virginitatem colebant, sæp: congregans, et super lectulos accumbere jubens, ipsa per se ministrabat, cibos enim apponens, pocula porrigens, et manibus earum aquam infundens, opus famulæ præstabat. Sic et suum memorabilem flium edocuit, non alle sapere, virtutem justam- que agendi rationem curare, Deo juxta Scripturam cum metu ac tremore servire; qui etiam ipse.fide- liter ejus mandata servans omnimode fructus fa- ciebat. Sub hoc namque beato interiores Indi et Iberi ad Variæ lectiones et notæ. - Ced. 497,1-13. cod. add. M. 1,2.5. Ged. cod. Ced. Ced. M. 1,2) V. 2. V. 1. Rubrica in codice evanuit; - - " - Ced. 497,23499,20. V. 2, V. 2, add. cod. * Ced. V. 1. · V. 2, M. 1,2. cod. V. 1. cod. Led. add. V. 1. add. V. 1. Led. aud. M. 1,2. V. 2, add. V. 1. V. 1. V. 1. * add. cod. add. V. 1. " add. M. 1.2. « Ced. cf. Philipp. 1, 1,2. V. 2. Ced. 498,9-17. add. V. 1, 4. -

Α Ἰνδοὶ καὶ Ιβηρες προσῆλθον τῷ ἁγίῳ βαπτίσματι· σε αρχι Β καὶ οἱ ᾿Αρμένιοι ἐπίστευσαν τελείως οι μετὰ τοῦ βασιλέως αὐτῶν Τηριδάτου διὰ τοῦ πολυάθλου μάρ- τυρος καὶ μεγάλου Γρηγορίου ἀρχιεπισκόπου αυτ των. • (4) Εγένετο δὲ καὶ σεισμὸς ἐν Καμπανίᾳ, καὶ κατέπεσαν πόλεις ιγι· καὶ ἔκλειψις Ηλίου γέγονεν ώρα το γ' τῆς ἡμέρας, ὥστε καὶ ἀστέρας ἐν οὐρανῷ φανῆναι. " (3) Καὶ περὶ τὴν Μελιτινὴν χώραν Όφεων παντοῖον τ8 γένος, ἐκτείναντες " ἐπὶ διαστή- ματα ε'· καὶ μαχεσάμενοι κατέκτειναν ἀλλήλους ὡς καὶ τὴν χώραν (ἐκ τῶν σωμάτων αὐτῶν) ἀπο ζέσαι 10. "" χοδομῆσα: τὸν ἐν Ἱεροσολύμοις ναόν τε, πολλοὺς δ θεῖος το Κωνσταντίνος τιμωρησάμενος διεσκόρπι σεν (ἐν οἷς καὶ τὰ ὦτα αὐτῶν ἀποτεμὼν καὶ τὸ τῆς ἐ προπετείας ἐνθεὶς αὐτοῖς τῷ σώματι οι σύμβολον, περιῆγε πανταχού σωφρονίζων καὶ τοὺς ἄλλους πάντας μηκέτι τοῖς αὐτοῖς ἐπιχειρεῖν πράγματι.). ΡΠΑ'. Περὶ τῆς α' συνόδου 88. .. Με Καὶ ἡ ἐν Νικαία " σύνοδος τῶν την ἁγίων Πα τέρων] ἐγένετο διὰ προφάσεως τοιάσδε. Ὁρῶν ὁ μέσ γας οὗτος βασιλεὺς [Κωνσταντίνος] τὴν Ἐκκλησίαν ὑπὸ ᾿Αρείου ταραττομένην, σύνοδον οἰκουμενικὴν συνεκρότησε 88. σε (2) Καὶ τοὺς μὲν ἐπισκόπους πανταχόθεν δη μοσίοις ἵπποις καὶ ἡμιόνοις εἰς τὴν ἔλευσιν εν τῆς συνόδου χρήσασθαι ἐκέλευσεν, αὐτὸς δὲ εἰς τὴν Νί- καιαν ἀφίκετο, ἰδεῖν ἐς ἐφιέμενος τὴν πληθὺν τῶν ἀρχιερέων (καὶ τὴν ὁμόνοιαν αὐτοῖς το πρυτανεῦσαι). " " (5) Συνεληλυθότων οὖν πάντων, οἶκον μέσ γι στον ἐν τοῖς βασιλείοις ἐκέλευσεν οι εύτρε πισθῆναι, καὶ θρόνους ἐν αὐτῷ τεθῆναι, καὶ οὕτως εἰσελθεῖν αὐτοὺς ἐπέτρεψεν· εἰσελθόντος δὲ ν' αὐτοῦ ἔσχατον σὺν ὀλίγοις καὶ ἑστῶτος ἐν τῷ μέσῳ . προετρέψατο πάντας καθίσαι. Εἶτα θρόνου μικρού τεθέντος, κελευσθεὶς ὑπ' αὐτῶν ἐκάθισε (καὶ αὐτὸς) ἔσχατον δε πάντων τοσαύτη τις οι εὐλάβεια καὶ αἰδὼς τῶν ἀνδρῶν κατεἶχε τὸν βασιλέα. Καὶ οἱ μὲν οι τοῖς ἄνθεσι τῶν ἐγκωμίων τὴν κεφαλὴν απ Μ. στ σ. ἐπ. ν. 1,2, 3. 1,2. ἀρχ. τῆς μεγάλης Αρμενίας ἐφ' οὗ γέγονε σεισμός Μ. 2. ζ'. Ὅτι ἐν Καμπανία κατέπεσαν άρδην ὑπὸ τοῦ σεισμού Τότε (τῷ κ' ἔτει) γέγονε σ. τηλικοῦτο; ἐν Κ. ὡς ιγ' π. πεσεῖν καὶ ἡ. Ε. τοιαύτη ὡς ἀ. φ. ἐν ἡμέρᾳ· τότε καὶ ὁ. δε γ. ἐπὶ τὴν Μ. φ. οἱ καὶ μ. κ. ἑαυτοὺς ὡς καὶ τὴν χ. ἐποζ. Ἐγ. δὲ σ. ὥραν γ. περὶ γ' ώρα: Μ. 2. τι η'. "Οτι περὶ τὴν Μελιτηνῶν χώραν παντοῖον γένος ὄφεων άθροισθὲν ἐπὶ διαστήματα ε' και μαχησάμενον κατέκτειναν ἀλλήλους, ὥστε καὶ πᾶσαν χώραν ἐποζέσαι χ. ἐφάνης Μ. 2, ἐφ. χ. Μ. παντοίων ἐκτ. ἑαυτούς εἰστείναντες Μ. 1.2. ἐν οἷς μ. Η. 1,8. και τ μαχησάμενος Το ἐποζέται Μ. 1,2. και Ἰουδαίους περὶ τὴν οἰκοδομὴν τοῦ ναοῦ πάλιν στασιάζοντας κ. ο μέγας το βουλόμενοι Ν. Ξ β. Μ. βασιλεύς παρακοῆς καί οι το ι'. Σύνοδο κατὰ ᾿Αρείου τῶν τιήν ἁγίων Πατέρων τῶν ἐν Νικαίᾳ Τῷ κ' ἔτει γέγονεν ἡ ἁγία καὶ οἰκουμενικὴ α' συν, ἐν Ν. συνελθόντων ά. τις 16. ἧς ἡγοῦντο Σιλβέστρου πάπα τοποτηρηταί, κ. τ. λ. οι δέ γ. 2, Μ. 1. τῶν τιγ' άγ. πρν γοῦν τὸ συναθροισθῆναι πάντας τοὺς ρηθέντας της Π. ἐν Ν. δ. σχήμασιν, ἀφ. καὶ ὁ β. ἐφ. ι. τὴν πλ α. Καὶ δὴ δ. με ἐν τ. β. κατασκευάσας θρ. πολλοὺς ἐν ἀ. τ. προσέταξεν καὶ ὁ. ε. τοὺς ἀρχιερείς ἔσχατο; δὲ σὺν ὁ. εἰσελθὼν καὶ αὐτὸς καὶ στὰς ἐν τῷ μ. οι εἰσελ. αὐτῶν Μ. 1,2. Τῷ κ' ἐ. τῆς αὐτοῦ βασιλείας γέγονεν ἡ ἐν Ν. σ. κατὰ γαν Η. 1,2. οι έ. κελεύσαντος και σε καί ἔσχατος αύτη Τοσαύτη τῆς εὐλαβείας καὶ αἰδώ Καὶ οἱ μὲν ἀπαθῶς πρ " Η GEORGHI HAMARTOLI sacrum baptisma accesserunt; et Armenii cum suo rege Tiridate per beatissimum martyrem et magnumn Gregorium, suum arcl:iepiscopum, perfecte crediderunt. Accidit autem in Campania terræ motus, cecide- runtque tredecim urbes : et solis defectus hora diei tertia factus est ut stellæ cœlo parerent. Prope Melitensem regionem fuit omninĵodum serpentium genus, internodiis quinque separatorum; certamenque ingressi alii alios occiderunt, ita ul regio corporibus eorum feteret. Judæi quoque turmatim proficiscebantur ad tem- plum in Jerusalem æditicandum : multos divinus Con- stantinus punitos dispersit, et quorundam auribus amputatis, et turbamenti signo eorum corpori impresso, quocunque circumduxit, ad instruendum alios omnes, ne iisdem inceptis manum admove- rent. CLXXXI. De prima synodo. Nicæna synodus trecentorum decem et octo sanctorum Patrum, hac de causa acta est. Cum videret magnus ille rex Constantinus Ecclesiam ab Ario conturbatam, synodum œcumenicam indixit. Episcopos ubique publicis equis et mulis ad synodum proficiscentes uti jussit, ipseque Nicæam adiit, videndi cupidus pontificum multitudinem et unanimitatem corum promovendi. Cum igitur omnes advenissent, ædem maximam in regia parari jussit et thronos in ea poni ; et sic illos ingredi permisit. Ipse vero postremus omnium cum paucis ingressus et stans in medio, cunctos ut sederent invitavit. Deinde, parvo throno posito, ab ipsis jussus, sedit et ipse postremus omnium : tanta pietas et veneratio virorum illorum regem occupabat! Illi quidem floribus laudum caput ejus coronantes, ipsius zelum erga divina benedictioni- bus cumulabant. Ipse vero circa concordiam una- C Varia lectiones et notæ. V. M. 6º Aug. - V. 1, in codice evanuit. Ced. 499,90. V. 1. V. 2, V. evanuit in cod. " V. 2. * V. 1,2, V. 2. V. 1,2, Videtur esse c. 0' V. 1. Kal '1. V. 1,2, Ced. 489,6-7 V. add. 1,2, 1,2. add. V. add. cod. V. 1, sed M. 1,2, ut cod. deest rubrica iu V. Cel. 499,21-500,7. cod. Ced. 500,8-22. V. 1. ou. Slav. 6' 'A. Sym. 515. V. 1,3 M. 1,2 om. aute d. add. V. 1. Cal. V. 1. cod. * deest in V. 2, folio int Evo deperdito. - (6) Καὶ οἱ Ἰουδαῖοι στασιάσαντες πρὸς τὸ ο!-

τοῦ στεφανώσαντες, τὴν περὶ τὰ θεῖα σπουδὴν εὐλογίαις ημείψαντο ". Ὁ δὲ τοὺς περὶ τὴν ὁμός νοιαν τε καὶ συμφωνίαν προσαγαγών λόγους, πολλούς μὲν ἐσωφρονήσατο " καὶ λόγοις καὶ δώροις· πολλὰς [88] στιβάδας εὐτρεπισθῆναι ο προστάξας, ἐπὶ τὸ αὐτὸ πάντας εστίασε 1. τοὺς μὲν ἀξιωτέρους ομοτραπέζους λαβών, τοὺς δὲ λοιποὺς εἰς τὰς ἄλλας τραπέζας διείλεν. . ἐκκεκομμένους · καὶ μαθὼν ὡς ὑπὸ ο Μαξιμιανού καὶ Διοκλητιανοῦ · διὰ τὴν εἰς Χριστὸν * πίστιν καὶ ὁμολογίαν τοῦτο πεπόνθασι, τὰ χείλη τοῖς τραύματι προσενήνοχε κατασπαζόμενος, ἑλκύσειν ἐκεῖθεν εὐλογίαν τῷ φιλήματι πιστεύων. Οὕτως • ἦν ὁ θαυμάσιος ἐκεῖνος ἀνὴρ εὐλαβείᾳ καὶ πίστει καὶ μετριοφροσύνῃ λελαμπρυσμένος. Β • (5) Τῇ δὲ ἐπαύριον οἱ ἐπίσκοποι καὶ ὁ βασιλεὺς εἰς ἕνα τόπον συνελθόντες καλοῦσι τὸν "Αρειον σὺν τοῖς ὁμόφροσιν αὐτοῦ εἰς τὴν σύνοδον, ἐπιτρέποντες αὐτῷ συστῆναι τοῖς οἰκείοις δόγμασιν. "Ην δὲ τὰ δόγματα τοῦ ἀσεβοῦς καὶ τρισκαταράτου τοιαῦτα· « Οὐκ ἀεὶ ὁ Θεὸς Πατὴρ ἦν, ἀλλ᾽ ἦν ὅτε ὁ Θεός Πατήρ οὐκ ἦν· οὐκ ἀεὶ δὲ ἦν ὁ τοῦ Θεοῦ Λόγος, ἀλλ᾽ ἐξ οὐκ (107) ὄντων γέγονεν· ὁ γὰρ ὧν Θεὸς τὸν μὴ ὄντα ἐκ τοῦ μὴ ὄντος πεποίηκε· διὸ ἦν ποτέ, ὅτε οὐκ ἦν· κτίσμα γάρ ἐστι καὶ ποίημα ὁ Υἱός· οὔτε δὲ ὅμοιός ἐστιν ὁ Υἱὸς κατ' οὐσίαν τῷ " Πατρὶ, οὔτε δὴ " [ἀληθινὸς καὶ φύσει τοῦ Πατρὸ; Λόγος ἐστὶν, οὔτε] ν ἀληθινὴ σοφία αὐτοῦ ἐστιν· ἀλλ' εἷς μὲν τῶν ποιημάτων καὶ γεν- α νητός ἐστι, καταχρηστικῶς δὲ λέγεται Λόγος καὶ Σοφία [γενόμενος καὶ αὐτὸς τῷ ἰδίῳ τοῦ Θεοῦ λόγῳ καὶ ἐν τῷ Θεῷ σοφίᾳ], ἐν ᾗ καὶ τὰ πάντα καὶ αὐτὸν πεποίηκεν ὁ Θεό;· διὸ καὶ τρεπτός ἐστι καὶ ἀλο λοιωτός τὴν φύσιν 17, ὡς καὶ πάντα τὰ λογικά • ξέ- νος τε καὶ ἀλλότριος καὶ ἀπεσχοινισμένος ἐστὶν ὁ Λόγος τῆς (τοῦ Θεοῦ οὐσίας, καὶ ἀόρατός ἐστιν) ὁ Πατὴρ τῷ Υἱῷ· οὔτε γὰρ τελείως καὶ ἀκριβῶς γινώσκει ὁ Λόγος τὸν Πατέρα, οὔτε τελείως ὁρᾶν αὐτὸν δύναται· καὶ γὰρ ἑαυτοῦ τὴν οὐσίαν οὐκ εἶδε 10. δι' ἡμᾶς γὰρ πεποίηται, ἵνα ἡμᾶς δι' αὐτοῦ ὡς δι᾿ ὀργάνου κτίσῃ ὁ Θεός· καὶ οὐκ ἂν ὑπέστη, εἰ μὴ ἡμᾶς ἠθέλησεν ὁ Θεὸς ποιῆσαι. Ηρώτησεν οὖν τις αὐτοὺς, εἰ δύναται ὁ τοῦ Θεοῦ Λόγος τραπῆναι ὡς ἐτράπη ὁ διάβολος; καὶ οὐκ ἐφοβήθησαν εἰπεῖν, ὅτι Ναί, δύναται τραπῆναι τρεπτῆς γάρ ἐστι φύσεως, γεννητὸς " καὶ κτιστὸς ὑπάρχων. . • (€) Ἀλλὰ τὸ κατὰ τὴν σύνοδον γεγονός θαῦμα οὐ δίκαιον " σιωπῇ παραπέμψασθαι 8· πρὸς γὰρ Οι ευλογίας ἐμίμψατο κ τῆς ὁμονοίας καὶ συμφωνίας Μ. 1,2. ο έφιλοφρονήσατο ἐστιᾶσθαι πρ. εύτρ. ἀξιολογωτέρους εγκεκομμένες ἐκκοπέντας Μ. 1,2. · ἐπί Μ. 1,2. Χν όμ. Χν π. καὶ τὴν δμ. Μ. 1.2. • οὗτος (Μ. 1,2?) ο περὶ τῆς αἱρέσεως Αρείου Τῇ δὲ ἐπ. ἐπὶ πάντες καί; τῇ δὲ ἐπ. οἱ ἐπ. π. καί Μ. 1,2. το δυσσ. τρο ᾿Αρείου ταῦτα δέ τῷ π. κατ' 6. οὔτε δέ Μ. 1,2, οὔτε δε γεννητικός Μ. 2. φ. καὶ τὰ π. λ. φ. ὡς καὶ τὰ π. λ. Μ. 1,2. &. Η τε ἀκτ. Μ. 1,2 ὡς υἱός ἐστιν δι' έστι παραπέμψαι οίδε CIIRONICON. - LIB. IV. donis ad sapientiæ normam. Multosque lectulos cum sterni præscripsisset, ibidem omnes epulo recreavit : digniores quidem suæ participes mensæ sumpsit; cæteros autem ad alias mensas disper- titus est. A mimitatemque sermones habens, multos et verbis et Videns autem quosdam dexteris ocuns orbatos et cognito illos a Maximiano et Diocletiano propter fidem in Christum et confessionem hoc esse passos, ex animo complectens labia cicatricibus admovit, exinde benedictionem osculo elicere credens. Sic lucebat. ille mirabilis vir pietate, fide ac modestia mire pra Postridie episcopi cum rege in unum conve- »ientes, Arium cum sequacibus ejus in synodum vocant, ei facultatem tribuentes sua producendi dogmata. Erant autem hujus impii terque exso- crandi talia dogmata: ‹ Deus haud semper fuit Pater, sed tempus fuit, cum Deus non esset Pater. Verbum autem Dei non semper fuit, sed ex nihilo factum est. Deus enim qui erat, illum qui non erat ex eo quod non erat fecit. Ideo fuit tempus, quo non erat : creatura namque resque facta Filius est. Nec similis in substantia Patri Filius, nec ve- rum Patris natura Verbum, nec vera illius Sapien- tia est. Est autem rerum creatarum una resque facta per catachresin vero dicitur Verbum et Sa- pientia, siquidem et ipse factus est proprio Dei verbo sapientiaque divina, in qua cuncta illumque ipsum Deus fecit. Ideo variabilis est et mutabilis natura, sicut omnia logica: extraneus alienusque ae differens est Verbum a substantia Dei, et Filio Pater invisibilis est: non enim perfecte nec exacte Verbum cognovit Patrem, neque perfecte eum videre potest : neque enim sui ipsius substantiam cogno- vit. Propter nos autem est factus; ut nos per ipsum velut per instrumentum crearet Deus; et non subsisteret, nisi nos Deus creare voluisset. › luterrogavit igitur quis eos au perverti possit Dei an Verbum, sicut perversus est diabolus ; et non dicere hæsitarunt illud certe posse perverti; siquidem, ut- D pote genitum et creatum, est naturæ variabilis. Attamen quod in synodo factum est miraculum non æquum est silentio prætermittere: præter enim ex- Varia lectiones et notæ. · • - cod. Ced. V. 1. Ced. V. 1, M. 1,2. cod. · Ced. · Gee • cod. A. xal M. Ced. 500,22.501,5, V. 1, M. 1,2. * Ced. V. 1. V. 1, Ced 501.5-302,5. V. 1, V. 1. $$ Led. om. Ced. V. 1. Ced. V. 1. ss add. V. 1. V. 1, d. Ced. 1,2, add. V. 1. Ced. V. 1. add. M. 1,2. * add. V. 1. Ced. V 1. Ced. 502,6-503,22. (4) Θεασάμενος δέ τινας τοὺς δεξιούς ὀφθαλμούς

τοῦ στεφανώσαντες, τὴν περὶ τὰ θεῖα σπουδὴν εὐλογίαις ημείψαντο ". Ὁ δὲ τοὺς περὶ τὴν ὁμός νοιαν τε καὶ συμφωνίαν προσαγαγών λόγους, πολλούς μὲν ἐσωφρονήσατο " καὶ λόγοις καὶ δώροις· πολλὰς [88] στιβάδας εὐτρεπισθῆναι ο προστάξας, ἐπὶ τὸ αὐτὸ πάντας εστίασε 1. τοὺς μὲν ἀξιωτέρους ομοτραπέζους λαβών, τοὺς δὲ λοιποὺς εἰς τὰς ἄλλας τραπέζας διείλεν. . ἐκκεκομμένους · καὶ μαθὼν ὡς ὑπὸ ο Μαξιμιανού καὶ Διοκλητιανοῦ · διὰ τὴν εἰς Χριστὸν * πίστιν καὶ ὁμολογίαν τοῦτο πεπόνθασι, τὰ χείλη τοῖς τραύματι προσενήνοχε κατασπαζόμενος, ἑλκύσειν ἐκεῖθεν εὐλογίαν τῷ φιλήματι πιστεύων. Οὕτως • ἦν ὁ θαυμάσιος ἐκεῖνος ἀνὴρ εὐλαβείᾳ καὶ πίστει καὶ μετριοφροσύνῃ λελαμπρυσμένος. Β • (5) Τῇ δὲ ἐπαύριον οἱ ἐπίσκοποι καὶ ὁ βασιλεὺς εἰς ἕνα τόπον συνελθόντες καλοῦσι τὸν "Αρειον σὺν τοῖς ὁμόφροσιν αὐτοῦ εἰς τὴν σύνοδον, ἐπιτρέποντες αὐτῷ συστῆναι τοῖς οἰκείοις δόγμασιν. "Ην δὲ τὰ δόγματα τοῦ ἀσεβοῦς καὶ τρισκαταράτου τοιαῦτα· « Οὐκ ἀεὶ ὁ Θεὸς Πατὴρ ἦν, ἀλλ᾽ ἦν ὅτε ὁ Θεός Πατήρ οὐκ ἦν· οὐκ ἀεὶ δὲ ἦν ὁ τοῦ Θεοῦ Λόγος, ἀλλ᾽ ἐξ οὐκ (107) ὄντων γέγονεν· ὁ γὰρ ὧν Θεὸς τὸν μὴ ὄντα ἐκ τοῦ μὴ ὄντος πεποίηκε· διὸ ἦν ποτέ, ὅτε οὐκ ἦν· κτίσμα γάρ ἐστι καὶ ποίημα ὁ Υἱός· οὔτε δὲ ὅμοιός ἐστιν ὁ Υἱὸς κατ' οὐσίαν τῷ " Πατρὶ, οὔτε δὴ " [ἀληθινὸς καὶ φύσει τοῦ Πατρὸ; Λόγος ἐστὶν, οὔτε] ν ἀληθινὴ σοφία αὐτοῦ ἐστιν· ἀλλ' εἷς μὲν τῶν ποιημάτων καὶ γεν- α νητός ἐστι, καταχρηστικῶς δὲ λέγεται Λόγος καὶ Σοφία [γενόμενος καὶ αὐτὸς τῷ ἰδίῳ τοῦ Θεοῦ λόγῳ καὶ ἐν τῷ Θεῷ σοφίᾳ], ἐν ᾗ καὶ τὰ πάντα καὶ αὐτὸν πεποίηκεν ὁ Θεό;· διὸ καὶ τρεπτός ἐστι καὶ ἀλο λοιωτός τὴν φύσιν 17, ὡς καὶ πάντα τὰ λογικά • ξέ- νος τε καὶ ἀλλότριος καὶ ἀπεσχοινισμένος ἐστὶν ὁ Λόγος τῆς (τοῦ Θεοῦ οὐσίας, καὶ ἀόρατός ἐστιν) ὁ Πατὴρ τῷ Υἱῷ· οὔτε γὰρ τελείως καὶ ἀκριβῶς γινώσκει ὁ Λόγος τὸν Πατέρα, οὔτε τελείως ὁρᾶν αὐτὸν δύναται· καὶ γὰρ ἑαυτοῦ τὴν οὐσίαν οὐκ εἶδε 10. δι' ἡμᾶς γὰρ πεποίηται, ἵνα ἡμᾶς δι' αὐτοῦ ὡς δι᾿ ὀργάνου κτίσῃ ὁ Θεός· καὶ οὐκ ἂν ὑπέστη, εἰ μὴ ἡμᾶς ἠθέλησεν ὁ Θεὸς ποιῆσαι. Ηρώτησεν οὖν τις αὐτοὺς, εἰ δύναται ὁ τοῦ Θεοῦ Λόγος τραπῆναι ὡς ἐτράπη ὁ διάβολος; καὶ οὐκ ἐφοβήθησαν εἰπεῖν, ὅτι Ναί, δύναται τραπῆναι τρεπτῆς γάρ ἐστι φύσεως, γεννητὸς " καὶ κτιστὸς ὑπάρχων. . • (€) Ἀλλὰ τὸ κατὰ τὴν σύνοδον γεγονός θαῦμα οὐ δίκαιον " σιωπῇ παραπέμψασθαι 8· πρὸς γὰρ Οι ευλογίας ἐμίμψατο κ τῆς ὁμονοίας καὶ συμφωνίας Μ. 1,2. ο έφιλοφρονήσατο ἐστιᾶσθαι πρ. εύτρ. ἀξιολογωτέρους εγκεκομμένες ἐκκοπέντας Μ. 1,2. · ἐπί Μ. 1,2. Χν όμ. Χν π. καὶ τὴν δμ. Μ. 1.2. • οὗτος (Μ. 1,2?) ο περὶ τῆς αἱρέσεως Αρείου Τῇ δὲ ἐπ. ἐπὶ πάντες καί; τῇ δὲ ἐπ. οἱ ἐπ. π. καί Μ. 1,2. το δυσσ. τρο ᾿Αρείου ταῦτα δέ τῷ π. κατ' 6. οὔτε δέ Μ. 1,2, οὔτε δε γεννητικός Μ. 2. φ. καὶ τὰ π. λ. φ. ὡς καὶ τὰ π. λ. Μ. 1,2. &. Η τε ἀκτ. Μ. 1,2 ὡς υἱός ἐστιν δι' έστι παραπέμψαι οίδε CIIRONICON. - LIB. IV. donis ad sapientiæ normam. Multosque lectulos cum sterni præscripsisset, ibidem omnes epulo recreavit : digniores quidem suæ participes mensæ sumpsit; cæteros autem ad alias mensas disper- titus est. A mimitatemque sermones habens, multos et verbis et Videns autem quosdam dexteris ocuns orbatos et cognito illos a Maximiano et Diocletiano propter fidem in Christum et confessionem hoc esse passos, ex animo complectens labia cicatricibus admovit, exinde benedictionem osculo elicere credens. Sic lucebat. ille mirabilis vir pietate, fide ac modestia mire pra Postridie episcopi cum rege in unum conve- »ientes, Arium cum sequacibus ejus in synodum vocant, ei facultatem tribuentes sua producendi dogmata. Erant autem hujus impii terque exso- crandi talia dogmata: ‹ Deus haud semper fuit Pater, sed tempus fuit, cum Deus non esset Pater. Verbum autem Dei non semper fuit, sed ex nihilo factum est. Deus enim qui erat, illum qui non erat ex eo quod non erat fecit. Ideo fuit tempus, quo non erat : creatura namque resque facta Filius est. Nec similis in substantia Patri Filius, nec ve- rum Patris natura Verbum, nec vera illius Sapien- tia est. Est autem rerum creatarum una resque facta per catachresin vero dicitur Verbum et Sa- pientia, siquidem et ipse factus est proprio Dei verbo sapientiaque divina, in qua cuncta illumque ipsum Deus fecit. Ideo variabilis est et mutabilis natura, sicut omnia logica: extraneus alienusque ae differens est Verbum a substantia Dei, et Filio Pater invisibilis est: non enim perfecte nec exacte Verbum cognovit Patrem, neque perfecte eum videre potest : neque enim sui ipsius substantiam cogno- vit. Propter nos autem est factus; ut nos per ipsum velut per instrumentum crearet Deus; et non subsisteret, nisi nos Deus creare voluisset. › luterrogavit igitur quis eos au perverti possit Dei an Verbum, sicut perversus est diabolus ; et non dicere hæsitarunt illud certe posse perverti; siquidem, ut- D pote genitum et creatum, est naturæ variabilis. Attamen quod in synodo factum est miraculum non æquum est silentio prætermittere: præter enim ex- Varia lectiones et notæ. · • - cod. Ced. V. 1. Ced. V. 1, M. 1,2. cod. · Ced. · Gee • cod. A. xal M. Ced. 500,22.501,5, V. 1, M. 1,2. * Ced. V. 1. V. 1, Ced 501.5-302,5. V. 1, V. 1. $$ Led. om. Ced. V. 1. Ced. V. 1. ss add. V. 1. V. 1, d. Ced. 1,2, add. V. 1. Ced. V. 1. add. M. 1,2. * add. V. 1. Ced. V 1. Ced. 502,6-503,22. (4) Θεασάμενος δέ τινας τοὺς δεξιούς ὀφθαλμούς

τοῦ στεφανώσαντες, τὴν περὶ τὰ θεῖα σπουδὴν εὐλογίαις ημείψαντο ". Ὁ δὲ τοὺς περὶ τὴν ὁμός νοιαν τε καὶ συμφωνίαν προσαγαγών λόγους, πολλούς μὲν ἐσωφρονήσατο " καὶ λόγοις καὶ δώροις· πολλὰς [88] στιβάδας εὐτρεπισθῆναι ο προστάξας, ἐπὶ τὸ αὐτὸ πάντας εστίασε 1. τοὺς μὲν ἀξιωτέρους ομοτραπέζους λαβών, τοὺς δὲ λοιποὺς εἰς τὰς ἄλλας τραπέζας διείλεν. . ἐκκεκομμένους · καὶ μαθὼν ὡς ὑπὸ ο Μαξιμιανού καὶ Διοκλητιανοῦ · διὰ τὴν εἰς Χριστὸν * πίστιν καὶ ὁμολογίαν τοῦτο πεπόνθασι, τὰ χείλη τοῖς τραύματι προσενήνοχε κατασπαζόμενος, ἑλκύσειν ἐκεῖθεν εὐλογίαν τῷ φιλήματι πιστεύων. Οὕτως • ἦν ὁ θαυμάσιος ἐκεῖνος ἀνὴρ εὐλαβείᾳ καὶ πίστει καὶ μετριοφροσύνῃ λελαμπρυσμένος. Β • (5) Τῇ δὲ ἐπαύριον οἱ ἐπίσκοποι καὶ ὁ βασιλεὺς εἰς ἕνα τόπον συνελθόντες καλοῦσι τὸν "Αρειον σὺν τοῖς ὁμόφροσιν αὐτοῦ εἰς τὴν σύνοδον, ἐπιτρέποντες αὐτῷ συστῆναι τοῖς οἰκείοις δόγμασιν. "Ην δὲ τὰ δόγματα τοῦ ἀσεβοῦς καὶ τρισκαταράτου τοιαῦτα· « Οὐκ ἀεὶ ὁ Θεὸς Πατὴρ ἦν, ἀλλ᾽ ἦν ὅτε ὁ Θεός Πατήρ οὐκ ἦν· οὐκ ἀεὶ δὲ ἦν ὁ τοῦ Θεοῦ Λόγος, ἀλλ᾽ ἐξ οὐκ (107) ὄντων γέγονεν· ὁ γὰρ ὧν Θεὸς τὸν μὴ ὄντα ἐκ τοῦ μὴ ὄντος πεποίηκε· διὸ ἦν ποτέ, ὅτε οὐκ ἦν· κτίσμα γάρ ἐστι καὶ ποίημα ὁ Υἱός· οὔτε δὲ ὅμοιός ἐστιν ὁ Υἱὸς κατ' οὐσίαν τῷ " Πατρὶ, οὔτε δὴ " [ἀληθινὸς καὶ φύσει τοῦ Πατρὸ; Λόγος ἐστὶν, οὔτε] ν ἀληθινὴ σοφία αὐτοῦ ἐστιν· ἀλλ' εἷς μὲν τῶν ποιημάτων καὶ γεν- α νητός ἐστι, καταχρηστικῶς δὲ λέγεται Λόγος καὶ Σοφία [γενόμενος καὶ αὐτὸς τῷ ἰδίῳ τοῦ Θεοῦ λόγῳ καὶ ἐν τῷ Θεῷ σοφίᾳ], ἐν ᾗ καὶ τὰ πάντα καὶ αὐτὸν πεποίηκεν ὁ Θεό;· διὸ καὶ τρεπτός ἐστι καὶ ἀλο λοιωτός τὴν φύσιν 17, ὡς καὶ πάντα τὰ λογικά • ξέ- νος τε καὶ ἀλλότριος καὶ ἀπεσχοινισμένος ἐστὶν ὁ Λόγος τῆς (τοῦ Θεοῦ οὐσίας, καὶ ἀόρατός ἐστιν) ὁ Πατὴρ τῷ Υἱῷ· οὔτε γὰρ τελείως καὶ ἀκριβῶς γινώσκει ὁ Λόγος τὸν Πατέρα, οὔτε τελείως ὁρᾶν αὐτὸν δύναται· καὶ γὰρ ἑαυτοῦ τὴν οὐσίαν οὐκ εἶδε 10. δι' ἡμᾶς γὰρ πεποίηται, ἵνα ἡμᾶς δι' αὐτοῦ ὡς δι᾿ ὀργάνου κτίσῃ ὁ Θεός· καὶ οὐκ ἂν ὑπέστη, εἰ μὴ ἡμᾶς ἠθέλησεν ὁ Θεὸς ποιῆσαι. Ηρώτησεν οὖν τις αὐτοὺς, εἰ δύναται ὁ τοῦ Θεοῦ Λόγος τραπῆναι ὡς ἐτράπη ὁ διάβολος; καὶ οὐκ ἐφοβήθησαν εἰπεῖν, ὅτι Ναί, δύναται τραπῆναι τρεπτῆς γάρ ἐστι φύσεως, γεννητὸς " καὶ κτιστὸς ὑπάρχων. . • (€) Ἀλλὰ τὸ κατὰ τὴν σύνοδον γεγονός θαῦμα οὐ δίκαιον " σιωπῇ παραπέμψασθαι 8· πρὸς γὰρ Οι ευλογίας ἐμίμψατο κ τῆς ὁμονοίας καὶ συμφωνίας Μ. 1,2. ο έφιλοφρονήσατο ἐστιᾶσθαι πρ. εύτρ. ἀξιολογωτέρους εγκεκομμένες ἐκκοπέντας Μ. 1,2. · ἐπί Μ. 1,2. Χν όμ. Χν π. καὶ τὴν δμ. Μ. 1.2. • οὗτος (Μ. 1,2?) ο περὶ τῆς αἱρέσεως Αρείου Τῇ δὲ ἐπ. ἐπὶ πάντες καί; τῇ δὲ ἐπ. οἱ ἐπ. π. καί Μ. 1,2. το δυσσ. τρο ᾿Αρείου ταῦτα δέ τῷ π. κατ' 6. οὔτε δέ Μ. 1,2, οὔτε δε γεννητικός Μ. 2. φ. καὶ τὰ π. λ. φ. ὡς καὶ τὰ π. λ. Μ. 1,2. &. Η τε ἀκτ. Μ. 1,2 ὡς υἱός ἐστιν δι' έστι παραπέμψαι οίδε CIIRONICON. - LIB. IV. donis ad sapientiæ normam. Multosque lectulos cum sterni præscripsisset, ibidem omnes epulo recreavit : digniores quidem suæ participes mensæ sumpsit; cæteros autem ad alias mensas disper- titus est. A mimitatemque sermones habens, multos et verbis et Videns autem quosdam dexteris ocuns orbatos et cognito illos a Maximiano et Diocletiano propter fidem in Christum et confessionem hoc esse passos, ex animo complectens labia cicatricibus admovit, exinde benedictionem osculo elicere credens. Sic lucebat. ille mirabilis vir pietate, fide ac modestia mire pra Postridie episcopi cum rege in unum conve- »ientes, Arium cum sequacibus ejus in synodum vocant, ei facultatem tribuentes sua producendi dogmata. Erant autem hujus impii terque exso- crandi talia dogmata: ‹ Deus haud semper fuit Pater, sed tempus fuit, cum Deus non esset Pater. Verbum autem Dei non semper fuit, sed ex nihilo factum est. Deus enim qui erat, illum qui non erat ex eo quod non erat fecit. Ideo fuit tempus, quo non erat : creatura namque resque facta Filius est. Nec similis in substantia Patri Filius, nec ve- rum Patris natura Verbum, nec vera illius Sapien- tia est. Est autem rerum creatarum una resque facta per catachresin vero dicitur Verbum et Sa- pientia, siquidem et ipse factus est proprio Dei verbo sapientiaque divina, in qua cuncta illumque ipsum Deus fecit. Ideo variabilis est et mutabilis natura, sicut omnia logica: extraneus alienusque ae differens est Verbum a substantia Dei, et Filio Pater invisibilis est: non enim perfecte nec exacte Verbum cognovit Patrem, neque perfecte eum videre potest : neque enim sui ipsius substantiam cogno- vit. Propter nos autem est factus; ut nos per ipsum velut per instrumentum crearet Deus; et non subsisteret, nisi nos Deus creare voluisset. › luterrogavit igitur quis eos au perverti possit Dei an Verbum, sicut perversus est diabolus ; et non dicere hæsitarunt illud certe posse perverti; siquidem, ut- D pote genitum et creatum, est naturæ variabilis. Attamen quod in synodo factum est miraculum non æquum est silentio prætermittere: præter enim ex- Varia lectiones et notæ. · • - cod. Ced. V. 1. Ced. V. 1, M. 1,2. cod. · Ced. · Gee • cod. A. xal M. Ced. 500,22.501,5, V. 1, M. 1,2. * Ced. V. 1. V. 1, Ced 501.5-302,5. V. 1, V. 1. $$ Led. om. Ced. V. 1. Ced. V. 1. ss add. V. 1. V. 1, d. Ced. 1,2, add. V. 1. Ced. V. 1. add. M. 1,2. * add. V. 1. Ced. V 1. Ced. 502,6-503,22. (4) Θεασάμενος δέ τινας τοὺς δεξιούς ὀφθαλμούς

Ο Α τὸ παράδοξον τοῦ βασιλικού διατάγματος καὶ φι Β οὐρανῶν, ἀλλ' ἐν δυνάμει, ἄνθρωπός τις ἐκ τῶν λύσοφοι καὶ ῥήτορες ἐν τῇ συνόδῳ παρῆσαν διαλε κτικῆς ἐμπειρότατοι, ἐν οἷς ὑπῆρχε τις Ελλην " καὶ αὐτὸς παρὰ πάντων θαυμαζόμενος ", ώστε μετ γάλην ἀκρόασιν ἐκ τῆς συμβολῆς γενέσθαι, πλήθους ἐπισυντρέχοντος 10. Οὐδὲ γὰρ οἷοί τε ἦσαν 2. οἱ ἐπίσκοποι τὸν φιλόσοφόν τε και ρήτορα περιτρέ και οι τέως διαλεγόμενον, ὅτι πᾶσι τοῖς ἐπαγομέν νοις ῥᾷστα προσεφέρετο ἐπιλύων εὐφυῶς τὰ προ- τεινόμενα καὶ δίκην ἐγχέλυος ἀκατάσχετος εὑρισκό μενος (καὶ μηδενὶ λόγῳ κρατούμενος)· ἐν οἷς γὰρ ἐδόκει συνέχεσθαι, διολισθαίνων ἐπικρατέστε ρος ἀνεφαίνετο τῇ τῶν νοημάτων δεινότητι καὶ ῥημάτων ευγλωττίᾳ τε καὶ στωμυλίᾳ. ο 'Αλλ' ίνα δείξῃ ὁ Θεὸς, ὅτι οὐκ ἐν λόγοις " ἡ βασιλεία τῶν σ ἁγίων (Κύπριος μὲν τῷ γένει καὶ τῆς πόλεως Τρι- μιθούντων τε ἐπίσκοπος) ὀνόματι Σπυριδίων ἀπλούστατος δὲ τὴν φύσιν καὶ ἰδιώτης τὸν λό- γον ου σφόδρα), αἰτεῖται χώραν αὐτῷ διαλέξεως ἐπιδοθῆναι " πρὸς τὸν φιλόσοφον. Οἱ δὲ Πατέρες τὸ ἁπλοῦν τε καὶ ἰδιωτικὸν τοῦ ἀνδρὸς εἰδότες ἐκώ· λυον ο αὐτὸν (μήποτε παρὰ τοῖ; μοχθηροῖς καταγε λασθῶσι). Τοῦ δὲ μὴ ἀνεχομένου, πρόσεισι τῷ ἀνδρὶ καί φησιν· « Εν ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἄκουσον, ὦ φιλόσοφε, τὰ τῆς ἀληθείας δόγματα. » (Ὁ δὲ πρὸ; αὐτὸν ἔφη· « “Ο ἐὰν εἴπῃς ἀκούω. » Κἀκεῖνος εἶπε • Γίνωσκε ὅτι) τ8 Θεὸς εἷς ἐστιν ὁ τὸν οὐ ρανὸν καὶ τὴν γῆν δημιουργήσας δε καὶ τὸν ἄνθρω πον ἐκ γῆς διαπλάσας καὶ τὰ ὁρατὰ πάντα καὶ τ ἀόρατα τῷ λόγῳ αὐτοῦ καὶ τῷ Πνεύματι συστησά- μενος. Τοῦτον οὖν) τὸν Λόγον ἡμεῖς Υἱὸν “ Θεοῦ εἰδότες προσκυνοῦμεν “, πιστεύοντες διὰ τὴν ἡμε τέραν σωτηρίαν ἐπ' ἐσχάτων ἐκ τῆς Παρθένου τεχθῆναι καὶ διὰ σταυροῦ, καὶ θανάτου, καὶ ἀνα- στάσεως (αὐτοῦ ἐλευθερωκέναι τὸ γένος τῶν ἐ ἀνθρώπων, ἂν καὶ ἐν ἐλπίζομεν ἐλθόντα το κρίναι πάντας ἐν δικαιοσύνῃ. Πιστεύεις τοῦτο ", φιλό σοφε; ν Ο δὲ ὡς ἄν τις πεῖραν σε λόγων μηδέποτε ἔχων εἰς ἀντίθεσιν *, ἀπηνεώθη καὶ ὡς κωφὸς καὶ ἄλαλος ἀποσιωπήσας, τοῦτο μόνον ἐφθέγξατο, Ταῦτα καμοὶ οι οὕτως ἔχειν δοκεῖ. Καὶ ὁ γέρων (1075) φησίν ως. Οὐκοῦν ἀναστὰς ἀκολούθει μοι πρὸς τὴν ἐκκλησίαν καὶ λήψῃ τὸ σημεῖον [τῆς πίσ στεως] ταύτης. » Ο δὲ φιλόσοφος ἐπιστραφεὶς λέγε: ότι τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· ι ᾿Ακούσατέ μου, ὦ ἄνδρες - ἕως ὅτε λόγων ἐποιησάμην σε σπουδήν, λόγους λόγοις ἀντετίθουν καὶ τὰ προσφερόμενα σι τέχνη τοῦ λέγειν ἀνέτρεπον. Ὅτε δὲ ἀντὶ λόγων δύναμίς π. καὶ τοῖς ἐπισκόποις ὑπὲρ Αρείου πάμπολλα διαπληκτιζό μενος Μ. 1,2. συμβουλ. (Μ. 1, 2) έπιτρ. φ. διαστρέψαι 1,2. ἐν ἐπικρατεστέρως ἀντεφέρετο Μ. 1,2. ια' περὶ τοῦ ἁγίου Σπυρίδωνος (Μ. 1,2 ?) ο λόγῳ Μ. 1,2. Μ β. τοῦ Θεοῦ Μ. 1,9. "Τριμυθοῦντος Μ. 1,2, Τριμηθόντων ν. 1,2, τρίμιθος = τέρμινθος, τερέβινθος. » Σπυρίδων Μ. 1.2. ν ἀπλ. μέν Ν. 12. τ τῷ λόγῳ Μ. 1,2. · δοθῆναι τι διεκ. Μ. 1,2. κι του και ν. 1. οι ποιήσας ω τα δ Θεὸν Υἱόν Μ. 2. προσκυνοῦντες πιστεύου Μ. 1,2. “ ἐλ. τὸν ἄνθρωπον Μ. 1,2. μεν ἐν ἐλπ. Μ. 1,2. το πάλιν. οι τούτοις λ. άντίδοσιν Μ. 1,2. * κ. τ. 6. Ε. τ. δ έ. κ. Μ. 1,2. ἔφη σε εποιούμην γ. 1, Μ. 1, τὰ πρ. και Μ. 1,2, καὶ τὰ προτεινόμενα GEORGII HAMARTOLI €16 spectationem regime dispositionis aderant in synodo philosophi rhetoresque dialectica periti, quibuscum erat quidam Græcus et ipse apud omnes venerandus, ita ut ex conventione concurrente multitudine, ma- gna audientia fieret. Porro sufficientes non erant episcopi ad philosophum rhetoren que semper dispu- tantem prohibendum, quia cunctis controversiis facillime resistebat belle subjecta explicans, et labilis ut anguilla nec capi nec ullo sermon › reprimi poterat : in his enim quibus videbatur com- primendus, elabens, cogitationum vigore sermonan que facilitate et garrulitate potentior apparebat. Sed ut Deus ostenderet non in verbis stare regnum cœ- lorum, sed in potentia, homo quidam ex sanctis, genere Cyprius et urbis Trimithioutis episcopus, nomine Spyridion, natura simplicissimus, et ser- C mone valde rudis, disputandi cum philosopho sibi veniam dari quaesivit. Patres autem hujus viri sim- plicitatem ac rusticitatem notamhabentes, illum reti- nebant, ne apud perversos derisui essent. Ille vero non contentus hominem alloquitur et dicit : c In nomine Jesu Christi, audi, philosophe, veritatis dogmata.» Hic autem ad eum : ‹ Quidquid dicturus es, inquit, audio. » Et ille ait : • Nosce Deum unum esse qui cœlum et terram creavit; hominem- que de terra plasmavit, et omnia visibilia atque in- visibilla Verbo et Spiritu suo disposuit. Illum igitur nos Dei Filium scientes adoramus, credentes pro- pter nostram salutem novissimis temporibus ex Virgine natum esse, ipsiusque cruce, morte ac resur- rectione genus hominum esse liberatum. Hunc etiam speramus venturum ad omnes in justitia judican- dos. Credis hoc, philosophe ?, ille vero tanquam qui nunquam dicendi peritiam ad respondendum habuis- set, obstupuit, et velut cæcus et mutus silens, hoc so- lum pronuntiavit : « Hæc et mihi sic esse videntur. » Et senior addit: «Igitur surgens in ecclesiam se- quere me, et istius fidei signaculum recipies. Philo- sophus autem conversus discipulis suis ait ‹ Au- dite me, viri : quandiu eloquentiæ studui sermo . nes sermonibus opponebam et prolata dicendi arte refutabam; cum autem pro sermonibus potentia quadam ex ore senioris illius exivit, non jam aðversus hanc potentiam opponi sermones valebɔnt : non potest enim homo resistere Deo. Propter- " ea, si quis ex vobis comprehendere valet sic- ut et ego intellexi, in Christum fidem habebit; et tunc mecum comitetur seniorem hunc per quem Deus locutus est. › Học igitur modo Christianus factus M. D Varia lectiones et notæ. 1. ** M. ** xal add. cod. 'E. n. à. Ced. 8' V. 1, V. 1, V. Ced. V. 1. V. 1. Ced. V. 1. sed Ced. V. 1. V. Ced. V. 1. add. Cer. ** & add. V. 1, M. 1,2. add. Ced. add. V. 1. Ced. V. 1. Ced. Ced.V. 1, V. 1. Ced. BT cod. V. 1, Ced. 2. H.. ¦

Ο Α τὸ παράδοξον τοῦ βασιλικού διατάγματος καὶ φι Β οὐρανῶν, ἀλλ' ἐν δυνάμει, ἄνθρωπός τις ἐκ τῶν λύσοφοι καὶ ῥήτορες ἐν τῇ συνόδῳ παρῆσαν διαλε κτικῆς ἐμπειρότατοι, ἐν οἷς ὑπῆρχε τις Ελλην " καὶ αὐτὸς παρὰ πάντων θαυμαζόμενος ", ώστε μετ γάλην ἀκρόασιν ἐκ τῆς συμβολῆς γενέσθαι, πλήθους ἐπισυντρέχοντος 10. Οὐδὲ γὰρ οἷοί τε ἦσαν 2. οἱ ἐπίσκοποι τὸν φιλόσοφόν τε και ρήτορα περιτρέ και οι τέως διαλεγόμενον, ὅτι πᾶσι τοῖς ἐπαγομέν νοις ῥᾷστα προσεφέρετο ἐπιλύων εὐφυῶς τὰ προ- τεινόμενα καὶ δίκην ἐγχέλυος ἀκατάσχετος εὑρισκό μενος (καὶ μηδενὶ λόγῳ κρατούμενος)· ἐν οἷς γὰρ ἐδόκει συνέχεσθαι, διολισθαίνων ἐπικρατέστε ρος ἀνεφαίνετο τῇ τῶν νοημάτων δεινότητι καὶ ῥημάτων ευγλωττίᾳ τε καὶ στωμυλίᾳ. ο 'Αλλ' ίνα δείξῃ ὁ Θεὸς, ὅτι οὐκ ἐν λόγοις " ἡ βασιλεία τῶν σ ἁγίων (Κύπριος μὲν τῷ γένει καὶ τῆς πόλεως Τρι- μιθούντων τε ἐπίσκοπος) ὀνόματι Σπυριδίων ἀπλούστατος δὲ τὴν φύσιν καὶ ἰδιώτης τὸν λό- γον ου σφόδρα), αἰτεῖται χώραν αὐτῷ διαλέξεως ἐπιδοθῆναι " πρὸς τὸν φιλόσοφον. Οἱ δὲ Πατέρες τὸ ἁπλοῦν τε καὶ ἰδιωτικὸν τοῦ ἀνδρὸς εἰδότες ἐκώ· λυον ο αὐτὸν (μήποτε παρὰ τοῖ; μοχθηροῖς καταγε λασθῶσι). Τοῦ δὲ μὴ ἀνεχομένου, πρόσεισι τῷ ἀνδρὶ καί φησιν· « Εν ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἄκουσον, ὦ φιλόσοφε, τὰ τῆς ἀληθείας δόγματα. » (Ὁ δὲ πρὸ; αὐτὸν ἔφη· « “Ο ἐὰν εἴπῃς ἀκούω. » Κἀκεῖνος εἶπε • Γίνωσκε ὅτι) τ8 Θεὸς εἷς ἐστιν ὁ τὸν οὐ ρανὸν καὶ τὴν γῆν δημιουργήσας δε καὶ τὸν ἄνθρω πον ἐκ γῆς διαπλάσας καὶ τὰ ὁρατὰ πάντα καὶ τ ἀόρατα τῷ λόγῳ αὐτοῦ καὶ τῷ Πνεύματι συστησά- μενος. Τοῦτον οὖν) τὸν Λόγον ἡμεῖς Υἱὸν “ Θεοῦ εἰδότες προσκυνοῦμεν “, πιστεύοντες διὰ τὴν ἡμε τέραν σωτηρίαν ἐπ' ἐσχάτων ἐκ τῆς Παρθένου τεχθῆναι καὶ διὰ σταυροῦ, καὶ θανάτου, καὶ ἀνα- στάσεως (αὐτοῦ ἐλευθερωκέναι τὸ γένος τῶν ἐ ἀνθρώπων, ἂν καὶ ἐν ἐλπίζομεν ἐλθόντα το κρίναι πάντας ἐν δικαιοσύνῃ. Πιστεύεις τοῦτο ", φιλό σοφε; ν Ο δὲ ὡς ἄν τις πεῖραν σε λόγων μηδέποτε ἔχων εἰς ἀντίθεσιν *, ἀπηνεώθη καὶ ὡς κωφὸς καὶ ἄλαλος ἀποσιωπήσας, τοῦτο μόνον ἐφθέγξατο, Ταῦτα καμοὶ οι οὕτως ἔχειν δοκεῖ. Καὶ ὁ γέρων (1075) φησίν ως. Οὐκοῦν ἀναστὰς ἀκολούθει μοι πρὸς τὴν ἐκκλησίαν καὶ λήψῃ τὸ σημεῖον [τῆς πίσ στεως] ταύτης. » Ο δὲ φιλόσοφος ἐπιστραφεὶς λέγε: ότι τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· ι ᾿Ακούσατέ μου, ὦ ἄνδρες - ἕως ὅτε λόγων ἐποιησάμην σε σπουδήν, λόγους λόγοις ἀντετίθουν καὶ τὰ προσφερόμενα σι τέχνη τοῦ λέγειν ἀνέτρεπον. Ὅτε δὲ ἀντὶ λόγων δύναμίς π. καὶ τοῖς ἐπισκόποις ὑπὲρ Αρείου πάμπολλα διαπληκτιζό μενος Μ. 1,2. συμβουλ. (Μ. 1, 2) έπιτρ. φ. διαστρέψαι 1,2. ἐν ἐπικρατεστέρως ἀντεφέρετο Μ. 1,2. ια' περὶ τοῦ ἁγίου Σπυρίδωνος (Μ. 1,2 ?) ο λόγῳ Μ. 1,2. Μ β. τοῦ Θεοῦ Μ. 1,9. "Τριμυθοῦντος Μ. 1,2, Τριμηθόντων ν. 1,2, τρίμιθος = τέρμινθος, τερέβινθος. » Σπυρίδων Μ. 1.2. ν ἀπλ. μέν Ν. 12. τ τῷ λόγῳ Μ. 1,2. · δοθῆναι τι διεκ. Μ. 1,2. κι του και ν. 1. οι ποιήσας ω τα δ Θεὸν Υἱόν Μ. 2. προσκυνοῦντες πιστεύου Μ. 1,2. “ ἐλ. τὸν ἄνθρωπον Μ. 1,2. μεν ἐν ἐλπ. Μ. 1,2. το πάλιν. οι τούτοις λ. άντίδοσιν Μ. 1,2. * κ. τ. 6. Ε. τ. δ έ. κ. Μ. 1,2. ἔφη σε εποιούμην γ. 1, Μ. 1, τὰ πρ. και Μ. 1,2, καὶ τὰ προτεινόμενα GEORGII HAMARTOLI €16 spectationem regime dispositionis aderant in synodo philosophi rhetoresque dialectica periti, quibuscum erat quidam Græcus et ipse apud omnes venerandus, ita ut ex conventione concurrente multitudine, ma- gna audientia fieret. Porro sufficientes non erant episcopi ad philosophum rhetoren que semper dispu- tantem prohibendum, quia cunctis controversiis facillime resistebat belle subjecta explicans, et labilis ut anguilla nec capi nec ullo sermon › reprimi poterat : in his enim quibus videbatur com- primendus, elabens, cogitationum vigore sermonan que facilitate et garrulitate potentior apparebat. Sed ut Deus ostenderet non in verbis stare regnum cœ- lorum, sed in potentia, homo quidam ex sanctis, genere Cyprius et urbis Trimithioutis episcopus, nomine Spyridion, natura simplicissimus, et ser- C mone valde rudis, disputandi cum philosopho sibi veniam dari quaesivit. Patres autem hujus viri sim- plicitatem ac rusticitatem notamhabentes, illum reti- nebant, ne apud perversos derisui essent. Ille vero non contentus hominem alloquitur et dicit : c In nomine Jesu Christi, audi, philosophe, veritatis dogmata.» Hic autem ad eum : ‹ Quidquid dicturus es, inquit, audio. » Et ille ait : • Nosce Deum unum esse qui cœlum et terram creavit; hominem- que de terra plasmavit, et omnia visibilia atque in- visibilla Verbo et Spiritu suo disposuit. Illum igitur nos Dei Filium scientes adoramus, credentes pro- pter nostram salutem novissimis temporibus ex Virgine natum esse, ipsiusque cruce, morte ac resur- rectione genus hominum esse liberatum. Hunc etiam speramus venturum ad omnes in justitia judican- dos. Credis hoc, philosophe ?, ille vero tanquam qui nunquam dicendi peritiam ad respondendum habuis- set, obstupuit, et velut cæcus et mutus silens, hoc so- lum pronuntiavit : « Hæc et mihi sic esse videntur. » Et senior addit: «Igitur surgens in ecclesiam se- quere me, et istius fidei signaculum recipies. Philo- sophus autem conversus discipulis suis ait ‹ Au- dite me, viri : quandiu eloquentiæ studui sermo . nes sermonibus opponebam et prolata dicendi arte refutabam; cum autem pro sermonibus potentia quadam ex ore senioris illius exivit, non jam aðversus hanc potentiam opponi sermones valebɔnt : non potest enim homo resistere Deo. Propter- " ea, si quis ex vobis comprehendere valet sic- ut et ego intellexi, in Christum fidem habebit; et tunc mecum comitetur seniorem hunc per quem Deus locutus est. › Học igitur modo Christianus factus M. D Varia lectiones et notæ. 1. ** M. ** xal add. cod. 'E. n. à. Ced. 8' V. 1, V. 1, V. Ced. V. 1. V. 1. Ced. V. 1. sed Ced. V. 1. V. Ced. V. 1. add. Cer. ** & add. V. 1, M. 1,2. add. Ced. add. V. 1. Ced. V. 1. Ced. Ced.V. 1, V. 1. Ced. BT cod. V. 1, Ced. 2. H.. ¦

τις ἐξῆλθεν ἐκ τοῦ στόματος τοῦδε τοῦ γέροντος, οὐκ ἴσχυσαν οἱ λόγοι και την δύναμιν ἀντιτάξασθαι· οὐδὲ γὰρ οἷός τε ἐστὶν ἄνθρωπος ἀντιστῆναι Θεῷ. Διά τοι τοῦτο, εἴ τις ὑμῶν δύναται συνιέναι ὡς κἀγὼ νενόηκα, πιστεύσει ο εἰς τὸν Χριστὸν καὶ ἀκολουθείτω σὺν ἐμοὶ τῷ γέροντι τούτῳ, [ἐν] ᾧ ἐλάλησεν ὁ Θεός. » Τούτω οὖν τῷ τρόπῳ γενόμενος ὁ φιλόσοφος Χριστιανός, ἔχαιρεν ἡττηθεὶς ὑπὸ τοῦ γέρον το: σε (7) Παρῆν δὲ τηνικαῦτα καὶ ὁ θεῖος Παφνούτιο; (ἀνὴρ Αἰγύπτιος) καὶ θαυματουργός τε καὶ ὁμολο γητής, οὗ τὸν δεξιὸν ὀφθαλμὸν Μαξιμιανὸς ἐξώρυξεν, ὃς (καὶ), τῆς συνόδου κανονίσαι θελούσης, ὥστε · κληρικὸν μὴ συνέρχεσθαι " (τῇ) πρὸς γάμον (αὐτοῦ) γυναικί, ὡς βαρὺν τὸν λόγον ἀνέτρεψε [και μόνοις ἐπισκόποις ἐτύπωσε τοῦτο παραφυλάττεσθαι]. σε (8) Μετὰ γοῦν πολλὴν (τήν) τῆς σκέψεως ἀκρι βειαν, ἔδοξε πᾶσιν ὁμοῦ δεῖν ὁρίσασθαι τὸ ὁμοούσιον Β ἐπὶ τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, τουτέστι τῆς αὐτῆς [οὐσίας καὶ στ] φύσεω; τῷ Πατρὶ καὶ τὸν Υἱόν ὁμολογεῖν, ἢν δὴ “ καὶ κατὰ κράτο; καὶ συμφώνως ἐβεβαίωσαν παρεκτός ο Αρείου τοῦ ἀσεβοῦς καὶ άλλων το ἐξ ὁμοφρόνων αὐτῷ ", οὓς ἀναθεματί- σαντες οἱ θεῖοι Πατέρες οἱ τιη, ὁ βασιλεὺς ἐξώρισεν. " ΡΠΒ'. Περὶ τοῦ μὴ κατακρίνειν ἱερέα ". " Μετὰ δὲ ταῦτα φιλαπεχθήμονες ἄνδρες κατά τίνων ἐπισκόπων ἐγγράφους ἐπέδωκαν τῷ βασιλεῖ κατηγορίας. Ο δὲ ταύτας δεξάμενος καὶ δεσμήσας καὶ τῷ δακτυλίῳ σημηνάμενος '', ἐκέλευσε φυλάττεσθαι. Εἶτα πρὸ; εἰρήνην αὐτοὺς καὶ ὁμό νοιαν συμβιβάσας 78, ταύτας (κομίσας), ἐνώπιον πάντων κατέκαυσεν, ὅρκῳ πληροφορήσας αυτούς το μηδὲν ἀναγνῶναι τῶν ἐν αὐτοῖς γεγραμμένων· οὐδὲ γὰρ ἔφη χρῆναι τὰ πλημμελήματα τῶν ἱερέων δῆλα γενέσθαι τοῖς πολλοῖς, ἵνα μή σκανδάλου πρόσ φασιν ἐντεῦθεν το λαμβάνοντες, ἀδεῶς ἁμαρτάνωσιν ἐγὼ δὲ οι, εἰ αὐτόπτης εγενόμην ἐπισκόπου γάμον ἀλλότριον διορύττο τος, συνεκάλυψα δ' ἂν τῇ πορε φυρίδι μου ταύτῃ σε τὸ παρανόμως γινόμενον, ὡς ἂν μὴ βλάψειε δὲ τοὺς θεωμένους τῶν δρωμένων ἡ ὄψις. Οὕτω τοίνυν τοὺς μὲν εὖ ευ λέγοντας ἀνακηρύττων, τοὺς δὲ ἀντιλέγοντας παρακλητικῶς εἰς ὁμόνοια» ἐλαύνων, τοὺς τα πάντας ομογνώμονας δ' ἐποίησε καὶ ὁμοδόξους (ἐπὶ τοῖς ἀμφισβητουμένοις ἅπασι 88. Καὶ οὕτῳ παραινέσας ἅπαντας καὶ πολλῆς τιμῆς τε καὶ δωρεάς " ἀξιώτας, ἕκαστον παρηγγύησε καταλαβεῖν τὴν ἰδίαν ποίμνην τα οι ιβ'. Περὶ τοῦ ἁγίου το δέ μου τῇ δυνάμει σε πιστευσάτω Μ. 1,2. Παφιοντίου Γ. 1, Μ. 1,2, οι καὶ τερατ. σ. γ. πρ. γ. σ. τῇ πρ. γ. α. γ. Μ. 2, τοῖς οὐσίας οι πάρεξ το ἑτέρων τι αὐτοῖ; αὐτοῦ Μ. 1,2. τὰ ἀναθεμισθέντας ὑπὸ τῶν θείων Πατέρων οι θ. τι π. σε θεοφόροι π. Μ. 1,2. * Μ. 1. τινὲς ἀ. ἄνθρωποι Μ. σημηναμένου Μ. 1,2. και το αὐτοῖς ἐνταῦθα Μ. 1,2. οι φησίν σε συνεσκέπατα ταῦτα Μ. 1,2. οι βλάψαιεν Μ. 1,2. μὲν λ. Μ. 1,9. τα δέ Μ. 1,2. ὁμογ. καὶ ὁμ. τ. ά. ά. κατέστησε ὁμογ. καὶ ὁμ. ἐπὶ τ. πᾶσι τοὺς ἱερεῖς ἐν Ἐπισκόπους καὶ πρεσβυτέ ρους, διακόνους τε καὶ ὑποδιακόνους ἔδοξεν ὁρίσαι τῇ συνόδῳ (την σύνοδον μὴ συγκαθεύδειν ταῖς ἰδίαις γαμεταῖς, ἂς πρὶν ἱερᾶσθαι ἠγάγοντο. Στὰς δὲ ἐν μέσῳ αὐτῶν ὁ ἅγιος Παφνούτιος φησι· « Τίμιον τὸν γάμον, ἀποκαλῶν (ἀποκαλεῖ ἡ Γραφή σωφροσύνην δὲ τὴν πρὸς τὰς ἰδίας γαμετὰς συνουσίαν· κατὰ δὲ τὴν ἀρχαίαν παράδοσιν τοὺς μὲν ἀγάμους τοῦ ἱεροῦ τάγματος κοινωνήσαντας μηκέτι γαμεῖν, τοὺς δὲ μετὰ γάμον ὧν ἔχουσι γαμετῶν μὴ χωρίζεσθαι (δεῖ βουλεύομαι). Καὶ ταῦτα μὲν ὁ CHRONICON. - LIB. IV. A iste philosophus, quod ab isto seniore devictus fuis- sel, lelatus est. Tum etiam aderat divinus Paphnutius, Ægyptius, thaumaturgus et confessor, cujus dexterum oculum Maximianus effoderat : hic, cum synodus canone stature vellet, ut clericus cum uxore sua non conveniret, tanquam onerosuin propositum avertit, et solis episcopis hoc custodiendum repræsentavit. Post multam igitur et sedulam disquisitionem, omnibus simul visum est oportere consubstantiali- tatem in recta fide definire, id est, unius substantiæ ac naturæ cum¿Patre Filium confiteri; hanc ortho- doxain fidem potenter unanimiterque stabiliverunt præter impium Arium et alios sex qui doctrina ipsi consentiebant. Hos auten, cum amathemati- zassent trecenti decem et octo divini Patres, rex exsulare jussit. CLXXXII. Quod sacerdotem condemnare non opor- tel. * Postea malevoli homines de quibusdam episcopis scriptas regi tradiderunt criminationes. Qui post - quam eas accepisset, colligasset et annulo signassel, asservari jussit. Deinde cum ad pacem et concor- diam ipsos adduxisset, allatas illas coram omnibus C combussit, illosque jurejurando astrinxit ut nihil in eis scriptorum proderent. Non enim oportet, in- quit, delicta sacerdotum multis aperta Geri, ne scaulali occasionem exinde suuentes liberius pec- cent. Ego vero, si testis oculatus fierem episcopi ad alienas nuptias pervadentis, illegitime factum purpura mea occultarem, ne visus factorum specta tores læderet. Sic bene loquentes laudans, male vero dicentes exhortatione ad concordiain adducens, omnes unanimes consentientesque de cunctis quæ liti. gium movebant,fecit. Et ita cunctos exhortatus multo- que honore ac largitate dignatus, unumquemque pro- prium gregem repetere jussit. 1,2. Variæ lectiones et notæ. - add. cod. Ced. V. 1, M. 1,2. Cel. 503,23-504,3. Ced. V. 1, M. 1,2. Ced. V. 1, (in M. 1. lacuna). adsl. Ced. "Ced. 504,4-9. xal forsan etiam legebatur in scholio marginali, sed simul cum toto margine rescissum est. cod. Cell. Ced. V. 1, Ced. V. 1, Hæc rubrica M. cumn margine codicis periit, deest in V. 1, Ced. 504,1005, V, 1, twy add. V. 1, M. 1,2. V. 1. V. 1. add. V. 1. M. 1,2. cod. V. 1, add. V. 1, Ced. a. a. x. V. 1, M. 1,2. V. 1. add. V. 1, M. 1,2. cod.) Heb. xu, 43) vel PATROL. GR. CX.

τις ἐξῆλθεν ἐκ τοῦ στόματος τοῦδε τοῦ γέροντος, οὐκ ἴσχυσαν οἱ λόγοι και την δύναμιν ἀντιτάξασθαι· οὐδὲ γὰρ οἷός τε ἐστὶν ἄνθρωπος ἀντιστῆναι Θεῷ. Διά τοι τοῦτο, εἴ τις ὑμῶν δύναται συνιέναι ὡς κἀγὼ νενόηκα, πιστεύσει ο εἰς τὸν Χριστὸν καὶ ἀκολουθείτω σὺν ἐμοὶ τῷ γέροντι τούτῳ, [ἐν] ᾧ ἐλάλησεν ὁ Θεός. » Τούτω οὖν τῷ τρόπῳ γενόμενος ὁ φιλόσοφος Χριστιανός, ἔχαιρεν ἡττηθεὶς ὑπὸ τοῦ γέρον το: σε (7) Παρῆν δὲ τηνικαῦτα καὶ ὁ θεῖος Παφνούτιο; (ἀνὴρ Αἰγύπτιος) καὶ θαυματουργός τε καὶ ὁμολο γητής, οὗ τὸν δεξιὸν ὀφθαλμὸν Μαξιμιανὸς ἐξώρυξεν, ὃς (καὶ), τῆς συνόδου κανονίσαι θελούσης, ὥστε · κληρικὸν μὴ συνέρχεσθαι " (τῇ) πρὸς γάμον (αὐτοῦ) γυναικί, ὡς βαρὺν τὸν λόγον ἀνέτρεψε [και μόνοις ἐπισκόποις ἐτύπωσε τοῦτο παραφυλάττεσθαι]. σε (8) Μετὰ γοῦν πολλὴν (τήν) τῆς σκέψεως ἀκρι βειαν, ἔδοξε πᾶσιν ὁμοῦ δεῖν ὁρίσασθαι τὸ ὁμοούσιον Β ἐπὶ τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, τουτέστι τῆς αὐτῆς [οὐσίας καὶ στ] φύσεω; τῷ Πατρὶ καὶ τὸν Υἱόν ὁμολογεῖν, ἢν δὴ “ καὶ κατὰ κράτο; καὶ συμφώνως ἐβεβαίωσαν παρεκτός ο Αρείου τοῦ ἀσεβοῦς καὶ άλλων το ἐξ ὁμοφρόνων αὐτῷ ", οὓς ἀναθεματί- σαντες οἱ θεῖοι Πατέρες οἱ τιη, ὁ βασιλεὺς ἐξώρισεν. " ΡΠΒ'. Περὶ τοῦ μὴ κατακρίνειν ἱερέα ". " Μετὰ δὲ ταῦτα φιλαπεχθήμονες ἄνδρες κατά τίνων ἐπισκόπων ἐγγράφους ἐπέδωκαν τῷ βασιλεῖ κατηγορίας. Ο δὲ ταύτας δεξάμενος καὶ δεσμήσας καὶ τῷ δακτυλίῳ σημηνάμενος '', ἐκέλευσε φυλάττεσθαι. Εἶτα πρὸ; εἰρήνην αὐτοὺς καὶ ὁμό νοιαν συμβιβάσας 78, ταύτας (κομίσας), ἐνώπιον πάντων κατέκαυσεν, ὅρκῳ πληροφορήσας αυτούς το μηδὲν ἀναγνῶναι τῶν ἐν αὐτοῖς γεγραμμένων· οὐδὲ γὰρ ἔφη χρῆναι τὰ πλημμελήματα τῶν ἱερέων δῆλα γενέσθαι τοῖς πολλοῖς, ἵνα μή σκανδάλου πρόσ φασιν ἐντεῦθεν το λαμβάνοντες, ἀδεῶς ἁμαρτάνωσιν ἐγὼ δὲ οι, εἰ αὐτόπτης εγενόμην ἐπισκόπου γάμον ἀλλότριον διορύττο τος, συνεκάλυψα δ' ἂν τῇ πορε φυρίδι μου ταύτῃ σε τὸ παρανόμως γινόμενον, ὡς ἂν μὴ βλάψειε δὲ τοὺς θεωμένους τῶν δρωμένων ἡ ὄψις. Οὕτω τοίνυν τοὺς μὲν εὖ ευ λέγοντας ἀνακηρύττων, τοὺς δὲ ἀντιλέγοντας παρακλητικῶς εἰς ὁμόνοια» ἐλαύνων, τοὺς τα πάντας ομογνώμονας δ' ἐποίησε καὶ ὁμοδόξους (ἐπὶ τοῖς ἀμφισβητουμένοις ἅπασι 88. Καὶ οὕτῳ παραινέσας ἅπαντας καὶ πολλῆς τιμῆς τε καὶ δωρεάς " ἀξιώτας, ἕκαστον παρηγγύησε καταλαβεῖν τὴν ἰδίαν ποίμνην τα οι ιβ'. Περὶ τοῦ ἁγίου το δέ μου τῇ δυνάμει σε πιστευσάτω Μ. 1,2. Παφιοντίου Γ. 1, Μ. 1,2, οι καὶ τερατ. σ. γ. πρ. γ. σ. τῇ πρ. γ. α. γ. Μ. 2, τοῖς οὐσίας οι πάρεξ το ἑτέρων τι αὐτοῖ; αὐτοῦ Μ. 1,2. τὰ ἀναθεμισθέντας ὑπὸ τῶν θείων Πατέρων οι θ. τι π. σε θεοφόροι π. Μ. 1,2. * Μ. 1. τινὲς ἀ. ἄνθρωποι Μ. σημηναμένου Μ. 1,2. και το αὐτοῖς ἐνταῦθα Μ. 1,2. οι φησίν σε συνεσκέπατα ταῦτα Μ. 1,2. οι βλάψαιεν Μ. 1,2. μὲν λ. Μ. 1,9. τα δέ Μ. 1,2. ὁμογ. καὶ ὁμ. τ. ά. ά. κατέστησε ὁμογ. καὶ ὁμ. ἐπὶ τ. πᾶσι τοὺς ἱερεῖς ἐν Ἐπισκόπους καὶ πρεσβυτέ ρους, διακόνους τε καὶ ὑποδιακόνους ἔδοξεν ὁρίσαι τῇ συνόδῳ (την σύνοδον μὴ συγκαθεύδειν ταῖς ἰδίαις γαμεταῖς, ἂς πρὶν ἱερᾶσθαι ἠγάγοντο. Στὰς δὲ ἐν μέσῳ αὐτῶν ὁ ἅγιος Παφνούτιος φησι· « Τίμιον τὸν γάμον, ἀποκαλῶν (ἀποκαλεῖ ἡ Γραφή σωφροσύνην δὲ τὴν πρὸς τὰς ἰδίας γαμετὰς συνουσίαν· κατὰ δὲ τὴν ἀρχαίαν παράδοσιν τοὺς μὲν ἀγάμους τοῦ ἱεροῦ τάγματος κοινωνήσαντας μηκέτι γαμεῖν, τοὺς δὲ μετὰ γάμον ὧν ἔχουσι γαμετῶν μὴ χωρίζεσθαι (δεῖ βουλεύομαι). Καὶ ταῦτα μὲν ὁ CHRONICON. - LIB. IV. A iste philosophus, quod ab isto seniore devictus fuis- sel, lelatus est. Tum etiam aderat divinus Paphnutius, Ægyptius, thaumaturgus et confessor, cujus dexterum oculum Maximianus effoderat : hic, cum synodus canone stature vellet, ut clericus cum uxore sua non conveniret, tanquam onerosuin propositum avertit, et solis episcopis hoc custodiendum repræsentavit. Post multam igitur et sedulam disquisitionem, omnibus simul visum est oportere consubstantiali- tatem in recta fide definire, id est, unius substantiæ ac naturæ cum¿Patre Filium confiteri; hanc ortho- doxain fidem potenter unanimiterque stabiliverunt præter impium Arium et alios sex qui doctrina ipsi consentiebant. Hos auten, cum amathemati- zassent trecenti decem et octo divini Patres, rex exsulare jussit. CLXXXII. Quod sacerdotem condemnare non opor- tel. * Postea malevoli homines de quibusdam episcopis scriptas regi tradiderunt criminationes. Qui post - quam eas accepisset, colligasset et annulo signassel, asservari jussit. Deinde cum ad pacem et concor- diam ipsos adduxisset, allatas illas coram omnibus C combussit, illosque jurejurando astrinxit ut nihil in eis scriptorum proderent. Non enim oportet, in- quit, delicta sacerdotum multis aperta Geri, ne scaulali occasionem exinde suuentes liberius pec- cent. Ego vero, si testis oculatus fierem episcopi ad alienas nuptias pervadentis, illegitime factum purpura mea occultarem, ne visus factorum specta tores læderet. Sic bene loquentes laudans, male vero dicentes exhortatione ad concordiain adducens, omnes unanimes consentientesque de cunctis quæ liti. gium movebant,fecit. Et ita cunctos exhortatus multo- que honore ac largitate dignatus, unumquemque pro- prium gregem repetere jussit. 1,2. Variæ lectiones et notæ. - add. cod. Ced. V. 1, M. 1,2. Cel. 503,23-504,3. Ced. V. 1, M. 1,2. Ced. V. 1, (in M. 1. lacuna). adsl. Ced. "Ced. 504,4-9. xal forsan etiam legebatur in scholio marginali, sed simul cum toto margine rescissum est. cod. Cell. Ced. V. 1, Ced. V. 1, Hæc rubrica M. cumn margine codicis periit, deest in V. 1, Ced. 504,1005, V, 1, twy add. V. 1, M. 1,2. V. 1. V. 1. add. V. 1. M. 1,2. cod. V. 1, add. V. 1, Ced. a. a. x. V. 1, M. 1,2. V. 1. add. V. 1, M. 1,2. cod.) Heb. xu, 43) vel PATROL. GR. CX.

πνεούσῃ προσαγαγὼν ἑκάτερον "' τῶν σταυρῶν, τὸ ζητούμενον εὗρε· μόνον γὰρ ήγγισεν ἡ σκιὰ τοῦ σωτηρίου σταυροῦ τῇ ἀσθενούσῃ, εὐθὺς ἡ ἄπνους καὶ ἀκίνητος θείᾳ δυνάμει παραχρῆμα ἀνεπήδησε μεγάλη φωνῇ βοῶσα καὶ δοξάζουσα τὸν Θεόν. Ἡ δὲ βασίλισσα Ελένη μετὰ χαρᾶς μεγάλης και φόβου ἀνελομένη τὸν σταυρόν, μέρος μέντοι σὺν τοῖς ήλοις, ἀνεκομίσατο πρὸς τὸν παῖδα· τὸ ει δὲ λοιπόν, γλωσσόκομον ἀργυροῦν ποιήσασα, παρέδωκε τῷ " ἐπισκόπῳ τῆς πόλεως εἰς μνημόσυνον πά σαις γενεαῖς καὶ θεσπίσασα οι ἐκκλησίας γενέσθαι ἐν τῷ ζωοποιῷ μνήματι καὶ ἐν τῷ ἁγίῳ Γολγοθά και ἐν τῇ Βηθλεὲμ " ἐν τῷ σπηλαίῳ, ἔνθα ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς τὴν κατὰ σάρκα γέννησιν ὑπέμεινε, καὶ ἐν τῷ ὄρει τῶν ἐλαιῶν, (1085) Ενθα " εὐλογήσας τοὺς μαθητάς ἀνελήφθη. Καὶ ἄλλα καλὰ καὶ ἀξιέπαινα ποιήσασα ε' ἐν Ἱεροσολύμοις ἀνέστρεψε πρὸς τὸν παῖδα. μὲν τοῦ τιμίου σταυροῦ μερίδα χρυσῇ θήκη απο θέμενος, παρέδωκε τῷ ἐπισκόπῳ εἰς τήρησιν, ένιαυ- σιαίτις το μνήμαις ἑορτάζειν τὴν ἀνάδειξιν τοῦ σταυ ροῦ προστάξης. Τῶν δὲ ἥλων τοὺς μὲν εἰς τὴν ἰδίαν περικεφαλαία, ἐχάλκευσε, τοὺς δὲ ἀνέμιξε τῷ σαλβαρίῳ οι τοῦ ἵππου αὐτοῦ, ἵνα πληρωθῇ τὸ ῥηθὲν ὑπὸ δὲ τοῦ προφήτου & Ζαχαρίου διὰ τοῦ Κυ ρίου λέγοντας 88. • Ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκεί ῃ ἔσται τὸ ἐπὶ τῷ χαλινῷ τοῦ ἵππου τοῦ βασιλέως ἅγιον τῷ Κυρίῳ παντοκράτορα. Ὁ δὲ βασιλεὺς ἐκέλευσε τῷ ἐπισκόπῳ Κωνσταντινουπόλεως καταλαβεῖν τὴν Αἰλίαν καὶ συγκροτήσαι σύνοδον πλειόνων ἐπισκόπων και έγκαι είσαι τοὺς ἁγίους τόπους. Οὗτος δὲ ἦν ἐν Εὐσέβιος ὁ Νικομηδείας ὁ τῶν ᾿Αρειανικῶν δογμάτων γενό- μενος πρόμαχος· οὗτος ἀναθεματισθεὶ; ἐν τῇ Νικαέων μετὰ τῶν συμφρόνων αὐτοῦ καὶ ἐξορισθείς, μετά χρόνον τὴν φιλανθρωπίαν τοῦ βασιλέως εἰς ἔφοδον ἐξ ἀπάτης λαβόντες, χαρτίον δεητικὸν ἀνήνεγκαν τῷ βασιλεῖ ὀμνύοντες, ὅτι περ ο Υπιγράφομεν τῇ ἐκθέσει τῆς πίστεως καὶ ἐν πᾶσιν ἀκολουθοῦμεν τοῖς ἁγίοις Πατράσι. ο Πεισθεὶς δὲ ἐς τούτοις ὁ βασιλεὺς ἀνεκαλέσατο αὐτοὺς ἐκ τῆς ἐξορίας καὶ τιμῆς μάλι στα πλείστης σε ηξίωσε. Σχολάζοντος δὲ τοῦ Κων. σταντινουπόλεως θρόνου, ταῖς εἰκείαις κακομηχανίαις χρώμενος τυραννικώς κατέσχε τὸν θρόνον τῆς βασι λευούσης πόλεως ὁ Εὐσέβιος. Επιλαβόμενος δὲ τῆς μείζονος ἐξουσίας τοὺς σύμφρονας αὐτοῦ κατέστησε ταῖς οἰκείαις παροικίαις, ἐξεώσεις τους χει ροτονηθέντας ἀντ᾿ αὐτῶν. Ας (5) Τούτου δὲ γεναμένου “, κατὰ ᾿Αθανασίου λοιπὸν τοῦ ᾿Αλεξανδρείας ἐσχόλαζαν πολλὰς κατ' αὐτοῦ σκαιωρίας ἐπινοοῦντες. Ὁ δὲ βασιλεὺς δίκαιον ἡγήσατο καὶ ᾿Αθανάσιον καλέσαι εἰς τὰ ἐγκαίνια 1.2. πρ. τόν Μ. το πνέουσαν ἑκάτερα τὸν σταυρὸν τὸν ζ. Μ. 1.2. ' ὡς ζωοποιόν το ανεκόμισε Μ. 1,2. μ. τοῦ τιμίου ξύλου καὶ τοὺς ἤλους τῷ υἱῷ ἀπέστειλε τοῖς ἐπισκόποις Μ. 1,2. 1,2. τῆς π. ταῖς γ. Μ. 2. τῆς π. τ. τ. γενναίαις. ε. θ. καλῶς γ. Μ. 1, θ. ἐκκλησίαν γ. Μ. 2, 6. ἐκκλη. γ. ὁ Κύριος Μ.1,2. ποιήσας Μ. 1,2. το ἐν χρυσῇ Μ'. οι σαλίδ. το εναυσιαίας μνημ. έναυσιαίου μνημοσύνου κεφαλαίαν και. σ. ὑπὸ τοῦ Κυρίου διὰ τοῦ πρ. λέγοντος Μ'. διά Μ. 1,2. κ ἔσται τῷ χ. Μ. 9, έ. τῷ ἐπὶ χ. Μ. 1. 1. ἀγ. Μ. 1,2, καὶ τὸν μὲν ἔνα π. σωτηρίου, τὸν δὲ ἕτερον ἐν τῷ ἱπποχαλίνω κεκόσμηκεν το ά. ἐξ. Μ. 1,2. οι δεκτ. Μ. 1,2. * πλείστος Μ. 1. τῆς βασιλεία; ὁ Μ. 1,3. γενομ. 3, 1,2. CHRONICON. - LIB. IV. deinde, facta argentea capsa, episcopo civitatis in memoriam omnibus generationibus tradidit. Præcepit etiam ecclesias fieri in vivifico monumen- to, in sacro Golgotha, in B-thleen spelunca in qua Dominus noster Jesus Christus secundum carnem nasci lignatus est, et in monte Olivarum, ubi, be- nedictis discipulis, assumptus est. Alia deinde pul- chra laudeque dignissima cum in Jerasalem fecisset, ad filium reversa est. A tem cum clavis ad alium asportaulam reservavit, C Ille vero cum gaudio eam suscipiens, pretios crucis portionem in aurea theca deposuit et episcopo custodiendam tradidit; annuaque memoria crucis receptionem statuit celebrandam. Ex clavis autem alios suæ gale ornamentum fecit, aliosque ipsius equi freno destinavit, ut impleretur qual dictum est a Zacharia propheta de Domino dicente: lu die illa erit super freno equi regis omnipotenti Də- mino sac-u.II. > Rex autem Constantinopo itano jussit episcopa Aliam petere ac plurimorum episcoporum synodum congregare locaque sancta dedicare. Hic erat Nico- mediensis Eusebius, qui dogmatum Arianorum factus erat propugnator. Anathematizatus in Nicæna synodo cum assentientibus sibi ac in exsil um mis- sus, ipse sibique concordes, post tempus, regis clementiam pro ratione callide sumentes, supplicem epistolam ad regem detulerunt juramento sponden- tes se fidei expositioni subscribere, et in ominibus sanctis Patribus adha rere. His persuasus rex illos ex exsilio revocavit et honore maximo digna- tus est. Vacante vero Constantinopolitana sede, suis machinationibus usus urbis regiæ sedem Eusebius tyrannice occupavit. Politus autem majore potests- te, sibi consentientes, illis qui eorum loco suffecti erant expulsis, propriis parochiis restituit. (4) D Hoc autem facto, adversus Athanasium Alexan…. driæ egerunt, multa prava consilia contra illum meditantes. Rex autem justum existimavit ad sa- crorum locorum dedicationem ipsum Athanasium Varia lectiones et notæ. xal add. M. 1,2. rod. add. M. 1,2. add. M. Sym. 51. cod. add. cod. cod. cod. as a. M. 1,2. Zach. x1, 20. Sym. 31. 340-342 (Theodoret. I, 18), Ced. 523,1-9 anno Const 9• (544) : sed synodus Tyri babita est n. 536. (Epp. Athanasii) et h. 1. ui g 6. Eusebius Nicomediæ non C.P. episcopus * & add. M. 2. II. TOŪTO ¿ 31. 1,2. C.ed. 623,9-12? nominater. (3) Ὁ δὲ μετά χαρᾶς αὐτὴν ὑποδεξάμενος τὴν Β

πνεούσῃ προσαγαγὼν ἑκάτερον "' τῶν σταυρῶν, τὸ ζητούμενον εὗρε· μόνον γὰρ ήγγισεν ἡ σκιὰ τοῦ σωτηρίου σταυροῦ τῇ ἀσθενούσῃ, εὐθὺς ἡ ἄπνους καὶ ἀκίνητος θείᾳ δυνάμει παραχρῆμα ἀνεπήδησε μεγάλη φωνῇ βοῶσα καὶ δοξάζουσα τὸν Θεόν. Ἡ δὲ βασίλισσα Ελένη μετὰ χαρᾶς μεγάλης και φόβου ἀνελομένη τὸν σταυρόν, μέρος μέντοι σὺν τοῖς ήλοις, ἀνεκομίσατο πρὸς τὸν παῖδα· τὸ ει δὲ λοιπόν, γλωσσόκομον ἀργυροῦν ποιήσασα, παρέδωκε τῷ " ἐπισκόπῳ τῆς πόλεως εἰς μνημόσυνον πά σαις γενεαῖς καὶ θεσπίσασα οι ἐκκλησίας γενέσθαι ἐν τῷ ζωοποιῷ μνήματι καὶ ἐν τῷ ἁγίῳ Γολγοθά και ἐν τῇ Βηθλεὲμ " ἐν τῷ σπηλαίῳ, ἔνθα ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς τὴν κατὰ σάρκα γέννησιν ὑπέμεινε, καὶ ἐν τῷ ὄρει τῶν ἐλαιῶν, (1085) Ενθα " εὐλογήσας τοὺς μαθητάς ἀνελήφθη. Καὶ ἄλλα καλὰ καὶ ἀξιέπαινα ποιήσασα ε' ἐν Ἱεροσολύμοις ἀνέστρεψε πρὸς τὸν παῖδα. μὲν τοῦ τιμίου σταυροῦ μερίδα χρυσῇ θήκη απο θέμενος, παρέδωκε τῷ ἐπισκόπῳ εἰς τήρησιν, ένιαυ- σιαίτις το μνήμαις ἑορτάζειν τὴν ἀνάδειξιν τοῦ σταυ ροῦ προστάξης. Τῶν δὲ ἥλων τοὺς μὲν εἰς τὴν ἰδίαν περικεφαλαία, ἐχάλκευσε, τοὺς δὲ ἀνέμιξε τῷ σαλβαρίῳ οι τοῦ ἵππου αὐτοῦ, ἵνα πληρωθῇ τὸ ῥηθὲν ὑπὸ δὲ τοῦ προφήτου & Ζαχαρίου διὰ τοῦ Κυ ρίου λέγοντας 88. • Ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκεί ῃ ἔσται τὸ ἐπὶ τῷ χαλινῷ τοῦ ἵππου τοῦ βασιλέως ἅγιον τῷ Κυρίῳ παντοκράτορα. Ὁ δὲ βασιλεὺς ἐκέλευσε τῷ ἐπισκόπῳ Κωνσταντινουπόλεως καταλαβεῖν τὴν Αἰλίαν καὶ συγκροτήσαι σύνοδον πλειόνων ἐπισκόπων και έγκαι είσαι τοὺς ἁγίους τόπους. Οὗτος δὲ ἦν ἐν Εὐσέβιος ὁ Νικομηδείας ὁ τῶν ᾿Αρειανικῶν δογμάτων γενό- μενος πρόμαχος· οὗτος ἀναθεματισθεὶ; ἐν τῇ Νικαέων μετὰ τῶν συμφρόνων αὐτοῦ καὶ ἐξορισθείς, μετά χρόνον τὴν φιλανθρωπίαν τοῦ βασιλέως εἰς ἔφοδον ἐξ ἀπάτης λαβόντες, χαρτίον δεητικὸν ἀνήνεγκαν τῷ βασιλεῖ ὀμνύοντες, ὅτι περ ο Υπιγράφομεν τῇ ἐκθέσει τῆς πίστεως καὶ ἐν πᾶσιν ἀκολουθοῦμεν τοῖς ἁγίοις Πατράσι. ο Πεισθεὶς δὲ ἐς τούτοις ὁ βασιλεὺς ἀνεκαλέσατο αὐτοὺς ἐκ τῆς ἐξορίας καὶ τιμῆς μάλι στα πλείστης σε ηξίωσε. Σχολάζοντος δὲ τοῦ Κων. σταντινουπόλεως θρόνου, ταῖς εἰκείαις κακομηχανίαις χρώμενος τυραννικώς κατέσχε τὸν θρόνον τῆς βασι λευούσης πόλεως ὁ Εὐσέβιος. Επιλαβόμενος δὲ τῆς μείζονος ἐξουσίας τοὺς σύμφρονας αὐτοῦ κατέστησε ταῖς οἰκείαις παροικίαις, ἐξεώσεις τους χει ροτονηθέντας ἀντ᾿ αὐτῶν. Ας (5) Τούτου δὲ γεναμένου “, κατὰ ᾿Αθανασίου λοιπὸν τοῦ ᾿Αλεξανδρείας ἐσχόλαζαν πολλὰς κατ' αὐτοῦ σκαιωρίας ἐπινοοῦντες. Ὁ δὲ βασιλεὺς δίκαιον ἡγήσατο καὶ ᾿Αθανάσιον καλέσαι εἰς τὰ ἐγκαίνια 1.2. πρ. τόν Μ. το πνέουσαν ἑκάτερα τὸν σταυρὸν τὸν ζ. Μ. 1.2. ' ὡς ζωοποιόν το ανεκόμισε Μ. 1,2. μ. τοῦ τιμίου ξύλου καὶ τοὺς ἤλους τῷ υἱῷ ἀπέστειλε τοῖς ἐπισκόποις Μ. 1,2. 1,2. τῆς π. ταῖς γ. Μ. 2. τῆς π. τ. τ. γενναίαις. ε. θ. καλῶς γ. Μ. 1, θ. ἐκκλησίαν γ. Μ. 2, 6. ἐκκλη. γ. ὁ Κύριος Μ.1,2. ποιήσας Μ. 1,2. το ἐν χρυσῇ Μ'. οι σαλίδ. το εναυσιαίας μνημ. έναυσιαίου μνημοσύνου κεφαλαίαν και. σ. ὑπὸ τοῦ Κυρίου διὰ τοῦ πρ. λέγοντος Μ'. διά Μ. 1,2. κ ἔσται τῷ χ. Μ. 9, έ. τῷ ἐπὶ χ. Μ. 1. 1. ἀγ. Μ. 1,2, καὶ τὸν μὲν ἔνα π. σωτηρίου, τὸν δὲ ἕτερον ἐν τῷ ἱπποχαλίνω κεκόσμηκεν το ά. ἐξ. Μ. 1,2. οι δεκτ. Μ. 1,2. * πλείστος Μ. 1. τῆς βασιλεία; ὁ Μ. 1,3. γενομ. 3, 1,2. CHRONICON. - LIB. IV. deinde, facta argentea capsa, episcopo civitatis in memoriam omnibus generationibus tradidit. Præcepit etiam ecclesias fieri in vivifico monumen- to, in sacro Golgotha, in B-thleen spelunca in qua Dominus noster Jesus Christus secundum carnem nasci lignatus est, et in monte Olivarum, ubi, be- nedictis discipulis, assumptus est. Alia deinde pul- chra laudeque dignissima cum in Jerasalem fecisset, ad filium reversa est. A tem cum clavis ad alium asportaulam reservavit, C Ille vero cum gaudio eam suscipiens, pretios crucis portionem in aurea theca deposuit et episcopo custodiendam tradidit; annuaque memoria crucis receptionem statuit celebrandam. Ex clavis autem alios suæ gale ornamentum fecit, aliosque ipsius equi freno destinavit, ut impleretur qual dictum est a Zacharia propheta de Domino dicente: lu die illa erit super freno equi regis omnipotenti Də- mino sac-u.II. > Rex autem Constantinopo itano jussit episcopa Aliam petere ac plurimorum episcoporum synodum congregare locaque sancta dedicare. Hic erat Nico- mediensis Eusebius, qui dogmatum Arianorum factus erat propugnator. Anathematizatus in Nicæna synodo cum assentientibus sibi ac in exsil um mis- sus, ipse sibique concordes, post tempus, regis clementiam pro ratione callide sumentes, supplicem epistolam ad regem detulerunt juramento sponden- tes se fidei expositioni subscribere, et in ominibus sanctis Patribus adha rere. His persuasus rex illos ex exsilio revocavit et honore maximo digna- tus est. Vacante vero Constantinopolitana sede, suis machinationibus usus urbis regiæ sedem Eusebius tyrannice occupavit. Politus autem majore potests- te, sibi consentientes, illis qui eorum loco suffecti erant expulsis, propriis parochiis restituit. (4) D Hoc autem facto, adversus Athanasium Alexan…. driæ egerunt, multa prava consilia contra illum meditantes. Rex autem justum existimavit ad sa- crorum locorum dedicationem ipsum Athanasium Varia lectiones et notæ. xal add. M. 1,2. rod. add. M. 1,2. add. M. Sym. 51. cod. add. cod. cod. cod. as a. M. 1,2. Zach. x1, 20. Sym. 31. 340-342 (Theodoret. I, 18), Ced. 523,1-9 anno Const 9• (544) : sed synodus Tyri babita est n. 536. (Epp. Athanasii) et h. 1. ui g 6. Eusebius Nicomediæ non C.P. episcopus * & add. M. 2. II. TOŪTO ¿ 31. 1,2. C.ed. 623,9-12? nominater. (3) Ὁ δὲ μετά χαρᾶς αὐτὴν ὑποδεξάμενος τὴν Β

Α τῶν ἁγίων τόπων. Κελεύει οὖν πρῶτον ἐν Τύρῳ συνελθεῖν τὴν σύνοδον καὶ τὰ κατὰ ᾿Αθανάσιον δια- σκέψασθαι καὶ οὕτως δίχα πάσης διχονοίας όρο μήσασθαι πάντας εἰς τὴν ἑορτήν. Απέστειλε δὲ καὶ τὸν ἀδελφιδοῦν αὐτοῦ Δαλμάτιον ἐπόπτην γενέσθαι τῆς συναθροιζομένης συνόδου την κατάστασιν. 8$ 5ο (6) Συνελθόντων δὲ δ: τῶν ἐπισκόπων ἐν Τύρο, παρῆν σὺν αὐτοῖς καὶ ἡ εἰ Αἰλίας ἐπίσκοπος Μαξι μονᾶς δὲ ἀγνοῶν παντάπασι τὰ κατὰ ᾿Αθανασίου τυρευόμενα. Ως δὲ εἰσῆλθεν δε ᾿Αθανάσιος εἰς τὴ συνέδριον, περιέστησαν αὐτῷ δε οἱ κατήγορο, μ. γάλα καὶ βαρέα ἐγκλήματα φέροντες κατ' αὐτοῦ, ἅπερ δ' ὑπέθεντο αὐτοῖς οἱ παρόντες δικασταί, Εύα σέβιος το Νικομηδείας, καὶ οἱ περὶ αὐτὸν, ἀλλ' οὐκ ἴσχυσαν ἀποδείξαι, ᾿Αθανασίου ἀπολογουμένου και ει Β ἀράχνης δίκην διασπώντος τὰς συκοφαντίας αὐτῶν Εἰς μανίαν δὲ τραπέντες οἱ κατήγοροι, συνέχεον ἅπαν τὸ συνέδριον βοῶντες· « "Αρατε τὸν γόητα γοητεία γάρ τινι χρησάμενος πάντας ἐφίμωσε. » Καὶ ἐφονεύθη ἂν ᾿Αθανάσιος, εἰ μὴ ὁ ἀνεψιὸς τοῦ βασιλέως ἐξήγαγεν αὐτὸν διὰ στρατιωτῶν οἱ ἐκ τῶν χειρῶν αὐτῶν. φυγών σε ἀνῆλθεν εἰς τὴν ἁγίαν πόλιν καὶ ποιήσας εὐχὴν καὶ τῷ ἁγίῳ μύρῳ χρίσας τοὺς εὐκτηρίου; τόπους πρὸ τῆς τῶν λοιπῶν σὲ ἐπισκόπων παρου σίας, οὕτω κατέλαβε σε τὸν βασιλέα ως καὶ πάντα τα κατ' αὐτὸν ἀνεδίδαξεν αὐτόν. Ὁ δὲ ἀκούσας καὶ θαυμάσας τῶν ἀντιδίκων αὐτοῦ τὴν πονηρίαν καὶ μεγίστης" (109) τιμῆς ἀξιώσας αὐτὸν, μετὰ γραμ μάτων εὐμενῶν ἀπέστειλεν ἐπὶ τὴν ᾿Αλεξάνδρειαν ἦν δὲ τριακοστὸν ἔτος τῆς βασιλείας Κωνσταντί νου 10. τῶν ἁγίων τόπων καὶ τῆς ὑψώσεως τοῦ τιμίου σταυροῦ ὡρίσαντο οἱ Πατέρες μετά βασιλικού προσ τάγματος γίνεσθαι ἀνὰ ἕκαστον ἔτος τῇ τὸν τοῦ Σεπτεμβρίου μηνός. το (7) Ἡ δὲ α' σύνοδος γέγονεν ἐν Νικαίᾳ τε τῇ μητροπόλει συνελθόντων τιη ἁγίων (θεοφόρων) Πα- τέρων, ἔτει ' τῆς " βασιλείας Κωνσταντίνου 414. Ταύτης ἡγοῦντο Σιλβέστρου τοῦ τῆς πρεσβυτέρας Ρώμης τοποτηρηταὶ Βίτων ' καὶ Βικέντιος " πρεσ- βύτεροι, Μητροφάνης τοῦ Βυζαντίου, Αλέξανδρος Αλεξανδρείας, Εὐστάθιος Αντιοχείας, Μακάριος Μ. 1,2. 8) Μάξιμος 550-348? Η άνο σε απ. « έπισκ. Μ. 2. καὶ ὡς οὐ δ. Μ. 1,2. « άδ. Δ. Μ. 2. Σ. οὖν Μ. 1. 2. Β' της αὐτῷ αὐτόν Μ. 1,2. το έγκλ. κ. ά. Μ. 2. στ' ἅπαν ὑπ. Μ. 1.2. Μ. 1,2. κι αὐτῶν Μ. 1,2. στρατευμάτων ἐκ χειρὸς ἀ. Μ. 1,2. ἐκφ. Μ. 1,2. ε ε. οἴκους πρό Μ. 1,2. λ. π. 1,2. οι κατέλα. κατέλαβον Μ. 1.2. τὸν βασιλέα Μ. 1,2. μεγίστη τιμή εἰς Μ. 1,2. (Ερ. ἦν δὲ τοῦτο ἐν τῷ λ' ἔτει τῆς β. τι Τὴν δέ Μ. 1,2. προσκυνητοῦ στ. Μ. 1,2 ; Μ. 1, Ι. π. τῆς ὑψώσεως του σταυροῦ καὶ Λικινίου το – [ιγ'.] Σύνοδος α΄. ᾿Απὸ γοῦν τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ. Κυρίου (Μ. 1,2) ἕως τῆς α' συνόδου γίνονται ἔτη της, τι' Τῷ κ' ἔτει γ. ἡ ἁγία καὶ οἰκουμενικὴ α' ο. ἐν Ν. σ. τῶν ἀ. τη' π. ἧς ἡγ. Σ. πάπα Ρ. τ. Β. καὶ Βικεντίω πρεσβύτερο: Μητρ. Περὶ τῆς α' συνόδου Μ. 1, Σύνοδος α' Μ. 2. το Ν. μ. εὐθυνία; Μ. 1,2, τὸ πρῶτον Ν γ'. σ. τι π. Ν. το έτος τῆς Κ. τοῦ μεγάλου β. κ' το Βίτος Μ. 1,2. 1ο Βικεντίων ν. GEORGII HAMARTOLI $8 €21 vocare. iubet igitur primum in Tyro convenire sy- nodum, ut ea quæ contra Athanasium erant alle- gata, examini subjicerentur, et sic omni controversia remota, cuncti ad festum accurrerent. Misit autein nepotem suum Dalmatium ad inspectandam congre- gatæ synodi stationem. Congregatis autem in urbe Tyri episcopis, aderat etiam cum eis episcopus Ælia Maximus, quæ con- tra Athanasium struebantur prorsus ignorans. Cum vero Athanasius in coetum ingressus est, obsederunt cum criminatores, graves ac magnas adversus cum accusationes deferentes, quas suggerebant eis astantes judices, Eusebius Nicomediæ, et qui cir- cumdabant euni; sed nihil potuerunt demonstrare, Athanasio se justificante et delationes eorum sicut araneas dilacerante. in furorem vero conversi ac- cusatores, omnem miscuerunt cœtum, clamantes : ‹ Tollite præstigiatorem : quadam enim incantatione cunctos ad silentium coegit. » Et interfectus esset Athanasius, nisi regis nepos cum militibus ex illo- rum manibus eum oripuisset. Constans autem est sermo, quod Athanasius exinde fugiens in sanctam civitatem se contulit, et facta prece, inunctisque sancto oleo ante cætero- rum episcoporum adventum, precatoriis locis, adiit regein, quem omnia contra se allegata docuit. Hic autem postquam eum audivit, adversariorum ejus unalitiam admirans, ipsum honore maximo dignatus est et cum benevolis litteris in Alexandriam re- misit. Erat autem tricesimus annus regni Constan- tini. Venerandam igitur diem dedicationis sacrorum Iccorum et exaltationis pretiosæ crucis, post regiam dispositionem, statuerunt Patres celebrari quo- tannis decima quarta die mensis Septembris. C Prima vero synodus trecentorum decem et octo sanctorum ac inspiratorum Patrum in metropoli Nicæna congregatorum, anno regni Constantini vi- cesimo facta est, Huic præfuerunt Silvestri, senioris Roma episcopi, legati, Biton et Bicentius, presbyte. ri, Metrophanes Byzanticus, Alexander Alexan- driensis, Eustathius Antiochensis, Macarius Jeroso-D Variæ lectiones et notæ. adul add. M. 1,2. sic cod. cf. Schaefer. app. in Demosth. 1, p. 859. ss & addi. om. add. M. 1,2. པ་ add. M. 1,2. cod. cod. et M. 1,2, h. 1. ecdl paulo supra § genitivo usi sunt. Indicatione IX, cuss. Nepotiano et Facundo, Athanasius Tyro G. P. pervenit unale a Con- - Santino expulsus ad Constantem Cesarem perrexit festivalis Vill. I. habet lemma cf. CLXXX, 2. lemma V. 1, a codd, Mosq. et M. 1,2 in textum. rece plum, deest in Ced. 499,21 507,7, qui Patres hujus synodi, non ammos post Chr. n. h. 1. habet : Ced. coll. V. K. M 1,2. - (7) Λόγος δὲ κρατεῖ, ὅτι σε ᾿Αθανάσιος ἐκεῖθεν (6) Τὴν γοῦντι σεβάσμιον ἡμέραν τῶν ἐγκαινίων

Α τῶν ἁγίων τόπων. Κελεύει οὖν πρῶτον ἐν Τύρῳ συνελθεῖν τὴν σύνοδον καὶ τὰ κατὰ ᾿Αθανάσιον δια- σκέψασθαι καὶ οὕτως δίχα πάσης διχονοίας όρο μήσασθαι πάντας εἰς τὴν ἑορτήν. Απέστειλε δὲ καὶ τὸν ἀδελφιδοῦν αὐτοῦ Δαλμάτιον ἐπόπτην γενέσθαι τῆς συναθροιζομένης συνόδου την κατάστασιν. 8$ 5ο (6) Συνελθόντων δὲ δ: τῶν ἐπισκόπων ἐν Τύρο, παρῆν σὺν αὐτοῖς καὶ ἡ εἰ Αἰλίας ἐπίσκοπος Μαξι μονᾶς δὲ ἀγνοῶν παντάπασι τὰ κατὰ ᾿Αθανασίου τυρευόμενα. Ως δὲ εἰσῆλθεν δε ᾿Αθανάσιος εἰς τὴ συνέδριον, περιέστησαν αὐτῷ δε οἱ κατήγορο, μ. γάλα καὶ βαρέα ἐγκλήματα φέροντες κατ' αὐτοῦ, ἅπερ δ' ὑπέθεντο αὐτοῖς οἱ παρόντες δικασταί, Εύα σέβιος το Νικομηδείας, καὶ οἱ περὶ αὐτὸν, ἀλλ' οὐκ ἴσχυσαν ἀποδείξαι, ᾿Αθανασίου ἀπολογουμένου και ει Β ἀράχνης δίκην διασπώντος τὰς συκοφαντίας αὐτῶν Εἰς μανίαν δὲ τραπέντες οἱ κατήγοροι, συνέχεον ἅπαν τὸ συνέδριον βοῶντες· « "Αρατε τὸν γόητα γοητεία γάρ τινι χρησάμενος πάντας ἐφίμωσε. » Καὶ ἐφονεύθη ἂν ᾿Αθανάσιος, εἰ μὴ ὁ ἀνεψιὸς τοῦ βασιλέως ἐξήγαγεν αὐτὸν διὰ στρατιωτῶν οἱ ἐκ τῶν χειρῶν αὐτῶν. φυγών σε ἀνῆλθεν εἰς τὴν ἁγίαν πόλιν καὶ ποιήσας εὐχὴν καὶ τῷ ἁγίῳ μύρῳ χρίσας τοὺς εὐκτηρίου; τόπους πρὸ τῆς τῶν λοιπῶν σὲ ἐπισκόπων παρου σίας, οὕτω κατέλαβε σε τὸν βασιλέα ως καὶ πάντα τα κατ' αὐτὸν ἀνεδίδαξεν αὐτόν. Ὁ δὲ ἀκούσας καὶ θαυμάσας τῶν ἀντιδίκων αὐτοῦ τὴν πονηρίαν καὶ μεγίστης" (109) τιμῆς ἀξιώσας αὐτὸν, μετὰ γραμ μάτων εὐμενῶν ἀπέστειλεν ἐπὶ τὴν ᾿Αλεξάνδρειαν ἦν δὲ τριακοστὸν ἔτος τῆς βασιλείας Κωνσταντί νου 10. τῶν ἁγίων τόπων καὶ τῆς ὑψώσεως τοῦ τιμίου σταυροῦ ὡρίσαντο οἱ Πατέρες μετά βασιλικού προσ τάγματος γίνεσθαι ἀνὰ ἕκαστον ἔτος τῇ τὸν τοῦ Σεπτεμβρίου μηνός. το (7) Ἡ δὲ α' σύνοδος γέγονεν ἐν Νικαίᾳ τε τῇ μητροπόλει συνελθόντων τιη ἁγίων (θεοφόρων) Πα- τέρων, ἔτει ' τῆς " βασιλείας Κωνσταντίνου 414. Ταύτης ἡγοῦντο Σιλβέστρου τοῦ τῆς πρεσβυτέρας Ρώμης τοποτηρηταὶ Βίτων ' καὶ Βικέντιος " πρεσ- βύτεροι, Μητροφάνης τοῦ Βυζαντίου, Αλέξανδρος Αλεξανδρείας, Εὐστάθιος Αντιοχείας, Μακάριος Μ. 1,2. 8) Μάξιμος 550-348? Η άνο σε απ. « έπισκ. Μ. 2. καὶ ὡς οὐ δ. Μ. 1,2. « άδ. Δ. Μ. 2. Σ. οὖν Μ. 1. 2. Β' της αὐτῷ αὐτόν Μ. 1,2. το έγκλ. κ. ά. Μ. 2. στ' ἅπαν ὑπ. Μ. 1.2. Μ. 1,2. κι αὐτῶν Μ. 1,2. στρατευμάτων ἐκ χειρὸς ἀ. Μ. 1,2. ἐκφ. Μ. 1,2. ε ε. οἴκους πρό Μ. 1,2. λ. π. 1,2. οι κατέλα. κατέλαβον Μ. 1.2. τὸν βασιλέα Μ. 1,2. μεγίστη τιμή εἰς Μ. 1,2. (Ερ. ἦν δὲ τοῦτο ἐν τῷ λ' ἔτει τῆς β. τι Τὴν δέ Μ. 1,2. προσκυνητοῦ στ. Μ. 1,2 ; Μ. 1, Ι. π. τῆς ὑψώσεως του σταυροῦ καὶ Λικινίου το – [ιγ'.] Σύνοδος α΄. ᾿Απὸ γοῦν τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ. Κυρίου (Μ. 1,2) ἕως τῆς α' συνόδου γίνονται ἔτη της, τι' Τῷ κ' ἔτει γ. ἡ ἁγία καὶ οἰκουμενικὴ α' ο. ἐν Ν. σ. τῶν ἀ. τη' π. ἧς ἡγ. Σ. πάπα Ρ. τ. Β. καὶ Βικεντίω πρεσβύτερο: Μητρ. Περὶ τῆς α' συνόδου Μ. 1, Σύνοδος α' Μ. 2. το Ν. μ. εὐθυνία; Μ. 1,2, τὸ πρῶτον Ν γ'. σ. τι π. Ν. το έτος τῆς Κ. τοῦ μεγάλου β. κ' το Βίτος Μ. 1,2. 1ο Βικεντίων ν. GEORGII HAMARTOLI $8 €21 vocare. iubet igitur primum in Tyro convenire sy- nodum, ut ea quæ contra Athanasium erant alle- gata, examini subjicerentur, et sic omni controversia remota, cuncti ad festum accurrerent. Misit autein nepotem suum Dalmatium ad inspectandam congre- gatæ synodi stationem. Congregatis autem in urbe Tyri episcopis, aderat etiam cum eis episcopus Ælia Maximus, quæ con- tra Athanasium struebantur prorsus ignorans. Cum vero Athanasius in coetum ingressus est, obsederunt cum criminatores, graves ac magnas adversus cum accusationes deferentes, quas suggerebant eis astantes judices, Eusebius Nicomediæ, et qui cir- cumdabant euni; sed nihil potuerunt demonstrare, Athanasio se justificante et delationes eorum sicut araneas dilacerante. in furorem vero conversi ac- cusatores, omnem miscuerunt cœtum, clamantes : ‹ Tollite præstigiatorem : quadam enim incantatione cunctos ad silentium coegit. » Et interfectus esset Athanasius, nisi regis nepos cum militibus ex illo- rum manibus eum oripuisset. Constans autem est sermo, quod Athanasius exinde fugiens in sanctam civitatem se contulit, et facta prece, inunctisque sancto oleo ante cætero- rum episcoporum adventum, precatoriis locis, adiit regein, quem omnia contra se allegata docuit. Hic autem postquam eum audivit, adversariorum ejus unalitiam admirans, ipsum honore maximo dignatus est et cum benevolis litteris in Alexandriam re- misit. Erat autem tricesimus annus regni Constan- tini. Venerandam igitur diem dedicationis sacrorum Iccorum et exaltationis pretiosæ crucis, post regiam dispositionem, statuerunt Patres celebrari quo- tannis decima quarta die mensis Septembris. C Prima vero synodus trecentorum decem et octo sanctorum ac inspiratorum Patrum in metropoli Nicæna congregatorum, anno regni Constantini vi- cesimo facta est, Huic præfuerunt Silvestri, senioris Roma episcopi, legati, Biton et Bicentius, presbyte. ri, Metrophanes Byzanticus, Alexander Alexan- driensis, Eustathius Antiochensis, Macarius Jeroso-D Variæ lectiones et notæ. adul add. M. 1,2. sic cod. cf. Schaefer. app. in Demosth. 1, p. 859. ss & addi. om. add. M. 1,2. པ་ add. M. 1,2. cod. cod. et M. 1,2, h. 1. ecdl paulo supra § genitivo usi sunt. Indicatione IX, cuss. Nepotiano et Facundo, Athanasius Tyro G. P. pervenit unale a Con- - Santino expulsus ad Constantem Cesarem perrexit festivalis Vill. I. habet lemma cf. CLXXX, 2. lemma V. 1, a codd, Mosq. et M. 1,2 in textum. rece plum, deest in Ced. 499,21 507,7, qui Patres hujus synodi, non ammos post Chr. n. h. 1. habet : Ced. coll. V. K. M 1,2. - (7) Λόγος δὲ κρατεῖ, ὅτι σε ᾿Αθανάσιος ἐκεῖθεν (6) Τὴν γοῦντι σεβάσμιον ἡμέραν τῶν ἐγκαινίων

Ἱεροσολύμων, κατὰ ᾿Αρείου πρεσβυτέρου γεγονό- τος 'Αλεξανδρείας, βλασφημοῦντος (δὲν τὸν Θεὸν Λόγον κτίσμα καὶ ἑτεροούσιον, ει τοῦ Πατρὸς", [καὶ] ὅτι ἦν ποτε, ὅτε οὐκ ἦν, δοξάζοντος. Ὃν καθελοῦσα ἀνεθεμάτισε σὺν τοῖς ὁμόφροσιν αὐτοῦ, τὸν δὲ Υἱὸν ὁμοούσιον εἰ καὶ συνάναρχον τῷ Πατὶ καὶ Θεὸν ἀλη θινὸν καὶ κτίστην πάντων (ὀρθοδόξως) εξαγμάτισε (κατὰ τὸν Προφήτην τὸν λέγοντα 86· . Εκ γαστρός πρὶ ἑωσφόρου ἐγέννησά σε »). • * (8) Ετύπωσε δὲ καὶ τὸ ἅγιον Πάσχα ἑορτάζειν ἡμᾶς κατὰ τὴν κρατοῦσαν συνήθειαν· τινὲς γὰρ τῶν πρώην κατὰ τὴν ιδ' τῆς σελήνης ἑώρταζον 10. (9) Μετά δέ τινα χρόνον παρακληθεὶς ὁ Κων- σταντίνος ὑπὸ τῆς ἀδελφῆς Κωνσταντίας, ἀνῆκε τὸν Ἄρειον έχει τῆς ἐξορίας, ὡς δῆθεν μετανοή σαντα· οὗ παραγενομένου καὶ ἐρωτηθέντος ὑπὸ τοῦ βασιλέως εἰ στοιχεῖ τοῖς ὅροις " καὶ τῇ ἐκθέσει τῆς ἐν Νικαίᾳ συνόδου, παρευθὺ κατέθετο πιστεύειν οὔτ τως. 'Ο δὲ θαυμάσας καὶ ὅρκον ἀπῄτησε. Καὶ ὁ Άρειος τοῦτον σοφιζόμενος, ὡς ἐνόμιζε, καὶ τὸν ὅρκον ἀποκρουόμενος ἔφη· . Οὕτω φρονῶ ὡς καὶ ἐγγράφω; " γ. "Ην γὰρ ὁ ἄθλιος καταγράψας την ἑευτοῦ αἵρεσιν ἐν χάρτῃ, καὶ ἐν κόλπῳ φέ ρων οι ώμνυεν ἀληθῶς οὕτω φρονεῖν ὡς καὶ ἐγγράφως εἴη δηλαδή πεποιηκώς. Ομόσαντα δὲ μὴ φρονεῖν ἐναντία τῇ συνόδῳ ἀπέλυσεν αὐτὸν ὁ βασιλεὺς εἰσ ρηκώς· . Εἰ μὲν ὀρθή σου ἐστιν ἡ πίστις, καλώς ὤμοσας, εἰ δὲ ἀσεβὴς καὶ διεστραμμένη, κρινεί Κύριος ὁ Θεὸς τὰ κατὰ σὲ θᾶττον., . ΡΠΔ'. Περὶ πάντων τῶν κριτῶν. • ('Ο δὲ μέγας Κωνσταντίνος, ὡς εἴρηται, πει- σθεὶς τῇ ὑποκρίσει αὐτοῦ καὶ τῷ ἔρχῳ προσέταξε δεχθῆναι αὐτὸν, ἀλλὰ καὶ τὸν μέγαν ᾿Αθανάσιος δέξασθαι αὐτὸν εἰς κοινωνίαν ἐκέλευσεν ὡς ἄτε μετ τανοήσαντα. Τοῦ δὲ μὴ καταδεχομένου, γινώσκον. τος ἀκριβῶς τὴν ᾿Αρείου δυστροπίαν, ἐξορίζει (τοῦ θρόνου) τὸν ἅγιον ", πιστεύσας καὶ τὰς κατ' αὐτοῦ γενομένας ὑπὸ τῶν ᾿Αρειανῶν λοιδορίας. γεγ. κτίσμα Μ. 1,2. οι ἑτερούσιον λέγοντος ὁ Θεός Λόγος Μ. 1,2. σε ἡ ἁγία σύνοδος εἰ ὁμούσιον Γ. Εκανόνισαν δὲ καὶ ἕτερα πολλὰ καὶ διάφορα καὶ ψυχωφελή κεφάλαια · καὶ ὑπέγραψαν ἅπαντες οἵ τε πατριάρχαι, μητροπολίται καὶ ἐπίσκοποι καὶ αὐτὸς ὁ βασιλεύς. Δύο δὲ ἐπισκόπων τελειωθέντων, μήπω φθασάντων υπογράψαι καὶ ἐν τοῖς τάφοις αὐτῶν τὸν τόμον ἀποτεθέντες ἀφ' ἑσπέρας, το πρωί εὗρον τὰς ἑκάστου ἰδιοχειρους υπογραφές, ὅπερ καὶ πάντας ἐξέπληξε τῆς θυγατρὸς αὐτοῦ Κ. π. π. τῆς ἀδ. ά. Κ. οι ἀπὸ τῆς σε τὸν ὅρον Μ. 1.2. νε θ. δ. επήνεγκ: Μ. 1,2). * μὴ φρονεῖν ἐναντία τῇ συνόδῳ καὶ τοῦτο ποιήσας ἀπέλυσεν αὐτὸν εἰρηκὼς αὐτῷ εἰ μέν ἐκ τοῦτο ψηφίζ. Μ. 4,2. οι ὡς καὶ ἔγραψα 11. 1.2. τὴν ἐ. δόξαν (Μ. 1.2?) οι κα! ἀπ. ὁ β. Μ. ἁγίᾳ Ἐκκλησίᾳ καί τινος ἁγίου, Αλεξάνδρου τῷ ὀνόματι τοῦ Νισίδης, δέησιν ὑπὲρ τούτου πρὸς τὸν Θεὸν ποιουμένου, εἰ ἄξιός ἐστιν ἀξιωθῆναι τῆς κοινωνίας, κληθέντος δὲ τοῦ ᾿Αρείου καὶ τοῦ οἰκίσκου ἐν ᾧ ἔμενεν ἐξελθόντος καὶ πρὸς τὴν ἐκκλησίαν ἀπιόντος, ὁ τῶν ἐκδικήσεων Κύριος καὶ τῶν θαυμασίων Θεός θαυμα τουργεί τι καὶ περὶ αὐτὸν τοιοῦτον· ἔν τινι γὰρ τόπῳ ἀποκρύφω νυχθεὶς τὴν γαστέρα εἰσελθὼν καὶ τῶν Εγκάτων αὐτοῦ κάτωθεν ἐκκενωθέντων τῇ αιωνίᾳ κολάσει παρεπέμφθη Ἐν ᾧ δὲ τόπῳ τοῦτο γέγονεν ἐν Κωνσταντινουπόλει κθ' παλαιστὰς ἀπέχων του φόρου. Θεοδόσιος ὀρθόδοξος βασιλεὺς προσέταξεν ἐν μαρμάρω γλυφῆναι τὸ ὁμοίωμα Αρείου, Μακεδονίου τε καὶ Σαβελλίου, καὶ (1096) Ευνομίου, καὶ τεθῆναι ἐν τῇ γῇ πρὸς αἰσχύνην αὐτῶν, ὡς ἂν οἱ παρερχόμενοι κύπρου καὶ οὗρον καὶ πτύσματα ἐπιῤῥίπτωσιν αὐτοῖς. Γαύτῃ τοῦ καὶ τὸν μ. Α. εἰς κ. ά. δ. παρεκελεύσατο ὡς [ιδ]. Περὶ τοῦ μὴ ὡς ἔτυχε ταῖς διαβολαῖς πιο στεύειν. Ταὐτή τοι καὶ τὴν με Α. ᾿Αλεξανδρείας εἰς κ. ά. δ. π. Η. 1,2. "Οθεν. · ὁ βασιλεὺς εἰς Τρίβεριν καὶ εἰς Τρ. Μ. 1,2, ὁ β. CHRONICON. - LIB. IV. A lymitanus, adversus Arium, qui fuit presbyter B C Alexandriæ, sed Deum Verbum blasphemavit, do- cens illum esse creaturam, Patri non consubstantia- lem, et fuisse tempus quo non erat. Quem repri- mens sancta synodus anathematizavit cum suis concordibus, Filium autem consubstantialem et coæternum Patri, Deum verum et omnium creato- rem, orthodoxe præelicavit juxta Prophetam dicen ten : « Ex utero aute luciferum genui te. » Ordinavit etiam sacrum Pascha a nobis juxta morem qui prævaluerat celebrandum : quidam enim recenter decima quarta lunæ illul celebrabant. Post aliquod tempus rogatus a sorore sua Con- stantia Constantinus ex exsilio tanquam rite con- versum Arium revocavit. Cum advenisset et a rege fuisset interrogatus an regulis et expositioni Nicænæ synodi adhæreret, statim se ila credere testatus est. Ill vero miratus et jusjurandum requisivit. Arius autem illum sicut existimabat deludens et jusjurandum declinans, ait : Sic opinor sicut et scripsi. Scripserat enim ille miser in charta suam hæresim, et in sinu ferens juravit vere sic credere sicut et scripto sane fecerat. Cum autem juravisset se contraria synodo non tenere, dimisit eum rex dicens : Si quidem orthodoxa tua fides est, recto jurasti, si vero impia et detorta, brevi judicabit Dominus ea quæ sunt in te. CLXXXIV. De cunctis judicibus. Magnus autem Constantinus, credens, ut dixit, ejus responsioni ac juramento, illum statuit reci- piendum, atque etiam magnum Athanasium in communionem utpote conversum illum recipere jussit. Cum autem, Arii perversitate bene cognita, cum non reciperet, a sede dejecit sanctum, ra- las quoque tenens ab Arianis allatas adversus cum calumnias. Varim lectiones et notæ. V. add. V. add. coll. so Ps. cix. 4. C:d. 503,2-4. vuy add. Ced. cod. in textu. Desunt haec in V. (M. 4,2?) Bulg. et Cod. atque tempora poste riora redolent. 8. Cel. 505,5-13. 5. Cell. V. (M. 1,2?). Cel. V. (M. 1,2?) Cl. V. Cod. "avaxp. "V. V. ald. col. ' cf. Cel. 513,15-519,7 anno Const. · (533). Omnia haec desunt in V. (et M. 1,2?) Cel. 505,13-17 (ut M. 1,2). V. Rubrica in codice deest, in M1. • ad add. col. Slav. Cel. om., V. Inde a ad. Athyr C.P. fuerat Athanasius et exinde Treveros relegatus est (Summarium epistolarum festivalium VIII et IX). 2. ' κρίναι Ced. V. (Μ. 1,2). 3 Ημέρας γὰρ τυπωθείσης ἐν ᾗ ἔμελλε δεχθῆναι εἰς κοινωνία, ἐν τῇ

Ἱεροσολύμων, κατὰ ᾿Αρείου πρεσβυτέρου γεγονό- τος 'Αλεξανδρείας, βλασφημοῦντος (δὲν τὸν Θεὸν Λόγον κτίσμα καὶ ἑτεροούσιον, ει τοῦ Πατρὸς", [καὶ] ὅτι ἦν ποτε, ὅτε οὐκ ἦν, δοξάζοντος. Ὃν καθελοῦσα ἀνεθεμάτισε σὺν τοῖς ὁμόφροσιν αὐτοῦ, τὸν δὲ Υἱὸν ὁμοούσιον εἰ καὶ συνάναρχον τῷ Πατὶ καὶ Θεὸν ἀλη θινὸν καὶ κτίστην πάντων (ὀρθοδόξως) εξαγμάτισε (κατὰ τὸν Προφήτην τὸν λέγοντα 86· . Εκ γαστρός πρὶ ἑωσφόρου ἐγέννησά σε »). • * (8) Ετύπωσε δὲ καὶ τὸ ἅγιον Πάσχα ἑορτάζειν ἡμᾶς κατὰ τὴν κρατοῦσαν συνήθειαν· τινὲς γὰρ τῶν πρώην κατὰ τὴν ιδ' τῆς σελήνης ἑώρταζον 10. (9) Μετά δέ τινα χρόνον παρακληθεὶς ὁ Κων- σταντίνος ὑπὸ τῆς ἀδελφῆς Κωνσταντίας, ἀνῆκε τὸν Ἄρειον έχει τῆς ἐξορίας, ὡς δῆθεν μετανοή σαντα· οὗ παραγενομένου καὶ ἐρωτηθέντος ὑπὸ τοῦ βασιλέως εἰ στοιχεῖ τοῖς ὅροις " καὶ τῇ ἐκθέσει τῆς ἐν Νικαίᾳ συνόδου, παρευθὺ κατέθετο πιστεύειν οὔτ τως. 'Ο δὲ θαυμάσας καὶ ὅρκον ἀπῄτησε. Καὶ ὁ Άρειος τοῦτον σοφιζόμενος, ὡς ἐνόμιζε, καὶ τὸν ὅρκον ἀποκρουόμενος ἔφη· . Οὕτω φρονῶ ὡς καὶ ἐγγράφω; " γ. "Ην γὰρ ὁ ἄθλιος καταγράψας την ἑευτοῦ αἵρεσιν ἐν χάρτῃ, καὶ ἐν κόλπῳ φέ ρων οι ώμνυεν ἀληθῶς οὕτω φρονεῖν ὡς καὶ ἐγγράφως εἴη δηλαδή πεποιηκώς. Ομόσαντα δὲ μὴ φρονεῖν ἐναντία τῇ συνόδῳ ἀπέλυσεν αὐτὸν ὁ βασιλεὺς εἰσ ρηκώς· . Εἰ μὲν ὀρθή σου ἐστιν ἡ πίστις, καλώς ὤμοσας, εἰ δὲ ἀσεβὴς καὶ διεστραμμένη, κρινεί Κύριος ὁ Θεὸς τὰ κατὰ σὲ θᾶττον., . ΡΠΔ'. Περὶ πάντων τῶν κριτῶν. • ('Ο δὲ μέγας Κωνσταντίνος, ὡς εἴρηται, πει- σθεὶς τῇ ὑποκρίσει αὐτοῦ καὶ τῷ ἔρχῳ προσέταξε δεχθῆναι αὐτὸν, ἀλλὰ καὶ τὸν μέγαν ᾿Αθανάσιος δέξασθαι αὐτὸν εἰς κοινωνίαν ἐκέλευσεν ὡς ἄτε μετ τανοήσαντα. Τοῦ δὲ μὴ καταδεχομένου, γινώσκον. τος ἀκριβῶς τὴν ᾿Αρείου δυστροπίαν, ἐξορίζει (τοῦ θρόνου) τὸν ἅγιον ", πιστεύσας καὶ τὰς κατ' αὐτοῦ γενομένας ὑπὸ τῶν ᾿Αρειανῶν λοιδορίας. γεγ. κτίσμα Μ. 1,2. οι ἑτερούσιον λέγοντος ὁ Θεός Λόγος Μ. 1,2. σε ἡ ἁγία σύνοδος εἰ ὁμούσιον Γ. Εκανόνισαν δὲ καὶ ἕτερα πολλὰ καὶ διάφορα καὶ ψυχωφελή κεφάλαια · καὶ ὑπέγραψαν ἅπαντες οἵ τε πατριάρχαι, μητροπολίται καὶ ἐπίσκοποι καὶ αὐτὸς ὁ βασιλεύς. Δύο δὲ ἐπισκόπων τελειωθέντων, μήπω φθασάντων υπογράψαι καὶ ἐν τοῖς τάφοις αὐτῶν τὸν τόμον ἀποτεθέντες ἀφ' ἑσπέρας, το πρωί εὗρον τὰς ἑκάστου ἰδιοχειρους υπογραφές, ὅπερ καὶ πάντας ἐξέπληξε τῆς θυγατρὸς αὐτοῦ Κ. π. π. τῆς ἀδ. ά. Κ. οι ἀπὸ τῆς σε τὸν ὅρον Μ. 1.2. νε θ. δ. επήνεγκ: Μ. 1,2). * μὴ φρονεῖν ἐναντία τῇ συνόδῳ καὶ τοῦτο ποιήσας ἀπέλυσεν αὐτὸν εἰρηκὼς αὐτῷ εἰ μέν ἐκ τοῦτο ψηφίζ. Μ. 4,2. οι ὡς καὶ ἔγραψα 11. 1.2. τὴν ἐ. δόξαν (Μ. 1.2?) οι κα! ἀπ. ὁ β. Μ. ἁγίᾳ Ἐκκλησίᾳ καί τινος ἁγίου, Αλεξάνδρου τῷ ὀνόματι τοῦ Νισίδης, δέησιν ὑπὲρ τούτου πρὸς τὸν Θεὸν ποιουμένου, εἰ ἄξιός ἐστιν ἀξιωθῆναι τῆς κοινωνίας, κληθέντος δὲ τοῦ ᾿Αρείου καὶ τοῦ οἰκίσκου ἐν ᾧ ἔμενεν ἐξελθόντος καὶ πρὸς τὴν ἐκκλησίαν ἀπιόντος, ὁ τῶν ἐκδικήσεων Κύριος καὶ τῶν θαυμασίων Θεός θαυμα τουργεί τι καὶ περὶ αὐτὸν τοιοῦτον· ἔν τινι γὰρ τόπῳ ἀποκρύφω νυχθεὶς τὴν γαστέρα εἰσελθὼν καὶ τῶν Εγκάτων αὐτοῦ κάτωθεν ἐκκενωθέντων τῇ αιωνίᾳ κολάσει παρεπέμφθη Ἐν ᾧ δὲ τόπῳ τοῦτο γέγονεν ἐν Κωνσταντινουπόλει κθ' παλαιστὰς ἀπέχων του φόρου. Θεοδόσιος ὀρθόδοξος βασιλεὺς προσέταξεν ἐν μαρμάρω γλυφῆναι τὸ ὁμοίωμα Αρείου, Μακεδονίου τε καὶ Σαβελλίου, καὶ (1096) Ευνομίου, καὶ τεθῆναι ἐν τῇ γῇ πρὸς αἰσχύνην αὐτῶν, ὡς ἂν οἱ παρερχόμενοι κύπρου καὶ οὗρον καὶ πτύσματα ἐπιῤῥίπτωσιν αὐτοῖς. Γαύτῃ τοῦ καὶ τὸν μ. Α. εἰς κ. ά. δ. παρεκελεύσατο ὡς [ιδ]. Περὶ τοῦ μὴ ὡς ἔτυχε ταῖς διαβολαῖς πιο στεύειν. Ταὐτή τοι καὶ τὴν με Α. ᾿Αλεξανδρείας εἰς κ. ά. δ. π. Η. 1,2. "Οθεν. · ὁ βασιλεὺς εἰς Τρίβεριν καὶ εἰς Τρ. Μ. 1,2, ὁ β. CHRONICON. - LIB. IV. A lymitanus, adversus Arium, qui fuit presbyter B C Alexandriæ, sed Deum Verbum blasphemavit, do- cens illum esse creaturam, Patri non consubstantia- lem, et fuisse tempus quo non erat. Quem repri- mens sancta synodus anathematizavit cum suis concordibus, Filium autem consubstantialem et coæternum Patri, Deum verum et omnium creato- rem, orthodoxe præelicavit juxta Prophetam dicen ten : « Ex utero aute luciferum genui te. » Ordinavit etiam sacrum Pascha a nobis juxta morem qui prævaluerat celebrandum : quidam enim recenter decima quarta lunæ illul celebrabant. Post aliquod tempus rogatus a sorore sua Con- stantia Constantinus ex exsilio tanquam rite con- versum Arium revocavit. Cum advenisset et a rege fuisset interrogatus an regulis et expositioni Nicænæ synodi adhæreret, statim se ila credere testatus est. Ill vero miratus et jusjurandum requisivit. Arius autem illum sicut existimabat deludens et jusjurandum declinans, ait : Sic opinor sicut et scripsi. Scripserat enim ille miser in charta suam hæresim, et in sinu ferens juravit vere sic credere sicut et scripto sane fecerat. Cum autem juravisset se contraria synodo non tenere, dimisit eum rex dicens : Si quidem orthodoxa tua fides est, recto jurasti, si vero impia et detorta, brevi judicabit Dominus ea quæ sunt in te. CLXXXIV. De cunctis judicibus. Magnus autem Constantinus, credens, ut dixit, ejus responsioni ac juramento, illum statuit reci- piendum, atque etiam magnum Athanasium in communionem utpote conversum illum recipere jussit. Cum autem, Arii perversitate bene cognita, cum non reciperet, a sede dejecit sanctum, ra- las quoque tenens ab Arianis allatas adversus cum calumnias. Varim lectiones et notæ. V. add. V. add. coll. so Ps. cix. 4. C:d. 503,2-4. vuy add. Ced. cod. in textu. Desunt haec in V. (M. 4,2?) Bulg. et Cod. atque tempora poste riora redolent. 8. Cel. 505,5-13. 5. Cell. V. (M. 1,2?). Cel. V. (M. 1,2?) Cl. V. Cod. "avaxp. "V. V. ald. col. ' cf. Cel. 513,15-519,7 anno Const. · (533). Omnia haec desunt in V. (et M. 1,2?) Cel. 505,13-17 (ut M. 1,2). V. Rubrica in codice deest, in M1. • ad add. col. Slav. Cel. om., V. Inde a ad. Athyr C.P. fuerat Athanasius et exinde Treveros relegatus est (Summarium epistolarum festivalium VIII et IX). 2. ' κρίναι Ced. V. (Μ. 1,2). 3 Ημέρας γὰρ τυπωθείσης ἐν ᾗ ἔμελλε δεχθῆναι εἰς κοινωνία, ἐν τῇ

GEORGII HAMARTOLI Καὶ οὐ θαῦμα· πολλάκις γὰρ καὶ θείοι ἄνδρες κατά τινων εὐσεβῶν διαβολὰς ἀκρίτως πα ραδεξάμενοι παρετράπησαν τῆς ἀληθείας καὶ τοὺς εὐσεβεῖς παρέβλαψαν τε καὶ [παρ] ελύπησαν, ὥσπερ [ούν] καὶ ὁ θεσπέσιος Δαυΐδ · ἐξαπατηθεὶς ὑπὸ τοῦ οἰκέτου Σ:67 κατὰ τοῦ δεσπότου Μεμφιβοσ θε ὡς συμφωνήσαντος μετὰ τοῦ ᾿Αβεσαλώμ του ἀντάρτου, τοῦτον παρέβλαψε καὶ τῶν ἰδίων ἀποστε- ρήσας τῷ οἰκέτη " προσεκλήρωσεν 19. 18. (3) Οθεν χρὴ μετὰ πολλῆς ἀκριβείας καὶ σκέψεως ἐρευνᾶν τὰς κατηγορίας καὶ μὴ ὡς ἔτυχε τοῖς κατηγοροῦσι πιστεύειν, κἂν ἄγαν ὦσιν ἀξιό χρεοι διὰ δὴ καὶ Νικόδημος πρὸς τοὺς παρα- νόμους Ἰουδαίους καταφορικῶς τε καὶ ἐντρο πτικῶς ἔφη " . . Μὴ ὁ νόμος ἡμῶν κρίνει τὸν ἄν Β θρωπον, ἐὰν μὴ ἀκούσῃ τὸ παρ' αὐτοῦ οι καὶ γνῷ τί ποιεῖ; ο Ο προδήλως ὑπεμφαίνοντες οὕτω φασίν· « Η " μὲν ἀμφισβήτησις κρίσεις " αναρτάσθω· ἡ δὲ κρίσις τοὺς ἐλέγχους βασανιζέτω· ἡ δὲ βάσανος τὸ δέον οριζέτω· ὁ δὲ ὅρος γεγράφθω· τὰ δὲ γεγραμ- μένα κυρούσθω· τὰ δὲ κυρωθέντα βεβαιούσθω τοῖς ἔργοις, καὶ πᾶσα ἀψιμαχία οιέσθω, καὶ πάλιν φιλία χορευέτω. » ΡΠΕ. Περὶ τοῦ πῶς ὀφείλει εἶναι τὸν κριτήν Οὐκοῦν οὐ δεῖ ἀπερισκέπτως καὶ ἀβασανίστως λέ- γειν ἢ καταψηφίζεσθαι και ριψοκινδύνως εκφέρειν τὰς ἀποφάσεις κατὰ τῶν κατηγορουμένων, ἀλλὰ μετά πλείστης ερεύνης " καὶ ζητήσεως ἀκριβεστάτης. (2) Ὡς ἐν ταῖς ἀποστολικαῖς Διατάξεσί φησιν ὁ λόγος. Ἔστω δὲ ὁ ως κριτὴς ἀπροσωπόληπτος, εἰ μήτε οι πλούσιον εντρεπόμενος ἢ κολακεύων παρὰ τὸ προσήκον, μήτε πένητος " φειδόμενος " . • Οὐ λήψῃ γάρ, φησί, πρόσωπον δυνάστου, - ότι καὶ πένητα οὐκ ἐλεήσεις ἐν κρίσει· ν τοῦ Κυρίου ἡ κρίσις, καὶ . δικαίως τὸ δίκαιον διώξεται, ο και • Οὐκ ἀρέσει τῷ δικαίῳ οὐδὲν - 17. " ἄδικον. • "Οθεν οὐ δεῖ πιστεύειν, ὡς ἔτυχε, τοῖς κατηγοροῦσιν ἀκρίτως καὶ ἀβασανίστως· ἐγχωρεῖ οι γάρ τινας καὶ διὰ ζῆλον ἢ φθόνον κατά τινος ἀδελφοῦ ἐνστήσασθαι κατηγορίαν ", ὡς οἱ δύο πρεσβύτεροι κατὰ Σωσάννης καὶ ἡ Αἰγυπτία ἐπὶ τοῦ Ἰωσήφ. Σε οὖν, ὡς Θεοῦ ἄνθρωπος, τὰ “ τοιαῦτα μὴ προχείρως παραδέχου, ἵνα ἐὐ μὴ ἀνέλῃς τὸν ἀθῶον καὶ “ ἀπο- κτείνῃς τὸν δίκαιον. (ει ο Αθῶον γὰρ καὶ “ δίκαιον θαυμαστόν Μ. 1,2. * καὶ προφήτης ὤν, υἱοῦ Ιωνάθαν υἱοῦ Σαούλ Μ. 1.2. Μ. ψευδηγοροῦντος ὡς ὅτι τὰ τοῦ τυράννου Α. φρονεῖν τοῦτον Μ. ψ. ότι τὰ τοῦ τ. 'Α. καὶ ἀ. φ. οι Μ. 1,2 2. τοῦτον Ν. τὴν οἰκέτην Μ. 1.2. προσαπεκλ. τε π. τοῖς κ. ἀξιόλογοι ἀξιόπιστοι παρανομούντας Μ. 1.9. καταφρονικώς τι πρῶτον τούτῳ Μ. 1.2. * Εἰ μέν Μ. 1,3. κρίνει κρίσει τα δέ. έγγεγ. ν. σε αργομαχία Μ. 1,2. 1º δε πολλῆς τῆς ἐ. Μ. 1,2. ει τε έκζ. καὶ ἐν ταῖς ἀπ. δ. ὁ θεῖος λ. οὕτως φο ό λ. Μ 1,2. Τοῦτο εἴρηται ἐν τῷ β' βιβλίῳ τῶν Διατάξεων Μ. 2), μήτε κ. Μ. 1.2. Οι πενήτων Μ. 1,2. τι μὴ δίκα ος και. * ἐκχ. ψευδηγ. οἱ Μ. 1,2. προ τα τ. 1. 1. και μή γάρ φησι δ. δέ Nec mirum : sæpe enim divini viri contra quos- A dam pios absque judicio calumnias admittentes, a veritate declinaverunt, sanctosque vexaverunt ac contristaverunt, sicut divinus David a domestico Siba deceptus adversus dominum Misphiboset, quasi cum Absalom rebelli consensisset, hunc vexavit, et bouis propriis eum exspolians, ista servo tradi- Alit. Oportet igitur cum multa diligentia et attentione accusationes inquirere, neque temerario delato- ribus, etiamsi multa fide fruantur, credere. Ideoque Nicodemus injustis Judæis cum magna vi ad eorum confusionem dixit : « Numquid lex nostra non judicat hominem, postquam cum audi- vit, et quid fecerit, cognovit?, Certe et ipsi extanti philosophi istud manifeste significantes, aiunt : c Omnis ambiguitas judicia suspen.lat ; iudicium argumenta examinet; examen quod justum est definiat; definitio scribatur; scri- pla sanciantur; sancita confirmentur operibus ; omnis contentio exstinguatur, et amicitis denno reviviscat». CLXXXV. Judex qualis esse debeat. Non igitur debet inconsulte et inconsiderate toqui vel judicare, nec temerarie contra reos pro- ferre sententias, sed post plurimam scrutationem et mquisitionem diligentissimam. Sic in Constitutionibus apostolicis legitur: ‹ Sit autem judex non acceptionem personarum faciens, nec divitem a tendens, aut blandiens propter id quod convenit, nec pauperem despiciens. c Non enim, inquit, accipies potentis vultuni, et egenum non misereberis in judicio ; › nam Domini est judicium › cl : ‹ Juste quod justum est persequetur, › et : • Non prolabitur justo quod injustum est. > Non igitur oportet accusatoribus absque judicio et examine, ut accidit, credere ; fieri nanque polest ut quidam odio vel invidia contra quemdam fratrem calumniam dirigunt, sicut duo senes contra Suisan- nam, et Ægyptia contra Joseph. En ergo, sicut ho- mo Dei, talia non temere a Imittas, ne condemnes innocentem occidasque justum. Nam innocentem et justum non interficies, neque permittas dona • Cel. 505,17-24. $4 (1005) * (2) D Variæ lectiones et notre. " C * cod. · add. end. Ced. V. Ceil. 505. 24-506,5. Cod. V. Col. V. Cel. V. Joan. vi. 51. all. cod. M. 1.2. add. V. Ced. e Joan. el. 506,5 11. Ced. V. cool. Ged. M. 1,2, V. Ccd. bis sed cf. o 5, Rubrica nonnisi in M. invenitur. add. V. 1. V. 1. Cert. 506,11-507,10. om. (codd. c. 41. Lev. xix. 15: Sir. iv, 30. 3r Dent xvi, 20. Prov. XII, 22. "Exx. V. 1. "Levony. Ced. Ced. V.1, Ced. un add. Ced. Ex. xxii, 7,8. Const. II, 42. V. 1. V. 1. - BR » Ex. xxi, 3. (4) Αμέλει γέ τοι καὶ οἱ τῶν ἔξω σοφοὶ τοῦτο τε

GEORGII HAMARTOLI Καὶ οὐ θαῦμα· πολλάκις γὰρ καὶ θείοι ἄνδρες κατά τινων εὐσεβῶν διαβολὰς ἀκρίτως πα ραδεξάμενοι παρετράπησαν τῆς ἀληθείας καὶ τοὺς εὐσεβεῖς παρέβλαψαν τε καὶ [παρ] ελύπησαν, ὥσπερ [ούν] καὶ ὁ θεσπέσιος Δαυΐδ · ἐξαπατηθεὶς ὑπὸ τοῦ οἰκέτου Σ:67 κατὰ τοῦ δεσπότου Μεμφιβοσ θε ὡς συμφωνήσαντος μετὰ τοῦ ᾿Αβεσαλώμ του ἀντάρτου, τοῦτον παρέβλαψε καὶ τῶν ἰδίων ἀποστε- ρήσας τῷ οἰκέτη " προσεκλήρωσεν 19. 18. (3) Οθεν χρὴ μετὰ πολλῆς ἀκριβείας καὶ σκέψεως ἐρευνᾶν τὰς κατηγορίας καὶ μὴ ὡς ἔτυχε τοῖς κατηγοροῦσι πιστεύειν, κἂν ἄγαν ὦσιν ἀξιό χρεοι διὰ δὴ καὶ Νικόδημος πρὸς τοὺς παρα- νόμους Ἰουδαίους καταφορικῶς τε καὶ ἐντρο πτικῶς ἔφη " . . Μὴ ὁ νόμος ἡμῶν κρίνει τὸν ἄν Β θρωπον, ἐὰν μὴ ἀκούσῃ τὸ παρ' αὐτοῦ οι καὶ γνῷ τί ποιεῖ; ο Ο προδήλως ὑπεμφαίνοντες οὕτω φασίν· « Η " μὲν ἀμφισβήτησις κρίσεις " αναρτάσθω· ἡ δὲ κρίσις τοὺς ἐλέγχους βασανιζέτω· ἡ δὲ βάσανος τὸ δέον οριζέτω· ὁ δὲ ὅρος γεγράφθω· τὰ δὲ γεγραμ- μένα κυρούσθω· τὰ δὲ κυρωθέντα βεβαιούσθω τοῖς ἔργοις, καὶ πᾶσα ἀψιμαχία οιέσθω, καὶ πάλιν φιλία χορευέτω. » ΡΠΕ. Περὶ τοῦ πῶς ὀφείλει εἶναι τὸν κριτήν Οὐκοῦν οὐ δεῖ ἀπερισκέπτως καὶ ἀβασανίστως λέ- γειν ἢ καταψηφίζεσθαι και ριψοκινδύνως εκφέρειν τὰς ἀποφάσεις κατὰ τῶν κατηγορουμένων, ἀλλὰ μετά πλείστης ερεύνης " καὶ ζητήσεως ἀκριβεστάτης. (2) Ὡς ἐν ταῖς ἀποστολικαῖς Διατάξεσί φησιν ὁ λόγος. Ἔστω δὲ ὁ ως κριτὴς ἀπροσωπόληπτος, εἰ μήτε οι πλούσιον εντρεπόμενος ἢ κολακεύων παρὰ τὸ προσήκον, μήτε πένητος " φειδόμενος " . • Οὐ λήψῃ γάρ, φησί, πρόσωπον δυνάστου, - ότι καὶ πένητα οὐκ ἐλεήσεις ἐν κρίσει· ν τοῦ Κυρίου ἡ κρίσις, καὶ . δικαίως τὸ δίκαιον διώξεται, ο και • Οὐκ ἀρέσει τῷ δικαίῳ οὐδὲν - 17. " ἄδικον. • "Οθεν οὐ δεῖ πιστεύειν, ὡς ἔτυχε, τοῖς κατηγοροῦσιν ἀκρίτως καὶ ἀβασανίστως· ἐγχωρεῖ οι γάρ τινας καὶ διὰ ζῆλον ἢ φθόνον κατά τινος ἀδελφοῦ ἐνστήσασθαι κατηγορίαν ", ὡς οἱ δύο πρεσβύτεροι κατὰ Σωσάννης καὶ ἡ Αἰγυπτία ἐπὶ τοῦ Ἰωσήφ. Σε οὖν, ὡς Θεοῦ ἄνθρωπος, τὰ “ τοιαῦτα μὴ προχείρως παραδέχου, ἵνα ἐὐ μὴ ἀνέλῃς τὸν ἀθῶον καὶ “ ἀπο- κτείνῃς τὸν δίκαιον. (ει ο Αθῶον γὰρ καὶ “ δίκαιον θαυμαστόν Μ. 1,2. * καὶ προφήτης ὤν, υἱοῦ Ιωνάθαν υἱοῦ Σαούλ Μ. 1.2. Μ. ψευδηγοροῦντος ὡς ὅτι τὰ τοῦ τυράννου Α. φρονεῖν τοῦτον Μ. ψ. ότι τὰ τοῦ τ. 'Α. καὶ ἀ. φ. οι Μ. 1,2 2. τοῦτον Ν. τὴν οἰκέτην Μ. 1.2. προσαπεκλ. τε π. τοῖς κ. ἀξιόλογοι ἀξιόπιστοι παρανομούντας Μ. 1.9. καταφρονικώς τι πρῶτον τούτῳ Μ. 1.2. * Εἰ μέν Μ. 1,3. κρίνει κρίσει τα δέ. έγγεγ. ν. σε αργομαχία Μ. 1,2. 1º δε πολλῆς τῆς ἐ. Μ. 1,2. ει τε έκζ. καὶ ἐν ταῖς ἀπ. δ. ὁ θεῖος λ. οὕτως φο ό λ. Μ 1,2. Τοῦτο εἴρηται ἐν τῷ β' βιβλίῳ τῶν Διατάξεων Μ. 2), μήτε κ. Μ. 1.2. Οι πενήτων Μ. 1,2. τι μὴ δίκα ος και. * ἐκχ. ψευδηγ. οἱ Μ. 1,2. προ τα τ. 1. 1. και μή γάρ φησι δ. δέ Nec mirum : sæpe enim divini viri contra quos- A dam pios absque judicio calumnias admittentes, a veritate declinaverunt, sanctosque vexaverunt ac contristaverunt, sicut divinus David a domestico Siba deceptus adversus dominum Misphiboset, quasi cum Absalom rebelli consensisset, hunc vexavit, et bouis propriis eum exspolians, ista servo tradi- Alit. Oportet igitur cum multa diligentia et attentione accusationes inquirere, neque temerario delato- ribus, etiamsi multa fide fruantur, credere. Ideoque Nicodemus injustis Judæis cum magna vi ad eorum confusionem dixit : « Numquid lex nostra non judicat hominem, postquam cum audi- vit, et quid fecerit, cognovit?, Certe et ipsi extanti philosophi istud manifeste significantes, aiunt : c Omnis ambiguitas judicia suspen.lat ; iudicium argumenta examinet; examen quod justum est definiat; definitio scribatur; scri- pla sanciantur; sancita confirmentur operibus ; omnis contentio exstinguatur, et amicitis denno reviviscat». CLXXXV. Judex qualis esse debeat. Non igitur debet inconsulte et inconsiderate toqui vel judicare, nec temerarie contra reos pro- ferre sententias, sed post plurimam scrutationem et mquisitionem diligentissimam. Sic in Constitutionibus apostolicis legitur: ‹ Sit autem judex non acceptionem personarum faciens, nec divitem a tendens, aut blandiens propter id quod convenit, nec pauperem despiciens. c Non enim, inquit, accipies potentis vultuni, et egenum non misereberis in judicio ; › nam Domini est judicium › cl : ‹ Juste quod justum est persequetur, › et : • Non prolabitur justo quod injustum est. > Non igitur oportet accusatoribus absque judicio et examine, ut accidit, credere ; fieri nanque polest ut quidam odio vel invidia contra quemdam fratrem calumniam dirigunt, sicut duo senes contra Suisan- nam, et Ægyptia contra Joseph. En ergo, sicut ho- mo Dei, talia non temere a Imittas, ne condemnes innocentem occidasque justum. Nam innocentem et justum non interficies, neque permittas dona • Cel. 505,17-24. $4 (1005) * (2) D Variæ lectiones et notre. " C * cod. · add. end. Ced. V. Ceil. 505. 24-506,5. Cod. V. Col. V. Cel. V. Joan. vi. 51. all. cod. M. 1.2. add. V. Ced. e Joan. el. 506,5 11. Ced. V. cool. Ged. M. 1,2, V. Ccd. bis sed cf. o 5, Rubrica nonnisi in M. invenitur. add. V. 1. V. 1. Cert. 506,11-507,10. om. (codd. c. 41. Lev. xix. 15: Sir. iv, 30. 3r Dent xvi, 20. Prov. XII, 22. "Exx. V. 1. "Levony. Ced. Ced. V.1, Ced. un add. Ced. Ex. xxii, 7,8. Const. II, 42. V. 1. V. 1. - BR » Ex. xxi, 3. (4) Αμέλει γέ τοι καὶ οἱ τῶν ἔξω σοφοὶ τοῦτο τε

οὐκ ἀποκτενεῖ;) οὐδὲ λήψῃ δώρα ψυχὴν πατάξαι· τὰ γὰρ δῶρα εκτυφλοῦσιν ὀφθαλμοὺς σοφῶν καὶ λυ- μαίνονται βήματα δίκαια. » Εἰ οὖν ἀπροσωπολήπτως κρίνετε, ἐπιγνώσεσθε “ τὸν κατηγοροῦντα κατὰ τοῦ πλησίον αὐτοῦ μαρτυρίαν ψευδῆ· καὶ ἀποδείξαντες αὐτὸν συκοφάντην (και ψευδολόγον) ποιήσατε αὐτῷ καθ᾿ ὃν τρόπον ἐπονηρεύσατο οι τῷ πλησίον, καὶ • Εξαρεῖτε τὸν κι πονηρὸν ἐξ ὑμῶν αὐτ τῶν » (κατὰ (110) τὸν θεῖον νόμον Κυρίου)· ὅσον γὰρ ἐπ' αὐτῷ, ἐφονεύσατο δε τὸν ἀδελφὸν προλαβών τὰ ὦτα τοῦ κριτοῦ · γέγραπται γάρ ο· Ὁ ἐκχέων αἷμα ἀνθρώπου, ἀντὶ τοῦ αἵματος ἐκείνου ἐκχυθή- σεται σ' τὸ αἷμα αὐτοῦ» (καί σs . • Εξαρεῖς τὸ ἀναίτιον ἀπὸ σοῦ αἷμα. — Οὐκοῦν ἐρευνᾶτε μετά πολλῆς ἀκριβείας περὶ τῶν ἐνεχομένων 10. καὶ πρῶτον περὶ τοῦ κατηγοροῦντος ὁποία τίς ἐστιν ἡ ἀναστροφὴ αὐτοῦ), καὶ ἐὰν εὐσυνείδητος καὶ ἀξιόπιστος εὑρεθῇ, μή πιστευέσθω το μόνος (πα- ράνομον γὰρ τὸ τοιοῦτον· ἀλλ᾽ ἐχέτω καὶ ἑτέρους μάρτυρας εὐλαβεῖς καὶ ὁμοτρόπους, ἵνα) οι < ἐπὶ σταθήσεται “ πᾶν ῥῆμα. στόματος δύο και τριῶν μαρτύρων ο ἀξιοχρέων σε 68. Διά τί δὲ εἶπομεν τὸν τρόπον αὐτῶν ζητεῖσθαι “; Διότι πολλάκις έγχωρεί σε καὶ τοὺς δύο καὶ τοὺς πλείονας ἐπὶ κακῷ μαρτυρῆσαι καὶ σε συμφόνως ψευδηγορῆσαι ὡς τοὺς δύο πρεσβυτέρους κατὰ Σωσάννης ἐν Βαβυλῶν, καὶ τοὺς υἱοὺς τῶν παρ ρανόμων κατὰ Ναβουθὲ ἐν Σαμαρείᾳ, καὶ τὸ πλῆθος τῶν Ἰουδαίων κατὰ τοῦ Κυρίου ἐν Ἱερουσαλὴμ καὶ κατὰ Στεφάνου τοῦ πρωτομάρτυρος αὐτοῦ. Ἔστωσαν οὖν οἱ μάρτυρες πραεῖς, ἀόργητοι, ἐπιει- κεῖς, ἀγαπητικοί, σώφρονες, ἐγκρατεῖς, ἀπερίεργοι, Θεοσεβεῖς· ἡ γὰρ τῶν τοιούτων μαρτυρία βεβαία πάντως ὑπάρχει· τῶν δὲ μὴ τοιούτων μὴ παραδέ χεσθε τας μαρτυρίας ", κἂν συμφωνεῖν δοκῶσιν ἐπὶ τῇ μαρτυρίας προστέτακται γὰρ ἐν τοῖς νόμοις σε Οὐκ ἔσῃ μετὰ πολλῶν ἐν κακίᾳ· οὐ παραδέξῃ ἀκοὴν ματαίαν· οὐ συγκαταθήσῃ τι μετά πλήθους ἐκκλῖναι τὸ δίκαιον. » Εν μέρει δὲ καὶ τὸν κρι νόμενον εἰδέναι ὀφείλετε ὁποῖος ἐστι τῇ τοῦ βίου συνηθείᾳ καὶ ἀναστροφῇ, εἰ μεμαρτυρημένος τὸν βίον, εἰ ἀνέγκλητος καὶ ἀδιάβλητος ', εἰ ὅσιος καὶ φιλόξενος καὶ φιλόπτωχος, εἰ σώφρων καὶ ψεύδους καθαρὸς, εἰ ἀπεχόμενος παντὸς πονηροῦ πράγμα- τος. » - Μακάριος γὰρ ὁ τοιοῦτος ἐὰν πειρασθῇ, καὶ δόκιμος φανῇ το. Ανήρ γάρ, φησίν, ἀπείραστος, ἀδόκιμος παρά Θεῷ· καὶ οὕτω δοκιμασθεὶς ἐπὶ ψεύσματι λέγει " καὶ αὐτὸς εἰκότως ". . Εἶδες, Κύριε, μή παρασιωπήσῃς, ν - " ι ὅτι ἐπανέστη - σάν μοι μάρτυρες ἄδικοι, καὶ ἐψεύσατο ἡ ἀδικία ἑαυτῇ ", ο 75. τα επινγ σε τα: ἐπονηρεύσατε αὐτὸ πονηρόν Μ. 1. σε ποιῆσαι Μ. 1. * σε τὸ π. Μ. 2. οι εκμέσου υ. ὅσον σε ἐφόνευσε Μ. 1,2. 8. οι αὐτοῦ ἐχχ. σε ἐξάρῃς ᾿Αλλὰ μηδὲ εἰς παραδεχέσθω μαρτυρῶν κατά τινος, κἂν λίαν ᾗ ἀξ. ἐπί ἀνεχ. Μ. 1,2. 6ο πιστεύεσθαι Μ. 1,2. οι στόματος γὰρ δ. ἢ τρ. μ. στήσεται τῶν ῥ. μ. πᾶν ρ. βεβαιωθήσεται εἶπεν ὁ Κύριος σε δηλονότι στ. το 3. Μ. 2. · ἐπιζ. να έκχ. σε και σ. 4. Μ. 1,2. καταμ. • ἐν νόμῳ πλειόνων Εx. επί τι συγκαθεσθήσῃ γ. 1, συγκαθί- τη Μ. 1.2. ἐκκλίνοντες Μ. 1,2. — ἐκλίνο» το ἀν. μ. τῷ βίῳ ἀδιάκλητος Μ. 1, ἀναφανῇ τῷ Μ. 2. τι λέξει Μ. 1,2. το χχν, 23. αυτήν φανεί CHRONICON. - LIB. IV. A corrumpere animam : namque «dona sapientum ocu- los excæcant, et verba justa lædunt. » Si ergo absque personarum acceptione judicatis, ferentem adversus proximum suum falsum testimonium dignoscetis ; et cum demonstraveritis illuni mendacein et calum- niatorem, facite illi sicut et ipse maligne voluerat facere proximo, et cauferetis malum ex vobis ipsis, › juxta divinam legem Domini. Quantum enim erat in illo, interfecit fratrem, aures judicis præcipiens. Scriptum est enim : « Qui sanguinem hominis fu- derit, ipsius sanguis pro sanguine illius fundetur ; » et: Avertes a te sanguinem innoxium. › Inquirite ergo cum multa sedulitate de iis qui accusantur, et primo de accusatore qualis sit ejus con- ditio, et etiamsi bonæ conscientiæ fideque di- gnus inveniatur, ipsi soli ne credatur; hoc enim illegitimum est: sed habeat secum alios testes pios et bene moratos, ut in ore duorum vel trium testium fide dignorum stet omne verbum. › B Cur autem dicimus eorum mores esse requiren- dos? ¿Quia sæpe fit ut duo vel plures maligne testen- tur et falsa criminari consentiant, sicut duo senes contra Susannam in Babylone, et filii iniquorum contra Naboth in Samaria, et turba Judæorum contra Dominum in Jerusalem et contra Stephanum ipsius protomartyrem. Sint igitur testes mites, pa- cilici, justi, amici, prudentes, nollesti, simplices, timentes Deum. Talium enim testimonium omaino Grimum est. Eorum autem qui tales non sunt, ne testimonia accipiatis, etiamsi testimonio consen- tire videantur : hoc enim in legibus præscribitur : (3) C Non eris cum multis in malitia: non admittes auditionem vanam : non assenties cum multitudine • ut a justo declines. Ex alia parte vero eum qui judicatur noscere debetis, qualis sit vitæ consuetu- dine et habitu, an victus habeat testimonium, an irreprehensibilis et inculpabilis, an religiosus, ho- spes et misericors, an prudens et a mendacio pu- rus, an ab omni re mala abstineat: Beatus enim est διujusmodi si tentetur et probatus appareat : • Vir enim, inquit, intentatus, inglorius apud Deum: et a mendacio tentatus ipse merito dicit: Vidisti, Domine, ne sileas, quoniam insurrexerunt in D me testes iniqui, et mentita est iniquitas sibi. V. 1. XVII, 7. 4. Variæ lectiones et notæ. - > - · A add. Deut. Ged. V. 1. Gen. 1x, 6. Gen. Deut. xxi, cod. Const. 11, 49. Cell. Deut. xis, 45: Cerl. · Deut. Cel. add. v. 1, M. 1,2. V. 1. V. 1. om. cut. vult, 1,2. Ex. et Const. II, 47. cod. V. 1. * V. 1. cod. V. 1. add. V. 1, Ps. cod. - eb - Ps. XXVI, 13. "

οὐκ ἀποκτενεῖ;) οὐδὲ λήψῃ δώρα ψυχὴν πατάξαι· τὰ γὰρ δῶρα εκτυφλοῦσιν ὀφθαλμοὺς σοφῶν καὶ λυ- μαίνονται βήματα δίκαια. » Εἰ οὖν ἀπροσωπολήπτως κρίνετε, ἐπιγνώσεσθε “ τὸν κατηγοροῦντα κατὰ τοῦ πλησίον αὐτοῦ μαρτυρίαν ψευδῆ· καὶ ἀποδείξαντες αὐτὸν συκοφάντην (και ψευδολόγον) ποιήσατε αὐτῷ καθ᾿ ὃν τρόπον ἐπονηρεύσατο οι τῷ πλησίον, καὶ • Εξαρεῖτε τὸν κι πονηρὸν ἐξ ὑμῶν αὐτ τῶν » (κατὰ (110) τὸν θεῖον νόμον Κυρίου)· ὅσον γὰρ ἐπ' αὐτῷ, ἐφονεύσατο δε τὸν ἀδελφὸν προλαβών τὰ ὦτα τοῦ κριτοῦ · γέγραπται γάρ ο· Ὁ ἐκχέων αἷμα ἀνθρώπου, ἀντὶ τοῦ αἵματος ἐκείνου ἐκχυθή- σεται σ' τὸ αἷμα αὐτοῦ» (καί σs . • Εξαρεῖς τὸ ἀναίτιον ἀπὸ σοῦ αἷμα. — Οὐκοῦν ἐρευνᾶτε μετά πολλῆς ἀκριβείας περὶ τῶν ἐνεχομένων 10. καὶ πρῶτον περὶ τοῦ κατηγοροῦντος ὁποία τίς ἐστιν ἡ ἀναστροφὴ αὐτοῦ), καὶ ἐὰν εὐσυνείδητος καὶ ἀξιόπιστος εὑρεθῇ, μή πιστευέσθω το μόνος (πα- ράνομον γὰρ τὸ τοιοῦτον· ἀλλ᾽ ἐχέτω καὶ ἑτέρους μάρτυρας εὐλαβεῖς καὶ ὁμοτρόπους, ἵνα) οι < ἐπὶ σταθήσεται “ πᾶν ῥῆμα. στόματος δύο και τριῶν μαρτύρων ο ἀξιοχρέων σε 68. Διά τί δὲ εἶπομεν τὸν τρόπον αὐτῶν ζητεῖσθαι “; Διότι πολλάκις έγχωρεί σε καὶ τοὺς δύο καὶ τοὺς πλείονας ἐπὶ κακῷ μαρτυρῆσαι καὶ σε συμφόνως ψευδηγορῆσαι ὡς τοὺς δύο πρεσβυτέρους κατὰ Σωσάννης ἐν Βαβυλῶν, καὶ τοὺς υἱοὺς τῶν παρ ρανόμων κατὰ Ναβουθὲ ἐν Σαμαρείᾳ, καὶ τὸ πλῆθος τῶν Ἰουδαίων κατὰ τοῦ Κυρίου ἐν Ἱερουσαλὴμ καὶ κατὰ Στεφάνου τοῦ πρωτομάρτυρος αὐτοῦ. Ἔστωσαν οὖν οἱ μάρτυρες πραεῖς, ἀόργητοι, ἐπιει- κεῖς, ἀγαπητικοί, σώφρονες, ἐγκρατεῖς, ἀπερίεργοι, Θεοσεβεῖς· ἡ γὰρ τῶν τοιούτων μαρτυρία βεβαία πάντως ὑπάρχει· τῶν δὲ μὴ τοιούτων μὴ παραδέ χεσθε τας μαρτυρίας ", κἂν συμφωνεῖν δοκῶσιν ἐπὶ τῇ μαρτυρίας προστέτακται γὰρ ἐν τοῖς νόμοις σε Οὐκ ἔσῃ μετὰ πολλῶν ἐν κακίᾳ· οὐ παραδέξῃ ἀκοὴν ματαίαν· οὐ συγκαταθήσῃ τι μετά πλήθους ἐκκλῖναι τὸ δίκαιον. » Εν μέρει δὲ καὶ τὸν κρι νόμενον εἰδέναι ὀφείλετε ὁποῖος ἐστι τῇ τοῦ βίου συνηθείᾳ καὶ ἀναστροφῇ, εἰ μεμαρτυρημένος τὸν βίον, εἰ ἀνέγκλητος καὶ ἀδιάβλητος ', εἰ ὅσιος καὶ φιλόξενος καὶ φιλόπτωχος, εἰ σώφρων καὶ ψεύδους καθαρὸς, εἰ ἀπεχόμενος παντὸς πονηροῦ πράγμα- τος. » - Μακάριος γὰρ ὁ τοιοῦτος ἐὰν πειρασθῇ, καὶ δόκιμος φανῇ το. Ανήρ γάρ, φησίν, ἀπείραστος, ἀδόκιμος παρά Θεῷ· καὶ οὕτω δοκιμασθεὶς ἐπὶ ψεύσματι λέγει " καὶ αὐτὸς εἰκότως ". . Εἶδες, Κύριε, μή παρασιωπήσῃς, ν - " ι ὅτι ἐπανέστη - σάν μοι μάρτυρες ἄδικοι, καὶ ἐψεύσατο ἡ ἀδικία ἑαυτῇ ", ο 75. τα επινγ σε τα: ἐπονηρεύσατε αὐτὸ πονηρόν Μ. 1. σε ποιῆσαι Μ. 1. * σε τὸ π. Μ. 2. οι εκμέσου υ. ὅσον σε ἐφόνευσε Μ. 1,2. 8. οι αὐτοῦ ἐχχ. σε ἐξάρῃς ᾿Αλλὰ μηδὲ εἰς παραδεχέσθω μαρτυρῶν κατά τινος, κἂν λίαν ᾗ ἀξ. ἐπί ἀνεχ. Μ. 1,2. 6ο πιστεύεσθαι Μ. 1,2. οι στόματος γὰρ δ. ἢ τρ. μ. στήσεται τῶν ῥ. μ. πᾶν ρ. βεβαιωθήσεται εἶπεν ὁ Κύριος σε δηλονότι στ. το 3. Μ. 2. · ἐπιζ. να έκχ. σε και σ. 4. Μ. 1,2. καταμ. • ἐν νόμῳ πλειόνων Εx. επί τι συγκαθεσθήσῃ γ. 1, συγκαθί- τη Μ. 1.2. ἐκκλίνοντες Μ. 1,2. — ἐκλίνο» το ἀν. μ. τῷ βίῳ ἀδιάκλητος Μ. 1, ἀναφανῇ τῷ Μ. 2. τι λέξει Μ. 1,2. το χχν, 23. αυτήν φανεί CHRONICON. - LIB. IV. A corrumpere animam : namque «dona sapientum ocu- los excæcant, et verba justa lædunt. » Si ergo absque personarum acceptione judicatis, ferentem adversus proximum suum falsum testimonium dignoscetis ; et cum demonstraveritis illuni mendacein et calum- niatorem, facite illi sicut et ipse maligne voluerat facere proximo, et cauferetis malum ex vobis ipsis, › juxta divinam legem Domini. Quantum enim erat in illo, interfecit fratrem, aures judicis præcipiens. Scriptum est enim : « Qui sanguinem hominis fu- derit, ipsius sanguis pro sanguine illius fundetur ; » et: Avertes a te sanguinem innoxium. › Inquirite ergo cum multa sedulitate de iis qui accusantur, et primo de accusatore qualis sit ejus con- ditio, et etiamsi bonæ conscientiæ fideque di- gnus inveniatur, ipsi soli ne credatur; hoc enim illegitimum est: sed habeat secum alios testes pios et bene moratos, ut in ore duorum vel trium testium fide dignorum stet omne verbum. › B Cur autem dicimus eorum mores esse requiren- dos? ¿Quia sæpe fit ut duo vel plures maligne testen- tur et falsa criminari consentiant, sicut duo senes contra Susannam in Babylone, et filii iniquorum contra Naboth in Samaria, et turba Judæorum contra Dominum in Jerusalem et contra Stephanum ipsius protomartyrem. Sint igitur testes mites, pa- cilici, justi, amici, prudentes, nollesti, simplices, timentes Deum. Talium enim testimonium omaino Grimum est. Eorum autem qui tales non sunt, ne testimonia accipiatis, etiamsi testimonio consen- tire videantur : hoc enim in legibus præscribitur : (3) C Non eris cum multis in malitia: non admittes auditionem vanam : non assenties cum multitudine • ut a justo declines. Ex alia parte vero eum qui judicatur noscere debetis, qualis sit vitæ consuetu- dine et habitu, an victus habeat testimonium, an irreprehensibilis et inculpabilis, an religiosus, ho- spes et misericors, an prudens et a mendacio pu- rus, an ab omni re mala abstineat: Beatus enim est διujusmodi si tentetur et probatus appareat : • Vir enim, inquit, intentatus, inglorius apud Deum: et a mendacio tentatus ipse merito dicit: Vidisti, Domine, ne sileas, quoniam insurrexerunt in D me testes iniqui, et mentita est iniquitas sibi. V. 1. XVII, 7. 4. Variæ lectiones et notæ. - > - · A add. Deut. Ged. V. 1. Gen. 1x, 6. Gen. Deut. xxi, cod. Const. 11, 49. Cell. Deut. xis, 45: Cerl. · Deut. Cel. add. v. 1, M. 1,2. V. 1. V. 1. om. cut. vult, 1,2. Ex. et Const. II, 47. cod. V. 1. * V. 1. cod. V. 1. add. V. 1, Ps. cod. - eb - Ps. XXVI, 13. "

κι (4) Ιδετε καὶ τὰ κοσμικά δικαστήρια, ὧν τῇ ἐξουσίᾳ ὁρῶμεν σε αγομένους φονείς, μοιχούς, φαρ μακούς, τυμβωρύχους, ληστὰς καὶ τὰς ἀνακρίσεις αὐτῶν λαμβάνοντες σὲ ὑπὸ τῶν προσαγόντων ε οι ἡγούμενοι λέγουσι τῷ κακούργω· « Εἰ ταῦτα οὕτως έχει "; » Κακείνου συγκατατιθεμένου τε καὶ ὁμο λογοῦντος, οὐκ εὐθέως ἐπὶ τὴν κόλασιν αὐτὸν ε εκπέμπουσιν, ἀλλὰ πλείοσιν ἡμέραις τὴν ἐξέτασιν αὐτοῦ ποιοῦνται μετά συμβουλίας καὶ σκέψεως καὶ τὰ πολλῆς ζητήσεω;. Καὶ οὕτω τελευταῖον όρον καὶ ψῆφον θανάτου ὁ μέλλων εκφέρειν κατ' αὐτοῦ, πρὸς τὸν ἥλιον ἐπάρας τὰς χεῖρας ἐπὶ πάντων δια- μαρτύρεται, ἀθῶος ὑπάρχειν τοῦ αἵματος τοῦ ἀνα θρώπου 89· καίτοι ὄντες εθνικοὶ ν καὶ ἄθεοι, καὶ μόνην ἔχοντες τὴν φύσιν διδάσκαλον Η - ζοντα καρδίας καὶ νεφροὺς καὶ συνιόντα εἰς πάντα τὰ ἔργα ἡμῶν, πότῳ μᾶλλον ὀφείλετε μετά πολλής Ερεύνης τὴν δικαίαν κρίσιν κρίνειν ; ὅτι τοῦ Κυ ρίου ἡ κρίσις τοῦ μέλλοντος ἀποδοῦναι ἑκάστῳ κατά τὰ ἔργα αὐτοῦ. Διὰ δὴ τοῦτο (110) παραινεῖ καὶ προμαρτύρεται διαρρήδην Σολομών λέγων . ο 'Ακούσατε καὶ ἐνωτίσασθε ω, οἱ κρατοῦντες πλή θους, ο - ι ὅτι παρὰ τοῦ οι Κυρίου ἐδόθη ο ή κράτησις ὑμῶν, καὶ ἡ δύναμις " παρὰ Ὑψίστου, ὃς ἐξετάσει ὑμῶν τὰ ἔργα καὶ τὰς βουλάς διερηνεύ σει· ὅτι ὑπηρέται ὄντες τῆς αὐτοῦ βασιλείας, οὐκ ἐκρίνατε ὀρθῶς, οὐδὲ ἐφυλάξατε νόμον, οὐδὲ κατά τὴν βουλὴν τοῦ Θεοῦ ἐπορεύθητε, φρικτῶς καὶ τα χέως επιστήσεται ὑμῖν, έρευνα, ο ὅτι κρίσις ἀπότομος ' ἐν τοῖς ὑπερέχουσι γίνεται. Ο γὰρ ἐλά χιστος *, σύγγνωστός ἐστι · ἐλέους· δυνατοὶ δὲ δυο νατῶς ἐτασθήσονται. » Καὶ ὁ Κύριός φησιν· τ μὲν γὰρ ὀλίγον δοθήσεται, ὀλίγον ἀπαιτήσουσι ' παρ' αὐτοῦ, ᾧ δὲ πολύ, πολύ καὶ ἀπαιτήσουσι παρ' αὐτοῦ. » . ι -- • (6) Καὶ μέντοι * ὁ μέγας Ἰσίδωρος ἔφη· ο Χρή τοὺς τῶν πραγμάτων κριτὰς ὀξυτάτους εἶναι "' καὶ περιεσκεμμένους [ἄγαν περὶ τὸ νοεῖν καὶ ἀνακρίνειν καὶ διακρίνειν ἀπαθῶς καὶ ἀπροσωπολήπτως "- - τοῦ γὰρ Κυρίου ἡ κρίσις· ἵνα καὶ τὴν ' τῶν λεγόντων δεινότητα καὶ τὴν τῶν λόγων " πιθανότητα παρέντες, εἰς αὐτὸ τὸ βάθος τῶν νοημάτων χωρῆσαι δυνηθείεν κἀκεῖθεν μετὰ πολλῆς ἐξε- - τάσεως καὶ περιόδου καὶ μὴ θᾶττον κατά συναρπα ταθεμένου Μ. 1,2. γὴν, ἀλλὰ μετὰ πλείστης μακροθυμίας καὶ ἀνεξικα- κίας θηρεύσαντες * ἀνεμήσασθαι τὴν ἀλήθειαν. » σε ἁγ. ὁρ. Μ. 1,2. λαμβάνοντας ? προαγ. Μ. 1,2. ἔχοι συγχα κ. ἐκπ. Η. 1.2. σκ. π. καὶ ζ. Μ. 1.2. ἀν. ἀλλ᾽ οὗτοι 6. Ε. ά. Μ. 1, ε. Μ. 2. * Ὑμεῖς δὲ γ. τίς ὁ Θεὸς ἡμῶν καὶ ὁποῖα τα κρίματα αὐτοῦ πῶς ἂν κατ' ἐπήρειαν δυνήσεσθέ τινι ἀπόφασιν δοῦναι. τὸν Θεόν την Μ. 1.2. κρίνειν κρίσιν Μ. 1,2. • οι πάντες Μ. 1,2. π. Κυρίου ἐδ. κρ. Μ. 1.2. ὑμῖν Μ. 1,2. • δυναστεία Μ. 1.2. π. Υψίστῳ Μ. 1,2. • §. Έλεγχος ἡμῖν ἀπ. ἔσται καὶ τοῖ; Ο γὰρ ἀδύνατος και Τῷ μὲν ὀλ. ἀπαιτηθήσεται Μ. 1.2? * Ο και περὶ τὸ νοεῖν ἵνα καί [5. καὶ διακ. τοῦ γὰρ κρίσις Μ. 1.2. τῇ τῶν λ. πιθανότητι παρέστι (Μ. 19) και – πιθ. Μ. 2. " λεγομένων 15. χωρῆσθα. ν. 1. πῇρ. ἀνὰ τὴν ἀλ. κ. μ. πλείστης ανιμήσησθε ιο είναι Χ. .631 GEORGI HAMARTOLI Videte ipsa mundana tribunalia, quorum jurisdi- A ctioni videmus subjectos homicidas, adulteros, ve- neficos, tumulorum, violatores, raptores; interro · gationesque eorum a ducentibus factas; præsides dicunt malefactori : « An ista se sic habeant? Hoc acquiescente ac conftente, non statim euin ad par nam ducunt, sed examen ejus per plures dies insti- fuunt cum deliberatione et attentione ac nulla inqui- sitione. Et sic finale decretum et mortis senten- tiam ille qui proferre debet, manibus ad solem elevatis, coram omnibus testatur se purum a san- guine hominis. Isti tamen erant infideles et impii, solamque naturam magistram habebant. Vos autem cognoscentes Deum qui renes et corda scrutatur et cuncta opera nostra pernoscit, quanto magis cum multa inquisitione justum judicium ju- licare debetis? Domini enim est judicium, qui redditurus est unicuique secundum opera ejus. › Ideoque præclare monet et contestatur Salomon di · rens : • Audite et intelligite, qui multitudinem gubernatis; ›—‹ quoniam a Domino vobis data est potestas, et potentia venit ab Altissimo, qui discu- List opera vestra vestraque consilia perquiret; 4uoniam cum essetis ministri regni illius, non recte judicastis, nec custodistis legem, neque secundum voluntatem Dei ambulastis, horrende et cito imminebit vobis › examen, quoniam judicium durissimum his qui praesunt, fiet. Exiguo enim C conceditur misericordia ; potentes autem potenter tormenta patientur. » Et Dominus dicit : • Cui pa- sum datum est, parum requiretur ab eo; cui vero multum, multum etiam ab eo requiretur. » Magnus etiam Isidorus ait : ‹ Oportet negotio • rum judices acutissimos et circumspectissim nies esse ad intelligendum, examinandum et discernendum ; c Domini enim est judicium, aut oratorum peritiam et orationum persuasioneni prætermittentes, in ipsam consiliorum altitudinem penetrare valeant, eximdeque cum multa inquisi- tione multoque circuitu, non impetu præcipiti, sed et cum multa longanimitate et patientia venantes, D exhaurire veritatem. › Al Const. It. 52. Variæ lectiones et notæ. V. 1. V. 1. V. 1. thy ❤. E. V. 1. M. 1,2. • Const. II, : V. 1, Sup. vi, G. mil. V. 1, V. 1. Sap. v. 1, Sap. v, V. 1, 5. Sup. — col. • V. 1. V. 1. * add. * Luc. xit, 48. V. 1. III. 9. add. col. Ific iterum incidit V. 2. V. 2. om. M. V. Is. V. 9, propter simile initium omittens quæ intercedunt, Isidori verbis Giorgio adjuncta. V. 1. cod. " - - " (5) < Ὑμεῖς δὲ γινώσκοντες Θεὸν " τὸν ἐτά-

κι (4) Ιδετε καὶ τὰ κοσμικά δικαστήρια, ὧν τῇ ἐξουσίᾳ ὁρῶμεν σε αγομένους φονείς, μοιχούς, φαρ μακούς, τυμβωρύχους, ληστὰς καὶ τὰς ἀνακρίσεις αὐτῶν λαμβάνοντες σὲ ὑπὸ τῶν προσαγόντων ε οι ἡγούμενοι λέγουσι τῷ κακούργω· « Εἰ ταῦτα οὕτως έχει "; » Κακείνου συγκατατιθεμένου τε καὶ ὁμο λογοῦντος, οὐκ εὐθέως ἐπὶ τὴν κόλασιν αὐτὸν ε εκπέμπουσιν, ἀλλὰ πλείοσιν ἡμέραις τὴν ἐξέτασιν αὐτοῦ ποιοῦνται μετά συμβουλίας καὶ σκέψεως καὶ τὰ πολλῆς ζητήσεω;. Καὶ οὕτω τελευταῖον όρον καὶ ψῆφον θανάτου ὁ μέλλων εκφέρειν κατ' αὐτοῦ, πρὸς τὸν ἥλιον ἐπάρας τὰς χεῖρας ἐπὶ πάντων δια- μαρτύρεται, ἀθῶος ὑπάρχειν τοῦ αἵματος τοῦ ἀνα θρώπου 89· καίτοι ὄντες εθνικοὶ ν καὶ ἄθεοι, καὶ μόνην ἔχοντες τὴν φύσιν διδάσκαλον Η - ζοντα καρδίας καὶ νεφροὺς καὶ συνιόντα εἰς πάντα τὰ ἔργα ἡμῶν, πότῳ μᾶλλον ὀφείλετε μετά πολλής Ερεύνης τὴν δικαίαν κρίσιν κρίνειν ; ὅτι τοῦ Κυ ρίου ἡ κρίσις τοῦ μέλλοντος ἀποδοῦναι ἑκάστῳ κατά τὰ ἔργα αὐτοῦ. Διὰ δὴ τοῦτο (110) παραινεῖ καὶ προμαρτύρεται διαρρήδην Σολομών λέγων . ο 'Ακούσατε καὶ ἐνωτίσασθε ω, οἱ κρατοῦντες πλή θους, ο - ι ὅτι παρὰ τοῦ οι Κυρίου ἐδόθη ο ή κράτησις ὑμῶν, καὶ ἡ δύναμις " παρὰ Ὑψίστου, ὃς ἐξετάσει ὑμῶν τὰ ἔργα καὶ τὰς βουλάς διερηνεύ σει· ὅτι ὑπηρέται ὄντες τῆς αὐτοῦ βασιλείας, οὐκ ἐκρίνατε ὀρθῶς, οὐδὲ ἐφυλάξατε νόμον, οὐδὲ κατά τὴν βουλὴν τοῦ Θεοῦ ἐπορεύθητε, φρικτῶς καὶ τα χέως επιστήσεται ὑμῖν, έρευνα, ο ὅτι κρίσις ἀπότομος ' ἐν τοῖς ὑπερέχουσι γίνεται. Ο γὰρ ἐλά χιστος *, σύγγνωστός ἐστι · ἐλέους· δυνατοὶ δὲ δυο νατῶς ἐτασθήσονται. » Καὶ ὁ Κύριός φησιν· τ μὲν γὰρ ὀλίγον δοθήσεται, ὀλίγον ἀπαιτήσουσι ' παρ' αὐτοῦ, ᾧ δὲ πολύ, πολύ καὶ ἀπαιτήσουσι παρ' αὐτοῦ. » . ι -- • (6) Καὶ μέντοι * ὁ μέγας Ἰσίδωρος ἔφη· ο Χρή τοὺς τῶν πραγμάτων κριτὰς ὀξυτάτους εἶναι "' καὶ περιεσκεμμένους [ἄγαν περὶ τὸ νοεῖν καὶ ἀνακρίνειν καὶ διακρίνειν ἀπαθῶς καὶ ἀπροσωπολήπτως "- - τοῦ γὰρ Κυρίου ἡ κρίσις· ἵνα καὶ τὴν ' τῶν λεγόντων δεινότητα καὶ τὴν τῶν λόγων " πιθανότητα παρέντες, εἰς αὐτὸ τὸ βάθος τῶν νοημάτων χωρῆσαι δυνηθείεν κἀκεῖθεν μετὰ πολλῆς ἐξε- - τάσεως καὶ περιόδου καὶ μὴ θᾶττον κατά συναρπα ταθεμένου Μ. 1,2. γὴν, ἀλλὰ μετὰ πλείστης μακροθυμίας καὶ ἀνεξικα- κίας θηρεύσαντες * ἀνεμήσασθαι τὴν ἀλήθειαν. » σε ἁγ. ὁρ. Μ. 1,2. λαμβάνοντας ? προαγ. Μ. 1,2. ἔχοι συγχα κ. ἐκπ. Η. 1.2. σκ. π. καὶ ζ. Μ. 1.2. ἀν. ἀλλ᾽ οὗτοι 6. Ε. ά. Μ. 1, ε. Μ. 2. * Ὑμεῖς δὲ γ. τίς ὁ Θεὸς ἡμῶν καὶ ὁποῖα τα κρίματα αὐτοῦ πῶς ἂν κατ' ἐπήρειαν δυνήσεσθέ τινι ἀπόφασιν δοῦναι. τὸν Θεόν την Μ. 1.2. κρίνειν κρίσιν Μ. 1,2. • οι πάντες Μ. 1,2. π. Κυρίου ἐδ. κρ. Μ. 1.2. ὑμῖν Μ. 1,2. • δυναστεία Μ. 1.2. π. Υψίστῳ Μ. 1,2. • §. Έλεγχος ἡμῖν ἀπ. ἔσται καὶ τοῖ; Ο γὰρ ἀδύνατος και Τῷ μὲν ὀλ. ἀπαιτηθήσεται Μ. 1.2? * Ο και περὶ τὸ νοεῖν ἵνα καί [5. καὶ διακ. τοῦ γὰρ κρίσις Μ. 1.2. τῇ τῶν λ. πιθανότητι παρέστι (Μ. 19) και – πιθ. Μ. 2. " λεγομένων 15. χωρῆσθα. ν. 1. πῇρ. ἀνὰ τὴν ἀλ. κ. μ. πλείστης ανιμήσησθε ιο είναι Χ. .631 GEORGI HAMARTOLI Videte ipsa mundana tribunalia, quorum jurisdi- A ctioni videmus subjectos homicidas, adulteros, ve- neficos, tumulorum, violatores, raptores; interro · gationesque eorum a ducentibus factas; præsides dicunt malefactori : « An ista se sic habeant? Hoc acquiescente ac conftente, non statim euin ad par nam ducunt, sed examen ejus per plures dies insti- fuunt cum deliberatione et attentione ac nulla inqui- sitione. Et sic finale decretum et mortis senten- tiam ille qui proferre debet, manibus ad solem elevatis, coram omnibus testatur se purum a san- guine hominis. Isti tamen erant infideles et impii, solamque naturam magistram habebant. Vos autem cognoscentes Deum qui renes et corda scrutatur et cuncta opera nostra pernoscit, quanto magis cum multa inquisitione justum judicium ju- licare debetis? Domini enim est judicium, qui redditurus est unicuique secundum opera ejus. › Ideoque præclare monet et contestatur Salomon di · rens : • Audite et intelligite, qui multitudinem gubernatis; ›—‹ quoniam a Domino vobis data est potestas, et potentia venit ab Altissimo, qui discu- List opera vestra vestraque consilia perquiret; 4uoniam cum essetis ministri regni illius, non recte judicastis, nec custodistis legem, neque secundum voluntatem Dei ambulastis, horrende et cito imminebit vobis › examen, quoniam judicium durissimum his qui praesunt, fiet. Exiguo enim C conceditur misericordia ; potentes autem potenter tormenta patientur. » Et Dominus dicit : • Cui pa- sum datum est, parum requiretur ab eo; cui vero multum, multum etiam ab eo requiretur. » Magnus etiam Isidorus ait : ‹ Oportet negotio • rum judices acutissimos et circumspectissim nies esse ad intelligendum, examinandum et discernendum ; c Domini enim est judicium, aut oratorum peritiam et orationum persuasioneni prætermittentes, in ipsam consiliorum altitudinem penetrare valeant, eximdeque cum multa inquisi- tione multoque circuitu, non impetu præcipiti, sed et cum multa longanimitate et patientia venantes, D exhaurire veritatem. › Al Const. It. 52. Variæ lectiones et notæ. V. 1. V. 1. V. 1. thy ❤. E. V. 1. M. 1,2. • Const. II, : V. 1, Sup. vi, G. mil. V. 1, V. 1. Sap. v. 1, Sap. v, V. 1, 5. Sup. — col. • V. 1. V. 1. * add. * Luc. xit, 48. V. 1. III. 9. add. col. Ific iterum incidit V. 2. V. 2. om. M. V. Is. V. 9, propter simile initium omittens quæ intercedunt, Isidori verbis Giorgio adjuncta. V. 1. cod. " - - " (5) < Ὑμεῖς δὲ γινώσκοντες Θεὸν " τὸν ἐτά-

Ο. μὲν γὰρ τῶν ἀνθρώπων διὰ βραδύτητα νοῦ τοῦ δικαίου καλῶς οὐκ ἐφικνούνται· οἱ δὲ το δι' ὀξύτητα μὲν ἐφικνοῦνται, διὰ δὲ φιλοχρηματίαν καπηλεύουσι χρυσῷ προπίνοντες ει τὴν ψῆφον καὶ τὸν τῆς δικαιοσύνης ζυγὸν λήμματι παρασαλεύον- τες. Εἰσὶ δὲ " ἕτερο: 15, οἱ καὶ αἰδεῖ καὶ κολακεία καὶ φόβῳ εἰ καὶ φιλίᾳ ἢ ἔχθρα διαφθείροντες τοῦτο 18. Διὰ δὴ οὐ ταῦτα χρή ε τὸν κριτὴν συνετὸν εἶναι καὶ ἀδέκαστον καὶ χρημάτων καὶ αἰδοῦς καὶ κολακείας καὶ φόβου καὶ φιλίας καὶ ἔχθρας κρείτ- τονα· εἰ γὰρ ὁποτέρῳ τῶν τοιούτων παθῶν χει- ρωθείη, τὰ πάντα διαφθείρει καὶ ἀπόλλυσιν. Εἰ τοίνυν τὸ μὲν εὑρεῖν τὸ δίκαιον, ἔργον, τὸ δὲ μὴ διαφθείρειν οι εὑρόντας εργωδέστερον, οὐ δεῖ ἐπι ρίπτειν τινὰ ἑαυτὸν τῷ κρίνειν . " σώζεται, ὅταν τῇ μὲν αἰτίᾳ ἡ κρίσις, τῇ δὲ κρίσει ὁ ἔλεγχος, τῷ δὲ ἐλέγχῳ ἡ ψῆφος ή πρός (τήν) ποιότητα τοῦ ἁμαρτήματος [την] τιμωρίαν ὁρί ζούτα 30. ΡΠΤ'. Περὶ τοῦ ἁγίου Αθανασίου . Ο τοίνυν μέγας Αθανάσιος οὐ μόνον ὑπὸ τοῦ βασιλέως Κωνσταντίνου διὰ τὰς τῶν 'Αρειανῶν κακουργίας ἐξωρίσθη, αλλά γε καὶ ὑπὸ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ Κωνσταντίου καὶ διαδόχου τῆς βασι λείας αὐτοῦ· φησὶ γὰρ ὁ μέγας ει ᾿Αθανάσιος, γνούς πάλιν καὶ τὸν βασιλέα Κωνστάντιον τὰ τῶν ᾿Αρεια ναν κρατύνειν βουλόμενον, καὶ τοὺς ᾿Αρειανούς συσκευαζομένους ἀθέμιτα αὐτοῦ ἐς κατηγορεῖν ἐπὶ διεφθαρμένου δικαστηρίου, μηδενὶ θαρρήσας, αἰφνί- διον ἐν μεσαιτάτῃ * [νυκτὶ] ζητούμενος ", κατέφυγε πρός τινα παρθένον ἁγίαν, ἥτις ἐπὶ τῷ πράγματι ξενισθεῖσα δ ηπόρει τὴν ἄφιξιν. Ὁ δὲ μακάριος λέγει πρὸς αὐτήν· • Επιζητοῦμαι … παρὰ τῶν ᾿Αρειανῶν καὶ ἀθέμιτα λοιδορούμαι· ἵνα δὲ μὴ κἀγὼ δόξαν τ' ἀπενεγχόμενος εἰς τιμωρίαν έχε βάλω τοὺς τιμωρήσασθαί με βουλομένους, φυγεῖν ἐνεθυμήθην 69. ἀπεκάλυψεν οὖν μοι ὁ Θεὸς ταύτῃ τῇ νυκτὶ λέγων· « Παρ' οὐδενὶ σωθῆναι μέλλεις εἰ μὴ παρ' ἐκείνῃ νὰ τῇ παρθένῳ. » Καὶ γὰρ ἀεὶ τὰς κατ' αὐτοῦ γινώσκων ἐπιβουλὰς ἐκ θείας ἀποκαλύψεως δ θεοφόρος οὗτος ἀπεδίδρασκεν, ὅθεν ὡς γύητα καὶ φαρμακὸν αὐτὸν οἱ τῆς ἀληθείας ἐχθροὶ διέβαλλον σι. [[ οὖν παρθένος ἀπωσαμένη πάντι (1114) λογισμόν ὡς ἐκ Θεοῦ πεμφθέντα κατέκρυψεν αὐτὸν ἔτη ς Τῶν ἀ. οἱ μὲν διὰ β. νοῦ οὐκ ἐφικνούνται τοῦ δ. οἱ δὲ δι οξύτητα μὲν ἐφ. διά. του δ. οὐκ Μ. 2. τὸ οἱ δὲ ἐφ. προσπ. προτείνοντες και &τ. καὶ φ. ἢ ἐ. καὶ κολ. καὶ φόβῳ οι τοῦτον τὸν ζυγών?) του Χρὴ τοιγαροῦν τὸν κρ. καί Διά του τ χρὴ τὸν κρ. και Μ. 1.2. ἐπ. τῶν π. τούτων χ. τὸ πᾶν διαφθερεί · εἰ 18. οι διαφθεῖραι ευρόντες εὑρόντα Μ. 1.2 ἐπειδὰν εὑρεθῇ οὐ χρή Οι ε. τὸ κτ. ε. κρ. Μ. 1, 2. γοῦν 6. Μ. 1.2. ἔπηται? τάς 'Αρ. Μ. 1.2. Κ. καὶ διαδ. Κ. δ. Κ. δ. γεγονότος ά. Μ. 1,2. •1 ¿ αὐτῷ μέσως. Μ. 1,2. ζητούμενον πατριάρχης Ἐπεὶ ζ. σε άλογον ἀλόγου Ν. εἰ; ἁμαρτία, εμβάλω οι διέβαλον ν. 2. παρ' ἐκείνῳ καί Υ. 2. ἡ CHRONICON. (7) B - LIB. 1V. Nam ex hominibus alii propter tarditatem mentis justum non attingunt; alii vero per acumen attingunt, sed per cupiditatem negotiantur auro prodentes et justitiæ libram munere inflectentes. Sunt alii qui verecundia, blandimento, metu, amicitia vel inimicitia illud corrumpunt. Propterea judicem oportet esse prudentem, integrum, the- saurisque, reverentia, blandimento, timore, ami- citia et inimicitia superiorem : si enim illarum passionum alicui submittatur, omnia corrum- pit et perdit. Si ergo justum invenire difficile est, non autem corrumpi ab his qui inven- runt difficilius, non oportet aliquem a ju:licandum velocius sese accingere. Tunc igitur recta justitiæ regula servabitur, cum fiet causa judicium, judicio vero demonstratio, demonstratione autem sententia pœnam adversus auctorem delicti determinans. CLXXX VI. De sancto Athanasio. Magnus autem Athanasius, non tantum sub rege Constantino, se: et sub ipsius filio et successore in regno, Constantio, propter Arianorum calum- nias exsulavit. Sciens enim iterumn magnus Athanasius, Constantium regen res Arianou confirmare velle, et Arianos ad tribunal cor- ruptum inique contra ipsum calumniaturos, ne- mini confidens, subito media nocte conquisitus, C ad quamdam virgine: sanctam confugit, quæ de re conturbata adventus ipsius causam ignorabat. Beatus autem ait illi: Ab Arianis quæror, et in que vexor: ne vero gloriam ferens ex supplicio in manus volentium me perdere curram, fugere mente con- cepi. Revelavit autem mihi Deus hac nocte dicens : A nemine salvandus es nisi ab ista virgine. Et- enim continuas adversus semetipsum noscens in- sidias, ex divina revelatione, sanctus noster fu· git, undle tanquam incantatorem et veneficum ve ritatis hostes eum calumniabantur. Hæc igitur virgo, nullius rei ratione babi:a, tanquam ex Deo missum illu:n abscondit sex annis quandiu vixit Constantius. Ipsa sola pedes ejus lavare, D diligenter ministrare, necessaria procurare, libros commodare ac præstare perseverabat. Et totius Varia lecliones et not. - Is. III, : om. V. 2, M. 1,2 cod. 3. cod M. 1.2. ss add. cod. om. Is. * omn. Is. bis, om. V. 1. cod. Is. V. 1,2. Is. Cedl. 507.10-15 qui inde a § priora omiserat. Is. coll. Is. V. 1,2, Ged. Is. V. 1,2, Lemmina M. 2, quod in codice cum margine periit, n Gl. c. 466,4.6 cf. summarium epp. festivalium XXVIII. el historiam acephalam, februarii vel 9. V. 1, V. 2, då äying 'AO. V. 1,2 (M. 1,2?) V. 1,2. V. 1,2, V. i. a ll. V.1,2, M. 1,2. cod. V. 1, V. 1. * &:0. V. 2. om. V. 1. (8) Τότε γοῦν ὁ 38 ὀρθὸς ὄρος τῆς δικαιοσύνης 2. M. 1,2. 68 ἀπενέγκαμ. εἰς τιμωρ. ἐμβάλω cod. ἀπενέγκωμαι καὶ εἰς τὸ ἐμβαλῶ V. 2, Μ. 1,2, ἀπ.καὶ

Ο. μὲν γὰρ τῶν ἀνθρώπων διὰ βραδύτητα νοῦ τοῦ δικαίου καλῶς οὐκ ἐφικνούνται· οἱ δὲ το δι' ὀξύτητα μὲν ἐφικνοῦνται, διὰ δὲ φιλοχρηματίαν καπηλεύουσι χρυσῷ προπίνοντες ει τὴν ψῆφον καὶ τὸν τῆς δικαιοσύνης ζυγὸν λήμματι παρασαλεύον- τες. Εἰσὶ δὲ " ἕτερο: 15, οἱ καὶ αἰδεῖ καὶ κολακεία καὶ φόβῳ εἰ καὶ φιλίᾳ ἢ ἔχθρα διαφθείροντες τοῦτο 18. Διὰ δὴ οὐ ταῦτα χρή ε τὸν κριτὴν συνετὸν εἶναι καὶ ἀδέκαστον καὶ χρημάτων καὶ αἰδοῦς καὶ κολακείας καὶ φόβου καὶ φιλίας καὶ ἔχθρας κρείτ- τονα· εἰ γὰρ ὁποτέρῳ τῶν τοιούτων παθῶν χει- ρωθείη, τὰ πάντα διαφθείρει καὶ ἀπόλλυσιν. Εἰ τοίνυν τὸ μὲν εὑρεῖν τὸ δίκαιον, ἔργον, τὸ δὲ μὴ διαφθείρειν οι εὑρόντας εργωδέστερον, οὐ δεῖ ἐπι ρίπτειν τινὰ ἑαυτὸν τῷ κρίνειν . " σώζεται, ὅταν τῇ μὲν αἰτίᾳ ἡ κρίσις, τῇ δὲ κρίσει ὁ ἔλεγχος, τῷ δὲ ἐλέγχῳ ἡ ψῆφος ή πρός (τήν) ποιότητα τοῦ ἁμαρτήματος [την] τιμωρίαν ὁρί ζούτα 30. ΡΠΤ'. Περὶ τοῦ ἁγίου Αθανασίου . Ο τοίνυν μέγας Αθανάσιος οὐ μόνον ὑπὸ τοῦ βασιλέως Κωνσταντίνου διὰ τὰς τῶν 'Αρειανῶν κακουργίας ἐξωρίσθη, αλλά γε καὶ ὑπὸ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ Κωνσταντίου καὶ διαδόχου τῆς βασι λείας αὐτοῦ· φησὶ γὰρ ὁ μέγας ει ᾿Αθανάσιος, γνούς πάλιν καὶ τὸν βασιλέα Κωνστάντιον τὰ τῶν ᾿Αρεια ναν κρατύνειν βουλόμενον, καὶ τοὺς ᾿Αρειανούς συσκευαζομένους ἀθέμιτα αὐτοῦ ἐς κατηγορεῖν ἐπὶ διεφθαρμένου δικαστηρίου, μηδενὶ θαρρήσας, αἰφνί- διον ἐν μεσαιτάτῃ * [νυκτὶ] ζητούμενος ", κατέφυγε πρός τινα παρθένον ἁγίαν, ἥτις ἐπὶ τῷ πράγματι ξενισθεῖσα δ ηπόρει τὴν ἄφιξιν. Ὁ δὲ μακάριος λέγει πρὸς αὐτήν· • Επιζητοῦμαι … παρὰ τῶν ᾿Αρειανῶν καὶ ἀθέμιτα λοιδορούμαι· ἵνα δὲ μὴ κἀγὼ δόξαν τ' ἀπενεγχόμενος εἰς τιμωρίαν έχε βάλω τοὺς τιμωρήσασθαί με βουλομένους, φυγεῖν ἐνεθυμήθην 69. ἀπεκάλυψεν οὖν μοι ὁ Θεὸς ταύτῃ τῇ νυκτὶ λέγων· « Παρ' οὐδενὶ σωθῆναι μέλλεις εἰ μὴ παρ' ἐκείνῃ νὰ τῇ παρθένῳ. » Καὶ γὰρ ἀεὶ τὰς κατ' αὐτοῦ γινώσκων ἐπιβουλὰς ἐκ θείας ἀποκαλύψεως δ θεοφόρος οὗτος ἀπεδίδρασκεν, ὅθεν ὡς γύητα καὶ φαρμακὸν αὐτὸν οἱ τῆς ἀληθείας ἐχθροὶ διέβαλλον σι. [[ οὖν παρθένος ἀπωσαμένη πάντι (1114) λογισμόν ὡς ἐκ Θεοῦ πεμφθέντα κατέκρυψεν αὐτὸν ἔτη ς Τῶν ἀ. οἱ μὲν διὰ β. νοῦ οὐκ ἐφικνούνται τοῦ δ. οἱ δὲ δι οξύτητα μὲν ἐφ. διά. του δ. οὐκ Μ. 2. τὸ οἱ δὲ ἐφ. προσπ. προτείνοντες και &τ. καὶ φ. ἢ ἐ. καὶ κολ. καὶ φόβῳ οι τοῦτον τὸν ζυγών?) του Χρὴ τοιγαροῦν τὸν κρ. καί Διά του τ χρὴ τὸν κρ. και Μ. 1.2. ἐπ. τῶν π. τούτων χ. τὸ πᾶν διαφθερεί · εἰ 18. οι διαφθεῖραι ευρόντες εὑρόντα Μ. 1.2 ἐπειδὰν εὑρεθῇ οὐ χρή Οι ε. τὸ κτ. ε. κρ. Μ. 1, 2. γοῦν 6. Μ. 1.2. ἔπηται? τάς 'Αρ. Μ. 1.2. Κ. καὶ διαδ. Κ. δ. Κ. δ. γεγονότος ά. Μ. 1,2. •1 ¿ αὐτῷ μέσως. Μ. 1,2. ζητούμενον πατριάρχης Ἐπεὶ ζ. σε άλογον ἀλόγου Ν. εἰ; ἁμαρτία, εμβάλω οι διέβαλον ν. 2. παρ' ἐκείνῳ καί Υ. 2. ἡ CHRONICON. (7) B - LIB. 1V. Nam ex hominibus alii propter tarditatem mentis justum non attingunt; alii vero per acumen attingunt, sed per cupiditatem negotiantur auro prodentes et justitiæ libram munere inflectentes. Sunt alii qui verecundia, blandimento, metu, amicitia vel inimicitia illud corrumpunt. Propterea judicem oportet esse prudentem, integrum, the- saurisque, reverentia, blandimento, timore, ami- citia et inimicitia superiorem : si enim illarum passionum alicui submittatur, omnia corrum- pit et perdit. Si ergo justum invenire difficile est, non autem corrumpi ab his qui inven- runt difficilius, non oportet aliquem a ju:licandum velocius sese accingere. Tunc igitur recta justitiæ regula servabitur, cum fiet causa judicium, judicio vero demonstratio, demonstratione autem sententia pœnam adversus auctorem delicti determinans. CLXXX VI. De sancto Athanasio. Magnus autem Athanasius, non tantum sub rege Constantino, se: et sub ipsius filio et successore in regno, Constantio, propter Arianorum calum- nias exsulavit. Sciens enim iterumn magnus Athanasius, Constantium regen res Arianou confirmare velle, et Arianos ad tribunal cor- ruptum inique contra ipsum calumniaturos, ne- mini confidens, subito media nocte conquisitus, C ad quamdam virgine: sanctam confugit, quæ de re conturbata adventus ipsius causam ignorabat. Beatus autem ait illi: Ab Arianis quæror, et in que vexor: ne vero gloriam ferens ex supplicio in manus volentium me perdere curram, fugere mente con- cepi. Revelavit autem mihi Deus hac nocte dicens : A nemine salvandus es nisi ab ista virgine. Et- enim continuas adversus semetipsum noscens in- sidias, ex divina revelatione, sanctus noster fu· git, undle tanquam incantatorem et veneficum ve ritatis hostes eum calumniabantur. Hæc igitur virgo, nullius rei ratione babi:a, tanquam ex Deo missum illu:n abscondit sex annis quandiu vixit Constantius. Ipsa sola pedes ejus lavare, D diligenter ministrare, necessaria procurare, libros commodare ac præstare perseverabat. Et totius Varia lecliones et not. - Is. III, : om. V. 2, M. 1,2 cod. 3. cod M. 1.2. ss add. cod. om. Is. * omn. Is. bis, om. V. 1. cod. Is. V. 1,2. Is. Cedl. 507.10-15 qui inde a § priora omiserat. Is. coll. Is. V. 1,2, Ged. Is. V. 1,2, Lemmina M. 2, quod in codice cum margine periit, n Gl. c. 466,4.6 cf. summarium epp. festivalium XXVIII. el historiam acephalam, februarii vel 9. V. 1, V. 2, då äying 'AO. V. 1,2 (M. 1,2?) V. 1,2. V. 1,2, V. i. a ll. V.1,2, M. 1,2. cod. V. 1, V. 1. * &:0. V. 2. om. V. 1. (8) Τότε γοῦν ὁ 38 ὀρθὸς ὄρος τῆς δικαιοσύνης 2. M. 1,2. 68 ἀπενέγκαμ. εἰς τιμωρ. ἐμβάλω cod. ἀπενέγκωμαι καὶ εἰς τὸ ἐμβαλῶ V. 2, Μ. 1,2, ἀπ.καὶ

μέχρι τῆς Κωνσταντίου ζωής 11, Στις καὶ μόνη περ ρινίπτουσα οι τοὺς πόδας αὐτοῦ καὶ τὰ περιττώ ματα διακονοῦσα καὶ τὰς χρεία; αὐτῷ πάσας οἰκονομοῦσα καὶ βιβλία κιχρωμένη κ καὶ παρέχοντα διετέλεσε. Καὶ οὐδεὶς ἀνθρώπων Αλεξανδρείας πάσης ἐν τοῖς ἐξ ἔτεσιν ἔγνω ποῦ ἔστιν ὁ πατριάρχης. δάζοντος τὰ παρὰ Κωνσταντίου διαπραχθέντα ανα τρέπειν, τοὺς ἐξορισθέντας ἅπαντας ἀνεκαλέσατο, ὅπερ γνοὺς ὁ μέγας το Αθανάσιος καὶ ἐξελθὼν ἐκ τοῦ οἴκου τῆς παρθένου πάλιν ἐν δ' νυκτὶ πρὸς τὴν ἐκκλη σίαν παρεγένετο δ, δ, οἱ 'Αλεξανδρείς θεασάμενοι και τὸν Θεὸν δοξάσαντες, ὡς ἐκ νεκρῶν ἐδέξαντο, ζῶντα. Καὶ δὴ τοῖς γνησίοις αὐτοῦ φίλοις απελογήσατο λέγων « Τούτου χάριν πρὸς ὑμᾶς οὐ κατέφυγον, ὅπως εξαρχον το ὑμῶν εἰ καὶ ἀτάραχον ποιήσω τὴν ὑπη χώρησίν μου· διὸ πρὸς ἐκείνην ἀπῆλθον, πρὸς ἦν ὑποψίας ἀφορμὴν οὐδεὶς ἐλάμβανε, δύο σε μνηστευ σάμενος, την σωτηρίαν ἐκείνης, – ὠφέλησα γὰρ αὐτὴν σφόδρα, – καὶ τὴν ἐμὴν δόξαν. ο - - (3) Ο δέ γε Ἰουλιανὸς ἐπιτερπόμενος τοῖς εἰσ δώλοις αὖθις τὴν Ἐκκλησίαν ἑτάραττε, τὰ τῶν ε!- δώλων ἀνοίγων ἱερὰ καὶ θυσίας ἐπιτελῶν τῇ ἐν σ Κωνσταντινουπόλει Τύχῃ δημοσίᾳ ἐν τῇ βασιλικῇ, ἔνθα τῆς αὐτῆς κακῆς Τύχης τὸ ἄγαλμα ἵστατο 48. κἀντεῦθεν οἱ τῇ πλάνῃ τῶν εἰδώλων δεδουλωμένοι βουλὴν εἰσηγήσαντο πρὸς τὸν Ἰουλιανὸν ὡς οὐκ σε ἄλλως περιέσεσθαι τῶν Χριστιανῶν, εἰ μὴ ᾿Αθανα σίου ἀπαλλαγεῖεν "', ἅτε δὴ θεμελίου ὄντος τῆς κατ' αὐτῶν οἱ Ἐκκλησίας. Διὰ τοῦτο γοῦν πάλιν δικα στῶν κινήσεις, πάλιν λαοί, πάλιν στρατιῶται, πάλιν βουλαὶ καὶ δῆνοι ἐκμαινόμενοι καὶ ταρασσόμενο: ᾿Αθανάσιον ἀπαιτούμενοι. Διὸ δὲ πάλιν νύκτωρ ἀποδράσας τὸ καὶ περὶ τὸν Νεῖλον γενόμενος, μέλ λοντα ་་ εἰς πλοῖον εἰσέρχεσθαι παραστάντες οι γνήσιοι φίλοι μετὰ δακρύων πρὸς αὐτὸν ἔλεγον • Ποῦ πάλιν ἀναχωρεῖς τε, ὁ ποιμὴν ὁ καλὸς, καὶ [τίνι] καταλιμπάνεις ἡμᾶς, ὡς πρόβατα μὴ ἔχοντα ποιμένα "; » Πρὸς οὔς φησιν ὁ μέγας· Μή κλαίετε, τέκνα, μὴ κλαίετε· νε ίδιόν τε ἐστι φθινο πωρινόν οὗτος ὁ τάραχος, πρὸς ὀλίγον μὲν φαινόμε νος, ὀξίως δὲ διαλυόμενος· μὴ ῥαθυμεῖτε, τέκνα τάχιον ἐλεύσομαι πρὸς ὑμᾶς, Θεού θέλοντος Οπερ δὴ καὶ γέγονε. Μετὰ γὰρ ὀλίγον χρόνον, τῶν Ελλήνων ὁρώντων κορώνας " περιιπταμένας ἐπὶ τὸν ναὸν τοῦ Σεράπιδος ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ καὶ κρωζού σας το σφοδρῶς, ἔλεγον το οἱ Ἕλληνες ἐμπαικτικῶς πρὸς τὸν ἅγιον· . Εἰπὲ ἡμῖν, κακόγησε, τί κρώζου σιν αἱ κορώναι; ο Ο δὲ ἅγιος πρὸς αὐτού; • Α! κορώναι φωνοῦσι κρά, κρά· τὸ δὲ κρὰ τῇ « Α - σε ὁ ἅγιος * τελευτῆς ? 501. δε περιενίπτουσα περὶ αὐτὸν νίπτουσα ? ει κεχρ. ᾿Αθανάσιος παραγίνεται Μ. 1,2. ἐν ἀπολογεῖτο ἄορχον ὑμῖν? τα δι' τῇ Κ. π. Ν. Ι, τῇ Κωνσταντινουπόλεως Μ. 1,3. καθίδρυται ν. 1.2. καθίδρυτο Μ. 1.2. Η ὡς καλώς σ' ἀπαλλαγοῖεν Μ. 1,2. σε κατ' αὐτόν κατ' αὐτῷ ν. 2, κατ' αὐτοῦ Μ. 1,2 δεδουλωμένοι. και το ἀποδράν τος αὐτοῦ γενομένου Τ 1.2 (γενόμενον Μ. 1.2.) * μέλλοντ. μέλλοντες Μ. 1.2. περι- στάντες το αναχωρεί - καταλιμπάνει 1. 2. " κι ο καλός ποιμήν ὁ π. ο κ. Ν. 2, Μ. 1,2. νεφύδριον ? «Γ. νεφίδρυον Ν. 1, νέφειδον κελεύοντος Μ. 1,2. κρας. Μ. 1,2 το Ελ. π. αὐτὸν ἐμπ. ν. 1,2, Μ. 1,2. - GEORGI HAMARTOLI Alexanlris nullus homo per sex annos novit ubi A patriarcha legeret. Cum autem Julianus potestatem induisset, et ca que Constantius egerat, evertere conaretur, cull- ctos exsules revocavit. Hoc cognito, magnus Atha- nasius et ipse de domo virginis egrediens, rursum nocte venit ad ecclesiam, ubi Alexandrini mirantes et Deum laudantes, tanquam ex mortuis vivam cum receperunt. Et apud veros ami os sese excu- savit dicens: Ideo al vos non confugi, ut firmiter et jurejurando meum discessum affirmare possetis. Itaque ad illam abii, de qua nemo suspicionis lo- cum haberet, duo recordatus, illius salutein, ¡psi namque fui utilis valde, et meam fainam. - - B Julianus vero latatus idolis, denuo conturbavit Ecclesiam, idolorum templa reserans, et incensum Fortunæ, Constantinopoli, publice offerri præscri- bens in basilica, ubi ejusdem make Fortunæ si- mulacrum stabat. Exhine qui idolorum errore captivabantur, consilium Juliano suggesserunt, quasi non aliter possent Christiani superari, nisi liberarentur Athanasio, utpote illoruin Ecclesiæ fundamento. Hinc ergo rursum judicum agitationes', rursum populi, rursum milites, rursum consilia et multitudines com furore ac tumultu Athanasium requirentes. Propterea denuo nocte fugiens, ad C. Nilum venit; jamque navem conscendere paratum astantes veri amici cum lacrymis eum sic alloque- bantur : • Quo rursum discelis, o bone pastor, et cui relinquis nos, sicut oves non habentes pastorem ? » Quibus ait ille magnus: < Nolite flere, filii, nolite fere : nubes autumnalis est hæc turba : paulisper apparet; cito vero dissipabitur. Ne tor- peatis, filii ; breviter, Deo valente, ad vos redilo. » Quod etiam advenit. Post modicum enim tempus, cum Græci vidissent cornices super templum Sera- pidis Alexandriæ circumvolitantes crocitantesque valle, dixerit ironice ad sanctum : c Dic nobis, nequam senex, quid crocitant illae cornices? Sanctus autem ad cos: Cornices clamant era, era; hoc autem verbum (eras) in Ausonica lingua D diem posterum significat: unde cras videbitis Dei providentiam et nostram gloriam. Et postero nuntiatus est Apostate Juliani decessus. Rediit " • Varia lectiones et notæ. V. 1. V. 1,2, M. 1,2. V. 1. zỷ add. V. 1,2, M. 1,2. V. 1,2, M. 1,2. V. 1,2. coll. Ceil. 136, 4-9 ? Glyc. 466.6-12. Expulsus est Athanasius a philosopho Pythiodoro octo menses ante Juliani mortem (26 Junii 363) cf. summarium XXXV et historiam acephalam. V. 2, V. 2, M. 1,2. V. 2, V. 1. sed subjectum sunt o · ad l. V. 1,2. cod. V. 1,2, V. 1. V. 1, V. 2. V. 1,2, V. 1.2. bis, To. X. V. 1,2, M. 1,3. (2) Ἰουλιανοῦ δὲ τὸ κράτος περιθεμένου καὶ στου-

προσδεχόμενος ", καὶ πολλῆς ἐς ταραχῆς καὶ θορύ σουίων φωνή αύριον ἐστὶν, ὅθεν αὔριον ὄψεσθε Α τὴν τοῦ Θεοῦ πρόνοιαν καὶ τὴν ἡμετέραν δόξαν. Καὶ τῇ ἐπαύριον ηγγέλθη ὁ θάνατος τοῦ ἀποστάτου Ἰουλιανοῦ· ἐπανῆλθε γὰρ ἐκ Περσίδος νεκρὸς ἐβδε λυγμένος αι, μήτε ελεούμενος, μήτε οἰκτειρόμενος, ὡς δὲ πολλοῖς διαρρήδην ή φήμη, μήτε τῷ τάφῳ σου ἐπλήρωσε τους Ελληνας. (4) Τὸν μέντοι μέγαν ᾿Αθανάσιον οὐκ ἔλιπε ἐξ- ορία, καὶ φυγή σε καὶ βάσανος μικρόν γούν ανα πνεύσας ἐκ τούτου (1113) πάλιν σ' ὁ τοῦ Ουάλεντος ἐπέστη αὐτῷ πόλεμος, ὅθεν καὶ τοῦτον τροπωτάμε να; διὰ τῆς καλῆς φυγῆς, ὡς πληρωθῆναι μήνας δ τὴν φυγὴν αὐτῷ τοῦ βίου ὑπεξέρχεται, διαρ κέσας ἐπὶ τῆς ἱερωσύνης ἔτη μς' α', πολλὰ πρὸ θα νάτου οι εἰρηκώς ", μᾶλλον δὲ προγνωστικώς προ αγορεύσας Παύλῳ ", τῷ μετ᾿ αὐτὸν ἐπισκόπῳ, οἷα Β καὶ ὅσα παρὰ τῶν Ἀρειανῶν ὑποστήσεται. 96. ἀγώνων ", φυγῶν τε καὶ ἀποκρύψεων αναριθμή των ἀπολογούμενος, άκουσον οἷα γράφει κι ὁ μακάριος κ. • Εἰ γὰρ λοιδοροῦσι τοὺς κρυπτομένους ἀπὸ οι τῶν ζητούντων ἀνελεῖν καὶ διαβάλλουσι τοὺς φεύγοντας ἀπὸ τῶν διωκόντων, τί ποιήσωσιν ὁρῶντες τὸν μὲν Ἰακὼβ φεύγοντα τὸν ἀδελφὸν, τὸν δὲ Μωϋσῆν ἐν Μαδιάμ υποχωρήσαντα διὰ τὸν Φαραώ; Τί δὲ τοιαῦτα φλυαροῦντες ἀπολογήσονται τῷ Δαυΐδ ἀπο- διδράσκοντι τῷ ο Σκουλ καὶ κρυπτομένῳ τοῦτον ἐν τῷ ' σπηλαίῳ, ἀλλοιοῦντι δὲ τὸ πρόσωπον ἑαυτοῦ ἕως ἂν παρέλθῃ τὸν ᾿Αγχους ' καὶ τὴν ἐπι βουλὴν ἐκκλίνῃ ; Τί δ' ἂν εἴποιεν οἱ πάντα λέγοντες εὐχερῶς καὶ πάντα λίθον, κατὰ τὸ δὴ λεγόμενον, κινοῦντες, τὸν Ἠλίαν * τὸν μέγαν κρυπτόμενον τὸν ᾿Αχαάβ καὶ φεύγοντα διὰ τὰς ἀπειλὰς τῆς Μεζά- βελ; Καὶ μέντοι καὶ οἱ · υἱοὶ τῶν προφητῶν ζητού- μενο: τότε ἐκρύπτοντο ' λανθάνοντες ἐν τῷ σπη λαίῳ παρὰ τῷ ᾿Αβδιού Ποίαν οὖν καὶ πρὸς Ησαΐαν ἐπινοοῦσιν · ἀντίθεσιν παρακελευόμενοι ἕκαστον ὑπὲρ εὐσεβείας διωκόμενον κατὰ Θεοῦ συγ- χώρησιν λέγοντα 10. " . Αποκρύβηθι μικρὸν ὅσον ὅσον ἕως ἂν παρέλθη ἡ ὀργὴ Κυρίου. » Καὶ γὰρ οἱ μὲν εὐσεβῶς ζῶντες ἐν Χριστῷ, διωχθήσονται, ἀδίκως δηλονότι· οἱ δὲ ἄνομοι, δικαίως ἐκ προσώπου Κυ ρίου ἐκδιωχθήσονται 1, ' καὶ σπέρμα ἀσεβῶν ἐξυλοθρευθήσεται. » — Οὕτω δὲ καὶ οἱ τῆς χάριτος ν τρόφιμοι διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων ὑπανεχώρουν κρυπτόμενοι· καὶ ὁ μὲν Πέτρος ἐκ τῆς φυλακῆς ἀπο ΑΒ με καὶ Σύρων Ασσυρίων ν. 1. οι έκδιλ. Γ. 1, ἐκβελ. και Τῷ ἁγίῳ καὶ μακαρίῳ Αθανασίῳ Μ. 1.2. Ομως οὖν τὸν μακάριον καὶ ἅγιον 'Αθ. οὐδ' οὕτως καὶ φήμη Γ. 1. μ. γὰρ μ. οὖν Μ. 1.2, θεραπεύσας λ. 7. πληρωθείσης μησὶ δ' τῆς φυγῆς? φ. αὐτοῦ Μ. 1.2. — τὸν βίον Μ. 3. -- ὑπεξέρχεσθαι ν. 1. μη' Μ. 1,9. του οι αὐτοῦ προφητεύσας Μ. 1,2. • Πέτρῳ Μ. 1. διωγμών φάσκει Μ. 1.2. ν. 3. Μ. 1,2. μεταχ. Μ. 1,2. 3) τον Σ. Μ. 1.2. κρυπτόμενον Μ. 1.2. γ. 1. * τὸν ᾿Αβιμέλεχ πάντες Ν. 2, Μ. 1,2. τες διά κατεκρ. Γ. 1. * Αβδία Γ. 1,2, Μ. 1,2. λέγοντ. καὶ λέγοντι Μ. 1,2, λέγοντι καὶ λέγοντες Αν πρ. Κυρίω δ. Μ. 1,2. ή 6. Κυρίου παρέλθῃ Υ. 1, παρέλθοι οι υπό · ἐν σπ. Κ. ἀκούον ἐπινοήσουσιν ἐκδικηθή - 6:7 CHRONICON. - LIB. IV. miserationem nec questum excitans, et, sicut apud multos clara fama est, absque sepulcro maneus. Hoc magno timore multaque confusione gentiles re- Plevit. cnim ex Perside mortuus, horrorem, non auten qux et quanta ab Arianis passurus esset. Magnum tamen Athanasium non defecit exsi- lium, nec fuga, nec persecutio. Vix enim ex illo respiravit, cum denuo Valentis bellum ipsi exsur- rexit. Exinde coactus ad illustrem fugam, que nou minus quatuor mensibus duravit, e vita migravit, p^stquam in sacerdotio sex et quadraginta vixisset annos. Multa dixit ante mortem, aut potius pro- phetizans prædixit Paulo, episcopo successori, C De variis autem ipsius et diversis certaminibus, de fugis et latitationibus innumeris se justificans, audi quæ beatus scripsit : Si enim infamant eos qui se abscondunt a querentibus ipsos ad per- dendum, calumnianturque eos qui persecutores Γugiunt, quid agent videntes Jacob fugientem fratrem, et Moysen propter Pharaonem in Madian secedentem? Quid talia delirantes excusationis invenient David fugienti Saul, et illum in spelunca latenti, ac mutanti suum vultum, usque dum Achis præterivisset et insidias evasisset? Quid dicent illi qui cuncta facile loquuntur et omnem lapidem, uti dicitur, novent, cum magnus Elias pro- pier Achab latuerit et ob minas Jesabel fugerit ? Intereaque fii prophetarum conquisiti apud Abdiam in spelunca latitabant. Qualem porru responsionem excogitabunt adversus Isaiamn, quem - que propter pictatem afflictum ante Deum recedere sic monentem: Abscondere modicum ad mo- mentum donec pertranseat indignatio Domini, ▸ Etenim qui pie vivunt in Christo, persecutionem et ipsi, sane immerito, patiuntur; injusti autem merito a facie Domini expellentur, et semen im- piorum exterminabitur. Similiter et gratiæ discipuli propter metum Judæcorum secedebant absconsi. Ipse Petrus e custolia fugiens manus Herodis et exspectationem Judzorum evasit. Paulus autem ab D elhnarchia quæsitus, e muro in sporta demissus est et aufugit querentis furorem. Cum ergo Scriptura - - " Variæ lectiones et notæ. Glyc. V. 2. 86: add. V. 1. 0s adil. V. cf. summarium XXXVII et historiam acephalam. V. 2. V. 1. ** V. 1, V. 2, om. V. 2, M. 1,2. a 5. Oct. ad Jan. (Historia acephala); defunctus est Maii (summarium XLV). V. 1,2, M. 83° V. 1. add. V. 1,2, Al. 1,2. add. V. 1,2, M. 1,2. V. 1,2, V. 1., all. V. 1. V. 1,2, Apologia ad Const. 1. B' ed. Col. 1686. V. 2, V. 1,2, V. 1. Alli. sed cf. Sam. XXVI, 2. add. V. 4. Kal vioi V. 2, M. 1,2. V. 1,2, M. 1,2. cod. V, 2, V. 1. M. 1.2. V. 1, V. 2, 878tal. Ps. XXXVII, 28, T H. V. A. Isa. sxvi, 20. (5) Περὶ δὲ τῶν ἑαυτοῦ ποικίλων καὶ διαφόρων

προσδεχόμενος ", καὶ πολλῆς ἐς ταραχῆς καὶ θορύ σουίων φωνή αύριον ἐστὶν, ὅθεν αὔριον ὄψεσθε Α τὴν τοῦ Θεοῦ πρόνοιαν καὶ τὴν ἡμετέραν δόξαν. Καὶ τῇ ἐπαύριον ηγγέλθη ὁ θάνατος τοῦ ἀποστάτου Ἰουλιανοῦ· ἐπανῆλθε γὰρ ἐκ Περσίδος νεκρὸς ἐβδε λυγμένος αι, μήτε ελεούμενος, μήτε οἰκτειρόμενος, ὡς δὲ πολλοῖς διαρρήδην ή φήμη, μήτε τῷ τάφῳ σου ἐπλήρωσε τους Ελληνας. (4) Τὸν μέντοι μέγαν ᾿Αθανάσιον οὐκ ἔλιπε ἐξ- ορία, καὶ φυγή σε καὶ βάσανος μικρόν γούν ανα πνεύσας ἐκ τούτου (1113) πάλιν σ' ὁ τοῦ Ουάλεντος ἐπέστη αὐτῷ πόλεμος, ὅθεν καὶ τοῦτον τροπωτάμε να; διὰ τῆς καλῆς φυγῆς, ὡς πληρωθῆναι μήνας δ τὴν φυγὴν αὐτῷ τοῦ βίου ὑπεξέρχεται, διαρ κέσας ἐπὶ τῆς ἱερωσύνης ἔτη μς' α', πολλὰ πρὸ θα νάτου οι εἰρηκώς ", μᾶλλον δὲ προγνωστικώς προ αγορεύσας Παύλῳ ", τῷ μετ᾿ αὐτὸν ἐπισκόπῳ, οἷα Β καὶ ὅσα παρὰ τῶν Ἀρειανῶν ὑποστήσεται. 96. ἀγώνων ", φυγῶν τε καὶ ἀποκρύψεων αναριθμή των ἀπολογούμενος, άκουσον οἷα γράφει κι ὁ μακάριος κ. • Εἰ γὰρ λοιδοροῦσι τοὺς κρυπτομένους ἀπὸ οι τῶν ζητούντων ἀνελεῖν καὶ διαβάλλουσι τοὺς φεύγοντας ἀπὸ τῶν διωκόντων, τί ποιήσωσιν ὁρῶντες τὸν μὲν Ἰακὼβ φεύγοντα τὸν ἀδελφὸν, τὸν δὲ Μωϋσῆν ἐν Μαδιάμ υποχωρήσαντα διὰ τὸν Φαραώ; Τί δὲ τοιαῦτα φλυαροῦντες ἀπολογήσονται τῷ Δαυΐδ ἀπο- διδράσκοντι τῷ ο Σκουλ καὶ κρυπτομένῳ τοῦτον ἐν τῷ ' σπηλαίῳ, ἀλλοιοῦντι δὲ τὸ πρόσωπον ἑαυτοῦ ἕως ἂν παρέλθῃ τὸν ᾿Αγχους ' καὶ τὴν ἐπι βουλὴν ἐκκλίνῃ ; Τί δ' ἂν εἴποιεν οἱ πάντα λέγοντες εὐχερῶς καὶ πάντα λίθον, κατὰ τὸ δὴ λεγόμενον, κινοῦντες, τὸν Ἠλίαν * τὸν μέγαν κρυπτόμενον τὸν ᾿Αχαάβ καὶ φεύγοντα διὰ τὰς ἀπειλὰς τῆς Μεζά- βελ; Καὶ μέντοι καὶ οἱ · υἱοὶ τῶν προφητῶν ζητού- μενο: τότε ἐκρύπτοντο ' λανθάνοντες ἐν τῷ σπη λαίῳ παρὰ τῷ ᾿Αβδιού Ποίαν οὖν καὶ πρὸς Ησαΐαν ἐπινοοῦσιν · ἀντίθεσιν παρακελευόμενοι ἕκαστον ὑπὲρ εὐσεβείας διωκόμενον κατὰ Θεοῦ συγ- χώρησιν λέγοντα 10. " . Αποκρύβηθι μικρὸν ὅσον ὅσον ἕως ἂν παρέλθη ἡ ὀργὴ Κυρίου. » Καὶ γὰρ οἱ μὲν εὐσεβῶς ζῶντες ἐν Χριστῷ, διωχθήσονται, ἀδίκως δηλονότι· οἱ δὲ ἄνομοι, δικαίως ἐκ προσώπου Κυ ρίου ἐκδιωχθήσονται 1, ' καὶ σπέρμα ἀσεβῶν ἐξυλοθρευθήσεται. » — Οὕτω δὲ καὶ οἱ τῆς χάριτος ν τρόφιμοι διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων ὑπανεχώρουν κρυπτόμενοι· καὶ ὁ μὲν Πέτρος ἐκ τῆς φυλακῆς ἀπο ΑΒ με καὶ Σύρων Ασσυρίων ν. 1. οι έκδιλ. Γ. 1, ἐκβελ. και Τῷ ἁγίῳ καὶ μακαρίῳ Αθανασίῳ Μ. 1.2. Ομως οὖν τὸν μακάριον καὶ ἅγιον 'Αθ. οὐδ' οὕτως καὶ φήμη Γ. 1. μ. γὰρ μ. οὖν Μ. 1.2, θεραπεύσας λ. 7. πληρωθείσης μησὶ δ' τῆς φυγῆς? φ. αὐτοῦ Μ. 1.2. — τὸν βίον Μ. 3. -- ὑπεξέρχεσθαι ν. 1. μη' Μ. 1,9. του οι αὐτοῦ προφητεύσας Μ. 1,2. • Πέτρῳ Μ. 1. διωγμών φάσκει Μ. 1.2. ν. 3. Μ. 1,2. μεταχ. Μ. 1,2. 3) τον Σ. Μ. 1.2. κρυπτόμενον Μ. 1.2. γ. 1. * τὸν ᾿Αβιμέλεχ πάντες Ν. 2, Μ. 1,2. τες διά κατεκρ. Γ. 1. * Αβδία Γ. 1,2, Μ. 1,2. λέγοντ. καὶ λέγοντι Μ. 1,2, λέγοντι καὶ λέγοντες Αν πρ. Κυρίω δ. Μ. 1,2. ή 6. Κυρίου παρέλθῃ Υ. 1, παρέλθοι οι υπό · ἐν σπ. Κ. ἀκούον ἐπινοήσουσιν ἐκδικηθή - 6:7 CHRONICON. - LIB. IV. miserationem nec questum excitans, et, sicut apud multos clara fama est, absque sepulcro maneus. Hoc magno timore multaque confusione gentiles re- Plevit. cnim ex Perside mortuus, horrorem, non auten qux et quanta ab Arianis passurus esset. Magnum tamen Athanasium non defecit exsi- lium, nec fuga, nec persecutio. Vix enim ex illo respiravit, cum denuo Valentis bellum ipsi exsur- rexit. Exinde coactus ad illustrem fugam, que nou minus quatuor mensibus duravit, e vita migravit, p^stquam in sacerdotio sex et quadraginta vixisset annos. Multa dixit ante mortem, aut potius pro- phetizans prædixit Paulo, episcopo successori, C De variis autem ipsius et diversis certaminibus, de fugis et latitationibus innumeris se justificans, audi quæ beatus scripsit : Si enim infamant eos qui se abscondunt a querentibus ipsos ad per- dendum, calumnianturque eos qui persecutores Γugiunt, quid agent videntes Jacob fugientem fratrem, et Moysen propter Pharaonem in Madian secedentem? Quid talia delirantes excusationis invenient David fugienti Saul, et illum in spelunca latenti, ac mutanti suum vultum, usque dum Achis præterivisset et insidias evasisset? Quid dicent illi qui cuncta facile loquuntur et omnem lapidem, uti dicitur, novent, cum magnus Elias pro- pier Achab latuerit et ob minas Jesabel fugerit ? Intereaque fii prophetarum conquisiti apud Abdiam in spelunca latitabant. Qualem porru responsionem excogitabunt adversus Isaiamn, quem - que propter pictatem afflictum ante Deum recedere sic monentem: Abscondere modicum ad mo- mentum donec pertranseat indignatio Domini, ▸ Etenim qui pie vivunt in Christo, persecutionem et ipsi, sane immerito, patiuntur; injusti autem merito a facie Domini expellentur, et semen im- piorum exterminabitur. Similiter et gratiæ discipuli propter metum Judæcorum secedebant absconsi. Ipse Petrus e custolia fugiens manus Herodis et exspectationem Judzorum evasit. Paulus autem ab D elhnarchia quæsitus, e muro in sporta demissus est et aufugit querentis furorem. Cum ergo Scriptura - - " Variæ lectiones et notæ. Glyc. V. 2. 86: add. V. 1. 0s adil. V. cf. summarium XXXVII et historiam acephalam. V. 2. V. 1. ** V. 1, V. 2, om. V. 2, M. 1,2. a 5. Oct. ad Jan. (Historia acephala); defunctus est Maii (summarium XLV). V. 1,2, M. 83° V. 1. add. V. 1,2, Al. 1,2. add. V. 1,2, M. 1,2. V. 1,2, V. 1., all. V. 1. V. 1,2, Apologia ad Const. 1. B' ed. Col. 1686. V. 2, V. 1,2, V. 1. Alli. sed cf. Sam. XXVI, 2. add. V. 4. Kal vioi V. 2, M. 1,2. V. 1,2, M. 1,2. cod. V, 2, V. 1. M. 1.2. V. 1, V. 2, 878tal. Ps. XXXVII, 28, T H. V. A. Isa. sxvi, 20. (5) Περὶ δὲ τῶν ἑαυτοῦ ποικίλων καὶ διαφόρων

Α δράσας " εξέφυγε τὰς χεῖρας Ηρώδου καὶ τέ; προσδοκίας τῶν Ἰουδαίων. Ὁ δὲ " Παῦλος ἐν Δι- μασκῷ παρὰ τοῦ ἐθνάρχου ζητούμενος, ἀπὸ τοῦ τείχους ἐν σαργάνῃ κεχάλαστα: καὶ διέφυγε ο τοῦ ζητοῦντος τὴν μανίαν. Τῆς τοίνυν Γραφῆς τοιαῦτα λεγούσης περὶ τῶν ἁγίων, ποίαν ἄρα προ φασιν τῆς ἑαυτῶν προπετείας καὶ περὶ τῆς Γραφῶν ἀγνοίας ἐξευρεῖν οἱ φιλοσκώπται δυνή το ται; — ο Έν μὲν γὰρ τῷ νόμῳ πρόταξις ἦν ἀφο ρισθῆναι πόλεις φυγαδευτηρίους ὑπὲρ τοὺς ζη- τουμένους εἰς θάνατον "1 ὅπως δήποτε δύνασθαι διασώζεσθαι· ἐπ᾿ ἐσχάτων δὲ παραγενόμενος ὁ πάν και τῷ Μωσε χρηματίσας ἐκεῖνα εν Θεός Λόγος αὖθις ἐντολὴν δίδωσι λέγων • Οταν διώχωσιν ὑμᾶς ἐκ τῆς πόλεως ταύτης, φεύγετε εἰς ἑτέραν ο καίει — « Τότε οἱ ἐν τῇ Ἰουδαίᾳ φευγέτωσαν εἰς δι τὰ ὄρη, καὶ ὁ ἐπὶ ” τοῦ δώματος, μή καταβήτω ἆρα! τι ἐκ τῆς οἰκίας αὐτοῦ 16, καὶ ὁ ἐν τῷ ἀγρῷ μὴ ἐπιστραφέτω δ' ἄραι τὰ ἱμάτια αὐτοῦ. — « Διὰ τοῦτο καὶ ἡ Θεός Λόγος ἄνθρωπος γενόμενος κατηξίωσε ζητούμενος, ὡς ἡμεῖς, κρυβῆναι καὶ πάλιν διωκόμενο; [φεύγειν] καὶ τὴν ἐπιβουλὴν ἐκκλίναι “, τῶν ἐναντίων, ἡμᾶς διδάσκων μὴ ἐπιρ ρίπτειν ἑαυτοὺς εἰς κινδύνους. • Διὰ δὴ τοῦτο καὶ οἱ θεῖοι μάρτυρες ἐν τοῖς διωγμοῖς διωκόμενο: μὲν ἔφευγον, εύρι(112)σκόμενοι δὲ ἐμαρτύρουν. • " • (6) 'Αλλ' εἴποι σε δ' ἄν τις Ο μέγας καὶ ἀποστολικής Διονύσιος φησίν « Οὐκ ἔστι δίκαιον ὁσίους ἄνδρας “ ἐν ἀβοηθήτους ὑπὸ τῶν φαύλων ἐκτρυχομένου; · ο πρὸς δ, ρητέον· Οσοι μὲν ἀγα- πῶσιν, οὓς φησιν ἁγίους, τὰ ἐπὶ γῆς ὑπὸ τῶν προς ύλων σε ζηλούμενα, τοῦ θείου πάντως ἐκπεπτώκα- σιν ἔρωτος 48· οὐκ οἶδ' ὅπως ὅσιοι κληθήσονται μηδὲ, εἴ τις ἐπιχειροίη τοῦτο ποιεῖν δ, ἐὰν ἀβας λασθ. ἀδικοῦντες τὰ ὄντως ἐραστὰ καὶ θεῖα τοῖς ἀξηλώτοις καὶ ἀνεράστοις ὑπ' αὐτῶν οὐκ εὐαγῶς [παρευδοκι μούμενα· εἰ δὲ τῶν ὄντως ὄντων ἐρῶσιν, εὐφραίνε- σθαι χρὴ τοὺς τινων] εφιεμένους, ἡνίκα τῶν ἐφετῶν τυγχάνουσιν· ἢ τὸ οὐκ ἐν τούτῳ μᾶλλον πλησιάζουσε ταῖς εὐαγγελικαῖς ἀρεταῖς, ὅταν, ὡς δυνατόν, ἀφο ἔσει τῶν θείων ἀναχωροῦσι τῆς δι τῶν ὑλικῶν προ παθείας, ἐγυμνασμένοι σε πρὸς τοῦτο λίαν ἀνδριο κῶς ἐν ταῖς ὑπὲρ τοῦ καλοῦ περιστάσεσιν· ὥστε οὖν ἀληθὲς κι εἰπεῖν, ὅτι τοῦτο μᾶλλον ἐστι τῆς θείας δικαιοσύνης ἴδιον τὸ μὴ θέλγειν καὶ ἀπολλύειν οι τῶν ἀρίστων τὴν ἀριστότητα ταῖς τῶν ὑλικῶν δόσεσι, της προπο αποδράς σαργάνω το χεχάσ κι ἐξεφ· τοῦ ζ. τὰς χεῖρας γρ. τοῖς πᾶσι καταλ. Μ. 1,2. ἐξ. δυν. τῶν και ἦν ἐκταγῆναι καὶ π. φυγαδευ τηρίων τοῦ ὑ. τ. ζ. υ. τῶν ζητουμένων Μ. 1,273. τοῖς ζητουμένοις ἐν ἐπὶ δὲ συντελείᾳ τῶν αἰώνων παρ, αὐτὸς ὁ τῷ Μ. λαλήσα; λ. του πρατρὸς πάλιν ἐ. ταύτην δ. λ. ό. δὲ δ. ἐν τῇ πόλει ταύτῃ τὴ ἐκεῖνος ἐκεῖνα λ. Μ. 1.2. οι χχιν, 18. ἐπί καταιβάτω ά. τα Οι επιστρεψάτω ὀπίσω αὐτό; ὁ θεῖος ? ὁ λ. δι' ἡμᾶς γ. α. κατ. Αικ. ἐκρύβη Μ. 1.2. ἐκκλίναι ἐκκλίνων Α : Ταῦτα καὶ οἱ μακάριοι μ. ἐν τ. κατὰ καιροὺς δ' ἐφύλαττον καὶ δ. μὲν ἐφ. κτλ. - δή οιη. εἴπῃ φησίν Μ. 1,2, Διον. οὐκ ἐ. δικαιοσύνη Μ. 1.2. &. προσήλων Ν. 2, Μ. 1.2. ἐν. καὶ οὐκ οἶδ' ἐρ. καὶ οἶδ' ὁσιώτατα Μ. 1,2, κληθεῖεν κι ἀναχωροῦσι τοῖς τῶν ὑ. δόσεσι τοίνυν δὲ εἴ τι; Μ. 1,2. σε ποιεῖν ἀναβοηθήτους Μ. 1.2. - +3 ม GEORGII HAMARTOLI - " dle sanctis talia loquitur, qualem excusationem suæ temeritatis et Scripturarum ignorantiæ cavil- fatores isti reperire poterunt? In lege enim præ- scriptum fuerat reservari refug¡i civitates in gra- tiam eorum qui requirebantur ad mortem, ut ibi salutem invenire valerent. Novissime vero veniens qui olim hæc Moysi dirtitarat Deus Verbum rursus præscriptum dedit dicens: • Cum persequentur vos in una civitate, fugite in alium. . Et : • Tunc qui în Judæa, fugiant ad montes, et qui super do- mum, non descendat tollere aliquid de domo sua ; et qui in agro, non revertatur tollere vestimenta sua. lileoque Deus Verbum, homo factus, circum- spexit quæsitus, ut nos, latebras ; et rursus perse- cutionem passus, fugiendum et insidias devitandum sibi esse inimicorum existimavit, monens nos ne in B pericula temere nos conjiciamus. Propterea divini martyres in persecutionibus quarsiti fugiebant, sed reperti martyrium patiebantur. › ' Verum aliquis dicat: Magnus et apostolicus Dionysius ait : «Non æquum est sanctos homi- nes auxilio destitutos ab iniquis opprimi.» Ad quein dicendum Quicunque, ex eis qui sancti dicun- tur, diligunt ea quæ super terram a carnalibus quæruntur, ex amore divino prorsus defecerunt. Nescio quomodo sancti dicerentur qui injuste se C habent ad ea quæ vere amabilia et divina sunt, cum hæc ab ipsis non viriliter rebus abjectis et contemptis præponuntur. Si vero quæ substantia - lia sunt ament, lætandum est ipsis quærentibus, si res desideratas obtineant: nisi in hoc magis pro- pinquant evangelicis virtutibus, cum, quantum possibile, divinorum desiderio, carnalium amore liberantur, ad hoc valde viriliter in omnibus quæ bonum respiciunt, sese exercentes. Unde verum est dicere, quod illud divinæ justitiæ magis pṛo- prium est, nec mulcere nec remittere optimorum virtutem carnalium donis, neque, quis hoc facere tentet, relinquere destitutos auxilio, sed eos in D cod. Variæ lectiones et notæ. coul. $3 V. 1,2, M. 1,2. xx! & II. Ath. D. V. 1. All. າ V. 2, Ath. add. V. 1,2, M. 1,2. ss add. V. 1. All. Ath. V. 1. V. 2. Αth. 3. Αth. V. 2, post V. 1. ss Matth. x, Matth. V. 1. Ath. xal om. Ath. " "¿x cod. V. 1,2, M. 1,2. V. 1,2, M. 1.2. * Atl. All. V. 1,2, M. 1,2. - add. Ath. all. Ath. V. 1, cod. V. 2. cod. Ath. cod. V. 1. V. 2. ald. cod. a prima manu. V. 1,2, e quibus v. 2, 9. post repetit. V. 1,2, M. 1.2. ¿. w; ɛi µév V. 1,2, M. 1,2. V. 1, V. 2. ' ǎv V. 1,2, M. 1,2. ɛi cod., of M. 1,2. V. 9, sed. cf. Odyss. XXII, 23. την add. Ath. 270. οι έγγυμναζόμενοι Γ. Σ. Μ. 1,2. κι ἀληθῶς V. 1, άληθ. cul. * ἀπολύειν V. 2. Μ. 1.9. μή

Α δράσας " εξέφυγε τὰς χεῖρας Ηρώδου καὶ τέ; προσδοκίας τῶν Ἰουδαίων. Ὁ δὲ " Παῦλος ἐν Δι- μασκῷ παρὰ τοῦ ἐθνάρχου ζητούμενος, ἀπὸ τοῦ τείχους ἐν σαργάνῃ κεχάλαστα: καὶ διέφυγε ο τοῦ ζητοῦντος τὴν μανίαν. Τῆς τοίνυν Γραφῆς τοιαῦτα λεγούσης περὶ τῶν ἁγίων, ποίαν ἄρα προ φασιν τῆς ἑαυτῶν προπετείας καὶ περὶ τῆς Γραφῶν ἀγνοίας ἐξευρεῖν οἱ φιλοσκώπται δυνή το ται; — ο Έν μὲν γὰρ τῷ νόμῳ πρόταξις ἦν ἀφο ρισθῆναι πόλεις φυγαδευτηρίους ὑπὲρ τοὺς ζη- τουμένους εἰς θάνατον "1 ὅπως δήποτε δύνασθαι διασώζεσθαι· ἐπ᾿ ἐσχάτων δὲ παραγενόμενος ὁ πάν και τῷ Μωσε χρηματίσας ἐκεῖνα εν Θεός Λόγος αὖθις ἐντολὴν δίδωσι λέγων • Οταν διώχωσιν ὑμᾶς ἐκ τῆς πόλεως ταύτης, φεύγετε εἰς ἑτέραν ο καίει — « Τότε οἱ ἐν τῇ Ἰουδαίᾳ φευγέτωσαν εἰς δι τὰ ὄρη, καὶ ὁ ἐπὶ ” τοῦ δώματος, μή καταβήτω ἆρα! τι ἐκ τῆς οἰκίας αὐτοῦ 16, καὶ ὁ ἐν τῷ ἀγρῷ μὴ ἐπιστραφέτω δ' ἄραι τὰ ἱμάτια αὐτοῦ. — « Διὰ τοῦτο καὶ ἡ Θεός Λόγος ἄνθρωπος γενόμενος κατηξίωσε ζητούμενος, ὡς ἡμεῖς, κρυβῆναι καὶ πάλιν διωκόμενο; [φεύγειν] καὶ τὴν ἐπιβουλὴν ἐκκλίναι “, τῶν ἐναντίων, ἡμᾶς διδάσκων μὴ ἐπιρ ρίπτειν ἑαυτοὺς εἰς κινδύνους. • Διὰ δὴ τοῦτο καὶ οἱ θεῖοι μάρτυρες ἐν τοῖς διωγμοῖς διωκόμενο: μὲν ἔφευγον, εύρι(112)σκόμενοι δὲ ἐμαρτύρουν. • " • (6) 'Αλλ' εἴποι σε δ' ἄν τις Ο μέγας καὶ ἀποστολικής Διονύσιος φησίν « Οὐκ ἔστι δίκαιον ὁσίους ἄνδρας “ ἐν ἀβοηθήτους ὑπὸ τῶν φαύλων ἐκτρυχομένου; · ο πρὸς δ, ρητέον· Οσοι μὲν ἀγα- πῶσιν, οὓς φησιν ἁγίους, τὰ ἐπὶ γῆς ὑπὸ τῶν προς ύλων σε ζηλούμενα, τοῦ θείου πάντως ἐκπεπτώκα- σιν ἔρωτος 48· οὐκ οἶδ' ὅπως ὅσιοι κληθήσονται μηδὲ, εἴ τις ἐπιχειροίη τοῦτο ποιεῖν δ, ἐὰν ἀβας λασθ. ἀδικοῦντες τὰ ὄντως ἐραστὰ καὶ θεῖα τοῖς ἀξηλώτοις καὶ ἀνεράστοις ὑπ' αὐτῶν οὐκ εὐαγῶς [παρευδοκι μούμενα· εἰ δὲ τῶν ὄντως ὄντων ἐρῶσιν, εὐφραίνε- σθαι χρὴ τοὺς τινων] εφιεμένους, ἡνίκα τῶν ἐφετῶν τυγχάνουσιν· ἢ τὸ οὐκ ἐν τούτῳ μᾶλλον πλησιάζουσε ταῖς εὐαγγελικαῖς ἀρεταῖς, ὅταν, ὡς δυνατόν, ἀφο ἔσει τῶν θείων ἀναχωροῦσι τῆς δι τῶν ὑλικῶν προ παθείας, ἐγυμνασμένοι σε πρὸς τοῦτο λίαν ἀνδριο κῶς ἐν ταῖς ὑπὲρ τοῦ καλοῦ περιστάσεσιν· ὥστε οὖν ἀληθὲς κι εἰπεῖν, ὅτι τοῦτο μᾶλλον ἐστι τῆς θείας δικαιοσύνης ἴδιον τὸ μὴ θέλγειν καὶ ἀπολλύειν οι τῶν ἀρίστων τὴν ἀριστότητα ταῖς τῶν ὑλικῶν δόσεσι, της προπο αποδράς σαργάνω το χεχάσ κι ἐξεφ· τοῦ ζ. τὰς χεῖρας γρ. τοῖς πᾶσι καταλ. Μ. 1,2. ἐξ. δυν. τῶν και ἦν ἐκταγῆναι καὶ π. φυγαδευ τηρίων τοῦ ὑ. τ. ζ. υ. τῶν ζητουμένων Μ. 1,273. τοῖς ζητουμένοις ἐν ἐπὶ δὲ συντελείᾳ τῶν αἰώνων παρ, αὐτὸς ὁ τῷ Μ. λαλήσα; λ. του πρατρὸς πάλιν ἐ. ταύτην δ. λ. ό. δὲ δ. ἐν τῇ πόλει ταύτῃ τὴ ἐκεῖνος ἐκεῖνα λ. Μ. 1.2. οι χχιν, 18. ἐπί καταιβάτω ά. τα Οι επιστρεψάτω ὀπίσω αὐτό; ὁ θεῖος ? ὁ λ. δι' ἡμᾶς γ. α. κατ. Αικ. ἐκρύβη Μ. 1.2. ἐκκλίναι ἐκκλίνων Α : Ταῦτα καὶ οἱ μακάριοι μ. ἐν τ. κατὰ καιροὺς δ' ἐφύλαττον καὶ δ. μὲν ἐφ. κτλ. - δή οιη. εἴπῃ φησίν Μ. 1,2, Διον. οὐκ ἐ. δικαιοσύνη Μ. 1.2. &. προσήλων Ν. 2, Μ. 1.2. ἐν. καὶ οὐκ οἶδ' ἐρ. καὶ οἶδ' ὁσιώτατα Μ. 1,2, κληθεῖεν κι ἀναχωροῦσι τοῖς τῶν ὑ. δόσεσι τοίνυν δὲ εἴ τι; Μ. 1,2. σε ποιεῖν ἀναβοηθήτους Μ. 1.2. - +3 ม GEORGII HAMARTOLI - " dle sanctis talia loquitur, qualem excusationem suæ temeritatis et Scripturarum ignorantiæ cavil- fatores isti reperire poterunt? In lege enim præ- scriptum fuerat reservari refug¡i civitates in gra- tiam eorum qui requirebantur ad mortem, ut ibi salutem invenire valerent. Novissime vero veniens qui olim hæc Moysi dirtitarat Deus Verbum rursus præscriptum dedit dicens: • Cum persequentur vos in una civitate, fugite in alium. . Et : • Tunc qui în Judæa, fugiant ad montes, et qui super do- mum, non descendat tollere aliquid de domo sua ; et qui in agro, non revertatur tollere vestimenta sua. lileoque Deus Verbum, homo factus, circum- spexit quæsitus, ut nos, latebras ; et rursus perse- cutionem passus, fugiendum et insidias devitandum sibi esse inimicorum existimavit, monens nos ne in B pericula temere nos conjiciamus. Propterea divini martyres in persecutionibus quarsiti fugiebant, sed reperti martyrium patiebantur. › ' Verum aliquis dicat: Magnus et apostolicus Dionysius ait : «Non æquum est sanctos homi- nes auxilio destitutos ab iniquis opprimi.» Ad quein dicendum Quicunque, ex eis qui sancti dicun- tur, diligunt ea quæ super terram a carnalibus quæruntur, ex amore divino prorsus defecerunt. Nescio quomodo sancti dicerentur qui injuste se C habent ad ea quæ vere amabilia et divina sunt, cum hæc ab ipsis non viriliter rebus abjectis et contemptis præponuntur. Si vero quæ substantia - lia sunt ament, lætandum est ipsis quærentibus, si res desideratas obtineant: nisi in hoc magis pro- pinquant evangelicis virtutibus, cum, quantum possibile, divinorum desiderio, carnalium amore liberantur, ad hoc valde viriliter in omnibus quæ bonum respiciunt, sese exercentes. Unde verum est dicere, quod illud divinæ justitiæ magis pṛo- prium est, nec mulcere nec remittere optimorum virtutem carnalium donis, neque, quis hoc facere tentet, relinquere destitutos auxilio, sed eos in D cod. Variæ lectiones et notæ. coul. $3 V. 1,2, M. 1,2. xx! & II. Ath. D. V. 1. All. າ V. 2, Ath. add. V. 1,2, M. 1,2. ss add. V. 1. All. Ath. V. 1. V. 2. Αth. 3. Αth. V. 2, post V. 1. ss Matth. x, Matth. V. 1. Ath. xal om. Ath. " "¿x cod. V. 1,2, M. 1,2. V. 1,2, M. 1.2. * Atl. All. V. 1,2, M. 1,2. - add. Ath. all. Ath. V. 1, cod. V. 2. cod. Ath. cod. V. 1. V. 2. ald. cod. a prima manu. V. 1,2, e quibus v. 2, 9. post repetit. V. 1,2, M. 1.2. ¿. w; ɛi µév V. 1,2, M. 1,2. V. 1, V. 2. ' ǎv V. 1,2, M. 1,2. ɛi cod., of M. 1,2. V. 9, sed. cf. Odyss. XXII, 23. την add. Ath. 270. οι έγγυμναζόμενοι Γ. Σ. Μ. 1,2. κι ἀληθῶς V. 1, άληθ. cul. * ἀπολύειν V. 2. Μ. 1.9. μή

θήτους, ἀλλ' ἐνιδρύειν αὐτοὺς κ' ἐν τῇ καλῇ καὶ ἡ ἀμειλίχτῳ στάσει καὶ ἀπονέμειν αὐτοῖς τοιούτοις οὖσι τὰ κατ' ἀξίαν. * (7) Κωνσταντίνου δὲ τοῦ Μεγάλου ὑπὸ Ελλήνων φιλοσόφων ὀνειδισθέντος εἰς τὸ Βυζάντιον, ὡς οὐ πράττοι καλῶς παρὰ τὰ ἔθη τῶν παρὰ Ρωμαίοις βασιλευσάντων διαγενόμενος σε, ἀλλὰ νεωτερίζων σε τὴν θρησκείαν μεταθέμενος, ἔδοξεν σε Ένα τῶν φιλοσόφων διαλεχθῆναι ᾿Αλεξάνδρῳ τῷ κ Βυζαντίου περὶ τῆς πίστεως 48. Λέγων δὲ ἄπειρος ῶν ὁ ᾿Αλέξανδρος, ἀλλὰ θεῖος ὢν 6, ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς διαλέξεω; εἶπε τῷ διαλεκτικῷ φιλοσόφῳ· « Εν ὀνό ματα Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ μου ἐπιτάττω σοι σιωπᾶν καὶ μὴ φθέγγεσθαι. ο ᾿Αμα δὲ τῷ λόγῳ ἐφ:μώθη καὶ διέμεινεν ἄλαλος σ ΡΠΖ'. Περὶ τοῦ ἁγίου Αντωνίου 68. ΤΟ Ἐν * τοῖς χρόνοις αὐτοῦ ᾿Αντώνιος ὁ μέγας ἦν ἐν πολλαῖς τὸ ἀρεταῖς καὶ τι μεγάλαις διαπρέπων 11. καὶ ἀκουστὸς τὰ ἐγένετο τῷ βασιλεῖ, καὶ γράφει αὐτῷ παρακλητικὴν ἐπιστολὴν, [του] σκυλλῆναι το αὐτὸν έως Κωνσταντινουπόλεως, ὅπως τῶν εὐχῶν αὐτοῦ ἀπολαύσῃ. Ὁ δὲ ἅγιος το γενόμενος ἐν πολλή φροντίδι λέγει τῷ μαθητῇ αὐτοῦ Παύλῳ · • Τί λέγεις, τέκνον, ἀπέρχομαι πρὸς τὸν βασιλέα κατὰ τὴν παράκλησιν αὐτοῦ; › Ο δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· Ἐὰν ἀπέλθῃς, Αντώνιος ὑπάρχεις· ἐὰν δὲ μὴ ἀπέλθῃς, ἀββᾶς 'Αντώνιος. » Καὶ ὁ ἅγιος ἔφη· . Οὐκοῦν διὰ τῆς δόξης ταύτης, ἐὰν μὴ λέγω- μαι ἀββᾶς ", ὄντως οὐκ ἀπέρχομαι. » Καὶ τε τοῦτο μαθὼν ὁ διακριτικώτατος βασιλεύς, ὠφελήθη μάλ- λον εἰς τὸ μέτριον καὶ ἀφιλόδοξον του "ο (2) Περὶ οὗ καὶ ὁ μέγας ᾿Αθανάσιος ἔφη· • Εφθασε και μέχρι βασιλέων ἡ ἐνάρετος οι πολιτεία Αντωνίου· καὶ ἐς μαθόντες Κωνσταντῖνος ὁ μέγας, καὶ Κωνστάντιος και Κώνστας οἱ Αύγουστοι, ἔγρα φον αὐτῷ ὡς πατρὶ καὶ ἠξίουν ἀντιγραφάς * (1123) παρ' αὐτοῦ δέχεσθαι · ἀλλ᾽ οὔτε γράμματα δεχό- μενος λόγον τινὸς ἢ φροντίδα ἐποιεῖτο· οὔτε μήν, ὡς οἱ πολλοὶ, ἐπὶ ταῖς ἐπιστολαῖς ἐγεγήθει. "Οτε σ' αὐτούς Μ. 1.2. Οὗτος ὁ μέγας βασιλεὺς ὑπὸ φ. Ε. ὀνειδιζόμενος ὡς νεοτερίζων τὴν 0. ἕνα τῶν φ. αὐτῶν παρέστησε δ. Α. τῷ ἐπισκόπω. Ὁ δὲ Α. θεῖος μὲν ἦν ἀνὴρ, λ. δὲ ἀπὸ ὡς οὖν εἶδε τὸν φιλόσοφον γλωσσαλγούντα ἔφη· ἐπ. σοι ἐν ὁ. Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ ἀληθινοῦ θ. ἡμῶν σ. καὶ μὴ φ. καὶ ἅμα τῷ λ. ἐφ. καὶ γέγονεν ἀλ. πράττει το ἔθνη Γ. 1, Μ. 1. σε διαγιν. ν. 1,2, διάγων? σε νεωτερίζοι ? σε έδοξαν ἐπισκόπῳ ἐκ Οὗτος ὁ ᾿Αλέξανδρος πατριάρχης ἦν πρὸς τὸ τέλος του μεγάλου Κων σταντίνου Ἐφ' οὗ ἦν ἐπίσκοπος Α. δς πειρασθείς τιν τῶν φιλοσόφων εἰπὼν ἐν 6. Ἰησοῦ Χριστοῦ φιμώθητι καὶ ἅμα τῷ λόγῳ διεμ. άλο σε τὰ δὲ ἄλλα θ. ἐν Λέγεται δὲ καὶ τοῦτο περὶ τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου, ὅτι μέλλων κτίσαι τὴν πόλιν και ὀφείλων (ὀφείλ. πῆξαι τὰ θεμέλια καὶ καταμετρῆσαι, πεζὸς ἐξῆλθε μετὰ τῶν μεγιστάνων αὐτοῦ καὶ ἐλθὼν εἰς τὸν φόρον, εἶπον αὐτῷ οἱ ἄρχοντε; · « Ποίησον τέλος τοῦ τείχους. · Ἐκεῖνος δὲ ἔφη· • Ούκ, ἕως οὗ στῇ ὁ προαγωγός μου ἐκεῖσε πληρώσω. » "Αγγελον γὰρ ἑώρα προαγαγόντα. Απελθὼν δὲ μέχρι του ἐξακιονίου πεζός μετὰ πάσης τῆς συγκλήτου, ἐκεῖσε ὁρᾷ τὸν ἄγγελον τὴν ῥομφαίαν αὐτοῦ πήξαντα, δη- λούντα (δηλοῦντος ἕω; ἐκεῖσε στῆσαι αὐτόν. Καὶ δὴ τοῦτο πεποίηκεν. Εφ᾽ ὧν χρόνων καὶ ὁ ἅγιος Α. ἐν Εφ᾽ ἂν χρόνον καὶ 'Α. ἐν Το καὶ μ. δ. Υ. 2, Μ. 1,2, μεγάλ. τα κατορθώμασιν το ἀκουστέν. (άκουστο. σκυλὴναι μὴ σκύλλου. ἑαυτόν Ο δὲ μακάριος τοῦ ἁγίου γέροντος ή τ. Α. φήμη γάρ ἀντιγραφ. του, ἀντίγραφα Μ. 1,2. δέξασθαι Μ. 1,2. ες δ. περὶ πολλοῦ τ. λόγου ἐπ. ν. 1,2, 1,2, ὡς π. Μ. 2. - CHRONICON. LIB. IV. 04:2 pulchro solidoque statu stabilire, ipsisque sic se B habentibus ea quæ justa sunt tribuere. Cum autem Magnus Constantinus a Græcis philo- sophis apud Byzantium exprobraretur, quod mores patrios more Romano vivendo spreverit et novam religionem asportaret, expedire credidit unum ex philosophis cum Alexandro, Byzantii episcopo, di- sputationem habere de.fide. Alexander autem dia- lecticæ expers, sed divinus, in die disputationis dialectico philosopho ait : « In nomine Jesu Chri- sti, Dei mei, impero tibi ut sileas nullamque vocem emittas. › Simul autem ac dixit, loquela ille amis- sa, mutus remansit. CLXXXVII. De sancto Antonio. Regnante Constantino Antonius magnus multis magnisque virtutibus elucebat. Ejus fama pervenit ad regem, qui scripsit ei litteras, quibus ipsum exhortaretur ut Constantinopolim veniret ubi pre- cibus ejus frui cupiebat. Sanctus autem multa cura sollicitus discipulo suo Paulo ait: Quid di cis, fili, numquid adibo regem cum obsequio ? › Ille vero respondens : • Si abeas, inquit, Antonius es; si autem non abeas, abbas Antonius. Dixit- que sanctus : • Ergo si propter hane gloriam non dicerer abbas, vere non egrediar. » Cum hoc audiisset rex sagacissimus, modestior ac modera- tior evasit. De eo quoque magnus Athanasius ait : c Per- venit ad reges usque præstantissima Antonii con- versatio. Cum audivissent enim Constantinus Ma- gnus, et Curistantius et Constans Augusti, scripse- runt ad eum et ab eo responsa expostularunt. Sed litterarum ita acceptarum minimam rationem aut curam habebat : neque, sicut multi, de talibus epistolis gaudebat. Cum igitur litteras acciperet, Varia lectiones et nota. • V. 2, Cel. 498,18-499,1 : (ut cod.) cool. et V. 2, M. 1,2. V. 1. add. V. 1. Leo : 326-540. cf. Symn. Ms. Ven. 53. Leo P. V. 1. cod.) cod.) Haec un textu codicis sunt, sed cum in nullo alio inveniantur, e margine irrepsisse videntur. Rubrica læc M. 2, in colice evanuit. • V. 1. V. 2, M. 1,2. cod. xal om. V. 1,2, M. 1,2. add. cod. cod.) cod. V. 1. cf. Luc. v, V. 2. ** V. 1. " àбõä V. 2, M. 1,2. diá add. V. 2, M. 1,2. add. V. 1,2, M. 1,2. Vita 497, A : 'E. dì µ. V. 2, 'E. 6à xa: µ. M. 1,2. Ath. add. V. 1. V. 1,2,

θήτους, ἀλλ' ἐνιδρύειν αὐτοὺς κ' ἐν τῇ καλῇ καὶ ἡ ἀμειλίχτῳ στάσει καὶ ἀπονέμειν αὐτοῖς τοιούτοις οὖσι τὰ κατ' ἀξίαν. * (7) Κωνσταντίνου δὲ τοῦ Μεγάλου ὑπὸ Ελλήνων φιλοσόφων ὀνειδισθέντος εἰς τὸ Βυζάντιον, ὡς οὐ πράττοι καλῶς παρὰ τὰ ἔθη τῶν παρὰ Ρωμαίοις βασιλευσάντων διαγενόμενος σε, ἀλλὰ νεωτερίζων σε τὴν θρησκείαν μεταθέμενος, ἔδοξεν σε Ένα τῶν φιλοσόφων διαλεχθῆναι ᾿Αλεξάνδρῳ τῷ κ Βυζαντίου περὶ τῆς πίστεως 48. Λέγων δὲ ἄπειρος ῶν ὁ ᾿Αλέξανδρος, ἀλλὰ θεῖος ὢν 6, ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς διαλέξεω; εἶπε τῷ διαλεκτικῷ φιλοσόφῳ· « Εν ὀνό ματα Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ μου ἐπιτάττω σοι σιωπᾶν καὶ μὴ φθέγγεσθαι. ο ᾿Αμα δὲ τῷ λόγῳ ἐφ:μώθη καὶ διέμεινεν ἄλαλος σ ΡΠΖ'. Περὶ τοῦ ἁγίου Αντωνίου 68. ΤΟ Ἐν * τοῖς χρόνοις αὐτοῦ ᾿Αντώνιος ὁ μέγας ἦν ἐν πολλαῖς τὸ ἀρεταῖς καὶ τι μεγάλαις διαπρέπων 11. καὶ ἀκουστὸς τὰ ἐγένετο τῷ βασιλεῖ, καὶ γράφει αὐτῷ παρακλητικὴν ἐπιστολὴν, [του] σκυλλῆναι το αὐτὸν έως Κωνσταντινουπόλεως, ὅπως τῶν εὐχῶν αὐτοῦ ἀπολαύσῃ. Ὁ δὲ ἅγιος το γενόμενος ἐν πολλή φροντίδι λέγει τῷ μαθητῇ αὐτοῦ Παύλῳ · • Τί λέγεις, τέκνον, ἀπέρχομαι πρὸς τὸν βασιλέα κατὰ τὴν παράκλησιν αὐτοῦ; › Ο δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· Ἐὰν ἀπέλθῃς, Αντώνιος ὑπάρχεις· ἐὰν δὲ μὴ ἀπέλθῃς, ἀββᾶς 'Αντώνιος. » Καὶ ὁ ἅγιος ἔφη· . Οὐκοῦν διὰ τῆς δόξης ταύτης, ἐὰν μὴ λέγω- μαι ἀββᾶς ", ὄντως οὐκ ἀπέρχομαι. » Καὶ τε τοῦτο μαθὼν ὁ διακριτικώτατος βασιλεύς, ὠφελήθη μάλ- λον εἰς τὸ μέτριον καὶ ἀφιλόδοξον του "ο (2) Περὶ οὗ καὶ ὁ μέγας ᾿Αθανάσιος ἔφη· • Εφθασε και μέχρι βασιλέων ἡ ἐνάρετος οι πολιτεία Αντωνίου· καὶ ἐς μαθόντες Κωνσταντῖνος ὁ μέγας, καὶ Κωνστάντιος και Κώνστας οἱ Αύγουστοι, ἔγρα φον αὐτῷ ὡς πατρὶ καὶ ἠξίουν ἀντιγραφάς * (1123) παρ' αὐτοῦ δέχεσθαι · ἀλλ᾽ οὔτε γράμματα δεχό- μενος λόγον τινὸς ἢ φροντίδα ἐποιεῖτο· οὔτε μήν, ὡς οἱ πολλοὶ, ἐπὶ ταῖς ἐπιστολαῖς ἐγεγήθει. "Οτε σ' αὐτούς Μ. 1.2. Οὗτος ὁ μέγας βασιλεὺς ὑπὸ φ. Ε. ὀνειδιζόμενος ὡς νεοτερίζων τὴν 0. ἕνα τῶν φ. αὐτῶν παρέστησε δ. Α. τῷ ἐπισκόπω. Ὁ δὲ Α. θεῖος μὲν ἦν ἀνὴρ, λ. δὲ ἀπὸ ὡς οὖν εἶδε τὸν φιλόσοφον γλωσσαλγούντα ἔφη· ἐπ. σοι ἐν ὁ. Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ ἀληθινοῦ θ. ἡμῶν σ. καὶ μὴ φ. καὶ ἅμα τῷ λ. ἐφ. καὶ γέγονεν ἀλ. πράττει το ἔθνη Γ. 1, Μ. 1. σε διαγιν. ν. 1,2, διάγων? σε νεωτερίζοι ? σε έδοξαν ἐπισκόπῳ ἐκ Οὗτος ὁ ᾿Αλέξανδρος πατριάρχης ἦν πρὸς τὸ τέλος του μεγάλου Κων σταντίνου Ἐφ' οὗ ἦν ἐπίσκοπος Α. δς πειρασθείς τιν τῶν φιλοσόφων εἰπὼν ἐν 6. Ἰησοῦ Χριστοῦ φιμώθητι καὶ ἅμα τῷ λόγῳ διεμ. άλο σε τὰ δὲ ἄλλα θ. ἐν Λέγεται δὲ καὶ τοῦτο περὶ τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου, ὅτι μέλλων κτίσαι τὴν πόλιν και ὀφείλων (ὀφείλ. πῆξαι τὰ θεμέλια καὶ καταμετρῆσαι, πεζὸς ἐξῆλθε μετὰ τῶν μεγιστάνων αὐτοῦ καὶ ἐλθὼν εἰς τὸν φόρον, εἶπον αὐτῷ οἱ ἄρχοντε; · « Ποίησον τέλος τοῦ τείχους. · Ἐκεῖνος δὲ ἔφη· • Ούκ, ἕως οὗ στῇ ὁ προαγωγός μου ἐκεῖσε πληρώσω. » "Αγγελον γὰρ ἑώρα προαγαγόντα. Απελθὼν δὲ μέχρι του ἐξακιονίου πεζός μετὰ πάσης τῆς συγκλήτου, ἐκεῖσε ὁρᾷ τὸν ἄγγελον τὴν ῥομφαίαν αὐτοῦ πήξαντα, δη- λούντα (δηλοῦντος ἕω; ἐκεῖσε στῆσαι αὐτόν. Καὶ δὴ τοῦτο πεποίηκεν. Εφ᾽ ὧν χρόνων καὶ ὁ ἅγιος Α. ἐν Εφ᾽ ἂν χρόνον καὶ 'Α. ἐν Το καὶ μ. δ. Υ. 2, Μ. 1,2, μεγάλ. τα κατορθώμασιν το ἀκουστέν. (άκουστο. σκυλὴναι μὴ σκύλλου. ἑαυτόν Ο δὲ μακάριος τοῦ ἁγίου γέροντος ή τ. Α. φήμη γάρ ἀντιγραφ. του, ἀντίγραφα Μ. 1,2. δέξασθαι Μ. 1,2. ες δ. περὶ πολλοῦ τ. λόγου ἐπ. ν. 1,2, 1,2, ὡς π. Μ. 2. - CHRONICON. LIB. IV. 04:2 pulchro solidoque statu stabilire, ipsisque sic se B habentibus ea quæ justa sunt tribuere. Cum autem Magnus Constantinus a Græcis philo- sophis apud Byzantium exprobraretur, quod mores patrios more Romano vivendo spreverit et novam religionem asportaret, expedire credidit unum ex philosophis cum Alexandro, Byzantii episcopo, di- sputationem habere de.fide. Alexander autem dia- lecticæ expers, sed divinus, in die disputationis dialectico philosopho ait : « In nomine Jesu Chri- sti, Dei mei, impero tibi ut sileas nullamque vocem emittas. › Simul autem ac dixit, loquela ille amis- sa, mutus remansit. CLXXXVII. De sancto Antonio. Regnante Constantino Antonius magnus multis magnisque virtutibus elucebat. Ejus fama pervenit ad regem, qui scripsit ei litteras, quibus ipsum exhortaretur ut Constantinopolim veniret ubi pre- cibus ejus frui cupiebat. Sanctus autem multa cura sollicitus discipulo suo Paulo ait: Quid di cis, fili, numquid adibo regem cum obsequio ? › Ille vero respondens : • Si abeas, inquit, Antonius es; si autem non abeas, abbas Antonius. Dixit- que sanctus : • Ergo si propter hane gloriam non dicerer abbas, vere non egrediar. » Cum hoc audiisset rex sagacissimus, modestior ac modera- tior evasit. De eo quoque magnus Athanasius ait : c Per- venit ad reges usque præstantissima Antonii con- versatio. Cum audivissent enim Constantinus Ma- gnus, et Curistantius et Constans Augusti, scripse- runt ad eum et ab eo responsa expostularunt. Sed litterarum ita acceptarum minimam rationem aut curam habebat : neque, sicut multi, de talibus epistolis gaudebat. Cum igitur litteras acciperet, Varia lectiones et nota. • V. 2, Cel. 498,18-499,1 : (ut cod.) cool. et V. 2, M. 1,2. V. 1. add. V. 1. Leo : 326-540. cf. Symn. Ms. Ven. 53. Leo P. V. 1. cod.) cod.) Haec un textu codicis sunt, sed cum in nullo alio inveniantur, e margine irrepsisse videntur. Rubrica læc M. 2, in colice evanuit. • V. 1. V. 2, M. 1,2. cod. xal om. V. 1,2, M. 1,2. add. cod. cod.) cod. V. 1. cf. Luc. v, V. 2. ** V. 1. " àбõä V. 2, M. 1,2. diá add. V. 2, M. 1,2. add. V. 1,2, M. 1,2. Vita 497, A : 'E. dì µ. V. 2, 'E. 6à xa: µ. M. 1,2. Ath. add. V. 1. V. 1,2,

Νe Λ οὖν ἐκομίζετο αὐτῷ οὐ γράμματα, ἐκάλει οι τοὺς Β " μοναχοὺς καὶ ἔλεγε· . Μη θαυμάζετε, εἰ βασιλεύς γράφει πρὸς ἡμᾶς· ἄνθρωπος γάρ ἐστι καὶ αὐτδ;, ἀλλὰ θαυμάζετε, ὅτι ὁ Θεὸς τὸν νόμον ἔγραψε και διὰ τοῦ ἰδίου Υἱοῦ ἐλάλησεν ἡμῖν. » Βουλομένου οὖν αὐτοῦ μὴ δέχεσθαι τὰς ἐπιστολὰς, ἐκωλύθη παρὰ τῶν μοναχῶν λεγόντων αὐτῷ, ὅτι Χριστιανοί εἰσιν οἱ βασιλεῖς, καὶ μὴ ὡς ἀποῤῥιφέντες θα σκαν δαλισθῶσιν. Ἐπέτρεπεν οὖν ἀναγινώσκεσθαι τὰς ἐπιστολὰς καὶ ἀντέγραφεν ἀποδεχόμενος αὐτοὺς, ὅτι τὸν Χριστὸν προσκυνοῦσι, συνεβούλευε δὲ τὰ πρὸς σωτηρίαν καὶ μὴ μεγάλα οι τὰ παρόντα ἡγεῖσθαι, ἀλλὰ μνημονεύειν ἀεὶ τοῦ θανάτου καὶ τῆς μελλού σης κρίσεως καὶ ἀνταποδόσεως καὶ εἰδέναι μόνον τ Θεὸν ἀληθινὸν, βασιλέα αἰώνιον· φιλανθρώπους τε εἶναι αὐτοὺς] ἠξίου καὶ τοῦ δικαίου φροντίζειν καὶ τῶν πτωχῶν ὡς μέλλοντας περὶ τῆς ἀρχῆς αὐτῶν δοῦναι λόγον τῷ Θεῷ· ἅπερ εἱ βασιλεῖς δεχό μενοι λίαν έχαιρον ν ἐπὶ τῇ παραινέσει τοῦ δικαίου. (3) Τοῦ οὖν θείου Κωνσταντίνου βασιλεύσαντος ἐν Ρώμῃ ἔτη ιβ' καὶ ἐν Κωνσταντινουπόλει ἔτη κ καὶ ἐν οι προαστείῳ τινὶ βασιλικῷ Νικομηδείας όλβο τον χρόνον ἀρρωστήσας ἐτελεύτησε, καταλιπών κληρονόμους τῆς βασιλείας αὐτοῦ τοὺς γ' παῖδας αὐτοῦ, Κώνσταν 3, Κωνστάντιον καὶ Κωνσταντίνου τὸν νεώτερον ', καταλείψας καὶ μίαν θυγατέρα όλο ματι Ελένην ', γαμετήν γενομένην ο Ἰουλιανοῦ τοῦ Παραβάτου, ἣν ἔσχεν ἐκ Φαύστη, ἀνεψιάς, θυσ γατρός * Ερκουλίου 4. και τα Διδ. ἐκάλ. εκάλεσε Λιβ. σε ὅτι Θεός αὐτοῦ Υἱοῦ Μ. 1,2. οι παραδ. οι εκωλύθησαν Μ. 1,2? να ἀπορισθέντες ἀπορηθέντες Ι. δέ π. οι μεγάλως ? μεγάλο του. μ. τὸν Θεὸν ἀλ. μ. ἀλ. Θεόν Ο μοναχός ᾿Αλέξανδρος ἐν τῇ διὰ τὴν τοῦ τιμίου σταυροῦ εὕρεσιν ἱστορίᾳ λέγει μὲν ἐν Νικομηδείᾳ τελευ τῆσαι τηνικαῦτα δὲ καὶ βαπτισθῆναι. καὶ ἐν Νικομηδείᾳ τελευτήσαντος ξεʹ, οἱ τρεῖς υἱο: αὐτοῦ ἐκράτησαν τῶν Ῥωμαίων άρρωστήσαντος? (άρῥωστή και Μ. 1.2. Κωνσταντ. καὶ Κωνστάντιον του. καί τὴν καὶ Κωνσταντίαν έ ν. 2, Μ. 1,2. Ο Ηρώδης καὶ Ιππόλυτος χρονογράφοι ἱστοροῦσιν, ὅτι αὐτὴ ἡ Φαύστα ἔτεκεν υἱὸν ὀνόματι γενομ. Μ. 1.2. · ἀν. Έ. Κρισπέντιον (Κρίσπον ὃν αὐτὴ ἡ μήτηρ διέβαλεν ὡς ἐρασθέντα αὐτῆς, ὅ καὶ μαθών ὁ μέγας Κωνσταντῖνος ἀπεκεφάλισεν αὐτόν· ὕστερον δὲ μαθὼν συκοφαντίσασαν τὸν παῖδα αὐτῆς, βαλανείον ἐκπυρώσας, ἔσωθεν αὐτὴν κατέκαυσεν. Τὸν δὲ υἱὸν αὐτῆς ἀκρίτως ἀποτμηθέντα διὰ τὴν ὑποψίαν εν εἴπαμεν, ἡ μήτηρ τοῦ μεγάλου βασιλέω, Ελένη, μὴ φέρουσα τὴν τοῦ νέου ανα μεσιν ἤδη τῆς τοῦ Καίσαρος ἀξιωθέντα (ἀξιωθέντες τιμῆς, ἡδονέσχει ἐπὶ τῇ ἀκρίτῳ ἀποφάσει. Ο δὲ μέγας Κωνσταντίνος μεγά λως λυπηθεὶς καὶ μετανοήσας ἔκλαυσεν ἐπ' αὐτὸν ἡμέρας μ' καὶ νύκτας, μὴ λευσάμενος τῷ σώματι μηδὲ ἀνακλιθεὶς ἐπὶ κοί ης· ἐποίησε δὲ στήλην αὐτοῦ ἐξ αργύρου καθαρού, βάψας αὐτὴν ἐκ χρυσίου πλείστου, τὴν δὲ κεφαλὴν μόνην ἐκ χρυσίου, γράφουσαν ἐν τῷ μετώπῳ· « Ήδικημένος υιός μου ταύτην στήλην μετανοίας λαβεῖν (λαθών ελιπάρει τὸν Θεὸν ὑπὲρ ὧν ἐπλημμέλησα. » Τούτῳ τῷ ἔτει (κ') καὶ Κρίσπος ὁ υἱὸς Κωνσταντίνου Χριστιανὸς ἐκοιμήθη ει 519,22 : ἡ μήτηρ αὐτοῦ Ε. πρὸ ἐψ' ετῶν τῆς αὐτοῦ τελευτῆς ἀποθανούσα καὶ γυνὴ αὐτοῦ Φ.) Ετελεύτησε δὲ ἐν Νικομηδείᾳ ἐτῶν ξεʹ, καὶ τὸ σῶμα αὐτοῦ ἐν λάρνακι χρυσή (πορφυρα οἱ στρατιῶται ἐνθέντες ἐποίησαν κοπετόν μέγαν. Καταλαβὼν δὲ Κωνστάντιος ὁ τῆς Εψας βασιλεὺς καὶ ἀνακομίσας τὸ τίμιον λείψανον καὶ βασιλικῶς κηδεύσας τὸν πατέρα, ἐφ' ὑψηλῇ ἀπέθετο τῇ τῶν ᾿Αγίων Αποστόλων ἐκκλησίᾳ, ἔνθα ἀπετέθη καὶ ἡ μήτηρ αὐτοῦ Ἑλένη. Ἐπὶ τοῦτο γὰρ καὶ Κωνστάντιος ᾠκοδόμησεν ἐκεῖ τὴν ἐκκλησίαν εἰς τὸ θάπτεσθαι τοὺς βασιλεῖς καὶ ἱερεῖ, ὅπως μὴ ἔσωνται μακρὰν τῶν ἀποστολικών λειψάνων. Εγένετο δὲ ἡ ἡμέρα τῆς κοιμήσεω; αὐτοῦ Μαΐου και Οὗτος καὶ τὰ λείψανα τῶν ἁγίων ἀποστόλων κατέθηκεν. Εἶτα κατὰ Περσών κινήσας από Νικομηδείας, πεδίοις θερμοῖς παραγίνεται καὶ κακωθεὶς ἐκεῖθέν τε δι' Ελενοπόλεως ἐν τῷ λ. ἐλθὼν, που ρετοῦ λάθρου κατασχόντος αὐτὸν, ετ. οὗ τὸ λείψανον ἀπεκομίσθη εἰς τοὺς Ἁγίους Αποστόλους καὶ ἐτέθη εἰς τὸ παρ' αὐτοῦ κτισθὲν ἡρίον. Λέγουσι δὲ τὸν μέγαν Κωνσταντῖνον δολοφονηθήναι ὑπὸ Δαλματίου ἀδελφοῦ αὐτοῦ, τοῦ καὶ ᾿Αναβαλλιανοῦ ἐκ Θεοδώρας γεννηθέντος, φάρμακον αὐτῷ δηλητήρ ον ἐκχεομένου, διὰ τὸ κρατῆσαι αὐτὸν τῆς βασιλείας, ἀλλὰ τῆς ἐλπίοο; [εστερήθη, κτλ. διάφορον Δόξα δὲ κατέσχε τελευτήσαι μὲν τὸν μέγαν Κ. φαρμάκῳ δηλητηρίῳ ἐπιβουλῇ τῶν ἀδελφῶν, διὸ καὶ αὐτὸν δι' αὐτογράφου ἐπισκήψαι την παιδί ενδικῆσαί τε καὶ φυλάξασθαι τοὺς ἀνελόντας αὐτὸν θείους. GEORGI HAMARTOI.I C&S vocabat monachos et dicebat : « miremini si res ad nos scribit: homo enim et ipse est; miremini autem quod Deus legem scripsit, et per proprium Filium nobis locutus est. Cum igitur nollet epi- stolas recipere, impeditus est a monachis qui dixe- runt ei reges esse Christianos et recusatione non esse scandalizandos. Permisit ergo prælegi litteras, et in rescripto laudabat eos quod Christum ǝdora- rent; hortabatur autem ut quæ salutem spectant et non præsentia magni facerent, semperque mor- tis, faturi judicii et remunerationis meminissent, atque unum esse Deum verum Regem æternum, bene scirent. Monebat autem illos ut essent elemen- tes et justi pauperumque curam haberent, quasi de sua gubernatione Deo rationem reddituri. Quæ cum Augusti acciperent, de exhortatione viri justi B valde lutabantur. Postquam igitur divinus Constantinus regnavisset Romæ duodecim annos, et Constantinopoli viginti annos, et in quodam regio Nicomediae suburbio aliquod tempus ægrotavisset, mortuus est, relin- quens sui regni heredes tres fl.ios, Constantem, Constantium et Constantinum; relinquebat etiam u nam filiam nomine Helenam, Juliani Aposta- Le uxorem, quam habuerat ex consobrina Fau- sta, Herculi filia. Variæ lectiones et notæ. cod. V. 1,2. • 18. V. 1. V. 2. V. V. 2. V. 1, V. 2. M. 1,2. Glyc. 466.13 : V. 1. " cod.) * add. V. add. M. 1,2 . add. V. 3. V. - Glye. 461,12-151, cod.) cod.) (Holes et Hippolytus, exen- pla similis facinoris, in scriptores mutati? In Parastasibus p. 3, 4, notantur Herodotus et Hippo.ytus chronographi in eodem regno; cl. Cel. 497,22: Len, Ced. 519,10-520,4) (cl. Syui. Ms. Ven. 3. : Deest h. 1. integra plagula excisa, cum quaternio sequens septem tantum plagulas et quidem tres in prima medietate contineat; in hac plagala inveniebatur disquisitio de Trinitate, que Ged. 507,10-510,10 legitur. Caput vero abruptum vix mediam sequentis paginae partem implebat; el. Ced. 820,4 :

Νe Λ οὖν ἐκομίζετο αὐτῷ οὐ γράμματα, ἐκάλει οι τοὺς Β " μοναχοὺς καὶ ἔλεγε· . Μη θαυμάζετε, εἰ βασιλεύς γράφει πρὸς ἡμᾶς· ἄνθρωπος γάρ ἐστι καὶ αὐτδ;, ἀλλὰ θαυμάζετε, ὅτι ὁ Θεὸς τὸν νόμον ἔγραψε και διὰ τοῦ ἰδίου Υἱοῦ ἐλάλησεν ἡμῖν. » Βουλομένου οὖν αὐτοῦ μὴ δέχεσθαι τὰς ἐπιστολὰς, ἐκωλύθη παρὰ τῶν μοναχῶν λεγόντων αὐτῷ, ὅτι Χριστιανοί εἰσιν οἱ βασιλεῖς, καὶ μὴ ὡς ἀποῤῥιφέντες θα σκαν δαλισθῶσιν. Ἐπέτρεπεν οὖν ἀναγινώσκεσθαι τὰς ἐπιστολὰς καὶ ἀντέγραφεν ἀποδεχόμενος αὐτοὺς, ὅτι τὸν Χριστὸν προσκυνοῦσι, συνεβούλευε δὲ τὰ πρὸς σωτηρίαν καὶ μὴ μεγάλα οι τὰ παρόντα ἡγεῖσθαι, ἀλλὰ μνημονεύειν ἀεὶ τοῦ θανάτου καὶ τῆς μελλού σης κρίσεως καὶ ἀνταποδόσεως καὶ εἰδέναι μόνον τ Θεὸν ἀληθινὸν, βασιλέα αἰώνιον· φιλανθρώπους τε εἶναι αὐτοὺς] ἠξίου καὶ τοῦ δικαίου φροντίζειν καὶ τῶν πτωχῶν ὡς μέλλοντας περὶ τῆς ἀρχῆς αὐτῶν δοῦναι λόγον τῷ Θεῷ· ἅπερ εἱ βασιλεῖς δεχό μενοι λίαν έχαιρον ν ἐπὶ τῇ παραινέσει τοῦ δικαίου. (3) Τοῦ οὖν θείου Κωνσταντίνου βασιλεύσαντος ἐν Ρώμῃ ἔτη ιβ' καὶ ἐν Κωνσταντινουπόλει ἔτη κ καὶ ἐν οι προαστείῳ τινὶ βασιλικῷ Νικομηδείας όλβο τον χρόνον ἀρρωστήσας ἐτελεύτησε, καταλιπών κληρονόμους τῆς βασιλείας αὐτοῦ τοὺς γ' παῖδας αὐτοῦ, Κώνσταν 3, Κωνστάντιον καὶ Κωνσταντίνου τὸν νεώτερον ', καταλείψας καὶ μίαν θυγατέρα όλο ματι Ελένην ', γαμετήν γενομένην ο Ἰουλιανοῦ τοῦ Παραβάτου, ἣν ἔσχεν ἐκ Φαύστη, ἀνεψιάς, θυσ γατρός * Ερκουλίου 4. και τα Διδ. ἐκάλ. εκάλεσε Λιβ. σε ὅτι Θεός αὐτοῦ Υἱοῦ Μ. 1,2. οι παραδ. οι εκωλύθησαν Μ. 1,2? να ἀπορισθέντες ἀπορηθέντες Ι. δέ π. οι μεγάλως ? μεγάλο του. μ. τὸν Θεὸν ἀλ. μ. ἀλ. Θεόν Ο μοναχός ᾿Αλέξανδρος ἐν τῇ διὰ τὴν τοῦ τιμίου σταυροῦ εὕρεσιν ἱστορίᾳ λέγει μὲν ἐν Νικομηδείᾳ τελευ τῆσαι τηνικαῦτα δὲ καὶ βαπτισθῆναι. καὶ ἐν Νικομηδείᾳ τελευτήσαντος ξεʹ, οἱ τρεῖς υἱο: αὐτοῦ ἐκράτησαν τῶν Ῥωμαίων άρρωστήσαντος? (άρῥωστή και Μ. 1.2. Κωνσταντ. καὶ Κωνστάντιον του. καί τὴν καὶ Κωνσταντίαν έ ν. 2, Μ. 1,2. Ο Ηρώδης καὶ Ιππόλυτος χρονογράφοι ἱστοροῦσιν, ὅτι αὐτὴ ἡ Φαύστα ἔτεκεν υἱὸν ὀνόματι γενομ. Μ. 1.2. · ἀν. Έ. Κρισπέντιον (Κρίσπον ὃν αὐτὴ ἡ μήτηρ διέβαλεν ὡς ἐρασθέντα αὐτῆς, ὅ καὶ μαθών ὁ μέγας Κωνσταντῖνος ἀπεκεφάλισεν αὐτόν· ὕστερον δὲ μαθὼν συκοφαντίσασαν τὸν παῖδα αὐτῆς, βαλανείον ἐκπυρώσας, ἔσωθεν αὐτὴν κατέκαυσεν. Τὸν δὲ υἱὸν αὐτῆς ἀκρίτως ἀποτμηθέντα διὰ τὴν ὑποψίαν εν εἴπαμεν, ἡ μήτηρ τοῦ μεγάλου βασιλέω, Ελένη, μὴ φέρουσα τὴν τοῦ νέου ανα μεσιν ἤδη τῆς τοῦ Καίσαρος ἀξιωθέντα (ἀξιωθέντες τιμῆς, ἡδονέσχει ἐπὶ τῇ ἀκρίτῳ ἀποφάσει. Ο δὲ μέγας Κωνσταντίνος μεγά λως λυπηθεὶς καὶ μετανοήσας ἔκλαυσεν ἐπ' αὐτὸν ἡμέρας μ' καὶ νύκτας, μὴ λευσάμενος τῷ σώματι μηδὲ ἀνακλιθεὶς ἐπὶ κοί ης· ἐποίησε δὲ στήλην αὐτοῦ ἐξ αργύρου καθαρού, βάψας αὐτὴν ἐκ χρυσίου πλείστου, τὴν δὲ κεφαλὴν μόνην ἐκ χρυσίου, γράφουσαν ἐν τῷ μετώπῳ· « Ήδικημένος υιός μου ταύτην στήλην μετανοίας λαβεῖν (λαθών ελιπάρει τὸν Θεὸν ὑπὲρ ὧν ἐπλημμέλησα. » Τούτῳ τῷ ἔτει (κ') καὶ Κρίσπος ὁ υἱὸς Κωνσταντίνου Χριστιανὸς ἐκοιμήθη ει 519,22 : ἡ μήτηρ αὐτοῦ Ε. πρὸ ἐψ' ετῶν τῆς αὐτοῦ τελευτῆς ἀποθανούσα καὶ γυνὴ αὐτοῦ Φ.) Ετελεύτησε δὲ ἐν Νικομηδείᾳ ἐτῶν ξεʹ, καὶ τὸ σῶμα αὐτοῦ ἐν λάρνακι χρυσή (πορφυρα οἱ στρατιῶται ἐνθέντες ἐποίησαν κοπετόν μέγαν. Καταλαβὼν δὲ Κωνστάντιος ὁ τῆς Εψας βασιλεὺς καὶ ἀνακομίσας τὸ τίμιον λείψανον καὶ βασιλικῶς κηδεύσας τὸν πατέρα, ἐφ' ὑψηλῇ ἀπέθετο τῇ τῶν ᾿Αγίων Αποστόλων ἐκκλησίᾳ, ἔνθα ἀπετέθη καὶ ἡ μήτηρ αὐτοῦ Ἑλένη. Ἐπὶ τοῦτο γὰρ καὶ Κωνστάντιος ᾠκοδόμησεν ἐκεῖ τὴν ἐκκλησίαν εἰς τὸ θάπτεσθαι τοὺς βασιλεῖς καὶ ἱερεῖ, ὅπως μὴ ἔσωνται μακρὰν τῶν ἀποστολικών λειψάνων. Εγένετο δὲ ἡ ἡμέρα τῆς κοιμήσεω; αὐτοῦ Μαΐου και Οὗτος καὶ τὰ λείψανα τῶν ἁγίων ἀποστόλων κατέθηκεν. Εἶτα κατὰ Περσών κινήσας από Νικομηδείας, πεδίοις θερμοῖς παραγίνεται καὶ κακωθεὶς ἐκεῖθέν τε δι' Ελενοπόλεως ἐν τῷ λ. ἐλθὼν, που ρετοῦ λάθρου κατασχόντος αὐτὸν, ετ. οὗ τὸ λείψανον ἀπεκομίσθη εἰς τοὺς Ἁγίους Αποστόλους καὶ ἐτέθη εἰς τὸ παρ' αὐτοῦ κτισθὲν ἡρίον. Λέγουσι δὲ τὸν μέγαν Κωνσταντῖνον δολοφονηθήναι ὑπὸ Δαλματίου ἀδελφοῦ αὐτοῦ, τοῦ καὶ ᾿Αναβαλλιανοῦ ἐκ Θεοδώρας γεννηθέντος, φάρμακον αὐτῷ δηλητήρ ον ἐκχεομένου, διὰ τὸ κρατῆσαι αὐτὸν τῆς βασιλείας, ἀλλὰ τῆς ἐλπίοο; [εστερήθη, κτλ. διάφορον Δόξα δὲ κατέσχε τελευτήσαι μὲν τὸν μέγαν Κ. φαρμάκῳ δηλητηρίῳ ἐπιβουλῇ τῶν ἀδελφῶν, διὸ καὶ αὐτὸν δι' αὐτογράφου ἐπισκήψαι την παιδί ενδικῆσαί τε καὶ φυλάξασθαι τοὺς ἀνελόντας αὐτὸν θείους. GEORGI HAMARTOI.I C&S vocabat monachos et dicebat : « miremini si res ad nos scribit: homo enim et ipse est; miremini autem quod Deus legem scripsit, et per proprium Filium nobis locutus est. Cum igitur nollet epi- stolas recipere, impeditus est a monachis qui dixe- runt ei reges esse Christianos et recusatione non esse scandalizandos. Permisit ergo prælegi litteras, et in rescripto laudabat eos quod Christum ǝdora- rent; hortabatur autem ut quæ salutem spectant et non præsentia magni facerent, semperque mor- tis, faturi judicii et remunerationis meminissent, atque unum esse Deum verum Regem æternum, bene scirent. Monebat autem illos ut essent elemen- tes et justi pauperumque curam haberent, quasi de sua gubernatione Deo rationem reddituri. Quæ cum Augusti acciperent, de exhortatione viri justi B valde lutabantur. Postquam igitur divinus Constantinus regnavisset Romæ duodecim annos, et Constantinopoli viginti annos, et in quodam regio Nicomediae suburbio aliquod tempus ægrotavisset, mortuus est, relin- quens sui regni heredes tres fl.ios, Constantem, Constantium et Constantinum; relinquebat etiam u nam filiam nomine Helenam, Juliani Aposta- Le uxorem, quam habuerat ex consobrina Fau- sta, Herculi filia. Variæ lectiones et notæ. cod. V. 1,2. • 18. V. 1. V. 2. V. V. 2. V. 1, V. 2. M. 1,2. Glyc. 466.13 : V. 1. " cod.) * add. V. add. M. 1,2 . add. V. 3. V. - Glye. 461,12-151, cod.) cod.) (Holes et Hippolytus, exen- pla similis facinoris, in scriptores mutati? In Parastasibus p. 3, 4, notantur Herodotus et Hippo.ytus chronographi in eodem regno; cl. Cel. 497,22: Len, Ced. 519,10-520,4) (cl. Syui. Ms. Ven. 3. : Deest h. 1. integra plagula excisa, cum quaternio sequens septem tantum plagulas et quidem tres in prima medietate contineat; in hac plagala inveniebatur disquisitio de Trinitate, que Ged. 507,10-510,10 legitur. Caput vero abruptum vix mediam sequentis paginae partem implebat; el. Ced. 820,4 :

[Οὗτοι οἱ τρεῖς υἱοὶ αὐτοῦ ἐκράτησαν Α τῶν βασιλικῶν σκήπτρων], τῆς μὲν ἀνατολῆς Κων στάντιος, τῆς δὲ δύσεων; Κωνσταντῖνος καὶ Κών στας, δς ' και φονεύσας τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ Κων στάντιον " καὶ βασιλεύσας μόνος * ἔτη κ' το ἐσφάγη καὶ αὐτὸς ὑπὸ τοῦ δήμου. (5) Ἐματαιώθησαν τοίνυν οἱ καταψευδόμενοι τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου καὶ " φάσκοντες, ὅτι ἐν τῇ τελευτῇ ἐβαπτίσθη καὶ μέχρι τότε ἀβάπτιστος ὑπῆρχε. Πῶς γὰρ ἂν ὁ τοιοῦτος ανήρ, θεοσεβής, καὶ φιλόχριστος, καὶ περὶ τὴν πίστιν θερμότατος, νέο σχετο χρόνους τοσούτους κεχωρίσθαι τῆς θείας μεταλήψεως τῶν μυστηρίων, καὶ μάλιστά γε τοιού τοις " Πατράσιν ἁγίοις συνδιαιτώμενος καὶ τῆς ἱερᾶς αὐτῶν διδασκαλίας καὶ νουθεσίας ἑπόμενος ἀσπασίως καὶ γνησίως; Πῶς δὲ καὶ τοῖς ἀπίστοις Εφαίνετο Χριστιανός τέλειος μήπω τελειωθείς διὰ τοῦ βαπτίσματος; Πῶς δὲ καὶ ὁ κατεπείγων καὶ ἀναγκάζων τοὺς ἄλλους ἅπαντας ἀπίστους δηλονότι πιστεῦσαι, καὶ βαπτισθῆναι, καὶ τὴν ἁγίαν Τριάδα ὁμολογῆσαι καθαρότερόν τε καὶ τηλαυγέστερον, αύ τὸς ἐν τοσούτῳ σκότῳ ἐτύγχανεν ; 'Αληθώς ψεῦ δος τοῦτο ὑπάρχει καὶ ἀνάπλασμα τῆς ᾿Αρειανι κῆς καὶ ἀθέου αἱρέσεως καὶ τῆς αὐτῶν ἀπιστίας καὶ ἀσεβείας κακούργημα βουλομένων τῆς οἰκείας αἱρέσεως υπασπιστὴν ἀποδείξαι τὸν μέγαν πτισθῆναι ἀναπλαττόντων 18. φησί· ο Δεῖ τοίνυν ἀκολουθεῖν καὶ πειθαρχεῖν τῇ συγκροτηθείσῃ μεγάλῃ καὶ ἁγίᾳ συνέδῳ ἐν Νικαία κατὰ 'Αρείου τοῦ οι δυσσεβοῦς τῶν τιη' ἁγίων Πα- τέρων· ἐκείνη γὰρ θεόθεν ἐμπνευσθεῖσα τάληθὲς ἐδογμάτισεν. ο (7) Ιστέον τοίνυν ὡς ἐν τῇ Παλαιά Διαθήκη περί τῆς ἁγίας καὶ ὁμοουσίου Τριάδος μυστικῶς ἡ δι δασκαλία εγκατέσπαρται, ὡς καὶ Φίλωνα, καίτοι τ Ἰουδαῖον άνδρα ὑπάρχοντα καὶ ζηνω ἦν, δι' ὧν κα ταλέλοιπε συγγραμμάτων, ἀπομάχεσθαι τῇ οἰκεία θρησκεία 3. Βασανίζων γὰρ τὸ εἰρημένον ο • Ἐν εἰκόνι Θεοῦ ἐποίησα τὸν ἄνθρωπον, ο ἠναγ- κάσθη ὑπὸ τῆς ἀληθείας, καὶ ἐξ-βιάσθη καὶ τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον θεολογήσαι. Τί γάρ ; Εἰ καὶ δεύτε μου " -- 1.1Β. Κωνσταντῖνον καὶ ὑπὸ ᾿Αρειανῶν δῆθεν αὐτὸν βασ τὸν συναΐδιον τῷ Πατρὶ καὶ αριθμού και χρό- ν Περὶ τῶν παίδων τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου (Μ. 2.) Οὗτοι - σκήπτρων Ὁ μὲν Κωνσταντίνος ἦν ὁ πρῶτος υἱὸς τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου κατά γέννησιν, ὁ δὲ Κωνστάντιος ὁ δεύτερο, ὁ δὲ τρίτος Κώνστας ὁ φονεύσας τὸν ἴδιον ἀδελφόν. καταλείψας γ' υἱού, Κωνστάντιον, Κωνσταντῖνον καὶ Κών- στάντα, διορισάμενος δὲ Κωνστάντιον τὰ τῆς Θράκης καὶ Ένας κρατεῖν μέρη, Κωνσταντῖνον μὲν τὰ πρὸς Ὠκεανὸν ἑσπέρια, Κωνσταντα δὲ Κρήτην, Αφρικὴν καὶ τὸ Ἰλλυρικόν. ώς Κωνσταντίνον Ο β. Ε. Μ. 1. '10 15' Κ. φ. 1. 2. κεχωρεῖσθαι χωρίς Μ. 1,2. γέ τοι ὁ τοῖς π. καὶ ἁγίοις Μ. 1,2. δόγματι τυγχάνων Μ. 1.2. "' τοῦτο ψ. Μ. 1,2. ὑποδ. Μ. 1,2. ἔθεν δέδεικται ὑπὸ τοῦ μακαρίου Σιλβέστρου βαπτις ήν ἐν Ρώμῃ· λέγεται γὰρ καὶ τοῦτο, ὅτι περ ὅσοι κατὰ τὴν πρεσβυτέραν Ῥώμην οἰκοῦσι μέχρι τῆς σήμερον την βαπτιστήρα (τὸ βαπτιστήριον ?) ἔχουσιν εἰς μαρτυρίαν το τοιγάρτοι Μ. 9. Σε ιε'. Περὶ τῆς ἁγίας Τριάδος οὗ καὶ ἐν τῇ π. δ. ἐγκ. ἡ. δ. καὶ ζωοποιοῦ γε ὄντα καὶ ζ. το καταλέλοιπται καταλέλειπται Μ. 1,2, ἀπολέλοιπε και παρὰ τοῦ Θεοῦ 18. * Κατ' εἰκόνα Θεού εποίησεν αὐτόν εποίησε. τῇ τοῦ Θεοῦ Ο. Μ. 1, τῇ τοῦ Θεοῦ θεολογία θ. Μ. 2, τὸν Θεοῦ λ. 9. το λέγον CHRONICON. * (4) B C IV. Hitres ipsius filii regiis sceptris potiti sunt : 0.ientem habuit Constantius; Occidentem vero Constantinus et Constans, qui, cum interfecisset fratrem suum Constantium et sclus regnavisset viginti ammos, a populo et ipse jugulatus est. Frustra mentiti sunt adversus Magnum Constan tinum, qui dicunt eum prope mortem fuisse bapti- zatum et hucusque sine baptismate mansisse. Quomodo enim hujusmodi vir, timens Deum, Christum amans, ferventerque credens, sustinuis- set tamdiu participatione divinorum mysteriorum arceri, præsertim cum hujusmodi sanctis Patribus conviveret et sacris ipsorum doctrinis et monitis prompte sincereque pareret? Quomodo infidelibus videbatur Christianus perfectus, si nondum bapti- smate perficeretur? Quomodo qui compellebat ur- gebatque cunctos alios infideles ut crederent et baptizarentur, sinceriusque ac manifestius san clau Trinitatem confterentur, ipse tantis in tenebris esse potuerit? Hoe vere mendacium est et Arianæ impiæque bæresis figmentum : hoc est ipsorum infidelitatis et impietatis flagitium, ut suæ hæresis famulum ostenderent Magnum Constantinum et ab Arianis baptizatum esse sane fingerent, Porro magnus Isidorus hæc quoque dicit : • Oportet ergo parere et obedire magnae et saucia trecentorum decem et octo sanctorum Patrum sy- nodo, adversus impium Arium in Nicæa congre- gatæ hæc enim divinitus inspirata verum delini- vil. › Sciendum est quod in Veteri Testamento de sancta et consubstantiali Trinitate mystice do- etrina sparsa est, ita ut Philo, licet Judaeus et zela- tor propriæ religioni pugnet. Examinans enim dictum Ad imaginem Dei feci hominem, UL Verbum Dei confiteatur Deum veritate, › cogitur et compellitur. Quid enim? si nempe secundum qui coæternus est Patri, numeroque et temporibus su- periorem vocat, etsi veritatem non consecutus, se- cuade tamen personæ ideam habuit. Non hic au- Variæ lectiones et notæ. · Desunt næc in cod. et V. 1. sel et sequentia in codice perierunt. V. adjungit in margine : cf. Sym. Ms. Ven. : V. 1. • V. 1. V. 1. Cerl. 476,5-11. V. 1. V. 2, V. 2, add. V. 2, M. 1,2. V. 2. V. 2. V. 1, quod al potius pertinet quam ad 37, sed locus Isidori laudalus 11, inde a § incipit add. Cod. add. Ced. I. Is. V. 2, Is. add. V. 2. M. 1,2. Gen. ix, 6. el Gen. 1, cum Is. M 1,2 Is, (cod. B.) add. Led. " (6) Καὶ γάρ τοι 4 καὶ ὁ μέγας Ἰσίδωρο; τοιάδε 2. και τοῦτον δ. Ν. 21

[Οὗτοι οἱ τρεῖς υἱοὶ αὐτοῦ ἐκράτησαν Α τῶν βασιλικῶν σκήπτρων], τῆς μὲν ἀνατολῆς Κων στάντιος, τῆς δὲ δύσεων; Κωνσταντῖνος καὶ Κών στας, δς ' και φονεύσας τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ Κων στάντιον " καὶ βασιλεύσας μόνος * ἔτη κ' το ἐσφάγη καὶ αὐτὸς ὑπὸ τοῦ δήμου. (5) Ἐματαιώθησαν τοίνυν οἱ καταψευδόμενοι τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου καὶ " φάσκοντες, ὅτι ἐν τῇ τελευτῇ ἐβαπτίσθη καὶ μέχρι τότε ἀβάπτιστος ὑπῆρχε. Πῶς γὰρ ἂν ὁ τοιοῦτος ανήρ, θεοσεβής, καὶ φιλόχριστος, καὶ περὶ τὴν πίστιν θερμότατος, νέο σχετο χρόνους τοσούτους κεχωρίσθαι τῆς θείας μεταλήψεως τῶν μυστηρίων, καὶ μάλιστά γε τοιού τοις " Πατράσιν ἁγίοις συνδιαιτώμενος καὶ τῆς ἱερᾶς αὐτῶν διδασκαλίας καὶ νουθεσίας ἑπόμενος ἀσπασίως καὶ γνησίως; Πῶς δὲ καὶ τοῖς ἀπίστοις Εφαίνετο Χριστιανός τέλειος μήπω τελειωθείς διὰ τοῦ βαπτίσματος; Πῶς δὲ καὶ ὁ κατεπείγων καὶ ἀναγκάζων τοὺς ἄλλους ἅπαντας ἀπίστους δηλονότι πιστεῦσαι, καὶ βαπτισθῆναι, καὶ τὴν ἁγίαν Τριάδα ὁμολογῆσαι καθαρότερόν τε καὶ τηλαυγέστερον, αύ τὸς ἐν τοσούτῳ σκότῳ ἐτύγχανεν ; 'Αληθώς ψεῦ δος τοῦτο ὑπάρχει καὶ ἀνάπλασμα τῆς ᾿Αρειανι κῆς καὶ ἀθέου αἱρέσεως καὶ τῆς αὐτῶν ἀπιστίας καὶ ἀσεβείας κακούργημα βουλομένων τῆς οἰκείας αἱρέσεως υπασπιστὴν ἀποδείξαι τὸν μέγαν πτισθῆναι ἀναπλαττόντων 18. φησί· ο Δεῖ τοίνυν ἀκολουθεῖν καὶ πειθαρχεῖν τῇ συγκροτηθείσῃ μεγάλῃ καὶ ἁγίᾳ συνέδῳ ἐν Νικαία κατὰ 'Αρείου τοῦ οι δυσσεβοῦς τῶν τιη' ἁγίων Πα- τέρων· ἐκείνη γὰρ θεόθεν ἐμπνευσθεῖσα τάληθὲς ἐδογμάτισεν. ο (7) Ιστέον τοίνυν ὡς ἐν τῇ Παλαιά Διαθήκη περί τῆς ἁγίας καὶ ὁμοουσίου Τριάδος μυστικῶς ἡ δι δασκαλία εγκατέσπαρται, ὡς καὶ Φίλωνα, καίτοι τ Ἰουδαῖον άνδρα ὑπάρχοντα καὶ ζηνω ἦν, δι' ὧν κα ταλέλοιπε συγγραμμάτων, ἀπομάχεσθαι τῇ οἰκεία θρησκεία 3. Βασανίζων γὰρ τὸ εἰρημένον ο • Ἐν εἰκόνι Θεοῦ ἐποίησα τὸν ἄνθρωπον, ο ἠναγ- κάσθη ὑπὸ τῆς ἀληθείας, καὶ ἐξ-βιάσθη καὶ τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον θεολογήσαι. Τί γάρ ; Εἰ καὶ δεύτε μου " -- 1.1Β. Κωνσταντῖνον καὶ ὑπὸ ᾿Αρειανῶν δῆθεν αὐτὸν βασ τὸν συναΐδιον τῷ Πατρὶ καὶ αριθμού και χρό- ν Περὶ τῶν παίδων τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου (Μ. 2.) Οὗτοι - σκήπτρων Ὁ μὲν Κωνσταντίνος ἦν ὁ πρῶτος υἱὸς τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου κατά γέννησιν, ὁ δὲ Κωνστάντιος ὁ δεύτερο, ὁ δὲ τρίτος Κώνστας ὁ φονεύσας τὸν ἴδιον ἀδελφόν. καταλείψας γ' υἱού, Κωνστάντιον, Κωνσταντῖνον καὶ Κών- στάντα, διορισάμενος δὲ Κωνστάντιον τὰ τῆς Θράκης καὶ Ένας κρατεῖν μέρη, Κωνσταντῖνον μὲν τὰ πρὸς Ὠκεανὸν ἑσπέρια, Κωνσταντα δὲ Κρήτην, Αφρικὴν καὶ τὸ Ἰλλυρικόν. ώς Κωνσταντίνον Ο β. Ε. Μ. 1. '10 15' Κ. φ. 1. 2. κεχωρεῖσθαι χωρίς Μ. 1,2. γέ τοι ὁ τοῖς π. καὶ ἁγίοις Μ. 1,2. δόγματι τυγχάνων Μ. 1.2. "' τοῦτο ψ. Μ. 1,2. ὑποδ. Μ. 1,2. ἔθεν δέδεικται ὑπὸ τοῦ μακαρίου Σιλβέστρου βαπτις ήν ἐν Ρώμῃ· λέγεται γὰρ καὶ τοῦτο, ὅτι περ ὅσοι κατὰ τὴν πρεσβυτέραν Ῥώμην οἰκοῦσι μέχρι τῆς σήμερον την βαπτιστήρα (τὸ βαπτιστήριον ?) ἔχουσιν εἰς μαρτυρίαν το τοιγάρτοι Μ. 9. Σε ιε'. Περὶ τῆς ἁγίας Τριάδος οὗ καὶ ἐν τῇ π. δ. ἐγκ. ἡ. δ. καὶ ζωοποιοῦ γε ὄντα καὶ ζ. το καταλέλοιπται καταλέλειπται Μ. 1,2, ἀπολέλοιπε και παρὰ τοῦ Θεοῦ 18. * Κατ' εἰκόνα Θεού εποίησεν αὐτόν εποίησε. τῇ τοῦ Θεοῦ Ο. Μ. 1, τῇ τοῦ Θεοῦ θεολογία θ. Μ. 2, τὸν Θεοῦ λ. 9. το λέγον CHRONICON. * (4) B C IV. Hitres ipsius filii regiis sceptris potiti sunt : 0.ientem habuit Constantius; Occidentem vero Constantinus et Constans, qui, cum interfecisset fratrem suum Constantium et sclus regnavisset viginti ammos, a populo et ipse jugulatus est. Frustra mentiti sunt adversus Magnum Constan tinum, qui dicunt eum prope mortem fuisse bapti- zatum et hucusque sine baptismate mansisse. Quomodo enim hujusmodi vir, timens Deum, Christum amans, ferventerque credens, sustinuis- set tamdiu participatione divinorum mysteriorum arceri, præsertim cum hujusmodi sanctis Patribus conviveret et sacris ipsorum doctrinis et monitis prompte sincereque pareret? Quomodo infidelibus videbatur Christianus perfectus, si nondum bapti- smate perficeretur? Quomodo qui compellebat ur- gebatque cunctos alios infideles ut crederent et baptizarentur, sinceriusque ac manifestius san clau Trinitatem confterentur, ipse tantis in tenebris esse potuerit? Hoe vere mendacium est et Arianæ impiæque bæresis figmentum : hoc est ipsorum infidelitatis et impietatis flagitium, ut suæ hæresis famulum ostenderent Magnum Constantinum et ab Arianis baptizatum esse sane fingerent, Porro magnus Isidorus hæc quoque dicit : • Oportet ergo parere et obedire magnae et saucia trecentorum decem et octo sanctorum Patrum sy- nodo, adversus impium Arium in Nicæa congre- gatæ hæc enim divinitus inspirata verum delini- vil. › Sciendum est quod in Veteri Testamento de sancta et consubstantiali Trinitate mystice do- etrina sparsa est, ita ut Philo, licet Judaeus et zela- tor propriæ religioni pugnet. Examinans enim dictum Ad imaginem Dei feci hominem, UL Verbum Dei confiteatur Deum veritate, › cogitur et compellitur. Quid enim? si nempe secundum qui coæternus est Patri, numeroque et temporibus su- periorem vocat, etsi veritatem non consecutus, se- cuade tamen personæ ideam habuit. Non hic au- Variæ lectiones et notæ. · Desunt næc in cod. et V. 1. sel et sequentia in codice perierunt. V. adjungit in margine : cf. Sym. Ms. Ven. : V. 1. • V. 1. V. 1. Cerl. 476,5-11. V. 1. V. 2, V. 2, add. V. 2, M. 1,2. V. 2. V. 2. V. 1, quod al potius pertinet quam ad 37, sed locus Isidori laudalus 11, inde a § incipit add. Cod. add. Ced. I. Is. V. 2, Is. add. V. 2. M. 1,2. Gen. ix, 6. el Gen. 1, cum Is. M 1,2 Is, (cod. B.) add. Led. " (6) Καὶ γάρ τοι 4 καὶ ὁ μέγας Ἰσίδωρο; τοιάδε 2. και τοῦτον δ. Ν. 21

[Οὗτοι οἱ τρεῖς υἱοὶ αὐτοῦ ἐκράτησαν Α τῶν βασιλικῶν σκήπτρων], τῆς μὲν ἀνατολῆς Κων στάντιος, τῆς δὲ δύσεων; Κωνσταντῖνος καὶ Κών στας, δς ' και φονεύσας τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ Κων στάντιον " καὶ βασιλεύσας μόνος * ἔτη κ' το ἐσφάγη καὶ αὐτὸς ὑπὸ τοῦ δήμου. (5) Ἐματαιώθησαν τοίνυν οἱ καταψευδόμενοι τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου καὶ " φάσκοντες, ὅτι ἐν τῇ τελευτῇ ἐβαπτίσθη καὶ μέχρι τότε ἀβάπτιστος ὑπῆρχε. Πῶς γὰρ ἂν ὁ τοιοῦτος ανήρ, θεοσεβής, καὶ φιλόχριστος, καὶ περὶ τὴν πίστιν θερμότατος, νέο σχετο χρόνους τοσούτους κεχωρίσθαι τῆς θείας μεταλήψεως τῶν μυστηρίων, καὶ μάλιστά γε τοιού τοις " Πατράσιν ἁγίοις συνδιαιτώμενος καὶ τῆς ἱερᾶς αὐτῶν διδασκαλίας καὶ νουθεσίας ἑπόμενος ἀσπασίως καὶ γνησίως; Πῶς δὲ καὶ τοῖς ἀπίστοις Εφαίνετο Χριστιανός τέλειος μήπω τελειωθείς διὰ τοῦ βαπτίσματος; Πῶς δὲ καὶ ὁ κατεπείγων καὶ ἀναγκάζων τοὺς ἄλλους ἅπαντας ἀπίστους δηλονότι πιστεῦσαι, καὶ βαπτισθῆναι, καὶ τὴν ἁγίαν Τριάδα ὁμολογῆσαι καθαρότερόν τε καὶ τηλαυγέστερον, αύ τὸς ἐν τοσούτῳ σκότῳ ἐτύγχανεν ; 'Αληθώς ψεῦ δος τοῦτο ὑπάρχει καὶ ἀνάπλασμα τῆς ᾿Αρειανι κῆς καὶ ἀθέου αἱρέσεως καὶ τῆς αὐτῶν ἀπιστίας καὶ ἀσεβείας κακούργημα βουλομένων τῆς οἰκείας αἱρέσεως υπασπιστὴν ἀποδείξαι τὸν μέγαν πτισθῆναι ἀναπλαττόντων 18. φησί· ο Δεῖ τοίνυν ἀκολουθεῖν καὶ πειθαρχεῖν τῇ συγκροτηθείσῃ μεγάλῃ καὶ ἁγίᾳ συνέδῳ ἐν Νικαία κατὰ 'Αρείου τοῦ οι δυσσεβοῦς τῶν τιη' ἁγίων Πα- τέρων· ἐκείνη γὰρ θεόθεν ἐμπνευσθεῖσα τάληθὲς ἐδογμάτισεν. ο (7) Ιστέον τοίνυν ὡς ἐν τῇ Παλαιά Διαθήκη περί τῆς ἁγίας καὶ ὁμοουσίου Τριάδος μυστικῶς ἡ δι δασκαλία εγκατέσπαρται, ὡς καὶ Φίλωνα, καίτοι τ Ἰουδαῖον άνδρα ὑπάρχοντα καὶ ζηνω ἦν, δι' ὧν κα ταλέλοιπε συγγραμμάτων, ἀπομάχεσθαι τῇ οἰκεία θρησκεία 3. Βασανίζων γὰρ τὸ εἰρημένον ο • Ἐν εἰκόνι Θεοῦ ἐποίησα τὸν ἄνθρωπον, ο ἠναγ- κάσθη ὑπὸ τῆς ἀληθείας, καὶ ἐξ-βιάσθη καὶ τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον θεολογήσαι. Τί γάρ ; Εἰ καὶ δεύτε μου " -- 1.1Β. Κωνσταντῖνον καὶ ὑπὸ ᾿Αρειανῶν δῆθεν αὐτὸν βασ τὸν συναΐδιον τῷ Πατρὶ καὶ αριθμού και χρό- ν Περὶ τῶν παίδων τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου (Μ. 2.) Οὗτοι - σκήπτρων Ὁ μὲν Κωνσταντίνος ἦν ὁ πρῶτος υἱὸς τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου κατά γέννησιν, ὁ δὲ Κωνστάντιος ὁ δεύτερο, ὁ δὲ τρίτος Κώνστας ὁ φονεύσας τὸν ἴδιον ἀδελφόν. καταλείψας γ' υἱού, Κωνστάντιον, Κωνσταντῖνον καὶ Κών- στάντα, διορισάμενος δὲ Κωνστάντιον τὰ τῆς Θράκης καὶ Ένας κρατεῖν μέρη, Κωνσταντῖνον μὲν τὰ πρὸς Ὠκεανὸν ἑσπέρια, Κωνσταντα δὲ Κρήτην, Αφρικὴν καὶ τὸ Ἰλλυρικόν. ώς Κωνσταντίνον Ο β. Ε. Μ. 1. '10 15' Κ. φ. 1. 2. κεχωρεῖσθαι χωρίς Μ. 1,2. γέ τοι ὁ τοῖς π. καὶ ἁγίοις Μ. 1,2. δόγματι τυγχάνων Μ. 1.2. "' τοῦτο ψ. Μ. 1,2. ὑποδ. Μ. 1,2. ἔθεν δέδεικται ὑπὸ τοῦ μακαρίου Σιλβέστρου βαπτις ήν ἐν Ρώμῃ· λέγεται γὰρ καὶ τοῦτο, ὅτι περ ὅσοι κατὰ τὴν πρεσβυτέραν Ῥώμην οἰκοῦσι μέχρι τῆς σήμερον την βαπτιστήρα (τὸ βαπτιστήριον ?) ἔχουσιν εἰς μαρτυρίαν το τοιγάρτοι Μ. 9. Σε ιε'. Περὶ τῆς ἁγίας Τριάδος οὗ καὶ ἐν τῇ π. δ. ἐγκ. ἡ. δ. καὶ ζωοποιοῦ γε ὄντα καὶ ζ. το καταλέλοιπται καταλέλειπται Μ. 1,2, ἀπολέλοιπε και παρὰ τοῦ Θεοῦ 18. * Κατ' εἰκόνα Θεού εποίησεν αὐτόν εποίησε. τῇ τοῦ Θεοῦ Ο. Μ. 1, τῇ τοῦ Θεοῦ θεολογία θ. Μ. 2, τὸν Θεοῦ λ. 9. το λέγον CHRONICON. * (4) B C IV. Hitres ipsius filii regiis sceptris potiti sunt : 0.ientem habuit Constantius; Occidentem vero Constantinus et Constans, qui, cum interfecisset fratrem suum Constantium et sclus regnavisset viginti ammos, a populo et ipse jugulatus est. Frustra mentiti sunt adversus Magnum Constan tinum, qui dicunt eum prope mortem fuisse bapti- zatum et hucusque sine baptismate mansisse. Quomodo enim hujusmodi vir, timens Deum, Christum amans, ferventerque credens, sustinuis- set tamdiu participatione divinorum mysteriorum arceri, præsertim cum hujusmodi sanctis Patribus conviveret et sacris ipsorum doctrinis et monitis prompte sincereque pareret? Quomodo infidelibus videbatur Christianus perfectus, si nondum bapti- smate perficeretur? Quomodo qui compellebat ur- gebatque cunctos alios infideles ut crederent et baptizarentur, sinceriusque ac manifestius san clau Trinitatem confterentur, ipse tantis in tenebris esse potuerit? Hoe vere mendacium est et Arianæ impiæque bæresis figmentum : hoc est ipsorum infidelitatis et impietatis flagitium, ut suæ hæresis famulum ostenderent Magnum Constantinum et ab Arianis baptizatum esse sane fingerent, Porro magnus Isidorus hæc quoque dicit : • Oportet ergo parere et obedire magnae et saucia trecentorum decem et octo sanctorum Patrum sy- nodo, adversus impium Arium in Nicæa congre- gatæ hæc enim divinitus inspirata verum delini- vil. › Sciendum est quod in Veteri Testamento de sancta et consubstantiali Trinitate mystice do- etrina sparsa est, ita ut Philo, licet Judaeus et zela- tor propriæ religioni pugnet. Examinans enim dictum Ad imaginem Dei feci hominem, UL Verbum Dei confiteatur Deum veritate, › cogitur et compellitur. Quid enim? si nempe secundum qui coæternus est Patri, numeroque et temporibus su- periorem vocat, etsi veritatem non consecutus, se- cuade tamen personæ ideam habuit. Non hic au- Variæ lectiones et notæ. · Desunt næc in cod. et V. 1. sel et sequentia in codice perierunt. V. adjungit in margine : cf. Sym. Ms. Ven. : V. 1. • V. 1. V. 1. Cerl. 476,5-11. V. 1. V. 2, V. 2, add. V. 2, M. 1,2. V. 2. V. 2. V. 1, quod al potius pertinet quam ad 37, sed locus Isidori laudalus 11, inde a § incipit add. Cod. add. Ced. I. Is. V. 2, Is. add. V. 2. M. 1,2. Gen. ix, 6. el Gen. 1, cum Is. M 1,2 Is, (cod. B.) add. Led. " (6) Καὶ γάρ τοι 4 καὶ ὁ μέγας Ἰσίδωρο; τοιάδε 2. και τοῦτον δ. Ν. 21

Α νων οι ανώτερον ὄντα καλεῖ, τῆς ἀληθείας μὴ ἐφικνούμενος, ὅμως ἔννοιαν ἔσχε καὶ ἑτέρου προσ ώπου. Οὐκ * ἐνταῦθα δὲ μόνον ἔπαθε τοῦτο, ἀλλὰ καὶ τό· ο Θεός ο καὶ δ τό· ο Κύριος, ο ἑρμηνεῦσαι πειρώμενος, τῆς βασιλικωτάτης Τριάδος ἔννοιαν ἔσχε. Φάσκων γάρ, ὅτι εἰς ἐστιν ὁ Θεὸς, οὐ προς τὸν ἀριθμὸν κατέδραμε της μονάδος, ἀλλὰ πρὸς τὸ μυστήριον τῆς ἁγίας Τριάδος, τὸ τῶν μὲν πάντη διαιρετῶν ἐνικώτερον, τῶν δὲ ὄντως μοναδικῶν ἀφθονώτερον· καὶ οὕτω κατὰ κράτος εἶπεν ' αὐτοῦ τὴν ψυχὴν, ὡς ἀναγκασθῆναι διαρρήδην τοῦτο (καὶ) φάναι καὶ ἐν γράμμασι καταλείψαι. Δύο μὲν γὰρ (εἶπεν 86) εἶναι τὰς τοῦ ὄντως ὄντος δυνάμεις, ὧν ἡ μὲν ποιητικὴ καὶ εὐεργητικὴ φύσει καλεῖται Θεός, ἡ δὲ βασιλικὴ καὶ τιμωρητική ο Κύριος, οὐ Β πόρρω βαίνων τοῦ φήσαντος “ Χριστό; Θεοῦ δύναμις • καὶ Θεοῦ σοφία, δύναμις οὐκ ἀνυπόστατος, ἀλλ' ἐνυπόστατος, καὶ παντοδύναμος, καὶ ὑποστάσεως ει δημιουργὸς, καὶ ἱσοσθενὴς ἐκείνου, οὗ δύναμίς ἐστι. Καὶ πάλιν ὁ αὐτὸς φίλων περὶ τοῦ θεάματος “, οὗ εἶδε Μωϋσῆς, ἐκράζων ἔφη· « θέαμα ἐκπληκτικώ- τατον ὁρᾷ· εἶτα μετ' ὀλίγον σε κατὰ μέσην τὴν φλόγα μορφήν τινα περικαλλεστάτην ἐμφερῆ οὐδενὶ δι τῶν ὁρατῶν, θεοειδέστατον άγαλμα, φῶς αὐγοειδέστε ρον τοῦ πυρὸς ἀπαστράπτουσαν, ἣν ἐάν τις ὑπετόπτ σεν σε εἰκόνα τοῦ ὄντως δ' εἶναι, καλῶς ὑπείληφεν. Ει δέ τις περὶ τῆς εἰκόνος ἀκριβῶς μαθεῖν βούλεται 85. ἀκουέτω Παύλου φράζοντος σε περὶ τοῦ Υἱοῦ στ. Ος ἐστιν εἰκὼν τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀοράτου. » Οὐκοῦν κἀκεῖνος θεολογίας ὀρθοδόξου ἅπτεται; μὴ γὰρ σε τὴν ἀκρίβειαν ζήτει παρὰ τε τοῦ δυνηθέντος ὅλως δια σύνεσιν εἰλικρινή το κατοπτεῦσαι τὴν ἀλήθειαν καὶ τῇ οἰκείᾳ θρησκείᾳ ἀπομάχεσθαι· ἀλλ' ἐκεῖνο ἐν- νύει το, ὅτι εἰς ἐν πρόσωπον οὐ συνέκλεισε τὴν θεο λογίαν ὡς οἱ ἀπαίδευτοι οι τῶν Ἰουδαίων καθηγηταί, προλήψει τινὶ κατεχόμενοι, δογματίζουσιν. Οὐκ ἐκ τούτων δὲ [μόνον πληκτικωτάτων] ὄντων, εἰς τοσαύ την σε προήχθη 68, ως γε ἡγοῦμαι, τὴν ἔννοιαν, ἀλλὰ καὶ ἐκ τοῦ · . Ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ' εἰκόνα ἡμετέραν καὶ καθ' ὁμοίωσιν· καὶ ἐκ “ τοῦ· Έβρεξε Κύριος " [πυρ] παρὰ Κυρίου σ'·, καὶ ἐκ τοῦ· « Εκάλεσε Κύριος ἐν ὀνόματι Κυρίου ο καὶ ἐκ τοῦ κ. • Εἶπεν ὁ Κύριος τῷ Κυρίῳ μου · Κάθου ἐκ δεξιῶν μου· » καὶ ἐκ τοῦ “·. Εν σου οι χρόνον χ. ὄντα ἀν. χρόνου Β. ἀλ. καὶ ἐφ. Καὶ οὐκ ἐντ. μ. τ. ἐπ. καὶ τὸ Κύριο; καὶ Κύριος 15. λέγων γάρ 15. εἶδεν ά. Τρ. τῶν Μ. 1. ἁγ. έ γ. 2. ά. ε. Μ. 1,2, δ. καὶ εἰπεῖν καὶ ἐν συγγ. (δ. τ. καὶ ἐ. κ. ἐν σ. ἔφη Ιs. ἔφησε Β, εν τοῦ ὄντως δ. Μ. 1,2, τοῦ ὄντος δ. Β, το έ. φησίν Μ. 1,2, εἰπόντος καὶ Θεοῦ σ. 6. ὑποστάσει Μ. 1.2. ύποστάσεων 13. Και π. ο είλων π. τα τοῦ θ. Θεοῦ θ. ἐν τῇ βάτῳ ἐκφράται φησί σε πληκτ. το ολίγα οι δε μορφή τις ἦν περικαλ λεστάτη τῶν ὁ. ἐμφερὴς δὲ ἀπαστράπτουσα τι οὐδέν, Μ. 1,2. ὑπετόπησεν Μ. 1,2, ὑπετέπασεν Β. δὲ ὄντως κ. ὑπ. β. μ. ά. φρ. Π. π. τοῦ Χριστοῦ Π. φρ. Β. δε λέγοντος δή του ζητεῖ ἡ παρά Μ. 1.2 σε καί [, καὶ τῇ οἰκείῃ εννοείτω Μ. 1,2. Μ. 1,2, πλειοτάτων Μ. 1,2. τοῦ Μ. 1, 2, προήχθην καὶ οι καὶ κακόσχολοι Ν. 1,2, Μ. 1,2, ταύτην Υ. 1,2, Μ. 1,2, σε θεῖον καὶ πῦρ Μ. 1,2, εκ. (Μωϋσῆς), τῷ ἐ. Κυρίου. ὡς καὶ Κυρίου .647 GEORGI HAMARTOLI tem solum hoc sensit : sed alluc Verbum e Deus » et Verbum Dominus interpretari tentans, rega- lissimæ Trinitatis ideam tenuit. Dicons enim unum esse Deum, non ad unitatis numerum recurrit, sed ad sanctæ Trinitatis mysterium, quod omnino discrepantibus singularius est, et vere unicis am- plius est. Et ita vi suam animam adducit ad neces- sario confitendum et in scriptis relinquendum istud effalum : • Duæ namque, ait, ipsius qui vere est potentie quarum una, agens et benefica natura, vocatur Deus; alia vero regalis et honorabilis Do- minus ; » fere quasi diceret : Christus Dei potentia et sapientia; potentia non sine substantia, sed subsistens et omnipotens, et substantiæ creatrix et æqualis illi, cujus est potentia. Rursus idem Philo, de visione quam tuitus est Moyses scribens, ait : Tremendam visionem aspicit ; einde paulo post, mediam inter flammam, formam quamdam pulcher. rimam, nulli visibilium similem, imaginem Numini parissimam, lumen igne superius emittentem, quam si quis, illius qui est, imaginem putaret, recte opi- naretur. Si quis autem de hac imagine justam cognitionem acquirere velit, audiat Paulum loquen- tem de Filio, Qui est imago Dei invisibilis. › Nonne orthodoxam theologiam tangit? Sed non perfectionem quærit ab Omnipotente per conscien. tiam puram ad videndam veritatem et propriæ religioni obsis:endum. Hoc tamen significat, quod non, velut ignari Judæorum præceptores quodam • præjudicio impediti, dogmatizant, ad unam perso- nam reducat theologiam. Non autem solum ex illis valde conspicuis, in hoc cogitatum ut mihi videtur, adductus est, sed etiam ex illo : • Faciauus homi- nem ad imaginem et similitudinem nostram ; › et ex isto : ‹ Pluit Dominus ignem a Domino; › et ex hoc Vocavit Dominus in nomine Domini; › et ex eo : • Dixit Dominus Domino meo : Sede a dex- tris meis; s et ex hoc : cin te Deus, et tu es Deus. » Hos porro dicentes, quod millies est sanctus Deus ; et hoc : Sanctus, sanctus, sanctus, Dominus Sa- baoth, interpretari audentes, clare convincit : • Exquisivi vultum tuum, Domine, requiram ; ne avertas faciem a me. Nisi enim sanctam Trinitatem prædicasset, «le redundantia verborum suorum me- D C Variæ lectiones et notæ. V. 2. Is. Is. V. 1. om. V. 2, Is. V. 1. on. Is. - Is. Is. B.) on. Ced. V. 1,2, Is. Ced. sed cf. 1. 11. V. 1,2, Is. *1 xal t. om. V. 2. Is. om. V. 1, propter homoioteleuton, sed cf. Cor. 1. 24. * V. 2. V. 1,2, M. 1,2. Is. Cel. om. V. 2, M. 1,2, Ced. “ add. Ced. V. 1, Is. V. 1,2, M. 1,2, Is. ; à. 6. Ced., V. 1,2, M. 1,2. V. 1, 18. add. Is. Is. V. 1,2, V. 1,2, M. Cell., Is. om. Is. Is., sed Cel. of Colos. 1, 15. all. Is. V. 2, Ced. V, 2, Gen. xix, 24. - V. 1,2. * Gen. i, 26. Ced. Led. Gen. om. codd. Is. muteleuton V. 1,2, Ced Ex. XXXIV. add. V. 1,2, M. 1,2. Ced. - om. propter ho- Ps. cx, 1. " 19. µávov V. 1,2,

Α νων οι ανώτερον ὄντα καλεῖ, τῆς ἀληθείας μὴ ἐφικνούμενος, ὅμως ἔννοιαν ἔσχε καὶ ἑτέρου προσ ώπου. Οὐκ * ἐνταῦθα δὲ μόνον ἔπαθε τοῦτο, ἀλλὰ καὶ τό· ο Θεός ο καὶ δ τό· ο Κύριος, ο ἑρμηνεῦσαι πειρώμενος, τῆς βασιλικωτάτης Τριάδος ἔννοιαν ἔσχε. Φάσκων γάρ, ὅτι εἰς ἐστιν ὁ Θεὸς, οὐ προς τὸν ἀριθμὸν κατέδραμε της μονάδος, ἀλλὰ πρὸς τὸ μυστήριον τῆς ἁγίας Τριάδος, τὸ τῶν μὲν πάντη διαιρετῶν ἐνικώτερον, τῶν δὲ ὄντως μοναδικῶν ἀφθονώτερον· καὶ οὕτω κατὰ κράτος εἶπεν ' αὐτοῦ τὴν ψυχὴν, ὡς ἀναγκασθῆναι διαρρήδην τοῦτο (καὶ) φάναι καὶ ἐν γράμμασι καταλείψαι. Δύο μὲν γὰρ (εἶπεν 86) εἶναι τὰς τοῦ ὄντως ὄντος δυνάμεις, ὧν ἡ μὲν ποιητικὴ καὶ εὐεργητικὴ φύσει καλεῖται Θεός, ἡ δὲ βασιλικὴ καὶ τιμωρητική ο Κύριος, οὐ Β πόρρω βαίνων τοῦ φήσαντος “ Χριστό; Θεοῦ δύναμις • καὶ Θεοῦ σοφία, δύναμις οὐκ ἀνυπόστατος, ἀλλ' ἐνυπόστατος, καὶ παντοδύναμος, καὶ ὑποστάσεως ει δημιουργὸς, καὶ ἱσοσθενὴς ἐκείνου, οὗ δύναμίς ἐστι. Καὶ πάλιν ὁ αὐτὸς φίλων περὶ τοῦ θεάματος “, οὗ εἶδε Μωϋσῆς, ἐκράζων ἔφη· « θέαμα ἐκπληκτικώ- τατον ὁρᾷ· εἶτα μετ' ὀλίγον σε κατὰ μέσην τὴν φλόγα μορφήν τινα περικαλλεστάτην ἐμφερῆ οὐδενὶ δι τῶν ὁρατῶν, θεοειδέστατον άγαλμα, φῶς αὐγοειδέστε ρον τοῦ πυρὸς ἀπαστράπτουσαν, ἣν ἐάν τις ὑπετόπτ σεν σε εἰκόνα τοῦ ὄντως δ' εἶναι, καλῶς ὑπείληφεν. Ει δέ τις περὶ τῆς εἰκόνος ἀκριβῶς μαθεῖν βούλεται 85. ἀκουέτω Παύλου φράζοντος σε περὶ τοῦ Υἱοῦ στ. Ος ἐστιν εἰκὼν τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀοράτου. » Οὐκοῦν κἀκεῖνος θεολογίας ὀρθοδόξου ἅπτεται; μὴ γὰρ σε τὴν ἀκρίβειαν ζήτει παρὰ τε τοῦ δυνηθέντος ὅλως δια σύνεσιν εἰλικρινή το κατοπτεῦσαι τὴν ἀλήθειαν καὶ τῇ οἰκείᾳ θρησκείᾳ ἀπομάχεσθαι· ἀλλ' ἐκεῖνο ἐν- νύει το, ὅτι εἰς ἐν πρόσωπον οὐ συνέκλεισε τὴν θεο λογίαν ὡς οἱ ἀπαίδευτοι οι τῶν Ἰουδαίων καθηγηταί, προλήψει τινὶ κατεχόμενοι, δογματίζουσιν. Οὐκ ἐκ τούτων δὲ [μόνον πληκτικωτάτων] ὄντων, εἰς τοσαύ την σε προήχθη 68, ως γε ἡγοῦμαι, τὴν ἔννοιαν, ἀλλὰ καὶ ἐκ τοῦ · . Ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ' εἰκόνα ἡμετέραν καὶ καθ' ὁμοίωσιν· καὶ ἐκ “ τοῦ· Έβρεξε Κύριος " [πυρ] παρὰ Κυρίου σ'·, καὶ ἐκ τοῦ· « Εκάλεσε Κύριος ἐν ὀνόματι Κυρίου ο καὶ ἐκ τοῦ κ. • Εἶπεν ὁ Κύριος τῷ Κυρίῳ μου · Κάθου ἐκ δεξιῶν μου· » καὶ ἐκ τοῦ “·. Εν σου οι χρόνον χ. ὄντα ἀν. χρόνου Β. ἀλ. καὶ ἐφ. Καὶ οὐκ ἐντ. μ. τ. ἐπ. καὶ τὸ Κύριο; καὶ Κύριος 15. λέγων γάρ 15. εἶδεν ά. Τρ. τῶν Μ. 1. ἁγ. έ γ. 2. ά. ε. Μ. 1,2, δ. καὶ εἰπεῖν καὶ ἐν συγγ. (δ. τ. καὶ ἐ. κ. ἐν σ. ἔφη Ιs. ἔφησε Β, εν τοῦ ὄντως δ. Μ. 1,2, τοῦ ὄντος δ. Β, το έ. φησίν Μ. 1,2, εἰπόντος καὶ Θεοῦ σ. 6. ὑποστάσει Μ. 1.2. ύποστάσεων 13. Και π. ο είλων π. τα τοῦ θ. Θεοῦ θ. ἐν τῇ βάτῳ ἐκφράται φησί σε πληκτ. το ολίγα οι δε μορφή τις ἦν περικαλ λεστάτη τῶν ὁ. ἐμφερὴς δὲ ἀπαστράπτουσα τι οὐδέν, Μ. 1,2. ὑπετόπησεν Μ. 1,2, ὑπετέπασεν Β. δὲ ὄντως κ. ὑπ. β. μ. ά. φρ. Π. π. τοῦ Χριστοῦ Π. φρ. Β. δε λέγοντος δή του ζητεῖ ἡ παρά Μ. 1.2 σε καί [, καὶ τῇ οἰκείῃ εννοείτω Μ. 1,2. Μ. 1,2, πλειοτάτων Μ. 1,2. τοῦ Μ. 1, 2, προήχθην καὶ οι καὶ κακόσχολοι Ν. 1,2, Μ. 1,2, ταύτην Υ. 1,2, Μ. 1,2, σε θεῖον καὶ πῦρ Μ. 1,2, εκ. (Μωϋσῆς), τῷ ἐ. Κυρίου. ὡς καὶ Κυρίου .647 GEORGI HAMARTOLI tem solum hoc sensit : sed alluc Verbum e Deus » et Verbum Dominus interpretari tentans, rega- lissimæ Trinitatis ideam tenuit. Dicons enim unum esse Deum, non ad unitatis numerum recurrit, sed ad sanctæ Trinitatis mysterium, quod omnino discrepantibus singularius est, et vere unicis am- plius est. Et ita vi suam animam adducit ad neces- sario confitendum et in scriptis relinquendum istud effalum : • Duæ namque, ait, ipsius qui vere est potentie quarum una, agens et benefica natura, vocatur Deus; alia vero regalis et honorabilis Do- minus ; » fere quasi diceret : Christus Dei potentia et sapientia; potentia non sine substantia, sed subsistens et omnipotens, et substantiæ creatrix et æqualis illi, cujus est potentia. Rursus idem Philo, de visione quam tuitus est Moyses scribens, ait : Tremendam visionem aspicit ; einde paulo post, mediam inter flammam, formam quamdam pulcher. rimam, nulli visibilium similem, imaginem Numini parissimam, lumen igne superius emittentem, quam si quis, illius qui est, imaginem putaret, recte opi- naretur. Si quis autem de hac imagine justam cognitionem acquirere velit, audiat Paulum loquen- tem de Filio, Qui est imago Dei invisibilis. › Nonne orthodoxam theologiam tangit? Sed non perfectionem quærit ab Omnipotente per conscien. tiam puram ad videndam veritatem et propriæ religioni obsis:endum. Hoc tamen significat, quod non, velut ignari Judæorum præceptores quodam • præjudicio impediti, dogmatizant, ad unam perso- nam reducat theologiam. Non autem solum ex illis valde conspicuis, in hoc cogitatum ut mihi videtur, adductus est, sed etiam ex illo : • Faciauus homi- nem ad imaginem et similitudinem nostram ; › et ex isto : ‹ Pluit Dominus ignem a Domino; › et ex hoc Vocavit Dominus in nomine Domini; › et ex eo : • Dixit Dominus Domino meo : Sede a dex- tris meis; s et ex hoc : cin te Deus, et tu es Deus. » Hos porro dicentes, quod millies est sanctus Deus ; et hoc : Sanctus, sanctus, sanctus, Dominus Sa- baoth, interpretari audentes, clare convincit : • Exquisivi vultum tuum, Domine, requiram ; ne avertas faciem a me. Nisi enim sanctam Trinitatem prædicasset, «le redundantia verborum suorum me- D C Variæ lectiones et notæ. V. 2. Is. Is. V. 1. om. V. 2, Is. V. 1. on. Is. - Is. Is. B.) on. Ced. V. 1,2, Is. Ced. sed cf. 1. 11. V. 1,2, Is. *1 xal t. om. V. 2. Is. om. V. 1, propter homoioteleuton, sed cf. Cor. 1. 24. * V. 2. V. 1,2, M. 1,2. Is. Cel. om. V. 2, M. 1,2, Ced. “ add. Ced. V. 1, Is. V. 1,2, M. 1,2, Is. ; à. 6. Ced., V. 1,2, M. 1,2. V. 1, 18. add. Is. Is. V. 1,2, V. 1,2, M. Cell., Is. om. Is. Is., sed Cel. of Colos. 1, 15. all. Is. V. 2, Ced. V, 2, Gen. xix, 24. - V. 1,2. * Gen. i, 26. Ced. Led. Gen. om. codd. Is. muteleuton V. 1,2, Ced Ex. XXXIV. add. V. 1,2, M. 1,2. Ced. - om. propter ho- Ps. cx, 1. " 19. µávov V. 1,2,

Θεός, καὶ σὺ εἴ το [ό] Θεό;. » Τοὺς γὰρ λέγον- τας, ὅτι μυριάκις ἐστὶν ἅγιος ὁ Θεὸς, καὶ τό " « Άγιος, Άγιος, Άγιος, Κύριος Σαβαώθ *, ο παρ- ερμηνεύσαι τολμῶντας λαμπρῶς ἐλέγχει τό· « Εξε ζήτησα τὸ πρόσωπόν σου τε, Κύριε, ζητήσω· μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπον τὸ ἀπ' ἐμοῦ. Εἰ μὴ γὰρ τὴν ἁγίαν Τριάδα ἀνεκήρυττεν, ὦ φράσας περιττο λογίας δίκαιος ἂν εἴη ἀπαιτηθῆναι δίκας· οὐ μόνον δὲ ἐν τούτῳ, — χρῆναι γὰρ οἶμαι ἐπὶ σαφέστερον ὁρμῆσας ῥητόν' ἀλλὰ καὶ ἐν τῷ τ • Θῦσον τῷ Θεῷ θυσίαν αἰνέσεως, καὶ ἀπόδος τῷ Ὑψίστῳ τὰς εὐχάς σου καὶ ἐπικάλεσαι με ἐν ἡμέρᾳ θλίψεως, καὶ ἐξελοῦμαι το σε, καὶ δοξάσεις " με. ο Εἰ μὴ γὰρ ἡ Τριὰς ἐνταῦθα σαφῶς ἐκηρύττετο, ἐχρῆν ῥηθῆναι· Θῦσον τῷ Θεῷ θυσίαν αἰνέσεως καὶ ἀπόδος αὐτῷ τὰς εὐχάς σου, καὶ ἐπικάλεσαι αὐτὸν ἐν ἡμέρᾳ θλί ψεώς σου, [καὶ] ἐξελεῖται το σε, καὶ δοξάσεις αὐτόν. Αλλ' οὐ οὕτω μὲν οὐκ ἐῤῥέθη· εἴρηται δὲ ὡς εἴρη- ται. Σαφώς οι διὰ τούτων καὶ δι᾿ ἄλλων σε πολλῶν (ἅπερ, ἵνα μὴ μακρόν ποιήσω τὸν λόγον, νῦν παρα λείψω τοῖς ἀκούειν δυναμένοις) κηρύττει ή Παλαιὰ Διαθήκη, ὅτι οὐχ ἑνὸς προσώπου σημαίνει ο δεσπο τείαν, ἀλλὰ τριῶν μὲν ὑποστάσεων, μιᾶς δὲ ο σίας, ἵνα καὶ Ἰουδαίων τε στηλιτεύσῃ τὴν ὡς σε ἐφ' ἑνὸς προσώπου οὐχ ὑγιῆ ἔννοιαν, οἷς καὶ Σαβέλλιος ἠκολούθησεν ε', ἴσως ἐκ τῆς ἄγαν τοῦ Υἱοῦ πρὸς τὸν Πατέρα Ισότητος ", εἰς τὸ μίαν ὑπόστασιν δογμα είσαι νευρωθείς τε καὶ Ἑλλήνων ἐξοστρακίσαι τὴν πολυθείαν, ὧν τα "Αρειος καὶ Εὐνόμιος εάλωσαν εἶναι φοιτηταί, τὴν τῶν ὑποστάσεων διαφορὰν εἰς τὴν οὐ- σίαν παραλόγως ἑλκύσαντες. Εἰ δέ τις φαίη· Δια τί γὰρ οι μὴ σαφῶς καὶ διαρρήδην ἐξ ἀρχῆς ταῦτα κεκήρυκται ; φαίην ὅτι μάλιστα μὲν τοῖ; συνετῶς ἀκούουσιν λαμπρά ἐστιν αὕτη καὶ οἱ ἀπό- δειξις καὶ διδασκαλία, ὡς καὶ τῷ σοφῷ ἔδοξε φίλωνι. Εἰ δὲ καὶ συνεσκιασμένως εβρέθη, ἐκεῖνο λογίζε σθαι χρή, ὅτι Ἰουδαίοις τοῖς εἰς πολυθεῖαν ῥέπουσι νομοθετῶν τε οὐκ ἐδοκίμασε διαφορὰν προσώπων εἰσαγαγεῖν, ἵνα καὶ μὴ διάφορον (113) φύσιν ἐν ταῖς ὑποστάσεσιν εἶναι δογματίσαντες, εἰς είδωλο λατρίαν ελκυσθώσιν ε, ἀλλὰ τὰ τῆς μοναρχίας ἐξ ἀρχῆς μαθόντες μάθημα, κατὰ μικρὸν τὸ τῶν ὑπο- στάσεων ἀναδιδαχθῶσι το δόγμα ', τὸ πάλιν εἰς ἑνό- τητα φύσεως ἀνατρέχον, ὡς εἶναι τὰ μὲν ἐνικώς λεγόμενα τῆς ταυτότητος τῆς φύσεως παραστατικά, τὰ δὲ ὑπερβαίνοντα τὸν ἐνικὸν ἀριθμὸν], τῆς τῶν το εξ τι Σαβ. τὸ πρόσωπόν σου Σάντι, 8,9, ν. 1,2, Μ. " σου 1,2, το ἐξελοῦ, καί σε ἐξελεύσεται σε γ. 2. και δ. αὐτόν αὐτόν· καὶ δ. σε Μ. 1,2. ἀπ. τῷ Ὑψίστῳ Μ. 1,2, το ἐξελοῦμαι σε Μ. 1.2. σ. τρ. ἐκ. Μ. 1,2, ών. μυστικώς τρ. ὀμνησα: Γ. 1, ἑρμηνεῦσαι το Μ. 1,2. Καὶ οὕτω Μ. 1.4. οι και γὰρ και. • άλλων Μ. 1.2, ετέρων. " π. κηρύττει 18. οι οὐ Μ. 1,2, ουσίας. οὐ Ιούδαν Μ. 1.2. ἠχ. ἄς ἐκ ν. 2, Μ, 1.2. ήχ. ἴσως δὲ ἐκ. εκ Ισότατος ν. τὴν π. τῶν Ε. ἐξωστράκισαν ν. τὴν π. Έ. ἐξωστράκισεν Μ. 1,2, το οὗ οι φοιτηταί 'Α. καὶ Ε. Ε. τὴν ὑπόστασιν δ. οι διὰ τί γάρ οι μαλ. τ. σ. μαλ. μὲν τ. συνεστώς Γ. 2. Μ. 1,2, μαλ. μέντοι συνεστώς ά. ή. απ. Μ. 1,2. ν νομοθετοῦντες οὐκ ἐδοκίμασαν ν. 1. νομοθετούσα ή θεία Γραφὴ οὐκ εὐδοκίμασε Μ. 1,2, τι διαφόρων 15. διαφόρους φύσεις. φύσιν, κτλ. ὃν ἐκκυλισθῶσιν 15. " τον αναδεχθώσι Μ. 1,2. δι. διὸ π. δ. π. Μ. 1,2. της ταυτότητα Υ. 2. ὁ τὰς τῶν ὑπ. ἰδιέτ. . - - " - CHRONICON. LIB. IV. B oportet enim, ut puto, ad clarius aliquod venire verbum ; sed in hoc : « Immola Deo sacrificium lau- dis, et redde Altissimo vota tua; et invoca me in die aflictionis luæ; et eruam te, et hono- rifcalis eum. Si enim Trinitas hic non mari- feste prædicaretur, oportebat dicere: Immola D'co sacrificium laudis, et redde illi vota tua, et invoca eum in die tribulationis tuæ, et eruel te, et honori- ficabis eum. Sed ita non est dictum dictum auteni est sicut dictum est. Evidenter ex his et aliis mul- tis (quæ, ne longius sermonem producam, nunc relinquo valentibus audire), prædicat Vetus Testa- mentum non unius personæ dominatum significare, sed trium personarum uniusque substantiæ, ut sti- gmata imponat de una persona Judæorum non sanæ opinioni, quibus et Sabellius adhæsit, ex nimia Fi- lii cum Patre æqualitate, unam personam sustinere, nitens et Græcorum proscribere polytheismum, quo- ruin Arius et Eunomius convicti sunt esse se- quaces, eo quod personarum differentiam ad sub- stantiam irrationaliter traduxerunt. Si quis autem dicat: Cur non evidenter et aperte hæc ab initio præ- dicata sunt? responderem hanc expositionem et doctrinam maxime eis, qui intelligenter audiunt, claram esse : sicut et sapienti Philoni visa est. Si verum etiam subobscure declarata est, hoc quoque notandum, quod Judæis ad polytheismum inclinantibus, legislator non judicavit distinctionen personarum inducendam, ne quod in personis diffe rebat natura differre opinantes, in idololatriam addu- cerentur; maluit autem Judæos, doctrina monar- chiæ ex initio accepta, paulatim personarum dog- mati initiandos, quod denuo ad unitatem naturæ revertitur, ita ut secundum unitatem dieta ejus- dem uniusque naturæ demonstrativa essent, et su- per unitatem arithmeticam excellentia, personarum proprietatem, in unam proprietatem, in unam substantiam coactam, ostenderent. Distinctas enim supponere substantias, Græcum est; unam personam existimare unam substantiam, Judaicum ; extendere autern and sall- clam et consubstantialem Trinitatem personas c [8] A rito ratio requireretur. Non autem tantum in hoc, D eas in unam substantiam colligere, rectissimum est et verum dogma. C Varia lectiones et nota, omn. Ced. fsa. vi, 3. om. Ced. * Ps. add. iidem. Ps. L, 14,15. Ced. Is. V. 2, omissis seqq. usq. ad. V. 1, Ced. V. 2. Ged. Paulo ante V 1,2, add. ls. om. V. 1,2, Ged. qui adjungit Ced. - fn. x. V. 1,2, M. 1,2, n. † n. 6. x. . add. V. 2, ex V. 9, we om. V. 2, M. 1,2. V. 1, Ced. V. 2. V. 12, Ced. V. 2, M. 1,2. om. Ged. * & add. V. 2, M. 1,2. Ced. V. 1. V. 2, Ced. sed subintelligendus est Deus vel Moses, sed cf. infra iterum incipit cod. só add. Is. V. 1,2, M. 1,2, V. 2. V. 1. codex post omissionem ex simili initio natki; sed genitivuς PATROL. GR. CX. - M.

Θεός, καὶ σὺ εἴ το [ό] Θεό;. » Τοὺς γὰρ λέγον- τας, ὅτι μυριάκις ἐστὶν ἅγιος ὁ Θεὸς, καὶ τό " « Άγιος, Άγιος, Άγιος, Κύριος Σαβαώθ *, ο παρ- ερμηνεύσαι τολμῶντας λαμπρῶς ἐλέγχει τό· « Εξε ζήτησα τὸ πρόσωπόν σου τε, Κύριε, ζητήσω· μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπον τὸ ἀπ' ἐμοῦ. Εἰ μὴ γὰρ τὴν ἁγίαν Τριάδα ἀνεκήρυττεν, ὦ φράσας περιττο λογίας δίκαιος ἂν εἴη ἀπαιτηθῆναι δίκας· οὐ μόνον δὲ ἐν τούτῳ, — χρῆναι γὰρ οἶμαι ἐπὶ σαφέστερον ὁρμῆσας ῥητόν' ἀλλὰ καὶ ἐν τῷ τ • Θῦσον τῷ Θεῷ θυσίαν αἰνέσεως, καὶ ἀπόδος τῷ Ὑψίστῳ τὰς εὐχάς σου καὶ ἐπικάλεσαι με ἐν ἡμέρᾳ θλίψεως, καὶ ἐξελοῦμαι το σε, καὶ δοξάσεις " με. ο Εἰ μὴ γὰρ ἡ Τριὰς ἐνταῦθα σαφῶς ἐκηρύττετο, ἐχρῆν ῥηθῆναι· Θῦσον τῷ Θεῷ θυσίαν αἰνέσεως καὶ ἀπόδος αὐτῷ τὰς εὐχάς σου, καὶ ἐπικάλεσαι αὐτὸν ἐν ἡμέρᾳ θλί ψεώς σου, [καὶ] ἐξελεῖται το σε, καὶ δοξάσεις αὐτόν. Αλλ' οὐ οὕτω μὲν οὐκ ἐῤῥέθη· εἴρηται δὲ ὡς εἴρη- ται. Σαφώς οι διὰ τούτων καὶ δι᾿ ἄλλων σε πολλῶν (ἅπερ, ἵνα μὴ μακρόν ποιήσω τὸν λόγον, νῦν παρα λείψω τοῖς ἀκούειν δυναμένοις) κηρύττει ή Παλαιὰ Διαθήκη, ὅτι οὐχ ἑνὸς προσώπου σημαίνει ο δεσπο τείαν, ἀλλὰ τριῶν μὲν ὑποστάσεων, μιᾶς δὲ ο σίας, ἵνα καὶ Ἰουδαίων τε στηλιτεύσῃ τὴν ὡς σε ἐφ' ἑνὸς προσώπου οὐχ ὑγιῆ ἔννοιαν, οἷς καὶ Σαβέλλιος ἠκολούθησεν ε', ἴσως ἐκ τῆς ἄγαν τοῦ Υἱοῦ πρὸς τὸν Πατέρα Ισότητος ", εἰς τὸ μίαν ὑπόστασιν δογμα είσαι νευρωθείς τε καὶ Ἑλλήνων ἐξοστρακίσαι τὴν πολυθείαν, ὧν τα "Αρειος καὶ Εὐνόμιος εάλωσαν εἶναι φοιτηταί, τὴν τῶν ὑποστάσεων διαφορὰν εἰς τὴν οὐ- σίαν παραλόγως ἑλκύσαντες. Εἰ δέ τις φαίη· Δια τί γὰρ οι μὴ σαφῶς καὶ διαρρήδην ἐξ ἀρχῆς ταῦτα κεκήρυκται ; φαίην ὅτι μάλιστα μὲν τοῖ; συνετῶς ἀκούουσιν λαμπρά ἐστιν αὕτη καὶ οἱ ἀπό- δειξις καὶ διδασκαλία, ὡς καὶ τῷ σοφῷ ἔδοξε φίλωνι. Εἰ δὲ καὶ συνεσκιασμένως εβρέθη, ἐκεῖνο λογίζε σθαι χρή, ὅτι Ἰουδαίοις τοῖς εἰς πολυθεῖαν ῥέπουσι νομοθετῶν τε οὐκ ἐδοκίμασε διαφορὰν προσώπων εἰσαγαγεῖν, ἵνα καὶ μὴ διάφορον (113) φύσιν ἐν ταῖς ὑποστάσεσιν εἶναι δογματίσαντες, εἰς είδωλο λατρίαν ελκυσθώσιν ε, ἀλλὰ τὰ τῆς μοναρχίας ἐξ ἀρχῆς μαθόντες μάθημα, κατὰ μικρὸν τὸ τῶν ὑπο- στάσεων ἀναδιδαχθῶσι το δόγμα ', τὸ πάλιν εἰς ἑνό- τητα φύσεως ἀνατρέχον, ὡς εἶναι τὰ μὲν ἐνικώς λεγόμενα τῆς ταυτότητος τῆς φύσεως παραστατικά, τὰ δὲ ὑπερβαίνοντα τὸν ἐνικὸν ἀριθμὸν], τῆς τῶν το εξ τι Σαβ. τὸ πρόσωπόν σου Σάντι, 8,9, ν. 1,2, Μ. " σου 1,2, το ἐξελοῦ, καί σε ἐξελεύσεται σε γ. 2. και δ. αὐτόν αὐτόν· καὶ δ. σε Μ. 1,2. ἀπ. τῷ Ὑψίστῳ Μ. 1,2, το ἐξελοῦμαι σε Μ. 1.2. σ. τρ. ἐκ. Μ. 1,2, ών. μυστικώς τρ. ὀμνησα: Γ. 1, ἑρμηνεῦσαι το Μ. 1,2. Καὶ οὕτω Μ. 1.4. οι και γὰρ και. • άλλων Μ. 1.2, ετέρων. " π. κηρύττει 18. οι οὐ Μ. 1,2, ουσίας. οὐ Ιούδαν Μ. 1.2. ἠχ. ἄς ἐκ ν. 2, Μ, 1.2. ήχ. ἴσως δὲ ἐκ. εκ Ισότατος ν. τὴν π. τῶν Ε. ἐξωστράκισαν ν. τὴν π. Έ. ἐξωστράκισεν Μ. 1,2, το οὗ οι φοιτηταί 'Α. καὶ Ε. Ε. τὴν ὑπόστασιν δ. οι διὰ τί γάρ οι μαλ. τ. σ. μαλ. μὲν τ. συνεστώς Γ. 2. Μ. 1,2, μαλ. μέντοι συνεστώς ά. ή. απ. Μ. 1,2. ν νομοθετοῦντες οὐκ ἐδοκίμασαν ν. 1. νομοθετούσα ή θεία Γραφὴ οὐκ εὐδοκίμασε Μ. 1,2, τι διαφόρων 15. διαφόρους φύσεις. φύσιν, κτλ. ὃν ἐκκυλισθῶσιν 15. " τον αναδεχθώσι Μ. 1,2. δι. διὸ π. δ. π. Μ. 1,2. της ταυτότητα Υ. 2. ὁ τὰς τῶν ὑπ. ἰδιέτ. . - - " - CHRONICON. LIB. IV. B oportet enim, ut puto, ad clarius aliquod venire verbum ; sed in hoc : « Immola Deo sacrificium lau- dis, et redde Altissimo vota tua; et invoca me in die aflictionis luæ; et eruam te, et hono- rifcalis eum. Si enim Trinitas hic non mari- feste prædicaretur, oportebat dicere: Immola D'co sacrificium laudis, et redde illi vota tua, et invoca eum in die tribulationis tuæ, et eruel te, et honori- ficabis eum. Sed ita non est dictum dictum auteni est sicut dictum est. Evidenter ex his et aliis mul- tis (quæ, ne longius sermonem producam, nunc relinquo valentibus audire), prædicat Vetus Testa- mentum non unius personæ dominatum significare, sed trium personarum uniusque substantiæ, ut sti- gmata imponat de una persona Judæorum non sanæ opinioni, quibus et Sabellius adhæsit, ex nimia Fi- lii cum Patre æqualitate, unam personam sustinere, nitens et Græcorum proscribere polytheismum, quo- ruin Arius et Eunomius convicti sunt esse se- quaces, eo quod personarum differentiam ad sub- stantiam irrationaliter traduxerunt. Si quis autem dicat: Cur non evidenter et aperte hæc ab initio præ- dicata sunt? responderem hanc expositionem et doctrinam maxime eis, qui intelligenter audiunt, claram esse : sicut et sapienti Philoni visa est. Si verum etiam subobscure declarata est, hoc quoque notandum, quod Judæis ad polytheismum inclinantibus, legislator non judicavit distinctionen personarum inducendam, ne quod in personis diffe rebat natura differre opinantes, in idololatriam addu- cerentur; maluit autem Judæos, doctrina monar- chiæ ex initio accepta, paulatim personarum dog- mati initiandos, quod denuo ad unitatem naturæ revertitur, ita ut secundum unitatem dieta ejus- dem uniusque naturæ demonstrativa essent, et su- per unitatem arithmeticam excellentia, personarum proprietatem, in unam proprietatem, in unam substantiam coactam, ostenderent. Distinctas enim supponere substantias, Græcum est; unam personam existimare unam substantiam, Judaicum ; extendere autern and sall- clam et consubstantialem Trinitatem personas c [8] A rito ratio requireretur. Non autem tantum in hoc, D eas in unam substantiam colligere, rectissimum est et verum dogma. C Varia lectiones et nota, omn. Ced. fsa. vi, 3. om. Ced. * Ps. add. iidem. Ps. L, 14,15. Ced. Is. V. 2, omissis seqq. usq. ad. V. 1, Ced. V. 2. Ged. Paulo ante V 1,2, add. ls. om. V. 1,2, Ged. qui adjungit Ced. - fn. x. V. 1,2, M. 1,2, n. † n. 6. x. . add. V. 2, ex V. 9, we om. V. 2, M. 1,2. V. 1, Ced. V. 2. V. 12, Ced. V. 2, M. 1,2. om. Ged. * & add. V. 2, M. 1,2. Ced. V. 1. V. 2, Ced. sed subintelligendus est Deus vel Moses, sed cf. infra iterum incipit cod. só add. Is. V. 1,2, M. 1,2, V. 2. V. 1. codex post omissionem ex simili initio natki; sed genitivuς PATROL. GR. CX. - M.

ὑποστάσεων ιδιότητος τῆς εἰς μίαν [οὐσίαν] συναγομένης· τὸ μὲν γὰρ διαφόρους * φύσεις υποτίθεσθαι, Ἑλληνικόν· τὸ δὲ ἐν πρόσωπον ἤγουν μίαν ὑπόστασιν, Ἰουδαϊκόν· τὸ δὲ πλατύνοντας " εἰς τὴν ἁγίαν ο καὶ ὁμοούσιον Τριάδα ' ὑποστάσεις εἰς μίαν οὐσίαν συνάγειν, ὀρθότατόν ἐστι καὶ ἀληθινὸν * τὸ δόγμα. Κεφάλαιον δὲ ἐπὶ ' τοῖς λεγομένοις, ὅτι οὐκ ἔστι φυσικῇ ἀποδείξει κατά πάντα παραστῆσαι τῶν ὑπὲρ φύσιν πραγμάτων. Εἰ γὰρ καὶ σὰρξ ἀληθῆς ὁ Λόγος ἐγένετο, ἀλλ' οὐ ψιλός ἄνθρωπος Χριστὸς ὁ ἐνανθρωπήσας, μᾶλλον δὲ Θεὸς ἐξ ἑκατέρων τῶν φύσεων εἶ; ὑπάρχων Υΐς Θεοῦ, Θεὸς ὑπερούσιος, εἰ καὶ δισῤῥήγνυνται οἱ :ὸ μεῖ. ζον καὶ ἔλαττον ἐπὶ τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ συγκρίνοντε;, ἑτερούσιον τοῦ Πατρὸς τὸν Υἱὸν καὶ ἀνόμοιον δογματίζοντες· 434, οὐ γὰρ ἴσασιν, ὡς ἔοικεν, ὅτι μεῖζον καὶ ἔλαττον ἐπὶ τῶν ὁμο γενῶν ζητεῖται καὶ κρίνεται, ὡς ἄνθρωπος ἀν θρώπου μείζων, καὶ βοῦς βοὸς, καὶ ἵππος ἵππου, καὶ ἅπαξ ἁπλῶς ὁ κανὼν τῆς συγκρίσεω; ει τοῖς ἐμπ γενέσιν ἁρμόζει. Ο τοίνυν τὰ τοῦ Θεοῦ τολμηρῶς περιεργαζόμενος καὶ μείζονα λέγων τοῦ Υἱοῦ τὴν Πατέρα, την σύγκρισιν ὡς ὁμοούσιον προσίεται, κἂν μὴ βούληται· ἑτερούσια γὰρ ἀλλήλοις συγκρί νεσθαι οὐ δύναται, οὔτε λέγεται μείζων ἄνθρωπος βοής, ἢ μείζων ἵππος καμήλου, ἢ μείζων ένας Ιχθύος. Τὰ μέντοι γε τὴν ἑνικὸν ἀριθμὸν ὑπερβαί νοντα ἐν τῇ θείᾳ Γραφῇ τῆς τῶν ὑποστάσεών εἰσι τ · διαφορᾶς παραστατικά· τὰ δὲ γενικώς " εξενηνεγε μένα 30, τῆς ταυτότητος τῆς φύσεως. Τὰ μὲν γὰρ εἴρηται, ἵνα Σαβέλλιος καὶ Ἰουδαῖοι ἐπιστομισθώσι, τὰ δὲ, ἵνα ῎Αρειος καὶ Εὐνόμιος καὶ Ἕλληνες στη λιτευθῶσιν. Οἱ γὰρ πλατύνοντες μὲν εἰς τὴν ἁγίαν Τριάδα τὸν τῶν ἰδιοτήτων ἀριθμόν, συστέλλοντες ' δὲ εἰς μίαν οὐσίαν, ὀρθότητα " δογματίζουσιν καὶ ταῖς τῶν οὐρανίων χρησμῶν ἔπονται διδασκαλία:ς 3, μήτε εἰς πολυθείαν διὰ τὴν τῆς φύσεως διαφοράν ἐκπίπτοντες, μήτε εἰς Ἰουδαϊσμὸν διὰ τὴν τοῦ ἑνὸς προσώπου σύστασιν ολισθαίνοντες. Πῶς δὲ οὐκ ἐρυθριῶσιν οἱ κτίσμασι προσκυνοῦντες καὶ ταῖς ἑαυτῶν μαχόμενοι ψήφοις; Απαγορεύοντες γὰρ τὸ σε μὴ τῇ κτίσει προσκυνεῖν ὡς Ἑλληνικὸν, αὐτοὶ τοῦτο δρῶντες ἑαυτοὺς λανθάνουσι. Χρὴ δὲ καὶ τοῦτο εἰδέναι, ὡς οὐ τὰ αὐτὰ ὀνόματα πάντως καὶ τὰ αὐτὰ μηνύει πράγματα, οὔτε ἡ ομωνυμία συν- ωνυμίαν ἐκ παντὸς τρόπου ἐμφαίνει· ἐπὶ μὲν γὰρ τοῦ Υἱοῦ κυρίως λέγεται ἡ γένγησις, ἐπὶ δὲ τῶν κτισμάτων καταχρηστικῶς· ἐπ' ἐκείνου μὲν, τῆς ἀληθείας ἕνεκεν καὶ τῆς ὁμοουσιότητος, ἐπὶ δὲ τού- των, τιμῆς χάριν και υἱοθεσίας • Βουληθείς γὰρ ἀπεκύησεν ἡμᾶς λόγῳ ἀληθείας. » Μὴ τοίνυν παραστατικά δ. ὑπ. Υ. 2, διαφερούσας ὑπ. Μ. 1,2. Η πλατύνοντα πλατύνειν τάς Β. * άγ. Τρ. 15. εἰς και 1». 1, τάς άλιο θέστατον δ. Κ. δέ ἐστι Μ. 1.2. ὅτι φυσικές ἀποδείξεις Μ. 1,2. Χριστὸς ἐν. Μ. 1,2. τῶν φ. εἰς ὑπ. Υιός Μ. 1,2 καὶ Γιου τὰ ἑτερουσιν τὸν Υἱὸν τοῦ Πατρός. Ν. 1,2, το ὁμοουσίων Ν. 1, απλως ἅπαξ Ν. 2, άπλω, ἅπερ Μ. 1.2. σε συγκλήσεως Υ. 2, Μ. 12. ομούσιον δ. έ. Υ. 1,2, γεννικώς Ενικῶ; Μ. 2. εἰ ένεν. ὡς συστέλλοντ. συστέλλοντα Μ.. 1,2. ὀρθότατα ν. 1,2, μ. εἰς τὸ διὰ τὴν τοῦ ἐ. πρ. σ. φλ. τῆς φ. δ. ἐκπ. ν. 2. δὲ καὶ ἐρ. αἱ κτίσμα π. Μ. γὰρ τῷ ν. 2. μηκύνει Μ. 1,2. συνωνυμία χάριτος Μ. 1.2. Μήτοι ή Μ. 1,2. " το Πώς GEORGII HAMARTOLI B . Capitulum super ea quæ dicta sunt, quod natu- A (8) rali demonstratione non in omnibus utendum est ad declarandum ea quæ sunt supra naturam. Si enim vera caro Verbum factum est, at non purus homo factus est Christus homo factus, sed potius Deus ex utraque natura unus Filius Dei, Deus substan- tialis, licet falsi arguantur qui majus et minus de Patre et Filio dijudicant, Filiumque non consub- stantialem Patri nec similem docent: non enim sciunt, ut patet, quod majus et minus de substan- tiis similigenis quæritur et æstimatur, sicut 'homo dicitur homine major, bos bove, equus equo ; denique discretio similigenis convenit. Qui ergo quæ Dei sunt temere perscrutatur et majorem Filio dicit Patrem, discretionem ut consubstantialem admittit, etsi non velit : quæ enim natura diversa sunt non conferri possunt, nec dicitur homo bove major, aut equus major camelo, aut pisce major asinus. Que ergo unitatem arithmeticam excedunt in Scriptura divina, distinctionem personarum demonstrant : quæ autem generatim, natura idlen- titatem. Hæc porro dicuntur ut Sabello et Judæis os obstruatur; illa vero ut Arius et Eunomius et Græci stigmate notentur. Qui enim ad sanctam Trinitatem proprietatum numerum extendunt, seð in unam restringunt substantiam, recta docent, cœlestiumque oraculorum documenta sequuntur, nec in polytheismum naturæ discretione cadentes, nec in Judaismum unius persona coactione labentes. Quomodo vero non erubescunt qui creaturas ado- rant et propriis sententiis pugnant? Prohibentes enim, ut gentilem actum, creaturæ adorationem, hoc ipsi facientes, sese obliviscuntur. Scire autem etiam oportet eadem nomina non easdem res om- nino significare, nec bomionymia synonymiam ex omni modo exhiberi ; quoad Filium enim generatio proprie dicitur, quoad creaturas autem per cata- chresim erga illum quidem, ob veritatem et con- substantialitatem, erga istas autem ob gratiam et adoptionem: Voluntarie enim genuit nos Verbo veritatis. › Non igitur homonymia similitudinem tunc pariat honoris, nec per calachresim dicta proprie dici reputentur, siquidem et animum et iram et alia cuncta, quæ divinæ naturæ non competunt, per ca. tacbresim dicta, nemo sapiens proprie adhiberi D C Varim lectiones et nutm. 35. . vocabulo subintelligendo pendet. • Is., sed add. cod., V. 2, M. 1,2, Ced. Is.. Is. * V. 1,2, om. V. 2, Cel. Ged. V. 1,2, V. 1,2, add. V. 2, M. 2,2. V. 2, e præcedentibus repetunt. V. 2. M. 1,2, Ged. M. 1,2, Ledl. adii. V, 1. Ced. V. 1. M. 1,2, Cer. * Cod. Cod. V. 1. add. M. 1,2? cod. V. 1. Ced. repetitan. 1,2. V, 2, cod. et V. 1,2, V. 2, M. 1,2. Jac, 1, 18,

ὑποστάσεων ιδιότητος τῆς εἰς μίαν [οὐσίαν] συναγομένης· τὸ μὲν γὰρ διαφόρους * φύσεις υποτίθεσθαι, Ἑλληνικόν· τὸ δὲ ἐν πρόσωπον ἤγουν μίαν ὑπόστασιν, Ἰουδαϊκόν· τὸ δὲ πλατύνοντας " εἰς τὴν ἁγίαν ο καὶ ὁμοούσιον Τριάδα ' ὑποστάσεις εἰς μίαν οὐσίαν συνάγειν, ὀρθότατόν ἐστι καὶ ἀληθινὸν * τὸ δόγμα. Κεφάλαιον δὲ ἐπὶ ' τοῖς λεγομένοις, ὅτι οὐκ ἔστι φυσικῇ ἀποδείξει κατά πάντα παραστῆσαι τῶν ὑπὲρ φύσιν πραγμάτων. Εἰ γὰρ καὶ σὰρξ ἀληθῆς ὁ Λόγος ἐγένετο, ἀλλ' οὐ ψιλός ἄνθρωπος Χριστὸς ὁ ἐνανθρωπήσας, μᾶλλον δὲ Θεὸς ἐξ ἑκατέρων τῶν φύσεων εἶ; ὑπάρχων Υΐς Θεοῦ, Θεὸς ὑπερούσιος, εἰ καὶ δισῤῥήγνυνται οἱ :ὸ μεῖ. ζον καὶ ἔλαττον ἐπὶ τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ συγκρίνοντε;, ἑτερούσιον τοῦ Πατρὸς τὸν Υἱὸν καὶ ἀνόμοιον δογματίζοντες· 434, οὐ γὰρ ἴσασιν, ὡς ἔοικεν, ὅτι μεῖζον καὶ ἔλαττον ἐπὶ τῶν ὁμο γενῶν ζητεῖται καὶ κρίνεται, ὡς ἄνθρωπος ἀν θρώπου μείζων, καὶ βοῦς βοὸς, καὶ ἵππος ἵππου, καὶ ἅπαξ ἁπλῶς ὁ κανὼν τῆς συγκρίσεω; ει τοῖς ἐμπ γενέσιν ἁρμόζει. Ο τοίνυν τὰ τοῦ Θεοῦ τολμηρῶς περιεργαζόμενος καὶ μείζονα λέγων τοῦ Υἱοῦ τὴν Πατέρα, την σύγκρισιν ὡς ὁμοούσιον προσίεται, κἂν μὴ βούληται· ἑτερούσια γὰρ ἀλλήλοις συγκρί νεσθαι οὐ δύναται, οὔτε λέγεται μείζων ἄνθρωπος βοής, ἢ μείζων ἵππος καμήλου, ἢ μείζων ένας Ιχθύος. Τὰ μέντοι γε τὴν ἑνικὸν ἀριθμὸν ὑπερβαί νοντα ἐν τῇ θείᾳ Γραφῇ τῆς τῶν ὑποστάσεών εἰσι τ · διαφορᾶς παραστατικά· τὰ δὲ γενικώς " εξενηνεγε μένα 30, τῆς ταυτότητος τῆς φύσεως. Τὰ μὲν γὰρ εἴρηται, ἵνα Σαβέλλιος καὶ Ἰουδαῖοι ἐπιστομισθώσι, τὰ δὲ, ἵνα ῎Αρειος καὶ Εὐνόμιος καὶ Ἕλληνες στη λιτευθῶσιν. Οἱ γὰρ πλατύνοντες μὲν εἰς τὴν ἁγίαν Τριάδα τὸν τῶν ἰδιοτήτων ἀριθμόν, συστέλλοντες ' δὲ εἰς μίαν οὐσίαν, ὀρθότητα " δογματίζουσιν καὶ ταῖς τῶν οὐρανίων χρησμῶν ἔπονται διδασκαλία:ς 3, μήτε εἰς πολυθείαν διὰ τὴν τῆς φύσεως διαφοράν ἐκπίπτοντες, μήτε εἰς Ἰουδαϊσμὸν διὰ τὴν τοῦ ἑνὸς προσώπου σύστασιν ολισθαίνοντες. Πῶς δὲ οὐκ ἐρυθριῶσιν οἱ κτίσμασι προσκυνοῦντες καὶ ταῖς ἑαυτῶν μαχόμενοι ψήφοις; Απαγορεύοντες γὰρ τὸ σε μὴ τῇ κτίσει προσκυνεῖν ὡς Ἑλληνικὸν, αὐτοὶ τοῦτο δρῶντες ἑαυτοὺς λανθάνουσι. Χρὴ δὲ καὶ τοῦτο εἰδέναι, ὡς οὐ τὰ αὐτὰ ὀνόματα πάντως καὶ τὰ αὐτὰ μηνύει πράγματα, οὔτε ἡ ομωνυμία συν- ωνυμίαν ἐκ παντὸς τρόπου ἐμφαίνει· ἐπὶ μὲν γὰρ τοῦ Υἱοῦ κυρίως λέγεται ἡ γένγησις, ἐπὶ δὲ τῶν κτισμάτων καταχρηστικῶς· ἐπ' ἐκείνου μὲν, τῆς ἀληθείας ἕνεκεν καὶ τῆς ὁμοουσιότητος, ἐπὶ δὲ τού- των, τιμῆς χάριν και υἱοθεσίας • Βουληθείς γὰρ ἀπεκύησεν ἡμᾶς λόγῳ ἀληθείας. » Μὴ τοίνυν παραστατικά δ. ὑπ. Υ. 2, διαφερούσας ὑπ. Μ. 1,2. Η πλατύνοντα πλατύνειν τάς Β. * άγ. Τρ. 15. εἰς και 1». 1, τάς άλιο θέστατον δ. Κ. δέ ἐστι Μ. 1.2. ὅτι φυσικές ἀποδείξεις Μ. 1,2. Χριστὸς ἐν. Μ. 1,2. τῶν φ. εἰς ὑπ. Υιός Μ. 1,2 καὶ Γιου τὰ ἑτερουσιν τὸν Υἱὸν τοῦ Πατρός. Ν. 1,2, το ὁμοουσίων Ν. 1, απλως ἅπαξ Ν. 2, άπλω, ἅπερ Μ. 1.2. σε συγκλήσεως Υ. 2, Μ. 12. ομούσιον δ. έ. Υ. 1,2, γεννικώς Ενικῶ; Μ. 2. εἰ ένεν. ὡς συστέλλοντ. συστέλλοντα Μ.. 1,2. ὀρθότατα ν. 1,2, μ. εἰς τὸ διὰ τὴν τοῦ ἐ. πρ. σ. φλ. τῆς φ. δ. ἐκπ. ν. 2. δὲ καὶ ἐρ. αἱ κτίσμα π. Μ. γὰρ τῷ ν. 2. μηκύνει Μ. 1,2. συνωνυμία χάριτος Μ. 1.2. Μήτοι ή Μ. 1,2. " το Πώς GEORGII HAMARTOLI B . Capitulum super ea quæ dicta sunt, quod natu- A (8) rali demonstratione non in omnibus utendum est ad declarandum ea quæ sunt supra naturam. Si enim vera caro Verbum factum est, at non purus homo factus est Christus homo factus, sed potius Deus ex utraque natura unus Filius Dei, Deus substan- tialis, licet falsi arguantur qui majus et minus de Patre et Filio dijudicant, Filiumque non consub- stantialem Patri nec similem docent: non enim sciunt, ut patet, quod majus et minus de substan- tiis similigenis quæritur et æstimatur, sicut 'homo dicitur homine major, bos bove, equus equo ; denique discretio similigenis convenit. Qui ergo quæ Dei sunt temere perscrutatur et majorem Filio dicit Patrem, discretionem ut consubstantialem admittit, etsi non velit : quæ enim natura diversa sunt non conferri possunt, nec dicitur homo bove major, aut equus major camelo, aut pisce major asinus. Que ergo unitatem arithmeticam excedunt in Scriptura divina, distinctionem personarum demonstrant : quæ autem generatim, natura idlen- titatem. Hæc porro dicuntur ut Sabello et Judæis os obstruatur; illa vero ut Arius et Eunomius et Græci stigmate notentur. Qui enim ad sanctam Trinitatem proprietatum numerum extendunt, seð in unam restringunt substantiam, recta docent, cœlestiumque oraculorum documenta sequuntur, nec in polytheismum naturæ discretione cadentes, nec in Judaismum unius persona coactione labentes. Quomodo vero non erubescunt qui creaturas ado- rant et propriis sententiis pugnant? Prohibentes enim, ut gentilem actum, creaturæ adorationem, hoc ipsi facientes, sese obliviscuntur. Scire autem etiam oportet eadem nomina non easdem res om- nino significare, nec bomionymia synonymiam ex omni modo exhiberi ; quoad Filium enim generatio proprie dicitur, quoad creaturas autem per cata- chresim erga illum quidem, ob veritatem et con- substantialitatem, erga istas autem ob gratiam et adoptionem: Voluntarie enim genuit nos Verbo veritatis. › Non igitur homonymia similitudinem tunc pariat honoris, nec per calachresim dicta proprie dici reputentur, siquidem et animum et iram et alia cuncta, quæ divinæ naturæ non competunt, per ca. tacbresim dicta, nemo sapiens proprie adhiberi D C Varim lectiones et nutm. 35. . vocabulo subintelligendo pendet. • Is., sed add. cod., V. 2, M. 1,2, Ced. Is.. Is. * V. 1,2, om. V. 2, Cel. Ged. V. 1,2, V. 1,2, add. V. 2, M. 2,2. V. 2, e præcedentibus repetunt. V. 2. M. 1,2, Ged. M. 1,2, Ledl. adii. V, 1. Ced. V. 1. M. 1,2, Cer. * Cod. Cod. V. 1. add. M. 1,2? cod. V. 1. Ced. repetitan. 1,2. V, 2, cod. et V. 1,2, V. 2, M. 1,2. Jac, 1, 18,

ομωνυμία τὴν ὁμοτιμίαν ἐνταῦθα τικτέτω, μηδὲ τὰ καταχρηστικῶς εἰρημένα κυρίως λελέχθαι νομιζέσθω, ἐπεὶ καὶ τὸν θυμὸν καὶ τὴν ὀργὴν καὶ τὰ ἄλλα πάντα τὰ τῇ θείᾳ μὴ πρέποντα φύσει καταχρηστικώς λελεγμένα, οὐκ ἄν τις εὖ φρονῶν κα ρίως περιπεφράσθαι ο' φαίη· δῆλον γὰρ ἐστιν, ὅτι ἑκάστῳ (1155) χωρίῳ καὶ τ8 ἑκάστῃ λέξει ἡ προσ ἤκουσα καὶ ἁρμόζουσα διασάφησι; προσαγομένη τὴν ἀλήθειαν ὠδίνει 39. • 46. ε Β Μ (9) Ειπάτωσαν δέ γε καὶ οἱ εἰς τὸ ἅγιον Πνεῦμα βλασφημοῦντες καὶ τῆς θείας οὐσία; αὐτὸ χωρίζον- τες, πῶς ὁ Θεὸς καὶ Σωτὴρ ἡμῶν ἐνανθρωπήσας παρέδωκε συμπληρωτικὸν εἶναι τῆς ἁγίας Τριάδος τὸ πανάγιον Πνεῦμα, καὶ [εν] τῇ ἐπικλήσει τοῦ θείου βαπτίσματος σὺν Πατρὶ καὶ Υἱῷ ὡς ἐλευθε ροῦν ἐς τῶν ἁμαρτημάτων τοὺς ἀνθρώπους ἀριθμού- μενον, καὶ ἐπὶ τῆς μυστικῆς τραπέζης τὸ σῶμα ἰδικὸν τῆς τοῦ Υἱοῦ σαρκώσεως ἀποφαῖνον ', πῶς “ ἂν εἴη ποιητὴν ἢ κτιστὸν ἢ τῆς δουλικής φύσεως, ἀλλ᾽ οὐ τῆς Δεσποτικῆς καὶ δημιουργοῦ καὶ βασιλί δος οὐσίας συγγενὲς καὶ ὁμοούσιον τὸ ἅγιον Πνεῦμα; Εἰ γὰρ δοῦλον, μή συναριθμείσθω (μετὰ τοῦ Δεσπό του “· εἰ δὲ κτίσμα, μή συναριθμείσθω) τῷ Κτί στη ἤνωται γὰρ καὶ συνηρίθμηται, ἐπειδὴ ἐ τῷ ἀκριβεῖ τῶν τοιούτων δογματιστῇ Χριστῷ πείθεσθαι προσήκει βεβαίως καὶ ἀσφαλῶς τὰ περὶ τῆς οἰκείας οὐσίας διδάσκοντι ἐ· εἰ καὶ τοῖς πνευματομάχοις δοκεῖ σοφωτέροις εἶναι, καὶ τὰ οὐράνια πλέον εἰδέ να: Θεοῦ, κομπάζοντας ἢ μᾶλλον τολμηρώς τε καὶ δυσσεβῶς ῥητορεύοντας. Εἰ οὖν ὁ θεῖος Δανιὴλ ἄγ. γελον θεασάμενος καὶ θαυμάσας τὸ κάλλος καὶ τὸ μέγεθος τοῦ ὀφθέντος πρηνής ἔπεσεν, ἐκπλαγείς τὸ παράδοξον τῆς θέας, ποίαν ἕξουσιν ἀπολογίαν οἱ Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ ἁγίῳ Πνεύματι μεσιτεύειν τολ- μῶντες καὶ τὴν ἄῤῥητον φύσιν λόγοις ζυγοστατεῖν ἐπιχειροῦντες καὶ φυσιολογοῦντες; Τὴν τοίνυν ἄχρο νον καὶ ἀΐδιον καὶ ἀμεσίτευτον καὶ παντὸς λόγου καὶ νοῦ κρείττονα πρόοδον τοῦ Υἱοῦ ἀπὸ τοῦ Πατρός γέννησιν καλοῦσιν αἱ Γραφαι, οὐχ ἵνα πάθος υπο γράψωσιν, ἀλλ᾽ ἵνα τὸ ὁμοούσιον ὑποδείξωσιν· ὁμο ούσια γὰρ ἐν τῷ ὄντι τὰ τικτόμενα τοῖ; τί κτουσιν. Ινα δὲ μὴ φαντασίαν πάθους ἐπικομίσῃ, Λόγον προσαγορεύουσιν, καὶ ἵνα μὴ νεώτερος ἐπι νοηθῇ· « Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, φησί· εἶτα καὶ τὴν πρὸς τὸν Πατέρα σχέσιν κηρύττουσαι 80. «Καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν· ν εἶτα καὶ τὴν ἀξίαν· ο [Κα!] Θεό; ἦν ὁ Λόγος·, ἐκ μὲν τοῦ Υἱοῦ τὸ ὁμοούσιον, ἐκ δὲ τοῦ Λόγου τὸ ἀπαθὲς, καὶ ἐκ μὲν τοῦ ἐν ἀρχῇ εἶναι τὸ συναΐδιον, ἐκ δὲ τοῦ πρὸς τὸν Πατέρα είναι την πρὸς αὐτὸν οἰκειότητα, διὰ δὲ τοῦ Θεοῦ εἶναι τὴν ἀξίαν αὐτοῦ καταμαθόντες, καὶ ἐξ ἑκάστου ὀνόματος τὸ μὴ ἐφορμοῦν καὶ ἀπρεπὲς ἀποπεμψάμενοι δι, οἷον ἀπὸ μὲν τοῦ Υἱοῦ τὸ δε νεώτερον, ἀπὸ δὲ τοῦ Λόγου τὸ ἀνυπόστατον δε Θεόν σε ἀϊδιον, ὁμοούσιον ἀπαθῶς καὶ ἀχρόνως ἐκ τοῦ Πατρὸς προελθόντα, εἰδείη μέν δε τε καὶ προσκυνήσαιμεν ". πεφράσθαι περιφ. χ. ἑκάστη λέξις ὁδηγεῖ Ε. δέ τε Η. 1,2. οι ελευθερούντων Μ. 1,2. σὲ ἀποφαίνων Μ. 1,2. σε δ' δ. καὶ εἰ δ. εἰ δέ Μ. 1.2. ως ἐπεὶ δέ ἐπί Μ. 1. σε διδάσκων Μ. 1.2. Η ζευγ. Ν. 1.2. τα καλοῦσαι Μ. 1.2. το όμ. καὶ τῷ Μ. 1,2. κηρύττοντες κηρύττουσα Ν. 2. οι ἀποπεμπόμενοι Μ. 1,2. δε τον Υ. 2. εἰ τὸ ἐνυπ. Μ. 1, καὶ τὸ ἐν. 11. 2. σε ἀπὸ δὲ τοῦ Οι Θεὸν τὸ ἐ. τὸ ἐμ. δμ. ἀΐδιον ἀπ. Θεὸν ἀϊδ. δμ. καὶ ἀγαθὸν ἀπ. σε δοίη μὲν Μ. 1,2. ο τέλο; τὰ περὶ τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου CHRONICON. - LIB. IV. [4] A pronuntiaret; manifestum est enim quod unicuique loco et unicuique dictioni conveniens et accommo- data expositio veritatem edit. C Variæ lectiones et notæ. Dicant autem etiam qui contra Spiritum sanctų:n blasphemant et illum a divina substantia distraliunt, quomodo Deus et Salvator noster homo factus tra- didit Spiritum sanctum sanctæ Trinitatis esse complementum, et in invocatione divini baptismatis cum Patre et Filio ut a peccatis homines liberantew, connumerari, et in mystica mensa corpus speciale Incarnationis Filii producere; quomodo ergo factus aut creatus aut natura servilis, et non Dominics, creatricis, ac regalis substantia comparticeps et consubstantialis esset Spiritus sanctus ? Si enim Servus, cum omnino non connumeretur; si crea- jura, non connumeretur Creatori; unitur enim eţ aunumeratur, quia perfecto talium præceptori, Christo, quæ propriam naturam spectant docenti, firme tuteque credendum est; et si contra Spiritum pugnantes sibi videntur esse sapientiores melius- que Deo coelestia scire, vaniloqui sunt, seu potius temerarii impiique rhetores. Si ergo divinus Da- niel postquain angelum vidit et visi pulchritudinem magnitudinemque miratus est, pronus cecidit mira- culo visionis perculsus, qualem excusationem ha- bebunt qui medios inter Patrem et Filium et Spiri- tum sanctum se projiciunt, ineffabilemque naturain yerbis ponderare temere tentant ac principiis natu- ralibus subjiciunt? Attamen æternum ac sempiter- num et inenarrabilem, ac omni verbo et cogitatione præstantiorem processum Filii a Patre generatio- nem vocant Scripturæ, non ut passibilitatem con- scribant, sed ut consubstantialitatem demonstrent ; nam generata generantibus reipsa consubstantialia sunt. Ne vero passibilitatis ideam afferant, Ver- bum præfantur, et ne recentior excogitetur : « la principio erat Verbum,inquiunt; deinde statum ejus apud Patrem prædicantes: Et Verbum erat apud Deum; » postea ejus dignitatem : . Et Deus erat Verbum. . Ex Filio consubstantialitatem, ex Verbo impassibilitatem, ex exsistentia principio coæternita - tem, ex statu apud Patrem adipsum propinquitatem. et ex eo quod Deus sit, ipsius dignitatem edocti, atque ex quoque nomine, quod incongruum et incompetens est, eliminare moniti, quale a Filio quod sit junior et a Verbo quod substantia carcat, Deum æternum, consubstantialem, impassibilem et ante ævum ex Patre procedentem scire et adorare docemur. D Ced. cod. M. 1,2. cod. · cod. s Ced. 513,3-514,16, V. 2, V. 2. add. V. 1. · V. 2, V. 2, V. 1, V. 2, Ced. V. 1. add. cod. cod. V. 1, Ced. Scholion codicis. :

ομωνυμία τὴν ὁμοτιμίαν ἐνταῦθα τικτέτω, μηδὲ τὰ καταχρηστικῶς εἰρημένα κυρίως λελέχθαι νομιζέσθω, ἐπεὶ καὶ τὸν θυμὸν καὶ τὴν ὀργὴν καὶ τὰ ἄλλα πάντα τὰ τῇ θείᾳ μὴ πρέποντα φύσει καταχρηστικώς λελεγμένα, οὐκ ἄν τις εὖ φρονῶν κα ρίως περιπεφράσθαι ο' φαίη· δῆλον γὰρ ἐστιν, ὅτι ἑκάστῳ (1155) χωρίῳ καὶ τ8 ἑκάστῃ λέξει ἡ προσ ἤκουσα καὶ ἁρμόζουσα διασάφησι; προσαγομένη τὴν ἀλήθειαν ὠδίνει 39. • 46. ε Β Μ (9) Ειπάτωσαν δέ γε καὶ οἱ εἰς τὸ ἅγιον Πνεῦμα βλασφημοῦντες καὶ τῆς θείας οὐσία; αὐτὸ χωρίζον- τες, πῶς ὁ Θεὸς καὶ Σωτὴρ ἡμῶν ἐνανθρωπήσας παρέδωκε συμπληρωτικὸν εἶναι τῆς ἁγίας Τριάδος τὸ πανάγιον Πνεῦμα, καὶ [εν] τῇ ἐπικλήσει τοῦ θείου βαπτίσματος σὺν Πατρὶ καὶ Υἱῷ ὡς ἐλευθε ροῦν ἐς τῶν ἁμαρτημάτων τοὺς ἀνθρώπους ἀριθμού- μενον, καὶ ἐπὶ τῆς μυστικῆς τραπέζης τὸ σῶμα ἰδικὸν τῆς τοῦ Υἱοῦ σαρκώσεως ἀποφαῖνον ', πῶς “ ἂν εἴη ποιητὴν ἢ κτιστὸν ἢ τῆς δουλικής φύσεως, ἀλλ᾽ οὐ τῆς Δεσποτικῆς καὶ δημιουργοῦ καὶ βασιλί δος οὐσίας συγγενὲς καὶ ὁμοούσιον τὸ ἅγιον Πνεῦμα; Εἰ γὰρ δοῦλον, μή συναριθμείσθω (μετὰ τοῦ Δεσπό του “· εἰ δὲ κτίσμα, μή συναριθμείσθω) τῷ Κτί στη ἤνωται γὰρ καὶ συνηρίθμηται, ἐπειδὴ ἐ τῷ ἀκριβεῖ τῶν τοιούτων δογματιστῇ Χριστῷ πείθεσθαι προσήκει βεβαίως καὶ ἀσφαλῶς τὰ περὶ τῆς οἰκείας οὐσίας διδάσκοντι ἐ· εἰ καὶ τοῖς πνευματομάχοις δοκεῖ σοφωτέροις εἶναι, καὶ τὰ οὐράνια πλέον εἰδέ να: Θεοῦ, κομπάζοντας ἢ μᾶλλον τολμηρώς τε καὶ δυσσεβῶς ῥητορεύοντας. Εἰ οὖν ὁ θεῖος Δανιὴλ ἄγ. γελον θεασάμενος καὶ θαυμάσας τὸ κάλλος καὶ τὸ μέγεθος τοῦ ὀφθέντος πρηνής ἔπεσεν, ἐκπλαγείς τὸ παράδοξον τῆς θέας, ποίαν ἕξουσιν ἀπολογίαν οἱ Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ ἁγίῳ Πνεύματι μεσιτεύειν τολ- μῶντες καὶ τὴν ἄῤῥητον φύσιν λόγοις ζυγοστατεῖν ἐπιχειροῦντες καὶ φυσιολογοῦντες; Τὴν τοίνυν ἄχρο νον καὶ ἀΐδιον καὶ ἀμεσίτευτον καὶ παντὸς λόγου καὶ νοῦ κρείττονα πρόοδον τοῦ Υἱοῦ ἀπὸ τοῦ Πατρός γέννησιν καλοῦσιν αἱ Γραφαι, οὐχ ἵνα πάθος υπο γράψωσιν, ἀλλ᾽ ἵνα τὸ ὁμοούσιον ὑποδείξωσιν· ὁμο ούσια γὰρ ἐν τῷ ὄντι τὰ τικτόμενα τοῖ; τί κτουσιν. Ινα δὲ μὴ φαντασίαν πάθους ἐπικομίσῃ, Λόγον προσαγορεύουσιν, καὶ ἵνα μὴ νεώτερος ἐπι νοηθῇ· « Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, φησί· εἶτα καὶ τὴν πρὸς τὸν Πατέρα σχέσιν κηρύττουσαι 80. «Καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν· ν εἶτα καὶ τὴν ἀξίαν· ο [Κα!] Θεό; ἦν ὁ Λόγος·, ἐκ μὲν τοῦ Υἱοῦ τὸ ὁμοούσιον, ἐκ δὲ τοῦ Λόγου τὸ ἀπαθὲς, καὶ ἐκ μὲν τοῦ ἐν ἀρχῇ εἶναι τὸ συναΐδιον, ἐκ δὲ τοῦ πρὸς τὸν Πατέρα είναι την πρὸς αὐτὸν οἰκειότητα, διὰ δὲ τοῦ Θεοῦ εἶναι τὴν ἀξίαν αὐτοῦ καταμαθόντες, καὶ ἐξ ἑκάστου ὀνόματος τὸ μὴ ἐφορμοῦν καὶ ἀπρεπὲς ἀποπεμψάμενοι δι, οἷον ἀπὸ μὲν τοῦ Υἱοῦ τὸ δε νεώτερον, ἀπὸ δὲ τοῦ Λόγου τὸ ἀνυπόστατον δε Θεόν σε ἀϊδιον, ὁμοούσιον ἀπαθῶς καὶ ἀχρόνως ἐκ τοῦ Πατρὸς προελθόντα, εἰδείη μέν δε τε καὶ προσκυνήσαιμεν ". πεφράσθαι περιφ. χ. ἑκάστη λέξις ὁδηγεῖ Ε. δέ τε Η. 1,2. οι ελευθερούντων Μ. 1,2. σὲ ἀποφαίνων Μ. 1,2. σε δ' δ. καὶ εἰ δ. εἰ δέ Μ. 1.2. ως ἐπεὶ δέ ἐπί Μ. 1. σε διδάσκων Μ. 1.2. Η ζευγ. Ν. 1.2. τα καλοῦσαι Μ. 1.2. το όμ. καὶ τῷ Μ. 1,2. κηρύττοντες κηρύττουσα Ν. 2. οι ἀποπεμπόμενοι Μ. 1,2. δε τον Υ. 2. εἰ τὸ ἐνυπ. Μ. 1, καὶ τὸ ἐν. 11. 2. σε ἀπὸ δὲ τοῦ Οι Θεὸν τὸ ἐ. τὸ ἐμ. δμ. ἀΐδιον ἀπ. Θεὸν ἀϊδ. δμ. καὶ ἀγαθὸν ἀπ. σε δοίη μὲν Μ. 1,2. ο τέλο; τὰ περὶ τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου CHRONICON. - LIB. IV. [4] A pronuntiaret; manifestum est enim quod unicuique loco et unicuique dictioni conveniens et accommo- data expositio veritatem edit. C Variæ lectiones et notæ. Dicant autem etiam qui contra Spiritum sanctų:n blasphemant et illum a divina substantia distraliunt, quomodo Deus et Salvator noster homo factus tra- didit Spiritum sanctum sanctæ Trinitatis esse complementum, et in invocatione divini baptismatis cum Patre et Filio ut a peccatis homines liberantew, connumerari, et in mystica mensa corpus speciale Incarnationis Filii producere; quomodo ergo factus aut creatus aut natura servilis, et non Dominics, creatricis, ac regalis substantia comparticeps et consubstantialis esset Spiritus sanctus ? Si enim Servus, cum omnino non connumeretur; si crea- jura, non connumeretur Creatori; unitur enim eţ aunumeratur, quia perfecto talium præceptori, Christo, quæ propriam naturam spectant docenti, firme tuteque credendum est; et si contra Spiritum pugnantes sibi videntur esse sapientiores melius- que Deo coelestia scire, vaniloqui sunt, seu potius temerarii impiique rhetores. Si ergo divinus Da- niel postquain angelum vidit et visi pulchritudinem magnitudinemque miratus est, pronus cecidit mira- culo visionis perculsus, qualem excusationem ha- bebunt qui medios inter Patrem et Filium et Spiri- tum sanctum se projiciunt, ineffabilemque naturain yerbis ponderare temere tentant ac principiis natu- ralibus subjiciunt? Attamen æternum ac sempiter- num et inenarrabilem, ac omni verbo et cogitatione præstantiorem processum Filii a Patre generatio- nem vocant Scripturæ, non ut passibilitatem con- scribant, sed ut consubstantialitatem demonstrent ; nam generata generantibus reipsa consubstantialia sunt. Ne vero passibilitatis ideam afferant, Ver- bum præfantur, et ne recentior excogitetur : « la principio erat Verbum,inquiunt; deinde statum ejus apud Patrem prædicantes: Et Verbum erat apud Deum; » postea ejus dignitatem : . Et Deus erat Verbum. . Ex Filio consubstantialitatem, ex Verbo impassibilitatem, ex exsistentia principio coæternita - tem, ex statu apud Patrem adipsum propinquitatem. et ex eo quod Deus sit, ipsius dignitatem edocti, atque ex quoque nomine, quod incongruum et incompetens est, eliminare moniti, quale a Filio quod sit junior et a Verbo quod substantia carcat, Deum æternum, consubstantialem, impassibilem et ante ævum ex Patre procedentem scire et adorare docemur. D Ced. cod. M. 1,2. cod. · cod. s Ced. 513,3-514,16, V. 2, V. 2. add. V. 1. · V. 2, V. 2, V. 1, V. 2, Ced. V. 1. add. cod. cod. V. 1, Ced. Scholion codicis. :

Α ΡΠΗ. Περὶ τῆς βασιλείας Κωνσταντίου υἱοῦ τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου ο Μετὰ δὲ το Κωνσταντίνον ὡς τὸν Μέγαν ἐβασί λευσε Κωνστάντιος 6, ὁ υἱὸς αὐτοῦ, ἐν Κωνσταντι νουπόλει ἔτη και, ὅς μετὰ τὴν τοῦ πατρὸς τελευτὴν εἰς τὸ 'Αρειανικόν φρόνημα παρασυρεις σ', ὑπὸ Εὐα σεβίου οι τοῦ Παμφίλου διδαχθείς, κατεβιάζετο τὸν θεῖον 'Αλέξανδρον Κωνσταντινουπόλεως δέξασθαι τὸν Αρειον εἰς κοινωνίαν. Τοῦ δὲ μηδὲ ὅλως ● ἀνεχομένου, ἀλλὰ φάσκοντος· « Εγώ, βασιλεῦ, τὸν ὑπὸ τὰ τῶν τιη' Πατέρων κατακριθέντα καὶ ἀναθε ματισθέντα δέξασθαι οὐ δύναμαι, ο ἔφη ὁ βασιλεύς - Ορα, ὦ ἐπίσκοπε, μὴ [καὶ] ἄκων δέξῃ αὐτόν· ἰδοὺ γὰρ καὶ σύνοδον ἐκέλευσα γενέσθαι πρὸς τὸ γυμνασθῆναι τὰ παρ' ἑκατέρων ὑμῶν ἀκριβέστε Β ρον ". » Ὁ δὲ ἅγιος " Αλέξανδρος ὁ ἐπίσκο· τοῦ ἀνέστη εὐθὺς καὶ ἐξῆλθεν ἀπὸ προσώπου του βασιλέως, λέγων· «Τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου γενέσθω. Καὶ ἐλθὼν εἰς τὴν ἐκκλησίαν καὶ ἐπιπεσών " τῷ ἁγίῳ θυσιαστηρίῳ δι' ὅλης τῆς νυκτὸς ἐβόα πρὸς τὸν Θεὸν μετὰ δακρύων " λέγων· ι Κύριε ὁ Θεός, μὴ συγχωρήσῃς τῷ ἀναιδεῖ λύκῳ καὶ ἅρπαγε εἰσελ θεῖν εἰς τὴν ἁγίαν Ἐκκλησίαν σου, ἀλλὰ δίκασον ἐνδίκως τὸν ἄδικον ἐν τάχει. » Τῇ δὲ ἐπαύριον τῆς συνέδου συγκροτηθείσης ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ, ὁ "Αρειος ερχόμενος μετὰ πάντων τῶν ομοφρόνων αὐτοῦ, εἰσῆλθεν ὡς διὰ χρείαν τῆς γαστρὸς εἰς οἶκόν τινος ὄπισθεν τοῦ φέρου, ἐν ᾧ δὴ τ τόπῳ, κατὰ τὸ ἀδόμε τον το πρηνής γενόμενος 18, ἐξελάκησε καὶ ἐξεχύθη πάντα τὰ σπλάγχνα αὐτοῦ, καὶ ἀμφοτέρων διήμαρ τεν ὁ δείλαιος, τῆς τε κοινωνίας καὶ τῆς παρούσης ζωῆς. Καὶ ὁ μὲν "Αρειος οὕτω κατέστρεψε τον βίον οἱ δὲ ὁμόφρονες αὐτοῦ μεγάλως ᾐσχύνθησαν καὶ διεσκορπίσθησαν. Ὁ δὲ ποιμὴν ὁ καλὸς, ὁ μακαρί της ᾿Αλέξανδρος, τῆς Ἐκκλησίας χαιρούσης, τὴν ἁγίαν σύναξιν ἐπετέλεσεν. Γάλλος καὶ Ἰουλιανός, ἀναγνῶσται γεγόνασιν ἐν Αντιοχείᾳ· ἐκκλησίαν δὲ τῷ μάρτυρι Μάμαντι κτίσ σαι προθυμηθέντων, ἐν ᾧ μέρει κτίζειν Ἰουλιανός Ελαχεν ", ἡ γῆ τοῦτο τ8 οὐκ ἐδέχετο· πανημέριος " γὰρ οἰκοδομὴ ἐδαφισμένη " τῇ ἐπιούσῃ ηὑρίσκετο, καὶ τὴν διαστροφὴν τῆς γνώμης τοῦ ταλαιπώρου ἡ ἄψυχος ύλη προεδήλου. οι (3) "Ος καὶ τὴν κόμην ἀποκειράμενος και μονα δικὴν ἄσκησιν ὑποκρινάμενος εἰς ᾿Αθήνας κατῆλθε, τῆς βασιλείας εφιέμενος καὶ τὴν Ἑλλάδα περιερχό μένος, μάντεις επεζήτει καὶ χρησμολόγους εἰ τεύ ξεται δε τοῦ ποθουμένου ". Καὶ δὴ περιτυγχάνει ἀν- ΜΓ'. ᾿Αρχὴ τῆς βασιλείας Κωνσταντίου βασιλεία Κ. π. τῆς β. Κ. Μ. 1, Αρχή τῆς Κωνσταντίνου Μ. 1. - στ. Κ. υἱὸς ἀ. ε. ια' ἔτος δ. σε δὲ μὴ ἀν. παντελώς γε Ο Κ. ἐδ. Κ. ν. 1,2. παρ. κατεβ. [ὑπὸ Ε. τοῦ Π. δ ] 1. ὑπὸ Ἐ. του 1, 1,2, Μ. 1.2. σὺ ὑπὸ τη Μ. 1,2. σε ακριβέστερα Μ. 2. σε ἁγ. ἐπ. 'Αλ. Μ. 1.2. προσπεσών το όλ. λ. μ. δ. τῶν γαστρός ᾧ τ. κ. τὰ λεγόμενον Μ. 1,2. γ. ἐξαίφνης ἐλ. μέσος καὶ ἐξ. γ. 1.2. Το 539. τῷ β' ἔτει, έλεγχεν Μ. 2, έλεγχεν Το τοῦτον Μ. 1.2. το πανημέρι, γὰρ οἰκοδομ. πανημέριον γὰρ οἰκοδομών Μ. 1.2. το εδαφισμένων Μ. 1,2, ήδαφισμένων εδαφισ. Τὸν δὲ τούτου ἀδελφὸν Ἰουλιανὸν ἐν φρουρᾷ κατέσχεν (τῷ ιη' ἔτει). Εὐσεβία δὲ ἡ γαμετὴ τοῦ βασιλέως τοῦτον ἐξαιτησα μένη ἐν ᾿Αθήναις πέμπει· τὴν Ἑλ. δ. π. ; ἐν' εἰ τεύξασθαι Μ. (εντευξ.), εντεύξεται κι ἐπιπ. Μ. 1,2. GEORGII HAMARTOLI CLXXXVIII. De regno Constantii Magni Constantini filii. frost Constantinum Magnum, Constantius, ejus filius Constantinopoli, unum et viginti annos re- gravit : qui, mortuo patre, cum ab Eusebio Pame phili edoctus, ad Arianam doctrinam illectus esset, divinum Alexandrum, Constantinopolitanum epis- copum, ut Arium in communionem reciperet, adi- gebat. Cum autem minime reciperet hic diceretque : Egn, rex, eum quem trecenti decem et octo Pa- tres condemnaverunt et anathemate percuferunt recipere non possum : » rex ait : . Vide, episcope, ne etiam invitus recipias eum: ecce enim synodum • Beri præcepi, ut uniuscujusque vestrum vita et do- (1149) ctrina ad amussim examinentur. » Sanctus autem Alexander episcopus cito surrexit et a facie regis exiit dicens: Voluntas Domini flat. » Et cum in ecclesiam venisset et ante sacrum altare procubuisset, tota nocte clamavit ad Dominum cam multis lacrymis dicens : : Domine Deus, ne permittas impudentem rapacemque lupum in Ecclesiam tuam ingredi, sed illico injustum juste judica. » Postera autem die, synodo in ecclesiam congregata, Arius cunt medias inter omnes sibi consentientes venisset, quasi propter ventris necessitatem in domum cujusdam post forum egressus est, ubi cum juxta famam seso incurvavisset, rupto corpore diffusa suut omnia viscera ejus, et ab utraque, communione et vita præsenti, frustratus est. Et quidem Arius sic vitam finivit : consocii autem ejus valde erubuerunt et dispersi sunt. Bonus vero pastor, beatus Alexan C der, Ecclesia lætante, sacram synaxim celebravit. Magni Constantini nepotes, Gallus et Julianus facti sunt Autiochiæ lectores. Cum autem eccle- giain sancto martyri Mamæ cupiebant ædificare, in ea parte qua Juliane contigerat ædificatio, hoc terra non ferebat : nam diurna constructio, postera die violenter eversa reperiebatur, et miseri sententiæ ruinam inaniwum elementum præmon- strabat. Idem cum abscisæ fuissent comæ, ubi monasticam vitam finxisset, Athenas venit regni cupiens et Græ- ciam pererrans, vates et astrologos au voli politu- rus esset consulebat. Incidit autem in hominem im- pium hæc ipsi prædicere pollicentem; qui, cum in D " • Variæ lectiones et notæ. * V. 1, V. 2, V. 1. curl. cod. V. ●● add. V. 1. V. 1, Slav. V. 1,2, V. 1,2, V. 1. v. V. 1. * V. 1. V. 1. V. 2. M. 1,2. V. 1,2, Cel. 521, 12-522,2 Glyc. 409,14, Greg. b. " D. M. 1. cod. V. 1.2. V. 2, V. 1, cod. Ced. 524,19.525.10 : cf. Greg. 111, 71, G... V. 2. V. (2) Οἱ δὲ τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου ἀνεψ:ο!, 338. Glyc. 468,16–20. 1. 1.

Α ΡΠΗ. Περὶ τῆς βασιλείας Κωνσταντίου υἱοῦ τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου ο Μετὰ δὲ το Κωνσταντίνον ὡς τὸν Μέγαν ἐβασί λευσε Κωνστάντιος 6, ὁ υἱὸς αὐτοῦ, ἐν Κωνσταντι νουπόλει ἔτη και, ὅς μετὰ τὴν τοῦ πατρὸς τελευτὴν εἰς τὸ 'Αρειανικόν φρόνημα παρασυρεις σ', ὑπὸ Εὐα σεβίου οι τοῦ Παμφίλου διδαχθείς, κατεβιάζετο τὸν θεῖον 'Αλέξανδρον Κωνσταντινουπόλεως δέξασθαι τὸν Αρειον εἰς κοινωνίαν. Τοῦ δὲ μηδὲ ὅλως ● ἀνεχομένου, ἀλλὰ φάσκοντος· « Εγώ, βασιλεῦ, τὸν ὑπὸ τὰ τῶν τιη' Πατέρων κατακριθέντα καὶ ἀναθε ματισθέντα δέξασθαι οὐ δύναμαι, ο ἔφη ὁ βασιλεύς - Ορα, ὦ ἐπίσκοπε, μὴ [καὶ] ἄκων δέξῃ αὐτόν· ἰδοὺ γὰρ καὶ σύνοδον ἐκέλευσα γενέσθαι πρὸς τὸ γυμνασθῆναι τὰ παρ' ἑκατέρων ὑμῶν ἀκριβέστε Β ρον ". » Ὁ δὲ ἅγιος " Αλέξανδρος ὁ ἐπίσκο· τοῦ ἀνέστη εὐθὺς καὶ ἐξῆλθεν ἀπὸ προσώπου του βασιλέως, λέγων· «Τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου γενέσθω. Καὶ ἐλθὼν εἰς τὴν ἐκκλησίαν καὶ ἐπιπεσών " τῷ ἁγίῳ θυσιαστηρίῳ δι' ὅλης τῆς νυκτὸς ἐβόα πρὸς τὸν Θεὸν μετὰ δακρύων " λέγων· ι Κύριε ὁ Θεός, μὴ συγχωρήσῃς τῷ ἀναιδεῖ λύκῳ καὶ ἅρπαγε εἰσελ θεῖν εἰς τὴν ἁγίαν Ἐκκλησίαν σου, ἀλλὰ δίκασον ἐνδίκως τὸν ἄδικον ἐν τάχει. » Τῇ δὲ ἐπαύριον τῆς συνέδου συγκροτηθείσης ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ, ὁ "Αρειος ερχόμενος μετὰ πάντων τῶν ομοφρόνων αὐτοῦ, εἰσῆλθεν ὡς διὰ χρείαν τῆς γαστρὸς εἰς οἶκόν τινος ὄπισθεν τοῦ φέρου, ἐν ᾧ δὴ τ τόπῳ, κατὰ τὸ ἀδόμε τον το πρηνής γενόμενος 18, ἐξελάκησε καὶ ἐξεχύθη πάντα τὰ σπλάγχνα αὐτοῦ, καὶ ἀμφοτέρων διήμαρ τεν ὁ δείλαιος, τῆς τε κοινωνίας καὶ τῆς παρούσης ζωῆς. Καὶ ὁ μὲν "Αρειος οὕτω κατέστρεψε τον βίον οἱ δὲ ὁμόφρονες αὐτοῦ μεγάλως ᾐσχύνθησαν καὶ διεσκορπίσθησαν. Ὁ δὲ ποιμὴν ὁ καλὸς, ὁ μακαρί της ᾿Αλέξανδρος, τῆς Ἐκκλησίας χαιρούσης, τὴν ἁγίαν σύναξιν ἐπετέλεσεν. Γάλλος καὶ Ἰουλιανός, ἀναγνῶσται γεγόνασιν ἐν Αντιοχείᾳ· ἐκκλησίαν δὲ τῷ μάρτυρι Μάμαντι κτίσ σαι προθυμηθέντων, ἐν ᾧ μέρει κτίζειν Ἰουλιανός Ελαχεν ", ἡ γῆ τοῦτο τ8 οὐκ ἐδέχετο· πανημέριος " γὰρ οἰκοδομὴ ἐδαφισμένη " τῇ ἐπιούσῃ ηὑρίσκετο, καὶ τὴν διαστροφὴν τῆς γνώμης τοῦ ταλαιπώρου ἡ ἄψυχος ύλη προεδήλου. οι (3) "Ος καὶ τὴν κόμην ἀποκειράμενος και μονα δικὴν ἄσκησιν ὑποκρινάμενος εἰς ᾿Αθήνας κατῆλθε, τῆς βασιλείας εφιέμενος καὶ τὴν Ἑλλάδα περιερχό μένος, μάντεις επεζήτει καὶ χρησμολόγους εἰ τεύ ξεται δε τοῦ ποθουμένου ". Καὶ δὴ περιτυγχάνει ἀν- ΜΓ'. ᾿Αρχὴ τῆς βασιλείας Κωνσταντίου βασιλεία Κ. π. τῆς β. Κ. Μ. 1, Αρχή τῆς Κωνσταντίνου Μ. 1. - στ. Κ. υἱὸς ἀ. ε. ια' ἔτος δ. σε δὲ μὴ ἀν. παντελώς γε Ο Κ. ἐδ. Κ. ν. 1,2. παρ. κατεβ. [ὑπὸ Ε. τοῦ Π. δ ] 1. ὑπὸ Ἐ. του 1, 1,2, Μ. 1.2. σὺ ὑπὸ τη Μ. 1,2. σε ακριβέστερα Μ. 2. σε ἁγ. ἐπ. 'Αλ. Μ. 1.2. προσπεσών το όλ. λ. μ. δ. τῶν γαστρός ᾧ τ. κ. τὰ λεγόμενον Μ. 1,2. γ. ἐξαίφνης ἐλ. μέσος καὶ ἐξ. γ. 1.2. Το 539. τῷ β' ἔτει, έλεγχεν Μ. 2, έλεγχεν Το τοῦτον Μ. 1.2. το πανημέρι, γὰρ οἰκοδομ. πανημέριον γὰρ οἰκοδομών Μ. 1.2. το εδαφισμένων Μ. 1,2, ήδαφισμένων εδαφισ. Τὸν δὲ τούτου ἀδελφὸν Ἰουλιανὸν ἐν φρουρᾷ κατέσχεν (τῷ ιη' ἔτει). Εὐσεβία δὲ ἡ γαμετὴ τοῦ βασιλέως τοῦτον ἐξαιτησα μένη ἐν ᾿Αθήναις πέμπει· τὴν Ἑλ. δ. π. ; ἐν' εἰ τεύξασθαι Μ. (εντευξ.), εντεύξεται κι ἐπιπ. Μ. 1,2. GEORGII HAMARTOLI CLXXXVIII. De regno Constantii Magni Constantini filii. frost Constantinum Magnum, Constantius, ejus filius Constantinopoli, unum et viginti annos re- gravit : qui, mortuo patre, cum ab Eusebio Pame phili edoctus, ad Arianam doctrinam illectus esset, divinum Alexandrum, Constantinopolitanum epis- copum, ut Arium in communionem reciperet, adi- gebat. Cum autem minime reciperet hic diceretque : Egn, rex, eum quem trecenti decem et octo Pa- tres condemnaverunt et anathemate percuferunt recipere non possum : » rex ait : . Vide, episcope, ne etiam invitus recipias eum: ecce enim synodum • Beri præcepi, ut uniuscujusque vestrum vita et do- (1149) ctrina ad amussim examinentur. » Sanctus autem Alexander episcopus cito surrexit et a facie regis exiit dicens: Voluntas Domini flat. » Et cum in ecclesiam venisset et ante sacrum altare procubuisset, tota nocte clamavit ad Dominum cam multis lacrymis dicens : : Domine Deus, ne permittas impudentem rapacemque lupum in Ecclesiam tuam ingredi, sed illico injustum juste judica. » Postera autem die, synodo in ecclesiam congregata, Arius cunt medias inter omnes sibi consentientes venisset, quasi propter ventris necessitatem in domum cujusdam post forum egressus est, ubi cum juxta famam seso incurvavisset, rupto corpore diffusa suut omnia viscera ejus, et ab utraque, communione et vita præsenti, frustratus est. Et quidem Arius sic vitam finivit : consocii autem ejus valde erubuerunt et dispersi sunt. Bonus vero pastor, beatus Alexan C der, Ecclesia lætante, sacram synaxim celebravit. Magni Constantini nepotes, Gallus et Julianus facti sunt Autiochiæ lectores. Cum autem eccle- giain sancto martyri Mamæ cupiebant ædificare, in ea parte qua Juliane contigerat ædificatio, hoc terra non ferebat : nam diurna constructio, postera die violenter eversa reperiebatur, et miseri sententiæ ruinam inaniwum elementum præmon- strabat. Idem cum abscisæ fuissent comæ, ubi monasticam vitam finxisset, Athenas venit regni cupiens et Græ- ciam pererrans, vates et astrologos au voli politu- rus esset consulebat. Incidit autem in hominem im- pium hæc ipsi prædicere pollicentem; qui, cum in D " • Variæ lectiones et notæ. * V. 1, V. 2, V. 1. curl. cod. V. ●● add. V. 1. V. 1, Slav. V. 1,2, V. 1,2, V. 1. v. V. 1. * V. 1. V. 1. V. 2. M. 1,2. V. 1,2, Cel. 521, 12-522,2 Glyc. 409,14, Greg. b. " D. M. 1. cod. V. 1.2. V. 2, V. 1, cod. Ced. 524,19.525.10 : cf. Greg. 111, 71, G... V. 2. V. (2) Οἱ δὲ τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου ἀνεψ:ο!, 338. Glyc. 468,16–20. 1. 1.

θρώπῳ δυσσεβεί ταῦτα προλέγειν ύπισχνου- Α μένῳ, ὃς τοῦτον δὲ εἰς τινα τῶν εἰδωλικῶν καταδύ- στων καταγαγών, τοὺς ἀπατεῶνας ἐκάλεσε δαίμονας· ἐκείνων δὲ μετὰ τῆς συνήθους φαντασίας ἐπιφανέν των, ἠνάγκασε τοῦτον ὁ φόβος ἐπιθεῖναι τῷ μετώπῳ τὸ τοῦ σταυροῦ σε σημείον, ὅπερ ιδόντες ἀφανείς ἐγένοντο. Συνεὶς οὖν ὁ γόης ® ἐκεῖνος τῆς φυγῆς αὐτῶν τὴν αἰτίαν ἐπεμέμψατο τούτῳ οι λέγων· • Οὐ φοβηθέντες, ὡς σὺ νομίζεις, ἀλλὰ βδελυξάμε- ναι τὸ παρὰ σοῦ γενόμενον ἀνεχώρησαν. » Οὕτω βουκολήσας τὸν αἰχμάλωτον ἐμύησέ τε καὶ τοῦ μύ- τους ενέπλησε με αίμασι γάρ μυταροῖς ἀπολουσάμενον τ8 τὸ θεῖον βάπτισμα καὶ νὰ ἡ τῆς βασιλείας ἐπιθυμία τῆς εὐσεβείας εγύμνωσε τὸν ἄθλιον. • ** (4) Εἶτα Κωνστάντιος τοῦτον μεταστειλάμενος καὶ ἀναγορεύσας τοῦτον * Καίσαρα τὺν αὐτῷ κατὰ Περσῶν ἐξώρμησε· ὑποστρέφων ε' τοῦτον αὐτοκράτ τορα καταλείψας, ἀπέθανεν ἐν Κιλικία. νιος καὶ ᾿Απολλινάριος, οἱ αἱρεσιάρχαι, ἐγνωρίζοντο. (6) Καὶ τὰ λείψανα τῶν ἁγίων ἀποστόλων Αν δρέου, και Λουκά, καὶ Τιμοθέου ἀνεκομίσθησαν ἐν Κωνσταντινουπόλει. (7) Καὶ Φλαβιανός Αντιοχείας διχῇ τοὺς τῶν ψαλλόντων χορούς διελών, ἐκ διαδοχῆς τὴν Δαυϊδικήν ἐδίδαξε πρῶτος άδειν μελωδίαν (ὅπερ εν Αντιοχεία πρῶτον ἀρξάμενον παντόσε ο διέδραμε τῆς οἰκου μένης τὰ πέρατα * ). Καὶ ἡ ἐν Σαρδικῇ καὶ ἡ ἐν Γάγγραις ἐγέ νοντο σύνοδοι ", ἡ μὲν κατὰ Μαρκέλλου καὶ Φωτει- νοῦ, ψιλόν ἄνθρωπον τὸν Χριστὸν βλασφημοῦντος, ἡ δὲ κατὰ τῶν μαθητῶν Εὐσταθίου τοῦ Σεβαστεία;, οἱ καὶ Μα (114) σαλιανοὶ ' λεγόμενοι. (9) Καὶ ὁ μέγας Ἐφραὶμ ἔργῳ καὶ λόγῳ διέπρεπε, ὃς καὶ πολλὰ συγγράμματα καταλέλοιπε, ἐν οἷς, φασι, καὶ τριακοσίας μυριάδας ἐκδέδωκε στί χων εἰς τὸ ψάλλειν Συριστί καὶ τοὺς ἐκ τῆς πλάνης τοῦ Βαρδησιανοῦ προσεπισπάσασθαι διὰ τοῦ μέλους καὶ τῆς ἡδυτάτης συμφωνίας· ἐκβιασθεὶς δὲ [καὶ] πρεσβύτερος ἐχειροτονήθη ὑπὸ τοῦ μεγάλου Βασιλείου, ὃς καὶ ἐποίησεν αὐτὸν δι' αιτήσεως λαλή σαι τὴν Ἑλληνίδα γλῶτταν ἀκωλύτως. Καὶ τὸ σημεῖον τοῦ σταυροῦ ἐφάνη ἐν τῷ οὐρανῷ, ἀπὸ τοῦ τόπου τοῦ ἁγίου Κρανίου μέχρι τοῦ ὄρους τῶν Ἐλαιῶν διήκον, περὶ οὗ καὶ φέρεται, πρὸς Κωνστάντιον ὑπὸ Κυρίλλου Ἱεροσολύμων ανα- φορά. ΡΠΘ. Περὶ τῆς τῶν Μασσαλιανῶν αἱρέσεως. Οἱ τοίνυν Μασσαλιανοί, τουτέστιν Εὐχῖται καὶ Οι τούτων το τόπῳ μετώπῳ τοῦ στ. τὸ σ. Μ. 1,2, εν οἱ δαίμονες σε ἀφ. αὐτίκα γεγόνασι ἀφ. γ. &. Μ. 2. Υ. τῆς Μ. 1,2. το επέμψατο ἐμέμψ. Μ. 2, ἐμέμψω ὁ Μ. 1. οι τοῦτον σε ἀνεπλ. Μ. 1.2. ἀπολουσάμ. ἀπολουσάμενον Μ. 1.2. οι β. ἡ τῆς β. τῇ τῆς β. καὶ τῆς Μ. 1,2. ** 356. άν. Κ. δέ Μ. 1.2. εἰσῆλθον Μ. 1,2; εἰσήγαγε ἀρξαμ. ἀρξάμενοι Μ. 1,2. πανταχόσε Ν. 1, παντός τέρματα 1,2 343. σύνεδροι Ν. * Μεσ. περὶ τοῦ ἁγίου Ἐφραὶμ · ο διέτρεψεν έπρ. Η. 1,2. στοίχων Μ. 1, στοιχείων Μ. 2. Σύροι εύρους ν. 1.2. Μ. 1.9. ἀπὸ τοῦ ἁγ. κρ. τ. Υ Αὕτη ἐστὶν ἡ τῶν Βογομίλων αίρεσις Π. τῶν Μασ. αἱρέσεις 511,18-516, " 4. Π. Μασ. (Μ. 1,23) CHRONICON. $7 - LIB. IV. vocavit dæmones. Ilis autem sub assueta figura comparentibus, compulit eum metus imprimerc fronti crucis signum, quod videntes invisibiles facti sunt. ille ergo vales, intellecta fuga illorum causa exprobravit illi dicens : « Non perterriti, sicut tu putas, sed quod a te factum est detestantes. loco cesserunt. › Sic illusione captivatum initiavit et abominatione replevit : sanguinibus enim abomni- nandis expurgatum divinum baptisma regnique de- siderium religione miserum denuulaverunt. um ex idolicis antris eum duxisset, fallaces in- B • (8) C D “ (10) Postea Constantius eum accersituin proclamavit Cesarem, et cum ipso contra Persas irrupit : regre- diens, iļļo rerum omnium domino relicto, in Cilicia mortuus est. Sub illo Eunomius, Photinus, Macedonius, et Apollinarius læresiarchæ nomen habuerunt. Et reliquiæ sanctorum apostolorum Andreæ et Lucæ ac Timothei Constantinopolim translatæ sunt, Et Flavianus Antiochensis, duobus psallentium choris seorsum distinctis, Davidicam melodiam pri- mus canere docuit; quod Antiochiæ primum ia- ceptam usquequaque terrarum fines attigit. Sardicæ et Gangris habitæ sunt synodi, qua- rum una contra Marcellum et Photinum, merum hominem Christum blaspheman:lo prædicantem, et altera contra Eustathii Sebastensis discipulos, qui et Massaliani dicuntur. Magnus etiam Ephraim verbo et opere floruit, qui multa scripta reliquit, ubi dicitur trecenties decem millia versuum ad Syriace canendum de- disse, ut symphoniæ melodiæque suavitate ex errore Bardesiani Syri revocarentur. Coactus autem pre- slyter ordinatus est a magno Basilio, qui etiam ex rogatu linguæ Græcæ cognitionem ei suppeditavit. Apparuitque in cœlo crucis signum a loco sacri Calvarii usque ad montem Olivarumn decurrens : de quo relatio ad Constantium a Cyrillo Jerosoly- mitano fertur. CLXXXIX. De Massalianorum hæresi. Porro Massaliani, id est, Euchytæ et Enthusiastæ Varia lecliones et nols. - • V. 1. a prima, a secunda manu codicis. V. 1.2. Ced. add. cod. V. 1. Ced. M. 1, V. 2. V. 2, V. 1,2, M. 1,2, cool. V.9, cod. V. 1,2, Ced. V. 1, V. 9, V. 1,2, M 1,2, cf. CXC. 1. quatuor annos et sex menses ante Constantii mortem. » addl. V. 1.2. Cerl. 518,8 – in Constantino. v. 1,2, Ced. Ced. 530.20-22, Glyc. 469.4-7. cod. V. 1,2. . Ced. 514.19 147,28 ? • cod. V. 1,2, M. 1,2, h. 1. sed c. seq. Mas. · Ced. 530,18,19. v. 1, V. 2, cod. Ced. 528,4-10: Glyc. 469,14-22. st Lemma V. 1; cod. in margine; V. 2; Cel. (5) Εφ' οὗ Εὐνόμιος καὶ Φωτεινὸς καὶ Μακεδό

θρώπῳ δυσσεβεί ταῦτα προλέγειν ύπισχνου- Α μένῳ, ὃς τοῦτον δὲ εἰς τινα τῶν εἰδωλικῶν καταδύ- στων καταγαγών, τοὺς ἀπατεῶνας ἐκάλεσε δαίμονας· ἐκείνων δὲ μετὰ τῆς συνήθους φαντασίας ἐπιφανέν των, ἠνάγκασε τοῦτον ὁ φόβος ἐπιθεῖναι τῷ μετώπῳ τὸ τοῦ σταυροῦ σε σημείον, ὅπερ ιδόντες ἀφανείς ἐγένοντο. Συνεὶς οὖν ὁ γόης ® ἐκεῖνος τῆς φυγῆς αὐτῶν τὴν αἰτίαν ἐπεμέμψατο τούτῳ οι λέγων· • Οὐ φοβηθέντες, ὡς σὺ νομίζεις, ἀλλὰ βδελυξάμε- ναι τὸ παρὰ σοῦ γενόμενον ἀνεχώρησαν. » Οὕτω βουκολήσας τὸν αἰχμάλωτον ἐμύησέ τε καὶ τοῦ μύ- τους ενέπλησε με αίμασι γάρ μυταροῖς ἀπολουσάμενον τ8 τὸ θεῖον βάπτισμα καὶ νὰ ἡ τῆς βασιλείας ἐπιθυμία τῆς εὐσεβείας εγύμνωσε τὸν ἄθλιον. • ** (4) Εἶτα Κωνστάντιος τοῦτον μεταστειλάμενος καὶ ἀναγορεύσας τοῦτον * Καίσαρα τὺν αὐτῷ κατὰ Περσῶν ἐξώρμησε· ὑποστρέφων ε' τοῦτον αὐτοκράτ τορα καταλείψας, ἀπέθανεν ἐν Κιλικία. νιος καὶ ᾿Απολλινάριος, οἱ αἱρεσιάρχαι, ἐγνωρίζοντο. (6) Καὶ τὰ λείψανα τῶν ἁγίων ἀποστόλων Αν δρέου, και Λουκά, καὶ Τιμοθέου ἀνεκομίσθησαν ἐν Κωνσταντινουπόλει. (7) Καὶ Φλαβιανός Αντιοχείας διχῇ τοὺς τῶν ψαλλόντων χορούς διελών, ἐκ διαδοχῆς τὴν Δαυϊδικήν ἐδίδαξε πρῶτος άδειν μελωδίαν (ὅπερ εν Αντιοχεία πρῶτον ἀρξάμενον παντόσε ο διέδραμε τῆς οἰκου μένης τὰ πέρατα * ). Καὶ ἡ ἐν Σαρδικῇ καὶ ἡ ἐν Γάγγραις ἐγέ νοντο σύνοδοι ", ἡ μὲν κατὰ Μαρκέλλου καὶ Φωτει- νοῦ, ψιλόν ἄνθρωπον τὸν Χριστὸν βλασφημοῦντος, ἡ δὲ κατὰ τῶν μαθητῶν Εὐσταθίου τοῦ Σεβαστεία;, οἱ καὶ Μα (114) σαλιανοὶ ' λεγόμενοι. (9) Καὶ ὁ μέγας Ἐφραὶμ ἔργῳ καὶ λόγῳ διέπρεπε, ὃς καὶ πολλὰ συγγράμματα καταλέλοιπε, ἐν οἷς, φασι, καὶ τριακοσίας μυριάδας ἐκδέδωκε στί χων εἰς τὸ ψάλλειν Συριστί καὶ τοὺς ἐκ τῆς πλάνης τοῦ Βαρδησιανοῦ προσεπισπάσασθαι διὰ τοῦ μέλους καὶ τῆς ἡδυτάτης συμφωνίας· ἐκβιασθεὶς δὲ [καὶ] πρεσβύτερος ἐχειροτονήθη ὑπὸ τοῦ μεγάλου Βασιλείου, ὃς καὶ ἐποίησεν αὐτὸν δι' αιτήσεως λαλή σαι τὴν Ἑλληνίδα γλῶτταν ἀκωλύτως. Καὶ τὸ σημεῖον τοῦ σταυροῦ ἐφάνη ἐν τῷ οὐρανῷ, ἀπὸ τοῦ τόπου τοῦ ἁγίου Κρανίου μέχρι τοῦ ὄρους τῶν Ἐλαιῶν διήκον, περὶ οὗ καὶ φέρεται, πρὸς Κωνστάντιον ὑπὸ Κυρίλλου Ἱεροσολύμων ανα- φορά. ΡΠΘ. Περὶ τῆς τῶν Μασσαλιανῶν αἱρέσεως. Οἱ τοίνυν Μασσαλιανοί, τουτέστιν Εὐχῖται καὶ Οι τούτων το τόπῳ μετώπῳ τοῦ στ. τὸ σ. Μ. 1,2, εν οἱ δαίμονες σε ἀφ. αὐτίκα γεγόνασι ἀφ. γ. &. Μ. 2. Υ. τῆς Μ. 1,2. το επέμψατο ἐμέμψ. Μ. 2, ἐμέμψω ὁ Μ. 1. οι τοῦτον σε ἀνεπλ. Μ. 1.2. ἀπολουσάμ. ἀπολουσάμενον Μ. 1.2. οι β. ἡ τῆς β. τῇ τῆς β. καὶ τῆς Μ. 1,2. ** 356. άν. Κ. δέ Μ. 1.2. εἰσῆλθον Μ. 1,2; εἰσήγαγε ἀρξαμ. ἀρξάμενοι Μ. 1,2. πανταχόσε Ν. 1, παντός τέρματα 1,2 343. σύνεδροι Ν. * Μεσ. περὶ τοῦ ἁγίου Ἐφραὶμ · ο διέτρεψεν έπρ. Η. 1,2. στοίχων Μ. 1, στοιχείων Μ. 2. Σύροι εύρους ν. 1.2. Μ. 1.9. ἀπὸ τοῦ ἁγ. κρ. τ. Υ Αὕτη ἐστὶν ἡ τῶν Βογομίλων αίρεσις Π. τῶν Μασ. αἱρέσεις 511,18-516, " 4. Π. Μασ. (Μ. 1,23) CHRONICON. $7 - LIB. IV. vocavit dæmones. Ilis autem sub assueta figura comparentibus, compulit eum metus imprimerc fronti crucis signum, quod videntes invisibiles facti sunt. ille ergo vales, intellecta fuga illorum causa exprobravit illi dicens : « Non perterriti, sicut tu putas, sed quod a te factum est detestantes. loco cesserunt. › Sic illusione captivatum initiavit et abominatione replevit : sanguinibus enim abomni- nandis expurgatum divinum baptisma regnique de- siderium religione miserum denuulaverunt. um ex idolicis antris eum duxisset, fallaces in- B • (8) C D “ (10) Postea Constantius eum accersituin proclamavit Cesarem, et cum ipso contra Persas irrupit : regre- diens, iļļo rerum omnium domino relicto, in Cilicia mortuus est. Sub illo Eunomius, Photinus, Macedonius, et Apollinarius læresiarchæ nomen habuerunt. Et reliquiæ sanctorum apostolorum Andreæ et Lucæ ac Timothei Constantinopolim translatæ sunt, Et Flavianus Antiochensis, duobus psallentium choris seorsum distinctis, Davidicam melodiam pri- mus canere docuit; quod Antiochiæ primum ia- ceptam usquequaque terrarum fines attigit. Sardicæ et Gangris habitæ sunt synodi, qua- rum una contra Marcellum et Photinum, merum hominem Christum blaspheman:lo prædicantem, et altera contra Eustathii Sebastensis discipulos, qui et Massaliani dicuntur. Magnus etiam Ephraim verbo et opere floruit, qui multa scripta reliquit, ubi dicitur trecenties decem millia versuum ad Syriace canendum de- disse, ut symphoniæ melodiæque suavitate ex errore Bardesiani Syri revocarentur. Coactus autem pre- slyter ordinatus est a magno Basilio, qui etiam ex rogatu linguæ Græcæ cognitionem ei suppeditavit. Apparuitque in cœlo crucis signum a loco sacri Calvarii usque ad montem Olivarumn decurrens : de quo relatio ad Constantium a Cyrillo Jerosoly- mitano fertur. CLXXXIX. De Massalianorum hæresi. Porro Massaliani, id est, Euchytæ et Enthusiastæ Varia lecliones et nols. - • V. 1. a prima, a secunda manu codicis. V. 1.2. Ced. add. cod. V. 1. Ced. M. 1, V. 2. V. 2, V. 1,2, M. 1,2, cool. V.9, cod. V. 1,2, Ced. V. 1, V. 9, V. 1,2, M 1,2, cf. CXC. 1. quatuor annos et sex menses ante Constantii mortem. » addl. V. 1.2. Cerl. 518,8 – in Constantino. v. 1,2, Ced. Ced. 530.20-22, Glyc. 469.4-7. cod. V. 1,2. . Ced. 514.19 147,28 ? • cod. V. 1,2, M. 1,2, h. 1. sed c. seq. Mas. · Ced. 530,18,19. v. 1, V. 2, cod. Ced. 528,4-10: Glyc. 469,14-22. st Lemma V. 1; cod. in margine; V. 2; Cel. (5) Εφ' οὗ Εὐνόμιος καὶ Φωτεινὸς καὶ Μακεδό

Ενθουσιασταὶ λεγόμενοι ἀπὸ ᾿Αδελφίου, καὶ Δαδώη " καὶ Σάβα καὶ Συμεῶνος καὶ Ἑρμα, τῶν αἱρε σιαρχῶν (τὴν πονηρὰν καὶ ψυχώλεθρον αίρεσιν ταύ τὴν μετέλαβον)· ἀφ᾽ ὧν ὁ μέγας Φλαβιανός Αντιο χείας ἐπίσκοπος (ἐπὶ τὸ αὐτὸ μοναχούς συνάθρο σας πολλούς τὴν αἵρεσιν ἐξαρνουμένους", τόνδε τρόπον διήλεγξε. Επίσημον γάρ τινα παρ' αὐτοῖς γέροντα ", ονόματι Αδέλφιον παραλαβὼν κατ' ἰδίαν, ἔφη πρὸς αὐτὸν μετὰ πανουργίας· « Ἡμεῖς μὲν, ὦ πρεσβύτα 8, τὸν " πλεῖον βεβιωκότες βίον, ἀκριβέ στερον καὶ τὴν ἀνθρωπείαν ἐμάθομεν φύσιν, καὶ τὰ τῶν ἀντιπόλων δαιμόνων ἔγνωμεν εὖ μάλα μηχα- νήματα· πείρᾳ δὲ καὶ τὴν τῆς χάριτος ἐδιδάχθημεν χορηγίαν· οὗτοι δὲ νέοι ὄντες καὶ τούτων ἀκριβῶς οὐδὲν ἐπιστάμενοι πνευματικώτερον ἐπαν κοῦσαι λόγον οὐ φέρουσιν· οὐκοῦν εἰπέ μοι, πῶς φατε καὶ τὸ ἐναντίον πνεῦμα ὑποχωρεῖν καὶ τοῦ παναγίου Πνεύματος τὴν χάριν ἐπιφοιτᾷν διὰ τῆς ὑμετέρας εὐχῆς καὶ ἐπιτηδεύσεως;» Ο δὲ ταῖς λόγοις τούτοις καταθελχθεὶς ἐξήμεσεν ἅπαντα τὸν κεκρυμμένον τὸν καὶ ψυχοφθόρον, καί φησιν· « Οὐδε μίαν μὲν ἐκ τοῦ βαπτίσματος ἴσμεν ὠφέλειαν τοῖς ἀξιουμένοις ἐγγίνεσθαι, μένην δὲ τὴν σπουδαίαν εὐχὴν τὴν ἔνοικον καὶ συνουσιωμένον δαίμονα έξε λαύνειν· ἕλκει γὰρ ἕκαστος οι τῶν τικτομένων ἐκ τοῦ πρωπάτορος (ἔλεγεν), ὥσπερ τὴν φύσιν, οὕτω δὴ καὶ τὴν τῶν δαιμόνων δουλείαν, ὧν ὑπὸ τῆς σπου δαίας εὐχῆς ἐλαυνομένων * ἐπιφοιτᾷ λοιπὸν τὸ ἅγιον Πνεῦμα ὁρατῶς καὶ αἰσθητῶς καὶ τὴν οἰκείαν παρού σίαν φανερώτατα σημαῖνον. Καὶ τὸ μὲν σῶμα τῆς ἐμε παθοῦς κινήσεως εὐθὺς ἐλευθεροῦται παντελῶς· ἡ δὲ " ψυχὴ τῆς ἐπὶ τὸ χείρων τροπῆς τέλειον ἀπαλλάττεται, ὡς μηκέτι δεῖσθαι λοιπὸν μήτε νηστείας πιεζούσης τὸ σῶμα μήτε διδασκαλίας χαλινούσης τὴν ψυχὴν καὶ τὸν νοῦν (καὶ βαίνειν εὔτακτα παιδευούσης ” ἀπὸ πάσης ἐνεργείας πονηρᾶς καὶ ἐνθυμήσεως· οὐ μόνον δε δὲ ὁ τῶν τοιούτων τετυχηκώς ", τῶν τοῦ σώματος καὶ τῆς ψυχῆς [ὁ τοιοῦτος] ἀπαλλάττεται παθῶν καὶ αἰσχίστων σκιρτημάτων, ἀλλὰ καὶ τὰ μέλλοντα σαφῶς προβλέπει καὶ τὴν ἁγίαν Τριάδα ὀφθαλμα φανῶς θεωρεῖ καὶ θεολογίας καὶ θείων μυστηρίων ἀξιοῦται 4. » Οὕτως ὁ θεῖος Φλαβιανός τὴν (μυτα- ροτάτην καὶ) δαιμονιώδη αἵρεσιν ἀνορύξας (καὶ γυα μνώσα;) ἔφη πρὸς τὴν δυσσεβέστατον γέροντα Πεπαλαιωμένε (145) κακῶν ἡμερῶν, ἤλεγξε σε τὸ σὺν οι μιαρώτατον στόμα, καὶ οὐκ ἐγὼ, καὶ τὰ σὰ διεφθαρμένα καὶ ἀκάθαρτα χείλη καταμαρτυρούσι σου. » Φανερωθείσης δὲ τῆς σατανικῆς καὶ βδελυρᾶς ἀπάτης καὶ αἱρέσεως δε ταύτης, τῆς μὲν Συρίας ἐξηλάθησαν; εἰς δὲ τὴν Παμφυλίαν ἐχώρησαν, καὶ ταύτην τῆς λώδης ἐπλήρωσαν τα Δαδόη Δαδῶν ν 2. Σάββα καὶ Συμεὼν τῶν δήθεν και εξαρνούμενος εξαρνούμενοι Μ. 1.2. Οι εξαιρουμ. δρα πως σοφώτατα δ μέγας Φλαβιανὸς τὴν αἱρετικὸν ἐμηχανήσατο ἐξειπεῖν τὴν αἵρεσιν αὐτοῦ· ὅρα αἱρετικόν. γερ. παρ. Γ. πρεσβύτ. πρεσβύτατε Μ. 1.2. εἰ τόν α. τ ὰ ριβέστατον Μ. 1.3. το δ. άκρ. όπως Μ. 1.2. ἡμετ. ν. 1,2, Μ. 1. έχειν Μ. 1.2. Η Εκαστον ν. 1,2, ἔλεγεν ἐλαυνόμενον Μ. 1.2. * τá καὶ β. ἐ. π. μένοις Μ. 1.2. ὁ τῶν τ. τ. Τ. 1, ὁ τούτων τετ. απ΄ά. π. καὶ σκ. π. ά. και σκ. Μ. 1.2. καὶ τήν το ἀξιοῦνται. οὗτος καὶ νόσου τ. Μ. 1.2. * σε εξηλάθη — ἐχώρη ἐπλήρω ταύτης Υ. 2, Μ. 1,2. ν νῦν δὲ σχεδὸν εἰπεῖν καὶ τὴν πλείονα εύσιν GEORGII HAMARTOLI . น (Urantes et Enthei) ab Adelphio, Dadee, Saba, Sy. A ineone et Herma hæresiarchis perversam mortiferam- que suam acceperunt hæresim. Ex quibus magnus Flavianus, Antiochensis episcopus, multos monachos suam negantes hæresim, in unum congregatus, sic convicit. Conspicuum enim apud illos senioreni, nomine Adelphium, seorsum assumens, illi cum sagacitate dixit : e Nos quilem, senior, qui lon- gius viximūs, melius etiam humanam didicimus naturam, et inimicorum dæmonuin stratagemata perfecte novimus; sed et experientia gratiæ dis- perisationem edocti sumus. Isti vero juvenes, qui nec illis rebus exacte sunt initiati, spiritualiorem audire sermonem non patiuntur. Dic ergo mihi, quomodo dicitis për vestram precationem et vi- vendi genus, adversarium spiritum discedere san- ¿tique Spiritus gratiam communicari? › Ille vero talibus dictis demulsus, absconditum mortiferum- que venenum prorsus eructavit et dixit : ‹ Nullam B quidem ex baptismale scimus utilitaten baptizatis conferri, sed solam orationem assiduami domesti- cum familiaremque dæmonem ejicere. Trahit enim unusquisque natorum ex protoparente, ait, sicut ſtaturám, sic et dæmonum servitutem, quibus ora- tłone sedula pulsis, tandem Spiritus sanctus visi- biliter et sensibiliter supervenit ac suam præsen- tiam clarissimis signis manifestat. Corpus quidem passionum motu statim liberatur; anima vero ab omni inclinationė ad malum fit immunis, ita ut fam non opus sit nec jejunio corpus aliigente, nec dcttriná ànimam et mentem refrenante caute- que fugere omnem operationem pravam malamque C cogitationem erudiente. Non solum autem ille qui hujuscemodi est, corporis et animæ passionibus probrosisque motibus liberatur, sed etiam futura clare prævidet et sanctam Trinitatem nitidis oculis tuetur, theologiaque ac divinis mysteriis imbuitur. Cum divinus Flavianus sic turpissimaṁ ac diaboli- cam hæresin detexisset ac denudasset, ad impiissi- mum seniorem ait: Inveterate dierum malorum, convicit te tuum os impurissimum, et non ego; tuaque corrupta ac immunda labia adversum te ¡estificantur. › Manifestata autem illa diabolica et abominabili fallacia et hæresi, ex Syria expulsi, in Pamphyliam cesserunt eamque hac labe impleverunt, D . Varia lectiones et notæ. "9 V. 1, V. 1: V. 1. Ced. " add. V. 1. add. V. 1. V. 1, V. 2. cod. in u. Cod. Slav. cod. V. 1. V. 2. V. 4. dx. V. 1. V. 2. V. 2. M. 1,2, cod. Cod. om. V. ced. V. 1.2, M. 1,2, Ced. omn. V. 4, Cel. om. Cell. V. 2, M. 1,2. Ced V. 1,2, em. V. 2. V. 2. "Gov om. V. 2, M. 1,2. cod. et V. 1,2, Zupia; om. V. 2, M. 1,9. cod. cod. - "

Ενθουσιασταὶ λεγόμενοι ἀπὸ ᾿Αδελφίου, καὶ Δαδώη " καὶ Σάβα καὶ Συμεῶνος καὶ Ἑρμα, τῶν αἱρε σιαρχῶν (τὴν πονηρὰν καὶ ψυχώλεθρον αίρεσιν ταύ τὴν μετέλαβον)· ἀφ᾽ ὧν ὁ μέγας Φλαβιανός Αντιο χείας ἐπίσκοπος (ἐπὶ τὸ αὐτὸ μοναχούς συνάθρο σας πολλούς τὴν αἵρεσιν ἐξαρνουμένους", τόνδε τρόπον διήλεγξε. Επίσημον γάρ τινα παρ' αὐτοῖς γέροντα ", ονόματι Αδέλφιον παραλαβὼν κατ' ἰδίαν, ἔφη πρὸς αὐτὸν μετὰ πανουργίας· « Ἡμεῖς μὲν, ὦ πρεσβύτα 8, τὸν " πλεῖον βεβιωκότες βίον, ἀκριβέ στερον καὶ τὴν ἀνθρωπείαν ἐμάθομεν φύσιν, καὶ τὰ τῶν ἀντιπόλων δαιμόνων ἔγνωμεν εὖ μάλα μηχα- νήματα· πείρᾳ δὲ καὶ τὴν τῆς χάριτος ἐδιδάχθημεν χορηγίαν· οὗτοι δὲ νέοι ὄντες καὶ τούτων ἀκριβῶς οὐδὲν ἐπιστάμενοι πνευματικώτερον ἐπαν κοῦσαι λόγον οὐ φέρουσιν· οὐκοῦν εἰπέ μοι, πῶς φατε καὶ τὸ ἐναντίον πνεῦμα ὑποχωρεῖν καὶ τοῦ παναγίου Πνεύματος τὴν χάριν ἐπιφοιτᾷν διὰ τῆς ὑμετέρας εὐχῆς καὶ ἐπιτηδεύσεως;» Ο δὲ ταῖς λόγοις τούτοις καταθελχθεὶς ἐξήμεσεν ἅπαντα τὸν κεκρυμμένον τὸν καὶ ψυχοφθόρον, καί φησιν· « Οὐδε μίαν μὲν ἐκ τοῦ βαπτίσματος ἴσμεν ὠφέλειαν τοῖς ἀξιουμένοις ἐγγίνεσθαι, μένην δὲ τὴν σπουδαίαν εὐχὴν τὴν ἔνοικον καὶ συνουσιωμένον δαίμονα έξε λαύνειν· ἕλκει γὰρ ἕκαστος οι τῶν τικτομένων ἐκ τοῦ πρωπάτορος (ἔλεγεν), ὥσπερ τὴν φύσιν, οὕτω δὴ καὶ τὴν τῶν δαιμόνων δουλείαν, ὧν ὑπὸ τῆς σπου δαίας εὐχῆς ἐλαυνομένων * ἐπιφοιτᾷ λοιπὸν τὸ ἅγιον Πνεῦμα ὁρατῶς καὶ αἰσθητῶς καὶ τὴν οἰκείαν παρού σίαν φανερώτατα σημαῖνον. Καὶ τὸ μὲν σῶμα τῆς ἐμε παθοῦς κινήσεως εὐθὺς ἐλευθεροῦται παντελῶς· ἡ δὲ " ψυχὴ τῆς ἐπὶ τὸ χείρων τροπῆς τέλειον ἀπαλλάττεται, ὡς μηκέτι δεῖσθαι λοιπὸν μήτε νηστείας πιεζούσης τὸ σῶμα μήτε διδασκαλίας χαλινούσης τὴν ψυχὴν καὶ τὸν νοῦν (καὶ βαίνειν εὔτακτα παιδευούσης ” ἀπὸ πάσης ἐνεργείας πονηρᾶς καὶ ἐνθυμήσεως· οὐ μόνον δε δὲ ὁ τῶν τοιούτων τετυχηκώς ", τῶν τοῦ σώματος καὶ τῆς ψυχῆς [ὁ τοιοῦτος] ἀπαλλάττεται παθῶν καὶ αἰσχίστων σκιρτημάτων, ἀλλὰ καὶ τὰ μέλλοντα σαφῶς προβλέπει καὶ τὴν ἁγίαν Τριάδα ὀφθαλμα φανῶς θεωρεῖ καὶ θεολογίας καὶ θείων μυστηρίων ἀξιοῦται 4. » Οὕτως ὁ θεῖος Φλαβιανός τὴν (μυτα- ροτάτην καὶ) δαιμονιώδη αἵρεσιν ἀνορύξας (καὶ γυα μνώσα;) ἔφη πρὸς τὴν δυσσεβέστατον γέροντα Πεπαλαιωμένε (145) κακῶν ἡμερῶν, ἤλεγξε σε τὸ σὺν οι μιαρώτατον στόμα, καὶ οὐκ ἐγὼ, καὶ τὰ σὰ διεφθαρμένα καὶ ἀκάθαρτα χείλη καταμαρτυρούσι σου. » Φανερωθείσης δὲ τῆς σατανικῆς καὶ βδελυρᾶς ἀπάτης καὶ αἱρέσεως δε ταύτης, τῆς μὲν Συρίας ἐξηλάθησαν; εἰς δὲ τὴν Παμφυλίαν ἐχώρησαν, καὶ ταύτην τῆς λώδης ἐπλήρωσαν τα Δαδόη Δαδῶν ν 2. Σάββα καὶ Συμεὼν τῶν δήθεν και εξαρνούμενος εξαρνούμενοι Μ. 1.2. Οι εξαιρουμ. δρα πως σοφώτατα δ μέγας Φλαβιανὸς τὴν αἱρετικὸν ἐμηχανήσατο ἐξειπεῖν τὴν αἵρεσιν αὐτοῦ· ὅρα αἱρετικόν. γερ. παρ. Γ. πρεσβύτ. πρεσβύτατε Μ. 1.2. εἰ τόν α. τ ὰ ριβέστατον Μ. 1.3. το δ. άκρ. όπως Μ. 1.2. ἡμετ. ν. 1,2, Μ. 1. έχειν Μ. 1.2. Η Εκαστον ν. 1,2, ἔλεγεν ἐλαυνόμενον Μ. 1.2. * τá καὶ β. ἐ. π. μένοις Μ. 1.2. ὁ τῶν τ. τ. Τ. 1, ὁ τούτων τετ. απ΄ά. π. καὶ σκ. π. ά. και σκ. Μ. 1.2. καὶ τήν το ἀξιοῦνται. οὗτος καὶ νόσου τ. Μ. 1.2. * σε εξηλάθη — ἐχώρη ἐπλήρω ταύτης Υ. 2, Μ. 1,2. ν νῦν δὲ σχεδὸν εἰπεῖν καὶ τὴν πλείονα εύσιν GEORGII HAMARTOLI . น (Urantes et Enthei) ab Adelphio, Dadee, Saba, Sy. A ineone et Herma hæresiarchis perversam mortiferam- que suam acceperunt hæresim. Ex quibus magnus Flavianus, Antiochensis episcopus, multos monachos suam negantes hæresim, in unum congregatus, sic convicit. Conspicuum enim apud illos senioreni, nomine Adelphium, seorsum assumens, illi cum sagacitate dixit : e Nos quilem, senior, qui lon- gius viximūs, melius etiam humanam didicimus naturam, et inimicorum dæmonuin stratagemata perfecte novimus; sed et experientia gratiæ dis- perisationem edocti sumus. Isti vero juvenes, qui nec illis rebus exacte sunt initiati, spiritualiorem audire sermonem non patiuntur. Dic ergo mihi, quomodo dicitis për vestram precationem et vi- vendi genus, adversarium spiritum discedere san- ¿tique Spiritus gratiam communicari? › Ille vero talibus dictis demulsus, absconditum mortiferum- que venenum prorsus eructavit et dixit : ‹ Nullam B quidem ex baptismale scimus utilitaten baptizatis conferri, sed solam orationem assiduami domesti- cum familiaremque dæmonem ejicere. Trahit enim unusquisque natorum ex protoparente, ait, sicut ſtaturám, sic et dæmonum servitutem, quibus ora- tłone sedula pulsis, tandem Spiritus sanctus visi- biliter et sensibiliter supervenit ac suam præsen- tiam clarissimis signis manifestat. Corpus quidem passionum motu statim liberatur; anima vero ab omni inclinationė ad malum fit immunis, ita ut fam non opus sit nec jejunio corpus aliigente, nec dcttriná ànimam et mentem refrenante caute- que fugere omnem operationem pravam malamque C cogitationem erudiente. Non solum autem ille qui hujuscemodi est, corporis et animæ passionibus probrosisque motibus liberatur, sed etiam futura clare prævidet et sanctam Trinitatem nitidis oculis tuetur, theologiaque ac divinis mysteriis imbuitur. Cum divinus Flavianus sic turpissimaṁ ac diaboli- cam hæresin detexisset ac denudasset, ad impiissi- mum seniorem ait: Inveterate dierum malorum, convicit te tuum os impurissimum, et non ego; tuaque corrupta ac immunda labia adversum te ¡estificantur. › Manifestata autem illa diabolica et abominabili fallacia et hæresi, ex Syria expulsi, in Pamphyliam cesserunt eamque hac labe impleverunt, D . Varia lectiones et notæ. "9 V. 1, V. 1: V. 1. Ced. " add. V. 1. add. V. 1. V. 1, V. 2. cod. in u. Cod. Slav. cod. V. 1. V. 2. V. 4. dx. V. 1. V. 2. V. 2. M. 1,2, cod. Cod. om. V. ced. V. 1.2, M. 1,2, Ced. omn. V. 4, Cel. om. Cell. V. 2, M. 1,2. Ced V. 1,2, em. V. 2. V. 2. "Gov om. V. 2, M. 1,2. cod. et V. 1,2, Zupia; om. V. 2, M. 1,9. cod. cod. - "

Ἐν δὲ ἐν ταῖς ἡμέραις Κωνσταντίου ἦν Α τάμαχος οὐκ ὀλίγος ἐν ὅλῃ τῇ οἰκουμένῃ διὰ τὸ βου ληθῆναι περιαιρεῖν ἐ8 τὸ Ομοούσιον ἐκ τοῦ συμβόλου τῆς πίστεως. Κατ᾿ ἐκεῖνον δὲ ἐν τὸν καιρὸν θαῦμα γέγονεν ἐν Ἱεροσολύμοις πάντα λόγον ὑπερβαῖνον, Ἐπειδὴ γὰρ ἐν τῇ τῶν δογμάτων διαφωνίᾳ ἐκκοπή γέγονε τῶν προσερχομένων τῇ πίστει σκανδαλίζου μένων ἐπὶ τῇ τῶν ἱερέων διαφωνίᾳ καὶ φιλονεικίᾳ, οὐρανόθεν ἔδειξεν ὁ τῶν θαυμασίων Θεός, ὅτι οὐχ ὁ λόγος τῆς εἰς αὐτὸν πίστεως αίτιος τῶν σκανδάλων, ἀλλὰ τῶν ἀδοκίμων ἱερέων ή σκαιότης και οι τῆς κακίας τῆς αὐτῶν γνώμης ἡ ἀδιακρισία· τοιγαρούν φαίνεται δ' ἐπάνω τοῦ ἁγίου Γολγοθᾶ, ἡμέρας δε μὲν οὔσης [καὶ τῆς Πεντηκοστῆς περὶ τρίτην ώραν], παμ μεγέστατος σταυρὸς ἐκ φωτός κατεσκευασμένος, και λύπτων τὴν τοῦ ἡλίου λαμπρότητα τῇ ὑπερβολῇ τοῦ φωτός, ἐν ὀφθαλμοῖς πάντων τῶν τὴν πόλιν οἶκούν- των, μικρῶν τε καὶ μεγάλων, πιστῶν τε καὶ ἀπίσ σεων. Κύριλλος δὲ ἦν ὁ σοφώτατος τηνικαῦτα τῆς Διλίας ἐπίσκοπος, τὸν ὁμολογητὴν Μάξιμον διαδε- ξάμενος ". Τούτου σώζονται κατηχήσεις την εὐδοκία μως συγγεγραμμέναι, ἐν αἷς τὸ σύμβολον τῶν ἁγίων Πατέρων κατά λέξιν συνετῶς ἑρμηνεύσας, μνήμην το τῆς τοῦ ὁμοουσίου λέξεως οὐκ ἐποιήσατο, τῶν παρα- δυναστευόντων τότε τὰς ἀφορμάς σε ὑφορώμενος " ἔμεινε δὲ ὅμως ἐκ τῶν ἀγράφων συνηγορῶν τῇ ὀρθος δοξία. Οὗτος ἔγραψε τῷ βασιλεῖ Κωνσταντίῳ περὶ τοῦ γενομένου σημείου. Αμεινον δὲ τὰ περὶ τούτου διδάξει αὐτὰ τοῦ ἐπισκόπου τὰ γράμματα ἔχοντα Τάδε στο . Ἐπὶ μὲν γὰρ τοῦ θεοφιλεστάτου Κων- σταντίνου, τοῦ σοῦ πατρὸς, τὸ σωτήριον τοῦ σταυροῦ ξύλον ἐν Ἱεροσολύμοις ηὕρητα: — ἐπὶ δὲ σοῦ, δέσποτα πανευσεβέστατε, — οὐκ ἐκ γῆς λοιπόν, ἀλλ᾽ ἐξ οὐρανοῦ τὰ θαυματουργήματα καὶ τοῦ Κυ ρίου ἡμῶν Ἰησοῦ οι Χριστοῦ, τοῦ μονογενοῦς Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ σε, τὸ “ κατὰ τοῦ θανάτου σε τρόπαιον, ὁ μακάριος, λέγω, σταυρός, φωτός μαρμαρυγαῖς κα ἀπαστράπτων ἐν Ἱεροσολύμοις ὤφθη ". Ἐν γὰρ ταῖς ἁγίαις ἡμέραις ταύταις " τῆς ἁγίας Πεντηκο στῆς ἐπ, νώναις Μαΐαις, περὶ τρίτην ώραν παμμε γέστατος σε σταυρὸς ἐκ φωτός κατεσκευασμένος ἐν οὐρανῷ ὑπεράνω τοῦ ἁγίου Γολγοθά μέχρι τοῦ ἁγίου ὄρους τῶν ' ἐλαιῶν ἐκτεινόμενος ἐφαίνετο, οὐχ ἑνὶ καὶ δευτέρῳ μόνῳ φανείς, ἀλλὰ παντὶ τῷ τῆς πόλεως πλήθει φανερώτατος δειχθεὶς, οὐδ᾽ ὡς - - - ἄν τις νομίσειεν τη ὀξέως, κατὰ φαντασίαν παραδρα- " μῶν, ἀλλ' ἐπὶ πλείοσιν ὥραις ὑπὲρ γῆν ὀφθαλμορα- νῶς θεωρούμενος καὶ ταῖς ἀπαστραπτούσαις μαρμα ἐν Ἐν ταῖς Μ. 1,2? το Κωνστάντιον περιελείν Μ. 1,2. ' ἐκ τόν ἱερέων φ. Μ. 1.2. τι καὶ ἐκ τῆς κακίστης γν. αὐτῶν ἡ ν. 2. Μ. 1,2. και φαίνει Μ. 1,2. ή μεσούσης ή. 6. Μ. 1,2. σὲ ἀναδεξ. μνήμης συσκευάς Ἐπὶ μὲν τοῦ ἑώρηται ἐν ἀπὸ τῆς τὸ καὶ Σωτῆρος οι Ἰησοῦ τοῦ ν. 2. σε τοῦ Θεοῦ οm. Μ. 1.2. κ της Η νίκης μαρμαρυγ. μαρμαρυγάς Μ. 1,2. « . ἐν Ί. 6ο παμμεγέθης 1ο και τι δ. έλ. Μ. 1,2. το μόνον φανερώτατα φανερώτατα νοήσειεν CHRONICON. B (2) C D - LIB. IV. In diebus autem Constantii tumultus magnus fuit in universa terra eo quod ex symbolo fidei vo- cem Consubstantialem auferri volebant. In eodem tempore prodigium omnem sermonem superans in Hierosolymis evenit. Postquam enim in hac dogma- tum discrepantia, abscisio facta est, accedentibus ad fidem de sacerdotum dissonantia ac æmulatione scan«lalizatis, de caelo miraculorum Dens ostendit non sermonem de fide in ipsum seandalorum esse cau- sam, sed falsorum sacerdotum imperi.iam et pravæ eornm doctrinæ confusionem. Apparet ergo super sa- erum Golgotham', in die Pentecostes, ad tertiam lie- ram, grandissima crux lumine formata, solis clarita- tem luminis visu recondens, in oculis omnium ci❤ vitatem habitantium, parvorum ac magnorum, fide- lium atque infidelium. Cyrillus autem erat tunc sa- pientissimus Æliæ episcopus, qui confessori Maximo successerat. Illius servantur catecheses decem egregie scriptæ, quibus sanctorum Patrum symbo- lum ad verbum interpretatus, consubstantialis Verbi non meminit, tunc temporis regnantium devitans repugnantiam. Remansit tamen prater scripta ortho- doxiæ defensor. Hic regi Constantio de viso pro- digio scripsit. Melius autem quæ de illo sunt, docebunt ipsæ episcopi litteræ quæ sic habent: Sub reli- giosissimo Constantino, patri tuo, salutiferum crucis lignum in Hierosolymis inventum est : sub te autem, piissime domine, non jam de terra, sed de colo prodigia videntur; et Domini nostri Jesu Christi, unigeniti Filii Dei de morte victa tropæum, id est, beata crux, lucis splendoribus irradians appa- ruit. In his enim sacris diebus sanctæ Pentecostes, nonis Maiis, ad tertiam horam, amplissima crus, ex lumine efformata, in cœlo desuper monte Golgo- tha usque ad sacrum montem Olivarum extensa ap- paruit, non uni, nec duobus tantum visa, sed omni civitatis multitudini clarissima monstrata, nec, ut quis opinari posset, cito per imaginationem trans- fens, sed pluribus horis super terram aspecta, cum micantibus radiis radios solis vincentibus. Non enim ab illa vinceretur sot, nisi valentiores sole spectantibus præberet fulgores, ita ut omnes urbem inhabitantes, visionis metu, confestim in Bacram ecclesiam concurrerent, juvenes cual se nioribus, viri ac mulieres omnis ætatis, usque ad puellas remotissimas, indigenæ ac extranei, Chri- M. 1.2. stiani et Græci, et undique congregati gentiles, cuncti unanimiter quasi ex uno ore Jesum Chri- Variæ lectiones et notæ V. 2, qui hanc variantem relationem c. LXXXVIII, eidem subjungit fo 88, V. 2. V. 2. " V. 2. V. 2. cod. V. 2, V. 2. cod. et V. 2. M. 1,2. * Epistol: arl C. 3,4. V. 2. V. 2. Cyr. Cyr. V. 2, Cyr. add. Cyr. cod. V. 2, V. dere potuit, cum inter X Maii et XIII Junii tantum locum habeat. Anno vero vel sub initium episcopatus Cyrilli, quo hæc epistola scripta est, Pentecoste fait 10° Maii ; notatur igitur quinquaginta dierum inter Pascha et Pentecosten unns. Cyr. V. 2, M. 1,2 Cyr. Cyr. " Cyr. Cyr. * Cyr. 2. M. 1,2. 67 το ή. Cyr. ή ταύτης V. 2. Μ. 1,2. 6 7. Maii, in quem festum Pentecostes nunquam ca-

Ἐν δὲ ἐν ταῖς ἡμέραις Κωνσταντίου ἦν Α τάμαχος οὐκ ὀλίγος ἐν ὅλῃ τῇ οἰκουμένῃ διὰ τὸ βου ληθῆναι περιαιρεῖν ἐ8 τὸ Ομοούσιον ἐκ τοῦ συμβόλου τῆς πίστεως. Κατ᾿ ἐκεῖνον δὲ ἐν τὸν καιρὸν θαῦμα γέγονεν ἐν Ἱεροσολύμοις πάντα λόγον ὑπερβαῖνον, Ἐπειδὴ γὰρ ἐν τῇ τῶν δογμάτων διαφωνίᾳ ἐκκοπή γέγονε τῶν προσερχομένων τῇ πίστει σκανδαλίζου μένων ἐπὶ τῇ τῶν ἱερέων διαφωνίᾳ καὶ φιλονεικίᾳ, οὐρανόθεν ἔδειξεν ὁ τῶν θαυμασίων Θεός, ὅτι οὐχ ὁ λόγος τῆς εἰς αὐτὸν πίστεως αίτιος τῶν σκανδάλων, ἀλλὰ τῶν ἀδοκίμων ἱερέων ή σκαιότης και οι τῆς κακίας τῆς αὐτῶν γνώμης ἡ ἀδιακρισία· τοιγαρούν φαίνεται δ' ἐπάνω τοῦ ἁγίου Γολγοθᾶ, ἡμέρας δε μὲν οὔσης [καὶ τῆς Πεντηκοστῆς περὶ τρίτην ώραν], παμ μεγέστατος σταυρὸς ἐκ φωτός κατεσκευασμένος, και λύπτων τὴν τοῦ ἡλίου λαμπρότητα τῇ ὑπερβολῇ τοῦ φωτός, ἐν ὀφθαλμοῖς πάντων τῶν τὴν πόλιν οἶκούν- των, μικρῶν τε καὶ μεγάλων, πιστῶν τε καὶ ἀπίσ σεων. Κύριλλος δὲ ἦν ὁ σοφώτατος τηνικαῦτα τῆς Διλίας ἐπίσκοπος, τὸν ὁμολογητὴν Μάξιμον διαδε- ξάμενος ". Τούτου σώζονται κατηχήσεις την εὐδοκία μως συγγεγραμμέναι, ἐν αἷς τὸ σύμβολον τῶν ἁγίων Πατέρων κατά λέξιν συνετῶς ἑρμηνεύσας, μνήμην το τῆς τοῦ ὁμοουσίου λέξεως οὐκ ἐποιήσατο, τῶν παρα- δυναστευόντων τότε τὰς ἀφορμάς σε ὑφορώμενος " ἔμεινε δὲ ὅμως ἐκ τῶν ἀγράφων συνηγορῶν τῇ ὀρθος δοξία. Οὗτος ἔγραψε τῷ βασιλεῖ Κωνσταντίῳ περὶ τοῦ γενομένου σημείου. Αμεινον δὲ τὰ περὶ τούτου διδάξει αὐτὰ τοῦ ἐπισκόπου τὰ γράμματα ἔχοντα Τάδε στο . Ἐπὶ μὲν γὰρ τοῦ θεοφιλεστάτου Κων- σταντίνου, τοῦ σοῦ πατρὸς, τὸ σωτήριον τοῦ σταυροῦ ξύλον ἐν Ἱεροσολύμοις ηὕρητα: — ἐπὶ δὲ σοῦ, δέσποτα πανευσεβέστατε, — οὐκ ἐκ γῆς λοιπόν, ἀλλ᾽ ἐξ οὐρανοῦ τὰ θαυματουργήματα καὶ τοῦ Κυ ρίου ἡμῶν Ἰησοῦ οι Χριστοῦ, τοῦ μονογενοῦς Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ σε, τὸ “ κατὰ τοῦ θανάτου σε τρόπαιον, ὁ μακάριος, λέγω, σταυρός, φωτός μαρμαρυγαῖς κα ἀπαστράπτων ἐν Ἱεροσολύμοις ὤφθη ". Ἐν γὰρ ταῖς ἁγίαις ἡμέραις ταύταις " τῆς ἁγίας Πεντηκο στῆς ἐπ, νώναις Μαΐαις, περὶ τρίτην ώραν παμμε γέστατος σε σταυρὸς ἐκ φωτός κατεσκευασμένος ἐν οὐρανῷ ὑπεράνω τοῦ ἁγίου Γολγοθά μέχρι τοῦ ἁγίου ὄρους τῶν ' ἐλαιῶν ἐκτεινόμενος ἐφαίνετο, οὐχ ἑνὶ καὶ δευτέρῳ μόνῳ φανείς, ἀλλὰ παντὶ τῷ τῆς πόλεως πλήθει φανερώτατος δειχθεὶς, οὐδ᾽ ὡς - - - ἄν τις νομίσειεν τη ὀξέως, κατὰ φαντασίαν παραδρα- " μῶν, ἀλλ' ἐπὶ πλείοσιν ὥραις ὑπὲρ γῆν ὀφθαλμορα- νῶς θεωρούμενος καὶ ταῖς ἀπαστραπτούσαις μαρμα ἐν Ἐν ταῖς Μ. 1,2? το Κωνστάντιον περιελείν Μ. 1,2. ' ἐκ τόν ἱερέων φ. Μ. 1.2. τι καὶ ἐκ τῆς κακίστης γν. αὐτῶν ἡ ν. 2. Μ. 1,2. και φαίνει Μ. 1,2. ή μεσούσης ή. 6. Μ. 1,2. σὲ ἀναδεξ. μνήμης συσκευάς Ἐπὶ μὲν τοῦ ἑώρηται ἐν ἀπὸ τῆς τὸ καὶ Σωτῆρος οι Ἰησοῦ τοῦ ν. 2. σε τοῦ Θεοῦ οm. Μ. 1.2. κ της Η νίκης μαρμαρυγ. μαρμαρυγάς Μ. 1,2. « . ἐν Ί. 6ο παμμεγέθης 1ο και τι δ. έλ. Μ. 1,2. το μόνον φανερώτατα φανερώτατα νοήσειεν CHRONICON. B (2) C D - LIB. IV. In diebus autem Constantii tumultus magnus fuit in universa terra eo quod ex symbolo fidei vo- cem Consubstantialem auferri volebant. In eodem tempore prodigium omnem sermonem superans in Hierosolymis evenit. Postquam enim in hac dogma- tum discrepantia, abscisio facta est, accedentibus ad fidem de sacerdotum dissonantia ac æmulatione scan«lalizatis, de caelo miraculorum Dens ostendit non sermonem de fide in ipsum seandalorum esse cau- sam, sed falsorum sacerdotum imperi.iam et pravæ eornm doctrinæ confusionem. Apparet ergo super sa- erum Golgotham', in die Pentecostes, ad tertiam lie- ram, grandissima crux lumine formata, solis clarita- tem luminis visu recondens, in oculis omnium ci❤ vitatem habitantium, parvorum ac magnorum, fide- lium atque infidelium. Cyrillus autem erat tunc sa- pientissimus Æliæ episcopus, qui confessori Maximo successerat. Illius servantur catecheses decem egregie scriptæ, quibus sanctorum Patrum symbo- lum ad verbum interpretatus, consubstantialis Verbi non meminit, tunc temporis regnantium devitans repugnantiam. Remansit tamen prater scripta ortho- doxiæ defensor. Hic regi Constantio de viso pro- digio scripsit. Melius autem quæ de illo sunt, docebunt ipsæ episcopi litteræ quæ sic habent: Sub reli- giosissimo Constantino, patri tuo, salutiferum crucis lignum in Hierosolymis inventum est : sub te autem, piissime domine, non jam de terra, sed de colo prodigia videntur; et Domini nostri Jesu Christi, unigeniti Filii Dei de morte victa tropæum, id est, beata crux, lucis splendoribus irradians appa- ruit. In his enim sacris diebus sanctæ Pentecostes, nonis Maiis, ad tertiam horam, amplissima crus, ex lumine efformata, in cœlo desuper monte Golgo- tha usque ad sacrum montem Olivarum extensa ap- paruit, non uni, nec duobus tantum visa, sed omni civitatis multitudini clarissima monstrata, nec, ut quis opinari posset, cito per imaginationem trans- fens, sed pluribus horis super terram aspecta, cum micantibus radiis radios solis vincentibus. Non enim ab illa vinceretur sot, nisi valentiores sole spectantibus præberet fulgores, ita ut omnes urbem inhabitantes, visionis metu, confestim in Bacram ecclesiam concurrerent, juvenes cual se nioribus, viri ac mulieres omnis ætatis, usque ad puellas remotissimas, indigenæ ac extranei, Chri- M. 1.2. stiani et Græci, et undique congregati gentiles, cuncti unanimiter quasi ex uno ore Jesum Chri- Variæ lectiones et notæ V. 2, qui hanc variantem relationem c. LXXXVIII, eidem subjungit fo 88, V. 2. V. 2. " V. 2. V. 2. cod. V. 2, V. 2. cod. et V. 2. M. 1,2. * Epistol: arl C. 3,4. V. 2. V. 2. Cyr. Cyr. V. 2, Cyr. add. Cyr. cod. V. 2, V. dere potuit, cum inter X Maii et XIII Junii tantum locum habeat. Anno vero vel sub initium episcopatus Cyrilli, quo hæc epistola scripta est, Pentecoste fait 10° Maii ; notatur igitur quinquaginta dierum inter Pascha et Pentecosten unns. Cyr. V. 2, M. 1,2 Cyr. Cyr. " Cyr. Cyr. * Cyr. 2. M. 1,2. 67 το ή. Cyr. ή ταύτης V. 2. Μ. 1,2. 6 7. Maii, in quem festum Pentecostes nunquam ca-

Ἐν δὲ ἐν ταῖς ἡμέραις Κωνσταντίου ἦν Α τάμαχος οὐκ ὀλίγος ἐν ὅλῃ τῇ οἰκουμένῃ διὰ τὸ βου ληθῆναι περιαιρεῖν ἐ8 τὸ Ομοούσιον ἐκ τοῦ συμβόλου τῆς πίστεως. Κατ᾿ ἐκεῖνον δὲ ἐν τὸν καιρὸν θαῦμα γέγονεν ἐν Ἱεροσολύμοις πάντα λόγον ὑπερβαῖνον, Ἐπειδὴ γὰρ ἐν τῇ τῶν δογμάτων διαφωνίᾳ ἐκκοπή γέγονε τῶν προσερχομένων τῇ πίστει σκανδαλίζου μένων ἐπὶ τῇ τῶν ἱερέων διαφωνίᾳ καὶ φιλονεικίᾳ, οὐρανόθεν ἔδειξεν ὁ τῶν θαυμασίων Θεός, ὅτι οὐχ ὁ λόγος τῆς εἰς αὐτὸν πίστεως αίτιος τῶν σκανδάλων, ἀλλὰ τῶν ἀδοκίμων ἱερέων ή σκαιότης και οι τῆς κακίας τῆς αὐτῶν γνώμης ἡ ἀδιακρισία· τοιγαρούν φαίνεται δ' ἐπάνω τοῦ ἁγίου Γολγοθᾶ, ἡμέρας δε μὲν οὔσης [καὶ τῆς Πεντηκοστῆς περὶ τρίτην ώραν], παμ μεγέστατος σταυρὸς ἐκ φωτός κατεσκευασμένος, και λύπτων τὴν τοῦ ἡλίου λαμπρότητα τῇ ὑπερβολῇ τοῦ φωτός, ἐν ὀφθαλμοῖς πάντων τῶν τὴν πόλιν οἶκούν- των, μικρῶν τε καὶ μεγάλων, πιστῶν τε καὶ ἀπίσ σεων. Κύριλλος δὲ ἦν ὁ σοφώτατος τηνικαῦτα τῆς Διλίας ἐπίσκοπος, τὸν ὁμολογητὴν Μάξιμον διαδε- ξάμενος ". Τούτου σώζονται κατηχήσεις την εὐδοκία μως συγγεγραμμέναι, ἐν αἷς τὸ σύμβολον τῶν ἁγίων Πατέρων κατά λέξιν συνετῶς ἑρμηνεύσας, μνήμην το τῆς τοῦ ὁμοουσίου λέξεως οὐκ ἐποιήσατο, τῶν παρα- δυναστευόντων τότε τὰς ἀφορμάς σε ὑφορώμενος " ἔμεινε δὲ ὅμως ἐκ τῶν ἀγράφων συνηγορῶν τῇ ὀρθος δοξία. Οὗτος ἔγραψε τῷ βασιλεῖ Κωνσταντίῳ περὶ τοῦ γενομένου σημείου. Αμεινον δὲ τὰ περὶ τούτου διδάξει αὐτὰ τοῦ ἐπισκόπου τὰ γράμματα ἔχοντα Τάδε στο . Ἐπὶ μὲν γὰρ τοῦ θεοφιλεστάτου Κων- σταντίνου, τοῦ σοῦ πατρὸς, τὸ σωτήριον τοῦ σταυροῦ ξύλον ἐν Ἱεροσολύμοις ηὕρητα: — ἐπὶ δὲ σοῦ, δέσποτα πανευσεβέστατε, — οὐκ ἐκ γῆς λοιπόν, ἀλλ᾽ ἐξ οὐρανοῦ τὰ θαυματουργήματα καὶ τοῦ Κυ ρίου ἡμῶν Ἰησοῦ οι Χριστοῦ, τοῦ μονογενοῦς Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ σε, τὸ “ κατὰ τοῦ θανάτου σε τρόπαιον, ὁ μακάριος, λέγω, σταυρός, φωτός μαρμαρυγαῖς κα ἀπαστράπτων ἐν Ἱεροσολύμοις ὤφθη ". Ἐν γὰρ ταῖς ἁγίαις ἡμέραις ταύταις " τῆς ἁγίας Πεντηκο στῆς ἐπ, νώναις Μαΐαις, περὶ τρίτην ώραν παμμε γέστατος σε σταυρὸς ἐκ φωτός κατεσκευασμένος ἐν οὐρανῷ ὑπεράνω τοῦ ἁγίου Γολγοθά μέχρι τοῦ ἁγίου ὄρους τῶν ' ἐλαιῶν ἐκτεινόμενος ἐφαίνετο, οὐχ ἑνὶ καὶ δευτέρῳ μόνῳ φανείς, ἀλλὰ παντὶ τῷ τῆς πόλεως πλήθει φανερώτατος δειχθεὶς, οὐδ᾽ ὡς - - - ἄν τις νομίσειεν τη ὀξέως, κατὰ φαντασίαν παραδρα- " μῶν, ἀλλ' ἐπὶ πλείοσιν ὥραις ὑπὲρ γῆν ὀφθαλμορα- νῶς θεωρούμενος καὶ ταῖς ἀπαστραπτούσαις μαρμα ἐν Ἐν ταῖς Μ. 1,2? το Κωνστάντιον περιελείν Μ. 1,2. ' ἐκ τόν ἱερέων φ. Μ. 1.2. τι καὶ ἐκ τῆς κακίστης γν. αὐτῶν ἡ ν. 2. Μ. 1,2. και φαίνει Μ. 1,2. ή μεσούσης ή. 6. Μ. 1,2. σὲ ἀναδεξ. μνήμης συσκευάς Ἐπὶ μὲν τοῦ ἑώρηται ἐν ἀπὸ τῆς τὸ καὶ Σωτῆρος οι Ἰησοῦ τοῦ ν. 2. σε τοῦ Θεοῦ οm. Μ. 1.2. κ της Η νίκης μαρμαρυγ. μαρμαρυγάς Μ. 1,2. « . ἐν Ί. 6ο παμμεγέθης 1ο και τι δ. έλ. Μ. 1,2. το μόνον φανερώτατα φανερώτατα νοήσειεν CHRONICON. B (2) C D - LIB. IV. In diebus autem Constantii tumultus magnus fuit in universa terra eo quod ex symbolo fidei vo- cem Consubstantialem auferri volebant. In eodem tempore prodigium omnem sermonem superans in Hierosolymis evenit. Postquam enim in hac dogma- tum discrepantia, abscisio facta est, accedentibus ad fidem de sacerdotum dissonantia ac æmulatione scan«lalizatis, de caelo miraculorum Dens ostendit non sermonem de fide in ipsum seandalorum esse cau- sam, sed falsorum sacerdotum imperi.iam et pravæ eornm doctrinæ confusionem. Apparet ergo super sa- erum Golgotham', in die Pentecostes, ad tertiam lie- ram, grandissima crux lumine formata, solis clarita- tem luminis visu recondens, in oculis omnium ci❤ vitatem habitantium, parvorum ac magnorum, fide- lium atque infidelium. Cyrillus autem erat tunc sa- pientissimus Æliæ episcopus, qui confessori Maximo successerat. Illius servantur catecheses decem egregie scriptæ, quibus sanctorum Patrum symbo- lum ad verbum interpretatus, consubstantialis Verbi non meminit, tunc temporis regnantium devitans repugnantiam. Remansit tamen prater scripta ortho- doxiæ defensor. Hic regi Constantio de viso pro- digio scripsit. Melius autem quæ de illo sunt, docebunt ipsæ episcopi litteræ quæ sic habent: Sub reli- giosissimo Constantino, patri tuo, salutiferum crucis lignum in Hierosolymis inventum est : sub te autem, piissime domine, non jam de terra, sed de colo prodigia videntur; et Domini nostri Jesu Christi, unigeniti Filii Dei de morte victa tropæum, id est, beata crux, lucis splendoribus irradians appa- ruit. In his enim sacris diebus sanctæ Pentecostes, nonis Maiis, ad tertiam horam, amplissima crus, ex lumine efformata, in cœlo desuper monte Golgo- tha usque ad sacrum montem Olivarum extensa ap- paruit, non uni, nec duobus tantum visa, sed omni civitatis multitudini clarissima monstrata, nec, ut quis opinari posset, cito per imaginationem trans- fens, sed pluribus horis super terram aspecta, cum micantibus radiis radios solis vincentibus. Non enim ab illa vinceretur sot, nisi valentiores sole spectantibus præberet fulgores, ita ut omnes urbem inhabitantes, visionis metu, confestim in Bacram ecclesiam concurrerent, juvenes cual se nioribus, viri ac mulieres omnis ætatis, usque ad puellas remotissimas, indigenæ ac extranei, Chri- M. 1.2. stiani et Græci, et undique congregati gentiles, cuncti unanimiter quasi ex uno ore Jesum Chri- Variæ lectiones et notæ V. 2, qui hanc variantem relationem c. LXXXVIII, eidem subjungit fo 88, V. 2. V. 2. " V. 2. V. 2. cod. V. 2, V. 2. cod. et V. 2. M. 1,2. * Epistol: arl C. 3,4. V. 2. V. 2. Cyr. Cyr. V. 2, Cyr. add. Cyr. cod. V. 2, V. dere potuit, cum inter X Maii et XIII Junii tantum locum habeat. Anno vero vel sub initium episcopatus Cyrilli, quo hæc epistola scripta est, Pentecoste fait 10° Maii ; notatur igitur quinquaginta dierum inter Pascha et Pentecosten unns. Cyr. V. 2, M. 1,2 Cyr. Cyr. " Cyr. Cyr. * Cyr. 2. M. 1,2. 67 το ή. Cyr. ή ταύτης V. 2. Μ. 1,2. 6 7. Maii, in quem festum Pentecostes nunquam ca-

ρυγαῖς τὰς ἡλιακὰς ἀκτίνας νικήσας τ· οὐ γὰρ το εν ὑπ' αὐτοῦ " νικώμενος ἐκαλύπτετο, εἰ μὴ δυνατω τέρας ἡλίου τ8 τοῖς ὁρῶσιν παρείχε τὰς λαμπηδόνας, ὡς ἅπαντας το μὲν ἐξαυτῆς εἰς τὴν ἁγίαν ἐκκλη σίαν συνδραμεῖν τὴν πόλιν τῷ τῆς θεοπτία; " φόβῳ, νέων τε ἅμα καὶ πρεσβυτέρων, ἀνδρῶν (115)) τε καὶ γυναικῶν ἐκ πάσης ηλικίας καὶ μέχρις αὐτῶν ἤδη τῶν θαλαμενομένων νεανίδων, ἐντοπίων τε καὶ ξένων, Χριστιανῶν τε καὶ Ἑλλήνων καὶ ἀλλα χόθεν ἐπιδημούντων ἐθνικῶν, ὁμοθυμαδόν τε πάντων ὡς ἐξ ἑνὸς στόματος Ἰησοῦν Χριστὸν ἐν τὸν Κύριον το ἀνυμνούντων 6, τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ τὸν μονογενῆ, τὸν θαυματοποιόν, ἔργῳ τε καὶ πείρα παραλαβόντες, ὅτι τὸ Χριστιανῶν δόγμα οι οὐκ ἐν πειθεῖς σοφίας ἐστὶ λόγοις, ἀλλ' ἐν ἀποδείξει τ Πνεύματος καὶ δυνάμεω; », οὐχ ὑπ' ἀνθρώπων μόνον καταγγελλόμενον, ἀλλ' ἐξ οὐρανοῦ το θεόθενμαρο τυρούμενον, ο – Καὶ " ταῦτα μὲν ὁ ἐπίσκοπος· ἐκ δὲ ταύτης τῆς παραδοξοποιίας πολλαὶ χιλιάδες προ- σετέθησαν τῷ λόγῳ τῆς πίστεως. - Ρη. Βασιλεία Ιουλιανοῦ τοῦ Παραβάτου . * Μετὰ δὲ Κωνστάντων ἐβασίλευσεν Ἰουλιανός οτ Στη β' Β, Καίσαρ " δὲ γέγονεν ' ἔτη δ' καὶ μῆνας ς'. εξάδελφος ὢν Κωνσταντίου, ὃς ἐτράφη ὑπὸ Εὐσε βίου τοῦ Νικομηδείας ἐπισκόπου. Ην ο δὲ βραχὺς τὸ σῶμα ", καὶ ὕπνου μὲν, καὶ τροφῆς, καὶ ἀφροδι σίων ὅτι μάλιστα ἐγκρατής', τῷ δὲ ἄλλῳ τρόπο [σκαιός] καὶ πρὸς εὐσέβειαν πονηρός· (τοῖς γὰρ Χριστιανῶν * μυηθείς μυστηρίοις, ὕστερον αὐτά παριδών) τὸ τῶν Ἑλλήνων προείλετο καὶ τὸ ἅγιον βάπτισμα αἵματι θυσιῶν ἀπεπλύνατο (8ς κατὰ συγ χώρησιν Θεοῦ παραλαβὼν τὴν βασιλείαν εποίει καὶ " τὰ λοιπὰ ὅσα οἱ (τοῦτον κινοῦντες, δαίμονες ἐθεραπεύοντο (ὅθεν οἱ τῶν εἰδώλων υπασπισταί ἀναθαρρήσαντες ", ανέωξαν μὲν τοὺς εἰδώλων ναούς τ καὶ τὰς μυσαρὰς ἐπετέλεσαν τελετάς, τοὺς δὲ θείους ναούς κατέστρεψαν " καὶ τοὺς Χριστιανούς δεινώς ἐμάστιζον 18). $3 χων πολλὰ κατὰ τῆς πίστεως ἡμῶν ἐμμανείς το ἐλύττησε 10. Χριστιανὸς γὰρ γενόμενος διά καὶ τυφθείς ει ὑπό τινος Χριστιανοῦ ἐν Παλαιστίνῃ θυμωθεὶς ἀπῆλθε πάλιν εἰς τὸν Ἑλληνισμόν, δ τάλας 1, καὶ κατὰ τῆς πίστεως ἐδογμάτισεν. τὸν καιρὸν καὶ ἐπράχθη ὑπὸ τῶν τοῦ ἀσεβοῦς ὑπη Ως το κινήσας ἢ πῶς γάρ αὐτῶν άπαν ἐπιδραμεῖν τὸ τῆς πόλεως πλῆθος: ἅπαντας ὁμοῦ Μ. 1,2; ἅπασαν ? τὴν το τῆς πόλεως αθρόως οι θεοπιστίας Μ. 1.2. μετ' εὐφροσύνης κατασχεθὲν νέων ἅμα γ. καὶ π. εν αὐτῆς Μ. 1. οι θ. κορών Μ. 1,2, κατ' οίκους θ. κ. χ. τε ἅμα καὶ ἀλ ν. 2. Μ. 1,2. χ. τε ἅμα καὶ τῶν ἀλ. Οι Χριστόν οι. Μ. 1.2, Ἰησοῦν εἰ ἡμῶν ύμν. Μ. 1,2, ἀνυμν. θαυμ. το παραλαβόντων ὅτι χ. τὸ δ. τὸ πανευσεβές οι ἀπ. λόγων καί Μ. 1.2. ρανών καὶ διὰ τ. Μ. 1.2. " ΜΔ. Αρχή τῆς βασιλείας Ι. τοῦ π. Μ 2, περὶ τῆς β. 1. Μ. 1, ο παραβάτης το ήμισυ, Καῖσ. — ἀνεπλ. γόνει ἐξ. δὲ Κ. ὃς ήν γάρ Μ. 1.2. . • Ἰουλιανός βρ. εὐπώγων, τετανόθριξ ε. μελανόθριξ ἐγ. φιλοδοξότατός τε καὶ τῷ κατ' ἐ. π. Χριστιανοίς Μ. 1.2. * αὐτόν οι καὶ πάντα ποιών οἷς οἱ δ. αὐτόν Μ. 1.2. 10. δ. Ν. 1,2. ἀναθαρσις. σηκούς Μ. 1.2. ἐπετέλε· Επετέλουν ν. 1,2, Μ. 1,2. " κατέστρε. κατέστρεφον Τ. 1.8. Μ. 1.2. " μάστιξαν. Ἐπὶ τούτου ἐμαρτύρησεν ὁ ἅγιος Εὐσίγνιος καὶ Ἰω. ὁ στρατιώτης, Αντίγονος καὶ Μελάσιππος ὁ πατὴρ αὐτοῦ, καὶ Κλαυσίνα ἡ μήτηρ αὐτοῦ, καὶ ᾿Αρτέμιος ὁ μέγας, καὶ ἄλλοι πολλοί. Σχόλιον. έχμ. Μ. 1,2. " . - · έγε · τὸ σ. του ἐξωλίσθησε ν. 2. Μ. 1,2. " τυπτηθείς δε ἐπανῆλθε το ταλαίπωρος οι καὶ τὰ τῆς το ἐτόλμησαν τὴν κ. οἱ τοῦ δυσσεβούς ὁμόφρονες, παμπ. GEORGII HAMAP.TOLI " . stum Dominum condientes, Filium Dei unigenitum, & miraculorum auctorem, opere et expericutia com- prehendentes, quod Christianorum dogina, uon est in persuasibilibus sapientiæ verbis, sed in ostensione virtutis et potentiæ, non ab hominibus solis prædicatum, sed cœlo divinitus attestatione confirmatum. › Hæc dicit episcopus. Ex illo au- tem prodigio plura millia hominum verbo fidei ad- juncti sunt. CXC. Regnum Juliani Apostate. Post Constantium autem Julianus regnavit annos duo, Cæsar vero fuit annos quatuor et menses sex; consobrinus Constantii, ab episcopo Niconicdienst Eusebio educatus erat. Statura brevis, somno, ali- mentis et voluptatibus erat quam maxime conti- nens; cæteris autein moribus ambiguis et plane impiis. Etenim Christianorum mysteriis initia- tus, mox ea despexit, gentiliumque ritus præ- tulit, et sacrum baptisma victimarum sanguine diluit. Ex permissione Dei regnum adeptus, quæ · cunque faciebat ad dænionum cultum spectabat. Unde idolorum satellites, recepta fiducia, aperue- runt idolorum templa, ritus abominandos celebra- verunt, divina diruerunt templa, et Christianos terribiliter flagellaverunt. Sub his temporibus Porphyrius, Tyri gubernator, multum contra fidem nostram furens debacchatus est. Christianus enim factus et a quodam Christiano in Palæstina pugno cæsus, vindicabundus ad gen- tilitatem rediit, et contra fidem dogmatizavit. Qualia quantaque tunc temporis ausi sint et fecerint hujus impii satellites et doctrinæ socii, B " C Variæ lectiones et notæ. " s 98030 V. 2. * V. 2. M. 1,2. " Cyr. 18. tol; V. 2, M. 1.2. * cod. Cyr. qui vero habet nisi in cum V. 2. M. 1,2, mutare vis. add. Cyr. V. 2. Cyr. V. 2, Cyr. Cyr. »‹ ¿µ. ¿± V. 2, M. 1,2 Cyr. ante Cyr. add. Cyr. post Cyr. Cor. 11. 13. V. 2. Cyr. V. 2. Sic lemma V. 2, V. 1. evanuit in codicr. " 561. add. V. 1. sed a Nov. ad Junii n. sunt anni duo dempw dimidio, non addito. » om. V. 1. Slav. V. 2, 11. 1,2. · V. 2. ' V. 2, add. Ced. 531.22. Ced. * 1.eo. Ced. ' Ced. * V. 2. cul tou add. V. 2. Cod. V. 1,2, cod. V. 1,2, cod. col. V. 1.2, M. V. 1,2, codices. * xal add. V. 2. V. 1. V. 1.2, M. 1,2. V. 2. V. M. 1.2. (2) Εφ' ὧν χρόνων καὶ Πορφύριος ὁ Τύριος ὑπάρ (3) Οποία τοίνυν καὶ ὅσα κατ' ἐκεῖνον ἐτολμήθη

ρυγαῖς τὰς ἡλιακὰς ἀκτίνας νικήσας τ· οὐ γὰρ το εν ὑπ' αὐτοῦ " νικώμενος ἐκαλύπτετο, εἰ μὴ δυνατω τέρας ἡλίου τ8 τοῖς ὁρῶσιν παρείχε τὰς λαμπηδόνας, ὡς ἅπαντας το μὲν ἐξαυτῆς εἰς τὴν ἁγίαν ἐκκλη σίαν συνδραμεῖν τὴν πόλιν τῷ τῆς θεοπτία; " φόβῳ, νέων τε ἅμα καὶ πρεσβυτέρων, ἀνδρῶν (115)) τε καὶ γυναικῶν ἐκ πάσης ηλικίας καὶ μέχρις αὐτῶν ἤδη τῶν θαλαμενομένων νεανίδων, ἐντοπίων τε καὶ ξένων, Χριστιανῶν τε καὶ Ἑλλήνων καὶ ἀλλα χόθεν ἐπιδημούντων ἐθνικῶν, ὁμοθυμαδόν τε πάντων ὡς ἐξ ἑνὸς στόματος Ἰησοῦν Χριστὸν ἐν τὸν Κύριον το ἀνυμνούντων 6, τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ τὸν μονογενῆ, τὸν θαυματοποιόν, ἔργῳ τε καὶ πείρα παραλαβόντες, ὅτι τὸ Χριστιανῶν δόγμα οι οὐκ ἐν πειθεῖς σοφίας ἐστὶ λόγοις, ἀλλ' ἐν ἀποδείξει τ Πνεύματος καὶ δυνάμεω; », οὐχ ὑπ' ἀνθρώπων μόνον καταγγελλόμενον, ἀλλ' ἐξ οὐρανοῦ το θεόθενμαρο τυρούμενον, ο – Καὶ " ταῦτα μὲν ὁ ἐπίσκοπος· ἐκ δὲ ταύτης τῆς παραδοξοποιίας πολλαὶ χιλιάδες προ- σετέθησαν τῷ λόγῳ τῆς πίστεως. - Ρη. Βασιλεία Ιουλιανοῦ τοῦ Παραβάτου . * Μετὰ δὲ Κωνστάντων ἐβασίλευσεν Ἰουλιανός οτ Στη β' Β, Καίσαρ " δὲ γέγονεν ' ἔτη δ' καὶ μῆνας ς'. εξάδελφος ὢν Κωνσταντίου, ὃς ἐτράφη ὑπὸ Εὐσε βίου τοῦ Νικομηδείας ἐπισκόπου. Ην ο δὲ βραχὺς τὸ σῶμα ", καὶ ὕπνου μὲν, καὶ τροφῆς, καὶ ἀφροδι σίων ὅτι μάλιστα ἐγκρατής', τῷ δὲ ἄλλῳ τρόπο [σκαιός] καὶ πρὸς εὐσέβειαν πονηρός· (τοῖς γὰρ Χριστιανῶν * μυηθείς μυστηρίοις, ὕστερον αὐτά παριδών) τὸ τῶν Ἑλλήνων προείλετο καὶ τὸ ἅγιον βάπτισμα αἵματι θυσιῶν ἀπεπλύνατο (8ς κατὰ συγ χώρησιν Θεοῦ παραλαβὼν τὴν βασιλείαν εποίει καὶ " τὰ λοιπὰ ὅσα οἱ (τοῦτον κινοῦντες, δαίμονες ἐθεραπεύοντο (ὅθεν οἱ τῶν εἰδώλων υπασπισταί ἀναθαρρήσαντες ", ανέωξαν μὲν τοὺς εἰδώλων ναούς τ καὶ τὰς μυσαρὰς ἐπετέλεσαν τελετάς, τοὺς δὲ θείους ναούς κατέστρεψαν " καὶ τοὺς Χριστιανούς δεινώς ἐμάστιζον 18). $3 χων πολλὰ κατὰ τῆς πίστεως ἡμῶν ἐμμανείς το ἐλύττησε 10. Χριστιανὸς γὰρ γενόμενος διά καὶ τυφθείς ει ὑπό τινος Χριστιανοῦ ἐν Παλαιστίνῃ θυμωθεὶς ἀπῆλθε πάλιν εἰς τὸν Ἑλληνισμόν, δ τάλας 1, καὶ κατὰ τῆς πίστεως ἐδογμάτισεν. τὸν καιρὸν καὶ ἐπράχθη ὑπὸ τῶν τοῦ ἀσεβοῦς ὑπη Ως το κινήσας ἢ πῶς γάρ αὐτῶν άπαν ἐπιδραμεῖν τὸ τῆς πόλεως πλῆθος: ἅπαντας ὁμοῦ Μ. 1,2; ἅπασαν ? τὴν το τῆς πόλεως αθρόως οι θεοπιστίας Μ. 1.2. μετ' εὐφροσύνης κατασχεθὲν νέων ἅμα γ. καὶ π. εν αὐτῆς Μ. 1. οι θ. κορών Μ. 1,2, κατ' οίκους θ. κ. χ. τε ἅμα καὶ ἀλ ν. 2. Μ. 1,2. χ. τε ἅμα καὶ τῶν ἀλ. Οι Χριστόν οι. Μ. 1.2, Ἰησοῦν εἰ ἡμῶν ύμν. Μ. 1,2, ἀνυμν. θαυμ. το παραλαβόντων ὅτι χ. τὸ δ. τὸ πανευσεβές οι ἀπ. λόγων καί Μ. 1.2. ρανών καὶ διὰ τ. Μ. 1.2. " ΜΔ. Αρχή τῆς βασιλείας Ι. τοῦ π. Μ 2, περὶ τῆς β. 1. Μ. 1, ο παραβάτης το ήμισυ, Καῖσ. — ἀνεπλ. γόνει ἐξ. δὲ Κ. ὃς ήν γάρ Μ. 1.2. . • Ἰουλιανός βρ. εὐπώγων, τετανόθριξ ε. μελανόθριξ ἐγ. φιλοδοξότατός τε καὶ τῷ κατ' ἐ. π. Χριστιανοίς Μ. 1.2. * αὐτόν οι καὶ πάντα ποιών οἷς οἱ δ. αὐτόν Μ. 1.2. 10. δ. Ν. 1,2. ἀναθαρσις. σηκούς Μ. 1.2. ἐπετέλε· Επετέλουν ν. 1,2, Μ. 1,2. " κατέστρε. κατέστρεφον Τ. 1.8. Μ. 1.2. " μάστιξαν. Ἐπὶ τούτου ἐμαρτύρησεν ὁ ἅγιος Εὐσίγνιος καὶ Ἰω. ὁ στρατιώτης, Αντίγονος καὶ Μελάσιππος ὁ πατὴρ αὐτοῦ, καὶ Κλαυσίνα ἡ μήτηρ αὐτοῦ, καὶ ᾿Αρτέμιος ὁ μέγας, καὶ ἄλλοι πολλοί. Σχόλιον. έχμ. Μ. 1,2. " . - · έγε · τὸ σ. του ἐξωλίσθησε ν. 2. Μ. 1,2. " τυπτηθείς δε ἐπανῆλθε το ταλαίπωρος οι καὶ τὰ τῆς το ἐτόλμησαν τὴν κ. οἱ τοῦ δυσσεβούς ὁμόφρονες, παμπ. GEORGII HAMAP.TOLI " . stum Dominum condientes, Filium Dei unigenitum, & miraculorum auctorem, opere et expericutia com- prehendentes, quod Christianorum dogina, uon est in persuasibilibus sapientiæ verbis, sed in ostensione virtutis et potentiæ, non ab hominibus solis prædicatum, sed cœlo divinitus attestatione confirmatum. › Hæc dicit episcopus. Ex illo au- tem prodigio plura millia hominum verbo fidei ad- juncti sunt. CXC. Regnum Juliani Apostate. Post Constantium autem Julianus regnavit annos duo, Cæsar vero fuit annos quatuor et menses sex; consobrinus Constantii, ab episcopo Niconicdienst Eusebio educatus erat. Statura brevis, somno, ali- mentis et voluptatibus erat quam maxime conti- nens; cæteris autein moribus ambiguis et plane impiis. Etenim Christianorum mysteriis initia- tus, mox ea despexit, gentiliumque ritus præ- tulit, et sacrum baptisma victimarum sanguine diluit. Ex permissione Dei regnum adeptus, quæ · cunque faciebat ad dænionum cultum spectabat. Unde idolorum satellites, recepta fiducia, aperue- runt idolorum templa, ritus abominandos celebra- verunt, divina diruerunt templa, et Christianos terribiliter flagellaverunt. Sub his temporibus Porphyrius, Tyri gubernator, multum contra fidem nostram furens debacchatus est. Christianus enim factus et a quodam Christiano in Palæstina pugno cæsus, vindicabundus ad gen- tilitatem rediit, et contra fidem dogmatizavit. Qualia quantaque tunc temporis ausi sint et fecerint hujus impii satellites et doctrinæ socii, B " C Variæ lectiones et notæ. " s 98030 V. 2. * V. 2. M. 1,2. " Cyr. 18. tol; V. 2, M. 1.2. * cod. Cyr. qui vero habet nisi in cum V. 2. M. 1,2, mutare vis. add. Cyr. V. 2. Cyr. V. 2, Cyr. Cyr. »‹ ¿µ. ¿± V. 2, M. 1,2 Cyr. ante Cyr. add. Cyr. post Cyr. Cor. 11. 13. V. 2. Cyr. V. 2. Sic lemma V. 2, V. 1. evanuit in codicr. " 561. add. V. 1. sed a Nov. ad Junii n. sunt anni duo dempw dimidio, non addito. » om. V. 1. Slav. V. 2, 11. 1,2. · V. 2. ' V. 2, add. Ced. 531.22. Ced. * 1.eo. Ced. ' Ced. * V. 2. cul tou add. V. 2. Cod. V. 1,2, cod. V. 1,2, cod. col. V. 1.2, M. V. 1,2, codices. * xal add. V. 2. V. 1. V. 1.2, M. 1,2. V. 2. V. M. 1.2. (2) Εφ' ὧν χρόνων καὶ Πορφύριος ὁ Τύριος ὑπάρ (3) Οποία τοίνυν καὶ ὅσα κατ' ἐκεῖνον ἐτολμήθη

ρετῶν καὶ ὁμοφρόνων, πάμπολλά μέν ἐστι καὶ συγγραφῆς τ' ἰδίας ἐπιδεόμενα· ἡμεῖς δὲ ἐκ πολλῶν ὀλίγα διηγησόμεθα. * Εν ᾿Ασκαλώνι μὲν καὶ Γαζ ἀνδρῶν ἱερῶν καὶ γυναικῶν ἁγίων διὰ βίου την παρθενίαν ἐπειλημμένων οι ἀναῤῥήξαντες τὰς γα στέρας καὶ κριθῶν ἐμπλήσαντες προὔθηκαν χοίροις βαρὰν (ὡς καὶ τῶν ἡπάτων καὶ τῶν αἱμάτων ἀπὸ εγεύσαντο παράνομοι). (4) Ἐν δὲ τῇ Σεβαστείᾳ πόλει τοῦ Προδρό μου τὴν σε θήκην ἀνοίξαντες πυρὶ " παρέδωκαν τα λείψανα, καὶ τὴν κόνιν εἰς ἀέρα ἐλίκμησαν. Περὶ τῆς αἱμορροούσης 4. δ ὡς Ἐν δὲ Καισαρείᾳ τῆς Φιλίππου τῇ νῦν Πανεάδι ἀνδριὰς ἦν τοῦ Κυρίου, ἂν ἡ αἱμόρρους εὐχαριστή ριον πρὸ τοῦ οἴκου αὐτῆς ἔστησεν· βοτάνη δέ τις ἐφύετο ἐν κ τῇ βάσει, ἐν ᾗ πρότερον ὁ χαλκοῦς ἀν- δριὰς ἵστατο τοῦ Χριστοῦ, πᾶσι μὲν ἀνθρώποις ἄγνωστος πέλουσα, παντὸς δὲ πάθους ἀλεξητήριος τυγχάνουσα, ὅνπερ ἀνδριάντα Ἰουλιανὸς ὁ ἀσεβής κ καταγαγεῖν οι πρὸς ἐμπαιγμὸν δῆθεν καὶ συρῆναι προστάξας, ἴδιον ἀντ᾽ ἐκείνου ξόανον ἴδρυσε· πῦρ δὲ κατελθὸν οὐρανόθεν τοῦτο κατέκαυσε. (Τὸν δὲ σὲ τοῦ Κυρίου ἀνδριάντα ὑφ᾽ Ἑλλήνων τότε συν- τριβέντα οἱ Χριστιανοί συλλέξαντες ἐπιμελῶς εἰς ἐκκλησίαν ἀπέθεντο.) 86. Ὁ δὲ ἐμβρόντητος “ Ἰουλιανὸς προφανῶς λοιπὸν καὶ ἀναιδώς κατὰ (116) τῆς εὐσεβείας ώπλίο ζετο· καὶ πρῶτον μὲν τὰς ἐν ἐν τῇ πόλει καὶ τὰς ἐν Δάφνῃ σε πηγὰς ταῖς μυσαραῖς θυσίαις ἐμόλυνεν, & ὅπως ἕκαστος μεταλαμβάνων τοῦ νάματος, μετα- λαγχάνῃ καὶ τοῦ μύσους· ἔπειτα δὲ δὲ τὰ δὲ κατὰ τὴν ἀγορὰν προκείμενα του μιάσματος εμπίπλησι και περιεῤῥαίνοντο γὰρ αρτοι, καὶ κρέα, καὶ ὁπῶραι, καὶ λάχανα, καὶ τὰ ἄλλα ὅσα ἐδώδιμα. Ταῦτ᾽ οὖν ὁρῶντες οἱ Χριστιανοὶ ἔστενον μὲν καὶ ἐλόλυζον ἐπὶ τοῖς γενομένοις ου, μετελάμβανον δ' ὅμως, ἀποστο- λικῷ νόμῳ πειθόμενοι τῷ φάσκοντι ….. Πᾶν τὸ ἐν μακέλλῳ πωλούμενον ἐσθίετε, μηδὲν ἀνακρίνοντες διὰ τὴν συνείδησιν. » (5) Ετι μὴν καὶ ἕτερον ἐξεῦρε τα κατὰ τῆς εὐσ σεβείας μηχάνημα · τοῖς γὰρ στρατιωτικούς και ταλόγοις χρυσίον διανέμων κατὰ τὸ παλαιὸν ἔθος καθιστάμενος " αὐτὸς ἐπὶ θρόνου βασιλικού, προΰ- θηκε δε οι παρά σε τὸ ἔθος βωμὸν ἀνθράκων πλήρη καὶ λιβανωτὸν ἐπὶ τῆς κατὰ πρόσωπον αὐτοῦ τρα . εἰσι Η 1,2. ει και γραφής 1... καὶ γὰρ καὶ ν πρεσβυτέρους καταλ γ. διά Μ. 1.2. το ἀειπαρθ. ἐπιλημμ. ἐπηγγελμένων Υ. 1. 1,2. 37° 1,2, Μ. γε ἀπ. οἱ δυσώνυμοι Μ. 1.2. * Οὗτος ὁ μικρὸς τὴν τοῦ πρ. θ. ἀνοίξας π. τὰ λ. παραδέδωκε καὶ τὴν κ. διελίκμησε. Σεβάστη πρ. θ. τι Μ. 1,2. παρέδωσαν Μ. 1,2. δέ Μ. 1,2. το διεσκέδασαν Μ. 1,2. οι ἐφ. τῇ ἐφ. ὑπὸ τὴν βάσιν τοῦ ἀνδριάντος οι δυσσ. δείλαιος κατεαγῆναι καταγήν Μ. 2, καταγῆν ὧν Μ. 1, κατάγει οι ἐμβρόντιστος ἐν ἐκ τῆς πόλεως το καὶ τὰς έξωθεν π. οι μεταλαγχάνει μεταλαμβάνη και τά ν. Μ. 1.2. σ' ἐνεπίμπλει Η. 1,2, ενεπίμπλη γεν. Ν. 1,2. Α. * ἐξευρών Μ. 1,2, ἀνεξευρών Υ. 2. σε μ. καὶ τοῖς ν. 1. οὐ καθῆστο μὲν σε πλήρης λ. και τα τραπέζη CHRONICON. - LIB. IV. G66 rent nos vero ex multis pauca narrabimus. Asca- lone et Gaza, sacrorum hominum sanctarumque mulierum virginitatem amplexatorum ventres dis- sectos et hordeo repletos prædam offerebant por- cis, postquam de sanguinibus et hepatibus gusta- verant infideles. A multa quidem sunt et peculiarem librum require- PA'. B C (2) D In urbe vero Sebasteia Præcursoris sepulcrum aperientes igni tradiderunt reliquias, et cineres in aera ventilaverunt. CXCI. De hemorrhoissa. • Cæsarea Philippi, quæ nunc Pancas est, Domini eral statua, quam hæmorrhoissa eucharisticon ante domum snam posuit. Herba autem creverat in basi, qua primum ænea Christi statua consistebar, cunctis hominibus ignota, et cujuslibet passionis antidotum. Sed Julianus impius, cum statuain per irrisionem demoliri dejicereque præcepisset, ejus loco proprium ex ligno simulacrum substituit Ignis autem de cœlo prolapsus illud combussit; statuam vero Domini quam tunc Græci contriverant, Chri- stiani sedulo colligentes in ecclesia reposue- runt. Interea insaniens Julianus, jam aperte et impu- denter contra religionem arma acuebat : et pri- mum urbis et Daphnæ fontes abominandis fœdavit victimis, ut unusquisque fluento communicans abo- minationem quoque participaret; postea vero quæ- cunque macello exponebautur,inquinamento reple- vit. Circumspergebantur enim panes, et carnes, et fructus, et legunina, et alia quacunque comedenda. Hæc ergo videntes Christiani gemuerunt et ululave- runt super his quæ fiebant; sed tamen participave- runt res illas, apostolicæ legi parentes quæ dicit : • Omne quod in macello venit, manducate, nihil interrogantes propter conscientiam. » Aliud etiam contra religionem adinvenit strata- gema: militaribus enim censibus aurum distribuens juxta veteren consuetulinem, ipse sedens in regio solio, proposuit præter consuetudinem in mensa coram se posita incensum et aram prunis cooper- tam, et prescripsit unumquemque aurum accepiu- Variæ lectiones et notæ. V. 2. Cell. 555.6-16, V. 1,2. Ced. cod. V. 2, V. 1,2, Cel. 535.1.2. V. 1.2. V. 1,2, Cel. add. V.1.2. V. V. 1,2, add. V. 1,2, V. 1,2, Lemo ma M. 2, in codice evanuit. * Ged. 534,8-15. “ V. 1, Ged. V. 1, Cel. Leo, Ced. add, V. 1,2, M. 1,2. Cel. 525,11-21. cal. V. 1. Call. cod. V. 1. * adl. V. 1. Cel. * om. V. 1,2, V. 12. Ced. " V. 2. Cor. x, 25, Ced. 534,6. Greg. III, V. 1. A. M. * rzpi om. V. 2, M. 1,2. cod à. cod. - 4. V. 1, ἐκάθητο μὲν ἀ. V. 2, M. 1,9. o xai ald. 1. 2.

ρετῶν καὶ ὁμοφρόνων, πάμπολλά μέν ἐστι καὶ συγγραφῆς τ' ἰδίας ἐπιδεόμενα· ἡμεῖς δὲ ἐκ πολλῶν ὀλίγα διηγησόμεθα. * Εν ᾿Ασκαλώνι μὲν καὶ Γαζ ἀνδρῶν ἱερῶν καὶ γυναικῶν ἁγίων διὰ βίου την παρθενίαν ἐπειλημμένων οι ἀναῤῥήξαντες τὰς γα στέρας καὶ κριθῶν ἐμπλήσαντες προὔθηκαν χοίροις βαρὰν (ὡς καὶ τῶν ἡπάτων καὶ τῶν αἱμάτων ἀπὸ εγεύσαντο παράνομοι). (4) Ἐν δὲ τῇ Σεβαστείᾳ πόλει τοῦ Προδρό μου τὴν σε θήκην ἀνοίξαντες πυρὶ " παρέδωκαν τα λείψανα, καὶ τὴν κόνιν εἰς ἀέρα ἐλίκμησαν. Περὶ τῆς αἱμορροούσης 4. δ ὡς Ἐν δὲ Καισαρείᾳ τῆς Φιλίππου τῇ νῦν Πανεάδι ἀνδριὰς ἦν τοῦ Κυρίου, ἂν ἡ αἱμόρρους εὐχαριστή ριον πρὸ τοῦ οἴκου αὐτῆς ἔστησεν· βοτάνη δέ τις ἐφύετο ἐν κ τῇ βάσει, ἐν ᾗ πρότερον ὁ χαλκοῦς ἀν- δριὰς ἵστατο τοῦ Χριστοῦ, πᾶσι μὲν ἀνθρώποις ἄγνωστος πέλουσα, παντὸς δὲ πάθους ἀλεξητήριος τυγχάνουσα, ὅνπερ ἀνδριάντα Ἰουλιανὸς ὁ ἀσεβής κ καταγαγεῖν οι πρὸς ἐμπαιγμὸν δῆθεν καὶ συρῆναι προστάξας, ἴδιον ἀντ᾽ ἐκείνου ξόανον ἴδρυσε· πῦρ δὲ κατελθὸν οὐρανόθεν τοῦτο κατέκαυσε. (Τὸν δὲ σὲ τοῦ Κυρίου ἀνδριάντα ὑφ᾽ Ἑλλήνων τότε συν- τριβέντα οἱ Χριστιανοί συλλέξαντες ἐπιμελῶς εἰς ἐκκλησίαν ἀπέθεντο.) 86. Ὁ δὲ ἐμβρόντητος “ Ἰουλιανὸς προφανῶς λοιπὸν καὶ ἀναιδώς κατὰ (116) τῆς εὐσεβείας ώπλίο ζετο· καὶ πρῶτον μὲν τὰς ἐν ἐν τῇ πόλει καὶ τὰς ἐν Δάφνῃ σε πηγὰς ταῖς μυσαραῖς θυσίαις ἐμόλυνεν, & ὅπως ἕκαστος μεταλαμβάνων τοῦ νάματος, μετα- λαγχάνῃ καὶ τοῦ μύσους· ἔπειτα δὲ δὲ τὰ δὲ κατὰ τὴν ἀγορὰν προκείμενα του μιάσματος εμπίπλησι και περιεῤῥαίνοντο γὰρ αρτοι, καὶ κρέα, καὶ ὁπῶραι, καὶ λάχανα, καὶ τὰ ἄλλα ὅσα ἐδώδιμα. Ταῦτ᾽ οὖν ὁρῶντες οἱ Χριστιανοὶ ἔστενον μὲν καὶ ἐλόλυζον ἐπὶ τοῖς γενομένοις ου, μετελάμβανον δ' ὅμως, ἀποστο- λικῷ νόμῳ πειθόμενοι τῷ φάσκοντι ….. Πᾶν τὸ ἐν μακέλλῳ πωλούμενον ἐσθίετε, μηδὲν ἀνακρίνοντες διὰ τὴν συνείδησιν. » (5) Ετι μὴν καὶ ἕτερον ἐξεῦρε τα κατὰ τῆς εὐσ σεβείας μηχάνημα · τοῖς γὰρ στρατιωτικούς και ταλόγοις χρυσίον διανέμων κατὰ τὸ παλαιὸν ἔθος καθιστάμενος " αὐτὸς ἐπὶ θρόνου βασιλικού, προΰ- θηκε δε οι παρά σε τὸ ἔθος βωμὸν ἀνθράκων πλήρη καὶ λιβανωτὸν ἐπὶ τῆς κατὰ πρόσωπον αὐτοῦ τρα . εἰσι Η 1,2. ει και γραφής 1... καὶ γὰρ καὶ ν πρεσβυτέρους καταλ γ. διά Μ. 1.2. το ἀειπαρθ. ἐπιλημμ. ἐπηγγελμένων Υ. 1. 1,2. 37° 1,2, Μ. γε ἀπ. οἱ δυσώνυμοι Μ. 1.2. * Οὗτος ὁ μικρὸς τὴν τοῦ πρ. θ. ἀνοίξας π. τὰ λ. παραδέδωκε καὶ τὴν κ. διελίκμησε. Σεβάστη πρ. θ. τι Μ. 1,2. παρέδωσαν Μ. 1,2. δέ Μ. 1,2. το διεσκέδασαν Μ. 1,2. οι ἐφ. τῇ ἐφ. ὑπὸ τὴν βάσιν τοῦ ἀνδριάντος οι δυσσ. δείλαιος κατεαγῆναι καταγήν Μ. 2, καταγῆν ὧν Μ. 1, κατάγει οι ἐμβρόντιστος ἐν ἐκ τῆς πόλεως το καὶ τὰς έξωθεν π. οι μεταλαγχάνει μεταλαμβάνη και τά ν. Μ. 1.2. σ' ἐνεπίμπλει Η. 1,2, ενεπίμπλη γεν. Ν. 1,2. Α. * ἐξευρών Μ. 1,2, ἀνεξευρών Υ. 2. σε μ. καὶ τοῖς ν. 1. οὐ καθῆστο μὲν σε πλήρης λ. και τα τραπέζη CHRONICON. - LIB. IV. G66 rent nos vero ex multis pauca narrabimus. Asca- lone et Gaza, sacrorum hominum sanctarumque mulierum virginitatem amplexatorum ventres dis- sectos et hordeo repletos prædam offerebant por- cis, postquam de sanguinibus et hepatibus gusta- verant infideles. A multa quidem sunt et peculiarem librum require- PA'. B C (2) D In urbe vero Sebasteia Præcursoris sepulcrum aperientes igni tradiderunt reliquias, et cineres in aera ventilaverunt. CXCI. De hemorrhoissa. • Cæsarea Philippi, quæ nunc Pancas est, Domini eral statua, quam hæmorrhoissa eucharisticon ante domum snam posuit. Herba autem creverat in basi, qua primum ænea Christi statua consistebar, cunctis hominibus ignota, et cujuslibet passionis antidotum. Sed Julianus impius, cum statuain per irrisionem demoliri dejicereque præcepisset, ejus loco proprium ex ligno simulacrum substituit Ignis autem de cœlo prolapsus illud combussit; statuam vero Domini quam tunc Græci contriverant, Chri- stiani sedulo colligentes in ecclesia reposue- runt. Interea insaniens Julianus, jam aperte et impu- denter contra religionem arma acuebat : et pri- mum urbis et Daphnæ fontes abominandis fœdavit victimis, ut unusquisque fluento communicans abo- minationem quoque participaret; postea vero quæ- cunque macello exponebautur,inquinamento reple- vit. Circumspergebantur enim panes, et carnes, et fructus, et legunina, et alia quacunque comedenda. Hæc ergo videntes Christiani gemuerunt et ululave- runt super his quæ fiebant; sed tamen participave- runt res illas, apostolicæ legi parentes quæ dicit : • Omne quod in macello venit, manducate, nihil interrogantes propter conscientiam. » Aliud etiam contra religionem adinvenit strata- gema: militaribus enim censibus aurum distribuens juxta veteren consuetulinem, ipse sedens in regio solio, proposuit præter consuetudinem in mensa coram se posita incensum et aram prunis cooper- tam, et prescripsit unumquemque aurum accepiu- Variæ lectiones et notæ. V. 2. Cell. 555.6-16, V. 1,2. Ced. cod. V. 2, V. 1,2, Cel. 535.1.2. V. 1.2. V. 1,2, Cel. add. V.1.2. V. V. 1,2, add. V. 1,2, V. 1,2, Lemo ma M. 2, in codice evanuit. * Ged. 534,8-15. “ V. 1, Ged. V. 1, Cel. Leo, Ced. add, V. 1,2, M. 1,2. Cel. 525,11-21. cal. V. 1. Call. cod. V. 1. * adl. V. 1. Cel. * om. V. 1,2, V. 12. Ced. " V. 2. Cor. x, 25, Ced. 534,6. Greg. III, V. 1. A. M. * rzpi om. V. 2, M. 1,2. cod à. cod. - 4. V. 1, ἐκάθητο μὲν ἀ. V. 2, M. 1,9. o xai ald. 1. 2.

Α πέζης ", προσέταξε δὲ τὸν τὸ χρυσίον κομιζόμενον α ἕκαστον πρότερον ἐπιβάλλειν οὐ τῷ βωμῷ τὸν σε λι βανωτόν, εἶτα προσέρχεσθαι καὶ τὸ χρυσίον παρά τῆς χειρὸς αὐτοῦ δέχεσθαι. (4) Καὶ πρὸς τούτοις ἐκέλευσε καὶ ταῖς μυσα· ραῖς εἰκόσιν αὐτοῦ συγγράφεσθαι Δία καὶ "Αρεα (καὶ οὕτως ὁ ἀνόσιος ἔσπευδε καταμιαίνειν πάντας). (5) Ἐξέθετο δὲ κανόνας ὥστε Χριστιανούς με στρατεύεσθαι μήτε ποιητικῶν, ἡ ῥητορικών, ἢ φι λοσοφικῶν τι άπτεσθαι μαθημάτων· 446. Επ γὰρ τῶν ἡμετέρων, φησίν, ἐπλιζόμενοι γραμμάτων, τὸν καθ᾿ ἡμῶν ἀναδέχονται πόλεμον 18. ο - -- μάλα στηλιτεύων φάσκει 8· « Σὺν τὸ ἑλληνίζειν ; εἰπέ μοι· τί δέ τ; σύ Φοινίκων τὰ γράμματα; ὡς δέ τινες **, Αίγυπτίων ἢ τῶν ἐπὶ τούτων σοφωτέρων Ἑβραίων, οἱ καὶ πλαξὶ θεοχαράκτοις ἐγγραφῆναι τὸν νόμον παρὶ Θεοῦ πιστεύουσιν. Σὲν τὸ ἀττικής ζειν, τὸ, το ἀριθμεῖν ἢ ' καὶ λογίζεσθαι δακτύλοις, μέτρα τε καὶ στάθμα ; οὐκ Εὐδοιέων, εἴπερ Εύα βοιεὺς ὁ Παλαμήδης ὁ πολλῶν εὐρετής [καὶ] διὰ τοῦτο ἐπίφθονος ; » • Σὰ τὰ ποιήματα; τί δέ; οὐ τῆς γραὸς μᾶλλον ἐκείνης, ἢ τὸν ὦμον σεισθεῖσα παρά τινος συντόνως, ώς ο λόγος, εἶτα ἐνυβρίζουσα τῷ το σφοδρῷ τῆς ὁρμῆς ἔπος ἐφθέγξατο, καὶ τοῦτο ἀρέσαν τῷ νεανίᾳ λίαν οι καὶ φιλοπονώτερον μετρη θὲν τὴν θαυμασίαν σου ταύτην ἐδημιούργησε πεί- ησιν ; » • Αὐτὸ δὲ πόθεν σοι δ' τὸ μυείσθαι, καὶ μυεῖν, καὶ σε θρησκεύειν; οὐ παρὰ Θρακών 85; [καὶ] ή κλήσης πειθέτω σε. Τὸ δὲ θύειν ὡς οὐ παρὰ Χαλ- δαίων ἢ τῶν Κυπρίων ε; τὸ δὲ γεωμετρεῖν οὐκ Αἰγυπτίων; τὸ δὲ μαγεύειν οὐ Περσικόν 68; Τὴν δὲ ὀνείρων μαντικὴν τίνων ἢ Τελμησίων ἀκούεις ; τὴν οἰωνιστικὴν δὲ ποίων ; οὐκ ἄλλων ἢ Φρυγῶν τῶν πρώτον οι περιεργασαμένων ορνίθων πτῆσίν τε καὶ κινήματα. Καὶ ἵνα μὴ μακρολογώ, πόθεν σοι τὸ καθ' ἕκαστον; οὐχ ὡς ἐν ἐξ ἑκάστου, ὧν ἀπάντων εἰς αὐτὸ οι συνελθόντων ἓν δεισιδαιμονίας μυστήριον συνέστη; Τί οὖν; δεξόμεθα, πάντων ἀποχωρησάν- των εἰς τοὺς πρώτους εὑραμένους, μηδὲν ἕτερον κα ἔχειν πλην 44η τῆς κακίας καὶ τῆς περὶ τὸ θεῖον ταύτης καινοτομίας; » ἡ γὰρ τοῦ λόγου δύναμις τοῖς μὲν ἐπιεικέσιν ὅπλον, τοῖς δὲ μοχθηροῖς πέν τρον κακίας γίνεται. » Χριστιανῶν ἐξοπλίζων ἤρετο τούτους· « Διά τί, θύειν τοῦ νόμου κελεύοντος, οὐ θύετε; » Τῶν δὲ τὸν το γ. 1. τρο και προ τῶν περι οὐ ἐπιβαλεῖν κομιζομένων ν. 1.2. Α. 1. 1. ** τῷ β' ἔτει. το δὲ καὶ νόμων ώ. Μ. 1,2. ή φιλοσό φων μὲ ἐκπαιδεύεσθαι ν. 1,2, 11. 1,2. * Απολινάριος δὲ τῇ μὲν θεία Γραφή ὕλη χρησάμενος, πάντων δὲ ποιητῶν τοὺς χαρακτήρας μιμησάμενος. Έγραψε [τοῦ δι' αὐτῶν παιδεύεσθαι Χριστιανούς Οὗτος δὲ ὁ ᾿Απολινάριος ὀρθόδοξος καὶ ἐλλόγιμος ἦν Το Κατὰ Ἰουλιανοῦ στηλιτευτικός φασὶ τῶν τῶν πεττενεῖν δὲ καὶ ή τὸ ἀ, δὲ καὶ ν. 1,2, Μ. 1.2. το καὶ ἔτι πρὸ τούτων τὰ τακτικὰ καὶ πολεμικά τίνος ; ἀντιπαρόντος ώς τα σφοδρά οι λίαν σος οιn. το οὐ π. Θρ, οm. τὸ θ. δε Μ. 1.2. ** νομεῖν οὐ Βαβυλωνίων Περσών Μ. 1.2. ὀνειρομαντικὴν οὐ Τ. Μ. 2. το τὴν δὲ δ. π Β. 3. Μ. 1,2. - τίνων πρώτον πρώτω: κι ἐξ εκάστων ; ἑνὸς ἐξ ν. 2. εἰς ταὐτόν οι ἡμέτερον ὑμᾶς ἐτ. ὑμετ. ? μέντρον ? ν. 2. ** €67 GEORGH HAMARTOLI rum, prius in aram incensum projicere, deinde accedere et aurum de manu sua suscipere. Posthæc quoque mandavit ut abominandis ejus ķimulacris adjicerentur Jovis et Martis effigies, et sic ille scelestus cunctos contaminare conabatur. Probibuit etiam ne Christiani obirent militiam, aut poeticus aut rhetoricas sive philosophicas ediscere scientias permitterentur : e Nam, inquit, nastris litteris instructi, bellum adversum nos suscipiunt. » Quem Gregorius cognomento Theologus pulcher- rime notans ait : . Numquid tua graecitas? die mihi. Nonne Phoenicum sout littera? aut ut tenent quidam Ægyptiorum aut sapientiorum ipsis Hebræorum, qui tabulis digito Dei scriptis inscriptam a Deo fuisse legem credunt. Numquid tuum est átticissarė, numerare vel digitis supputare mensu- ras ac pondera ? Nonne Eubœæorum est, siquidem Eulous Palamedes, multorum inventor, propierea quoque invidiam sensit? Numquid tua poemata? Annon potius illius anus, que contente humerum a quodam excussa, ut sermo est, deinde valde convicians, impetu verbum pronuntiabat, et hoc multum juveni placens, el laboriose mensum, ad- mirabilem hàne tuam effecit poesim? Item unde tibi initiari et initiare et more Thracum religiose agere (thracissare)? Nomen ipsum te persuasum Pabeat. Sacrilicare vero nonne a Challacis et Cypriis? Veometria nonne åb Ægyptiis? Magia nonne Per- sea? Somniorum autem divinationem a quibus nisi Telmecibus audis? öugurium vero a quibus? Non ab aliis ac Phrygibus, qui primum avium vo- latum ac motas observaverunt. Et ne sermonem lun- gius prodücam, unde tibi singula? Nonne ex quoque unum, quibus omnibus in unum coalescentibus, unum superstitionis mysterium efformatur? Quid 'ergo? obtinebimus; cunetis ad primos inventores abeuntibus, nihil aliud habere quam malitiam et circa divina novitatem? Nam verbi potentia bonis scutum est, perversis autem malitiæ munimen- Luan. C Attamen Judæos adversus Christianos armis in- D struens interrogabat eos : • Quare, cum lex sacrifi- care jubet, non sacrificatis?, Illis autem in llic- " • " Variæ lectiones et notæ. - cod. Ced. 534,3-6. Ced. 533,20,21, V. 1,2, (Scholion colicis). ed. Paris. 1531, 4º p. 62. 76x! cod. add. cod. V, 1,2, M. 1,2. add. Gr. om. Gr., Gr. * Gr. V. 2. om. Gr. V. 2. adl. Gr. V. 2. V. 1,2, ɛit' o5v K. Gr. V. 1,2, M. 1.2. ^ tò às:po- Gr. V. 9, Gr. " cod. V. 1. coll. Gr. νel Ced. 325,21-526,11,337,9-11 tỷ y' Ezz:. Br. - " í (6) "Ον Γρηγόριος ὁ τῆς θεολογίας ἐπώνυμος εξ (7) Καὶ μέντοι καὶ τοὺς Ἰουδαίους κατὰ τῶν

Α πέζης ", προσέταξε δὲ τὸν τὸ χρυσίον κομιζόμενον α ἕκαστον πρότερον ἐπιβάλλειν οὐ τῷ βωμῷ τὸν σε λι βανωτόν, εἶτα προσέρχεσθαι καὶ τὸ χρυσίον παρά τῆς χειρὸς αὐτοῦ δέχεσθαι. (4) Καὶ πρὸς τούτοις ἐκέλευσε καὶ ταῖς μυσα· ραῖς εἰκόσιν αὐτοῦ συγγράφεσθαι Δία καὶ "Αρεα (καὶ οὕτως ὁ ἀνόσιος ἔσπευδε καταμιαίνειν πάντας). (5) Ἐξέθετο δὲ κανόνας ὥστε Χριστιανούς με στρατεύεσθαι μήτε ποιητικῶν, ἡ ῥητορικών, ἢ φι λοσοφικῶν τι άπτεσθαι μαθημάτων· 446. Επ γὰρ τῶν ἡμετέρων, φησίν, ἐπλιζόμενοι γραμμάτων, τὸν καθ᾿ ἡμῶν ἀναδέχονται πόλεμον 18. ο - -- μάλα στηλιτεύων φάσκει 8· « Σὺν τὸ ἑλληνίζειν ; εἰπέ μοι· τί δέ τ; σύ Φοινίκων τὰ γράμματα; ὡς δέ τινες **, Αίγυπτίων ἢ τῶν ἐπὶ τούτων σοφωτέρων Ἑβραίων, οἱ καὶ πλαξὶ θεοχαράκτοις ἐγγραφῆναι τὸν νόμον παρὶ Θεοῦ πιστεύουσιν. Σὲν τὸ ἀττικής ζειν, τὸ, το ἀριθμεῖν ἢ ' καὶ λογίζεσθαι δακτύλοις, μέτρα τε καὶ στάθμα ; οὐκ Εὐδοιέων, εἴπερ Εύα βοιεὺς ὁ Παλαμήδης ὁ πολλῶν εὐρετής [καὶ] διὰ τοῦτο ἐπίφθονος ; » • Σὰ τὰ ποιήματα; τί δέ; οὐ τῆς γραὸς μᾶλλον ἐκείνης, ἢ τὸν ὦμον σεισθεῖσα παρά τινος συντόνως, ώς ο λόγος, εἶτα ἐνυβρίζουσα τῷ το σφοδρῷ τῆς ὁρμῆς ἔπος ἐφθέγξατο, καὶ τοῦτο ἀρέσαν τῷ νεανίᾳ λίαν οι καὶ φιλοπονώτερον μετρη θὲν τὴν θαυμασίαν σου ταύτην ἐδημιούργησε πεί- ησιν ; » • Αὐτὸ δὲ πόθεν σοι δ' τὸ μυείσθαι, καὶ μυεῖν, καὶ σε θρησκεύειν; οὐ παρὰ Θρακών 85; [καὶ] ή κλήσης πειθέτω σε. Τὸ δὲ θύειν ὡς οὐ παρὰ Χαλ- δαίων ἢ τῶν Κυπρίων ε; τὸ δὲ γεωμετρεῖν οὐκ Αἰγυπτίων; τὸ δὲ μαγεύειν οὐ Περσικόν 68; Τὴν δὲ ὀνείρων μαντικὴν τίνων ἢ Τελμησίων ἀκούεις ; τὴν οἰωνιστικὴν δὲ ποίων ; οὐκ ἄλλων ἢ Φρυγῶν τῶν πρώτον οι περιεργασαμένων ορνίθων πτῆσίν τε καὶ κινήματα. Καὶ ἵνα μὴ μακρολογώ, πόθεν σοι τὸ καθ' ἕκαστον; οὐχ ὡς ἐν ἐξ ἑκάστου, ὧν ἀπάντων εἰς αὐτὸ οι συνελθόντων ἓν δεισιδαιμονίας μυστήριον συνέστη; Τί οὖν; δεξόμεθα, πάντων ἀποχωρησάν- των εἰς τοὺς πρώτους εὑραμένους, μηδὲν ἕτερον κα ἔχειν πλην 44η τῆς κακίας καὶ τῆς περὶ τὸ θεῖον ταύτης καινοτομίας; » ἡ γὰρ τοῦ λόγου δύναμις τοῖς μὲν ἐπιεικέσιν ὅπλον, τοῖς δὲ μοχθηροῖς πέν τρον κακίας γίνεται. » Χριστιανῶν ἐξοπλίζων ἤρετο τούτους· « Διά τί, θύειν τοῦ νόμου κελεύοντος, οὐ θύετε; » Τῶν δὲ τὸν το γ. 1. τρο και προ τῶν περι οὐ ἐπιβαλεῖν κομιζομένων ν. 1.2. Α. 1. 1. ** τῷ β' ἔτει. το δὲ καὶ νόμων ώ. Μ. 1,2. ή φιλοσό φων μὲ ἐκπαιδεύεσθαι ν. 1,2, 11. 1,2. * Απολινάριος δὲ τῇ μὲν θεία Γραφή ὕλη χρησάμενος, πάντων δὲ ποιητῶν τοὺς χαρακτήρας μιμησάμενος. Έγραψε [τοῦ δι' αὐτῶν παιδεύεσθαι Χριστιανούς Οὗτος δὲ ὁ ᾿Απολινάριος ὀρθόδοξος καὶ ἐλλόγιμος ἦν Το Κατὰ Ἰουλιανοῦ στηλιτευτικός φασὶ τῶν τῶν πεττενεῖν δὲ καὶ ή τὸ ἀ, δὲ καὶ ν. 1,2, Μ. 1.2. το καὶ ἔτι πρὸ τούτων τὰ τακτικὰ καὶ πολεμικά τίνος ; ἀντιπαρόντος ώς τα σφοδρά οι λίαν σος οιn. το οὐ π. Θρ, οm. τὸ θ. δε Μ. 1.2. ** νομεῖν οὐ Βαβυλωνίων Περσών Μ. 1.2. ὀνειρομαντικὴν οὐ Τ. Μ. 2. το τὴν δὲ δ. π Β. 3. Μ. 1,2. - τίνων πρώτον πρώτω: κι ἐξ εκάστων ; ἑνὸς ἐξ ν. 2. εἰς ταὐτόν οι ἡμέτερον ὑμᾶς ἐτ. ὑμετ. ? μέντρον ? ν. 2. ** €67 GEORGH HAMARTOLI rum, prius in aram incensum projicere, deinde accedere et aurum de manu sua suscipere. Posthæc quoque mandavit ut abominandis ejus ķimulacris adjicerentur Jovis et Martis effigies, et sic ille scelestus cunctos contaminare conabatur. Probibuit etiam ne Christiani obirent militiam, aut poeticus aut rhetoricas sive philosophicas ediscere scientias permitterentur : e Nam, inquit, nastris litteris instructi, bellum adversum nos suscipiunt. » Quem Gregorius cognomento Theologus pulcher- rime notans ait : . Numquid tua graecitas? die mihi. Nonne Phoenicum sout littera? aut ut tenent quidam Ægyptiorum aut sapientiorum ipsis Hebræorum, qui tabulis digito Dei scriptis inscriptam a Deo fuisse legem credunt. Numquid tuum est átticissarė, numerare vel digitis supputare mensu- ras ac pondera ? Nonne Eubœæorum est, siquidem Eulous Palamedes, multorum inventor, propierea quoque invidiam sensit? Numquid tua poemata? Annon potius illius anus, que contente humerum a quodam excussa, ut sermo est, deinde valde convicians, impetu verbum pronuntiabat, et hoc multum juveni placens, el laboriose mensum, ad- mirabilem hàne tuam effecit poesim? Item unde tibi initiari et initiare et more Thracum religiose agere (thracissare)? Nomen ipsum te persuasum Pabeat. Sacrilicare vero nonne a Challacis et Cypriis? Veometria nonne åb Ægyptiis? Magia nonne Per- sea? Somniorum autem divinationem a quibus nisi Telmecibus audis? öugurium vero a quibus? Non ab aliis ac Phrygibus, qui primum avium vo- latum ac motas observaverunt. Et ne sermonem lun- gius prodücam, unde tibi singula? Nonne ex quoque unum, quibus omnibus in unum coalescentibus, unum superstitionis mysterium efformatur? Quid 'ergo? obtinebimus; cunetis ad primos inventores abeuntibus, nihil aliud habere quam malitiam et circa divina novitatem? Nam verbi potentia bonis scutum est, perversis autem malitiæ munimen- Luan. C Attamen Judæos adversus Christianos armis in- D struens interrogabat eos : • Quare, cum lex sacrifi- care jubet, non sacrificatis?, Illis autem in llic- " • " Variæ lectiones et notæ. - cod. Ced. 534,3-6. Ced. 533,20,21, V. 1,2, (Scholion colicis). ed. Paris. 1531, 4º p. 62. 76x! cod. add. cod. V, 1,2, M. 1,2. add. Gr. om. Gr., Gr. * Gr. V. 2. om. Gr. V. 2. adl. Gr. V. 2. V. 1,2, ɛit' o5v K. Gr. V. 1,2, M. 1.2. ^ tò às:po- Gr. V. 9, Gr. " cod. V. 1. coll. Gr. νel Ced. 325,21-526,11,337,9-11 tỷ y' Ezz:. Br. - " í (6) "Ον Γρηγόριος ὁ τῆς θεολογίας ἐπώνυμος εξ (7) Καὶ μέντοι καὶ τοὺς Ἰουδαίους κατὰ τῶν

ἐν Ἱεροσολύμοις ναὸν καὶ τὴν ἐκεῖσε περιγεγραμ- μένην αὐτῶν λατρείαν προβαλλομένων, αὐτίκα προσ(1465)έταξεν ὁ θεομάχος ἀνεγείραι τὸν κατ' ὀργὴν καὶ γνώμην Θεοῦ ναὸν καταλυθέντα· καὶ τοῦτο μετὰ πολλῆς χαρᾶς ἀκούσαντες ἅπασι οι τὰ προστε ταγμένα τοῖς κατὰ τὴν οἰκουμένην ὁμοφύλοις ἐδή λωσαν. Καὶ οἱ μὲν πανταχόθεν συνέτρεχον καὶ χρήματα και προθυμίαν εἰς τὴν οἰκοδομὴν τοῦ ναοῦ προεισφέροντες "· ὁ δὲ Παραβάτης το συν απέστειλεν αὐτοῖς καὶ ἄρχοντας ' καὶ πολλὴν παρ ῥησίαν ' καὶ συνδρομήν· σκαπάνας γὰρ καὶ ἄμ- μας ἀργυρᾶς κατασκευάσας συνέπεμψε τοῖς ἀθέ οις ' Ἰουδαίοις *. Καὶ ἐπεὶ ὀρύττειν κατήρξαντο δ [καὶ τὸν χοῦν ἐκφορεῖν * πολλαὶ μυριάδες), ἐξαπίνης ἄνεμοι (αγδαίοι) βίαιοί (:ε καὶ στρόβιλοι) πνεύσαν- τες ἀθρίως ἅπαντας διεσκέδασαν ', ( Εκεί. ων δὲ μετ μηνότων ἔτι καὶ τῇ θείᾳ μακροθυμία μη σωφρονι ζομένων, ἀλλὰ τοῦ ἔργου πάλιν ἀπτομένων, πρῶτον μὲν σεισμός γέγονε " μέγιστος και φοβερώτατος, ἔπειτα δὲ πῦρ ἐκ τῶν ὀρυττομένων θεμελίων άνχο δραμὸν κατέκαυσε το πλείστους. « Κατὰ δὲ τὴν αὐτὴν νύκτα (καὶ τὴν μετ' αὐτὴν) ὤφθη ἐν τῷ οὐρανῷ τοῦ σταυροῦ τὸ σχῆμα πᾶσαν φωτοειδώς καταυγάζον τὴν γῆν ἐκείνην· ὅπερ οἱ ματαιόφρονες θεασάμενοι καὶ τὴν κατ' αὐτῶν θεο- μηνίαν εναργέστερον ἐπαισθόμενοι, πρὸς τὰ ἴδια μετ' αἰσχύνης ἀπέδρασαν.) " (8) Ο δὲ βαρυκάρδιος Ἰουλιανὸς ταῦτα μεμαθηκώς παραπλησίως καὶ αὐτὸς τῷ Φαραὼ τὴν καρδίαν ἐσκλήρυνε 18. Μετὰ δὲ ταῦτα Πέρσαι κατὰ τὴν Ῥωμαίων ἐξελθόντες γῆν, ἔδοξεν αὐτῷ τούτοις παρατάξασθαι· καὶ τους μάντεις επερω- τήσας ", εκέλευον αὐτῷ καὶ ὑπισχνοῦντο την νίκην, ὡς παρὰ τῶν δαιμόνων εἰληφότες, ὅθεν καὶ χρησμὸν τῷ δυσσεβεῖ ἐπανεγίνωσκον ἔχοντα " τάδε • Νῦν πάντες ορμώμεθα θεοὶ νίκης τρόπαια κομίσασθαι παρὰ " θηρὶ ποταμῷ. Τῶν δ' ἐγὼ ἤγε μονεύς εν θούρος " πολεμόκλονος "Αρης, ο Τούτοις πεισθεὶς ὁ πεφενακισμένος, καὶ πολλὰ, καὶ μεγάλα, καὶ δυσδιήγητα κατὰ Χριστιανῶν ποιήσας, καὶ ἄλλα πλείονα ποιεῖν μετὰ τὸν πόλεμον καὶ τὴν νίκην ἐπαγγειλάμενος, κατὰ Περσῶν ἐκίνησε, καὶ διαβὲς τὸν ὁρίζοντα ποταμὸν ἀπὸ τῆς Περσῶν τὴν Ρωμαίων χώραν, καὶ ὑπό τινος απατηθεὶς Περσι- κοῦ λέγοντος ὡς ἐν τρισὶν ἡμέραις παραδώσειν αὐτῷ τὴν Βαβυλῶνα καὶ μὴ χρήζειν πολλῶν ἀναλωμάτων, εὐθὺς τὰς μὲν τὴν τροφὴν κομιζούσες ναῦς ἐνέ- πρησεν 58, αὐτὸς δὲ διὰ τῆς ἀπῄει δυσβάτου ποδη . μ. * ἅπαντα τὰ π. 7. 2. Μ. 1.2. * συνεισφέροντες ὁ δὲ συν. Ν. 1,2, Μ. 1.2. ἄρχοντα Γ. 1.2. π. ὑπηρεσίαν Μ. 1.2. · ἀντιθέοις Ιουδ. οηι. Αρξ. ἐκφέρειν Μ. 1,2. * άπαντα διεσκόρπισαν καί σ. γ. 1. • εγέ νετο σ. σ. ἐγ. Μ. 1.2. τους τοῦ Χριστοῦ τὴ σχ. Η σκλη ρύνετο Περσῶν ἐξελθόντων ? τῆς Ῥ. ἐξήλασαν γῆς· διὸ καὶ ἐδ. ἀντιπαρ. δή εκ. καὶ ὑπ. αὐτῷ μωαί νίκην Επερωτήσαντι ? ἐχ. οὕτως ἡγεμονεύς θεουράς κουθούρος Μ. 1,2, κοθούρος τῇ 'Ρ. χώρα ν. τοῦ λαοῦ γ. 1. οι ενέ πρησ. ενεπύρισεν ν. 1,2, Μ. 1,2, Ν. 1. CHRONICON. " - LIB. 1V. rationem, allegantibus, statim præcepit impius ut resuscitarent templum, secundum iram et volun- tatem Dei destructum; quod hi cum multa lætitia audientes, omnibus contribulibus per universam terram præscripta denuntiarunt. Hi quidem undique concurrerunt opes et zelum ad ædificationem templi asportantes; apostata vero misit ad eos duces cum magna libertate multoque auxilio: fossoria enim et instrumenta, argentumque simulad atheos Judæos misit. Ubi vero fodero terranique deferto cœpissent illi sexcenti, extemplo venti vehemen- tes ác violenti necnon turbines fortiter flantes cunctos disperserunt. Illis autem adhuc conanti- bus et divina longanimitate non resipiscentibus, et opus denuo repetentibus; primum terræ motus factus est magnus et horrificns, deinde ignis ex fundaminibus effossis exsurgens, plurimos com- Dussit. A rosolymis templum et ibi prescriptam ipsis adu- B Per noctem autem hujus diei diemque sequentem apparuit in cœlo crucis signum totum refulgens et regionem illuminans ; quod cum stulti vidissent; iramque Dei contra se manifestam intellexissent, in propria cum rubore refugerunt. Sed propositi tenax Julianus, his auditis, non secus ác Pharao cor suum induravit. Postea vero, cum C Persæ in terram Romanorum essent egressi, sibi dimicandum adversus cos existimavit. Vates ab eð consulti, exhortati sunt eum, et, quasi a dæmoni · bus hoc tenentes, polliciti sunt ei victoriam ; unde quoquɛ responsum impio denuntiaverunt hæc hai bens Nunc omnes dii properamus victoriæ tro- pæṇa mereri prope ferum fluvium. Ego autem du- clor corum ad bella movens terribils Mars. D Ilis dictis illusus, multa magnaque ac narrátu difficilia contra Christianos postquam egisset, et alla majora se post bellum ac victoriam reservare nun- tiasset, adversus Persas profectus est. Cum tran- siisset fluvium, Romanorum terrain a terra Persa- rum separantem, a quodam Persa dicente se post tres dies traditurum esse regi Babylonem, nec magnis sumptibus opus esse, deceptus, cito nares quæ alimenta detulerant, exussit, et ipse per setni- tàs accessu difficiles a deceptore Persa pedibus Variæ lectiones et notæ. Cel. * Cert. · M. 1,2. Cel. V. 1,2. Cedl. V. 1,2, M. 1,2. • V. 2. V. 1, Ced. · V. 1,2, Cel. . V. 1, V. 2. adlil. V. 1. ** Ced. 537,20-538,5? V. 2, cod. " V. 1, 1' V. 1,2. " V. 1. seul V. 1,2. V. 1,2, coul, Leo, P. Th. Ced. V. 1,2, M. 1,2, cod. ; conjectura nostra inetro requiritur. " cal. V. 2. V. 1, i subscr. pro cod. cf. Greg. add. V. 1. " 11. 1,2. 38 ånep V. 1.2, M. 1 2. 10 Cel. 538.6-23 ὥς φησιν ᾿Αγαθίας, qui de hac re nihil lalut. 1. 1.3. 3 δέ addil. V. 1. " ώρμήθημεν, Leo, P. Th. Ged. V. 1,2, M. 1,2. " περί Lew. ἡγεμονεύσω

γούμενος " ὑπὸ τοῦ ἀπατεῶνος Πέρσου, ὃς ἐξαίφνης Η ἀποδράσας κατέλιπε τὸν εὐρίπιστον καὶ κουφότατον, πλανώμενον μετὰ τοῦ λαοῦ καὶ τρυχόμενον ὑπό τε τῆς ἐρημίας καὶ τῆς τῶν τροφῶν ἀπορίας· τοσαύτη γὰρ ἔνδεια περιέσχεν αὐτοὺς ὡς καὶ ἵππων καὶ ἡμισ- νων ἀπογεύσασθαι. Πλανώμενος οὖν ὁ λαὸς καὶ σφή δρα διαφθειρόμενος εὗρον ἐξάπινα κείμενον τὴν θεί λατον οι· ἐξ ἀφανοῦς γὰρ ἀκόντιον φέρεται κατ' αὐτοῦ, καὶ διὰ κι τοῦ βραχίονος εἰς τὴν πλευρὰν διαδραμὸν εἰσέδυ, ἐξ ἧς πληγῆς τὸν βίον κατέστρε ψεν, ἀδήλου τοῦ ἀνελόντος αὐτὸν γενομένου. Καὶ τὸν μὲν τὴν δικαίαν ἐκείνην ἐπενεγκόντα πληγήν οὐδεὶς ἔγνω μέχρι καὶ τήμερον· ὅμως δὲ, εἴτε ἄνθρωπος, εἴτε ἄγγελος τοῦτο δέδρακε, τοῦ θείου νεύματος ὑπηρέτης γέγονεν· ἐκεῖνον οι δέ φασι δε ξάμενον τὴν πληγὴν, εὐθὺς πλῆσαι τὴν χεῖρα τοῦ αἵματος καὶ ρίψαι εἰς τὸν ἀ((1174)έρα καὶ φάναι· • Ενίκησας 1, Γαλιλαῖς· ἀρκέσθητι, Ναζαρηνέ. ο (9) Καὶ ἀνακομισθεν τὸ μικρὸν αὐτοῦ σῶμα ἐν Ταρσῷ καὶ ταφὲν ἀνεβράσθη ἀπὸ τὰ τῆς γῆς καὶ απερρίφη, καθώς “ ἔφη πάλιν Γρηγόριος ὁ τῆς θεσ λογίας ἐπώνυμο; “. • Μικρόν σε τὸ ἐν μέσῳ· καὶ Πέρσαις μὲν ἡ δίκη δοῦσα “ τὸν ἀλιτήριον, ἐκεῖ δι κάζει καὶ νεκρὸν ἐπανάγει μὴ ἐλεούμενον, ὡς δὲ εγώ τινας “ ήκουσα, μηδὲ ὡς τῷ τάφῳ προσδεχόμε- νον 4, ἀλλ᾽ ὑπὸ τῆς σεισθείσης δι' αὐτὴν γῆς ἀπο σειόμενον ' καὶ ἀναβρασσόμενον, προοίμιον οἶμαι τῆς ἐκεῖσε κολάσεως. » Μετὰ δὲ ταῦτα ἐφωρήθησαν οἱ τῆς ἐκείνου γοητείας σε μαγγανείαι. - (10) Ἐν μὲν γὰρ τῇ Περσίδ: τυγχάνων, πέμψας δαίμονα πρὸς τὴν δύσιν πρὸς τὸ ἐνεγκεῖν τὸ ἐκεῖθεν ἀπόκρισιν διὰ τάχους, ἐκωλύθη τῆς πρόσω πορείας ὑπό τινος μονάζοντος, ἐπὶ ἡμέρας τ' σι μὴ δυνάμενος προβῆναι· ὑποστρέψας δὲ τα πρὸς τὸν ἀποστάτην καὶ τὴν αἰτίαν τῆς βραδύτητος ερωτηθεὶς ἀπεκρί νατο· ο Καὶ ἐβράδυνα καὶ ἄπρακτος ἐπανῆλθον ο ἐκδεχόμενος σε γὰρ Πούπλιον μονάζοντα, εἴπως παύ σηται τῆς προσευχῆς, καὶ μὴ παυσαμένου αὐτοῦ τ ἡμέρας ι', διεκώλυσε με ποιῆσαι τὸ θέλημά σου. Καὶ τοῦτο ἀκούτας Ἰουλιανὸς καὶ ἀγανακτή σας σφόδρα, προσηπείλησε μετὰ τὴν ἐπιστροφὴν δε ἐξολοθρεῦσαι τὸ τῶν μοναχῶν τε γένος, ὅπερ μαθών τις τῶν μεγιστάνων αὐτοῦ καὶ θαυμάσας, ἐπανελθών, διένειμε τὰ ὑπάρχοντα αὐτοῦ σ' πένησι καὶ ἀπῆλθε πρὸς τὸν γέροντα, καὶ γενόμενος δόκιμος μοναχός πᾶσιν ἔλεγε τὴν ἰσχὺν τῶν μοναζόντων, ἣν ἔλαβον κατὰ τῶν σκοτεινομόρφων δαιμόνων. διηγ. Μ. 2. νεκρόν καὶ τοῦ βρ. είτε ανος οι ἐκεῖ δέ Μ. Η Εν. Γ. ἐν. Μ. 1.2, νενίκηκας Χριστέ, κορέσθητι, Ναζωραίε κ. Ν. Ε τα φησί υπό Μ. 1. μὲν γάρ γάρ Μ. 1.2. τὰ Ἐπὶ τούτου ἐν ᾿Αθήναις Βασίλειος καὶ Γρηγόριος ήκμαζον παιδευόμενοι παρά μερίῳ καὶ Προαιρεσίῳ εὐδοκίμοις σοφισταῖς· ἐμαθήτευον δὲ καὶ παρέ Λιβανίῳ τῷ ἐν ᾿Αντιοχείας σοφιστή ο δικάσας Μ. 2. το μηδ' ὡς. να προσ. Μ. 1.2. — προσλαμβανόμενον σ' ἀποσειόμ. καὶ ἀναβρασσομ. τω!. ἀπο σειόμενος καὶ ἀναβρασσόμενος Υ. 2, Ν. 1.2. σε κακίας γοητίας καὶ μαγγανίας κ. α! γ. καὶ μ. Μ. 1,2. " το αὐτῷ ι', και μή δ. ὁ δ. πρ. πάλιν πρ. τὸν Ἰουλιανὸν ὑπέστρεψε (Μ. 1,2 έπεστρ.) Ὁ δὲ τὴν ἀ. τῆς β. ἐρωτήσας ἀπεκρίθη αὐτῷ ὁ δαίμων (Μ. 1.2 οιή.. αὐτῷ). κι ἐκδ. Π. Ν. 1.2. οἱ ἐπ! Μ. 1,2. " υποστρο γ. 1,2. ν τῶν μ. τὸ γ. Μ, 1,2. σε πάντα π. τοῖς Μ. 1,2. " - " GEORGII HAMARTOLJ ductus, abiit. Hic autem subito fugiens incon. A stantem levissimumque regem dereliquit cum po- pulo errautem, atque solitudine victusque penuria viribus exhaustum. Talem enim egestatem persen- serunt ut equos et mulos edere coacti sint. Cum igitur populus erravisset et valde consumptus esset, invenerunt subito mortuum flagelium a Deo missum : main ex improviso jaculum fertur in ipsum, et per brachium ad latus decurrens intus penetrat. Ex hoc vuluere vitam finivit mauu incogniti ipsius oc- ciso: is. liunc quidem qui justam illam intulerat pla- gam nemo usque ad hodiernam diem scivit : ve- runtamen, sive homo, sive angelus hoc fecit, divi- ni numinis minister fuit. Illum autem ferunt, cum plagam accepisset, cruore manum implevisse, el ad caelum projecisse, dicentem : • Vicisti, Galilze; coulentus esto, Nazarene. Ablatum ipsius impurum corpus et Tarsi sepul- tum rejecit et evomuit terra, sicut ait denuo Gre- gorius cognomine Theologus : « Parum est quod in medio. Sed cum Persis justitia scelestum dedes rit, adhuc ibi jus urget, et mortuum absque mise- ricordia prosequitur: a quodam enim audivi non illum tumulo recipi, sed terra propter illum agitata projici, et eruclari, præludium, puto, supplicii quod illic manet. » Post haec autem deprehensa sunt iṭhus magiæ, fraudes et artes. B Cum enim esset in Perside, miserat ad occasum C dæmona, qui exinde sibi responsum citissime referret : hic autem a quodam monacho prohibitus a progressu, per dies decem iter prosequi non valuit. Regressus ad Apostatam et interrogatus de mora respondit: Moratus sum et absque opere redivi : exspectabam enim Puplium monachum, an forte cessaret a precatione; sed cu:n per dies decem non cessavit, ne jussum tuum exsequerer impedi- vit. Cum autem istud Julianus audiisset, violen- terque iratus esset, minatus est sese post reditum monachorum genus exterminaturum esse. Quod cum audivisset et demiratus esset unus ex gnatibus ejus, post reditum, distribuit omnem sub- stantiam suam pauperibus, et ad seniorem se con- tulit. Illustris monachus factus, monachorum vir- D tutem, quam adversus tenebrosos spiritus accepe- runt, omnibus enarrabat. ma- Varia lectiones ct notæ. 1,2. * add. cod. V. 1.2. V. 2. V. 2. V. 2. Leo, Ced. ss Glyc. 472,6-9. " add. V. 1,2. V. 1. xal ad. V. 2, M. 1.2. * Greg. XXV. D. addl. V. 1,2. cod. (Scholion; Leo. in Valentiniano), Gr. oin. V. 2. V. 1. Gr. V. 2, Cied. 526.12-527,2 Glyc. 472.9-15. add. V. 1, Ced. ' V. 1.2 V. 1,2, v. 2. add. v.1,2, V. 1,2, add. V. 1, V. 2,

γούμενος " ὑπὸ τοῦ ἀπατεῶνος Πέρσου, ὃς ἐξαίφνης Η ἀποδράσας κατέλιπε τὸν εὐρίπιστον καὶ κουφότατον, πλανώμενον μετὰ τοῦ λαοῦ καὶ τρυχόμενον ὑπό τε τῆς ἐρημίας καὶ τῆς τῶν τροφῶν ἀπορίας· τοσαύτη γὰρ ἔνδεια περιέσχεν αὐτοὺς ὡς καὶ ἵππων καὶ ἡμισ- νων ἀπογεύσασθαι. Πλανώμενος οὖν ὁ λαὸς καὶ σφή δρα διαφθειρόμενος εὗρον ἐξάπινα κείμενον τὴν θεί λατον οι· ἐξ ἀφανοῦς γὰρ ἀκόντιον φέρεται κατ' αὐτοῦ, καὶ διὰ κι τοῦ βραχίονος εἰς τὴν πλευρὰν διαδραμὸν εἰσέδυ, ἐξ ἧς πληγῆς τὸν βίον κατέστρε ψεν, ἀδήλου τοῦ ἀνελόντος αὐτὸν γενομένου. Καὶ τὸν μὲν τὴν δικαίαν ἐκείνην ἐπενεγκόντα πληγήν οὐδεὶς ἔγνω μέχρι καὶ τήμερον· ὅμως δὲ, εἴτε ἄνθρωπος, εἴτε ἄγγελος τοῦτο δέδρακε, τοῦ θείου νεύματος ὑπηρέτης γέγονεν· ἐκεῖνον οι δέ φασι δε ξάμενον τὴν πληγὴν, εὐθὺς πλῆσαι τὴν χεῖρα τοῦ αἵματος καὶ ρίψαι εἰς τὸν ἀ((1174)έρα καὶ φάναι· • Ενίκησας 1, Γαλιλαῖς· ἀρκέσθητι, Ναζαρηνέ. ο (9) Καὶ ἀνακομισθεν τὸ μικρὸν αὐτοῦ σῶμα ἐν Ταρσῷ καὶ ταφὲν ἀνεβράσθη ἀπὸ τὰ τῆς γῆς καὶ απερρίφη, καθώς “ ἔφη πάλιν Γρηγόριος ὁ τῆς θεσ λογίας ἐπώνυμο; “. • Μικρόν σε τὸ ἐν μέσῳ· καὶ Πέρσαις μὲν ἡ δίκη δοῦσα “ τὸν ἀλιτήριον, ἐκεῖ δι κάζει καὶ νεκρὸν ἐπανάγει μὴ ἐλεούμενον, ὡς δὲ εγώ τινας “ ήκουσα, μηδὲ ὡς τῷ τάφῳ προσδεχόμε- νον 4, ἀλλ᾽ ὑπὸ τῆς σεισθείσης δι' αὐτὴν γῆς ἀπο σειόμενον ' καὶ ἀναβρασσόμενον, προοίμιον οἶμαι τῆς ἐκεῖσε κολάσεως. » Μετὰ δὲ ταῦτα ἐφωρήθησαν οἱ τῆς ἐκείνου γοητείας σε μαγγανείαι. - (10) Ἐν μὲν γὰρ τῇ Περσίδ: τυγχάνων, πέμψας δαίμονα πρὸς τὴν δύσιν πρὸς τὸ ἐνεγκεῖν τὸ ἐκεῖθεν ἀπόκρισιν διὰ τάχους, ἐκωλύθη τῆς πρόσω πορείας ὑπό τινος μονάζοντος, ἐπὶ ἡμέρας τ' σι μὴ δυνάμενος προβῆναι· ὑποστρέψας δὲ τα πρὸς τὸν ἀποστάτην καὶ τὴν αἰτίαν τῆς βραδύτητος ερωτηθεὶς ἀπεκρί νατο· ο Καὶ ἐβράδυνα καὶ ἄπρακτος ἐπανῆλθον ο ἐκδεχόμενος σε γὰρ Πούπλιον μονάζοντα, εἴπως παύ σηται τῆς προσευχῆς, καὶ μὴ παυσαμένου αὐτοῦ τ ἡμέρας ι', διεκώλυσε με ποιῆσαι τὸ θέλημά σου. Καὶ τοῦτο ἀκούτας Ἰουλιανὸς καὶ ἀγανακτή σας σφόδρα, προσηπείλησε μετὰ τὴν ἐπιστροφὴν δε ἐξολοθρεῦσαι τὸ τῶν μοναχῶν τε γένος, ὅπερ μαθών τις τῶν μεγιστάνων αὐτοῦ καὶ θαυμάσας, ἐπανελθών, διένειμε τὰ ὑπάρχοντα αὐτοῦ σ' πένησι καὶ ἀπῆλθε πρὸς τὸν γέροντα, καὶ γενόμενος δόκιμος μοναχός πᾶσιν ἔλεγε τὴν ἰσχὺν τῶν μοναζόντων, ἣν ἔλαβον κατὰ τῶν σκοτεινομόρφων δαιμόνων. διηγ. Μ. 2. νεκρόν καὶ τοῦ βρ. είτε ανος οι ἐκεῖ δέ Μ. Η Εν. Γ. ἐν. Μ. 1.2, νενίκηκας Χριστέ, κορέσθητι, Ναζωραίε κ. Ν. Ε τα φησί υπό Μ. 1. μὲν γάρ γάρ Μ. 1.2. τὰ Ἐπὶ τούτου ἐν ᾿Αθήναις Βασίλειος καὶ Γρηγόριος ήκμαζον παιδευόμενοι παρά μερίῳ καὶ Προαιρεσίῳ εὐδοκίμοις σοφισταῖς· ἐμαθήτευον δὲ καὶ παρέ Λιβανίῳ τῷ ἐν ᾿Αντιοχείας σοφιστή ο δικάσας Μ. 2. το μηδ' ὡς. να προσ. Μ. 1.2. — προσλαμβανόμενον σ' ἀποσειόμ. καὶ ἀναβρασσομ. τω!. ἀπο σειόμενος καὶ ἀναβρασσόμενος Υ. 2, Ν. 1.2. σε κακίας γοητίας καὶ μαγγανίας κ. α! γ. καὶ μ. Μ. 1,2. " το αὐτῷ ι', και μή δ. ὁ δ. πρ. πάλιν πρ. τὸν Ἰουλιανὸν ὑπέστρεψε (Μ. 1,2 έπεστρ.) Ὁ δὲ τὴν ἀ. τῆς β. ἐρωτήσας ἀπεκρίθη αὐτῷ ὁ δαίμων (Μ. 1.2 οιή.. αὐτῷ). κι ἐκδ. Π. Ν. 1.2. οἱ ἐπ! Μ. 1,2. " υποστρο γ. 1,2. ν τῶν μ. τὸ γ. Μ, 1,2. σε πάντα π. τοῖς Μ. 1,2. " - " GEORGII HAMARTOLJ ductus, abiit. Hic autem subito fugiens incon. A stantem levissimumque regem dereliquit cum po- pulo errautem, atque solitudine victusque penuria viribus exhaustum. Talem enim egestatem persen- serunt ut equos et mulos edere coacti sint. Cum igitur populus erravisset et valde consumptus esset, invenerunt subito mortuum flagelium a Deo missum : main ex improviso jaculum fertur in ipsum, et per brachium ad latus decurrens intus penetrat. Ex hoc vuluere vitam finivit mauu incogniti ipsius oc- ciso: is. liunc quidem qui justam illam intulerat pla- gam nemo usque ad hodiernam diem scivit : ve- runtamen, sive homo, sive angelus hoc fecit, divi- ni numinis minister fuit. Illum autem ferunt, cum plagam accepisset, cruore manum implevisse, el ad caelum projecisse, dicentem : • Vicisti, Galilze; coulentus esto, Nazarene. Ablatum ipsius impurum corpus et Tarsi sepul- tum rejecit et evomuit terra, sicut ait denuo Gre- gorius cognomine Theologus : « Parum est quod in medio. Sed cum Persis justitia scelestum dedes rit, adhuc ibi jus urget, et mortuum absque mise- ricordia prosequitur: a quodam enim audivi non illum tumulo recipi, sed terra propter illum agitata projici, et eruclari, præludium, puto, supplicii quod illic manet. » Post haec autem deprehensa sunt iṭhus magiæ, fraudes et artes. B Cum enim esset in Perside, miserat ad occasum C dæmona, qui exinde sibi responsum citissime referret : hic autem a quodam monacho prohibitus a progressu, per dies decem iter prosequi non valuit. Regressus ad Apostatam et interrogatus de mora respondit: Moratus sum et absque opere redivi : exspectabam enim Puplium monachum, an forte cessaret a precatione; sed cu:n per dies decem non cessavit, ne jussum tuum exsequerer impedi- vit. Cum autem istud Julianus audiisset, violen- terque iratus esset, minatus est sese post reditum monachorum genus exterminaturum esse. Quod cum audivisset et demiratus esset unus ex gnatibus ejus, post reditum, distribuit omnem sub- stantiam suam pauperibus, et ad seniorem se con- tulit. Illustris monachus factus, monachorum vir- D tutem, quam adversus tenebrosos spiritus accepe- runt, omnibus enarrabat. ma- Varia lectiones ct notæ. 1,2. * add. cod. V. 1.2. V. 2. V. 2. V. 2. Leo, Ced. ss Glyc. 472,6-9. " add. V. 1,2. V. 1. xal ad. V. 2, M. 1.2. * Greg. XXV. D. addl. V. 1,2. cod. (Scholion; Leo. in Valentiniano), Gr. oin. V. 2. V. 1. Gr. V. 2, Cied. 526.12-527,2 Glyc. 472.9-15. add. V. 1, Ced. ' V. 1.2 V. 1,2, v. 2. add. v.1,2, V. 1,2, add. V. 1, V. 2,

εκ (11) Ἐν δὲ Κάραις, τῇ παρά ο Κάρου σε βασι- Α λέως κτισθείσῃ πόλει, τὴν πρὸς Πέρσας ποιούμενος πορείαν, ἐξελθὼν οι καὶ ἔν τινι καταδύσει θυσίας ἀκαθάρτους ποιῶν ", κλείθρα καὶ σήμαντρα ταῖς θύραις ἐπέθηκε καὶ φύλακας ἐπέστησε, μηδένα σ ἔσω τῶν θυρῶν κελεύσας γενέσθαι μέχρι τῆς αὐτοῦ ἐπανόδου, ήνπερ ἀνοίξαντες μετὰ τὴν ἐκείνου πτώ σιν, εὗρον γύναιον ἐκ τῶν τριχῶν κρεμάμενον καὶ Εκτεταμένας ἔχον τὰς χεῖρας, ἧς ἀνασχίσας ὁ ἄσπλαγχνος τὴν γαστέρα τὴν κατὰ Περσῶν δήπου- θεν ω ἔγνω διὰ τοῦ ἤπατος νίκην. σε (12) 'Εν δὲ 'Αντιοχείᾳ πολλὰς μὲν κιβωτοὺς ἐν τοῖς βασιλείοις κεφαλῶν ἀνθρώπων πεπληρωμένας, πολλὰ δὲ φρέατα νεκρῶν σωμάτων εὗρον πεπληρω- μένα σ' · καὶ γὰρ μυρίας [μεν] γυναῖκας ἐν γαστρὶ ἐχούσας ἀνατεμὼν καὶ ἐν τοῖς ἐμβρύοις ήπατοσκο- Β πῶν τε καὶ πολλοὺς παῖδας το κατασφάξας ὑπὸ τὰ είδωλα κατώρυξεν ὁ φιλείδωλος τι εἰδωλιανός. Πολ λὴν ἐὲ καὶ ἄλλην λογικὴν ἀγέλην ἐκ ποικίλων ηλε πιών διαφόροις ὑπέβαλε θανάτοις ἐπ' ὀνόματι σειδῶνος καὶ τῶν λοιπῶν δαιμόνων ὁ δαιμονιώδης καὶ θεομίσητος 18· οὐ μὴν δὲ, ἀλλὰ καὶ ἵππου; λευ- κούς τε καὶ πυρρού; ἔθυε, τοὺς μὲν τῷ ἡλίῳ, τοὺς δὲ τῷ πυρὶ καὶ τοῖς ἀνέμοις· καὶ πρὸς τούτοις κύ- νας, καὶ πιθήκους, καὶ κόρακας, καὶ πᾶν σχεδόν ἑρπετών εἶδος καὶ τετραπόδων, θηρίων τε καὶ τῶν ἄλλων πτηνῶν καὶ νηκτῶν οὐ διέλειπε κατα- σφάττων καὶ τελετάς παντοίας ἐπινοῶν, πλείους καὶ χείρους τῶν παρ' Έλλησι το νενομισμένων, πρὸς τὸ πάντας τοὺς πρὸ αὐτοῦ (1175) Ελληνας ὑπερακοντίσαι, διὰ τῶν τοιούτων οιόμενος ὁ ἄθεος ἀποθεωθῆναι καὶ θεὸς νομισθῆναι. δαιμόνων τε τὰ ἐπιτάγματα καὶ μαντεύματα, καὶ τοιαῦτα τοῦ ματαιόφρονος καὶ ἀπιστάτου καὶ θεηλά- του τὸ τὰ ἀποτελέσματα. Και τούτων μὲν ἡ ψευδο μαντεία τε καὶ ἀπάτη πεφώραται· ἐκεῖνος δὲ τῇ τούτων πλάνῃ δεδουλωμένος ἀπώλετο " ψυχῇ καὶ σώματι, ἐτῶν ὑπάρχων λ', καὶ ἐξέλιπον ἐν ματαιό τητ: αἱ ἡμέραι αὐτοῦ καὶ τὰ ἔτη αὐτοῦ μετὰ σπου τῆς, καὶ ἀπώλετο διὰ τὴν ἀνομίαν αὐτοῦ· πολλὴν γάρ · ἀδικίαν εἰς τὸ ὕψος οὐ ἐλάλησεν καὶ ἔθετο εἰς οὐρανὸν τὸ στόμα αὐτοῦ, καὶ ἡ γλῶσσα αὐτοῦ διῆλθεν ἐπὶ τῆς γῆς, ὡς γέγραπται. Καὶ πάνδεινα καὶ δυσεξήγητα πράξας, καὶ μεγάλα ο μεγαλαυχή- σας, τὴν ἑαυτοῦ προτέραν πίστιν ει καὶ τάξιν μὴ πρήσας, πέπτωκε πτώμα εξαίσιον καὶ δυσεξήγη τον, ο, ὥσπερ καὶ ὁ τοῦτον ἀπατήσας καὶ ἀπολέσας παγκάκιστος διάβολος. τοῦ Ν. 1,2. ὡς ἐπιτελέσα; Μ. 1.2. "3 μηδ. επανίδου υιιι. σο του οι εἰσελθών Γ. 1. " οι αὐτοῦ έ. δ. Μ. σε πεπλησμένα καὶ μυρίας ηπατοσκοπού μενος Υ. 1,2, Μ. 1,2, πολλὰ παιδία τι φιλήδονος Μ. 1,2 Σιανός, τ ἐ. γένος και Ελληνίσαντας Ν. 1,2, τέθνηκε ψ. γ. 1,2. ἀδ. καὶ ἀνομίαν καὶ ἀδ. Μ. 1,2. όντως καὶ πάνυ μεγαλαυχ. 1. 1. καὶ κ. τ. π. καὶ το μυκτηρίσας Υ. 2. οι δυσδιήγητου Μ. 1,2. CHRONICON. - LIB. 1V. B Πllo- D Caris, in urbe a Caro rege ædificata, iter adver- sus Persas faciens, cum egressus esset et in quo- dam antro sacrificationes impuras egisset, seras ac sigilla januis apposuit et custodes constituit, ne quisquam intus fores ante suum reditum in- grederetur prohibens. Hanc autem donium, post- quam, illo mortuo, reclusissent, mulierculam in- venerunt crinibus suspensam resectisque manibus ; illi ventrem immitis aliquis aperuerat, et sane illius hepate victoriam de Persis cognoveral. Antiochia vero multas capsas, in regiis alibus, capitibus hominum plenas, multosque puteos ca- daveribus refertos invenerunt. Mille enim mulieres uterum gestantes dissecans, et in fœtibus earum aruspicia quærens, multosque infantes sub idola jugulatos infudit idolorum amans idolicola. Pluri- mum autem et alium gregem rationabilem ex diver- sis ætatibus in nomine Neptuni cæterorumque dæ- monum dæmoniacus et Deo odiosus variis lethi generibus subjecit. Quinimo equos albos et rufos immolabat, illos quidem soli, hos autem igni et ventis. Insuper canes et simios et corvos et omne fere genus reptilium, quadrupedum, ferarum, vo- lucrium et natantium, non cessabat immolans et omnimoda excogitans sacrificia, plura pejoraque sacrificiis apud Græcos usitatis, ad omnes Græcos ante se degentes superandos, talibus atheus spe- rans se apotheosi donandum et deum esse repi- tandum. Qualia sunt male nominatorum deorum impu- rorumque dæmonum præcepta et oracula, talia quo- que fuerunt Diseri Apostata fagellique divinitus missi opera. Illorum vana oracula fallaciaque de- teguntur : hic vero postquam illorum errori deditus fuisset, anima et corpore periit, annos triginta natus, atque in vanitate dies ejus et cum festina- tione anni ejus evanuerunt, consumptusque est perversitate ejus; multam enim injustitiam locu- tus est in auram, et posuit cœlum contra os suum, lingua ejus transivit in terra, sicut scriptum est. Et postquam horrenda marratuque difficilia fecit, multumque superbivit, priore fde et ordine non servatis, cecidit infanda mirandaque ruina, sicut ille qui deceperat eum ac perdiderat pessimus diabolus. Varim lectiones et notæ. * Ced. 527,3-10; Glyc. 472,15,16. V. 1,2, Colo V. 1,2, Slav. 1,2. - • ‹ el add. Ced. om. V. 2. « Ced. 527,10 528.2,540,4-15. * V. 1. V. 1,2. " Ced. V. 1,2, M. 1,2, Cod. V. 2, 'lou- praetermisso lusu verborum ced. V. 1. V. 1. V. 1,2, Ced. ** ¿. áx. V. 2,M. M, 1,2. "0. xal àn. M. 1,2. 0. án. V. 2. Ps. Lxx111, 8.9. cod. V. 1,2, add. V. 1. V. 1, V. 1,2, (13) Τοιαῦτα τῶν δυσωνύμων θεῶν καὶ ἀκαθάρτων

εκ (11) Ἐν δὲ Κάραις, τῇ παρά ο Κάρου σε βασι- Α λέως κτισθείσῃ πόλει, τὴν πρὸς Πέρσας ποιούμενος πορείαν, ἐξελθὼν οι καὶ ἔν τινι καταδύσει θυσίας ἀκαθάρτους ποιῶν ", κλείθρα καὶ σήμαντρα ταῖς θύραις ἐπέθηκε καὶ φύλακας ἐπέστησε, μηδένα σ ἔσω τῶν θυρῶν κελεύσας γενέσθαι μέχρι τῆς αὐτοῦ ἐπανόδου, ήνπερ ἀνοίξαντες μετὰ τὴν ἐκείνου πτώ σιν, εὗρον γύναιον ἐκ τῶν τριχῶν κρεμάμενον καὶ Εκτεταμένας ἔχον τὰς χεῖρας, ἧς ἀνασχίσας ὁ ἄσπλαγχνος τὴν γαστέρα τὴν κατὰ Περσῶν δήπου- θεν ω ἔγνω διὰ τοῦ ἤπατος νίκην. σε (12) 'Εν δὲ 'Αντιοχείᾳ πολλὰς μὲν κιβωτοὺς ἐν τοῖς βασιλείοις κεφαλῶν ἀνθρώπων πεπληρωμένας, πολλὰ δὲ φρέατα νεκρῶν σωμάτων εὗρον πεπληρω- μένα σ' · καὶ γὰρ μυρίας [μεν] γυναῖκας ἐν γαστρὶ ἐχούσας ἀνατεμὼν καὶ ἐν τοῖς ἐμβρύοις ήπατοσκο- Β πῶν τε καὶ πολλοὺς παῖδας το κατασφάξας ὑπὸ τὰ είδωλα κατώρυξεν ὁ φιλείδωλος τι εἰδωλιανός. Πολ λὴν ἐὲ καὶ ἄλλην λογικὴν ἀγέλην ἐκ ποικίλων ηλε πιών διαφόροις ὑπέβαλε θανάτοις ἐπ' ὀνόματι σειδῶνος καὶ τῶν λοιπῶν δαιμόνων ὁ δαιμονιώδης καὶ θεομίσητος 18· οὐ μὴν δὲ, ἀλλὰ καὶ ἵππου; λευ- κούς τε καὶ πυρρού; ἔθυε, τοὺς μὲν τῷ ἡλίῳ, τοὺς δὲ τῷ πυρὶ καὶ τοῖς ἀνέμοις· καὶ πρὸς τούτοις κύ- νας, καὶ πιθήκους, καὶ κόρακας, καὶ πᾶν σχεδόν ἑρπετών εἶδος καὶ τετραπόδων, θηρίων τε καὶ τῶν ἄλλων πτηνῶν καὶ νηκτῶν οὐ διέλειπε κατα- σφάττων καὶ τελετάς παντοίας ἐπινοῶν, πλείους καὶ χείρους τῶν παρ' Έλλησι το νενομισμένων, πρὸς τὸ πάντας τοὺς πρὸ αὐτοῦ (1175) Ελληνας ὑπερακοντίσαι, διὰ τῶν τοιούτων οιόμενος ὁ ἄθεος ἀποθεωθῆναι καὶ θεὸς νομισθῆναι. δαιμόνων τε τὰ ἐπιτάγματα καὶ μαντεύματα, καὶ τοιαῦτα τοῦ ματαιόφρονος καὶ ἀπιστάτου καὶ θεηλά- του τὸ τὰ ἀποτελέσματα. Και τούτων μὲν ἡ ψευδο μαντεία τε καὶ ἀπάτη πεφώραται· ἐκεῖνος δὲ τῇ τούτων πλάνῃ δεδουλωμένος ἀπώλετο " ψυχῇ καὶ σώματι, ἐτῶν ὑπάρχων λ', καὶ ἐξέλιπον ἐν ματαιό τητ: αἱ ἡμέραι αὐτοῦ καὶ τὰ ἔτη αὐτοῦ μετὰ σπου τῆς, καὶ ἀπώλετο διὰ τὴν ἀνομίαν αὐτοῦ· πολλὴν γάρ · ἀδικίαν εἰς τὸ ὕψος οὐ ἐλάλησεν καὶ ἔθετο εἰς οὐρανὸν τὸ στόμα αὐτοῦ, καὶ ἡ γλῶσσα αὐτοῦ διῆλθεν ἐπὶ τῆς γῆς, ὡς γέγραπται. Καὶ πάνδεινα καὶ δυσεξήγητα πράξας, καὶ μεγάλα ο μεγαλαυχή- σας, τὴν ἑαυτοῦ προτέραν πίστιν ει καὶ τάξιν μὴ πρήσας, πέπτωκε πτώμα εξαίσιον καὶ δυσεξήγη τον, ο, ὥσπερ καὶ ὁ τοῦτον ἀπατήσας καὶ ἀπολέσας παγκάκιστος διάβολος. τοῦ Ν. 1,2. ὡς ἐπιτελέσα; Μ. 1.2. "3 μηδ. επανίδου υιιι. σο του οι εἰσελθών Γ. 1. " οι αὐτοῦ έ. δ. Μ. σε πεπλησμένα καὶ μυρίας ηπατοσκοπού μενος Υ. 1,2, Μ. 1,2, πολλὰ παιδία τι φιλήδονος Μ. 1,2 Σιανός, τ ἐ. γένος και Ελληνίσαντας Ν. 1,2, τέθνηκε ψ. γ. 1,2. ἀδ. καὶ ἀνομίαν καὶ ἀδ. Μ. 1,2. όντως καὶ πάνυ μεγαλαυχ. 1. 1. καὶ κ. τ. π. καὶ το μυκτηρίσας Υ. 2. οι δυσδιήγητου Μ. 1,2. CHRONICON. - LIB. 1V. B Πllo- D Caris, in urbe a Caro rege ædificata, iter adver- sus Persas faciens, cum egressus esset et in quo- dam antro sacrificationes impuras egisset, seras ac sigilla januis apposuit et custodes constituit, ne quisquam intus fores ante suum reditum in- grederetur prohibens. Hanc autem donium, post- quam, illo mortuo, reclusissent, mulierculam in- venerunt crinibus suspensam resectisque manibus ; illi ventrem immitis aliquis aperuerat, et sane illius hepate victoriam de Persis cognoveral. Antiochia vero multas capsas, in regiis alibus, capitibus hominum plenas, multosque puteos ca- daveribus refertos invenerunt. Mille enim mulieres uterum gestantes dissecans, et in fœtibus earum aruspicia quærens, multosque infantes sub idola jugulatos infudit idolorum amans idolicola. Pluri- mum autem et alium gregem rationabilem ex diver- sis ætatibus in nomine Neptuni cæterorumque dæ- monum dæmoniacus et Deo odiosus variis lethi generibus subjecit. Quinimo equos albos et rufos immolabat, illos quidem soli, hos autem igni et ventis. Insuper canes et simios et corvos et omne fere genus reptilium, quadrupedum, ferarum, vo- lucrium et natantium, non cessabat immolans et omnimoda excogitans sacrificia, plura pejoraque sacrificiis apud Græcos usitatis, ad omnes Græcos ante se degentes superandos, talibus atheus spe- rans se apotheosi donandum et deum esse repi- tandum. Qualia sunt male nominatorum deorum impu- rorumque dæmonum præcepta et oracula, talia quo- que fuerunt Diseri Apostata fagellique divinitus missi opera. Illorum vana oracula fallaciaque de- teguntur : hic vero postquam illorum errori deditus fuisset, anima et corpore periit, annos triginta natus, atque in vanitate dies ejus et cum festina- tione anni ejus evanuerunt, consumptusque est perversitate ejus; multam enim injustitiam locu- tus est in auram, et posuit cœlum contra os suum, lingua ejus transivit in terra, sicut scriptum est. Et postquam horrenda marratuque difficilia fecit, multumque superbivit, priore fde et ordine non servatis, cecidit infanda mirandaque ruina, sicut ille qui deceperat eum ac perdiderat pessimus diabolus. Varim lectiones et notæ. * Ced. 527,3-10; Glyc. 472,15,16. V. 1,2, Colo V. 1,2, Slav. 1,2. - • ‹ el add. Ced. om. V. 2. « Ced. 527,10 528.2,540,4-15. * V. 1. V. 1,2. " Ced. V. 1,2, M. 1,2, Cod. V. 2, 'lou- praetermisso lusu verborum ced. V. 1. V. 1. V. 1,2, Ced. ** ¿. áx. V. 2,M. M, 1,2. "0. xal àn. M. 1,2. 0. án. V. 2. Ps. Lxx111, 8.9. cod. V. 1,2, add. V. 1. V. 1, V. 1,2, (13) Τοιαῦτα τῶν δυσωνύμων θεῶν καὶ ἀκαθάρτων

Α ΡιΒ'. Βασιλεία Ιοβιανού 81. • Μετὰ δὲ τοῦτον δὲ ἐβασίλευσε Ιοβιανός μῆνας η' 86. (Μετὰ τὴν Ἰουλιανοῦ σφαγὴν μόλις ποτέ πρᾶν ἡμῖν τὸ βασίλειον τὸ ᾿Ιοβιανοῦ ἀνενεώθη· οὗτος γὰρ ἐν ἑνὶ καὶ τῷ αὐτῷ καιρῷ βασιλεὺς καὶ ὁμολογητής καὶ τῆς κακῶς ἐπενεχθείσης πλάνης ὠθητῆς ἀπε φάνθη: ἐπειδὴ γὰρ ἐν τοῖς ὅπλοις ὁ στρατὸς ἐτύγα χανε καὶ ὁ βάρβαρος ἐπέκειτο, οἱ ἡμέτεροι στρατι γοὶ περὶ τῶν ἄκρων βουλευόμενοι πραγμάτων, Ἰδιανῷ τὴν ψῆφον δεδώκασιν)· ἐκεῖνος δὲ (κατασχε θεὶς εἰς τὸ ὑποδέξασθαι τὰ τῆς βασιλείας σύμβολα, πρὸς τὸ στρατόπεδον τὸ μολυνθὲν ταῖς Ἰουλιανοῦ Ιεροσυλία:ς) λέγεται εἰρηκέναι, μὴ δύνασθαι αὐτὸν βασιλεύειν τούτων, ἐπειδὴ Χριστιανὸς αὐτὸς ἦν· τότε πάντας "' ὁμοῦ τῇ αὐτῇ φωνῇ ἀποκριθῆ Β ναι λέγοντας (ὅτι «Καὶ ἡμεῖς) Χριστιανοί εσμεν - (πρὶν δὲ ἀκοῦσαι τὴν φωνὴν ταύτην, οὐκ ἠνέσχετο ἐφησυχάσαι τοῦ δέξασθαι τὴν βασιλείαν). γένετο, καὶ, παρ' ἐλπίδα πᾶσαν, συγκειμένης τε τῶν ήμετέρων πανταχόθεν παρὰ τῶν πολεμίων τῆς φά- λαγγος, καὶ μηδεμιᾶς προσδοκίας οὔσης τοῦ διαφυ γεῖν, ἄφνω πρεσβευταί πεμφθέντε; παρὰ τῶν βαρ βάρων παραγίνονται καὶ ἐξαιτοῦσιν εἰρήνην, καὶ τῷ στρατοπέδω ἤδη ὑπὸ τοῦ λιμοῦ καταναλωθέντι τρο φάς καὶ τὰ ἀναγκαῖα καὶ τὰ λοιπὰ συναλλάττεις ἐπαγγέλλονται, καὶ πάσῃ φιλανθρωπία τὴν ἡμετέραν διορθοῦς: προπέτειαν. μαίων ἐπανῆλθε γῆν σὺν τοῖς στρατεύμασιν· ἠναγο κάσθη δὲ καὶ τὴν Νίσιβιν πόλιν μεγίστην οὖσαν Πέρσαις παραχωρήσαι. " * (4) Οὗτος πολλὴν φροντίδα καὶ ἐπιμέλειαν τῶν ἐκκλησιῶν ποιούμενος τοὺς ἐν ἐξορίαις ἐπισκόπους πάντας ἀνεκαλέσατο· τῷ δὲ μεγάλῳ ᾿Αθανασίῳ ἀπέ στειλε τῆς ἀμωμήτου * πίστεως αὐτῷ ἐγγρά ως σημάναι τὴν ἀκρίβειαν, ὅπερ καὶ πέπραχεν Αθανά στος — καὶ γέγραφεν Ιοβιανῷ ἐπιστολὴν πλήρη ὀρθοδοξίας. - ** (5) Αλλ' ὁ οὕτως εὐσεβὴς καὶ θαυμάσιος μετά τ' μῆνας τῆς αὐτοῦ βασιλείας (ἐν τῇ Κιλικία) μύκητα πεφαρμαγμένον φαγών, ἐτελεύτησεν ἐν χωρίῳ Δα δαστα[να] τῆς Γαλατίας, μέγα πένθος κατάλειψας τῇ Εκκλησίᾳ καὶ λαοῖς πᾶσιν. ου (6) Οὗτος γὰρ γνωστὸς ὢν τῷ Ἰουλιανῷ καὶ ἐν τῷ στρατῷ Χριστιανὸν ἑαυτὸν ὡμολόγει· ποτὲ δὲ ὄπισθεν Ἰουλιανοῦ περιπατῶν, τὴν χλαμύδα Ιου6. 'Ιουλ. ἔτος ἐν μ. θ', ἡμέρα; ι' πάντες ὁμοίᾳ τῇ λέγοντ. αὐτοκράτωρ τρισαύγουστε συγκειμ. τὴν φάλαγγα να παρέχουσι ? 12. λ' "Οθεν νόμους ἐξέπεμψεν εἰς πᾶσαν τὴν ὑπὸ Ῥωμαίων γήν εἰς περιποίησιν τῶν τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησιῶν καὶ τοὺς ἐν ἐξορίᾳ Χριστιανούς ἀν. γράψας καὶ τῷ ἱερῷ ᾿Αθ. "' σ. ά. ἐ. τῆς ἀμ. π. τὴν ἀ. οὗ γενομένου, βεβαιότερος εἰς ὀρθοδοξίαν γέγονε σε πλήρη, Επι Κ. 11. ερμώμενος ἐλθὼν ἐν Αγκύρᾳ τῆς γ. ύπατος προήλθε φθάσας δὲ ἐν προαστείῳ Δ. ἐκοιμήθη ἐν οἰκίσκῳ νεωστὶ κεκονισμένῳ τῆς δὲ ἀσβέστου βαρὺν ἀτμὸν ἀνα- διδούσης, αἰφνίδιον ἐτ, ἀποπνιγεῖς ἀπὸ τῆς καύσεως, ὡς δέ τινες γράφουσι, μ. π. φ. ἀπέθανεν. Τοῦ δὲ μετ' αὐτὸν βασιλεύσαντο; Ιοβιανοῦ τὴν ἀλουργίδα ὁ. περιπατοῦντος ἀκ. πατήσαντος ἐν τῷ ἐπικλινῇ τινὰ κατιένα: τόπον, ἐπ. Ι. καὶ τὸ συμβάν κρίνας αὐτὸν μετ' ἐκεῖνον τῆς βασιλείας κρα- τήσειν, ἔφη · εἴθε κἂν γ. ἀ. • EXCI!. Regnum Joviani. GEORGII HAMARTOLI Post illum regnavit Jovianus mensibus octo. Post Juliani trucidationem vix tunc facile nobis regnum Joviani instauratum est. llic enim uno co- denique tempore rex et confessor eterroris perverse propagati propulsator apparuit. Cum miles in armis esset et Barbarus instaret, duces nostri, de rebus summis concilio facto, suffragium Joviano dede- runt : sel ille impeditus ne regui insignia acciperet, ad exe.cituni sacrilegis Juliani spoliationibus fœ- datum dixisse fertur se non posse super illos reg- nare, quia Christianus esset. Țunc omnes unanimi voce responderunt : «Nos quoque Christiani su- MHS.> Prius autem quam hanc vocem audivis- fet, luna conscientia reguum accipere non susti- nebat. - fulcirco adfuit illi quaedam divina benignitas : nam, praeter omnem spem, nostrorum plalange undique ab hostibus cirpuventa, nulla exsperia- tione aufugiendi remanente, subito legati a Bar- baris missi superveniunt, et pacem rogant, et exerci- tui jam fame exhausto victus necessariaque ac cætera se vicissim ministraturos promittunt, et omni benignitate nostram præcipitationem relevant. B Inita autem novem et viginti anuo̟rum pace, in Romanorum terram redit cum exercitibus: sed coactus est Nisibem, urbem maximam, Persis " cedere. Hic multam curam muluimque studimm Eccle- siarum exercens, cunctos episcopos in exsilio degen- tes revocavit. Ad magnum autem Athanasium mi- sit, ipsi scribens, ut ii reprehensibilis fidei excel- lentiam significaret. Quod fecit Athanasius in litte- ris orthodoxia plenis, quas Joviano scripsit. Sed iste tam pius el mirabilis post ucto menses a quo regnare cœpisset, in Cilicia cum venenosum agaricum comedisset, in loco Galatie nomine Da- dastane interiit, multum relinquens mærorem Ecclesiæ necnon omnibus populis. Hic enim Juliano cum nolus essel, in exercitu se Christianum confitebatur : quadam autem die, cum post Julianum ingrederetur, ipsius chlamydem A. 364. - C D Variæ lectiones et notæ. - » a prima manu codicis propter Rubrica codicis et V. 2. Leo, Ced. 559,15-24, cum sint menses, dies usque ad Febr. cod. Ced. cod. Gedl. 539,21. " Ged. 559,24.540,4 : Ced cod. * Ced. 540,10 21. of Led. 539,10-14 : (2) Τσιγαροῦν αὐτῷ θεῖά τις φιλανθρωπία παρε- (5) Κα' δὲ ἔτη συνθέμενος εἰρήνην εἰς τὴν Ῥωτ 363. 85 Μετὰ δὲ Ἰουλιανόν

Α ΡιΒ'. Βασιλεία Ιοβιανού 81. • Μετὰ δὲ τοῦτον δὲ ἐβασίλευσε Ιοβιανός μῆνας η' 86. (Μετὰ τὴν Ἰουλιανοῦ σφαγὴν μόλις ποτέ πρᾶν ἡμῖν τὸ βασίλειον τὸ ᾿Ιοβιανοῦ ἀνενεώθη· οὗτος γὰρ ἐν ἑνὶ καὶ τῷ αὐτῷ καιρῷ βασιλεὺς καὶ ὁμολογητής καὶ τῆς κακῶς ἐπενεχθείσης πλάνης ὠθητῆς ἀπε φάνθη: ἐπειδὴ γὰρ ἐν τοῖς ὅπλοις ὁ στρατὸς ἐτύγα χανε καὶ ὁ βάρβαρος ἐπέκειτο, οἱ ἡμέτεροι στρατι γοὶ περὶ τῶν ἄκρων βουλευόμενοι πραγμάτων, Ἰδιανῷ τὴν ψῆφον δεδώκασιν)· ἐκεῖνος δὲ (κατασχε θεὶς εἰς τὸ ὑποδέξασθαι τὰ τῆς βασιλείας σύμβολα, πρὸς τὸ στρατόπεδον τὸ μολυνθὲν ταῖς Ἰουλιανοῦ Ιεροσυλία:ς) λέγεται εἰρηκέναι, μὴ δύνασθαι αὐτὸν βασιλεύειν τούτων, ἐπειδὴ Χριστιανὸς αὐτὸς ἦν· τότε πάντας "' ὁμοῦ τῇ αὐτῇ φωνῇ ἀποκριθῆ Β ναι λέγοντας (ὅτι «Καὶ ἡμεῖς) Χριστιανοί εσμεν - (πρὶν δὲ ἀκοῦσαι τὴν φωνὴν ταύτην, οὐκ ἠνέσχετο ἐφησυχάσαι τοῦ δέξασθαι τὴν βασιλείαν). γένετο, καὶ, παρ' ἐλπίδα πᾶσαν, συγκειμένης τε τῶν ήμετέρων πανταχόθεν παρὰ τῶν πολεμίων τῆς φά- λαγγος, καὶ μηδεμιᾶς προσδοκίας οὔσης τοῦ διαφυ γεῖν, ἄφνω πρεσβευταί πεμφθέντε; παρὰ τῶν βαρ βάρων παραγίνονται καὶ ἐξαιτοῦσιν εἰρήνην, καὶ τῷ στρατοπέδω ἤδη ὑπὸ τοῦ λιμοῦ καταναλωθέντι τρο φάς καὶ τὰ ἀναγκαῖα καὶ τὰ λοιπὰ συναλλάττεις ἐπαγγέλλονται, καὶ πάσῃ φιλανθρωπία τὴν ἡμετέραν διορθοῦς: προπέτειαν. μαίων ἐπανῆλθε γῆν σὺν τοῖς στρατεύμασιν· ἠναγο κάσθη δὲ καὶ τὴν Νίσιβιν πόλιν μεγίστην οὖσαν Πέρσαις παραχωρήσαι. " * (4) Οὗτος πολλὴν φροντίδα καὶ ἐπιμέλειαν τῶν ἐκκλησιῶν ποιούμενος τοὺς ἐν ἐξορίαις ἐπισκόπους πάντας ἀνεκαλέσατο· τῷ δὲ μεγάλῳ ᾿Αθανασίῳ ἀπέ στειλε τῆς ἀμωμήτου * πίστεως αὐτῷ ἐγγρά ως σημάναι τὴν ἀκρίβειαν, ὅπερ καὶ πέπραχεν Αθανά στος — καὶ γέγραφεν Ιοβιανῷ ἐπιστολὴν πλήρη ὀρθοδοξίας. - ** (5) Αλλ' ὁ οὕτως εὐσεβὴς καὶ θαυμάσιος μετά τ' μῆνας τῆς αὐτοῦ βασιλείας (ἐν τῇ Κιλικία) μύκητα πεφαρμαγμένον φαγών, ἐτελεύτησεν ἐν χωρίῳ Δα δαστα[να] τῆς Γαλατίας, μέγα πένθος κατάλειψας τῇ Εκκλησίᾳ καὶ λαοῖς πᾶσιν. ου (6) Οὗτος γὰρ γνωστὸς ὢν τῷ Ἰουλιανῷ καὶ ἐν τῷ στρατῷ Χριστιανὸν ἑαυτὸν ὡμολόγει· ποτὲ δὲ ὄπισθεν Ἰουλιανοῦ περιπατῶν, τὴν χλαμύδα Ιου6. 'Ιουλ. ἔτος ἐν μ. θ', ἡμέρα; ι' πάντες ὁμοίᾳ τῇ λέγοντ. αὐτοκράτωρ τρισαύγουστε συγκειμ. τὴν φάλαγγα να παρέχουσι ? 12. λ' "Οθεν νόμους ἐξέπεμψεν εἰς πᾶσαν τὴν ὑπὸ Ῥωμαίων γήν εἰς περιποίησιν τῶν τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησιῶν καὶ τοὺς ἐν ἐξορίᾳ Χριστιανούς ἀν. γράψας καὶ τῷ ἱερῷ ᾿Αθ. "' σ. ά. ἐ. τῆς ἀμ. π. τὴν ἀ. οὗ γενομένου, βεβαιότερος εἰς ὀρθοδοξίαν γέγονε σε πλήρη, Επι Κ. 11. ερμώμενος ἐλθὼν ἐν Αγκύρᾳ τῆς γ. ύπατος προήλθε φθάσας δὲ ἐν προαστείῳ Δ. ἐκοιμήθη ἐν οἰκίσκῳ νεωστὶ κεκονισμένῳ τῆς δὲ ἀσβέστου βαρὺν ἀτμὸν ἀνα- διδούσης, αἰφνίδιον ἐτ, ἀποπνιγεῖς ἀπὸ τῆς καύσεως, ὡς δέ τινες γράφουσι, μ. π. φ. ἀπέθανεν. Τοῦ δὲ μετ' αὐτὸν βασιλεύσαντο; Ιοβιανοῦ τὴν ἀλουργίδα ὁ. περιπατοῦντος ἀκ. πατήσαντος ἐν τῷ ἐπικλινῇ τινὰ κατιένα: τόπον, ἐπ. Ι. καὶ τὸ συμβάν κρίνας αὐτὸν μετ' ἐκεῖνον τῆς βασιλείας κρα- τήσειν, ἔφη · εἴθε κἂν γ. ἀ. • EXCI!. Regnum Joviani. GEORGII HAMARTOLI Post illum regnavit Jovianus mensibus octo. Post Juliani trucidationem vix tunc facile nobis regnum Joviani instauratum est. llic enim uno co- denique tempore rex et confessor eterroris perverse propagati propulsator apparuit. Cum miles in armis esset et Barbarus instaret, duces nostri, de rebus summis concilio facto, suffragium Joviano dede- runt : sel ille impeditus ne regui insignia acciperet, ad exe.cituni sacrilegis Juliani spoliationibus fœ- datum dixisse fertur se non posse super illos reg- nare, quia Christianus esset. Țunc omnes unanimi voce responderunt : «Nos quoque Christiani su- MHS.> Prius autem quam hanc vocem audivis- fet, luna conscientia reguum accipere non susti- nebat. - fulcirco adfuit illi quaedam divina benignitas : nam, praeter omnem spem, nostrorum plalange undique ab hostibus cirpuventa, nulla exsperia- tione aufugiendi remanente, subito legati a Bar- baris missi superveniunt, et pacem rogant, et exerci- tui jam fame exhausto victus necessariaque ac cætera se vicissim ministraturos promittunt, et omni benignitate nostram præcipitationem relevant. B Inita autem novem et viginti anuo̟rum pace, in Romanorum terram redit cum exercitibus: sed coactus est Nisibem, urbem maximam, Persis " cedere. Hic multam curam muluimque studimm Eccle- siarum exercens, cunctos episcopos in exsilio degen- tes revocavit. Ad magnum autem Athanasium mi- sit, ipsi scribens, ut ii reprehensibilis fidei excel- lentiam significaret. Quod fecit Athanasius in litte- ris orthodoxia plenis, quas Joviano scripsit. Sed iste tam pius el mirabilis post ucto menses a quo regnare cœpisset, in Cilicia cum venenosum agaricum comedisset, in loco Galatie nomine Da- dastane interiit, multum relinquens mærorem Ecclesiæ necnon omnibus populis. Hic enim Juliano cum nolus essel, in exercitu se Christianum confitebatur : quadam autem die, cum post Julianum ingrederetur, ipsius chlamydem A. 364. - C D Variæ lectiones et notæ. - » a prima manu codicis propter Rubrica codicis et V. 2. Leo, Ced. 559,15-24, cum sint menses, dies usque ad Febr. cod. Ced. cod. Gedl. 539,21. " Ged. 559,24.540,4 : Ced cod. * Ced. 540,10 21. of Led. 539,10-14 : (2) Τσιγαροῦν αὐτῷ θεῖά τις φιλανθρωπία παρε- (5) Κα' δὲ ἔτη συνθέμενος εἰρήνην εἰς τὴν Ῥωτ 363. 85 Μετὰ δὲ Ἰουλιανόν

Α ΡιΒ'. Βασιλεία Ιοβιανού 81. • Μετὰ δὲ τοῦτον δὲ ἐβασίλευσε Ιοβιανός μῆνας η' 86. (Μετὰ τὴν Ἰουλιανοῦ σφαγὴν μόλις ποτέ πρᾶν ἡμῖν τὸ βασίλειον τὸ ᾿Ιοβιανοῦ ἀνενεώθη· οὗτος γὰρ ἐν ἑνὶ καὶ τῷ αὐτῷ καιρῷ βασιλεὺς καὶ ὁμολογητής καὶ τῆς κακῶς ἐπενεχθείσης πλάνης ὠθητῆς ἀπε φάνθη: ἐπειδὴ γὰρ ἐν τοῖς ὅπλοις ὁ στρατὸς ἐτύγα χανε καὶ ὁ βάρβαρος ἐπέκειτο, οἱ ἡμέτεροι στρατι γοὶ περὶ τῶν ἄκρων βουλευόμενοι πραγμάτων, Ἰδιανῷ τὴν ψῆφον δεδώκασιν)· ἐκεῖνος δὲ (κατασχε θεὶς εἰς τὸ ὑποδέξασθαι τὰ τῆς βασιλείας σύμβολα, πρὸς τὸ στρατόπεδον τὸ μολυνθὲν ταῖς Ἰουλιανοῦ Ιεροσυλία:ς) λέγεται εἰρηκέναι, μὴ δύνασθαι αὐτὸν βασιλεύειν τούτων, ἐπειδὴ Χριστιανὸς αὐτὸς ἦν· τότε πάντας "' ὁμοῦ τῇ αὐτῇ φωνῇ ἀποκριθῆ Β ναι λέγοντας (ὅτι «Καὶ ἡμεῖς) Χριστιανοί εσμεν - (πρὶν δὲ ἀκοῦσαι τὴν φωνὴν ταύτην, οὐκ ἠνέσχετο ἐφησυχάσαι τοῦ δέξασθαι τὴν βασιλείαν). γένετο, καὶ, παρ' ἐλπίδα πᾶσαν, συγκειμένης τε τῶν ήμετέρων πανταχόθεν παρὰ τῶν πολεμίων τῆς φά- λαγγος, καὶ μηδεμιᾶς προσδοκίας οὔσης τοῦ διαφυ γεῖν, ἄφνω πρεσβευταί πεμφθέντε; παρὰ τῶν βαρ βάρων παραγίνονται καὶ ἐξαιτοῦσιν εἰρήνην, καὶ τῷ στρατοπέδω ἤδη ὑπὸ τοῦ λιμοῦ καταναλωθέντι τρο φάς καὶ τὰ ἀναγκαῖα καὶ τὰ λοιπὰ συναλλάττεις ἐπαγγέλλονται, καὶ πάσῃ φιλανθρωπία τὴν ἡμετέραν διορθοῦς: προπέτειαν. μαίων ἐπανῆλθε γῆν σὺν τοῖς στρατεύμασιν· ἠναγο κάσθη δὲ καὶ τὴν Νίσιβιν πόλιν μεγίστην οὖσαν Πέρσαις παραχωρήσαι. " * (4) Οὗτος πολλὴν φροντίδα καὶ ἐπιμέλειαν τῶν ἐκκλησιῶν ποιούμενος τοὺς ἐν ἐξορίαις ἐπισκόπους πάντας ἀνεκαλέσατο· τῷ δὲ μεγάλῳ ᾿Αθανασίῳ ἀπέ στειλε τῆς ἀμωμήτου * πίστεως αὐτῷ ἐγγρά ως σημάναι τὴν ἀκρίβειαν, ὅπερ καὶ πέπραχεν Αθανά στος — καὶ γέγραφεν Ιοβιανῷ ἐπιστολὴν πλήρη ὀρθοδοξίας. - ** (5) Αλλ' ὁ οὕτως εὐσεβὴς καὶ θαυμάσιος μετά τ' μῆνας τῆς αὐτοῦ βασιλείας (ἐν τῇ Κιλικία) μύκητα πεφαρμαγμένον φαγών, ἐτελεύτησεν ἐν χωρίῳ Δα δαστα[να] τῆς Γαλατίας, μέγα πένθος κατάλειψας τῇ Εκκλησίᾳ καὶ λαοῖς πᾶσιν. ου (6) Οὗτος γὰρ γνωστὸς ὢν τῷ Ἰουλιανῷ καὶ ἐν τῷ στρατῷ Χριστιανὸν ἑαυτὸν ὡμολόγει· ποτὲ δὲ ὄπισθεν Ἰουλιανοῦ περιπατῶν, τὴν χλαμύδα Ιου6. 'Ιουλ. ἔτος ἐν μ. θ', ἡμέρα; ι' πάντες ὁμοίᾳ τῇ λέγοντ. αὐτοκράτωρ τρισαύγουστε συγκειμ. τὴν φάλαγγα να παρέχουσι ? 12. λ' "Οθεν νόμους ἐξέπεμψεν εἰς πᾶσαν τὴν ὑπὸ Ῥωμαίων γήν εἰς περιποίησιν τῶν τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησιῶν καὶ τοὺς ἐν ἐξορίᾳ Χριστιανούς ἀν. γράψας καὶ τῷ ἱερῷ ᾿Αθ. "' σ. ά. ἐ. τῆς ἀμ. π. τὴν ἀ. οὗ γενομένου, βεβαιότερος εἰς ὀρθοδοξίαν γέγονε σε πλήρη, Επι Κ. 11. ερμώμενος ἐλθὼν ἐν Αγκύρᾳ τῆς γ. ύπατος προήλθε φθάσας δὲ ἐν προαστείῳ Δ. ἐκοιμήθη ἐν οἰκίσκῳ νεωστὶ κεκονισμένῳ τῆς δὲ ἀσβέστου βαρὺν ἀτμὸν ἀνα- διδούσης, αἰφνίδιον ἐτ, ἀποπνιγεῖς ἀπὸ τῆς καύσεως, ὡς δέ τινες γράφουσι, μ. π. φ. ἀπέθανεν. Τοῦ δὲ μετ' αὐτὸν βασιλεύσαντο; Ιοβιανοῦ τὴν ἀλουργίδα ὁ. περιπατοῦντος ἀκ. πατήσαντος ἐν τῷ ἐπικλινῇ τινὰ κατιένα: τόπον, ἐπ. Ι. καὶ τὸ συμβάν κρίνας αὐτὸν μετ' ἐκεῖνον τῆς βασιλείας κρα- τήσειν, ἔφη · εἴθε κἂν γ. ἀ. • EXCI!. Regnum Joviani. GEORGII HAMARTOLI Post illum regnavit Jovianus mensibus octo. Post Juliani trucidationem vix tunc facile nobis regnum Joviani instauratum est. llic enim uno co- denique tempore rex et confessor eterroris perverse propagati propulsator apparuit. Cum miles in armis esset et Barbarus instaret, duces nostri, de rebus summis concilio facto, suffragium Joviano dede- runt : sel ille impeditus ne regui insignia acciperet, ad exe.cituni sacrilegis Juliani spoliationibus fœ- datum dixisse fertur se non posse super illos reg- nare, quia Christianus esset. Țunc omnes unanimi voce responderunt : «Nos quoque Christiani su- MHS.> Prius autem quam hanc vocem audivis- fet, luna conscientia reguum accipere non susti- nebat. - fulcirco adfuit illi quaedam divina benignitas : nam, praeter omnem spem, nostrorum plalange undique ab hostibus cirpuventa, nulla exsperia- tione aufugiendi remanente, subito legati a Bar- baris missi superveniunt, et pacem rogant, et exerci- tui jam fame exhausto victus necessariaque ac cætera se vicissim ministraturos promittunt, et omni benignitate nostram præcipitationem relevant. B Inita autem novem et viginti anuo̟rum pace, in Romanorum terram redit cum exercitibus: sed coactus est Nisibem, urbem maximam, Persis " cedere. Hic multam curam muluimque studimm Eccle- siarum exercens, cunctos episcopos in exsilio degen- tes revocavit. Ad magnum autem Athanasium mi- sit, ipsi scribens, ut ii reprehensibilis fidei excel- lentiam significaret. Quod fecit Athanasius in litte- ris orthodoxia plenis, quas Joviano scripsit. Sed iste tam pius el mirabilis post ucto menses a quo regnare cœpisset, in Cilicia cum venenosum agaricum comedisset, in loco Galatie nomine Da- dastane interiit, multum relinquens mærorem Ecclesiæ necnon omnibus populis. Hic enim Juliano cum nolus essel, in exercitu se Christianum confitebatur : quadam autem die, cum post Julianum ingrederetur, ipsius chlamydem A. 364. - C D Variæ lectiones et notæ. - » a prima manu codicis propter Rubrica codicis et V. 2. Leo, Ced. 559,15-24, cum sint menses, dies usque ad Febr. cod. Ced. cod. Gedl. 539,21. " Ged. 559,24.540,4 : Ced cod. * Ced. 540,10 21. of Led. 539,10-14 : (2) Τσιγαροῦν αὐτῷ θεῖά τις φιλανθρωπία παρε- (5) Κα' δὲ ἔτη συνθέμενος εἰρήνην εἰς τὴν Ῥωτ 363. 85 Μετὰ δὲ Ἰουλιανόν

αὐτοῦ πεπάτηκε, πρὸς δνπερ ἐπιστραφεὶς Ιουλια- Α νὸς καὶ ἰδὼν οὐκ ἄλλον, ἀλλὰ αὐτόν, εἶπε τὴν βασι λείαν διαδέξασθαι, « Εἴθε γοῦν ἄνθρωπος· ἦν δὲ ΡηΓ. Βασιλεία Ουαλεντινιανοῦ καὶ Οὐάλεντος. . Μετὰ δὲ Ἰοβιανὸν ἐβασίλευσεν Ουαλεντινια- νὸς ἔτη ις', ἀναγορευθεὶς ἐν Νικαίᾳ τῆς Βιθυνίας, ὅστις ὑπὲρ τῆς ἡμετέρας πίστεως παρὰ Ἰουλιανοῦ ἐτύγχανε της στρατιᾶς ἐκβληθείς· (ἀλλ' ἐπλήρω σεν ἐν αὐτῷ ὁ Θεὸς, ὅπερ ὑπέσχετο, ὑπὲρ τὰ « ἑκα τονταπλασίονα ἐν τῷ παρόντι αἰῶνι ἡ ἀποδεδωκώς αὐτῷ· ἐπειδὴ γὰρ ὑπὲρ τῆς πίστεως τὴν στρατιάν καταλέλοιπε, καὶ τὴν βασιλείαν ἐδέξατο). Οὗτος εἰς τὴν βασιλείαν κοινωνὸν προεβά λετο μετὰ λ' ἡμέρας κ τῆς ἑαυτοῦ ἀναγορεύσεως Β τὸν ἑαυτοῦ ἀδελφὸν Ουάλεντα· εἰσελθὼν γὰρ ἐν Κωνσταντινουπόλει, μεταπεμψάμενος αὐτὸν ἐκ Παιωνίας οι πόλεως Κιβαλής - ἐκεῖθεν γὰρ ὥρμητο -- κοινωνὸν αὐτὸν τῆς βασιλείας προσελάβετο, καὶ ἑαυτῷ ' μὲν τὰ τῆς δύσεως ἐπελέξατο μέρη, ἐκείνῳ δὲ τὰ τῆς ἀνατολής κατέλιπε. • Ουάλης δὲ συγκροτῶν τοὺς αἱρετικοὺς εἰς τὴν δὲν τῶν ἰδίων πατέρων ἐπορεύετο· καὶ γὰρ ἐπι σκόπου; εἰς ἐξορίαν ἔπεμψεν, καὶ πρεσβυτέρου;, καὶ μοναχούς, Τατιανοῦ τότε ἄρχοντος τῆς ᾿Αλεξαν δρείας, ἐπὶ τοσοῦτον, ὥστε καί τινα; εἰ; βασάνους ἀγαγεῖν καὶ τῷ πυρὶ παραδοῦναι καὶ πλεῖστα ἀθέ μετα καὶ ὠμότατα κατὰ τῆς τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίας μηχανήσασθαι. Ταῦτα πάντα μετὰ τελευτὴν ᾿Αθα νασίου διεπράττετο· ὥσπερ γὰρ θείᾳ τῇ αὐτοῦ κοιλυθεὶς ἀρετῇ, καίτοι κατὰ τῶν ἄλλων βακχεύων, οὐδὲν κατ' ἐκείνου λυπηρὸν ἑτόλμησεν. * (4) Οἱ δὲ (ἐν Κωνσταντινουπόλει ὀρθόδοξοι (ελε εἶσθαι νομίσαντες ὑπὸ Ουάλεντος) πρεσβείαν ἔστει λαν πρὸς αὐτὸν (ἐν Νικομηδείᾳ πέμψαντες) ὀγδοή - κοντα ἱερατικούς ἄνδρας (ὧν ἡγοῦντο Θεόδωρος καὶ Οὐρανὸς καὶ Βενέδημος), οὓς ἅπαντας σὺν αὐτῷ τῷ πλοίῳ ὑφαφθῆναι προστάξας, πάντες σὺν τῇ ντ κατεφλέχθησαν, μέχρι Δακιούζων • πλοίου διαρκέ σαντος κἀκεῖσε διαλυθέντος.) • (5) Ουάλης δὲ πᾶσαν • Ἐκκλησίαν πορθήσας καὶ εἰς Καισάρειαν ἀπὸ ἀνατολῆς κατὰ Βασιλείου του μεγάλου κινούμενος ', τότε καὶ τὰ κατὰ τὸν υἱὲν αὐτοῦ ἐγένετο, καθώς φησιν ὁ Θεολόγος Γρη γόριος. • λεντος, ἐν τῇ πρὸς • Ουάλεντα συντυχία καταδρα ἀνηγορεύθη ἐν Ν. τῆς Β. παρὰ τοῦ στρατοῦ ὅς ἐξ. ἔτη εγώ απ οι [αιώνες εθνος, τινές φασι - . τοὺς νῦν καλουμένους Πανονίους, ἕτεροι δὲ Μακεδονίου; εαυτόν Και το ς' ἔτει πρ. ἀπὸ οἱ ὀρθ. π. υ. α. 1. τ', οὓς π. σὺν τῷ π. ύ. Ο. ἐκέλευσε κ. πάντες. • Δακίζων πάσας τὰς Εκκλησία; πορθών ἧκεν εἰς Κ. κ. τοῦ μ. Β. μαινόμενος ἔπραξε δὲ οἷα καὶ ὁ μέγας Γρ. εἰς τὸν ἐπιτάφιον του μεγάλου Βασιλείου ἔλεξε ότι και Γαλάτης υιός Ουάλεντος καὶ ἡ σύμβιος Δομνίκα νόσῳ χαλεπῇ ἐχειμάσθη Προς τούτους Δ. τινὸς τῶν ὀψ. Ο. ἐν τῇ ὀμηλία τη κ μεμφομένου Βασίλειον καὶ β. εἰπεῖν τὸν διδάσκαλον '1. 89. καὶ Δ. ἀγ. τῷ ν' ἔτσι. - CHRONICON. - LIB. IV. pede tetigit : ad quem conversus Julianus et nullum alium nisi illum videns, ait sibi in regnam bunç successurum : ‹ Utinam igitur homo!» Erat autem pins ac mitts et clemens. CXCIII. Reguum Valentiniani Valentisque. Post Jovianum regnavit Valentinianus sex et des cem annos; qui pronuntiatus est. Nicaæ Bithyniæ. flic pro fide nostra a Juliano de exercitu ejectus erat sed Deus adimplevit in eo quod promiserat, ultra ccentuplum in hoc seculos reklens ei. Post- quam enim pro fide militiam dereliquisset, regnum etiam accepit. Hic in participationem regni triginta dies post * (2) san electionem, fratrem suum Valentem desig- navit. Et vero cum Constantinopolim venisset, ac- cersitum eum ex urbe Paroniæ, Cibale (exinde enim or:us erat), in regni participationem admisit, Sibi quidem reservavit Orientis partes, illi veιο partes Occidentis reliquit, Valens autem hæreticorum fantor in via patruip suorum ambulabat. Etenim in exs.lium misit epi- scopos, presbyteros, diaconos et monachus, Tatiano țunc Alexandriam gubernante, unde fiebat ut aliquot in supplicia conjiceret et igni trade- ret, pluraque alia nelanda et crudelissima ad- versus Dei Ecclesias moliretur. Hæc omuia post mortem Athanasii fecit : quasi enim ipsius divina C virtute retentus, licet adversus alios deb.cchiaretur, D nihil tamen iniqui contra illum ausus est. Qui autem Constantinopoli erant orthodoxi spe- rantes a Valente misericordiam obtinere, miserunt ad illum Nicomedian octoginta clericorum lega- ționem, cui præerant Theodorus, Urbanus et Be- nedemus; hos omnes cum ipsorum navi juszit incendi; reipsaque cum sua navi consumpti sunt, navigio usque Dacibisum perdurante. falens autem omnem Ecclesiam deprædabatur, et Cæsaream ab Oriente contra Basilium Magnum ferebatur, cum ea quæ speciant ejus llum evene- runt, sicut ait Gregorius Theologus. Demosthenes quidam, unus ex coquis Valentis in comitatu regis ad eum Basilium criminaus, bar- Varia lectiones et notæ. Ced. 540.25-541,5 : 0. Len P. Th. seul 547.1, ca'; nam. febr. ad Nov. sunt anni XI, menses VIII et dies XXIV. Ged. 541,11-17 vs Kal. Martiis. (Scholion). ' cod. * 373, Mati (Summa- rium epistolarum Athanasi festivalum). Cel. 544,16-19 : cul Cel. 547,22-448,3. * Led. ' Led. Oratio 20,352 A • ed. 548.3 6.17. Cod. 546, D. (118) εὐσεβὴς, καὶ πραΰς, καὶ ἐπιεικής. (8) Δημοσθένους, ἑνὸς τῶν ἐψοποιῶν τοῦ Οὐά- 9. M. X. 30.

αὐτοῦ πεπάτηκε, πρὸς δνπερ ἐπιστραφεὶς Ιουλια- Α νὸς καὶ ἰδὼν οὐκ ἄλλον, ἀλλὰ αὐτόν, εἶπε τὴν βασι λείαν διαδέξασθαι, « Εἴθε γοῦν ἄνθρωπος· ἦν δὲ ΡηΓ. Βασιλεία Ουαλεντινιανοῦ καὶ Οὐάλεντος. . Μετὰ δὲ Ἰοβιανὸν ἐβασίλευσεν Ουαλεντινια- νὸς ἔτη ις', ἀναγορευθεὶς ἐν Νικαίᾳ τῆς Βιθυνίας, ὅστις ὑπὲρ τῆς ἡμετέρας πίστεως παρὰ Ἰουλιανοῦ ἐτύγχανε της στρατιᾶς ἐκβληθείς· (ἀλλ' ἐπλήρω σεν ἐν αὐτῷ ὁ Θεὸς, ὅπερ ὑπέσχετο, ὑπὲρ τὰ « ἑκα τονταπλασίονα ἐν τῷ παρόντι αἰῶνι ἡ ἀποδεδωκώς αὐτῷ· ἐπειδὴ γὰρ ὑπὲρ τῆς πίστεως τὴν στρατιάν καταλέλοιπε, καὶ τὴν βασιλείαν ἐδέξατο). Οὗτος εἰς τὴν βασιλείαν κοινωνὸν προεβά λετο μετὰ λ' ἡμέρας κ τῆς ἑαυτοῦ ἀναγορεύσεως Β τὸν ἑαυτοῦ ἀδελφὸν Ουάλεντα· εἰσελθὼν γὰρ ἐν Κωνσταντινουπόλει, μεταπεμψάμενος αὐτὸν ἐκ Παιωνίας οι πόλεως Κιβαλής - ἐκεῖθεν γὰρ ὥρμητο -- κοινωνὸν αὐτὸν τῆς βασιλείας προσελάβετο, καὶ ἑαυτῷ ' μὲν τὰ τῆς δύσεως ἐπελέξατο μέρη, ἐκείνῳ δὲ τὰ τῆς ἀνατολής κατέλιπε. • Ουάλης δὲ συγκροτῶν τοὺς αἱρετικοὺς εἰς τὴν δὲν τῶν ἰδίων πατέρων ἐπορεύετο· καὶ γὰρ ἐπι σκόπου; εἰς ἐξορίαν ἔπεμψεν, καὶ πρεσβυτέρου;, καὶ μοναχούς, Τατιανοῦ τότε ἄρχοντος τῆς ᾿Αλεξαν δρείας, ἐπὶ τοσοῦτον, ὥστε καί τινα; εἰ; βασάνους ἀγαγεῖν καὶ τῷ πυρὶ παραδοῦναι καὶ πλεῖστα ἀθέ μετα καὶ ὠμότατα κατὰ τῆς τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίας μηχανήσασθαι. Ταῦτα πάντα μετὰ τελευτὴν ᾿Αθα νασίου διεπράττετο· ὥσπερ γὰρ θείᾳ τῇ αὐτοῦ κοιλυθεὶς ἀρετῇ, καίτοι κατὰ τῶν ἄλλων βακχεύων, οὐδὲν κατ' ἐκείνου λυπηρὸν ἑτόλμησεν. * (4) Οἱ δὲ (ἐν Κωνσταντινουπόλει ὀρθόδοξοι (ελε εἶσθαι νομίσαντες ὑπὸ Ουάλεντος) πρεσβείαν ἔστει λαν πρὸς αὐτὸν (ἐν Νικομηδείᾳ πέμψαντες) ὀγδοή - κοντα ἱερατικούς ἄνδρας (ὧν ἡγοῦντο Θεόδωρος καὶ Οὐρανὸς καὶ Βενέδημος), οὓς ἅπαντας σὺν αὐτῷ τῷ πλοίῳ ὑφαφθῆναι προστάξας, πάντες σὺν τῇ ντ κατεφλέχθησαν, μέχρι Δακιούζων • πλοίου διαρκέ σαντος κἀκεῖσε διαλυθέντος.) • (5) Ουάλης δὲ πᾶσαν • Ἐκκλησίαν πορθήσας καὶ εἰς Καισάρειαν ἀπὸ ἀνατολῆς κατὰ Βασιλείου του μεγάλου κινούμενος ', τότε καὶ τὰ κατὰ τὸν υἱὲν αὐτοῦ ἐγένετο, καθώς φησιν ὁ Θεολόγος Γρη γόριος. • λεντος, ἐν τῇ πρὸς • Ουάλεντα συντυχία καταδρα ἀνηγορεύθη ἐν Ν. τῆς Β. παρὰ τοῦ στρατοῦ ὅς ἐξ. ἔτη εγώ απ οι [αιώνες εθνος, τινές φασι - . τοὺς νῦν καλουμένους Πανονίους, ἕτεροι δὲ Μακεδονίου; εαυτόν Και το ς' ἔτει πρ. ἀπὸ οἱ ὀρθ. π. υ. α. 1. τ', οὓς π. σὺν τῷ π. ύ. Ο. ἐκέλευσε κ. πάντες. • Δακίζων πάσας τὰς Εκκλησία; πορθών ἧκεν εἰς Κ. κ. τοῦ μ. Β. μαινόμενος ἔπραξε δὲ οἷα καὶ ὁ μέγας Γρ. εἰς τὸν ἐπιτάφιον του μεγάλου Βασιλείου ἔλεξε ότι και Γαλάτης υιός Ουάλεντος καὶ ἡ σύμβιος Δομνίκα νόσῳ χαλεπῇ ἐχειμάσθη Προς τούτους Δ. τινὸς τῶν ὀψ. Ο. ἐν τῇ ὀμηλία τη κ μεμφομένου Βασίλειον καὶ β. εἰπεῖν τὸν διδάσκαλον '1. 89. καὶ Δ. ἀγ. τῷ ν' ἔτσι. - CHRONICON. - LIB. IV. pede tetigit : ad quem conversus Julianus et nullum alium nisi illum videns, ait sibi in regnam bunç successurum : ‹ Utinam igitur homo!» Erat autem pins ac mitts et clemens. CXCIII. Reguum Valentiniani Valentisque. Post Jovianum regnavit Valentinianus sex et des cem annos; qui pronuntiatus est. Nicaæ Bithyniæ. flic pro fide nostra a Juliano de exercitu ejectus erat sed Deus adimplevit in eo quod promiserat, ultra ccentuplum in hoc seculos reklens ei. Post- quam enim pro fide militiam dereliquisset, regnum etiam accepit. Hic in participationem regni triginta dies post * (2) san electionem, fratrem suum Valentem desig- navit. Et vero cum Constantinopolim venisset, ac- cersitum eum ex urbe Paroniæ, Cibale (exinde enim or:us erat), in regni participationem admisit, Sibi quidem reservavit Orientis partes, illi veιο partes Occidentis reliquit, Valens autem hæreticorum fantor in via patruip suorum ambulabat. Etenim in exs.lium misit epi- scopos, presbyteros, diaconos et monachus, Tatiano țunc Alexandriam gubernante, unde fiebat ut aliquot in supplicia conjiceret et igni trade- ret, pluraque alia nelanda et crudelissima ad- versus Dei Ecclesias moliretur. Hæc omuia post mortem Athanasii fecit : quasi enim ipsius divina C virtute retentus, licet adversus alios deb.cchiaretur, D nihil tamen iniqui contra illum ausus est. Qui autem Constantinopoli erant orthodoxi spe- rantes a Valente misericordiam obtinere, miserunt ad illum Nicomedian octoginta clericorum lega- ționem, cui præerant Theodorus, Urbanus et Be- nedemus; hos omnes cum ipsorum navi juszit incendi; reipsaque cum sua navi consumpti sunt, navigio usque Dacibisum perdurante. falens autem omnem Ecclesiam deprædabatur, et Cæsaream ab Oriente contra Basilium Magnum ferebatur, cum ea quæ speciant ejus llum evene- runt, sicut ait Gregorius Theologus. Demosthenes quidam, unus ex coquis Valentis in comitatu regis ad eum Basilium criminaus, bar- Varia lectiones et notæ. Ced. 540.25-541,5 : 0. Len P. Th. seul 547.1, ca'; nam. febr. ad Nov. sunt anni XI, menses VIII et dies XXIV. Ged. 541,11-17 vs Kal. Martiis. (Scholion). ' cod. * 373, Mati (Summa- rium epistolarum Athanasi festivalum). Cel. 544,16-19 : cul Cel. 547,22-448,3. * Led. ' Led. Oratio 20,352 A • ed. 548.3 6.17. Cod. 546, D. (118) εὐσεβὴς, καὶ πραΰς, καὶ ἐπιεικής. (8) Δημοσθένους, ἑνὸς τῶν ἐψοποιῶν τοῦ Οὐά- 9. M. X. 30.

μόντος Βασιλείῳ καὶ βαρβαρίσαντος, μικρόν μει διάσας ὁ ἅγιος ἔφη·ι Ιδού, εθεασάμεθα καὶ Δημο σθένην ἀγράμματον. » ὁ δὲ αἰτεῖ τὸν θεῖον Ουαλεντινιανὸν, τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, πέμψαι αὐτῷ στρατιάν εἰς βοήθειαν· αὐτὸς δὲ οὐκ ἔδωκεν αὐτῷ, ἀλλὰ καὶ ἐπωνείδισεν ώς αἱρετικὸν καὶ κακόφρονα, εἰπὼν, ὅτι οὐ χρὴ ἐπαν μύνειν ἀνδρὶ πολεμοῦντι θεῷ. ἱερωσύνης ᾿Αθανασίου τοῦ μεγάλου, μετά πολλούς ἀγῶνας καὶ πολλοὺς τῆς ἐγκρατείας στεφάνους ᾿Αθανάσιος ἐκοιμήθη, Πέτρον αὐτὸν διαδέξασθαι προειπὼν τὸν κοινωνήσαντα αὐτῷ τῶν θλίψεων. (Δού κιο; δὲ ἐπίσκοπος ὢν τῆς τῶν ᾿Αρειανῶν αἱρέσεως παραχῆμα ὡς λύκος ἐπὶ πρόβατα ὥρμησε. Καὶ ὁ μὲν Πέτρο; εὐθέως εἰς τὴν Ῥώμην απέφυγε, Λού κιο; δὲ οὕτως εἰς τὸ αἷμα τῶν ἀνθρώπων ἐπορεύετο, ὡς μηδὲ σχῆμα τῆς θρησκείας δοκεῖν φυλάττειν.) Ρ.Δ'. Περὶ μοναχῶν τῶν ἐν τῇ ἐρήμῳ 10. Ἐν τῇ ἀρχῇ δὲ τῆς ἐπιβάσεως αὐτοῦ, τοσαῦτα καὶ οὗτος αἰσχρὰ κατὰ τῶν παρθένων τῆς Ἐκκλη σίας καὶ τῶν ἐγκρατευομένων ἐποίησεν, οἷς οὐδὲ ἐν τοῖς διωγμοῖς τῶν Ἑλλήνων γενέσθαι μνημα νεύεται “. θει καὶ πόλεμον τοῖς ἡσυχάζουσιν ἐπήγαγεν τρεῖς γὰρ χιλιάδας ὁμοῦ κατὰ τὴν ἔρημον ἀπέστειλε τοὺς μοναχοὺς πολεμεῖν. Οἱ δὲ ἐρχόμενοι καινὸν εἶδος πολέμου ἑώρων· οἱ γὰρ ἀντίπαλοι καθώς ἐπέβαινον, οἱ ἅγιοι τοὺς αὐχένας αὐτῶν τοῖς ξίφεσι προέτεινον καὶ οὐδὲν ἄλλο ἤκουον εἰ μὴ τοῦτο - . "Ω φίλε, δι' παρεγένου ; ι Πατέρες τῷ βίῳ καὶ τῇ ἀξίᾳ τῆς ἀρχαιότητος Μακά- ριος, καὶ Ἰσίδωρος, καὶ Μακάριος ἕτερος, καὶ Ηρακλείδης, καὶ Παμμῶ, Αντωνίου μαθηταί, κατὰ τὴν Αἴγυπτον ήκμαζον· καὶ μάλιστα ἐν τοῖς ἐρή μας τόποις τῆς Νιτρίας ὑπῆρχον ἄνδρες, οἵτινες τὴν κοινωνίαν εἶχον ' τῆς ζωῆς καὶ τῆς πράξεως 1, οὐδ' εἰς τῶν ἄλλων ἀνθρώπων [τὸν τρόπων], ἀλλὰ μετὰ τῶν οὐρανίων ἀγγέλων πιστεύοντες, ἅπερ παρ ὼν ἑώρακα ἤδη ἐγώ, καὶ ταύτας τὰς πράξεις ἀνα- Ο φέρω, ὧν καὶ τοῖς πάθεσι κοινωνὸς εἶναι κατηξιών θην. εὐχόμενοι ἐξεδέχοντο τοὺς ἑαυτῶν φονευτάς. Επι- νέχθη δὲ αὐτοῖς ἄνθρωπος ἐκ πολλοῦ τὰ μέλη παν- τὸς τοῦ σώματος και μάλιστα τους πόδας ξηρούς ἔχων· ἐλαίῳ δὲ χρίσαντες αὐτὸν εἶπον· ο Ἐν ὀνό ματι Ιησού Χριστοῦ, δν διώκει Λούκιος. οὐ θέμεις ἐπ. ά. θεομάχῳ άνδρα πολεμοῦντ. Κοίμησις ᾿Αθανασίου τοῦ μεγάλου. τῷ θ' ἔτει. τῷ σ' έτει. " Πολλοὺς Οὐάλης ἀνεῖλεν ὑπονοηθέντας βασιλεύειν ἀπὸ τοῦ θῆτα γράμματος τῷ γ' ἔτει οἱ δὲ ἐπε6. δ πάρει ; Έχει τῶν πράξεων GEORGII HAMARTOLI barisinum fecit; subridens sanctus : Vidimus A inquit, et Demosthenem ignarum. › Tunc temporis Gothi male Valentem habebant. Hic divinum Valentinianum, fratrem suum rogat, ut mittat sibi exercitum in auxilium: ipse vero non dedit ei, sed exprobravit illi tanquam hæretico et malevolo, dicens, Auxilium homini contra Deum pugnanti, non esse præstandum. In hoc autem tempore, post sex et quadraginta sacerdotii annos, post multos agones inultasque pa- tientiæ coronas, magnus Athanasius obdormivit, prædicto quod Petrus ille, qui suas persecutiones participaverat, sibi succederet. Lucius aptem Ariana sectæ episcopus extemplo sicut lupus in oves pro- ruit. Petrus confestim Romam fugit; sed Lucius in B cruorem hominum sic ferebatur, ut nullam religio- nis formam servasse videretur. EXCIV. De monachis deserti. In principio dominatus ejus, tot et talia fecit ille probrosa contra virgines Ecclesiæ continentiam- que servantes, qualia non in paganorum persecu- tionibus facta memorantur. ⚫ Quinimo prædatus eremum illis qui tranquille vivebant, intulit bellum. Tria nanique millia simul in eremum contra monachos pugnatura misit. Qui autem venerant, novum belli genus videbant : ubi enim inimici procederent, sancti colla ferro præ- bebant, et nihil aliud audiebant illi præter id : «Amice, ad quid venisti.» In eodem tempore monachorum Patres vivendi genere et antiquitatis dignitate, Macarius, Isidorus, alter Macarius, Heraclides, et Pammos, Antonii discipuli, in Ægypto forebant. Præsertim autem in desertis Nitriæ locis vivebant homines, qui vitæ et laborum communionem teuebant, et in cæterorum hominum more non confisi, cum coelestibus angelis conversabantur. Hæc ege jam præsens vidi; bas actiones memoro; illorum etiam passionum esse particeps promerui. Hi privatis ædibus jacentes et orantes, suos oc- cisores excipiebant. Allatus est autem eis honio jam a multo tempore totius corporis artus et præ- sertim pedes habens aridos. Ungentes autem eum oleo dixerunt: In nomine Jesu Christi, quem Lucius persequitur, surge, pedibusque ambula. C Varia lectiones et nota. Ged. col. " Ced. 345,14 3s Rubrica in codice deest ut in Par. 1706. Cert. 544,15 de Valente (Scholion) cl. Ced. 548,13-23 Valentis = 578. 1. om. Slav. ** Matth. xxv1, 50.' 'Eraipe, ty'. cod. cod. (7) Οἱ δὲ Γότθοι τότε κακῶς ἐχρῶντο Ουάλεντι· (8) Εν ἐκείνῳ δὲ τῷ χρόνῳ μετὰ με' ἔτη τῆς (2) Οὐ μόνον δὲ (1185), ἀλλὰ καὶ τὴν ἔρημον ἐπόρο (3) Κατ' αὐτὸν γὰρ τὸν καιρὸν οἱ τῶν μοναχῶν (4) Οὗτοι ἐν τοῖς ἰδίοις οἰκήμασι κείμενοι καὶ

μόντος Βασιλείῳ καὶ βαρβαρίσαντος, μικρόν μει διάσας ὁ ἅγιος ἔφη·ι Ιδού, εθεασάμεθα καὶ Δημο σθένην ἀγράμματον. » ὁ δὲ αἰτεῖ τὸν θεῖον Ουαλεντινιανὸν, τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, πέμψαι αὐτῷ στρατιάν εἰς βοήθειαν· αὐτὸς δὲ οὐκ ἔδωκεν αὐτῷ, ἀλλὰ καὶ ἐπωνείδισεν ώς αἱρετικὸν καὶ κακόφρονα, εἰπὼν, ὅτι οὐ χρὴ ἐπαν μύνειν ἀνδρὶ πολεμοῦντι θεῷ. ἱερωσύνης ᾿Αθανασίου τοῦ μεγάλου, μετά πολλούς ἀγῶνας καὶ πολλοὺς τῆς ἐγκρατείας στεφάνους ᾿Αθανάσιος ἐκοιμήθη, Πέτρον αὐτὸν διαδέξασθαι προειπὼν τὸν κοινωνήσαντα αὐτῷ τῶν θλίψεων. (Δού κιο; δὲ ἐπίσκοπος ὢν τῆς τῶν ᾿Αρειανῶν αἱρέσεως παραχῆμα ὡς λύκος ἐπὶ πρόβατα ὥρμησε. Καὶ ὁ μὲν Πέτρο; εὐθέως εἰς τὴν Ῥώμην απέφυγε, Λού κιο; δὲ οὕτως εἰς τὸ αἷμα τῶν ἀνθρώπων ἐπορεύετο, ὡς μηδὲ σχῆμα τῆς θρησκείας δοκεῖν φυλάττειν.) Ρ.Δ'. Περὶ μοναχῶν τῶν ἐν τῇ ἐρήμῳ 10. Ἐν τῇ ἀρχῇ δὲ τῆς ἐπιβάσεως αὐτοῦ, τοσαῦτα καὶ οὗτος αἰσχρὰ κατὰ τῶν παρθένων τῆς Ἐκκλη σίας καὶ τῶν ἐγκρατευομένων ἐποίησεν, οἷς οὐδὲ ἐν τοῖς διωγμοῖς τῶν Ἑλλήνων γενέσθαι μνημα νεύεται “. θει καὶ πόλεμον τοῖς ἡσυχάζουσιν ἐπήγαγεν τρεῖς γὰρ χιλιάδας ὁμοῦ κατὰ τὴν ἔρημον ἀπέστειλε τοὺς μοναχοὺς πολεμεῖν. Οἱ δὲ ἐρχόμενοι καινὸν εἶδος πολέμου ἑώρων· οἱ γὰρ ἀντίπαλοι καθώς ἐπέβαινον, οἱ ἅγιοι τοὺς αὐχένας αὐτῶν τοῖς ξίφεσι προέτεινον καὶ οὐδὲν ἄλλο ἤκουον εἰ μὴ τοῦτο - . "Ω φίλε, δι' παρεγένου ; ι Πατέρες τῷ βίῳ καὶ τῇ ἀξίᾳ τῆς ἀρχαιότητος Μακά- ριος, καὶ Ἰσίδωρος, καὶ Μακάριος ἕτερος, καὶ Ηρακλείδης, καὶ Παμμῶ, Αντωνίου μαθηταί, κατὰ τὴν Αἴγυπτον ήκμαζον· καὶ μάλιστα ἐν τοῖς ἐρή μας τόποις τῆς Νιτρίας ὑπῆρχον ἄνδρες, οἵτινες τὴν κοινωνίαν εἶχον ' τῆς ζωῆς καὶ τῆς πράξεως 1, οὐδ' εἰς τῶν ἄλλων ἀνθρώπων [τὸν τρόπων], ἀλλὰ μετὰ τῶν οὐρανίων ἀγγέλων πιστεύοντες, ἅπερ παρ ὼν ἑώρακα ἤδη ἐγώ, καὶ ταύτας τὰς πράξεις ἀνα- Ο φέρω, ὧν καὶ τοῖς πάθεσι κοινωνὸς εἶναι κατηξιών θην. εὐχόμενοι ἐξεδέχοντο τοὺς ἑαυτῶν φονευτάς. Επι- νέχθη δὲ αὐτοῖς ἄνθρωπος ἐκ πολλοῦ τὰ μέλη παν- τὸς τοῦ σώματος και μάλιστα τους πόδας ξηρούς ἔχων· ἐλαίῳ δὲ χρίσαντες αὐτὸν εἶπον· ο Ἐν ὀνό ματι Ιησού Χριστοῦ, δν διώκει Λούκιος. οὐ θέμεις ἐπ. ά. θεομάχῳ άνδρα πολεμοῦντ. Κοίμησις ᾿Αθανασίου τοῦ μεγάλου. τῷ θ' ἔτει. τῷ σ' έτει. " Πολλοὺς Οὐάλης ἀνεῖλεν ὑπονοηθέντας βασιλεύειν ἀπὸ τοῦ θῆτα γράμματος τῷ γ' ἔτει οἱ δὲ ἐπε6. δ πάρει ; Έχει τῶν πράξεων GEORGII HAMARTOLI barisinum fecit; subridens sanctus : Vidimus A inquit, et Demosthenem ignarum. › Tunc temporis Gothi male Valentem habebant. Hic divinum Valentinianum, fratrem suum rogat, ut mittat sibi exercitum in auxilium: ipse vero non dedit ei, sed exprobravit illi tanquam hæretico et malevolo, dicens, Auxilium homini contra Deum pugnanti, non esse præstandum. In hoc autem tempore, post sex et quadraginta sacerdotii annos, post multos agones inultasque pa- tientiæ coronas, magnus Athanasius obdormivit, prædicto quod Petrus ille, qui suas persecutiones participaverat, sibi succederet. Lucius aptem Ariana sectæ episcopus extemplo sicut lupus in oves pro- ruit. Petrus confestim Romam fugit; sed Lucius in B cruorem hominum sic ferebatur, ut nullam religio- nis formam servasse videretur. EXCIV. De monachis deserti. In principio dominatus ejus, tot et talia fecit ille probrosa contra virgines Ecclesiæ continentiam- que servantes, qualia non in paganorum persecu- tionibus facta memorantur. ⚫ Quinimo prædatus eremum illis qui tranquille vivebant, intulit bellum. Tria nanique millia simul in eremum contra monachos pugnatura misit. Qui autem venerant, novum belli genus videbant : ubi enim inimici procederent, sancti colla ferro præ- bebant, et nihil aliud audiebant illi præter id : «Amice, ad quid venisti.» In eodem tempore monachorum Patres vivendi genere et antiquitatis dignitate, Macarius, Isidorus, alter Macarius, Heraclides, et Pammos, Antonii discipuli, in Ægypto forebant. Præsertim autem in desertis Nitriæ locis vivebant homines, qui vitæ et laborum communionem teuebant, et in cæterorum hominum more non confisi, cum coelestibus angelis conversabantur. Hæc ege jam præsens vidi; bas actiones memoro; illorum etiam passionum esse particeps promerui. Hi privatis ædibus jacentes et orantes, suos oc- cisores excipiebant. Allatus est autem eis honio jam a multo tempore totius corporis artus et præ- sertim pedes habens aridos. Ungentes autem eum oleo dixerunt: In nomine Jesu Christi, quem Lucius persequitur, surge, pedibusque ambula. C Varia lectiones et nota. Ged. col. " Ced. 345,14 3s Rubrica in codice deest ut in Par. 1706. Cert. 544,15 de Valente (Scholion) cl. Ced. 548,13-23 Valentis = 578. 1. om. Slav. ** Matth. xxv1, 50.' 'Eraipe, ty'. cod. cod. (7) Οἱ δὲ Γότθοι τότε κακῶς ἐχρῶντο Ουάλεντι· (8) Εν ἐκείνῳ δὲ τῷ χρόνῳ μετὰ με' ἔτη τῆς (2) Οὐ μόνον δὲ (1185), ἀλλὰ καὶ τὴν ἔρημον ἐπόρο (3) Κατ' αὐτὸν γὰρ τὸν καιρὸν οἱ τῶν μοναχῶν (4) Οὗτοι ἐν τοῖς ἰδίοις οἰκήμασι κείμενοι καὶ

μόντος Βασιλείῳ καὶ βαρβαρίσαντος, μικρόν μει διάσας ὁ ἅγιος ἔφη·ι Ιδού, εθεασάμεθα καὶ Δημο σθένην ἀγράμματον. » ὁ δὲ αἰτεῖ τὸν θεῖον Ουαλεντινιανὸν, τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, πέμψαι αὐτῷ στρατιάν εἰς βοήθειαν· αὐτὸς δὲ οὐκ ἔδωκεν αὐτῷ, ἀλλὰ καὶ ἐπωνείδισεν ώς αἱρετικὸν καὶ κακόφρονα, εἰπὼν, ὅτι οὐ χρὴ ἐπαν μύνειν ἀνδρὶ πολεμοῦντι θεῷ. ἱερωσύνης ᾿Αθανασίου τοῦ μεγάλου, μετά πολλούς ἀγῶνας καὶ πολλοὺς τῆς ἐγκρατείας στεφάνους ᾿Αθανάσιος ἐκοιμήθη, Πέτρον αὐτὸν διαδέξασθαι προειπὼν τὸν κοινωνήσαντα αὐτῷ τῶν θλίψεων. (Δού κιο; δὲ ἐπίσκοπος ὢν τῆς τῶν ᾿Αρειανῶν αἱρέσεως παραχῆμα ὡς λύκος ἐπὶ πρόβατα ὥρμησε. Καὶ ὁ μὲν Πέτρο; εὐθέως εἰς τὴν Ῥώμην απέφυγε, Λού κιο; δὲ οὕτως εἰς τὸ αἷμα τῶν ἀνθρώπων ἐπορεύετο, ὡς μηδὲ σχῆμα τῆς θρησκείας δοκεῖν φυλάττειν.) Ρ.Δ'. Περὶ μοναχῶν τῶν ἐν τῇ ἐρήμῳ 10. Ἐν τῇ ἀρχῇ δὲ τῆς ἐπιβάσεως αὐτοῦ, τοσαῦτα καὶ οὗτος αἰσχρὰ κατὰ τῶν παρθένων τῆς Ἐκκλη σίας καὶ τῶν ἐγκρατευομένων ἐποίησεν, οἷς οὐδὲ ἐν τοῖς διωγμοῖς τῶν Ἑλλήνων γενέσθαι μνημα νεύεται “. θει καὶ πόλεμον τοῖς ἡσυχάζουσιν ἐπήγαγεν τρεῖς γὰρ χιλιάδας ὁμοῦ κατὰ τὴν ἔρημον ἀπέστειλε τοὺς μοναχοὺς πολεμεῖν. Οἱ δὲ ἐρχόμενοι καινὸν εἶδος πολέμου ἑώρων· οἱ γὰρ ἀντίπαλοι καθώς ἐπέβαινον, οἱ ἅγιοι τοὺς αὐχένας αὐτῶν τοῖς ξίφεσι προέτεινον καὶ οὐδὲν ἄλλο ἤκουον εἰ μὴ τοῦτο - . "Ω φίλε, δι' παρεγένου ; ι Πατέρες τῷ βίῳ καὶ τῇ ἀξίᾳ τῆς ἀρχαιότητος Μακά- ριος, καὶ Ἰσίδωρος, καὶ Μακάριος ἕτερος, καὶ Ηρακλείδης, καὶ Παμμῶ, Αντωνίου μαθηταί, κατὰ τὴν Αἴγυπτον ήκμαζον· καὶ μάλιστα ἐν τοῖς ἐρή μας τόποις τῆς Νιτρίας ὑπῆρχον ἄνδρες, οἵτινες τὴν κοινωνίαν εἶχον ' τῆς ζωῆς καὶ τῆς πράξεως 1, οὐδ' εἰς τῶν ἄλλων ἀνθρώπων [τὸν τρόπων], ἀλλὰ μετὰ τῶν οὐρανίων ἀγγέλων πιστεύοντες, ἅπερ παρ ὼν ἑώρακα ἤδη ἐγώ, καὶ ταύτας τὰς πράξεις ἀνα- Ο φέρω, ὧν καὶ τοῖς πάθεσι κοινωνὸς εἶναι κατηξιών θην. εὐχόμενοι ἐξεδέχοντο τοὺς ἑαυτῶν φονευτάς. Επι- νέχθη δὲ αὐτοῖς ἄνθρωπος ἐκ πολλοῦ τὰ μέλη παν- τὸς τοῦ σώματος και μάλιστα τους πόδας ξηρούς ἔχων· ἐλαίῳ δὲ χρίσαντες αὐτὸν εἶπον· ο Ἐν ὀνό ματι Ιησού Χριστοῦ, δν διώκει Λούκιος. οὐ θέμεις ἐπ. ά. θεομάχῳ άνδρα πολεμοῦντ. Κοίμησις ᾿Αθανασίου τοῦ μεγάλου. τῷ θ' ἔτει. τῷ σ' έτει. " Πολλοὺς Οὐάλης ἀνεῖλεν ὑπονοηθέντας βασιλεύειν ἀπὸ τοῦ θῆτα γράμματος τῷ γ' ἔτει οἱ δὲ ἐπε6. δ πάρει ; Έχει τῶν πράξεων GEORGII HAMARTOLI barisinum fecit; subridens sanctus : Vidimus A inquit, et Demosthenem ignarum. › Tunc temporis Gothi male Valentem habebant. Hic divinum Valentinianum, fratrem suum rogat, ut mittat sibi exercitum in auxilium: ipse vero non dedit ei, sed exprobravit illi tanquam hæretico et malevolo, dicens, Auxilium homini contra Deum pugnanti, non esse præstandum. In hoc autem tempore, post sex et quadraginta sacerdotii annos, post multos agones inultasque pa- tientiæ coronas, magnus Athanasius obdormivit, prædicto quod Petrus ille, qui suas persecutiones participaverat, sibi succederet. Lucius aptem Ariana sectæ episcopus extemplo sicut lupus in oves pro- ruit. Petrus confestim Romam fugit; sed Lucius in B cruorem hominum sic ferebatur, ut nullam religio- nis formam servasse videretur. EXCIV. De monachis deserti. In principio dominatus ejus, tot et talia fecit ille probrosa contra virgines Ecclesiæ continentiam- que servantes, qualia non in paganorum persecu- tionibus facta memorantur. ⚫ Quinimo prædatus eremum illis qui tranquille vivebant, intulit bellum. Tria nanique millia simul in eremum contra monachos pugnatura misit. Qui autem venerant, novum belli genus videbant : ubi enim inimici procederent, sancti colla ferro præ- bebant, et nihil aliud audiebant illi præter id : «Amice, ad quid venisti.» In eodem tempore monachorum Patres vivendi genere et antiquitatis dignitate, Macarius, Isidorus, alter Macarius, Heraclides, et Pammos, Antonii discipuli, in Ægypto forebant. Præsertim autem in desertis Nitriæ locis vivebant homines, qui vitæ et laborum communionem teuebant, et in cæterorum hominum more non confisi, cum coelestibus angelis conversabantur. Hæc ege jam præsens vidi; bas actiones memoro; illorum etiam passionum esse particeps promerui. Hi privatis ædibus jacentes et orantes, suos oc- cisores excipiebant. Allatus est autem eis honio jam a multo tempore totius corporis artus et præ- sertim pedes habens aridos. Ungentes autem eum oleo dixerunt: In nomine Jesu Christi, quem Lucius persequitur, surge, pedibusque ambula. C Varia lectiones et nota. Ged. col. " Ced. 345,14 3s Rubrica in codice deest ut in Par. 1706. Cert. 544,15 de Valente (Scholion) cl. Ced. 548,13-23 Valentis = 578. 1. om. Slav. ** Matth. xxv1, 50.' 'Eraipe, ty'. cod. cod. (7) Οἱ δὲ Γότθοι τότε κακῶς ἐχρῶντο Ουάλεντι· (8) Εν ἐκείνῳ δὲ τῷ χρόνῳ μετὰ με' ἔτη τῆς (2) Οὐ μόνον δὲ (1185), ἀλλὰ καὶ τὴν ἔρημον ἐπόρο (3) Κατ' αὐτὸν γὰρ τὸν καιρὸν οἱ τῶν μοναχῶν (4) Οὗτοι ἐν τοῖς ἰδίοις οἰκήμασι κείμενοι καὶ

ἀνάστα καὶ περιπάτει τοῖς ποσὶν, ο &ς παραχρῆμα Δ ἀναστὰς, εὐχαριστῶν τῷ Θεῷ ἀπῆλθε εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ. χθῆναι εἰς τὸ οἰκίδιον Μακαρίου, ὅπερ ἦν ἐν τῇ ἐρήμῳ ἀπὸ ἡμερῶν τριῶν. Ἐλθὼν δὲ ἐκεῖσε ὁ τυ φλό, πολλῷ καμάτῳ τῶν ἀγόντων αὐτὸν, καὶ τὸν Μακάριον μὴ εὑρὼν ἐν τῇ οἰκίᾳ, πάνω ἀθυμήσας ἐλυπεῖτο· τῆς πίστεως δὲ τῇ ὑπερβολῇ έκθερμαν θεὶς ἔφη τοῖς ἄγουσιν· . Παρακαλῶ ὑμᾶς, ἀγάγετέ με ἐν τῷ μέρει τῆς κέλλης τοῦ τοίχου ἐν ᾧ εἰώθει καθεύδειν ὁ γέρων. ν "Οτε δὲ προσηνέχθη, μικρὸν ἐκ τοῦ ξηροῦ πηλοῦ λαβών, ὅθεν ὁ τοῖχος ἐκεχριστο, ταῖς ἰδίαις ἐπέθηκε χερσί, καὶ παρεκάλεσε ὥστε καὶ ὕδωρ ἀντληθῆναι ἐκ τοῦ φρέατος, ἀφ' οὗπερ ἔπιεν ὁ πρεσβύτης. Εκείνῳ δὲ τῷ ὕδατι τὸν πηλὸν ἀναλύσας καὶ τούτῳ ἐπιχρίσας τοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ ἀποπλύνων ἐκ τοῦ ἀντληθέντος ὕδατος, ἐξαίφνης τὴν θέαν ἀπέλαβεν οὕτως, ὥστε μηδενὸς χρήζειν ὑπηρέτου, καὶ εἰς τὰ ἴδια ἐπανῆλθε χαίρων, ὃς μετὰ ταῦτα σὺν πάσῃ τῇ οἰκίᾳ αὐτοῦ ἐπανελθὼν πρὸς τὸν γέροντα καὶ τῷ Θεῷ χάριν ώμολόγει καὶ τὸ πρᾶγμα ὡς ἐγένετο ἀπεμνημόνευεν. ῾Ο αὐτὸς δὲ οὗτος Μακάριος σπήλαιον εἶχε πλησίον ὑαίνης. Εν τινι δὲ ἡμέρᾳ τοὺς σκύλακας αὐτῆς τυφλοὺς ὑπάρχοντας ἀπήνεγκε τὸ θηρίον καὶ πρὸς τοὺς πόδας αὐτοῦ ἔθηκε. Νοήσα; δὲ ἐκεῖνος, ὅτι περὶ τῆς τυφλώσεως τῶν σκυλάκων τὸ θηρίον παρεκάλει, ἠξίωσε τὸν Δεσπότην Θεόν, ἵνα τὸ βλέ πειν αὐτοῖς ἀποδῷ· ἀποδοθείσης δὲ αὐτοῖς, ἐπ- ἀνῆλθον ἀκολουθοῦντες ἐπὶ τὸ σπήλαιον τῇ μητρί καὶ μετ' ὀλίγον αὕτη μετὰ τῶν ἰδίων σκυλάκων ὑπο- στρέφουσα δορὰς προβάτων τὸ ἔριον ἐχούσας ώσανε! δῶρα ὑπὲρ τῆς εἰς αὐτοὺς χάριτος ἀπήγαγε τῷ γέ ροντι, τοῖς ὁδοῦσι τὰς δορὰς βαστάζουσα καὶ ταύτας πρὸ τῶν θυρῶν θεμένη ἀνεχώρησεν. • σον τῶν τῆς Αἰγύπτου λιμνῶν ἐξώρισεν, ἔνθα οὐ δεὶς Χριστιανῶν κατοικεῖ. Τοῦ δ πλοίου τῇ νήσῳ μετὰ τῶν μοναχῶν (1199) προσεγγίσαντος, ή θυγά- τὴρ τοῦ ἱερέως τῶν εἰδώλων τῆς χώρα; ἐκείνης ὑπὸ δαίμονος ἐλαυνομένη, δι' ἀνέμων ἁρπαζο- μένη έρχεται ἕως τοῦ πλοίου κράζουσα βοαῖς ἀτά- κτοις οἷα ξαιμονῶσα. Ἐπιτιμήσαντες δὲ τῷ πνεύ ματι τῷ ἀκαθάρτῳ τὴν μὲν παῖδα ὑγιῆ τοῖς γονεῦ σιν ἀπέδωκαν, τοὺς δὲ τὸν τόπον οἰκοῦντας Χριστια· κὺς πάντας θερμούς και διαπύρους ἐποίησαν. Τοῦτο μαθὼν Λούκιος καὶ φοβηθείς μὴ πάντα; ὀρθοδόξους ποιήσωσιν, λάθρα αὐτοὺς ἐπανελθείν πρὸς τὰ οἰκεῖα ἐν ταῖς ἰδίαις σκηναῖς ἐν τῇ ἐρήμῳ ἐποίησεν. ΡΕ. Περὶ τοῦ Μαδία καὶ τῶν ὀρθοδόξων οι σιλεύς, Χριστιανὸς ἦν ἐκ γένους Ρωμαίων, καὶ λη- φθεὶς αἰχμάλωτος ήρεσε διὰ κάλλος τῷ βασιλεῖ τῶν της θέας ? οι Π. τῆς Μαυΐας καὶ ἀποστόλου Θωμά Μ. 2, C81 CHRONICON. - LIB. IV. Qui statim consurgens et gratias agens Deo, redlu in domum st1:113). Paulo ante cæcus expostulavit ut duceretur in Macarii domunculam, quæ trium dierum itinere in eremo sita erat. Cum huc cæcus multo du ctorum labore venisset, et Macarium in domo non invenisset, plane desolatus lugebat: sed fidei ma- gnitudine fervens, ait ductoribus : • Ducite me, precor, ad partem cellæ muri, ubi dormire solet senior. Quo cum adductus esset, parum ex arido luto, quo murus liniebatur, assumens, ma - nibus suis tenuit rogavitque aquam afferri ex pu- teo, unde biberet senior. Hac igitur aqua lutum dissolvens, et suos oculos liniens, et ex hausta aqua lavans, subito sic visum recepit, ut nullo egeret ductore, et in propria rediret exsultans. Qui postea cum omni familia rediens ad senem, Deo gratias agebat et rem, ut evenerat, memo- B (6) C rabat. Idem hic Macarius speluncam hy.cnæ proxi- mam habebat. Quadam vero die catulos suos cæcos attulit fera, et ante pedes ejus posuit. Reputans autem ille, quod propter cæcitatem catulorum fera deprecaretur, Dominum Deum rogavit ut visumi iis donaret. Qui cum eis fuisset redditus, in spe- luncam subsequentes matrem redierunt. Paulo post, cum suis catulis rediens, ovium pelles lananı habentes veluti dona propter benelliciumn in ipsos collatum, ad senem asportavit; dentibus autein pelles sustentans et ante januas deponens, re- gressa est. Illos divinos Patres Lucius exsules misit in in- sulam paludosam Ægypti, ubi nullus Christianus habitabat. Cum autem navis cum monachis insulæ propinquasset, sacerdotis idolorum hujus regionis filia, a dæmone impulsa, ventis attracta usque ad avin venit, inordinatos edens clamores, sicut dæmoniaca. Illi pœnas impuro spiritu infligentes, puellam sanam parentibus reddiderunt, omnesque insulam inhabitantes ferventes ardentesque Chri- stianos fecerunt. Hoc cum audisset Lucius, veritus ne cunctos orthodoxos facerent, clam eos in pro pria redire suasque domunculas in èremo repe lere suasit. CXCV. De Mavia et orthodoxis. Postca Mavies, Saracenorum rex, ex genere Ro- manorum Christianus erat. Captivus relictus, propter formam Saracenorum regi placuerat, Variæ lectiones et notæ. Glyc. 473,16-19. codice non legitur, nec in Par. 1706. Al Macsurs regnavit a. 488-531; ipse pious.) PATROL. GR. CX. quæ rubrica in Moavia filius Thaur filii Morti Cenditæ cujus abuepos llareth igitur Moavia c. a. 360. (Hamza IX de Cenditis Hire panci (5) Πρὸ ὀλίγου δὲ χρόνου τυφλὸς ἠξίωσεν ἀπενε- (7) Τούτους τοὺς θείους Πατέρας Λούκιος εἰς νῆ (1) Μετὰ ταῦτα Μαυΐα; 1, ὁ τῶν Σαρακηνῶν βα-

ἀνάστα καὶ περιπάτει τοῖς ποσὶν, ο &ς παραχρῆμα Δ ἀναστὰς, εὐχαριστῶν τῷ Θεῷ ἀπῆλθε εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ. χθῆναι εἰς τὸ οἰκίδιον Μακαρίου, ὅπερ ἦν ἐν τῇ ἐρήμῳ ἀπὸ ἡμερῶν τριῶν. Ἐλθὼν δὲ ἐκεῖσε ὁ τυ φλό, πολλῷ καμάτῳ τῶν ἀγόντων αὐτὸν, καὶ τὸν Μακάριον μὴ εὑρὼν ἐν τῇ οἰκίᾳ, πάνω ἀθυμήσας ἐλυπεῖτο· τῆς πίστεως δὲ τῇ ὑπερβολῇ έκθερμαν θεὶς ἔφη τοῖς ἄγουσιν· . Παρακαλῶ ὑμᾶς, ἀγάγετέ με ἐν τῷ μέρει τῆς κέλλης τοῦ τοίχου ἐν ᾧ εἰώθει καθεύδειν ὁ γέρων. ν "Οτε δὲ προσηνέχθη, μικρὸν ἐκ τοῦ ξηροῦ πηλοῦ λαβών, ὅθεν ὁ τοῖχος ἐκεχριστο, ταῖς ἰδίαις ἐπέθηκε χερσί, καὶ παρεκάλεσε ὥστε καὶ ὕδωρ ἀντληθῆναι ἐκ τοῦ φρέατος, ἀφ' οὗπερ ἔπιεν ὁ πρεσβύτης. Εκείνῳ δὲ τῷ ὕδατι τὸν πηλὸν ἀναλύσας καὶ τούτῳ ἐπιχρίσας τοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ ἀποπλύνων ἐκ τοῦ ἀντληθέντος ὕδατος, ἐξαίφνης τὴν θέαν ἀπέλαβεν οὕτως, ὥστε μηδενὸς χρήζειν ὑπηρέτου, καὶ εἰς τὰ ἴδια ἐπανῆλθε χαίρων, ὃς μετὰ ταῦτα σὺν πάσῃ τῇ οἰκίᾳ αὐτοῦ ἐπανελθὼν πρὸς τὸν γέροντα καὶ τῷ Θεῷ χάριν ώμολόγει καὶ τὸ πρᾶγμα ὡς ἐγένετο ἀπεμνημόνευεν. ῾Ο αὐτὸς δὲ οὗτος Μακάριος σπήλαιον εἶχε πλησίον ὑαίνης. Εν τινι δὲ ἡμέρᾳ τοὺς σκύλακας αὐτῆς τυφλοὺς ὑπάρχοντας ἀπήνεγκε τὸ θηρίον καὶ πρὸς τοὺς πόδας αὐτοῦ ἔθηκε. Νοήσα; δὲ ἐκεῖνος, ὅτι περὶ τῆς τυφλώσεως τῶν σκυλάκων τὸ θηρίον παρεκάλει, ἠξίωσε τὸν Δεσπότην Θεόν, ἵνα τὸ βλέ πειν αὐτοῖς ἀποδῷ· ἀποδοθείσης δὲ αὐτοῖς, ἐπ- ἀνῆλθον ἀκολουθοῦντες ἐπὶ τὸ σπήλαιον τῇ μητρί καὶ μετ' ὀλίγον αὕτη μετὰ τῶν ἰδίων σκυλάκων ὑπο- στρέφουσα δορὰς προβάτων τὸ ἔριον ἐχούσας ώσανε! δῶρα ὑπὲρ τῆς εἰς αὐτοὺς χάριτος ἀπήγαγε τῷ γέ ροντι, τοῖς ὁδοῦσι τὰς δορὰς βαστάζουσα καὶ ταύτας πρὸ τῶν θυρῶν θεμένη ἀνεχώρησεν. • σον τῶν τῆς Αἰγύπτου λιμνῶν ἐξώρισεν, ἔνθα οὐ δεὶς Χριστιανῶν κατοικεῖ. Τοῦ δ πλοίου τῇ νήσῳ μετὰ τῶν μοναχῶν (1199) προσεγγίσαντος, ή θυγά- τὴρ τοῦ ἱερέως τῶν εἰδώλων τῆς χώρα; ἐκείνης ὑπὸ δαίμονος ἐλαυνομένη, δι' ἀνέμων ἁρπαζο- μένη έρχεται ἕως τοῦ πλοίου κράζουσα βοαῖς ἀτά- κτοις οἷα ξαιμονῶσα. Ἐπιτιμήσαντες δὲ τῷ πνεύ ματι τῷ ἀκαθάρτῳ τὴν μὲν παῖδα ὑγιῆ τοῖς γονεῦ σιν ἀπέδωκαν, τοὺς δὲ τὸν τόπον οἰκοῦντας Χριστια· κὺς πάντας θερμούς και διαπύρους ἐποίησαν. Τοῦτο μαθὼν Λούκιος καὶ φοβηθείς μὴ πάντα; ὀρθοδόξους ποιήσωσιν, λάθρα αὐτοὺς ἐπανελθείν πρὸς τὰ οἰκεῖα ἐν ταῖς ἰδίαις σκηναῖς ἐν τῇ ἐρήμῳ ἐποίησεν. ΡΕ. Περὶ τοῦ Μαδία καὶ τῶν ὀρθοδόξων οι σιλεύς, Χριστιανὸς ἦν ἐκ γένους Ρωμαίων, καὶ λη- φθεὶς αἰχμάλωτος ήρεσε διὰ κάλλος τῷ βασιλεῖ τῶν της θέας ? οι Π. τῆς Μαυΐας καὶ ἀποστόλου Θωμά Μ. 2, C81 CHRONICON. - LIB. IV. Qui statim consurgens et gratias agens Deo, redlu in domum st1:113). Paulo ante cæcus expostulavit ut duceretur in Macarii domunculam, quæ trium dierum itinere in eremo sita erat. Cum huc cæcus multo du ctorum labore venisset, et Macarium in domo non invenisset, plane desolatus lugebat: sed fidei ma- gnitudine fervens, ait ductoribus : • Ducite me, precor, ad partem cellæ muri, ubi dormire solet senior. Quo cum adductus esset, parum ex arido luto, quo murus liniebatur, assumens, ma - nibus suis tenuit rogavitque aquam afferri ex pu- teo, unde biberet senior. Hac igitur aqua lutum dissolvens, et suos oculos liniens, et ex hausta aqua lavans, subito sic visum recepit, ut nullo egeret ductore, et in propria rediret exsultans. Qui postea cum omni familia rediens ad senem, Deo gratias agebat et rem, ut evenerat, memo- B (6) C rabat. Idem hic Macarius speluncam hy.cnæ proxi- mam habebat. Quadam vero die catulos suos cæcos attulit fera, et ante pedes ejus posuit. Reputans autem ille, quod propter cæcitatem catulorum fera deprecaretur, Dominum Deum rogavit ut visumi iis donaret. Qui cum eis fuisset redditus, in spe- luncam subsequentes matrem redierunt. Paulo post, cum suis catulis rediens, ovium pelles lananı habentes veluti dona propter benelliciumn in ipsos collatum, ad senem asportavit; dentibus autein pelles sustentans et ante januas deponens, re- gressa est. Illos divinos Patres Lucius exsules misit in in- sulam paludosam Ægypti, ubi nullus Christianus habitabat. Cum autem navis cum monachis insulæ propinquasset, sacerdotis idolorum hujus regionis filia, a dæmone impulsa, ventis attracta usque ad avin venit, inordinatos edens clamores, sicut dæmoniaca. Illi pœnas impuro spiritu infligentes, puellam sanam parentibus reddiderunt, omnesque insulam inhabitantes ferventes ardentesque Chri- stianos fecerunt. Hoc cum audisset Lucius, veritus ne cunctos orthodoxos facerent, clam eos in pro pria redire suasque domunculas in èremo repe lere suasit. CXCV. De Mavia et orthodoxis. Postca Mavies, Saracenorum rex, ex genere Ro- manorum Christianus erat. Captivus relictus, propter formam Saracenorum regi placuerat, Variæ lectiones et notæ. Glyc. 473,16-19. codice non legitur, nec in Par. 1706. Al Macsurs regnavit a. 488-531; ipse pious.) PATROL. GR. CX. quæ rubrica in Moavia filius Thaur filii Morti Cenditæ cujus abuepos llareth igitur Moavia c. a. 360. (Hamza IX de Cenditis Hire panci (5) Πρὸ ὀλίγου δὲ χρόνου τυφλὸς ἠξίωσεν ἀπενε- (7) Τούτους τοὺς θείους Πατέρας Λούκιος εἰς νῆ (1) Μετὰ ταῦτα Μαυΐα; 1, ὁ τῶν Σαρακηνῶν βα-

Σαρακηνών· καὶ τῷ χρόνῳ εἰς βασιλέα προκόψας πολλὰ κακὰ τοῖς Ῥωμαίοις ἔδρασε, ὥστε καὶ τὸν στρατὸν ἐκτρίψαι σφοδροτάτω πολέμῳ, καὶ πόλεις πολλὰς ἐν Παλαιστίνῃ καὶ ᾿Αραβία πορθήσαι. Πα ρακληθεὶς οὖν εἰρήνην ποιήσασθαι· . Οὐκ ἄλλως, ἔφη, τοῦτο γενήσεται εἰ μὴ Μωϋσῆς τις τῷ ὀνόματο μοναχὸς τῷ ἔθνει αὐτοῦ χειροτονηθῇ ἐπίσκοπος, ο δ; ἐν τῇ Ῥώμῃ τοῖς γειτνιάζουσιν τοῖς μέρεσιν αὐτῆς διάγων, ταῖς ἀρεταῖς καὶ τοῖς θαύμασιν ἐξε ήστραψεν. Τούτου ἡ αἴτησις ἐμηνύθη τῷ βασιλεῖ τῶν Ρωμαίων, ὅς κελεύει τοῖς στρατηγοῖς μετὰ πολλού τοῦ τάχους τοῦτο ποιῆσαι. ᾿Αγαγόντες δὲ αὐτὸν ἐν Αλεξανδρεία χειροτονήσαι " ὑπὸ Λουκίου, αὐτὸς οὐ κατεδέξατο εἰπὼν, ὅτι • Λούκιος τὰς χεῖρας αὐτοῦ οὐκ ἐπιβαλεί μοι· πεφυρμέναι γάρ εἰσι τοῖς Β τῶν ἁγίων αἵμασι. • Καταισχυνθέντος δὲ τοῦ ἀπε Εx σους Λουκίου, τῆς δημοσίας χρείας επικειμένης, Αναγκάσθη ἡσυχάσαι, ἵνα παρὰ τῶν ἐπισκόπων τῶν ὑπ' αὐτοῦ ἐξορισθέντων Μωϋσῆς τὴν χειροτονίαν δέξηται, ὅπερ καὶ γέγονε· καὶ οὕτως χειροτονηθείς ἐδόθη Μαυΐᾳ καὶ πολλοὺς τοῦ φύλου Χριστιανούς πεποίηκε· ἱστορεῖ δὲ πολλὰ περὶ τοῦ ἔθνους ὅθεν τε ήρξατο καὶ ὅθεν ἐπονομάζεται καὶ ὅτι ιγ' ἐτῶν περιτέμνονται ἐν Ἐδέσσῃ τῆς Μεσοποταμίας, ἔνθα Θωμᾶς ὁ ἀπόστολος ἐδίδαξεν. ἔχίους τῶν ὀρθοδόξων τοὺς ἐκβληθέντας καὶ ἐν τῷ πεδίῳ ποιουμένους τὴν σύναξιν, εἰς τοσαύτην ὀργὴν ἀνήφθη, ὥστε οἰκείαις χερσὶ τυπτῆσαι τὸν ἔπαρχον κατὰ τοῦ προσώπου, ἐπειδήπερ οὐκ ἐδιώχθησαν κάτ κεῖθεν οἱ ὄχλοι, καθάπερ αὐτὸς προσέταξεν. Ἐκεῖ νος δὲ, καίπερ Ελλην ὢν καὶ παρὰ τοῦ βασιλέως ὑβρισθείς, ὅμως σκοπῷ φιλανθρωπίας τῇ ἑξῆς μέλο λων ἐπὶ πόρθησιν τῶν Χριστιανῶν ἐξιέναι, τοῦτο αὐτὸς δῆλον τοῖς πολίταις πεποίηκε διὰ λαθραίων μηνυμάτων, ὥστε μὴ ἀπελθεῖν εἰς τὴν σύναξιν. "Εωθεν δὲ προϊών μεγίστῳ φέσῳ ὑπὲρ τοῦ ἔθνους κα διὰ τῆς αὐτοῦ τάξεως ἑστῶτος "', καὶ πάντα ἐποίει ὥστε μηδένα κινδυνεῦσαι τοῦ λαοῦ· ἑώρα δὲ ὅμω; τὸ πλῆθος τοῦ λαοῦ πλεῖον τῆς συνηθείας ἐπὶ τὸν τόπον ἐκεῖνον πορεύεσθαι καὶ συντρέχειν καὶ πολ λοὺς ἐπιταχύνειν ὡσανεὶ φοβουμένους μήτις ἐκ τῆς ἀπειλῆς τοῦ θανάτου ἀπολειφθείη· ἐν δὲ τῷ μεταξύ καί τι γύναιον ὁρᾷ οὕτως ἐπιταχύνον καὶ σπεύδον ὡς μηδὲ, ἐξιὸν τῆς οἰκίας, προσκλεῖσαι τὰς θύρας μήτε περιμεῖναι εὐπρεπῶς τὸ σχῆμα τῶν γυναικών περιβαλέσθαι, καθάπερ ἐχρῆν (119) ἐπιμελῶς. "Έφερε καὶ μεθ' ἑαυτῆς ἡ γυνὴ καὶ παιδίον νή- πιον σφοδροτάτῳ δρόμῳ τὴν τάξιν τοῦ ὑπάτου διαρρήξασα έσπευδεν. Ἐκεῖνος δὲ λοιπὸν οὐ φέρων • Κατάσχετε, ἔφη, τὸ γύναιον καὶ ἐνταῦθα ἀγάγετε.» ὡς δὲ κατασχεθείσα ηνέχθη πρὸς τὸν ἔπαρχον· • Ποῦ, φησίν, ὦ δυστυχές γύναιον, ἐπιταχύνουσα σπεύδεις; » Η δέ · . Εἰς τὸ πεδίον, ἔφη, ἔνθα δ τῶν καθολικῶν ὄχλος συνάγεται. — • Οὐκ ἀκού- και? χειροτονηθῆναι εε τὸ πρὸς ἐστ τι κα:? συνείχε το πλείονα GEORGI HAMARTOLI et decursu temporis rex factus est. Tune multa A mala Romanis fecit, exercitum ferventissimo hello contrivit et multas urbes Palestinæ et Arabiæ expugnavit. Ropatus igitur ut iniret pacem, Non aliter, inquit, hoc fiet, nisi quidam nomine Moyses, ex familia monachorum, gentis suæ ordinetur episcopus. » lie Romæ, vicinis in partibus, de- gens, virtutibus et miraculis innotueras, Illius petitio cenuntiata est Romanorum regi, qui ducibus id cum multa celeritate facere præcepit. Cum autem illum Alexandriam duxissent, ut ei manus a Lucio im- ponerentur, ipse non asseusus est, dicens : Lucius manus suas in me non inaponet : sunt enim san- ctorum cruore fœdatæ. Licet pudore suffunderetur impius Lucius, urgente voto publico, coactus est invite consentire ut ab episcopis, quus in exsi- lium miserat, Moyses impositionem manuum acci- peret quod etiam factum est. Sic ille, manuum imposition" recepta, Mavie datus est, et multos in ejus tribu Christianos fecit. Multa de: gente narrat, unde originem haberet, unde nomen accepisset, et quomodo tres et decem annos circumcidantur Edessa in Mesopotamia, ubi Thomas apostolus docuit. C Postquam autem venisset Valens imperator el vidisset turbas orthodoxorum proscriptas in agro synasim agere, in tantain iram efferbuit, ut propriis manibus praefectum in vultum percusserit, eo quod non exinde depulsæ sint multitudines, sicut ipse jusserat. Ille vero, licet gentilis et ab imperatore probro coopertus, humanitate tamen motus, cum postera die deberet ad perniciem Christianorum mcumbere, hoc ipse manifestum fecit civibus per occulta indicia, ut non in synaxim abirent. autora, maximum metum incussit super gentem ex illius jussione astantem, et omnia sic faciebat ut nullus ex populo pericitaretur. Videbat tamen po- puli turba u quam ex more numerosiorem ad locuin illum incedere ac concurrere et multos festinare quasi timentes ne quis ex mortis metu derelin- queretur. In medio autem concursu, quamdam con- spicit mulierem tanta celeritate e domo excun- tem, ut omitteret januas obserare, imo Vesti- mento, quod honestum mulierem decet, neglecto D in publicum prodivet. Portabat autem secum illa mulier infantem et cursu citatissimo consulis ordinem rumpens contendebat. Ille tandem non Jerens Retinete mulierem hane, inquit, et huc adducite. › Quæ cum comprehensa ad præfectum ducta esset, « Quo, mulier infelix, inquit, festinamer contendis7, llla vero : «Ad agrum, inquit, qu0 catholicorum cœtus congregatur.- Nonne audis, nquit, quod legatus hue venit, ut omnes quotquot invenerit perlat? !!!: respondit : «Audivi, et Variæ sectiones et notæ, - "auto!; cod. cod. *** 1. &£ ? : cod. (2) Ελθὼν δὲ ὁ βασιλεὺς Οὐάλης καὶ ἰδὼν τοὺς

Σαρακηνών· καὶ τῷ χρόνῳ εἰς βασιλέα προκόψας πολλὰ κακὰ τοῖς Ῥωμαίοις ἔδρασε, ὥστε καὶ τὸν στρατὸν ἐκτρίψαι σφοδροτάτω πολέμῳ, καὶ πόλεις πολλὰς ἐν Παλαιστίνῃ καὶ ᾿Αραβία πορθήσαι. Πα ρακληθεὶς οὖν εἰρήνην ποιήσασθαι· . Οὐκ ἄλλως, ἔφη, τοῦτο γενήσεται εἰ μὴ Μωϋσῆς τις τῷ ὀνόματο μοναχὸς τῷ ἔθνει αὐτοῦ χειροτονηθῇ ἐπίσκοπος, ο δ; ἐν τῇ Ῥώμῃ τοῖς γειτνιάζουσιν τοῖς μέρεσιν αὐτῆς διάγων, ταῖς ἀρεταῖς καὶ τοῖς θαύμασιν ἐξε ήστραψεν. Τούτου ἡ αἴτησις ἐμηνύθη τῷ βασιλεῖ τῶν Ρωμαίων, ὅς κελεύει τοῖς στρατηγοῖς μετὰ πολλού τοῦ τάχους τοῦτο ποιῆσαι. ᾿Αγαγόντες δὲ αὐτὸν ἐν Αλεξανδρεία χειροτονήσαι " ὑπὸ Λουκίου, αὐτὸς οὐ κατεδέξατο εἰπὼν, ὅτι • Λούκιος τὰς χεῖρας αὐτοῦ οὐκ ἐπιβαλεί μοι· πεφυρμέναι γάρ εἰσι τοῖς Β τῶν ἁγίων αἵμασι. • Καταισχυνθέντος δὲ τοῦ ἀπε Εx σους Λουκίου, τῆς δημοσίας χρείας επικειμένης, Αναγκάσθη ἡσυχάσαι, ἵνα παρὰ τῶν ἐπισκόπων τῶν ὑπ' αὐτοῦ ἐξορισθέντων Μωϋσῆς τὴν χειροτονίαν δέξηται, ὅπερ καὶ γέγονε· καὶ οὕτως χειροτονηθείς ἐδόθη Μαυΐᾳ καὶ πολλοὺς τοῦ φύλου Χριστιανούς πεποίηκε· ἱστορεῖ δὲ πολλὰ περὶ τοῦ ἔθνους ὅθεν τε ήρξατο καὶ ὅθεν ἐπονομάζεται καὶ ὅτι ιγ' ἐτῶν περιτέμνονται ἐν Ἐδέσσῃ τῆς Μεσοποταμίας, ἔνθα Θωμᾶς ὁ ἀπόστολος ἐδίδαξεν. ἔχίους τῶν ὀρθοδόξων τοὺς ἐκβληθέντας καὶ ἐν τῷ πεδίῳ ποιουμένους τὴν σύναξιν, εἰς τοσαύτην ὀργὴν ἀνήφθη, ὥστε οἰκείαις χερσὶ τυπτῆσαι τὸν ἔπαρχον κατὰ τοῦ προσώπου, ἐπειδήπερ οὐκ ἐδιώχθησαν κάτ κεῖθεν οἱ ὄχλοι, καθάπερ αὐτὸς προσέταξεν. Ἐκεῖ νος δὲ, καίπερ Ελλην ὢν καὶ παρὰ τοῦ βασιλέως ὑβρισθείς, ὅμως σκοπῷ φιλανθρωπίας τῇ ἑξῆς μέλο λων ἐπὶ πόρθησιν τῶν Χριστιανῶν ἐξιέναι, τοῦτο αὐτὸς δῆλον τοῖς πολίταις πεποίηκε διὰ λαθραίων μηνυμάτων, ὥστε μὴ ἀπελθεῖν εἰς τὴν σύναξιν. "Εωθεν δὲ προϊών μεγίστῳ φέσῳ ὑπὲρ τοῦ ἔθνους κα διὰ τῆς αὐτοῦ τάξεως ἑστῶτος "', καὶ πάντα ἐποίει ὥστε μηδένα κινδυνεῦσαι τοῦ λαοῦ· ἑώρα δὲ ὅμω; τὸ πλῆθος τοῦ λαοῦ πλεῖον τῆς συνηθείας ἐπὶ τὸν τόπον ἐκεῖνον πορεύεσθαι καὶ συντρέχειν καὶ πολ λοὺς ἐπιταχύνειν ὡσανεὶ φοβουμένους μήτις ἐκ τῆς ἀπειλῆς τοῦ θανάτου ἀπολειφθείη· ἐν δὲ τῷ μεταξύ καί τι γύναιον ὁρᾷ οὕτως ἐπιταχύνον καὶ σπεύδον ὡς μηδὲ, ἐξιὸν τῆς οἰκίας, προσκλεῖσαι τὰς θύρας μήτε περιμεῖναι εὐπρεπῶς τὸ σχῆμα τῶν γυναικών περιβαλέσθαι, καθάπερ ἐχρῆν (119) ἐπιμελῶς. "Έφερε καὶ μεθ' ἑαυτῆς ἡ γυνὴ καὶ παιδίον νή- πιον σφοδροτάτῳ δρόμῳ τὴν τάξιν τοῦ ὑπάτου διαρρήξασα έσπευδεν. Ἐκεῖνος δὲ λοιπὸν οὐ φέρων • Κατάσχετε, ἔφη, τὸ γύναιον καὶ ἐνταῦθα ἀγάγετε.» ὡς δὲ κατασχεθείσα ηνέχθη πρὸς τὸν ἔπαρχον· • Ποῦ, φησίν, ὦ δυστυχές γύναιον, ἐπιταχύνουσα σπεύδεις; » Η δέ · . Εἰς τὸ πεδίον, ἔφη, ἔνθα δ τῶν καθολικῶν ὄχλος συνάγεται. — • Οὐκ ἀκού- και? χειροτονηθῆναι εε τὸ πρὸς ἐστ τι κα:? συνείχε το πλείονα GEORGI HAMARTOLI et decursu temporis rex factus est. Tune multa A mala Romanis fecit, exercitum ferventissimo hello contrivit et multas urbes Palestinæ et Arabiæ expugnavit. Ropatus igitur ut iniret pacem, Non aliter, inquit, hoc fiet, nisi quidam nomine Moyses, ex familia monachorum, gentis suæ ordinetur episcopus. » lie Romæ, vicinis in partibus, de- gens, virtutibus et miraculis innotueras, Illius petitio cenuntiata est Romanorum regi, qui ducibus id cum multa celeritate facere præcepit. Cum autem illum Alexandriam duxissent, ut ei manus a Lucio im- ponerentur, ipse non asseusus est, dicens : Lucius manus suas in me non inaponet : sunt enim san- ctorum cruore fœdatæ. Licet pudore suffunderetur impius Lucius, urgente voto publico, coactus est invite consentire ut ab episcopis, quus in exsi- lium miserat, Moyses impositionem manuum acci- peret quod etiam factum est. Sic ille, manuum imposition" recepta, Mavie datus est, et multos in ejus tribu Christianos fecit. Multa de: gente narrat, unde originem haberet, unde nomen accepisset, et quomodo tres et decem annos circumcidantur Edessa in Mesopotamia, ubi Thomas apostolus docuit. C Postquam autem venisset Valens imperator el vidisset turbas orthodoxorum proscriptas in agro synasim agere, in tantain iram efferbuit, ut propriis manibus praefectum in vultum percusserit, eo quod non exinde depulsæ sint multitudines, sicut ipse jusserat. Ille vero, licet gentilis et ab imperatore probro coopertus, humanitate tamen motus, cum postera die deberet ad perniciem Christianorum mcumbere, hoc ipse manifestum fecit civibus per occulta indicia, ut non in synaxim abirent. autora, maximum metum incussit super gentem ex illius jussione astantem, et omnia sic faciebat ut nullus ex populo pericitaretur. Videbat tamen po- puli turba u quam ex more numerosiorem ad locuin illum incedere ac concurrere et multos festinare quasi timentes ne quis ex mortis metu derelin- queretur. In medio autem concursu, quamdam con- spicit mulierem tanta celeritate e domo excun- tem, ut omitteret januas obserare, imo Vesti- mento, quod honestum mulierem decet, neglecto D in publicum prodivet. Portabat autem secum illa mulier infantem et cursu citatissimo consulis ordinem rumpens contendebat. Ille tandem non Jerens Retinete mulierem hane, inquit, et huc adducite. › Quæ cum comprehensa ad præfectum ducta esset, « Quo, mulier infelix, inquit, festinamer contendis7, llla vero : «Ad agrum, inquit, qu0 catholicorum cœtus congregatur.- Nonne audis, nquit, quod legatus hue venit, ut omnes quotquot invenerit perlat? !!!: respondit : «Audivi, et Variæ sectiones et notæ, - "auto!; cod. cod. *** 1. &£ ? : cod. (2) Ελθὼν δὲ ὁ βασιλεὺς Οὐάλης καὶ ἰδὼν τοὺς

εις, ἔφη, ὅτι ὁ ὕπαρχος ο ἐκεῖσε πορεύεται, ἴα πάντας ἀνελεῖ, οὓς ἂν εὔρῃ; » Ἡ δὲ εἶπεν· ι Ακή - κια καὶ διὰ τοῦτο σπεύδω, ἵνα ἐκεῖ εὑρεθώ, ο • Τουτὶ δὲ τὸ παιδίον ποῦ ἕλκεις; › ἐκεῖνος ἔφη. Η δὲ ἀπεκρίνατο· « Ἵνα καὶ αὐτὸ μαρτυρίου ἀξιωθῇ. Ταῦτα δὲ οὕτως ἀκούσας ἐπανελθεῖν ἐκέλευσε την τάξιν καὶ τὸ ἔχημα εἰς τὸ παλάτιον οι υποστρέψα:· εἰσελθὼν δὲ πρὸς τὸν βασιλέα εἶπεν· Ω βασιλεῦ, ἀποθανεῖν μὲν, εἰ προστάττεις, ἕτοιμός εἶμι· τὸ δὲ ἔργον ὅπερ ἐκέλευσας, οὐ δύναμαι ἐκε πληρῶται, ο Διδάξας δὲ πάντα καὶ τὰ περὶ τῆς γυναικός κατέσχε τὴν τοῦ βασιλέως ὁρμήν. ' (3) Κατ' ἐκεῖνον δὲ τὸν καιρὸν οἱ πόλεμοι τοῦ ἀσεβοῦς βασιλέως Ουάλεντος, οὓς κατὰ τῶν τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησιῶν ἐπήγαγε, κατὰ τῶν πολεμίων ἐστράφησαν. Τῶν γὰρ Γότθων ἐκ τῶν ἰδίων τύπων ἐξελθόντων, διὰ πάσης ὁμοῦ τῆς Θράκης ἐξέχεαν ἑαυτοὺς καὶ τοῖς ὅπλοις τὰς πόλεις καὶ τοὺς ἀγρούς πορθεῖν ἀγρίως ήρξαντο. οἱ πολῖται ἐχρῶντο καὶ ὕβρεσι χαλεπαῖς μὴ ἐξω ιόντος * εἰς πόλεμον. (5) Εξερχομένου δὲ αὐτοῦ 3, Ισαάκιος ἱερὸς κρατήσας τοῦ χαλινοῦ τοῦ ἵππου αὐτοῦ ἔφη πρὸς αὐτόν· « Που βαδίζεις, ὦ βασιλεῦ, κατά Θεοῦ στρατευόμενος καὶ Θεὸν ἔχων ἀντίπαλον ; Πρὸς ἐν ὀργισθεὶς Ουάλης το φρουρεῖσθαι προσέταξεν ἀπειλήσας (αὐτῷ θάνατον, εἰ ἐπανέλθοι (καθάπερ ᾿Αχαὰ τῷ Μιχαία. Ο δὲ τῆς αὐτῆς προφητικής χάριτος πλησθεὶς ὁμοίως ἐκείνῳ τὴν ἀντίφρασιν ἐπὶ παντὸς τοῦ λαοῦ δέδωκεν εἰπών· . Ὅτι ἐπιστρέ- φων κι ἐπιστρέψεις, οὐ λελάληκεν ἐν ἐμοὶ ὁ Θεός »). $2 (6) Εἶτα συμβολῆς γενομένης ἐν Αδριανουπό λει καὶ ἡττηθεὶς κατὰ κράτος φεύγει σὺν ὀλίγοις εἰς οἴκημα, ὅπερ αἰσθόμενοι οἱ πολέμιοι κατέκαυσαν αὐτὸν σὺν τοῖς συνοῦσιν αὐτῷ σὺν αὐτῷ τῷ οἰκή- ματι (βασιλεύσαντος ἀνοσίως έτη ιδ'). σε (7) Ουαλεντινιανὸς δὲ ὁ μέγας τῇ πίστει καὶ τῇ εὐσεβείᾳ τέλειος καὶ ἀκέραιος τῇ παλαιᾷ τῆς τῶν Ρωμαίων βασιλείας αὐθεντίᾳ τὴν πολιτείαν ἐκυβέρνα καλῶς· σύνοδον γὰρ ἐν τῷ Ἰλλυρικῷ ἐκέλευσε γενέσθαι, ἥτις τὴν ἐν Νικαίᾳ πίστιν ἐβεβαίωσεν· ἔνδικτον δὲ γράψας ἐν τοῖς ἐν Ἀσίᾳ καὶ Καρίᾳ ἐπι σκόποις ἐμμένειν τοῖς δόξασι παρεγγύησε, κοινωνὸν ἐν τῷ ἰνδίκτῳ προσλαβόμενος τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ Ο άλεντα καὶ Γρατιανὸν τὸν υἱὸν αὐτοῦ. οι (8) Έγραψε δὲ καὶ τὰ ὅμοια καὶ ἐν τῷ Ἰλλυ- φικῷ. Συνελθόντων οὖν ἐπισκόπων ἐν Ἰταλίᾳ, ἀπο - ἔπαρχος ? ἐπὶ αὐτοῦ. * 10. τῷ γ' ἔτει. Μαθὼν δὲ ἐν Ἀντιοχεία Ουάλης περὶ τῶν Γότθων ἦλθεν εἰς ΚΠ. ὕβριζον δὲ αὐτὸν οἱ Βυζάντιοι ὡς ἄνανδρον καὶ φυγοπόλεμον. ἐξιόντι πρὸς τὸν τῶν Γότθων πόλεμον τις μοναχές τῶν μεγάλων κρ. Ουάλεντος ον Ποῦ ἐξέρχῃ β. το Τούτων δ. Ο. φρουρά παρέδωκεν ἀπ. θ. οι Ἐὰν ἐπὶ ἐν εἰρήνῃ οὐ λ. ἐν ἐ. και συμβαλὼν αὐτοῖς καὶ ἦτ φ. Εν τινι χωρίῳ καὶ εἰσ.λθὼν ἐν ἀχυρῶν μετὰ τῶν συνόντων ἐκρύπτετο, κ. τ. λ. (τῷ τ' ἔτει) τῆς δὲ δόσεως πάσης τριάδα ὁμοούσιον πρεσβευούσης ᾐτήσαντο Ουαλεντινιανὸν καὶ ἐποίησε σ. ἐν τῷ 'Ι. καὶ τὴν ἐν Ν. π. ἐκύρωσε. ἔγραψεν Ουαλεντινιανός καὶ Φρυγίᾳ καὶ πᾶσι τοῖς ἐν τῇ ἀνατολῇ ἐπ. τ. Ορισμένοι, παρὰ τῆς συνόδου παρεγγυώμενος, κοινωνὸς αὐτοῦ καὶ Ο. τὸν ἀδ. και Γρ. τὸν ῦν πρ. ἐν τῷ κτον στ' Τῷ ι' ἔτει Αμβρόσιος μετά Ευδόξιον τῆς ἐκκλησίας Μεδιολανῶν ἡγήσατο, Ουαλεντινιανοῦ τοῦ βασιλέως ἐκεῖτε διάγοντος· καὶ γὰρ τὸν Ἀμβ. ἐπὶ τῷ διαλύσει τῶν ἀμφισβη κυμένων αἱρετικῶν τὰς ἔρίδας ἀποσταλέντα, ἔτι κ. δ, ἐξαιτησάμενος ὁ λαὸς ἐβάπτισε καὶ ἐπίσκοπον Μ. εποίησεν. - CHRONICON. - LIB IV. A idcirco propero, ut ibi inveniar. c istum eu.eu puerulum quo trahis? ait. Illa vero retulit : « Vt et ipse martyrii gloriam adipiscatur. His auditis. cohortem jussit et plaustrum ad palatium reverti Adieus autem regem ait : (0 rex, si me mori jubes, sum paratus : opus autem quod jussisti a l implere non valeo. Et sic loquendo impera - toris contra mulierem odium compescuit. B C D Isto tempore bella quæ impius rex Valens ad- versus Dei Ecclesias direxerat, adversus inimicos conversa sunt. Tunc enim Gothi finibus suis egressi per totam Thraciam diffundebantur et armis urbes agrosque deprædari crudeliter cœperant, Tum Valentem probrosis verbis malevolisque conviciis lacessebant cives, eo quod ad bellum non proficisceretur. Cum autem egrederetur, Isaacius venerabilis ap- prehendens ejus equi frenum, ait : «Quo vadis, rex, qui contra Deum pugnasti et Deum habes adver- sarium? › Tum valde iratus Valens eum custe- diri jussit, minitans ei mortem, si reverteretur, velut Achab Michææ. llic autem eadem prophe- tica gratia repletus similiter illi coram ouini po- pulo dedit hanc responsionem: « Quod revertens reverteris, in me Deus non locutus est,» Deinde Adrianopoli congressione Tacta, victus, cum paucis in urbem pedes cito refert. Hoe autem cognite, inimici eum et omnes qui cum ipso erant in domo concremaverant, postquanı quatuor et decem annos impie regnaverat. Valentinianus autem magnus fide pietatequo excel· jens pravis Romanorum in regnando exemplis valo- dicens, rerum summæ cum laude præfuit. Synodum in Illyrico jussit haberi, quæ Nicænam fidem confir- mavit : edictumautem mittens Asiæ et Cariæ epi- scopis, definitis dogmatibus stare hortabatur, sibi adjungens in codem edicto fratrem suam Valen- tem et filiam ejus Gratianum. Similia quoque scripsit in Illyricum. Cum igitur in Italiam convenissent episcopi, mortuo Mediolani Variæ lectiones et notæ. ¿xdàsuse cod. repetit. Col. 547,12-548,9? Ced. 548,1-549,3 cod. Ced. 549,5-7. Ced. 1. Ced. 1. Led. Cod. Ced. Reg. 2311, 28, om. Slav. *Ced. 549,17 · 24. Cell. * Ced. 516,6 13. Ced. Ceu. - I. Ced. cod, eraso v. Ced. 565,21 546,2 : (4) Τότε κατὰ τοῦ Ουάλεντος ρήμασιν αἰσχροῖς

εις, ἔφη, ὅτι ὁ ὕπαρχος ο ἐκεῖσε πορεύεται, ἴα πάντας ἀνελεῖ, οὓς ἂν εὔρῃ; » Ἡ δὲ εἶπεν· ι Ακή - κια καὶ διὰ τοῦτο σπεύδω, ἵνα ἐκεῖ εὑρεθώ, ο • Τουτὶ δὲ τὸ παιδίον ποῦ ἕλκεις; › ἐκεῖνος ἔφη. Η δὲ ἀπεκρίνατο· « Ἵνα καὶ αὐτὸ μαρτυρίου ἀξιωθῇ. Ταῦτα δὲ οὕτως ἀκούσας ἐπανελθεῖν ἐκέλευσε την τάξιν καὶ τὸ ἔχημα εἰς τὸ παλάτιον οι υποστρέψα:· εἰσελθὼν δὲ πρὸς τὸν βασιλέα εἶπεν· Ω βασιλεῦ, ἀποθανεῖν μὲν, εἰ προστάττεις, ἕτοιμός εἶμι· τὸ δὲ ἔργον ὅπερ ἐκέλευσας, οὐ δύναμαι ἐκε πληρῶται, ο Διδάξας δὲ πάντα καὶ τὰ περὶ τῆς γυναικός κατέσχε τὴν τοῦ βασιλέως ὁρμήν. ' (3) Κατ' ἐκεῖνον δὲ τὸν καιρὸν οἱ πόλεμοι τοῦ ἀσεβοῦς βασιλέως Ουάλεντος, οὓς κατὰ τῶν τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησιῶν ἐπήγαγε, κατὰ τῶν πολεμίων ἐστράφησαν. Τῶν γὰρ Γότθων ἐκ τῶν ἰδίων τύπων ἐξελθόντων, διὰ πάσης ὁμοῦ τῆς Θράκης ἐξέχεαν ἑαυτοὺς καὶ τοῖς ὅπλοις τὰς πόλεις καὶ τοὺς ἀγρούς πορθεῖν ἀγρίως ήρξαντο. οἱ πολῖται ἐχρῶντο καὶ ὕβρεσι χαλεπαῖς μὴ ἐξω ιόντος * εἰς πόλεμον. (5) Εξερχομένου δὲ αὐτοῦ 3, Ισαάκιος ἱερὸς κρατήσας τοῦ χαλινοῦ τοῦ ἵππου αὐτοῦ ἔφη πρὸς αὐτόν· « Που βαδίζεις, ὦ βασιλεῦ, κατά Θεοῦ στρατευόμενος καὶ Θεὸν ἔχων ἀντίπαλον ; Πρὸς ἐν ὀργισθεὶς Ουάλης το φρουρεῖσθαι προσέταξεν ἀπειλήσας (αὐτῷ θάνατον, εἰ ἐπανέλθοι (καθάπερ ᾿Αχαὰ τῷ Μιχαία. Ο δὲ τῆς αὐτῆς προφητικής χάριτος πλησθεὶς ὁμοίως ἐκείνῳ τὴν ἀντίφρασιν ἐπὶ παντὸς τοῦ λαοῦ δέδωκεν εἰπών· . Ὅτι ἐπιστρέ- φων κι ἐπιστρέψεις, οὐ λελάληκεν ἐν ἐμοὶ ὁ Θεός »). $2 (6) Εἶτα συμβολῆς γενομένης ἐν Αδριανουπό λει καὶ ἡττηθεὶς κατὰ κράτος φεύγει σὺν ὀλίγοις εἰς οἴκημα, ὅπερ αἰσθόμενοι οἱ πολέμιοι κατέκαυσαν αὐτὸν σὺν τοῖς συνοῦσιν αὐτῷ σὺν αὐτῷ τῷ οἰκή- ματι (βασιλεύσαντος ἀνοσίως έτη ιδ'). σε (7) Ουαλεντινιανὸς δὲ ὁ μέγας τῇ πίστει καὶ τῇ εὐσεβείᾳ τέλειος καὶ ἀκέραιος τῇ παλαιᾷ τῆς τῶν Ρωμαίων βασιλείας αὐθεντίᾳ τὴν πολιτείαν ἐκυβέρνα καλῶς· σύνοδον γὰρ ἐν τῷ Ἰλλυρικῷ ἐκέλευσε γενέσθαι, ἥτις τὴν ἐν Νικαίᾳ πίστιν ἐβεβαίωσεν· ἔνδικτον δὲ γράψας ἐν τοῖς ἐν Ἀσίᾳ καὶ Καρίᾳ ἐπι σκόποις ἐμμένειν τοῖς δόξασι παρεγγύησε, κοινωνὸν ἐν τῷ ἰνδίκτῳ προσλαβόμενος τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ Ο άλεντα καὶ Γρατιανὸν τὸν υἱὸν αὐτοῦ. οι (8) Έγραψε δὲ καὶ τὰ ὅμοια καὶ ἐν τῷ Ἰλλυ- φικῷ. Συνελθόντων οὖν ἐπισκόπων ἐν Ἰταλίᾳ, ἀπο - ἔπαρχος ? ἐπὶ αὐτοῦ. * 10. τῷ γ' ἔτει. Μαθὼν δὲ ἐν Ἀντιοχεία Ουάλης περὶ τῶν Γότθων ἦλθεν εἰς ΚΠ. ὕβριζον δὲ αὐτὸν οἱ Βυζάντιοι ὡς ἄνανδρον καὶ φυγοπόλεμον. ἐξιόντι πρὸς τὸν τῶν Γότθων πόλεμον τις μοναχές τῶν μεγάλων κρ. Ουάλεντος ον Ποῦ ἐξέρχῃ β. το Τούτων δ. Ο. φρουρά παρέδωκεν ἀπ. θ. οι Ἐὰν ἐπὶ ἐν εἰρήνῃ οὐ λ. ἐν ἐ. και συμβαλὼν αὐτοῖς καὶ ἦτ φ. Εν τινι χωρίῳ καὶ εἰσ.λθὼν ἐν ἀχυρῶν μετὰ τῶν συνόντων ἐκρύπτετο, κ. τ. λ. (τῷ τ' ἔτει) τῆς δὲ δόσεως πάσης τριάδα ὁμοούσιον πρεσβευούσης ᾐτήσαντο Ουαλεντινιανὸν καὶ ἐποίησε σ. ἐν τῷ 'Ι. καὶ τὴν ἐν Ν. π. ἐκύρωσε. ἔγραψεν Ουαλεντινιανός καὶ Φρυγίᾳ καὶ πᾶσι τοῖς ἐν τῇ ἀνατολῇ ἐπ. τ. Ορισμένοι, παρὰ τῆς συνόδου παρεγγυώμενος, κοινωνὸς αὐτοῦ καὶ Ο. τὸν ἀδ. και Γρ. τὸν ῦν πρ. ἐν τῷ κτον στ' Τῷ ι' ἔτει Αμβρόσιος μετά Ευδόξιον τῆς ἐκκλησίας Μεδιολανῶν ἡγήσατο, Ουαλεντινιανοῦ τοῦ βασιλέως ἐκεῖτε διάγοντος· καὶ γὰρ τὸν Ἀμβ. ἐπὶ τῷ διαλύσει τῶν ἀμφισβη κυμένων αἱρετικῶν τὰς ἔρίδας ἀποσταλέντα, ἔτι κ. δ, ἐξαιτησάμενος ὁ λαὸς ἐβάπτισε καὶ ἐπίσκοπον Μ. εποίησεν. - CHRONICON. - LIB IV. A idcirco propero, ut ibi inveniar. c istum eu.eu puerulum quo trahis? ait. Illa vero retulit : « Vt et ipse martyrii gloriam adipiscatur. His auditis. cohortem jussit et plaustrum ad palatium reverti Adieus autem regem ait : (0 rex, si me mori jubes, sum paratus : opus autem quod jussisti a l implere non valeo. Et sic loquendo impera - toris contra mulierem odium compescuit. B C D Isto tempore bella quæ impius rex Valens ad- versus Dei Ecclesias direxerat, adversus inimicos conversa sunt. Tunc enim Gothi finibus suis egressi per totam Thraciam diffundebantur et armis urbes agrosque deprædari crudeliter cœperant, Tum Valentem probrosis verbis malevolisque conviciis lacessebant cives, eo quod ad bellum non proficisceretur. Cum autem egrederetur, Isaacius venerabilis ap- prehendens ejus equi frenum, ait : «Quo vadis, rex, qui contra Deum pugnasti et Deum habes adver- sarium? › Tum valde iratus Valens eum custe- diri jussit, minitans ei mortem, si reverteretur, velut Achab Michææ. llic autem eadem prophe- tica gratia repletus similiter illi coram ouini po- pulo dedit hanc responsionem: « Quod revertens reverteris, in me Deus non locutus est,» Deinde Adrianopoli congressione Tacta, victus, cum paucis in urbem pedes cito refert. Hoe autem cognite, inimici eum et omnes qui cum ipso erant in domo concremaverant, postquanı quatuor et decem annos impie regnaverat. Valentinianus autem magnus fide pietatequo excel· jens pravis Romanorum in regnando exemplis valo- dicens, rerum summæ cum laude præfuit. Synodum in Illyrico jussit haberi, quæ Nicænam fidem confir- mavit : edictumautem mittens Asiæ et Cariæ epi- scopis, definitis dogmatibus stare hortabatur, sibi adjungens in codem edicto fratrem suam Valen- tem et filiam ejus Gratianum. Similia quoque scripsit in Illyricum. Cum igitur in Italiam convenissent episcopi, mortuo Mediolani Variæ lectiones et notæ. ¿xdàsuse cod. repetit. Col. 547,12-548,9? Ced. 548,1-549,3 cod. Ced. 549,5-7. Ced. 1. Ced. 1. Led. Cod. Ced. Reg. 2311, 28, om. Slav. *Ced. 549,17 · 24. Cell. * Ced. 516,6 13. Ced. Ceu. - I. Ced. cod, eraso v. Ced. 565,21 546,2 : (4) Τότε κατὰ τοῦ Ουάλεντος ρήμασιν αἰσχροῖς

εις, ἔφη, ὅτι ὁ ὕπαρχος ο ἐκεῖσε πορεύεται, ἴα πάντας ἀνελεῖ, οὓς ἂν εὔρῃ; » Ἡ δὲ εἶπεν· ι Ακή - κια καὶ διὰ τοῦτο σπεύδω, ἵνα ἐκεῖ εὑρεθώ, ο • Τουτὶ δὲ τὸ παιδίον ποῦ ἕλκεις; › ἐκεῖνος ἔφη. Η δὲ ἀπεκρίνατο· « Ἵνα καὶ αὐτὸ μαρτυρίου ἀξιωθῇ. Ταῦτα δὲ οὕτως ἀκούσας ἐπανελθεῖν ἐκέλευσε την τάξιν καὶ τὸ ἔχημα εἰς τὸ παλάτιον οι υποστρέψα:· εἰσελθὼν δὲ πρὸς τὸν βασιλέα εἶπεν· Ω βασιλεῦ, ἀποθανεῖν μὲν, εἰ προστάττεις, ἕτοιμός εἶμι· τὸ δὲ ἔργον ὅπερ ἐκέλευσας, οὐ δύναμαι ἐκε πληρῶται, ο Διδάξας δὲ πάντα καὶ τὰ περὶ τῆς γυναικός κατέσχε τὴν τοῦ βασιλέως ὁρμήν. ' (3) Κατ' ἐκεῖνον δὲ τὸν καιρὸν οἱ πόλεμοι τοῦ ἀσεβοῦς βασιλέως Ουάλεντος, οὓς κατὰ τῶν τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησιῶν ἐπήγαγε, κατὰ τῶν πολεμίων ἐστράφησαν. Τῶν γὰρ Γότθων ἐκ τῶν ἰδίων τύπων ἐξελθόντων, διὰ πάσης ὁμοῦ τῆς Θράκης ἐξέχεαν ἑαυτοὺς καὶ τοῖς ὅπλοις τὰς πόλεις καὶ τοὺς ἀγρούς πορθεῖν ἀγρίως ήρξαντο. οἱ πολῖται ἐχρῶντο καὶ ὕβρεσι χαλεπαῖς μὴ ἐξω ιόντος * εἰς πόλεμον. (5) Εξερχομένου δὲ αὐτοῦ 3, Ισαάκιος ἱερὸς κρατήσας τοῦ χαλινοῦ τοῦ ἵππου αὐτοῦ ἔφη πρὸς αὐτόν· « Που βαδίζεις, ὦ βασιλεῦ, κατά Θεοῦ στρατευόμενος καὶ Θεὸν ἔχων ἀντίπαλον ; Πρὸς ἐν ὀργισθεὶς Ουάλης το φρουρεῖσθαι προσέταξεν ἀπειλήσας (αὐτῷ θάνατον, εἰ ἐπανέλθοι (καθάπερ ᾿Αχαὰ τῷ Μιχαία. Ο δὲ τῆς αὐτῆς προφητικής χάριτος πλησθεὶς ὁμοίως ἐκείνῳ τὴν ἀντίφρασιν ἐπὶ παντὸς τοῦ λαοῦ δέδωκεν εἰπών· . Ὅτι ἐπιστρέ- φων κι ἐπιστρέψεις, οὐ λελάληκεν ἐν ἐμοὶ ὁ Θεός »). $2 (6) Εἶτα συμβολῆς γενομένης ἐν Αδριανουπό λει καὶ ἡττηθεὶς κατὰ κράτος φεύγει σὺν ὀλίγοις εἰς οἴκημα, ὅπερ αἰσθόμενοι οἱ πολέμιοι κατέκαυσαν αὐτὸν σὺν τοῖς συνοῦσιν αὐτῷ σὺν αὐτῷ τῷ οἰκή- ματι (βασιλεύσαντος ἀνοσίως έτη ιδ'). σε (7) Ουαλεντινιανὸς δὲ ὁ μέγας τῇ πίστει καὶ τῇ εὐσεβείᾳ τέλειος καὶ ἀκέραιος τῇ παλαιᾷ τῆς τῶν Ρωμαίων βασιλείας αὐθεντίᾳ τὴν πολιτείαν ἐκυβέρνα καλῶς· σύνοδον γὰρ ἐν τῷ Ἰλλυρικῷ ἐκέλευσε γενέσθαι, ἥτις τὴν ἐν Νικαίᾳ πίστιν ἐβεβαίωσεν· ἔνδικτον δὲ γράψας ἐν τοῖς ἐν Ἀσίᾳ καὶ Καρίᾳ ἐπι σκόποις ἐμμένειν τοῖς δόξασι παρεγγύησε, κοινωνὸν ἐν τῷ ἰνδίκτῳ προσλαβόμενος τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ Ο άλεντα καὶ Γρατιανὸν τὸν υἱὸν αὐτοῦ. οι (8) Έγραψε δὲ καὶ τὰ ὅμοια καὶ ἐν τῷ Ἰλλυ- φικῷ. Συνελθόντων οὖν ἐπισκόπων ἐν Ἰταλίᾳ, ἀπο - ἔπαρχος ? ἐπὶ αὐτοῦ. * 10. τῷ γ' ἔτει. Μαθὼν δὲ ἐν Ἀντιοχεία Ουάλης περὶ τῶν Γότθων ἦλθεν εἰς ΚΠ. ὕβριζον δὲ αὐτὸν οἱ Βυζάντιοι ὡς ἄνανδρον καὶ φυγοπόλεμον. ἐξιόντι πρὸς τὸν τῶν Γότθων πόλεμον τις μοναχές τῶν μεγάλων κρ. Ουάλεντος ον Ποῦ ἐξέρχῃ β. το Τούτων δ. Ο. φρουρά παρέδωκεν ἀπ. θ. οι Ἐὰν ἐπὶ ἐν εἰρήνῃ οὐ λ. ἐν ἐ. και συμβαλὼν αὐτοῖς καὶ ἦτ φ. Εν τινι χωρίῳ καὶ εἰσ.λθὼν ἐν ἀχυρῶν μετὰ τῶν συνόντων ἐκρύπτετο, κ. τ. λ. (τῷ τ' ἔτει) τῆς δὲ δόσεως πάσης τριάδα ὁμοούσιον πρεσβευούσης ᾐτήσαντο Ουαλεντινιανὸν καὶ ἐποίησε σ. ἐν τῷ 'Ι. καὶ τὴν ἐν Ν. π. ἐκύρωσε. ἔγραψεν Ουαλεντινιανός καὶ Φρυγίᾳ καὶ πᾶσι τοῖς ἐν τῇ ἀνατολῇ ἐπ. τ. Ορισμένοι, παρὰ τῆς συνόδου παρεγγυώμενος, κοινωνὸς αὐτοῦ καὶ Ο. τὸν ἀδ. και Γρ. τὸν ῦν πρ. ἐν τῷ κτον στ' Τῷ ι' ἔτει Αμβρόσιος μετά Ευδόξιον τῆς ἐκκλησίας Μεδιολανῶν ἡγήσατο, Ουαλεντινιανοῦ τοῦ βασιλέως ἐκεῖτε διάγοντος· καὶ γὰρ τὸν Ἀμβ. ἐπὶ τῷ διαλύσει τῶν ἀμφισβη κυμένων αἱρετικῶν τὰς ἔρίδας ἀποσταλέντα, ἔτι κ. δ, ἐξαιτησάμενος ὁ λαὸς ἐβάπτισε καὶ ἐπίσκοπον Μ. εποίησεν. - CHRONICON. - LIB IV. A idcirco propero, ut ibi inveniar. c istum eu.eu puerulum quo trahis? ait. Illa vero retulit : « Vt et ipse martyrii gloriam adipiscatur. His auditis. cohortem jussit et plaustrum ad palatium reverti Adieus autem regem ait : (0 rex, si me mori jubes, sum paratus : opus autem quod jussisti a l implere non valeo. Et sic loquendo impera - toris contra mulierem odium compescuit. B C D Isto tempore bella quæ impius rex Valens ad- versus Dei Ecclesias direxerat, adversus inimicos conversa sunt. Tunc enim Gothi finibus suis egressi per totam Thraciam diffundebantur et armis urbes agrosque deprædari crudeliter cœperant, Tum Valentem probrosis verbis malevolisque conviciis lacessebant cives, eo quod ad bellum non proficisceretur. Cum autem egrederetur, Isaacius venerabilis ap- prehendens ejus equi frenum, ait : «Quo vadis, rex, qui contra Deum pugnasti et Deum habes adver- sarium? › Tum valde iratus Valens eum custe- diri jussit, minitans ei mortem, si reverteretur, velut Achab Michææ. llic autem eadem prophe- tica gratia repletus similiter illi coram ouini po- pulo dedit hanc responsionem: « Quod revertens reverteris, in me Deus non locutus est,» Deinde Adrianopoli congressione Tacta, victus, cum paucis in urbem pedes cito refert. Hoe autem cognite, inimici eum et omnes qui cum ipso erant in domo concremaverant, postquanı quatuor et decem annos impie regnaverat. Valentinianus autem magnus fide pietatequo excel· jens pravis Romanorum in regnando exemplis valo- dicens, rerum summæ cum laude præfuit. Synodum in Illyrico jussit haberi, quæ Nicænam fidem confir- mavit : edictumautem mittens Asiæ et Cariæ epi- scopis, definitis dogmatibus stare hortabatur, sibi adjungens in codem edicto fratrem suam Valen- tem et filiam ejus Gratianum. Similia quoque scripsit in Illyricum. Cum igitur in Italiam convenissent episcopi, mortuo Mediolani Variæ lectiones et notæ. ¿xdàsuse cod. repetit. Col. 547,12-548,9? Ced. 548,1-549,3 cod. Ced. 549,5-7. Ced. 1. Ced. 1. Led. Cod. Ced. Reg. 2311, 28, om. Slav. *Ced. 549,17 · 24. Cell. * Ced. 516,6 13. Ced. Ceu. - I. Ced. cod, eraso v. Ced. 565,21 546,2 : (4) Τότε κατὰ τοῦ Ουάλεντος ρήμασιν αἰσχροῖς

νέον κομιδή τυγχάνοντα καὶ μήπω τῶν βασιλικῶν συμβόλων καταξιωθέντα, δν ἡ ἀνάγκη τῶν ἐπιχει- ρούντων τὸν τόπον τῆς βασιλείας ἀφαρπάζειν, ὡς σχολάζοντα, παρεσκεύασεν αὐτὸν καὶ, ἀπόντος τοῦ ἀδελφοῦ, τὴν πορφύραν ἐνδύσασθαι, Πρόβου τῷ της νικαῦτα πιστῶς τὸ πρᾶγμα μεταχειρισαμένου 10. " (2) "Οστις ἐβασίλευσεν ἔτη γ' καὶ μετά Θεοδοσίου ἔτη γ· οὗτος γὰρ τὸν μέγαν Θεοδόσιον προεχειρίσατο βασιλέα ἐν Βυζαντίῳ, ἀγαγὼν ἐξ Ισπα νίας πρὸς τὸ πολεμεῖν τοὺς Σκύθας· αὐτὸς δὲ ἐν Ρώμῃ διέτριβεν. • (3) Μάξιμος δέ τις Βρετανός δυσανασχετῶν, ἔτι Θεοδόσιος ὑπὸ Γρατιανοῦ βασιλείας ηξίωται, ώς ο μηδεμιάς τυχών ο τιμῆς, διήγειρε τοὺς ἐν Βρετανίᾳ ἀντᾶραι Γρατιανῷ, ὅντινα καὶ ἀνεῖλε. Μετετέθη δὲ ὑπὸ Θεοδοσίου Γρατιανὸς εἰς τοὺς βασι- Β λικούς τάφους, ὅστις “ τοσοῦτον εὐστόχως ἐπὶ πολύ ἐτόξευεν, ὡς λέγειν τινὰς τὰ Γρατιανοῦ βέλη φρένας ἔχειν. γας καὶ φοβερώτατος γέγονεν, ὡς ἐν ᾿Αλεξανδρεία υποχωρήσαι (μὲν) τὴν θάλατταν ἐπὶ πολύ, τὰ δὲ πλοία ὡς ἐπὶ ξηράς εὑρεθῆναι κείμενα. Πλήθους στ δὲ λαοῦ συνδραμόντος εἰς θέαν τοῦ παραδόξου θαύ ματος καὶ τοῦ ὕδατος πάλιν ὑποστρέψαντος (1205) καὶ ἐκβεβληκότος μακρότερον τοῦ συνήθους τόπου, κατεποντίσθησαν ἀνθρώπων μυριάδες ε' · (καὶ τὰς μὲν ἐκεῖθεν προσορμίζοντας ναῦς τὸ ὕδωρ κατεκά λυψεν, τὰς δὲ ἐν τῷ ποταμῷ Νείλῳ εὑρεθείσας ἀπέρριψεν ὁ ποταμὸς εἰς ξηρὰν μετὰ πολλῆς τῆς φύμης μέχρι σταδίων ρπ'· ἀλλὰ μὴν καὶ τῆς Κρήτης σε καὶ τῆς Ἀχαΐας καὶ τῆς Βοιωτίας καὶ τῆς Ἠπείρου καὶ Σικελίας τὰ πλεῖστα μέρη (συνέβη τότε) ἀπολεσθῆναι, τῆς θαλάσσης ἀνελθούσης · και πολλὰ πλοῖα “, ὑψωθέντος τοῦ ὕδατος, ἐπὶ ὀρέων ἐῤῥίφη ἄχρι σταδίων ρ' (τάς τε Βρετανικὰς νήσους καὶ τῆς Ἀφρικῆς τὰ αὐτὰ καὶ χείρονα ὑποστήναι καὶ σχεδὸν πάσης τῆς οἰκουμένης τὰ πρὸς τῇ θαλάσσῃ τὰ μὲν ὑπὸ τῶν σεισμών, τὰ δὲ ὑπὸ τῆς θαλάσσης κατεποντίσθη· καὶ μέντοι ἐν τοῖς βυθοῖς καὶ ἐν τοῖς μεγάλοις πελάγεσι τὰ ἀμφὶ τὸ 'Αδρίαν το καὶ Αἰγαῖον πέλαγος καὶ ἄλλα πλεῖστα ὑπεχώρησε καὶ διέστη ὡσεὶ τεῖχος ἔνθεν καὶ ἔνθεν τὰ ὕδατα, καὶ ἐφάνη ἡ ξηρά· καὶ πολλὰ τότε πλοῖα εὑρέθησαν πλέοντα καὶ εἰς τὸν πυθμένα καθίσαντα καὶ πάλιν ἀνήχθησαν τῇ τοῦ ὕδατος καταστάσει. Συνεχῶν δὲ καὶ ἐπαλλήλων τῶν σεισμών γενομένων, ή μέν Η Νίκαια τῆς Βιθυνίας πόλις πᾶτα συνέπεσε καὶ τὰ κύκλω τι τῶν προαστείων ἀγροὶ καὶ ἔργα πλεῖστα. Ἡ δὲ Γέρμη καλουμένη πόλις τοῦ Ἑλλησπόντου πᾶσα ἐκ θεμελίων κατεποντίσθη· καὶ πρὸς τούτοι; το Ἐπὶ Γρατιανοῦ Μελέτιος Αντιοχείας ἐν Κωνσταντινουπόλει γενόμενος καὶ Δημόφιλον ευρώ, τὰς ἐκκλησίας κατέχοντα, Γρηγόριον τὸν Θεολ. ἐκ Ναζιανζού ἤγαγε πρὸς τὴν τῆς ᾿Αρειανικῆς πλάνης καθαίρεσιν καὶ κατάλυσιν σε σε 593, Μαξιμιανός δέ τις Βρ. ὅτι τὸν Θεοδόσιον ὁ Γρ. βασιλέα εποίησεν, σε ὥστε αὐτοῦ. σε τυχόντος ὅς ἐπὶ τ. εὐστ. ἐτ. Περὶ τῶν σεισμών Ἐπὶ Γρατιανοῦ σ. ἐν 'Αλ. γ. ἐπὶ τοσοῦτον ὡς ἐπὶ π. ὑπ. τὴν θ. καὶ τὰ πλ. ἐπὶ ξ. ἑστάναι. " * Π. δὲ πολλοῦ ἐπὶ τῷ παραδόξῳ θεάματι συνδεδραμηκότος, τῶν ὑδάτων αθρόως ἐνδραμόντων ε' μ. ἀνθρ. κ Κρ. δὲ καὶ Αχ. καὶ Β. 'Η. τ. και Σ. πλ. καὶ ἐπικλυσήση αὐτὰ ὦ, καὶ ἐπὶ ὁ ἀποῤῥιφ ναι πλοιπά, στ. ρ' Το τὸν ᾿Ανδρίαν εσύ, τι κύρια κυκλόθεν προαστια €89 CHRONICON. - LIB. IV. et necessitate eorum qui regni locum, ut vacanteni, occupare tentabant, adductus est, ut ipse, absente fratre suo, purpura indueretur, Probo tune streune rem administrante. A venis nondum regiis insignibus condecoratus eret, Qui regnavit tres annos et cum Theodosio tres annos. Hic enim magnum Theodosium, ex Hispania accersitum ut contra. Scythas pugnaret, in regem advocavit, et Byzantii constituit : ipse vero Rome degebat. Maximus autem quidam Britannus ægre ferens Theodosium, utpote nulla dignitate donatum, a Gra- tiano regnum obtinuisse, Britones excitavit ad re- bellandum contra Gratianum, et eum occidit. Gra- liauus in regia sepulcra translatus est a Theodosio, qui tam dextere diu sagittavit, ut quidam dicerent, Gratiani tela mentem habere. Iisdem temporibus terræ motus factus est ma- gnus et terribilis, adeo ut Alexandriæ longe recon- serit mare et navigia reapse in sicco reperta sint jacentia. Cum autem multus populus ad hoc in- auditum prodigium concurrisset videndum, et aqua regrediens consueto loco longius projiceretur, quinquaginta millia hominum submersi sunt. Naves autem hic appulsas aqua contexit, et quæ super Nilum inveniebantur, fluvius in siccum cum mud- ta vi ad centum octoginta stadia eas projecit. Imo Cretes, et Achaiæ, et Baotie, et Epiri et Sicili pleraque partes accidit ut, aqua redeunte, perde- rentur. Multa navigia, superantibus aquis, in mou- tes ad centum stadia ejecta sunt; insulæ Britanu: - cæ et Africa plagæ magna ex parte substratæ sunt. Totius fere terrat: partes, quæ al mare erant, alia terræ motu, aliæ maris excessu subinersæ sunt. In profundis et altis, quæ circumdant Adriacum et Ægeum mare et alia plurima superaverunt aquæ steteruntque velut murus, et apparuit arida. Tum ctiam plures inventæ sunt naves quæ per æquora latæ ad imum abyssi devenerunt et iterum aquæ furore relevatæ sunt. Continuo sibi succedentibus istis motibus, Nicæa Bithyniæ tota subversa est cum suburbiis in circuitu, agrisque et ædificiis multis. Urbs Hellesponti, nomine Germe, tota es fundamentis submersa est. Insuper in diversis locis hiatus multi facti sunt, ita ut metu super montes remauerent homines. Ex inopia vero multa amma- lia multique homines perierunt. C D Variæ lectiones et notæ. (Schlion). Jan. Ced. 550,12-17? de Gratiano at Leo. Jul. - Ced. 551,1-13 : coll. Leo, Leil, Cel. Glyc. 473,21-174,10; Ced. 550,17-551,10 : Cel. Cod. Ced. ud ↑ I (4) Κατ' ἐκείνους δὲ τοὺς καιροὺς σεισμός (μέσ

νέον κομιδή τυγχάνοντα καὶ μήπω τῶν βασιλικῶν συμβόλων καταξιωθέντα, δν ἡ ἀνάγκη τῶν ἐπιχει- ρούντων τὸν τόπον τῆς βασιλείας ἀφαρπάζειν, ὡς σχολάζοντα, παρεσκεύασεν αὐτὸν καὶ, ἀπόντος τοῦ ἀδελφοῦ, τὴν πορφύραν ἐνδύσασθαι, Πρόβου τῷ της νικαῦτα πιστῶς τὸ πρᾶγμα μεταχειρισαμένου 10. " (2) "Οστις ἐβασίλευσεν ἔτη γ' καὶ μετά Θεοδοσίου ἔτη γ· οὗτος γὰρ τὸν μέγαν Θεοδόσιον προεχειρίσατο βασιλέα ἐν Βυζαντίῳ, ἀγαγὼν ἐξ Ισπα νίας πρὸς τὸ πολεμεῖν τοὺς Σκύθας· αὐτὸς δὲ ἐν Ρώμῃ διέτριβεν. • (3) Μάξιμος δέ τις Βρετανός δυσανασχετῶν, ἔτι Θεοδόσιος ὑπὸ Γρατιανοῦ βασιλείας ηξίωται, ώς ο μηδεμιάς τυχών ο τιμῆς, διήγειρε τοὺς ἐν Βρετανίᾳ ἀντᾶραι Γρατιανῷ, ὅντινα καὶ ἀνεῖλε. Μετετέθη δὲ ὑπὸ Θεοδοσίου Γρατιανὸς εἰς τοὺς βασι- Β λικούς τάφους, ὅστις “ τοσοῦτον εὐστόχως ἐπὶ πολύ ἐτόξευεν, ὡς λέγειν τινὰς τὰ Γρατιανοῦ βέλη φρένας ἔχειν. γας καὶ φοβερώτατος γέγονεν, ὡς ἐν ᾿Αλεξανδρεία υποχωρήσαι (μὲν) τὴν θάλατταν ἐπὶ πολύ, τὰ δὲ πλοία ὡς ἐπὶ ξηράς εὑρεθῆναι κείμενα. Πλήθους στ δὲ λαοῦ συνδραμόντος εἰς θέαν τοῦ παραδόξου θαύ ματος καὶ τοῦ ὕδατος πάλιν ὑποστρέψαντος (1205) καὶ ἐκβεβληκότος μακρότερον τοῦ συνήθους τόπου, κατεποντίσθησαν ἀνθρώπων μυριάδες ε' · (καὶ τὰς μὲν ἐκεῖθεν προσορμίζοντας ναῦς τὸ ὕδωρ κατεκά λυψεν, τὰς δὲ ἐν τῷ ποταμῷ Νείλῳ εὑρεθείσας ἀπέρριψεν ὁ ποταμὸς εἰς ξηρὰν μετὰ πολλῆς τῆς φύμης μέχρι σταδίων ρπ'· ἀλλὰ μὴν καὶ τῆς Κρήτης σε καὶ τῆς Ἀχαΐας καὶ τῆς Βοιωτίας καὶ τῆς Ἠπείρου καὶ Σικελίας τὰ πλεῖστα μέρη (συνέβη τότε) ἀπολεσθῆναι, τῆς θαλάσσης ἀνελθούσης · και πολλὰ πλοῖα “, ὑψωθέντος τοῦ ὕδατος, ἐπὶ ὀρέων ἐῤῥίφη ἄχρι σταδίων ρ' (τάς τε Βρετανικὰς νήσους καὶ τῆς Ἀφρικῆς τὰ αὐτὰ καὶ χείρονα ὑποστήναι καὶ σχεδὸν πάσης τῆς οἰκουμένης τὰ πρὸς τῇ θαλάσσῃ τὰ μὲν ὑπὸ τῶν σεισμών, τὰ δὲ ὑπὸ τῆς θαλάσσης κατεποντίσθη· καὶ μέντοι ἐν τοῖς βυθοῖς καὶ ἐν τοῖς μεγάλοις πελάγεσι τὰ ἀμφὶ τὸ 'Αδρίαν το καὶ Αἰγαῖον πέλαγος καὶ ἄλλα πλεῖστα ὑπεχώρησε καὶ διέστη ὡσεὶ τεῖχος ἔνθεν καὶ ἔνθεν τὰ ὕδατα, καὶ ἐφάνη ἡ ξηρά· καὶ πολλὰ τότε πλοῖα εὑρέθησαν πλέοντα καὶ εἰς τὸν πυθμένα καθίσαντα καὶ πάλιν ἀνήχθησαν τῇ τοῦ ὕδατος καταστάσει. Συνεχῶν δὲ καὶ ἐπαλλήλων τῶν σεισμών γενομένων, ή μέν Η Νίκαια τῆς Βιθυνίας πόλις πᾶτα συνέπεσε καὶ τὰ κύκλω τι τῶν προαστείων ἀγροὶ καὶ ἔργα πλεῖστα. Ἡ δὲ Γέρμη καλουμένη πόλις τοῦ Ἑλλησπόντου πᾶσα ἐκ θεμελίων κατεποντίσθη· καὶ πρὸς τούτοι; το Ἐπὶ Γρατιανοῦ Μελέτιος Αντιοχείας ἐν Κωνσταντινουπόλει γενόμενος καὶ Δημόφιλον ευρώ, τὰς ἐκκλησίας κατέχοντα, Γρηγόριον τὸν Θεολ. ἐκ Ναζιανζού ἤγαγε πρὸς τὴν τῆς ᾿Αρειανικῆς πλάνης καθαίρεσιν καὶ κατάλυσιν σε σε 593, Μαξιμιανός δέ τις Βρ. ὅτι τὸν Θεοδόσιον ὁ Γρ. βασιλέα εποίησεν, σε ὥστε αὐτοῦ. σε τυχόντος ὅς ἐπὶ τ. εὐστ. ἐτ. Περὶ τῶν σεισμών Ἐπὶ Γρατιανοῦ σ. ἐν 'Αλ. γ. ἐπὶ τοσοῦτον ὡς ἐπὶ π. ὑπ. τὴν θ. καὶ τὰ πλ. ἐπὶ ξ. ἑστάναι. " * Π. δὲ πολλοῦ ἐπὶ τῷ παραδόξῳ θεάματι συνδεδραμηκότος, τῶν ὑδάτων αθρόως ἐνδραμόντων ε' μ. ἀνθρ. κ Κρ. δὲ καὶ Αχ. καὶ Β. 'Η. τ. και Σ. πλ. καὶ ἐπικλυσήση αὐτὰ ὦ, καὶ ἐπὶ ὁ ἀποῤῥιφ ναι πλοιπά, στ. ρ' Το τὸν ᾿Ανδρίαν εσύ, τι κύρια κυκλόθεν προαστια €89 CHRONICON. - LIB. IV. et necessitate eorum qui regni locum, ut vacanteni, occupare tentabant, adductus est, ut ipse, absente fratre suo, purpura indueretur, Probo tune streune rem administrante. A venis nondum regiis insignibus condecoratus eret, Qui regnavit tres annos et cum Theodosio tres annos. Hic enim magnum Theodosium, ex Hispania accersitum ut contra. Scythas pugnaret, in regem advocavit, et Byzantii constituit : ipse vero Rome degebat. Maximus autem quidam Britannus ægre ferens Theodosium, utpote nulla dignitate donatum, a Gra- tiano regnum obtinuisse, Britones excitavit ad re- bellandum contra Gratianum, et eum occidit. Gra- liauus in regia sepulcra translatus est a Theodosio, qui tam dextere diu sagittavit, ut quidam dicerent, Gratiani tela mentem habere. Iisdem temporibus terræ motus factus est ma- gnus et terribilis, adeo ut Alexandriæ longe recon- serit mare et navigia reapse in sicco reperta sint jacentia. Cum autem multus populus ad hoc in- auditum prodigium concurrisset videndum, et aqua regrediens consueto loco longius projiceretur, quinquaginta millia hominum submersi sunt. Naves autem hic appulsas aqua contexit, et quæ super Nilum inveniebantur, fluvius in siccum cum mud- ta vi ad centum octoginta stadia eas projecit. Imo Cretes, et Achaiæ, et Baotie, et Epiri et Sicili pleraque partes accidit ut, aqua redeunte, perde- rentur. Multa navigia, superantibus aquis, in mou- tes ad centum stadia ejecta sunt; insulæ Britanu: - cæ et Africa plagæ magna ex parte substratæ sunt. Totius fere terrat: partes, quæ al mare erant, alia terræ motu, aliæ maris excessu subinersæ sunt. In profundis et altis, quæ circumdant Adriacum et Ægeum mare et alia plurima superaverunt aquæ steteruntque velut murus, et apparuit arida. Tum ctiam plures inventæ sunt naves quæ per æquora latæ ad imum abyssi devenerunt et iterum aquæ furore relevatæ sunt. Continuo sibi succedentibus istis motibus, Nicæa Bithyniæ tota subversa est cum suburbiis in circuitu, agrisque et ædificiis multis. Urbs Hellesponti, nomine Germe, tota es fundamentis submersa est. Insuper in diversis locis hiatus multi facti sunt, ita ut metu super montes remauerent homines. Ex inopia vero multa amma- lia multique homines perierunt. C D Variæ lectiones et notæ. (Schlion). Jan. Ced. 550,12-17? de Gratiano at Leo. Jul. - Ced. 551,1-13 : coll. Leo, Leil, Cel. Glyc. 473,21-174,10; Ced. 550,17-551,10 : Cel. Cod. Ced. ud ↑ I (4) Κατ' ἐκείνους δὲ τοὺς καιροὺς σεισμός (μέσ

γάσματα πολλά κατά διαφόρους τόπους ἐγένοντο, ὡς ἐκ τοῦ φόβου "' ἐν τοῖ; ἔρεσι μένειν τοὺς ἀνθρώπου; εκδὲ τῆς ἀβροχίας πολλά ζωά τε καὶ ἄνθρωποι διεφθάρησαν). ἔτη Γ'· ὁ δὲ Ουαλεντινιανό; ἐβασίλευσεν ἔτη γ' καὶ ἀπέθανε. ΡΑΖ'. Βασιλεία Θεοδοσίου τοῦ Μεγάλου. - 98' ἔτη ις'. Τότε ὁ πατὴρ Θεοδοσίου, καὶ αὐτὸς θεαδή. σιος καλούμενος, τοῖς τῶν μεγάλων το τροπαίοις το περιπνέων, τῇ ἐκκοπῇ τῶν βαρβαρικῶν ἐθνῶν, τους Ρωμαίων ὄρους εὐπορωτέρους ἐποίησεν. Ορῶν δὲ τὸν ἑαυτοῦ υἱὸν τῇ μὲν ἐλπίδι μέγαν, τῷ δὲ χρόνῳ μικρόν, -· μόλις γὰρ ἦν τοῦ βαθμοῦ τῆς νεότητος ἐπιβεβηκώς, — συγκλητικῷ τινι ἀμαξοβίῳ ", και νωνῷ αὐτοῦ τυγχάνοντι τῆς γνώμης καὶ τῶν πόνων, παρέδωκεν ἐκπαιδεύειν, ὅστις ἀμαξόβιος την ἐγχει β ρισθέντα αὐτῷ τὸν νέον πραῦτάτῃ διδασκαλίᾳ καὶ αυστηροτέρᾳ το κολακείᾳ εἰς λαμπρὰν ἄσκησιν τῆς ζωῆς ἐστερέωσεν ". Εκεῖσε τοίνυν ὄντος Θεοδοσίου, καθ᾽ ὕπνους ἑαυτὸν εἰδέναι λέγεται βασιλική χλαμύδι καὶ πορφύρα κεκοσμημένον. Ουαλεντινιανού δὲ τοῦ γέροντος τελευτήσαντος, Μάξιμος ὁ δήμιος τὴν ὑπαρχότητα των Γαλλιῶν εἰ; μανίαν έτρεψε καί τινα συσκευήν πεποιηκώς Θεοδόσιον τὸν προς σεύτερον τροπαίοις κεκορεσμένον σφαγῆναι προς- έταξε, ὃς πρὶν τελευτῆσαι τὸ θεῖον βάπτισμα δεξι μενος καὶ εἰς τὴν ἀθανασίαν ἀναγεννηθεὶς ἐτελεύτησε. Κατὰ δὲ τὸν αὐτὸν καιρὸν ὁ νεώτερος Θεοδόσιος ἐν τῇ τοῦ δουκὸς ἀξίᾳ ἐτύγχανε· τῷ δὲ αὐτῷ βέλει το φθόνου, ὅπερ καὶ ὁ πατὴρ, διὰ Μάξιμον "' ὁμοίως ἀεί- κως ὑπέπιπτεν (1214) ἀλλ' ὁ Θεὸς αὐτὸν διεσώσατο, μεινάσης παρ' αὐτῷ τῆς ἀξίας καὶ τῆς οὐσίας ἀνα- δοθείσης, εἰς τὴν πατρώαν γῆν τῶν Σπανίων, ἐν ᾗ ἐγεννήθη, ἐφοίτησε προστάγματι βασιλικῷ. ἐκεῖσε ἡσύχως και πράως τὸν βίον διάγων. Πλακίλλαν δι • τὴν γενομένην Αὐγούσταν ἡγάγετο τότε, και βασιλέας ἐξ αὐτῆς ποιήσας, ἥτις τὴν φύσιν τῷ λογισμῷ καὶ τὴν φήμην τοῖς ἐγκωμίοις ἐνίκα, (2) Ἐν δὲ τῷ μεταξύ Ουάλης γράμματα ἐκε πέμπει πρὸς τὸν βασιλέα Γρατιανόν προστάξις Θεοδόσιον ἀποσταλῆναι πρὸς αὐτόν. Αρξάμενος ἐς τῆς ὁδοιπορίας Θεοδόσιος, καὶ γνοὺς τὴν Ουάλεντος τελευτὴν ἔρχεται εἰς πόλιν καλουμένην Σέρμι. Τῶν δὲ Γότθων πᾶσαν πόλιν καὶ χώραν ἀφειδώς λυμαινομένων καὶ τῶν Ῥωμαϊκών στρατοπέδων φευγόντων ἀπὸ προσώπου αὐτῶν, τότε Θεοδόσιον ἐν τῷ Σερμίῳ διάγοντα Γρατιανός προσκαλεῖται βουλή τῆς συγκλήτου Ρωμαίων φθονούσης αὐτῷ, ἡ δὲ σὺν ὀλίγοις στρατιώταις εἰς τοσοῦτον ὡμὸν πόλεμον ἀπο- σταλῆναι Θεοδόσιον πείθει, ἐπικινδύνω ἀξιώματι τον φόβον το'. το Ρωμαίων? τρόπο: 'Αμαξ. ? καὶ οὐ ? ὁ δείλαιος ? Υπερ Μαξίμου! οι €1 GEORGII HAMARTOLI Præfatus autem Gratianus sex annos regnavit : A Valentinianus vero regnavit annos tres, et mortuus 166. CXCVII. Regnum Theodosii Magni. - Post hunc regnavit Theodosius Magnus sex et decem annos. Tunc Theodosii pater, et ipse Theo- dosius dictus, magnorum tropa circumducens, expulsione barbararum gentium, fines Romanorum aditu faciliores fecit. Videns autem filium suum spe magnum, ætate autem parvum - vix enim limina adolescentiæ erat ingressus— senatori cuidam cu- ruli, doctrinæ laborumque suorum socio,eum tradidit educandum : qui curulis adolescentem sibi creditum dulcissima disciplina severioreque blanditie ad il- lustrem vitæ exercitationem firmavit. Porro dum hic moraretur Theodosius. seipsum regia chlamyde purpuraque exornatum in somno vidisse dicitur. Valentiniano autem veteri mortuo, plebeius Maxi- mus Galliarum præfecturam ad insaniam in mente volvit, et, quadam conjuratione facta, Theodosium veterem tropaeis onustum jugulari praecepit ; qui, prinsquam moreretar, divino baptismate suscepto, ad immortalitatem renatus decessit. In eo lem tem- pore junior Theodosius ad ducis favorem perve- nerat : sed inde eodem invidi telo, quo pater, per Maximum similiter injuste decidit. Attamen Deus servavit eum et remanente dignitate reddi- taque substantia, in patriam Hispaniarum terram. in qua natus erat, iter dispositione regia fecit, ihi tranquilla: et facilem vitam agens. Placillam au- C tem, Angústam factam, tunc uxorem duxit, et reges ex ca procreavit : hæc vero naturam ratione fa - mamque laudibus vincebat, Interea Valens ad regem Gratianum scripsit litteras, præscribens Theodosium ad se mitti. Theo- dosius autem, itinere incepto, cognitaque Valentis morte, ad urbem Sirmium dictam venit. Gothis au- tem cunetam urbem et regionem crudeliter vastan- tibus, et Romanis exercitibus ab illius facie fugien- tibus, tum Theodosium Sirmii degentem consilio ¡senatus Romanorum ei invidentis advocat Gratia- nus. Suadebant regi Theodosiumn, ducis munere D decoratum ad hanc periculosam expeditionem, ci:m paucis militibus in hoc immane bellum mittere : rex paruit. Hic quidem consilium et invidiam Variæ lectiones et notæ. - " cod. 70.78° sed ef. Mistoriam misel- In Theodosius-in Hispania morabatur, ubi et ortus fuerat et nutritus. Ifist. misc. Inter hæc (victo riam de Alanis, Hunnis, Gothis reportatam) divinam risionem vilit Gratianus Theodosium purpura induit consulatu Ausonii et Olybri (579), tyrannus (Marcellinus Hist. misc.) ? cf. Hist. mise. Ea tempestate Theodosius tam propter parentum nobilitatem quam ma Fortitudine propria nominatissimus habebatur et ob hanc causam invidia similium judicum fatigatus. Glyc. 474.2821 of. Historiam miscellam. Cumque imperator quid faceret hesitaret, quippe cum Far'.ri eluti victoria inexpugnabiles esse viderentur · ascivit ex Hispania Theodosium et magistrum militan esse denuntians, cum cxercitu ad barbaros destinarit. 8: xal sú cod. - - . (5) Ο δὲ προειρημένος Γρατιανός ἐβασίλευσεν (1) Μετὰ δὲ τοῦτον ἐβασίλευσε Θεοδόσιος ὁ Μέγας

γάσματα πολλά κατά διαφόρους τόπους ἐγένοντο, ὡς ἐκ τοῦ φόβου "' ἐν τοῖ; ἔρεσι μένειν τοὺς ἀνθρώπου; εκδὲ τῆς ἀβροχίας πολλά ζωά τε καὶ ἄνθρωποι διεφθάρησαν). ἔτη Γ'· ὁ δὲ Ουαλεντινιανό; ἐβασίλευσεν ἔτη γ' καὶ ἀπέθανε. ΡΑΖ'. Βασιλεία Θεοδοσίου τοῦ Μεγάλου. - 98' ἔτη ις'. Τότε ὁ πατὴρ Θεοδοσίου, καὶ αὐτὸς θεαδή. σιος καλούμενος, τοῖς τῶν μεγάλων το τροπαίοις το περιπνέων, τῇ ἐκκοπῇ τῶν βαρβαρικῶν ἐθνῶν, τους Ρωμαίων ὄρους εὐπορωτέρους ἐποίησεν. Ορῶν δὲ τὸν ἑαυτοῦ υἱὸν τῇ μὲν ἐλπίδι μέγαν, τῷ δὲ χρόνῳ μικρόν, -· μόλις γὰρ ἦν τοῦ βαθμοῦ τῆς νεότητος ἐπιβεβηκώς, — συγκλητικῷ τινι ἀμαξοβίῳ ", και νωνῷ αὐτοῦ τυγχάνοντι τῆς γνώμης καὶ τῶν πόνων, παρέδωκεν ἐκπαιδεύειν, ὅστις ἀμαξόβιος την ἐγχει β ρισθέντα αὐτῷ τὸν νέον πραῦτάτῃ διδασκαλίᾳ καὶ αυστηροτέρᾳ το κολακείᾳ εἰς λαμπρὰν ἄσκησιν τῆς ζωῆς ἐστερέωσεν ". Εκεῖσε τοίνυν ὄντος Θεοδοσίου, καθ᾽ ὕπνους ἑαυτὸν εἰδέναι λέγεται βασιλική χλαμύδι καὶ πορφύρα κεκοσμημένον. Ουαλεντινιανού δὲ τοῦ γέροντος τελευτήσαντος, Μάξιμος ὁ δήμιος τὴν ὑπαρχότητα των Γαλλιῶν εἰ; μανίαν έτρεψε καί τινα συσκευήν πεποιηκώς Θεοδόσιον τὸν προς σεύτερον τροπαίοις κεκορεσμένον σφαγῆναι προς- έταξε, ὃς πρὶν τελευτῆσαι τὸ θεῖον βάπτισμα δεξι μενος καὶ εἰς τὴν ἀθανασίαν ἀναγεννηθεὶς ἐτελεύτησε. Κατὰ δὲ τὸν αὐτὸν καιρὸν ὁ νεώτερος Θεοδόσιος ἐν τῇ τοῦ δουκὸς ἀξίᾳ ἐτύγχανε· τῷ δὲ αὐτῷ βέλει το φθόνου, ὅπερ καὶ ὁ πατὴρ, διὰ Μάξιμον "' ὁμοίως ἀεί- κως ὑπέπιπτεν (1214) ἀλλ' ὁ Θεὸς αὐτὸν διεσώσατο, μεινάσης παρ' αὐτῷ τῆς ἀξίας καὶ τῆς οὐσίας ἀνα- δοθείσης, εἰς τὴν πατρώαν γῆν τῶν Σπανίων, ἐν ᾗ ἐγεννήθη, ἐφοίτησε προστάγματι βασιλικῷ. ἐκεῖσε ἡσύχως και πράως τὸν βίον διάγων. Πλακίλλαν δι • τὴν γενομένην Αὐγούσταν ἡγάγετο τότε, και βασιλέας ἐξ αὐτῆς ποιήσας, ἥτις τὴν φύσιν τῷ λογισμῷ καὶ τὴν φήμην τοῖς ἐγκωμίοις ἐνίκα, (2) Ἐν δὲ τῷ μεταξύ Ουάλης γράμματα ἐκε πέμπει πρὸς τὸν βασιλέα Γρατιανόν προστάξις Θεοδόσιον ἀποσταλῆναι πρὸς αὐτόν. Αρξάμενος ἐς τῆς ὁδοιπορίας Θεοδόσιος, καὶ γνοὺς τὴν Ουάλεντος τελευτὴν ἔρχεται εἰς πόλιν καλουμένην Σέρμι. Τῶν δὲ Γότθων πᾶσαν πόλιν καὶ χώραν ἀφειδώς λυμαινομένων καὶ τῶν Ῥωμαϊκών στρατοπέδων φευγόντων ἀπὸ προσώπου αὐτῶν, τότε Θεοδόσιον ἐν τῷ Σερμίῳ διάγοντα Γρατιανός προσκαλεῖται βουλή τῆς συγκλήτου Ρωμαίων φθονούσης αὐτῷ, ἡ δὲ σὺν ὀλίγοις στρατιώταις εἰς τοσοῦτον ὡμὸν πόλεμον ἀπο- σταλῆναι Θεοδόσιον πείθει, ἐπικινδύνω ἀξιώματι τον φόβον το'. το Ρωμαίων? τρόπο: 'Αμαξ. ? καὶ οὐ ? ὁ δείλαιος ? Υπερ Μαξίμου! οι €1 GEORGII HAMARTOLI Præfatus autem Gratianus sex annos regnavit : A Valentinianus vero regnavit annos tres, et mortuus 166. CXCVII. Regnum Theodosii Magni. - Post hunc regnavit Theodosius Magnus sex et decem annos. Tunc Theodosii pater, et ipse Theo- dosius dictus, magnorum tropa circumducens, expulsione barbararum gentium, fines Romanorum aditu faciliores fecit. Videns autem filium suum spe magnum, ætate autem parvum - vix enim limina adolescentiæ erat ingressus— senatori cuidam cu- ruli, doctrinæ laborumque suorum socio,eum tradidit educandum : qui curulis adolescentem sibi creditum dulcissima disciplina severioreque blanditie ad il- lustrem vitæ exercitationem firmavit. Porro dum hic moraretur Theodosius. seipsum regia chlamyde purpuraque exornatum in somno vidisse dicitur. Valentiniano autem veteri mortuo, plebeius Maxi- mus Galliarum præfecturam ad insaniam in mente volvit, et, quadam conjuratione facta, Theodosium veterem tropaeis onustum jugulari praecepit ; qui, prinsquam moreretar, divino baptismate suscepto, ad immortalitatem renatus decessit. In eo lem tem- pore junior Theodosius ad ducis favorem perve- nerat : sed inde eodem invidi telo, quo pater, per Maximum similiter injuste decidit. Attamen Deus servavit eum et remanente dignitate reddi- taque substantia, in patriam Hispaniarum terram. in qua natus erat, iter dispositione regia fecit, ihi tranquilla: et facilem vitam agens. Placillam au- C tem, Angústam factam, tunc uxorem duxit, et reges ex ca procreavit : hæc vero naturam ratione fa - mamque laudibus vincebat, Interea Valens ad regem Gratianum scripsit litteras, præscribens Theodosium ad se mitti. Theo- dosius autem, itinere incepto, cognitaque Valentis morte, ad urbem Sirmium dictam venit. Gothis au- tem cunetam urbem et regionem crudeliter vastan- tibus, et Romanis exercitibus ab illius facie fugien- tibus, tum Theodosium Sirmii degentem consilio ¡senatus Romanorum ei invidentis advocat Gratia- nus. Suadebant regi Theodosiumn, ducis munere D decoratum ad hanc periculosam expeditionem, ci:m paucis militibus in hoc immane bellum mittere : rex paruit. Hic quidem consilium et invidiam Variæ lectiones et notæ. - " cod. 70.78° sed ef. Mistoriam misel- In Theodosius-in Hispania morabatur, ubi et ortus fuerat et nutritus. Ifist. misc. Inter hæc (victo riam de Alanis, Hunnis, Gothis reportatam) divinam risionem vilit Gratianus Theodosium purpura induit consulatu Ausonii et Olybri (579), tyrannus (Marcellinus Hist. misc.) ? cf. Hist. mise. Ea tempestate Theodosius tam propter parentum nobilitatem quam ma Fortitudine propria nominatissimus habebatur et ob hanc causam invidia similium judicum fatigatus. Glyc. 474.2821 of. Historiam miscellam. Cumque imperator quid faceret hesitaret, quippe cum Far'.ri eluti victoria inexpugnabiles esse viderentur · ascivit ex Hispania Theodosium et magistrum militan esse denuntians, cum cxercitu ad barbaros destinarit. 8: xal sú cod. - - . (5) Ο δὲ προειρημένος Γρατιανός ἐβασίλευσεν (1) Μετὰ δὲ τοῦτον ἐβασίλευσε Θεοδόσιος ὁ Μέγας

τιμηθέντα στρατηλάτου ἀξίᾳ, τὸν βασιλέα παρέπεισε. Α Καὶ ὁ μὲν βασιλεὺς τῶν ἐπιβουλῶν δὲ καὶ τοῦ φθόνου οὐδὲν ἔγνω· κατὰ κράτος δὲ τοὺς νομιζομένους ἀηττήτους εἶναι Γότθους νικήτας Θεοδόσιος συν τάχει πολλῷ, τῷ βασιλεῖ τροπαιοφόρος παραστάς θεία ψήφῳ τὸ βασιλικόν διάδημα περιβάλλεται. Γρατιανού χειροτονοῦντος αὐτὸν, καινῇ τινι καὶ θαυμαστῇ περιεβλήθη πορφύρᾳ ὡς ἀρχαῖος βασιλεύς" καὶ ἐπειδὴ τοὺς ὤμους αὐτοῦ ὑπὲρ άνθρωπον υψηλούς Έντας διαφόροις * βασιλικοῖς χλαμύσιν ἐνδύειν οὐκ ἠδύνατο, πάντας γὰρ ὑπερείχε τῷ μεγέθει • πᾶσαν ἐσθῆτα διὰ τὸ ὕψος μικρὰν ἀπέφηνεν. — τέλος Κωνσταντίνου τοῦ εὐσεβεστάτου βασιλέως τῇ ἁρμοσάσης αὐτῷ. - - (5) Οὗτος Γρατιανὸς τὰ τῆς Δύσεως μέρη ἐπ' Β αὐτῷ καὶ τῷ ἀδελφῷ διεφύλαξεν, Θεοδοσίῳ δὲ τὴν τῆς ᾿Ανατολῆς φροντίδα ἐπέτρεψεν. Πολλὰ δὲ εὐσε 6ῶς καὶ γενναίως κατορθώσας ὁ Γρατιανός παρὰ Μαξίμου τοῦ τυράννου [ἐν] ταῖς Βρεττανίαις ἐπανα- στάντος, δι' Ανδραγαθίου τοῦ δουκὸς ἐν Λουγδούνω παρὰ τῶν ἰδίων προδοθεὶς, μᾶλλον δὲ βία τῶν που λεμίων συσχεθείς, ἀνῃρέθη. (4) Ουαλεντινιανὸς δὲ ὁ νεώτερος ως τούτου ἀδελφὸς ἐν Ἰταλία διάγων ὑπὸ τῆς σφαγῆς τοῦ ἀδελ φοῦ καὶ τοῦ φόβου πολέμου πτοηθεῖς, εἰρήνης αὐτῷ καθ' ὑπόκρισιν προταθείσης παρὰ Μαξίμου, και αὐτὸς ὑποκρινάμενος ἡδέως ἐδέξατο. νῶν αἱρέσεως τὰ φάρμακα τῆς ἀσεβείας, ἃ περι τος τοῦ ἀνδρὸς ἔκρυπτον, εὐμαρῶς ἀπατηθέντι το υἱῷ μετὰ θάρσους ἀπεκάλυψε καὶ τείθει αὐτὸν διὰ στρατιωτικῆς χειρὸς τὸν μὲν ᾿Αμβρόσιον ἀνθιστά μενον αὐτῷ τῷ ὀρθῷ λόγῳ τῆς ἐκκλησίας Μεδιο. λάνων ἐξῶται καὶ εἰς ἐξορίαν πέμψαι, τὴν ἐκκλη σίαν δὲ διαῤῥῆξαι καὶ πολεμεῖν τὰ ἅγια. Βενίβαλος δὲ τότε ἐν ἀξιώματι ταῖς ὑποσχέσεσι τῆς βασιλίδος μὴ εἶξας, τῆς στρατιωτικής ζώνης καὶ τῶν ἀξιω μάτων τὴν ὀρθόδοξον πίστιν προκρίνας τοῖς ποσὶ τῶν βασιλέων τὴν (1213) ἑαυτοῦ ζώνην ἀπέρ ριψεν. ἄτιμον ὄνομα ἐκδύσασθαι καὶ νόμιμον ἐπιδείξασθαι ἑαυτὸν βασιλέα, γράμματα ἐκπέμψας τὸ ἀσε πορφύρα κοσμηθεὶς ἐξέλαμψεν, ἐκ τετραγώνου Εὲς ἐπὶ τῆς Ἰουστίνης ἀπεφαύλιζε καὶ τὸ πολεμεῖ- σθαι τὴν πίστιν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν κατάστασιν τῆς 1αθολικῆς Ἐκκλησίας ἀνατρέπεσθαι ἀπηγόρευσεν · καὶ οὗτοι πλησιάζειν τῆς Ἰταλίας ήρξατο. μα καὶ τῆς συνειδήσεως τῆς ἀσεβοῦς ἐπικειμένων αὐτῇ, εἰς φυγήν τραπεῖσα, πρώτη τὴν ἐξορίαν εκληρώσατο, ἣν τοῖς ἱερεῦσιν αὐτὴ ἡτοίμασεν. Τοι- με τὸν τῶν ἐπιβουλ. καὶ τοῦ φ. τοῦ κατὰ φύ. ἐσπτώς. πατορ. βᾶ. χλαμύδ. μικρού Καί ἀποστέλλει Α δραγάθιον, ὃν παραυτὰ διὰ στρατιωτῶν παρασκευασμένων ὄντων ἐπὶ τούτου, Γρατιανόν διεχειρίσατο. ᾿Αδ. δὲ Γρατιανοῦ, ὁμώνυμος τῷ πατρὶ Ούαλεντ γιανῷ, ἔτι περιὼν τοὺς ἐν ἐξορίᾳ ἐπισκόπους ἀνεκαλέσατο καὶ τὰς ἰδίας ἐκκλησίας ἀπέδωκεν αὐτοῖς, ἐκδιώ τας τοὺς Αρειανούς Δαμάσου τοῦ πάπα Ρώμης αὐτῷ συμπράττοντος. νεώτερος 8א CHRONICON - LIB. IV. ignorabat. Sed cum Theodosius brevi vicisset Gu thos qui armis credebantur invincibiles, topafs onustus, regen adliens, divino suffragio, res gium diadema cireum tempora induit. A Gratiano electus, nova quadam et mirabiti purpura, sicut rex antiquus, indutus est. Cum autem, qua erat plus quam virili statura, humeri ipsius pluriom parju- rarum proportionibus haud se accommodarent, omnes enim magnitudine superabat, et propter alti- tudinem quilibet babitus brevis apparebat, tandem Constantini, piissimi imperatoris purpura exornatus refuisit, ex qua irato ipsi adaptat. Ilic Gratianus Occidentis partes sibi fratrique suo reservavit, Theodosio autem Orientis curam cre d dit. Multis autem pie nobiliterque gestis adversus Maximum tyrannum apud Britannos insurgentem, Gratianus per Andragathium Lugduni ducem a suis proditus, vel potius inimicorum vi oppre-sus, occi sus est. Valentinianus autem junior, illius frater, in † a- lia degebat. Fratris occisione bellique metu stupe- factus, pacem sibi simulanter a Maximo obli tam et ipse simulate libenter accepit. Tum autem Justina, mater ejus, hæresis Ariana- rum impia venena, quæ vivente viro absconderat, C filio facile deluso fidenter revelavit, et ei persuasit, ut per militarem manum Ambrosium, ipsi ortho- doxo sermone resistentem, ex Mediolani Ecclesia pelleret mitteretque in exsiliwn, ac Ecclesia post- habita in sancta pugnaret. Benevolus attlem qui tune in dignitate erat, regine promissis un annuens, militari balteo dignitatibusque orthodoxanı fidem præponens, ante pedes regum proprium Lalteum projecit. Maximus vero tyrannus odiosum tyranni nomen exnere volens, legitimumque se præstare ŕegem, litteras misit, quibus Justinæ impietatem despi- D ciebat, et quod Dei fidem persequeretur constitutio- remque catholica Ecclesie everteret, redarguebat. et sic ltaliae appropinquare coepit. floe audito, Justina, inimico simul et impia conscientia vexata, in fugam conversa, primu exsilium sorte obtinuit, quod sacerdotibus ipsa paraverat. Igitur cum inopia matre fugiens re x Varia lectiones et nola. - - " col. sed Hist. mise. Gratianus cunctis faven tibus etc. cod. codes. 6. Ced. 551,5 – : Marcellinus : Iud. XI. Merobaude il et Saturnino cnse. Graiianus imp. Maximi tyranni dolo apud Luq- dunum occisus VIII K. Sept. Col. 551, 14—17: omn. cod, (5) Ἰουστῖνα δὲ τότε ἡ μήτηρ αὐτοῦ τῆς Ἀρεια (6) Μάξιμος δὲ ὁ τύραννος θέλων τὸ τοῦ τυράννου (7) Τοῦτο δὲ Ἰουστῖνα μαθοῦσα, τοῦ τε πολεμίου

τιμηθέντα στρατηλάτου ἀξίᾳ, τὸν βασιλέα παρέπεισε. Α Καὶ ὁ μὲν βασιλεὺς τῶν ἐπιβουλῶν δὲ καὶ τοῦ φθόνου οὐδὲν ἔγνω· κατὰ κράτος δὲ τοὺς νομιζομένους ἀηττήτους εἶναι Γότθους νικήτας Θεοδόσιος συν τάχει πολλῷ, τῷ βασιλεῖ τροπαιοφόρος παραστάς θεία ψήφῳ τὸ βασιλικόν διάδημα περιβάλλεται. Γρατιανού χειροτονοῦντος αὐτὸν, καινῇ τινι καὶ θαυμαστῇ περιεβλήθη πορφύρᾳ ὡς ἀρχαῖος βασιλεύς" καὶ ἐπειδὴ τοὺς ὤμους αὐτοῦ ὑπὲρ άνθρωπον υψηλούς Έντας διαφόροις * βασιλικοῖς χλαμύσιν ἐνδύειν οὐκ ἠδύνατο, πάντας γὰρ ὑπερείχε τῷ μεγέθει • πᾶσαν ἐσθῆτα διὰ τὸ ὕψος μικρὰν ἀπέφηνεν. — τέλος Κωνσταντίνου τοῦ εὐσεβεστάτου βασιλέως τῇ ἁρμοσάσης αὐτῷ. - - (5) Οὗτος Γρατιανὸς τὰ τῆς Δύσεως μέρη ἐπ' Β αὐτῷ καὶ τῷ ἀδελφῷ διεφύλαξεν, Θεοδοσίῳ δὲ τὴν τῆς ᾿Ανατολῆς φροντίδα ἐπέτρεψεν. Πολλὰ δὲ εὐσε 6ῶς καὶ γενναίως κατορθώσας ὁ Γρατιανός παρὰ Μαξίμου τοῦ τυράννου [ἐν] ταῖς Βρεττανίαις ἐπανα- στάντος, δι' Ανδραγαθίου τοῦ δουκὸς ἐν Λουγδούνω παρὰ τῶν ἰδίων προδοθεὶς, μᾶλλον δὲ βία τῶν που λεμίων συσχεθείς, ἀνῃρέθη. (4) Ουαλεντινιανὸς δὲ ὁ νεώτερος ως τούτου ἀδελφὸς ἐν Ἰταλία διάγων ὑπὸ τῆς σφαγῆς τοῦ ἀδελ φοῦ καὶ τοῦ φόβου πολέμου πτοηθεῖς, εἰρήνης αὐτῷ καθ' ὑπόκρισιν προταθείσης παρὰ Μαξίμου, και αὐτὸς ὑποκρινάμενος ἡδέως ἐδέξατο. νῶν αἱρέσεως τὰ φάρμακα τῆς ἀσεβείας, ἃ περι τος τοῦ ἀνδρὸς ἔκρυπτον, εὐμαρῶς ἀπατηθέντι το υἱῷ μετὰ θάρσους ἀπεκάλυψε καὶ τείθει αὐτὸν διὰ στρατιωτικῆς χειρὸς τὸν μὲν ᾿Αμβρόσιον ἀνθιστά μενον αὐτῷ τῷ ὀρθῷ λόγῳ τῆς ἐκκλησίας Μεδιο. λάνων ἐξῶται καὶ εἰς ἐξορίαν πέμψαι, τὴν ἐκκλη σίαν δὲ διαῤῥῆξαι καὶ πολεμεῖν τὰ ἅγια. Βενίβαλος δὲ τότε ἐν ἀξιώματι ταῖς ὑποσχέσεσι τῆς βασιλίδος μὴ εἶξας, τῆς στρατιωτικής ζώνης καὶ τῶν ἀξιω μάτων τὴν ὀρθόδοξον πίστιν προκρίνας τοῖς ποσὶ τῶν βασιλέων τὴν (1213) ἑαυτοῦ ζώνην ἀπέρ ριψεν. ἄτιμον ὄνομα ἐκδύσασθαι καὶ νόμιμον ἐπιδείξασθαι ἑαυτὸν βασιλέα, γράμματα ἐκπέμψας τὸ ἀσε πορφύρα κοσμηθεὶς ἐξέλαμψεν, ἐκ τετραγώνου Εὲς ἐπὶ τῆς Ἰουστίνης ἀπεφαύλιζε καὶ τὸ πολεμεῖ- σθαι τὴν πίστιν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν κατάστασιν τῆς 1αθολικῆς Ἐκκλησίας ἀνατρέπεσθαι ἀπηγόρευσεν · καὶ οὗτοι πλησιάζειν τῆς Ἰταλίας ήρξατο. μα καὶ τῆς συνειδήσεως τῆς ἀσεβοῦς ἐπικειμένων αὐτῇ, εἰς φυγήν τραπεῖσα, πρώτη τὴν ἐξορίαν εκληρώσατο, ἣν τοῖς ἱερεῦσιν αὐτὴ ἡτοίμασεν. Τοι- με τὸν τῶν ἐπιβουλ. καὶ τοῦ φ. τοῦ κατὰ φύ. ἐσπτώς. πατορ. βᾶ. χλαμύδ. μικρού Καί ἀποστέλλει Α δραγάθιον, ὃν παραυτὰ διὰ στρατιωτῶν παρασκευασμένων ὄντων ἐπὶ τούτου, Γρατιανόν διεχειρίσατο. ᾿Αδ. δὲ Γρατιανοῦ, ὁμώνυμος τῷ πατρὶ Ούαλεντ γιανῷ, ἔτι περιὼν τοὺς ἐν ἐξορίᾳ ἐπισκόπους ἀνεκαλέσατο καὶ τὰς ἰδίας ἐκκλησίας ἀπέδωκεν αὐτοῖς, ἐκδιώ τας τοὺς Αρειανούς Δαμάσου τοῦ πάπα Ρώμης αὐτῷ συμπράττοντος. νεώτερος 8א CHRONICON - LIB. IV. ignorabat. Sed cum Theodosius brevi vicisset Gu thos qui armis credebantur invincibiles, topafs onustus, regen adliens, divino suffragio, res gium diadema cireum tempora induit. A Gratiano electus, nova quadam et mirabiti purpura, sicut rex antiquus, indutus est. Cum autem, qua erat plus quam virili statura, humeri ipsius pluriom parju- rarum proportionibus haud se accommodarent, omnes enim magnitudine superabat, et propter alti- tudinem quilibet babitus brevis apparebat, tandem Constantini, piissimi imperatoris purpura exornatus refuisit, ex qua irato ipsi adaptat. Ilic Gratianus Occidentis partes sibi fratrique suo reservavit, Theodosio autem Orientis curam cre d dit. Multis autem pie nobiliterque gestis adversus Maximum tyrannum apud Britannos insurgentem, Gratianus per Andragathium Lugduni ducem a suis proditus, vel potius inimicorum vi oppre-sus, occi sus est. Valentinianus autem junior, illius frater, in † a- lia degebat. Fratris occisione bellique metu stupe- factus, pacem sibi simulanter a Maximo obli tam et ipse simulate libenter accepit. Tum autem Justina, mater ejus, hæresis Ariana- rum impia venena, quæ vivente viro absconderat, C filio facile deluso fidenter revelavit, et ei persuasit, ut per militarem manum Ambrosium, ipsi ortho- doxo sermone resistentem, ex Mediolani Ecclesia pelleret mitteretque in exsiliwn, ac Ecclesia post- habita in sancta pugnaret. Benevolus attlem qui tune in dignitate erat, regine promissis un annuens, militari balteo dignitatibusque orthodoxanı fidem præponens, ante pedes regum proprium Lalteum projecit. Maximus vero tyrannus odiosum tyranni nomen exnere volens, legitimumque se præstare ŕegem, litteras misit, quibus Justinæ impietatem despi- D ciebat, et quod Dei fidem persequeretur constitutio- remque catholica Ecclesie everteret, redarguebat. et sic ltaliae appropinquare coepit. floe audito, Justina, inimico simul et impia conscientia vexata, in fugam conversa, primu exsilium sorte obtinuit, quod sacerdotibus ipsa paraverat. Igitur cum inopia matre fugiens re x Varia lectiones et nola. - - " col. sed Hist. mise. Gratianus cunctis faven tibus etc. cod. codes. 6. Ced. 551,5 – : Marcellinus : Iud. XI. Merobaude il et Saturnino cnse. Graiianus imp. Maximi tyranni dolo apud Luq- dunum occisus VIII K. Sept. Col. 551, 14—17: omn. cod, (5) Ἰουστῖνα δὲ τότε ἡ μήτηρ αὐτοῦ τῆς Ἀρεια (6) Μάξιμος δὲ ὁ τύραννος θέλων τὸ τοῦ τυράννου (7) Τοῦτο δὲ Ἰουστῖνα μαθοῦσα, τοῦ τε πολεμίου

Α γαρούν μετὰ τῆς ἀθεμίτου μητρός πεφευγώς ὁ βα- Β σιλεὺς Ουαλεντινιανὸς ὁ νέος τῆς Ἰταλίας ἐστερήθη καὶ τῆς οἰκείας ἐξεβλήθη βασιλείας. παρὰ τοῦ εὐσεβοῦς βασιλέως Θεοδοσίου, ὥστε δοκεῖν αὐτὸν μᾶλλον τῶν μερῶν ἐκείνων βασιλεύειν ἢ ἐν εξορίᾳ διάγειν. Παραχρῆμα δὲ διὰ Θεοδοσίου και θαρθεὶς ἀπὸ τῆς φαυλότητος τῆς αἱρέσεως τῆς ἀκα- θάρτου τὸν ἐὸν ἐξέχειν, ἐν ᾧπερ ἂν αὐτὸν ἡ ἀνόητος έβλαψε μήτηρ, καὶ τὸν Χριστὸν ἀνεδέξατο πιστοτάτη προτροπή Θεοδοσίου. Πολλάκις γὰρ εἰς τὴν ἐλπίδα τῆς πίστεως διὰ Θεοδοσίου ἐκπαιδευθείς, ἔμαθε τὴν βασιλικὴν παράταξιν οὐ δι' ὅπλων ἐστάναι, ἀλλ᾽ ἐξ ἀγαθῶν προφάσεων. Τοιοῦτο; δὲ ἦν ὁ λόγος ὁ παρά Θεοδοσίου πρὸς τὸν Ουαλεντινιανόν. Οίδα, φησίν, πολλάκις, Ουαλεντινιανέ, παρὰ τῶν εὐσεβεστάτων βασιλέων, ἡσυχάζοντος τοῦ στρατοπέδου, τὴν νίκην κατορθωθεῖσαν καὶ τοὺς πολεμίους υποταγέντας ὑποτελεῖς γενέσθαι τοῦ προλαβόντος κινδύνου· οὕτως ὁ ἔνθεος Κωνσταντίνος ταῖς βοηθείαις τοῦ Θεοῦ ἀνορ θωθεὶς καὶ Λικίνιον τὸν τοῦ Θεοῦ τύραννον ἐν ναυα γίῳ διέφθειρεν· οὕτως ὁ ἔνδοξος Οὐαλεντινιανὸς ὁ σὺς πατὴρ εὐτυχέστερον τὴν βασιλείαν ἀβλαβή παρά τῶν πολεμίων ιθύνων ἐτελεύτησε, τοῦ Θεοῦ ἐκδι· κοῦντο; αὐτὸν καὶ μάχας ἀναριθμήτους και νίκας ἀνεδείξατο, πολλούς βαρβάρους καὶ διαφόρους άνε λών, Ουάλης δὲ ὁ θεῖος ὁ σὸς τῷ Θεῷ ἀντιπαρατάτ των ἐμίανε τὴν Ἐκκλησίαν ὁ βέβηλος διὰ τῆς σφα γῆς τῶν ἁγίων καὶ τῆς ἐξορίας τῶν ἱερέων, δς τῇ τοῦ Θεοῦ βουλήσει ὑπὸ τῶν Γότθων πολιορκηθείς καὶ ἡττηθεὶς ἐκαύθη. Σὺ οὖν αἱρετικοῦ ὄνομα λα- δεῖν ἀνέξῃ ἀπιὼν εἰς πόλεμον ; ὀρθῶς τὸν Χριστὸν σέβεται ὁ ἀδίκως σε ἐκβαλών· ἡ σὴ ἀπιστία εὐκαι ρίαν Μαξίμῳ συνεισήνεγκεν· ἐκεῖνος μόνον τοῦ βασιλεύειν τ ἐστὶ τύραννος, σὺ δὲ πολέμιος ήρξω σοι βοήθειαν· ἀλλ' εἰ τὸν Χριστὸν βλάπτομεν, τίνα τοῦ Θεοῦ καθεστάναι· δώσω σοι στρατὸν καὶ παρέξω παρακαλέσωμεν μαχόμενοι ; ο Ταῦτα καὶ τὰ τούτων πλείονα νουθετήσας Θεοδόσιος Ουαλεντινιανὸν εἰς τὴν ὀρθόδοξον πίστιν μετήγαγεν. οι (9) Εν δὲ τῷ μέσῳ τῆς μητρὸς αὐτοῦ τελευτη· σάσης, Θεοδόσιος διὰ τὴν πίστιν καὶ τὴν χρηστότητα τοῦ βασιλέως Γρατιανοῦ, καὶ τῶν εὐεργεσιῶν αὐτοῦ μεμνημένος εἰς ἄμυναν πάσας τὰς τῆς ᾿Ανατολικής δυνάμεις ἐξάξας, ἐξεδίκησε τὸ δίκαιον αἷμα καὶ τὸν Ουαλεντινιανὸν κατέστησεν ἐπὶ τὴν βασιλείαν, έχε Ο βαλὼν τὴν τυραννίδα (1924). *5 (10) Αὐτὸς δὲ μετὰ ταῦτα εἰσελθὼν εἰς τὴν Ῥώμην καὶ θριαμβεύσας τὴν νίκην εἰς τὴν βασι λίδα ἐπανῆλθε τῶν πόλεων. Ρ. Η. Περὶ τοῦ ἁγίου Αρσενίου οι (1) Ἐν ταῖς ἡμέραις οὖν, ἐν αἷς ὁ ἀγαθὸς Θεὸς ἐξήγειρε Θεοδόσιον βασιλέα τὸν Μέγαν καὶ ἐνε πί στευσεν αὐτῷ τὸν θρόνον τῆς βασιλείας Ρωμαίων, ἐν ὅπερ βασιλ. μοναχού Μ. 9. ΟΙ - και GEORGII HAMARTOLI Valentinianus junior lalia et proprio regno de- jectus est. Cum igitur in Orientem venisset, sic a pio rege Theodosio receptus est, ut in his regionibus regnare potius quam in exsilio degere videretur. Confestim autem per Theodosium a vitiis mundatus, im- pura secta venenum evomnuit, quod imprudens mater ipsi infuderat, et fidelissimo Theodosii bor- tatu Christum recepit. Sæpe enim a Theodosio in spem fidei educatus, regios exercitus non armis sel justis causis stare didicit. Sermo autem Theo- dosii adl Valentinianum talis erat : • Scio, inquit, Valentiniane, sape piissimos reges, exercitu quie- scente, victoriam obtinuisse, subjectosque inimicos, periculi metu, factos esse tributarios : sic divinus Constautinus, coelestibus auxiliis fretus, Liciniumn, Dei inimicum, in navali pugna perdidit ; sic illu- stris Valentinianus, pater tuus, facilius regnum ab hostibus integrum gubernans mortuus est, post- quam, Deo vindicante, multa prælia multasque victorias, innumeris diversisque barbaris devictis, reportaverat. Tuus autem avunculus Valens, cum Deo pugnans, Ecclesiam occisione sanctorum et exsiliu sacerdotum polluit profanus, qui Dei voluntate a Gothis expugnatus et devicius crematus est. Tune ergo ad bellum exiens hæretici nomen sumere sustinebis? Re vera Christum veneratur qui te injuste expulit. Infidelitas tua opportunitatem Ma- ximo contulit. Ille tantummodo regnando tyranuns est; tu vero Dei inimicus esse primo cœpisti. Tibi dabo exercitum, et auxilium tibi præbebo : sed, si Christum lædimus, quem pugnantes invocabimus ? › Hæc et bis plura monendo Theologius Valenti- nianum ad orthodoxam fidem conduxit. C Interea vero, mortua illius matre, propter fidem bonitatemque regis Gratiani, cujus benefacta me- minerat, Theodosius, in auxilium cunctas Orientis vires educens, vindicavit sanguinem justum, et, ejecto tyranno, Valentinianum in regnum rest.tuit. Ipse vero postea Romam veniens de victoria triumphavit et ad reginam urbium reversus est. CXCVIII. De sancto Arsenio. lu his diebus, quibus optimus Deus suscitavit Theodosium regem magnum thronumque Roma- norum regni ipsi concredidit, prædecessoris sui Varia lectiones et notæ. - col. col. • Ind. I. Theodosio A. Il. et Cynegio cons. Valentinianus el Theo dosius Marimum - apud Aquilejam rebellantem vicerunt (Marcellinus). ss Ind. Timasio et Pro mylo cosa. Theodosius Imp. - Romam mense Junio introivil-urbeque egressus est K. Sept. (Marc.) Glyc. 475,1 476,9, Ced. $73,11–17. (8) Ελθὼν οὖν ἐν τῇ ᾿Ανατολῇ οὕτως ἐπεδέχθη

Α γαρούν μετὰ τῆς ἀθεμίτου μητρός πεφευγώς ὁ βα- Β σιλεὺς Ουαλεντινιανὸς ὁ νέος τῆς Ἰταλίας ἐστερήθη καὶ τῆς οἰκείας ἐξεβλήθη βασιλείας. παρὰ τοῦ εὐσεβοῦς βασιλέως Θεοδοσίου, ὥστε δοκεῖν αὐτὸν μᾶλλον τῶν μερῶν ἐκείνων βασιλεύειν ἢ ἐν εξορίᾳ διάγειν. Παραχρῆμα δὲ διὰ Θεοδοσίου και θαρθεὶς ἀπὸ τῆς φαυλότητος τῆς αἱρέσεως τῆς ἀκα- θάρτου τὸν ἐὸν ἐξέχειν, ἐν ᾧπερ ἂν αὐτὸν ἡ ἀνόητος έβλαψε μήτηρ, καὶ τὸν Χριστὸν ἀνεδέξατο πιστοτάτη προτροπή Θεοδοσίου. Πολλάκις γὰρ εἰς τὴν ἐλπίδα τῆς πίστεως διὰ Θεοδοσίου ἐκπαιδευθείς, ἔμαθε τὴν βασιλικὴν παράταξιν οὐ δι' ὅπλων ἐστάναι, ἀλλ᾽ ἐξ ἀγαθῶν προφάσεων. Τοιοῦτο; δὲ ἦν ὁ λόγος ὁ παρά Θεοδοσίου πρὸς τὸν Ουαλεντινιανόν. Οίδα, φησίν, πολλάκις, Ουαλεντινιανέ, παρὰ τῶν εὐσεβεστάτων βασιλέων, ἡσυχάζοντος τοῦ στρατοπέδου, τὴν νίκην κατορθωθεῖσαν καὶ τοὺς πολεμίους υποταγέντας ὑποτελεῖς γενέσθαι τοῦ προλαβόντος κινδύνου· οὕτως ὁ ἔνθεος Κωνσταντίνος ταῖς βοηθείαις τοῦ Θεοῦ ἀνορ θωθεὶς καὶ Λικίνιον τὸν τοῦ Θεοῦ τύραννον ἐν ναυα γίῳ διέφθειρεν· οὕτως ὁ ἔνδοξος Οὐαλεντινιανὸς ὁ σὺς πατὴρ εὐτυχέστερον τὴν βασιλείαν ἀβλαβή παρά τῶν πολεμίων ιθύνων ἐτελεύτησε, τοῦ Θεοῦ ἐκδι· κοῦντο; αὐτὸν καὶ μάχας ἀναριθμήτους και νίκας ἀνεδείξατο, πολλούς βαρβάρους καὶ διαφόρους άνε λών, Ουάλης δὲ ὁ θεῖος ὁ σὸς τῷ Θεῷ ἀντιπαρατάτ των ἐμίανε τὴν Ἐκκλησίαν ὁ βέβηλος διὰ τῆς σφα γῆς τῶν ἁγίων καὶ τῆς ἐξορίας τῶν ἱερέων, δς τῇ τοῦ Θεοῦ βουλήσει ὑπὸ τῶν Γότθων πολιορκηθείς καὶ ἡττηθεὶς ἐκαύθη. Σὺ οὖν αἱρετικοῦ ὄνομα λα- δεῖν ἀνέξῃ ἀπιὼν εἰς πόλεμον ; ὀρθῶς τὸν Χριστὸν σέβεται ὁ ἀδίκως σε ἐκβαλών· ἡ σὴ ἀπιστία εὐκαι ρίαν Μαξίμῳ συνεισήνεγκεν· ἐκεῖνος μόνον τοῦ βασιλεύειν τ ἐστὶ τύραννος, σὺ δὲ πολέμιος ήρξω σοι βοήθειαν· ἀλλ' εἰ τὸν Χριστὸν βλάπτομεν, τίνα τοῦ Θεοῦ καθεστάναι· δώσω σοι στρατὸν καὶ παρέξω παρακαλέσωμεν μαχόμενοι ; ο Ταῦτα καὶ τὰ τούτων πλείονα νουθετήσας Θεοδόσιος Ουαλεντινιανὸν εἰς τὴν ὀρθόδοξον πίστιν μετήγαγεν. οι (9) Εν δὲ τῷ μέσῳ τῆς μητρὸς αὐτοῦ τελευτη· σάσης, Θεοδόσιος διὰ τὴν πίστιν καὶ τὴν χρηστότητα τοῦ βασιλέως Γρατιανοῦ, καὶ τῶν εὐεργεσιῶν αὐτοῦ μεμνημένος εἰς ἄμυναν πάσας τὰς τῆς ᾿Ανατολικής δυνάμεις ἐξάξας, ἐξεδίκησε τὸ δίκαιον αἷμα καὶ τὸν Ουαλεντινιανὸν κατέστησεν ἐπὶ τὴν βασιλείαν, έχε Ο βαλὼν τὴν τυραννίδα (1924). *5 (10) Αὐτὸς δὲ μετὰ ταῦτα εἰσελθὼν εἰς τὴν Ῥώμην καὶ θριαμβεύσας τὴν νίκην εἰς τὴν βασι λίδα ἐπανῆλθε τῶν πόλεων. Ρ. Η. Περὶ τοῦ ἁγίου Αρσενίου οι (1) Ἐν ταῖς ἡμέραις οὖν, ἐν αἷς ὁ ἀγαθὸς Θεὸς ἐξήγειρε Θεοδόσιον βασιλέα τὸν Μέγαν καὶ ἐνε πί στευσεν αὐτῷ τὸν θρόνον τῆς βασιλείας Ρωμαίων, ἐν ὅπερ βασιλ. μοναχού Μ. 9. ΟΙ - και GEORGII HAMARTOLI Valentinianus junior lalia et proprio regno de- jectus est. Cum igitur in Orientem venisset, sic a pio rege Theodosio receptus est, ut in his regionibus regnare potius quam in exsilio degere videretur. Confestim autem per Theodosium a vitiis mundatus, im- pura secta venenum evomnuit, quod imprudens mater ipsi infuderat, et fidelissimo Theodosii bor- tatu Christum recepit. Sæpe enim a Theodosio in spem fidei educatus, regios exercitus non armis sel justis causis stare didicit. Sermo autem Theo- dosii adl Valentinianum talis erat : • Scio, inquit, Valentiniane, sape piissimos reges, exercitu quie- scente, victoriam obtinuisse, subjectosque inimicos, periculi metu, factos esse tributarios : sic divinus Constautinus, coelestibus auxiliis fretus, Liciniumn, Dei inimicum, in navali pugna perdidit ; sic illu- stris Valentinianus, pater tuus, facilius regnum ab hostibus integrum gubernans mortuus est, post- quam, Deo vindicante, multa prælia multasque victorias, innumeris diversisque barbaris devictis, reportaverat. Tuus autem avunculus Valens, cum Deo pugnans, Ecclesiam occisione sanctorum et exsiliu sacerdotum polluit profanus, qui Dei voluntate a Gothis expugnatus et devicius crematus est. Tune ergo ad bellum exiens hæretici nomen sumere sustinebis? Re vera Christum veneratur qui te injuste expulit. Infidelitas tua opportunitatem Ma- ximo contulit. Ille tantummodo regnando tyranuns est; tu vero Dei inimicus esse primo cœpisti. Tibi dabo exercitum, et auxilium tibi præbebo : sed, si Christum lædimus, quem pugnantes invocabimus ? › Hæc et bis plura monendo Theologius Valenti- nianum ad orthodoxam fidem conduxit. C Interea vero, mortua illius matre, propter fidem bonitatemque regis Gratiani, cujus benefacta me- minerat, Theodosius, in auxilium cunctas Orientis vires educens, vindicavit sanguinem justum, et, ejecto tyranno, Valentinianum in regnum rest.tuit. Ipse vero postea Romam veniens de victoria triumphavit et ad reginam urbium reversus est. CXCVIII. De sancto Arsenio. lu his diebus, quibus optimus Deus suscitavit Theodosium regem magnum thronumque Roma- norum regni ipsi concredidit, prædecessoris sui Varia lectiones et notæ. - col. col. • Ind. I. Theodosio A. Il. et Cynegio cons. Valentinianus el Theo dosius Marimum - apud Aquilejam rebellantem vicerunt (Marcellinus). ss Ind. Timasio et Pro mylo cosa. Theodosius Imp. - Romam mense Junio introivil-urbeque egressus est K. Sept. (Marc.) Glyc. 475,1 476,9, Ced. $73,11–17. (8) Ελθὼν οὖν ἐν τῇ ᾿Ανατολῇ οὕτως ἐπεδέχθη

ἠγάγετο εἰς γυναίκα τὴν θυγατέρα τοῦ πρὸ αὐτοῦ " βασιλέως, Πλακίλλαν ονόματι, καὶ ἔτεκεν ἐξ αὐτῆς δύο υιούς Αρκάδιον καὶ 'Ονώριον. τοῦ ἐκμανθάνειν γράμματα· καὶ ἐξαπέστειλεν εἰς πᾶσαν τὴν ὑπ' αὐτὸν βασιλείαν ζητῆσαι ἄνδρα έλλό- γιμον καὶ ἀσκητὴν, κεκοσμημένον ἐν ἀληθείᾳ τὴν φόσον τοῦ Θεοῦ, ἔχοντα θεογνωσίαν εἰς ἄκρον, ὡς ὀφείλων παραδοῦναι αὐτῷ τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ. Οὐκ ἐδούλετο γὰρ εἰς σχολεῖον αὐτοὺς ἐμβαλεῖν ἢ ὑπὸ ἀτάκτων διδασκάλων παιδευθῆναι, ἵνα μὴ μάθωσιν ὑπὸ ἄλλων παιδίων, & ὁ Θεὸς οὐ θέλει, καὶ τυπωθῶς σιν ἐν λόγοις ἀνωφελέσιν. Ταῦτα ὁ βασιλεὺς λογικά- μενος σπουδήν πᾶσαν ἐποιεῖτο τοῦ εὑρεῖν ἄνδρα τοιοῦτον· καὶ τῶν διαταγμάτων ἐκπεμφθέν- των κατὰ πᾶσαν τὴν ὑπ' αὐτὸν βασιλείαν οὐχ ἡδυνή- θησαν εὑρεῖν τινα τοιοῦτον κατὰ τὸν ἐνιστάμενον αὐτῷ λογισμόν, ἀλλὰ ποτὲ μὲν ἄνδρα φιλόσοφον, ἀλλ' οὐ φιλόθεον, ποτὲ δὲ πάλιν φιλόθεον, ἀλλ' οὐ φιλόσο φον· ηύξησαν δὲ οἱ παῖδες· καὶ οὐκ ἠνέσχετο εἰς σχολεῖον ἐκδοῦναι αὐτοὺς δι᾿ ἂν εἴρηται τρόπον. Ῥώμῃ πρὸς τὸν ἐν αὐτῇ βασιλέα τοῦ εὑρεῖν παρ' αὐτοῦ τοιοῦτον ἄνδρα, γράψας αὐτῷ, ὅτι « Μεγάλως μοι χαρίζῃ τοῦτο ποιῶν. » Ο οὖν βασιλεὺς προσκα. λεσάμενος τὸν πάπαν δείκνυσιν αὐτῷ τὰ γράμματα Θεοδοσίου τοῦ βασιλέως εἰπὼν, ὅτι « Ανένδεκτόν ἐστι μὴ ποιῆσαι τῷ συμβασιλεύοντι ἡμῖν τὴν αἴτη- σιν ταύτην· αἰσχύνη γάρ ἐστι τοῦ ἡμετέρου κράτ τους μὴ εὑρεθῆναι ἐν τῇ μεγίστῃ Ρώμῃ ἄνθρωπον τοιοῦτον. ι Καὶ ἐρευνήσαντες καὶ ἐπιζητήσαντες οὐχ εὗρον. Ἐπὶ πολὺ οὖν διερευνώντων αὐτῶν, καὶ δια λογιζομένων, καὶ ἀδολεσχούντων περὶ τούτου, εἶπεν ὁ πάπας τῷ βασιλεῖ· . Εστι παρ' ἡμῖν διάκονός τις παρθένος μετὰ τῆς ἰδίας ἀδελφῆς ὀνόματι Αρ σένιος · ὅμοιος γὰρ αὐτῷ ἄλλος οὐκ ἔστιν ὁ ὀφεί λων 9, καθὼς ἐπιθυμεῖ ὁ βασιλεὺς Θεοδόσιος, παι δοῦσαί τε τὰ τέκνα αὐτοῦ πάσῃ γνώσει θείᾳ τε καὶ ἀν- θρωπίνῃ· ἀλλ' οὐκ οἶδα εἰ καταδέξηται, διότι έχει καιρὸν ἀποταξάμενος τῆς ἐγκυκλίου παιδεύσεως· ἀλλ᾽ ἴσως, ἐὰν κελεύσῃ τὸ ὑμέτερον κράτος, καλέ- σομεν αὐτὸν καὶ πληροφοροῦμεν αὐτὸν περὶ τοῦ του. » Ταῦτα ἀκούσας ὁ βασιλεὺς ἐχάρη λίαν· καὶ πέμψαντες μετεστείλαντο τὸν ᾿Αρσένιον. Εισελθόν- το; δὲ αὐτοῦ λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ βασιλεύς· Οὐ λέληθε τὸ ἡμέτερον κράτος ἡ κατὰ Θεόν σου πολι- τεία καὶ ὁ ἐνάρετος σου βίος· ἀλλὰ διηνεκῶς ἀκού οντες τὴν καλήν σου ἀναστροφήν, πάνυ εὐφραινό- μεθα ἐπὶ τούτοις "'· ἐπεὶ δὲ ὁ συμβασιλεὺς ἡμῶν Θεοδόσιος ἀπέστειλεν ἡμῖν πρεσβείαν αιτούμενος στείλαι αὐτῷ ἄνθρωπον τοιοῦτον δυνάμενον παιδεύ σαι τὰ τέκνα αὐτοῦ ἐν πάσῃ θεοσεβείᾳ καὶ φιλοσο φίᾳ, τούτου χάριν μετεστειλάμεθά σε ὡς κατὰ Θεὸν Εντα, ἵνα ἀπέλθῃς πρὸς αὐτὸν καὶ τὴν χάριν τὴν ε θεῖσάν σοι ἐκ Θεοῦ παιδεύσῃς αὐτούς· (1225) οὐ οι αὐτοῦ αὐτόν. ** τοῦτο CHRONICON. - LIB. IV. 6:38 A regis iliam duxit uxorem, et ex ea duos flios B G D Arcadium et fonorium suscepit. Crescentes autem pueri, ad ætatein ediscendi litteras venerunt. Tunc misit in omne sub ditione sua regnum ad quærendum hominem doctum et religiosum, timore Dei vere exornatum, divinam scientiam subactam habentem, ut ipsi filios suos traderet. Non enim volebat eos in scholam mittere vel ab indisciplinatis magistris educari, ne ab aliis pueris discerent quæ Deus non vult, et nocivis sermonibus informarentur. Ilæc reputans imperator, omnem diligentiam ad talem virum inveniendum adhibuit. Missis autem in omne sub ipsius ditione imperium mandatis, hominem cum characteribus requisitis invenire non poterant: sed modo virum inveniebant philosophum at non philotheum, tro- do philotheum, at non philosophum. Greverunt autem pueri; et cos in scholam, propter prædictam rationem tradere hæsitabat. Non Inveniens id quod quærebat, Romam ad regem misit, ut ab ipso talem acciperet virum, illi scribens : « Hoc agens mili valde gratus eris. Rex ergo papam advocans ostendit ei Theodosii Jitteras, dicens : « Impossibile est hanc petitionem illi qui conregnat nobiscum non adimplere : oppro- brium enim nostræ potestatis est in maxima Roma talem hominem non inveniri. » Et quærentes et perscrutantes non invenerunt. Cum igitur diu per- quisiverunt, confabulati sunt et garrierunt, papa regi dixit : Est apud nos quidam diaconus celebs ‹ cum sua sorore, nomine Arsenius. Similis illi non est alius qui sit juxta Theodosii regis placitum et qui filios ejus omni scientia divina et humana instruat. Sed nescio an assensurus sit, quia tempus educationis normalis sibi pra finivit. Nihilominus si jusserit vestra potestas, eum advocabimus et de re ista disseremus. » llis auditis, res valde lala- tus est. Et mittentes Arsenium arcessiverunt. Cum advenisset, rex ei dixit : «Hand potestatem no- stram latet tua ad Deum conversatio tuaque virtute dives vita. Imo sæpe pulchram tuam agendi ra- Lionem audientes, valde lælati sumnus. Cum au- tem qui nobiscum regnat Theodosius, nobis les gationem miserit rogans talem sibi hominem mitti qui possit filios ipsius in omni pietate et philosophia educare, propterea te qui secundum Deurn es arcessivimus, ut et alios illius secundum gratiam quæ tibi a Deo data est, edoceas. Non enim hanc rem cuiquam incaute et temere credendam, nisi tuæ religioni decrevimus. » Arsenius autem regi dixit : « Non ignorat, religiosissime rex, sanctissimus pater noster Papa vilitatem meam, siquidem non, adbuc inveni tempus exteriori philosophiæ slu- dendi, præsertim cum ab ista sacra manuum impo- Varia lectiones et notæ. codex, sed infra dzɛth. cod. cul. (2) Αύξησάντων δὲ τῶν παίδων, ἦλθον εἰς ἡλικίαν (3) Καὶ μὴ εὑρὼν καθὼς ἐζήτει, ἀπέστειλεν ἐν τῇ

ἠγάγετο εἰς γυναίκα τὴν θυγατέρα τοῦ πρὸ αὐτοῦ " βασιλέως, Πλακίλλαν ονόματι, καὶ ἔτεκεν ἐξ αὐτῆς δύο υιούς Αρκάδιον καὶ 'Ονώριον. τοῦ ἐκμανθάνειν γράμματα· καὶ ἐξαπέστειλεν εἰς πᾶσαν τὴν ὑπ' αὐτὸν βασιλείαν ζητῆσαι ἄνδρα έλλό- γιμον καὶ ἀσκητὴν, κεκοσμημένον ἐν ἀληθείᾳ τὴν φόσον τοῦ Θεοῦ, ἔχοντα θεογνωσίαν εἰς ἄκρον, ὡς ὀφείλων παραδοῦναι αὐτῷ τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ. Οὐκ ἐδούλετο γὰρ εἰς σχολεῖον αὐτοὺς ἐμβαλεῖν ἢ ὑπὸ ἀτάκτων διδασκάλων παιδευθῆναι, ἵνα μὴ μάθωσιν ὑπὸ ἄλλων παιδίων, & ὁ Θεὸς οὐ θέλει, καὶ τυπωθῶς σιν ἐν λόγοις ἀνωφελέσιν. Ταῦτα ὁ βασιλεὺς λογικά- μενος σπουδήν πᾶσαν ἐποιεῖτο τοῦ εὑρεῖν ἄνδρα τοιοῦτον· καὶ τῶν διαταγμάτων ἐκπεμφθέν- των κατὰ πᾶσαν τὴν ὑπ' αὐτὸν βασιλείαν οὐχ ἡδυνή- θησαν εὑρεῖν τινα τοιοῦτον κατὰ τὸν ἐνιστάμενον αὐτῷ λογισμόν, ἀλλὰ ποτὲ μὲν ἄνδρα φιλόσοφον, ἀλλ' οὐ φιλόθεον, ποτὲ δὲ πάλιν φιλόθεον, ἀλλ' οὐ φιλόσο φον· ηύξησαν δὲ οἱ παῖδες· καὶ οὐκ ἠνέσχετο εἰς σχολεῖον ἐκδοῦναι αὐτοὺς δι᾿ ἂν εἴρηται τρόπον. Ῥώμῃ πρὸς τὸν ἐν αὐτῇ βασιλέα τοῦ εὑρεῖν παρ' αὐτοῦ τοιοῦτον ἄνδρα, γράψας αὐτῷ, ὅτι « Μεγάλως μοι χαρίζῃ τοῦτο ποιῶν. » Ο οὖν βασιλεὺς προσκα. λεσάμενος τὸν πάπαν δείκνυσιν αὐτῷ τὰ γράμματα Θεοδοσίου τοῦ βασιλέως εἰπὼν, ὅτι « Ανένδεκτόν ἐστι μὴ ποιῆσαι τῷ συμβασιλεύοντι ἡμῖν τὴν αἴτη- σιν ταύτην· αἰσχύνη γάρ ἐστι τοῦ ἡμετέρου κράτ τους μὴ εὑρεθῆναι ἐν τῇ μεγίστῃ Ρώμῃ ἄνθρωπον τοιοῦτον. ι Καὶ ἐρευνήσαντες καὶ ἐπιζητήσαντες οὐχ εὗρον. Ἐπὶ πολὺ οὖν διερευνώντων αὐτῶν, καὶ δια λογιζομένων, καὶ ἀδολεσχούντων περὶ τούτου, εἶπεν ὁ πάπας τῷ βασιλεῖ· . Εστι παρ' ἡμῖν διάκονός τις παρθένος μετὰ τῆς ἰδίας ἀδελφῆς ὀνόματι Αρ σένιος · ὅμοιος γὰρ αὐτῷ ἄλλος οὐκ ἔστιν ὁ ὀφεί λων 9, καθὼς ἐπιθυμεῖ ὁ βασιλεὺς Θεοδόσιος, παι δοῦσαί τε τὰ τέκνα αὐτοῦ πάσῃ γνώσει θείᾳ τε καὶ ἀν- θρωπίνῃ· ἀλλ' οὐκ οἶδα εἰ καταδέξηται, διότι έχει καιρὸν ἀποταξάμενος τῆς ἐγκυκλίου παιδεύσεως· ἀλλ᾽ ἴσως, ἐὰν κελεύσῃ τὸ ὑμέτερον κράτος, καλέ- σομεν αὐτὸν καὶ πληροφοροῦμεν αὐτὸν περὶ τοῦ του. » Ταῦτα ἀκούσας ὁ βασιλεὺς ἐχάρη λίαν· καὶ πέμψαντες μετεστείλαντο τὸν ᾿Αρσένιον. Εισελθόν- το; δὲ αὐτοῦ λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ βασιλεύς· Οὐ λέληθε τὸ ἡμέτερον κράτος ἡ κατὰ Θεόν σου πολι- τεία καὶ ὁ ἐνάρετος σου βίος· ἀλλὰ διηνεκῶς ἀκού οντες τὴν καλήν σου ἀναστροφήν, πάνυ εὐφραινό- μεθα ἐπὶ τούτοις "'· ἐπεὶ δὲ ὁ συμβασιλεὺς ἡμῶν Θεοδόσιος ἀπέστειλεν ἡμῖν πρεσβείαν αιτούμενος στείλαι αὐτῷ ἄνθρωπον τοιοῦτον δυνάμενον παιδεύ σαι τὰ τέκνα αὐτοῦ ἐν πάσῃ θεοσεβείᾳ καὶ φιλοσο φίᾳ, τούτου χάριν μετεστειλάμεθά σε ὡς κατὰ Θεὸν Εντα, ἵνα ἀπέλθῃς πρὸς αὐτὸν καὶ τὴν χάριν τὴν ε θεῖσάν σοι ἐκ Θεοῦ παιδεύσῃς αὐτούς· (1225) οὐ οι αὐτοῦ αὐτόν. ** τοῦτο CHRONICON. - LIB. IV. 6:38 A regis iliam duxit uxorem, et ex ea duos flios B G D Arcadium et fonorium suscepit. Crescentes autem pueri, ad ætatein ediscendi litteras venerunt. Tunc misit in omne sub ditione sua regnum ad quærendum hominem doctum et religiosum, timore Dei vere exornatum, divinam scientiam subactam habentem, ut ipsi filios suos traderet. Non enim volebat eos in scholam mittere vel ab indisciplinatis magistris educari, ne ab aliis pueris discerent quæ Deus non vult, et nocivis sermonibus informarentur. Ilæc reputans imperator, omnem diligentiam ad talem virum inveniendum adhibuit. Missis autem in omne sub ipsius ditione imperium mandatis, hominem cum characteribus requisitis invenire non poterant: sed modo virum inveniebant philosophum at non philotheum, tro- do philotheum, at non philosophum. Greverunt autem pueri; et cos in scholam, propter prædictam rationem tradere hæsitabat. Non Inveniens id quod quærebat, Romam ad regem misit, ut ab ipso talem acciperet virum, illi scribens : « Hoc agens mili valde gratus eris. Rex ergo papam advocans ostendit ei Theodosii Jitteras, dicens : « Impossibile est hanc petitionem illi qui conregnat nobiscum non adimplere : oppro- brium enim nostræ potestatis est in maxima Roma talem hominem non inveniri. » Et quærentes et perscrutantes non invenerunt. Cum igitur diu per- quisiverunt, confabulati sunt et garrierunt, papa regi dixit : Est apud nos quidam diaconus celebs ‹ cum sua sorore, nomine Arsenius. Similis illi non est alius qui sit juxta Theodosii regis placitum et qui filios ejus omni scientia divina et humana instruat. Sed nescio an assensurus sit, quia tempus educationis normalis sibi pra finivit. Nihilominus si jusserit vestra potestas, eum advocabimus et de re ista disseremus. » llis auditis, res valde lala- tus est. Et mittentes Arsenium arcessiverunt. Cum advenisset, rex ei dixit : «Hand potestatem no- stram latet tua ad Deum conversatio tuaque virtute dives vita. Imo sæpe pulchram tuam agendi ra- Lionem audientes, valde lælati sumnus. Cum au- tem qui nobiscum regnat Theodosius, nobis les gationem miserit rogans talem sibi hominem mitti qui possit filios ipsius in omni pietate et philosophia educare, propterea te qui secundum Deurn es arcessivimus, ut et alios illius secundum gratiam quæ tibi a Deo data est, edoceas. Non enim hanc rem cuiquam incaute et temere credendam, nisi tuæ religioni decrevimus. » Arsenius autem regi dixit : « Non ignorat, religiosissime rex, sanctissimus pater noster Papa vilitatem meam, siquidem non, adbuc inveni tempus exteriori philosophiæ slu- dendi, præsertim cum ab ista sacra manuum impo- Varia lectiones et notæ. codex, sed infra dzɛth. cod. cul. (2) Αύξησάντων δὲ τῶν παίδων, ἦλθον εἰς ἡλικίαν (3) Καὶ μὴ εὑρὼν καθὼς ἐζήτει, ἀπέστειλεν ἐν τῇ

Α γὰρ ἐκρίναμεν ἁπλῶς καὶ ὡς ἔτυχεν ἐγχειρίσαι τοῦτο τὸ πραγμά τινι εἰ μὴ τῇ σῇ εὐλαβεία. » Ο δὲ Αρσένιος εἶπε τῷ βασιλεῖ· Οὐκ ἀγνοεῖ, Θεοσεβέστατε βασιλεῦ, ὁ ἁγιώτατος Πατήρ ἡμῶν πάπας τὴν ἐμὴν εὐτέλειαν, ὅτι ἔχω καιρὸν μὴ παρ. ελθὼν διὰ τῆς ἔξω φιλοσοφίας, ἐξαιρέτως δὲ ἀφ' οὗ τὴν χειροτονίαν ταύτην ὁ ἀνάξιος ἐδεξάμην, ούτε εἰς βιβλίον ἐνέκυψα τῶν τοιούτων ἐπιστημῶν, ο Υπολαβὼν δὲ ὁ πάπας εἶπε πρὸς αὐτὸν, ὅτι μὲν • Αληθῆ εἰσι τὰ παρὰ τοῦ λεγόμενα, ἐπιστάμεθα ταῦτα οὕτως ἔχειν· πάνυ γὰρ ἐπηνέσαμεν τὴν ἐνάρετόν σου πολιτείαν ἐν τούτῳ· ἀλλ' ἐπειδὴ θεία και βασιλικὴ κέλευσίς ἐστι, καὶ θεάρετόν ἐστι τὸ πραγματευόμενον, ἐκλιπαροῦμέν σε ἐπιδοῦναι ἑαυ τὸν εἰς τὸ τοιοῦτον ἀγαθὸν ἐπιχείρημα. Δύνῃ γὰρ διὰ τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ τῆς δοθείσης σοι εὐσεβῶς καὶ θεαρέτως αὐτοὺς παιδεῦσαι· οὐ μὴν, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τῇ φιλοσοφίᾳ μεγάλως αὐτοὺς ὠφελῆσαι δεικνύων αὐτοῖς τὰς πομπὰς καὶ αἰσχρότητας τῶν δυσσεβῶν εἰδώλων, οὓς θεοὺς ἀποκαλοῦσιν οἱ ἀλιτήριοι Ελ- ληνες, καὶ τοῦ μὴ πιστεύειν, τοῖς παρ' αὐτῶν μυθευομένοις, ἀλλὰ δαίμονας αὐτοὺς ἀποκαλεῖν, και να θρησκεύειν τὰ μιάσματα αὐτῶν καὶ φαντάσματα. Αρσένιον ἀπέστειλαν πρὸς τὸν βασιλέα μετά πάσης δόξης και τιμῆς, γράψαντες αὐτῷ, ὅ τε βασιλεὺς καὶ ὁ πάπας, ὅτι Κατὰ τὴν κέλευσιν ὑμῶν ἀπε- στείλαμεν ὑμῖν ἄνθρωπον, ὃς δυνήσεται μετὰ τῆς τοῦ Θεοῦ χάριτος ἀνάξαι τὰ φίλτατα τέκνα τῆς ὑμῶν γαληνότητος ἐν πάσῃ σοφίᾳ καὶ ἀρετῇ. Ο οὖν Αρ σένιος, παραδοὺς τὴν ἀδελφὴν εἰς παρθενώνα, ἀπῆλ θεν ἐν Κωνσταντινουπόλει. Δεξάμενος δὲ ὁ βασιλεὺς Θεοδόσιος τὰ γράμματα καὶ ἀναγνούς, προσκαλεσά ε μενός τε τὸν ᾿Αρσένιον, σχημά τε καὶ ἦθος εὐλαβὲς θεασάμενος ἐν αὐτῷ, σεμνὸν μὲν ἔχοντα τὸ σχῆμα, ὠχρὸν τὸ χρῶμα, εύτακτον το βλέμμα, ταπεινὸν τὸ φρόνημα, τὴν λαλιάν σύμμετρον καὶ περὶ τὰ θεῖα καὶ ἀνθρώπινα σοφώτατον καὶ ἁπλῶς εἰπεῖν πάσῃ τῇ κατὰ Θεὸν ἀρετῇ κεκοσμημένον, ἐχάρη χαρὰν μεγάλην καὶ δὴ πρὸς αὐτὸν ὁ βασιλεύς · ε Δηλοῖς μὲν διὰ τοῦ σχήματος, ήθους τε καὶ ἀπολογίας, ένα ἀρετόν σε καὶ θεοσεβῆ εἶναι, καὶ, καθώς γεγραφή κασιν ἡμῖν ὅ τι συμβασιλεὺς ἡμῶν καὶ ὁ τῆς Ρωμαίων ἁγιώτατος πάπας, οὕτω καὶ εἴδομεν· ἀληθῆ γὰρ ἔγραψαν. Νῦν οὖν πάντως οὐκ ἀγνοεῖς δι' ἣν αἰτίαν ἔστειλάν σε πρὸς ἡμᾶς· ἀλλὰ καὶ τὸ ἡμέ τερον κράτος αυτοψι διαλεχθήσεταί σοι, ὅτι χάριν τῶν ἡμετέρων τέκνων, ἵνα πάτῃ θεοσεβείᾳ καὶ φόβῳμ Θεοῦ τούτους ἐκπαιδεύσης, ἔτι μὴν καὶ τὴν φιλο σοφίαν πᾶσαν εἰς ἄκρον αὐτοὺς διδάξης. ᾿Αλλὰ μὴ υποσταλῇς μηδὲ διακριθῇς πρὸς αὐτοὺς ὑπονοῶν, ὅτι τέκνα ἡμῶν ὑπάρχουσιν, μήτε πάλιν ὡς βασι λεῦσιν αὐτοῖς προσχῆς ἢ τιμήσεις, ἀλλ' ὡς τέχνη καὶ μαθητὰς ἔχει αὐτοὺς καὶ ὅτε παραπέσωσιν, ἐξελθε αὐτοῖ:. » Καὶ ταῦτα εἰπὼν ὁ βασιλεὺς Θεο δότιος καὶ ἐνέγκας τόν τε Αρκάδιον καὶ Ονώριο: παραδίδωσιν αὐτοὺς εἰς τὰς χεῖρας αὐτοῦ, (1954 λέγων· ο Ἰδού, ἀπὸ τῆς σήμερον, οὗτός ἐστιν ἐμοί τε καὶ ὑμῶν πατήρ και διδάσκαλος. Υπακούσετε τα οὐδέ ? είπε? Δηλοῖ ἐπι GEORG HAMARTOLI 70) sitione quam magnus accepi, non in harum scientiarum librum oculos demisi. › Interpellans autem Papa dixit ad eum: + Vera quidem sunt ca que a te dicuntur; scimus res ita se habere : multum etenim in hoc tuam honestam vitam lau- davimus. Sed quia divina regiaque jussio est, el placitum Dei in eo quod factum est relucet, obse- craiņus to ut in hujusmodi bonum inceptum te- ipsum impendas. Potes enim per gratiam Dei quæ tibi data est pic Deoque gratiose illos edocere, quinimo de philosophia mukum eis prodesse, ostendens eis turpes impiorum idolorum apparatus, quæ deos infandi Græci vocant, non credendum eis qui apud ipsos initiati sunt, sed vocandum eos dæmones, nec eorum abominationes et monstra co- Jendum. Ilis talibusque verbis monentes Arsenium, illum ad regem cum omni laude et honore miserunt; cum rex, tum Papa scribebant ei : e Juxta placi tum vestrum misimus vobis hominem, qui cum gratia Dei valebit charissimos serenitatis vestric filios in omni sapientia et virtute educare. » Arse- nius igitur, sorore in virginum ædem immissa, Constantinopolim adiit. Theodosius autem litteris acceptis et lectis, Arsenium ad se vocavit. B C Miralus eum habitu moribusque spectabilem, vene- c rabilem habitu, colore flavum, aspectu facilem, sensu humilem, sermone moderatum, in divinis et humanis sapientissimum, uno verbo, omni secun- dum Deum virtute exornatum, gavisus est gandio magno, dixitque ad eum rex: Ostendis quidem habitu, moribus et loquela, te virtute praeditum esse Deumque timere; et sicut scripserunt nobis rex collega noster et sanctissimus Romanorum Papı, sic vidimus : vera enim scripserunt. Nunc no: omnino causam ignoras, propter quam ad nos te miserunt. Sed et ipsa nostra potestas tibi declara- bit hoc esse factum propter filios nostros, ut onmi pietate timoreque Dei illos instruas, et omnem philo - sophiam ad amussim eos doceas. Ne timeas neque dubites apud eos conjiciens eos nostros esse filios; neque iterum ipsis tanquam regibus attendas aut reverearis, sed tanquam filios et discipulos eos lia- heto, et cum deliquerint, corrige cos. » Postquam imperator Theodosius hæc dixisset, adductos Ar- cadium et Honorium in manus ejus commendavit, dicens : • Ecre, ab hac die iste est meus ac ve ster pater et magister. Aurem illi sicut patrí doci- lem præbete, nec leves sitis auditores nec inobse- quentes illi enim denuntiavi quod si quis ex vobis non au·liat euin aut delinquat, hunc velut disci- ℗ ¡um habeat corrigendum. › D Varia lectiones et nom. "uty? cod. (4) Τούτοις καὶ τοῖς τοιούτοις λόγοις πείσαντες

Α γὰρ ἐκρίναμεν ἁπλῶς καὶ ὡς ἔτυχεν ἐγχειρίσαι τοῦτο τὸ πραγμά τινι εἰ μὴ τῇ σῇ εὐλαβεία. » Ο δὲ Αρσένιος εἶπε τῷ βασιλεῖ· Οὐκ ἀγνοεῖ, Θεοσεβέστατε βασιλεῦ, ὁ ἁγιώτατος Πατήρ ἡμῶν πάπας τὴν ἐμὴν εὐτέλειαν, ὅτι ἔχω καιρὸν μὴ παρ. ελθὼν διὰ τῆς ἔξω φιλοσοφίας, ἐξαιρέτως δὲ ἀφ' οὗ τὴν χειροτονίαν ταύτην ὁ ἀνάξιος ἐδεξάμην, ούτε εἰς βιβλίον ἐνέκυψα τῶν τοιούτων ἐπιστημῶν, ο Υπολαβὼν δὲ ὁ πάπας εἶπε πρὸς αὐτὸν, ὅτι μὲν • Αληθῆ εἰσι τὰ παρὰ τοῦ λεγόμενα, ἐπιστάμεθα ταῦτα οὕτως ἔχειν· πάνυ γὰρ ἐπηνέσαμεν τὴν ἐνάρετόν σου πολιτείαν ἐν τούτῳ· ἀλλ' ἐπειδὴ θεία και βασιλικὴ κέλευσίς ἐστι, καὶ θεάρετόν ἐστι τὸ πραγματευόμενον, ἐκλιπαροῦμέν σε ἐπιδοῦναι ἑαυ τὸν εἰς τὸ τοιοῦτον ἀγαθὸν ἐπιχείρημα. Δύνῃ γὰρ διὰ τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ τῆς δοθείσης σοι εὐσεβῶς καὶ θεαρέτως αὐτοὺς παιδεῦσαι· οὐ μὴν, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τῇ φιλοσοφίᾳ μεγάλως αὐτοὺς ὠφελῆσαι δεικνύων αὐτοῖς τὰς πομπὰς καὶ αἰσχρότητας τῶν δυσσεβῶν εἰδώλων, οὓς θεοὺς ἀποκαλοῦσιν οἱ ἀλιτήριοι Ελ- ληνες, καὶ τοῦ μὴ πιστεύειν, τοῖς παρ' αὐτῶν μυθευομένοις, ἀλλὰ δαίμονας αὐτοὺς ἀποκαλεῖν, και να θρησκεύειν τὰ μιάσματα αὐτῶν καὶ φαντάσματα. Αρσένιον ἀπέστειλαν πρὸς τὸν βασιλέα μετά πάσης δόξης και τιμῆς, γράψαντες αὐτῷ, ὅ τε βασιλεὺς καὶ ὁ πάπας, ὅτι Κατὰ τὴν κέλευσιν ὑμῶν ἀπε- στείλαμεν ὑμῖν ἄνθρωπον, ὃς δυνήσεται μετὰ τῆς τοῦ Θεοῦ χάριτος ἀνάξαι τὰ φίλτατα τέκνα τῆς ὑμῶν γαληνότητος ἐν πάσῃ σοφίᾳ καὶ ἀρετῇ. Ο οὖν Αρ σένιος, παραδοὺς τὴν ἀδελφὴν εἰς παρθενώνα, ἀπῆλ θεν ἐν Κωνσταντινουπόλει. Δεξάμενος δὲ ὁ βασιλεὺς Θεοδόσιος τὰ γράμματα καὶ ἀναγνούς, προσκαλεσά ε μενός τε τὸν ᾿Αρσένιον, σχημά τε καὶ ἦθος εὐλαβὲς θεασάμενος ἐν αὐτῷ, σεμνὸν μὲν ἔχοντα τὸ σχῆμα, ὠχρὸν τὸ χρῶμα, εύτακτον το βλέμμα, ταπεινὸν τὸ φρόνημα, τὴν λαλιάν σύμμετρον καὶ περὶ τὰ θεῖα καὶ ἀνθρώπινα σοφώτατον καὶ ἁπλῶς εἰπεῖν πάσῃ τῇ κατὰ Θεὸν ἀρετῇ κεκοσμημένον, ἐχάρη χαρὰν μεγάλην καὶ δὴ πρὸς αὐτὸν ὁ βασιλεύς · ε Δηλοῖς μὲν διὰ τοῦ σχήματος, ήθους τε καὶ ἀπολογίας, ένα ἀρετόν σε καὶ θεοσεβῆ εἶναι, καὶ, καθώς γεγραφή κασιν ἡμῖν ὅ τι συμβασιλεὺς ἡμῶν καὶ ὁ τῆς Ρωμαίων ἁγιώτατος πάπας, οὕτω καὶ εἴδομεν· ἀληθῆ γὰρ ἔγραψαν. Νῦν οὖν πάντως οὐκ ἀγνοεῖς δι' ἣν αἰτίαν ἔστειλάν σε πρὸς ἡμᾶς· ἀλλὰ καὶ τὸ ἡμέ τερον κράτος αυτοψι διαλεχθήσεταί σοι, ὅτι χάριν τῶν ἡμετέρων τέκνων, ἵνα πάτῃ θεοσεβείᾳ καὶ φόβῳμ Θεοῦ τούτους ἐκπαιδεύσης, ἔτι μὴν καὶ τὴν φιλο σοφίαν πᾶσαν εἰς ἄκρον αὐτοὺς διδάξης. ᾿Αλλὰ μὴ υποσταλῇς μηδὲ διακριθῇς πρὸς αὐτοὺς ὑπονοῶν, ὅτι τέκνα ἡμῶν ὑπάρχουσιν, μήτε πάλιν ὡς βασι λεῦσιν αὐτοῖς προσχῆς ἢ τιμήσεις, ἀλλ' ὡς τέχνη καὶ μαθητὰς ἔχει αὐτοὺς καὶ ὅτε παραπέσωσιν, ἐξελθε αὐτοῖ:. » Καὶ ταῦτα εἰπὼν ὁ βασιλεὺς Θεο δότιος καὶ ἐνέγκας τόν τε Αρκάδιον καὶ Ονώριο: παραδίδωσιν αὐτοὺς εἰς τὰς χεῖρας αὐτοῦ, (1954 λέγων· ο Ἰδού, ἀπὸ τῆς σήμερον, οὗτός ἐστιν ἐμοί τε καὶ ὑμῶν πατήρ και διδάσκαλος. Υπακούσετε τα οὐδέ ? είπε? Δηλοῖ ἐπι GEORG HAMARTOLI 70) sitione quam magnus accepi, non in harum scientiarum librum oculos demisi. › Interpellans autem Papa dixit ad eum: + Vera quidem sunt ca que a te dicuntur; scimus res ita se habere : multum etenim in hoc tuam honestam vitam lau- davimus. Sed quia divina regiaque jussio est, el placitum Dei in eo quod factum est relucet, obse- craiņus to ut in hujusmodi bonum inceptum te- ipsum impendas. Potes enim per gratiam Dei quæ tibi data est pic Deoque gratiose illos edocere, quinimo de philosophia mukum eis prodesse, ostendens eis turpes impiorum idolorum apparatus, quæ deos infandi Græci vocant, non credendum eis qui apud ipsos initiati sunt, sed vocandum eos dæmones, nec eorum abominationes et monstra co- Jendum. Ilis talibusque verbis monentes Arsenium, illum ad regem cum omni laude et honore miserunt; cum rex, tum Papa scribebant ei : e Juxta placi tum vestrum misimus vobis hominem, qui cum gratia Dei valebit charissimos serenitatis vestric filios in omni sapientia et virtute educare. » Arse- nius igitur, sorore in virginum ædem immissa, Constantinopolim adiit. Theodosius autem litteris acceptis et lectis, Arsenium ad se vocavit. B C Miralus eum habitu moribusque spectabilem, vene- c rabilem habitu, colore flavum, aspectu facilem, sensu humilem, sermone moderatum, in divinis et humanis sapientissimum, uno verbo, omni secun- dum Deum virtute exornatum, gavisus est gandio magno, dixitque ad eum rex: Ostendis quidem habitu, moribus et loquela, te virtute praeditum esse Deumque timere; et sicut scripserunt nobis rex collega noster et sanctissimus Romanorum Papı, sic vidimus : vera enim scripserunt. Nunc no: omnino causam ignoras, propter quam ad nos te miserunt. Sed et ipsa nostra potestas tibi declara- bit hoc esse factum propter filios nostros, ut onmi pietate timoreque Dei illos instruas, et omnem philo - sophiam ad amussim eos doceas. Ne timeas neque dubites apud eos conjiciens eos nostros esse filios; neque iterum ipsis tanquam regibus attendas aut reverearis, sed tanquam filios et discipulos eos lia- heto, et cum deliquerint, corrige cos. » Postquam imperator Theodosius hæc dixisset, adductos Ar- cadium et Honorium in manus ejus commendavit, dicens : • Ecre, ab hac die iste est meus ac ve ster pater et magister. Aurem illi sicut patrí doci- lem præbete, nec leves sitis auditores nec inobse- quentes illi enim denuntiavi quod si quis ex vobis non au·liat euin aut delinquat, hunc velut disci- ℗ ¡um habeat corrigendum. › D Varia lectiones et nom. "uty? cod. (4) Τούτοις καὶ τοῖς τοιούτοις λόγοις πείσαντες

αὐτῷ ὡς πατρὶ καὶ μὴ παρακούσητε αὐτοῦ μήτε ἀντιτάξησθε· παρήγγειλα γὰρ αὐτῷ, ἵνα ἐὰν παρα κούσητε αὐτῷ ἡ παραπέσειέ τις ἐξ ὑμῶν, ἐπεξέλθῃ αὐτῷ ὡς μαθητή. βασιλικού κοιτώνος τρικλίνιον μέγα καὶ ἐν αὐτῷ διά- γειν παρακελεύεται. Τοῦτο δὲ ἐπενόησεν ὁ βασιλεὺς, ἵνα συχνότερον ἐπισκέπτηται αὐτούς· μεγάλως δὲ τιμήσας τὸν ᾿Αρσένιον ἐποίησεν αὐτὸν μεῖζον πάντων τῶν ἐν τῷ παλατίῳ, ὥστε μὴ εἶναί τινα τῶν ἐκεῖσε λαμπροτέραν αὐτοῦ ἐσθῆτα περικείμενον· καὶ, ἁπλῶς εἰπεῖν, ἦν πατὴρ τοῦ βασιλέως καὶ τῶν τέκνων αὐτοῦ. βασιλέως τόν τε Ονώριον και Αρκάδιον ἀνῆγεν αὐτοὺς θεοσεβῶς, διδάσκων πᾶσαν σοφίαν θείαν τε καὶ ἀνθρωπίνην. Ταπεινόφρων δὲ ὑπάρχων ὁ ἐν ἁγίοις 'Αρσένιος οὐκ ἐχρᾶτο αὐτοῖς · ὡς μαθηταῖς, ἀλλ' ὡς βασιλεῦσι· καθίζων γὰρ αὐτοὺς ἐπὶ δύο θρόνων, αὐτὸς παριστάμενος ἐδίδασκεν αὐτούς. Εν μιᾷ οὖν τῶν ἡμερῶν εἰσελθόντος τοῦ βασιλέως ἄφνω πρὸς αὐτοὺς, ὁρᾷ ᾿Αρσένιον μὲν ἱστάμενον, τὰ δὲ τέκνα αὐτοῦ καθεζόμενα· καὶ ἐλυπήθη σφόδρα κατὰ ᾿Αρσενίου καὶ λέγει πρὸς αὐτόν· « Οὕτως παρ Αγγειλα ὑμῖν, ἵνα βασιλικῶς καὶ μὴ μᾶλλον ὡς μα θηταῖς χρήσῃ τοῖς παιδίοις; καὶ τί τοῦτο πεποίη- κας ; πάνυ γὰρ ελύπησας τὸ ἡμέτερον κράτος ἐν τούτῳ. · Ὁ δὲ Αρσένιος πρὸς τὸν βασιλέα φησίν· • Οὐχ ἡγησάμην πρέπον εἶναι, θεοστήρικτε βασιλεῦ, ἐμὲ καθέζεσθαι, βασιλεῖς δὲ παραστήκειν μοι. » Ο δὲ βασιλεὺς ὀργισθεὶς ἐπὶ τῷ λόγῳ τούτῳ ἀπεκρίθη βλοσυρῷ τῷ βλέμματι πρὸς 'Αρσένιον λέγων· « Σύ καθιστῇς αὐτοὺς βασιλεῖς· οὐχ ὡς δούλους παρέ- δωκά σοι αὐτούς; ἵνα τί ταῦτα φθέγγῃ ; » Καὶ ταῦτα εἰπὼν ὁ βασιλεὺς παραχρῆμα ἐπάρας * τὰ διαδή- ματα, ἅπερ εἶχον ἐπὶ τὰς κεφαλὰς αὐτῶν, καὶ ῥί ψας αὐτὰ εἰς τὴν γῆν, ποιεῖ αὐτοὺς εἰς τοὺς πόδας αὐτοῦ προσκυνῆσαι, καὶ καθίσας τὸν Ἀρσένιον ἐπὶ θρόνου, ἐκείνους παρίστασθαι αὐτῷ ἐκέλευσεν, εἰ- πῶν, ὅτι Εἰ μὲν φοβηθῶσι τὸν Θεὸν καὶ ἐν τῷ νόμῳ αὐτοῦ θελήσωσι πορεύεσθαι καὶ φυλάσσειν τὰς ἐν τολὰς αὐτοῦ, δυνατός ἐστιν ὁ παμβασιλεὺς τῶν αἰώνων, εἴπερ θέλημα αὐτοῦ ἐστιν, παρασχεῖν αὐτοῖς τὴν ἀξίαν ταύτην· εἰ δὲ μὴ ἔχωσι τὴν φόβον τοῦ Θεοῦ, εὔχομαι αὐτῷ, μᾶλλον ἐκριζωθῆναι αὐτοὺς νηπιόθεν· κρεῖσσον ἡγοῦμαι τεθνάναι αὐτοὺς εὐ- σεβῶς ἡ βασιλεύειν ἀσεβῶς. » Ταῦτα εἰπὼν ὁ βασιλεὺς εἰσῆλθεν εἰς τὸν κοιτῶνα αὐτοῦ.. οὐκέτι ἐποίει αὐτοὺς καθεσθῆναι, ἀλλὰ μᾶλλον παρ- ἔστασθαι αὐτῷ καὶ ἐκμανθάνειν. Ἐν τούτοις οὖν διάγων ὁ ἡγιασμένος Αρσένιος πάνω ἐδυσφόρει καὶ ἐλυπεῖτο· — ἦν γὰρ μισόδοξος καὶ φιλόθεος · καὶ ἐπεθύμησε μᾶλλον τὴν μονήρη βίον καὶ ἡσύχιον μετελθεῖν, ὥστε παρακαλεῖν τὸν Θεὸν συχνῶς ὑπὲρ τούτου μετὰ δακρύων, ποιῆσαι τρόπον τοῦ ἰδιάσαι αὐτὸν ἐκ τοῦ κόσμου. - - σένιος την Αρκάδιον περιπεσόντα εἰς παι (1955) ἔχον πταίσμα, ἐνέγκας καὶ ἐμβριμησάμενος ἐπι * αυτούς - βασιν εις ἀπάρας? CHRONICOΝ. LIB. IV. - His dictis, assignavit eis prope cubiculum re- gium, ingens triclinium, et in hoc degere jussit. Hoc excogitavit rex, ut frequentius eos inspiceret. Valde autem honorans Arsenini majorem omnibus qui in palatio erant, constituit, et nemo ex hali- tantibus illic splendidiorem ac ille veste induc- batur. Ut uno verbo dicam, regis et filiorum eius erat pater. G Arsenius igitur susceptos filios regis flonorium et Arcadium in timore Dei educavit, docens omnem sapientiam, divinam atque humanam. Humilitate vero plenus sanctus Arsenius eos non quasi disci- pulos, sed quasi reges habebat ; super duobus siqui- dem thronis eos positos stans ipse docebat. Quailam Bergo die, rex ad eos subito intrans, aspexit Arse- nium stantem et filios suos sedentes; ægro animo valle ad Arsenium coaversus: • Siccine, inquit, de- nuntiavi vobis, ut regios potius quam discipulos ha- beas pueros? Cur hoc fecisti? Valde enim potestatem nostram in hoc contristasti. » Arsenius autem ad regem : « Non ducebam esse decens, religiosissime imperator, me sedere, dum reges apud me starent. » Ad hoc autem verbum rex iratus et terribiles ad Ar- senium oculos volvens, respondit : « Tu constituis eos reges : nonne ut servos eos tradidi tibi? Ad quid ista loqueris ? › His dictis, rex statim eripiens diademata quæ super caput habebant, et in terram ea projiciens, eos ad pedes ejus procumbere jussit, et Arsenium in thronum sistens, eos apud illum slare præcepit, dicens : c Si Deum timeant, et in lege ejus ambulare, et ipsius mandata custodire velin! potens est summus Rex sæculorum, si talis est ipsius voluntas, ipsis dignitatem hanc præstare ; si autem Dei timorem non habent, illum precor ut potius a pueritia eos eradicet; mallem eos pie możi quam impie regnare. › llis dictis, rex in cubicu- D lum suum reversus est. . Ex hoc ergo tempore regem veritus Arsenius eos jam non sedere, sed potius apud semetipsum stare et audire curabat. In his igitur vexatus Arsenius multum dolebat et contristabatur. Erat enim glo- riæ inimicus et amore Dei captus; maluisset mo- nasticam et tranquillam agere vitam. Itaque Deum super hoc praesertim cum lacrymis orabat, ut ipsi e mundo discedere et solitarie vivere concederet. Igitur in una dierum istarum, sanctus Arsenius, cum Arcadium in puerile delictum cecidisse repe. risset, ægre ferens et fremens inflixit ei terribile: Variæ lectiones et notæ. colles, sed infra dativum habet ipse, ' (5) Καὶ ταῦτα εἰπὼν ἀφορίζει αὐτοῖς πλησίον τοῦ Α (6) Ο οὖν Αρσένιος παραλαβών τοὺς υἱοὺς τοῦ (7) Ἐκ τότε οὖν ὁ ᾿Αρσένιος δεδιὼς τὸν βασιλέα (8) Ἐν μιᾷ οὖν τῶν ἡμερῶν εὑρὼν ὁ ἅγιος Αρ

αὐτῷ ὡς πατρὶ καὶ μὴ παρακούσητε αὐτοῦ μήτε ἀντιτάξησθε· παρήγγειλα γὰρ αὐτῷ, ἵνα ἐὰν παρα κούσητε αὐτῷ ἡ παραπέσειέ τις ἐξ ὑμῶν, ἐπεξέλθῃ αὐτῷ ὡς μαθητή. βασιλικού κοιτώνος τρικλίνιον μέγα καὶ ἐν αὐτῷ διά- γειν παρακελεύεται. Τοῦτο δὲ ἐπενόησεν ὁ βασιλεὺς, ἵνα συχνότερον ἐπισκέπτηται αὐτούς· μεγάλως δὲ τιμήσας τὸν ᾿Αρσένιον ἐποίησεν αὐτὸν μεῖζον πάντων τῶν ἐν τῷ παλατίῳ, ὥστε μὴ εἶναί τινα τῶν ἐκεῖσε λαμπροτέραν αὐτοῦ ἐσθῆτα περικείμενον· καὶ, ἁπλῶς εἰπεῖν, ἦν πατὴρ τοῦ βασιλέως καὶ τῶν τέκνων αὐτοῦ. βασιλέως τόν τε Ονώριον και Αρκάδιον ἀνῆγεν αὐτοὺς θεοσεβῶς, διδάσκων πᾶσαν σοφίαν θείαν τε καὶ ἀνθρωπίνην. Ταπεινόφρων δὲ ὑπάρχων ὁ ἐν ἁγίοις 'Αρσένιος οὐκ ἐχρᾶτο αὐτοῖς · ὡς μαθηταῖς, ἀλλ' ὡς βασιλεῦσι· καθίζων γὰρ αὐτοὺς ἐπὶ δύο θρόνων, αὐτὸς παριστάμενος ἐδίδασκεν αὐτούς. Εν μιᾷ οὖν τῶν ἡμερῶν εἰσελθόντος τοῦ βασιλέως ἄφνω πρὸς αὐτοὺς, ὁρᾷ ᾿Αρσένιον μὲν ἱστάμενον, τὰ δὲ τέκνα αὐτοῦ καθεζόμενα· καὶ ἐλυπήθη σφόδρα κατὰ ᾿Αρσενίου καὶ λέγει πρὸς αὐτόν· « Οὕτως παρ Αγγειλα ὑμῖν, ἵνα βασιλικῶς καὶ μὴ μᾶλλον ὡς μα θηταῖς χρήσῃ τοῖς παιδίοις; καὶ τί τοῦτο πεποίη- κας ; πάνυ γὰρ ελύπησας τὸ ἡμέτερον κράτος ἐν τούτῳ. · Ὁ δὲ Αρσένιος πρὸς τὸν βασιλέα φησίν· • Οὐχ ἡγησάμην πρέπον εἶναι, θεοστήρικτε βασιλεῦ, ἐμὲ καθέζεσθαι, βασιλεῖς δὲ παραστήκειν μοι. » Ο δὲ βασιλεὺς ὀργισθεὶς ἐπὶ τῷ λόγῳ τούτῳ ἀπεκρίθη βλοσυρῷ τῷ βλέμματι πρὸς 'Αρσένιον λέγων· « Σύ καθιστῇς αὐτοὺς βασιλεῖς· οὐχ ὡς δούλους παρέ- δωκά σοι αὐτούς; ἵνα τί ταῦτα φθέγγῃ ; » Καὶ ταῦτα εἰπὼν ὁ βασιλεὺς παραχρῆμα ἐπάρας * τὰ διαδή- ματα, ἅπερ εἶχον ἐπὶ τὰς κεφαλὰς αὐτῶν, καὶ ῥί ψας αὐτὰ εἰς τὴν γῆν, ποιεῖ αὐτοὺς εἰς τοὺς πόδας αὐτοῦ προσκυνῆσαι, καὶ καθίσας τὸν Ἀρσένιον ἐπὶ θρόνου, ἐκείνους παρίστασθαι αὐτῷ ἐκέλευσεν, εἰ- πῶν, ὅτι Εἰ μὲν φοβηθῶσι τὸν Θεὸν καὶ ἐν τῷ νόμῳ αὐτοῦ θελήσωσι πορεύεσθαι καὶ φυλάσσειν τὰς ἐν τολὰς αὐτοῦ, δυνατός ἐστιν ὁ παμβασιλεὺς τῶν αἰώνων, εἴπερ θέλημα αὐτοῦ ἐστιν, παρασχεῖν αὐτοῖς τὴν ἀξίαν ταύτην· εἰ δὲ μὴ ἔχωσι τὴν φόβον τοῦ Θεοῦ, εὔχομαι αὐτῷ, μᾶλλον ἐκριζωθῆναι αὐτοὺς νηπιόθεν· κρεῖσσον ἡγοῦμαι τεθνάναι αὐτοὺς εὐ- σεβῶς ἡ βασιλεύειν ἀσεβῶς. » Ταῦτα εἰπὼν ὁ βασιλεὺς εἰσῆλθεν εἰς τὸν κοιτῶνα αὐτοῦ.. οὐκέτι ἐποίει αὐτοὺς καθεσθῆναι, ἀλλὰ μᾶλλον παρ- ἔστασθαι αὐτῷ καὶ ἐκμανθάνειν. Ἐν τούτοις οὖν διάγων ὁ ἡγιασμένος Αρσένιος πάνω ἐδυσφόρει καὶ ἐλυπεῖτο· — ἦν γὰρ μισόδοξος καὶ φιλόθεος · καὶ ἐπεθύμησε μᾶλλον τὴν μονήρη βίον καὶ ἡσύχιον μετελθεῖν, ὥστε παρακαλεῖν τὸν Θεὸν συχνῶς ὑπὲρ τούτου μετὰ δακρύων, ποιῆσαι τρόπον τοῦ ἰδιάσαι αὐτὸν ἐκ τοῦ κόσμου. - - σένιος την Αρκάδιον περιπεσόντα εἰς παι (1955) ἔχον πταίσμα, ἐνέγκας καὶ ἐμβριμησάμενος ἐπι * αυτούς - βασιν εις ἀπάρας? CHRONICOΝ. LIB. IV. - His dictis, assignavit eis prope cubiculum re- gium, ingens triclinium, et in hoc degere jussit. Hoc excogitavit rex, ut frequentius eos inspiceret. Valde autem honorans Arsenini majorem omnibus qui in palatio erant, constituit, et nemo ex hali- tantibus illic splendidiorem ac ille veste induc- batur. Ut uno verbo dicam, regis et filiorum eius erat pater. G Arsenius igitur susceptos filios regis flonorium et Arcadium in timore Dei educavit, docens omnem sapientiam, divinam atque humanam. Humilitate vero plenus sanctus Arsenius eos non quasi disci- pulos, sed quasi reges habebat ; super duobus siqui- dem thronis eos positos stans ipse docebat. Quailam Bergo die, rex ad eos subito intrans, aspexit Arse- nium stantem et filios suos sedentes; ægro animo valle ad Arsenium coaversus: • Siccine, inquit, de- nuntiavi vobis, ut regios potius quam discipulos ha- beas pueros? Cur hoc fecisti? Valde enim potestatem nostram in hoc contristasti. » Arsenius autem ad regem : « Non ducebam esse decens, religiosissime imperator, me sedere, dum reges apud me starent. » Ad hoc autem verbum rex iratus et terribiles ad Ar- senium oculos volvens, respondit : « Tu constituis eos reges : nonne ut servos eos tradidi tibi? Ad quid ista loqueris ? › His dictis, rex statim eripiens diademata quæ super caput habebant, et in terram ea projiciens, eos ad pedes ejus procumbere jussit, et Arsenium in thronum sistens, eos apud illum slare præcepit, dicens : c Si Deum timeant, et in lege ejus ambulare, et ipsius mandata custodire velin! potens est summus Rex sæculorum, si talis est ipsius voluntas, ipsis dignitatem hanc præstare ; si autem Dei timorem non habent, illum precor ut potius a pueritia eos eradicet; mallem eos pie możi quam impie regnare. › llis dictis, rex in cubicu- D lum suum reversus est. . Ex hoc ergo tempore regem veritus Arsenius eos jam non sedere, sed potius apud semetipsum stare et audire curabat. In his igitur vexatus Arsenius multum dolebat et contristabatur. Erat enim glo- riæ inimicus et amore Dei captus; maluisset mo- nasticam et tranquillam agere vitam. Itaque Deum super hoc praesertim cum lacrymis orabat, ut ipsi e mundo discedere et solitarie vivere concederet. Igitur in una dierum istarum, sanctus Arsenius, cum Arcadium in puerile delictum cecidisse repe. risset, ægre ferens et fremens inflixit ei terribile: Variæ lectiones et notæ. colles, sed infra dativum habet ipse, ' (5) Καὶ ταῦτα εἰπὼν ἀφορίζει αὐτοῖς πλησίον τοῦ Α (6) Ο οὖν Αρσένιος παραλαβών τοὺς υἱοὺς τοῦ (7) Ἐκ τότε οὖν ὁ ᾿Αρσένιος δεδιὼς τὸν βασιλέα (8) Ἐν μιᾷ οὖν τῶν ἡμερῶν εὑρὼν ὁ ἅγιος Αρ

αὐτῷ ὡς πατρὶ καὶ μὴ παρακούσητε αὐτοῦ μήτε ἀντιτάξησθε· παρήγγειλα γὰρ αὐτῷ, ἵνα ἐὰν παρα κούσητε αὐτῷ ἡ παραπέσειέ τις ἐξ ὑμῶν, ἐπεξέλθῃ αὐτῷ ὡς μαθητή. βασιλικού κοιτώνος τρικλίνιον μέγα καὶ ἐν αὐτῷ διά- γειν παρακελεύεται. Τοῦτο δὲ ἐπενόησεν ὁ βασιλεὺς, ἵνα συχνότερον ἐπισκέπτηται αὐτούς· μεγάλως δὲ τιμήσας τὸν ᾿Αρσένιον ἐποίησεν αὐτὸν μεῖζον πάντων τῶν ἐν τῷ παλατίῳ, ὥστε μὴ εἶναί τινα τῶν ἐκεῖσε λαμπροτέραν αὐτοῦ ἐσθῆτα περικείμενον· καὶ, ἁπλῶς εἰπεῖν, ἦν πατὴρ τοῦ βασιλέως καὶ τῶν τέκνων αὐτοῦ. βασιλέως τόν τε Ονώριον και Αρκάδιον ἀνῆγεν αὐτοὺς θεοσεβῶς, διδάσκων πᾶσαν σοφίαν θείαν τε καὶ ἀνθρωπίνην. Ταπεινόφρων δὲ ὑπάρχων ὁ ἐν ἁγίοις 'Αρσένιος οὐκ ἐχρᾶτο αὐτοῖς · ὡς μαθηταῖς, ἀλλ' ὡς βασιλεῦσι· καθίζων γὰρ αὐτοὺς ἐπὶ δύο θρόνων, αὐτὸς παριστάμενος ἐδίδασκεν αὐτούς. Εν μιᾷ οὖν τῶν ἡμερῶν εἰσελθόντος τοῦ βασιλέως ἄφνω πρὸς αὐτοὺς, ὁρᾷ ᾿Αρσένιον μὲν ἱστάμενον, τὰ δὲ τέκνα αὐτοῦ καθεζόμενα· καὶ ἐλυπήθη σφόδρα κατὰ ᾿Αρσενίου καὶ λέγει πρὸς αὐτόν· « Οὕτως παρ Αγγειλα ὑμῖν, ἵνα βασιλικῶς καὶ μὴ μᾶλλον ὡς μα θηταῖς χρήσῃ τοῖς παιδίοις; καὶ τί τοῦτο πεποίη- κας ; πάνυ γὰρ ελύπησας τὸ ἡμέτερον κράτος ἐν τούτῳ. · Ὁ δὲ Αρσένιος πρὸς τὸν βασιλέα φησίν· • Οὐχ ἡγησάμην πρέπον εἶναι, θεοστήρικτε βασιλεῦ, ἐμὲ καθέζεσθαι, βασιλεῖς δὲ παραστήκειν μοι. » Ο δὲ βασιλεὺς ὀργισθεὶς ἐπὶ τῷ λόγῳ τούτῳ ἀπεκρίθη βλοσυρῷ τῷ βλέμματι πρὸς 'Αρσένιον λέγων· « Σύ καθιστῇς αὐτοὺς βασιλεῖς· οὐχ ὡς δούλους παρέ- δωκά σοι αὐτούς; ἵνα τί ταῦτα φθέγγῃ ; » Καὶ ταῦτα εἰπὼν ὁ βασιλεὺς παραχρῆμα ἐπάρας * τὰ διαδή- ματα, ἅπερ εἶχον ἐπὶ τὰς κεφαλὰς αὐτῶν, καὶ ῥί ψας αὐτὰ εἰς τὴν γῆν, ποιεῖ αὐτοὺς εἰς τοὺς πόδας αὐτοῦ προσκυνῆσαι, καὶ καθίσας τὸν Ἀρσένιον ἐπὶ θρόνου, ἐκείνους παρίστασθαι αὐτῷ ἐκέλευσεν, εἰ- πῶν, ὅτι Εἰ μὲν φοβηθῶσι τὸν Θεὸν καὶ ἐν τῷ νόμῳ αὐτοῦ θελήσωσι πορεύεσθαι καὶ φυλάσσειν τὰς ἐν τολὰς αὐτοῦ, δυνατός ἐστιν ὁ παμβασιλεὺς τῶν αἰώνων, εἴπερ θέλημα αὐτοῦ ἐστιν, παρασχεῖν αὐτοῖς τὴν ἀξίαν ταύτην· εἰ δὲ μὴ ἔχωσι τὴν φόβον τοῦ Θεοῦ, εὔχομαι αὐτῷ, μᾶλλον ἐκριζωθῆναι αὐτοὺς νηπιόθεν· κρεῖσσον ἡγοῦμαι τεθνάναι αὐτοὺς εὐ- σεβῶς ἡ βασιλεύειν ἀσεβῶς. » Ταῦτα εἰπὼν ὁ βασιλεὺς εἰσῆλθεν εἰς τὸν κοιτῶνα αὐτοῦ.. οὐκέτι ἐποίει αὐτοὺς καθεσθῆναι, ἀλλὰ μᾶλλον παρ- ἔστασθαι αὐτῷ καὶ ἐκμανθάνειν. Ἐν τούτοις οὖν διάγων ὁ ἡγιασμένος Αρσένιος πάνω ἐδυσφόρει καὶ ἐλυπεῖτο· — ἦν γὰρ μισόδοξος καὶ φιλόθεος · καὶ ἐπεθύμησε μᾶλλον τὴν μονήρη βίον καὶ ἡσύχιον μετελθεῖν, ὥστε παρακαλεῖν τὸν Θεὸν συχνῶς ὑπὲρ τούτου μετὰ δακρύων, ποιῆσαι τρόπον τοῦ ἰδιάσαι αὐτὸν ἐκ τοῦ κόσμου. - - σένιος την Αρκάδιον περιπεσόντα εἰς παι (1955) ἔχον πταίσμα, ἐνέγκας καὶ ἐμβριμησάμενος ἐπι * αυτούς - βασιν εις ἀπάρας? CHRONICOΝ. LIB. IV. - His dictis, assignavit eis prope cubiculum re- gium, ingens triclinium, et in hoc degere jussit. Hoc excogitavit rex, ut frequentius eos inspiceret. Valde autem honorans Arsenini majorem omnibus qui in palatio erant, constituit, et nemo ex hali- tantibus illic splendidiorem ac ille veste induc- batur. Ut uno verbo dicam, regis et filiorum eius erat pater. G Arsenius igitur susceptos filios regis flonorium et Arcadium in timore Dei educavit, docens omnem sapientiam, divinam atque humanam. Humilitate vero plenus sanctus Arsenius eos non quasi disci- pulos, sed quasi reges habebat ; super duobus siqui- dem thronis eos positos stans ipse docebat. Quailam Bergo die, rex ad eos subito intrans, aspexit Arse- nium stantem et filios suos sedentes; ægro animo valle ad Arsenium coaversus: • Siccine, inquit, de- nuntiavi vobis, ut regios potius quam discipulos ha- beas pueros? Cur hoc fecisti? Valde enim potestatem nostram in hoc contristasti. » Arsenius autem ad regem : « Non ducebam esse decens, religiosissime imperator, me sedere, dum reges apud me starent. » Ad hoc autem verbum rex iratus et terribiles ad Ar- senium oculos volvens, respondit : « Tu constituis eos reges : nonne ut servos eos tradidi tibi? Ad quid ista loqueris ? › His dictis, rex statim eripiens diademata quæ super caput habebant, et in terram ea projiciens, eos ad pedes ejus procumbere jussit, et Arsenium in thronum sistens, eos apud illum slare præcepit, dicens : c Si Deum timeant, et in lege ejus ambulare, et ipsius mandata custodire velin! potens est summus Rex sæculorum, si talis est ipsius voluntas, ipsis dignitatem hanc præstare ; si autem Dei timorem non habent, illum precor ut potius a pueritia eos eradicet; mallem eos pie możi quam impie regnare. › llis dictis, rex in cubicu- D lum suum reversus est. . Ex hoc ergo tempore regem veritus Arsenius eos jam non sedere, sed potius apud semetipsum stare et audire curabat. In his igitur vexatus Arsenius multum dolebat et contristabatur. Erat enim glo- riæ inimicus et amore Dei captus; maluisset mo- nasticam et tranquillam agere vitam. Itaque Deum super hoc praesertim cum lacrymis orabat, ut ipsi e mundo discedere et solitarie vivere concederet. Igitur in una dierum istarum, sanctus Arsenius, cum Arcadium in puerile delictum cecidisse repe. risset, ægre ferens et fremens inflixit ei terribile: Variæ lectiones et notæ. colles, sed infra dativum habet ipse, ' (5) Καὶ ταῦτα εἰπὼν ἀφορίζει αὐτοῖς πλησίον τοῦ Α (6) Ο οὖν Αρσένιος παραλαβών τοὺς υἱοὺς τοῦ (7) Ἐκ τότε οὖν ὁ ᾿Αρσένιος δεδιὼς τὸν βασιλέα (8) Ἐν μιᾷ οὖν τῶν ἡμερῶν εὑρὼν ὁ ἅγιος Αρ

τῷ Θεολόγῳ τὴν ἐπισκοπὴν ἐκύρωσαν Κωνσταντινου- πόλεως καὶ μὴ θέλοντα τοῦτον τῷ θρόνῳ ἐνίδρυσαν βιασάμενοι ὡς πολλὰ καμόντα καὶ τῆς πλάνης τῶν αἱρέσεων τὴν πόλιν ἐλευθερώσαντα. (12) Εὑρὼν γὰρ μόνην τὴν ἁγίαν ᾿Αναστασίαν σμικροτάτην οὖσαν καὶ ὑπὸ τῶν ὀρθοδόξων κρατου μένην, (1249) ἐκεῖσε τὰς συνάξεις ποιῶν καὶ τὴν ὀρθόδοξον πίστιν διδάσκων, πάντας μετέστρεψεν ἀπὸ τῆς αἱρέσεως · ὕστερον δὲ ὑπὸ Μαρκιανοῦ οἰκονόμου τῆς Μεγάλης Εκκλησίας εἰς δ νῦν ὁρᾶται μέγεθος ἀνεδομήθη καὶ 'Αγία Αναστασία μετωνομάσθη ἡ διὰ τὸ γυναίκα (εγγονον) " ἐκ τῶν ἄνωθεν καταπεσού- σαν καὶ ἀποθανεῖν, κοινῆς δὲ γενομένης ὑπὸ τῶν ὀρθοδόξων εὐχῆς (καὶ) ταύτην ἀναστῆναι, μήτε τοῦ εμβρύου θανέντος -- ἢ καὶ διὰ τῆς ὀρθοδοξίας τὴν ἀνάστασιν ἐν αὐτῇ γενέσθαι. * (13) Μετὰ δὲ τὸ ἐνιδρυθῆναι τὸν Θεολόγον ἐπὶ τοῦ θρόνου, ὡς εἴρηται, Κωνσταντινουπόλεως, μπο θὼν παρ' Αιγυπτίων τῷ λόγῳ φθονηθῆναι, τον συντακτήριον " λόγον σχεδιάσας καὶ ἀναγνούς, ἔχου σίως τῆς ἐκκλησίας καὶ τοῦ θρόνου ἀποταξάμενος. ὑπεχώρησε. (14) Νεκτάριον δὲ ὁ βασιλεὺς καὶ ἡ σύνοδος προχειρίζεται πατριάρχην, Ταρσέα μὲν τῷ γένει, τὴν τοῦ πραίτορος ἀρχὴν τότε διέποντα, ἀβάπτι στον δὲ μέχρι τότε υπάρχοντα, σεμνὸς δὲ καὶ εὐ- λαβὴς καὶ περὶ τὸν βίον θαυμάσιος. χωρίον Καππαδοκίας ἐπανελθὼν, ὅπερ ἐκέκτητο ἐκ πατρικού κλήρου, ηρεμήσας ἐν αὐτῷ καὶ ἡσυχάτας – τινὰ χρόνον καὶ ἐν θεωρίᾳ μειζόνων γενόμενος τὸν βίον μεταλλάττει πρεσβύτης καὶ πλήρης ἡμερῶν καὶ πάσης ἀρετῆς ἔμπλεως γενόμενος. " Ριθ. Περὶ τῆς β' συνόδου 1. (1) "Η δὲ δευτέρα σύνοδος γέγονεν ἐν Κωνσταντι νουπόλει τὸ α' τῶν ρν ἁγίων Πατέρων (ἐπὶ Θεοδο σίου τοῦ Μεγάλου), ἐπὶ Δαμάσου τάπα Ρώμης, ἧς ἡγοῦντο Τιμόθεος Αλεξανδρείας, Μελέτιος Αντιο χείας, Κύριλλος Ιεροσολύμων 10, Γρηγόριος ὁ Θεο λόγος, κατὰ Μακεδονίου γεγονότος ἐπισκόπου Κων σταντινουπόλεως, ὃς ἔτι περιὼν ὡσαύτως " τῷ Ἀρείῳ ἐβλασφήμει, ὁμοίως δὲ ει τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, μὴ εἶναι Θεὸν ἀληθινὸν, ἀλλὰ κτίσμα καὶ αὐτὸ ὑπο ελάμβανεν. • (2) Αὕτη συνελθοῦσα χειροτονεί μεν ἐν Κων. σταντινουπόλει τὸν συγκλητικών Νεκτάριον, Μακεδό γιον δὲ ἀναθεματίζει καὶ σὺν αὐτῷ Σαβέλλιον τὴν Λίβυν, ἐν πρόσωπον ἐπὶ τῆς ἁγίας Τριάδος δοξάζοντα, - Τότε καὶ ὁ θεολόγος Γρ. παρρησιαστικώτερον τὸν λόγον τῆς ἀληθείας ἐδίδασκεν ἐν ΚΠ. εἰς τὸ εὐκτήριον τῆς ἁγίας Αναστασία, ἔτι μικρὸν τυγχάνον, α' χρόνους καὶ μικρόν τι πρὸς ἐκεῖσε πεποιηκώς – 5. ἐπὶ τοῦ ὁσίου Μ. ἀνοικοδομηθῆναι καθώς όρ. Η εγκυμωνα ανάστασις μὲν διὰ τὸ τὸν τῆς ὁ. λόγον ἐν ταύτῃ ἀναστῆναι, Αν. δὲ διὰ τὸ συμβὰν ἐν αὐτῇ θαυματούργημα· λέγεται γάρ γ. τινα ἀν, πεσ, ἀπ. γ. δὲ κ. ἐ. υ. τ. 6. τὸ ἀν. μ. ὁ θεῖος Γρ. τινὰς τῶν ἐξ Αἰγύπτου τῷ λόγῳ αὐτοῦ φθονήσαντας. Α. τοῦτο φθονήσαντας τους Αιγυπτίους μ. ὁ Γρ. τῷ λ τούτου φθ. τὸν σ. ἐπιδειξάμενος λ. τῆς ἐπισκοπικῆς διοικήσεως ὑπανεχ. τὸν σ. λ. ἐπὶ ἐκ. τῆς ἐπ. ὑπεχ. διέποντος σεμνὸν εὐλαδή θαυμάσιον? Αριαζόν Τῷ ς' ἔτει τῆς βασιλείας τοῦ μ. Θ. Υ. ἡ ἐν ΚΠ, ἁγία και οικουμενικὴ β' σ. τῶν ον' ἀγ. π. κτλ. και ὡς αὐτῷ τῷ Ἡ δὲ ἁγία σύνοδος Μ. ἀν. σὺν ἀ. και Σ. - - οι καί CHRONICON. -- 1.IB. IV. A Theologo Constantinopolis episcopatum decreve- B D runt, et cum in throno sedere recusaret ipsum coegerunt, utpote qui multum laboraverat et urbem hæreticis erroribus liberaverat. Enimvero cum solam sanctam Anastasiam, quæ valde parvula erat, ab orthodoxis occupatam inve‹ misset, ibi synaxes faciens et orthodoxam fidem docens, omnes ab hæresi revocavi. Postmodum autem a Marciano Magnæ ecclesiæ œconomio ad magnitudinem quam nunc habet exstructa est et sanctæ Anastasiæ cognomen accepit, vel quia mu- Her gravida, ex alto lapsa, mortua erat et facta communi orthodoxorum oratione, salvo fœtu, surrexerat, vel quia in ea orthodoxiæ resurre. tio facta fuerat. Postquam autem in Constantinopolitanam seden, ut dictum est, Theologus evectus esset, audito quod Ægyptii verbo inviderent, valedictorium sermonem festinanter compositum pronuntiavit, et voluntario ccclesiæ et sedi renuntians, secessit. Nectarium autem rex et synodus elegerunt pa- triarcbam. Tarsensis genere, prætoris officium lune exercebat et hucusque non erat baptizatus. Erat autem venerabilis et pius et integer vitæ. Magnus autem Gregorius in vicum Cappadoria Nazianzum rediens, de substantia quam hæreditate paterna obtinuerat, aliquandiu tranquillus et quie- tus vixit. Spe melioris vitæ fretus vitam finivit senior, plenus dicrum, omnique virtute cum- latus. CXCIX. De secunda synodo. Secunda synodus centum quinquaginta Patrum Constantinopoli, anno trecentesimo septuagesima primno, sub Theodosio Magno, et Daniaso Roma Papa facta est : cui præfuerunt Timotheus Alexan- dria, Meletius Antiochiae, Cyrillus Hierosolying, Gregorius Theologus. Habita est adversus Mace- doniumn, Constantinopolis episcopum, qui adhuc vivens non secus ac Arius blasphemabat, simili- terque Spiritum sanctum non esse Deum verum, sed meram creaturam affirinabat. Hec synodus Constantinopoli senatorium con- secrat Nectarium, Macedonium autem anathemati- zat cum Sabellio Libyco, unam in sancta Trinitate personam docente, et Apollinario Laodiceno, di- Varia lectiones et nota. - Ced. 551,17-558,6. Len. er. Ced. "Ced. 555,1-7 TË S'ETEL cod. Leo. Ced. Leo. cal. Rubrica cod. M. 2, in codice cum margine est abscissa. Ced. 554,16-23 : add. Ged. cod. add. Ced. Ced. 555,7—14: (15) 'Ο δὲ μέγας Γρηγόριος προς Ναζιανζόν 17 το

τῷ Θεολόγῳ τὴν ἐπισκοπὴν ἐκύρωσαν Κωνσταντινου- πόλεως καὶ μὴ θέλοντα τοῦτον τῷ θρόνῳ ἐνίδρυσαν βιασάμενοι ὡς πολλὰ καμόντα καὶ τῆς πλάνης τῶν αἱρέσεων τὴν πόλιν ἐλευθερώσαντα. (12) Εὑρὼν γὰρ μόνην τὴν ἁγίαν ᾿Αναστασίαν σμικροτάτην οὖσαν καὶ ὑπὸ τῶν ὀρθοδόξων κρατου μένην, (1249) ἐκεῖσε τὰς συνάξεις ποιῶν καὶ τὴν ὀρθόδοξον πίστιν διδάσκων, πάντας μετέστρεψεν ἀπὸ τῆς αἱρέσεως · ὕστερον δὲ ὑπὸ Μαρκιανοῦ οἰκονόμου τῆς Μεγάλης Εκκλησίας εἰς δ νῦν ὁρᾶται μέγεθος ἀνεδομήθη καὶ 'Αγία Αναστασία μετωνομάσθη ἡ διὰ τὸ γυναίκα (εγγονον) " ἐκ τῶν ἄνωθεν καταπεσού- σαν καὶ ἀποθανεῖν, κοινῆς δὲ γενομένης ὑπὸ τῶν ὀρθοδόξων εὐχῆς (καὶ) ταύτην ἀναστῆναι, μήτε τοῦ εμβρύου θανέντος -- ἢ καὶ διὰ τῆς ὀρθοδοξίας τὴν ἀνάστασιν ἐν αὐτῇ γενέσθαι. * (13) Μετὰ δὲ τὸ ἐνιδρυθῆναι τὸν Θεολόγον ἐπὶ τοῦ θρόνου, ὡς εἴρηται, Κωνσταντινουπόλεως, μπο θὼν παρ' Αιγυπτίων τῷ λόγῳ φθονηθῆναι, τον συντακτήριον " λόγον σχεδιάσας καὶ ἀναγνούς, ἔχου σίως τῆς ἐκκλησίας καὶ τοῦ θρόνου ἀποταξάμενος. ὑπεχώρησε. (14) Νεκτάριον δὲ ὁ βασιλεὺς καὶ ἡ σύνοδος προχειρίζεται πατριάρχην, Ταρσέα μὲν τῷ γένει, τὴν τοῦ πραίτορος ἀρχὴν τότε διέποντα, ἀβάπτι στον δὲ μέχρι τότε υπάρχοντα, σεμνὸς δὲ καὶ εὐ- λαβὴς καὶ περὶ τὸν βίον θαυμάσιος. χωρίον Καππαδοκίας ἐπανελθὼν, ὅπερ ἐκέκτητο ἐκ πατρικού κλήρου, ηρεμήσας ἐν αὐτῷ καὶ ἡσυχάτας – τινὰ χρόνον καὶ ἐν θεωρίᾳ μειζόνων γενόμενος τὸν βίον μεταλλάττει πρεσβύτης καὶ πλήρης ἡμερῶν καὶ πάσης ἀρετῆς ἔμπλεως γενόμενος. " Ριθ. Περὶ τῆς β' συνόδου 1. (1) "Η δὲ δευτέρα σύνοδος γέγονεν ἐν Κωνσταντι νουπόλει τὸ α' τῶν ρν ἁγίων Πατέρων (ἐπὶ Θεοδο σίου τοῦ Μεγάλου), ἐπὶ Δαμάσου τάπα Ρώμης, ἧς ἡγοῦντο Τιμόθεος Αλεξανδρείας, Μελέτιος Αντιο χείας, Κύριλλος Ιεροσολύμων 10, Γρηγόριος ὁ Θεο λόγος, κατὰ Μακεδονίου γεγονότος ἐπισκόπου Κων σταντινουπόλεως, ὃς ἔτι περιὼν ὡσαύτως " τῷ Ἀρείῳ ἐβλασφήμει, ὁμοίως δὲ ει τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, μὴ εἶναι Θεὸν ἀληθινὸν, ἀλλὰ κτίσμα καὶ αὐτὸ ὑπο ελάμβανεν. • (2) Αὕτη συνελθοῦσα χειροτονεί μεν ἐν Κων. σταντινουπόλει τὸν συγκλητικών Νεκτάριον, Μακεδό γιον δὲ ἀναθεματίζει καὶ σὺν αὐτῷ Σαβέλλιον τὴν Λίβυν, ἐν πρόσωπον ἐπὶ τῆς ἁγίας Τριάδος δοξάζοντα, - Τότε καὶ ὁ θεολόγος Γρ. παρρησιαστικώτερον τὸν λόγον τῆς ἀληθείας ἐδίδασκεν ἐν ΚΠ. εἰς τὸ εὐκτήριον τῆς ἁγίας Αναστασία, ἔτι μικρὸν τυγχάνον, α' χρόνους καὶ μικρόν τι πρὸς ἐκεῖσε πεποιηκώς – 5. ἐπὶ τοῦ ὁσίου Μ. ἀνοικοδομηθῆναι καθώς όρ. Η εγκυμωνα ανάστασις μὲν διὰ τὸ τὸν τῆς ὁ. λόγον ἐν ταύτῃ ἀναστῆναι, Αν. δὲ διὰ τὸ συμβὰν ἐν αὐτῇ θαυματούργημα· λέγεται γάρ γ. τινα ἀν, πεσ, ἀπ. γ. δὲ κ. ἐ. υ. τ. 6. τὸ ἀν. μ. ὁ θεῖος Γρ. τινὰς τῶν ἐξ Αἰγύπτου τῷ λόγῳ αὐτοῦ φθονήσαντας. Α. τοῦτο φθονήσαντας τους Αιγυπτίους μ. ὁ Γρ. τῷ λ τούτου φθ. τὸν σ. ἐπιδειξάμενος λ. τῆς ἐπισκοπικῆς διοικήσεως ὑπανεχ. τὸν σ. λ. ἐπὶ ἐκ. τῆς ἐπ. ὑπεχ. διέποντος σεμνὸν εὐλαδή θαυμάσιον? Αριαζόν Τῷ ς' ἔτει τῆς βασιλείας τοῦ μ. Θ. Υ. ἡ ἐν ΚΠ, ἁγία και οικουμενικὴ β' σ. τῶν ον' ἀγ. π. κτλ. και ὡς αὐτῷ τῷ Ἡ δὲ ἁγία σύνοδος Μ. ἀν. σὺν ἀ. και Σ. - - οι καί CHRONICON. -- 1.IB. IV. A Theologo Constantinopolis episcopatum decreve- B D runt, et cum in throno sedere recusaret ipsum coegerunt, utpote qui multum laboraverat et urbem hæreticis erroribus liberaverat. Enimvero cum solam sanctam Anastasiam, quæ valde parvula erat, ab orthodoxis occupatam inve‹ misset, ibi synaxes faciens et orthodoxam fidem docens, omnes ab hæresi revocavi. Postmodum autem a Marciano Magnæ ecclesiæ œconomio ad magnitudinem quam nunc habet exstructa est et sanctæ Anastasiæ cognomen accepit, vel quia mu- Her gravida, ex alto lapsa, mortua erat et facta communi orthodoxorum oratione, salvo fœtu, surrexerat, vel quia in ea orthodoxiæ resurre. tio facta fuerat. Postquam autem in Constantinopolitanam seden, ut dictum est, Theologus evectus esset, audito quod Ægyptii verbo inviderent, valedictorium sermonem festinanter compositum pronuntiavit, et voluntario ccclesiæ et sedi renuntians, secessit. Nectarium autem rex et synodus elegerunt pa- triarcbam. Tarsensis genere, prætoris officium lune exercebat et hucusque non erat baptizatus. Erat autem venerabilis et pius et integer vitæ. Magnus autem Gregorius in vicum Cappadoria Nazianzum rediens, de substantia quam hæreditate paterna obtinuerat, aliquandiu tranquillus et quie- tus vixit. Spe melioris vitæ fretus vitam finivit senior, plenus dicrum, omnique virtute cum- latus. CXCIX. De secunda synodo. Secunda synodus centum quinquaginta Patrum Constantinopoli, anno trecentesimo septuagesima primno, sub Theodosio Magno, et Daniaso Roma Papa facta est : cui præfuerunt Timotheus Alexan- dria, Meletius Antiochiae, Cyrillus Hierosolying, Gregorius Theologus. Habita est adversus Mace- doniumn, Constantinopolis episcopum, qui adhuc vivens non secus ac Arius blasphemabat, simili- terque Spiritum sanctum non esse Deum verum, sed meram creaturam affirinabat. Hec synodus Constantinopoli senatorium con- secrat Nectarium, Macedonium autem anathemati- zat cum Sabellio Libyco, unam in sancta Trinitate personam docente, et Apollinario Laodiceno, di- Varia lectiones et nota. - Ced. 551,17-558,6. Len. er. Ced. "Ced. 555,1-7 TË S'ETEL cod. Leo. Ced. Leo. cal. Rubrica cod. M. 2, in codice cum margine est abscissa. Ced. 554,16-23 : add. Ged. cod. add. Ced. Ced. 555,7—14: (15) 'Ο δὲ μέγας Γρηγόριος προς Ναζιανζόν 17 το

Δ ἔτι δὲ τ καὶ Ἀπολινάριον τὸν Λαοδικείας ", λέε γοντα τὸν ἐνανθρωπήσαντα Λόγον ἄνουν εἶναι, ἀντὶ δὲ νοῦ τὸν λόγον τὸ ἐν τῇ ψυχῇ γεγενήσθαι. Το δὲ Πνεῦμα τὸ ἅγιον Θεὸν εἶναι ζωοποιὸν καὶ ὁμοού σιον τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ ἐκήρυξε προστεθηκυία [εἰς] τὸ ἐκτεθὲν παρὰ τῶν ἐν Νικαίᾳ ἁγίων Πατέρων Σύμβολον τὸ Κύριον καὶ τὸ ζωοποιὸν καὶ τὰ ἑξῆς. "' (5) Τότε (δέ) ὁ μέγας ᾿Αμφιλόχιος παρακαλεῖ τὸν βασιλέα τοὺς Ἀρειανοὺς ἐκ πασῶν τῶν πόλεων ἐξελθεῖν - ὁ δὲ ἀπηνεστέραν ὑπολαβὼν τὴν αἴτησιν οὐχ ὑπήκουσεν αὐτῷ· καὶ ὁ σοφώτατος Ἀμφιλό χιο, τότε μὲν ἐσίγησε, ἐξευρε δὲ ὕστερον ὑπόθεσιν ἀξιομνημόνευτον. Ἐντὸς γὰρ πάλιν τῶν βασιλειῶν γενόμενος (καὶ τῷ βασιλεῖ συγκαθήμενον τὸν υἱὸν ἠσπά- σατο ", τὸν δὲ υἱὸν κατέλιπεν ἀπροσκύνητον καὶ ὁ βασιλεὺς νομίσας ἐπιλησθῆναι τὸν ᾿Αμφιλόχιον ἀσπάσασθαι εν τὸν υἱὸν " προσέταξεν. Ο δὲ ἀπο- χρὴν ἔφη τὴν αὐτῷ προσενεχθεῖσαν τιμήν (καὶ μὴ ἐπιζητεῖν καὶ τοῦ υἱοῦ ὡς ἐν διαιρέσει· πρὸς ἦν ὁ βασιλεὺς χαλεπήνας οἰκείαν ἐκάλει παροινίαν τὴν τοῦ υἱοῦ ἀτιμίαν. Καὶ ὁ Ἀμφιλόχιος ἐξεβόησε (πρὸς τὸν βασιλέα λέγων)· . Ορᾷς, ὦ βασιλεῦ, πῶς οὐ φέρεις τὴν τοῦ παιδὸς ἀτιμίαν· πίστευσον (δή) οὖν καὶ τὸν Θεὸν τοὺς τὸν Υἱὸν αὐτοῦ βλασφημοῦν- τας βδελύττεσθαι καὶ ἀποστρέφεσθαι. » Τοῦτο Β ᾿Αρκάδιον θεασάμενος) τὸν μὲν πατέρα ἀκούσας (1944) ὁ βασιλεὺς καὶ σφόδρα θαυμάσας νόμον εὐθέως ἔγραψε ει τοὺς τῶν αἱρετικῶν συλλά γους κωλύοντα. Τούτῳ τῷ ἀγαθῷ φθονήσας ὁ μισόκαλος δαίμων ὠμόν τι καὶ ἀπάνθρωπον οι παρεσκεύασε γενέσθαι· ἀπὸ γὰρ Κωνσταντινουπόλεως “ ἐξελθὼν ὁ βασιλεὺς ἐπὶ Ῥώμην τὴν ὁδοιπορίαν ἐποιεῖτο· ἐν δὲ τῇ ἐν Θεσσαλονίκη γενόμενος κατὰ πάροδον καὶ τῶν στρατιωτῶν αὐτοῦ παραταξάντων “ τῇ πόλει διὰ μιτάτα “, ἐστασίασαν οἱ Θεσσαλονικεῖς καὶ τὸν βασιλέα “ μὲν ὕβρισαν, τινὰς δὲ τῶν ἀρχόν των αὐτοῦ ἐν ἐλιθοβόλησαν. 'Ο δὲ ἐκ ὑπὸ τῶν ἀγγελ θέντων ἐξαφθεὶς καὶ μὴ ἐνεγκὼν τοῦ θυμοῦ τὴν ῥύμην, τῷ ὑπάρχῳ ἐ τῆς πόλεως ἐκείνης τὴν ψῆφον τῆς τιμωρίας (ἐξενεγκεῖν) επέτρεψεν, ὃς τοιαύτην ἐξουσίαν λαβὼν δι, οἷα δὴ αὐτόνομος (και) τύραννος, ἄδικα ξίφη κατὰ πάντων ἐγύμνωσε καὶ τοὺς ἀθώους μετὰ τῶν ὑπευθύνων κατέκτεινε χιλιάδας ζ'. #3 (5) Ταύτην (οὖν) την συμφορὰν μαθών ο Αμε ἔτι δὴ Λαοδικέα ἄνθρωπον ἀρκεῖν τῇ ψυχῇ ἐκ. δὲ τὸ Πνεῦμα τὸ ἀ. ἐ. ζ. καὶ ἐμ. τῷ π. καὶ τῷ Υἱῷ, πρ. εἰς τὸ ά. σ. περὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος τη ζ. καὶ τὰ ἑ. ἐδυσώπει ἐξελαθῆναι τοὺς 'Α. ἐκ π. τῶν π. ὑπ. καὶ τότε μὲν ὁ σ. Α. ἐδ. μετ' οὐ πολὺ δὲ ἐντὸς τῶν β. βασιλέα οι ὡς εἰκός υἱὸν αὐτοῦ σὺν αὐτῷ ἑστῶτα βασιλικῶς ἀγέραστον κ. και βασιλικῶ; τὴν παρ' αὐτοῦ προ ἀ. ἰδιωτικῶς τ. ν δ. ἔλεγεν εἶναι τὴν ἐγ. §. τὰς τῶν ά. συνάξεις κ. τῷ ιε' καὶ ις' ἔτε:. Τ. 11. 3). το Τοῦτο τὸ ἀγαθόν φθονήσας εἰ Α. κι ἀπάνθρωπον αὐτῷ παρεσκεύασε λ. “ ΚΠ. ἐπὶ Ρ. ὁ β. τὴν ὁδ. ποιούμενος ἐν Θ. κατὰ π. γέγονε, τῶν δὲ στ. 2. ταραξάντων τὴν πόλιν τῇ Α. ταραξάντων τὴν πόλιν Α. μιτάτ. δι' αιτίας τινός σ' αὐτοῦ Α. 48΄ Ο δὲ βασιλεὺς ταῦτα μαθὼν καὶ τὴν ῥ. τοῦ θ. μὴ ἐν τῷ ἐπ. την τοῦ θυμού ἀκηκοώς Μ. ἐπ. π. δὲ 1. μὲν β. ἐν ἐπάρχῳ Α. σε ὁ μέγας 'Λ. GEORGI HAMARTOLI US cente Verbum incarnatum absque mente esse, Verbum autem in anima pro meute stare, Spiritum sanctum esse Deum viviäicantem et Filio consub- stantialem proclamavit, addens Symbolo a Nicænis Patribus declarato verba Dominum, et vivificantem, et sequentia. Tunc magnus Amphilochius regem hortatur ut ex omnibus urbibus arceantur Ariani. flic vero severiorem æstimans petitionem, non exaudivit eum : Jet tunc quidem Αmphilochius prudenter Lcuit; sed postea propositionem memorabilem adinve- nit. Cum enim in palatium ingressus esset et prope regem filium ejus Arcad.um sedentem con- spexisset, patrem studiose salutavit et filium prætc- riit insalutatum. Imperator putans oblivisci Am- philochium de salutando filio monuit. Sed ille dixit honorem ipsi exhibitum sufficere, nec alium pro filio separatim requirendum. Contra quem rex ira- tur propriam vocabat injuriam filii de-pectum. Tunc Amphilochius clamavit ad regem dicens : Vides, imperator, quomodo filii injuriam non feras crede ergo Deum ipsum eos qui Fihum ipsins blasphemant respuere et detestari. » Id cum audisset rex et valde miratus esset, station legem hæreticorum coetus prohibentem decrevit. Huic bono inimicus boni invidens diabolus sævum C quid et inhumanum fieri parabat. Egressus enim Constantinopoli rex iter Romam faciebat. Cum au- tem Thessalonicam per transgrederetur, et milites ejus civitatem lascivia turbassent, moti sunt Thes- salonicenses, et regem contumelia affecerunt, et quosdam duces lapidibus trucidarunt. Ille vero nuntiatis exasperatus et iræ motum non continens, ejus urbis præfecto sententiam ultionis suinendæ protulit : qui tali utens facultate, sicut dominator et tyrannus, iniquos enses adversus omnes denu- davit et innocentes cum reis septem millia trucida. vil. Hanc calamitatem cum audivisset Ambrosius - D 38.99 (4) et nota. Ced. "Cell. Varia lectiones Ced. Ced. Gel. 7. Cod. 555,15-556,6. Ced. Cell. Ced. Ged. adsl. Ced. Ged. add. Ced. add. Ced. ed. 8. Ced. C.ed. 556,6-17,571,2 – : Thessalonica fuit Theodosius XV K. Julii 579, XVII JV Non. Febr. XVI K. Apr. XVI K. Dec. et 111. Idus Mart. — pridie K. Maii ; sed Mediolani natalem diem non transegit nisi a. 386, 387, 388, et 590, lex vero” est a. Dat. III K. Jan. (Cod. Theod. IX. cod. (ed. om. cod. Zonaras. om. Ced. add. Ced.. " e linea superiori repetit cod. Ced. 556,17 557,14. a. Ced. - et - - Cod.

Δ ἔτι δὲ τ καὶ Ἀπολινάριον τὸν Λαοδικείας ", λέε γοντα τὸν ἐνανθρωπήσαντα Λόγον ἄνουν εἶναι, ἀντὶ δὲ νοῦ τὸν λόγον τὸ ἐν τῇ ψυχῇ γεγενήσθαι. Το δὲ Πνεῦμα τὸ ἅγιον Θεὸν εἶναι ζωοποιὸν καὶ ὁμοού σιον τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ ἐκήρυξε προστεθηκυία [εἰς] τὸ ἐκτεθὲν παρὰ τῶν ἐν Νικαίᾳ ἁγίων Πατέρων Σύμβολον τὸ Κύριον καὶ τὸ ζωοποιὸν καὶ τὰ ἑξῆς. "' (5) Τότε (δέ) ὁ μέγας ᾿Αμφιλόχιος παρακαλεῖ τὸν βασιλέα τοὺς Ἀρειανοὺς ἐκ πασῶν τῶν πόλεων ἐξελθεῖν - ὁ δὲ ἀπηνεστέραν ὑπολαβὼν τὴν αἴτησιν οὐχ ὑπήκουσεν αὐτῷ· καὶ ὁ σοφώτατος Ἀμφιλό χιο, τότε μὲν ἐσίγησε, ἐξευρε δὲ ὕστερον ὑπόθεσιν ἀξιομνημόνευτον. Ἐντὸς γὰρ πάλιν τῶν βασιλειῶν γενόμενος (καὶ τῷ βασιλεῖ συγκαθήμενον τὸν υἱὸν ἠσπά- σατο ", τὸν δὲ υἱὸν κατέλιπεν ἀπροσκύνητον καὶ ὁ βασιλεὺς νομίσας ἐπιλησθῆναι τὸν ᾿Αμφιλόχιον ἀσπάσασθαι εν τὸν υἱὸν " προσέταξεν. Ο δὲ ἀπο- χρὴν ἔφη τὴν αὐτῷ προσενεχθεῖσαν τιμήν (καὶ μὴ ἐπιζητεῖν καὶ τοῦ υἱοῦ ὡς ἐν διαιρέσει· πρὸς ἦν ὁ βασιλεὺς χαλεπήνας οἰκείαν ἐκάλει παροινίαν τὴν τοῦ υἱοῦ ἀτιμίαν. Καὶ ὁ Ἀμφιλόχιος ἐξεβόησε (πρὸς τὸν βασιλέα λέγων)· . Ορᾷς, ὦ βασιλεῦ, πῶς οὐ φέρεις τὴν τοῦ παιδὸς ἀτιμίαν· πίστευσον (δή) οὖν καὶ τὸν Θεὸν τοὺς τὸν Υἱὸν αὐτοῦ βλασφημοῦν- τας βδελύττεσθαι καὶ ἀποστρέφεσθαι. » Τοῦτο Β ᾿Αρκάδιον θεασάμενος) τὸν μὲν πατέρα ἀκούσας (1944) ὁ βασιλεὺς καὶ σφόδρα θαυμάσας νόμον εὐθέως ἔγραψε ει τοὺς τῶν αἱρετικῶν συλλά γους κωλύοντα. Τούτῳ τῷ ἀγαθῷ φθονήσας ὁ μισόκαλος δαίμων ὠμόν τι καὶ ἀπάνθρωπον οι παρεσκεύασε γενέσθαι· ἀπὸ γὰρ Κωνσταντινουπόλεως “ ἐξελθὼν ὁ βασιλεὺς ἐπὶ Ῥώμην τὴν ὁδοιπορίαν ἐποιεῖτο· ἐν δὲ τῇ ἐν Θεσσαλονίκη γενόμενος κατὰ πάροδον καὶ τῶν στρατιωτῶν αὐτοῦ παραταξάντων “ τῇ πόλει διὰ μιτάτα “, ἐστασίασαν οἱ Θεσσαλονικεῖς καὶ τὸν βασιλέα “ μὲν ὕβρισαν, τινὰς δὲ τῶν ἀρχόν των αὐτοῦ ἐν ἐλιθοβόλησαν. 'Ο δὲ ἐκ ὑπὸ τῶν ἀγγελ θέντων ἐξαφθεὶς καὶ μὴ ἐνεγκὼν τοῦ θυμοῦ τὴν ῥύμην, τῷ ὑπάρχῳ ἐ τῆς πόλεως ἐκείνης τὴν ψῆφον τῆς τιμωρίας (ἐξενεγκεῖν) επέτρεψεν, ὃς τοιαύτην ἐξουσίαν λαβὼν δι, οἷα δὴ αὐτόνομος (και) τύραννος, ἄδικα ξίφη κατὰ πάντων ἐγύμνωσε καὶ τοὺς ἀθώους μετὰ τῶν ὑπευθύνων κατέκτεινε χιλιάδας ζ'. #3 (5) Ταύτην (οὖν) την συμφορὰν μαθών ο Αμε ἔτι δὴ Λαοδικέα ἄνθρωπον ἀρκεῖν τῇ ψυχῇ ἐκ. δὲ τὸ Πνεῦμα τὸ ἀ. ἐ. ζ. καὶ ἐμ. τῷ π. καὶ τῷ Υἱῷ, πρ. εἰς τὸ ά. σ. περὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος τη ζ. καὶ τὰ ἑ. ἐδυσώπει ἐξελαθῆναι τοὺς 'Α. ἐκ π. τῶν π. ὑπ. καὶ τότε μὲν ὁ σ. Α. ἐδ. μετ' οὐ πολὺ δὲ ἐντὸς τῶν β. βασιλέα οι ὡς εἰκός υἱὸν αὐτοῦ σὺν αὐτῷ ἑστῶτα βασιλικῶς ἀγέραστον κ. και βασιλικῶ; τὴν παρ' αὐτοῦ προ ἀ. ἰδιωτικῶς τ. ν δ. ἔλεγεν εἶναι τὴν ἐγ. §. τὰς τῶν ά. συνάξεις κ. τῷ ιε' καὶ ις' ἔτε:. Τ. 11. 3). το Τοῦτο τὸ ἀγαθόν φθονήσας εἰ Α. κι ἀπάνθρωπον αὐτῷ παρεσκεύασε λ. “ ΚΠ. ἐπὶ Ρ. ὁ β. τὴν ὁδ. ποιούμενος ἐν Θ. κατὰ π. γέγονε, τῶν δὲ στ. 2. ταραξάντων τὴν πόλιν τῇ Α. ταραξάντων τὴν πόλιν Α. μιτάτ. δι' αιτίας τινός σ' αὐτοῦ Α. 48΄ Ο δὲ βασιλεὺς ταῦτα μαθὼν καὶ τὴν ῥ. τοῦ θ. μὴ ἐν τῷ ἐπ. την τοῦ θυμού ἀκηκοώς Μ. ἐπ. π. δὲ 1. μὲν β. ἐν ἐπάρχῳ Α. σε ὁ μέγας 'Λ. GEORGI HAMARTOLI US cente Verbum incarnatum absque mente esse, Verbum autem in anima pro meute stare, Spiritum sanctum esse Deum viviäicantem et Filio consub- stantialem proclamavit, addens Symbolo a Nicænis Patribus declarato verba Dominum, et vivificantem, et sequentia. Tunc magnus Amphilochius regem hortatur ut ex omnibus urbibus arceantur Ariani. flic vero severiorem æstimans petitionem, non exaudivit eum : Jet tunc quidem Αmphilochius prudenter Lcuit; sed postea propositionem memorabilem adinve- nit. Cum enim in palatium ingressus esset et prope regem filium ejus Arcad.um sedentem con- spexisset, patrem studiose salutavit et filium prætc- riit insalutatum. Imperator putans oblivisci Am- philochium de salutando filio monuit. Sed ille dixit honorem ipsi exhibitum sufficere, nec alium pro filio separatim requirendum. Contra quem rex ira- tur propriam vocabat injuriam filii de-pectum. Tunc Amphilochius clamavit ad regem dicens : Vides, imperator, quomodo filii injuriam non feras crede ergo Deum ipsum eos qui Fihum ipsins blasphemant respuere et detestari. » Id cum audisset rex et valde miratus esset, station legem hæreticorum coetus prohibentem decrevit. Huic bono inimicus boni invidens diabolus sævum C quid et inhumanum fieri parabat. Egressus enim Constantinopoli rex iter Romam faciebat. Cum au- tem Thessalonicam per transgrederetur, et milites ejus civitatem lascivia turbassent, moti sunt Thes- salonicenses, et regem contumelia affecerunt, et quosdam duces lapidibus trucidarunt. Ille vero nuntiatis exasperatus et iræ motum non continens, ejus urbis præfecto sententiam ultionis suinendæ protulit : qui tali utens facultate, sicut dominator et tyrannus, iniquos enses adversus omnes denu- davit et innocentes cum reis septem millia trucida. vil. Hanc calamitatem cum audivisset Ambrosius - D 38.99 (4) et nota. Ced. "Cell. Varia lectiones Ced. Ced. Gel. 7. Cod. 555,15-556,6. Ced. Cell. Ced. Ged. adsl. Ced. Ged. add. Ced. add. Ced. ed. 8. Ced. C.ed. 556,6-17,571,2 – : Thessalonica fuit Theodosius XV K. Julii 579, XVII JV Non. Febr. XVI K. Apr. XVI K. Dec. et 111. Idus Mart. — pridie K. Maii ; sed Mediolani natalem diem non transegit nisi a. 386, 387, 388, et 590, lex vero” est a. Dat. III K. Jan. (Cod. Theod. IX. cod. (ed. om. cod. Zonaras. om. Ced. add. Ced.. " e linea superiori repetit cod. Ced. 556,17 557,14. a. Ced. - et - - Cod.

βρόσιος ὁ ἐπίσκοπος Μεδιολάνων· - - πόλις δὲ αὕτη τῆς Ἰταλίας· — εἰς ἣν ἀφικομένου τοῦ βασιλέω; καὶ συνήθως εἰς τὸν ναὸν βουληθέντος εἰσελθεῖν, ὑπαντήσας ἔξωθε τῶν θυρῶν διεκώλυσεν αὐτὸν μετά παρρησίας βοῶν· ι Οὐκ οἶσθα, ὡς ἔοικεν, ὦ βασιλεῦ, τῆς γενομένης μια φονίας το, σε μέγεθος· οὐκ ἐᾷ γάρ σε τῆς βασιλείας σε ἡ δυναστεία τὴν ἁμαρτίαν ἐπισ γινώσκειν 19· ὑπὸ τῆς ἁλουργίδος ἀπατώμενος ἀν γνοεῖς τοῦ καλυπτομένου σώματος τὴν ἀσθένειαν ἀλλ᾽ ἴσθι, ὡς φθαρτὸς ὢν καὶ ῥευστές 85, φθαρτόν σου καὶ ῥευστὸν ὑπάρχει τὸ κράτος καὶ ἡ δυναστεία, περὶ ἧς μικρὸν ὕστερον λόγον ἀποδώσεις τῷ βασιλεῖ τῶν βασιλευόντων. Ποίοις " τοίνυν ὀφθαλμοῖς ὄψη τὸν τοῦ κοινοῦ Δεσπότου ναόν ; ποίοις δὲ ποσὶ τὸ δάπεδον ἐκεῖνο πατήσεις τὸ ἅγιον; πῶς δὲ τὰς χεῖρας ἐκτενεῖς ἀποσταζούσας ἔτι τοῦ ἀδίκου το φύ. Β νου τὸ αἷμα; [πῶς δὲ καὶ τοιαύταις ὑποδέξῃ χερσὶ τὸ ἄχραντον οι τοῦ Δεσπότου σῶμα ; πῶς δὲ καὶ τῷ στόματι παροίσεις σε τὸ τίμιον αἷμα] τοσοῦτον διὰ σ τοῦ θυμοῦ σὲ ἐκχέαντι παράνομον αἷμα; λοιπὸν ἄπιθι καὶ μὴ σε πειρῶ τοῖς δευτέροις τὴν προτέραν αὔξειν παραν μίαν 66, καὶ δέχου τὸν δεσμόν σ', οὗ ὁ Θεὸς ἄνωθεν γίνεται σύμψηφος. » Τούτοις οὖν εἶξας βασιλεύς τ8 τοῖς λόγοις ὑπέστρεψεν * εἰς τὰ το βασίλεια δακρύων τι καὶ στένων. Διελθόντον δὲ μηνῶν η' καὶ τοῦ βασιλέως μὴ ἐξελθόντος, ἀλλὰ σφοδρῶς μετανοοῦντος, κατα ἔλαβεν ἡ τοῦ Κυρίου γενέθλιος ἑορτή · καὶ θεασά- μενος Ρουφίνος ὁ μάγιστρος, ὅτι οὐδὲ τὴν συνήθη προέλευσιν ποιῆσαι βούλεται το ὁ βασιλεὺς, λέγει πρὸς τὸ αὐτόν· ο Δραμοῦμαι, δέσποτα, καὶ τὸν ἀρ- χιεπίσκοπον το πείσω λύσαί σε τοῦ δεσμοῦ, εἰ κελεύεις. » ῾Ο δέ φησιν 77. • Οἶδα ἐγὼ τὴν Αμ- βροσίου ἀκρίβειαν (ὅτι οὐ πεισθήσεται). » Ἐπεὶ δὲ πλείοσι λόγοις χρησάμενος ὁ Ρουφίνος πείθειν ὑπέσχετο (τὸν ᾿Αμβρόσιον), ἀπελθεῖν (αὐτὸν ἐκέ λευσεν· ὑπὸ δὲ τῆς ἐλπίδος θαῤῥήσας ἠκολούθη- σεν αὐτὸς μετ' ὀλίγον. Αὐτίκα δὲ τὸν Ρουφίνον ἰδὼν ὁ ᾿Αμβρόσιος· « Τὴν κυνῶν, εἶπεν, ἀναίδειαν, ὦ Ρουφίνε, ζηλοίς, τοσαύτης μιαιφονίας γενόμενος μέτοχός τε καὶ σύμβουλος σο· ἀλλ᾽ ἐγὼ οὐκ ἐάσω αὐτὸν τῶν ἱερῶν ἐπιβῆναι προθύρων. » Ταῦτα ἀκούσ σα; (6) Ρουφίνος ἐμήνυσε σε διὰ ταχυδρόμου τῷ βασιλεῖ· ὁ δὲ βασιλεὺς κατὰ μέσην σε μαθὼν τὴν ὁδόν· « Απέλθω, ο φησί, ο καὶ τὰς δικαίας «ι δέ- ξομαι παροινίας. » Εἶτα παραγενόμενος εἰς τὴν ἐκκλησίαν, ἐδυσώπει τὸν ἀρχιερέα τοῦ δεσμοῦ • λυθῆναι. Καὶ ὁ μὲν τυραννικὴν ἀπεκάλει τὴν παρ- ουσίαν (ἐκείνην) καὶ κατὰ Θεοῦ μεμηνέναι 80. 60. δ· ἔξωθεν τῶν προθύρων διεκώλυεν Α. — ἔξωθεν τῶν προθύρων συν. ὁ ἅγιος ἐκων. τὴν εἴσοδον λέγων αὐτῷ μ. π. Οὐκ οἶδας, ὡς ἐ. β. τῆς εἰργασμένης παρανομίας τὸ μ. οὐδὲ γὰρ ἐξ σε δε τῆς εἰργασμένης μια φο νίας Α. κι ίσως σ' ἐπιγνώναι Ceal.ἐπιγνῶναι καὶ ὑπό Α. σε ρευστὸς τοιοῦτόν σοι ὑπ. καὶ τὸ τῆς δυναστεία; κρ. δέ. δ. οὖν ἐν τῶν ἀδίκων οι τοῦ δεσπότου ἄχραντον Α. Οι περιοίσεις? προσοίσεις Α. σε τόν σε λόγον πρώτην μή Α ? παρανομίαν Α. σε δεσμὸν ὡς (?) Α. ἀπῆλθεν εἰς τὰ ἐκεῖσε β. Α. ἐπανῆλθεν εἰς εκείσε στ. καὶ δ. Μ. δὲ δ. η'. το ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ β. π. λ. αὐτῷ εἰ κελεύεις δ δρ. Α. τοίνυν τα ἀρχιερέα Α. " 'Ο δὲ έ. φ. τῇ ἐλπίδι δὲ βουκοληθεὶς ἡ. καὶ ά. συνέμιλος, ἀλλ᾽ ἐγὼ προλέγω ὡς καὶ πάλιν αὐτὸν κωλύσω τῶν Α. Θεόν 4. λ. τοῦ δ. το δικαίου; Α. κ. μ. τούτο μ. ἀπ. ἐ. τὸν Ρ. Λ. ἔφη· Τὴν κ. ἀνο ἐδήλωσε τῷ β. ταχέως μεμήμαινε CHRONICON. LIB. IV. • A Mediolani episcopus, quae urbs est itali.r, regem pro more templum intrare parantem, a limine repulit, exclamans, Non sentis, ut videtur, rex, factæ cædis enormitatem : non te sinit rega- lis superbia culpam agnoscere. Sub purpura de- ceptus, ignoras latentis corporis infirmitatem : verumtamen scito, tu fragilis cum sis et corru- ptibilis, lab lis et corruptibilis est potestas et di- tio tua, de qua brevi dominantium Dominatori rationem reddes. Quibus igitur oculis commu- nis Domini templum aspicies? quibus autem pedibus solum id sacrum calcabis? quomodo manus extendes iniquæ cædis adhuc cruore stil- lantes? quomodo quoque manibus istis immacula- tum Domini corpus accipies? quomodo similiter line ore venerandum sanguinem trajicies, qui ira- Lus tantum sanguinis insontis fudisti ? Tan- dem abi; ne tentes alteris priorem culpam aggra- vare; recipe vinculum, quod Deus ex alto ratum habet. Talibus ergo rex parens serinonibus in regiam flens et gemens reversus est. Elapsis autem octo mensibus, quibus rex non egre- diebatur, sed valde de culpa dolebat, Natalis Do- mini festivitas advenit. Videns igitur Rufinus, pala - tii magister, regem assuetum egressum facere non parare, dicit ad eum : • Properabo, domine, si jusseris, et archiepiscopum permoveho ut vin- (6) c culo te solvat. > ille vero : . Ego scio, inquit. Am- D brosii justitiam: precibus tuis non obtemperabit. > Cum autem multis sermonibus usus Ambrosium ad suasionem adducere polliceretur Rufinus, eum egredi jussit. In spem autem adductus, paulo post ipse secutus est. Statim vero ac Rudinum vidisset Ambrosius, e Canum, inquit, impudentiam imita ris, Rufine, tu tantæ cædis particeps et consiliarius: ast ego non sinam eum in atria sacra pedem feire. ▸ His auditis, festinavit Rufinus regi nuntiare; rex autem media discens via : « Ibo, inquit, et justas accipiam contumelias. » Deinde, cum ad'ecclesiam venisset, pontificem rogabat ut vinculo solvere- tur. Ille vero tyrannicam esse præsentiam hanc et contra Deum insaniam pronuntiabat. Hic autem cum tristitia et contritione multa : « Nihil ausurus, inquit, contra sacros canones, sed a vinculo me solvi rogaturus veni. › — ‹ Et quamnam, inquit, pœni- Varia lectio es et not. 65° Leu. Gel. add. Ged. Gel. » . Ged. Ced. add. Ced. add. Ced. Cell. omn. om. Cell. add. Ced. Ced. Cel. 537,14-539,11, Cal. 4. Hist, m. Ced. Μufinus, curro, inquit si, tibi placet llist. U. Gedd. Ced. Ged. Ged. misc. (ed. cod.

βρόσιος ὁ ἐπίσκοπος Μεδιολάνων· - - πόλις δὲ αὕτη τῆς Ἰταλίας· — εἰς ἣν ἀφικομένου τοῦ βασιλέω; καὶ συνήθως εἰς τὸν ναὸν βουληθέντος εἰσελθεῖν, ὑπαντήσας ἔξωθε τῶν θυρῶν διεκώλυσεν αὐτὸν μετά παρρησίας βοῶν· ι Οὐκ οἶσθα, ὡς ἔοικεν, ὦ βασιλεῦ, τῆς γενομένης μια φονίας το, σε μέγεθος· οὐκ ἐᾷ γάρ σε τῆς βασιλείας σε ἡ δυναστεία τὴν ἁμαρτίαν ἐπισ γινώσκειν 19· ὑπὸ τῆς ἁλουργίδος ἀπατώμενος ἀν γνοεῖς τοῦ καλυπτομένου σώματος τὴν ἀσθένειαν ἀλλ᾽ ἴσθι, ὡς φθαρτὸς ὢν καὶ ῥευστές 85, φθαρτόν σου καὶ ῥευστὸν ὑπάρχει τὸ κράτος καὶ ἡ δυναστεία, περὶ ἧς μικρὸν ὕστερον λόγον ἀποδώσεις τῷ βασιλεῖ τῶν βασιλευόντων. Ποίοις " τοίνυν ὀφθαλμοῖς ὄψη τὸν τοῦ κοινοῦ Δεσπότου ναόν ; ποίοις δὲ ποσὶ τὸ δάπεδον ἐκεῖνο πατήσεις τὸ ἅγιον; πῶς δὲ τὰς χεῖρας ἐκτενεῖς ἀποσταζούσας ἔτι τοῦ ἀδίκου το φύ. Β νου τὸ αἷμα; [πῶς δὲ καὶ τοιαύταις ὑποδέξῃ χερσὶ τὸ ἄχραντον οι τοῦ Δεσπότου σῶμα ; πῶς δὲ καὶ τῷ στόματι παροίσεις σε τὸ τίμιον αἷμα] τοσοῦτον διὰ σ τοῦ θυμοῦ σὲ ἐκχέαντι παράνομον αἷμα; λοιπὸν ἄπιθι καὶ μὴ σε πειρῶ τοῖς δευτέροις τὴν προτέραν αὔξειν παραν μίαν 66, καὶ δέχου τὸν δεσμόν σ', οὗ ὁ Θεὸς ἄνωθεν γίνεται σύμψηφος. » Τούτοις οὖν εἶξας βασιλεύς τ8 τοῖς λόγοις ὑπέστρεψεν * εἰς τὰ το βασίλεια δακρύων τι καὶ στένων. Διελθόντον δὲ μηνῶν η' καὶ τοῦ βασιλέως μὴ ἐξελθόντος, ἀλλὰ σφοδρῶς μετανοοῦντος, κατα ἔλαβεν ἡ τοῦ Κυρίου γενέθλιος ἑορτή · καὶ θεασά- μενος Ρουφίνος ὁ μάγιστρος, ὅτι οὐδὲ τὴν συνήθη προέλευσιν ποιῆσαι βούλεται το ὁ βασιλεὺς, λέγει πρὸς τὸ αὐτόν· ο Δραμοῦμαι, δέσποτα, καὶ τὸν ἀρ- χιεπίσκοπον το πείσω λύσαί σε τοῦ δεσμοῦ, εἰ κελεύεις. » ῾Ο δέ φησιν 77. • Οἶδα ἐγὼ τὴν Αμ- βροσίου ἀκρίβειαν (ὅτι οὐ πεισθήσεται). » Ἐπεὶ δὲ πλείοσι λόγοις χρησάμενος ὁ Ρουφίνος πείθειν ὑπέσχετο (τὸν ᾿Αμβρόσιον), ἀπελθεῖν (αὐτὸν ἐκέ λευσεν· ὑπὸ δὲ τῆς ἐλπίδος θαῤῥήσας ἠκολούθη- σεν αὐτὸς μετ' ὀλίγον. Αὐτίκα δὲ τὸν Ρουφίνον ἰδὼν ὁ ᾿Αμβρόσιος· « Τὴν κυνῶν, εἶπεν, ἀναίδειαν, ὦ Ρουφίνε, ζηλοίς, τοσαύτης μιαιφονίας γενόμενος μέτοχός τε καὶ σύμβουλος σο· ἀλλ᾽ ἐγὼ οὐκ ἐάσω αὐτὸν τῶν ἱερῶν ἐπιβῆναι προθύρων. » Ταῦτα ἀκούσ σα; (6) Ρουφίνος ἐμήνυσε σε διὰ ταχυδρόμου τῷ βασιλεῖ· ὁ δὲ βασιλεὺς κατὰ μέσην σε μαθὼν τὴν ὁδόν· « Απέλθω, ο φησί, ο καὶ τὰς δικαίας «ι δέ- ξομαι παροινίας. » Εἶτα παραγενόμενος εἰς τὴν ἐκκλησίαν, ἐδυσώπει τὸν ἀρχιερέα τοῦ δεσμοῦ • λυθῆναι. Καὶ ὁ μὲν τυραννικὴν ἀπεκάλει τὴν παρ- ουσίαν (ἐκείνην) καὶ κατὰ Θεοῦ μεμηνέναι 80. 60. δ· ἔξωθεν τῶν προθύρων διεκώλυεν Α. — ἔξωθεν τῶν προθύρων συν. ὁ ἅγιος ἐκων. τὴν εἴσοδον λέγων αὐτῷ μ. π. Οὐκ οἶδας, ὡς ἐ. β. τῆς εἰργασμένης παρανομίας τὸ μ. οὐδὲ γὰρ ἐξ σε δε τῆς εἰργασμένης μια φο νίας Α. κι ίσως σ' ἐπιγνώναι Ceal.ἐπιγνῶναι καὶ ὑπό Α. σε ρευστὸς τοιοῦτόν σοι ὑπ. καὶ τὸ τῆς δυναστεία; κρ. δέ. δ. οὖν ἐν τῶν ἀδίκων οι τοῦ δεσπότου ἄχραντον Α. Οι περιοίσεις? προσοίσεις Α. σε τόν σε λόγον πρώτην μή Α ? παρανομίαν Α. σε δεσμὸν ὡς (?) Α. ἀπῆλθεν εἰς τὰ ἐκεῖσε β. Α. ἐπανῆλθεν εἰς εκείσε στ. καὶ δ. Μ. δὲ δ. η'. το ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ β. π. λ. αὐτῷ εἰ κελεύεις δ δρ. Α. τοίνυν τα ἀρχιερέα Α. " 'Ο δὲ έ. φ. τῇ ἐλπίδι δὲ βουκοληθεὶς ἡ. καὶ ά. συνέμιλος, ἀλλ᾽ ἐγὼ προλέγω ὡς καὶ πάλιν αὐτὸν κωλύσω τῶν Α. Θεόν 4. λ. τοῦ δ. το δικαίου; Α. κ. μ. τούτο μ. ἀπ. ἐ. τὸν Ρ. Λ. ἔφη· Τὴν κ. ἀνο ἐδήλωσε τῷ β. ταχέως μεμήμαινε CHRONICON. LIB. IV. • A Mediolani episcopus, quae urbs est itali.r, regem pro more templum intrare parantem, a limine repulit, exclamans, Non sentis, ut videtur, rex, factæ cædis enormitatem : non te sinit rega- lis superbia culpam agnoscere. Sub purpura de- ceptus, ignoras latentis corporis infirmitatem : verumtamen scito, tu fragilis cum sis et corru- ptibilis, lab lis et corruptibilis est potestas et di- tio tua, de qua brevi dominantium Dominatori rationem reddes. Quibus igitur oculis commu- nis Domini templum aspicies? quibus autem pedibus solum id sacrum calcabis? quomodo manus extendes iniquæ cædis adhuc cruore stil- lantes? quomodo quoque manibus istis immacula- tum Domini corpus accipies? quomodo similiter line ore venerandum sanguinem trajicies, qui ira- Lus tantum sanguinis insontis fudisti ? Tan- dem abi; ne tentes alteris priorem culpam aggra- vare; recipe vinculum, quod Deus ex alto ratum habet. Talibus ergo rex parens serinonibus in regiam flens et gemens reversus est. Elapsis autem octo mensibus, quibus rex non egre- diebatur, sed valde de culpa dolebat, Natalis Do- mini festivitas advenit. Videns igitur Rufinus, pala - tii magister, regem assuetum egressum facere non parare, dicit ad eum : • Properabo, domine, si jusseris, et archiepiscopum permoveho ut vin- (6) c culo te solvat. > ille vero : . Ego scio, inquit. Am- D brosii justitiam: precibus tuis non obtemperabit. > Cum autem multis sermonibus usus Ambrosium ad suasionem adducere polliceretur Rufinus, eum egredi jussit. In spem autem adductus, paulo post ipse secutus est. Statim vero ac Rudinum vidisset Ambrosius, e Canum, inquit, impudentiam imita ris, Rufine, tu tantæ cædis particeps et consiliarius: ast ego non sinam eum in atria sacra pedem feire. ▸ His auditis, festinavit Rufinus regi nuntiare; rex autem media discens via : « Ibo, inquit, et justas accipiam contumelias. » Deinde, cum ad'ecclesiam venisset, pontificem rogabat ut vinculo solvere- tur. Ille vero tyrannicam esse præsentiam hanc et contra Deum insaniam pronuntiabat. Hic autem cum tristitia et contritione multa : « Nihil ausurus, inquit, contra sacros canones, sed a vinculo me solvi rogaturus veni. › — ‹ Et quamnam, inquit, pœni- Varia lectio es et not. 65° Leu. Gel. add. Ged. Gel. » . Ged. Ced. add. Ced. add. Ced. Cell. omn. om. Cell. add. Ced. Ced. Cel. 537,14-539,11, Cal. 4. Hist, m. Ced. Μufinus, curro, inquit si, tibi placet llist. U. Gedd. Ced. Ged. Ged. misc. (ed. cod.

βρόσιος ὁ ἐπίσκοπος Μεδιολάνων· - - πόλις δὲ αὕτη τῆς Ἰταλίας· — εἰς ἣν ἀφικομένου τοῦ βασιλέω; καὶ συνήθως εἰς τὸν ναὸν βουληθέντος εἰσελθεῖν, ὑπαντήσας ἔξωθε τῶν θυρῶν διεκώλυσεν αὐτὸν μετά παρρησίας βοῶν· ι Οὐκ οἶσθα, ὡς ἔοικεν, ὦ βασιλεῦ, τῆς γενομένης μια φονίας το, σε μέγεθος· οὐκ ἐᾷ γάρ σε τῆς βασιλείας σε ἡ δυναστεία τὴν ἁμαρτίαν ἐπισ γινώσκειν 19· ὑπὸ τῆς ἁλουργίδος ἀπατώμενος ἀν γνοεῖς τοῦ καλυπτομένου σώματος τὴν ἀσθένειαν ἀλλ᾽ ἴσθι, ὡς φθαρτὸς ὢν καὶ ῥευστές 85, φθαρτόν σου καὶ ῥευστὸν ὑπάρχει τὸ κράτος καὶ ἡ δυναστεία, περὶ ἧς μικρὸν ὕστερον λόγον ἀποδώσεις τῷ βασιλεῖ τῶν βασιλευόντων. Ποίοις " τοίνυν ὀφθαλμοῖς ὄψη τὸν τοῦ κοινοῦ Δεσπότου ναόν ; ποίοις δὲ ποσὶ τὸ δάπεδον ἐκεῖνο πατήσεις τὸ ἅγιον; πῶς δὲ τὰς χεῖρας ἐκτενεῖς ἀποσταζούσας ἔτι τοῦ ἀδίκου το φύ. Β νου τὸ αἷμα; [πῶς δὲ καὶ τοιαύταις ὑποδέξῃ χερσὶ τὸ ἄχραντον οι τοῦ Δεσπότου σῶμα ; πῶς δὲ καὶ τῷ στόματι παροίσεις σε τὸ τίμιον αἷμα] τοσοῦτον διὰ σ τοῦ θυμοῦ σὲ ἐκχέαντι παράνομον αἷμα; λοιπὸν ἄπιθι καὶ μὴ σε πειρῶ τοῖς δευτέροις τὴν προτέραν αὔξειν παραν μίαν 66, καὶ δέχου τὸν δεσμόν σ', οὗ ὁ Θεὸς ἄνωθεν γίνεται σύμψηφος. » Τούτοις οὖν εἶξας βασιλεύς τ8 τοῖς λόγοις ὑπέστρεψεν * εἰς τὰ το βασίλεια δακρύων τι καὶ στένων. Διελθόντον δὲ μηνῶν η' καὶ τοῦ βασιλέως μὴ ἐξελθόντος, ἀλλὰ σφοδρῶς μετανοοῦντος, κατα ἔλαβεν ἡ τοῦ Κυρίου γενέθλιος ἑορτή · καὶ θεασά- μενος Ρουφίνος ὁ μάγιστρος, ὅτι οὐδὲ τὴν συνήθη προέλευσιν ποιῆσαι βούλεται το ὁ βασιλεὺς, λέγει πρὸς τὸ αὐτόν· ο Δραμοῦμαι, δέσποτα, καὶ τὸν ἀρ- χιεπίσκοπον το πείσω λύσαί σε τοῦ δεσμοῦ, εἰ κελεύεις. » ῾Ο δέ φησιν 77. • Οἶδα ἐγὼ τὴν Αμ- βροσίου ἀκρίβειαν (ὅτι οὐ πεισθήσεται). » Ἐπεὶ δὲ πλείοσι λόγοις χρησάμενος ὁ Ρουφίνος πείθειν ὑπέσχετο (τὸν ᾿Αμβρόσιον), ἀπελθεῖν (αὐτὸν ἐκέ λευσεν· ὑπὸ δὲ τῆς ἐλπίδος θαῤῥήσας ἠκολούθη- σεν αὐτὸς μετ' ὀλίγον. Αὐτίκα δὲ τὸν Ρουφίνον ἰδὼν ὁ ᾿Αμβρόσιος· « Τὴν κυνῶν, εἶπεν, ἀναίδειαν, ὦ Ρουφίνε, ζηλοίς, τοσαύτης μιαιφονίας γενόμενος μέτοχός τε καὶ σύμβουλος σο· ἀλλ᾽ ἐγὼ οὐκ ἐάσω αὐτὸν τῶν ἱερῶν ἐπιβῆναι προθύρων. » Ταῦτα ἀκούσ σα; (6) Ρουφίνος ἐμήνυσε σε διὰ ταχυδρόμου τῷ βασιλεῖ· ὁ δὲ βασιλεὺς κατὰ μέσην σε μαθὼν τὴν ὁδόν· « Απέλθω, ο φησί, ο καὶ τὰς δικαίας «ι δέ- ξομαι παροινίας. » Εἶτα παραγενόμενος εἰς τὴν ἐκκλησίαν, ἐδυσώπει τὸν ἀρχιερέα τοῦ δεσμοῦ • λυθῆναι. Καὶ ὁ μὲν τυραννικὴν ἀπεκάλει τὴν παρ- ουσίαν (ἐκείνην) καὶ κατὰ Θεοῦ μεμηνέναι 80. 60. δ· ἔξωθεν τῶν προθύρων διεκώλυεν Α. — ἔξωθεν τῶν προθύρων συν. ὁ ἅγιος ἐκων. τὴν εἴσοδον λέγων αὐτῷ μ. π. Οὐκ οἶδας, ὡς ἐ. β. τῆς εἰργασμένης παρανομίας τὸ μ. οὐδὲ γὰρ ἐξ σε δε τῆς εἰργασμένης μια φο νίας Α. κι ίσως σ' ἐπιγνώναι Ceal.ἐπιγνῶναι καὶ ὑπό Α. σε ρευστὸς τοιοῦτόν σοι ὑπ. καὶ τὸ τῆς δυναστεία; κρ. δέ. δ. οὖν ἐν τῶν ἀδίκων οι τοῦ δεσπότου ἄχραντον Α. Οι περιοίσεις? προσοίσεις Α. σε τόν σε λόγον πρώτην μή Α ? παρανομίαν Α. σε δεσμὸν ὡς (?) Α. ἀπῆλθεν εἰς τὰ ἐκεῖσε β. Α. ἐπανῆλθεν εἰς εκείσε στ. καὶ δ. Μ. δὲ δ. η'. το ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ β. π. λ. αὐτῷ εἰ κελεύεις δ δρ. Α. τοίνυν τα ἀρχιερέα Α. " 'Ο δὲ έ. φ. τῇ ἐλπίδι δὲ βουκοληθεὶς ἡ. καὶ ά. συνέμιλος, ἀλλ᾽ ἐγὼ προλέγω ὡς καὶ πάλιν αὐτὸν κωλύσω τῶν Α. Θεόν 4. λ. τοῦ δ. το δικαίου; Α. κ. μ. τούτο μ. ἀπ. ἐ. τὸν Ρ. Λ. ἔφη· Τὴν κ. ἀνο ἐδήλωσε τῷ β. ταχέως μεμήμαινε CHRONICON. LIB. IV. • A Mediolani episcopus, quae urbs est itali.r, regem pro more templum intrare parantem, a limine repulit, exclamans, Non sentis, ut videtur, rex, factæ cædis enormitatem : non te sinit rega- lis superbia culpam agnoscere. Sub purpura de- ceptus, ignoras latentis corporis infirmitatem : verumtamen scito, tu fragilis cum sis et corru- ptibilis, lab lis et corruptibilis est potestas et di- tio tua, de qua brevi dominantium Dominatori rationem reddes. Quibus igitur oculis commu- nis Domini templum aspicies? quibus autem pedibus solum id sacrum calcabis? quomodo manus extendes iniquæ cædis adhuc cruore stil- lantes? quomodo quoque manibus istis immacula- tum Domini corpus accipies? quomodo similiter line ore venerandum sanguinem trajicies, qui ira- Lus tantum sanguinis insontis fudisti ? Tan- dem abi; ne tentes alteris priorem culpam aggra- vare; recipe vinculum, quod Deus ex alto ratum habet. Talibus ergo rex parens serinonibus in regiam flens et gemens reversus est. Elapsis autem octo mensibus, quibus rex non egre- diebatur, sed valde de culpa dolebat, Natalis Do- mini festivitas advenit. Videns igitur Rufinus, pala - tii magister, regem assuetum egressum facere non parare, dicit ad eum : • Properabo, domine, si jusseris, et archiepiscopum permoveho ut vin- (6) c culo te solvat. > ille vero : . Ego scio, inquit. Am- D brosii justitiam: precibus tuis non obtemperabit. > Cum autem multis sermonibus usus Ambrosium ad suasionem adducere polliceretur Rufinus, eum egredi jussit. In spem autem adductus, paulo post ipse secutus est. Statim vero ac Rudinum vidisset Ambrosius, e Canum, inquit, impudentiam imita ris, Rufine, tu tantæ cædis particeps et consiliarius: ast ego non sinam eum in atria sacra pedem feire. ▸ His auditis, festinavit Rufinus regi nuntiare; rex autem media discens via : « Ibo, inquit, et justas accipiam contumelias. » Deinde, cum ad'ecclesiam venisset, pontificem rogabat ut vinculo solvere- tur. Ille vero tyrannicam esse præsentiam hanc et contra Deum insaniam pronuntiabat. Hic autem cum tristitia et contritione multa : « Nihil ausurus, inquit, contra sacros canones, sed a vinculo me solvi rogaturus veni. › — ‹ Et quamnam, inquit, pœni- Varia lectio es et not. 65° Leu. Gel. add. Ged. Gel. » . Ged. Ced. add. Ced. add. Ced. Cell. omn. om. Cell. add. Ced. Ced. Cel. 537,14-539,11, Cal. 4. Hist, m. Ced. Μufinus, curro, inquit si, tibi placet llist. U. Gedd. Ced. Ged. Ged. misc. (ed. cod.

Β - Ὁ δὲ μετὰ σκυθρωπότητος καὶ πολλῆς και τανύξεως· « Οὐ θρασυνόμενος, ο ἔφη, « κατὰ τῶν ἁγίων κανόνων, ἀλλὰ λύσαί με τῶν δεσμών σ' δεηθῆ ναι ἐλήλυθα. » • Καὶ ποίαν, ο φησί, « μετά- νοιαν τὰ ἀνέδειξας μετὰ παρανομίαν τοσαύτην; ποίοις ἀξίως φαρμάκοις τε ἐθεράπευσας τὰ δυσίατα τραύματα; » Καὶ ὁ βασιλεὺς (ἀπεκρίνατο, κ. Σὲν ἔργον οι τὸ δεῖξαι μὲν καὶ κεράσαι τὰ φάρο μακα· ἐμὸν δὲ τὸ δέξασθαι προσφερόμενα). Τότε ο Αμβρόσιος λέγει· . Ἐπειδὴ τῷ θυμῷ να δικάζειν ἐπιτρέπεις, γράψον νόμον τοῦ θυμοῦ τὰς ψήφους ἀργὰς οι εἶναι, καὶ ἐν ἡμέραις λ' αἱ φονικαί τε καὶ δημευτικαὶ μενέτωσαν γνώσεις ἐν γράμματι ", τὴν τοῦ ὀρθοῦ λογισμοῦ προσδεχόμε και τα κρίσιν. » Ως " εὐθὺς ὁ βασιλεὺς γραφήναι κελεύσας καὶ διὰ τῆς οἰκείας χειρὸς βεβαιώσας, διέλυσε τὸν δεσμόν Αμβρόσιος καὶ εἰσελθεῖν αὐτὸν ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ ἐπέτρεψεν . Ο δὲ εἰσελθὼν (οὐκέτι ἑστὼς ἐδέετο * τοῦ Θεοῦ οὐδὲ τὰ γόνατα κλίνας, ἀλλὰ) πρηνὴς ἐπ᾿ ἐδάφους κείμενος ἐβλα μετά κραυγής · Ἐκολλήθη τῷ ἐδάφει ἡ ψυχή μου, ζησόν με κατὰ τὸν λόγον σου, Κύριε· ο καὶ ταῖς • χερσὶ τίλλων τὰς τρίχας τῆς κεφαλῆς (καὶ τοῦ πε γωνος), καὶ τὸ μέτωπον τύπτων, καὶ δάκρυσι τὴν γῆν βρέχων (ὡς τοὺς ὁρῶντας μεγάλως ὠφελεῖσθαι καὶ συμπενθεῖν αὐτῷ, καὶ οὐ διέλιπεν οὕτως δυσ- ωπείν ε τὸν Θεὸν μέχρις ὥρας τῆς κοινωνίας. Καὶ τότε διαναστὰς καὶ πλησίον τῶν κιγκλίδων ἐλθών, βουλόμενος εἰσελθεῖν ἐκωλύθη παρὰ ' Αμβροσίου • δηλώσαντος αὐτῷ· ο ίσθι, ο βασιλεῦ, ὡς μόνοις Ο τοῖς ἱερεῦσιν ὑπάρχουσι τὰ ἔνδον [εἰσιτητὰ], τοῖς δ' ἄλλοις ἅπασιν ' ἄθηκτά τε καὶ ἅψαυστα· ἐξ.θι τοίνυν καὶ τοῖς ἄλλοις κοινώνει τῆς στάσεως· ἀλουργίς γὰρ βασιλεῖς, οὐχ ἱερεῖς ποιεῖν εἴωθεν. » Ὁ δὲ καὶ τοῦτο δεξάμενος ἀσμένω; ἀντεδήλωσεν "1· • Οὐκ αὐθαδεί, χρώμενος τοῦτο πεποίηκα, ἀλλ' ἐν Κωνσταντινουπόλει τὸ ἔθος εἶναι τοῦτο μεμάθηκα· χάριν δὲ τα ὀφείλω καὶ τῆσὸς τῆς ἰατρείας. » Τοσαύτῃ γούν και τηλικαύτῃ διέλαμπον ἀρετῇ ὅ τε βασιλεὺς καὶ ὁ ἀρχιερού.. • Απελθὼν δὲ ὁ βασιλεὺς ἐν Κωνσταντινου- πόλει καὶ ἑορτῆς γενομένης καὶ εἰς τὸ θυσιαστήριον μὴ εἰσελθόντος αὐτοῦ 16, Νεκταρίου του παι τριάρχου δεδηλωκότος μαθεῖν τὴν αἰτίαν· «Μόγις ο ἔφη, ο βασιλέως καὶ ἱερέως διαφορὰν ἐδιδάχθην Αμβρόσιον γὰρ μόνον οἶδα "' ἐπίσκοπον καλούμε νον. » ( Έν Κωνσταντινουπόλει ἐλθὼν ἐτύπωσε τοῦτο 19, πρὸ τούτου τῶν βασιλέων ἔνἔσθεν τοῦ θυ σιαστηρίου ἱσταμένων, μὴ ἱστασθαι.) δ. ἀξιώσων έλ. σε μ. δ. φ. ἀξ. Καὶ ὁ β. εἶπε Α. οι εστί οι λοιπόν τό του Α. Οι ά. ποιοῦντα καὶ ἡμ. οι γράμματι έκδ. οι ἂν ἐ. τοῦ βασιλέως κελεύσαντος γ. καὶ διὰ τῆς δ. χ. βεβαιώσαντος εδ. πεσών 156α οι ἐκέλευσεν. οι ἑστὼς ἱκέτευε τὸν Θεόν Α. δακρύων και κραυγή; Α. ἔτειλε, τὰς όψει; ἔτυπτε καὶ τὴν γῆν τοῖ; δ. ἔβρεχε καὶ τὸν θ. ἐδυσώπει ἄχρι τῆς ὡς της μεταλήψεως. τ. δὲ δ. συμπαθείν Α. • δυσωπων Α. • εκώλυσεν αὐτὸν Αμβρόσιο; δι λώσας Α. * τοῦ ὦ πᾶσιν ἀθατά το άπασιν αυτά τε Λ. Α. " ώς σοι Τ. δὴ καὶ τ. καὶ ὁ β. Επανελθὼν καὶ ἐν τῇ ἱερᾷ τραπέζῃ τὰ δῶρα προσενεγκών εὐθὺς ἐξελήλυθε. Ν. δὲ τοῦ τηνικαῦτα πιο με ἀξίως ἐπ. κ. τοσοῦτον ὀνίνησιν ἔλεγχος παρὰ ἀνδρὸς ἀρετῇ λάμποντος προσφερόμενος. αὐτοῦ καὶ Νεκταρίου "' οἶδα μόνον ἐπ. ἀξίως κ. ὃς ἐν Λ. 3, ἐν Κ. 1ο τοῦτο, των βασιλέων πρὸ το ένδ. Α. 4. GEORGII HAMARTOLI tentiam post tantum delictum ostendisti ? vel quibus A (12) remediis digne lethalia vulnera curasti? Et rex respondit : c Tuum est quidem ostendere præsta- reque remedia: meum autem oblata recipere. › Tune Ambrosius ait : . Siquidem justumn iræ rene- dium recipis, subscribe legem, qua iræ suffragia nulla sint et per dies triginta capitales sententiæ scripto maneant, sanæ rationis judicium exspectan- • tes. › Hanc legem statim rex scribi jussit et propria manu obfirmavit; et tum Ambrosius vinculum solvit, et ipsi in ecclesiam ingressum permisit. Ingressus autem nondum stans neque genua fle- cleus Deum orabat, sed pronus in limine jaceus, cum gemitu clamabat: «Adhæsit pavimento anima mea; vivifica me, Domine, secundum verbum tuum. » Et manibus vellens com: barbeque cri- nes vultumque percutiens, ac lacrymis terranı irri- gans ita ut spectantes multum ædificarentur et ipsi compaterentur, non cessavit ita suppliciter depre- cari Deum usque ad communionis horam. Et tunc surgens et ad claustra propinquans, cum intrare vellet, ab Ambrosio prohibitus est monente: Scito, rex, solis sacerdotibus intus intrandi jus competere, penetraliaque aliis omnibus esse invia atque inaccessa. Egredere igitur et sta velut cæteri : purpura namque reges, non sacerdotes facere consuevit. › flic autem et istud lubenter accipiens, retulit : • Non hoc praesumptione feci, sed id Con- stantinopoli moris esse didici : gratias et de hoc remedio debeo. » Tali'ergo tantaque virtute et rex el pontifex refulserum. Cum autem rex Constantinopolim fuisset reversus et festivitas celebraretur, ipse autem in sanctuarium non intraret, Nectarius patriarcha causam ediscerc rogavit. ‹ Modo, dixit rex, regis et sacerdotis differentiam edoctus sum: Ambrosium enim solum scio vocari episcopum. » Mos sic ab eo Constanti- nopolim regresso venit, ut, cum antea reges in sanctuario haberent sedem, jam non bue ingre- derentur. 3. • (7) Varia lectiones et notæ. Ced. Cod. Ced. add. Ced. Cell. Led. Ced. Ced. Cell. Ceil. in pp. Gratianus, Valenti- nianus et Theodosius A. A. A. Eutropio Pr. P. Nullus in carcerem prius quam convincatur spatium - . - • Ps. CXIS, - . coram loci judice dierum XXX tribuatur, etc. infra Ceal. Ged. * adil. Cell. • add. Ced. · Ced. 'U it cm. add. Ged. add. Cel. Led. " &. Cel. Ced. 559,11-17: A. 25. χ. τὰς τρ. τῆς κα

Β - Ὁ δὲ μετὰ σκυθρωπότητος καὶ πολλῆς και τανύξεως· « Οὐ θρασυνόμενος, ο ἔφη, « κατὰ τῶν ἁγίων κανόνων, ἀλλὰ λύσαί με τῶν δεσμών σ' δεηθῆ ναι ἐλήλυθα. » • Καὶ ποίαν, ο φησί, « μετά- νοιαν τὰ ἀνέδειξας μετὰ παρανομίαν τοσαύτην; ποίοις ἀξίως φαρμάκοις τε ἐθεράπευσας τὰ δυσίατα τραύματα; » Καὶ ὁ βασιλεὺς (ἀπεκρίνατο, κ. Σὲν ἔργον οι τὸ δεῖξαι μὲν καὶ κεράσαι τὰ φάρο μακα· ἐμὸν δὲ τὸ δέξασθαι προσφερόμενα). Τότε ο Αμβρόσιος λέγει· . Ἐπειδὴ τῷ θυμῷ να δικάζειν ἐπιτρέπεις, γράψον νόμον τοῦ θυμοῦ τὰς ψήφους ἀργὰς οι εἶναι, καὶ ἐν ἡμέραις λ' αἱ φονικαί τε καὶ δημευτικαὶ μενέτωσαν γνώσεις ἐν γράμματι ", τὴν τοῦ ὀρθοῦ λογισμοῦ προσδεχόμε και τα κρίσιν. » Ως " εὐθὺς ὁ βασιλεὺς γραφήναι κελεύσας καὶ διὰ τῆς οἰκείας χειρὸς βεβαιώσας, διέλυσε τὸν δεσμόν Αμβρόσιος καὶ εἰσελθεῖν αὐτὸν ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ ἐπέτρεψεν . Ο δὲ εἰσελθὼν (οὐκέτι ἑστὼς ἐδέετο * τοῦ Θεοῦ οὐδὲ τὰ γόνατα κλίνας, ἀλλὰ) πρηνὴς ἐπ᾿ ἐδάφους κείμενος ἐβλα μετά κραυγής · Ἐκολλήθη τῷ ἐδάφει ἡ ψυχή μου, ζησόν με κατὰ τὸν λόγον σου, Κύριε· ο καὶ ταῖς • χερσὶ τίλλων τὰς τρίχας τῆς κεφαλῆς (καὶ τοῦ πε γωνος), καὶ τὸ μέτωπον τύπτων, καὶ δάκρυσι τὴν γῆν βρέχων (ὡς τοὺς ὁρῶντας μεγάλως ὠφελεῖσθαι καὶ συμπενθεῖν αὐτῷ, καὶ οὐ διέλιπεν οὕτως δυσ- ωπείν ε τὸν Θεὸν μέχρις ὥρας τῆς κοινωνίας. Καὶ τότε διαναστὰς καὶ πλησίον τῶν κιγκλίδων ἐλθών, βουλόμενος εἰσελθεῖν ἐκωλύθη παρὰ ' Αμβροσίου • δηλώσαντος αὐτῷ· ο ίσθι, ο βασιλεῦ, ὡς μόνοις Ο τοῖς ἱερεῦσιν ὑπάρχουσι τὰ ἔνδον [εἰσιτητὰ], τοῖς δ' ἄλλοις ἅπασιν ' ἄθηκτά τε καὶ ἅψαυστα· ἐξ.θι τοίνυν καὶ τοῖς ἄλλοις κοινώνει τῆς στάσεως· ἀλουργίς γὰρ βασιλεῖς, οὐχ ἱερεῖς ποιεῖν εἴωθεν. » Ὁ δὲ καὶ τοῦτο δεξάμενος ἀσμένω; ἀντεδήλωσεν "1· • Οὐκ αὐθαδεί, χρώμενος τοῦτο πεποίηκα, ἀλλ' ἐν Κωνσταντινουπόλει τὸ ἔθος εἶναι τοῦτο μεμάθηκα· χάριν δὲ τα ὀφείλω καὶ τῆσὸς τῆς ἰατρείας. » Τοσαύτῃ γούν και τηλικαύτῃ διέλαμπον ἀρετῇ ὅ τε βασιλεὺς καὶ ὁ ἀρχιερού.. • Απελθὼν δὲ ὁ βασιλεὺς ἐν Κωνσταντινου- πόλει καὶ ἑορτῆς γενομένης καὶ εἰς τὸ θυσιαστήριον μὴ εἰσελθόντος αὐτοῦ 16, Νεκταρίου του παι τριάρχου δεδηλωκότος μαθεῖν τὴν αἰτίαν· «Μόγις ο ἔφη, ο βασιλέως καὶ ἱερέως διαφορὰν ἐδιδάχθην Αμβρόσιον γὰρ μόνον οἶδα "' ἐπίσκοπον καλούμε νον. » ( Έν Κωνσταντινουπόλει ἐλθὼν ἐτύπωσε τοῦτο 19, πρὸ τούτου τῶν βασιλέων ἔνἔσθεν τοῦ θυ σιαστηρίου ἱσταμένων, μὴ ἱστασθαι.) δ. ἀξιώσων έλ. σε μ. δ. φ. ἀξ. Καὶ ὁ β. εἶπε Α. οι εστί οι λοιπόν τό του Α. Οι ά. ποιοῦντα καὶ ἡμ. οι γράμματι έκδ. οι ἂν ἐ. τοῦ βασιλέως κελεύσαντος γ. καὶ διὰ τῆς δ. χ. βεβαιώσαντος εδ. πεσών 156α οι ἐκέλευσεν. οι ἑστὼς ἱκέτευε τὸν Θεόν Α. δακρύων και κραυγή; Α. ἔτειλε, τὰς όψει; ἔτυπτε καὶ τὴν γῆν τοῖ; δ. ἔβρεχε καὶ τὸν θ. ἐδυσώπει ἄχρι τῆς ὡς της μεταλήψεως. τ. δὲ δ. συμπαθείν Α. • δυσωπων Α. • εκώλυσεν αὐτὸν Αμβρόσιο; δι λώσας Α. * τοῦ ὦ πᾶσιν ἀθατά το άπασιν αυτά τε Λ. Α. " ώς σοι Τ. δὴ καὶ τ. καὶ ὁ β. Επανελθὼν καὶ ἐν τῇ ἱερᾷ τραπέζῃ τὰ δῶρα προσενεγκών εὐθὺς ἐξελήλυθε. Ν. δὲ τοῦ τηνικαῦτα πιο με ἀξίως ἐπ. κ. τοσοῦτον ὀνίνησιν ἔλεγχος παρὰ ἀνδρὸς ἀρετῇ λάμποντος προσφερόμενος. αὐτοῦ καὶ Νεκταρίου "' οἶδα μόνον ἐπ. ἀξίως κ. ὃς ἐν Λ. 3, ἐν Κ. 1ο τοῦτο, των βασιλέων πρὸ το ένδ. Α. 4. GEORGII HAMARTOLI tentiam post tantum delictum ostendisti ? vel quibus A (12) remediis digne lethalia vulnera curasti? Et rex respondit : c Tuum est quidem ostendere præsta- reque remedia: meum autem oblata recipere. › Tune Ambrosius ait : . Siquidem justumn iræ rene- dium recipis, subscribe legem, qua iræ suffragia nulla sint et per dies triginta capitales sententiæ scripto maneant, sanæ rationis judicium exspectan- • tes. › Hanc legem statim rex scribi jussit et propria manu obfirmavit; et tum Ambrosius vinculum solvit, et ipsi in ecclesiam ingressum permisit. Ingressus autem nondum stans neque genua fle- cleus Deum orabat, sed pronus in limine jaceus, cum gemitu clamabat: «Adhæsit pavimento anima mea; vivifica me, Domine, secundum verbum tuum. » Et manibus vellens com: barbeque cri- nes vultumque percutiens, ac lacrymis terranı irri- gans ita ut spectantes multum ædificarentur et ipsi compaterentur, non cessavit ita suppliciter depre- cari Deum usque ad communionis horam. Et tunc surgens et ad claustra propinquans, cum intrare vellet, ab Ambrosio prohibitus est monente: Scito, rex, solis sacerdotibus intus intrandi jus competere, penetraliaque aliis omnibus esse invia atque inaccessa. Egredere igitur et sta velut cæteri : purpura namque reges, non sacerdotes facere consuevit. › flic autem et istud lubenter accipiens, retulit : • Non hoc praesumptione feci, sed id Con- stantinopoli moris esse didici : gratias et de hoc remedio debeo. » Tali'ergo tantaque virtute et rex el pontifex refulserum. Cum autem rex Constantinopolim fuisset reversus et festivitas celebraretur, ipse autem in sanctuarium non intraret, Nectarius patriarcha causam ediscerc rogavit. ‹ Modo, dixit rex, regis et sacerdotis differentiam edoctus sum: Ambrosium enim solum scio vocari episcopum. » Mos sic ab eo Constanti- nopolim regresso venit, ut, cum antea reges in sanctuario haberent sedem, jam non bue ingre- derentur. 3. • (7) Varia lectiones et notæ. Ced. Cod. Ced. add. Ced. Cell. Led. Ced. Ced. Cell. Ceil. in pp. Gratianus, Valenti- nianus et Theodosius A. A. A. Eutropio Pr. P. Nullus in carcerem prius quam convincatur spatium - . - • Ps. CXIS, - . coram loci judice dierum XXX tribuatur, etc. infra Ceal. Ged. * adil. Cell. • add. Ced. · Ced. 'U it cm. add. Ged. add. Cel. Led. " &. Cel. Ced. 559,11-17: A. 25. χ. τὰς τρ. τῆς κα

Σ. Περὶ τῶν ἀνδριάντων καταστραφέντων ἐν Λ Αντιοχεία ". - Ἐν ταύταις δὲ ταῖς ἡμέραις ἐν Ἀντιοχεία και τεσύρη ἡ τῆς γυναικὸς τοῦ βασιλέως Θεοδοσίου Πλα- κίλλης εἰκὼν φόρων ἕνεκα πλείστων· δι᾿ ἣν ὀργι σθεὶς ὁ βασιλεὺς ὄλεθρον ἄρδην ἠπείλησε τῇ πόλει ἐκεκώλυτο δὲ διὰ τὸν τοῦ θυμοῦ νόμον, ὃν Αμβρό στος γράψαι πεποίηκε τοῦτον. • (2) Τότε καὶ Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος πρεσβύ- τερος * ἐν ᾿Αντιοχείᾳ ὢν τοὺς ἀνδριάντας ἔγραψε. * (3) Ἐν δὲ ταύταις ταῖς ἡμέραις παράνομοι τινες ἄνδρες ἐν Ἀντιοχείᾳ τοὺς βασιλικοὺς ἀνδριάν τας καταστρεψάμενοι εἰς μεγάλην ὀργὴν ἐκίνησαν τὸν βασιλέα· καὶ θυμωθεὶς ἀπέστειλεν ἄρχοντας πρὸς τὸ τιμωρήσασθαι τοὺς ἐν τῇ πόλει, ὧν τὴν ἔφοδον οἱ τῆς πόλεως αἰσθόμενοι καὶ φυγῇ χρη- σάμενοι, κατῆλθον ἐκ τῶν (1255) ὀρέων οι μοναχοί καὶ τὸν θυμὸν εἰ; οἶκτον μετέβαλον. $6 (4) Περὶ ὧν καὶ ὁ Χρυσόστομος ταῦτα φάσκει • Επειδή τινες μιαροὶ καὶ παμμίαροι τους νόμους κατεπατήσαντο, τὸ ἔσχατον καθεῖλον τοὺς ἀνδριάντας καὶ πᾶσαν πόλιν ἐπεκρότησαν κινδύνου. — Οτε (καὶ) οἱ παρὰ τοῦ βασιλέως ἀποσταλέντες ἐπὶ τῇ ε τῶν γεγενημένων εξετάσει τὸ φοβερὸν ἐκεῖνο συν- εκρότησαν δικαστήριον καὶ πάντας ἐπὶ τὰς εὐθύνας τῶν τετολμημένων ἐκάλουν, καὶ θανάτων διαφόρων προσδοκία πᾶσιν ἦν, τότε οἱ τὰς ἀκρωρείας τῶν ὀρέων κατοικοῦντες μοναχοὶ τὴν οἰκείαν (ἑαυ- τῶν, ἐπεδείξαντο φιλοσοφίαν. Τοσούτοις γὰρ ἔτεσιν ἐν ταῖς ἑαυτῶν συγκεκλεισμένοι καλύβαις, οὐδενὸς παρακελεύσαντος ἢ συμβουλεύσαντος, ἐπειδὴ τοσοῦ. " τον νέφος εἶδον τὴν πόλιν περιιστάμενον, καὶ λοιπὸν λιπόντες αὐτῶν τὰ σπήλαια καὶ τὰς σκηνές, πάντοθεν συνέρρευσαν, ὡς ἐξ οὐρανοῦ τινες ἄγγελοι παραγενόμενοι· καὶ ἦν ἰδεῖν τὴν πόλιν ἐοικυίαν οὐρανῷ, τότε πανταχοῦ τῶν ἁγίων φαινομένων ἐκείνων καὶ ἀπὸ τῆς ὄψεως μόνον ο παρακαλοῦντας τοὺς ὀδυνωμένους, καὶ πρὸς πᾶσαν ὑπεροψίαν συμ- φορᾶς ἀγόντων. Τίς γὰρ ἰδὼν ἐκείνους οὐκ ἂν εὐθὺς κατεφρόνησε θανάτου καὶ τῆς ζωῆς ὑπερείδεν ; » • Οι καὶ τοῖς ἄρχουσι μετά παρρησίας διελέχθησαν ὑπὲρ τῶν ὑπευθύνων τὸ ἑαυτῶν αἷμα παρασκευα- σθέντες ἐκχέειν, ὥστε τοὺς ἁλόντας ἐξαρπάσαι τῶν προσδοκωμένων δεινῶν, » ὅπερ καὶ γέγονε. « Ποῦ (τοί) νων εἰσὶν οἱ τοὺς τρίβωνας αναβεβλημένοι καὶ (τό) βαθὺ γένειον δεικνύντες καὶ ῥόπαλον τῇ δεξιᾷ φέροντες ψευδώνυμοι φιλόσοφοι ", τὰ κυνικὰ καθ άρματα, οἱ τῶν ἐπιτραπεζίων κυνῶν ἀθλιώτερον διακείμενοι καὶ γαστρὸς ἕνεκα πάντα ποιοῦντες; ν Οἱ ε γὰρ τῆς πόλεως ἅπαντες εἰς τὰς ἐρήμους ἀποφυγόντες καὶ καταχρυβέντες, « οὗτοι μόνοι διὰ τῷ ιέ' καὶ ις' ἔτει. * πρ. ὢν ᾿Αντιοχείας λόγους περὶ τούτου θαυμαστούς ἐξέθετο οὓς ἀ. ἐπεγ. Εἶχε δὲ καὶ ἄλλην ἀφορμὴν ὁ βασιλεὺς ὠφελείας, κτλ. τῶν τῆς - αἰσθομένων καὶ φ. χρησαμένων ἐπὶ τὴν ἐξέτασιν καταλιπόντες 3ο μόνης παρακαλούντων ? παρα- καλοῦντα φ. οἱ τῶν ἔξωθεν Τῶν γὰρ τῆς π. ἁπάντων ἀποφυγόντων καὶ κατακουδέν. των? Πάντες κατέλιπον, κτλ. μόνοι δὲ οἱ διὰ — ἐπιδεικνύμενο: CHRONICON. LIB. IV. CC. De statuis Antiochiæ destructis, • In bis diebus uxoris Theodosii regis imago, propter nimia tributa, Antiochiæ eversa est : con- tra quam iratus imperator integram urbi minatus est ruinam. Sed impeditus est hac de ira lege, B D quam Ambrosius ipsum scribere jusserat. Tunc et Joannes Chrysostomus qui presbyter erat. Antiochiæ de statuis homilias habuit. In his diebus quidam homines iniqui, regalibus statuis Antiochiæ eversis, in maximam iram pro- vocaverunt imperatorem. Iratus, magistratus misit ad puniendos urbis habitatores. Istoran adventum urbem inhabitantes cum timescerent et fugæ so darent, ex montibus monachi descenderunt et iram in misericordiam mutaverunt. De his autem Chrysostomus hæc habet : « Cum quidam homines scelesti nefariique leges conculca- vissent, postremo statuas everterunt et urbem imple- verunt periculo. › — ‹ Cum autem venissent a rege judices ad ea quæ facta fuerant inquirenda, et hoc tremendum tribunal instituissent, omnes ut de ausis rationem redderent vocantes, et variarum mortium esset omnibus exspectatio, tunc qui mon- tium cacumina inhabitabant monachi suam osten derunt philosophiam. A lot enim annis in suis in- clusi casulis, nemine hortante nec consulente, post- quam tanta nube viderunt urbem circumdatam, duas C speluncas suaque tabernacula relinquentes, hinc il- linc accurrerunt, veluet coelo quidam supervenientes angeli. Et videndum erat urbemn cœlo similem dum hi sancti passim apparerent, et aspectu solo lugentes adhortarentur et juxta calamitatis despectum fortiter agerent. Quis enim illos videns non brevi contempsc- rit mortem et vitam despexerit? › • Qui et magis- tratus quoque cum magna libertate pro reis alloque- bantur, proprium sanguinem fundere parati, ut ca- ptos abexspectatis suppliciis eriperent ; quod etiam factum est. Ubi nunc sunt illi pallio cireumamicti, gravem barbam ostentantes, et baculum dextera fe- rentes, mentiti philosophi, cynica peripsemata, para- sitis canibus miserabiliores, cuncta propter ventrem facientes ?, Cum enim urbis habitatores in deserta fugerent et absconderentur, « isti soli vere philo- sophiam operibus ostenderunt, et cunctis paventi- bus et perterritis, in medio stantes non multis diebus periculum solverunt ; › • sed uno die de- scendentes et defendentes et periculum solventes, rursum in proprios ascenderunt secessus. Ecce Varia lectiones et notæ. ** Rubrica M. 2, in codice cum margine periit. • 393-394. Ced. 570,18 571,1 : Ced 570,22. Ced. so Var rians § 1, Ged. 559,18-562,15 : Varians ex homilia ad populum Ant. XVIIT. H. A, C, et B, D, E. *' Chr. Chr. curl. cod. Chr. Chr. PATROL. GR. CX. - -

Σ. Περὶ τῶν ἀνδριάντων καταστραφέντων ἐν Λ Αντιοχεία ". - Ἐν ταύταις δὲ ταῖς ἡμέραις ἐν Ἀντιοχεία και τεσύρη ἡ τῆς γυναικὸς τοῦ βασιλέως Θεοδοσίου Πλα- κίλλης εἰκὼν φόρων ἕνεκα πλείστων· δι᾿ ἣν ὀργι σθεὶς ὁ βασιλεὺς ὄλεθρον ἄρδην ἠπείλησε τῇ πόλει ἐκεκώλυτο δὲ διὰ τὸν τοῦ θυμοῦ νόμον, ὃν Αμβρό στος γράψαι πεποίηκε τοῦτον. • (2) Τότε καὶ Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος πρεσβύ- τερος * ἐν ᾿Αντιοχείᾳ ὢν τοὺς ἀνδριάντας ἔγραψε. * (3) Ἐν δὲ ταύταις ταῖς ἡμέραις παράνομοι τινες ἄνδρες ἐν Ἀντιοχείᾳ τοὺς βασιλικοὺς ἀνδριάν τας καταστρεψάμενοι εἰς μεγάλην ὀργὴν ἐκίνησαν τὸν βασιλέα· καὶ θυμωθεὶς ἀπέστειλεν ἄρχοντας πρὸς τὸ τιμωρήσασθαι τοὺς ἐν τῇ πόλει, ὧν τὴν ἔφοδον οἱ τῆς πόλεως αἰσθόμενοι καὶ φυγῇ χρη- σάμενοι, κατῆλθον ἐκ τῶν (1255) ὀρέων οι μοναχοί καὶ τὸν θυμὸν εἰ; οἶκτον μετέβαλον. $6 (4) Περὶ ὧν καὶ ὁ Χρυσόστομος ταῦτα φάσκει • Επειδή τινες μιαροὶ καὶ παμμίαροι τους νόμους κατεπατήσαντο, τὸ ἔσχατον καθεῖλον τοὺς ἀνδριάντας καὶ πᾶσαν πόλιν ἐπεκρότησαν κινδύνου. — Οτε (καὶ) οἱ παρὰ τοῦ βασιλέως ἀποσταλέντες ἐπὶ τῇ ε τῶν γεγενημένων εξετάσει τὸ φοβερὸν ἐκεῖνο συν- εκρότησαν δικαστήριον καὶ πάντας ἐπὶ τὰς εὐθύνας τῶν τετολμημένων ἐκάλουν, καὶ θανάτων διαφόρων προσδοκία πᾶσιν ἦν, τότε οἱ τὰς ἀκρωρείας τῶν ὀρέων κατοικοῦντες μοναχοὶ τὴν οἰκείαν (ἑαυ- τῶν, ἐπεδείξαντο φιλοσοφίαν. Τοσούτοις γὰρ ἔτεσιν ἐν ταῖς ἑαυτῶν συγκεκλεισμένοι καλύβαις, οὐδενὸς παρακελεύσαντος ἢ συμβουλεύσαντος, ἐπειδὴ τοσοῦ. " τον νέφος εἶδον τὴν πόλιν περιιστάμενον, καὶ λοιπὸν λιπόντες αὐτῶν τὰ σπήλαια καὶ τὰς σκηνές, πάντοθεν συνέρρευσαν, ὡς ἐξ οὐρανοῦ τινες ἄγγελοι παραγενόμενοι· καὶ ἦν ἰδεῖν τὴν πόλιν ἐοικυίαν οὐρανῷ, τότε πανταχοῦ τῶν ἁγίων φαινομένων ἐκείνων καὶ ἀπὸ τῆς ὄψεως μόνον ο παρακαλοῦντας τοὺς ὀδυνωμένους, καὶ πρὸς πᾶσαν ὑπεροψίαν συμ- φορᾶς ἀγόντων. Τίς γὰρ ἰδὼν ἐκείνους οὐκ ἂν εὐθὺς κατεφρόνησε θανάτου καὶ τῆς ζωῆς ὑπερείδεν ; » • Οι καὶ τοῖς ἄρχουσι μετά παρρησίας διελέχθησαν ὑπὲρ τῶν ὑπευθύνων τὸ ἑαυτῶν αἷμα παρασκευα- σθέντες ἐκχέειν, ὥστε τοὺς ἁλόντας ἐξαρπάσαι τῶν προσδοκωμένων δεινῶν, » ὅπερ καὶ γέγονε. « Ποῦ (τοί) νων εἰσὶν οἱ τοὺς τρίβωνας αναβεβλημένοι καὶ (τό) βαθὺ γένειον δεικνύντες καὶ ῥόπαλον τῇ δεξιᾷ φέροντες ψευδώνυμοι φιλόσοφοι ", τὰ κυνικὰ καθ άρματα, οἱ τῶν ἐπιτραπεζίων κυνῶν ἀθλιώτερον διακείμενοι καὶ γαστρὸς ἕνεκα πάντα ποιοῦντες; ν Οἱ ε γὰρ τῆς πόλεως ἅπαντες εἰς τὰς ἐρήμους ἀποφυγόντες καὶ καταχρυβέντες, « οὗτοι μόνοι διὰ τῷ ιέ' καὶ ις' ἔτει. * πρ. ὢν ᾿Αντιοχείας λόγους περὶ τούτου θαυμαστούς ἐξέθετο οὓς ἀ. ἐπεγ. Εἶχε δὲ καὶ ἄλλην ἀφορμὴν ὁ βασιλεὺς ὠφελείας, κτλ. τῶν τῆς - αἰσθομένων καὶ φ. χρησαμένων ἐπὶ τὴν ἐξέτασιν καταλιπόντες 3ο μόνης παρακαλούντων ? παρα- καλοῦντα φ. οἱ τῶν ἔξωθεν Τῶν γὰρ τῆς π. ἁπάντων ἀποφυγόντων καὶ κατακουδέν. των? Πάντες κατέλιπον, κτλ. μόνοι δὲ οἱ διὰ — ἐπιδεικνύμενο: CHRONICON. LIB. IV. CC. De statuis Antiochiæ destructis, • In bis diebus uxoris Theodosii regis imago, propter nimia tributa, Antiochiæ eversa est : con- tra quam iratus imperator integram urbi minatus est ruinam. Sed impeditus est hac de ira lege, B D quam Ambrosius ipsum scribere jusserat. Tunc et Joannes Chrysostomus qui presbyter erat. Antiochiæ de statuis homilias habuit. In his diebus quidam homines iniqui, regalibus statuis Antiochiæ eversis, in maximam iram pro- vocaverunt imperatorem. Iratus, magistratus misit ad puniendos urbis habitatores. Istoran adventum urbem inhabitantes cum timescerent et fugæ so darent, ex montibus monachi descenderunt et iram in misericordiam mutaverunt. De his autem Chrysostomus hæc habet : « Cum quidam homines scelesti nefariique leges conculca- vissent, postremo statuas everterunt et urbem imple- verunt periculo. › — ‹ Cum autem venissent a rege judices ad ea quæ facta fuerant inquirenda, et hoc tremendum tribunal instituissent, omnes ut de ausis rationem redderent vocantes, et variarum mortium esset omnibus exspectatio, tunc qui mon- tium cacumina inhabitabant monachi suam osten derunt philosophiam. A lot enim annis in suis in- clusi casulis, nemine hortante nec consulente, post- quam tanta nube viderunt urbem circumdatam, duas C speluncas suaque tabernacula relinquentes, hinc il- linc accurrerunt, veluet coelo quidam supervenientes angeli. Et videndum erat urbemn cœlo similem dum hi sancti passim apparerent, et aspectu solo lugentes adhortarentur et juxta calamitatis despectum fortiter agerent. Quis enim illos videns non brevi contempsc- rit mortem et vitam despexerit? › • Qui et magis- tratus quoque cum magna libertate pro reis alloque- bantur, proprium sanguinem fundere parati, ut ca- ptos abexspectatis suppliciis eriperent ; quod etiam factum est. Ubi nunc sunt illi pallio cireumamicti, gravem barbam ostentantes, et baculum dextera fe- rentes, mentiti philosophi, cynica peripsemata, para- sitis canibus miserabiliores, cuncta propter ventrem facientes ?, Cum enim urbis habitatores in deserta fugerent et absconderentur, « isti soli vere philo- sophiam operibus ostenderunt, et cunctis paventi- bus et perterritis, in medio stantes non multis diebus periculum solverunt ; › • sed uno die de- scendentes et defendentes et periculum solventes, rursum in proprios ascenderunt secessus. Ecce Varia lectiones et notæ. ** Rubrica M. 2, in codice cum margine periit. • 393-394. Ced. 570,18 571,1 : Ced 570,22. Ced. so Var rians § 1, Ged. 559,18-562,15 : Varians ex homilia ad populum Ant. XVIIT. H. A, C, et B, D, E. *' Chr. Chr. curl. cod. Chr. Chr. PATROL. GR. CX. - -

Α τῶν ἔργων ἀληθῶς τὴν φιλοσοφίαν ἀπεδείξαντο καὶ πάντων δεδεικότων καὶ κατεπτηχότων, εἰς τὸ μέσον • ἀλλ' ἐν μιᾷ καταβάντες καὶ διαλεχθέντες καὶ στάντες τὸ δεινὸν ἔλυσαν οὐκ ἐν πολλαῖς ἡμέραις· ο - τὴν συμφορὰν λύσαντες πρὸς τὰ ἴδια (πάλιν) ἀνέβησαν καταγώγια. Τοσοῦτόν ἐστιν ἡ παρά του Χρι στοῦ τοῖς ἀνθρώποις δειχθεῖσα & φιλοσοφία. » Επί Θεοδοσίου τὸ σῶμα Παύλου τοῦ ὁμολο γητοῦ εἰς τὴν πόλιν εἰσήχθη καὶ ἐν τῇ Παύλου όνομαζομένῃ ἐκκλησίᾳ ἀπετέθη, ἣν ᾠκοδόμησε Μα- κεδόνιος Παύλῳ ἐπιβουλεύων. πικὰ επίσκοπος ἦν Τρίκκης· γράφει δὲ καὶ διὰ στίχων ἰάμβων τὴν τοῦ χρυσοῦ ποίησιν προς τὸν αὐτὸν Θεοδόσιον. τίου [καὶ] Αφρικανοῦ διεκομίσθησαν καὶ ἀπετέθη- σαν εἰς τὴν ἁγίαν Εὐφημίαν ἐν τῇ πέτρα. . νου ἐν Κωνσταντινουπόλει διεκομίσθη, εὑρεθεῖστ μὲν πρότερον παρά τις μοναχοῖς τῆς Μακεδονίου αἱρέσεως, οἵτινες ἐξ Ἱεροσολύμων ἐλθόντες εἰς Κιλικίαν διέτριψαν. Μαρδονίου δὲ τοῦ εὐνούχου τοῦτο μαθόντος καὶ μηνύσαντος Ουάλεντι, μετεχο- μίζετο ἐκ προστάξεως αὐτοῦ ἐν Κωνσταντινουπόλει. ὡς δὲ οἱ εἰς τοῦτο σταλέντες ἐπιθέντες οχήματι ἦλθον εἰς πανδοχεῖον, καὶ οὐκ ἔτι μετῆλθον τὸν τόπον αἱ τὸ ὄχημα ἕλκουσαι ἡμμίονοι, καίπερ πολλά μαστιγούμενοι (1968). Καὶ τότε μὲν οὖν ἀπετέθη ή ἁγία κεφαλὴ ἐν Κοσιλάου κώμῃ, μὴ κρίναντος τοῦ Θεοῦ τοιούτου δώρου ἀξιωθῆναι τὸν Ἀρειανὸν Ουάλεντα· Θεοδόσιον δὲ τῆς εὐσεβείας ὁ Θεὸς τ ἀμειβόμενος μεταγαγεῖν αὐτὴν τῷ βασιλεῖ συνεχώ ρησεν καὶ ἐν τῷ Ἑβδόμῳ αὐτὴν ἀπέθετο, ναὸν περικαλλῆ καὶ μέγιστον τῷ Προδρόμῳ οἰκοδομήσας. σι (9) Τὸ δὲ ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ ἱερὸν τῶν Ἑλλήνων Θεόφιλος ὁ ἀρχιεπίσκοπος αἰτήσας Θεοδόσιον ἐξεκά θηρε (καὶ εἰς ἐκκλησίαν μετεσκεύασε καὶ τὰ τῶν Ἑλλήνων ἐδημοσίευσεν ἔργια, φαλλοὺς καὶ εἰ τι τούτων ἀσελγέστερόν τε καὶ βέβηλον, ὅπερ καταπλα- γέντες τὸ πλῆθος τῶν Ἑλλήνων μυρίους φόνους εἰργάσαντο. Τοῦτο δὲ μαθὼν ὁ Θεοδόσιος τοὺς μὲν αναιρεθέντας Χριστιανοὺς ἐμακάρισεν ὡς ὑπὲρ εὐ- σεβείας ἀναιρεθέντας, τοῖς δὲ Ἕλλησι σε παραχω ρεῖν ἐπηγγείλατο, εἰ Χριστιανοὶ γένωνται)· τὰ μέντοι ἱερὰ τὰ Ἑλληνικὰ καθαιρεθῆναι προς έταξε καὶ τοὺς θεοὺς χωνευθῆναι καὶ εἰς δαπάνην δοθῆναι πένησιν. 40. γράμματα ιερογλυφικά σε εὑρέθη σταυροῦ τε έχοντα εἰσενενεχθείσα Τότε (τῷ ς' ἔτει) ἤχθη καὶ τὸ σ. τοῦ ἁγίου Π. ποῦ. ὁμ. * Τότε καὶ ἡ κ. τοῦ Προδρόμου ἐν ΚΠ. ήχθη. 562,16-565,4. Ἐπὶ τούτου τοῦ μεγάλου Θεο- δοσίου καὶ ἡ τ. κ. τοῦ τιμίου πρ. καὶ β. Ιω. ἡ ἐν Κα. οι εἰς Κ. Ε. διέτριβον ὡς δὲ κατέλαβον ἐν χώμῃ Κοσιλαοῦ οὐκέτι μ. τὸν τ. κ. πολλὰς μαστιγουμένων· τότε 2η ἐν τῇ προῤῥηθείσῃ κ. κρί- νοντος τοῦ θ. μὴ τ. δ. άμ. ὁ Θεός συν. ἦν καὶ ἐν τῷ τοῦ πρ. ἀ. ναῷ Τῷ ια' έτει Καὶ τοῦ ᾿Αλεξανδρείας Θεοφίλου αιτησαμένου τὰ ἱ. πάντα τῶν Ἑλλήνων καθηρέθησαν καὶ τὰ εἴδωλα ἐχωνεύ Ζησαν καὶ εἰς χρείας πενήτων ἐδόθη σε Τοῦ δὲ ν. ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ στ. τύπον ἐπεχ. οἱ ἐξ Ε. θ. ἐπίστευσαν λέγοντες σ. τ. στ. κατὰ τὴν τῶν ἱερογλυφικῶν γραμμάτων ἔννοιαν, ζ. ἐπ. GEORGII HAMARTOLI quantum est a Christo philosophim hominibus concessum. Sub Theodosio Pauli confessoris corpus in arbem allatum est et in ecclesia Pauli nomine designata repositum : hanc infestus Paulo Mace- donius ædificaverat. Sub illo Heliodorus, qui res Æthiopicas scripsit, Tricces erat epi-copus : scripsit etiam versibus iambicis aureum poema de eodems Theodosio. Reliquiæ quoque sanctorum martyrum Terentii Africani translate et in Sanctam Euphemiam delate, in petra repositæ sunt. B Venerabile Joannis Baptistæ caput Constantino- poli depositum est. Hoc prius invenerant quidam Macedonii sectæ monachi, qui de Jerusalem in Ciliciam appulsi vixerunt. Cum autem Mardonius ennuchus hoc scivisset et Valenti nuntiasset, ex ipsins jussu Constantinopolim hoc transferebat. Qui vero ad hoc missi fuerant, cum curru delati venissent ad diversorium, et nondum transiissent locum quæ currum trahebant mulæ, hæ, licet multum flagellatæ, steterunt. Tunc sacrum caput in Kosilai vico, Deo non judicante Arianum Valen- tcm tanto munere dignum, repositum est. Theodo- sii vero pietatein Deus remunerans illud regi per- misit transferre; et hoc in Hebdomo, perpulchrum C et maximum Præcursori cum ædifcasset templum, reposuit. Quod autem Alexandriæ surgebat gentilium tem- plum Theophilus archiepiscopus Theodosium de- precatus expiavit et in ecclesiam transmutavit, Gentilium etiam orgia, phallos, et si quid istis impurius et immundius, divulgavit : quo stupentes Gracorum multitulines mille cædes fecerunt. Hoc audito, Theodosius beatos declaravit Christianos qui occisi fuerant, utpote pro religione mortui ; Grecis autem ignoscere promisit, si Christiani fierent. Sacra tamen gentilia destrui præcepit, deosque fundi et in eleemosynam pauperibus dari. + Templo Serapidis soluto, hieroglyphicæ figuræ formam crucis habentes invente sunt ; quas mirati D (5) Varia lectiones et nota. Chr. * 384. Ced. 554,3,4 : Ced. 554,2 : Ced. Ced. Ced. * Ced. Ced. & 391. ced. 659,24 : sed cf. legem XV. K. Jul. de paganis Romano com. Ægypti, Th. 13. * Ged. Ced. 569,6—10. “ add. Ged. "'. Yp. Ced. Ged. Ced. (6) Ἐπὶ τούτου Ηλιόδωρος ὁ γράψας τὰ Αίθιου (7) Καὶ τὰ λείψανα τῶν ἁγίων μαρτύρων Τερεν (8) Καὶ ἡ τιμία κεφαλὴ τοῦ Βαπτιστοῦ Ἰωάν (10) Καὶ τοῦ ναοῦ τοῦ Σεράπιδος 4 λυομένου,

Α τῶν ἔργων ἀληθῶς τὴν φιλοσοφίαν ἀπεδείξαντο καὶ πάντων δεδεικότων καὶ κατεπτηχότων, εἰς τὸ μέσον • ἀλλ' ἐν μιᾷ καταβάντες καὶ διαλεχθέντες καὶ στάντες τὸ δεινὸν ἔλυσαν οὐκ ἐν πολλαῖς ἡμέραις· ο - τὴν συμφορὰν λύσαντες πρὸς τὰ ἴδια (πάλιν) ἀνέβησαν καταγώγια. Τοσοῦτόν ἐστιν ἡ παρά του Χρι στοῦ τοῖς ἀνθρώποις δειχθεῖσα & φιλοσοφία. » Επί Θεοδοσίου τὸ σῶμα Παύλου τοῦ ὁμολο γητοῦ εἰς τὴν πόλιν εἰσήχθη καὶ ἐν τῇ Παύλου όνομαζομένῃ ἐκκλησίᾳ ἀπετέθη, ἣν ᾠκοδόμησε Μα- κεδόνιος Παύλῳ ἐπιβουλεύων. πικὰ επίσκοπος ἦν Τρίκκης· γράφει δὲ καὶ διὰ στίχων ἰάμβων τὴν τοῦ χρυσοῦ ποίησιν προς τὸν αὐτὸν Θεοδόσιον. τίου [καὶ] Αφρικανοῦ διεκομίσθησαν καὶ ἀπετέθη- σαν εἰς τὴν ἁγίαν Εὐφημίαν ἐν τῇ πέτρα. . νου ἐν Κωνσταντινουπόλει διεκομίσθη, εὑρεθεῖστ μὲν πρότερον παρά τις μοναχοῖς τῆς Μακεδονίου αἱρέσεως, οἵτινες ἐξ Ἱεροσολύμων ἐλθόντες εἰς Κιλικίαν διέτριψαν. Μαρδονίου δὲ τοῦ εὐνούχου τοῦτο μαθόντος καὶ μηνύσαντος Ουάλεντι, μετεχο- μίζετο ἐκ προστάξεως αὐτοῦ ἐν Κωνσταντινουπόλει. ὡς δὲ οἱ εἰς τοῦτο σταλέντες ἐπιθέντες οχήματι ἦλθον εἰς πανδοχεῖον, καὶ οὐκ ἔτι μετῆλθον τὸν τόπον αἱ τὸ ὄχημα ἕλκουσαι ἡμμίονοι, καίπερ πολλά μαστιγούμενοι (1968). Καὶ τότε μὲν οὖν ἀπετέθη ή ἁγία κεφαλὴ ἐν Κοσιλάου κώμῃ, μὴ κρίναντος τοῦ Θεοῦ τοιούτου δώρου ἀξιωθῆναι τὸν Ἀρειανὸν Ουάλεντα· Θεοδόσιον δὲ τῆς εὐσεβείας ὁ Θεὸς τ ἀμειβόμενος μεταγαγεῖν αὐτὴν τῷ βασιλεῖ συνεχώ ρησεν καὶ ἐν τῷ Ἑβδόμῳ αὐτὴν ἀπέθετο, ναὸν περικαλλῆ καὶ μέγιστον τῷ Προδρόμῳ οἰκοδομήσας. σι (9) Τὸ δὲ ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ ἱερὸν τῶν Ἑλλήνων Θεόφιλος ὁ ἀρχιεπίσκοπος αἰτήσας Θεοδόσιον ἐξεκά θηρε (καὶ εἰς ἐκκλησίαν μετεσκεύασε καὶ τὰ τῶν Ἑλλήνων ἐδημοσίευσεν ἔργια, φαλλοὺς καὶ εἰ τι τούτων ἀσελγέστερόν τε καὶ βέβηλον, ὅπερ καταπλα- γέντες τὸ πλῆθος τῶν Ἑλλήνων μυρίους φόνους εἰργάσαντο. Τοῦτο δὲ μαθὼν ὁ Θεοδόσιος τοὺς μὲν αναιρεθέντας Χριστιανοὺς ἐμακάρισεν ὡς ὑπὲρ εὐ- σεβείας ἀναιρεθέντας, τοῖς δὲ Ἕλλησι σε παραχω ρεῖν ἐπηγγείλατο, εἰ Χριστιανοὶ γένωνται)· τὰ μέντοι ἱερὰ τὰ Ἑλληνικὰ καθαιρεθῆναι προς έταξε καὶ τοὺς θεοὺς χωνευθῆναι καὶ εἰς δαπάνην δοθῆναι πένησιν. 40. γράμματα ιερογλυφικά σε εὑρέθη σταυροῦ τε έχοντα εἰσενενεχθείσα Τότε (τῷ ς' ἔτει) ἤχθη καὶ τὸ σ. τοῦ ἁγίου Π. ποῦ. ὁμ. * Τότε καὶ ἡ κ. τοῦ Προδρόμου ἐν ΚΠ. ήχθη. 562,16-565,4. Ἐπὶ τούτου τοῦ μεγάλου Θεο- δοσίου καὶ ἡ τ. κ. τοῦ τιμίου πρ. καὶ β. Ιω. ἡ ἐν Κα. οι εἰς Κ. Ε. διέτριβον ὡς δὲ κατέλαβον ἐν χώμῃ Κοσιλαοῦ οὐκέτι μ. τὸν τ. κ. πολλὰς μαστιγουμένων· τότε 2η ἐν τῇ προῤῥηθείσῃ κ. κρί- νοντος τοῦ θ. μὴ τ. δ. άμ. ὁ Θεός συν. ἦν καὶ ἐν τῷ τοῦ πρ. ἀ. ναῷ Τῷ ια' έτει Καὶ τοῦ ᾿Αλεξανδρείας Θεοφίλου αιτησαμένου τὰ ἱ. πάντα τῶν Ἑλλήνων καθηρέθησαν καὶ τὰ εἴδωλα ἐχωνεύ Ζησαν καὶ εἰς χρείας πενήτων ἐδόθη σε Τοῦ δὲ ν. ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ στ. τύπον ἐπεχ. οἱ ἐξ Ε. θ. ἐπίστευσαν λέγοντες σ. τ. στ. κατὰ τὴν τῶν ἱερογλυφικῶν γραμμάτων ἔννοιαν, ζ. ἐπ. GEORGII HAMARTOLI quantum est a Christo philosophim hominibus concessum. Sub Theodosio Pauli confessoris corpus in arbem allatum est et in ecclesia Pauli nomine designata repositum : hanc infestus Paulo Mace- donius ædificaverat. Sub illo Heliodorus, qui res Æthiopicas scripsit, Tricces erat epi-copus : scripsit etiam versibus iambicis aureum poema de eodems Theodosio. Reliquiæ quoque sanctorum martyrum Terentii Africani translate et in Sanctam Euphemiam delate, in petra repositæ sunt. B Venerabile Joannis Baptistæ caput Constantino- poli depositum est. Hoc prius invenerant quidam Macedonii sectæ monachi, qui de Jerusalem in Ciliciam appulsi vixerunt. Cum autem Mardonius ennuchus hoc scivisset et Valenti nuntiasset, ex ipsins jussu Constantinopolim hoc transferebat. Qui vero ad hoc missi fuerant, cum curru delati venissent ad diversorium, et nondum transiissent locum quæ currum trahebant mulæ, hæ, licet multum flagellatæ, steterunt. Tunc sacrum caput in Kosilai vico, Deo non judicante Arianum Valen- tcm tanto munere dignum, repositum est. Theodo- sii vero pietatein Deus remunerans illud regi per- misit transferre; et hoc in Hebdomo, perpulchrum C et maximum Præcursori cum ædifcasset templum, reposuit. Quod autem Alexandriæ surgebat gentilium tem- plum Theophilus archiepiscopus Theodosium de- precatus expiavit et in ecclesiam transmutavit, Gentilium etiam orgia, phallos, et si quid istis impurius et immundius, divulgavit : quo stupentes Gracorum multitulines mille cædes fecerunt. Hoc audito, Theodosius beatos declaravit Christianos qui occisi fuerant, utpote pro religione mortui ; Grecis autem ignoscere promisit, si Christiani fierent. Sacra tamen gentilia destrui præcepit, deosque fundi et in eleemosynam pauperibus dari. + Templo Serapidis soluto, hieroglyphicæ figuræ formam crucis habentes invente sunt ; quas mirati D (5) Varia lectiones et nota. Chr. * 384. Ced. 554,3,4 : Ced. 554,2 : Ced. Ced. Ced. * Ced. Ced. & 391. ced. 659,24 : sed cf. legem XV. K. Jul. de paganis Romano com. Ægypti, Th. 13. * Ged. Ced. 569,6—10. “ add. Ged. "'. Yp. Ced. Ged. Ced. (6) Ἐπὶ τούτου Ηλιόδωρος ὁ γράψας τὰ Αίθιου (7) Καὶ τὰ λείψανα τῶν ἁγίων μαρτύρων Τερεν (8) Καὶ ἡ τιμία κεφαλὴ τοῦ Βαπτιστοῦ Ἰωάν (10) Καὶ τοῦ ναοῦ τοῦ Σεράπιδος 4 λυομένου,

Α τῶν ἔργων ἀληθῶς τὴν φιλοσοφίαν ἀπεδείξαντο καὶ πάντων δεδεικότων καὶ κατεπτηχότων, εἰς τὸ μέσον • ἀλλ' ἐν μιᾷ καταβάντες καὶ διαλεχθέντες καὶ στάντες τὸ δεινὸν ἔλυσαν οὐκ ἐν πολλαῖς ἡμέραις· ο - τὴν συμφορὰν λύσαντες πρὸς τὰ ἴδια (πάλιν) ἀνέβησαν καταγώγια. Τοσοῦτόν ἐστιν ἡ παρά του Χρι στοῦ τοῖς ἀνθρώποις δειχθεῖσα & φιλοσοφία. » Επί Θεοδοσίου τὸ σῶμα Παύλου τοῦ ὁμολο γητοῦ εἰς τὴν πόλιν εἰσήχθη καὶ ἐν τῇ Παύλου όνομαζομένῃ ἐκκλησίᾳ ἀπετέθη, ἣν ᾠκοδόμησε Μα- κεδόνιος Παύλῳ ἐπιβουλεύων. πικὰ επίσκοπος ἦν Τρίκκης· γράφει δὲ καὶ διὰ στίχων ἰάμβων τὴν τοῦ χρυσοῦ ποίησιν προς τὸν αὐτὸν Θεοδόσιον. τίου [καὶ] Αφρικανοῦ διεκομίσθησαν καὶ ἀπετέθη- σαν εἰς τὴν ἁγίαν Εὐφημίαν ἐν τῇ πέτρα. . νου ἐν Κωνσταντινουπόλει διεκομίσθη, εὑρεθεῖστ μὲν πρότερον παρά τις μοναχοῖς τῆς Μακεδονίου αἱρέσεως, οἵτινες ἐξ Ἱεροσολύμων ἐλθόντες εἰς Κιλικίαν διέτριψαν. Μαρδονίου δὲ τοῦ εὐνούχου τοῦτο μαθόντος καὶ μηνύσαντος Ουάλεντι, μετεχο- μίζετο ἐκ προστάξεως αὐτοῦ ἐν Κωνσταντινουπόλει. ὡς δὲ οἱ εἰς τοῦτο σταλέντες ἐπιθέντες οχήματι ἦλθον εἰς πανδοχεῖον, καὶ οὐκ ἔτι μετῆλθον τὸν τόπον αἱ τὸ ὄχημα ἕλκουσαι ἡμμίονοι, καίπερ πολλά μαστιγούμενοι (1968). Καὶ τότε μὲν οὖν ἀπετέθη ή ἁγία κεφαλὴ ἐν Κοσιλάου κώμῃ, μὴ κρίναντος τοῦ Θεοῦ τοιούτου δώρου ἀξιωθῆναι τὸν Ἀρειανὸν Ουάλεντα· Θεοδόσιον δὲ τῆς εὐσεβείας ὁ Θεὸς τ ἀμειβόμενος μεταγαγεῖν αὐτὴν τῷ βασιλεῖ συνεχώ ρησεν καὶ ἐν τῷ Ἑβδόμῳ αὐτὴν ἀπέθετο, ναὸν περικαλλῆ καὶ μέγιστον τῷ Προδρόμῳ οἰκοδομήσας. σι (9) Τὸ δὲ ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ ἱερὸν τῶν Ἑλλήνων Θεόφιλος ὁ ἀρχιεπίσκοπος αἰτήσας Θεοδόσιον ἐξεκά θηρε (καὶ εἰς ἐκκλησίαν μετεσκεύασε καὶ τὰ τῶν Ἑλλήνων ἐδημοσίευσεν ἔργια, φαλλοὺς καὶ εἰ τι τούτων ἀσελγέστερόν τε καὶ βέβηλον, ὅπερ καταπλα- γέντες τὸ πλῆθος τῶν Ἑλλήνων μυρίους φόνους εἰργάσαντο. Τοῦτο δὲ μαθὼν ὁ Θεοδόσιος τοὺς μὲν αναιρεθέντας Χριστιανοὺς ἐμακάρισεν ὡς ὑπὲρ εὐ- σεβείας ἀναιρεθέντας, τοῖς δὲ Ἕλλησι σε παραχω ρεῖν ἐπηγγείλατο, εἰ Χριστιανοὶ γένωνται)· τὰ μέντοι ἱερὰ τὰ Ἑλληνικὰ καθαιρεθῆναι προς έταξε καὶ τοὺς θεοὺς χωνευθῆναι καὶ εἰς δαπάνην δοθῆναι πένησιν. 40. γράμματα ιερογλυφικά σε εὑρέθη σταυροῦ τε έχοντα εἰσενενεχθείσα Τότε (τῷ ς' ἔτει) ἤχθη καὶ τὸ σ. τοῦ ἁγίου Π. ποῦ. ὁμ. * Τότε καὶ ἡ κ. τοῦ Προδρόμου ἐν ΚΠ. ήχθη. 562,16-565,4. Ἐπὶ τούτου τοῦ μεγάλου Θεο- δοσίου καὶ ἡ τ. κ. τοῦ τιμίου πρ. καὶ β. Ιω. ἡ ἐν Κα. οι εἰς Κ. Ε. διέτριβον ὡς δὲ κατέλαβον ἐν χώμῃ Κοσιλαοῦ οὐκέτι μ. τὸν τ. κ. πολλὰς μαστιγουμένων· τότε 2η ἐν τῇ προῤῥηθείσῃ κ. κρί- νοντος τοῦ θ. μὴ τ. δ. άμ. ὁ Θεός συν. ἦν καὶ ἐν τῷ τοῦ πρ. ἀ. ναῷ Τῷ ια' έτει Καὶ τοῦ ᾿Αλεξανδρείας Θεοφίλου αιτησαμένου τὰ ἱ. πάντα τῶν Ἑλλήνων καθηρέθησαν καὶ τὰ εἴδωλα ἐχωνεύ Ζησαν καὶ εἰς χρείας πενήτων ἐδόθη σε Τοῦ δὲ ν. ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ στ. τύπον ἐπεχ. οἱ ἐξ Ε. θ. ἐπίστευσαν λέγοντες σ. τ. στ. κατὰ τὴν τῶν ἱερογλυφικῶν γραμμάτων ἔννοιαν, ζ. ἐπ. GEORGII HAMARTOLI quantum est a Christo philosophim hominibus concessum. Sub Theodosio Pauli confessoris corpus in arbem allatum est et in ecclesia Pauli nomine designata repositum : hanc infestus Paulo Mace- donius ædificaverat. Sub illo Heliodorus, qui res Æthiopicas scripsit, Tricces erat epi-copus : scripsit etiam versibus iambicis aureum poema de eodems Theodosio. Reliquiæ quoque sanctorum martyrum Terentii Africani translate et in Sanctam Euphemiam delate, in petra repositæ sunt. B Venerabile Joannis Baptistæ caput Constantino- poli depositum est. Hoc prius invenerant quidam Macedonii sectæ monachi, qui de Jerusalem in Ciliciam appulsi vixerunt. Cum autem Mardonius ennuchus hoc scivisset et Valenti nuntiasset, ex ipsins jussu Constantinopolim hoc transferebat. Qui vero ad hoc missi fuerant, cum curru delati venissent ad diversorium, et nondum transiissent locum quæ currum trahebant mulæ, hæ, licet multum flagellatæ, steterunt. Tunc sacrum caput in Kosilai vico, Deo non judicante Arianum Valen- tcm tanto munere dignum, repositum est. Theodo- sii vero pietatein Deus remunerans illud regi per- misit transferre; et hoc in Hebdomo, perpulchrum C et maximum Præcursori cum ædifcasset templum, reposuit. Quod autem Alexandriæ surgebat gentilium tem- plum Theophilus archiepiscopus Theodosium de- precatus expiavit et in ecclesiam transmutavit, Gentilium etiam orgia, phallos, et si quid istis impurius et immundius, divulgavit : quo stupentes Gracorum multitulines mille cædes fecerunt. Hoc audito, Theodosius beatos declaravit Christianos qui occisi fuerant, utpote pro religione mortui ; Grecis autem ignoscere promisit, si Christiani fierent. Sacra tamen gentilia destrui præcepit, deosque fundi et in eleemosynam pauperibus dari. + Templo Serapidis soluto, hieroglyphicæ figuræ formam crucis habentes invente sunt ; quas mirati D (5) Varia lectiones et nota. Chr. * 384. Ced. 554,3,4 : Ced. 554,2 : Ced. Ced. Ced. * Ced. Ced. & 391. ced. 659,24 : sed cf. legem XV. K. Jul. de paganis Romano com. Ægypti, Th. 13. * Ged. Ced. 569,6—10. “ add. Ged. "'. Yp. Ced. Ged. Ced. (6) Ἐπὶ τούτου Ηλιόδωρος ὁ γράψας τὰ Αίθιου (7) Καὶ τὰ λείψανα τῶν ἁγίων μαρτύρων Τερεν (8) Καὶ ἡ τιμία κεφαλὴ τοῦ Βαπτιστοῦ Ἰωάν (10) Καὶ τοῦ ναοῦ τοῦ Σεράπιδος 4 λυομένου,

τύπους, ἅπερ θεασάμενοι οἱ ἐξ Ελλήνων χριστια- Α νήσαντες ἔφασαν σημαίνειν τὸν σταυρὸν παρὰ τοῖς ἱερογλυφικά γινώσκουσιν γράμματα ζωὴν ἐπερχο μένην. * (11) Περὶ δὲ τοῦ ναοῦ Σεράπιδος (οὗ καθεῖλε Θεόφιλος ὁ ἀρχιεπίσκοπος σὺν τῷ ξοάνῳ αὐτοῦ) τοῦτο οἱ μὲν Δία ἔφασκον εἶναι 4, οἱ δὲ τὸν Νεῖ λον διὰ τὸ μέδιον ἔχειν ἐν τῇ κεφαλῇ καὶ οι πῆρ χυν (ἐν τῇ χειρὶ ἤτοι τὸ τοῦ ὕδατος μέτρον, ἄλλοι δὲ τὸν ἡμέτερον Ἰωσήφ), ἕτεροι δὲ ῾Απίν τινα γεγο- νένα: ἄνθρωπον ἔμπορος σε ήγουν βασιλέα ἐν Μεμ- φίτιδι πόλει τῆς Αἰγύπτου. Λιμοῦ γὰρ γενομένου τοῖς ᾿Αλεξανδρεῦσι πολίταις ἐκ τῶν ἰδίων τροφὴν παρείχε - τελευτηκότι δὲ αὐτῷ ναὸν ἀνέστησαν, ἐν ᾧ ναῷ βοῦς ἐτρέφετο σύμβολον φέρων τοῦ γεωργού σε (καί τινα ἔχων ἐν τῇ χροιᾷ ἐπίσημα)· ὅστις ἐκ τῆς Β προσηγορίας αὐτοῦ καὶ αὐτὸς "Απις ἐκαλεῖτο. (Τὴν δὲ σωρὸν τούτου τοῦ ᾿Απιδος, ἐν ᾗ τὸ σῶμα ἔκειτο αὐτοῦ, ἐν Ἀλεξανδρείᾳ μετήνεγκαν καὶ ἀπὸ τῆς σωροῦ καὶ τοῦ ᾿Απιδος σύνθετον δνομα πεποιηκότες) ἐκάλουν αὐτὸν (Σώραπιν, οἱ δὲ μετὰ ταῦτα) Σέ ραπιν. • (12) (Τούτου ναός ην ὑπὸ Ἀλεξανδρέων κτι- σθεὶς παμμεγέθης καὶ ὑπὸ κιόνων πολυτιμήτων καὶ μαρμάρου σε ἔσωθεν καὶ ἔξωθεν πάνυ λαμπρῶς κεκαλλωπισμένος). Ἐν τῷ μέσῳ δὲ τοῦ ναοῦ τὸ άγαλμα αὐτοῦ ὑπῆρχε μέγα καὶ φοβερὸν, ὥστε τῇ μὲν δεξιᾷ χειρὶ τὸν ἕνα τοἶχον, τῇ δὲ ἀρι- στερᾷ τὸν ἕτερον συνέχειν, ὅπερ τέρας ἀπὸ παντὸς γένους καὶ ὕλης, ἀπὸ χρυσῶν πετάλων καὶ ἀργυρῶν ὑπῆρχεν οι ἐνδεδυμένον, ἐν ᾧ σε (πλάνης ἕτερον εἶ- ἕως ἐτύγχανεν κακουργηθέν το τοιοῦτον· λίθος τις ἐστι μαγνήτης λεγόμενος, ὃς ἔχει φυσικὴν ἐνέρ γειαν ἔλκειν πρὸς ἑαυτὸν τὸν σίδηρον)· ξόανον (δδ) κατασκευάσαντες ἐκ χαλκοῦ [ου] μέγα καὶ ἐν τῇ κεφαλῇ σίδηρον ἔνδοθεν καθηλώσαντες τὸν λίθον τοῦτον ἐν τοῖς φατνώμασιν ἄνωθεν τῆς στέγης - πηξαν ἀπὸ διαμέτρου· τὸ δὲ ὑπὸ τῆς φυσικῆς βίας ἀνελκόμενον τοῦ λίθου — μετέωρον γὰρ ἐκρέματο διὰ πολλὴν τέχνην σπώμενον. - καὶ ἐκρατεῖτο μέσον ἐδάφους καὶ ὀρόφου θαυμαζόμενον καὶ μὴ παντελῶς κατα - σε (15) Τούτου καταλυθέντος (1965) καὶ ἐδαφι σθέντος καὶ τοῦ Νείλου κατὰ τὸ εἰωθὸς μὴ ἀνελθόν τος, ἔγαιρον Ελληνες λέγοντες διὰ ταύτην τὴν αἰ τίαν μὴ ἀναβαίνειν τὸν ποταμόν. Οπερ μαθὼν ὁ βα- τόν * Τοῦτον τὸν Σάραπιν οἱ. τόν το ἐ. λέγουσιν σε τόν π. οἱ δὲ Απιν δε ά. εὔπορον ἐν Αἰγύπτῳ γ. ὅς ἐν καιρῷ λ. ἐκ τῶν ἰ. ἐπήρκεσεν ᾿Αλ. ᾧ καὶ τελευτῶντι ν. καὶ στήλην ἄν: καὶ β. αὐτοῦ ἐτ. ὃν καὶ ᾿Απιν ἐκάλουν όμως νύμως τῷ δεσπότῃ· σ. οὗτος ἦν τοῦ γ. γεωργ. γεωργείν ?-Μετωνόμασαν δὲ τὸν ἄνθρωπον ἐκεῖνον καὶ Γόρασιν καὶ Σαρ. τὴν στήλην σε Περὶ τοῦ μαγνήτου. ἐν τῷ ναῷ γοῦν τούτου ἀγ. μ. καὶ φ. οἷον ἐκ διαφόρου κατεσκευασμένον ὕλης ἵστατο ὡς ἑκατέραις χερσὶν ἑκατέρων ἔχεσθαι τῶν τοίχων το μαρμάρων μαρμαρ. ἐν ᾧ εν υπήρχον ἐνδεδυμένοι τὴ ἔνδον δὲ τούτου τοῦ μεγίστου ἀγάλ τούτου τῇ ματος ἄλλος ναὸς καὶ εἴδωλον καὶ ξόανον ἀπῃωρήρητο χ. οὐ μ. δέ κακουργ. κ. σ. ἐνείραντες, τ. φ. δὲ τῆς στὸ ἄν, μαγνήτιν 2. κατὰ κάθετον ενθέμενοι μετ. τοῦτον τοῦ ἀέρος ἀφῆκαν 393-394. ὁρᾶσθαι κρεμάμενον καὶ οὔτε γῆς οὔτε αὐτῆς τῆς στέγης εφαπτόμενον Τῷ δὲ αὐτῷ ἔτει (ιε' καὶ ις') τοῦ ποταμοῦ Ν. κ. τὸ ἔθο; μὴ ἀναβάντος ἐχ. οι Ελ. αἴτιον εἶναι τούτου τὸ κωλυθή ναι θύειν τοῖς θεοῖς αὐτῶν. CHRONICON. - LIB. IV. 7:8 qui de gentilibus erant, Christiani dixerunt crucem apud eos qui hieroglyphica signa cognoscunt vitam futuram significare. G De templo Serapidis, quod Theophilus archiepi- scopus evertit cum illius idolo, hoc alii dicunt esse Jovem, alii vero Nilum, ob modium quem in capite et cubitum quem in manu, velut aquæ mensuram, gerebat; alii nostrum Joseph; alii tandem Apim quemdam qui mercator sive rex Memphi, in Ægy- pto, fuerat. Fame enim grassante civibus Alexandriz de suis alimenta præbuit: huic autem mortuo tem- plum exstruxerunt, in quo bos agricolæ symbolum ferens et in pelle certa habens indicia, nutrie- batur: qui ex illius nomine et ipse Apis vocaba- tur. sepulcrum autem Apidis, in quo jacebat illius corpus, Alexandriæ vocabulo metaphorico designaverunt, et ex urna et Apide compositum efformaverunt nomen, appellaveruntque illum So- rapim, et qui postea venerunt, Serapim. Hujus templum ab Alexandrinis exstructum am- plissimum erat, et pretiosissimis columnis et marmore intus et extrinsecus magnificentissime exornatum. In medio templi statua illius exsurge- bat magna ac tremenda, quippe quæ dextera unuin parietem et sinistra alium simul tangeret : quod signum omni elementorum genere, aureis et argen- teis laminis, erat indutum; in quo etiam aliul fraudis genus sic maligne construebatur : est qui- dam lapis magnes dictus, qui naturalem attrahendi ferrum virtutem habet. Cum ergo statuam ex ære non magnam paravissent et intus in capite ferrum infixissent, istum lapidem ad tugurii laquearia ex diametro applicuerunt. Hæc autem naturali lapidis virtute attracta, visibilis namque multa arte sus- pendebatur, inter solum et fastigium retinebatur miranda et semper incolumis. — Postquam autem hoc templum solutum et ever- sum fuisset, Nilo contra morem non assurgente, lætabantur Græci dicentes illa de causa fluvium D non ascendere. Quod cum audisset rex religiose - Variæ lectiones et notæ. Cod. 569,10 — : add. Ged. Ced. add. Ced. add. Ged. Ged. Ged. cod. Ged. Ced. 569,18-570,2 : Ged. cod. Cedrenus imaginem minorem magnete traciam intra majorem perhibet fuisse, ut a magnete tecti in laquearibus fxo illa tum trahi non potuissel, cod. igitur ad templum referendum est. ' Ged. cod. Ced 571,8--15: Ged.

τύπους, ἅπερ θεασάμενοι οἱ ἐξ Ελλήνων χριστια- Α νήσαντες ἔφασαν σημαίνειν τὸν σταυρὸν παρὰ τοῖς ἱερογλυφικά γινώσκουσιν γράμματα ζωὴν ἐπερχο μένην. * (11) Περὶ δὲ τοῦ ναοῦ Σεράπιδος (οὗ καθεῖλε Θεόφιλος ὁ ἀρχιεπίσκοπος σὺν τῷ ξοάνῳ αὐτοῦ) τοῦτο οἱ μὲν Δία ἔφασκον εἶναι 4, οἱ δὲ τὸν Νεῖ λον διὰ τὸ μέδιον ἔχειν ἐν τῇ κεφαλῇ καὶ οι πῆρ χυν (ἐν τῇ χειρὶ ἤτοι τὸ τοῦ ὕδατος μέτρον, ἄλλοι δὲ τὸν ἡμέτερον Ἰωσήφ), ἕτεροι δὲ ῾Απίν τινα γεγο- νένα: ἄνθρωπον ἔμπορος σε ήγουν βασιλέα ἐν Μεμ- φίτιδι πόλει τῆς Αἰγύπτου. Λιμοῦ γὰρ γενομένου τοῖς ᾿Αλεξανδρεῦσι πολίταις ἐκ τῶν ἰδίων τροφὴν παρείχε - τελευτηκότι δὲ αὐτῷ ναὸν ἀνέστησαν, ἐν ᾧ ναῷ βοῦς ἐτρέφετο σύμβολον φέρων τοῦ γεωργού σε (καί τινα ἔχων ἐν τῇ χροιᾷ ἐπίσημα)· ὅστις ἐκ τῆς Β προσηγορίας αὐτοῦ καὶ αὐτὸς "Απις ἐκαλεῖτο. (Τὴν δὲ σωρὸν τούτου τοῦ ᾿Απιδος, ἐν ᾗ τὸ σῶμα ἔκειτο αὐτοῦ, ἐν Ἀλεξανδρείᾳ μετήνεγκαν καὶ ἀπὸ τῆς σωροῦ καὶ τοῦ ᾿Απιδος σύνθετον δνομα πεποιηκότες) ἐκάλουν αὐτὸν (Σώραπιν, οἱ δὲ μετὰ ταῦτα) Σέ ραπιν. • (12) (Τούτου ναός ην ὑπὸ Ἀλεξανδρέων κτι- σθεὶς παμμεγέθης καὶ ὑπὸ κιόνων πολυτιμήτων καὶ μαρμάρου σε ἔσωθεν καὶ ἔξωθεν πάνυ λαμπρῶς κεκαλλωπισμένος). Ἐν τῷ μέσῳ δὲ τοῦ ναοῦ τὸ άγαλμα αὐτοῦ ὑπῆρχε μέγα καὶ φοβερὸν, ὥστε τῇ μὲν δεξιᾷ χειρὶ τὸν ἕνα τοἶχον, τῇ δὲ ἀρι- στερᾷ τὸν ἕτερον συνέχειν, ὅπερ τέρας ἀπὸ παντὸς γένους καὶ ὕλης, ἀπὸ χρυσῶν πετάλων καὶ ἀργυρῶν ὑπῆρχεν οι ἐνδεδυμένον, ἐν ᾧ σε (πλάνης ἕτερον εἶ- ἕως ἐτύγχανεν κακουργηθέν το τοιοῦτον· λίθος τις ἐστι μαγνήτης λεγόμενος, ὃς ἔχει φυσικὴν ἐνέρ γειαν ἔλκειν πρὸς ἑαυτὸν τὸν σίδηρον)· ξόανον (δδ) κατασκευάσαντες ἐκ χαλκοῦ [ου] μέγα καὶ ἐν τῇ κεφαλῇ σίδηρον ἔνδοθεν καθηλώσαντες τὸν λίθον τοῦτον ἐν τοῖς φατνώμασιν ἄνωθεν τῆς στέγης - πηξαν ἀπὸ διαμέτρου· τὸ δὲ ὑπὸ τῆς φυσικῆς βίας ἀνελκόμενον τοῦ λίθου — μετέωρον γὰρ ἐκρέματο διὰ πολλὴν τέχνην σπώμενον. - καὶ ἐκρατεῖτο μέσον ἐδάφους καὶ ὀρόφου θαυμαζόμενον καὶ μὴ παντελῶς κατα - σε (15) Τούτου καταλυθέντος (1965) καὶ ἐδαφι σθέντος καὶ τοῦ Νείλου κατὰ τὸ εἰωθὸς μὴ ἀνελθόν τος, ἔγαιρον Ελληνες λέγοντες διὰ ταύτην τὴν αἰ τίαν μὴ ἀναβαίνειν τὸν ποταμόν. Οπερ μαθὼν ὁ βα- τόν * Τοῦτον τὸν Σάραπιν οἱ. τόν το ἐ. λέγουσιν σε τόν π. οἱ δὲ Απιν δε ά. εὔπορον ἐν Αἰγύπτῳ γ. ὅς ἐν καιρῷ λ. ἐκ τῶν ἰ. ἐπήρκεσεν ᾿Αλ. ᾧ καὶ τελευτῶντι ν. καὶ στήλην ἄν: καὶ β. αὐτοῦ ἐτ. ὃν καὶ ᾿Απιν ἐκάλουν όμως νύμως τῷ δεσπότῃ· σ. οὗτος ἦν τοῦ γ. γεωργ. γεωργείν ?-Μετωνόμασαν δὲ τὸν ἄνθρωπον ἐκεῖνον καὶ Γόρασιν καὶ Σαρ. τὴν στήλην σε Περὶ τοῦ μαγνήτου. ἐν τῷ ναῷ γοῦν τούτου ἀγ. μ. καὶ φ. οἷον ἐκ διαφόρου κατεσκευασμένον ὕλης ἵστατο ὡς ἑκατέραις χερσὶν ἑκατέρων ἔχεσθαι τῶν τοίχων το μαρμάρων μαρμαρ. ἐν ᾧ εν υπήρχον ἐνδεδυμένοι τὴ ἔνδον δὲ τούτου τοῦ μεγίστου ἀγάλ τούτου τῇ ματος ἄλλος ναὸς καὶ εἴδωλον καὶ ξόανον ἀπῃωρήρητο χ. οὐ μ. δέ κακουργ. κ. σ. ἐνείραντες, τ. φ. δὲ τῆς στὸ ἄν, μαγνήτιν 2. κατὰ κάθετον ενθέμενοι μετ. τοῦτον τοῦ ἀέρος ἀφῆκαν 393-394. ὁρᾶσθαι κρεμάμενον καὶ οὔτε γῆς οὔτε αὐτῆς τῆς στέγης εφαπτόμενον Τῷ δὲ αὐτῷ ἔτει (ιε' καὶ ις') τοῦ ποταμοῦ Ν. κ. τὸ ἔθο; μὴ ἀναβάντος ἐχ. οι Ελ. αἴτιον εἶναι τούτου τὸ κωλυθή ναι θύειν τοῖς θεοῖς αὐτῶν. CHRONICON. - LIB. IV. 7:8 qui de gentilibus erant, Christiani dixerunt crucem apud eos qui hieroglyphica signa cognoscunt vitam futuram significare. G De templo Serapidis, quod Theophilus archiepi- scopus evertit cum illius idolo, hoc alii dicunt esse Jovem, alii vero Nilum, ob modium quem in capite et cubitum quem in manu, velut aquæ mensuram, gerebat; alii nostrum Joseph; alii tandem Apim quemdam qui mercator sive rex Memphi, in Ægy- pto, fuerat. Fame enim grassante civibus Alexandriz de suis alimenta præbuit: huic autem mortuo tem- plum exstruxerunt, in quo bos agricolæ symbolum ferens et in pelle certa habens indicia, nutrie- batur: qui ex illius nomine et ipse Apis vocaba- tur. sepulcrum autem Apidis, in quo jacebat illius corpus, Alexandriæ vocabulo metaphorico designaverunt, et ex urna et Apide compositum efformaverunt nomen, appellaveruntque illum So- rapim, et qui postea venerunt, Serapim. Hujus templum ab Alexandrinis exstructum am- plissimum erat, et pretiosissimis columnis et marmore intus et extrinsecus magnificentissime exornatum. In medio templi statua illius exsurge- bat magna ac tremenda, quippe quæ dextera unuin parietem et sinistra alium simul tangeret : quod signum omni elementorum genere, aureis et argen- teis laminis, erat indutum; in quo etiam aliul fraudis genus sic maligne construebatur : est qui- dam lapis magnes dictus, qui naturalem attrahendi ferrum virtutem habet. Cum ergo statuam ex ære non magnam paravissent et intus in capite ferrum infixissent, istum lapidem ad tugurii laquearia ex diametro applicuerunt. Hæc autem naturali lapidis virtute attracta, visibilis namque multa arte sus- pendebatur, inter solum et fastigium retinebatur miranda et semper incolumis. — Postquam autem hoc templum solutum et ever- sum fuisset, Nilo contra morem non assurgente, lætabantur Græci dicentes illa de causa fluvium D non ascendere. Quod cum audisset rex religiose - Variæ lectiones et notæ. Cod. 569,10 — : add. Ged. Ced. add. Ced. add. Ged. Ged. Ged. cod. Ged. Ced. 569,18-570,2 : Ged. cod. Cedrenus imaginem minorem magnete traciam intra majorem perhibet fuisse, ut a magnete tecti in laquearibus fxo illa tum trahi non potuissel, cod. igitur ad templum referendum est. ' Ged. cod. Ced 571,8--15: Ged.

σιλεύς ο Θεοδόσιος εὐσεβῶς ἀπεκρίνατο· ι ή το νοιτο ποταμὸν (ναοῖς δαιμόνων καὶ θυσίαις χαίρονται καὶ ἐπὶ τὴν γῆν ποτε ὕδωρ ἀνάγειν. » Θεὸς δὲ τούτου τὴν πίστιν ἀποδεξάμενος ὑπὲρ τὸ δέον ἐκέ λευσε πλημμυρῆσαι, ὅπερ εἰς φόβον ἤγαγε οὐ τὸν τυχόντα τὴν Αἴγυπτον, μὴ καὶ τὴν ᾿Αλεξάνδρειαν αὐτὴν κατακλύσῃ τὸ ὕδωρ. σε (14) Οπερ δὴ καὶ περὶ τῆς ᾿Αρτέμιδος πρός τινάς φησιν ὁ μέγας Ἰσίδωρος • • Επειδήπερ ἠθέ λησας μαθεῖν τό " . « Τίς οὐκ οἶδε τὴν Ἐφεσίων πόλιν νεωκόρον οὖσαν τῆς μεγάλης Αρτέμιδος καὶ τοῦ Διοπετοῦς; » ἴσθι, ὅτι οὐκ ἔστι τῆς Γραφῆς ὁ λόγος, ἀλλὰ τοῦ γραμματέως τῆς Ἐφεσίων· περιτ τὸν οὖν ἡγοῦμαι λογοποιίας αγυρτικὰς ἑρμη νεύειν· περὶ ὧν οἶμαι καὶ τὸν ἱεροψάλτην σε Δαυΐδ Β εἰρηκέναι «. « Διηγήσαντό μοι παράνομοι άδολες σχίας, ἀλλ' οὐχ ὡς ὁ νόμος σου, Κύριε. » 60. " σε (15) • Ἐπεὶ οὖν φιλομαθής ὤν, πολυμαθὴς ἐθέσ λεις εἶναι, καὶ τοῦτο σε φράσω σοι· οἱ παρ' Ελ λησι τὰ ξόανα κατασκευάσαντες (καὶ) φόβον βουλό μενοι ποιῆσαι τοῖς ἐρῶσιν ἔφασκον, ὅτι τὸ ἄγαλμα) ἐξ οὐρανοῦ παρὰ τοῦ Διὸς ἐπέμφθη καὶ σε κατέπτη κρεῖττον ὑπάρχον πάσης ἀνθρωπίνης χειρὸς καὶ ἀνάλωτον, ὅθεν καὶ Διοπετὲς καὶ οὐράνιον βρέτας ἐκάλουν· βρέτας δὲ παρὰ τὸ " βροτῷ ἐσικέναι· ὅπερ οὐχ οὕτως ἦν [ὡς] ή περὶ τῶν ἀγαλμάτων ματαίως δόξα πεπλανημένων δόξα· ἀλλὰ τοὺς ἀγαλματα ποιοὺς ἢ ἀποκτείνοντες ἢ φυγαδεύοντες, ἵνα μηδεὶ; εἰπεῖν ἔχοι ", ὅτι χειροποίητόν ἐστι τὸ ξόανον τ ην δὴ φήμην πλάσαντες ἐν ταῖς ἀκοαῖς τῶν (πεφενακι σμένων) ἀνθρώπων ἡφίεσαν, ἥτις καὶ τὴν Ἐφεσίων ἐπλάνα πόλιν. ο - ι Οτι ἀληθές ἐστιν, ὅτι ἀπέσ κτεινον τοὺς ἀγαλματοποιούς, μαρτυρεῖ τὸ χθὲς καὶ πρώην ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ τῇ πρὸς Αἴγυπτον γεγενη- μένον. Πτολεμαῖος γὰρ συναγαγών τεχνίτας πε τὸν τῆς ᾿Αρτέμιδος ἀνδριάντα ποιῆσαι, μετὰ τὸ ἔρ τον βόθρον μέγαν όρύξας καὶ τὸν δόλον κρύψες ἐκέλευσε τοὺς τεχνίτας ἐν αὐτῷ δειπνῆσαι, οίτινες δειπνοῦντες ἐκεῖσε κατεχώσθησαν καὶ ἀπέθανον, ἄξιον μισθὸν τῆς κακουργίας κομισάμενοι· πλὴν εἰ; ἐκεῖνος βουλόμενος ἀφανίσαι τεχνίτας, ἵνα δόξῃ ἀχει ροποίητος [ὀνομαζόμενος Θεός, ἂν καὶ ἀχειρομίαν τον] κέκληκε, τοῦτο δέδρακεν. Αλλ' ὁ ' ἡμέτερος Δεσπότης καὶ Θεὸς ἐν τάξει εφανέρωσε τὴν παμ- βέβηλον αὐτοῦ μιαιφονίαν· σκηπτοῦ γὰρ καὶ σει σμοῦ γεγονότος μεγάλου, καὶ τοῦ ναοῦ καταπεσόντος ἅμα καὶ τοῦ βάθρου αναβοθρευθέντος, ἐφοράθη τὰ τῆς ἀπάτης κατασκευάσματα. 7ο (16) Ἐν δὲ τῷ Κανώπῳ μᾶλλον τῆς ὅλης σε ὁ εὐσεβὴς β. Θ. εἶπε· Μή γ. ποτὲ π. 0. χ. ἐπὶ τὴν γῆν πλημμυρῆσαι. Ὁ δὲ Θεὸς τοῦτο ἀπ. εὐ- λόγησε τὴν ἀνάβασιν τοῦ ποταμοῦ, ὥστε ἅπαν τὰς τους κατ' Α. φοβηθῆναι μὴ καὶ αὐτὴν Α. κ. Η πλημμύρα τοῦ ὕδατος σε ἐν ταῖς Πράξεσι τῶν ᾿Αποστό λων κείμενον Δεt. τις οὐ γινώσκει, κτλ. οι μελῳδὸν εἰρ. ἐπ. ἢ κ. τ. φράσας ἵνα μὴ δόξαιμί σε λυπεῖν· οἱ κρ. π. ά. χ. ὅθεν Ιs. π. τὰ τὸ δὲ οὐ τοιοῦτον ἦν ή — δόξα, ὡς καθώς, ἔχοιεν τι ξ. ταύτην τὴν φ. πλανάσθαι 15. τὰ ἀλλ' οὐκ ἔλαθε προϋπτου γὰρ γενομένου του δράματος κατ' ἐνιαυτὸν θρήνοις τοὺς οὕτω τεθνεῶτας ἡμείβετο Ιστέον ὅτι Χ. τὸ πῦρ ὡς π. ἀναιρετικὸν σέβονται καὶ πάντας τοὺς Ἑλλήνων θεοὺς κατέδρα- μεν· προσῆλθον δὲ καὶ τῷ Κ. ἱερεῖ καὶ αὐτὸς μηχανᾶται τι τι - GEORG HAMARTOLI ait : e Absit ut luvius dæmonum templis et sacri- diciis gaudeat et in terram tum aquam infundat ! » Deus autem illius fidei testimonium redditurus, s11- pra quod erat necesse jussit illum inundare; quod in metum conjecit haud levem Ægyptum, ne ipsain Alexandriam aqua submergeret. Quod et de Artemide ad quosdam ait magnus Isi- dorus : c Quoniam hoc ediscere voluisti : • Quis nescit Ephesiorum urbem cultricem esse Artemidis ac Jovis prolis? » Scito, hoc non esse Scriptura verbum, sed Ephesiorum dictorum relationen. Su- perfluum igitur existimo fabulas inaues interpre- Aari : de quibus etiam puto psalmistam Davidem esse locutum : • Narraverunt mihi iniqui fabula- tiones, sed non ut lex tua, Domine. » • Quoniam igitur, stuliosus cum sis, eru- ditus esse vis, hoc tibi dicam : qui apud Græcos simulacrorum inventores erant, timorem videntibus incutere volentes aiebant, statuam cœlitus a Jove fuisse dimissam atque delapsam esse, superiorem omni humanæ manu ac intactam ; unde idolum a Jove missum et cœleste vocarent; et simulacrum propter mortalis simulamen. Quod vere non ita erat, sicut de simulacris ferebat inanis fama, de- husorum fama. Sed, simulacrorum factoribus occi- sis vel in exsilium jactis, ne quis diceret opus manuum esse simulacrum, hanc fugientes famanı ad aures delusorum hominum dicebant, et sic er- ravit Ephesiorum civitas. » - « Quod verum sit G occisos esse simulacrorum fabricatores, testatur quod heri et nudiustertius Alexandriæ in Ægypto factum est. Ptolemæus, artificibus ad Artemidis statuam efficiendam congregatis, postquam opus perfectum est magna effossa fovea et occultato dolo, jussit ibi artifices cœnare; qui cum cœnarent, ibi cumulati, mortui sunt, digna nefandi operis mer- cede accepta: cæterum, si voluit evanescere arti- fices, nonnisi ut non manufactus crederetur qui vocabatur Deus, quemque non manu tactum appel- labat, hoc fecit. Sed Dominus ac Deus noster see- testissimum ejus homicidium brevi declaravit : fulmine enim ac magno terra: motu facto, templum simul eversum est ac fossa retecta; et sic apparue- runt fraudis adinventiones. s Canopi vero magis quam tota Ægyptus repleti Varia lectiones et notæ. TO "1. Ced. Isidorus Pelusiota, cp. IV, 206. six, Is. ** Ps. cxIx, 85. • Isidorus IV. Is. Is. V ood. ed. omissis quæ a chronographo adjuncta sunt, et conjunctione aliqua, vel jungenda. cod. Is. * C.ed. 5.0,916 :

σιλεύς ο Θεοδόσιος εὐσεβῶς ἀπεκρίνατο· ι ή το νοιτο ποταμὸν (ναοῖς δαιμόνων καὶ θυσίαις χαίρονται καὶ ἐπὶ τὴν γῆν ποτε ὕδωρ ἀνάγειν. » Θεὸς δὲ τούτου τὴν πίστιν ἀποδεξάμενος ὑπὲρ τὸ δέον ἐκέ λευσε πλημμυρῆσαι, ὅπερ εἰς φόβον ἤγαγε οὐ τὸν τυχόντα τὴν Αἴγυπτον, μὴ καὶ τὴν ᾿Αλεξάνδρειαν αὐτὴν κατακλύσῃ τὸ ὕδωρ. σε (14) Οπερ δὴ καὶ περὶ τῆς ᾿Αρτέμιδος πρός τινάς φησιν ὁ μέγας Ἰσίδωρος • • Επειδήπερ ἠθέ λησας μαθεῖν τό " . « Τίς οὐκ οἶδε τὴν Ἐφεσίων πόλιν νεωκόρον οὖσαν τῆς μεγάλης Αρτέμιδος καὶ τοῦ Διοπετοῦς; » ἴσθι, ὅτι οὐκ ἔστι τῆς Γραφῆς ὁ λόγος, ἀλλὰ τοῦ γραμματέως τῆς Ἐφεσίων· περιτ τὸν οὖν ἡγοῦμαι λογοποιίας αγυρτικὰς ἑρμη νεύειν· περὶ ὧν οἶμαι καὶ τὸν ἱεροψάλτην σε Δαυΐδ Β εἰρηκέναι «. « Διηγήσαντό μοι παράνομοι άδολες σχίας, ἀλλ' οὐχ ὡς ὁ νόμος σου, Κύριε. » 60. " σε (15) • Ἐπεὶ οὖν φιλομαθής ὤν, πολυμαθὴς ἐθέσ λεις εἶναι, καὶ τοῦτο σε φράσω σοι· οἱ παρ' Ελ λησι τὰ ξόανα κατασκευάσαντες (καὶ) φόβον βουλό μενοι ποιῆσαι τοῖς ἐρῶσιν ἔφασκον, ὅτι τὸ ἄγαλμα) ἐξ οὐρανοῦ παρὰ τοῦ Διὸς ἐπέμφθη καὶ σε κατέπτη κρεῖττον ὑπάρχον πάσης ἀνθρωπίνης χειρὸς καὶ ἀνάλωτον, ὅθεν καὶ Διοπετὲς καὶ οὐράνιον βρέτας ἐκάλουν· βρέτας δὲ παρὰ τὸ " βροτῷ ἐσικέναι· ὅπερ οὐχ οὕτως ἦν [ὡς] ή περὶ τῶν ἀγαλμάτων ματαίως δόξα πεπλανημένων δόξα· ἀλλὰ τοὺς ἀγαλματα ποιοὺς ἢ ἀποκτείνοντες ἢ φυγαδεύοντες, ἵνα μηδεὶ; εἰπεῖν ἔχοι ", ὅτι χειροποίητόν ἐστι τὸ ξόανον τ ην δὴ φήμην πλάσαντες ἐν ταῖς ἀκοαῖς τῶν (πεφενακι σμένων) ἀνθρώπων ἡφίεσαν, ἥτις καὶ τὴν Ἐφεσίων ἐπλάνα πόλιν. ο - ι Οτι ἀληθές ἐστιν, ὅτι ἀπέσ κτεινον τοὺς ἀγαλματοποιούς, μαρτυρεῖ τὸ χθὲς καὶ πρώην ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ τῇ πρὸς Αἴγυπτον γεγενη- μένον. Πτολεμαῖος γὰρ συναγαγών τεχνίτας πε τὸν τῆς ᾿Αρτέμιδος ἀνδριάντα ποιῆσαι, μετὰ τὸ ἔρ τον βόθρον μέγαν όρύξας καὶ τὸν δόλον κρύψες ἐκέλευσε τοὺς τεχνίτας ἐν αὐτῷ δειπνῆσαι, οίτινες δειπνοῦντες ἐκεῖσε κατεχώσθησαν καὶ ἀπέθανον, ἄξιον μισθὸν τῆς κακουργίας κομισάμενοι· πλὴν εἰ; ἐκεῖνος βουλόμενος ἀφανίσαι τεχνίτας, ἵνα δόξῃ ἀχει ροποίητος [ὀνομαζόμενος Θεός, ἂν καὶ ἀχειρομίαν τον] κέκληκε, τοῦτο δέδρακεν. Αλλ' ὁ ' ἡμέτερος Δεσπότης καὶ Θεὸς ἐν τάξει εφανέρωσε τὴν παμ- βέβηλον αὐτοῦ μιαιφονίαν· σκηπτοῦ γὰρ καὶ σει σμοῦ γεγονότος μεγάλου, καὶ τοῦ ναοῦ καταπεσόντος ἅμα καὶ τοῦ βάθρου αναβοθρευθέντος, ἐφοράθη τὰ τῆς ἀπάτης κατασκευάσματα. 7ο (16) Ἐν δὲ τῷ Κανώπῳ μᾶλλον τῆς ὅλης σε ὁ εὐσεβὴς β. Θ. εἶπε· Μή γ. ποτὲ π. 0. χ. ἐπὶ τὴν γῆν πλημμυρῆσαι. Ὁ δὲ Θεὸς τοῦτο ἀπ. εὐ- λόγησε τὴν ἀνάβασιν τοῦ ποταμοῦ, ὥστε ἅπαν τὰς τους κατ' Α. φοβηθῆναι μὴ καὶ αὐτὴν Α. κ. Η πλημμύρα τοῦ ὕδατος σε ἐν ταῖς Πράξεσι τῶν ᾿Αποστό λων κείμενον Δεt. τις οὐ γινώσκει, κτλ. οι μελῳδὸν εἰρ. ἐπ. ἢ κ. τ. φράσας ἵνα μὴ δόξαιμί σε λυπεῖν· οἱ κρ. π. ά. χ. ὅθεν Ιs. π. τὰ τὸ δὲ οὐ τοιοῦτον ἦν ή — δόξα, ὡς καθώς, ἔχοιεν τι ξ. ταύτην τὴν φ. πλανάσθαι 15. τὰ ἀλλ' οὐκ ἔλαθε προϋπτου γὰρ γενομένου του δράματος κατ' ἐνιαυτὸν θρήνοις τοὺς οὕτω τεθνεῶτας ἡμείβετο Ιστέον ὅτι Χ. τὸ πῦρ ὡς π. ἀναιρετικὸν σέβονται καὶ πάντας τοὺς Ἑλλήνων θεοὺς κατέδρα- μεν· προσῆλθον δὲ καὶ τῷ Κ. ἱερεῖ καὶ αὐτὸς μηχανᾶται τι τι - GEORG HAMARTOLI ait : e Absit ut luvius dæmonum templis et sacri- diciis gaudeat et in terram tum aquam infundat ! » Deus autem illius fidei testimonium redditurus, s11- pra quod erat necesse jussit illum inundare; quod in metum conjecit haud levem Ægyptum, ne ipsain Alexandriam aqua submergeret. Quod et de Artemide ad quosdam ait magnus Isi- dorus : c Quoniam hoc ediscere voluisti : • Quis nescit Ephesiorum urbem cultricem esse Artemidis ac Jovis prolis? » Scito, hoc non esse Scriptura verbum, sed Ephesiorum dictorum relationen. Su- perfluum igitur existimo fabulas inaues interpre- Aari : de quibus etiam puto psalmistam Davidem esse locutum : • Narraverunt mihi iniqui fabula- tiones, sed non ut lex tua, Domine. » • Quoniam igitur, stuliosus cum sis, eru- ditus esse vis, hoc tibi dicam : qui apud Græcos simulacrorum inventores erant, timorem videntibus incutere volentes aiebant, statuam cœlitus a Jove fuisse dimissam atque delapsam esse, superiorem omni humanæ manu ac intactam ; unde idolum a Jove missum et cœleste vocarent; et simulacrum propter mortalis simulamen. Quod vere non ita erat, sicut de simulacris ferebat inanis fama, de- husorum fama. Sed, simulacrorum factoribus occi- sis vel in exsilium jactis, ne quis diceret opus manuum esse simulacrum, hanc fugientes famanı ad aures delusorum hominum dicebant, et sic er- ravit Ephesiorum civitas. » - « Quod verum sit G occisos esse simulacrorum fabricatores, testatur quod heri et nudiustertius Alexandriæ in Ægypto factum est. Ptolemæus, artificibus ad Artemidis statuam efficiendam congregatis, postquam opus perfectum est magna effossa fovea et occultato dolo, jussit ibi artifices cœnare; qui cum cœnarent, ibi cumulati, mortui sunt, digna nefandi operis mer- cede accepta: cæterum, si voluit evanescere arti- fices, nonnisi ut non manufactus crederetur qui vocabatur Deus, quemque non manu tactum appel- labat, hoc fecit. Sed Dominus ac Deus noster see- testissimum ejus homicidium brevi declaravit : fulmine enim ac magno terra: motu facto, templum simul eversum est ac fossa retecta; et sic apparue- runt fraudis adinventiones. s Canopi vero magis quam tota Ægyptus repleti Varia lectiones et notæ. TO "1. Ced. Isidorus Pelusiota, cp. IV, 206. six, Is. ** Ps. cxIx, 85. • Isidorus IV. Is. Is. V ood. ed. omissis quæ a chronographo adjuncta sunt, et conjunctione aliqua, vel jungenda. cod. Is. * C.ed. 5.0,916 :

Αἰγύπτου κατειδώλῳ ὄντι φασὶ τεράστειόν τι είναι τοιοῦτον· Ποτέ Χαλδαίοι τὸν ἴδιον θεὸν, ὅπερ ἐστὶ τὸ πῦρ ἀποσεμνύνοντες, πανταχοῦ περιέφερον, ὥστε τοῖς θεοῖς πασῶν τῶν ἐπαρχιῶν συμβεβληκέναι καὶ τὸν νικῶντα ἐκεῖνον παρὰ πάντων νομίζεσθαι θεόν. Τῶν οὖν ἄλλων ἐπαρχιῶν οἱ θεοὶ, ἢ ἀπὸ χαλκοῦ, ἡ ἀπὸ χρυσοῦ, ἡ ἀργύρου, ἢ ξύλου, ἢ λίθου, ἢ ἄλλης τοιαύτης ύλης [αν]αμφιβόλως εὐχερῶς διὰ τοῦ πυ ρὸς ἐφθείρετο, ὥστε πανταχοῦ τὸ πῦρ ἀναγκαίως να καν. Τοῦτο ἀκηκοὼς ὁ τοῦ Κανώπου Ιερεύς (1974) πανουργόν " τι τοιοῦτον ἐνεθυμήθη· Υδρίας ἐν τοῖς μέρεσιν Αἰγύπτου ειώθασι γίνεσθαι οστράκιναι, τρήσεις ἔχουσας λεπτὰς καὶ συνεχεῖς, ὥστε διὰ τῶν τρήσεων ἐκείνων τὸ τεθολωμένον ὕδωρ διυλιζόμενον ἀποδίδοσθαι καθαρώτερον. Ἐκ τούτων τῶν ὑδριῶν μίαν λαβὼν ὁ ἱερεὺς τοῦ Κάνωπος καὶ τὰς τρήσεις ἐκείνας ἀναφράξας κηρῷ καὶ διαφόροις ζωγραφήσας χρώμασι, πληρώσας τε ὕδατος, ἔστησεν ὡς θεόν καὶ ἀποτεμὼν παλαιοῦ ἀγάλματος τὴν κεφαλὴν, ἵπερ ἐλέγετο Ελάου τινός κυβερνήτου γεγενῆσθαι, ἐπι· μελῶς ἐπιθεὶς εἰρμωσεν αὐτὴν τῷ ἀγάλματι. Παρ- εγένοντο δὲ μετὰ ταῦτα οἱ Χαλδαῖοι, καὶ ἀνήφθη παρὰ τὴν ὑδρίαν τὸ πῦρ, καὶ ὁ κηρός, δι᾿ οὗ αἱ τρή σεις ἐτύγχανον πεφραγμέναι, διελύετο· τῆς δὲ υδρίας ἱδρούσης καὶ τὸ ὕδωρ διὰ τῶν τρήσεων ἐκ- βαλλούσης, ἐσβέννυτο τὸ πῦρ· οὕτω τε τῇ πανουργίᾳ τοῦ ἱερέως ὁ Κάνωπος τῶν Χαλδαίων νικητής ἀνεδείχθη καὶ ἀπὸ τότε λοιπὸν ἐτιμᾶτο ὡς θεὸς πάντων νικητὴς ὁ Κάνωπος. ρέως τοῦ πάντων Θεοῦ, οὐδὲ εἷς ὠφέλησεν ἱδρὼς, οὐδὲ ἡ ἀπὸ κηροῦ κατασκευασθεῖσα πανουργία συν- εβάλετό τι αὐτῷ· ἀλλὰ πάντα τὰ αὐτῶν ἐπορθήθη καὶ εἰς ἔδαφος κατηνέχθη. "Οτε δὲ ταῦτα οὕτως γενέσθαι απηγγέλη τῷ εὐσεβεστάτῳ βασιλεῖ, ὅτι τὰ είδωλα της Αιγύπτου κατηνέχθη καὶ ἐκκλη σίαι ἀντ᾿ αὐτῶν ᾠκοδομήθησαν, ἐκτείνας τὰς χεῖρας εἰς τὸν οὐρανὸν εἶπεν· « Εὐχαριστῶ, Δέσποτα Χρι στέ, ὁ Θεός μου, ὅτι, χωρίς ἀπωλείας τῆς πόλεως ἐκείνης τῆς μεγάλης, ἡ οὕτως παλαιὰ κατεσβέσθη πλάνη. ο Ἐν δὲ τῷ μεταξὺ Οὐαλεντινιανὸς ἐν τοῖς τῆς Δύσεως μέρεσι τὴν πολιτείαν διοικών, βρόχῳ το χρησάμενος τὸ τέλος ἐπλήρωσε τοῦ βίου, δι᾿ ἣν αἰ τίαν, μέχρι τοῦ παρόντος οὐκ ἴσμεν. Τινὲς μὲν γὰρ ἔλεγον ἐπιβουλῇ τοῦ στρατηγοῦ ᾿Αρβογάστου γεγε- η νῆσθαι τοῦτο· καὶ τοιαύτη παρὰ πᾶσιν ἐκράτει " ὑπόληψις· ἄλλοι μέν[τοι] ἀθῶν εἶναι τὸν στρατο ηγὸν ἀπὸ τοῦ τοιούτου μύσους ἔλεγον, αἰτίαν δὲ παρ- εσχηκέναι τούτου νεανίαν ἀγανακτήσαντα εἰς τοῦτο πραχθῆναι, ἐπείπερ, φασὶν, οὐ συνεχωρεῖτο παρ' αὐτοῦ ὡς νεώτερος, εἰ μηδέπω βεβηκώς κατ' ἐξου- σίαν διὰ πάντων τὴν βασιλείαν διοικεῖν. Εἰς τύπον ἀγάλματος ὑδρίαν όστρακίνην κατασκευάσας, τρ. ὑπέθηκε λ. ας κ. φραξάμενος καὶ χρώ- ματι καλλύνας π. ἀγ. ἀπ. κ. καὶ ἐφαρμόσας τῷ σκεύει εὐφυῶς καὶ τῷ πυρὶ προσαγαγών ἤλεγξεν αὐ τοῦ τὴν ἰσχύν, κατὰ μικρὸν διὰ τοῦ ὕδατος ἀποσβεσθέντος. 292. το αγχόνη CHRONICON. - LIB. IV. Chaldaei proprium deum, qui ignis est, celebran- tes, passim circumtulerunt, ut cum cæterarum provinciarum diis concertaret, et qui victor evade- ret, illi ab omnibus haberetur deus. Aliarum igitur provinciarum dii ex ære, vel auro, vel ar- gento, vel ligno, vel lapide, vel alia tali materia facti, facile sane igne consumebantur. Hoc cum audivisset Canopi sacerdos, artificiosum quid tale mente concepit: In partibus Ægypti solent hydria haberi testaceæ, tenuissima continuaque habentes foramina, ita ut aqua turbida, per hæc foramina stillans, limpidior reddatur. Unam ex his hydriis accipiens Canopi sacerdos et foramina illa cer: obstruens, hanc variis coloribus depictam, réplevit aqua et sicut deum constituit: et abcidens veteris idoli caput, quod cujusdam Elai rectoris esse di- cebatur, sedulo apposuit et adaptavit illud novo simulacro. Postea vero supervenerunt Chaldæi, et ad aquam ignis accensus est, et cera, qua foramina obstruebantur, soluta est. Hydria auten desudante, et aqua per foramina diffluente, ignis extinctus est. Sic astutia sacerdotis Canopæus deus, Chal- daicorum victor habitus est, et amodo tanquam omnium victor deus Canopeus æstimatus est. A idolis, aliquid prodigiosum sic esse ferunt : Olim B Nunc autem cum Theophilus esset summus Dei sacerdos, nec ullus sudor auxiliabatur, nec astu- C tia cera praeparata ci proderat : immo ipsorum simulacra cuncta peribant et in terram dejicie- bantur. Cum vero sic fieri nuntiatum est piissimo regi, nempe Ægypti idola destructa esse alque ccclesias illorum loco ædificatas, manus ad cœlum extendens ait: • Gratias tibi, Domine Christe, Deus meus, quod absque illius magnæ urbis de- structione, tain inveteratus error exstinctus est. » Interca vero Valentinianus, in Occidentis partici bus gubernaculum tenens, laqueo vitæ finem fecit, quam ob causam usque ad hanc diem nescimus. Quidam etenim dicebant hoc ducis Arbogasti dolo esse factum; et apud omnes ista con ** (18) jectura invaluit. Alii tamen a tanto scelere ducem esse purum dicebant, et causam bujus fuisse juve- nis indignationem ; siquidem, aiunt, non sui regi- men habere permittebatur velut junior, utpote qui nondum obtinuerat libertatem in omnibus regnum administrandi. Variæ lectiones et notæ. * Ced. 568,8-11. Ged. Qaqueo (Prosper.) Arcadio II et Rufino coss. Th. 14, conf. Orosium VII. : dolo A. comitis sui, ut feruut strangulatus, atque ut voluntariam sibi conscivisse mortem putaretur, laqueo suspensus, cf. Theophaneum et Miscell. (17) Νῦν δὲ παραγενομένου Θεοφίλου τοῦ ἀρχιε

Αἰγύπτου κατειδώλῳ ὄντι φασὶ τεράστειόν τι είναι τοιοῦτον· Ποτέ Χαλδαίοι τὸν ἴδιον θεὸν, ὅπερ ἐστὶ τὸ πῦρ ἀποσεμνύνοντες, πανταχοῦ περιέφερον, ὥστε τοῖς θεοῖς πασῶν τῶν ἐπαρχιῶν συμβεβληκέναι καὶ τὸν νικῶντα ἐκεῖνον παρὰ πάντων νομίζεσθαι θεόν. Τῶν οὖν ἄλλων ἐπαρχιῶν οἱ θεοὶ, ἢ ἀπὸ χαλκοῦ, ἡ ἀπὸ χρυσοῦ, ἡ ἀργύρου, ἢ ξύλου, ἢ λίθου, ἢ ἄλλης τοιαύτης ύλης [αν]αμφιβόλως εὐχερῶς διὰ τοῦ πυ ρὸς ἐφθείρετο, ὥστε πανταχοῦ τὸ πῦρ ἀναγκαίως να καν. Τοῦτο ἀκηκοὼς ὁ τοῦ Κανώπου Ιερεύς (1974) πανουργόν " τι τοιοῦτον ἐνεθυμήθη· Υδρίας ἐν τοῖς μέρεσιν Αἰγύπτου ειώθασι γίνεσθαι οστράκιναι, τρήσεις ἔχουσας λεπτὰς καὶ συνεχεῖς, ὥστε διὰ τῶν τρήσεων ἐκείνων τὸ τεθολωμένον ὕδωρ διυλιζόμενον ἀποδίδοσθαι καθαρώτερον. Ἐκ τούτων τῶν ὑδριῶν μίαν λαβὼν ὁ ἱερεὺς τοῦ Κάνωπος καὶ τὰς τρήσεις ἐκείνας ἀναφράξας κηρῷ καὶ διαφόροις ζωγραφήσας χρώμασι, πληρώσας τε ὕδατος, ἔστησεν ὡς θεόν καὶ ἀποτεμὼν παλαιοῦ ἀγάλματος τὴν κεφαλὴν, ἵπερ ἐλέγετο Ελάου τινός κυβερνήτου γεγενῆσθαι, ἐπι· μελῶς ἐπιθεὶς εἰρμωσεν αὐτὴν τῷ ἀγάλματι. Παρ- εγένοντο δὲ μετὰ ταῦτα οἱ Χαλδαῖοι, καὶ ἀνήφθη παρὰ τὴν ὑδρίαν τὸ πῦρ, καὶ ὁ κηρός, δι᾿ οὗ αἱ τρή σεις ἐτύγχανον πεφραγμέναι, διελύετο· τῆς δὲ υδρίας ἱδρούσης καὶ τὸ ὕδωρ διὰ τῶν τρήσεων ἐκ- βαλλούσης, ἐσβέννυτο τὸ πῦρ· οὕτω τε τῇ πανουργίᾳ τοῦ ἱερέως ὁ Κάνωπος τῶν Χαλδαίων νικητής ἀνεδείχθη καὶ ἀπὸ τότε λοιπὸν ἐτιμᾶτο ὡς θεὸς πάντων νικητὴς ὁ Κάνωπος. ρέως τοῦ πάντων Θεοῦ, οὐδὲ εἷς ὠφέλησεν ἱδρὼς, οὐδὲ ἡ ἀπὸ κηροῦ κατασκευασθεῖσα πανουργία συν- εβάλετό τι αὐτῷ· ἀλλὰ πάντα τὰ αὐτῶν ἐπορθήθη καὶ εἰς ἔδαφος κατηνέχθη. "Οτε δὲ ταῦτα οὕτως γενέσθαι απηγγέλη τῷ εὐσεβεστάτῳ βασιλεῖ, ὅτι τὰ είδωλα της Αιγύπτου κατηνέχθη καὶ ἐκκλη σίαι ἀντ᾿ αὐτῶν ᾠκοδομήθησαν, ἐκτείνας τὰς χεῖρας εἰς τὸν οὐρανὸν εἶπεν· « Εὐχαριστῶ, Δέσποτα Χρι στέ, ὁ Θεός μου, ὅτι, χωρίς ἀπωλείας τῆς πόλεως ἐκείνης τῆς μεγάλης, ἡ οὕτως παλαιὰ κατεσβέσθη πλάνη. ο Ἐν δὲ τῷ μεταξὺ Οὐαλεντινιανὸς ἐν τοῖς τῆς Δύσεως μέρεσι τὴν πολιτείαν διοικών, βρόχῳ το χρησάμενος τὸ τέλος ἐπλήρωσε τοῦ βίου, δι᾿ ἣν αἰ τίαν, μέχρι τοῦ παρόντος οὐκ ἴσμεν. Τινὲς μὲν γὰρ ἔλεγον ἐπιβουλῇ τοῦ στρατηγοῦ ᾿Αρβογάστου γεγε- η νῆσθαι τοῦτο· καὶ τοιαύτη παρὰ πᾶσιν ἐκράτει " ὑπόληψις· ἄλλοι μέν[τοι] ἀθῶν εἶναι τὸν στρατο ηγὸν ἀπὸ τοῦ τοιούτου μύσους ἔλεγον, αἰτίαν δὲ παρ- εσχηκέναι τούτου νεανίαν ἀγανακτήσαντα εἰς τοῦτο πραχθῆναι, ἐπείπερ, φασὶν, οὐ συνεχωρεῖτο παρ' αὐτοῦ ὡς νεώτερος, εἰ μηδέπω βεβηκώς κατ' ἐξου- σίαν διὰ πάντων τὴν βασιλείαν διοικεῖν. Εἰς τύπον ἀγάλματος ὑδρίαν όστρακίνην κατασκευάσας, τρ. ὑπέθηκε λ. ας κ. φραξάμενος καὶ χρώ- ματι καλλύνας π. ἀγ. ἀπ. κ. καὶ ἐφαρμόσας τῷ σκεύει εὐφυῶς καὶ τῷ πυρὶ προσαγαγών ἤλεγξεν αὐ τοῦ τὴν ἰσχύν, κατὰ μικρὸν διὰ τοῦ ὕδατος ἀποσβεσθέντος. 292. το αγχόνη CHRONICON. - LIB. IV. Chaldaei proprium deum, qui ignis est, celebran- tes, passim circumtulerunt, ut cum cæterarum provinciarum diis concertaret, et qui victor evade- ret, illi ab omnibus haberetur deus. Aliarum igitur provinciarum dii ex ære, vel auro, vel ar- gento, vel ligno, vel lapide, vel alia tali materia facti, facile sane igne consumebantur. Hoc cum audivisset Canopi sacerdos, artificiosum quid tale mente concepit: In partibus Ægypti solent hydria haberi testaceæ, tenuissima continuaque habentes foramina, ita ut aqua turbida, per hæc foramina stillans, limpidior reddatur. Unam ex his hydriis accipiens Canopi sacerdos et foramina illa cer: obstruens, hanc variis coloribus depictam, réplevit aqua et sicut deum constituit: et abcidens veteris idoli caput, quod cujusdam Elai rectoris esse di- cebatur, sedulo apposuit et adaptavit illud novo simulacro. Postea vero supervenerunt Chaldæi, et ad aquam ignis accensus est, et cera, qua foramina obstruebantur, soluta est. Hydria auten desudante, et aqua per foramina diffluente, ignis extinctus est. Sic astutia sacerdotis Canopæus deus, Chal- daicorum victor habitus est, et amodo tanquam omnium victor deus Canopeus æstimatus est. A idolis, aliquid prodigiosum sic esse ferunt : Olim B Nunc autem cum Theophilus esset summus Dei sacerdos, nec ullus sudor auxiliabatur, nec astu- C tia cera praeparata ci proderat : immo ipsorum simulacra cuncta peribant et in terram dejicie- bantur. Cum vero sic fieri nuntiatum est piissimo regi, nempe Ægypti idola destructa esse alque ccclesias illorum loco ædificatas, manus ad cœlum extendens ait: • Gratias tibi, Domine Christe, Deus meus, quod absque illius magnæ urbis de- structione, tain inveteratus error exstinctus est. » Interca vero Valentinianus, in Occidentis partici bus gubernaculum tenens, laqueo vitæ finem fecit, quam ob causam usque ad hanc diem nescimus. Quidam etenim dicebant hoc ducis Arbogasti dolo esse factum; et apud omnes ista con ** (18) jectura invaluit. Alii tamen a tanto scelere ducem esse purum dicebant, et causam bujus fuisse juve- nis indignationem ; siquidem, aiunt, non sui regi- men habere permittebatur velut junior, utpote qui nondum obtinuerat libertatem in omnibus regnum administrandi. Variæ lectiones et notæ. * Ced. 568,8-11. Ged. Qaqueo (Prosper.) Arcadio II et Rufino coss. Th. 14, conf. Orosium VII. : dolo A. comitis sui, ut feruut strangulatus, atque ut voluntariam sibi conscivisse mortem putaretur, laqueo suspensus, cf. Theophaneum et Miscell. (17) Νῦν δὲ παραγενομένου Θεοφίλου τοῦ ἀρχιε

Αἰγύπτου κατειδώλῳ ὄντι φασὶ τεράστειόν τι είναι τοιοῦτον· Ποτέ Χαλδαίοι τὸν ἴδιον θεὸν, ὅπερ ἐστὶ τὸ πῦρ ἀποσεμνύνοντες, πανταχοῦ περιέφερον, ὥστε τοῖς θεοῖς πασῶν τῶν ἐπαρχιῶν συμβεβληκέναι καὶ τὸν νικῶντα ἐκεῖνον παρὰ πάντων νομίζεσθαι θεόν. Τῶν οὖν ἄλλων ἐπαρχιῶν οἱ θεοὶ, ἢ ἀπὸ χαλκοῦ, ἡ ἀπὸ χρυσοῦ, ἡ ἀργύρου, ἢ ξύλου, ἢ λίθου, ἢ ἄλλης τοιαύτης ύλης [αν]αμφιβόλως εὐχερῶς διὰ τοῦ πυ ρὸς ἐφθείρετο, ὥστε πανταχοῦ τὸ πῦρ ἀναγκαίως να καν. Τοῦτο ἀκηκοὼς ὁ τοῦ Κανώπου Ιερεύς (1974) πανουργόν " τι τοιοῦτον ἐνεθυμήθη· Υδρίας ἐν τοῖς μέρεσιν Αἰγύπτου ειώθασι γίνεσθαι οστράκιναι, τρήσεις ἔχουσας λεπτὰς καὶ συνεχεῖς, ὥστε διὰ τῶν τρήσεων ἐκείνων τὸ τεθολωμένον ὕδωρ διυλιζόμενον ἀποδίδοσθαι καθαρώτερον. Ἐκ τούτων τῶν ὑδριῶν μίαν λαβὼν ὁ ἱερεὺς τοῦ Κάνωπος καὶ τὰς τρήσεις ἐκείνας ἀναφράξας κηρῷ καὶ διαφόροις ζωγραφήσας χρώμασι, πληρώσας τε ὕδατος, ἔστησεν ὡς θεόν καὶ ἀποτεμὼν παλαιοῦ ἀγάλματος τὴν κεφαλὴν, ἵπερ ἐλέγετο Ελάου τινός κυβερνήτου γεγενῆσθαι, ἐπι· μελῶς ἐπιθεὶς εἰρμωσεν αὐτὴν τῷ ἀγάλματι. Παρ- εγένοντο δὲ μετὰ ταῦτα οἱ Χαλδαῖοι, καὶ ἀνήφθη παρὰ τὴν ὑδρίαν τὸ πῦρ, καὶ ὁ κηρός, δι᾿ οὗ αἱ τρή σεις ἐτύγχανον πεφραγμέναι, διελύετο· τῆς δὲ υδρίας ἱδρούσης καὶ τὸ ὕδωρ διὰ τῶν τρήσεων ἐκ- βαλλούσης, ἐσβέννυτο τὸ πῦρ· οὕτω τε τῇ πανουργίᾳ τοῦ ἱερέως ὁ Κάνωπος τῶν Χαλδαίων νικητής ἀνεδείχθη καὶ ἀπὸ τότε λοιπὸν ἐτιμᾶτο ὡς θεὸς πάντων νικητὴς ὁ Κάνωπος. ρέως τοῦ πάντων Θεοῦ, οὐδὲ εἷς ὠφέλησεν ἱδρὼς, οὐδὲ ἡ ἀπὸ κηροῦ κατασκευασθεῖσα πανουργία συν- εβάλετό τι αὐτῷ· ἀλλὰ πάντα τὰ αὐτῶν ἐπορθήθη καὶ εἰς ἔδαφος κατηνέχθη. "Οτε δὲ ταῦτα οὕτως γενέσθαι απηγγέλη τῷ εὐσεβεστάτῳ βασιλεῖ, ὅτι τὰ είδωλα της Αιγύπτου κατηνέχθη καὶ ἐκκλη σίαι ἀντ᾿ αὐτῶν ᾠκοδομήθησαν, ἐκτείνας τὰς χεῖρας εἰς τὸν οὐρανὸν εἶπεν· « Εὐχαριστῶ, Δέσποτα Χρι στέ, ὁ Θεός μου, ὅτι, χωρίς ἀπωλείας τῆς πόλεως ἐκείνης τῆς μεγάλης, ἡ οὕτως παλαιὰ κατεσβέσθη πλάνη. ο Ἐν δὲ τῷ μεταξὺ Οὐαλεντινιανὸς ἐν τοῖς τῆς Δύσεως μέρεσι τὴν πολιτείαν διοικών, βρόχῳ το χρησάμενος τὸ τέλος ἐπλήρωσε τοῦ βίου, δι᾿ ἣν αἰ τίαν, μέχρι τοῦ παρόντος οὐκ ἴσμεν. Τινὲς μὲν γὰρ ἔλεγον ἐπιβουλῇ τοῦ στρατηγοῦ ᾿Αρβογάστου γεγε- η νῆσθαι τοῦτο· καὶ τοιαύτη παρὰ πᾶσιν ἐκράτει " ὑπόληψις· ἄλλοι μέν[τοι] ἀθῶν εἶναι τὸν στρατο ηγὸν ἀπὸ τοῦ τοιούτου μύσους ἔλεγον, αἰτίαν δὲ παρ- εσχηκέναι τούτου νεανίαν ἀγανακτήσαντα εἰς τοῦτο πραχθῆναι, ἐπείπερ, φασὶν, οὐ συνεχωρεῖτο παρ' αὐτοῦ ὡς νεώτερος, εἰ μηδέπω βεβηκώς κατ' ἐξου- σίαν διὰ πάντων τὴν βασιλείαν διοικεῖν. Εἰς τύπον ἀγάλματος ὑδρίαν όστρακίνην κατασκευάσας, τρ. ὑπέθηκε λ. ας κ. φραξάμενος καὶ χρώ- ματι καλλύνας π. ἀγ. ἀπ. κ. καὶ ἐφαρμόσας τῷ σκεύει εὐφυῶς καὶ τῷ πυρὶ προσαγαγών ἤλεγξεν αὐ τοῦ τὴν ἰσχύν, κατὰ μικρὸν διὰ τοῦ ὕδατος ἀποσβεσθέντος. 292. το αγχόνη CHRONICON. - LIB. IV. Chaldaei proprium deum, qui ignis est, celebran- tes, passim circumtulerunt, ut cum cæterarum provinciarum diis concertaret, et qui victor evade- ret, illi ab omnibus haberetur deus. Aliarum igitur provinciarum dii ex ære, vel auro, vel ar- gento, vel ligno, vel lapide, vel alia tali materia facti, facile sane igne consumebantur. Hoc cum audivisset Canopi sacerdos, artificiosum quid tale mente concepit: In partibus Ægypti solent hydria haberi testaceæ, tenuissima continuaque habentes foramina, ita ut aqua turbida, per hæc foramina stillans, limpidior reddatur. Unam ex his hydriis accipiens Canopi sacerdos et foramina illa cer: obstruens, hanc variis coloribus depictam, réplevit aqua et sicut deum constituit: et abcidens veteris idoli caput, quod cujusdam Elai rectoris esse di- cebatur, sedulo apposuit et adaptavit illud novo simulacro. Postea vero supervenerunt Chaldæi, et ad aquam ignis accensus est, et cera, qua foramina obstruebantur, soluta est. Hydria auten desudante, et aqua per foramina diffluente, ignis extinctus est. Sic astutia sacerdotis Canopæus deus, Chal- daicorum victor habitus est, et amodo tanquam omnium victor deus Canopeus æstimatus est. A idolis, aliquid prodigiosum sic esse ferunt : Olim B Nunc autem cum Theophilus esset summus Dei sacerdos, nec ullus sudor auxiliabatur, nec astu- C tia cera praeparata ci proderat : immo ipsorum simulacra cuncta peribant et in terram dejicie- bantur. Cum vero sic fieri nuntiatum est piissimo regi, nempe Ægypti idola destructa esse alque ccclesias illorum loco ædificatas, manus ad cœlum extendens ait: • Gratias tibi, Domine Christe, Deus meus, quod absque illius magnæ urbis de- structione, tain inveteratus error exstinctus est. » Interca vero Valentinianus, in Occidentis partici bus gubernaculum tenens, laqueo vitæ finem fecit, quam ob causam usque ad hanc diem nescimus. Quidam etenim dicebant hoc ducis Arbogasti dolo esse factum; et apud omnes ista con ** (18) jectura invaluit. Alii tamen a tanto scelere ducem esse purum dicebant, et causam bujus fuisse juve- nis indignationem ; siquidem, aiunt, non sui regi- men habere permittebatur velut junior, utpote qui nondum obtinuerat libertatem in omnibus regnum administrandi. Variæ lectiones et notæ. * Ced. 568,8-11. Ged. Qaqueo (Prosper.) Arcadio II et Rufino coss. Th. 14, conf. Orosium VII. : dolo A. comitis sui, ut feruut strangulatus, atque ut voluntariam sibi conscivisse mortem putaretur, laqueo suspensus, cf. Theophaneum et Miscell. (17) Νῦν δὲ παραγενομένου Θεοφίλου τοῦ ἀρχιε

λαοῦ τῷ πλήθει ὅσον τῇ τῶν νηστειῶν καὶ τῇ τῶν Θεοδόσιος δὲ οὐδὲν ἧττον ἀναφθεὶς ὅπλα κατὰ Εὐγενίου τοῦ εἰς τὸν τόπον αὐτοῦ καταστάν τος εἰς ἐκδίκησιν ήρπασε, τὴν τούτου γνώμην δια Ἰωάννου μοναχοῦ ἡσυχαστοῦ Αἰγυπτίου μεμαθηκώς. Ο γάρ τοι θεῖος οὗτος ἀνὴρ ἐνενηκονταετής πέλων τὴν ἡλικίαν ἐν σπηλαίῳ κατέμενε μόνος, μήτε αὐτὸς ἐξερχόμενος τῆς κέλλης, μήτε ἄλλον εἰσδεχόμενο; ἔνδον · ηὐλόγει γὰρ μόνον διὰ θυρίδος καὶ ἡσπάζετο τοὺς πρὸς αὐτὸν παραβάλλοντας· καὶ τούτους οὐ δια- παντὸς, ἀλλὰ δὲς οι τῆς ἑβδομάδος, Σαββάτῳ καὶ Κυριακῇ· τὰς δὲ λοιπὰς ἡμέρας ἀπρόῖτος ὑπῆρχε παντὶ ἀνθρώπῳ, νηστείαις καὶ ἀγρυπνίαις καὶ προσ- ευχαῖς σχολάζων. Καὶ ἦν ἰδεῖν τὸν μακάριον ὅλον εἶναι ἐκτετηγμένον τῷ σώματι δι' ἄκραν σκληραγω γίαν· καὶ γὰρ ἤσθιεν οὐδὲν ἕτερον ἢ λάχανα καὶ ὀλίγας οπώρας (1275) μετὰ δύσιν ἡλίου· περὶ γὰρ ἄρτου οίνου τε καὶ ἐλαίου καὶ τῶν λοιπῶν ὅσα διὰ πυρὸς ἔχει τὴν χρήσιν, περιττόν ἐστι καὶ λέγειν. Τούτοις καὶ τοῖς τοιούτοις θείοις κατορθώμασι ειπ νυκτερεύων καὶ διημερεύων ὁ ὅσιος ἔκδηλος ἐγένετο καὶ προφητικῶν χαρισμάτων ἔμπλεως, προ σημαίνων ἔσθ' ὅτε τὰ μέλλοντα καὶ τὰ κρυφίως ἑκά στῳ πεπραγμένα καὶ διανοούμενα. Καὶ μέντοι καὶ περὶ τοῦ Νείλου καὶ τῆς εὐφορίας αὐτοῦ, ἢ καὶ ἀφορίας τοῦ χρόνου, ἢ ἀπειλὴν, ἢ ἑτέραν ἐπέρχεσθαι μέλο λουσαν παρὰ Θεοῦ προηγόρευε καὶ τοὺς ἁμαρτά νοντας παρρησίᾳ διήλεγχεν. Καὶ τί δὴ δὲ πολλὰ λέο γειν ; ἀδυνατεῖ γὰρ στόμα καὶ νοῦς ἀνθρώπων ἀρι θμεῖν τῶν θαυμάτων αὐτοῦ ἢ τῶν ἀρετῶν τὸ πέτ λαγος. Πρὸς τοῦτον οὖν τὸν θεοφόρον ἀπέστειλεν ὁ βασιλεὺς Θεοδόσιος σκυλῆναι αὐτὸν παρακαλῶν καὶ ἐκδυσωπῶν ἕως αὐτοῦ, ὅπως ταῖς ἐκείνου προσευ- χαῖς ἐφοδιαζόμενος τῆς πρὸς τοὺς ἀντιπάλους κατα άρξει μάχης. Ο δὲ τὴν παρουσίαν μὲν ὑπὲρ εὐ λαβείας ἀνεβάλετο, εὐχὴν δὲ ἐπὶ τῇ βακτηρίᾳ ἐφ' ᾗ ἐπεστήρικτο καὶ τῷ περιβολαίῳ, ὅ περιαυχένιον ἔφερε, ποιησάμενος, ταῦτα πρὸς αὐτὸν ἐκπέμπει, παραγγείλας, ἵνα τὸ μὲν περιβόλαιον ἀντὶ κόρυθος ἐπὶ τὴν κεφαλὴν περιβαλεῖται, τῇ δὲ βακτηρίᾳ ἀντὶ δόρατος τῇ δεξιᾷ χειρὶ χρήσηται οι καὶ πρῶτος τοῦ στρατιωτικοῦ αὐτοῦ προπορεύσηται. Ο δὲ βασιλεὺς Θεοδόσιος πιστῶς καὶ εὐλαβῶς τὰ παρὰ τοῦ ἁγίου σταλέντα δεξάμενος εἰς τὸν πόλεμον παρασκευάζεται, οὐχ οὕτως τῇ τῶν ὅπλων καὶ τῶν βελῶν καὶ τοῦ • εὐχῶν τοῦ ἁγίου πεποιθώς ου· οὗτος γὰρ καινὴν ἐπηγγείλατο αὐτῷ τὴν νίκην, ἀναίμακτον προβή σεσθαι εἰς τὸ κατ' αὐτὸν, καὶ ἀπὸ ἑκατέρου μέρους πλεῖστον ἐκχεῖσθαι μέλλειν σε αἷμα. Περιήρχετο δὲ μετὰ ἐπισκόπων καὶ μετὰ πλήθους πάντας τοὺς τῶν εὐχῶν τόπους καὶ ἔῤῥιπτεν ἑαυτὸν πρὸ τῶν θυρῶν τῶν Μαρτύρων καὶ τῶν Ἁγίων Αποστόλων . ἐπὶ κιλικίου, ἐξαπλῶν ἑαυτὸν, καὶ τῇ πρεσβεία τῶν Περὶ Ἰωάννου μοναχού. Εσπευσε δὲ ὁ μέγας Θ. εἰς ἐκδ. αὐτοῦ· ἐξιὼν δὲ κατὰ τοῦ τυράννου Εὐγενίου οὐκ ἰδίᾳ ἰσχύϊ ἐθάῤῥησεν 'Ι. δὲ τ. 'Α. μ. μεγάλου τὴν ῥάβδον ἀ. δ. τὴν ἐπωμίδα δὲ ἀντὶ κράνους ὁπλισάμενος. ι δεύτερον β' σθαι βοηθεία? εἰ ἔμελλεν δ' επισκόπ. δεξ τιμίαν ? χρήσα. A GEORGII HAMARTOLI • Theodosius nihilominus indignatione succensus ▲ adversus Eugenium in illius locum constitutum in vindictam arma corripuit, hac sententia a Joanne monacho Ægypti solitario accepta. Iste enim di- vinus vir nonagenarius ad tantam pervenerat æta- lem solus permanens, neque de cellula egrediens, neque alium intus recipiens; per fenestrellam enim tantum benedicebat et accipiebat eos qui apud psum deveniebant; non autem omui die, sed bis in hebdomada, Sabbato et Dominica : cæteris au- tem diebus non se videri sinehat ulli homini, sed jejuniis, vigiliis ac orationibus vacabat. Et videre erat beatum totum corpore propter severam disci- plinam extenuatum : nihil enim aliud quam legu. mina pancosque fructus post solis occasum mandu- cabat: nam de pane, vino, oleo, et cateris quæ in foco ardente coquuntur loqui supersedemus. lis et talibus divinis exercitiis noctem dies- que consumens sanctus celeber evadebat et pro- phetiæ dono replebatur, prænuntians tum futura, tum unicuique abscondite facta vel cogitata. De Nilo vero et de fertilitatis ejus aut sterilitatis tem- pore minas aut aliam a Deo superventuram punim tionem prædicebat et peccatores libere redarguebat Sed quid multa ? impossibile enim est os aut mentem hominum numerare mirabilium ejus ac virtutum oceanum. Ad hunc igitur misit rex Theo- dosius ad adducendum eum, deprecans et obse- crans, ut orationibus ejus munitus pugnam cum adversariis inciperet. Ille vero praesentiam ob c religionem recusavit, sed prece facta, super baculo quo nitebatur et amictu quo collum circum- dabat, hæc ad ipsum misit, denuntians, ut ami- ctum pro galea super caput indueret, et baculo pro lancea dextera manu uteretur et primus ante exercitum procederet. Rex autem Theodosius, his a sancto missis pie fideliterque acceptis, ad bellum se parabat, non tam armorum, jaculorum et mili- tum multitudine, quam sancti jejuniis ac orationi- bus confisus. Iste enim novam ipsi prænuntiabat victoriam, non cruentum pro ipso fore certamen, sed ex utraque parte multum cruorem esse fun- dendum. Circuibat autem cum episcopis et popu- lis omnes orationis locos, prosternebatqque se in cilicio aute januas martyrum et sanctorum aposto D lorum, sese aperte demonstrans sanctorum interces- sione fidelissimum sibi a Deo auxilium quærebat. Græci vero Romæ sacrificare studebant et victi- marum viscera scrutari, victoriam imprudenti promittentes Eugenio, Flaviano tum præfecto ar- dentius aliis hæc agente; hic, multum prudentiæ suæ Adens, omnibus suadebat Eugenium victorein fore fulgendum. Cum autem Theodosius pietatis (19) B Variæ lectiones et notæ. • Ced. 568,1120 : codex e compendio male soluto. cud. cf. infra. cod. cod.

λαοῦ τῷ πλήθει ὅσον τῇ τῶν νηστειῶν καὶ τῇ τῶν Θεοδόσιος δὲ οὐδὲν ἧττον ἀναφθεὶς ὅπλα κατὰ Εὐγενίου τοῦ εἰς τὸν τόπον αὐτοῦ καταστάν τος εἰς ἐκδίκησιν ήρπασε, τὴν τούτου γνώμην δια Ἰωάννου μοναχοῦ ἡσυχαστοῦ Αἰγυπτίου μεμαθηκώς. Ο γάρ τοι θεῖος οὗτος ἀνὴρ ἐνενηκονταετής πέλων τὴν ἡλικίαν ἐν σπηλαίῳ κατέμενε μόνος, μήτε αὐτὸς ἐξερχόμενος τῆς κέλλης, μήτε ἄλλον εἰσδεχόμενο; ἔνδον · ηὐλόγει γὰρ μόνον διὰ θυρίδος καὶ ἡσπάζετο τοὺς πρὸς αὐτὸν παραβάλλοντας· καὶ τούτους οὐ δια- παντὸς, ἀλλὰ δὲς οι τῆς ἑβδομάδος, Σαββάτῳ καὶ Κυριακῇ· τὰς δὲ λοιπὰς ἡμέρας ἀπρόῖτος ὑπῆρχε παντὶ ἀνθρώπῳ, νηστείαις καὶ ἀγρυπνίαις καὶ προσ- ευχαῖς σχολάζων. Καὶ ἦν ἰδεῖν τὸν μακάριον ὅλον εἶναι ἐκτετηγμένον τῷ σώματι δι' ἄκραν σκληραγω γίαν· καὶ γὰρ ἤσθιεν οὐδὲν ἕτερον ἢ λάχανα καὶ ὀλίγας οπώρας (1275) μετὰ δύσιν ἡλίου· περὶ γὰρ ἄρτου οίνου τε καὶ ἐλαίου καὶ τῶν λοιπῶν ὅσα διὰ πυρὸς ἔχει τὴν χρήσιν, περιττόν ἐστι καὶ λέγειν. Τούτοις καὶ τοῖς τοιούτοις θείοις κατορθώμασι ειπ νυκτερεύων καὶ διημερεύων ὁ ὅσιος ἔκδηλος ἐγένετο καὶ προφητικῶν χαρισμάτων ἔμπλεως, προ σημαίνων ἔσθ' ὅτε τὰ μέλλοντα καὶ τὰ κρυφίως ἑκά στῳ πεπραγμένα καὶ διανοούμενα. Καὶ μέντοι καὶ περὶ τοῦ Νείλου καὶ τῆς εὐφορίας αὐτοῦ, ἢ καὶ ἀφορίας τοῦ χρόνου, ἢ ἀπειλὴν, ἢ ἑτέραν ἐπέρχεσθαι μέλο λουσαν παρὰ Θεοῦ προηγόρευε καὶ τοὺς ἁμαρτά νοντας παρρησίᾳ διήλεγχεν. Καὶ τί δὴ δὲ πολλὰ λέο γειν ; ἀδυνατεῖ γὰρ στόμα καὶ νοῦς ἀνθρώπων ἀρι θμεῖν τῶν θαυμάτων αὐτοῦ ἢ τῶν ἀρετῶν τὸ πέτ λαγος. Πρὸς τοῦτον οὖν τὸν θεοφόρον ἀπέστειλεν ὁ βασιλεὺς Θεοδόσιος σκυλῆναι αὐτὸν παρακαλῶν καὶ ἐκδυσωπῶν ἕως αὐτοῦ, ὅπως ταῖς ἐκείνου προσευ- χαῖς ἐφοδιαζόμενος τῆς πρὸς τοὺς ἀντιπάλους κατα άρξει μάχης. Ο δὲ τὴν παρουσίαν μὲν ὑπὲρ εὐ λαβείας ἀνεβάλετο, εὐχὴν δὲ ἐπὶ τῇ βακτηρίᾳ ἐφ' ᾗ ἐπεστήρικτο καὶ τῷ περιβολαίῳ, ὅ περιαυχένιον ἔφερε, ποιησάμενος, ταῦτα πρὸς αὐτὸν ἐκπέμπει, παραγγείλας, ἵνα τὸ μὲν περιβόλαιον ἀντὶ κόρυθος ἐπὶ τὴν κεφαλὴν περιβαλεῖται, τῇ δὲ βακτηρίᾳ ἀντὶ δόρατος τῇ δεξιᾷ χειρὶ χρήσηται οι καὶ πρῶτος τοῦ στρατιωτικοῦ αὐτοῦ προπορεύσηται. Ο δὲ βασιλεὺς Θεοδόσιος πιστῶς καὶ εὐλαβῶς τὰ παρὰ τοῦ ἁγίου σταλέντα δεξάμενος εἰς τὸν πόλεμον παρασκευάζεται, οὐχ οὕτως τῇ τῶν ὅπλων καὶ τῶν βελῶν καὶ τοῦ • εὐχῶν τοῦ ἁγίου πεποιθώς ου· οὗτος γὰρ καινὴν ἐπηγγείλατο αὐτῷ τὴν νίκην, ἀναίμακτον προβή σεσθαι εἰς τὸ κατ' αὐτὸν, καὶ ἀπὸ ἑκατέρου μέρους πλεῖστον ἐκχεῖσθαι μέλλειν σε αἷμα. Περιήρχετο δὲ μετὰ ἐπισκόπων καὶ μετὰ πλήθους πάντας τοὺς τῶν εὐχῶν τόπους καὶ ἔῤῥιπτεν ἑαυτὸν πρὸ τῶν θυρῶν τῶν Μαρτύρων καὶ τῶν Ἁγίων Αποστόλων . ἐπὶ κιλικίου, ἐξαπλῶν ἑαυτὸν, καὶ τῇ πρεσβεία τῶν Περὶ Ἰωάννου μοναχού. Εσπευσε δὲ ὁ μέγας Θ. εἰς ἐκδ. αὐτοῦ· ἐξιὼν δὲ κατὰ τοῦ τυράννου Εὐγενίου οὐκ ἰδίᾳ ἰσχύϊ ἐθάῤῥησεν 'Ι. δὲ τ. 'Α. μ. μεγάλου τὴν ῥάβδον ἀ. δ. τὴν ἐπωμίδα δὲ ἀντὶ κράνους ὁπλισάμενος. ι δεύτερον β' σθαι βοηθεία? εἰ ἔμελλεν δ' επισκόπ. δεξ τιμίαν ? χρήσα. A GEORGII HAMARTOLI • Theodosius nihilominus indignatione succensus ▲ adversus Eugenium in illius locum constitutum in vindictam arma corripuit, hac sententia a Joanne monacho Ægypti solitario accepta. Iste enim di- vinus vir nonagenarius ad tantam pervenerat æta- lem solus permanens, neque de cellula egrediens, neque alium intus recipiens; per fenestrellam enim tantum benedicebat et accipiebat eos qui apud psum deveniebant; non autem omui die, sed bis in hebdomada, Sabbato et Dominica : cæteris au- tem diebus non se videri sinehat ulli homini, sed jejuniis, vigiliis ac orationibus vacabat. Et videre erat beatum totum corpore propter severam disci- plinam extenuatum : nihil enim aliud quam legu. mina pancosque fructus post solis occasum mandu- cabat: nam de pane, vino, oleo, et cateris quæ in foco ardente coquuntur loqui supersedemus. lis et talibus divinis exercitiis noctem dies- que consumens sanctus celeber evadebat et pro- phetiæ dono replebatur, prænuntians tum futura, tum unicuique abscondite facta vel cogitata. De Nilo vero et de fertilitatis ejus aut sterilitatis tem- pore minas aut aliam a Deo superventuram punim tionem prædicebat et peccatores libere redarguebat Sed quid multa ? impossibile enim est os aut mentem hominum numerare mirabilium ejus ac virtutum oceanum. Ad hunc igitur misit rex Theo- dosius ad adducendum eum, deprecans et obse- crans, ut orationibus ejus munitus pugnam cum adversariis inciperet. Ille vero praesentiam ob c religionem recusavit, sed prece facta, super baculo quo nitebatur et amictu quo collum circum- dabat, hæc ad ipsum misit, denuntians, ut ami- ctum pro galea super caput indueret, et baculo pro lancea dextera manu uteretur et primus ante exercitum procederet. Rex autem Theodosius, his a sancto missis pie fideliterque acceptis, ad bellum se parabat, non tam armorum, jaculorum et mili- tum multitudine, quam sancti jejuniis ac orationi- bus confisus. Iste enim novam ipsi prænuntiabat victoriam, non cruentum pro ipso fore certamen, sed ex utraque parte multum cruorem esse fun- dendum. Circuibat autem cum episcopis et popu- lis omnes orationis locos, prosternebatqque se in cilicio aute januas martyrum et sanctorum aposto D lorum, sese aperte demonstrans sanctorum interces- sione fidelissimum sibi a Deo auxilium quærebat. Græci vero Romæ sacrificare studebant et victi- marum viscera scrutari, victoriam imprudenti promittentes Eugenio, Flaviano tum præfecto ar- dentius aliis hæc agente; hic, multum prudentiæ suæ Adens, omnibus suadebat Eugenium victorein fore fulgendum. Cum autem Theodosius pietatis (19) B Variæ lectiones et notæ. • Ced. 568,1120 : codex e compendio male soluto. cud. cf. infra. cod. cod.

λαοῦ τῷ πλήθει ὅσον τῇ τῶν νηστειῶν καὶ τῇ τῶν Θεοδόσιος δὲ οὐδὲν ἧττον ἀναφθεὶς ὅπλα κατὰ Εὐγενίου τοῦ εἰς τὸν τόπον αὐτοῦ καταστάν τος εἰς ἐκδίκησιν ήρπασε, τὴν τούτου γνώμην δια Ἰωάννου μοναχοῦ ἡσυχαστοῦ Αἰγυπτίου μεμαθηκώς. Ο γάρ τοι θεῖος οὗτος ἀνὴρ ἐνενηκονταετής πέλων τὴν ἡλικίαν ἐν σπηλαίῳ κατέμενε μόνος, μήτε αὐτὸς ἐξερχόμενος τῆς κέλλης, μήτε ἄλλον εἰσδεχόμενο; ἔνδον · ηὐλόγει γὰρ μόνον διὰ θυρίδος καὶ ἡσπάζετο τοὺς πρὸς αὐτὸν παραβάλλοντας· καὶ τούτους οὐ δια- παντὸς, ἀλλὰ δὲς οι τῆς ἑβδομάδος, Σαββάτῳ καὶ Κυριακῇ· τὰς δὲ λοιπὰς ἡμέρας ἀπρόῖτος ὑπῆρχε παντὶ ἀνθρώπῳ, νηστείαις καὶ ἀγρυπνίαις καὶ προσ- ευχαῖς σχολάζων. Καὶ ἦν ἰδεῖν τὸν μακάριον ὅλον εἶναι ἐκτετηγμένον τῷ σώματι δι' ἄκραν σκληραγω γίαν· καὶ γὰρ ἤσθιεν οὐδὲν ἕτερον ἢ λάχανα καὶ ὀλίγας οπώρας (1275) μετὰ δύσιν ἡλίου· περὶ γὰρ ἄρτου οίνου τε καὶ ἐλαίου καὶ τῶν λοιπῶν ὅσα διὰ πυρὸς ἔχει τὴν χρήσιν, περιττόν ἐστι καὶ λέγειν. Τούτοις καὶ τοῖς τοιούτοις θείοις κατορθώμασι ειπ νυκτερεύων καὶ διημερεύων ὁ ὅσιος ἔκδηλος ἐγένετο καὶ προφητικῶν χαρισμάτων ἔμπλεως, προ σημαίνων ἔσθ' ὅτε τὰ μέλλοντα καὶ τὰ κρυφίως ἑκά στῳ πεπραγμένα καὶ διανοούμενα. Καὶ μέντοι καὶ περὶ τοῦ Νείλου καὶ τῆς εὐφορίας αὐτοῦ, ἢ καὶ ἀφορίας τοῦ χρόνου, ἢ ἀπειλὴν, ἢ ἑτέραν ἐπέρχεσθαι μέλο λουσαν παρὰ Θεοῦ προηγόρευε καὶ τοὺς ἁμαρτά νοντας παρρησίᾳ διήλεγχεν. Καὶ τί δὴ δὲ πολλὰ λέο γειν ; ἀδυνατεῖ γὰρ στόμα καὶ νοῦς ἀνθρώπων ἀρι θμεῖν τῶν θαυμάτων αὐτοῦ ἢ τῶν ἀρετῶν τὸ πέτ λαγος. Πρὸς τοῦτον οὖν τὸν θεοφόρον ἀπέστειλεν ὁ βασιλεὺς Θεοδόσιος σκυλῆναι αὐτὸν παρακαλῶν καὶ ἐκδυσωπῶν ἕως αὐτοῦ, ὅπως ταῖς ἐκείνου προσευ- χαῖς ἐφοδιαζόμενος τῆς πρὸς τοὺς ἀντιπάλους κατα άρξει μάχης. Ο δὲ τὴν παρουσίαν μὲν ὑπὲρ εὐ λαβείας ἀνεβάλετο, εὐχὴν δὲ ἐπὶ τῇ βακτηρίᾳ ἐφ' ᾗ ἐπεστήρικτο καὶ τῷ περιβολαίῳ, ὅ περιαυχένιον ἔφερε, ποιησάμενος, ταῦτα πρὸς αὐτὸν ἐκπέμπει, παραγγείλας, ἵνα τὸ μὲν περιβόλαιον ἀντὶ κόρυθος ἐπὶ τὴν κεφαλὴν περιβαλεῖται, τῇ δὲ βακτηρίᾳ ἀντὶ δόρατος τῇ δεξιᾷ χειρὶ χρήσηται οι καὶ πρῶτος τοῦ στρατιωτικοῦ αὐτοῦ προπορεύσηται. Ο δὲ βασιλεὺς Θεοδόσιος πιστῶς καὶ εὐλαβῶς τὰ παρὰ τοῦ ἁγίου σταλέντα δεξάμενος εἰς τὸν πόλεμον παρασκευάζεται, οὐχ οὕτως τῇ τῶν ὅπλων καὶ τῶν βελῶν καὶ τοῦ • εὐχῶν τοῦ ἁγίου πεποιθώς ου· οὗτος γὰρ καινὴν ἐπηγγείλατο αὐτῷ τὴν νίκην, ἀναίμακτον προβή σεσθαι εἰς τὸ κατ' αὐτὸν, καὶ ἀπὸ ἑκατέρου μέρους πλεῖστον ἐκχεῖσθαι μέλλειν σε αἷμα. Περιήρχετο δὲ μετὰ ἐπισκόπων καὶ μετὰ πλήθους πάντας τοὺς τῶν εὐχῶν τόπους καὶ ἔῤῥιπτεν ἑαυτὸν πρὸ τῶν θυρῶν τῶν Μαρτύρων καὶ τῶν Ἁγίων Αποστόλων . ἐπὶ κιλικίου, ἐξαπλῶν ἑαυτὸν, καὶ τῇ πρεσβεία τῶν Περὶ Ἰωάννου μοναχού. Εσπευσε δὲ ὁ μέγας Θ. εἰς ἐκδ. αὐτοῦ· ἐξιὼν δὲ κατὰ τοῦ τυράννου Εὐγενίου οὐκ ἰδίᾳ ἰσχύϊ ἐθάῤῥησεν 'Ι. δὲ τ. 'Α. μ. μεγάλου τὴν ῥάβδον ἀ. δ. τὴν ἐπωμίδα δὲ ἀντὶ κράνους ὁπλισάμενος. ι δεύτερον β' σθαι βοηθεία? εἰ ἔμελλεν δ' επισκόπ. δεξ τιμίαν ? χρήσα. A GEORGII HAMARTOLI • Theodosius nihilominus indignatione succensus ▲ adversus Eugenium in illius locum constitutum in vindictam arma corripuit, hac sententia a Joanne monacho Ægypti solitario accepta. Iste enim di- vinus vir nonagenarius ad tantam pervenerat æta- lem solus permanens, neque de cellula egrediens, neque alium intus recipiens; per fenestrellam enim tantum benedicebat et accipiebat eos qui apud psum deveniebant; non autem omui die, sed bis in hebdomada, Sabbato et Dominica : cæteris au- tem diebus non se videri sinehat ulli homini, sed jejuniis, vigiliis ac orationibus vacabat. Et videre erat beatum totum corpore propter severam disci- plinam extenuatum : nihil enim aliud quam legu. mina pancosque fructus post solis occasum mandu- cabat: nam de pane, vino, oleo, et cateris quæ in foco ardente coquuntur loqui supersedemus. lis et talibus divinis exercitiis noctem dies- que consumens sanctus celeber evadebat et pro- phetiæ dono replebatur, prænuntians tum futura, tum unicuique abscondite facta vel cogitata. De Nilo vero et de fertilitatis ejus aut sterilitatis tem- pore minas aut aliam a Deo superventuram punim tionem prædicebat et peccatores libere redarguebat Sed quid multa ? impossibile enim est os aut mentem hominum numerare mirabilium ejus ac virtutum oceanum. Ad hunc igitur misit rex Theo- dosius ad adducendum eum, deprecans et obse- crans, ut orationibus ejus munitus pugnam cum adversariis inciperet. Ille vero praesentiam ob c religionem recusavit, sed prece facta, super baculo quo nitebatur et amictu quo collum circum- dabat, hæc ad ipsum misit, denuntians, ut ami- ctum pro galea super caput indueret, et baculo pro lancea dextera manu uteretur et primus ante exercitum procederet. Rex autem Theodosius, his a sancto missis pie fideliterque acceptis, ad bellum se parabat, non tam armorum, jaculorum et mili- tum multitudine, quam sancti jejuniis ac orationi- bus confisus. Iste enim novam ipsi prænuntiabat victoriam, non cruentum pro ipso fore certamen, sed ex utraque parte multum cruorem esse fun- dendum. Circuibat autem cum episcopis et popu- lis omnes orationis locos, prosternebatqque se in cilicio aute januas martyrum et sanctorum aposto D lorum, sese aperte demonstrans sanctorum interces- sione fidelissimum sibi a Deo auxilium quærebat. Græci vero Romæ sacrificare studebant et victi- marum viscera scrutari, victoriam imprudenti promittentes Eugenio, Flaviano tum præfecto ar- dentius aliis hæc agente; hic, multum prudentiæ suæ Adens, omnibus suadebat Eugenium victorein fore fulgendum. Cum autem Theodosius pietatis (19) B Variæ lectiones et notæ. • Ced. 568,1120 : codex e compendio male soluto. cud. cf. infra. cod. cod.

Εφ' οὗ ἡ γῆ ἐμυκήσατο σφόδρα ἐπὶ ἡμέ ρας ζ', καὶ σεισμὸς ἐγένετο ο μέγας καὶ παγκό σμιος. ' · ΣΒ'. Περὶ τοῦ μεγάλου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστό μου '. . Νεκταρίου δὲ τοῦ ἀρχιεπισκόπου Κ.Π. τετελευτη κότος, κοινῇ ψήφῳ Ἀρκάδιος ἐκ τῆς Ἀντιοχέων πόλεω; Ἰωάννην τὸν Χρυσόστομον μεταστειλάμενος χειροτονηθῆναι παρεσκεύασεν, ἐπίσκοπον ΚΠ. μεῖν, ὅς ἦν βαθυνοήμων καὶ δεινὸς πάνυ, καὶ δυνά μενος ἐκ τῆς φανερᾶς ὄψεως τὸ ἀφανὲς ἀνθρώπου βούλημά τε καὶ ἰδίωμα συνιδεῖν ὅτι μάλιστα. ἐσπούδαζεν, Ἰσίδωρόν τινα πρεσβύτερον ἑαυτοῦ καὶ ξενοδόχον Αλεξανδρείας θέλων προβαλέσθαι, Τρί δωρον δὲ, οὐ τὸν ἀσκητὴν καὶ Πηλουσιώτην, μαθητὴν γεγονότα ποτὲ τοῦ Χρυσοστόμου, καθώς οἴονταί τινες, ἀλλὰ τὸν προειρημένον ξενοδόχον. ὑπῆρχεν, υἱὸς Σεκούνδου στρατηλάτου καὶ μητρὸς Ανθούσης, ελλόγιμός τε ἦν ἄγαν καὶ πολὺς περὶ τὸ λέγειν, ᾧ καὶ Λιβάνιος ὁ σοφιστὴς καὶ διδάσκα- λος αὐτοῦ προσεμαρτύρησε ερωτηθεὶς γὰρ παρά τῶν προσηκόντων, τίνα ἀνθ᾿ ἑαυτοῦ προβάλλετα: διδάσκαλον • Ἰωάννην, ἔλεγεν, εἰ μὴ τοῦτον σὲ Χριστιανοὶ ἡμῶν ἀπεσύλησαν. » • (5) Οκτωκαιδέκατον ἔτος ἄγων τὴν ἡλικίαν, ἀφηνίασεν ἀπ' αὐτοῦ (1285) καὶ ὑπὸ Μελετίου, πα τριάρχου Αντιοχείας, βαπτισθείς, χειροτονηθείς (δε) ἀναγνώστης καὶ παραμείνας τῇ ἐκκλησίᾳ ἔτη γ' καὶ ἀναχωρήσας ἀπῆλθε πρός τινα μοναχὸν καὶ ἡγού μενον τούνομα Καρτέριον ", καὶ προσμείνας αὐτῷ το ἔτη δ, γίνεται ὑπ' αὐτοῦ μοναχός. (6) Καὶ τὰς θείας Γραφὰς ὑπ' αὐτοῦ παιδευ θεὶς καὶ τῆς μοναχικῆς πολιτείας τὴν ἀκρίβειαν, χρόνον τινὰ ἀνεχώρησεν ἐν σπηλαίῳ μόνος έτη δύο, πόθῳ τῆς ἡσυχίας· μὴ ἀναπεσὼν δὲ τὸν τῆς ἡσυχίας χρόνον, μήτε νύκτωρ, μήτε μεθημεριαν νεκροῦται τὰ ὑπογάστρια, πληγεὶς ὑπὸ του κρύους, καὶ τὰς περὶ τοὺς νεφρούς δυνάμεις. οι (7) Οὐκ ἐπαρχῶν δὲ ἑαυτῷ χρησιμεύειν, πάλιν καταλαμβάνει τὴν ἐκκλησίαν ἐκ θείας προμηθείας εἰς πολλῶν σωτηρίαν· ἐντεῦθεν χειροτονεῖται διά κονος διὰ Μελετίου, ὑπηρετήσας τῷ θυσιαστηρίῳ Στη σ' 38. " (8) "Ηδη δὲ τῆς διδασκαλικῆς αὐτοῦ ἀρετῆς διαλαμπούσης, πρεσβύτερος χειροτονεῖται διὰ φλα διανοῦ τοῦ ἐπισκόπου· καὶ οι διατρίψας δ Τῷ ιδ' ἔτει ἐμυκήθη ἡ γῆ ἐπὶ ἡ. ζ. * γέγονε τε Αρχὴ τοῦ Χρυσοστόμου Τῷ δ' τούτου ἐνιαυτῷ χει ροτονεῖται ὁ Χρ. ἐν Κ. Π. • Αντιόχ. Αντιοχείας? ᾧ καὶ Δ. ἐμ. πυ· δομένων γὰρ τῶν αὐτοῦ φοιτητῶν τἵνα ἀντ᾽ ἀ. προΐστησι τῷ διδασκαλείω, 1. ἔφη, εἰ μὴ ἐσυλήθη ὑπὸ τῶν Χριστιανῶν (Γαλιλαίων φη γ. τῆς ἡλικίας έτος καταλι πὼν τὸν διδάσκαλον αὐτοῦ Λιβάνιον, ὑπὸ τοῦ ἁγιωτάτου ἐ. γ' ἀνεχώρησε καὶ ἀπ. Κ. τ. πόθ. ποθῶν τὸν διετῇ χ. μὴ ν. μὴ καθ' ἡμ. το μεθ' ἡμερ. μεθ' ἡμέραν? ε ἀπό θ. ὑπὸ τοῦ θείου τρία . το δ' ἐ. δ. ἐν τῇ ἐ. Αντιοχείας Μ. "3 GEORGII HAMARTOLI Sub ipso terra vehementer dies septem est con- A euissa motusque magnus et universalis fuit. CCIl. De magno Joanne Chrysostomo. Nectario Constantinopolis archiepiscopo de- functo, Arcadius, communi suffragio, Joannem Chrysostomum ex urbe Antiochia accersitum epi- scopum ordinari curavit. Occurrit autem etiam ut Theophilus Alexandria sedem occuparet. Hie valde sapiens et doctus erat et ex visibili conspectu invisibile hominis co- gitatum et indolem perspicere quam maxime no- veral. Joannis quidem ordinationem impedire conatus est Isidorum quemdam suum presbyterum et Alexandriæ hospitem anteponi volebat. Isidorus autem hic, non est ille monachus et Pelusianus, qui fuit Chrysostomi discipulus, ut quidam opinan- tur, sed antea dictus hospes. Joanues ex Antiochia oriundus erat, Secundi du- cis et Anthus filius. Doctissimus et in arte dicendi peritissimus erat, ut testatur ipse Libanius, ejus magister. Interrogatus enim a propinquis quem in sui locum eligendum sibi proponeret magistrum : • Joannem, inquit, nisi eum Christiani nobis sub- ripuissent. > B Decimum octavum ætatis suæ annum agens, ju- gum istius fregit, et a Meletio, Antiochiæ patriar- C cla, baptizatus est : a quo etiam lector ordinatus, huic ecclesiæ tres annos præfuit, et egressus inde venit ad quemdam monachum et magistrum nomine Carterium, cui quatuor annos adhæsit, et a quo factus est monachus. Divinas Scripturas et monasticæ disciplinæ per- fectionem ab eo doctus, aliquandiu, secessit, et in antro, tranquillitatis desiderio, duos annos solus mansit. Cum autem quietis tempore neque die, neque nocte recubaret, frigore læsus, viscera tor- pescere nervosque hebescere sensit. Non valens sibi providere, ecclesiam divina Pro.. videntia ad multorum salutem repetiit. Exinde liaconus, postquam ad altare annos quinque infe. riora officia implevisset, a Meletio ordinatus est. Jamque sua ducendi virtute clarus, a Flaviano episcopo presbyter ordinatus fuit; et per quatuor unnos, quibus in Antiochena ecclesia commoratus Mon. " $ * (4) D Variæ lectiones et notæ. "1 • • Ced. 586,3 : xal add. Mon. Mon. * add. cod. 398, Feb. 26. Cel. 576,14 : cod. Ced. 577,15 – : Leo.) add. cod. God. 577,49. A. M. Ced. Ced. Ced. Ced. Ced. 577,10-14. cod. Ced. Ced. cod. Ced. "Ced. 577,14-18 : Mh in. 1. M. Ced. Cod. cd. 577, 18-21, Ced. " (2) Συνέβη δὲ καὶ Θεόφιλον ᾿Αλεξανδρείας ένδη 15) Καὶ τὴν μὲν Ἰωάννου χειροτονίαν κωλύσαι (4) Ὁ οὖν Ἰωάννης τῶν εὐγενῶν ᾿Αντιοχέων 1. ά. προ

Εφ' οὗ ἡ γῆ ἐμυκήσατο σφόδρα ἐπὶ ἡμέ ρας ζ', καὶ σεισμὸς ἐγένετο ο μέγας καὶ παγκό σμιος. ' · ΣΒ'. Περὶ τοῦ μεγάλου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστό μου '. . Νεκταρίου δὲ τοῦ ἀρχιεπισκόπου Κ.Π. τετελευτη κότος, κοινῇ ψήφῳ Ἀρκάδιος ἐκ τῆς Ἀντιοχέων πόλεω; Ἰωάννην τὸν Χρυσόστομον μεταστειλάμενος χειροτονηθῆναι παρεσκεύασεν, ἐπίσκοπον ΚΠ. μεῖν, ὅς ἦν βαθυνοήμων καὶ δεινὸς πάνυ, καὶ δυνά μενος ἐκ τῆς φανερᾶς ὄψεως τὸ ἀφανὲς ἀνθρώπου βούλημά τε καὶ ἰδίωμα συνιδεῖν ὅτι μάλιστα. ἐσπούδαζεν, Ἰσίδωρόν τινα πρεσβύτερον ἑαυτοῦ καὶ ξενοδόχον Αλεξανδρείας θέλων προβαλέσθαι, Τρί δωρον δὲ, οὐ τὸν ἀσκητὴν καὶ Πηλουσιώτην, μαθητὴν γεγονότα ποτὲ τοῦ Χρυσοστόμου, καθώς οἴονταί τινες, ἀλλὰ τὸν προειρημένον ξενοδόχον. ὑπῆρχεν, υἱὸς Σεκούνδου στρατηλάτου καὶ μητρὸς Ανθούσης, ελλόγιμός τε ἦν ἄγαν καὶ πολὺς περὶ τὸ λέγειν, ᾧ καὶ Λιβάνιος ὁ σοφιστὴς καὶ διδάσκα- λος αὐτοῦ προσεμαρτύρησε ερωτηθεὶς γὰρ παρά τῶν προσηκόντων, τίνα ἀνθ᾿ ἑαυτοῦ προβάλλετα: διδάσκαλον • Ἰωάννην, ἔλεγεν, εἰ μὴ τοῦτον σὲ Χριστιανοὶ ἡμῶν ἀπεσύλησαν. » • (5) Οκτωκαιδέκατον ἔτος ἄγων τὴν ἡλικίαν, ἀφηνίασεν ἀπ' αὐτοῦ (1285) καὶ ὑπὸ Μελετίου, πα τριάρχου Αντιοχείας, βαπτισθείς, χειροτονηθείς (δε) ἀναγνώστης καὶ παραμείνας τῇ ἐκκλησίᾳ ἔτη γ' καὶ ἀναχωρήσας ἀπῆλθε πρός τινα μοναχὸν καὶ ἡγού μενον τούνομα Καρτέριον ", καὶ προσμείνας αὐτῷ το ἔτη δ, γίνεται ὑπ' αὐτοῦ μοναχός. (6) Καὶ τὰς θείας Γραφὰς ὑπ' αὐτοῦ παιδευ θεὶς καὶ τῆς μοναχικῆς πολιτείας τὴν ἀκρίβειαν, χρόνον τινὰ ἀνεχώρησεν ἐν σπηλαίῳ μόνος έτη δύο, πόθῳ τῆς ἡσυχίας· μὴ ἀναπεσὼν δὲ τὸν τῆς ἡσυχίας χρόνον, μήτε νύκτωρ, μήτε μεθημεριαν νεκροῦται τὰ ὑπογάστρια, πληγεὶς ὑπὸ του κρύους, καὶ τὰς περὶ τοὺς νεφρούς δυνάμεις. οι (7) Οὐκ ἐπαρχῶν δὲ ἑαυτῷ χρησιμεύειν, πάλιν καταλαμβάνει τὴν ἐκκλησίαν ἐκ θείας προμηθείας εἰς πολλῶν σωτηρίαν· ἐντεῦθεν χειροτονεῖται διά κονος διὰ Μελετίου, ὑπηρετήσας τῷ θυσιαστηρίῳ Στη σ' 38. " (8) "Ηδη δὲ τῆς διδασκαλικῆς αὐτοῦ ἀρετῆς διαλαμπούσης, πρεσβύτερος χειροτονεῖται διὰ φλα διανοῦ τοῦ ἐπισκόπου· καὶ οι διατρίψας δ Τῷ ιδ' ἔτει ἐμυκήθη ἡ γῆ ἐπὶ ἡ. ζ. * γέγονε τε Αρχὴ τοῦ Χρυσοστόμου Τῷ δ' τούτου ἐνιαυτῷ χει ροτονεῖται ὁ Χρ. ἐν Κ. Π. • Αντιόχ. Αντιοχείας? ᾧ καὶ Δ. ἐμ. πυ· δομένων γὰρ τῶν αὐτοῦ φοιτητῶν τἵνα ἀντ᾽ ἀ. προΐστησι τῷ διδασκαλείω, 1. ἔφη, εἰ μὴ ἐσυλήθη ὑπὸ τῶν Χριστιανῶν (Γαλιλαίων φη γ. τῆς ἡλικίας έτος καταλι πὼν τὸν διδάσκαλον αὐτοῦ Λιβάνιον, ὑπὸ τοῦ ἁγιωτάτου ἐ. γ' ἀνεχώρησε καὶ ἀπ. Κ. τ. πόθ. ποθῶν τὸν διετῇ χ. μὴ ν. μὴ καθ' ἡμ. το μεθ' ἡμερ. μεθ' ἡμέραν? ε ἀπό θ. ὑπὸ τοῦ θείου τρία . το δ' ἐ. δ. ἐν τῇ ἐ. Αντιοχείας Μ. "3 GEORGII HAMARTOLI Sub ipso terra vehementer dies septem est con- A euissa motusque magnus et universalis fuit. CCIl. De magno Joanne Chrysostomo. Nectario Constantinopolis archiepiscopo de- functo, Arcadius, communi suffragio, Joannem Chrysostomum ex urbe Antiochia accersitum epi- scopum ordinari curavit. Occurrit autem etiam ut Theophilus Alexandria sedem occuparet. Hie valde sapiens et doctus erat et ex visibili conspectu invisibile hominis co- gitatum et indolem perspicere quam maxime no- veral. Joannis quidem ordinationem impedire conatus est Isidorum quemdam suum presbyterum et Alexandriæ hospitem anteponi volebat. Isidorus autem hic, non est ille monachus et Pelusianus, qui fuit Chrysostomi discipulus, ut quidam opinan- tur, sed antea dictus hospes. Joanues ex Antiochia oriundus erat, Secundi du- cis et Anthus filius. Doctissimus et in arte dicendi peritissimus erat, ut testatur ipse Libanius, ejus magister. Interrogatus enim a propinquis quem in sui locum eligendum sibi proponeret magistrum : • Joannem, inquit, nisi eum Christiani nobis sub- ripuissent. > B Decimum octavum ætatis suæ annum agens, ju- gum istius fregit, et a Meletio, Antiochiæ patriar- C cla, baptizatus est : a quo etiam lector ordinatus, huic ecclesiæ tres annos præfuit, et egressus inde venit ad quemdam monachum et magistrum nomine Carterium, cui quatuor annos adhæsit, et a quo factus est monachus. Divinas Scripturas et monasticæ disciplinæ per- fectionem ab eo doctus, aliquandiu, secessit, et in antro, tranquillitatis desiderio, duos annos solus mansit. Cum autem quietis tempore neque die, neque nocte recubaret, frigore læsus, viscera tor- pescere nervosque hebescere sensit. Non valens sibi providere, ecclesiam divina Pro.. videntia ad multorum salutem repetiit. Exinde liaconus, postquam ad altare annos quinque infe. riora officia implevisset, a Meletio ordinatus est. Jamque sua ducendi virtute clarus, a Flaviano episcopo presbyter ordinatus fuit; et per quatuor unnos, quibus in Antiochena ecclesia commoratus Mon. " $ * (4) D Variæ lectiones et notæ. "1 • • Ced. 586,3 : xal add. Mon. Mon. * add. cod. 398, Feb. 26. Cel. 576,14 : cod. Ced. 577,15 – : Leo.) add. cod. God. 577,49. A. M. Ced. Ced. Ced. Ced. Ced. 577,10-14. cod. Ced. Ced. cod. Ced. "Ced. 577,14-18 : Mh in. 1. M. Ced. Cod. cd. 577, 18-21, Ced. " (2) Συνέβη δὲ καὶ Θεόφιλον ᾿Αλεξανδρείας ένδη 15) Καὶ τὴν μὲν Ἰωάννου χειροτονίαν κωλύσαι (4) Ὁ οὖν Ἰωάννης τῶν εὐγενῶν ᾿Αντιοχέων 1. ά. προ

Εφ' οὗ ἡ γῆ ἐμυκήσατο σφόδρα ἐπὶ ἡμέ ρας ζ', καὶ σεισμὸς ἐγένετο ο μέγας καὶ παγκό σμιος. ' · ΣΒ'. Περὶ τοῦ μεγάλου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστό μου '. . Νεκταρίου δὲ τοῦ ἀρχιεπισκόπου Κ.Π. τετελευτη κότος, κοινῇ ψήφῳ Ἀρκάδιος ἐκ τῆς Ἀντιοχέων πόλεω; Ἰωάννην τὸν Χρυσόστομον μεταστειλάμενος χειροτονηθῆναι παρεσκεύασεν, ἐπίσκοπον ΚΠ. μεῖν, ὅς ἦν βαθυνοήμων καὶ δεινὸς πάνυ, καὶ δυνά μενος ἐκ τῆς φανερᾶς ὄψεως τὸ ἀφανὲς ἀνθρώπου βούλημά τε καὶ ἰδίωμα συνιδεῖν ὅτι μάλιστα. ἐσπούδαζεν, Ἰσίδωρόν τινα πρεσβύτερον ἑαυτοῦ καὶ ξενοδόχον Αλεξανδρείας θέλων προβαλέσθαι, Τρί δωρον δὲ, οὐ τὸν ἀσκητὴν καὶ Πηλουσιώτην, μαθητὴν γεγονότα ποτὲ τοῦ Χρυσοστόμου, καθώς οἴονταί τινες, ἀλλὰ τὸν προειρημένον ξενοδόχον. ὑπῆρχεν, υἱὸς Σεκούνδου στρατηλάτου καὶ μητρὸς Ανθούσης, ελλόγιμός τε ἦν ἄγαν καὶ πολὺς περὶ τὸ λέγειν, ᾧ καὶ Λιβάνιος ὁ σοφιστὴς καὶ διδάσκα- λος αὐτοῦ προσεμαρτύρησε ερωτηθεὶς γὰρ παρά τῶν προσηκόντων, τίνα ἀνθ᾿ ἑαυτοῦ προβάλλετα: διδάσκαλον • Ἰωάννην, ἔλεγεν, εἰ μὴ τοῦτον σὲ Χριστιανοὶ ἡμῶν ἀπεσύλησαν. » • (5) Οκτωκαιδέκατον ἔτος ἄγων τὴν ἡλικίαν, ἀφηνίασεν ἀπ' αὐτοῦ (1285) καὶ ὑπὸ Μελετίου, πα τριάρχου Αντιοχείας, βαπτισθείς, χειροτονηθείς (δε) ἀναγνώστης καὶ παραμείνας τῇ ἐκκλησίᾳ ἔτη γ' καὶ ἀναχωρήσας ἀπῆλθε πρός τινα μοναχὸν καὶ ἡγού μενον τούνομα Καρτέριον ", καὶ προσμείνας αὐτῷ το ἔτη δ, γίνεται ὑπ' αὐτοῦ μοναχός. (6) Καὶ τὰς θείας Γραφὰς ὑπ' αὐτοῦ παιδευ θεὶς καὶ τῆς μοναχικῆς πολιτείας τὴν ἀκρίβειαν, χρόνον τινὰ ἀνεχώρησεν ἐν σπηλαίῳ μόνος έτη δύο, πόθῳ τῆς ἡσυχίας· μὴ ἀναπεσὼν δὲ τὸν τῆς ἡσυχίας χρόνον, μήτε νύκτωρ, μήτε μεθημεριαν νεκροῦται τὰ ὑπογάστρια, πληγεὶς ὑπὸ του κρύους, καὶ τὰς περὶ τοὺς νεφρούς δυνάμεις. οι (7) Οὐκ ἐπαρχῶν δὲ ἑαυτῷ χρησιμεύειν, πάλιν καταλαμβάνει τὴν ἐκκλησίαν ἐκ θείας προμηθείας εἰς πολλῶν σωτηρίαν· ἐντεῦθεν χειροτονεῖται διά κονος διὰ Μελετίου, ὑπηρετήσας τῷ θυσιαστηρίῳ Στη σ' 38. " (8) "Ηδη δὲ τῆς διδασκαλικῆς αὐτοῦ ἀρετῆς διαλαμπούσης, πρεσβύτερος χειροτονεῖται διὰ φλα διανοῦ τοῦ ἐπισκόπου· καὶ οι διατρίψας δ Τῷ ιδ' ἔτει ἐμυκήθη ἡ γῆ ἐπὶ ἡ. ζ. * γέγονε τε Αρχὴ τοῦ Χρυσοστόμου Τῷ δ' τούτου ἐνιαυτῷ χει ροτονεῖται ὁ Χρ. ἐν Κ. Π. • Αντιόχ. Αντιοχείας? ᾧ καὶ Δ. ἐμ. πυ· δομένων γὰρ τῶν αὐτοῦ φοιτητῶν τἵνα ἀντ᾽ ἀ. προΐστησι τῷ διδασκαλείω, 1. ἔφη, εἰ μὴ ἐσυλήθη ὑπὸ τῶν Χριστιανῶν (Γαλιλαίων φη γ. τῆς ἡλικίας έτος καταλι πὼν τὸν διδάσκαλον αὐτοῦ Λιβάνιον, ὑπὸ τοῦ ἁγιωτάτου ἐ. γ' ἀνεχώρησε καὶ ἀπ. Κ. τ. πόθ. ποθῶν τὸν διετῇ χ. μὴ ν. μὴ καθ' ἡμ. το μεθ' ἡμερ. μεθ' ἡμέραν? ε ἀπό θ. ὑπὸ τοῦ θείου τρία . το δ' ἐ. δ. ἐν τῇ ἐ. Αντιοχείας Μ. "3 GEORGII HAMARTOLI Sub ipso terra vehementer dies septem est con- A euissa motusque magnus et universalis fuit. CCIl. De magno Joanne Chrysostomo. Nectario Constantinopolis archiepiscopo de- functo, Arcadius, communi suffragio, Joannem Chrysostomum ex urbe Antiochia accersitum epi- scopum ordinari curavit. Occurrit autem etiam ut Theophilus Alexandria sedem occuparet. Hie valde sapiens et doctus erat et ex visibili conspectu invisibile hominis co- gitatum et indolem perspicere quam maxime no- veral. Joannis quidem ordinationem impedire conatus est Isidorum quemdam suum presbyterum et Alexandriæ hospitem anteponi volebat. Isidorus autem hic, non est ille monachus et Pelusianus, qui fuit Chrysostomi discipulus, ut quidam opinan- tur, sed antea dictus hospes. Joanues ex Antiochia oriundus erat, Secundi du- cis et Anthus filius. Doctissimus et in arte dicendi peritissimus erat, ut testatur ipse Libanius, ejus magister. Interrogatus enim a propinquis quem in sui locum eligendum sibi proponeret magistrum : • Joannem, inquit, nisi eum Christiani nobis sub- ripuissent. > B Decimum octavum ætatis suæ annum agens, ju- gum istius fregit, et a Meletio, Antiochiæ patriar- C cla, baptizatus est : a quo etiam lector ordinatus, huic ecclesiæ tres annos præfuit, et egressus inde venit ad quemdam monachum et magistrum nomine Carterium, cui quatuor annos adhæsit, et a quo factus est monachus. Divinas Scripturas et monasticæ disciplinæ per- fectionem ab eo doctus, aliquandiu, secessit, et in antro, tranquillitatis desiderio, duos annos solus mansit. Cum autem quietis tempore neque die, neque nocte recubaret, frigore læsus, viscera tor- pescere nervosque hebescere sensit. Non valens sibi providere, ecclesiam divina Pro.. videntia ad multorum salutem repetiit. Exinde liaconus, postquam ad altare annos quinque infe. riora officia implevisset, a Meletio ordinatus est. Jamque sua ducendi virtute clarus, a Flaviano episcopo presbyter ordinatus fuit; et per quatuor unnos, quibus in Antiochena ecclesia commoratus Mon. " $ * (4) D Variæ lectiones et notæ. "1 • • Ced. 586,3 : xal add. Mon. Mon. * add. cod. 398, Feb. 26. Cel. 576,14 : cod. Ced. 577,15 – : Leo.) add. cod. God. 577,49. A. M. Ced. Ced. Ced. Ced. Ced. 577,10-14. cod. Ced. Ced. cod. Ced. "Ced. 577,14-18 : Mh in. 1. M. Ced. Cod. cd. 577, 18-21, Ced. " (2) Συνέβη δὲ καὶ Θεόφιλον ᾿Αλεξανδρείας ένδη 15) Καὶ τὴν μὲν Ἰωάννου χειροτονίαν κωλύσαι (4) Ὁ οὖν Ἰωάννης τῶν εὐγενῶν ᾿Αντιοχέων 1. ά. προ

ἔτη ἐν τῇ ᾿Αντιοχέων εκκλησίᾳ ἀποτεμνύνει τὸ ἐκεῖ " ἱερατεῖον τῷ βίῳ τῆς ἀκριβείας. (1) Ην δὲ ἀσκητὴς εἰς ἄκρον καὶ πολυάγρυ πως καὶ φιλήσυχος λίαν, καὶ διὰ ζῆλον σωφροσύνης εὐπαρρησίαστος καὶ ἀκρόχολος καὶ θυμῷ μᾶλλον ἢ αἰδοῖ ἐχαρίζετο · καὶ ἐλευθεροστομίᾳ πρὸς τοὺς ἐντυγχάνοντας ἀμέτρῳ ἐκέχρητο. Καὶ ἐν μὲν τῷ διδάσκειν πολὺς ἦν πρὸς ὠφέλειαν; ἐν δὲ ταῖς συν- τυχίαις ἀλαζονικός τις καὶ ὑπερόπτης ἐνομίζετο τοῖς (αὐτὸν) ἀγνοοῦσιν. μείζονι δρούν κατὰ τῶν ὑπηκόων εκέχρητο προς ὄφρύ διόρθωσιν ἑκάστου καὶ σωτηρίαν· καὶ τοὺς τρόπους καὶ τοὺς λόγους μεταλλάττων, οὐ τοίνυν, εἰ μή τις [είη κόλαξ, τοῦτον ἀλαζόνα εἶναι νομίζει, οὐδ᾽ αὖ πάλιν εἰ] κόλαξ τ η τ αγεννής, τοῦτον μετριόφρονα λεκτέον ", ἀλλὰ τὸν ἐν (τῇ) προσηκούσῃ τάξει τῇ ἐλευθέροις πρεπούσῃ ἑαυτὸν φυλάττοντα· μεγαλή ψυχον γὰρ εἶναι προσήκει τὸν διδάσκαλον, οὐχ ὑπε ρήφανον, ἀνδρεῖον, οὐ θρασὺν, ἐπιεικῆ, οὐ δουλο πρεπῆ, μετριόφρονα, οὐ ταπεινοφροσύνην ὑποκρι- νόμενον, ἐλεύθερον ", οὐκ ἀνδράποδον, ὥσπερ δε καὶ αὐτὸς οὗτος ὁ χρυσούς ο τὴν γλῶτταν λέγει οὕτως. β Διὰ τοῦτο ποικίλον εἶναι δεῖ τὸν διδά- σκαλον καὶ ποιμένα · [ποικίλον δὲ] λέγω, οὐχ υπου- λον * οὐδὲ κόλακα καὶ ὑβριστήν, ἀλλὰ πολλῆς τ ἐλευθερίας καὶ παρρησίας ἀνάμεστον, εἰδότα οι καὶ συγκατιέναι χρησίμως, ὅταν ἡ τῶν πραγμάτων ὑπό- θεσις ἀπαιτῇ τοῦτο, καὶ χρηστὸν εἶναι ὁμοῦ καὶ αὐστηρόν· οὐ γὰρ ἐν ἑνὶ τρόπῳ χρήσασθαι τοῖς ἀρχομένοις ἅπασι δέον· ἐπεὶ “ μηδὲ ἰατρῶν παισὶν ἑνὶ μόνῳ φαρμάκῳ πᾶσι τοῖς “ κάμνουσι προσφέ- ρεσθαι καλὸν μηδὲ κυβερνήτῃ μίαν ὁδὸν εἰδέναι « τῆς πρὸς τὰ πνεύματα μάχης. • Εννόησον τοίνυν ὁποῖόν τινα εἶναι χρὴ τὸν μέλλοντα χειμῶνα τοσού- τον ἀνθέξειν καὶ τοιαύτην ζάλην καὶ τοσαῦτα κύτ ματα πρὸς τὸ ε γενέσθαι τοῖς πᾶσι τὰ πάντα, ἵνα πάντα; " κερδήσῃ. Καὶ γὰρ σεμνὸν δεῖ εἶναι τὸν τοιοῦτον καὶ ἄτυφον καὶ φοβερὸν καὶ προσηνή καὶ ἀρχικὸν [καὶ κοινωνικὸν καὶ ἀδέκαστον καὶ θε ραπευτικὸν] καὶ ταπεινὸν καὶ ἀδούλωτον καὶ φαι δρὸν καὶ ἡμερον, ἵνα [πρὸς] ταῦτα εὐκόλως [μά- χεσθαι] δύνηται 4. Οὐκοῦν δεῖ τὸν ἐνάρετον καὶ ἐχέφρονα φεύγειν τὸ κολακεύειν καὶ κολακεύεσθαι, καὶ μήτε ἀλαζονικόν (129) είναι μήτε κόλακα, ἀλλ' ἀμφοτέρων τῶν κακῶν τούτων κολάζειν τὴν ἀμετρίαν καὶ ἐλεύθερον εἶναι, μήτε εἰς δουλοπρέπειαν κατα- πίπτοντα. Πρὸς μὲν γὰρ χρηστους ταπεινὸν ὑπάρ χειν χρὴν πρὸς δὲ θρασεῖς ὑψηλόν· ἐπείπερ οἱ μὲν ἀρετὴν εἶναι τὴν ἐπιείκειαν ἡγοῦνται, οἱ δὲ ἀνδρείαν » $6 ‹ ἐκεῖσε 1. τῇ τοῦ βίου ἀρετῇ ἦν γὰρ ά. ἄκρω;. κι έχ. έλ. τε ἀμέσ = 6. τρο; εἴη καὶ ἀγενής οι λεκταίον καλέσει τ. τὰς ἐλ. ἐλευθέριον, οὐκ ἀνδραποδη ὁ Χρυσόστομος λ. οὐχ ὑποκριτήν μέν δέ ἐστίν δή νόμῳ τοῖς τήν δι πάντως τινάς τώσω πάντας κερδήσω δύναται CHRONICON. -- .LIB. IV. À est, sacerdotium hujus loci vita perfectione deco- ravit. Erat autem religiosus perfectus, vigiliis multis vitæque tranquillitate valle gaudens, et propter sapieniæ studiam liber et ardens, animo potius quam modestiæ indulgebat, magnaque dicendi - bertate erga quoscunque amplissime utebatur. In decendo audientium utilitatem observabat, sed in conversatione factator et superbus ignoran- tibus eum videbatur. Itaque etiam ad episcopatum provectus majori auctoritate ad uniuscujusque correctionem et salu- tem contra subditos utebatur; et modos verbaque componendo, ita tamen ut non adulator ne cum jactatore, ignobilis ne cum modesto confundatur, atque ita ut modus liberalis semper conserve- tur: convenit enim eum qui docet magnanimum ésse, non superbuni, fortem, non audacem, mode- ratum, non servilen, modestum, non humilitatis si- mulatorem, liberum, non servum, sicut ille ipsc cujus nomen auream linguam sonal. (11) • C D Ideoque varium oportet esse doctorem el pasto; rem : varium autem dico, non dissimulatorem, nec adulatorem, nec contumeliosum, sed valle li- berum et apertum, scientem utiliter condescendero, cum rerum adjuncta id requirant, ac bonum esse simul et austerum. Non enim uno tantum modo cuncti subjecti tractandi sunt; siquidem et medici non omnibus ægrotantibus uno tantum medicamine opitulari debent, nec gubernator unam scire tantum viam contra ventos luetandi. Meditare igitur qualem esse oportet cum qui contra talem tempestatem, alemque procellam ac tales fluctus stare debet, ut sit omnibus omnia et omnes lucrifaciat. Hujusmodi virum enim oportet esse gravem et modestum, terribilem et mitem, imperiosumque ac sociabilem, integrum et officiosum, humilem et non servi lem, jucundum et dulcem, ut adversus ista faci- lius colluctari queat. Debet igitur virtute præditus et prudens adulationem in utramque partem vitare ; ne que jactator neque blanditor esse, sed utriusque mali reprimere excessum, agere libere, nec in ser- vorum vilitatem delabi. Etenim erga bonos esse mo- destum oportet, sed erga audaces excelsum; quan- doquidem alii mansuetudinem existimant esse virtu- tem, et alii audaciam virilitatem, illis quidem opor- tet humilitatem præbere, his vero virilitatem quæ dissipet ipsorum de audacia opinionem, ut illos Variæ lectiones et notæ. Ced. Cell. 577,21-578,4 : Cel. cod. Ced. 578,4-13. Ced. add. Čed. Led. coul Cel. Cell. Ced. Ced. 578,13- 579,13. **De sacerdotio VI, 4,423 B. Chr. add. Chr. st' askl. Chr. • add. Chr. add. Chr. Chr. cod. ? Cor. ix, 22, sed DEFE, Etl. Erp. Clen Or. Mac. Naz. Tert. ' cod. xa! Chr. §. (10) Διός [καὶ ἐπὶ] τὴν ἐπισκοπὴν προβληθείς,

ἔτη ἐν τῇ ᾿Αντιοχέων εκκλησίᾳ ἀποτεμνύνει τὸ ἐκεῖ " ἱερατεῖον τῷ βίῳ τῆς ἀκριβείας. (1) Ην δὲ ἀσκητὴς εἰς ἄκρον καὶ πολυάγρυ πως καὶ φιλήσυχος λίαν, καὶ διὰ ζῆλον σωφροσύνης εὐπαρρησίαστος καὶ ἀκρόχολος καὶ θυμῷ μᾶλλον ἢ αἰδοῖ ἐχαρίζετο · καὶ ἐλευθεροστομίᾳ πρὸς τοὺς ἐντυγχάνοντας ἀμέτρῳ ἐκέχρητο. Καὶ ἐν μὲν τῷ διδάσκειν πολὺς ἦν πρὸς ὠφέλειαν; ἐν δὲ ταῖς συν- τυχίαις ἀλαζονικός τις καὶ ὑπερόπτης ἐνομίζετο τοῖς (αὐτὸν) ἀγνοοῦσιν. μείζονι δρούν κατὰ τῶν ὑπηκόων εκέχρητο προς ὄφρύ διόρθωσιν ἑκάστου καὶ σωτηρίαν· καὶ τοὺς τρόπους καὶ τοὺς λόγους μεταλλάττων, οὐ τοίνυν, εἰ μή τις [είη κόλαξ, τοῦτον ἀλαζόνα εἶναι νομίζει, οὐδ᾽ αὖ πάλιν εἰ] κόλαξ τ η τ αγεννής, τοῦτον μετριόφρονα λεκτέον ", ἀλλὰ τὸν ἐν (τῇ) προσηκούσῃ τάξει τῇ ἐλευθέροις πρεπούσῃ ἑαυτὸν φυλάττοντα· μεγαλή ψυχον γὰρ εἶναι προσήκει τὸν διδάσκαλον, οὐχ ὑπε ρήφανον, ἀνδρεῖον, οὐ θρασὺν, ἐπιεικῆ, οὐ δουλο πρεπῆ, μετριόφρονα, οὐ ταπεινοφροσύνην ὑποκρι- νόμενον, ἐλεύθερον ", οὐκ ἀνδράποδον, ὥσπερ δε καὶ αὐτὸς οὗτος ὁ χρυσούς ο τὴν γλῶτταν λέγει οὕτως. β Διὰ τοῦτο ποικίλον εἶναι δεῖ τὸν διδά- σκαλον καὶ ποιμένα · [ποικίλον δὲ] λέγω, οὐχ υπου- λον * οὐδὲ κόλακα καὶ ὑβριστήν, ἀλλὰ πολλῆς τ ἐλευθερίας καὶ παρρησίας ἀνάμεστον, εἰδότα οι καὶ συγκατιέναι χρησίμως, ὅταν ἡ τῶν πραγμάτων ὑπό- θεσις ἀπαιτῇ τοῦτο, καὶ χρηστὸν εἶναι ὁμοῦ καὶ αὐστηρόν· οὐ γὰρ ἐν ἑνὶ τρόπῳ χρήσασθαι τοῖς ἀρχομένοις ἅπασι δέον· ἐπεὶ “ μηδὲ ἰατρῶν παισὶν ἑνὶ μόνῳ φαρμάκῳ πᾶσι τοῖς “ κάμνουσι προσφέ- ρεσθαι καλὸν μηδὲ κυβερνήτῃ μίαν ὁδὸν εἰδέναι « τῆς πρὸς τὰ πνεύματα μάχης. • Εννόησον τοίνυν ὁποῖόν τινα εἶναι χρὴ τὸν μέλλοντα χειμῶνα τοσού- τον ἀνθέξειν καὶ τοιαύτην ζάλην καὶ τοσαῦτα κύτ ματα πρὸς τὸ ε γενέσθαι τοῖς πᾶσι τὰ πάντα, ἵνα πάντα; " κερδήσῃ. Καὶ γὰρ σεμνὸν δεῖ εἶναι τὸν τοιοῦτον καὶ ἄτυφον καὶ φοβερὸν καὶ προσηνή καὶ ἀρχικὸν [καὶ κοινωνικὸν καὶ ἀδέκαστον καὶ θε ραπευτικὸν] καὶ ταπεινὸν καὶ ἀδούλωτον καὶ φαι δρὸν καὶ ἡμερον, ἵνα [πρὸς] ταῦτα εὐκόλως [μά- χεσθαι] δύνηται 4. Οὐκοῦν δεῖ τὸν ἐνάρετον καὶ ἐχέφρονα φεύγειν τὸ κολακεύειν καὶ κολακεύεσθαι, καὶ μήτε ἀλαζονικόν (129) είναι μήτε κόλακα, ἀλλ' ἀμφοτέρων τῶν κακῶν τούτων κολάζειν τὴν ἀμετρίαν καὶ ἐλεύθερον εἶναι, μήτε εἰς δουλοπρέπειαν κατα- πίπτοντα. Πρὸς μὲν γὰρ χρηστους ταπεινὸν ὑπάρ χειν χρὴν πρὸς δὲ θρασεῖς ὑψηλόν· ἐπείπερ οἱ μὲν ἀρετὴν εἶναι τὴν ἐπιείκειαν ἡγοῦνται, οἱ δὲ ἀνδρείαν » $6 ‹ ἐκεῖσε 1. τῇ τοῦ βίου ἀρετῇ ἦν γὰρ ά. ἄκρω;. κι έχ. έλ. τε ἀμέσ = 6. τρο; εἴη καὶ ἀγενής οι λεκταίον καλέσει τ. τὰς ἐλ. ἐλευθέριον, οὐκ ἀνδραποδη ὁ Χρυσόστομος λ. οὐχ ὑποκριτήν μέν δέ ἐστίν δή νόμῳ τοῖς τήν δι πάντως τινάς τώσω πάντας κερδήσω δύναται CHRONICON. -- .LIB. IV. À est, sacerdotium hujus loci vita perfectione deco- ravit. Erat autem religiosus perfectus, vigiliis multis vitæque tranquillitate valle gaudens, et propter sapieniæ studiam liber et ardens, animo potius quam modestiæ indulgebat, magnaque dicendi - bertate erga quoscunque amplissime utebatur. In decendo audientium utilitatem observabat, sed in conversatione factator et superbus ignoran- tibus eum videbatur. Itaque etiam ad episcopatum provectus majori auctoritate ad uniuscujusque correctionem et salu- tem contra subditos utebatur; et modos verbaque componendo, ita tamen ut non adulator ne cum jactatore, ignobilis ne cum modesto confundatur, atque ita ut modus liberalis semper conserve- tur: convenit enim eum qui docet magnanimum ésse, non superbuni, fortem, non audacem, mode- ratum, non servilen, modestum, non humilitatis si- mulatorem, liberum, non servum, sicut ille ipsc cujus nomen auream linguam sonal. (11) • C D Ideoque varium oportet esse doctorem el pasto; rem : varium autem dico, non dissimulatorem, nec adulatorem, nec contumeliosum, sed valle li- berum et apertum, scientem utiliter condescendero, cum rerum adjuncta id requirant, ac bonum esse simul et austerum. Non enim uno tantum modo cuncti subjecti tractandi sunt; siquidem et medici non omnibus ægrotantibus uno tantum medicamine opitulari debent, nec gubernator unam scire tantum viam contra ventos luetandi. Meditare igitur qualem esse oportet cum qui contra talem tempestatem, alemque procellam ac tales fluctus stare debet, ut sit omnibus omnia et omnes lucrifaciat. Hujusmodi virum enim oportet esse gravem et modestum, terribilem et mitem, imperiosumque ac sociabilem, integrum et officiosum, humilem et non servi lem, jucundum et dulcem, ut adversus ista faci- lius colluctari queat. Debet igitur virtute præditus et prudens adulationem in utramque partem vitare ; ne que jactator neque blanditor esse, sed utriusque mali reprimere excessum, agere libere, nec in ser- vorum vilitatem delabi. Etenim erga bonos esse mo- destum oportet, sed erga audaces excelsum; quan- doquidem alii mansuetudinem existimant esse virtu- tem, et alii audaciam virilitatem, illis quidem opor- tet humilitatem præbere, his vero virilitatem quæ dissipet ipsorum de audacia opinionem, ut illos Variæ lectiones et notæ. Ced. Cell. 577,21-578,4 : Cel. cod. Ced. 578,4-13. Ced. add. Čed. Led. coul Cel. Cell. Ced. Ced. 578,13- 579,13. **De sacerdotio VI, 4,423 B. Chr. add. Chr. st' askl. Chr. • add. Chr. add. Chr. Chr. cod. ? Cor. ix, 22, sed DEFE, Etl. Erp. Clen Or. Mac. Naz. Tert. ' cod. xa! Chr. §. (10) Διός [καὶ ἐπὶ] τὴν ἐπισκοπὴν προβληθείς,

ἔτη ἐν τῇ ᾿Αντιοχέων εκκλησίᾳ ἀποτεμνύνει τὸ ἐκεῖ " ἱερατεῖον τῷ βίῳ τῆς ἀκριβείας. (1) Ην δὲ ἀσκητὴς εἰς ἄκρον καὶ πολυάγρυ πως καὶ φιλήσυχος λίαν, καὶ διὰ ζῆλον σωφροσύνης εὐπαρρησίαστος καὶ ἀκρόχολος καὶ θυμῷ μᾶλλον ἢ αἰδοῖ ἐχαρίζετο · καὶ ἐλευθεροστομίᾳ πρὸς τοὺς ἐντυγχάνοντας ἀμέτρῳ ἐκέχρητο. Καὶ ἐν μὲν τῷ διδάσκειν πολὺς ἦν πρὸς ὠφέλειαν; ἐν δὲ ταῖς συν- τυχίαις ἀλαζονικός τις καὶ ὑπερόπτης ἐνομίζετο τοῖς (αὐτὸν) ἀγνοοῦσιν. μείζονι δρούν κατὰ τῶν ὑπηκόων εκέχρητο προς ὄφρύ διόρθωσιν ἑκάστου καὶ σωτηρίαν· καὶ τοὺς τρόπους καὶ τοὺς λόγους μεταλλάττων, οὐ τοίνυν, εἰ μή τις [είη κόλαξ, τοῦτον ἀλαζόνα εἶναι νομίζει, οὐδ᾽ αὖ πάλιν εἰ] κόλαξ τ η τ αγεννής, τοῦτον μετριόφρονα λεκτέον ", ἀλλὰ τὸν ἐν (τῇ) προσηκούσῃ τάξει τῇ ἐλευθέροις πρεπούσῃ ἑαυτὸν φυλάττοντα· μεγαλή ψυχον γὰρ εἶναι προσήκει τὸν διδάσκαλον, οὐχ ὑπε ρήφανον, ἀνδρεῖον, οὐ θρασὺν, ἐπιεικῆ, οὐ δουλο πρεπῆ, μετριόφρονα, οὐ ταπεινοφροσύνην ὑποκρι- νόμενον, ἐλεύθερον ", οὐκ ἀνδράποδον, ὥσπερ δε καὶ αὐτὸς οὗτος ὁ χρυσούς ο τὴν γλῶτταν λέγει οὕτως. β Διὰ τοῦτο ποικίλον εἶναι δεῖ τὸν διδά- σκαλον καὶ ποιμένα · [ποικίλον δὲ] λέγω, οὐχ υπου- λον * οὐδὲ κόλακα καὶ ὑβριστήν, ἀλλὰ πολλῆς τ ἐλευθερίας καὶ παρρησίας ἀνάμεστον, εἰδότα οι καὶ συγκατιέναι χρησίμως, ὅταν ἡ τῶν πραγμάτων ὑπό- θεσις ἀπαιτῇ τοῦτο, καὶ χρηστὸν εἶναι ὁμοῦ καὶ αὐστηρόν· οὐ γὰρ ἐν ἑνὶ τρόπῳ χρήσασθαι τοῖς ἀρχομένοις ἅπασι δέον· ἐπεὶ “ μηδὲ ἰατρῶν παισὶν ἑνὶ μόνῳ φαρμάκῳ πᾶσι τοῖς “ κάμνουσι προσφέ- ρεσθαι καλὸν μηδὲ κυβερνήτῃ μίαν ὁδὸν εἰδέναι « τῆς πρὸς τὰ πνεύματα μάχης. • Εννόησον τοίνυν ὁποῖόν τινα εἶναι χρὴ τὸν μέλλοντα χειμῶνα τοσού- τον ἀνθέξειν καὶ τοιαύτην ζάλην καὶ τοσαῦτα κύτ ματα πρὸς τὸ ε γενέσθαι τοῖς πᾶσι τὰ πάντα, ἵνα πάντα; " κερδήσῃ. Καὶ γὰρ σεμνὸν δεῖ εἶναι τὸν τοιοῦτον καὶ ἄτυφον καὶ φοβερὸν καὶ προσηνή καὶ ἀρχικὸν [καὶ κοινωνικὸν καὶ ἀδέκαστον καὶ θε ραπευτικὸν] καὶ ταπεινὸν καὶ ἀδούλωτον καὶ φαι δρὸν καὶ ἡμερον, ἵνα [πρὸς] ταῦτα εὐκόλως [μά- χεσθαι] δύνηται 4. Οὐκοῦν δεῖ τὸν ἐνάρετον καὶ ἐχέφρονα φεύγειν τὸ κολακεύειν καὶ κολακεύεσθαι, καὶ μήτε ἀλαζονικόν (129) είναι μήτε κόλακα, ἀλλ' ἀμφοτέρων τῶν κακῶν τούτων κολάζειν τὴν ἀμετρίαν καὶ ἐλεύθερον εἶναι, μήτε εἰς δουλοπρέπειαν κατα- πίπτοντα. Πρὸς μὲν γὰρ χρηστους ταπεινὸν ὑπάρ χειν χρὴν πρὸς δὲ θρασεῖς ὑψηλόν· ἐπείπερ οἱ μὲν ἀρετὴν εἶναι τὴν ἐπιείκειαν ἡγοῦνται, οἱ δὲ ἀνδρείαν » $6 ‹ ἐκεῖσε 1. τῇ τοῦ βίου ἀρετῇ ἦν γὰρ ά. ἄκρω;. κι έχ. έλ. τε ἀμέσ = 6. τρο; εἴη καὶ ἀγενής οι λεκταίον καλέσει τ. τὰς ἐλ. ἐλευθέριον, οὐκ ἀνδραποδη ὁ Χρυσόστομος λ. οὐχ ὑποκριτήν μέν δέ ἐστίν δή νόμῳ τοῖς τήν δι πάντως τινάς τώσω πάντας κερδήσω δύναται CHRONICON. -- .LIB. IV. À est, sacerdotium hujus loci vita perfectione deco- ravit. Erat autem religiosus perfectus, vigiliis multis vitæque tranquillitate valle gaudens, et propter sapieniæ studiam liber et ardens, animo potius quam modestiæ indulgebat, magnaque dicendi - bertate erga quoscunque amplissime utebatur. In decendo audientium utilitatem observabat, sed in conversatione factator et superbus ignoran- tibus eum videbatur. Itaque etiam ad episcopatum provectus majori auctoritate ad uniuscujusque correctionem et salu- tem contra subditos utebatur; et modos verbaque componendo, ita tamen ut non adulator ne cum jactatore, ignobilis ne cum modesto confundatur, atque ita ut modus liberalis semper conserve- tur: convenit enim eum qui docet magnanimum ésse, non superbuni, fortem, non audacem, mode- ratum, non servilen, modestum, non humilitatis si- mulatorem, liberum, non servum, sicut ille ipsc cujus nomen auream linguam sonal. (11) • C D Ideoque varium oportet esse doctorem el pasto; rem : varium autem dico, non dissimulatorem, nec adulatorem, nec contumeliosum, sed valle li- berum et apertum, scientem utiliter condescendero, cum rerum adjuncta id requirant, ac bonum esse simul et austerum. Non enim uno tantum modo cuncti subjecti tractandi sunt; siquidem et medici non omnibus ægrotantibus uno tantum medicamine opitulari debent, nec gubernator unam scire tantum viam contra ventos luetandi. Meditare igitur qualem esse oportet cum qui contra talem tempestatem, alemque procellam ac tales fluctus stare debet, ut sit omnibus omnia et omnes lucrifaciat. Hujusmodi virum enim oportet esse gravem et modestum, terribilem et mitem, imperiosumque ac sociabilem, integrum et officiosum, humilem et non servi lem, jucundum et dulcem, ut adversus ista faci- lius colluctari queat. Debet igitur virtute præditus et prudens adulationem in utramque partem vitare ; ne que jactator neque blanditor esse, sed utriusque mali reprimere excessum, agere libere, nec in ser- vorum vilitatem delabi. Etenim erga bonos esse mo- destum oportet, sed erga audaces excelsum; quan- doquidem alii mansuetudinem existimant esse virtu- tem, et alii audaciam virilitatem, illis quidem opor- tet humilitatem præbere, his vero virilitatem quæ dissipet ipsorum de audacia opinionem, ut illos Variæ lectiones et notæ. Ced. Cell. 577,21-578,4 : Cel. cod. Ced. 578,4-13. Ced. add. Čed. Led. coul Cel. Cell. Ced. Ced. 578,13- 579,13. **De sacerdotio VI, 4,423 B. Chr. add. Chr. st' askl. Chr. • add. Chr. add. Chr. Chr. cod. ? Cor. ix, 22, sed DEFE, Etl. Erp. Clen Or. Mac. Naz. Tert. ' cod. xa! Chr. §. (10) Διός [καὶ ἐπὶ] τὴν ἐπισκοπὴν προβληθείς,

σὺν αὐτῷ φοβηθέντας φυγῇ χρήσασθαι· ἑξήκοντα δὲ ἐπίσκοποι εὑρεθέντες συνῆλθον καὶ ἄκυρα (1993) τὰ ἐν τῇ Δρυϊ πραχθέντα ἅπαντα ψηφισάμενος, Ιωάννῃ τὴν ἐπισκοπὴν δικαίως ἐκύρωσαν. • (16) Επισυνέβη δὲ αὖθις τὰ κατὰ τὴν ἀργυρᾶν στήλην τῆς Εὐδοξίας οι τόν τε ἀμπελῶνα τῆς χήρας· πάλιν μῖσος καὶ πάλιν ὀργή, πάλιν ἔχθρα καὶ λό του σε ἐπίδειξις, οὗ ἡ ἀρχή· . Πάλιν Ηρωδιάς μαίνεται. » Κάντεῦθεν οἱ τοῦ μέρους αὐτοῦ ἐπίσκο ποι τὴν ἐξορίαν αὐτοῦ μέλλειν ἔσεσθαι βλέ- ποντες, συναθροίζονται σε πρὸς αὐτὸν μετὰ πολλῶν δακρύων λέγοντες · « Ἐπάναγκες ἡμῖν, ὦ δέσποτα 4, τὰς ἐκκλησίας κατέχοντας οι ἀναγκασθῆναι, καὶ κοινωνῆται, καὶ ὑπογράψαι.. Ὁ δὲ μακάριος πρὸς αὐτούς· « Κοινωνήσατε μὲν, ἵνα μὴ σχίσητε την η Ἐκκλησίαν· μὴ ὑπογράψητε δέ· οὐδὲν γὰρ ἐμαυτῷ σύνοιδα ἄξιον καθαιρέσεως. » σε (17) Εἶχε δὲ μαθητὰς ἐπισκόπους μὲν Πρόκλον, καὶ Παλλάδιον, καὶ Βρίσσωνα, καὶ Θεοδώρητον, ἀσκητὰς δὲ Μάρκον, καὶ Νεῖλον, καὶ Ἰσίδωρον τὸν Πηλουσιώτην. στ (18) Ὁ δὲ μέγας Ἐπιφάνιος Κύπρου ἐν τῷ Εβδόμῳ ἐλθὼν, χειροτονίας καὶ συνάξεις παρὰ τὴν Ἰωάννου ἐποίησε γνώμην σε. Καὶ τοῦ Ἰωάννου τοῦτο ο συγχωρήσαι θελήσαντος καὶ προτρεψαμένου αὐτὸν συμβῆναι τὸ αὐτῷ ἐν τῷ ἐπισκοπικῷ τι κατα γωγείῳ, οὐχ εἷλατο τοῦτο ποιῆσαι Ἐπιφάνιος · ταῖς [γὰρ] τοῦ Θεοφίλου διαβολαῖς προκατείληπτο. (19) Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου ἐπισκοποῦντος, ἀνήρ τις [ἦν] Μακεδονιανός γυναῖκα ἔχων ὁμόφρονα αὐτοῦ· καὶ ὁ μὲν ἀνὴρ πεισθεὶς τῇ διδασκαλία Ἰωάννου, τῇ καθολικῇ Ἐκκλησίᾳ προσελθὼν ἐκοι νώνησεν· ὁμοίως δὲ καὶ τῇ γυναικὶ κοινωνῆσαι παρ ήνει το· ἡ δὲ ὑποκριθεῖσα πείθεσθαι τῷ ἀνδρὶ, ἦλθεν ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ· παιδίσκη δὲ αὐτῆς γνησία κοινωνίαν ἐκ τῆς Μακεδονίου φέρουσα το αἱρέσεως δέδωκεν αὐτῇ· δεξαμένη δὲ τὸ ὑπὸ Ἰωάννου τὴν κοινωνία», υποκριθεῖσα (συγκύπτειν καὶ) ταύτης μεταλαμβάνειν, (ἣν μὲν εἶχε) δέδωκε τῇ παιδίσκη (αὐτῆς), ἔλαβε δὲ ἐξ αὐτῆς ἦν ἔφερεν ή παιδίσκη τῆς τῶν Μακεδονιανῶν, ἣν καὶ προσαγαγοῦσα τῷ στόματι ", εὗρεν αὐτὴν λίθον γεγενημένην· (καὶ τούτου φανερωθέντος) υπότρομος το προσελθοῦσα τοῖς Ἰωάννου ποσὶν, τὸ γεγονὸς ἐξήγγειλε καὶ τῇ Ἐκκλησίᾳ προσῆλθε κατὰ ἀλήθειαν· ὁ δὲ λίθος ἐν τῷ σκευοφυλακίῳ ἐτέθη φυλάττεσθαι). το (19) Ο οὖν ἀοίδιμος Ἰωάννης ἐπισκοπεύσας ἀ. το — Ἐπεὶ δὲ ά. συνέβη τά οι Έ. καὶ τὸν τῆς χ. ά. σε λόγων σε συναθροισθέντες — ἔλεγον έστι κατέχουσιν? "γν. ἐπ. τούτῳ το συμμεῖναι τι εἰς τὴν ἐπισκοπικὴν καταγωγήν εί λετο Τοῦ δὲ Χ. τὰ τῆς ὀρθοδόξου Εκκλησίας ιθύνοντος, προσῆλθεν αὐτῷ τις τῆς τῶν Μακεδονιανῶν αἱρέσεως μετανοήσας. " παραινέσας δὲ καὶ τῇ ἰδίᾳ γαμετῇ ἐπιστρέψαι καὶ μετανοῆσαι καὶ κ. μόλις ὡς δῆθεν ἔπεισεν· ἡ δὲ δοῦσα τῇ παιδίσκῃ κ. τῶν Μακεδονιανῶν ἐκέλευσεν ἔχειν μεθ᾿ ἑαυτῆς φέρων καὶ δὴ προσελθοῦσα τῷ Χρυσοστόμῳ καὶ δ. τὴν ἁγίαν κ. ἐκ τῶν χειρῶν αὐτοῦ καὶ τὴν τῶν Μ. λαβοῦσα προσάγει τῷ στ. καὶ εὑρίσκει ά. λ. γεγονυίαν φρίξουσα οὖν προς- πίπτει τῷ ἁγίῳ ὑπ. ἐξαγορεύουσα τὸ τόλμημα καὶ εἰλικρινώς προσερχομένη τῇ ἐ. Ὁ γοῦν το CHRONICON. - LIB. IV. A Sexaginta dein episcopi qui inventi sunt, couve- cod. - - - B C D nientes, omnia quæ iu Quercu facta fuerant irrita declaraverunt et Joannem in episcopatu juste con- firmaverunt. Supervenerunt autem denuo sermones contra statuam Eudoxiæ argenteam et viduæ vineam : rursus odium et rursus ira, rursus inimicitiæ ser- mnonisque prolatio, cujus initium : c Rursum furit Herodias. Exinde ipsius partem sequentes episcopi futurum ejus exsilium prævidentes, ad eum cum multis lacrymis convenerunt dicentes • Necesse nobis est, præceptor, eos qui præsunt Ecclesiis argere, communionem tenere et subscribere. Quibus beatus dixit : c Communione quidem adu- nemini, ne dividatis Ecclesiam; sed nolite sub- scribere; nihil enim mihi conscius suun propter quod exitium merear. Habuit autem discipulos in episcopatu Proclum, Palladium, Brissonem et Theodoretum, et in asce- tica vita Marcum, Nilum et Isidorum Pelusiotam. Magnus vero Epiphanius Cypri episcopus, in 'le- bdomonem cum venisset, ordinationes et synaxes præter Joannis cognitionem faciebat. Cum autem Joannes huic assentire vellet et illum inducere co- naretur ut secum in episcopali munere concorda- ret, renuit Epiphanius : nam Theophili crimina- tionibus præceptus erat. Dum Joannes Chrysostomus munus episcopale perageret, vir quillam Macedonianus uxorem labe- bat non aliter ac ipse credentem. Ilic quidem homo Joannis instructione persuasus, in communionem cum Ecclesia catholica rediit. Hortabatur autem et ipsam mulierem ad communionem redire: quæ cum respondisset sc viro persuasione cessurum, in ecclesiam venit. Ipsius autem ancilla commu- nionem ex Macedonii hæresi Jelatam ferens, ipsi dedit. Cum igitur a Joanne communionem accepis- set, simulans inclinare se atque illam participare, quam quidem habebat, ancillæ suæ dedit, hanc au- tem quain ex hæresi Macedoniana ferebat ancilla, ex ipsius manibus accepit, et cum ad os admove- ret eam in lapidem conversam invenit. Hoc per- territa miraculo venit ad pedes Joannis, et renun- tiato quod erat factum Ecclesiæ juxta veritatem adhæsit. Lapis autem in utensilium ærario reposi- lus est. Illustris igitur Joannes cum in episcopatu quin- Variæ lectiones et notæ. Ced. 581,6-16 : Ceal. Cedl. « add. Cod. Ced. 581,16-18. or Cell. 581,18-24. Ced. " Gud. cod. Ged. * Ced. Cerl. 575,5-15 : Ced. cod. Ced. "' Led. Ged. w Gel. 581,24- 582,4 : cf. 576,21-24.

σὺν αὐτῷ φοβηθέντας φυγῇ χρήσασθαι· ἑξήκοντα δὲ ἐπίσκοποι εὑρεθέντες συνῆλθον καὶ ἄκυρα (1993) τὰ ἐν τῇ Δρυϊ πραχθέντα ἅπαντα ψηφισάμενος, Ιωάννῃ τὴν ἐπισκοπὴν δικαίως ἐκύρωσαν. • (16) Επισυνέβη δὲ αὖθις τὰ κατὰ τὴν ἀργυρᾶν στήλην τῆς Εὐδοξίας οι τόν τε ἀμπελῶνα τῆς χήρας· πάλιν μῖσος καὶ πάλιν ὀργή, πάλιν ἔχθρα καὶ λό του σε ἐπίδειξις, οὗ ἡ ἀρχή· . Πάλιν Ηρωδιάς μαίνεται. » Κάντεῦθεν οἱ τοῦ μέρους αὐτοῦ ἐπίσκο ποι τὴν ἐξορίαν αὐτοῦ μέλλειν ἔσεσθαι βλέ- ποντες, συναθροίζονται σε πρὸς αὐτὸν μετὰ πολλῶν δακρύων λέγοντες · « Ἐπάναγκες ἡμῖν, ὦ δέσποτα 4, τὰς ἐκκλησίας κατέχοντας οι ἀναγκασθῆναι, καὶ κοινωνῆται, καὶ ὑπογράψαι.. Ὁ δὲ μακάριος πρὸς αὐτούς· « Κοινωνήσατε μὲν, ἵνα μὴ σχίσητε την η Ἐκκλησίαν· μὴ ὑπογράψητε δέ· οὐδὲν γὰρ ἐμαυτῷ σύνοιδα ἄξιον καθαιρέσεως. » σε (17) Εἶχε δὲ μαθητὰς ἐπισκόπους μὲν Πρόκλον, καὶ Παλλάδιον, καὶ Βρίσσωνα, καὶ Θεοδώρητον, ἀσκητὰς δὲ Μάρκον, καὶ Νεῖλον, καὶ Ἰσίδωρον τὸν Πηλουσιώτην. στ (18) Ὁ δὲ μέγας Ἐπιφάνιος Κύπρου ἐν τῷ Εβδόμῳ ἐλθὼν, χειροτονίας καὶ συνάξεις παρὰ τὴν Ἰωάννου ἐποίησε γνώμην σε. Καὶ τοῦ Ἰωάννου τοῦτο ο συγχωρήσαι θελήσαντος καὶ προτρεψαμένου αὐτὸν συμβῆναι τὸ αὐτῷ ἐν τῷ ἐπισκοπικῷ τι κατα γωγείῳ, οὐχ εἷλατο τοῦτο ποιῆσαι Ἐπιφάνιος · ταῖς [γὰρ] τοῦ Θεοφίλου διαβολαῖς προκατείληπτο. (19) Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου ἐπισκοποῦντος, ἀνήρ τις [ἦν] Μακεδονιανός γυναῖκα ἔχων ὁμόφρονα αὐτοῦ· καὶ ὁ μὲν ἀνὴρ πεισθεὶς τῇ διδασκαλία Ἰωάννου, τῇ καθολικῇ Ἐκκλησίᾳ προσελθὼν ἐκοι νώνησεν· ὁμοίως δὲ καὶ τῇ γυναικὶ κοινωνῆσαι παρ ήνει το· ἡ δὲ ὑποκριθεῖσα πείθεσθαι τῷ ἀνδρὶ, ἦλθεν ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ· παιδίσκη δὲ αὐτῆς γνησία κοινωνίαν ἐκ τῆς Μακεδονίου φέρουσα το αἱρέσεως δέδωκεν αὐτῇ· δεξαμένη δὲ τὸ ὑπὸ Ἰωάννου τὴν κοινωνία», υποκριθεῖσα (συγκύπτειν καὶ) ταύτης μεταλαμβάνειν, (ἣν μὲν εἶχε) δέδωκε τῇ παιδίσκη (αὐτῆς), ἔλαβε δὲ ἐξ αὐτῆς ἦν ἔφερεν ή παιδίσκη τῆς τῶν Μακεδονιανῶν, ἣν καὶ προσαγαγοῦσα τῷ στόματι ", εὗρεν αὐτὴν λίθον γεγενημένην· (καὶ τούτου φανερωθέντος) υπότρομος το προσελθοῦσα τοῖς Ἰωάννου ποσὶν, τὸ γεγονὸς ἐξήγγειλε καὶ τῇ Ἐκκλησίᾳ προσῆλθε κατὰ ἀλήθειαν· ὁ δὲ λίθος ἐν τῷ σκευοφυλακίῳ ἐτέθη φυλάττεσθαι). το (19) Ο οὖν ἀοίδιμος Ἰωάννης ἐπισκοπεύσας ἀ. το — Ἐπεὶ δὲ ά. συνέβη τά οι Έ. καὶ τὸν τῆς χ. ά. σε λόγων σε συναθροισθέντες — ἔλεγον έστι κατέχουσιν? "γν. ἐπ. τούτῳ το συμμεῖναι τι εἰς τὴν ἐπισκοπικὴν καταγωγήν εί λετο Τοῦ δὲ Χ. τὰ τῆς ὀρθοδόξου Εκκλησίας ιθύνοντος, προσῆλθεν αὐτῷ τις τῆς τῶν Μακεδονιανῶν αἱρέσεως μετανοήσας. " παραινέσας δὲ καὶ τῇ ἰδίᾳ γαμετῇ ἐπιστρέψαι καὶ μετανοῆσαι καὶ κ. μόλις ὡς δῆθεν ἔπεισεν· ἡ δὲ δοῦσα τῇ παιδίσκῃ κ. τῶν Μακεδονιανῶν ἐκέλευσεν ἔχειν μεθ᾿ ἑαυτῆς φέρων καὶ δὴ προσελθοῦσα τῷ Χρυσοστόμῳ καὶ δ. τὴν ἁγίαν κ. ἐκ τῶν χειρῶν αὐτοῦ καὶ τὴν τῶν Μ. λαβοῦσα προσάγει τῷ στ. καὶ εὑρίσκει ά. λ. γεγονυίαν φρίξουσα οὖν προς- πίπτει τῷ ἁγίῳ ὑπ. ἐξαγορεύουσα τὸ τόλμημα καὶ εἰλικρινώς προσερχομένη τῇ ἐ. Ὁ γοῦν το CHRONICON. - LIB. IV. A Sexaginta dein episcopi qui inventi sunt, couve- cod. - - - B C D nientes, omnia quæ iu Quercu facta fuerant irrita declaraverunt et Joannem in episcopatu juste con- firmaverunt. Supervenerunt autem denuo sermones contra statuam Eudoxiæ argenteam et viduæ vineam : rursus odium et rursus ira, rursus inimicitiæ ser- mnonisque prolatio, cujus initium : c Rursum furit Herodias. Exinde ipsius partem sequentes episcopi futurum ejus exsilium prævidentes, ad eum cum multis lacrymis convenerunt dicentes • Necesse nobis est, præceptor, eos qui præsunt Ecclesiis argere, communionem tenere et subscribere. Quibus beatus dixit : c Communione quidem adu- nemini, ne dividatis Ecclesiam; sed nolite sub- scribere; nihil enim mihi conscius suun propter quod exitium merear. Habuit autem discipulos in episcopatu Proclum, Palladium, Brissonem et Theodoretum, et in asce- tica vita Marcum, Nilum et Isidorum Pelusiotam. Magnus vero Epiphanius Cypri episcopus, in 'le- bdomonem cum venisset, ordinationes et synaxes præter Joannis cognitionem faciebat. Cum autem Joannes huic assentire vellet et illum inducere co- naretur ut secum in episcopali munere concorda- ret, renuit Epiphanius : nam Theophili crimina- tionibus præceptus erat. Dum Joannes Chrysostomus munus episcopale perageret, vir quillam Macedonianus uxorem labe- bat non aliter ac ipse credentem. Ilic quidem homo Joannis instructione persuasus, in communionem cum Ecclesia catholica rediit. Hortabatur autem et ipsam mulierem ad communionem redire: quæ cum respondisset sc viro persuasione cessurum, in ecclesiam venit. Ipsius autem ancilla commu- nionem ex Macedonii hæresi Jelatam ferens, ipsi dedit. Cum igitur a Joanne communionem accepis- set, simulans inclinare se atque illam participare, quam quidem habebat, ancillæ suæ dedit, hanc au- tem quain ex hæresi Macedoniana ferebat ancilla, ex ipsius manibus accepit, et cum ad os admove- ret eam in lapidem conversam invenit. Hoc per- territa miraculo venit ad pedes Joannis, et renun- tiato quod erat factum Ecclesiæ juxta veritatem adhæsit. Lapis autem in utensilium ærario reposi- lus est. Illustris igitur Joannes cum in episcopatu quin- Variæ lectiones et notæ. Ced. 581,6-16 : Ceal. Cedl. « add. Cod. Ced. 581,16-18. or Cell. 581,18-24. Ced. " Gud. cod. Ged. * Ced. Cerl. 575,5-15 : Ced. cod. Ced. "' Led. Ged. w Gel. 581,24- 582,4 : cf. 576,21-24.

ἔτη ε'00, ἐξωρίσθη εἰς Κουκουσόν, κἀκεῖθεν μετὰ ἔτη ῇ γ' καὶ μῆνας β' μετηνέχθη οι εἰς Πιτυοῦντα. * Καλ γενόμενος κατὰ πάροδον ἐν Κομάνοις ἐτελεύτησεν ἐν πολλῇ θλίψεις καὶ κακώσει ὑπάρχων, ἐτῶν νθ. ΣΓ. Περὶ τῆς ἐπιστολῆς πάπα Ρώμης πρὸς τὸν Αρκάδιον τὸν βασιλέα Ο τοίνυν πάπας Ρώμης Ἰννοκέντιος, ἀκούσας τὴν ἐν ἐξορίᾳ τελευτὴν αὐτοῦ, γράφει πρὸς Ἀρκά- διον τοιάδε· « Φωνὴ αἵματος τοῦ ἀδελφοῦ μου Ἰωάν νου βοᾷ πρὸς τὸν Θεὸν κατὰ σοῦ, βασιλεῦ, ὡς ποτε Αβελ τοῦ δικαίου κατὰ τοῦ ἀδελφοκτόνου Καΐν. Καὶ πάντως οι ἐκδικηθήσεται παντοιοτρόπως, ὅτι διωγ μὲν ἄδικον κατὰ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν ἱερέων αὐτοῦ συνεστήσω ἐξέωσας τὸν μέγαν τῆς Εκκλησίας οι φωστῆρά τε καὶ διδάσκαλον ἐκ τοῦ θρόνου τῆς ἐπισκοπῆς αὐτοῦ παρανόμως τε καὶ ἀκρίτως συνεκδιώξας αὐτῷ καὶ τὸν Χριστόν. ο πατριάρχης Αρσάκιος. (3) Ἡ δὲ νέα Δαλιλάς οι Εὐδοξία κατά μικρών τῷ ξυρῷ τῆς ἀπάτης (150) ξυρήσασα, κατάραν ἐπήγαγεν ἑαυτῇ ο ενδικόν τε καὶ ἀνεξάλειπτον, δεν σμεύσασα φορτίον ἁμαρτημάτων δυσβάστακτον, καὶ προσθεῖσα τοῖς πρώην αὐτῆς δεινοῖς καὶ πολλοῖς ἁμαρτήμασιν. (4) Ο δέ (γε) μέγας Ισίδωρος πρός τινα γρά φων, οὕτως φησίν· Ἐρωτᾷς τὴν περὶ τὸν θεσπέ στον Ιωάννην τραγῳδίαν· ἀλλὰ φράσαι ταύτην Ο ἀπορῶ· νικῇ γὰρ οὐ τὸν νοῦν ἡ μέθη τοῦ πράγμα τος. Μικρὰ δὲ μάνθανε, ἅπερ " ή Αίγυπτος ηγνόησε, Μωσέα μὲν παραιτουμένη, τὸν δὲ Φαραὼ οἰκειοι- μένη, τοὺς ταπεινούς μαστίζουσα καὶ τοὺς κοπης- μένους θλίβουσα, πόλεις οἰκοδομοῦσα καὶ τοὺς μι σθοὺς ἀποστεροῦσα καὶ μέχρι (τοῦ) νῦν τούτοις έμμελετῶσα, τὸν λιθομανῆ καὶ χρυσολάτρης με προ βαλλομένη Θεόφιλον, τέσσαρσι συνεργοῖς … καὶ συν αποστάταις ὀχυρωθέντα, τὸν ' θεοφιλῆ καὶ θεολόγον κατεπολέμησεν ἄνθρωπον, τὴν περὶ τὸν ἐμοὶ ὁ ὁμών νυμον ἀπέχθειαν καὶ δυσμένειαν ὁρμητήριον τῆς οἰκεία; εὑρηκότα σκληρότητος· ἀλλ᾽ . Ο μὲν οἶκος Δαυΐδ κραταιούται · καὶ πορεύεται· ὁ δὲ οἶκο; Σπούλ ἀσθενεῖ, καὶ καταισχύνεται, καὶ συμποδίζεται, κ καθώς ὁρᾷς, εἰ καὶ τῆς ζάλης ὑπεξῆλθεν ὁ άνθρω πος τοῦ Θεοῦ στεφανίτης καὶ νικηφόρος, καὶ πρὸς τὴν ἄνω γαλήνην μετεχώρησεν, ο . ἑαυτοῦ τελευτὴν παρὰ Θεοῦ μεμαθηκώς πλησιάζου καὶ ἥμισυ, σε 407, Οι μετενεχθείς τε 'Ο δέ γ. π. Ρ. Ινν, ἀκ. τὴν ἐν ἐξορία . γ. σε παντοίῳ τρόπῳ τῆς οἰκουμένης συνδ. κ' ἐν τῇ ἐξορίᾳ ἐν ἐξ Μ. 9? • οι Δηλίδας σε οὐ καὶ μέσος Ερ. 459. γάρ. ν. τὸ τοῦ μ. ἄττα· ἡ γείτων ᾿Α. συνήθως ἠνήμησε Α. π. 15. τὸν Φ. 4. 15. • Χρυσομανή Χ. γάρ 13. σ. ἢ μᾶλλον σ. όντως οὕτω εμόν χρ. ά. δὲ ὁ τοῦ Σ. κ. ὁ βίου και πρ. μετετέθη Ιs. Υποστρέφοντος δὲ Επιφανίου ἐν Κ. καὶ τὴν ἐ. τ. π. Θεοῦ μεμαθηκότης. " + • . - GEORGII HAMARTOLI que transcgisset annos, Cucusam in exsilium mis- A sas est, et inde post annos tres et menses duos Pityontem translatus. Cum in transitu Comanis erat, mortuus est præ afflictione et tribulatione malta, annos natus quinquaginta duos. CCIII. De epistola papæ Romæ ad Arcadium Imperatorem. Papa vero Romæ Innocentius, auditis Joannis exsilia et ipsius morte, ad Arcadium hæc scripsit : • Vox sanguinis fratris mei Joannis ad Deum ad- versum te clamat, rex, ut olim Abelis justi contra Fratricidam Cain. Et certe omnimodo a te requiretur quod injustam persecutionem adversus Ecclesiam Dei ipsiusque sacerdotes suscitaveris, et magnum Ecclesiæ lumen et magistrum ex episcopali tlirono cjus expuleris, et cum ipso inique et injuste Chri- stum persecutus fueris. Mortuo Joanne, Arsacius ordinatur patriarcha. Nova autem Dalila Eudoxia paulatim novacula fraudis usa maledictionem in se justam et indelebi- lem adduxit, cum onus peccatorum difficile portată colligasset, et veteribus peccatis, immanibus et wultis addidisset. Magnus autem Isidorus ad quemdam scribens, sic ait : ‹ Circa venerabilem Joannem tragoediant cognoscere cupis: sed eam referre dubito: vincit enim mentem rei atrocitas. Pauca vero disce, quæ ignoravit Ægyptus, Moysen rejiciens, et Pharaonem sibi concilians, humiles castigans et obrutos labori- bus amigens, urbes ædificans et mercedem subtra- liens, et usque adhuc lis operibus intenta; idolola- tram el amantem auri Theophilum sibi proponens adjutorem et quatuor auxiliariis et apostasi sociis circummunitum, virum Dei amantem et theolo- gum oppugnavit, cui odium et inimicitia propter meum homonymum incentivum fuit propriæ. seve- ritatis : sed e domus quidem David erat prof- ciens et semper florentissima, domus autein Saul decrescens et crubescens et impedita, sicut vides, siquidem e tempestate coronatus et trium- phans homo Dei exivit, et ad coelestem serenitatein migravit. > Cum autem Epiphanius in Cyprum regressus esset, finem suum esse proximum a Deo edoctus, D Varia lectiones et nolæ. Cell. sed sunt Vl anni et IV m. usque ad Junii quo nominatus est Arsacius Chrysostomi in locum (Chr. pasch.). Sept. 1; Cell. Coislin. 503. • Deest hoc lemma M. 2, in cod. et Par. (add. Ced. et 1706. Ged. 589.4-10. cf. Palladii vitam Chr. 51, et responsum. Arcadii, in cod. Vatic. Ced. Cell. Cell. add. Leo Ced. 182,12-16. cod. add. Ced. qui omisso (forsitan e margine codicis in textum !!.to) hæc tanquam Innocenti verba exhibet. add. Ced. " Cel. 382,16-583,9 – om. Is. Is. Ced. Is. : add. Ged., cod. ' Ced. * || Sam. mn, ; & omn. Is. Is. • Is. ed. 583,9-584,3 : (2) Τελευτήσαντος δὲ Ἰωάννου 8, χειροτονεῖται (5) Ὑποστρέφοντι δὲ Επιφανίῳ ἐν Κύπρῳ τὴν

ἔτη ε'00, ἐξωρίσθη εἰς Κουκουσόν, κἀκεῖθεν μετὰ ἔτη ῇ γ' καὶ μῆνας β' μετηνέχθη οι εἰς Πιτυοῦντα. * Καλ γενόμενος κατὰ πάροδον ἐν Κομάνοις ἐτελεύτησεν ἐν πολλῇ θλίψεις καὶ κακώσει ὑπάρχων, ἐτῶν νθ. ΣΓ. Περὶ τῆς ἐπιστολῆς πάπα Ρώμης πρὸς τὸν Αρκάδιον τὸν βασιλέα Ο τοίνυν πάπας Ρώμης Ἰννοκέντιος, ἀκούσας τὴν ἐν ἐξορίᾳ τελευτὴν αὐτοῦ, γράφει πρὸς Ἀρκά- διον τοιάδε· « Φωνὴ αἵματος τοῦ ἀδελφοῦ μου Ἰωάν νου βοᾷ πρὸς τὸν Θεὸν κατὰ σοῦ, βασιλεῦ, ὡς ποτε Αβελ τοῦ δικαίου κατὰ τοῦ ἀδελφοκτόνου Καΐν. Καὶ πάντως οι ἐκδικηθήσεται παντοιοτρόπως, ὅτι διωγ μὲν ἄδικον κατὰ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν ἱερέων αὐτοῦ συνεστήσω ἐξέωσας τὸν μέγαν τῆς Εκκλησίας οι φωστῆρά τε καὶ διδάσκαλον ἐκ τοῦ θρόνου τῆς ἐπισκοπῆς αὐτοῦ παρανόμως τε καὶ ἀκρίτως συνεκδιώξας αὐτῷ καὶ τὸν Χριστόν. ο πατριάρχης Αρσάκιος. (3) Ἡ δὲ νέα Δαλιλάς οι Εὐδοξία κατά μικρών τῷ ξυρῷ τῆς ἀπάτης (150) ξυρήσασα, κατάραν ἐπήγαγεν ἑαυτῇ ο ενδικόν τε καὶ ἀνεξάλειπτον, δεν σμεύσασα φορτίον ἁμαρτημάτων δυσβάστακτον, καὶ προσθεῖσα τοῖς πρώην αὐτῆς δεινοῖς καὶ πολλοῖς ἁμαρτήμασιν. (4) Ο δέ (γε) μέγας Ισίδωρος πρός τινα γρά φων, οὕτως φησίν· Ἐρωτᾷς τὴν περὶ τὸν θεσπέ στον Ιωάννην τραγῳδίαν· ἀλλὰ φράσαι ταύτην Ο ἀπορῶ· νικῇ γὰρ οὐ τὸν νοῦν ἡ μέθη τοῦ πράγμα τος. Μικρὰ δὲ μάνθανε, ἅπερ " ή Αίγυπτος ηγνόησε, Μωσέα μὲν παραιτουμένη, τὸν δὲ Φαραὼ οἰκειοι- μένη, τοὺς ταπεινούς μαστίζουσα καὶ τοὺς κοπης- μένους θλίβουσα, πόλεις οἰκοδομοῦσα καὶ τοὺς μι σθοὺς ἀποστεροῦσα καὶ μέχρι (τοῦ) νῦν τούτοις έμμελετῶσα, τὸν λιθομανῆ καὶ χρυσολάτρης με προ βαλλομένη Θεόφιλον, τέσσαρσι συνεργοῖς … καὶ συν αποστάταις ὀχυρωθέντα, τὸν ' θεοφιλῆ καὶ θεολόγον κατεπολέμησεν ἄνθρωπον, τὴν περὶ τὸν ἐμοὶ ὁ ὁμών νυμον ἀπέχθειαν καὶ δυσμένειαν ὁρμητήριον τῆς οἰκεία; εὑρηκότα σκληρότητος· ἀλλ᾽ . Ο μὲν οἶκος Δαυΐδ κραταιούται · καὶ πορεύεται· ὁ δὲ οἶκο; Σπούλ ἀσθενεῖ, καὶ καταισχύνεται, καὶ συμποδίζεται, κ καθώς ὁρᾷς, εἰ καὶ τῆς ζάλης ὑπεξῆλθεν ὁ άνθρω πος τοῦ Θεοῦ στεφανίτης καὶ νικηφόρος, καὶ πρὸς τὴν ἄνω γαλήνην μετεχώρησεν, ο . ἑαυτοῦ τελευτὴν παρὰ Θεοῦ μεμαθηκώς πλησιάζου καὶ ἥμισυ, σε 407, Οι μετενεχθείς τε 'Ο δέ γ. π. Ρ. Ινν, ἀκ. τὴν ἐν ἐξορία . γ. σε παντοίῳ τρόπῳ τῆς οἰκουμένης συνδ. κ' ἐν τῇ ἐξορίᾳ ἐν ἐξ Μ. 9? • οι Δηλίδας σε οὐ καὶ μέσος Ερ. 459. γάρ. ν. τὸ τοῦ μ. ἄττα· ἡ γείτων ᾿Α. συνήθως ἠνήμησε Α. π. 15. τὸν Φ. 4. 15. • Χρυσομανή Χ. γάρ 13. σ. ἢ μᾶλλον σ. όντως οὕτω εμόν χρ. ά. δὲ ὁ τοῦ Σ. κ. ὁ βίου και πρ. μετετέθη Ιs. Υποστρέφοντος δὲ Επιφανίου ἐν Κ. καὶ τὴν ἐ. τ. π. Θεοῦ μεμαθηκότης. " + • . - GEORGII HAMARTOLI que transcgisset annos, Cucusam in exsilium mis- A sas est, et inde post annos tres et menses duos Pityontem translatus. Cum in transitu Comanis erat, mortuus est præ afflictione et tribulatione malta, annos natus quinquaginta duos. CCIII. De epistola papæ Romæ ad Arcadium Imperatorem. Papa vero Romæ Innocentius, auditis Joannis exsilia et ipsius morte, ad Arcadium hæc scripsit : • Vox sanguinis fratris mei Joannis ad Deum ad- versum te clamat, rex, ut olim Abelis justi contra Fratricidam Cain. Et certe omnimodo a te requiretur quod injustam persecutionem adversus Ecclesiam Dei ipsiusque sacerdotes suscitaveris, et magnum Ecclesiæ lumen et magistrum ex episcopali tlirono cjus expuleris, et cum ipso inique et injuste Chri- stum persecutus fueris. Mortuo Joanne, Arsacius ordinatur patriarcha. Nova autem Dalila Eudoxia paulatim novacula fraudis usa maledictionem in se justam et indelebi- lem adduxit, cum onus peccatorum difficile portată colligasset, et veteribus peccatis, immanibus et wultis addidisset. Magnus autem Isidorus ad quemdam scribens, sic ait : ‹ Circa venerabilem Joannem tragoediant cognoscere cupis: sed eam referre dubito: vincit enim mentem rei atrocitas. Pauca vero disce, quæ ignoravit Ægyptus, Moysen rejiciens, et Pharaonem sibi concilians, humiles castigans et obrutos labori- bus amigens, urbes ædificans et mercedem subtra- liens, et usque adhuc lis operibus intenta; idolola- tram el amantem auri Theophilum sibi proponens adjutorem et quatuor auxiliariis et apostasi sociis circummunitum, virum Dei amantem et theolo- gum oppugnavit, cui odium et inimicitia propter meum homonymum incentivum fuit propriæ. seve- ritatis : sed e domus quidem David erat prof- ciens et semper florentissima, domus autein Saul decrescens et crubescens et impedita, sicut vides, siquidem e tempestate coronatus et trium- phans homo Dei exivit, et ad coelestem serenitatein migravit. > Cum autem Epiphanius in Cyprum regressus esset, finem suum esse proximum a Deo edoctus, D Varia lectiones et nolæ. Cell. sed sunt Vl anni et IV m. usque ad Junii quo nominatus est Arsacius Chrysostomi in locum (Chr. pasch.). Sept. 1; Cell. Coislin. 503. • Deest hoc lemma M. 2, in cod. et Par. (add. Ced. et 1706. Ged. 589.4-10. cf. Palladii vitam Chr. 51, et responsum. Arcadii, in cod. Vatic. Ced. Cell. Cell. add. Leo Ced. 182,12-16. cod. add. Ced. qui omisso (forsitan e margine codicis in textum !!.to) hæc tanquam Innocenti verba exhibet. add. Ced. " Cel. 382,16-583,9 – om. Is. Is. Ced. Is. : add. Ged., cod. ' Ced. * || Sam. mn, ; & omn. Is. Is. • Is. ed. 583,9-584,3 : (2) Τελευτήσαντος δὲ Ἰωάννου 8, χειροτονεῖται (5) Ὑποστρέφοντι δὲ Επιφανίῳ ἐν Κύπρῳ τὴν

Ει : • Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστὶ, καὶ ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ σαν, λέγεται εἰρηκέναι τοῖς αὐτὸν παραπέμπουσιν· Λ «Σπεύδω ἐγώ *· ἀφίημι δὲ ὑμῖν τὰ βασίλεια, καὶ τὴν πόλιν, καὶ τὴν ὑπόκρισιν. Ος γε καὶ Ἰωάννου τὴν ἐν ἐξορία τελευτὴν καὶ νίκην ἐδήλωσε, καὶ Ἰωάννης ὁμοίως Επιφανίῳ τὴν ἐν τῷ πλοίῳ κοίμησιν· ἐκ θείας ἐπιπνοίας ταῦτα προμυήθησαν " οἱ μακάριοι, ἵνα μή τις ἔχθραν [ἔχειν] αὐτοὺς ὑποπτεύσειε κατ' ἀλλήλων 10· οὐ γὰρ ἂν οἱ τοιοῦτοι θεηγόροι και θεοφιλείς " διδάσκαλοι, καὶ τοῦ εἰρηνοποιοῦ Χρι- στοῦ μαθηταὶ γνήσιοι, τοῦ φάσκοντος 18· . Ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες, ὅτι ἐμοὶ μαθη- ταί ἐστε, ἐὰν ἀγάπην ἔχητε ἐν ' ἀλλήλοις, ο ἔχθραν ἔχοντες ἐτελεύτησαν· ἄπαγε! Εἰ γὰρ καὶ μικρόν σκάνδαλον τὸ προῤῥηθὲν γέγονε μεταξὺ τὴν ἀνθρω- πίνην “ ἀσθένειαν ἐλέγχον πρὸς ὀλίγον, ἀλλ᾽ οὖν γε θάττον εἰς τὴν κορυφὴν τῶν ἀρετῶν (αὖθις) ἀνήχθη- Β σαν τὴν ἀγάπην, περὶ ἧς λέγει Παῦλος ὁ ἀπόστο 2ος 18· . Ἡ ἀγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν, ο καὶ ὅτι ἐν τῷ Θεῷ μένει. , Μετὰ δὲ τὴν Ἰωάννου τελευτήν ἐπίσκοπός τις ἅγιος, Αδελφὸς τούνομα ", ἔλεγεν, ὅτι· « Λύπην εἶχον ἀφόρητον, διότι ὁ τοιοῦτος ἀνὴρ, ὁ τῆς οἰκουμένης διδάσκαλος, ὁ τοῖς λόγοις εὐφράνας τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ, ἔξω τοῦ θρόνου ἐκοιμήθη. Εδεόμην οὖν τοῦ Θεοῦ μετὰ πολλῶν δακρύων, ἵνα δείξῃ μοι αὐτὸν ἐν ποίᾳ καταστάσει ἐστὶ καὶ εἰ μετὰ τῶν πατριαρχῶν ἐτάγη. Ἐπὶ πολὺν οὖν χρό- νον τοῦτο εὐχόμενος, ἐν μιᾷ γίνομαι ἐν ἐκστάσει, καὶ θεωρῶ ἄνδρα πάνυ εὐειδή κρατήσαντά με τῆς δεξιᾶς χειρός, δς απαγαγών με εἰς τόπον λαμπρὸν καὶ ὑπερένδοξον, ἐδείκνυν μοι τοὺς τῆς Ἐκκλησίας διδασκάλους. Ἐγὼ δὲ, φησί, περιεσκόπουν ἰδεῖν ὅν καταθυμίως εἶχον, τὸν μέγαν Ἰωάννην, τὸν ἐμὸν ἀγαπητόν· ὡς οὖν ἔδειξέ μοι πάντας καὶ ἑκάστου όνομα ἐγνώρισε ", κρατήσας με πάλιν τῆς χειρὸς, ἐξήγαγέ με ἔξω. Ἐγὼ δὲ λελυπημένος ἠκολούθουν αὐτῷ (1505) μὴ ἑωρακώς μετὰ τῶν Πατέρων τὸν ἐν ἁγίοις Ιωάννη» (τὸν Χρυσόστομον). Ὡς οὖν ἐξηρο χόμην, ὁ ἐφεστώ; τῇ θύρᾳ κατασχών με λέγει μοι · (ο Τί ἔχεις " ; τί λελύπησαι; › Ἐμοῦ δὲ μὴ ἀποκριθέντος, πάλιν λέγει μο:·) « Οὐδεὶς [εἰπ]ερχό μενος ὧδε, λυπούμενος ἔνθεν ἐξέρχεται. . Τότε λέγω αὐτῷ · . Αὕτη " μοί ἐστιν (ή) λύπη, ὅτι τὸν ἐμὸν προσφιλέστατον Ιωάννην τὸν ἐπίσκοπον ΚΠ. οὐχ ἑώρακα μετὰ τῶν ἄλλων τῆς Ἐκκλησίας διδασκά λων. » Ο δὲ πάλιν λέγει μοι • Ανθρωπος ἐκεῖνον ἐν σαρκὶ ὢν ἰδεῖν οὐ δύναται· ἐκεῖ γὰρ παρίσταται ὅπου ὁ θρόνος ὁ Δεσποτικός 3. ο . 39. › άνθρωποι τῆς σπεύδω προμυήθε. προμυηθέντες κατ' ά. ὑποτοπάσειεν μ. μου μετ᾿ ἀλλήλων καὶ κακίαν ἤχθησαν ἀνήχθη· ἀνθρωπίνης ἀσθενείας π. τοῦ ἐπισκόπου δεηθέντος τοῦ Θεοῦ ἐν ποίς καταστάσει ἐστὶν ὁ Χρ. όνομα αὐτῷ ἔχων τινά εἶπε επισχών ἔχῃς τί λυπῆσαι τὸν πρ. μοι ταύτη Ἰωάννην τὸν τῆς μετανοίας λέγεις ; » λέγω αὐτῷ · « Να, ὁ δὲ ἀποκριθεὶς λέγει μοι ἐστιν Γαϊνάς Αρκαδίῳ ἀντάρας πολλὰ δεινὰ τῇ πόλει εἰργάσατο· πολέμου δὲ [πολλοῦ συρραγέντος κατά τε γῆν καὶ θάλατ ταν, αὐτὸς καὶ οἱ σὺν αὐτῷ ἀπώλοντο Τῷ τ' ἔτει Γ. τυραννεῖ κατὰ ᾿Αρκαδίου· και τ. κακὰ τῷ Βυζαντίῳ ἐπεδείξατο ἀπ. σὺν τοῖς ἑαυτοῦ στρατεύμασιν. CHRONICON. -- LIB. IV. dimitto vobis regiam et urbem et hypocrisim. Idem et Joannis exitum in exsilio victoriamque manifestavit, sicut Joannes Epiphanio dormitionem in navigatione significavit. Ex divina inspiratione præcognoverunt ista beati, ne quis inimicitiam inter cos exsistere suspicaretur. Tales enim magistri Deum amiantes et prædicantes et Dei pacis Christi veri discipuli dicentis : « In hoc cognoscent omnes, quod discipuli mei estis, si dilectionem habueritis ad invicem, nunquam odium habentes decessissent, absit! Si enim parvum scandalum fuit inter illos a longinquo, humanam fragilitatem paulisper proba- verunt, sed brevi tamen ad cacumen virtutum rur- sus exsurrexerunt, charitatem, de qua Paulus apo- stolus ait : e Claritas patiens est, benigna est, non irritatur, non cogitat malum. » Deus chari- tas est, et qui manet in charitate, in Deo manet .» . dixisse fertur ipsum comitantibus : • Festino ego ; B C (6) D Post mortem autem Joannis quidam episcopus sanctus, nomine Adelphius, dicebat : Mostitiam habebam intolerabilem, quod talis vir, universe terræ magister, qui sermonibus Ecclesiam Dei læ- tificavit, extra sedem decessisset. Rogabam ergo Deum cum multis lacrymis, ut mihi ostenderet in quo statu esset et an ordinem inter patriarchas liaberet. A multo igitur tempore cum hoc rogaren, quadam die in exstasi fui, vidique hominem forma valde decorum, qui me dextera manu tenuit et duxit in locum splendidum et illustrissimam, ubi doctores Ecclesiæ mihi ostendit. Ego, inquit, cir- cumspiciebam ut viderem quem desiderabam, ma- gnum Joannem, dilectum meum. Postquam igitur omnes ostendisset mihi nomenque cujusque ape- ruisset, me rursum manu corripiens foras eduxit. Ego vero tristis subsequebar illum non viso cum Patribus qui sanctis connumeratur Joanne Chryso- stomo. Cuin igitur egrediebar, qui stabat in limine me retineus dixit mihi : «Quid habes? cur mœres? › • Mihi non respondenti iterum dixit : Nemo huc in- gressus, exinde marens egreditur. . Tum illi dicolic est meus mœror quod meum dile- clissimum Joannem Constantinopolis episcopum | cum aliis Ecclesiæ doctoribus non viderim. › Ille vero rursum dixit mihi : ‹ Homo in carne subsi-. stens eum videre nequit : ibi enim sedet, ubi thro- nus Dominicus est. › Varia lectiones et notæ. so Cert. "'A. * add. Ced. cod. Ced. Ced. ss Joan. sui, 35. xa! add. Cedl. Ced. Cedl. add. Ced. Cell. cod. Cor. xii, 4. cod. | Joan. IV, 16. 584,4 - 585,2. Par. 1706. Ced. cod. add. ed. 6. Ced. * Ced. * cod. coll. Ced. « Ced. in codice forsan ex homoioteleuto omissum. add. Gell. cod. in textu cf. Ced. 574,21-575,4 :

Ει : • Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστὶ, καὶ ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ σαν, λέγεται εἰρηκέναι τοῖς αὐτὸν παραπέμπουσιν· Λ «Σπεύδω ἐγώ *· ἀφίημι δὲ ὑμῖν τὰ βασίλεια, καὶ τὴν πόλιν, καὶ τὴν ὑπόκρισιν. Ος γε καὶ Ἰωάννου τὴν ἐν ἐξορία τελευτὴν καὶ νίκην ἐδήλωσε, καὶ Ἰωάννης ὁμοίως Επιφανίῳ τὴν ἐν τῷ πλοίῳ κοίμησιν· ἐκ θείας ἐπιπνοίας ταῦτα προμυήθησαν " οἱ μακάριοι, ἵνα μή τις ἔχθραν [ἔχειν] αὐτοὺς ὑποπτεύσειε κατ' ἀλλήλων 10· οὐ γὰρ ἂν οἱ τοιοῦτοι θεηγόροι και θεοφιλείς " διδάσκαλοι, καὶ τοῦ εἰρηνοποιοῦ Χρι- στοῦ μαθηταὶ γνήσιοι, τοῦ φάσκοντος 18· . Ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες, ὅτι ἐμοὶ μαθη- ταί ἐστε, ἐὰν ἀγάπην ἔχητε ἐν ' ἀλλήλοις, ο ἔχθραν ἔχοντες ἐτελεύτησαν· ἄπαγε! Εἰ γὰρ καὶ μικρόν σκάνδαλον τὸ προῤῥηθὲν γέγονε μεταξὺ τὴν ἀνθρω- πίνην “ ἀσθένειαν ἐλέγχον πρὸς ὀλίγον, ἀλλ᾽ οὖν γε θάττον εἰς τὴν κορυφὴν τῶν ἀρετῶν (αὖθις) ἀνήχθη- Β σαν τὴν ἀγάπην, περὶ ἧς λέγει Παῦλος ὁ ἀπόστο 2ος 18· . Ἡ ἀγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν, ο καὶ ὅτι ἐν τῷ Θεῷ μένει. , Μετὰ δὲ τὴν Ἰωάννου τελευτήν ἐπίσκοπός τις ἅγιος, Αδελφὸς τούνομα ", ἔλεγεν, ὅτι· « Λύπην εἶχον ἀφόρητον, διότι ὁ τοιοῦτος ἀνὴρ, ὁ τῆς οἰκουμένης διδάσκαλος, ὁ τοῖς λόγοις εὐφράνας τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ, ἔξω τοῦ θρόνου ἐκοιμήθη. Εδεόμην οὖν τοῦ Θεοῦ μετὰ πολλῶν δακρύων, ἵνα δείξῃ μοι αὐτὸν ἐν ποίᾳ καταστάσει ἐστὶ καὶ εἰ μετὰ τῶν πατριαρχῶν ἐτάγη. Ἐπὶ πολὺν οὖν χρό- νον τοῦτο εὐχόμενος, ἐν μιᾷ γίνομαι ἐν ἐκστάσει, καὶ θεωρῶ ἄνδρα πάνυ εὐειδή κρατήσαντά με τῆς δεξιᾶς χειρός, δς απαγαγών με εἰς τόπον λαμπρὸν καὶ ὑπερένδοξον, ἐδείκνυν μοι τοὺς τῆς Ἐκκλησίας διδασκάλους. Ἐγὼ δὲ, φησί, περιεσκόπουν ἰδεῖν ὅν καταθυμίως εἶχον, τὸν μέγαν Ἰωάννην, τὸν ἐμὸν ἀγαπητόν· ὡς οὖν ἔδειξέ μοι πάντας καὶ ἑκάστου όνομα ἐγνώρισε ", κρατήσας με πάλιν τῆς χειρὸς, ἐξήγαγέ με ἔξω. Ἐγὼ δὲ λελυπημένος ἠκολούθουν αὐτῷ (1505) μὴ ἑωρακώς μετὰ τῶν Πατέρων τὸν ἐν ἁγίοις Ιωάννη» (τὸν Χρυσόστομον). Ὡς οὖν ἐξηρο χόμην, ὁ ἐφεστώ; τῇ θύρᾳ κατασχών με λέγει μοι · (ο Τί ἔχεις " ; τί λελύπησαι; › Ἐμοῦ δὲ μὴ ἀποκριθέντος, πάλιν λέγει μο:·) « Οὐδεὶς [εἰπ]ερχό μενος ὧδε, λυπούμενος ἔνθεν ἐξέρχεται. . Τότε λέγω αὐτῷ · . Αὕτη " μοί ἐστιν (ή) λύπη, ὅτι τὸν ἐμὸν προσφιλέστατον Ιωάννην τὸν ἐπίσκοπον ΚΠ. οὐχ ἑώρακα μετὰ τῶν ἄλλων τῆς Ἐκκλησίας διδασκά λων. » Ο δὲ πάλιν λέγει μοι • Ανθρωπος ἐκεῖνον ἐν σαρκὶ ὢν ἰδεῖν οὐ δύναται· ἐκεῖ γὰρ παρίσταται ὅπου ὁ θρόνος ὁ Δεσποτικός 3. ο . 39. › άνθρωποι τῆς σπεύδω προμυήθε. προμυηθέντες κατ' ά. ὑποτοπάσειεν μ. μου μετ᾿ ἀλλήλων καὶ κακίαν ἤχθησαν ἀνήχθη· ἀνθρωπίνης ἀσθενείας π. τοῦ ἐπισκόπου δεηθέντος τοῦ Θεοῦ ἐν ποίς καταστάσει ἐστὶν ὁ Χρ. όνομα αὐτῷ ἔχων τινά εἶπε επισχών ἔχῃς τί λυπῆσαι τὸν πρ. μοι ταύτη Ἰωάννην τὸν τῆς μετανοίας λέγεις ; » λέγω αὐτῷ · « Να, ὁ δὲ ἀποκριθεὶς λέγει μοι ἐστιν Γαϊνάς Αρκαδίῳ ἀντάρας πολλὰ δεινὰ τῇ πόλει εἰργάσατο· πολέμου δὲ [πολλοῦ συρραγέντος κατά τε γῆν καὶ θάλατ ταν, αὐτὸς καὶ οἱ σὺν αὐτῷ ἀπώλοντο Τῷ τ' ἔτει Γ. τυραννεῖ κατὰ ᾿Αρκαδίου· και τ. κακὰ τῷ Βυζαντίῳ ἐπεδείξατο ἀπ. σὺν τοῖς ἑαυτοῦ στρατεύμασιν. CHRONICON. -- LIB. IV. dimitto vobis regiam et urbem et hypocrisim. Idem et Joannis exitum in exsilio victoriamque manifestavit, sicut Joannes Epiphanio dormitionem in navigatione significavit. Ex divina inspiratione præcognoverunt ista beati, ne quis inimicitiam inter cos exsistere suspicaretur. Tales enim magistri Deum amiantes et prædicantes et Dei pacis Christi veri discipuli dicentis : « In hoc cognoscent omnes, quod discipuli mei estis, si dilectionem habueritis ad invicem, nunquam odium habentes decessissent, absit! Si enim parvum scandalum fuit inter illos a longinquo, humanam fragilitatem paulisper proba- verunt, sed brevi tamen ad cacumen virtutum rur- sus exsurrexerunt, charitatem, de qua Paulus apo- stolus ait : e Claritas patiens est, benigna est, non irritatur, non cogitat malum. » Deus chari- tas est, et qui manet in charitate, in Deo manet .» . dixisse fertur ipsum comitantibus : • Festino ego ; B C (6) D Post mortem autem Joannis quidam episcopus sanctus, nomine Adelphius, dicebat : Mostitiam habebam intolerabilem, quod talis vir, universe terræ magister, qui sermonibus Ecclesiam Dei læ- tificavit, extra sedem decessisset. Rogabam ergo Deum cum multis lacrymis, ut mihi ostenderet in quo statu esset et an ordinem inter patriarchas liaberet. A multo igitur tempore cum hoc rogaren, quadam die in exstasi fui, vidique hominem forma valde decorum, qui me dextera manu tenuit et duxit in locum splendidum et illustrissimam, ubi doctores Ecclesiæ mihi ostendit. Ego, inquit, cir- cumspiciebam ut viderem quem desiderabam, ma- gnum Joannem, dilectum meum. Postquam igitur omnes ostendisset mihi nomenque cujusque ape- ruisset, me rursum manu corripiens foras eduxit. Ego vero tristis subsequebar illum non viso cum Patribus qui sanctis connumeratur Joanne Chryso- stomo. Cuin igitur egrediebar, qui stabat in limine me retineus dixit mihi : «Quid habes? cur mœres? › • Mihi non respondenti iterum dixit : Nemo huc in- gressus, exinde marens egreditur. . Tum illi dicolic est meus mœror quod meum dile- clissimum Joannem Constantinopolis episcopum | cum aliis Ecclesiæ doctoribus non viderim. › Ille vero rursum dixit mihi : ‹ Homo in carne subsi-. stens eum videre nequit : ibi enim sedet, ubi thro- nus Dominicus est. › Varia lectiones et notæ. so Cert. "'A. * add. Ced. cod. Ced. Ced. ss Joan. sui, 35. xa! add. Cedl. Ced. Cedl. add. Ced. Cell. cod. Cor. xii, 4. cod. | Joan. IV, 16. 584,4 - 585,2. Par. 1706. Ced. cod. add. ed. 6. Ced. * Ced. * cod. coll. Ced. « Ced. in codice forsan ex homoioteleuto omissum. add. Gell. cod. in textu cf. Ced. 574,21-575,4 :

Ει : • Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστὶ, καὶ ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ σαν, λέγεται εἰρηκέναι τοῖς αὐτὸν παραπέμπουσιν· Λ «Σπεύδω ἐγώ *· ἀφίημι δὲ ὑμῖν τὰ βασίλεια, καὶ τὴν πόλιν, καὶ τὴν ὑπόκρισιν. Ος γε καὶ Ἰωάννου τὴν ἐν ἐξορία τελευτὴν καὶ νίκην ἐδήλωσε, καὶ Ἰωάννης ὁμοίως Επιφανίῳ τὴν ἐν τῷ πλοίῳ κοίμησιν· ἐκ θείας ἐπιπνοίας ταῦτα προμυήθησαν " οἱ μακάριοι, ἵνα μή τις ἔχθραν [ἔχειν] αὐτοὺς ὑποπτεύσειε κατ' ἀλλήλων 10· οὐ γὰρ ἂν οἱ τοιοῦτοι θεηγόροι και θεοφιλείς " διδάσκαλοι, καὶ τοῦ εἰρηνοποιοῦ Χρι- στοῦ μαθηταὶ γνήσιοι, τοῦ φάσκοντος 18· . Ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες, ὅτι ἐμοὶ μαθη- ταί ἐστε, ἐὰν ἀγάπην ἔχητε ἐν ' ἀλλήλοις, ο ἔχθραν ἔχοντες ἐτελεύτησαν· ἄπαγε! Εἰ γὰρ καὶ μικρόν σκάνδαλον τὸ προῤῥηθὲν γέγονε μεταξὺ τὴν ἀνθρω- πίνην “ ἀσθένειαν ἐλέγχον πρὸς ὀλίγον, ἀλλ᾽ οὖν γε θάττον εἰς τὴν κορυφὴν τῶν ἀρετῶν (αὖθις) ἀνήχθη- Β σαν τὴν ἀγάπην, περὶ ἧς λέγει Παῦλος ὁ ἀπόστο 2ος 18· . Ἡ ἀγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν, ο καὶ ὅτι ἐν τῷ Θεῷ μένει. , Μετὰ δὲ τὴν Ἰωάννου τελευτήν ἐπίσκοπός τις ἅγιος, Αδελφὸς τούνομα ", ἔλεγεν, ὅτι· « Λύπην εἶχον ἀφόρητον, διότι ὁ τοιοῦτος ἀνὴρ, ὁ τῆς οἰκουμένης διδάσκαλος, ὁ τοῖς λόγοις εὐφράνας τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ, ἔξω τοῦ θρόνου ἐκοιμήθη. Εδεόμην οὖν τοῦ Θεοῦ μετὰ πολλῶν δακρύων, ἵνα δείξῃ μοι αὐτὸν ἐν ποίᾳ καταστάσει ἐστὶ καὶ εἰ μετὰ τῶν πατριαρχῶν ἐτάγη. Ἐπὶ πολὺν οὖν χρό- νον τοῦτο εὐχόμενος, ἐν μιᾷ γίνομαι ἐν ἐκστάσει, καὶ θεωρῶ ἄνδρα πάνυ εὐειδή κρατήσαντά με τῆς δεξιᾶς χειρός, δς απαγαγών με εἰς τόπον λαμπρὸν καὶ ὑπερένδοξον, ἐδείκνυν μοι τοὺς τῆς Ἐκκλησίας διδασκάλους. Ἐγὼ δὲ, φησί, περιεσκόπουν ἰδεῖν ὅν καταθυμίως εἶχον, τὸν μέγαν Ἰωάννην, τὸν ἐμὸν ἀγαπητόν· ὡς οὖν ἔδειξέ μοι πάντας καὶ ἑκάστου όνομα ἐγνώρισε ", κρατήσας με πάλιν τῆς χειρὸς, ἐξήγαγέ με ἔξω. Ἐγὼ δὲ λελυπημένος ἠκολούθουν αὐτῷ (1505) μὴ ἑωρακώς μετὰ τῶν Πατέρων τὸν ἐν ἁγίοις Ιωάννη» (τὸν Χρυσόστομον). Ὡς οὖν ἐξηρο χόμην, ὁ ἐφεστώ; τῇ θύρᾳ κατασχών με λέγει μοι · (ο Τί ἔχεις " ; τί λελύπησαι; › Ἐμοῦ δὲ μὴ ἀποκριθέντος, πάλιν λέγει μο:·) « Οὐδεὶς [εἰπ]ερχό μενος ὧδε, λυπούμενος ἔνθεν ἐξέρχεται. . Τότε λέγω αὐτῷ · . Αὕτη " μοί ἐστιν (ή) λύπη, ὅτι τὸν ἐμὸν προσφιλέστατον Ιωάννην τὸν ἐπίσκοπον ΚΠ. οὐχ ἑώρακα μετὰ τῶν ἄλλων τῆς Ἐκκλησίας διδασκά λων. » Ο δὲ πάλιν λέγει μοι • Ανθρωπος ἐκεῖνον ἐν σαρκὶ ὢν ἰδεῖν οὐ δύναται· ἐκεῖ γὰρ παρίσταται ὅπου ὁ θρόνος ὁ Δεσποτικός 3. ο . 39. › άνθρωποι τῆς σπεύδω προμυήθε. προμυηθέντες κατ' ά. ὑποτοπάσειεν μ. μου μετ᾿ ἀλλήλων καὶ κακίαν ἤχθησαν ἀνήχθη· ἀνθρωπίνης ἀσθενείας π. τοῦ ἐπισκόπου δεηθέντος τοῦ Θεοῦ ἐν ποίς καταστάσει ἐστὶν ὁ Χρ. όνομα αὐτῷ ἔχων τινά εἶπε επισχών ἔχῃς τί λυπῆσαι τὸν πρ. μοι ταύτη Ἰωάννην τὸν τῆς μετανοίας λέγεις ; » λέγω αὐτῷ · « Να, ὁ δὲ ἀποκριθεὶς λέγει μοι ἐστιν Γαϊνάς Αρκαδίῳ ἀντάρας πολλὰ δεινὰ τῇ πόλει εἰργάσατο· πολέμου δὲ [πολλοῦ συρραγέντος κατά τε γῆν καὶ θάλατ ταν, αὐτὸς καὶ οἱ σὺν αὐτῷ ἀπώλοντο Τῷ τ' ἔτει Γ. τυραννεῖ κατὰ ᾿Αρκαδίου· και τ. κακὰ τῷ Βυζαντίῳ ἐπεδείξατο ἀπ. σὺν τοῖς ἑαυτοῦ στρατεύμασιν. CHRONICON. -- LIB. IV. dimitto vobis regiam et urbem et hypocrisim. Idem et Joannis exitum in exsilio victoriamque manifestavit, sicut Joannes Epiphanio dormitionem in navigatione significavit. Ex divina inspiratione præcognoverunt ista beati, ne quis inimicitiam inter cos exsistere suspicaretur. Tales enim magistri Deum amiantes et prædicantes et Dei pacis Christi veri discipuli dicentis : « In hoc cognoscent omnes, quod discipuli mei estis, si dilectionem habueritis ad invicem, nunquam odium habentes decessissent, absit! Si enim parvum scandalum fuit inter illos a longinquo, humanam fragilitatem paulisper proba- verunt, sed brevi tamen ad cacumen virtutum rur- sus exsurrexerunt, charitatem, de qua Paulus apo- stolus ait : e Claritas patiens est, benigna est, non irritatur, non cogitat malum. » Deus chari- tas est, et qui manet in charitate, in Deo manet .» . dixisse fertur ipsum comitantibus : • Festino ego ; B C (6) D Post mortem autem Joannis quidam episcopus sanctus, nomine Adelphius, dicebat : Mostitiam habebam intolerabilem, quod talis vir, universe terræ magister, qui sermonibus Ecclesiam Dei læ- tificavit, extra sedem decessisset. Rogabam ergo Deum cum multis lacrymis, ut mihi ostenderet in quo statu esset et an ordinem inter patriarchas liaberet. A multo igitur tempore cum hoc rogaren, quadam die in exstasi fui, vidique hominem forma valde decorum, qui me dextera manu tenuit et duxit in locum splendidum et illustrissimam, ubi doctores Ecclesiæ mihi ostendit. Ego, inquit, cir- cumspiciebam ut viderem quem desiderabam, ma- gnum Joannem, dilectum meum. Postquam igitur omnes ostendisset mihi nomenque cujusque ape- ruisset, me rursum manu corripiens foras eduxit. Ego vero tristis subsequebar illum non viso cum Patribus qui sanctis connumeratur Joanne Chryso- stomo. Cuin igitur egrediebar, qui stabat in limine me retineus dixit mihi : «Quid habes? cur mœres? › • Mihi non respondenti iterum dixit : Nemo huc in- gressus, exinde marens egreditur. . Tum illi dicolic est meus mœror quod meum dile- clissimum Joannem Constantinopolis episcopum | cum aliis Ecclesiæ doctoribus non viderim. › Ille vero rursum dixit mihi : ‹ Homo in carne subsi-. stens eum videre nequit : ibi enim sedet, ubi thro- nus Dominicus est. › Varia lectiones et notæ. so Cert. "'A. * add. Ced. cod. Ced. Ced. ss Joan. sui, 35. xa! add. Cedl. Ced. Cedl. add. Ced. Cell. cod. Cor. xii, 4. cod. | Joan. IV, 16. 584,4 - 585,2. Par. 1706. Ced. cod. add. ed. 6. Ced. * Ced. * cod. coll. Ced. « Ced. in codice forsan ex homoioteleuto omissum. add. Gell. cod. in textu cf. Ced. 574,21-575,4 :

δεύοντες ἕως Καππαδοκίας. προφήτου Σαμουὴλ καὶ ἀπετέθη ἐν τῷ ναῷ αὐτοῦ πλησίον τοῦ Εβδόμου. ΣΔ'. Βασιλεία Θεοδοσίου τοῦ Μικροῦ. Μετὰ δὲ Ἀρκάδιον ἐβασίλευσε Θεοδόσιος, ὁ υἱὸς αὐτοῦ, ἔτη μβ' ". Καὶ ἐξελθὼν ἱππασθῆναι (ἐν τῷ Κάμπῳ), συμπεσὼν τῷ ἵππῳ ἐτελεύτησεν 40. * (2) Οὗτος ἐν τοῖς Χαλκοπρατίοις ναὸν ἔκτισε τῆς Θεοτόκου, πρότερον όντα συναγωγὴν Ἰουδαίων. λύει καὶ προσθείς άλλα δύο διαστήματα, ᾠκοδόμη- Η σεν ἕτερον τεῖχος δι' ἡμερῶν ξ'. Ο Ἐπὶ αὐτοῦ καὶ οἱ ἐν Ἐφέσῳ μαρτυρήσαν τες παῖδες ζ' ἐπὶ Δεκίου, ἀνέστησαν μετὰ ἔτη το 3* (5) Καὶ σεισμὸς μέγας ἐγένετο ἐν ΚΠ. καὶ φοβερώτατος, ὥστε πεσεῖν τὰ τείχη τῆς πόλεως και τὸ πλεῖστον μέρος αὐτῆς ἐν διαφόροις τόποις· καὶ μέντοι καὶ κώμας καὶ χώρας τῆς τε Θράκης καὶ Πόντου, Βιθυνίας, καὶ Φρυγίας, καὶ Γαλατία;, καὶ ἐπεκράτησεν ὁ σεισμὸς ἐπὶ μῆνας γ'· διὸ καὶ ὁ βασιλεὺς σὺν τῷ πατριάρχῃ Πρόκλῳ καὶ παντὶ τῷ πλήθει τῆς πόλεως ἀνυπόδητο; ἑλιτάνευεν ἐπὶ πολ- λὰς ἡμέρας. (6) Εν αἷς, λιτανευόντων αὐτῶν, συνέβη παιδίον ἁρπαγῆναι ἐκ τοῦ λαοῦ εἰς τὸν ἀέρα καὶ μυηθῆναι ὑπ' ἀγγελικής τινος διδασκαλίας τὸν τρισάγιον ὕμνον. Τοῦ δὲ παιδὸς ἀπολυθέντος καὶ τὸ μυηθὲν ἀπαγγείλαντος, καὶ τοῦτο μετ' αὐτοῦ μελῳδησάν των τῶν ὄχλων, παραυτίκα εκόπασεν ἡ τοῦ σεισμοῦ ἀπώλεια (καὶ τὸ παιδίον ἀπέθανεν). (7) Επὶ Θεοδοσίου "Ασπαρ και Αρδαβούριος προχειρίζονται δομέστικοι Ανατολῆς τε καὶ Δύ σεως. • (8) 'Αττικοῦ δὲ πατριαρχοῦντος Ἰουδαῖόν τινα παράλυτον νουθετήσας 4, εἶτα βαπτίσας, ὑγιῆ (πα- ραδόξως) ἐκ τῆς κολυμβήθρας ἀνήγαγε 48. ΣΕ'. Περὶ τῆς γ' Συνόδου 4. σε Καὶ ἡ γ' γέγονε σύνοδος τῶν ἐν Ἐφέσῳ σ' Πατέρων, συνελθοῦσα τὸ πρότερον ἐν ἔτει ιγ' τῆς Ο Θεοδοσίου τοῦ Μικροῦ βασιλείας, υἱοῦ ᾿Αρκαδίου. Μετὰ δέ τινα χρόνον ἐξῆλθεν ὁ βασιλεὺς ἱπ. καὶ συμπεσόντος αὐτῷ τοῦ ἵππου, κ. τ. λ. μῆνας β', ἔτη λγ' Τότε ** 446- (τῷ μβ' ἔτει) καὶ τὴν τῶν Χαλκοπρατίων ἐκκλησίαν τῇ Θεοτόκῳ ἀνήγειρε, σ. 1. πρ. οὖσαν. Τῷ κς' ἔτει· Κύρος καταλύσας τ. χ. τ. ΚΠ. καὶ πρ. ἀ. δ. β', οἰκοδομεῖ ἐ. τ. δι' ή. ξ'. 413. ? Ἐπὶ τούτου (τῷ κη' ἔτει) σεισμοί μεγάλοι γεγόνασιν ἐν ΚΠ. ἐν μησὶ δ', ὥστε φοβηθέντας τοὺς ἐν Βυζαντίῳ ἔξω τῆς πόλεως ἐν τῷ λεγομένῳ Κάμπῳ διατρίβειν. Τοῦ γούν εἰρημένου πατριάρχου μετὰ τοῦ κλήρου καὶ τοῦ λαοῦ ταῖς λιταῖς ἐκεῖσε προσκαρτερούντος, περὶ ὥραν γ', ἄφνω πάντων ὁρώντων ηρπάγη νεανίας εἰς τὸν ἀ. καὶ ἤκουσε θείας φωνῆς παῤῥεγγνώσης αὐτῷ ἀναγγεῖλαι τῷ ἐπι σκόπῳ καὶ τῷ λαῷ λιτανεύειν οὕτω, κ. τ. λ. 425? - Τῷ κς' ἔτει. * Τῷ β' ἔτει Αττικὸς ἐπ. ΚΠ. Ι. ν. πείσας τε καὶ β. ἐξήγαγε τὰ Σύνοδος γ᾽ ἐν Ἐφέσῳ · “ εἰσὶν ἀπὸ τῆς β' εἰς τὴν γ΄ ἔτη μθ' (μα' Τ. κε' τοίνυν ἐνιαυτῷ τῆς Θ. β. ἡ ἐν Ε. ἁγία καὶ οἰκουμενικὴ ν' σ. τῶν σι' π. συνηθροίσθη χρόνον ἄγουσα ἀπὸ μὲν τῆς β' μαι, ἀπὸ δὲ κτίσεως κόσμου εγιε. : | GEORGII HAMARTOLI Adversus Arcadium insurrexerunt Isauri depræ- A dantes usque ad Cappadociam. Sub ipso advenerunt reliquiæ sancti prophetæ Samuelis, et depositæ sunt in ejus templo prope llebdomum. Agrolavit autem mperator et decessit. CCIV. Regnum Theodosii Minoris. Post Arcadium regnavit Theodosius, filius ejus, aunos quadraginta duos; et egressus ad equitandum in Campo, decidens cum equo mortuus est. Hic Chalcopratis Deiparæ Virginis templum ædi- ficavit, quod antea synagoga Judæorum fuerat, Murum e parte solidæ terræ destruxit et adjectis duobus aliis intervallis alium murum sexaginta diebus ædificavit. Sub illo septem pueri qui Ephesi martyrium, Decio regnante, subierant, post annos trecentos septuaginta duos surrexerunt. Magnus etiam terræmotus et tremendissimus Constantinopoli accidit, ita ut muri civitatis ca- derent et pleraque pars ejus diversis in locis de- strueretur : quo tempore vicos et plateas Thraciæ, Ponti, Bithynia, Phrygiæ ac Galatiæ terræmotus per tres menses agitavit. Ideoquer imperator cum pa- triarcha Proclo totaque civitatis multitudine, nudis pedibus, per dies multos litanias ibant canentes. B In his diebus suppicationum, accidit ut puer ex populo in aerem sustolleretur et quadam angelica doctus institutione Trisagion sacrum intonarel. Statim autem ac puer absolvisset et quod fuerat edoctus annuntiavisset, et cum eo turbæ eamdem melodiam edidissent, cessavit terræmotus calamitas («t puer mortuus est). Sub Theodosio Aspar et Ardaburius Orientis et Occidentis domestici electi sunt. Auicus autem patriarcha, cum quemdam Judæum paralyticum calechizasset, et deinde baptizavissel, sanum præter exspectationem ex baptisterio re- duxit. CCV. De tertia synodo. Habita fuit Ephesi ducentorum Patrum tertia synodus, anno decino tertio regni Theodosii Mino- ris, Arcadii filii. at Maii 2. (4) Varia lectiones et notæ. - -Ced. 692,8-10 : Juni 20. Ced. 586,21, Leo ! Ced. 602,5,6 : Led. 598,19.599,1 : inde a Decio 251-253, po' Ced. pra Anastasius, pro Theophanes. * Ged. - 599,19-21 : Ged. 599,21-600,8 : Ced. 589,6-14 : Ged. 587,16-18 Ced. Ced. cod.)? Scholion a secunda manu. - Ced. : (7) Ἐπὶ Αρκαδίου ἀντῆραν οἱ Ισαυροι πρασ (8) Ἐπὶ αὐτοῦ εἰσῆλθε καὶ τὰ λείψανα τοῦ ἁγίου (9) Αρρωστήσας δὲ ὁ αὐτὸς βασιλεὺς τελευτᾷ. (3) Καὶ τὸ χερσαίον τεῖχος τῆς πόλεως κατα·

δεύοντες ἕως Καππαδοκίας. προφήτου Σαμουὴλ καὶ ἀπετέθη ἐν τῷ ναῷ αὐτοῦ πλησίον τοῦ Εβδόμου. ΣΔ'. Βασιλεία Θεοδοσίου τοῦ Μικροῦ. Μετὰ δὲ Ἀρκάδιον ἐβασίλευσε Θεοδόσιος, ὁ υἱὸς αὐτοῦ, ἔτη μβ' ". Καὶ ἐξελθὼν ἱππασθῆναι (ἐν τῷ Κάμπῳ), συμπεσὼν τῷ ἵππῳ ἐτελεύτησεν 40. * (2) Οὗτος ἐν τοῖς Χαλκοπρατίοις ναὸν ἔκτισε τῆς Θεοτόκου, πρότερον όντα συναγωγὴν Ἰουδαίων. λύει καὶ προσθείς άλλα δύο διαστήματα, ᾠκοδόμη- Η σεν ἕτερον τεῖχος δι' ἡμερῶν ξ'. Ο Ἐπὶ αὐτοῦ καὶ οἱ ἐν Ἐφέσῳ μαρτυρήσαν τες παῖδες ζ' ἐπὶ Δεκίου, ἀνέστησαν μετὰ ἔτη το 3* (5) Καὶ σεισμὸς μέγας ἐγένετο ἐν ΚΠ. καὶ φοβερώτατος, ὥστε πεσεῖν τὰ τείχη τῆς πόλεως και τὸ πλεῖστον μέρος αὐτῆς ἐν διαφόροις τόποις· καὶ μέντοι καὶ κώμας καὶ χώρας τῆς τε Θράκης καὶ Πόντου, Βιθυνίας, καὶ Φρυγίας, καὶ Γαλατία;, καὶ ἐπεκράτησεν ὁ σεισμὸς ἐπὶ μῆνας γ'· διὸ καὶ ὁ βασιλεὺς σὺν τῷ πατριάρχῃ Πρόκλῳ καὶ παντὶ τῷ πλήθει τῆς πόλεως ἀνυπόδητο; ἑλιτάνευεν ἐπὶ πολ- λὰς ἡμέρας. (6) Εν αἷς, λιτανευόντων αὐτῶν, συνέβη παιδίον ἁρπαγῆναι ἐκ τοῦ λαοῦ εἰς τὸν ἀέρα καὶ μυηθῆναι ὑπ' ἀγγελικής τινος διδασκαλίας τὸν τρισάγιον ὕμνον. Τοῦ δὲ παιδὸς ἀπολυθέντος καὶ τὸ μυηθὲν ἀπαγγείλαντος, καὶ τοῦτο μετ' αὐτοῦ μελῳδησάν των τῶν ὄχλων, παραυτίκα εκόπασεν ἡ τοῦ σεισμοῦ ἀπώλεια (καὶ τὸ παιδίον ἀπέθανεν). (7) Επὶ Θεοδοσίου "Ασπαρ και Αρδαβούριος προχειρίζονται δομέστικοι Ανατολῆς τε καὶ Δύ σεως. • (8) 'Αττικοῦ δὲ πατριαρχοῦντος Ἰουδαῖόν τινα παράλυτον νουθετήσας 4, εἶτα βαπτίσας, ὑγιῆ (πα- ραδόξως) ἐκ τῆς κολυμβήθρας ἀνήγαγε 48. ΣΕ'. Περὶ τῆς γ' Συνόδου 4. σε Καὶ ἡ γ' γέγονε σύνοδος τῶν ἐν Ἐφέσῳ σ' Πατέρων, συνελθοῦσα τὸ πρότερον ἐν ἔτει ιγ' τῆς Ο Θεοδοσίου τοῦ Μικροῦ βασιλείας, υἱοῦ ᾿Αρκαδίου. Μετὰ δέ τινα χρόνον ἐξῆλθεν ὁ βασιλεὺς ἱπ. καὶ συμπεσόντος αὐτῷ τοῦ ἵππου, κ. τ. λ. μῆνας β', ἔτη λγ' Τότε ** 446- (τῷ μβ' ἔτει) καὶ τὴν τῶν Χαλκοπρατίων ἐκκλησίαν τῇ Θεοτόκῳ ἀνήγειρε, σ. 1. πρ. οὖσαν. Τῷ κς' ἔτει· Κύρος καταλύσας τ. χ. τ. ΚΠ. καὶ πρ. ἀ. δ. β', οἰκοδομεῖ ἐ. τ. δι' ή. ξ'. 413. ? Ἐπὶ τούτου (τῷ κη' ἔτει) σεισμοί μεγάλοι γεγόνασιν ἐν ΚΠ. ἐν μησὶ δ', ὥστε φοβηθέντας τοὺς ἐν Βυζαντίῳ ἔξω τῆς πόλεως ἐν τῷ λεγομένῳ Κάμπῳ διατρίβειν. Τοῦ γούν εἰρημένου πατριάρχου μετὰ τοῦ κλήρου καὶ τοῦ λαοῦ ταῖς λιταῖς ἐκεῖσε προσκαρτερούντος, περὶ ὥραν γ', ἄφνω πάντων ὁρώντων ηρπάγη νεανίας εἰς τὸν ἀ. καὶ ἤκουσε θείας φωνῆς παῤῥεγγνώσης αὐτῷ ἀναγγεῖλαι τῷ ἐπι σκόπῳ καὶ τῷ λαῷ λιτανεύειν οὕτω, κ. τ. λ. 425? - Τῷ κς' ἔτει. * Τῷ β' ἔτει Αττικὸς ἐπ. ΚΠ. Ι. ν. πείσας τε καὶ β. ἐξήγαγε τὰ Σύνοδος γ᾽ ἐν Ἐφέσῳ · “ εἰσὶν ἀπὸ τῆς β' εἰς τὴν γ΄ ἔτη μθ' (μα' Τ. κε' τοίνυν ἐνιαυτῷ τῆς Θ. β. ἡ ἐν Ε. ἁγία καὶ οἰκουμενικὴ ν' σ. τῶν σι' π. συνηθροίσθη χρόνον ἄγουσα ἀπὸ μὲν τῆς β' μαι, ἀπὸ δὲ κτίσεως κόσμου εγιε. : | GEORGII HAMARTOLI Adversus Arcadium insurrexerunt Isauri depræ- A dantes usque ad Cappadociam. Sub ipso advenerunt reliquiæ sancti prophetæ Samuelis, et depositæ sunt in ejus templo prope llebdomum. Agrolavit autem mperator et decessit. CCIV. Regnum Theodosii Minoris. Post Arcadium regnavit Theodosius, filius ejus, aunos quadraginta duos; et egressus ad equitandum in Campo, decidens cum equo mortuus est. Hic Chalcopratis Deiparæ Virginis templum ædi- ficavit, quod antea synagoga Judæorum fuerat, Murum e parte solidæ terræ destruxit et adjectis duobus aliis intervallis alium murum sexaginta diebus ædificavit. Sub illo septem pueri qui Ephesi martyrium, Decio regnante, subierant, post annos trecentos septuaginta duos surrexerunt. Magnus etiam terræmotus et tremendissimus Constantinopoli accidit, ita ut muri civitatis ca- derent et pleraque pars ejus diversis in locis de- strueretur : quo tempore vicos et plateas Thraciæ, Ponti, Bithynia, Phrygiæ ac Galatiæ terræmotus per tres menses agitavit. Ideoquer imperator cum pa- triarcha Proclo totaque civitatis multitudine, nudis pedibus, per dies multos litanias ibant canentes. B In his diebus suppicationum, accidit ut puer ex populo in aerem sustolleretur et quadam angelica doctus institutione Trisagion sacrum intonarel. Statim autem ac puer absolvisset et quod fuerat edoctus annuntiavisset, et cum eo turbæ eamdem melodiam edidissent, cessavit terræmotus calamitas («t puer mortuus est). Sub Theodosio Aspar et Ardaburius Orientis et Occidentis domestici electi sunt. Auicus autem patriarcha, cum quemdam Judæum paralyticum calechizasset, et deinde baptizavissel, sanum præter exspectationem ex baptisterio re- duxit. CCV. De tertia synodo. Habita fuit Ephesi ducentorum Patrum tertia synodus, anno decino tertio regni Theodosii Mino- ris, Arcadii filii. at Maii 2. (4) Varia lectiones et notæ. - -Ced. 692,8-10 : Juni 20. Ced. 586,21, Leo ! Ced. 602,5,6 : Led. 598,19.599,1 : inde a Decio 251-253, po' Ced. pra Anastasius, pro Theophanes. * Ged. - 599,19-21 : Ged. 599,21-600,8 : Ced. 589,6-14 : Ged. 587,16-18 Ced. Ced. cod.)? Scholion a secunda manu. - Ced. : (7) Ἐπὶ Αρκαδίου ἀντῆραν οἱ Ισαυροι πρασ (8) Ἐπὶ αὐτοῦ εἰσῆλθε καὶ τὰ λείψανα τοῦ ἁγίου (9) Αρρωστήσας δὲ ὁ αὐτὸς βασιλεὺς τελευτᾷ. (3) Καὶ τὸ χερσαίον τεῖχος τῆς πόλεως κατα·

κι (2) Η; ἡγοῦντο Κύριλλος Αλεξανδρείας, διέπων καὶ τὸν τόπον Κελεστίνου τοῦ Ῥώμης, Ιουβενάλιος Ἱεροσολύμων (Ιωάννης Ἀντιοχείας, κατὰ Νεστορίου ἐπισκόπου ΚΠ. παρόντος καὶ αὐτοῦ ἐν Ἐφέσῳ), λέγοντος * μὴ λέγειν τ8 Θεοτόκον τὴν (ἁγίαν) Θεοτόκον (Μαρίαν), ἀλλὰ Χριστοτόκον (καὶ Κυριοτόκον), καὶ δύο υἱοὺς ἐπὶ το Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ μυθολογοῦντος καὶ δύο ὑποστάσεις, καὶ ἄλλον μὲν εἶναι τὸν Λόγον τὸν ἐκ τοῦ Πατρὸς γεννηθέντα, ὕστερον δὲ τὸν ἐκ Μαρίας τεχθέντα ἄνθρωπον, κατὰ σχέσιν δὲ ἐνωθέντα τῷ Θεοῦ Λόγῳ ", καὶ ὁμωνύμως κι αὐτῷ Υἱὸν λεγόμενον. པ་ (3) Τοῦτον προσκληθέντα παρὰ τῆς συνόδου καὶ μὴ ἀπαντήσαντα ἐκκλησιαστικῶς καθελοῦσα ὡς μὴ θελήσαντα τοῖς ὀρθοῖς δόγμασι συνθέσθαι, ἀνεθεμά τισε 62, μίαν δὲ τοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ ἡμῶν καθ' (131) ἕνωσιν ὑπόστασιν καὶ δύο φύσεις σαφῶς ἐδογμάτισε, τὸν αὐτὸν εἶναι (καὶ). Θεὸν καὶ ἄνθρωπον καὶ τὴν ἁγίαν Μαρίαν κυρίως καὶ ἀληθῶς Θεοτόκον. (4) Ιωάννης δὲ Αντιοχείας Επίσκοπος μετὰ τὴν Νεστορίου καθαίρεσιν καταλαμβάνει· καὶ λυ- πηθεὶς ὅτι χωρὶς αὐτοῦ καθηρέθη Νεστόριος, παρα- λαβὼν τοὺς συνελθόντας αὐτῷ ἐπισκόπους, ἐν οἷς ἦν καὶ Θεοδώρητος ὁ Κύρου σε ἐπίσκοπος καὶ Ιβας Εδέσσης, καθαίρεσιν ὑπαγορεύει τοῦ ἐν ἁγίοις Κυρίλλου καὶ Μέμνονος τοῦ Ἐφεσίων ἐπισκόπου ὡς παρὰ τὸν κανόνα τῆς Ἐκκλησίας ποιησάντων τὴν σύνοδον. Οἱ δὲ περὶ Κύριλλον μέμφονται ὡς ἄθεσμα καὶ ἄτοπα τὰ παρ' αὐτῶν γενόμενα. Καὶ οὕτως ἀπὸ τῆς Ἐφεσίων διαφερόμενοι ἀλλήλοις διέστησαν, οἵ τε Ανατολικοὶ καὶ [οι] Αἰγύπτιοι. σα (5) Μετὰ δὲ ταῦτα σπουδῇ τοῦ βασιλέως Ανώ θησαν, συμφρονήσαντες καὶ οἱ ᾿Ανατολικοὶ τῇ ἐκτε θείσῃ ἐν Ἐφέσῳ ὀρθοδόξῳ πίστει καὶ τῇ κατὰ Νεστορίου καθαιρέσει ἔγγραφον ἐπιστολὴν τοῖς ᾿Αλεξανδρεῦσι διὰ Παύλου τοῦ ἐπισκόπου Εμέσω σης κι ἀποστείλαντες. ου (7) Ἀττικοῦ δὲ τελευτήσαντος, Σισίνιος παρ τριάρχης προχειρίζεται· τούτου δὲ τελευτήσαντος « ὁ Νεστόριος - τούτου δὲ καθαιρεθέντος, Πρόκλος ἀντ᾿ αὐτοῦ χειροτονεῖται, ὅτε καὶ τὸ λείψανον τοῦ Χρυσοστόμου ἐν τῇ πόλει μετεκομίσθη. Ωσαύ τως καὶ τὰ λείψανα Στεφάνου καὶ Λαυρεντίου. • Ο δὲ τῶν Περσῶν φύλαρχος ἦλθε πολεμή- σαι Θεοδοσίῳ · ὁ δὲ βασιλεὺς ἀπέστειλε κατ' αὐτοῦ πατρίκιον καὶ στρατὸν ἔνοπλον. Τοῦ δὲ παραταξα μένου εἰς πόλεμον, δηλοῖ αὐτῷ ὁ φύλαρχος λέγων • Εἰ ἔτι ἔχεις ένα δυνατὸν ἐκ τοῦ λαοῦ σου ἰσχύοντα μονομαχῆσαι καὶ νικῆσαι ἕνα Πέρσην μονομάχον, εὐ- - Εt τοῦ κατα- "Η ἦρχον Κ. Α. & Κ. πάπα Ῥ. τὸν τόπον διεἶπε καὶ Ἰ. ράτου Νεστορίου μὴ εἶναι τοῦ ἑνός τὸν Θεὸν Λόγον κι όμ. καὶ αὐτὸν λ. Υιόν καὶ ἐχειροτονήθη Μαξιμιανός πρεσβύτερος τῆς αὐτῆς Με γάλης εκκλησίας Θ. Τύρου Δ' Εδέσσης τι ἄλλοι δὲ γράφουσιν ἐν τῇ Θάσσῳ, κ. τ. λ. Τῷ ιθα Ετσι τοῦ προφήτου Ζαχαρίου τὰ λ. καὶ τοῦ ἁγίου πρωτομάρτυρος Στ. καὶ Λ. ἀπετέθησαν· τότε πρώτως καὶ ἡ μνήμη του μεγάλου, οι 128. " επετελέσθη. το - Κατὰ Περσῶν στρατη γώντας Προκοπίου (έτσι κζ') δηλούται αὐτῷ παρὰ τοῦ Πέρσου. “ ὅτι δώσωμεν μονομάχους, καὶ οἷος ἂν ηττηθῇ, διδότω τὸ μέρος αὐτοῦ π. ἐπὶ χ. ν. $8 CHRONICON. A B C “ (8) D LIB. IV. Synodo præfuerunt Cyrilles Alexandris, locum Coelestini papæ Romæ tenens, Juvenalis Hierosoly- ma, Joannes Antiochia, contra Nestorium, Constan- tinopolis episcopum, qui et ipse Ephesi aderat : hie docebat non dicendam Deiparam sacram Deiparamı Mariam, sed Christiparam et Dominiparan. Fabu- labatur etiam in Christo Dei duos filios et duas personas, alium quidem esse Verbum ex Patre ge- nitum, postremum autem hominem ex Maria na- tum, accidenti statu Verbo Dei unitum et cum ipso per homonymiam Filium appellatum. Hunc, cum advocatus a synodo, non paruisset, synodus canonice deposuit ut orthodoris dog- matibus subscribere recusantem, et anathemati - zavit. Unam autem Christi et Dei nostri per unionem personam duasque naturas aperte do cuit, necnon illum esse Deum et hominem, sall- ctamque Mariam vere et proprie Deiparam. Joannes autem Antiochiæ episcopus post Nesto- rii depositionem advenit; moleste furens quod, ipso absente, depositus esset Nestorius, Igitur episcopi qui cum ipso venerant et inter quos erant Theodoretus, Cyri episcopus, et Ibas Edessæ, suasit depositionem sancti Cyrilli et Memnonis Ephesiorum episcopi, utpote qui contra canonent Ecclesiæ synodum tenuerint. Erga Cyrillum autem criminantur quod iniqua et injusta sunt ea quæ ab ipso facta sunt. sic ab Ephesiorum urbe disce- dentes alii alio, Orientales et Ægyptii, dispersi sunt. Postea vero studio imperatoris adunati sunt, el Orientales orthodoxæ fidei Ephesi definitæ Nestorii- que depositioni consentientes, epistolam scripse- runt, quam ad Alexandrinos per Paulum Emesæ episcopum miserunt. Nestorius autem exsulatum in Oasim missus est. Attico vero defuncto, Sisinius eligitur patriar- cha; hoc autem mortuo, Nestorius; quo depo- sito, Proclus in ipsius locum ordinatur, et lunc Chrysostomi reliquiæ in urbem transferuntur. Simi- liter autem reliquiæ Stephani et Laurentii. Princeps autem Persarum cum Theodosio pu- gnaturus venit; sed imperator adversus illum ui- sit Patricium et validum exercitum. Cui in præ- lium prodeunti, dux Persarum dixit : Si quen: quam habes ex populo tuo qui possit sin- gulari certamine pugnare vincereque singula- tim pugnantem unum Persarum, libens con- Variæ lectiones et notæ. 16. Cell. 594,12-19. add. Ced Ced. • add. Ced. Ced. Ced. ** Ced. 594,19-595,2. Ced. Ged. 505,5-12. * Ged: Ged. 595,12-15. cod. Cod. 595,16. Ced. **426, Oct. Ced. 595,1-4. Ced. 599,5-14. Ged, - (6) Νεστόριος δὲ ἐξωρίσθη εἰς Οασιν 50.

κι (2) Η; ἡγοῦντο Κύριλλος Αλεξανδρείας, διέπων καὶ τὸν τόπον Κελεστίνου τοῦ Ῥώμης, Ιουβενάλιος Ἱεροσολύμων (Ιωάννης Ἀντιοχείας, κατὰ Νεστορίου ἐπισκόπου ΚΠ. παρόντος καὶ αὐτοῦ ἐν Ἐφέσῳ), λέγοντος * μὴ λέγειν τ8 Θεοτόκον τὴν (ἁγίαν) Θεοτόκον (Μαρίαν), ἀλλὰ Χριστοτόκον (καὶ Κυριοτόκον), καὶ δύο υἱοὺς ἐπὶ το Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ μυθολογοῦντος καὶ δύο ὑποστάσεις, καὶ ἄλλον μὲν εἶναι τὸν Λόγον τὸν ἐκ τοῦ Πατρὸς γεννηθέντα, ὕστερον δὲ τὸν ἐκ Μαρίας τεχθέντα ἄνθρωπον, κατὰ σχέσιν δὲ ἐνωθέντα τῷ Θεοῦ Λόγῳ ", καὶ ὁμωνύμως κι αὐτῷ Υἱὸν λεγόμενον. པ་ (3) Τοῦτον προσκληθέντα παρὰ τῆς συνόδου καὶ μὴ ἀπαντήσαντα ἐκκλησιαστικῶς καθελοῦσα ὡς μὴ θελήσαντα τοῖς ὀρθοῖς δόγμασι συνθέσθαι, ἀνεθεμά τισε 62, μίαν δὲ τοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ ἡμῶν καθ' (131) ἕνωσιν ὑπόστασιν καὶ δύο φύσεις σαφῶς ἐδογμάτισε, τὸν αὐτὸν εἶναι (καὶ). Θεὸν καὶ ἄνθρωπον καὶ τὴν ἁγίαν Μαρίαν κυρίως καὶ ἀληθῶς Θεοτόκον. (4) Ιωάννης δὲ Αντιοχείας Επίσκοπος μετὰ τὴν Νεστορίου καθαίρεσιν καταλαμβάνει· καὶ λυ- πηθεὶς ὅτι χωρὶς αὐτοῦ καθηρέθη Νεστόριος, παρα- λαβὼν τοὺς συνελθόντας αὐτῷ ἐπισκόπους, ἐν οἷς ἦν καὶ Θεοδώρητος ὁ Κύρου σε ἐπίσκοπος καὶ Ιβας Εδέσσης, καθαίρεσιν ὑπαγορεύει τοῦ ἐν ἁγίοις Κυρίλλου καὶ Μέμνονος τοῦ Ἐφεσίων ἐπισκόπου ὡς παρὰ τὸν κανόνα τῆς Ἐκκλησίας ποιησάντων τὴν σύνοδον. Οἱ δὲ περὶ Κύριλλον μέμφονται ὡς ἄθεσμα καὶ ἄτοπα τὰ παρ' αὐτῶν γενόμενα. Καὶ οὕτως ἀπὸ τῆς Ἐφεσίων διαφερόμενοι ἀλλήλοις διέστησαν, οἵ τε Ανατολικοὶ καὶ [οι] Αἰγύπτιοι. σα (5) Μετὰ δὲ ταῦτα σπουδῇ τοῦ βασιλέως Ανώ θησαν, συμφρονήσαντες καὶ οἱ ᾿Ανατολικοὶ τῇ ἐκτε θείσῃ ἐν Ἐφέσῳ ὀρθοδόξῳ πίστει καὶ τῇ κατὰ Νεστορίου καθαιρέσει ἔγγραφον ἐπιστολὴν τοῖς ᾿Αλεξανδρεῦσι διὰ Παύλου τοῦ ἐπισκόπου Εμέσω σης κι ἀποστείλαντες. ου (7) Ἀττικοῦ δὲ τελευτήσαντος, Σισίνιος παρ τριάρχης προχειρίζεται· τούτου δὲ τελευτήσαντος « ὁ Νεστόριος - τούτου δὲ καθαιρεθέντος, Πρόκλος ἀντ᾿ αὐτοῦ χειροτονεῖται, ὅτε καὶ τὸ λείψανον τοῦ Χρυσοστόμου ἐν τῇ πόλει μετεκομίσθη. Ωσαύ τως καὶ τὰ λείψανα Στεφάνου καὶ Λαυρεντίου. • Ο δὲ τῶν Περσῶν φύλαρχος ἦλθε πολεμή- σαι Θεοδοσίῳ · ὁ δὲ βασιλεὺς ἀπέστειλε κατ' αὐτοῦ πατρίκιον καὶ στρατὸν ἔνοπλον. Τοῦ δὲ παραταξα μένου εἰς πόλεμον, δηλοῖ αὐτῷ ὁ φύλαρχος λέγων • Εἰ ἔτι ἔχεις ένα δυνατὸν ἐκ τοῦ λαοῦ σου ἰσχύοντα μονομαχῆσαι καὶ νικῆσαι ἕνα Πέρσην μονομάχον, εὐ- - Εt τοῦ κατα- "Η ἦρχον Κ. Α. & Κ. πάπα Ῥ. τὸν τόπον διεἶπε καὶ Ἰ. ράτου Νεστορίου μὴ εἶναι τοῦ ἑνός τὸν Θεὸν Λόγον κι όμ. καὶ αὐτὸν λ. Υιόν καὶ ἐχειροτονήθη Μαξιμιανός πρεσβύτερος τῆς αὐτῆς Με γάλης εκκλησίας Θ. Τύρου Δ' Εδέσσης τι ἄλλοι δὲ γράφουσιν ἐν τῇ Θάσσῳ, κ. τ. λ. Τῷ ιθα Ετσι τοῦ προφήτου Ζαχαρίου τὰ λ. καὶ τοῦ ἁγίου πρωτομάρτυρος Στ. καὶ Λ. ἀπετέθησαν· τότε πρώτως καὶ ἡ μνήμη του μεγάλου, οι 128. " επετελέσθη. το - Κατὰ Περσῶν στρατη γώντας Προκοπίου (έτσι κζ') δηλούται αὐτῷ παρὰ τοῦ Πέρσου. “ ὅτι δώσωμεν μονομάχους, καὶ οἷος ἂν ηττηθῇ, διδότω τὸ μέρος αὐτοῦ π. ἐπὶ χ. ν. $8 CHRONICON. A B C “ (8) D LIB. IV. Synodo præfuerunt Cyrilles Alexandris, locum Coelestini papæ Romæ tenens, Juvenalis Hierosoly- ma, Joannes Antiochia, contra Nestorium, Constan- tinopolis episcopum, qui et ipse Ephesi aderat : hie docebat non dicendam Deiparam sacram Deiparamı Mariam, sed Christiparam et Dominiparan. Fabu- labatur etiam in Christo Dei duos filios et duas personas, alium quidem esse Verbum ex Patre ge- nitum, postremum autem hominem ex Maria na- tum, accidenti statu Verbo Dei unitum et cum ipso per homonymiam Filium appellatum. Hunc, cum advocatus a synodo, non paruisset, synodus canonice deposuit ut orthodoris dog- matibus subscribere recusantem, et anathemati - zavit. Unam autem Christi et Dei nostri per unionem personam duasque naturas aperte do cuit, necnon illum esse Deum et hominem, sall- ctamque Mariam vere et proprie Deiparam. Joannes autem Antiochiæ episcopus post Nesto- rii depositionem advenit; moleste furens quod, ipso absente, depositus esset Nestorius, Igitur episcopi qui cum ipso venerant et inter quos erant Theodoretus, Cyri episcopus, et Ibas Edessæ, suasit depositionem sancti Cyrilli et Memnonis Ephesiorum episcopi, utpote qui contra canonent Ecclesiæ synodum tenuerint. Erga Cyrillum autem criminantur quod iniqua et injusta sunt ea quæ ab ipso facta sunt. sic ab Ephesiorum urbe disce- dentes alii alio, Orientales et Ægyptii, dispersi sunt. Postea vero studio imperatoris adunati sunt, el Orientales orthodoxæ fidei Ephesi definitæ Nestorii- que depositioni consentientes, epistolam scripse- runt, quam ad Alexandrinos per Paulum Emesæ episcopum miserunt. Nestorius autem exsulatum in Oasim missus est. Attico vero defuncto, Sisinius eligitur patriar- cha; hoc autem mortuo, Nestorius; quo depo- sito, Proclus in ipsius locum ordinatur, et lunc Chrysostomi reliquiæ in urbem transferuntur. Simi- liter autem reliquiæ Stephani et Laurentii. Princeps autem Persarum cum Theodosio pu- gnaturus venit; sed imperator adversus illum ui- sit Patricium et validum exercitum. Cui in præ- lium prodeunti, dux Persarum dixit : Si quen: quam habes ex populo tuo qui possit sin- gulari certamine pugnare vincereque singula- tim pugnantem unum Persarum, libens con- Variæ lectiones et notæ. 16. Cell. 594,12-19. add. Ced Ced. • add. Ced. Ced. Ced. ** Ced. 594,19-595,2. Ced. Ged. 505,5-12. * Ged: Ged. 595,12-15. cod. Cod. 595,16. Ced. **426, Oct. Ced. 595,1-4. Ced. 599,5-14. Ged, - (6) Νεστόριος δὲ ἐξωρίσθη εἰς Οασιν 50.

μίαν καὶ τὴν περιουσίαν αὐτοῦ πᾶσαν· τῇ δὲ θυγα τρί νομίσματα ρ', οὕτως εἰρηκὼς ἐν τῇ διαθήκη - • Αθηναΐδι τῇ ποθεινοτάτῃ θυγατρὶ θέλω δοθῆναι νομίσματα ρʹ, καὶ μόνον. Αρκεῖ γὰρ αὐτῇ ἡ αὐτῆς τύχη. » κι (3) "Ητις μετὰ τὴν τοῦ πατρὸς τελευτήν μηδὲν λαβοῦσα παρὰ τῶν ἀδελφῶν, ἦλθε πρὸς τὴν Πουλ χερίαν τὴν ἀδελφὴν Θεοδοσίου, κατεγκαλούσα τοὺς ἀδελφούς. Ἡ δὲ θεασαμένη τὸ εὐπρεπὲς καὶ ἐλλόγιμον αὐτῆς, καὶ μαθοῦσα παρὰ τῆς θείας αὐτ τῆς, ὅτι παρθένος ἐστὶν, βαπτίζει ταύτην· ἦν γὰρ Ελληνὶς, καὶ Εὐδοκίαν μετωνόμασε. Καὶ συνήψεν αὐτὴν τῷ ἰδίῳ ἀδελφῷ πρὸς γάμον (συνευδοκοῦντος καὶ τοῦ προσφιλεστάτου Παυλίνου, ὅς γενόμενος μάγιστρος ἐτιμήθη μειζόνως ὡς συνεργὸς καὶ παράνυμφος. Καὶ μέντοι καὶ τοὺς Β ἀδελφοὺς αὐτῆς μεταστειλάμενος, ἀξιωματικούς ἐποίησε). Μετὰ ταῦτα συνέβη προελθεῖν τὸν βασιλέα κατὰ τὴν ἡμέραν τῶν Θεοφανίων καὶ Παυλίνον ἀη- δισθέντα μὴ εὑρεθῆναι μετὰ τοῦ βασιλέως· καὶ ἐπέ- δωκέ τις πένης τῷ βασιλεῖ μῆλον φρυγιστικὸν μέγα σφόδρα, ὅπερ δεξάμενος ὁ βασιλεὺς καὶ θαυμάσας καὶ πᾶσα ἡ σύγκλητος, ἔδωκε τῷ πένητι νομίσματα β', τὸ δὲ μῆλον ἀπέστειλε τῇ βασιλίσσῃ, ἡ δὲ τῷ Παυλίνῳ, ὁ δὲ τῷ βασιλεῖ εἰσερχομένῳ ἐν τῷ παλα- τίῳ. Ο δὲ βασιλεὺς λαβὼν τοῦτο καὶ ἐπιγνοὺς ἐζή τει αὐτὸ παρὰ τῆς βασιλίσσης· ἡ δὲ εἶπεν ὅτι • Εφαγον αὐτό; » καὶ ὁρκίσας αὐτὴν κατὰ τῆς ἑαυ τοῦ σωτηρίας, ηρνήσατο εμμενώτερον. Τότε ὑπέδειξεν αὐτῇ τὸ μῆλον. Ἡ δὲ ἰδοῦσα αὐτὸ κατῃσχύνθη και ἔμεινεν ἄφωνο;. 'Ο δὲ βασιλεὺς ὀργισθεὶς κατ' αὐτῆς καὶ ὅτι ἐρῶσα τοῦ Παυλίνου τὸ μῆλον ἔπεμψεν αὐτῷ καὶ διὰ τοῦτο ἡρνήσατο. Καὶ παραυτίκα τὸν Παυλί νον ἀνεῖλε. (6) Ἡ δὲ βασίλισσα Εὐδοκία ἐπὶ τοῦτο λυπη- θεῖσα, τὸν βασιλέα παρεκάλει εἰς Ἱεροσόλυμα αὐτὴν ἀποσταλῆναι εὐχῆς χάριν. Ὁ δὲ εἴξας τῇ αὐτῆς αἰτήσει, τὴν ἐπιθυμίαν αὐτῆς ἐξεπλήρωσεν. * (7) Τῆς δὲ παραγενομένης, πολλὰ καὶ μεγάλα κατορθώματα πεποίηκεν, ἀνανεώσασα τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ. τινας, τοῦτο ἔλεγεν, ὅτι : Περὶ ἐμοῦ Δαυΐδ εἴρηκεν 66. Αγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ σου τὴν Σιών· καὶ οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ. ο οι Ταύτην τὴν ᾿Αθηναΐδα ἐξ ᾿Αθηνῶν εἰσαχθεῖσαν θ. ή Πουλχερία κάλλει σώματος διαπρέ πουσαν καὶ συνέσει ψυχῆς καλλυνομένην καὶ λόγῳ κεκοσμημένην πρὸς τὸν ἀρχιεπίσκοπον ΚΠ. Αττικόν (405, συνέζευξεν εἰς γυναίκα. Τῇ οὖν ἡμέρᾳ τῶν ἁγίων θ. ἐν τῇ Μεγάλῃ ἐκκλησίᾳ ἀπόντος τοῦ βασιλέως, προσήγαγέ τις αὐτῷ ἐξ ᾿Ασίας π. μ. μ. καὶ ὑπερφυές, δ. ἀπ. τῇ Αὐγούστῃ δεδωκώς τῷ π. ν. 2', αὐτὴ δὲ νοσοῦντι τότε ΙΙ. ἀπὸ ἀῤῥαβῶνα τῆς αὐτοῦ τελευτῆς· ὁ δὲ Παυλίνος ἀγνοῶν μετὰ β' ἡμέρας ἀπὸ αὐτὸ τῷ β. ὁ δὲ β. τ. γνωρίσας ἔκρυψε καὶ λέγει τῇ Αὐγούστῃ· « Ποῦ ἐστι τὸ μῆλον, ὅπερ σοι ἀπέστειλα;» ἡ δὲ εἶπε· Εφ. Καὶ πάλιν ὡρκωσεν ἀ. τὴν σ. αὐτοῦ λ. μή τινι τοῦτο πέπομφας. Ἡ δὲ πάλιν εἶπε φαγεῖν αὐτό, προσθεῖσα τὴν σωτηρίαν τοῦ βασιλέως. Τ. εἰς ὀργὴν κινηθεὶς ὁ βασιλεὺς καλεύει τὸ μ. εἰσενεχθῆναι, τὸν δὲ Π. ἀποστείλας τῇ νυκτὶ ἐκείνῃ ἀπεκεφάλισεν. — Έκτοτε δὲ γέγονε μεταξὺ αὐτῶν λύπη καὶ ἀπομερισμός· γνοῦσα δὲ τοῦτο ἡ Αὐγούστα, καὶ αἰσχυνθεῖσα ὡς ὑβρίσθη, ἐξώρμησεν εἰς τοὺς ἁγίους τόπους. τούτ. - LIB. IV. A autem nummos centum, in testamento declarans : • Athenaidi charissimæ filiæe volo dari centum nummos nec amplius sufficit enim illi fortuna CHRONICON. ipsius. » Hæc post mortem patris cum nihil a fratribus. accepisset, venit ad Pulcheriam, Theodosii sororem, de fratribus conquestura. Ipsa vero, mirans illius decorem ac nobilitatem, a matertera ejus discens illam esse virginem, baptizavit eam, erat enim gen. tilis, et cognominavit eam Eudoxiam. (4) tres autem illius arcessitos ad honores evexit. Et proprio fratri dedit eam uxorem, consentiente dilectissimo Paulino, qui, magister effectus, valde honoratus est, ut auxiliator et paranymphus. Fra- (5) G D Accidit postea ut rex in publicum prodiret in die Epiphaniæ, et Paulinus vexatus non inveniretur cum rege; deditque quidam pauper regi malum phrygium miræ magnitudinis, quod rex accepit et miratus est cum omni cœtu. Tunc pauperi datis centum nomismatibus, malum imperatrici misit, hac auten Paulino; qui item imperatori in palatiumn regresso. Rex autem, isto accepto et recognito, postea repetift illud a regina. Quæ dixit : « Mlud manducavi; › et cum urgeret eam ut per salutem suam juraret, con- stanter recusavit. Tunc ostendit ei malum. Hæc autem, illo viso, erubuit et absque voce remansit. fex iratus est adversus eam, eo quod amore Pau- lini malum ad eum misisset, et denegavisset. Et Paulinum extemplo interfecit. Imperatrix Eudoxia de hoc contristata regem ro- gavit ut ipsan Jerusalem, orandi gratia, dimitte- ret. Qui petitioni ejus acquiescens, ipsius deside- rium implevit. Quæ cum illuc advenisset, multa magnaque vir- tutis opera, muros Jerusalem renovans, fecit. Sermonibus quondam habitis cum quibusdam, dixit : c De me David locutus est : Benigne fac, Domine, in bona voluntate tua Sion; et ædificentur muri Jerusalem. › Variæ lectiones et note. Ced. 590,12-17. 440-Ced. 591.2-15: d. Ced. 591,45-17 cf. 601,15- 602,2. col. ss Ced. 591,20-24. PS. LI, 18. PATROL. GR. CX. (8) Εἰς λόγους δέ τινας ἐρχομένης αὐτῆς πρός 526) ἀποστείλασα εβάπτισεν Ε. μετονομάσασα. σε Ced, 590,17,18 : Ηντινα καὶ τῷ αὐτῆς ἀδ. καὶ βασιλεῖ

μίαν καὶ τὴν περιουσίαν αὐτοῦ πᾶσαν· τῇ δὲ θυγα τρί νομίσματα ρ', οὕτως εἰρηκὼς ἐν τῇ διαθήκη - • Αθηναΐδι τῇ ποθεινοτάτῃ θυγατρὶ θέλω δοθῆναι νομίσματα ρʹ, καὶ μόνον. Αρκεῖ γὰρ αὐτῇ ἡ αὐτῆς τύχη. » κι (3) "Ητις μετὰ τὴν τοῦ πατρὸς τελευτήν μηδὲν λαβοῦσα παρὰ τῶν ἀδελφῶν, ἦλθε πρὸς τὴν Πουλ χερίαν τὴν ἀδελφὴν Θεοδοσίου, κατεγκαλούσα τοὺς ἀδελφούς. Ἡ δὲ θεασαμένη τὸ εὐπρεπὲς καὶ ἐλλόγιμον αὐτῆς, καὶ μαθοῦσα παρὰ τῆς θείας αὐτ τῆς, ὅτι παρθένος ἐστὶν, βαπτίζει ταύτην· ἦν γὰρ Ελληνὶς, καὶ Εὐδοκίαν μετωνόμασε. Καὶ συνήψεν αὐτὴν τῷ ἰδίῳ ἀδελφῷ πρὸς γάμον (συνευδοκοῦντος καὶ τοῦ προσφιλεστάτου Παυλίνου, ὅς γενόμενος μάγιστρος ἐτιμήθη μειζόνως ὡς συνεργὸς καὶ παράνυμφος. Καὶ μέντοι καὶ τοὺς Β ἀδελφοὺς αὐτῆς μεταστειλάμενος, ἀξιωματικούς ἐποίησε). Μετὰ ταῦτα συνέβη προελθεῖν τὸν βασιλέα κατὰ τὴν ἡμέραν τῶν Θεοφανίων καὶ Παυλίνον ἀη- δισθέντα μὴ εὑρεθῆναι μετὰ τοῦ βασιλέως· καὶ ἐπέ- δωκέ τις πένης τῷ βασιλεῖ μῆλον φρυγιστικὸν μέγα σφόδρα, ὅπερ δεξάμενος ὁ βασιλεὺς καὶ θαυμάσας καὶ πᾶσα ἡ σύγκλητος, ἔδωκε τῷ πένητι νομίσματα β', τὸ δὲ μῆλον ἀπέστειλε τῇ βασιλίσσῃ, ἡ δὲ τῷ Παυλίνῳ, ὁ δὲ τῷ βασιλεῖ εἰσερχομένῳ ἐν τῷ παλα- τίῳ. Ο δὲ βασιλεὺς λαβὼν τοῦτο καὶ ἐπιγνοὺς ἐζή τει αὐτὸ παρὰ τῆς βασιλίσσης· ἡ δὲ εἶπεν ὅτι • Εφαγον αὐτό; » καὶ ὁρκίσας αὐτὴν κατὰ τῆς ἑαυ τοῦ σωτηρίας, ηρνήσατο εμμενώτερον. Τότε ὑπέδειξεν αὐτῇ τὸ μῆλον. Ἡ δὲ ἰδοῦσα αὐτὸ κατῃσχύνθη και ἔμεινεν ἄφωνο;. 'Ο δὲ βασιλεὺς ὀργισθεὶς κατ' αὐτῆς καὶ ὅτι ἐρῶσα τοῦ Παυλίνου τὸ μῆλον ἔπεμψεν αὐτῷ καὶ διὰ τοῦτο ἡρνήσατο. Καὶ παραυτίκα τὸν Παυλί νον ἀνεῖλε. (6) Ἡ δὲ βασίλισσα Εὐδοκία ἐπὶ τοῦτο λυπη- θεῖσα, τὸν βασιλέα παρεκάλει εἰς Ἱεροσόλυμα αὐτὴν ἀποσταλῆναι εὐχῆς χάριν. Ὁ δὲ εἴξας τῇ αὐτῆς αἰτήσει, τὴν ἐπιθυμίαν αὐτῆς ἐξεπλήρωσεν. * (7) Τῆς δὲ παραγενομένης, πολλὰ καὶ μεγάλα κατορθώματα πεποίηκεν, ἀνανεώσασα τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ. τινας, τοῦτο ἔλεγεν, ὅτι : Περὶ ἐμοῦ Δαυΐδ εἴρηκεν 66. Αγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ σου τὴν Σιών· καὶ οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ. ο οι Ταύτην τὴν ᾿Αθηναΐδα ἐξ ᾿Αθηνῶν εἰσαχθεῖσαν θ. ή Πουλχερία κάλλει σώματος διαπρέ πουσαν καὶ συνέσει ψυχῆς καλλυνομένην καὶ λόγῳ κεκοσμημένην πρὸς τὸν ἀρχιεπίσκοπον ΚΠ. Αττικόν (405, συνέζευξεν εἰς γυναίκα. Τῇ οὖν ἡμέρᾳ τῶν ἁγίων θ. ἐν τῇ Μεγάλῃ ἐκκλησίᾳ ἀπόντος τοῦ βασιλέως, προσήγαγέ τις αὐτῷ ἐξ ᾿Ασίας π. μ. μ. καὶ ὑπερφυές, δ. ἀπ. τῇ Αὐγούστῃ δεδωκώς τῷ π. ν. 2', αὐτὴ δὲ νοσοῦντι τότε ΙΙ. ἀπὸ ἀῤῥαβῶνα τῆς αὐτοῦ τελευτῆς· ὁ δὲ Παυλίνος ἀγνοῶν μετὰ β' ἡμέρας ἀπὸ αὐτὸ τῷ β. ὁ δὲ β. τ. γνωρίσας ἔκρυψε καὶ λέγει τῇ Αὐγούστῃ· « Ποῦ ἐστι τὸ μῆλον, ὅπερ σοι ἀπέστειλα;» ἡ δὲ εἶπε· Εφ. Καὶ πάλιν ὡρκωσεν ἀ. τὴν σ. αὐτοῦ λ. μή τινι τοῦτο πέπομφας. Ἡ δὲ πάλιν εἶπε φαγεῖν αὐτό, προσθεῖσα τὴν σωτηρίαν τοῦ βασιλέως. Τ. εἰς ὀργὴν κινηθεὶς ὁ βασιλεὺς καλεύει τὸ μ. εἰσενεχθῆναι, τὸν δὲ Π. ἀποστείλας τῇ νυκτὶ ἐκείνῃ ἀπεκεφάλισεν. — Έκτοτε δὲ γέγονε μεταξὺ αὐτῶν λύπη καὶ ἀπομερισμός· γνοῦσα δὲ τοῦτο ἡ Αὐγούστα, καὶ αἰσχυνθεῖσα ὡς ὑβρίσθη, ἐξώρμησεν εἰς τοὺς ἁγίους τόπους. τούτ. - LIB. IV. A autem nummos centum, in testamento declarans : • Athenaidi charissimæ filiæe volo dari centum nummos nec amplius sufficit enim illi fortuna CHRONICON. ipsius. » Hæc post mortem patris cum nihil a fratribus. accepisset, venit ad Pulcheriam, Theodosii sororem, de fratribus conquestura. Ipsa vero, mirans illius decorem ac nobilitatem, a matertera ejus discens illam esse virginem, baptizavit eam, erat enim gen. tilis, et cognominavit eam Eudoxiam. (4) tres autem illius arcessitos ad honores evexit. Et proprio fratri dedit eam uxorem, consentiente dilectissimo Paulino, qui, magister effectus, valde honoratus est, ut auxiliator et paranymphus. Fra- (5) G D Accidit postea ut rex in publicum prodiret in die Epiphaniæ, et Paulinus vexatus non inveniretur cum rege; deditque quidam pauper regi malum phrygium miræ magnitudinis, quod rex accepit et miratus est cum omni cœtu. Tunc pauperi datis centum nomismatibus, malum imperatrici misit, hac auten Paulino; qui item imperatori in palatiumn regresso. Rex autem, isto accepto et recognito, postea repetift illud a regina. Quæ dixit : « Mlud manducavi; › et cum urgeret eam ut per salutem suam juraret, con- stanter recusavit. Tunc ostendit ei malum. Hæc autem, illo viso, erubuit et absque voce remansit. fex iratus est adversus eam, eo quod amore Pau- lini malum ad eum misisset, et denegavisset. Et Paulinum extemplo interfecit. Imperatrix Eudoxia de hoc contristata regem ro- gavit ut ipsan Jerusalem, orandi gratia, dimitte- ret. Qui petitioni ejus acquiescens, ipsius deside- rium implevit. Quæ cum illuc advenisset, multa magnaque vir- tutis opera, muros Jerusalem renovans, fecit. Sermonibus quondam habitis cum quibusdam, dixit : c De me David locutus est : Benigne fac, Domine, in bona voluntate tua Sion; et ædificentur muri Jerusalem. › Variæ lectiones et note. Ced. 590,12-17. 440-Ced. 591.2-15: d. Ced. 591,45-17 cf. 601,15- 602,2. col. ss Ced. 591,20-24. PS. LI, 18. PATROL. GR. CX. (8) Εἰς λόγους δέ τινας ἐρχομένης αὐτῆς πρός 526) ἀποστείλασα εβάπτισεν Ε. μετονομάσασα. σε Ced, 590,17,18 : Ηντινα καὶ τῷ αὐτῆς ἀδ. καὶ βασιλεῖ

Ἐν δὲ τῷ μέλλειν αὐτὴν τελευτάν, έξω μολογήσατο μη συνειδέναι τι κατὰ τῆς Παυλίνου κατηγορίας. *ο (10) Πρόκλου δὲ τελευτήσαντος, Φλαβιανός ἀνὴρ ἱερώτατος τῆς Ἐκκλησίας προέστη. (11) Καὶ ἐκ τῶν Γότθων ἔθνη γεγόνασι δ', εἶτε Υπόγοτθοι, Γήπεδες καὶ Οὐάνδαλοι, ἐξ ὧν "Αραβες, καὶ ἤρξαντο διαπερἂν ἐν τῇ 'Ρωμαίων γῇ. ΣΤ΄. Βασιλεία Μαρκιανοῦ. οι Μετὰ δὲ Θεοδόσιον ἐβασίλευσε Μαρκιανός, ὁ γαμβρὸς αὐτοῦ, ἔτη ς'. (132) Τοῦ γὰρ Θεοδοσίου τελευτήσαντος καὶ μήπω τοῦτο γνωσθέντος τινί, μεταστειλαμένη τοῦτον Πουλχερία ἡ τοῦ βασιλέως ἀδελφὴ στρατιώτην ὄντα καὶ γέροντα καὶ ἐν σωφρο Β σύνῃ καὶ σεμνότητι βίου διαπρέποντα, φησὶ πρὸς αὐτόν· « Ἐπειδὴ ὁ βασιλεὺς ἐτελεύτησεν, ἐγὼ δὲ ἐξελεξάμην εκ σε ἐκ πάσης τῆς συγκλήτου ὡς ἐνάρε τον, δός μοι λόγον, ὅτι φυλάσσῃ (μου) τὴν παρθενίαν (ἄσυλον) ἢν τῷ Θεῷ ἀνεθέμην, καὶ ἀναγορεύω σε βασιλέα. » Τοῦ οἱ δὲ συνθεμένου τοῦτο μεθ᾽ ὅρκου, προσκαλεῖται τὸν πατριάρχην ᾿Ανατόλιον καὶ τὴν σύγκλητον, καὶ ἀναγορεύει αὐτὸν βασιλέα. οι (2) Πολλά οὖν ποιήσασα κατορθώματα καὶ πολλοὺς εὐκτηρίους οίκους ἀνεγείρασα, καὶ πτωχοτροφεία, καὶ ξενώνας, καὶ ξενοτάφια, καὶ μοναστήρια, ἐν οἷς καὶ τὸν τοῦ Ἁγίου Λαυρεντίου ναὸν ᾠκοδόμησεν, καὶ ἐτελεύτησε παρθένος καταλεί πουσα Μαρκιανὸν βασιλεύειν. ου (3) Καὶ γὰρ ἦν αὕτη πάσῃ ἐς ἀρετῇ κεκοσμήτ μένη· αὕτη γὰρ καὶ τὸν ἀδελφὸν Θεοδόσιον ἐξεπαί δευσεν εἰς πάντα, οἷον ήθός τε καὶ λόγων, βάδισμά τε καὶ γέλωτα καὶ ἐνδυμάτων περιβολὴν καὶ σχήμα καθέδρας καὶ στάσιν· προηγουμένως δὲ τὴν εἰς τὸ Θεῖον εὐσέβειαν ἐπιμελῶς αὐτὸν ἐδίδαξεν. (4) Ο δὲ φύσει νωθρός τις καὶ ἀπερίσκοπος ὑπῆρχεν εἰς πάντα, μάλιστα εἰς τοὺς ὑποβάλλοντας αὐτῷ χάρτας, ἀπαραναγνώσεως ὑπέγραφεν, ὅπερ ἡ σοφωτάτη ποτὲ γνοῦσα, σοφῶς ὑπῆλθεν αὐτῷ, δι ρεὰν ὑποβάλλουσα δῆθεν πρὸς δουλείαν ὑποχωροῦσαν τὴν ἑαυτοῦ γαμετὴν τὴν Εὐδοκίαν, ἣν καὶ καθυπο γράψας μὴ πρότερον ἀναγνούς, ὕστερον πικρώς ὀνειδίζεται παρὰ τῆς ἰδίας ἀδελφῆς Πουλχερίας. αύ Ετ δὲ τῷ τ. ά. ἐπωμήσατο μὴ σ. τῇ κ. αὐτῆς κατηγορίᾳ ἕνεκα Π. τόν Τῷ λθ' ἔτει τὸν μὲν Πρόκλον Φλ. πρεσβύτερος σκευοφύλαξ της Μεγά λης εκκλησίας διεδέξατο. • Ἐπὶ τούτου τοῦ βασιλέως ἐν τῶν Γ. γ. ἐ. δ', Γότθοι, Υ. Γ. καὶ Οὐάνδηλοι, ἐξ ὧν 'Δ. ή. δ. ἐν τῇ Ρ. γῇ. Οι 'Η δὲ σοφὴ καὶ ἀγαθὴ Π. μ. τῆς τοῦ ἀδελφοῦ τελευτῆς γνωσθείσης μ. τὸν Μαρκιανὸν, ἄνδρα ἐν σ. καὶ σ. διαπρέποντα, γ. δ. καὶ ἱκανώ τατον, λέγει π. ά., κ. τ. λ. δε σε ἐξ. ἐξ ὅλης τῆς Αὐτοῦ δὲ σ. τ. μεταστέλλεται Τῷ γ' ἔτει ἡ μακαρία καὶ εὐσεβὴς ΙΙ. ἐκοιμήθη ἐν Χριστῷ π. καὶ μὴ διαφθαρείσα, πάντα τὰ ἑαυτῆς πτωχοίς διανείματα Π. ἡ τούτου ἀδελφὴ παρθένος ιθ' ἐτῶν οὖσα, τὴν βασι λείαν καλῶς διῴκει, ἥτις Θ. τὸν ἀδ. εἰς τὴν κατὰ Θεὸν εὐσέβειαν ἐξ. καὶ εἰς τἄλλα ἅπαντα - ἀρετῆς οι πα. ἀρετῆς Οὗτος ὁ Θ. εὐμετάγωγος ἦν σφόδρα, πειθόμενος τοῖς ὑποβάλλουσιν ἀ. οἰκείοις, ὡς πολλάκις καὶ χάρτους μὴ ἀναγινώσκων ὑπ. δ. μαθοῦσα Π. ἡ αὐτοῦ ἀδελφὴ καὶ πολλάκις νουθετήσασα, ἐπεὶ οὐκ ἔπειθε σ. ὑ. ἄ, καὶ δ. δ. αἰτεῖ· ἡ δὲ ἦν π. δ. ἐκχωρούσα Ε. την ἀ. γ. προσήνεκτο τοίνυν ὁ τοῦτο διαταττόμενος χάρτης καὶ παρὰ τοῦ βασιλέως ὑπεσημαίνετο· μετά τοῦτο ἀναγνωσθέντος αὐτοῦ, δεινῶς ὑπὸ τῆς Π ὠνειδίσθη καὶ ἔκτοτε ἀκρίβειαν τῶν τοιούτων ἐποίει. 0³ & ; ? Στ. τοίνυν λιτὸς ὢν πρὸ τούτου Μ. μετὰ τοῦ Ιξίου νουμέρου ἀπὸ τῆς Ἑλλάδος κατὰ Περσῶν ἀπῄει καὶ γενόμενος ἐν Λυκίᾳ, ἀρρωστία περιέπεσε· καὶ καταλειφθεὶς ἐν πόλει Συδήμων κἀκεῖσε χρονοτριβήσας προσκολλάται δύο τισὶν ἀδ. Ἰουλίῳ καὶ Τατιανῷ, οίτινες εἰς τὸν ἴδιον οἶκον λαμβάνοντες αὐτὸν διανέπαυσαν. " GEORGI HAMARTOLI Cum jam moritura esset, nibil sibi consciam esse A de Paulini crimine confessa est. Proelo defuncto, Flavianus, vir sanctissimus, Ecclesiæ præpositus est. Ex Gothis provenerunt gentes quatuor, quæ sunt Hypogothi, Gepides et Vandali, ex quibus Arabes; et cœperunt incursare Romanorum terram. CCVII. Regnum Marciani. (9) Post Theodosium Marcianus, gener ejus, regnavit sex annos. Cum enim Theodosius defunctus essel et hoc ulli nondum innotuisset, Pulcheria imperatoris soror postquam arcessisset illum et senem et milita - rem, prudentia honestateque vitæ commendabilem, dixit ad eum : c Quonian imperator defunctus est et ex omni cœtu elegi te virum virtute præclarum, da mihi fidem, quod virginitatem meam, quam vovi Domino, custodies integram, et te imperatorem proclamo. Cum igitur istud jurejurando promi- sisset, advocavit illa patriarcham Anatolium et senatum, et imperatorem eum proclamavit. Quæ postquam egregia fecisset opera, multas- que domos oratorias erexisset cum pauperum asylis, et hospitiis et monasteriis, inter quæ Sancti Laurentii templum, virgo decessit, Marcianum re- gni successorem relinquens. Erat autem cunctis exornata virtutibus. Ipsa nam- que fratrem Theodosium in omnibus instruxerat, G qualia sunt mores et sermones, et incessus, et ri- sus et vestium indumentum, sessio, et statio In primis autem erga Deum pietatein sedulo docuerat eum. Ipse vero natura piger et incautus erat ad omnia, præsertim ad eos qui præsentabant illi chartas : quibus non lectis subscribebat. Quod cum pruden- tissima soror advertisset, solerter venit ad eum, pe- titionem præsentans ut inter servas secederet ipsius uxor Eudoxia : huic, quin legisset, subscripsit, et ideo postea graves exprobrationes a sorore sua Pulcheria passus est. - - Variæ lectiones et notæ. - - Ced. 591,18-20. « cod. 89.447 Ced. 601,4 : Ced. 601,1-3 . Cel. 602,18-603, 3. Gel. * Ceal. "450- Ced. 605,13-15. st Ced. 586,22-24. cod. cod. " Cel. 400,15-101,1 : Deest in Slav. sed habet ed. 603.11-604,0 :

Ἐν δὲ τῷ μέλλειν αὐτὴν τελευτάν, έξω μολογήσατο μη συνειδέναι τι κατὰ τῆς Παυλίνου κατηγορίας. *ο (10) Πρόκλου δὲ τελευτήσαντος, Φλαβιανός ἀνὴρ ἱερώτατος τῆς Ἐκκλησίας προέστη. (11) Καὶ ἐκ τῶν Γότθων ἔθνη γεγόνασι δ', εἶτε Υπόγοτθοι, Γήπεδες καὶ Οὐάνδαλοι, ἐξ ὧν "Αραβες, καὶ ἤρξαντο διαπερἂν ἐν τῇ 'Ρωμαίων γῇ. ΣΤ΄. Βασιλεία Μαρκιανοῦ. οι Μετὰ δὲ Θεοδόσιον ἐβασίλευσε Μαρκιανός, ὁ γαμβρὸς αὐτοῦ, ἔτη ς'. (132) Τοῦ γὰρ Θεοδοσίου τελευτήσαντος καὶ μήπω τοῦτο γνωσθέντος τινί, μεταστειλαμένη τοῦτον Πουλχερία ἡ τοῦ βασιλέως ἀδελφὴ στρατιώτην ὄντα καὶ γέροντα καὶ ἐν σωφρο Β σύνῃ καὶ σεμνότητι βίου διαπρέποντα, φησὶ πρὸς αὐτόν· « Ἐπειδὴ ὁ βασιλεὺς ἐτελεύτησεν, ἐγὼ δὲ ἐξελεξάμην εκ σε ἐκ πάσης τῆς συγκλήτου ὡς ἐνάρε τον, δός μοι λόγον, ὅτι φυλάσσῃ (μου) τὴν παρθενίαν (ἄσυλον) ἢν τῷ Θεῷ ἀνεθέμην, καὶ ἀναγορεύω σε βασιλέα. » Τοῦ οἱ δὲ συνθεμένου τοῦτο μεθ᾽ ὅρκου, προσκαλεῖται τὸν πατριάρχην ᾿Ανατόλιον καὶ τὴν σύγκλητον, καὶ ἀναγορεύει αὐτὸν βασιλέα. οι (2) Πολλά οὖν ποιήσασα κατορθώματα καὶ πολλοὺς εὐκτηρίους οίκους ἀνεγείρασα, καὶ πτωχοτροφεία, καὶ ξενώνας, καὶ ξενοτάφια, καὶ μοναστήρια, ἐν οἷς καὶ τὸν τοῦ Ἁγίου Λαυρεντίου ναὸν ᾠκοδόμησεν, καὶ ἐτελεύτησε παρθένος καταλεί πουσα Μαρκιανὸν βασιλεύειν. ου (3) Καὶ γὰρ ἦν αὕτη πάσῃ ἐς ἀρετῇ κεκοσμήτ μένη· αὕτη γὰρ καὶ τὸν ἀδελφὸν Θεοδόσιον ἐξεπαί δευσεν εἰς πάντα, οἷον ήθός τε καὶ λόγων, βάδισμά τε καὶ γέλωτα καὶ ἐνδυμάτων περιβολὴν καὶ σχήμα καθέδρας καὶ στάσιν· προηγουμένως δὲ τὴν εἰς τὸ Θεῖον εὐσέβειαν ἐπιμελῶς αὐτὸν ἐδίδαξεν. (4) Ο δὲ φύσει νωθρός τις καὶ ἀπερίσκοπος ὑπῆρχεν εἰς πάντα, μάλιστα εἰς τοὺς ὑποβάλλοντας αὐτῷ χάρτας, ἀπαραναγνώσεως ὑπέγραφεν, ὅπερ ἡ σοφωτάτη ποτὲ γνοῦσα, σοφῶς ὑπῆλθεν αὐτῷ, δι ρεὰν ὑποβάλλουσα δῆθεν πρὸς δουλείαν ὑποχωροῦσαν τὴν ἑαυτοῦ γαμετὴν τὴν Εὐδοκίαν, ἣν καὶ καθυπο γράψας μὴ πρότερον ἀναγνούς, ὕστερον πικρώς ὀνειδίζεται παρὰ τῆς ἰδίας ἀδελφῆς Πουλχερίας. αύ Ετ δὲ τῷ τ. ά. ἐπωμήσατο μὴ σ. τῇ κ. αὐτῆς κατηγορίᾳ ἕνεκα Π. τόν Τῷ λθ' ἔτει τὸν μὲν Πρόκλον Φλ. πρεσβύτερος σκευοφύλαξ της Μεγά λης εκκλησίας διεδέξατο. • Ἐπὶ τούτου τοῦ βασιλέως ἐν τῶν Γ. γ. ἐ. δ', Γότθοι, Υ. Γ. καὶ Οὐάνδηλοι, ἐξ ὧν 'Δ. ή. δ. ἐν τῇ Ρ. γῇ. Οι 'Η δὲ σοφὴ καὶ ἀγαθὴ Π. μ. τῆς τοῦ ἀδελφοῦ τελευτῆς γνωσθείσης μ. τὸν Μαρκιανὸν, ἄνδρα ἐν σ. καὶ σ. διαπρέποντα, γ. δ. καὶ ἱκανώ τατον, λέγει π. ά., κ. τ. λ. δε σε ἐξ. ἐξ ὅλης τῆς Αὐτοῦ δὲ σ. τ. μεταστέλλεται Τῷ γ' ἔτει ἡ μακαρία καὶ εὐσεβὴς ΙΙ. ἐκοιμήθη ἐν Χριστῷ π. καὶ μὴ διαφθαρείσα, πάντα τὰ ἑαυτῆς πτωχοίς διανείματα Π. ἡ τούτου ἀδελφὴ παρθένος ιθ' ἐτῶν οὖσα, τὴν βασι λείαν καλῶς διῴκει, ἥτις Θ. τὸν ἀδ. εἰς τὴν κατὰ Θεὸν εὐσέβειαν ἐξ. καὶ εἰς τἄλλα ἅπαντα - ἀρετῆς οι πα. ἀρετῆς Οὗτος ὁ Θ. εὐμετάγωγος ἦν σφόδρα, πειθόμενος τοῖς ὑποβάλλουσιν ἀ. οἰκείοις, ὡς πολλάκις καὶ χάρτους μὴ ἀναγινώσκων ὑπ. δ. μαθοῦσα Π. ἡ αὐτοῦ ἀδελφὴ καὶ πολλάκις νουθετήσασα, ἐπεὶ οὐκ ἔπειθε σ. ὑ. ἄ, καὶ δ. δ. αἰτεῖ· ἡ δὲ ἦν π. δ. ἐκχωρούσα Ε. την ἀ. γ. προσήνεκτο τοίνυν ὁ τοῦτο διαταττόμενος χάρτης καὶ παρὰ τοῦ βασιλέως ὑπεσημαίνετο· μετά τοῦτο ἀναγνωσθέντος αὐτοῦ, δεινῶς ὑπὸ τῆς Π ὠνειδίσθη καὶ ἔκτοτε ἀκρίβειαν τῶν τοιούτων ἐποίει. 0³ & ; ? Στ. τοίνυν λιτὸς ὢν πρὸ τούτου Μ. μετὰ τοῦ Ιξίου νουμέρου ἀπὸ τῆς Ἑλλάδος κατὰ Περσῶν ἀπῄει καὶ γενόμενος ἐν Λυκίᾳ, ἀρρωστία περιέπεσε· καὶ καταλειφθεὶς ἐν πόλει Συδήμων κἀκεῖσε χρονοτριβήσας προσκολλάται δύο τισὶν ἀδ. Ἰουλίῳ καὶ Τατιανῷ, οίτινες εἰς τὸν ἴδιον οἶκον λαμβάνοντες αὐτὸν διανέπαυσαν. " GEORGI HAMARTOLI Cum jam moritura esset, nibil sibi consciam esse A de Paulini crimine confessa est. Proelo defuncto, Flavianus, vir sanctissimus, Ecclesiæ præpositus est. Ex Gothis provenerunt gentes quatuor, quæ sunt Hypogothi, Gepides et Vandali, ex quibus Arabes; et cœperunt incursare Romanorum terram. CCVII. Regnum Marciani. (9) Post Theodosium Marcianus, gener ejus, regnavit sex annos. Cum enim Theodosius defunctus essel et hoc ulli nondum innotuisset, Pulcheria imperatoris soror postquam arcessisset illum et senem et milita - rem, prudentia honestateque vitæ commendabilem, dixit ad eum : c Quonian imperator defunctus est et ex omni cœtu elegi te virum virtute præclarum, da mihi fidem, quod virginitatem meam, quam vovi Domino, custodies integram, et te imperatorem proclamo. Cum igitur istud jurejurando promi- sisset, advocavit illa patriarcham Anatolium et senatum, et imperatorem eum proclamavit. Quæ postquam egregia fecisset opera, multas- que domos oratorias erexisset cum pauperum asylis, et hospitiis et monasteriis, inter quæ Sancti Laurentii templum, virgo decessit, Marcianum re- gni successorem relinquens. Erat autem cunctis exornata virtutibus. Ipsa nam- que fratrem Theodosium in omnibus instruxerat, G qualia sunt mores et sermones, et incessus, et ri- sus et vestium indumentum, sessio, et statio In primis autem erga Deum pietatein sedulo docuerat eum. Ipse vero natura piger et incautus erat ad omnia, præsertim ad eos qui præsentabant illi chartas : quibus non lectis subscribebat. Quod cum pruden- tissima soror advertisset, solerter venit ad eum, pe- titionem præsentans ut inter servas secederet ipsius uxor Eudoxia : huic, quin legisset, subscripsit, et ideo postea graves exprobrationes a sorore sua Pulcheria passus est. - - Variæ lectiones et notæ. - - Ced. 591,18-20. « cod. 89.447 Ced. 601,4 : Ced. 601,1-3 . Cel. 602,18-603, 3. Gel. * Ceal. "450- Ced. 605,13-15. st Ced. 586,22-24. cod. cod. " Cel. 400,15-101,1 : Deest in Slav. sed habet ed. 603.11-604,0 :

Ο δέ γε Μαρκιανὸς εὐσεβῆς ἄγαν καὶ δικαιο- Α κριτὴς ὑπάρχων, ταῦτα περὶ αὐτοῦ γέγραπται, ὅτι ἔτι στρατιώτης ὤν, στυφθεὶς τοὺς πόδας καὶ νησή- σας κατελείφθη ἐν πόλει Συδίμα. Αναῤῥωσθεὶς οὖν ᾠκειώθη δυσὶν εὐπόροις ἀδελφοῖς. Αμπ δὲ αὐτοῖς ἐπὶ θήραν ἐξιών μεσημβρίαν ἀναπαυσά- μένος ύπνωσεν· ἔξυπνοι δὲ γενόμενοι οἱ αὐτάδελ φοι ὁρῶσιν ὑπνοῦντα αὐτὸν ἐν ἡλίῳ, ὑπὸ ἀετοῦ δὲ περισκεπόμενον. Ἐκπλαγέντες οὖν, διυπνισθέντι λέγουσιν αὐτῷ· . Εἰς βασιλεύσεις, τί ἡμῖν χα- ρεῖς δ; ν· Ὁ δὲ διαπιστῶν ὅμως ἔφη, « ἀντὶ πατρὸς ἔχειν ὑμᾶς. » Δόντες οὖν αὐτῷ νομίσματα σ' ἀπέστει λαν ἐν τῇ πόλει, φήσαντες « Μέμνησο ἡμῶν ἐν τῇ βασιλείᾳ σου. » . ⋅ * (10) ῾Ο δὲ εἰσελθὼν προσεκολλήθη "Ασπαρί και Αρδαβουρίῳ)· εἶθ' οὕτως (μετὰ Ασπαρος) εἰς Αφρικὴν ἐλθὼν ἐζωγρήθη. Υπνοῦντος δὲ ἐν τῇ αὐλῇ Γιζερίχ, ἀετὸς αὖθις κατελθὼν ἐπεσκέπ[ασ]εν αὐτόν. Οραθεὶς δὲ παρὰ Γιζερὶχ, τοῦτον ἀνελεῖν ᾠήθη ὡς βασιλεύειν μέλλοντα. Λογισάμενος δὲ ὡς τὴν τοῦ Θεοῦ βουλὴν κωλύειν οὐ δύναται, σπονδὰς εἰρηνικὰς μετ' αὐτοῦ ποιήσας ἀπέλυσεν αὐτόν. • (11) Φλαβιανοῦ τελευτήσαντος, Ανατόλιος χει- ροτονείται πατριάρχης. το (12) Ο οὖν Μαρκιανός τῆς βασιλείας αὐτοκρά τωρ και μόνος καταλειφθεὶς ἐκέλευσεν ἄρχοντα ἐπὶ δόσει χρημάτων μὴ γίνεσθαι· οὐ μὴν δὲ ἀλλὰ καὶ πολλῆς ἐλεημοσύνης ἀνάπλεος ἦν. πεζὸς ἐξήρχετο σὺν τῷ πατριάρχῃ Ανατολίῳ, πολλὰς ( δωρεάς τοῖς πένησι παρεχόμενος. * (14) Εφ' οὗ ἔπεσον ἐκ τοῦ οὐρανοῦ λίθοι τρεῖς ἐν τῇ Θράκῃ παμμεγέθεις. ΣΗ'. Περὶ τῆς δ' Συνόδου. Καὶ ἡ δ' γέγονε σύνοδος τῶν χλ' Πατέρων ἐν Καλχηδόνι έτει τῆς Μαρκιανού (1325) βασιλείας πρώτῳ, ἧς ἡγοῦντο Λέοντος μὲν τοῦ ἁγιω- τάτου πάπα Ρώμης, [τοποτηρηται] Πασχάσιος καὶ Λουκίνσιος ἐπίσκοποι, καὶ Βονεφάτιος πρεσβύτερος, Ανατόλιος ΚΠ., Ιουβενάλιος Ἱεροσολύμων, (Μάξι- μος Αντιοχείας, ἔχοντες συναθλοῦσαν καὶ Εὐφη μίαν τὴν μάρτυρα, την μέχρι τῆς σήμερον ὑπερμα χοῦσαν τῇ πίστει, οἱ καὶ συνήχθησαν) κατὰ Εὐτυ χούς (τοῦ " δυστυχούς, πρεσβυτέρου γεγονότος και ἀρχιμανδρίτου) καὶ Διοσκόρου (γεγονότος επισκό- του Αλεξανδρείας, τότε ὑπ' αὐτῆς καθαιρεθέντων ὡς ἀντενεχθέντων τοῖς ὀρθῶς παρ' αὐτῶν ἐκφωνου - μένοις) καὶ λεγόντων, μὴ εἶναι τὴν σάρκα τοῦ Εἰς θ. δὲ ἐξελθόντες ἔλαβον αὐτὸν μεθ᾿ ἑαυτῶν · κοπιάσαντες δὲ περὶ μ. ἐκοιμήθησαν· προεξυπνι σθεὶς δὲ ὁ Τατιανὸς θεωρεῖ τὸν Μαρκιανὸν εἰς τὸν ἥλιον κοιμώμενον καὶ ἀετὸν παμμεγέστατον ἐπ' αὐτὸν ἐλθόντα καὶ τὰς ἑαυτοῦ πτέρυγας διαπετάσαντα σκιὰν ἐπ' αὐτὸν περιποιησάμενον γενάμενοι Καὶ τοῦτο θεασάμενος ἐγείρει τὸν ἑαυτοῦ ἀδελφὸν καὶ τὸ θεαθὲν ὑποδεικνύει· καὶ ἐπὶ πολύ θαυ μάζοντες ἐξυπνίζουσι τὸν Μαρκιανὸν καὶ λ. ά. Ἐάν ο βασιλεύσης χαρίζῃ; ν ὁ δέ · · Τίς είμι εγώ, ἵνα τοῦτο γένηται εἰς ἐμέ;, οἱ δὲ ἐκ δευτέρου τὸν αὐτὸν λόγον εἶπον· λέγει ὁ Μαρ- κανός Ἐὰν τοῦτο ἐκ Θεοῦ γένηται, πατέρας ὑμᾶς ἀνακηρύξω· τότε διδόασιν ἀ. σ' ν. λέγοντες· · Πορεύου ἐν τῇ π. καὶ μ. ἡ ὅτι ὁ Θεὸς ὑψώσει σε μέλλοντος Τῷ β' αὐτοῦ ἔτει ἐν Χ. ἁγίᾳ δ' σ. γ. ὑπὸ π. χλ. ἐν τῷ μαρτυρίῳ τῆς πανευφήμου Ευφημίας, κ. τ. λ συνήχθησαν τοῦ ἀρχ. μήτε τὴν σ. τοῦ Κυρίου 6. ή. εἶναι ἀλλ' ἐκ δύο μὲν φ. τὴν δ. λέγεσθαι το Μαξ - - 1451. γ. έ. • CHRONICON. (5) B Lin. 1V. Marcianus autem erat valde pius et justus jadex : de quo scriptum est quod adhuc miles, contractus pelles et ægrolans in urbe Sidymi derelictus est Dum igitur ægrotaret, in domum duorum fratrum divitum exceptus est. Una cum ipsis ad venationem egressus, post meridiem quieturus obdormivit. Expergefacti autem illi fratres vident illum in sole dormientem, et sub alis aquilæ obumbratum. Oh- stupefacti, dicunt expergefacto : • Si regnaturus es, quid nobis gratiæ concedes? Qui nullam adhibens fidemn, tamen dixit : « Habebo vos patris loco. Dalis igitur illi ducentis nomismatibus, in urbem dimise- runt illum, dicentes : • Memento nostri in tuo re- gno. › D Qui cum ingressus esset, adhæsit Aspari et Ar- daburio. Postea cum Aspare venit in Africam et vivus captus est. Cum autem dormiret in aula Gen- serici, aquila rursum deveniens obtexit eum. Visus est a Genserico, cui visum est istud præsagire quod regnare deberet. Reputans autem Dei voluntatem impediri non posse, sponsiones pacis cum ipso fecit et liberavit eum. Defuncto Flaviano, Anatolius ordinatur patriar- cha. Marcianus ergo, regni dominus et solus relictus, ne dignitates pretio acquirerentur edicto cavit. Cæterum plenus misericordia erat. Dum litaniæ fierent in Campo, cum Anatolio pa- triarcha pedester anteibat, largitiones multas pau- peribus distribuens. Sub ipso ceciderunt e cœlo in Thracia tres miræ magnitudinis lapides. CCVIII. De quarta synodo. Habita est Chalcedone, anno regni Marciani pri- mo, sexcentorum triginta Patrum synodus quarta, cui præfuerunt Leonis sanctissimi papæ Romæ le- gati Paschasius et Lucentius episcopi, et Bonifactus presbyter, Anatolius Constantinopolit., Juvenalis Hierosol., Maximus Antiochensis, propugnantem habentes Euphemiam martyreni, quæ usque ad ho- diernam diem pro fide certat. Convenerunt adversus infelicem Eutychetem, presbyterum et archiman- dritam, et Dioscorum episcopum Alexandriæ; sed tunc ab ea divulgos utpote contrarios iis quæ or thodoxe docuerant, et dicentes Domini carnem non esse nobis consubstantialem, sed ex duabus natu- ris unionem fieri, postque unionem unam perfici Variæ lectiones et notæ. ** Ced. · coll. • Ced. • Ced. cod. " Ced. * Luc. xxi, 43. * Ced. 604,5·12 va- om. Slav. cod. om. Slav. Ced. 607,1,2. 11445. Ced. 604,16-605,3 : om. Ced. et Slav. om. Ced. et Slav. 'A. Exp. om. Ced. et Slav. Ged. rians -- (13) Ἐν δὲ ταῖς γινομέναις ἐν τῷ Κάμπῳ λιταῖς

Ο δέ γε Μαρκιανὸς εὐσεβῆς ἄγαν καὶ δικαιο- Α κριτὴς ὑπάρχων, ταῦτα περὶ αὐτοῦ γέγραπται, ὅτι ἔτι στρατιώτης ὤν, στυφθεὶς τοὺς πόδας καὶ νησή- σας κατελείφθη ἐν πόλει Συδίμα. Αναῤῥωσθεὶς οὖν ᾠκειώθη δυσὶν εὐπόροις ἀδελφοῖς. Αμπ δὲ αὐτοῖς ἐπὶ θήραν ἐξιών μεσημβρίαν ἀναπαυσά- μένος ύπνωσεν· ἔξυπνοι δὲ γενόμενοι οἱ αὐτάδελ φοι ὁρῶσιν ὑπνοῦντα αὐτὸν ἐν ἡλίῳ, ὑπὸ ἀετοῦ δὲ περισκεπόμενον. Ἐκπλαγέντες οὖν, διυπνισθέντι λέγουσιν αὐτῷ· . Εἰς βασιλεύσεις, τί ἡμῖν χα- ρεῖς δ; ν· Ὁ δὲ διαπιστῶν ὅμως ἔφη, « ἀντὶ πατρὸς ἔχειν ὑμᾶς. » Δόντες οὖν αὐτῷ νομίσματα σ' ἀπέστει λαν ἐν τῇ πόλει, φήσαντες « Μέμνησο ἡμῶν ἐν τῇ βασιλείᾳ σου. » . ⋅ * (10) ῾Ο δὲ εἰσελθὼν προσεκολλήθη "Ασπαρί και Αρδαβουρίῳ)· εἶθ' οὕτως (μετὰ Ασπαρος) εἰς Αφρικὴν ἐλθὼν ἐζωγρήθη. Υπνοῦντος δὲ ἐν τῇ αὐλῇ Γιζερίχ, ἀετὸς αὖθις κατελθὼν ἐπεσκέπ[ασ]εν αὐτόν. Οραθεὶς δὲ παρὰ Γιζερὶχ, τοῦτον ἀνελεῖν ᾠήθη ὡς βασιλεύειν μέλλοντα. Λογισάμενος δὲ ὡς τὴν τοῦ Θεοῦ βουλὴν κωλύειν οὐ δύναται, σπονδὰς εἰρηνικὰς μετ' αὐτοῦ ποιήσας ἀπέλυσεν αὐτόν. • (11) Φλαβιανοῦ τελευτήσαντος, Ανατόλιος χει- ροτονείται πατριάρχης. το (12) Ο οὖν Μαρκιανός τῆς βασιλείας αὐτοκρά τωρ και μόνος καταλειφθεὶς ἐκέλευσεν ἄρχοντα ἐπὶ δόσει χρημάτων μὴ γίνεσθαι· οὐ μὴν δὲ ἀλλὰ καὶ πολλῆς ἐλεημοσύνης ἀνάπλεος ἦν. πεζὸς ἐξήρχετο σὺν τῷ πατριάρχῃ Ανατολίῳ, πολλὰς ( δωρεάς τοῖς πένησι παρεχόμενος. * (14) Εφ' οὗ ἔπεσον ἐκ τοῦ οὐρανοῦ λίθοι τρεῖς ἐν τῇ Θράκῃ παμμεγέθεις. ΣΗ'. Περὶ τῆς δ' Συνόδου. Καὶ ἡ δ' γέγονε σύνοδος τῶν χλ' Πατέρων ἐν Καλχηδόνι έτει τῆς Μαρκιανού (1325) βασιλείας πρώτῳ, ἧς ἡγοῦντο Λέοντος μὲν τοῦ ἁγιω- τάτου πάπα Ρώμης, [τοποτηρηται] Πασχάσιος καὶ Λουκίνσιος ἐπίσκοποι, καὶ Βονεφάτιος πρεσβύτερος, Ανατόλιος ΚΠ., Ιουβενάλιος Ἱεροσολύμων, (Μάξι- μος Αντιοχείας, ἔχοντες συναθλοῦσαν καὶ Εὐφη μίαν τὴν μάρτυρα, την μέχρι τῆς σήμερον ὑπερμα χοῦσαν τῇ πίστει, οἱ καὶ συνήχθησαν) κατὰ Εὐτυ χούς (τοῦ " δυστυχούς, πρεσβυτέρου γεγονότος και ἀρχιμανδρίτου) καὶ Διοσκόρου (γεγονότος επισκό- του Αλεξανδρείας, τότε ὑπ' αὐτῆς καθαιρεθέντων ὡς ἀντενεχθέντων τοῖς ὀρθῶς παρ' αὐτῶν ἐκφωνου - μένοις) καὶ λεγόντων, μὴ εἶναι τὴν σάρκα τοῦ Εἰς θ. δὲ ἐξελθόντες ἔλαβον αὐτὸν μεθ᾿ ἑαυτῶν · κοπιάσαντες δὲ περὶ μ. ἐκοιμήθησαν· προεξυπνι σθεὶς δὲ ὁ Τατιανὸς θεωρεῖ τὸν Μαρκιανὸν εἰς τὸν ἥλιον κοιμώμενον καὶ ἀετὸν παμμεγέστατον ἐπ' αὐτὸν ἐλθόντα καὶ τὰς ἑαυτοῦ πτέρυγας διαπετάσαντα σκιὰν ἐπ' αὐτὸν περιποιησάμενον γενάμενοι Καὶ τοῦτο θεασάμενος ἐγείρει τὸν ἑαυτοῦ ἀδελφὸν καὶ τὸ θεαθὲν ὑποδεικνύει· καὶ ἐπὶ πολύ θαυ μάζοντες ἐξυπνίζουσι τὸν Μαρκιανὸν καὶ λ. ά. Ἐάν ο βασιλεύσης χαρίζῃ; ν ὁ δέ · · Τίς είμι εγώ, ἵνα τοῦτο γένηται εἰς ἐμέ;, οἱ δὲ ἐκ δευτέρου τὸν αὐτὸν λόγον εἶπον· λέγει ὁ Μαρ- κανός Ἐὰν τοῦτο ἐκ Θεοῦ γένηται, πατέρας ὑμᾶς ἀνακηρύξω· τότε διδόασιν ἀ. σ' ν. λέγοντες· · Πορεύου ἐν τῇ π. καὶ μ. ἡ ὅτι ὁ Θεὸς ὑψώσει σε μέλλοντος Τῷ β' αὐτοῦ ἔτει ἐν Χ. ἁγίᾳ δ' σ. γ. ὑπὸ π. χλ. ἐν τῷ μαρτυρίῳ τῆς πανευφήμου Ευφημίας, κ. τ. λ συνήχθησαν τοῦ ἀρχ. μήτε τὴν σ. τοῦ Κυρίου 6. ή. εἶναι ἀλλ' ἐκ δύο μὲν φ. τὴν δ. λέγεσθαι το Μαξ - - 1451. γ. έ. • CHRONICON. (5) B Lin. 1V. Marcianus autem erat valde pius et justus jadex : de quo scriptum est quod adhuc miles, contractus pelles et ægrolans in urbe Sidymi derelictus est Dum igitur ægrotaret, in domum duorum fratrum divitum exceptus est. Una cum ipsis ad venationem egressus, post meridiem quieturus obdormivit. Expergefacti autem illi fratres vident illum in sole dormientem, et sub alis aquilæ obumbratum. Oh- stupefacti, dicunt expergefacto : • Si regnaturus es, quid nobis gratiæ concedes? Qui nullam adhibens fidemn, tamen dixit : « Habebo vos patris loco. Dalis igitur illi ducentis nomismatibus, in urbem dimise- runt illum, dicentes : • Memento nostri in tuo re- gno. › D Qui cum ingressus esset, adhæsit Aspari et Ar- daburio. Postea cum Aspare venit in Africam et vivus captus est. Cum autem dormiret in aula Gen- serici, aquila rursum deveniens obtexit eum. Visus est a Genserico, cui visum est istud præsagire quod regnare deberet. Reputans autem Dei voluntatem impediri non posse, sponsiones pacis cum ipso fecit et liberavit eum. Defuncto Flaviano, Anatolius ordinatur patriar- cha. Marcianus ergo, regni dominus et solus relictus, ne dignitates pretio acquirerentur edicto cavit. Cæterum plenus misericordia erat. Dum litaniæ fierent in Campo, cum Anatolio pa- triarcha pedester anteibat, largitiones multas pau- peribus distribuens. Sub ipso ceciderunt e cœlo in Thracia tres miræ magnitudinis lapides. CCVIII. De quarta synodo. Habita est Chalcedone, anno regni Marciani pri- mo, sexcentorum triginta Patrum synodus quarta, cui præfuerunt Leonis sanctissimi papæ Romæ le- gati Paschasius et Lucentius episcopi, et Bonifactus presbyter, Anatolius Constantinopolit., Juvenalis Hierosol., Maximus Antiochensis, propugnantem habentes Euphemiam martyreni, quæ usque ad ho- diernam diem pro fide certat. Convenerunt adversus infelicem Eutychetem, presbyterum et archiman- dritam, et Dioscorum episcopum Alexandriæ; sed tunc ab ea divulgos utpote contrarios iis quæ or thodoxe docuerant, et dicentes Domini carnem non esse nobis consubstantialem, sed ex duabus natu- ris unionem fieri, postque unionem unam perfici Variæ lectiones et notæ. ** Ced. · coll. • Ced. • Ced. cod. " Ced. * Luc. xxi, 43. * Ced. 604,5·12 va- om. Slav. cod. om. Slav. Ced. 607,1,2. 11445. Ced. 604,16-605,3 : om. Ced. et Slav. om. Ced. et Slav. 'A. Exp. om. Ced. et Slav. Ged. rians -- (13) Ἐν δὲ ταῖς γινομέναις ἐν τῷ Κάμπῳ λιταῖς

Κυρίου ὁμοούσιον ἡμῖν, ἀλλ' ἐκ δύο μὲν φύσεων τὴν ἔνωσιν γενέσθαι, μίαν δὲ ἀποτελεσθῆναι μετὰ τὴν ἔνωσιν, καὶ ὡς ἐν φαντασίᾳ τὴν σάρκα φορέσαι τὸν Κύριον μυθολογούντων καὶ τῇ θεότητι πάθος προσ νεμόντων 10. (2) Οὓς καθελόντες ὡς βλασφήμου; ἀνεθεμάτι σαν, ἐξεφώνησάν τε τέλειον Θεὸν καὶ τέλειον ἄνθρω πον τὸν αὐτὸν ἐν δύο φύσεσιν ἀσυγχύτως (και) άδι- αιρέτως τὸν Κύριον ἡμῶν καὶ Θεὸν Ἰησοῦν Χριστόν· δύο δὲ εἰρήκασι φύσεις τῷ λόγῳ τῆς διαφορᾶς το οὐ τῷ λόγῳ τῆς διαιρέσεως, τήν τε τοῦ Ῥώμης ἐπι- στολὴν πάπα Λέοντος οι πρὸς Φλαβιανὸν γραφεῖσαν ὡς στήλην ὀρθοδοξίας ἐδέξαντο. (3) Επικυροῦσι δὲ καὶ τὴν Νεστορίου καθαί ρεσιν, ἐδέξαντο δὲ] Θεοδώρητον καὶ 16αν ὡς ἀνα θεματίσαντας Νεστόριον. - - (4) Ἐπὶ τούτου Συμεὼν ὁ θαυμάσιος ἐπιβὰς τῷ στύλῳ (ἡ σύνοδος επιμεμψαμένη, πρῶτος γὰρ τοῦτο ἐπενόησεν, — ἀκοινωνησίαν αὐτῷ ἔπεμψεν. Εἶτα μαθόντες οἱ θεῖοι Πατέρες τὸν βίον καὶ τὸ ἄτι φον τοῦ ἀνδρὸς, πάλιν αὐτῷ ἐκοινώνησαν. Πρὸς ἐν ὁ βασιλεὺς Μαρκιανὸς ἐν ἰδιωτικῷ σχήματι παρα- γενόμενος, τῆς ἱερᾶς εὐχῆς αὐτοῦ καὶ θέας κατη ξίωται). (5) Περί ου καὶ Θεοδώρητος φησίν· • Ἐπειδὴ τοίνυν ἀριθμῷ κρείττονες * οἱ ἀφικνού- μενοι, προσψαύειν δὲ πάντες ἐπεθύμουν και τινα εὐλογίαν ἐπεχείρουν τρυγᾶν ἀπὸ τῶν δερματίνων ἐκείνων ἱματίων (πρῶτον μὲν τῆς τιμῆς τὸ ὑπερ βάλλον ἄτοπον εἶναι νομίζων, ἔπειτα καὶ τοῦ πρά γματος τὸ ἐπίπονον δυσχεραίνων, τὴν ἐπὶ τοῦ κίονος ἐμηχανήσατο στάσιν, δν) πρῶτον μὲν ἐκέλευσε γενέσθαι πήχεων ς', εἶτα ιβ' (καὶ) μετὰ ταῦτα κβ', νῦν δὲ λς'. Ἐγὼ δὲ οὐδὲ τ8 τῆς θείας οἰκονομίας ἄνευ ταύτην λαμβάνω * τὴν στάσιν (ούπερ ένεκα τοὺς μεμψιμοίρους παρακαλῶ χαλινῶσαι τὴν γλῶσ σαν καὶ ῥιψοκινδύνως μὴ φέρεσθαι καὶ σκοπεῖν ὡς πολλάκις τὰ τοιαῦτα ὁ Θεὸς) τῶν ῥᾳθυμοτέρων ἕνεκα ὠφελείας (μηχανήσατο)· καὶ γὰρ τὸν Ησαΐαν γυμνὸν καὶ ἀνυπόδητον βαδίσαι προσέταξε καὶ τὸν Ἱερεμίαν περίζωμα τῇ ὀσφι να περιθεῖναι καὶ ” οὕτω τοῖς ἀπειθοῦσι προσφέρειν τὴν προφη τείαν, καὶ ἄλλοτε (δέ) κλοιοὺς ξυλίνους καὶ σιδηρούς μετὰ ταῦτα περιβαλεῖν τῷ τραχήλῳ, καὶ τῷ Ωσηέ γυναῖκα πόρνην λαβεῖν καὶ πάλιν ἀγαπῆσαι γυναῖκα μοιχαλίδα, καὶ τῷ ἐν Ἰεζεκιὴλ ἐπὶ τοῦ δε ξιοῦ πλευροῦ (κεῖσθαι) ἡμέρας μ' καὶ ἐπὶ τοῦ ἀρι στεροῦ (ἡμέρας) ον' κατακλιθῆναι καὶ αὖθις διορύξαι Ἱεροσολύμων φύσιν ἀπονεμ. ἦγ. δὲ τῆς σ. Λ. π. Ρ. — Καθαιρούνται τοίνυν οἱ αἱρετικοὶ καὶ ἐξορίζονται ἐν. Γάγγρᾳ · χειροτονεῖται δὲ Προτέρια; ἐπίσκοπος ་ * τὰς διαφοράς π. Α. ἐπ. ᾿Αλεξανδρείας ἀντὶ Διοσκόρου· ἡ δὲ ἁγία σ. ἐξεφώνησε τ. Θεόν. ἐν τοῖς χρόνοις τούτοι; (τῷ κα' ἔτει Θεοδοσίου καὶ ὁ μέγας Σ. ὁ στυλίτης ἐπέβη τῷ κίονι, κ. τ. λ. Συμεῶνος τοῦ θαυμασίου ἐπιβάντος? 396,21. κρείττον ΙΙ, Πολλοὶ γὰρ εἰς αὐτὸν ἀφ. ή. π. ψαύειν τῶν δ. ἐκείνου ἐνδυμάτων Καὶ πρὸ μὲν ἓξ π. ἐκ. γ. τὸν κίονα Τη ἣν οὐκ ἀ. τῆς θ. 6. ὑπολαμβάνω γενέσθαι ὥσπερ καὶ τόν τὴν ὀσφύν ἀλλὰ μᾶλλον ? ώ. έ. τῶν ῥ. τὸν Εξ. ἀγ. πονηρὰν γ. και 'μ. τ. οι καὶ ὁ. προφητεύειν ود GEORGII HAMARTOLI • naturam fidem nugantes de carne Domini, divinitati / passionem tribuunt. Hos deponentes ut blasphemos anathematiza- verunt, alque professi sunt perfectum Deum et per- ſectum hominem eumdem in duabus naturis absque confusione et mistura, Dominum nostrum ac Deum Jesum Christum; duasque dixerunt naturas distin- ctionis, non separationis Verbo, et epistolam papa Romæ Leonis ad Flavianum scriptam, ut columnam orthodoxiæ receperunt. Approbaverunt etiam Nestorii excommunicatio- nem et receperunt Theodoretum et Ibam, quia Nestorium anathematizaverant. Eodem tempore mirabilis Simeon super colum- na stans vivelat. Vituperans eum synodus (siqui- dem primus hoc vivendi genus excogitaverat) communicare cum ipso noluit. Deinde cum di- ‹ticissent Patres hujus viri vitam ac simplicitatem, rursus cum eo communicaverunt. Ad eum postquam habitu privato rex Marcianus venisset, ejus preci- bus sacris et conspectu dignus habitus est. B De Simeone Theodoretus ait: Cum qui ve- niebant ad eum numerum justum excederent, et omnes tangere eum cupiebant, et ex vestimentis ejus pelliceis aliquam benedictionem attingere conarentur, primo quidem bujus honoris excessum inconvenientem esse reputans, deinde rei molestiam C ægre ferens, mansionem excogitavit super colum- na, quam primum fieri jussit al sex cubitos, deinde ad duodecim, postea (ad viginti duos, nunc autem ad triginta sex. Ego vero non absque divina dispositione hanc accipio mansionem; et ideo impios id moneo, linguas ut compescant a proter- vitate, memores, quod Deus incredulorum utilitati sæpius ita prospexerit. Sic enim jussit Isaiam nudum discalceatisque pedibus ambulare; Jeremiam zona renes cingi et ita incredulis proferre prophe- tiam, posteaque collaria lignea et ferrea circa col- Jum gestare; Osee mulierem fornicariam accipere rursumque mulierem adulteram adamare; Ezechie lem super dexterum latus cubare diebus quadra- ginta el super sinistrum reclinare diebus centum D quinquaginta, rursus fodere murum, ac fugientemn exire, servitutemque sibi ascribere, et alibi, gla- dium acuere, eoque radere caput, et in quatuor - Variæ lectiones et notæ. - Ceal. "Ced. 605,3. add. Ced. P. : cod. Ced. ss Cell. 605,10-12. * Ged. 596,17-598,18 : "Ced. 596,18- cod. innumerabiles Th. ed. Col. p. 465. xo? sed Ced. · (ed. Ced. (ed. existimo hunc factam fuisse 'Th. · Led. permitant Th. sed potius, Th. " Ced. (ed. Ged. om. Th. et Ced. cod. Ced. XXII

Κυρίου ὁμοούσιον ἡμῖν, ἀλλ' ἐκ δύο μὲν φύσεων τὴν ἔνωσιν γενέσθαι, μίαν δὲ ἀποτελεσθῆναι μετὰ τὴν ἔνωσιν, καὶ ὡς ἐν φαντασίᾳ τὴν σάρκα φορέσαι τὸν Κύριον μυθολογούντων καὶ τῇ θεότητι πάθος προσ νεμόντων 10. (2) Οὓς καθελόντες ὡς βλασφήμου; ἀνεθεμάτι σαν, ἐξεφώνησάν τε τέλειον Θεὸν καὶ τέλειον ἄνθρω πον τὸν αὐτὸν ἐν δύο φύσεσιν ἀσυγχύτως (και) άδι- αιρέτως τὸν Κύριον ἡμῶν καὶ Θεὸν Ἰησοῦν Χριστόν· δύο δὲ εἰρήκασι φύσεις τῷ λόγῳ τῆς διαφορᾶς το οὐ τῷ λόγῳ τῆς διαιρέσεως, τήν τε τοῦ Ῥώμης ἐπι- στολὴν πάπα Λέοντος οι πρὸς Φλαβιανὸν γραφεῖσαν ὡς στήλην ὀρθοδοξίας ἐδέξαντο. (3) Επικυροῦσι δὲ καὶ τὴν Νεστορίου καθαί ρεσιν, ἐδέξαντο δὲ] Θεοδώρητον καὶ 16αν ὡς ἀνα θεματίσαντας Νεστόριον. - - (4) Ἐπὶ τούτου Συμεὼν ὁ θαυμάσιος ἐπιβὰς τῷ στύλῳ (ἡ σύνοδος επιμεμψαμένη, πρῶτος γὰρ τοῦτο ἐπενόησεν, — ἀκοινωνησίαν αὐτῷ ἔπεμψεν. Εἶτα μαθόντες οἱ θεῖοι Πατέρες τὸν βίον καὶ τὸ ἄτι φον τοῦ ἀνδρὸς, πάλιν αὐτῷ ἐκοινώνησαν. Πρὸς ἐν ὁ βασιλεὺς Μαρκιανὸς ἐν ἰδιωτικῷ σχήματι παρα- γενόμενος, τῆς ἱερᾶς εὐχῆς αὐτοῦ καὶ θέας κατη ξίωται). (5) Περί ου καὶ Θεοδώρητος φησίν· • Ἐπειδὴ τοίνυν ἀριθμῷ κρείττονες * οἱ ἀφικνού- μενοι, προσψαύειν δὲ πάντες ἐπεθύμουν και τινα εὐλογίαν ἐπεχείρουν τρυγᾶν ἀπὸ τῶν δερματίνων ἐκείνων ἱματίων (πρῶτον μὲν τῆς τιμῆς τὸ ὑπερ βάλλον ἄτοπον εἶναι νομίζων, ἔπειτα καὶ τοῦ πρά γματος τὸ ἐπίπονον δυσχεραίνων, τὴν ἐπὶ τοῦ κίονος ἐμηχανήσατο στάσιν, δν) πρῶτον μὲν ἐκέλευσε γενέσθαι πήχεων ς', εἶτα ιβ' (καὶ) μετὰ ταῦτα κβ', νῦν δὲ λς'. Ἐγὼ δὲ οὐδὲ τ8 τῆς θείας οἰκονομίας ἄνευ ταύτην λαμβάνω * τὴν στάσιν (ούπερ ένεκα τοὺς μεμψιμοίρους παρακαλῶ χαλινῶσαι τὴν γλῶσ σαν καὶ ῥιψοκινδύνως μὴ φέρεσθαι καὶ σκοπεῖν ὡς πολλάκις τὰ τοιαῦτα ὁ Θεὸς) τῶν ῥᾳθυμοτέρων ἕνεκα ὠφελείας (μηχανήσατο)· καὶ γὰρ τὸν Ησαΐαν γυμνὸν καὶ ἀνυπόδητον βαδίσαι προσέταξε καὶ τὸν Ἱερεμίαν περίζωμα τῇ ὀσφι να περιθεῖναι καὶ ” οὕτω τοῖς ἀπειθοῦσι προσφέρειν τὴν προφη τείαν, καὶ ἄλλοτε (δέ) κλοιοὺς ξυλίνους καὶ σιδηρούς μετὰ ταῦτα περιβαλεῖν τῷ τραχήλῳ, καὶ τῷ Ωσηέ γυναῖκα πόρνην λαβεῖν καὶ πάλιν ἀγαπῆσαι γυναῖκα μοιχαλίδα, καὶ τῷ ἐν Ἰεζεκιὴλ ἐπὶ τοῦ δε ξιοῦ πλευροῦ (κεῖσθαι) ἡμέρας μ' καὶ ἐπὶ τοῦ ἀρι στεροῦ (ἡμέρας) ον' κατακλιθῆναι καὶ αὖθις διορύξαι Ἱεροσολύμων φύσιν ἀπονεμ. ἦγ. δὲ τῆς σ. Λ. π. Ρ. — Καθαιρούνται τοίνυν οἱ αἱρετικοὶ καὶ ἐξορίζονται ἐν. Γάγγρᾳ · χειροτονεῖται δὲ Προτέρια; ἐπίσκοπος ་ * τὰς διαφοράς π. Α. ἐπ. ᾿Αλεξανδρείας ἀντὶ Διοσκόρου· ἡ δὲ ἁγία σ. ἐξεφώνησε τ. Θεόν. ἐν τοῖς χρόνοις τούτοι; (τῷ κα' ἔτει Θεοδοσίου καὶ ὁ μέγας Σ. ὁ στυλίτης ἐπέβη τῷ κίονι, κ. τ. λ. Συμεῶνος τοῦ θαυμασίου ἐπιβάντος? 396,21. κρείττον ΙΙ, Πολλοὶ γὰρ εἰς αὐτὸν ἀφ. ή. π. ψαύειν τῶν δ. ἐκείνου ἐνδυμάτων Καὶ πρὸ μὲν ἓξ π. ἐκ. γ. τὸν κίονα Τη ἣν οὐκ ἀ. τῆς θ. 6. ὑπολαμβάνω γενέσθαι ὥσπερ καὶ τόν τὴν ὀσφύν ἀλλὰ μᾶλλον ? ώ. έ. τῶν ῥ. τὸν Εξ. ἀγ. πονηρὰν γ. και 'μ. τ. οι καὶ ὁ. προφητεύειν ود GEORGII HAMARTOLI • naturam fidem nugantes de carne Domini, divinitati / passionem tribuunt. Hos deponentes ut blasphemos anathematiza- verunt, alque professi sunt perfectum Deum et per- ſectum hominem eumdem in duabus naturis absque confusione et mistura, Dominum nostrum ac Deum Jesum Christum; duasque dixerunt naturas distin- ctionis, non separationis Verbo, et epistolam papa Romæ Leonis ad Flavianum scriptam, ut columnam orthodoxiæ receperunt. Approbaverunt etiam Nestorii excommunicatio- nem et receperunt Theodoretum et Ibam, quia Nestorium anathematizaverant. Eodem tempore mirabilis Simeon super colum- na stans vivelat. Vituperans eum synodus (siqui- dem primus hoc vivendi genus excogitaverat) communicare cum ipso noluit. Deinde cum di- ‹ticissent Patres hujus viri vitam ac simplicitatem, rursus cum eo communicaverunt. Ad eum postquam habitu privato rex Marcianus venisset, ejus preci- bus sacris et conspectu dignus habitus est. B De Simeone Theodoretus ait: Cum qui ve- niebant ad eum numerum justum excederent, et omnes tangere eum cupiebant, et ex vestimentis ejus pelliceis aliquam benedictionem attingere conarentur, primo quidem bujus honoris excessum inconvenientem esse reputans, deinde rei molestiam C ægre ferens, mansionem excogitavit super colum- na, quam primum fieri jussit al sex cubitos, deinde ad duodecim, postea (ad viginti duos, nunc autem ad triginta sex. Ego vero non absque divina dispositione hanc accipio mansionem; et ideo impios id moneo, linguas ut compescant a proter- vitate, memores, quod Deus incredulorum utilitati sæpius ita prospexerit. Sic enim jussit Isaiam nudum discalceatisque pedibus ambulare; Jeremiam zona renes cingi et ita incredulis proferre prophe- tiam, posteaque collaria lignea et ferrea circa col- Jum gestare; Osee mulierem fornicariam accipere rursumque mulierem adulteram adamare; Ezechie lem super dexterum latus cubare diebus quadra- ginta el super sinistrum reclinare diebus centum D quinquaginta, rursus fodere murum, ac fugientemn exire, servitutemque sibi ascribere, et alibi, gla- dium acuere, eoque radere caput, et in quatuor - Variæ lectiones et notæ. - Ceal. "Ced. 605,3. add. Ced. P. : cod. Ced. ss Cell. 605,10-12. * Ged. 596,17-598,18 : "Ced. 596,18- cod. innumerabiles Th. ed. Col. p. 465. xo? sed Ced. · (ed. Ced. (ed. existimo hunc factam fuisse 'Th. · Led. permitant Th. sed potius, Th. " Ced. (ed. Ged. om. Th. et Ced. cod. Ced. XXII

Κυρίου ὁμοούσιον ἡμῖν, ἀλλ' ἐκ δύο μὲν φύσεων τὴν ἔνωσιν γενέσθαι, μίαν δὲ ἀποτελεσθῆναι μετὰ τὴν ἔνωσιν, καὶ ὡς ἐν φαντασίᾳ τὴν σάρκα φορέσαι τὸν Κύριον μυθολογούντων καὶ τῇ θεότητι πάθος προσ νεμόντων 10. (2) Οὓς καθελόντες ὡς βλασφήμου; ἀνεθεμάτι σαν, ἐξεφώνησάν τε τέλειον Θεὸν καὶ τέλειον ἄνθρω πον τὸν αὐτὸν ἐν δύο φύσεσιν ἀσυγχύτως (και) άδι- αιρέτως τὸν Κύριον ἡμῶν καὶ Θεὸν Ἰησοῦν Χριστόν· δύο δὲ εἰρήκασι φύσεις τῷ λόγῳ τῆς διαφορᾶς το οὐ τῷ λόγῳ τῆς διαιρέσεως, τήν τε τοῦ Ῥώμης ἐπι- στολὴν πάπα Λέοντος οι πρὸς Φλαβιανὸν γραφεῖσαν ὡς στήλην ὀρθοδοξίας ἐδέξαντο. (3) Επικυροῦσι δὲ καὶ τὴν Νεστορίου καθαί ρεσιν, ἐδέξαντο δὲ] Θεοδώρητον καὶ 16αν ὡς ἀνα θεματίσαντας Νεστόριον. - - (4) Ἐπὶ τούτου Συμεὼν ὁ θαυμάσιος ἐπιβὰς τῷ στύλῳ (ἡ σύνοδος επιμεμψαμένη, πρῶτος γὰρ τοῦτο ἐπενόησεν, — ἀκοινωνησίαν αὐτῷ ἔπεμψεν. Εἶτα μαθόντες οἱ θεῖοι Πατέρες τὸν βίον καὶ τὸ ἄτι φον τοῦ ἀνδρὸς, πάλιν αὐτῷ ἐκοινώνησαν. Πρὸς ἐν ὁ βασιλεὺς Μαρκιανὸς ἐν ἰδιωτικῷ σχήματι παρα- γενόμενος, τῆς ἱερᾶς εὐχῆς αὐτοῦ καὶ θέας κατη ξίωται). (5) Περί ου καὶ Θεοδώρητος φησίν· • Ἐπειδὴ τοίνυν ἀριθμῷ κρείττονες * οἱ ἀφικνού- μενοι, προσψαύειν δὲ πάντες ἐπεθύμουν και τινα εὐλογίαν ἐπεχείρουν τρυγᾶν ἀπὸ τῶν δερματίνων ἐκείνων ἱματίων (πρῶτον μὲν τῆς τιμῆς τὸ ὑπερ βάλλον ἄτοπον εἶναι νομίζων, ἔπειτα καὶ τοῦ πρά γματος τὸ ἐπίπονον δυσχεραίνων, τὴν ἐπὶ τοῦ κίονος ἐμηχανήσατο στάσιν, δν) πρῶτον μὲν ἐκέλευσε γενέσθαι πήχεων ς', εἶτα ιβ' (καὶ) μετὰ ταῦτα κβ', νῦν δὲ λς'. Ἐγὼ δὲ οὐδὲ τ8 τῆς θείας οἰκονομίας ἄνευ ταύτην λαμβάνω * τὴν στάσιν (ούπερ ένεκα τοὺς μεμψιμοίρους παρακαλῶ χαλινῶσαι τὴν γλῶσ σαν καὶ ῥιψοκινδύνως μὴ φέρεσθαι καὶ σκοπεῖν ὡς πολλάκις τὰ τοιαῦτα ὁ Θεὸς) τῶν ῥᾳθυμοτέρων ἕνεκα ὠφελείας (μηχανήσατο)· καὶ γὰρ τὸν Ησαΐαν γυμνὸν καὶ ἀνυπόδητον βαδίσαι προσέταξε καὶ τὸν Ἱερεμίαν περίζωμα τῇ ὀσφι να περιθεῖναι καὶ ” οὕτω τοῖς ἀπειθοῦσι προσφέρειν τὴν προφη τείαν, καὶ ἄλλοτε (δέ) κλοιοὺς ξυλίνους καὶ σιδηρούς μετὰ ταῦτα περιβαλεῖν τῷ τραχήλῳ, καὶ τῷ Ωσηέ γυναῖκα πόρνην λαβεῖν καὶ πάλιν ἀγαπῆσαι γυναῖκα μοιχαλίδα, καὶ τῷ ἐν Ἰεζεκιὴλ ἐπὶ τοῦ δε ξιοῦ πλευροῦ (κεῖσθαι) ἡμέρας μ' καὶ ἐπὶ τοῦ ἀρι στεροῦ (ἡμέρας) ον' κατακλιθῆναι καὶ αὖθις διορύξαι Ἱεροσολύμων φύσιν ἀπονεμ. ἦγ. δὲ τῆς σ. Λ. π. Ρ. — Καθαιρούνται τοίνυν οἱ αἱρετικοὶ καὶ ἐξορίζονται ἐν. Γάγγρᾳ · χειροτονεῖται δὲ Προτέρια; ἐπίσκοπος ་ * τὰς διαφοράς π. Α. ἐπ. ᾿Αλεξανδρείας ἀντὶ Διοσκόρου· ἡ δὲ ἁγία σ. ἐξεφώνησε τ. Θεόν. ἐν τοῖς χρόνοις τούτοι; (τῷ κα' ἔτει Θεοδοσίου καὶ ὁ μέγας Σ. ὁ στυλίτης ἐπέβη τῷ κίονι, κ. τ. λ. Συμεῶνος τοῦ θαυμασίου ἐπιβάντος? 396,21. κρείττον ΙΙ, Πολλοὶ γὰρ εἰς αὐτὸν ἀφ. ή. π. ψαύειν τῶν δ. ἐκείνου ἐνδυμάτων Καὶ πρὸ μὲν ἓξ π. ἐκ. γ. τὸν κίονα Τη ἣν οὐκ ἀ. τῆς θ. 6. ὑπολαμβάνω γενέσθαι ὥσπερ καὶ τόν τὴν ὀσφύν ἀλλὰ μᾶλλον ? ώ. έ. τῶν ῥ. τὸν Εξ. ἀγ. πονηρὰν γ. και 'μ. τ. οι καὶ ὁ. προφητεύειν ود GEORGII HAMARTOLI • naturam fidem nugantes de carne Domini, divinitati / passionem tribuunt. Hos deponentes ut blasphemos anathematiza- verunt, alque professi sunt perfectum Deum et per- ſectum hominem eumdem in duabus naturis absque confusione et mistura, Dominum nostrum ac Deum Jesum Christum; duasque dixerunt naturas distin- ctionis, non separationis Verbo, et epistolam papa Romæ Leonis ad Flavianum scriptam, ut columnam orthodoxiæ receperunt. Approbaverunt etiam Nestorii excommunicatio- nem et receperunt Theodoretum et Ibam, quia Nestorium anathematizaverant. Eodem tempore mirabilis Simeon super colum- na stans vivelat. Vituperans eum synodus (siqui- dem primus hoc vivendi genus excogitaverat) communicare cum ipso noluit. Deinde cum di- ‹ticissent Patres hujus viri vitam ac simplicitatem, rursus cum eo communicaverunt. Ad eum postquam habitu privato rex Marcianus venisset, ejus preci- bus sacris et conspectu dignus habitus est. B De Simeone Theodoretus ait: Cum qui ve- niebant ad eum numerum justum excederent, et omnes tangere eum cupiebant, et ex vestimentis ejus pelliceis aliquam benedictionem attingere conarentur, primo quidem bujus honoris excessum inconvenientem esse reputans, deinde rei molestiam C ægre ferens, mansionem excogitavit super colum- na, quam primum fieri jussit al sex cubitos, deinde ad duodecim, postea (ad viginti duos, nunc autem ad triginta sex. Ego vero non absque divina dispositione hanc accipio mansionem; et ideo impios id moneo, linguas ut compescant a proter- vitate, memores, quod Deus incredulorum utilitati sæpius ita prospexerit. Sic enim jussit Isaiam nudum discalceatisque pedibus ambulare; Jeremiam zona renes cingi et ita incredulis proferre prophe- tiam, posteaque collaria lignea et ferrea circa col- Jum gestare; Osee mulierem fornicariam accipere rursumque mulierem adulteram adamare; Ezechie lem super dexterum latus cubare diebus quadra- ginta el super sinistrum reclinare diebus centum D quinquaginta, rursus fodere murum, ac fugientemn exire, servitutemque sibi ascribere, et alibi, gla- dium acuere, eoque radere caput, et in quatuor - Variæ lectiones et notæ. - Ceal. "Ced. 605,3. add. Ced. P. : cod. Ced. ss Cell. 605,10-12. * Ged. 596,17-598,18 : "Ced. 596,18- cod. innumerabiles Th. ed. Col. p. 465. xo? sed Ced. · (ed. Ced. (ed. existimo hunc factam fuisse 'Th. · Led. permitant Th. sed potius, Th. " Ced. (ed. Ged. om. Th. et Ced. cod. Ced. XXII

τὸν τοῖχον καὶ φυγόντα ἐξελθεῖν καὶ αἰχμαλωσίαν ἑαυτῷ διαγράψαι, καὶ ἄλλοτε ω ξίφος εἰς ἀκμήν παραθῆσαι καὶ ξυρᾶσθαι τούτῳ τὴν κεφαλὴν καὶ τετραχὴ τὰς τρίχας διελεῖν καὶ (ἀπονείμαι (153 ), τὰ μὲν εἰς τόδε, τὰ δὲ εἰς τόδε, ώς ἂν μή πάντα λέγω γίνεσθαι τούτων ἕκαστον προσέταξεν ει ὁ τῶν ὅλων Πρύτανις, τους λόγῳ μή πειθομένους (μηδὲ προφητείαις ἐπαίειν ἀνεχομένους), τῷ τῆς θεωρίας παραδόξῳ συλλέγων (καὶ τῶν θεσπισμάτων ἀκούειν παρασκευάζων. Τίς γὰρ οὐκ ἂν ἐξεπλάγη θεῖον ἄνθρωπον γυμνόν βαδίζοντα ὁρῶν ; τίς δὲ οὐκ ἂν ήρε το τί δήποτε συνοικεῖν ὁ προφήτης πόρνῃ γυ ναικὶ ἀνέχεται ; Ὥσπερ οὖν ἐκείνων ἕκαστον ὁ Θεὸς γενέσθαι προςέταξεν τῆς τῶν ἀμελῶς συζώντων διορ- θούμενος ὠφέλειαν, οὕτω δὴ καὶ τὸν καινὸν τοῦτον καὶ παράδοξον τρόπον ἐπρυτάνευσε θέαμα τῷ παρ ραδόξῳ καὶ ξένω πάντας ἕλκων εἰς θεωρίαν καὶ πειθανάγκην “ τοῖς ἀφικνουμένοις παρασκευάζων τὴν προσφερομένην παραίνεσιν.) Τὸ γὰρ καινὸν τοῦ θεάματος ἐνέχυρον ἀξιόχρεω γίνεται τοῦ διδάγματος (καὶ ὁ εἰς θεωρίαν ἀφικνούμενος τὰ θεῖα παιδευ- θεὶς ἐπανέρχεται). — ο Καθάπερ γὰρ ἐπί " (τινος λυχνίας τεθεὶς ὁ φανότατος οὗτος λύχνος “, ηλίου δίκην πάντοθεν τὰς ἀκτῖνας ἐξέπεμψεν, καὶ ἔστιν ἰδεῖν (καὶ) Ιβηρας, καὶ Ἀρμενίους, καὶ Πέρσας ἀφικνουμένους καὶ τοῦ θείου βαπτίσματος ἀπολαύον τας (Ισμαηλῖται δὲ κατὰ συμμορίαν παραγινόμενοι διακόσιοι κατ' αὐτὸ καὶ τριακόσιοι, ἔστι δ' ὅτε καὶ χίλιοι)· καὶ ἀρνοῦντες μὲν τὴν πατρώαν ἐξαπά- την μετά φωνῆς καὶ τὰ ὑπ' ἐκείνων σκευασθέντα Εt εἴδωλα, πρὸ τοῦ θείου κίονος ἐκείνου συντρίβουσιν (καὶ τοῖς ὀργίοις Αφροδίτης ἀποταττόμενοι· του γὰρ ἀνέκαθεν τοῦ δαίμονος κατεδέξαντο τὴν λα- τρείαν)· τῶν θείων ἀπολαύουσι μυστηρίων, νόμους δὲ το παρὰ τῆς ἱερᾶς ἐκείνης γλώττης, (τοῖς πατρῴοις ήθεσι χαίρειν φράζουσι καὶ τῶν ἀγρίων ὄνων και καμήλων τὴν βρῶσιν ἀποτασσόμενοι. Καὶ τούτων αὐτόπτης ἐγενόμην ἐγὼ καὶ ἀκήκοα αὐτῶν τὴν πάτριον ἀσέβειαν ἀρνουμένων καὶ τῇ εὐαγγελικῇ διδασκαλία συντεθεμένων. — ο Τοσαύτην τε οὖν ὑπὸ τῶν φιλοψόγων ὁ κίων ψεγόμενος ὠφέλειαν ἀνέβλυσε καὶ τοσαύτην ἀκτῖνα θεογνωσία; εἰς τὰς Βαρβάρων διανοίας κατέλαμψεν). » - - τού- Εἰκότως οὖν ἔλεγεν ὁ Κύριος· ο Ο πι- στεύων εἰς ἐμὲ, τὰ ἔργα, ἃ ἐγὼ ποιῶ, κἀκεῖνος ποιήσει ο (ἧς ἐπαγγελίας τὸ τέλος ἐναργώς εθεασάμεθα. Τῆς γὰρ τοῦ Κυρίου σκιᾶς εὐδαμοῦ θαῦμα ἐργασαμένης, ἡ τοῦ μεγάλου Πέτρου σκιὰ θάνατον ἔλυσε, καὶ νόσους ἐξήλασε, καὶ δαίμονας ἐφυγάδευσεν· ἀλλ᾽ ὁ ἐκεῖνα καὶ τὰ τοιαῦτα διὰ τῶν ἀποστόλων αὐτοῦ δράσας τέρατα τότε), καὶ νῦν ὁ αὐτὸς διὰ τοῦ θεράποντος Συμεὼν ἐνεργεῖ θαύματα τῇ τοῦ σε ἁγίου Πνεύματος αἴγλῃ καταλαμπόμενος καὶ πανταχοῦ τὰς τῆς χάριτος ἀκτῖνας ἐκπέμπων, κατὰ τὸν μέγαν Βασίλειον πειθανήν. ἦν φυγείν και δέ προσέταττεν λόγων εἰς λυχνίαν (ι ὁ μέγας δηλαδή Συμεών οι καὶ Ἰσμαηλίτας οσημέραι Τοσαύτην οὖν τὴν χάριν ὁ θαυμάσιος εἰς πάντα τὰ ἔθνη ἐξέπεμψεν, ὥστε τὰ τῶν πατρῴων θεῶν ἐ. πρὸ τοῦ κ. ἐ. τοῦ θ. ἄγοντος συντρίβειν, τὴν δὲ καθαρὰν καὶ ἀμώμητον ἡμῶν Χριστιανῶν πίστιν ὑπὸ τοῦ μεγάλου Σ. ἐκπαι δεύσασθαι, διὰ πολλῶν θαυμάτων καὶ μεγίστων τεραστίων τούτους ἐνάγων εἰς τὴν τοῦ Χριστοῦ πολιτείαν δεχόμενοι ? το Καὶ τούτ. ? . τι καὶ μείζονα τούτων ποιήσει κιν, 12, τῇ τοῦ CHRONICON. - LIB. IV. • - $1 B A partes dividere crines et dispergere, haec ad illud, ista vero ad istud, ne cuncta dicam. Illorum autem unumquodque mandavit cunctorum moderator, eos qui verbo non obediunt nec prophetiis instrui pa- tiuntur, extraordinario spectaculo congregans e oraculis aurem dare exhortans. Quis enim non moveatur divinum hominem nudum ambulantem videns? Quis non quærat eur propheta mulieri for- nicariæ cohabitare audeat? Quemadmodum igitur horum unumquodque Deus fieri præcepit ad utili- tatem eorum qui incuriose vivunt, ita novum illum et extraordinarium vivendi modum providit specta- culum, novitate miraculoque cunctos alliciens ad videndum, et ineluctabilem persuasionem propin- quantibus præparans adhibitam exhortationem. Novitas enim spectaculi pignus fit utilis documen- ti, et qui venit ad videndum divina doctus reverti- tur. Sicut enim ardentissima lucerna super candelabrum posita, solis instar undique radios emisit, ita videre poteras Iberos et Armenios, et Persas advenientes et divino baptismate gaudentes : Ismaelitæ vero turmatim veniebant ducenti simul vel trecenti, vel etiam mille, et repudiantes pater- num errorem verbatim, simul idola a patribus fa- bricata, ante divinam hanc columnam confringunt, et orgiis Aphrodites valedicentes. Hujus enim dæ- mouis a longe receperant cultum, divinis mysteriis fruuntur, legesque ab hac sacra lingua accipientes. paternis moribus valelicunt, ferorum asinorum et C camelorum alimenta abjicientes. istorum testis oculatus ego fui, et audivi eos paternam in- pietatem repudiantes, et evangelica doctring ole. dientes. : - Tantam a detractoribus columna detrectata protulit utilitatem, tantumque divinæe notitiæ radium in Barbarorum mentes injecit ! » Rectissime igitur dixit Dominus : • Qui cre- dit in me, opera quæ ego facio, et ipse faciet; › cujus promissi exitum clare vidimus. Cum enim umbra Christi nullibi miraculum operata sit, magni Petri umbra mortem dissolvit, morbos expulit, et daemones fugavit. Qui vero illa taliaque per suos apostolos olim operatus est, ipse quoque nunc per suum servum Simeonem, Spiritus sancti splendore illuminans et juxta magnum Basilium, ubique gra- time radios emittens, operatur miracula. (6) D Variæ lectiones et notæ ne " Ced. est, * Ced. * add. Ged, so va Cel. Th. Cell. Cell. * Ged. Super candelabrum aliquod Th. Ced. at dixi, lb. renientes et P.et A. Th. Ced., iurmatim Th. * Gel. " leges accipientes Th. v. Losque Th. Ged. 597,22-598 2. Jo. Ced. 8; Ced.

τὸν τοῖχον καὶ φυγόντα ἐξελθεῖν καὶ αἰχμαλωσίαν ἑαυτῷ διαγράψαι, καὶ ἄλλοτε ω ξίφος εἰς ἀκμήν παραθῆσαι καὶ ξυρᾶσθαι τούτῳ τὴν κεφαλὴν καὶ τετραχὴ τὰς τρίχας διελεῖν καὶ (ἀπονείμαι (153 ), τὰ μὲν εἰς τόδε, τὰ δὲ εἰς τόδε, ώς ἂν μή πάντα λέγω γίνεσθαι τούτων ἕκαστον προσέταξεν ει ὁ τῶν ὅλων Πρύτανις, τους λόγῳ μή πειθομένους (μηδὲ προφητείαις ἐπαίειν ἀνεχομένους), τῷ τῆς θεωρίας παραδόξῳ συλλέγων (καὶ τῶν θεσπισμάτων ἀκούειν παρασκευάζων. Τίς γὰρ οὐκ ἂν ἐξεπλάγη θεῖον ἄνθρωπον γυμνόν βαδίζοντα ὁρῶν ; τίς δὲ οὐκ ἂν ήρε το τί δήποτε συνοικεῖν ὁ προφήτης πόρνῃ γυ ναικὶ ἀνέχεται ; Ὥσπερ οὖν ἐκείνων ἕκαστον ὁ Θεὸς γενέσθαι προςέταξεν τῆς τῶν ἀμελῶς συζώντων διορ- θούμενος ὠφέλειαν, οὕτω δὴ καὶ τὸν καινὸν τοῦτον καὶ παράδοξον τρόπον ἐπρυτάνευσε θέαμα τῷ παρ ραδόξῳ καὶ ξένω πάντας ἕλκων εἰς θεωρίαν καὶ πειθανάγκην “ τοῖς ἀφικνουμένοις παρασκευάζων τὴν προσφερομένην παραίνεσιν.) Τὸ γὰρ καινὸν τοῦ θεάματος ἐνέχυρον ἀξιόχρεω γίνεται τοῦ διδάγματος (καὶ ὁ εἰς θεωρίαν ἀφικνούμενος τὰ θεῖα παιδευ- θεὶς ἐπανέρχεται). — ο Καθάπερ γὰρ ἐπί " (τινος λυχνίας τεθεὶς ὁ φανότατος οὗτος λύχνος “, ηλίου δίκην πάντοθεν τὰς ἀκτῖνας ἐξέπεμψεν, καὶ ἔστιν ἰδεῖν (καὶ) Ιβηρας, καὶ Ἀρμενίους, καὶ Πέρσας ἀφικνουμένους καὶ τοῦ θείου βαπτίσματος ἀπολαύον τας (Ισμαηλῖται δὲ κατὰ συμμορίαν παραγινόμενοι διακόσιοι κατ' αὐτὸ καὶ τριακόσιοι, ἔστι δ' ὅτε καὶ χίλιοι)· καὶ ἀρνοῦντες μὲν τὴν πατρώαν ἐξαπά- την μετά φωνῆς καὶ τὰ ὑπ' ἐκείνων σκευασθέντα Εt εἴδωλα, πρὸ τοῦ θείου κίονος ἐκείνου συντρίβουσιν (καὶ τοῖς ὀργίοις Αφροδίτης ἀποταττόμενοι· του γὰρ ἀνέκαθεν τοῦ δαίμονος κατεδέξαντο τὴν λα- τρείαν)· τῶν θείων ἀπολαύουσι μυστηρίων, νόμους δὲ το παρὰ τῆς ἱερᾶς ἐκείνης γλώττης, (τοῖς πατρῴοις ήθεσι χαίρειν φράζουσι καὶ τῶν ἀγρίων ὄνων και καμήλων τὴν βρῶσιν ἀποτασσόμενοι. Καὶ τούτων αὐτόπτης ἐγενόμην ἐγὼ καὶ ἀκήκοα αὐτῶν τὴν πάτριον ἀσέβειαν ἀρνουμένων καὶ τῇ εὐαγγελικῇ διδασκαλία συντεθεμένων. — ο Τοσαύτην τε οὖν ὑπὸ τῶν φιλοψόγων ὁ κίων ψεγόμενος ὠφέλειαν ἀνέβλυσε καὶ τοσαύτην ἀκτῖνα θεογνωσία; εἰς τὰς Βαρβάρων διανοίας κατέλαμψεν). » - - τού- Εἰκότως οὖν ἔλεγεν ὁ Κύριος· ο Ο πι- στεύων εἰς ἐμὲ, τὰ ἔργα, ἃ ἐγὼ ποιῶ, κἀκεῖνος ποιήσει ο (ἧς ἐπαγγελίας τὸ τέλος ἐναργώς εθεασάμεθα. Τῆς γὰρ τοῦ Κυρίου σκιᾶς εὐδαμοῦ θαῦμα ἐργασαμένης, ἡ τοῦ μεγάλου Πέτρου σκιὰ θάνατον ἔλυσε, καὶ νόσους ἐξήλασε, καὶ δαίμονας ἐφυγάδευσεν· ἀλλ᾽ ὁ ἐκεῖνα καὶ τὰ τοιαῦτα διὰ τῶν ἀποστόλων αὐτοῦ δράσας τέρατα τότε), καὶ νῦν ὁ αὐτὸς διὰ τοῦ θεράποντος Συμεὼν ἐνεργεῖ θαύματα τῇ τοῦ σε ἁγίου Πνεύματος αἴγλῃ καταλαμπόμενος καὶ πανταχοῦ τὰς τῆς χάριτος ἀκτῖνας ἐκπέμπων, κατὰ τὸν μέγαν Βασίλειον πειθανήν. ἦν φυγείν και δέ προσέταττεν λόγων εἰς λυχνίαν (ι ὁ μέγας δηλαδή Συμεών οι καὶ Ἰσμαηλίτας οσημέραι Τοσαύτην οὖν τὴν χάριν ὁ θαυμάσιος εἰς πάντα τὰ ἔθνη ἐξέπεμψεν, ὥστε τὰ τῶν πατρῴων θεῶν ἐ. πρὸ τοῦ κ. ἐ. τοῦ θ. ἄγοντος συντρίβειν, τὴν δὲ καθαρὰν καὶ ἀμώμητον ἡμῶν Χριστιανῶν πίστιν ὑπὸ τοῦ μεγάλου Σ. ἐκπαι δεύσασθαι, διὰ πολλῶν θαυμάτων καὶ μεγίστων τεραστίων τούτους ἐνάγων εἰς τὴν τοῦ Χριστοῦ πολιτείαν δεχόμενοι ? το Καὶ τούτ. ? . τι καὶ μείζονα τούτων ποιήσει κιν, 12, τῇ τοῦ CHRONICON. - LIB. IV. • - $1 B A partes dividere crines et dispergere, haec ad illud, ista vero ad istud, ne cuncta dicam. Illorum autem unumquodque mandavit cunctorum moderator, eos qui verbo non obediunt nec prophetiis instrui pa- tiuntur, extraordinario spectaculo congregans e oraculis aurem dare exhortans. Quis enim non moveatur divinum hominem nudum ambulantem videns? Quis non quærat eur propheta mulieri for- nicariæ cohabitare audeat? Quemadmodum igitur horum unumquodque Deus fieri præcepit ad utili- tatem eorum qui incuriose vivunt, ita novum illum et extraordinarium vivendi modum providit specta- culum, novitate miraculoque cunctos alliciens ad videndum, et ineluctabilem persuasionem propin- quantibus præparans adhibitam exhortationem. Novitas enim spectaculi pignus fit utilis documen- ti, et qui venit ad videndum divina doctus reverti- tur. Sicut enim ardentissima lucerna super candelabrum posita, solis instar undique radios emisit, ita videre poteras Iberos et Armenios, et Persas advenientes et divino baptismate gaudentes : Ismaelitæ vero turmatim veniebant ducenti simul vel trecenti, vel etiam mille, et repudiantes pater- num errorem verbatim, simul idola a patribus fa- bricata, ante divinam hanc columnam confringunt, et orgiis Aphrodites valedicentes. Hujus enim dæ- mouis a longe receperant cultum, divinis mysteriis fruuntur, legesque ab hac sacra lingua accipientes. paternis moribus valelicunt, ferorum asinorum et C camelorum alimenta abjicientes. istorum testis oculatus ego fui, et audivi eos paternam in- pietatem repudiantes, et evangelica doctring ole. dientes. : - Tantam a detractoribus columna detrectata protulit utilitatem, tantumque divinæe notitiæ radium in Barbarorum mentes injecit ! » Rectissime igitur dixit Dominus : • Qui cre- dit in me, opera quæ ego facio, et ipse faciet; › cujus promissi exitum clare vidimus. Cum enim umbra Christi nullibi miraculum operata sit, magni Petri umbra mortem dissolvit, morbos expulit, et daemones fugavit. Qui vero illa taliaque per suos apostolos olim operatus est, ipse quoque nunc per suum servum Simeonem, Spiritus sancti splendore illuminans et juxta magnum Basilium, ubique gra- time radios emittens, operatur miracula. (6) D Variæ lectiones et notæ ne " Ced. est, * Ced. * add. Ged, so va Cel. Th. Cell. Cell. * Ged. Super candelabrum aliquod Th. Ced. at dixi, lb. renientes et P.et A. Th. Ced., iurmatim Th. * Gel. " leges accipientes Th. v. Losque Th. Ged. 597,22-598 2. Jo. Ced. 8; Ced.

τὸν τοῖχον καὶ φυγόντα ἐξελθεῖν καὶ αἰχμαλωσίαν ἑαυτῷ διαγράψαι, καὶ ἄλλοτε ω ξίφος εἰς ἀκμήν παραθῆσαι καὶ ξυρᾶσθαι τούτῳ τὴν κεφαλὴν καὶ τετραχὴ τὰς τρίχας διελεῖν καὶ (ἀπονείμαι (153 ), τὰ μὲν εἰς τόδε, τὰ δὲ εἰς τόδε, ώς ἂν μή πάντα λέγω γίνεσθαι τούτων ἕκαστον προσέταξεν ει ὁ τῶν ὅλων Πρύτανις, τους λόγῳ μή πειθομένους (μηδὲ προφητείαις ἐπαίειν ἀνεχομένους), τῷ τῆς θεωρίας παραδόξῳ συλλέγων (καὶ τῶν θεσπισμάτων ἀκούειν παρασκευάζων. Τίς γὰρ οὐκ ἂν ἐξεπλάγη θεῖον ἄνθρωπον γυμνόν βαδίζοντα ὁρῶν ; τίς δὲ οὐκ ἂν ήρε το τί δήποτε συνοικεῖν ὁ προφήτης πόρνῃ γυ ναικὶ ἀνέχεται ; Ὥσπερ οὖν ἐκείνων ἕκαστον ὁ Θεὸς γενέσθαι προςέταξεν τῆς τῶν ἀμελῶς συζώντων διορ- θούμενος ὠφέλειαν, οὕτω δὴ καὶ τὸν καινὸν τοῦτον καὶ παράδοξον τρόπον ἐπρυτάνευσε θέαμα τῷ παρ ραδόξῳ καὶ ξένω πάντας ἕλκων εἰς θεωρίαν καὶ πειθανάγκην “ τοῖς ἀφικνουμένοις παρασκευάζων τὴν προσφερομένην παραίνεσιν.) Τὸ γὰρ καινὸν τοῦ θεάματος ἐνέχυρον ἀξιόχρεω γίνεται τοῦ διδάγματος (καὶ ὁ εἰς θεωρίαν ἀφικνούμενος τὰ θεῖα παιδευ- θεὶς ἐπανέρχεται). — ο Καθάπερ γὰρ ἐπί " (τινος λυχνίας τεθεὶς ὁ φανότατος οὗτος λύχνος “, ηλίου δίκην πάντοθεν τὰς ἀκτῖνας ἐξέπεμψεν, καὶ ἔστιν ἰδεῖν (καὶ) Ιβηρας, καὶ Ἀρμενίους, καὶ Πέρσας ἀφικνουμένους καὶ τοῦ θείου βαπτίσματος ἀπολαύον τας (Ισμαηλῖται δὲ κατὰ συμμορίαν παραγινόμενοι διακόσιοι κατ' αὐτὸ καὶ τριακόσιοι, ἔστι δ' ὅτε καὶ χίλιοι)· καὶ ἀρνοῦντες μὲν τὴν πατρώαν ἐξαπά- την μετά φωνῆς καὶ τὰ ὑπ' ἐκείνων σκευασθέντα Εt εἴδωλα, πρὸ τοῦ θείου κίονος ἐκείνου συντρίβουσιν (καὶ τοῖς ὀργίοις Αφροδίτης ἀποταττόμενοι· του γὰρ ἀνέκαθεν τοῦ δαίμονος κατεδέξαντο τὴν λα- τρείαν)· τῶν θείων ἀπολαύουσι μυστηρίων, νόμους δὲ το παρὰ τῆς ἱερᾶς ἐκείνης γλώττης, (τοῖς πατρῴοις ήθεσι χαίρειν φράζουσι καὶ τῶν ἀγρίων ὄνων και καμήλων τὴν βρῶσιν ἀποτασσόμενοι. Καὶ τούτων αὐτόπτης ἐγενόμην ἐγὼ καὶ ἀκήκοα αὐτῶν τὴν πάτριον ἀσέβειαν ἀρνουμένων καὶ τῇ εὐαγγελικῇ διδασκαλία συντεθεμένων. — ο Τοσαύτην τε οὖν ὑπὸ τῶν φιλοψόγων ὁ κίων ψεγόμενος ὠφέλειαν ἀνέβλυσε καὶ τοσαύτην ἀκτῖνα θεογνωσία; εἰς τὰς Βαρβάρων διανοίας κατέλαμψεν). » - - τού- Εἰκότως οὖν ἔλεγεν ὁ Κύριος· ο Ο πι- στεύων εἰς ἐμὲ, τὰ ἔργα, ἃ ἐγὼ ποιῶ, κἀκεῖνος ποιήσει ο (ἧς ἐπαγγελίας τὸ τέλος ἐναργώς εθεασάμεθα. Τῆς γὰρ τοῦ Κυρίου σκιᾶς εὐδαμοῦ θαῦμα ἐργασαμένης, ἡ τοῦ μεγάλου Πέτρου σκιὰ θάνατον ἔλυσε, καὶ νόσους ἐξήλασε, καὶ δαίμονας ἐφυγάδευσεν· ἀλλ᾽ ὁ ἐκεῖνα καὶ τὰ τοιαῦτα διὰ τῶν ἀποστόλων αὐτοῦ δράσας τέρατα τότε), καὶ νῦν ὁ αὐτὸς διὰ τοῦ θεράποντος Συμεὼν ἐνεργεῖ θαύματα τῇ τοῦ σε ἁγίου Πνεύματος αἴγλῃ καταλαμπόμενος καὶ πανταχοῦ τὰς τῆς χάριτος ἀκτῖνας ἐκπέμπων, κατὰ τὸν μέγαν Βασίλειον πειθανήν. ἦν φυγείν και δέ προσέταττεν λόγων εἰς λυχνίαν (ι ὁ μέγας δηλαδή Συμεών οι καὶ Ἰσμαηλίτας οσημέραι Τοσαύτην οὖν τὴν χάριν ὁ θαυμάσιος εἰς πάντα τὰ ἔθνη ἐξέπεμψεν, ὥστε τὰ τῶν πατρῴων θεῶν ἐ. πρὸ τοῦ κ. ἐ. τοῦ θ. ἄγοντος συντρίβειν, τὴν δὲ καθαρὰν καὶ ἀμώμητον ἡμῶν Χριστιανῶν πίστιν ὑπὸ τοῦ μεγάλου Σ. ἐκπαι δεύσασθαι, διὰ πολλῶν θαυμάτων καὶ μεγίστων τεραστίων τούτους ἐνάγων εἰς τὴν τοῦ Χριστοῦ πολιτείαν δεχόμενοι ? το Καὶ τούτ. ? . τι καὶ μείζονα τούτων ποιήσει κιν, 12, τῇ τοῦ CHRONICON. - LIB. IV. • - $1 B A partes dividere crines et dispergere, haec ad illud, ista vero ad istud, ne cuncta dicam. Illorum autem unumquodque mandavit cunctorum moderator, eos qui verbo non obediunt nec prophetiis instrui pa- tiuntur, extraordinario spectaculo congregans e oraculis aurem dare exhortans. Quis enim non moveatur divinum hominem nudum ambulantem videns? Quis non quærat eur propheta mulieri for- nicariæ cohabitare audeat? Quemadmodum igitur horum unumquodque Deus fieri præcepit ad utili- tatem eorum qui incuriose vivunt, ita novum illum et extraordinarium vivendi modum providit specta- culum, novitate miraculoque cunctos alliciens ad videndum, et ineluctabilem persuasionem propin- quantibus præparans adhibitam exhortationem. Novitas enim spectaculi pignus fit utilis documen- ti, et qui venit ad videndum divina doctus reverti- tur. Sicut enim ardentissima lucerna super candelabrum posita, solis instar undique radios emisit, ita videre poteras Iberos et Armenios, et Persas advenientes et divino baptismate gaudentes : Ismaelitæ vero turmatim veniebant ducenti simul vel trecenti, vel etiam mille, et repudiantes pater- num errorem verbatim, simul idola a patribus fa- bricata, ante divinam hanc columnam confringunt, et orgiis Aphrodites valedicentes. Hujus enim dæ- mouis a longe receperant cultum, divinis mysteriis fruuntur, legesque ab hac sacra lingua accipientes. paternis moribus valelicunt, ferorum asinorum et C camelorum alimenta abjicientes. istorum testis oculatus ego fui, et audivi eos paternam in- pietatem repudiantes, et evangelica doctring ole. dientes. : - Tantam a detractoribus columna detrectata protulit utilitatem, tantumque divinæe notitiæ radium in Barbarorum mentes injecit ! » Rectissime igitur dixit Dominus : • Qui cre- dit in me, opera quæ ego facio, et ipse faciet; › cujus promissi exitum clare vidimus. Cum enim umbra Christi nullibi miraculum operata sit, magni Petri umbra mortem dissolvit, morbos expulit, et daemones fugavit. Qui vero illa taliaque per suos apostolos olim operatus est, ipse quoque nunc per suum servum Simeonem, Spiritus sancti splendore illuminans et juxta magnum Basilium, ubique gra- time radios emittens, operatur miracula. (6) D Variæ lectiones et notæ ne " Ced. est, * Ced. * add. Ged, so va Cel. Th. Cell. Cell. * Ged. Super candelabrum aliquod Th. Ced. at dixi, lb. renientes et P.et A. Th. Ced., iurmatim Th. * Gel. " leges accipientes Th. v. Losque Th. Ged. 597,22-598 2. Jo. Ced. 8; Ced.

μάρτυρ: δι' ἕνα κληρικὸν τοῦ ναοῦ μὴ καλῶς διά- Α γοντα ἐδήλωσε τάδε· ι ῞Αγιε τοῦ Θεοῦ Ἐλευθέριε· ὁ στρατιώτης σου ἀτακτεῖ· καὶ ἢ διόρθωσον τοῦτον ἢ ἔκκοψον. » 'Ο δὲ εὐθὺς ἐτελεύτησεν. ἅγιον θυσιαστήριον εύξασθαι, εἶδέ τι φάσμα δαιμό νιον, ᾧ " ἐπιτιμήσας ήκουσε κράζοντος· ο Εν δίδωμί το σο:, ὕστερον δὲ κρατήσας πάντως τῆς Εκκλησίας » (ὅπερ δείσας Γεννάδιος, πολλὰ τὸν Θεὸν ἱκετεύσας μετὰ μικρὸν ἐτελεύτησεν). (6) Ἐπὶ Δέοντος, Ανατολίου τελευτήσαντος, Γεννάδιος προεχειρίσθη πατριάρχης· προεβάλετο δὲ Μαρκιανὸν οἰκονόμον, τῆς τῶν Καθαρῶν ὄντα θρησκείας, εἰς δὲ τὴν ἐκκλησίαν μετελθόντα, ὅ; Έκτισε την Αγίαν ᾿Αναστασίαν, ἣν καὶ ἀπὸ τοῦ ἐμπρησμοῦ ἐῤῥύσατο δι' εὐχῆς· γέγονε γὰρ το τότε μέγας ἐμπρησμὸς ἀπὸ τοῦ Νεωρίου λιμένος ἕως τοῦ ᾿Αγίου Θωμᾶ εν κατελθών. Εἰς τοὺς κεράμους οὖν ἀνελθὼν τῆς ᾿Αγίας Αναστασίας ἔχων τὸ Εὐαγ- γέλιον ἐπὶ χεῖρας, ἀβλαβῆ τὸν ναὸν διεσώσατο. οι (7) Ἐπὶ τούτου Στούδης ἔκτισε τὸν ναὸν τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου σε καὶ μοναχούς ἐκ "' τῶν ᾿Ακοιμήτων εγκατέστησε (8) Καὶ τὸ τοῦ προφήτου Ελισσαίου σῶμα μετετέθη ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ ἐν τῇ μονῇ Παύλου τοῦ λεπρού - λεπρὸν γὰρ ιάσατο 57, λεπρὸν ἐποίησε καὶ εἰς (τὸ) τοῦ λεπροῦ ἐτέθη. κατετέθη ἐν τῷ ναῷ αὐτῆς. " * (10) Καὶ Δανιήλ οι ὁ θαυμάσιος (ἐκ τῆς μάνδρας ἐλθὼν τοῦ ῾Αγίου Συμεὼν ἐν τῷ ᾿Ανάπλῳ ἐπέβη τῷ στύλῳ. (11) Καὶ τῆς " ὑπεραγίας Θεοτόκου ἡ ἐσθῆς εὑρεθεῖσα ἐν Ἱεροσολύμοις παρά τινι εὐλαβεστάτῃ γυναικὶ Ἰουδαίᾳ καὶ παρθένῳ (ἱερῶς διαφυλαττο- μένη· καὶ ἐν ΚΠ. ἀποκομισθεῖσα ἐν Βλαχέρναις (1344) ἀπετέθη, ἔνθα ὁ βασιλεὺς ναὸν ᾠκοδόμησε τῇ Θεομήτορι καὶ σωρὸν ἐκ χρυσοῦ καὶ ἀργυρίου κατασκευάσας κατέθετο ταύτην, ἥτις ἐξ ἐρίων ἀφθάρτως ἐξυφασμένη, καὶ ὁ στήμων, καὶ ἡ κρόκη, καὶ ὁμοειδὴς, καὶ ὁλόχροος ', ἀδιάφθορος ἐστι καὶ ἀλώβητος, μέχρι νῦν τὸ θαῦμα τῆς ᾿Αειπαρθένου κηρύττουσα). Ἐπὶ αὐτοῦ Ἰσοκάσιος κομίστωρ Ἕλλην Ο το αυτ * Οὗτος ὁ Γ. τῇ νυκτὶ ἐν τῷ θυσιαστηρίῳ ἐ. φάντασμα δαιμονίου και τοῦ ὡς αὐτοῦ μὲν ζῶντος ἐνδίδωσι μετὰ δὲ θάνατον αὐτοῦ κρατήσει π. τῆς ἐκ. ἐνδίδω σοι δὲ κρατήσῃς προεβάλλ. το Μαρκιανός δὲ ὁ οἰκονόμος τῆς Μεγάλης Εκκλησίας, τὸν ναὸν κτίσας τῆς ᾿Αγίας Αναστάσεως, ἔτι νέον ὄντα τοῦτον τοῦ ἐ. διεσώσατο το Τῷ ε' ἔτει· γ. ἐ. ἐν ΚΠ. ἀρξάμενο; ἀπὸ τοῦ ν. φθάσας ἕως τοῦ ἀ. Θ. τῶν Ἀμάντων ἀν. εἰς τὸ κερά μιον μετὰ εὐαγγελίου καὶ θυμιατοῦ καὶ τὸν Θεὸν δάκρυσιν ἐξιλεωσάμενος, κτλ. ε τὸν ἅγιον Θωμᾶν Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει (5) Στούδιος τὸν ν. ἐ. οι τοῦ βαπτιστοῦ τῆς μονῆς σε ἐν αὐτῷ κατ. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει (5') μ. ὁ προφήτης Ελισσαίος ἐν Τούτῳ τῷ ἔτει (α) ηνέχθη τὸ λείψανον τῆς ἀ. μάρτυρος ᾿Α. ἀπὸ τοῦ Σιρμίου καὶ κ. ἐν τῷ ν. ἀ. ἐν τοῖς Δομνίου ἐμβόλοις οι Τῷ η' ἔτει Δ. ὁ στυλίτης ἐν τῷ ᾿Α. τῷ στ. ἐπ. Τότε (τῷ ιζ' ἔτει) καὶ ἡ ἐ. τῆς ὑ. θ. ἐξ Ἱεροσολύμων ἤχθη, ε. π. τ. ε. γ. Εβραίῳ π. οι ὁμόχροος Περὶ Ἰσοκασίου. Τῷ ι' ἔτει Ι. κ. Ἀντιοχείας ὁ καὶ φιλόσοφος διεβλήθη τῷ βασιλεῖ ὡς Ε. καὶ ἐκέλευσε ἐξετασθῆναι αὐτὸν παρὰ τῷ ἐπάρχῳ ΚΠ. Αχθέντος δὲ αὐτοῦ δεδεμένου δ. ἔφη πρὸς αὐτὸν CHRONICON. - LIB. IV. Eleutheri, tuus miles corrige, vel abscide. » unum Ecclesi clericum non recte agentem isla B C ** (12) signifcavit : • Sancte Dei disciplinam lædit : vel illum Ille vero statim mortuus est. Idem Gennadius cum nocte venisset ad sacrum altare deprecaturus, quoddam aspexit phantasma diabolicum, cui cum exprobravisset, audivit illud vociferans : Cessi tibi, sed ultimo prorsus Eccle- sia potitus es: quod ipsum timens Gennadius, multis ad Deum adhibitis precibus, brevi mortuus est. Sub Leone, Anatolio defuncto, Gennadius or- dinatus est patriarcha. OEconomum autem elegit Marcianum, qui de secta Purorum fuerat, sed ad ecclesiam crat reversus. Hic ædificavit Sanctam Anastasiam, quam postea precibus suis flammis eri- puit. Accidit enim magnum incendium a portu quo igitur in tugurium Sancta Anastasia, sacrum Evan- naves servantur usque ad Sanctum Thomam. Cum gelium habens in manibus, ascendisset, integrum servavit templum. Sub idem tempus Studes Sancti Joannis præ- cursoris templum exstruxit, et monachos ex Ace metis ibi constituit. Tunc et Elisæi prophetæ corpus Alexandriam in monasterium Pauli leprosi translatum est : le- prosum enim sanaverat, leprosum fecerat ; in templum quoque leprosi depositum est. Reliquiæ sanctæ Anastasiæ etiam in ejus templo deposita sunt. Mirabilis Daniel, ex mandra Sancti Simeonis ve- uiens, in Anaplo super columnan ascendit. Sanctissimæ Deiparæ indumentum Jerosolymis inventum et a quadam piissima muliere Judaica et virgine sancte custoditum, Constantinopolini translatum est et in Blachernis depositum, ubi rex templum Matri Dei ædilcaverat; capsæque ex auro et argento præparatæ illud inclusum est vestimen- tum, quod ex incorruptibilibus lanis contextum est. Catena texturaque forma coloreque similes sunt ; et totum purum et integrum, semper Virgir nis miraculum ad hunc diem prædicat. Sub eodem Isocasius quæstor velut Græcus Variæ lectiones et notæ. - Ced. 611,9,10. " add. Ged. adli Ced. Ced. cod. " cod. Ced. 610.2.3. Ced. 609,21-610,2. — 7. Cedl. 610,4-611,6. col. 463. Ced. 611,17-19. Ced. add. Ged. Ced. 'A. Ced. 612.12. er xal adit. Ced. 458. * Cell. 698,21-23. 465. Ced. 612,15,16. 469. Ged. 614,57. cod. rubrica codicis. II. ¿ km. Ced. 612,21-613,3. B'S 464. 9467. (5) Ο αὐτὸς 3 Γεννάδιος νυκτὸς ἐλθὼν εἰς τὸ (9) Καὶ τὰ λείψανα 83 τῆς ἁγίας Αναστασίας

μάρτυρ: δι' ἕνα κληρικὸν τοῦ ναοῦ μὴ καλῶς διά- Α γοντα ἐδήλωσε τάδε· ι ῞Αγιε τοῦ Θεοῦ Ἐλευθέριε· ὁ στρατιώτης σου ἀτακτεῖ· καὶ ἢ διόρθωσον τοῦτον ἢ ἔκκοψον. » 'Ο δὲ εὐθὺς ἐτελεύτησεν. ἅγιον θυσιαστήριον εύξασθαι, εἶδέ τι φάσμα δαιμό νιον, ᾧ " ἐπιτιμήσας ήκουσε κράζοντος· ο Εν δίδωμί το σο:, ὕστερον δὲ κρατήσας πάντως τῆς Εκκλησίας » (ὅπερ δείσας Γεννάδιος, πολλὰ τὸν Θεὸν ἱκετεύσας μετὰ μικρὸν ἐτελεύτησεν). (6) Ἐπὶ Δέοντος, Ανατολίου τελευτήσαντος, Γεννάδιος προεχειρίσθη πατριάρχης· προεβάλετο δὲ Μαρκιανὸν οἰκονόμον, τῆς τῶν Καθαρῶν ὄντα θρησκείας, εἰς δὲ τὴν ἐκκλησίαν μετελθόντα, ὅ; Έκτισε την Αγίαν ᾿Αναστασίαν, ἣν καὶ ἀπὸ τοῦ ἐμπρησμοῦ ἐῤῥύσατο δι' εὐχῆς· γέγονε γὰρ το τότε μέγας ἐμπρησμὸς ἀπὸ τοῦ Νεωρίου λιμένος ἕως τοῦ ᾿Αγίου Θωμᾶ εν κατελθών. Εἰς τοὺς κεράμους οὖν ἀνελθὼν τῆς ᾿Αγίας Αναστασίας ἔχων τὸ Εὐαγ- γέλιον ἐπὶ χεῖρας, ἀβλαβῆ τὸν ναὸν διεσώσατο. οι (7) Ἐπὶ τούτου Στούδης ἔκτισε τὸν ναὸν τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου σε καὶ μοναχούς ἐκ "' τῶν ᾿Ακοιμήτων εγκατέστησε (8) Καὶ τὸ τοῦ προφήτου Ελισσαίου σῶμα μετετέθη ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ ἐν τῇ μονῇ Παύλου τοῦ λεπρού - λεπρὸν γὰρ ιάσατο 57, λεπρὸν ἐποίησε καὶ εἰς (τὸ) τοῦ λεπροῦ ἐτέθη. κατετέθη ἐν τῷ ναῷ αὐτῆς. " * (10) Καὶ Δανιήλ οι ὁ θαυμάσιος (ἐκ τῆς μάνδρας ἐλθὼν τοῦ ῾Αγίου Συμεὼν ἐν τῷ ᾿Ανάπλῳ ἐπέβη τῷ στύλῳ. (11) Καὶ τῆς " ὑπεραγίας Θεοτόκου ἡ ἐσθῆς εὑρεθεῖσα ἐν Ἱεροσολύμοις παρά τινι εὐλαβεστάτῃ γυναικὶ Ἰουδαίᾳ καὶ παρθένῳ (ἱερῶς διαφυλαττο- μένη· καὶ ἐν ΚΠ. ἀποκομισθεῖσα ἐν Βλαχέρναις (1344) ἀπετέθη, ἔνθα ὁ βασιλεὺς ναὸν ᾠκοδόμησε τῇ Θεομήτορι καὶ σωρὸν ἐκ χρυσοῦ καὶ ἀργυρίου κατασκευάσας κατέθετο ταύτην, ἥτις ἐξ ἐρίων ἀφθάρτως ἐξυφασμένη, καὶ ὁ στήμων, καὶ ἡ κρόκη, καὶ ὁμοειδὴς, καὶ ὁλόχροος ', ἀδιάφθορος ἐστι καὶ ἀλώβητος, μέχρι νῦν τὸ θαῦμα τῆς ᾿Αειπαρθένου κηρύττουσα). Ἐπὶ αὐτοῦ Ἰσοκάσιος κομίστωρ Ἕλλην Ο το αυτ * Οὗτος ὁ Γ. τῇ νυκτὶ ἐν τῷ θυσιαστηρίῳ ἐ. φάντασμα δαιμονίου και τοῦ ὡς αὐτοῦ μὲν ζῶντος ἐνδίδωσι μετὰ δὲ θάνατον αὐτοῦ κρατήσει π. τῆς ἐκ. ἐνδίδω σοι δὲ κρατήσῃς προεβάλλ. το Μαρκιανός δὲ ὁ οἰκονόμος τῆς Μεγάλης Εκκλησίας, τὸν ναὸν κτίσας τῆς ᾿Αγίας Αναστάσεως, ἔτι νέον ὄντα τοῦτον τοῦ ἐ. διεσώσατο το Τῷ ε' ἔτει· γ. ἐ. ἐν ΚΠ. ἀρξάμενο; ἀπὸ τοῦ ν. φθάσας ἕως τοῦ ἀ. Θ. τῶν Ἀμάντων ἀν. εἰς τὸ κερά μιον μετὰ εὐαγγελίου καὶ θυμιατοῦ καὶ τὸν Θεὸν δάκρυσιν ἐξιλεωσάμενος, κτλ. ε τὸν ἅγιον Θωμᾶν Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει (5) Στούδιος τὸν ν. ἐ. οι τοῦ βαπτιστοῦ τῆς μονῆς σε ἐν αὐτῷ κατ. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει (5') μ. ὁ προφήτης Ελισσαίος ἐν Τούτῳ τῷ ἔτει (α) ηνέχθη τὸ λείψανον τῆς ἀ. μάρτυρος ᾿Α. ἀπὸ τοῦ Σιρμίου καὶ κ. ἐν τῷ ν. ἀ. ἐν τοῖς Δομνίου ἐμβόλοις οι Τῷ η' ἔτει Δ. ὁ στυλίτης ἐν τῷ ᾿Α. τῷ στ. ἐπ. Τότε (τῷ ιζ' ἔτει) καὶ ἡ ἐ. τῆς ὑ. θ. ἐξ Ἱεροσολύμων ἤχθη, ε. π. τ. ε. γ. Εβραίῳ π. οι ὁμόχροος Περὶ Ἰσοκασίου. Τῷ ι' ἔτει Ι. κ. Ἀντιοχείας ὁ καὶ φιλόσοφος διεβλήθη τῷ βασιλεῖ ὡς Ε. καὶ ἐκέλευσε ἐξετασθῆναι αὐτὸν παρὰ τῷ ἐπάρχῳ ΚΠ. Αχθέντος δὲ αὐτοῦ δεδεμένου δ. ἔφη πρὸς αὐτὸν CHRONICON. - LIB. IV. Eleutheri, tuus miles corrige, vel abscide. » unum Ecclesi clericum non recte agentem isla B C ** (12) signifcavit : • Sancte Dei disciplinam lædit : vel illum Ille vero statim mortuus est. Idem Gennadius cum nocte venisset ad sacrum altare deprecaturus, quoddam aspexit phantasma diabolicum, cui cum exprobravisset, audivit illud vociferans : Cessi tibi, sed ultimo prorsus Eccle- sia potitus es: quod ipsum timens Gennadius, multis ad Deum adhibitis precibus, brevi mortuus est. Sub Leone, Anatolio defuncto, Gennadius or- dinatus est patriarcha. OEconomum autem elegit Marcianum, qui de secta Purorum fuerat, sed ad ecclesiam crat reversus. Hic ædificavit Sanctam Anastasiam, quam postea precibus suis flammis eri- puit. Accidit enim magnum incendium a portu quo igitur in tugurium Sancta Anastasia, sacrum Evan- naves servantur usque ad Sanctum Thomam. Cum gelium habens in manibus, ascendisset, integrum servavit templum. Sub idem tempus Studes Sancti Joannis præ- cursoris templum exstruxit, et monachos ex Ace metis ibi constituit. Tunc et Elisæi prophetæ corpus Alexandriam in monasterium Pauli leprosi translatum est : le- prosum enim sanaverat, leprosum fecerat ; in templum quoque leprosi depositum est. Reliquiæ sanctæ Anastasiæ etiam in ejus templo deposita sunt. Mirabilis Daniel, ex mandra Sancti Simeonis ve- uiens, in Anaplo super columnan ascendit. Sanctissimæ Deiparæ indumentum Jerosolymis inventum et a quadam piissima muliere Judaica et virgine sancte custoditum, Constantinopolini translatum est et in Blachernis depositum, ubi rex templum Matri Dei ædilcaverat; capsæque ex auro et argento præparatæ illud inclusum est vestimen- tum, quod ex incorruptibilibus lanis contextum est. Catena texturaque forma coloreque similes sunt ; et totum purum et integrum, semper Virgir nis miraculum ad hunc diem prædicat. Sub eodem Isocasius quæstor velut Græcus Variæ lectiones et notæ. - Ced. 611,9,10. " add. Ged. adli Ced. Ced. cod. " cod. Ced. 610.2.3. Ced. 609,21-610,2. — 7. Cedl. 610,4-611,6. col. 463. Ced. 611,17-19. Ced. add. Ged. Ced. 'A. Ced. 612.12. er xal adit. Ced. 458. * Cell. 698,21-23. 465. Ced. 612,15,16. 469. Ged. 614,57. cod. rubrica codicis. II. ¿ km. Ced. 612,21-613,3. B'S 464. 9467. (5) Ο αὐτὸς 3 Γεννάδιος νυκτὸς ἐλθὼν εἰς τὸ (9) Καὶ τὰ λείψανα 83 τῆς ἁγίας Αναστασίας

διαβληθείς, εἰσήχθη πρὸς τὸν ὑπαρχον ν τῆς πόλεως δεδεμένος ὀπισθάγκωνα. Εφη οὖν αὐτῷ Ποσαῖος ὁ ὕπαρχος· ο Ορᾷς (ἑαυτὸν), Ἰσοκάσιε, ἐν ποίῳ σχήματι καθέστηκας; » Ο δὲ εἶπεν· ο Ὁρῶ καὶ οὐ ξενίζομαι· [ἄνθρωπος γὰρ ἂν] ἀνθρωπίναις πε ριέπεσον συμφοραῖς· ἀλλὰ δίκασον ἐπ' ἐμοὶ ὡς ἐδίκαζες σὺν ἐμοί. Ταῦτα ο μαθὼν ὁ βασιλεὺς 58, σπλαγχνισθεὶς ἐπὶ τούτῳ, ἐλεύθερον είασεν . ΣΙ. Βασιλεία Λέοντος τοῦ Μικροῦ '. • Λέων * ὁ Μικρός, ὁ ἔγγονος αὐτοῦ ἐξασίλευσεν Έτος α'. ΣΙΑ'. Βασιλεία Ζήνωνος. • Μετὰ τοῦτον ἐβασίλευσε Ζήνων, ο γαμβρός Λέοντος τοῦ Μεγάλου, πατὴρ δὲ Λέοντος τοῦ Μια κροῦ, ἔτη ιζ' ε καὶ ἀπέθανε δυσεντερικός. • (2) "Ος εὐθὺς ' μετὰ τὸ βασιλεῦσαι ὑποβουλευ- θεὶς ὑπὸ Βερίνης ", πενθερᾶς αὐτοῦ, γυναικὸς Λέοντος τοῦ Μεγάλου, ὡς παρά γνώμην αὐτῆς βα- σιλεύσα; ", ἔφυγε πρὸς τὴν ἰδίαν πατρίδα μετὰ τῆς γυναικὸς αὐτοῦ ᾿Αριάδνης 10. Ἡ δὲ Βηρίνα στέψασα Βασιλίσκον ει τὸν ἀδελφὸν αὐτῆς, ἐβασίλευσεν ἔτη β', ἅπερ ἐτάγησαν εἰς τοὺς χρόνους Ζήνωνος. Καὶ κτίσας παλάτιον ἐν ΚΠ., καὶ ἐκάλεσεν αὐτὸ ἴδιον δνομα τὰ Βασιλίσκου. (3) Μετὰ ταῦτα " Ζήνων ὑποστρέψας καὶ εἰσε ελθὼν ἐν ΚΠ., καὶ τούτων χειρωσάμενος ἐν τῇ Εκκλησίᾳ προσφυγόντων ἐξώρισεν ἅμα γυναιξὶ καὶ τέκνοις εἰς τὸ φρούριον Καππαδοκίας, ἐν ᾧ βληθέν τος ἐν πύργῳ καὶ τῆς θύρας ἀναφραγείσης ετελεύτ τησε. καὶ ἔπεσον ἐκκλησίαι πολλαὶ, καὶ οκείπι καὶ ἔμβολοι ἕως ἐδάφους· (τὸ αὐτὸ ἔπαθε καὶ ἡ Νικομήδεια) βουλῇ άλλου μαγίστρου· ἡ δὲ γυνὴ Ζήνωνος, θυγά της Βηρίνης, Αριάδνη παρεγγύησεν Ουρσικίῳ τοῦ ἀνελεῖν τὸν Ιλλον. Καὶ ἀνερχομένου ἐν τῷ ἱππικῷ, μετὰ τοῦ ξίφους λαβὼν ἀπετμήθη τὸ δεξιὸν οἶ;. Ἐκ τούτου ἀνταρσίαν ἐμελέτησε κατὰ Ζήνωνος τοῦ ἀκεφάλου. ΣΙΒ. Περὶ Πέτρου τοῦ Κνα έως 10. Ἐπὶ Ζήνωνος Μαρτύριος " Αντιοχείας, δια τὴν τοῦ Ζήνωνος περὶ τὴν ὀρθόδοξον πίστιν διαστρο- φήν, ἀποταξάμενος τῆς ἐπισκοπίας, ἐπ' ἐκκλησία το ύπατον εἰ σ. ὕπατος? οι ἀκούσας ὁ δῆμος ευφήμησε τὸν βασιλέα και οὐ ἐχάρη καὶ ἀπέλυσεν αὐτὸν εἰς τὴν ἰδίαν χώραν Λ. ὁ Ζήνωνος υἱὸς καὶ 'Αριάδνης, κτλ. ἔτη κζ', μῆνας δ' Βασιλίσκος Βηρίνης ἀδελφὸς ἐν Ηρακλεία διατρί Γων, ἐστασίασε κατὰ Ζήνωνος, ἐν φοβηθεὶς ὁ Ζήνων σὺν ᾿Αριάδνη τῇ ἰδία γυναικὶ καὶ χρήμασιν ἱκανοῖς φεύγει εἰς Ἰσχυρίαν Βερίνης Βηρίνα, Βερήνα. • βασιλεύσαντος Αριάδνης Αριάδνη Αριάδνης. Η Βα- σιλίσκος δὲ ἐν τῷ Κάμπῳ ἀνηγορεύθη βασιλεύς. Μάρκον τε τὸν υἱὸν Καίσαρα ἐποίησε καὶ Ζηνωδίαν έστρεψε, κτλ. ι κατ' 13477. * Γράφει τοίνυν ἡ σύγκλητος πρὸς Ζήνωνα, καὶ προσλαβὼν ἐκεῖνος Ἴλλον τε καὶ Ἰσαύρους - ἐπάνεισιν πρὸς τὸ Βυζάντιον – καὶ τὸν Βασιλίσκον ἐξαγα γὼν τῆς ἐκκλησίας ᾖ πρὸ τούτου προπέφευγε ἐξορίζει ἐν Κουκουσῷ τῆς Κ. ἀποκλείσας δὲ εἰς ἕνα πύργον σὺν γυναικὶ καὶ τῷ λιμῷ διαφθείρει Τῷ δ' ἔτει ἐγένετο σ. φ. ἐν ΚΠ. μην! Σεπτεμ βρίῳ κε', κτλ. Τῷ ζ' ἔτει Λέων Μαρ- τιρίου δὲ τοῦ Ἀντιοχείας τῷ θρόνῳ ἀποταξαμένου καὶ λέγοντος· Κλ. GEORGI HAMARTOLI accusatus est, et, manibus post tergum ligatis, A ad præfectum urbis adductus. Dixit igitur ad eum Posæus præfectus : « Videsne, Isocasi, in quo statu te constituisti ? Qui ait : c Video, nec miror : homo enim cum sim, humanis implicatos sum calamitatibus. Αttamen judica de me sicut ju- dicabas mecum. llæe cum didicisset imperator, motus misericordia liberum eum dimisit. CCX. Regnum Leonis Minoris. Leo Minor, ejus nepos, regnavit annum unum. CCXI. Zenonis reguam. Post hanc regnavit Zenon, Leonis Magni gener, et Leonis Minoris pater, septem ac decem annos, et dysenteria mortuus est. Cum brevi, postquam ad regnum pervenisset, insidiæ ipsi paratæ fuissent a Verine, ipsius uxo- ris matre, Leonis Magni uxore, tanquam absque illius placito regnasset, in propriam patriam cum sua uxore Ariadne fugit. Verine vero Basiliscuin, snum fratrem, coronavit, et ipse regnavit duos annos, qui temporibus Zenonis addiți sunt. Creavit Constantinopoli palatium, cui nomen suum Basiliscun imposnit. Posten Zenon reversus Constantinopolim in- gressus est et illis in ecclesiam confugientibus potitus, in exsilium eos misit cum mulieribus et filiis in Cappa lociæ castellum, ubi Basiliscus in Curri reclusus, porta obserata, interiit. Sub eodem accidit terræ molus horribilis Constantinopoli, cecideruntque ecclesiæ multæ, domus et rostra usque ad fundamentum. Idem quoque Nicomedia passa est. Idem Verinam, uxeris suæ matrem, Illi magi- stri consilio, iu exsilium misit. Uxor autem Ze- nenis, Verinæ filia, Ariadne Urbicio illum occi- dere jussit. Hujos, cum in circum venisset, Urbicius ensc dexteram auriculam amputavit. Ex hoc in acephalum Zenonem conspirare studuit. CCXII. De Petro Fullone. B C Sub Zenone Martyrius Antiochiæ, propter Zeno- nis erga filem orthodoxam depravationem, epi- D scopatu cedeus, in ecclesia dixit : e indisciplinato Variæ lectiones et notæ. xal add. Ced. Lon. " Gell. • Rubrica, quae in cod., ut videtur, eva- nuit, nec in M. nec in P. invenitur. ' 474. * Ced. 615,47. +474. • Ced. 615,18. * 476. * Ced. 615,17-20. • cod. sed inox et infra cod. et p. et 521, coll. sed eadem pag. Ceil. 615.21.616,20. Cell. 616,20-617,4. (ed 618,16 22. " Rubrica M. 2, in cod. evanuit. 471. Ccd. 613,5-6. — (4) Ἐπὶ τούτου 18 γένονε σεισμός φοβερὸς ἐν ΚΠ. (5) ῾Ο αὐτὸς Βηρίνην τὴν ἰδίαν πενθερὰν ἐξώρισε

διαβληθείς, εἰσήχθη πρὸς τὸν ὑπαρχον ν τῆς πόλεως δεδεμένος ὀπισθάγκωνα. Εφη οὖν αὐτῷ Ποσαῖος ὁ ὕπαρχος· ο Ορᾷς (ἑαυτὸν), Ἰσοκάσιε, ἐν ποίῳ σχήματι καθέστηκας; » Ο δὲ εἶπεν· ο Ὁρῶ καὶ οὐ ξενίζομαι· [ἄνθρωπος γὰρ ἂν] ἀνθρωπίναις πε ριέπεσον συμφοραῖς· ἀλλὰ δίκασον ἐπ' ἐμοὶ ὡς ἐδίκαζες σὺν ἐμοί. Ταῦτα ο μαθὼν ὁ βασιλεὺς 58, σπλαγχνισθεὶς ἐπὶ τούτῳ, ἐλεύθερον είασεν . ΣΙ. Βασιλεία Λέοντος τοῦ Μικροῦ '. • Λέων * ὁ Μικρός, ὁ ἔγγονος αὐτοῦ ἐξασίλευσεν Έτος α'. ΣΙΑ'. Βασιλεία Ζήνωνος. • Μετὰ τοῦτον ἐβασίλευσε Ζήνων, ο γαμβρός Λέοντος τοῦ Μεγάλου, πατὴρ δὲ Λέοντος τοῦ Μια κροῦ, ἔτη ιζ' ε καὶ ἀπέθανε δυσεντερικός. • (2) "Ος εὐθὺς ' μετὰ τὸ βασιλεῦσαι ὑποβουλευ- θεὶς ὑπὸ Βερίνης ", πενθερᾶς αὐτοῦ, γυναικὸς Λέοντος τοῦ Μεγάλου, ὡς παρά γνώμην αὐτῆς βα- σιλεύσα; ", ἔφυγε πρὸς τὴν ἰδίαν πατρίδα μετὰ τῆς γυναικὸς αὐτοῦ ᾿Αριάδνης 10. Ἡ δὲ Βηρίνα στέψασα Βασιλίσκον ει τὸν ἀδελφὸν αὐτῆς, ἐβασίλευσεν ἔτη β', ἅπερ ἐτάγησαν εἰς τοὺς χρόνους Ζήνωνος. Καὶ κτίσας παλάτιον ἐν ΚΠ., καὶ ἐκάλεσεν αὐτὸ ἴδιον δνομα τὰ Βασιλίσκου. (3) Μετὰ ταῦτα " Ζήνων ὑποστρέψας καὶ εἰσε ελθὼν ἐν ΚΠ., καὶ τούτων χειρωσάμενος ἐν τῇ Εκκλησίᾳ προσφυγόντων ἐξώρισεν ἅμα γυναιξὶ καὶ τέκνοις εἰς τὸ φρούριον Καππαδοκίας, ἐν ᾧ βληθέν τος ἐν πύργῳ καὶ τῆς θύρας ἀναφραγείσης ετελεύτ τησε. καὶ ἔπεσον ἐκκλησίαι πολλαὶ, καὶ οκείπι καὶ ἔμβολοι ἕως ἐδάφους· (τὸ αὐτὸ ἔπαθε καὶ ἡ Νικομήδεια) βουλῇ άλλου μαγίστρου· ἡ δὲ γυνὴ Ζήνωνος, θυγά της Βηρίνης, Αριάδνη παρεγγύησεν Ουρσικίῳ τοῦ ἀνελεῖν τὸν Ιλλον. Καὶ ἀνερχομένου ἐν τῷ ἱππικῷ, μετὰ τοῦ ξίφους λαβὼν ἀπετμήθη τὸ δεξιὸν οἶ;. Ἐκ τούτου ἀνταρσίαν ἐμελέτησε κατὰ Ζήνωνος τοῦ ἀκεφάλου. ΣΙΒ. Περὶ Πέτρου τοῦ Κνα έως 10. Ἐπὶ Ζήνωνος Μαρτύριος " Αντιοχείας, δια τὴν τοῦ Ζήνωνος περὶ τὴν ὀρθόδοξον πίστιν διαστρο- φήν, ἀποταξάμενος τῆς ἐπισκοπίας, ἐπ' ἐκκλησία το ύπατον εἰ σ. ὕπατος? οι ἀκούσας ὁ δῆμος ευφήμησε τὸν βασιλέα και οὐ ἐχάρη καὶ ἀπέλυσεν αὐτὸν εἰς τὴν ἰδίαν χώραν Λ. ὁ Ζήνωνος υἱὸς καὶ 'Αριάδνης, κτλ. ἔτη κζ', μῆνας δ' Βασιλίσκος Βηρίνης ἀδελφὸς ἐν Ηρακλεία διατρί Γων, ἐστασίασε κατὰ Ζήνωνος, ἐν φοβηθεὶς ὁ Ζήνων σὺν ᾿Αριάδνη τῇ ἰδία γυναικὶ καὶ χρήμασιν ἱκανοῖς φεύγει εἰς Ἰσχυρίαν Βερίνης Βηρίνα, Βερήνα. • βασιλεύσαντος Αριάδνης Αριάδνη Αριάδνης. Η Βα- σιλίσκος δὲ ἐν τῷ Κάμπῳ ἀνηγορεύθη βασιλεύς. Μάρκον τε τὸν υἱὸν Καίσαρα ἐποίησε καὶ Ζηνωδίαν έστρεψε, κτλ. ι κατ' 13477. * Γράφει τοίνυν ἡ σύγκλητος πρὸς Ζήνωνα, καὶ προσλαβὼν ἐκεῖνος Ἴλλον τε καὶ Ἰσαύρους - ἐπάνεισιν πρὸς τὸ Βυζάντιον – καὶ τὸν Βασιλίσκον ἐξαγα γὼν τῆς ἐκκλησίας ᾖ πρὸ τούτου προπέφευγε ἐξορίζει ἐν Κουκουσῷ τῆς Κ. ἀποκλείσας δὲ εἰς ἕνα πύργον σὺν γυναικὶ καὶ τῷ λιμῷ διαφθείρει Τῷ δ' ἔτει ἐγένετο σ. φ. ἐν ΚΠ. μην! Σεπτεμ βρίῳ κε', κτλ. Τῷ ζ' ἔτει Λέων Μαρ- τιρίου δὲ τοῦ Ἀντιοχείας τῷ θρόνῳ ἀποταξαμένου καὶ λέγοντος· Κλ. GEORGI HAMARTOLI accusatus est, et, manibus post tergum ligatis, A ad præfectum urbis adductus. Dixit igitur ad eum Posæus præfectus : « Videsne, Isocasi, in quo statu te constituisti ? Qui ait : c Video, nec miror : homo enim cum sim, humanis implicatos sum calamitatibus. Αttamen judica de me sicut ju- dicabas mecum. llæe cum didicisset imperator, motus misericordia liberum eum dimisit. CCX. Regnum Leonis Minoris. Leo Minor, ejus nepos, regnavit annum unum. CCXI. Zenonis reguam. Post hanc regnavit Zenon, Leonis Magni gener, et Leonis Minoris pater, septem ac decem annos, et dysenteria mortuus est. Cum brevi, postquam ad regnum pervenisset, insidiæ ipsi paratæ fuissent a Verine, ipsius uxo- ris matre, Leonis Magni uxore, tanquam absque illius placito regnasset, in propriam patriam cum sua uxore Ariadne fugit. Verine vero Basiliscuin, snum fratrem, coronavit, et ipse regnavit duos annos, qui temporibus Zenonis addiți sunt. Creavit Constantinopoli palatium, cui nomen suum Basiliscun imposnit. Posten Zenon reversus Constantinopolim in- gressus est et illis in ecclesiam confugientibus potitus, in exsilium eos misit cum mulieribus et filiis in Cappa lociæ castellum, ubi Basiliscus in Curri reclusus, porta obserata, interiit. Sub eodem accidit terræ molus horribilis Constantinopoli, cecideruntque ecclesiæ multæ, domus et rostra usque ad fundamentum. Idem quoque Nicomedia passa est. Idem Verinam, uxeris suæ matrem, Illi magi- stri consilio, iu exsilium misit. Uxor autem Ze- nenis, Verinæ filia, Ariadne Urbicio illum occi- dere jussit. Hujos, cum in circum venisset, Urbicius ensc dexteram auriculam amputavit. Ex hoc in acephalum Zenonem conspirare studuit. CCXII. De Petro Fullone. B C Sub Zenone Martyrius Antiochiæ, propter Zeno- nis erga filem orthodoxam depravationem, epi- D scopatu cedeus, in ecclesia dixit : e indisciplinato Variæ lectiones et notæ. xal add. Ced. Lon. " Gell. • Rubrica, quae in cod., ut videtur, eva- nuit, nec in M. nec in P. invenitur. ' 474. * Ced. 615,47. +474. • Ced. 615,18. * 476. * Ced. 615,17-20. • cod. sed inox et infra cod. et p. et 521, coll. sed eadem pag. Ceil. 615.21.616,20. Cell. 616,20-617,4. (ed 618,16 22. " Rubrica M. 2, in cod. evanuit. 471. Ccd. 613,5-6. — (4) Ἐπὶ τούτου 18 γένονε σεισμός φοβερὸς ἐν ΚΠ. (5) ῾Ο αὐτὸς Βηρίνην τὴν ἰδίαν πενθερὰν ἐξώρισε

διαβληθείς, εἰσήχθη πρὸς τὸν ὑπαρχον ν τῆς πόλεως δεδεμένος ὀπισθάγκωνα. Εφη οὖν αὐτῷ Ποσαῖος ὁ ὕπαρχος· ο Ορᾷς (ἑαυτὸν), Ἰσοκάσιε, ἐν ποίῳ σχήματι καθέστηκας; » Ο δὲ εἶπεν· ο Ὁρῶ καὶ οὐ ξενίζομαι· [ἄνθρωπος γὰρ ἂν] ἀνθρωπίναις πε ριέπεσον συμφοραῖς· ἀλλὰ δίκασον ἐπ' ἐμοὶ ὡς ἐδίκαζες σὺν ἐμοί. Ταῦτα ο μαθὼν ὁ βασιλεὺς 58, σπλαγχνισθεὶς ἐπὶ τούτῳ, ἐλεύθερον είασεν . ΣΙ. Βασιλεία Λέοντος τοῦ Μικροῦ '. • Λέων * ὁ Μικρός, ὁ ἔγγονος αὐτοῦ ἐξασίλευσεν Έτος α'. ΣΙΑ'. Βασιλεία Ζήνωνος. • Μετὰ τοῦτον ἐβασίλευσε Ζήνων, ο γαμβρός Λέοντος τοῦ Μεγάλου, πατὴρ δὲ Λέοντος τοῦ Μια κροῦ, ἔτη ιζ' ε καὶ ἀπέθανε δυσεντερικός. • (2) "Ος εὐθὺς ' μετὰ τὸ βασιλεῦσαι ὑποβουλευ- θεὶς ὑπὸ Βερίνης ", πενθερᾶς αὐτοῦ, γυναικὸς Λέοντος τοῦ Μεγάλου, ὡς παρά γνώμην αὐτῆς βα- σιλεύσα; ", ἔφυγε πρὸς τὴν ἰδίαν πατρίδα μετὰ τῆς γυναικὸς αὐτοῦ ᾿Αριάδνης 10. Ἡ δὲ Βηρίνα στέψασα Βασιλίσκον ει τὸν ἀδελφὸν αὐτῆς, ἐβασίλευσεν ἔτη β', ἅπερ ἐτάγησαν εἰς τοὺς χρόνους Ζήνωνος. Καὶ κτίσας παλάτιον ἐν ΚΠ., καὶ ἐκάλεσεν αὐτὸ ἴδιον δνομα τὰ Βασιλίσκου. (3) Μετὰ ταῦτα " Ζήνων ὑποστρέψας καὶ εἰσε ελθὼν ἐν ΚΠ., καὶ τούτων χειρωσάμενος ἐν τῇ Εκκλησίᾳ προσφυγόντων ἐξώρισεν ἅμα γυναιξὶ καὶ τέκνοις εἰς τὸ φρούριον Καππαδοκίας, ἐν ᾧ βληθέν τος ἐν πύργῳ καὶ τῆς θύρας ἀναφραγείσης ετελεύτ τησε. καὶ ἔπεσον ἐκκλησίαι πολλαὶ, καὶ οκείπι καὶ ἔμβολοι ἕως ἐδάφους· (τὸ αὐτὸ ἔπαθε καὶ ἡ Νικομήδεια) βουλῇ άλλου μαγίστρου· ἡ δὲ γυνὴ Ζήνωνος, θυγά της Βηρίνης, Αριάδνη παρεγγύησεν Ουρσικίῳ τοῦ ἀνελεῖν τὸν Ιλλον. Καὶ ἀνερχομένου ἐν τῷ ἱππικῷ, μετὰ τοῦ ξίφους λαβὼν ἀπετμήθη τὸ δεξιὸν οἶ;. Ἐκ τούτου ἀνταρσίαν ἐμελέτησε κατὰ Ζήνωνος τοῦ ἀκεφάλου. ΣΙΒ. Περὶ Πέτρου τοῦ Κνα έως 10. Ἐπὶ Ζήνωνος Μαρτύριος " Αντιοχείας, δια τὴν τοῦ Ζήνωνος περὶ τὴν ὀρθόδοξον πίστιν διαστρο- φήν, ἀποταξάμενος τῆς ἐπισκοπίας, ἐπ' ἐκκλησία το ύπατον εἰ σ. ὕπατος? οι ἀκούσας ὁ δῆμος ευφήμησε τὸν βασιλέα και οὐ ἐχάρη καὶ ἀπέλυσεν αὐτὸν εἰς τὴν ἰδίαν χώραν Λ. ὁ Ζήνωνος υἱὸς καὶ 'Αριάδνης, κτλ. ἔτη κζ', μῆνας δ' Βασιλίσκος Βηρίνης ἀδελφὸς ἐν Ηρακλεία διατρί Γων, ἐστασίασε κατὰ Ζήνωνος, ἐν φοβηθεὶς ὁ Ζήνων σὺν ᾿Αριάδνη τῇ ἰδία γυναικὶ καὶ χρήμασιν ἱκανοῖς φεύγει εἰς Ἰσχυρίαν Βερίνης Βηρίνα, Βερήνα. • βασιλεύσαντος Αριάδνης Αριάδνη Αριάδνης. Η Βα- σιλίσκος δὲ ἐν τῷ Κάμπῳ ἀνηγορεύθη βασιλεύς. Μάρκον τε τὸν υἱὸν Καίσαρα ἐποίησε καὶ Ζηνωδίαν έστρεψε, κτλ. ι κατ' 13477. * Γράφει τοίνυν ἡ σύγκλητος πρὸς Ζήνωνα, καὶ προσλαβὼν ἐκεῖνος Ἴλλον τε καὶ Ἰσαύρους - ἐπάνεισιν πρὸς τὸ Βυζάντιον – καὶ τὸν Βασιλίσκον ἐξαγα γὼν τῆς ἐκκλησίας ᾖ πρὸ τούτου προπέφευγε ἐξορίζει ἐν Κουκουσῷ τῆς Κ. ἀποκλείσας δὲ εἰς ἕνα πύργον σὺν γυναικὶ καὶ τῷ λιμῷ διαφθείρει Τῷ δ' ἔτει ἐγένετο σ. φ. ἐν ΚΠ. μην! Σεπτεμ βρίῳ κε', κτλ. Τῷ ζ' ἔτει Λέων Μαρ- τιρίου δὲ τοῦ Ἀντιοχείας τῷ θρόνῳ ἀποταξαμένου καὶ λέγοντος· Κλ. GEORGI HAMARTOLI accusatus est, et, manibus post tergum ligatis, A ad præfectum urbis adductus. Dixit igitur ad eum Posæus præfectus : « Videsne, Isocasi, in quo statu te constituisti ? Qui ait : c Video, nec miror : homo enim cum sim, humanis implicatos sum calamitatibus. Αttamen judica de me sicut ju- dicabas mecum. llæe cum didicisset imperator, motus misericordia liberum eum dimisit. CCX. Regnum Leonis Minoris. Leo Minor, ejus nepos, regnavit annum unum. CCXI. Zenonis reguam. Post hanc regnavit Zenon, Leonis Magni gener, et Leonis Minoris pater, septem ac decem annos, et dysenteria mortuus est. Cum brevi, postquam ad regnum pervenisset, insidiæ ipsi paratæ fuissent a Verine, ipsius uxo- ris matre, Leonis Magni uxore, tanquam absque illius placito regnasset, in propriam patriam cum sua uxore Ariadne fugit. Verine vero Basiliscuin, snum fratrem, coronavit, et ipse regnavit duos annos, qui temporibus Zenonis addiți sunt. Creavit Constantinopoli palatium, cui nomen suum Basiliscun imposnit. Posten Zenon reversus Constantinopolim in- gressus est et illis in ecclesiam confugientibus potitus, in exsilium eos misit cum mulieribus et filiis in Cappa lociæ castellum, ubi Basiliscus in Curri reclusus, porta obserata, interiit. Sub eodem accidit terræ molus horribilis Constantinopoli, cecideruntque ecclesiæ multæ, domus et rostra usque ad fundamentum. Idem quoque Nicomedia passa est. Idem Verinam, uxeris suæ matrem, Illi magi- stri consilio, iu exsilium misit. Uxor autem Ze- nenis, Verinæ filia, Ariadne Urbicio illum occi- dere jussit. Hujos, cum in circum venisset, Urbicius ensc dexteram auriculam amputavit. Ex hoc in acephalum Zenonem conspirare studuit. CCXII. De Petro Fullone. B C Sub Zenone Martyrius Antiochiæ, propter Zeno- nis erga filem orthodoxam depravationem, epi- D scopatu cedeus, in ecclesia dixit : e indisciplinato Variæ lectiones et notæ. xal add. Ced. Lon. " Gell. • Rubrica, quae in cod., ut videtur, eva- nuit, nec in M. nec in P. invenitur. ' 474. * Ced. 615,47. +474. • Ced. 615,18. * 476. * Ced. 615,17-20. • cod. sed inox et infra cod. et p. et 521, coll. sed eadem pag. Ceil. 615.21.616,20. Cell. 616,20-617,4. (ed 618,16 22. " Rubrica M. 2, in cod. evanuit. 471. Ccd. 613,5-6. — (4) Ἐπὶ τούτου 18 γένονε σεισμός φοβερὸς ἐν ΚΠ. (5) ῾Ο αὐτὸς Βηρίνην τὴν ἰδίαν πενθερὰν ἐξώρισε

ἔφη· « Κλήρῳ ἀνυποτάκτῳ καὶ λαῷ ἀπειθεῖ καὶ ἐκκλησίᾳ βερυπωμένῃ ἀποτάσσομαι, φυλάττων ἐμαυτῷ τὸ τῆς ἱερωσύνης ἀξίωμα. » ἐπὶ παντὸς τοῦ λαοῦ ἁγιάζεσθαι καὶ τὴν ἐπὶ τῶν ὑδάτων ἐν τοῖς Θεοφανίοις ἐπίκλησιν ἑσπέρας γίνε- σθαι, καὶ ἐν ἑκάστῃ εὐχῇ τὴν Θεοτόκου ὀνομάζε σθαι, καὶ ἐν πάσῃ συνάξει τὸ σύμβολον τῆς πίστεως λέγεσθαι, πρὸ τούτου μὴ λεγόμενον εἰ μὴ ἅπαξ τοῦ ἐνιαυτοῦ τῇ μεγάλη παρασκευή. (5) Τούτου, ὡς εἴρηται, τοῦ θρόνου ἀναχωρή- σαντος, Πέτρος ὁ Κναφεὺς τῷ θρόνῳ τυραννικώς ἐπεδήμησε, ὡς τὰ Εὐτυχίου φρονῶν. νικῷ τρόπῳ κρατήσαντος καὶ ὑπὸ τοῦ ἐκκλησιαστι κοῦ θεσμοῦ ἐκβληθέντος καὶ πάλιν ἐκ τρίτου μετὰ τὴν ἐν Ἰσαυρίᾳ γεγενημένην τοῦ Βασιλίσκου τυ ραννίδα, ἐπὶ τῆς βασιλείας Ζήνωνος, Βασιλίσκου αὐθεντίᾳ τοῦ αὐτοῦ θρόνου κρατήσαντος αθέσμως, μὴ λυθέντων τῶν κατ' αὐτοῦ γεγονότων ἀναθεμάτων καὶ πᾶσιν τὴν ᾿Ανατολὴν ἐκταράξαντος, ὑπὸ τοῦ πάπα Ρώμης (1545) Φήλικος ἀναθεματίζεται διά τε τὴν ἑτεροδοξίαν καὶ τὴν ἐν τῷ Τρισαγίῳ προσ θήκην. (5) Ἐπὶ τῆς " αὐτῆς βασιλείας Ζήνωνος, Βαρ κάδα τοῦ ἀποστόλου τὸ λείψανον εὑρεθὲν ἐξ ἀποκα λύψεως ἐν Κύπρῳ (ἐν πόλει Κωνσταντία) ὑπὸ δέν δρον κερατέαν ε, ἔχον ἐπὶ στήθους τὸ κατὰ Ματ- θαῖον Εὐαγγέλιον ιδιόγραφον τοῦ Βαρνάβα. * (6) Ἐξ ἧς προφάσεως τῇ ἀποκαλύψει καὶ εἰσε ηγήσει τοῦ ἀποστόλου περιγεγόνασι Κύπριοι τῷ Κναφεί Πέτρῳ φιλονεικοῦντι, ὑπὸ Ἀντιόχειαν τε λεῖν τὰς κατὰ τὴν Κύπρον ἐκκλησίας, καὶ αὐτοκέ- φαλον εἶναι τὴν κατὰ Κύπρου μητρόπολιν. (7) Ὅπερ Εὐαγγέλιον τὴ εὑρεθὲν ἀποθέμενος Ζήνων ἐν τῷ παλατίῳ ἐν τῷ ναῷ τοῦ ᾿Αγίου Στεφά νου, (κατ' ἐνιαυτὸν ἀναγινώσκεται τῇ ἁγίᾳ καὶ με γάλη ε'). (8) Μαριανός δέ τις προείπε τῷ βασιλεῖ, ὅτι καὶ τὴν βασιλείαν καὶ τὴν γυναῖκά σου διαδέχεται ἀπὸ σιλεντιαρίων . Πελάγιον δέ τινα ὑπὸ σιλεν τιαρίων, ὄντα πατρίκιον, ἄνδρα σοφώτατον, ἐκέ- λευσε φυλάττεσθαι ἐν εἰρκτῇ, ἂν οἱ φυλάσσοντες νυκτὶ ἀπέπνιξαν κατὰ κέλευσιν Ζήνωνος. πολέμῳ ὑπὸ Ούννων τὸν, μάργαρον 80, ὃν ἐφέρει λευκότατον καὶ μέναν καθ᾽ ὑπερβολὴν, ἐξ ὠτὸς τοῦ πρότερον ός Π. ὁ κν. τῷ θρ. ἐπιπηδᾷ του Ιλου Τούτῳ τῷ χρόνῳ (τῷ δ' ἔτει) τὸ τοῦ ἁγίου ἀπ. Β. λ. εὑρέθη ἐν Κ. κεραταίον κερατέαν ἱστάμενον του αὐτοῦ τοῦ πρ. ἔκτοτε γέγονε μητρόπολις ἐξ ἧς ἡ Κ. καὶ τοῦ μὴ τ. ν. 'Α. ἀλλ' ὑπὸ ΚΠ. Τὰ δὲ τοιοῦτον ἐ. Ζ. ἀπέθετο ἐν τῷ π. ἐν τῷ ν. τοῦ ἀ. Στ. ἐν τῇ Δάφνη Τὸ δὲ τ. ε. Ζ. ἀπ. εἰ; τὸ παλάτιον ἐν τῷ ἁγίῳ Στε φάνω Τῷ ζ' ἔτει Ζήνων ήρετο Μαριανὸν τὸν σοφώτατον κόμητα· ἦν γὰρ μυστικά τινα εἰδὼς, ὃ καὶ προέλεγεν αὐτῷ · φησὶ γὰρ · · Τίς μετ' ἐμὲ βασιλεύσει ; » Ὁ δὲ εἶπεν, ὅτι καὶ τὴν γ. σου διαδέξεται τις ἀπὸ σ. ἐμὲ δὲ ἀδίκως ἀποκτενεῖς· καὶ ἀμφότερα ἐν καιροῖς τοῖς γεγόνασι σελεντ. Ἐν αὐτοῖς δὲ τοῖς χρόνοις Ι. ὁ τῶν Περσῶν βασιλεὺς τὸν μ. ἂν εἶχε λ. καὶ μ. εἰς ὑ, ὑπέρτιμον τὴν σχολάριον ἂν CHRONICON. - LIB. IV. A clero inobedientique populo ac ecclesiae fcedatu valedico, mihi conservans sacerdotii dignitatem. » B D Hic primus excogitavit sacrum oleum in eccle- si: coram omni populo sunctiicari, invocatio- nemque super aquas in Theophaniis vespere fieri, et in omni synaxi legi fidei symbolum, quod antea non dicebatur nisi semel in anno in magna Parasceve. fic cum, sicut dictum est, a seale discessisset, Petrus Fullo, qui Eutychetis doctrinae favebat, se dem vi recuperavit. Postquam autem Antiochena sede pravis artibus modo rursus potitus esset, et a coetu ecclesia- stico pulsus tertio post Basilisci factam in Isauria contra Zenonis regnum rebellionem, Basilisci auctoritate eamdem sedem illegitime occupassel, non ruptis adversus illuín lati anathematis vin- culis, postquam totum Orientem conturbasset, a Felice papa Romæ, tum propter heterodoxiam cum propter additionem in Trisagio, anathemati- zalur. Eodem Zenone regnante, Barnabæ apostoli re- liquiæ in Cypro in urbe Constantia, sub arbore ceratia, ex revelations inventæ sunt: in pectorc sancti jucebat Evangelium secundum Matthaeum, ipsius Barnabæ autographum. Ex hac occasione, per revelationem et docu- mentum apostoli, Cyprii superaverunt Fullonem Petrum qui Cypri Ecclesias Antiochiæ subjacere volebat, et Cypriam ecclesiam ipsam esse me- tropoliu ostenderunt. Evangelium quod fuerat inventum a Zenone et depositum in palatio, in templo Sancti Stephani, quotannis in sacra magnaque festivitate palam le- gebatur. Marianus quidam regi prædixit ipsius regnum et uxorem a quodam ex silentiariis obtentum iri. Pelagium vero quemdam ex silentiariis, pa - tricium, virum sapientissimum, in ergastulo cu- stodiri jussit et custodes, ex jusso Zenonis, eum nocte suffocaverunt. Eodem tempore Perozes Persa, ab Hunnis bello devictus, margaritam quam ferebat candilissimam et ultra modum magnam, ex aure dextera de- Variæ lectiones et notæ. - " cod. cod. Cod. 612,6. add. cod. '' 485. Cel. 618,22. Leo, cod. Cel. aulil. Ged. Ced. ; Ced. 619,2—4, Leo. Ced. 619,4 - 6. Leo. 491. Ced. 620,20-621,2 cf. 621.8-22. cod. ut et p. 521. Ced. 625,1--12. cod. in margine a prima man, (2) Ο; πρῶτος ἐπενόησε τὸ μύρον ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ (4) Καὶ τῷ θρόνῳ Αντιοχείας ἐκ δευτέρου τυραν (9) Ἐπὶ αὐτοῦ το Περόνης ὁ Πέρσης ἡττηθεὶς ἐν

ἔφη· « Κλήρῳ ἀνυποτάκτῳ καὶ λαῷ ἀπειθεῖ καὶ ἐκκλησίᾳ βερυπωμένῃ ἀποτάσσομαι, φυλάττων ἐμαυτῷ τὸ τῆς ἱερωσύνης ἀξίωμα. » ἐπὶ παντὸς τοῦ λαοῦ ἁγιάζεσθαι καὶ τὴν ἐπὶ τῶν ὑδάτων ἐν τοῖς Θεοφανίοις ἐπίκλησιν ἑσπέρας γίνε- σθαι, καὶ ἐν ἑκάστῃ εὐχῇ τὴν Θεοτόκου ὀνομάζε σθαι, καὶ ἐν πάσῃ συνάξει τὸ σύμβολον τῆς πίστεως λέγεσθαι, πρὸ τούτου μὴ λεγόμενον εἰ μὴ ἅπαξ τοῦ ἐνιαυτοῦ τῇ μεγάλη παρασκευή. (5) Τούτου, ὡς εἴρηται, τοῦ θρόνου ἀναχωρή- σαντος, Πέτρος ὁ Κναφεὺς τῷ θρόνῳ τυραννικώς ἐπεδήμησε, ὡς τὰ Εὐτυχίου φρονῶν. νικῷ τρόπῳ κρατήσαντος καὶ ὑπὸ τοῦ ἐκκλησιαστι κοῦ θεσμοῦ ἐκβληθέντος καὶ πάλιν ἐκ τρίτου μετὰ τὴν ἐν Ἰσαυρίᾳ γεγενημένην τοῦ Βασιλίσκου τυ ραννίδα, ἐπὶ τῆς βασιλείας Ζήνωνος, Βασιλίσκου αὐθεντίᾳ τοῦ αὐτοῦ θρόνου κρατήσαντος αθέσμως, μὴ λυθέντων τῶν κατ' αὐτοῦ γεγονότων ἀναθεμάτων καὶ πᾶσιν τὴν ᾿Ανατολὴν ἐκταράξαντος, ὑπὸ τοῦ πάπα Ρώμης (1545) Φήλικος ἀναθεματίζεται διά τε τὴν ἑτεροδοξίαν καὶ τὴν ἐν τῷ Τρισαγίῳ προσ θήκην. (5) Ἐπὶ τῆς " αὐτῆς βασιλείας Ζήνωνος, Βαρ κάδα τοῦ ἀποστόλου τὸ λείψανον εὑρεθὲν ἐξ ἀποκα λύψεως ἐν Κύπρῳ (ἐν πόλει Κωνσταντία) ὑπὸ δέν δρον κερατέαν ε, ἔχον ἐπὶ στήθους τὸ κατὰ Ματ- θαῖον Εὐαγγέλιον ιδιόγραφον τοῦ Βαρνάβα. * (6) Ἐξ ἧς προφάσεως τῇ ἀποκαλύψει καὶ εἰσε ηγήσει τοῦ ἀποστόλου περιγεγόνασι Κύπριοι τῷ Κναφεί Πέτρῳ φιλονεικοῦντι, ὑπὸ Ἀντιόχειαν τε λεῖν τὰς κατὰ τὴν Κύπρον ἐκκλησίας, καὶ αὐτοκέ- φαλον εἶναι τὴν κατὰ Κύπρου μητρόπολιν. (7) Ὅπερ Εὐαγγέλιον τὴ εὑρεθὲν ἀποθέμενος Ζήνων ἐν τῷ παλατίῳ ἐν τῷ ναῷ τοῦ ᾿Αγίου Στεφά νου, (κατ' ἐνιαυτὸν ἀναγινώσκεται τῇ ἁγίᾳ καὶ με γάλη ε'). (8) Μαριανός δέ τις προείπε τῷ βασιλεῖ, ὅτι καὶ τὴν βασιλείαν καὶ τὴν γυναῖκά σου διαδέχεται ἀπὸ σιλεντιαρίων . Πελάγιον δέ τινα ὑπὸ σιλεν τιαρίων, ὄντα πατρίκιον, ἄνδρα σοφώτατον, ἐκέ- λευσε φυλάττεσθαι ἐν εἰρκτῇ, ἂν οἱ φυλάσσοντες νυκτὶ ἀπέπνιξαν κατὰ κέλευσιν Ζήνωνος. πολέμῳ ὑπὸ Ούννων τὸν, μάργαρον 80, ὃν ἐφέρει λευκότατον καὶ μέναν καθ᾽ ὑπερβολὴν, ἐξ ὠτὸς τοῦ πρότερον ός Π. ὁ κν. τῷ θρ. ἐπιπηδᾷ του Ιλου Τούτῳ τῷ χρόνῳ (τῷ δ' ἔτει) τὸ τοῦ ἁγίου ἀπ. Β. λ. εὑρέθη ἐν Κ. κεραταίον κερατέαν ἱστάμενον του αὐτοῦ τοῦ πρ. ἔκτοτε γέγονε μητρόπολις ἐξ ἧς ἡ Κ. καὶ τοῦ μὴ τ. ν. 'Α. ἀλλ' ὑπὸ ΚΠ. Τὰ δὲ τοιοῦτον ἐ. Ζ. ἀπέθετο ἐν τῷ π. ἐν τῷ ν. τοῦ ἀ. Στ. ἐν τῇ Δάφνη Τὸ δὲ τ. ε. Ζ. ἀπ. εἰ; τὸ παλάτιον ἐν τῷ ἁγίῳ Στε φάνω Τῷ ζ' ἔτει Ζήνων ήρετο Μαριανὸν τὸν σοφώτατον κόμητα· ἦν γὰρ μυστικά τινα εἰδὼς, ὃ καὶ προέλεγεν αὐτῷ · φησὶ γὰρ · · Τίς μετ' ἐμὲ βασιλεύσει ; » Ὁ δὲ εἶπεν, ὅτι καὶ τὴν γ. σου διαδέξεται τις ἀπὸ σ. ἐμὲ δὲ ἀδίκως ἀποκτενεῖς· καὶ ἀμφότερα ἐν καιροῖς τοῖς γεγόνασι σελεντ. Ἐν αὐτοῖς δὲ τοῖς χρόνοις Ι. ὁ τῶν Περσῶν βασιλεὺς τὸν μ. ἂν εἶχε λ. καὶ μ. εἰς ὑ, ὑπέρτιμον τὴν σχολάριον ἂν CHRONICON. - LIB. IV. A clero inobedientique populo ac ecclesiae fcedatu valedico, mihi conservans sacerdotii dignitatem. » B D Hic primus excogitavit sacrum oleum in eccle- si: coram omni populo sunctiicari, invocatio- nemque super aquas in Theophaniis vespere fieri, et in omni synaxi legi fidei symbolum, quod antea non dicebatur nisi semel in anno in magna Parasceve. fic cum, sicut dictum est, a seale discessisset, Petrus Fullo, qui Eutychetis doctrinae favebat, se dem vi recuperavit. Postquam autem Antiochena sede pravis artibus modo rursus potitus esset, et a coetu ecclesia- stico pulsus tertio post Basilisci factam in Isauria contra Zenonis regnum rebellionem, Basilisci auctoritate eamdem sedem illegitime occupassel, non ruptis adversus illuín lati anathematis vin- culis, postquam totum Orientem conturbasset, a Felice papa Romæ, tum propter heterodoxiam cum propter additionem in Trisagio, anathemati- zalur. Eodem Zenone regnante, Barnabæ apostoli re- liquiæ in Cypro in urbe Constantia, sub arbore ceratia, ex revelations inventæ sunt: in pectorc sancti jucebat Evangelium secundum Matthaeum, ipsius Barnabæ autographum. Ex hac occasione, per revelationem et docu- mentum apostoli, Cyprii superaverunt Fullonem Petrum qui Cypri Ecclesias Antiochiæ subjacere volebat, et Cypriam ecclesiam ipsam esse me- tropoliu ostenderunt. Evangelium quod fuerat inventum a Zenone et depositum in palatio, in templo Sancti Stephani, quotannis in sacra magnaque festivitate palam le- gebatur. Marianus quidam regi prædixit ipsius regnum et uxorem a quodam ex silentiariis obtentum iri. Pelagium vero quemdam ex silentiariis, pa - tricium, virum sapientissimum, in ergastulo cu- stodiri jussit et custodes, ex jusso Zenonis, eum nocte suffocaverunt. Eodem tempore Perozes Persa, ab Hunnis bello devictus, margaritam quam ferebat candilissimam et ultra modum magnam, ex aure dextera de- Variæ lectiones et notæ. - " cod. cod. Cod. 612,6. add. cod. '' 485. Cel. 618,22. Leo, cod. Cel. aulil. Ged. Ced. ; Ced. 619,2—4, Leo. Ced. 619,4 - 6. Leo. 491. Ced. 620,20-621,2 cf. 621.8-22. cod. ut et p. 521. Ced. 625,1--12. cod. in margine a prima man, (2) Ο; πρῶτος ἐπενόησε τὸ μύρον ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ (4) Καὶ τῷ θρόνῳ Αντιοχείας ἐκ δευτέρου τυραν (9) Ἐπὶ αὐτοῦ το Περόνης ὁ Πέρσης ἡττηθεὶς ἐν

ἔφη· « Κλήρῳ ἀνυποτάκτῳ καὶ λαῷ ἀπειθεῖ καὶ ἐκκλησίᾳ βερυπωμένῃ ἀποτάσσομαι, φυλάττων ἐμαυτῷ τὸ τῆς ἱερωσύνης ἀξίωμα. » ἐπὶ παντὸς τοῦ λαοῦ ἁγιάζεσθαι καὶ τὴν ἐπὶ τῶν ὑδάτων ἐν τοῖς Θεοφανίοις ἐπίκλησιν ἑσπέρας γίνε- σθαι, καὶ ἐν ἑκάστῃ εὐχῇ τὴν Θεοτόκου ὀνομάζε σθαι, καὶ ἐν πάσῃ συνάξει τὸ σύμβολον τῆς πίστεως λέγεσθαι, πρὸ τούτου μὴ λεγόμενον εἰ μὴ ἅπαξ τοῦ ἐνιαυτοῦ τῇ μεγάλη παρασκευή. (5) Τούτου, ὡς εἴρηται, τοῦ θρόνου ἀναχωρή- σαντος, Πέτρος ὁ Κναφεὺς τῷ θρόνῳ τυραννικώς ἐπεδήμησε, ὡς τὰ Εὐτυχίου φρονῶν. νικῷ τρόπῳ κρατήσαντος καὶ ὑπὸ τοῦ ἐκκλησιαστι κοῦ θεσμοῦ ἐκβληθέντος καὶ πάλιν ἐκ τρίτου μετὰ τὴν ἐν Ἰσαυρίᾳ γεγενημένην τοῦ Βασιλίσκου τυ ραννίδα, ἐπὶ τῆς βασιλείας Ζήνωνος, Βασιλίσκου αὐθεντίᾳ τοῦ αὐτοῦ θρόνου κρατήσαντος αθέσμως, μὴ λυθέντων τῶν κατ' αὐτοῦ γεγονότων ἀναθεμάτων καὶ πᾶσιν τὴν ᾿Ανατολὴν ἐκταράξαντος, ὑπὸ τοῦ πάπα Ρώμης (1545) Φήλικος ἀναθεματίζεται διά τε τὴν ἑτεροδοξίαν καὶ τὴν ἐν τῷ Τρισαγίῳ προσ θήκην. (5) Ἐπὶ τῆς " αὐτῆς βασιλείας Ζήνωνος, Βαρ κάδα τοῦ ἀποστόλου τὸ λείψανον εὑρεθὲν ἐξ ἀποκα λύψεως ἐν Κύπρῳ (ἐν πόλει Κωνσταντία) ὑπὸ δέν δρον κερατέαν ε, ἔχον ἐπὶ στήθους τὸ κατὰ Ματ- θαῖον Εὐαγγέλιον ιδιόγραφον τοῦ Βαρνάβα. * (6) Ἐξ ἧς προφάσεως τῇ ἀποκαλύψει καὶ εἰσε ηγήσει τοῦ ἀποστόλου περιγεγόνασι Κύπριοι τῷ Κναφεί Πέτρῳ φιλονεικοῦντι, ὑπὸ Ἀντιόχειαν τε λεῖν τὰς κατὰ τὴν Κύπρον ἐκκλησίας, καὶ αὐτοκέ- φαλον εἶναι τὴν κατὰ Κύπρου μητρόπολιν. (7) Ὅπερ Εὐαγγέλιον τὴ εὑρεθὲν ἀποθέμενος Ζήνων ἐν τῷ παλατίῳ ἐν τῷ ναῷ τοῦ ᾿Αγίου Στεφά νου, (κατ' ἐνιαυτὸν ἀναγινώσκεται τῇ ἁγίᾳ καὶ με γάλη ε'). (8) Μαριανός δέ τις προείπε τῷ βασιλεῖ, ὅτι καὶ τὴν βασιλείαν καὶ τὴν γυναῖκά σου διαδέχεται ἀπὸ σιλεντιαρίων . Πελάγιον δέ τινα ὑπὸ σιλεν τιαρίων, ὄντα πατρίκιον, ἄνδρα σοφώτατον, ἐκέ- λευσε φυλάττεσθαι ἐν εἰρκτῇ, ἂν οἱ φυλάσσοντες νυκτὶ ἀπέπνιξαν κατὰ κέλευσιν Ζήνωνος. πολέμῳ ὑπὸ Ούννων τὸν, μάργαρον 80, ὃν ἐφέρει λευκότατον καὶ μέναν καθ᾽ ὑπερβολὴν, ἐξ ὠτὸς τοῦ πρότερον ός Π. ὁ κν. τῷ θρ. ἐπιπηδᾷ του Ιλου Τούτῳ τῷ χρόνῳ (τῷ δ' ἔτει) τὸ τοῦ ἁγίου ἀπ. Β. λ. εὑρέθη ἐν Κ. κεραταίον κερατέαν ἱστάμενον του αὐτοῦ τοῦ πρ. ἔκτοτε γέγονε μητρόπολις ἐξ ἧς ἡ Κ. καὶ τοῦ μὴ τ. ν. 'Α. ἀλλ' ὑπὸ ΚΠ. Τὰ δὲ τοιοῦτον ἐ. Ζ. ἀπέθετο ἐν τῷ π. ἐν τῷ ν. τοῦ ἀ. Στ. ἐν τῇ Δάφνη Τὸ δὲ τ. ε. Ζ. ἀπ. εἰ; τὸ παλάτιον ἐν τῷ ἁγίῳ Στε φάνω Τῷ ζ' ἔτει Ζήνων ήρετο Μαριανὸν τὸν σοφώτατον κόμητα· ἦν γὰρ μυστικά τινα εἰδὼς, ὃ καὶ προέλεγεν αὐτῷ · φησὶ γὰρ · · Τίς μετ' ἐμὲ βασιλεύσει ; » Ὁ δὲ εἶπεν, ὅτι καὶ τὴν γ. σου διαδέξεται τις ἀπὸ σ. ἐμὲ δὲ ἀδίκως ἀποκτενεῖς· καὶ ἀμφότερα ἐν καιροῖς τοῖς γεγόνασι σελεντ. Ἐν αὐτοῖς δὲ τοῖς χρόνοις Ι. ὁ τῶν Περσῶν βασιλεὺς τὸν μ. ἂν εἶχε λ. καὶ μ. εἰς ὑ, ὑπέρτιμον τὴν σχολάριον ἂν CHRONICON. - LIB. IV. A clero inobedientique populo ac ecclesiae fcedatu valedico, mihi conservans sacerdotii dignitatem. » B D Hic primus excogitavit sacrum oleum in eccle- si: coram omni populo sunctiicari, invocatio- nemque super aquas in Theophaniis vespere fieri, et in omni synaxi legi fidei symbolum, quod antea non dicebatur nisi semel in anno in magna Parasceve. fic cum, sicut dictum est, a seale discessisset, Petrus Fullo, qui Eutychetis doctrinae favebat, se dem vi recuperavit. Postquam autem Antiochena sede pravis artibus modo rursus potitus esset, et a coetu ecclesia- stico pulsus tertio post Basilisci factam in Isauria contra Zenonis regnum rebellionem, Basilisci auctoritate eamdem sedem illegitime occupassel, non ruptis adversus illuín lati anathematis vin- culis, postquam totum Orientem conturbasset, a Felice papa Romæ, tum propter heterodoxiam cum propter additionem in Trisagio, anathemati- zalur. Eodem Zenone regnante, Barnabæ apostoli re- liquiæ in Cypro in urbe Constantia, sub arbore ceratia, ex revelations inventæ sunt: in pectorc sancti jucebat Evangelium secundum Matthaeum, ipsius Barnabæ autographum. Ex hac occasione, per revelationem et docu- mentum apostoli, Cyprii superaverunt Fullonem Petrum qui Cypri Ecclesias Antiochiæ subjacere volebat, et Cypriam ecclesiam ipsam esse me- tropoliu ostenderunt. Evangelium quod fuerat inventum a Zenone et depositum in palatio, in templo Sancti Stephani, quotannis in sacra magnaque festivitate palam le- gebatur. Marianus quidam regi prædixit ipsius regnum et uxorem a quodam ex silentiariis obtentum iri. Pelagium vero quemdam ex silentiariis, pa - tricium, virum sapientissimum, in ergastulo cu- stodiri jussit et custodes, ex jusso Zenonis, eum nocte suffocaverunt. Eodem tempore Perozes Persa, ab Hunnis bello devictus, margaritam quam ferebat candilissimam et ultra modum magnam, ex aure dextera de- Variæ lectiones et notæ. - " cod. cod. Cod. 612,6. add. cod. '' 485. Cel. 618,22. Leo, cod. Cel. aulil. Ged. Ced. ; Ced. 619,2—4, Leo. Ced. 619,4 - 6. Leo. 491. Ced. 620,20-621,2 cf. 621.8-22. cod. ut et p. 521. Ced. 625,1--12. cod. in margine a prima man, (2) Ο; πρῶτος ἐπενόησε τὸ μύρον ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ (4) Καὶ τῷ θρόνῳ Αντιοχείας ἐκ δευτέρου τυραν (9) Ἐπὶ αὐτοῦ το Περόνης ὁ Πέρσης ἡττηθεὶς ἐν

δραμόντες καὶ πάντα διαρπάσαντες, ἐνέπρησαν “8 τοὺς οἴκους αὐτῶν καὶ τοὺς εὑρεθέντα; ἐκεῖ κατέ σφαξαν. Είτα γενομένης ταραχῆς καὶ στάσεως μεγάλης εμπρησμούς οἴκων πολλῶν ἐποιήσαντο καὶ φίνους μυρίους εἰργάσαντο καὶ ἄλλα τοιαῦτα φοβερά τε καὶ ἐξαίσια κατετόλμησαν, ὑβρίζοντες ᾿Αναστάσιον μετὰ κραυγῆς μεγάλης καὶ Βιταλιανὸν εὐφημοῦντες. Καὶ οὕτως ἐλθόντες πλησίον τῆς ὑπ' αὐτοῦ κτισθείσης κινστέρνης τοῦ ᾿Αγίου Μωκίου, εὖ- ρον τὸν ὑπὸ τοῦ βασιλέως ἀγαπώμενον ἡγούμενον μοναστηρίου τοῦ 'Αγίου Φιλίππου, ὃν καὶ φονεύσαντες καὶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ ἐπὶ δόρατος ἀναρτήσαντες ἔκραζον· « Οὗτός ἐστιν ὁ φίλος τοῦ ἐχθροῦ τῆς ἁγίας Τριάδος. » Εκβαλόντες δὲ καὶ γυναῖκα ἐγκλειστὴν οὖσαν πλησίον τῆς ξηροκέρκου πόρτης, της ξηροκέρκου, εἰς ἦν ὁ βασιλεὺς εἶχε πίστιν καὶ ταύτην ἀνεῖλον. Τὸ δὲ σῶμα αὐτῆς συνδήσαντες μετὰ τοῦ προλε χλέντο; ἡγουμένου καὶ σύραντες, έκαυσαν εἰς τὰ Στουδίου. νῶν φύλαρχος βαπτισθεὶς ὑπὸ τῶν ὀρθοδόξων ἐν Συ- ρία, Σευήρος ἐπισκόπους ἀπέστειλε πρὸς τὸν βασι λέα θέλων αὐτῷ μεταδοῦναι τῆς οἰκείας αἱρέσεως, ὧν τοῦ δόγματος αἰσθόμενος, ἔφη μετὰ πανουργίας· • Ἐδεξάμην γράμματα σήμερον, ὅτι Μιχαὴλ ὁ ἀρχ- άγγελος ἐτελεύτησε. » Τῶν δὲ εἰπόντων ἀδύνατον εἶναι τοῦτο, ἀπεκρίθη· ι Καὶ πῶς, φησὶν, Θεὸς γυ- μνὸς ἐσταυρώθη καθ᾽ ὑμᾶς, εἰ μὴ ἐκ δύο φύσεων ἦν ὁ Χριστὸς, εἴγε μηδὲ ἄγγελος ἀποθνήσκει ;) Ὅπερ ἀκούσαντες καὶ σφόδρα καταπλαγέντες ἀνεχώρησαν μετ' αἰσχύνης. ** (8) Αναστάσιος δὲ εἶδε καθ᾽ ὕπνους φοβερόν τινα τῇ χειρὶ κατέχοντα κώδικα (γεγραμμένον καὶ ἀναγινώσκοντα). Καὶ ἀναπτύξας * (ε φύλλα τοῦ κώδικος) ἀναγνοὺς τὸ ὄνομα τοῦ βασιλέως εἶπεν αὐτῷ· ὁ Ἰδού, διὰ τὴν ἀπιστίαν σου ἀπαλείφω ιδ' ἔτη (τῆς ζωῆς σου). » Και (τῷ ἰδίῳ δακτύλῳ ἀπο ήλειψε πῶν ἐν τῷ παλατίω γενομένων καὶ τοῦ βασιλέως μονωτάτου καταλειφθέντος καὶ ἀπὸ τόπου εἰς τόπον [φεύγοντος], ἐν ἑνὶ τῶν κοιτωνίσκων τῷ λεγομένῳ Ὠστον ἀπελάβετο τὴν ὀργὴν τοῦ Θεοῦ, καὶ ῥίψασα αὐτὸν κατέρρηξεν, ὥστε αιφνίδιον εὑρεθῆναι μετ χρόν. " (10) Φασὶ δὲ αὐτὸν μετὰ τὸ ταφῆναι, μεθ' ἡμέ ρας τινὰς βον· ο Ελεήσατέ με, καὶ ἀνοίξατε. » Τῶν (μνημοραλίων) δὲ εἰπόντων, ὅτι ἄλλος βασιλεύει, ἔφη (ἐκεῖνος)· « Ουδέν μοι μέλει εἰς μου ναστήριον ἀπαγάγετέ με· » Οἱ δ δὲ εἴασαν αὐτόν. Λέγεται δὲ μετ' οὐ πολὺ τὸ μνῆμα ἀνοιγῆναι καὶ εὑρεθῆναι αὐτὸν ὑπὸ πείνης] φαγόντα τὰς σάρκας των βραχιόνων δι αὐτοῦ καὶ τὰ καλίγια & ἐφόρει. $8 ἐνεπύρησαν Τῷ κζ' ἔτει Α. . ἐν ὁράματι ἄνδρα φ. βαστάζοντα κ. δν ἀν. καὶ εὑρὼν τὸ ὁ. αὐτοῦ τοῦ β. κακοπο σ' αυτά Η Θείῳ σκηπτῷ κεραυνωθείς Εμβρόντητος γέγονε Μ. δὲ τὸ κατατεθῆναι ἀ. ἐν τῷ τάφῳ έρασαν οἱ σωματοφύλακες οἱ ἐν τῷ τάφῳ τεταγμένοι γοεράν φωνὴν ἐπὶ δύο νύκτας ἀποδίδοσθαι ἐκ τοῦ μνή ματος. Ελ. ἐλ. καὶ ἀν. μοι. μέλλει το τῶν δὲ μὴ ἀνοιξάντων, λ. μ. τινὰ χρόνον τὸ μνημεῖον οι τους βραχίονας ά. CHRONICON. - LIB. IV. A invenerunt ibi jugulaverunt. Deinde crescente turba et seditione multas domos incenderunt, multasque cædes perpetraverunt, aliaque non minus tremenda et iniqua ausi suut, Anastasio magnis clamori- bus maledicentes Vitalianoque fausta apprecantes. Et sic venientes usque ad ædem Sancti Mocii ab ipso ædificatam, invenerunt quem rex diligebat rectorem monasterii Sancti Philippi, et illo occiso. caput ejus in ferro lanceæ ferentes clamabant : • Hic est charus inimici sancta Trinitatis. » Extra- bentes quoque uxorem latitantem prope portam in quam rex fiduciam labe- Lat, illam occiderunt. Corpus autem illius cum corpore prædicti rectoris colligantes et extrahentes ad Studium cremaverunt. C D » lisdem temporibus postquam Mundarus, Sarace- norum dux, ab orthodoxis in Syria baptizatus esset, Severus episcopos misit ad regem, volens ipsi com- municare suam hæresim. Quorum cum dogma persensisset, solerter ait : « Hodie ex litteris didici Michaelen archangelum interiisse. lllis autern dicentibus hoc esse impossibile, respondit : « Q 10- modo, inquit, cum purus Deus juxta vos cruci- fixus est, nisi ex duabus naturis constet Christus, angelus quoque non moriatur?, Quod audien des multumque stupentes, CHI pu.lore cesserunt. Anastasius autem in somnis vidit quemdam aspectu tremendum, codicem scriptum manu le- neutem et legentem. Postquam quinque folia codicis explicasset, legens nomen regis, ait ei : • Ecce, propter incredulitatem tuam, quatuor- decim annos vitæ tuæ deleo. » Et proprio di- gito delevit. Et post duos dies tonitribus et fulguribus in palatio factis, et rege prorsus solo relicto, et de loco ad locum fugiente, in uno cubiculo dicto Hoato, iram Dei sensit, quæ cadens illum disru- pit, ita ut statim mortuus inventus fuerit. Ferunt illum, postquam sepultus est, aliquot diebus elapsis, clamasse : • Miseremini mei, et aperite. » Memorialibus autem autem alium regnare dicentibus, ille ait : • Nihil ad me pertinet, in monasterium abducite me. Il vero eum reli- querunt. Dicitur autem non multo post monu- mentum apertum esse ipsumque inventum præ fame manducantem brachiorum suorum carnes, et caligas quas portabat. Variæ lectiones et notæ. • cod. * Cel. 635,21-056,1 : Ced. add. Ced. Ced. 636,19. • Ced. 622,12-20 de Zenone : cod. av. Ced. Cod. Lco. (7) Εφ' ὧν χρόνων καὶ Μούνδαρος ὁ τῶν Σαρακη- Β (5) Καὶ μετὰ σε δύο ἡμέρας βροντῶν καὶ ἀστρα-

δραμόντες καὶ πάντα διαρπάσαντες, ἐνέπρησαν “8 τοὺς οἴκους αὐτῶν καὶ τοὺς εὑρεθέντα; ἐκεῖ κατέ σφαξαν. Είτα γενομένης ταραχῆς καὶ στάσεως μεγάλης εμπρησμούς οἴκων πολλῶν ἐποιήσαντο καὶ φίνους μυρίους εἰργάσαντο καὶ ἄλλα τοιαῦτα φοβερά τε καὶ ἐξαίσια κατετόλμησαν, ὑβρίζοντες ᾿Αναστάσιον μετὰ κραυγῆς μεγάλης καὶ Βιταλιανὸν εὐφημοῦντες. Καὶ οὕτως ἐλθόντες πλησίον τῆς ὑπ' αὐτοῦ κτισθείσης κινστέρνης τοῦ ᾿Αγίου Μωκίου, εὖ- ρον τὸν ὑπὸ τοῦ βασιλέως ἀγαπώμενον ἡγούμενον μοναστηρίου τοῦ 'Αγίου Φιλίππου, ὃν καὶ φονεύσαντες καὶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ ἐπὶ δόρατος ἀναρτήσαντες ἔκραζον· « Οὗτός ἐστιν ὁ φίλος τοῦ ἐχθροῦ τῆς ἁγίας Τριάδος. » Εκβαλόντες δὲ καὶ γυναῖκα ἐγκλειστὴν οὖσαν πλησίον τῆς ξηροκέρκου πόρτης, της ξηροκέρκου, εἰς ἦν ὁ βασιλεὺς εἶχε πίστιν καὶ ταύτην ἀνεῖλον. Τὸ δὲ σῶμα αὐτῆς συνδήσαντες μετὰ τοῦ προλε χλέντο; ἡγουμένου καὶ σύραντες, έκαυσαν εἰς τὰ Στουδίου. νῶν φύλαρχος βαπτισθεὶς ὑπὸ τῶν ὀρθοδόξων ἐν Συ- ρία, Σευήρος ἐπισκόπους ἀπέστειλε πρὸς τὸν βασι λέα θέλων αὐτῷ μεταδοῦναι τῆς οἰκείας αἱρέσεως, ὧν τοῦ δόγματος αἰσθόμενος, ἔφη μετὰ πανουργίας· • Ἐδεξάμην γράμματα σήμερον, ὅτι Μιχαὴλ ὁ ἀρχ- άγγελος ἐτελεύτησε. » Τῶν δὲ εἰπόντων ἀδύνατον εἶναι τοῦτο, ἀπεκρίθη· ι Καὶ πῶς, φησὶν, Θεὸς γυ- μνὸς ἐσταυρώθη καθ᾽ ὑμᾶς, εἰ μὴ ἐκ δύο φύσεων ἦν ὁ Χριστὸς, εἴγε μηδὲ ἄγγελος ἀποθνήσκει ;) Ὅπερ ἀκούσαντες καὶ σφόδρα καταπλαγέντες ἀνεχώρησαν μετ' αἰσχύνης. ** (8) Αναστάσιος δὲ εἶδε καθ᾽ ὕπνους φοβερόν τινα τῇ χειρὶ κατέχοντα κώδικα (γεγραμμένον καὶ ἀναγινώσκοντα). Καὶ ἀναπτύξας * (ε φύλλα τοῦ κώδικος) ἀναγνοὺς τὸ ὄνομα τοῦ βασιλέως εἶπεν αὐτῷ· ὁ Ἰδού, διὰ τὴν ἀπιστίαν σου ἀπαλείφω ιδ' ἔτη (τῆς ζωῆς σου). » Και (τῷ ἰδίῳ δακτύλῳ ἀπο ήλειψε πῶν ἐν τῷ παλατίω γενομένων καὶ τοῦ βασιλέως μονωτάτου καταλειφθέντος καὶ ἀπὸ τόπου εἰς τόπον [φεύγοντος], ἐν ἑνὶ τῶν κοιτωνίσκων τῷ λεγομένῳ Ὠστον ἀπελάβετο τὴν ὀργὴν τοῦ Θεοῦ, καὶ ῥίψασα αὐτὸν κατέρρηξεν, ὥστε αιφνίδιον εὑρεθῆναι μετ χρόν. " (10) Φασὶ δὲ αὐτὸν μετὰ τὸ ταφῆναι, μεθ' ἡμέ ρας τινὰς βον· ο Ελεήσατέ με, καὶ ἀνοίξατε. » Τῶν (μνημοραλίων) δὲ εἰπόντων, ὅτι ἄλλος βασιλεύει, ἔφη (ἐκεῖνος)· « Ουδέν μοι μέλει εἰς μου ναστήριον ἀπαγάγετέ με· » Οἱ δ δὲ εἴασαν αὐτόν. Λέγεται δὲ μετ' οὐ πολὺ τὸ μνῆμα ἀνοιγῆναι καὶ εὑρεθῆναι αὐτὸν ὑπὸ πείνης] φαγόντα τὰς σάρκας των βραχιόνων δι αὐτοῦ καὶ τὰ καλίγια & ἐφόρει. $8 ἐνεπύρησαν Τῷ κζ' ἔτει Α. . ἐν ὁράματι ἄνδρα φ. βαστάζοντα κ. δν ἀν. καὶ εὑρὼν τὸ ὁ. αὐτοῦ τοῦ β. κακοπο σ' αυτά Η Θείῳ σκηπτῷ κεραυνωθείς Εμβρόντητος γέγονε Μ. δὲ τὸ κατατεθῆναι ἀ. ἐν τῷ τάφῳ έρασαν οἱ σωματοφύλακες οἱ ἐν τῷ τάφῳ τεταγμένοι γοεράν φωνὴν ἐπὶ δύο νύκτας ἀποδίδοσθαι ἐκ τοῦ μνή ματος. Ελ. ἐλ. καὶ ἀν. μοι. μέλλει το τῶν δὲ μὴ ἀνοιξάντων, λ. μ. τινὰ χρόνον τὸ μνημεῖον οι τους βραχίονας ά. CHRONICON. - LIB. IV. A invenerunt ibi jugulaverunt. Deinde crescente turba et seditione multas domos incenderunt, multasque cædes perpetraverunt, aliaque non minus tremenda et iniqua ausi suut, Anastasio magnis clamori- bus maledicentes Vitalianoque fausta apprecantes. Et sic venientes usque ad ædem Sancti Mocii ab ipso ædificatam, invenerunt quem rex diligebat rectorem monasterii Sancti Philippi, et illo occiso. caput ejus in ferro lanceæ ferentes clamabant : • Hic est charus inimici sancta Trinitatis. » Extra- bentes quoque uxorem latitantem prope portam in quam rex fiduciam labe- Lat, illam occiderunt. Corpus autem illius cum corpore prædicti rectoris colligantes et extrahentes ad Studium cremaverunt. C D » lisdem temporibus postquam Mundarus, Sarace- norum dux, ab orthodoxis in Syria baptizatus esset, Severus episcopos misit ad regem, volens ipsi com- municare suam hæresim. Quorum cum dogma persensisset, solerter ait : « Hodie ex litteris didici Michaelen archangelum interiisse. lllis autern dicentibus hoc esse impossibile, respondit : « Q 10- modo, inquit, cum purus Deus juxta vos cruci- fixus est, nisi ex duabus naturis constet Christus, angelus quoque non moriatur?, Quod audien des multumque stupentes, CHI pu.lore cesserunt. Anastasius autem in somnis vidit quemdam aspectu tremendum, codicem scriptum manu le- neutem et legentem. Postquam quinque folia codicis explicasset, legens nomen regis, ait ei : • Ecce, propter incredulitatem tuam, quatuor- decim annos vitæ tuæ deleo. » Et proprio di- gito delevit. Et post duos dies tonitribus et fulguribus in palatio factis, et rege prorsus solo relicto, et de loco ad locum fugiente, in uno cubiculo dicto Hoato, iram Dei sensit, quæ cadens illum disru- pit, ita ut statim mortuus inventus fuerit. Ferunt illum, postquam sepultus est, aliquot diebus elapsis, clamasse : • Miseremini mei, et aperite. » Memorialibus autem autem alium regnare dicentibus, ille ait : • Nihil ad me pertinet, in monasterium abducite me. Il vero eum reli- querunt. Dicitur autem non multo post monu- mentum apertum esse ipsumque inventum præ fame manducantem brachiorum suorum carnes, et caligas quas portabat. Variæ lectiones et notæ. • cod. * Cel. 635,21-056,1 : Ced. add. Ced. Ced. 636,19. • Ced. 622,12-20 de Zenone : cod. av. Ced. Cod. Lco. (7) Εφ' ὧν χρόνων καὶ Μούνδαρος ὁ τῶν Σαρακη- Β (5) Καὶ μετὰ σε δύο ἡμέρας βροντῶν καὶ ἀστρα-

Ἐν δὲ Αλεξανδρείᾳ πλείστοι ἄνδρες καὶ γυναῖκες καὶ παῖδες πληγέντες ὑπὸ δαιμόνων, ἀθρόως υλάκτουν. βερόν λέγοντα (αὐτῷ)· « Διὰ τοὺς ἀναθεματισμούς τῆς συνόδου ταῦτα πάσχουσι δίκαιοι. » (13) Και Ούννοι τε καὶ οἱ λεγόμενοι 15ηρες περάσαντες τὰς Κασπίας πύλας, πᾶσαν (1535) τὴν ᾿Αρμενίαν καὶ Καππαδοκίαν καὶ Γαλατίαν καὶ Πόν τον ἐξήλειψαν 81. (14) Ἐν Νεοκαισαρείᾳ δὲ το σεισμοῦ γενέσθαι μέλλοντος ἄνθρωπός τις ὁδεύων (ἐπὶ τὴν πόλιν) εἶδε στρατιώτας σε προάγοντας καὶ ἕτερον όπισθεν κράτ ζοντα· . Τὸν οἶκον τοῦ θαυματουργού Γρηγορίου φυλάξατε. » Καὶ τοῦ σεισμοῦ γενομένου, τὸ μὲν Β πλείστον τῆς πόλεως ἔπεσεν, ὁ δὲ ναὸς τοῦ ἁγίου ἐσώθη. σε (15) Καὶ ἐν ᾿Αντιοχεια χρυσοχόω; ἐφάνη τις πλάνος ὑποδεικνύων τοῖς ἀργυρο πράταις χείρας χρυσᾶς ἀνδριάντων καὶ πόδας καὶ ἄλλα τινὰ σκεύη λέγων, ὅτι· Θησαυρὸν εὗρον μεστὸν τοιούτων. Καὶ πολλοὺς ἀπατήσας καὶ χρήματα πλεῖστα λαθών, ἦλθεν ἐν ΚΠ. φεύγων, ἐν ᾗ πολλοὺς ὡσαύτως δει- λιάσας ", προσῆλθε καὶ τῷ βασιλεῖ ὁλόχρυ- σον καὶ διάλιθον χαλινόν προσκομίσας, ἂν ὁ βασιλεὺ; λαβὼν ἔφη πρὸς αὐτόν· « Οντως ἐμὲ οὐκ ἀπατᾷς. » Καὶ (μαστιγώσας αὐτὸν πολλά, δέσμιον) εἰς τὴν Πέτραν εἰς τὸ τῆς Ασίας) φρούριον ἐξώρισεν, ἐν ᾧ καὶ ἐτελεύτησε. ΣΙΔ'. Περὶ τῆς βασιλείας Κωάδου 48. Και Κωάδης ὁ βασιλεὺς Περσῶν ἔν τινι φρου ρίῳ τῶν ἐκεῖσε μαθὼν ὡς λίθους τιμίους ἀποκεῖ σθαι ἐν αὐτῷ, βουλόμενος αὐτοὺς ἀνελέσθαι, ἐχω λύετο παρὰ τῶν αὐτόθι οἰκούντων δαιμόνων. Πᾶσαν τοίνυν μαγείαν ἐπιδειξαμένων τῶν θεραπευτῶν αὐ τοῦ καὶ μηδὲν ἰσχυσάντων, ἦλθε διὰ τῶν Ἰουδαίων· ἀποτυχὼν κἀκεῖθεν συνεβουλεύθη διὰ τῶν χριστια- νῶν καταργῆσαι τοὺς δαίμονα;· ὁ δὲ τῶν ἐν Περ σίδι Χριστιανῶν ἐπίσκοπος ἐπὶ τὸ αὐτὸ σύναξιν ἐπι τελέσας καὶ τῶν θείων μυστηρίων μεταλαβών (καὶ τοῖς συνοῦσι χριστιανοί; μεταδοὺς καὶ τῷ σημείῳ τοῦ σταυροῦ διώξας τοὺς δαίμονας) τῷ Κωάδῃ τὸ φρούριον ἀπέδωκεν. . "Ος καταπλαγείς (πάνυ καὶ φοβηθείς) προ- δεινῶς πλ. ες Καθ' ύ. 515. Τῷ κα' ἔτει Ούννοι οἱ σε 516. * τούτῳ τῷ ἔτει (κε') 'Αλεξανδρεῖς πλ. α. καὶ γ. καὶ παιδία δέ τις ἐ. φ. φ. λ. ὅτι διὰ τ. 2. τῆς σ. ταύτης π. δ. λεγ. Σαβὴρ τὰς Κ. π. περ. τὴν ᾿Α. ἐξέδραμον, Κ. τε καὶ Γ. και Π. ληϊζόμενοι, κ. τ. λ. σε εξείληψαν σ' Τῷ ιβ' ἔτει ἐν Ν. δὲ μ. γίνεσθαι σ. στρατιώτης & σε δύο στ. ἐπὶ αὐτὸν ἰόντας καὶ ἐπὶ ἄλλον πράξαντα. Φ. τὸν δ, ἐν ᾧ ἡ θήκη τοῦ Γρ. ἐστι. Γ. δὲ τοῦ σ. τὸ πλ. μ. τῆς π. ἐπτώθη, πλὴν τοῦ ναοῦ τοῦ ἁ. Γρ. Τότε (τῷ ιδ' ἔτει) καὶ ά, τις χειμευτὴς ἐκ τῶν τῆς χείμης τεχνῶν εὐφυής ὢν ταῖς ἀπάταις ὀφθαλμοπλανῆσαι, ὑπεδείκνυεν α. καὶ ἑτέροις χ. καὶ π. α. καὶ ἕτερα εἴδη χρυσά λ. θ. εὑρηκέναι· καὶ π. ἀπ. εἰς πενίαν ἤνεγκε. Φήμης οὖν περὶ τούτου γενομένης, κατηθεί. ἤχθη τῷ Ἀναστασίῳ. Ο δὲ προσήνεγκεν αὐτῷ χ. ἵππου ὁ διὰ μαργαριτών δν λ. ὁ β. ἐ. Ο. σύ, εἰ καὶ πάντας ἠπάτησας, ε, ὁ. ἀπατήσεις. Καὶ ἐξ. ἡ. εἰς τὰ φ. ἔνθα καὶ τελευτή. Μεταξὺ Ινδῶν καὶ Περ σῶν κάστρον ἐστὶν ὀνομαζόμενον Τζουλάδερ, ἐν ᾧ πολλὰ χρήματα καὶ μαργαρίται καὶ λίθοι τίμιοι ἀποκεί μενοι ἦσαν καὶ ὑπὸ δαιμόνων ἐφυλάττοντο · τοῦτο Κ. μ. ἐζήτει λαβεῖν καὶ ὑπὸ τῶν δ κωλυόμενος, κινεί τὴν τῶν παρ' αὐτοῦ μ. πᾶσαν ἐπίνοιαν, ἔπειτα καὶ τῶν Ἱ. καὶ τοῦ σκοποῦ ἀποτυγχάνει· πεσθεὶς δὲ διὰ τῆς πρὸς τὸν ἐν εὐχῆς τῶν χ. τούτου κυριεῦσαι, ἐπίσκοπόν τινα Χριστιανὸν ἀπὸ τῶν ἐν Περσίδι περι τούτου παρεκάλεσεν, ὅς σ. ἐπ. καὶ τῶν θ. μ. μ. προσελθὼν τῷ τόπῳ τ. ἐκεῖσε δ. ἐξεδίωξε καὶ τῷ Κ. τὸ κ. ἀπόνως παρέδωκε . οἱ Ἐν τούτῳ Καβάδης κ. πρ. GEORGII HAMARTOLI Alexandriæ, multi viri et mulieres et pueri, ▲ a dæmonibus vexati, simul ululabant, Adhuc in vita superstes, vidit in somnis tre- mendum ipsi dicentem: Propter anathemata synodi hæc justi patiuntur. › Munni et qui dicuntur Iberi, Caspias pylas transientes, totam Armeniam, Cappadociam, Ga- latiam et Pontum pervagati sunt. Neocæsarce, cum terræmotus jamjam futu- rus esset, homo quidam iter ad urbem faciens, vidit milites antecedentes et alium retro claman- tem : « Gregorii thaumaturgi domnum custodite. › El terrae motu facto maxima pars urbis cecidit, sed sancti templum servatum est. Antiochiæ quidam apparuit aurifex fraudulen- tus qui nummulariis ex auro manus pedesque statuarum aliaque vasa ostendebat, dicens se the- saurum talibus plenum invenisse. Et postquam multos decepisset et magnas pecunias cepisset, Constantinopolim venit fugiens. Ibique cum mul- tos pariter delusisset, venit ad regem, frenum cx auro puro gemmisque exornatum afferens, quo accepto rex ait ad illum : e Me quidem non fallis. Et cum multum flagellavisset eum, vinculis de- vinctum in Petram, quod est Asiæ castrum misit in exsilium, quo mortuus est. • CCXIV. De regno Coader. Coades, Persarum rex, in uno castrorum hujus regionis multos lapides pretiosos abscondi cum didicisset, illos occupare cupiens, a dæmonibus ibi residentibus impediebatur. Omnem ergo ma- giam cum explicassent ejus servi nihilque pro- fecissent, ad Julæos recurrit, sed frustra. Tunc consilium accepit ut per Christianos vim demo- num reprimeret. Qui vero Christianorum in Per- side erat episcopus, cum synaxi ad hoc facta, divina mysteria participasset et Christianis secum coadumatis distribuisset, crucis signo dæmones persecutus, Coadæ castrum tradidit. * (11) C D Qui stupefactus et perterritus honorifica sede (2) Variæ lectiones et notæ. - - Ced. 633,17. Ced. 613,18-20. Cell. 633,3-16. cod. $ 503.. Gel. 628, 16-21. Ced. Ced. 699,8-17 : es Rubrica M. 2, deest. in cod. et Par. 1706. - Ged. 654,17 635,4 : Cod. 655, 1. (12) Ἔτι περιὼν τῷ βίῳ, εἶδε καθ᾽ ὕπνους " φο-

Ἐν δὲ Αλεξανδρείᾳ πλείστοι ἄνδρες καὶ γυναῖκες καὶ παῖδες πληγέντες ὑπὸ δαιμόνων, ἀθρόως υλάκτουν. βερόν λέγοντα (αὐτῷ)· « Διὰ τοὺς ἀναθεματισμούς τῆς συνόδου ταῦτα πάσχουσι δίκαιοι. » (13) Και Ούννοι τε καὶ οἱ λεγόμενοι 15ηρες περάσαντες τὰς Κασπίας πύλας, πᾶσαν (1535) τὴν ᾿Αρμενίαν καὶ Καππαδοκίαν καὶ Γαλατίαν καὶ Πόν τον ἐξήλειψαν 81. (14) Ἐν Νεοκαισαρείᾳ δὲ το σεισμοῦ γενέσθαι μέλλοντος ἄνθρωπός τις ὁδεύων (ἐπὶ τὴν πόλιν) εἶδε στρατιώτας σε προάγοντας καὶ ἕτερον όπισθεν κράτ ζοντα· . Τὸν οἶκον τοῦ θαυματουργού Γρηγορίου φυλάξατε. » Καὶ τοῦ σεισμοῦ γενομένου, τὸ μὲν Β πλείστον τῆς πόλεως ἔπεσεν, ὁ δὲ ναὸς τοῦ ἁγίου ἐσώθη. σε (15) Καὶ ἐν ᾿Αντιοχεια χρυσοχόω; ἐφάνη τις πλάνος ὑποδεικνύων τοῖς ἀργυρο πράταις χείρας χρυσᾶς ἀνδριάντων καὶ πόδας καὶ ἄλλα τινὰ σκεύη λέγων, ὅτι· Θησαυρὸν εὗρον μεστὸν τοιούτων. Καὶ πολλοὺς ἀπατήσας καὶ χρήματα πλεῖστα λαθών, ἦλθεν ἐν ΚΠ. φεύγων, ἐν ᾗ πολλοὺς ὡσαύτως δει- λιάσας ", προσῆλθε καὶ τῷ βασιλεῖ ὁλόχρυ- σον καὶ διάλιθον χαλινόν προσκομίσας, ἂν ὁ βασιλεὺ; λαβὼν ἔφη πρὸς αὐτόν· « Οντως ἐμὲ οὐκ ἀπατᾷς. » Καὶ (μαστιγώσας αὐτὸν πολλά, δέσμιον) εἰς τὴν Πέτραν εἰς τὸ τῆς Ασίας) φρούριον ἐξώρισεν, ἐν ᾧ καὶ ἐτελεύτησε. ΣΙΔ'. Περὶ τῆς βασιλείας Κωάδου 48. Και Κωάδης ὁ βασιλεὺς Περσῶν ἔν τινι φρου ρίῳ τῶν ἐκεῖσε μαθὼν ὡς λίθους τιμίους ἀποκεῖ σθαι ἐν αὐτῷ, βουλόμενος αὐτοὺς ἀνελέσθαι, ἐχω λύετο παρὰ τῶν αὐτόθι οἰκούντων δαιμόνων. Πᾶσαν τοίνυν μαγείαν ἐπιδειξαμένων τῶν θεραπευτῶν αὐ τοῦ καὶ μηδὲν ἰσχυσάντων, ἦλθε διὰ τῶν Ἰουδαίων· ἀποτυχὼν κἀκεῖθεν συνεβουλεύθη διὰ τῶν χριστια- νῶν καταργῆσαι τοὺς δαίμονα;· ὁ δὲ τῶν ἐν Περ σίδι Χριστιανῶν ἐπίσκοπος ἐπὶ τὸ αὐτὸ σύναξιν ἐπι τελέσας καὶ τῶν θείων μυστηρίων μεταλαβών (καὶ τοῖς συνοῦσι χριστιανοί; μεταδοὺς καὶ τῷ σημείῳ τοῦ σταυροῦ διώξας τοὺς δαίμονας) τῷ Κωάδῃ τὸ φρούριον ἀπέδωκεν. . "Ος καταπλαγείς (πάνυ καὶ φοβηθείς) προ- δεινῶς πλ. ες Καθ' ύ. 515. Τῷ κα' ἔτει Ούννοι οἱ σε 516. * τούτῳ τῷ ἔτει (κε') 'Αλεξανδρεῖς πλ. α. καὶ γ. καὶ παιδία δέ τις ἐ. φ. φ. λ. ὅτι διὰ τ. 2. τῆς σ. ταύτης π. δ. λεγ. Σαβὴρ τὰς Κ. π. περ. τὴν ᾿Α. ἐξέδραμον, Κ. τε καὶ Γ. και Π. ληϊζόμενοι, κ. τ. λ. σε εξείληψαν σ' Τῷ ιβ' ἔτει ἐν Ν. δὲ μ. γίνεσθαι σ. στρατιώτης & σε δύο στ. ἐπὶ αὐτὸν ἰόντας καὶ ἐπὶ ἄλλον πράξαντα. Φ. τὸν δ, ἐν ᾧ ἡ θήκη τοῦ Γρ. ἐστι. Γ. δὲ τοῦ σ. τὸ πλ. μ. τῆς π. ἐπτώθη, πλὴν τοῦ ναοῦ τοῦ ἁ. Γρ. Τότε (τῷ ιδ' ἔτει) καὶ ά, τις χειμευτὴς ἐκ τῶν τῆς χείμης τεχνῶν εὐφυής ὢν ταῖς ἀπάταις ὀφθαλμοπλανῆσαι, ὑπεδείκνυεν α. καὶ ἑτέροις χ. καὶ π. α. καὶ ἕτερα εἴδη χρυσά λ. θ. εὑρηκέναι· καὶ π. ἀπ. εἰς πενίαν ἤνεγκε. Φήμης οὖν περὶ τούτου γενομένης, κατηθεί. ἤχθη τῷ Ἀναστασίῳ. Ο δὲ προσήνεγκεν αὐτῷ χ. ἵππου ὁ διὰ μαργαριτών δν λ. ὁ β. ἐ. Ο. σύ, εἰ καὶ πάντας ἠπάτησας, ε, ὁ. ἀπατήσεις. Καὶ ἐξ. ἡ. εἰς τὰ φ. ἔνθα καὶ τελευτή. Μεταξὺ Ινδῶν καὶ Περ σῶν κάστρον ἐστὶν ὀνομαζόμενον Τζουλάδερ, ἐν ᾧ πολλὰ χρήματα καὶ μαργαρίται καὶ λίθοι τίμιοι ἀποκεί μενοι ἦσαν καὶ ὑπὸ δαιμόνων ἐφυλάττοντο · τοῦτο Κ. μ. ἐζήτει λαβεῖν καὶ ὑπὸ τῶν δ κωλυόμενος, κινεί τὴν τῶν παρ' αὐτοῦ μ. πᾶσαν ἐπίνοιαν, ἔπειτα καὶ τῶν Ἱ. καὶ τοῦ σκοποῦ ἀποτυγχάνει· πεσθεὶς δὲ διὰ τῆς πρὸς τὸν ἐν εὐχῆς τῶν χ. τούτου κυριεῦσαι, ἐπίσκοπόν τινα Χριστιανὸν ἀπὸ τῶν ἐν Περσίδι περι τούτου παρεκάλεσεν, ὅς σ. ἐπ. καὶ τῶν θ. μ. μ. προσελθὼν τῷ τόπῳ τ. ἐκεῖσε δ. ἐξεδίωξε καὶ τῷ Κ. τὸ κ. ἀπόνως παρέδωκε . οἱ Ἐν τούτῳ Καβάδης κ. πρ. GEORGII HAMARTOLI Alexandriæ, multi viri et mulieres et pueri, ▲ a dæmonibus vexati, simul ululabant, Adhuc in vita superstes, vidit in somnis tre- mendum ipsi dicentem: Propter anathemata synodi hæc justi patiuntur. › Munni et qui dicuntur Iberi, Caspias pylas transientes, totam Armeniam, Cappadociam, Ga- latiam et Pontum pervagati sunt. Neocæsarce, cum terræmotus jamjam futu- rus esset, homo quidam iter ad urbem faciens, vidit milites antecedentes et alium retro claman- tem : « Gregorii thaumaturgi domnum custodite. › El terrae motu facto maxima pars urbis cecidit, sed sancti templum servatum est. Antiochiæ quidam apparuit aurifex fraudulen- tus qui nummulariis ex auro manus pedesque statuarum aliaque vasa ostendebat, dicens se the- saurum talibus plenum invenisse. Et postquam multos decepisset et magnas pecunias cepisset, Constantinopolim venit fugiens. Ibique cum mul- tos pariter delusisset, venit ad regem, frenum cx auro puro gemmisque exornatum afferens, quo accepto rex ait ad illum : e Me quidem non fallis. Et cum multum flagellavisset eum, vinculis de- vinctum in Petram, quod est Asiæ castrum misit in exsilium, quo mortuus est. • CCXIV. De regno Coader. Coades, Persarum rex, in uno castrorum hujus regionis multos lapides pretiosos abscondi cum didicisset, illos occupare cupiens, a dæmonibus ibi residentibus impediebatur. Omnem ergo ma- giam cum explicassent ejus servi nihilque pro- fecissent, ad Julæos recurrit, sed frustra. Tunc consilium accepit ut per Christianos vim demo- num reprimeret. Qui vero Christianorum in Per- side erat episcopus, cum synaxi ad hoc facta, divina mysteria participasset et Christianis secum coadumatis distribuisset, crucis signo dæmones persecutus, Coadæ castrum tradidit. * (11) C D Qui stupefactus et perterritus honorifica sede (2) Variæ lectiones et notæ. - - Ced. 633,17. Ced. 613,18-20. Cell. 633,3-16. cod. $ 503.. Gel. 628, 16-21. Ced. Ced. 699,8-17 : es Rubrica M. 2, deest. in cod. et Par. 1706. - Ged. 654,17 635,4 : Cod. 655, 1. (12) Ἔτι περιὼν τῷ βίῳ, εἶδε καθ᾽ ὕπνους " φο-

καθεδρίᾳ τὸν ἐπίσκοπον ἐτίμησεν, ἕως τότε Ιουδαίων καὶ Μανιχαίων προτιμωμένων, καὶ ἄδειαν δέ- δωκε τοῖς χριστιανοῖς καὶ τοῖς χριστιανίζειν ἐθε λουσι (καὶ μέντοι καὶ τοὺς χριστιανοὺς ἀγαπήσας Έκτοτε μεγάλως. ΣΙΕ'. Περὶ τοῦ Εὐφημίου τοῦ πρεσβυτέρου σε Ευφήμιος δέ τις πρεσβύτερος καὶ πτωχοτρόφος Νεαπόλεως τῆς κειμένης ἐν τῷ ᾿Ανάπλῳ προχειρί. ζεται ἐπίσκοπος ΚΠ δς ἅμα τῇ χειροτονία, πρὶν ἢ ἀνελθεῖν εἰς τὸ σύνθρονον, ἐκ τῶν ἱερέων διπτύχων ἀπήλειψε Πέτρου τοῦ Μογγοῦ τὸ ὄνομα ταῖς ἰδίαις χερσίν· καὶ οὕτως εἰς τὸν ἐπισκοπικὸν θρόνον ἐκά- θισεν. Οὗτος δὲ ὁ Μογγὸς Ἀλεξανδρείας μὲν ἦν ἐπίσκοπος, αἱρετικὸς δὲ ὢν διάπυρος. τως καὶ τοὺς ἐναντίους ἐδίωκεν, ὧν πρῶτος ἦν Αναστάσιος ὁ τότε σιλεντιάριος, ὕστερον δὲ βασι- λεὺς γενόμενος, ὃν τὰ Εὐτυχοῦς μαθὼν φρονοῦντα καὶ ὄχλοποιοῦντα, ἰδὼν τὴν καθέδραν αὐτοῦ τὴν ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ ἀνέτρεψεν καὶ αὐτῷ χαλεπῶς ἀπειλῶν ἐδήλωσε, εἰ μὴ τὰ τῆς ἡσυχίας ἄγοι ", την κεφαλήν ἀποκείρειν καὶ τοῖς δήμοις θριαμβεύειν· καὶ βασι- λεῖ δὲ τὰ κατ' αὐτὸν ἐγνώρισεν καὶ ἐξουσίαν τὴν κατ' αὐτοῦ ἔλαβεν. το (3) Ως δὲ Ζήνων ὁ βασιλεὺς ἐτελεύτησεν, ἀνα γορεύεται εἰς βασιλέα ὑπὸ ᾿Αριάδνης τῆς Αὐγούστης ᾿Αναστάσιος ὁ σιλεντιάριος, περὶ οὗ ἀντέστη Εὐφή μιος ὁ ἐπίσκοπος, αἱρετικὸν καλῶν καὶ τῶν Χρισ στιανῶν ἀνάξιον. 'Αριάδνης (136) δὲ καὶ τῶν τῆς συγκλήτου συναινεῖν ἀναγκαζόντων Ευφήμιον, οὐκ ἄλλως τοῦτο ποιῆσαι ἠνέσχετο εἰ μὴ ὁμολογίαν ἔγ γραφον παρ' αὐτοῦ ἐκομίσατο ", ὡς εἰς ὅρον πίσ στεως δέχεται τὰ ἐν Καλχηδόνι δογματισθέντα. μιον ἠπάτησε βασιλεύς. Μανιχαῖοι δὲ καὶ ᾿Αρειανοὶ ἔχαιρον ᾿Αναστασίῳ, Μανιχαίοι μὲν ὡς τῆς μητρὸς αὐτοῦ ζηλωτρίας ούσης αὐτῶν, ᾿Αρειανοὶ δὲ ὡς Κλέαρχον τὸν θεῖον πρὸς μητρός Αναστασίου ὁμόδοξον ἔχοντες. θρώπινα τολμώντων ἐν ΚΠ., Αναστάσιος ἅπαντας τῆς βασιλίδος ἐξέβαλε· οἱ δὲ ἐξελθόντες πρὸς τυραν νίδα ὥρμησαν καὶ ἕως τοῦ Κοτυαίου ἐξέδραμον, καθ᾽ ὧν ὁ βασιλεὺς στρατὸν ἐξέπεμψε καὶ Ἰωάννην τὸν το κυρτόν τ8 ανείλεν. το (6) Τοῦ δὲ πολέμου "' ἐπὶ ε' ἔτη κρατήσαντος, Αναστάσιος ἀποκαμὼν ἐθάῤῥησεν Εὐφημίῳ τῷ σε τότε Μ. καὶ Ἰ. προκαθεζομένων καὶ ἀδ. παρέσχε τ. βουλομένοις βαπτίζεσθαι ή - · σὲ ἀνέστρεψεν « ἄγειν το Μετὰ δὲ τὴν Ζήνωνος τελευτὴν ἡ βασίλισσα καὶ ἡ σύγκλητος καὶ τὸ στράτευμα ᾿Αναστάσιον τὸν σιλεντιάριον ἀναγός ρεύουσι βασιλέα τῆς τῶν ἀκεφάλων ἢ τοι συγχυτικῶν ὄντα αἱρέσεως — ἀπαιτεῖται ὁμολογίαν παρὰ Εὐα θυμίου του πατριάρχου πρὸς τὸ μὴ σαλεύσαί τι τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς πίστεως, ἀν. αὐτὸν ἀποκ. τῆς τῶν χ. βασιλείας, βιαζομένης δὲ αὐτὸν ᾿Αρ. καὶ τῆς σ. δίδωσιν αὐτοῦ τὸ ἰδιόχειρον τῷ πατριάρχῃ κυρούν τὰ τῆς ἐν Κ. συνόδου ὑπὲρ τῆς πίστεως δόγματα. εκομίσατο? το Τὴν δὲ ὁμολογίαν ? Ἐπὶ τούτου Μ. καὶ 'Αρ. έχ. Μ. μὲν ὡς μ. τοῦ βασιλέως ζ. δ. καὶ προσφιλούς αὐτοῖς, ᾿Αρ. δὲ ὡς Κλ. τὸ θ. αὐτοῦ, ἀδελφὸν τῆς κακόφρονος μ. 2. ὁμο έχε καὶ 'Ιω. τὸν πατρίκιον ? νίζειν τὸν πόλεμον, ἐθ. Ε. ὡς ἐ. ἐφ. καὶ σ. τ. ἐ. ἐπισκόπους πρ. σαντας δῆθεν περὶ τῶν Ἰ. Ε. δὲ τὸ μυστήριον ἐξ. π. Ἰω, τὸν π. νίδος Αn. 4. *7³ 492. ** Σκύθην καὶ Ἰω. τόν Απ. δὲ ὁ βασιλεὺς ἐν τῷ χρο. (καὶ δόξει παρακαλέ πενθερὸν ᾿Αθ. τοῦ ἐξάρχου τῆς τυραν CHRONICON. - · LIB. IV. A honestavit episcopum, (hucusque Judæis et Mani C p chæis faverat), plenamque libertatem Christianis et Christianam fidem profiteri volentibus dedit, Christianos posthac valde diligens. CCXV. De Euphemio presbytero. Euphemius autem quidam presbyter et paupe- rum nutritor Neapoli in Anaplo sita, Constanti- nopolitanus consecratur episcopus. Qui, in ipsamet ordinatione, priusquam in ɛede consideret, et sa- cris diptychis Petri Mongi nomen propriis manibus delevit et sic sedem episcopalem occupavit. Ilic autem Mongus Alexandriæ quidem erat episcopus, sed hæresis fautor acerrimus. Euphemius fidem orthodoxam sectabatur, per- sequebaturque adversarios, quorum primus erat Anastasius tum silentiarius, et postea imperator factus. Hunc cum Eutychetis doctrinæ favere et seditiones movere sciret, ac vidisset ipsius se- dem in ecclesia, eam evertit, et ei cum minis declaravit, nisi quæ pacis sunt ageret, caput ei au putandum et populis triumphandum tradi. Impera tori auteır ea quæ spectabant eum denuntiavit, et inde plurimum apud eum valuit. Sed cum Zeno imperator interiisset, proclama- tus est ab Ariadne Augusta Anastasius silentia- rius contra quem insurrexit Euphemius episco- pus, hæreticum eum vocans Christianisque indi- gnum. Ariadne vero senatusque compellebant Eu- phemium ut assentiretur: id facere autem recusavit, nisi confessionem ab ipso scriptam praestarel, ut fidei definitiones in concilio Chalcedonensi stabili- tas reciperet. Hac autem confessione decepit Euphemium et regnavit. Manichæi vero et Ariani gavisi sunt de Anastasio ; Manichæi quidem, quia inter ejus ipso- rum studiosa erat, Ariani vero quia Clearchum, avunculum Anastasii, suis opinionibus deditum habebant. Isauris autem multa nefanda crudeliaque Con- stantinopoli audentibus, Anastasius omnes ex urbe regia dejecit. Hi vero egressi ad tyrannidem irrue- runt et usque Cotyæum excurrerunt; contra imperator misit exercitum, et Joannem gibbosun inter fecit. eos Bello vero per annos quinque durante, Ana- stasius lassatus Euphemio episcopo confidit ad Variæ lectiones et notæ. Cel. deest in cod. et Par. 1700. Rubrica M. 2, 67489.. cod. Cell. 625,20-626,8 : cod. v pro : sub- sur. Cel. 626,9-13 : B. II, 41. ex humauteleuto om. Th. Th. 70494. * col. Ge. Mosq.) (2) Ευφήμιος δὲ ζηλωτὴς ἦν τῆς ὀρθοδόξου πίσω 13 (4) Τῇ δὲ τὰ ὁμολογίᾳ αὐτοῦ βεβαίως τὸν Εὐφή- (5) Πολλὰ δὲ τῶν Ἰσαύρων άτοπα καὶ ἁπαν

καθεδρίᾳ τὸν ἐπίσκοπον ἐτίμησεν, ἕως τότε Ιουδαίων καὶ Μανιχαίων προτιμωμένων, καὶ ἄδειαν δέ- δωκε τοῖς χριστιανοῖς καὶ τοῖς χριστιανίζειν ἐθε λουσι (καὶ μέντοι καὶ τοὺς χριστιανοὺς ἀγαπήσας Έκτοτε μεγάλως. ΣΙΕ'. Περὶ τοῦ Εὐφημίου τοῦ πρεσβυτέρου σε Ευφήμιος δέ τις πρεσβύτερος καὶ πτωχοτρόφος Νεαπόλεως τῆς κειμένης ἐν τῷ ᾿Ανάπλῳ προχειρί. ζεται ἐπίσκοπος ΚΠ δς ἅμα τῇ χειροτονία, πρὶν ἢ ἀνελθεῖν εἰς τὸ σύνθρονον, ἐκ τῶν ἱερέων διπτύχων ἀπήλειψε Πέτρου τοῦ Μογγοῦ τὸ ὄνομα ταῖς ἰδίαις χερσίν· καὶ οὕτως εἰς τὸν ἐπισκοπικὸν θρόνον ἐκά- θισεν. Οὗτος δὲ ὁ Μογγὸς Ἀλεξανδρείας μὲν ἦν ἐπίσκοπος, αἱρετικὸς δὲ ὢν διάπυρος. τως καὶ τοὺς ἐναντίους ἐδίωκεν, ὧν πρῶτος ἦν Αναστάσιος ὁ τότε σιλεντιάριος, ὕστερον δὲ βασι- λεὺς γενόμενος, ὃν τὰ Εὐτυχοῦς μαθὼν φρονοῦντα καὶ ὄχλοποιοῦντα, ἰδὼν τὴν καθέδραν αὐτοῦ τὴν ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ ἀνέτρεψεν καὶ αὐτῷ χαλεπῶς ἀπειλῶν ἐδήλωσε, εἰ μὴ τὰ τῆς ἡσυχίας ἄγοι ", την κεφαλήν ἀποκείρειν καὶ τοῖς δήμοις θριαμβεύειν· καὶ βασι- λεῖ δὲ τὰ κατ' αὐτὸν ἐγνώρισεν καὶ ἐξουσίαν τὴν κατ' αὐτοῦ ἔλαβεν. το (3) Ως δὲ Ζήνων ὁ βασιλεὺς ἐτελεύτησεν, ἀνα γορεύεται εἰς βασιλέα ὑπὸ ᾿Αριάδνης τῆς Αὐγούστης ᾿Αναστάσιος ὁ σιλεντιάριος, περὶ οὗ ἀντέστη Εὐφή μιος ὁ ἐπίσκοπος, αἱρετικὸν καλῶν καὶ τῶν Χρισ στιανῶν ἀνάξιον. 'Αριάδνης (136) δὲ καὶ τῶν τῆς συγκλήτου συναινεῖν ἀναγκαζόντων Ευφήμιον, οὐκ ἄλλως τοῦτο ποιῆσαι ἠνέσχετο εἰ μὴ ὁμολογίαν ἔγ γραφον παρ' αὐτοῦ ἐκομίσατο ", ὡς εἰς ὅρον πίσ στεως δέχεται τὰ ἐν Καλχηδόνι δογματισθέντα. μιον ἠπάτησε βασιλεύς. Μανιχαῖοι δὲ καὶ ᾿Αρειανοὶ ἔχαιρον ᾿Αναστασίῳ, Μανιχαίοι μὲν ὡς τῆς μητρὸς αὐτοῦ ζηλωτρίας ούσης αὐτῶν, ᾿Αρειανοὶ δὲ ὡς Κλέαρχον τὸν θεῖον πρὸς μητρός Αναστασίου ὁμόδοξον ἔχοντες. θρώπινα τολμώντων ἐν ΚΠ., Αναστάσιος ἅπαντας τῆς βασιλίδος ἐξέβαλε· οἱ δὲ ἐξελθόντες πρὸς τυραν νίδα ὥρμησαν καὶ ἕως τοῦ Κοτυαίου ἐξέδραμον, καθ᾽ ὧν ὁ βασιλεὺς στρατὸν ἐξέπεμψε καὶ Ἰωάννην τὸν το κυρτόν τ8 ανείλεν. το (6) Τοῦ δὲ πολέμου "' ἐπὶ ε' ἔτη κρατήσαντος, Αναστάσιος ἀποκαμὼν ἐθάῤῥησεν Εὐφημίῳ τῷ σε τότε Μ. καὶ Ἰ. προκαθεζομένων καὶ ἀδ. παρέσχε τ. βουλομένοις βαπτίζεσθαι ή - · σὲ ἀνέστρεψεν « ἄγειν το Μετὰ δὲ τὴν Ζήνωνος τελευτὴν ἡ βασίλισσα καὶ ἡ σύγκλητος καὶ τὸ στράτευμα ᾿Αναστάσιον τὸν σιλεντιάριον ἀναγός ρεύουσι βασιλέα τῆς τῶν ἀκεφάλων ἢ τοι συγχυτικῶν ὄντα αἱρέσεως — ἀπαιτεῖται ὁμολογίαν παρὰ Εὐα θυμίου του πατριάρχου πρὸς τὸ μὴ σαλεύσαί τι τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς πίστεως, ἀν. αὐτὸν ἀποκ. τῆς τῶν χ. βασιλείας, βιαζομένης δὲ αὐτὸν ᾿Αρ. καὶ τῆς σ. δίδωσιν αὐτοῦ τὸ ἰδιόχειρον τῷ πατριάρχῃ κυρούν τὰ τῆς ἐν Κ. συνόδου ὑπὲρ τῆς πίστεως δόγματα. εκομίσατο? το Τὴν δὲ ὁμολογίαν ? Ἐπὶ τούτου Μ. καὶ 'Αρ. έχ. Μ. μὲν ὡς μ. τοῦ βασιλέως ζ. δ. καὶ προσφιλούς αὐτοῖς, ᾿Αρ. δὲ ὡς Κλ. τὸ θ. αὐτοῦ, ἀδελφὸν τῆς κακόφρονος μ. 2. ὁμο έχε καὶ 'Ιω. τὸν πατρίκιον ? νίζειν τὸν πόλεμον, ἐθ. Ε. ὡς ἐ. ἐφ. καὶ σ. τ. ἐ. ἐπισκόπους πρ. σαντας δῆθεν περὶ τῶν Ἰ. Ε. δὲ τὸ μυστήριον ἐξ. π. Ἰω, τὸν π. νίδος Αn. 4. *7³ 492. ** Σκύθην καὶ Ἰω. τόν Απ. δὲ ὁ βασιλεὺς ἐν τῷ χρο. (καὶ δόξει παρακαλέ πενθερὸν ᾿Αθ. τοῦ ἐξάρχου τῆς τυραν CHRONICON. - · LIB. IV. A honestavit episcopum, (hucusque Judæis et Mani C p chæis faverat), plenamque libertatem Christianis et Christianam fidem profiteri volentibus dedit, Christianos posthac valde diligens. CCXV. De Euphemio presbytero. Euphemius autem quidam presbyter et paupe- rum nutritor Neapoli in Anaplo sita, Constanti- nopolitanus consecratur episcopus. Qui, in ipsamet ordinatione, priusquam in ɛede consideret, et sa- cris diptychis Petri Mongi nomen propriis manibus delevit et sic sedem episcopalem occupavit. Ilic autem Mongus Alexandriæ quidem erat episcopus, sed hæresis fautor acerrimus. Euphemius fidem orthodoxam sectabatur, per- sequebaturque adversarios, quorum primus erat Anastasius tum silentiarius, et postea imperator factus. Hunc cum Eutychetis doctrinæ favere et seditiones movere sciret, ac vidisset ipsius se- dem in ecclesia, eam evertit, et ei cum minis declaravit, nisi quæ pacis sunt ageret, caput ei au putandum et populis triumphandum tradi. Impera tori auteır ea quæ spectabant eum denuntiavit, et inde plurimum apud eum valuit. Sed cum Zeno imperator interiisset, proclama- tus est ab Ariadne Augusta Anastasius silentia- rius contra quem insurrexit Euphemius episco- pus, hæreticum eum vocans Christianisque indi- gnum. Ariadne vero senatusque compellebant Eu- phemium ut assentiretur: id facere autem recusavit, nisi confessionem ab ipso scriptam praestarel, ut fidei definitiones in concilio Chalcedonensi stabili- tas reciperet. Hac autem confessione decepit Euphemium et regnavit. Manichæi vero et Ariani gavisi sunt de Anastasio ; Manichæi quidem, quia inter ejus ipso- rum studiosa erat, Ariani vero quia Clearchum, avunculum Anastasii, suis opinionibus deditum habebant. Isauris autem multa nefanda crudeliaque Con- stantinopoli audentibus, Anastasius omnes ex urbe regia dejecit. Hi vero egressi ad tyrannidem irrue- runt et usque Cotyæum excurrerunt; contra imperator misit exercitum, et Joannem gibbosun inter fecit. eos Bello vero per annos quinque durante, Ana- stasius lassatus Euphemio episcopo confidit ad Variæ lectiones et notæ. Cel. deest in cod. et Par. 1700. Rubrica M. 2, 67489.. cod. Cell. 625,20-626,8 : cod. v pro : sub- sur. Cel. 626,9-13 : B. II, 41. ex humauteleuto om. Th. Th. 70494. * col. Ge. Mosq.) (2) Ευφήμιος δὲ ζηλωτὴς ἦν τῆς ὀρθοδόξου πίσω 13 (4) Τῇ δὲ τὰ ὁμολογίᾳ αὐτοῦ βεβαίως τὸν Εὐφή- (5) Πολλὰ δὲ τῶν Ἰσαύρων άτοπα καὶ ἁπαν

Α ἐπισκόπῳ, ὡς εἰρήνης εφίεται, καὶ συναγαγεῖν τοὺς ἐνδημοῦντας τῶν ἐπισκόπων προσέταξεν ὑπὲρ τῶν Ἰσαύρων παρακαλεῖν. Ευφήμιος δὲ ἐξήγαγε τὸ λεχθὲν πρὸς Ἰωάννην πατρίκιον ἀδελφὸν Αθηνα δώρου, ἑνὸς τῶν ἐξάρχων τῶν Ἰσαύρων. (7) Ὁ δὲ δραμὼν πάντα ἀπαγγέλλει τῷ βασιλεῖ, ὅπερ εἰς ἔχθραν τὸν βασιλέα κατὰ Εὐφημίου ἐξώ πλισε μείζονα. τῶν Ἰσαύρων, τούτους κατά κράτος ἐνίκησε, καὶ πέμψας πρὸς Εὐφήμιον Ευσέβιον τὸν μάγιστρον αὐτοῦ δηλοῖ αὐτῷ· « Α' εὐχαί σου, κύριε το μέ γας, τους φίλους σου ἡσβήλωσαν. » " (9) Αναστάσιος δὲ οι ὁ βασιλεὺς ἐπιβουλὰς τῶν Ἰσαύρων ἐπιγράψας Εὐφημίῳ καὶ ὡς εἴη Β γράμματα πεπομφὼς τοῖς τυράννοις, συνήγαγε τοὺς ἐπιδημοῦντας ἐπισκόπους, οἵτινες βασιλεί χαρι ζόμενοι, ἀκοινωνησίᾳ καὶ καθαιρέσει τὸν ἄνδρα ἠμείψαντο. Μακεδόνιον πρεσβύτερον τῆς ἐκκλησίας καὶ σκευο- φύλακα 18. ἐν οἷς εἰς τὸν ἱππόδρομον ἕδραμον λιτανεύοντες - ἀλλ' οὐδὲν ὤνησαν· τοῦ γὰρ βασιλέως ἐνίκα ἡ ἕνα στασις. (12) Ευφήμιον δὲ ὁ βασιλεὺς εἰς Εὐχαῖτες περιορισθῆναι προσέταξεν. Ο δὲ λόγον, ᾔτησε διὰ Μακεδονίου λαβεῖν ἀπαθείας, ὡς " ἐπιβουλῆς χωρίς κατὰ τὸν τόπον ἀπάγεται. Ἐπιτραπεὶς δὲ τὸν λό- γον δοῦναι, ὁ Μακεδόνιος ἐπαινετόν τι σκεψά μενος, ἐν τῷ βαπτιστηρίῳ τοῦ Εὐφημίου ὄντος, τὸ ὠμοφόριον τὸ ἐπισκοπικὸν αὐτοῦ ἀφαιρεθῆναι προσο έταξε. Καὶ οὕτως εἰσελθὼν πρὸς τὸν Εὐφήμιον, δα- νεισάμενος δὲ χρήματα, παρέσχε τῷ Εὐφημίῳ καὶ τοῖς σὺν αὐτῷ. ναδίου τραφείς, οὗ καὶ ἀδελφιδοῦς ἐτύγχανε. • βασιλέως, πολλὰ δεινὰ ἐνεδείξατο φασὶ γὰρ τελευ- τήσαντος ο Μακεδονίου ἐν ἐξορία φοβερόν τι συμ- 6ῆναι· νεκρὸν γὰρ ὄντα [καὶ ἐν κραββάτῳ τεθειμέ- νον, βλεπόντων πάντων] σφραγίσασθαι τῷ σταυρῷ. τὸ πρῶτον, καὶ τὸ δεύτερον ἐπὶ Ἰουστινιανοῦ. τέριος ἐπίσκοπος Βυζαντίου 'Αρειανός, Βαρβαρόν τινα βαπτίζων, ἐτόλμησεν εἰπεῖν· ο Βαπτίζεται σε ό δεῖνα εἰς ὄνομα Πατρός δι' Υἱοῦ ἐν ἁγίῳ Πνεύματι. » Καὶ ἐξηράνθη εὐθέως " ἡ κολυμβήθρα. Ο δὲ Βάρ το Εὐφ. δὲ πρὸς αὐτόν ; . δὲ δὲ τῷ βασιλεῖ ἀπήγγειλε - εἰς ἀδιάλακτον έχθραν Ε. τον β. ᾿Αναστάσιον ήγειρεν Τιευρή κύριε μεγάλαι Οθεν τὰς τῶν έπει κ. ἐπὶ ἐπέγραφεν σε οὗτος ὁ Μακεδόνιος οὐκ ἔστιν ὁ πνευματομάχος, ἀλλ᾽ ἕτερος ὀρθόδοξος Ο μ. λαός ὃς ὡς ἀνεπιβούλευτον μεἶναι ἐν τῷ ἀπάγεσθαι τινετόν ? το Διά ἐφυλάττετο εἰς ὃν διὰ τὸ μὴ ὑπείκειν. τελευτήσαντ. Με- κεδόνιον Τῷ κ' ἔτσι Δ. ὁ ἐπὶ τῶν ᾿Αρειανών, β. τ. Β. λεγόμενον, παρὰ τὴν Δεσποτικὴν παράδοσιν έτ. β. Βάρβαρος εὐθὺς ἐξ. GEORGII HAMARTOLI pacem restituendam, cunctisque regionis episcopos ad deprecandum super Isauris convocare jussit. Euphemius autern dictum ad Joannem patricium, Athenodori fratrem, unum ex ducibus Isaurorum, transmisit. Qui currens omnia regi denuntiavit : hoc autem in inimicitiam regem adversus Euphemium magis excitavit. Anastasius autem magis regaliter motus adver- sus Isauros, vi cos devicit, mittensque ad Euphe- mium Eusebiumi, suum magistrum, illi mandavit : • Tuæ preces, summe domine, amicos tuos infu- scaverunt. Anastasius autem Isaurorum consilia Euphemio adscribens, utpote qui rebellibus litteras misisset, regionis convocavit episcopos, qui regi obedientis, excommunicatione et exsecratione virum onerave- runt. Elegitque episcopum rex Macedonium ecclesiæ presbyterum et gazæ custodem. Interea populi propter Eupheminm agitaban- tur, multique in hippodromum currentes litanias canebant : sed nihil profecerunt: regis enim factio prevaluit. Euphemium autem rex ad Euchaitas deportari jussit. Ille vero rogavit a Macedonio fidem ut se- cure et absque insidiis in bunc locum abducendus foret. Illud dare consentiens Macedonius, laud- bili consilio motus, Euphemio in baptisterio stanti, C pallium episcopale detrahi jussit; et sic ingressus ad Euphemium, nummos, quos foenore habuerat, Euphemio et illis qui cum ipso erant præstitit, Macedonius autem asceticæ vitæ sancte de- ditus erat, educatus a Gennadio, cujus etiam nepos eral. Attamen cum regis hæresi non obtemperaret, multa terribilia monstravit. Dicunt enim, Macedo- nio in exsilio defuncto, terrificum quid accidisse : illum scilicet mortuumn et in grabbato depositum, cernentibus cunctis, cruce fuisse signatum. Sub hoc magnus Sabbas prima vice Constanti- nopolim venit, et secunda sub Justiniano. Sub eodem rege Anastasio, Deuterius Byzantii episcopus Arianus, Barbarum quendam baptizans, dicere ausus est: ‹ Baptizatur talis in nomine Patris per Filium in Spiritu sancto. » Et statim exsicca- tum est baptisterium. Barbarus autem perterritus D Variæ lectiones et notæ. Theod. L. cod. om. Theoph. Leo. Theoph. Glossa cod. 80' cod. 8) cod. Tueoph. cod. om. Bulg. sed Leo : cod. Ced. Ced. Ced. - (8) ᾿Αναστάσιος δὲ βασιλικώτερον κινηθείς κατά (410) Καὶ προχειρίζεται εἰς ἐπίσκοπον ὁ βασιλεὺς (11) Οἱ μέντοι λαοί τε δι' Ευφήμιον ἐστασίαζον, (15) Μακεδόνιος δὲ ἀσκητὴς ἦν ἱερός, ὡς ὑπὸ Γεν (14) Διά το γοῦν τὸ μὴ ὑπακούειν τῇ αἱρέσει τοῦ (15) Ἐπὶ αὐτοῦ εἰσῆλθεν ὁ μέγας Σάβας ἐν ΚΠ. (16) Ἐπὶ τοῦ κ8 αὐτοῦ βασιλέως Αναστασίου Δευ

Α ἐπισκόπῳ, ὡς εἰρήνης εφίεται, καὶ συναγαγεῖν τοὺς ἐνδημοῦντας τῶν ἐπισκόπων προσέταξεν ὑπὲρ τῶν Ἰσαύρων παρακαλεῖν. Ευφήμιος δὲ ἐξήγαγε τὸ λεχθὲν πρὸς Ἰωάννην πατρίκιον ἀδελφὸν Αθηνα δώρου, ἑνὸς τῶν ἐξάρχων τῶν Ἰσαύρων. (7) Ὁ δὲ δραμὼν πάντα ἀπαγγέλλει τῷ βασιλεῖ, ὅπερ εἰς ἔχθραν τὸν βασιλέα κατὰ Εὐφημίου ἐξώ πλισε μείζονα. τῶν Ἰσαύρων, τούτους κατά κράτος ἐνίκησε, καὶ πέμψας πρὸς Εὐφήμιον Ευσέβιον τὸν μάγιστρον αὐτοῦ δηλοῖ αὐτῷ· « Α' εὐχαί σου, κύριε το μέ γας, τους φίλους σου ἡσβήλωσαν. » " (9) Αναστάσιος δὲ οι ὁ βασιλεὺς ἐπιβουλὰς τῶν Ἰσαύρων ἐπιγράψας Εὐφημίῳ καὶ ὡς εἴη Β γράμματα πεπομφὼς τοῖς τυράννοις, συνήγαγε τοὺς ἐπιδημοῦντας ἐπισκόπους, οἵτινες βασιλεί χαρι ζόμενοι, ἀκοινωνησίᾳ καὶ καθαιρέσει τὸν ἄνδρα ἠμείψαντο. Μακεδόνιον πρεσβύτερον τῆς ἐκκλησίας καὶ σκευο- φύλακα 18. ἐν οἷς εἰς τὸν ἱππόδρομον ἕδραμον λιτανεύοντες - ἀλλ' οὐδὲν ὤνησαν· τοῦ γὰρ βασιλέως ἐνίκα ἡ ἕνα στασις. (12) Ευφήμιον δὲ ὁ βασιλεὺς εἰς Εὐχαῖτες περιορισθῆναι προσέταξεν. Ο δὲ λόγον, ᾔτησε διὰ Μακεδονίου λαβεῖν ἀπαθείας, ὡς " ἐπιβουλῆς χωρίς κατὰ τὸν τόπον ἀπάγεται. Ἐπιτραπεὶς δὲ τὸν λό- γον δοῦναι, ὁ Μακεδόνιος ἐπαινετόν τι σκεψά μενος, ἐν τῷ βαπτιστηρίῳ τοῦ Εὐφημίου ὄντος, τὸ ὠμοφόριον τὸ ἐπισκοπικὸν αὐτοῦ ἀφαιρεθῆναι προσο έταξε. Καὶ οὕτως εἰσελθὼν πρὸς τὸν Εὐφήμιον, δα- νεισάμενος δὲ χρήματα, παρέσχε τῷ Εὐφημίῳ καὶ τοῖς σὺν αὐτῷ. ναδίου τραφείς, οὗ καὶ ἀδελφιδοῦς ἐτύγχανε. • βασιλέως, πολλὰ δεινὰ ἐνεδείξατο φασὶ γὰρ τελευ- τήσαντος ο Μακεδονίου ἐν ἐξορία φοβερόν τι συμ- 6ῆναι· νεκρὸν γὰρ ὄντα [καὶ ἐν κραββάτῳ τεθειμέ- νον, βλεπόντων πάντων] σφραγίσασθαι τῷ σταυρῷ. τὸ πρῶτον, καὶ τὸ δεύτερον ἐπὶ Ἰουστινιανοῦ. τέριος ἐπίσκοπος Βυζαντίου 'Αρειανός, Βαρβαρόν τινα βαπτίζων, ἐτόλμησεν εἰπεῖν· ο Βαπτίζεται σε ό δεῖνα εἰς ὄνομα Πατρός δι' Υἱοῦ ἐν ἁγίῳ Πνεύματι. » Καὶ ἐξηράνθη εὐθέως " ἡ κολυμβήθρα. Ο δὲ Βάρ το Εὐφ. δὲ πρὸς αὐτόν ; . δὲ δὲ τῷ βασιλεῖ ἀπήγγειλε - εἰς ἀδιάλακτον έχθραν Ε. τον β. ᾿Αναστάσιον ήγειρεν Τιευρή κύριε μεγάλαι Οθεν τὰς τῶν έπει κ. ἐπὶ ἐπέγραφεν σε οὗτος ὁ Μακεδόνιος οὐκ ἔστιν ὁ πνευματομάχος, ἀλλ᾽ ἕτερος ὀρθόδοξος Ο μ. λαός ὃς ὡς ἀνεπιβούλευτον μεἶναι ἐν τῷ ἀπάγεσθαι τινετόν ? το Διά ἐφυλάττετο εἰς ὃν διὰ τὸ μὴ ὑπείκειν. τελευτήσαντ. Με- κεδόνιον Τῷ κ' ἔτσι Δ. ὁ ἐπὶ τῶν ᾿Αρειανών, β. τ. Β. λεγόμενον, παρὰ τὴν Δεσποτικὴν παράδοσιν έτ. β. Βάρβαρος εὐθὺς ἐξ. GEORGII HAMARTOLI pacem restituendam, cunctisque regionis episcopos ad deprecandum super Isauris convocare jussit. Euphemius autern dictum ad Joannem patricium, Athenodori fratrem, unum ex ducibus Isaurorum, transmisit. Qui currens omnia regi denuntiavit : hoc autem in inimicitiam regem adversus Euphemium magis excitavit. Anastasius autem magis regaliter motus adver- sus Isauros, vi cos devicit, mittensque ad Euphe- mium Eusebiumi, suum magistrum, illi mandavit : • Tuæ preces, summe domine, amicos tuos infu- scaverunt. Anastasius autem Isaurorum consilia Euphemio adscribens, utpote qui rebellibus litteras misisset, regionis convocavit episcopos, qui regi obedientis, excommunicatione et exsecratione virum onerave- runt. Elegitque episcopum rex Macedonium ecclesiæ presbyterum et gazæ custodem. Interea populi propter Eupheminm agitaban- tur, multique in hippodromum currentes litanias canebant : sed nihil profecerunt: regis enim factio prevaluit. Euphemium autem rex ad Euchaitas deportari jussit. Ille vero rogavit a Macedonio fidem ut se- cure et absque insidiis in bunc locum abducendus foret. Illud dare consentiens Macedonius, laud- bili consilio motus, Euphemio in baptisterio stanti, C pallium episcopale detrahi jussit; et sic ingressus ad Euphemium, nummos, quos foenore habuerat, Euphemio et illis qui cum ipso erant præstitit, Macedonius autem asceticæ vitæ sancte de- ditus erat, educatus a Gennadio, cujus etiam nepos eral. Attamen cum regis hæresi non obtemperaret, multa terribilia monstravit. Dicunt enim, Macedo- nio in exsilio defuncto, terrificum quid accidisse : illum scilicet mortuumn et in grabbato depositum, cernentibus cunctis, cruce fuisse signatum. Sub hoc magnus Sabbas prima vice Constanti- nopolim venit, et secunda sub Justiniano. Sub eodem rege Anastasio, Deuterius Byzantii episcopus Arianus, Barbarum quendam baptizans, dicere ausus est: ‹ Baptizatur talis in nomine Patris per Filium in Spiritu sancto. » Et statim exsicca- tum est baptisterium. Barbarus autem perterritus D Variæ lectiones et notæ. Theod. L. cod. om. Theoph. Leo. Theoph. Glossa cod. 80' cod. 8) cod. Tueoph. cod. om. Bulg. sed Leo : cod. Ced. Ced. Ced. - (8) ᾿Αναστάσιος δὲ βασιλικώτερον κινηθείς κατά (410) Καὶ προχειρίζεται εἰς ἐπίσκοπον ὁ βασιλεὺς (11) Οἱ μέντοι λαοί τε δι' Ευφήμιον ἐστασίαζον, (15) Μακεδόνιος δὲ ἀσκητὴς ἦν ἱερός, ὡς ὑπὸ Γεν (14) Διά το γοῦν τὸ μὴ ὑπακούειν τῇ αἱρέσει τοῦ (15) Ἐπὶ αὐτοῦ εἰσῆλθεν ὁ μέγας Σάβας ἐν ΚΠ. (16) Ἐπὶ τοῦ κ8 αὐτοῦ βασιλέως Αναστασίου Δευ

Π προς ἔμφοδος γενόμενος (γυμνό;) ἔφυγεν ", ὡς ἐξ Α αὐτοῦ πᾶσι γνωσθῆναι τὸ θαῦμα. τούντων ἐπὶ ᾿Αναστασίου, ὀρθοδόξου καὶ ᾿Αρειανοῦ, καὶ τοῦ ᾿Αρειανοῦ διαλεκτικοῦ ὄντος, τοῦ δὲ ὀρθοδ ξου θεοσεβοῦς καὶ πιστοῦ, ὁ ὀρθόδοξος προτεινεν ὥστε, ἀφειμένου; τῶν λόγων, εἰς πυρὰν εἰσελθεῖν, καὶ οὕτως δειχθῆναι τὸν εὐσεβέστερον. Τοῦ δὲ Αρεια- νοῦ παραιτησαμένου, αὐτὸς εἰσελθὼν ἀπὸ τοῦ πυ ρίς να διελέγετο καὶ ἀπαθὴς ἐφυλάττετο. ΣΙΤ'. Βασιλεία Ἰουστίνου τοῦ Θρᾳκός • • Μετὰ ᾿Αναστάσιον ἐβασίλευσεν Ἰουστῖνος ὁ Θράξ Στη θ', ἄριστος *ς ἐν πολέμῳ καὶ ζηλωτής θερμὸς τῆς ὀρθοδόξου πίστεως. ᾠκειώσατο καὶ στρατηλάτην ἐτίμησεν καὶ παρρησίαν ἔχειν πρὸς αὐτὸν ἐποίησεν. οι (3) Εδολοφονήθη δὲ Βιταλιανὸς παρὰ τῶν Βυ- ζαντίων μηνιώντων διὰ προειρημένης επαναστά σεως. ** (4) ᾿Αμάντιον δὲ τὸν πραιπόσιτον (ὅς τὸν ναὸν τοῦ ῾Αγίου Θωμᾶ ᾠκοδόμησε καὶ ἐκόσμησε, λέγεται χρήματα δεδωκέναι αὐτῷ τῷ Ἰουστίνῳ, όντι κόμητι ἐξκουβιτόρων ἐπὶ ᾿Αναστασίου, ὅπως Θεόκριτον τὸν ἀνεψιόν αὐτοῦ ἀναγορεύσῃ εἰς βασιλέα. Τοῦτον) ἀνεῖλεν ' Ἰουστῖνος καὶ τοὺς τὴν ἀνταρσίαν σὺν αὐτῷ μελετήσαντας καὶ τὴν βασιλείαν αὐτὸς κατέσχεν. . • (5) Επ' αὐτοῦ τὰ κατὰ τὸν ἅγιον Αρέθαν (καὶ τοὺ;) ἐν Νέγρᾳ τῇ πόλει ἐπράχθη καὶ τὰ κατὰ τῶν Ομηριτῶν δι᾿ Ελεσβαὰν τοῦ βασιλέως τῶν Αἰθιόπων. • (6) Ετυπώθη δὲ ᾽ ἐπὶ αὐτοῦ τὸ ἑορτάζειν ἡμᾶς τὴν τῆς Ὑπαπαντῆς ἑορτήν. Καὶ ἀστὴρ " ἐφάνη ἐν τῷ οὐρανῷ ἐπάνω τῆς χαλκῆς πύλης φαίνων ἐπὶ ἡμέρας καὶ νύκτας κζ'. (8) Γέγονε δὲ καὶ σεισμός φοβερώτατος 11· καὶ ἡ μὲν ΚΠ. ἐν διαφόροις τόποις ἀπέλαβεν, ἡ δὲ μετ γάλη Αντιόχεια πάθος ἔπαθεν ἀνεκδιήγηταν ὡς καταποθῆναι πᾶσαν σχεδὸν τὴν πόλιν καὶ τά· φον γενέσθαι τῶν οἰκητόρων. Τινὲς δὲ καταχωσθέν τες καὶ ἔτι ζῶντες ὑπὸ τὴν γῆν ἔκραζον. Καὶ ἐξελ» θὲν πῦρ ἀπὸ τῆς γῆς τούτους κατέφλεξε. (Ομοίω;) καὶ ἕτερον πῦρ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ κατήρχετο καθάπερ σπινθήρες 18, καὶ κατέκαιεν ὥσπερ ἀστραπὴ τὸν εὑρισκόμενον ". γεῖσα μέσον, καὶ τὸ ἥμισυ καταποθέν μετὰ τῶν οἱ ἐφ. καὶ π. ἐγνώρισε τὸ θ. Ως τῆς πυρᾶς ἄνθρακος οι άριστος ἑορτήν πᾶσαν ἀρ. ζ. τῆς δ. π. Βιταλιανὸς δὲ ὁ προῤῥηθείς εφόσ δρα ᾠκειώθη τῷ βασιλεῖ οι Βιτάλιον ου 518. . - μετὰ καὶ ἄλλων τινῶν τυραννίδα μ. ἀν. Τούτῳ τῷ ἔτει (ε') καὶ τὰ ἐν ἔργα καί. δ ἐπ. ὑπὸ τῶν Ἡμ. καὶ ὁ πόλεμος Ελ. β. τ. Α. πρὸς τοὺς ὑμηρίτας καὶ νίκη αὐτοῦ ἐπὶ αὐτοῦ δὲ τῷ θ' ἔτει) ἐτ. έ. ἡ. καὶ τὴν ἐ. τῆς ὑπ. κτλ. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει (β') ἐφ. ά. ἐν τῇ Ἀνατολῇ κομήτης ὃς εἶχεν ἀκτίνας ἐκπεμπούσας ἐπὶ τὰ κάτω αὐγὰς, ὃν ἔλεγον πωγωνίαν εἶχε δὲ ἀκτῖνα ὁρῶσαν ἐπὶ δύσιν (τῷ η' ἔτει) ώστε πτω θῆναι σχ. π. τὴν τ. καὶ τ. τῶν ὁ. γ. τινὰς δὲ ἀναχωσθέντας καὶ ἔτι ζώντας ὑπὸ τὴν γῆν πῦρ ἐξ. ἐκ τῆς γῆς κ. το αέρος ὡς σπ. κ. σπινθήρ ἐπί Η τοὺς εὑρισκομένους ταποθέντος ? - - - CHRONICON. - LIB. IV. nudus efugit et sic omnibus prodigium notum factum est. C Rursum adhuc sub Anastasio, cum duo episcopi, :thodoxus et Arianus, secum disputarent, e: Arianus, dialecticus, orthodoxus autem pius et fi- delis esset, orthodoxus proposuit ut, sermones relinquendo, iu pyram ascenderent et sic quisnam magis pius esset ostenderetur. Ariano vero aliter sentiente, ipse rogum ingressus inter flammas dispu- tavit et integer evasit. CCXVI. Regnum Justini Thracis. Post Anastasium Justinus Thrax regnavit annos novem, fortis in bello, fideique orthodoxæ fervens propugnator. Ipse Vitalianum antea dictum sibi familiarein conciliavit et ducis exercitus munere honoravit, magnamque libertatem apud se dedit. Vitaijanus autem a Byzantiis ob prædictam red- integrationem furentibus dolo occisus est. Amantium vero præpositum, qui templum Sancti Thomæ ædificavit et exornavit, pecunias dedisse fertur ipsi Justino, qui princeps excubitorum erat sub Anastasio, ut Theocritum, ipsius consobrinum, regem proclamaret. Hunc occidit Justinus unaque eos qui cum ipso rebelles erant, et regiam i↓ se oc · cupavit. Sub ipso locum habuerunt quæ centra sanctum Aretham et alios in urbe Negra et contra Homeri- las ab Elesbaan Athiopum rege facta sunt. Statutum est autem sub ipso, nos festivitatem Occursus celebrare. Et stella apparuit in cœlo super æneam portam dies et noctes viginti septem præfulgens. Factus est etiam terræmotus tremendissimus. Urbs quidem Constantinopolis illum diversis locis * (7) persensit ; sed Autiochia magna inenarrabile per- D tulit damnum, ita ut tota fere civitas absorberetur et habitatorum sepulcrum fieret. Quidam autem se- pultorum adhuc sub terra viventes clamabant. Et ignis e terra proveniens eos consumpsit, dum alius ignis e caelo descendit velut scintilla, et tanquam fulmen, quemcunque inveniret exurebat. Pompeiopolis in Mysia idem passa est et me- dia pars cum habitatoribus absorpta. Sub terra Varia lectiones et notæ. * 520. " - - Ged. Leo. • cod. om. Par. 4706. 518. om. Bulg. et Serb. Ced. 680,17 - 23. * Ced. 637,10. cod. Ced. 537,23 -638,1. Ced. • 524. Cell. 639,8. 10. · Led. • 521. · Cel. 647,19 21. 519. • Cel. 638, - 5. 526. Ced. 740, 22. Ced. 641, 31- Led. 648,10---0. Gud. cod, Cele (17) Καὶ δύο πάλιν ἐπισκόπων (156) ἀμφισβη (2) Οὗτος " καὶ Βιταλιανὸν οι τὸν προῤῥηθέντα Β (9) Η δὲ 18 Πομπηιούπολις τῆς Μυσίας διαρρα 23. " φ, ὑφ' οὗ τῇ μὲν ΚΠ. ἐν δ. τ. τῇ δὲ Ἀντιοχείᾳ συμφορὰ ἀνεκδιήγητος προεμηνύθη. 1. Τῷ θ' ἔτει állà xai of N. Ced. 641,21—25. μ. κατεπόθη μετὰ τῶν δ. καὶ ἐ. Cedi. τοῦ ἡμίσους και

Π προς ἔμφοδος γενόμενος (γυμνό;) ἔφυγεν ", ὡς ἐξ Α αὐτοῦ πᾶσι γνωσθῆναι τὸ θαῦμα. τούντων ἐπὶ ᾿Αναστασίου, ὀρθοδόξου καὶ ᾿Αρειανοῦ, καὶ τοῦ ᾿Αρειανοῦ διαλεκτικοῦ ὄντος, τοῦ δὲ ὀρθοδ ξου θεοσεβοῦς καὶ πιστοῦ, ὁ ὀρθόδοξος προτεινεν ὥστε, ἀφειμένου; τῶν λόγων, εἰς πυρὰν εἰσελθεῖν, καὶ οὕτως δειχθῆναι τὸν εὐσεβέστερον. Τοῦ δὲ Αρεια- νοῦ παραιτησαμένου, αὐτὸς εἰσελθὼν ἀπὸ τοῦ πυ ρίς να διελέγετο καὶ ἀπαθὴς ἐφυλάττετο. ΣΙΤ'. Βασιλεία Ἰουστίνου τοῦ Θρᾳκός • • Μετὰ ᾿Αναστάσιον ἐβασίλευσεν Ἰουστῖνος ὁ Θράξ Στη θ', ἄριστος *ς ἐν πολέμῳ καὶ ζηλωτής θερμὸς τῆς ὀρθοδόξου πίστεως. ᾠκειώσατο καὶ στρατηλάτην ἐτίμησεν καὶ παρρησίαν ἔχειν πρὸς αὐτὸν ἐποίησεν. οι (3) Εδολοφονήθη δὲ Βιταλιανὸς παρὰ τῶν Βυ- ζαντίων μηνιώντων διὰ προειρημένης επαναστά σεως. ** (4) ᾿Αμάντιον δὲ τὸν πραιπόσιτον (ὅς τὸν ναὸν τοῦ ῾Αγίου Θωμᾶ ᾠκοδόμησε καὶ ἐκόσμησε, λέγεται χρήματα δεδωκέναι αὐτῷ τῷ Ἰουστίνῳ, όντι κόμητι ἐξκουβιτόρων ἐπὶ ᾿Αναστασίου, ὅπως Θεόκριτον τὸν ἀνεψιόν αὐτοῦ ἀναγορεύσῃ εἰς βασιλέα. Τοῦτον) ἀνεῖλεν ' Ἰουστῖνος καὶ τοὺς τὴν ἀνταρσίαν σὺν αὐτῷ μελετήσαντας καὶ τὴν βασιλείαν αὐτὸς κατέσχεν. . • (5) Επ' αὐτοῦ τὰ κατὰ τὸν ἅγιον Αρέθαν (καὶ τοὺ;) ἐν Νέγρᾳ τῇ πόλει ἐπράχθη καὶ τὰ κατὰ τῶν Ομηριτῶν δι᾿ Ελεσβαὰν τοῦ βασιλέως τῶν Αἰθιόπων. • (6) Ετυπώθη δὲ ᾽ ἐπὶ αὐτοῦ τὸ ἑορτάζειν ἡμᾶς τὴν τῆς Ὑπαπαντῆς ἑορτήν. Καὶ ἀστὴρ " ἐφάνη ἐν τῷ οὐρανῷ ἐπάνω τῆς χαλκῆς πύλης φαίνων ἐπὶ ἡμέρας καὶ νύκτας κζ'. (8) Γέγονε δὲ καὶ σεισμός φοβερώτατος 11· καὶ ἡ μὲν ΚΠ. ἐν διαφόροις τόποις ἀπέλαβεν, ἡ δὲ μετ γάλη Αντιόχεια πάθος ἔπαθεν ἀνεκδιήγηταν ὡς καταποθῆναι πᾶσαν σχεδὸν τὴν πόλιν καὶ τά· φον γενέσθαι τῶν οἰκητόρων. Τινὲς δὲ καταχωσθέν τες καὶ ἔτι ζῶντες ὑπὸ τὴν γῆν ἔκραζον. Καὶ ἐξελ» θὲν πῦρ ἀπὸ τῆς γῆς τούτους κατέφλεξε. (Ομοίω;) καὶ ἕτερον πῦρ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ κατήρχετο καθάπερ σπινθήρες 18, καὶ κατέκαιεν ὥσπερ ἀστραπὴ τὸν εὑρισκόμενον ". γεῖσα μέσον, καὶ τὸ ἥμισυ καταποθέν μετὰ τῶν οἱ ἐφ. καὶ π. ἐγνώρισε τὸ θ. Ως τῆς πυρᾶς ἄνθρακος οι άριστος ἑορτήν πᾶσαν ἀρ. ζ. τῆς δ. π. Βιταλιανὸς δὲ ὁ προῤῥηθείς εφόσ δρα ᾠκειώθη τῷ βασιλεῖ οι Βιτάλιον ου 518. . - μετὰ καὶ ἄλλων τινῶν τυραννίδα μ. ἀν. Τούτῳ τῷ ἔτει (ε') καὶ τὰ ἐν ἔργα καί. δ ἐπ. ὑπὸ τῶν Ἡμ. καὶ ὁ πόλεμος Ελ. β. τ. Α. πρὸς τοὺς ὑμηρίτας καὶ νίκη αὐτοῦ ἐπὶ αὐτοῦ δὲ τῷ θ' ἔτει) ἐτ. έ. ἡ. καὶ τὴν ἐ. τῆς ὑπ. κτλ. Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει (β') ἐφ. ά. ἐν τῇ Ἀνατολῇ κομήτης ὃς εἶχεν ἀκτίνας ἐκπεμπούσας ἐπὶ τὰ κάτω αὐγὰς, ὃν ἔλεγον πωγωνίαν εἶχε δὲ ἀκτῖνα ὁρῶσαν ἐπὶ δύσιν (τῷ η' ἔτει) ώστε πτω θῆναι σχ. π. τὴν τ. καὶ τ. τῶν ὁ. γ. τινὰς δὲ ἀναχωσθέντας καὶ ἔτι ζώντας ὑπὸ τὴν γῆν πῦρ ἐξ. ἐκ τῆς γῆς κ. το αέρος ὡς σπ. κ. σπινθήρ ἐπί Η τοὺς εὑρισκομένους ταποθέντος ? - - - CHRONICON. - LIB. IV. nudus efugit et sic omnibus prodigium notum factum est. C Rursum adhuc sub Anastasio, cum duo episcopi, :thodoxus et Arianus, secum disputarent, e: Arianus, dialecticus, orthodoxus autem pius et fi- delis esset, orthodoxus proposuit ut, sermones relinquendo, iu pyram ascenderent et sic quisnam magis pius esset ostenderetur. Ariano vero aliter sentiente, ipse rogum ingressus inter flammas dispu- tavit et integer evasit. CCXVI. Regnum Justini Thracis. Post Anastasium Justinus Thrax regnavit annos novem, fortis in bello, fideique orthodoxæ fervens propugnator. Ipse Vitalianum antea dictum sibi familiarein conciliavit et ducis exercitus munere honoravit, magnamque libertatem apud se dedit. Vitaijanus autem a Byzantiis ob prædictam red- integrationem furentibus dolo occisus est. Amantium vero præpositum, qui templum Sancti Thomæ ædificavit et exornavit, pecunias dedisse fertur ipsi Justino, qui princeps excubitorum erat sub Anastasio, ut Theocritum, ipsius consobrinum, regem proclamaret. Hunc occidit Justinus unaque eos qui cum ipso rebelles erant, et regiam i↓ se oc · cupavit. Sub ipso locum habuerunt quæ centra sanctum Aretham et alios in urbe Negra et contra Homeri- las ab Elesbaan Athiopum rege facta sunt. Statutum est autem sub ipso, nos festivitatem Occursus celebrare. Et stella apparuit in cœlo super æneam portam dies et noctes viginti septem præfulgens. Factus est etiam terræmotus tremendissimus. Urbs quidem Constantinopolis illum diversis locis * (7) persensit ; sed Autiochia magna inenarrabile per- D tulit damnum, ita ut tota fere civitas absorberetur et habitatorum sepulcrum fieret. Quidam autem se- pultorum adhuc sub terra viventes clamabant. Et ignis e terra proveniens eos consumpsit, dum alius ignis e caelo descendit velut scintilla, et tanquam fulmen, quemcunque inveniret exurebat. Pompeiopolis in Mysia idem passa est et me- dia pars cum habitatoribus absorpta. Sub terra Varia lectiones et notæ. * 520. " - - Ged. Leo. • cod. om. Par. 4706. 518. om. Bulg. et Serb. Ced. 680,17 - 23. * Ced. 637,10. cod. Ced. 537,23 -638,1. Ced. • 524. Cell. 639,8. 10. · Led. • 521. · Cel. 647,19 21. 519. • Cel. 638, - 5. 526. Ced. 740, 22. Ced. 641, 31- Led. 648,10---0. Gud. cod, Cele (17) Καὶ δύο πάλιν ἐπισκόπων (156) ἀμφισβη (2) Οὗτος " καὶ Βιταλιανὸν οι τὸν προῤῥηθέντα Β (9) Η δὲ 18 Πομπηιούπολις τῆς Μυσίας διαρρα 23. " φ, ὑφ' οὗ τῇ μὲν ΚΠ. ἐν δ. τ. τῇ δὲ Ἀντιοχείᾳ συμφορὰ ἀνεκδιήγητος προεμηνύθη. 1. Τῷ θ' ἔτει állà xai of N. Ced. 641,21—25. μ. κατεπόθη μετὰ τῶν δ. καὶ ἐ. Cedi. τοῦ ἡμίσους και

Εt Α οἰκητόρων, ἔκραξον ὑπὸ τὴν γῆν ἐλεηθῆναι ζη- τοῦντες· καὶ διέμεινεν ἡ γῆ σειομένη ἐνιαυτὸν ὅλον. (σκ:ρ- τήσει) (τροπάριον) κία; οὖσα, ὑπερέχουσα τῇ ἡλικία ἅπαντα ἄνθρωπον μακρὸν πήχυν Ένα καὶ πλατεία (ν) σφόδρα ὥστε θαυμάζειν τοὺς ὁρῶντας αὐτήν· καὶ ἐν τοῖς 20. ἐργαστηρίοις καὶ οἴκοις ἐδίδουν αὐτῇ ἀνὰ ὀβολοῦ τὴν πόλιν Αντιόχειαν πρὸς οἰκοδομὴν καὶ τοὺς ἐν αὐτῇ ζῶντας ὑπολειφθέντας. Τοσοῦτον δὲ ἐπ' αὐτὴν ἤλγησεν, ὡς καὶ τὸ διάδημα ἀποθεῖναι καὶ τὴν πορ φύραν καὶ σάκκον καὶ σποδὸν περιβαλέσθαι καὶ πεν- θῆσαι ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας. (44) Ετελεύτησε δὲ καταλιπὼν τὴν βασιλείαν Β΄ Ιουστινιανῷ τῷ ἀνεψιῷ. Ιουστίνος " ἀνεκαλέσατο πάντας (ἱερεῖς καὶ ἄνδρας εὐσεβεῖς καὶ ὀρθοδόξου;) ού; Ανα στάσιος ἀδίκως ἐξώρισεν. ** (14) Ἐπὶ αὐτοῦ τ Εδετα πόλις, Σκιρτού που ταμοῦ εν μέσον αὐτῆς διερχομένου καὶ πλοῦτον καὶ τέρψιν αὐτῇ παρεχομένου, πλημμυρήσας ταύτ σὺν τοῖς συνοίκοις ἐπόντισεν. Μετὰ δὲ τὸ παύτα σθα: τὰ ὕδατα (137) πλάξ λ:θίνη εὑρέθη ἐν τῇ τοῦ ποταμοῦ ὄχθῇ ἱερογλυφικοῖς γράμμασιν ἐγκε- κολαμμένη περιέχουσιν οὕτως· « Σκιρτός ποταμές σκιρτήσει κακὰ σκιρτήματα (πόλει και) πολίταις. ο λευτήσαντος καὶ γράψαντος ἐν διαθήκῃ Ἰουστῖνον κληρονόμον καὶ παρακελευσαμένου ὥστε τὰς γ' θυ- γατέρας αὐτοῦ μικρὰς καταλειφθείσας ἀναθρέψαι καὶ ἐκπροικίσαι τὴν βασιλέα καὶ πάντα αὐτοῦ τὰ χρέα δοῦναι οι τοῖς χρεωφειλέταις καὶ τὰ γραμ- ματεία (αὐτοῦ) ἀναῤῥύσασθαι, ἅπερ πάντα βασι λικῶς Ἰουστῖνος ἐξέστειλε ", καταπλήξας ἐν τούτῳ ἅπαντα ἀκούσαντα ἄνθρωπον 85. ΣΙΖ'. Βασιλεία Ιουστινιανού 36. Μετὰ Ἰουστῖνον ** ἐβασίλευσεν Ἰουστινιανός δ ἀνεψιός αὐτοῦ, ἔτη λθ'· ὃς ἀνακαινίσας τὴν Μεγάλην ἐκκλησίαν τὴν ῾Αγίαν Σοφίαν εἰς κάλλος καὶ μέγεθος, πρότερον κτισθεῖσαν ὑπὸ Κωνσταντίου, υἱοῦ Κων- σταντίνου τοῦ Μεγάλου, παρέδωκε καὶ τροπάριον ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ ψάλλεσθαι, οὗ ἡ ἀρχή. Ο μονογενής Ο Υιός καὶ λόγος τοῦ Θεοῦ. » ἐσείετο δὲ ἡ γῆ ἐπὶ ἐν. ἕνα. π. τῆς γιγαντ : Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει (ε') ἐφ. γ. τις ἐκ τῆς Κ. γιγαντο- σφ. γυρεύουσα δὲ τὰς πόλεις ἐλάμβανε κατὰ ἐργαστή - ὄντες οἱ ἄνθρωποι τὸ ἐλεήσατε τιαίας γυναικός γενής, υπ., ὥστε ἡμέρας. ριον φόλλιν μίαν το οβολόν Αγγελθέντος δὲ τοῦ πάθους ὁ μὲν τα μεγάλως, ή τα τὴν ψυχὴν καὶ είψας τὸ δ. καὶ τὴν π. ἐπένθει ἐν σάκκῳ καὶ σποδῷ ἡ π., κτλ. 'Αν. δὲ καὶ π. τοὺς ἀ. ὑπὸ ᾿Αναστασίου ἐξορισθέντας (έτει α'). 525. κατεποντίσθη Ε., εἰ διὰ τοῦ ὕδατος τοῦ μ. ά. (αὐτοῦ δ. Σ. π. ὃς πλ. δίκην θαλάσ Τῷ ζ' ἔτει - σης τοὺς οἴκους σὺν τοῖς οἰκοῦσι σύρων ἐπ., κτλ. παῦσαι έ. π. λ. ἐν τῇ δ. τοῦ π. γεγραμμένη ι. γ. δ. Τούτῳ τῷ Ἰουστίνῳ Ευλάλιος τις. ά. π. γενόμενος πένης ἐν τῷ μέλλειν αὐτῶν ἀποριῶναι ἔγραψεν ἐνδιαθήκως πλ. Ι. παρακελευσάμενος ώ, τ. γ' ά. θ. κι ἀπ δ. χρεωστουμένοις δανεισταῖς ά. β. π. π. β. επλήρωσε ἐξετέλεσε π. ἄνθρωπον τὸν ἀκ. π. τῆς βασιλείας 1. τοῦ μεγάλου Μ. 2, π. τῆς β. Ἰουστίνου τοῦ μ. ἔτει ἀνεκαίνισεν ἐκ θεμελίων Ι. τὴν τοῦ Θεοῦ μ. μελισθέν ψ. Ο μ. ὺς καὶ Λ. τοῦ Θεοῦ Τούτου τῷ β' εν εἰς κ. καὶ μ. ὑπὲρ τὸ πρ. παραδούς τρ. αὐτῇ ὑπ' ἀ. 650,12-15. GEORGI HAMARTOLI " clamantes misericoraliam emagitabant. per to- tum annum moveri terra non cessavit. Mulier quædam apparuit gigantea, quæ, ex Cilicia orta, omnem hominem in statura uno cu- bito superabat; et ampla erat valde, ita ut miraren- tur qui videbant eam. In officinis et domibus dabant ei obolum. Idem rex multum benevolentiæ sensum erga An- tiochiam ostendit povis ædificiis et in eos qui vi- ventes in ea superfuerant. Tantum super eain doluit, ut, diademate purpuraque depositis, sacCo et cinere indulus, per aliquot dies luctus signa ediderit Interiit autem Justiniano consobrino regnum re- linquens. Justinus revocaverat omnes sacerdotes virosque pios et orthodoxos quos Anastasius injuste miserat m exsilium. Sub eodem Scirtus fluvius, qui per mediam urbem Edessam fuit et illi divitias cum laetitia præstat, inundans eam cum civibus submersit. Postquam vero recesserunt aquæ, tabula lapidea in fluvii alveo inventa est hieroglyphicis characteribus cælata, qui sic habebant : « Scirius fluvius movebitur malis motibus urbi et civibus. » Quidam Eulalius ex divite factus pauper mo- rieus in testamento Justinum hæredem instituit eique commendavit ut tres ipsius filias parvas re- lictas enutriret et dotaret, omniaque ipsius debita quibus oba ratus esset solveret, et ipsius scripta redimeret. Quæ cuncta Justinus, quod omnes mi- Tabantur, liberalite™ explevit. CCXVII. Regnum Justiniani. Post Justinum regnavit Justinianus, ejus conso- Lruus, aunos triginta novem ; qui Magnam eccle- siam Sanctam Sophiam, prius a Constantio Con- stantini Magni filio ædificatam, novo decore novaque magnitudine instaurassel, hymnum quoque dedit in ecclesia decantandum, cujus prin- cipium : c Unigenitus Filius et Dei Verbum. - C (13) Varia lectiones et nolæ. Ced. cf. 640,22 : rubrica codicis. Ced. 640,5 om. Serb. Bulg. ? Ced. cod. Ced. 641,919, on. Serb. Bulg. ? 642.1-3. 23518. Ged. 638,1 cod. Ced. Ced. 639,20-640,5. Ged. » Ged. Cell. 637,2 9. Ced. Ged. Lev. Cel. Leo. " Ceu. Leo. — cod. Ged, Par. 1076. Geu - 527. (10) Καὶ γυνή τις ἀνεφάνη γιγαντιαία ἐκ Κιλι- (11) Ὁ αὐτὸς " βασιλεὺς πολλὰ ἐφιλοφρονήσατο (15) Εὐλαλίου τινὸς 30 ἀπὸ πλουσίων πένητος τε

Εt Α οἰκητόρων, ἔκραξον ὑπὸ τὴν γῆν ἐλεηθῆναι ζη- τοῦντες· καὶ διέμεινεν ἡ γῆ σειομένη ἐνιαυτὸν ὅλον. (σκ:ρ- τήσει) (τροπάριον) κία; οὖσα, ὑπερέχουσα τῇ ἡλικία ἅπαντα ἄνθρωπον μακρὸν πήχυν Ένα καὶ πλατεία (ν) σφόδρα ὥστε θαυμάζειν τοὺς ὁρῶντας αὐτήν· καὶ ἐν τοῖς 20. ἐργαστηρίοις καὶ οἴκοις ἐδίδουν αὐτῇ ἀνὰ ὀβολοῦ τὴν πόλιν Αντιόχειαν πρὸς οἰκοδομὴν καὶ τοὺς ἐν αὐτῇ ζῶντας ὑπολειφθέντας. Τοσοῦτον δὲ ἐπ' αὐτὴν ἤλγησεν, ὡς καὶ τὸ διάδημα ἀποθεῖναι καὶ τὴν πορ φύραν καὶ σάκκον καὶ σποδὸν περιβαλέσθαι καὶ πεν- θῆσαι ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας. (44) Ετελεύτησε δὲ καταλιπὼν τὴν βασιλείαν Β΄ Ιουστινιανῷ τῷ ἀνεψιῷ. Ιουστίνος " ἀνεκαλέσατο πάντας (ἱερεῖς καὶ ἄνδρας εὐσεβεῖς καὶ ὀρθοδόξου;) ού; Ανα στάσιος ἀδίκως ἐξώρισεν. ** (14) Ἐπὶ αὐτοῦ τ Εδετα πόλις, Σκιρτού που ταμοῦ εν μέσον αὐτῆς διερχομένου καὶ πλοῦτον καὶ τέρψιν αὐτῇ παρεχομένου, πλημμυρήσας ταύτ σὺν τοῖς συνοίκοις ἐπόντισεν. Μετὰ δὲ τὸ παύτα σθα: τὰ ὕδατα (137) πλάξ λ:θίνη εὑρέθη ἐν τῇ τοῦ ποταμοῦ ὄχθῇ ἱερογλυφικοῖς γράμμασιν ἐγκε- κολαμμένη περιέχουσιν οὕτως· « Σκιρτός ποταμές σκιρτήσει κακὰ σκιρτήματα (πόλει και) πολίταις. ο λευτήσαντος καὶ γράψαντος ἐν διαθήκῃ Ἰουστῖνον κληρονόμον καὶ παρακελευσαμένου ὥστε τὰς γ' θυ- γατέρας αὐτοῦ μικρὰς καταλειφθείσας ἀναθρέψαι καὶ ἐκπροικίσαι τὴν βασιλέα καὶ πάντα αὐτοῦ τὰ χρέα δοῦναι οι τοῖς χρεωφειλέταις καὶ τὰ γραμ- ματεία (αὐτοῦ) ἀναῤῥύσασθαι, ἅπερ πάντα βασι λικῶς Ἰουστῖνος ἐξέστειλε ", καταπλήξας ἐν τούτῳ ἅπαντα ἀκούσαντα ἄνθρωπον 85. ΣΙΖ'. Βασιλεία Ιουστινιανού 36. Μετὰ Ἰουστῖνον ** ἐβασίλευσεν Ἰουστινιανός δ ἀνεψιός αὐτοῦ, ἔτη λθ'· ὃς ἀνακαινίσας τὴν Μεγάλην ἐκκλησίαν τὴν ῾Αγίαν Σοφίαν εἰς κάλλος καὶ μέγεθος, πρότερον κτισθεῖσαν ὑπὸ Κωνσταντίου, υἱοῦ Κων- σταντίνου τοῦ Μεγάλου, παρέδωκε καὶ τροπάριον ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ ψάλλεσθαι, οὗ ἡ ἀρχή. Ο μονογενής Ο Υιός καὶ λόγος τοῦ Θεοῦ. » ἐσείετο δὲ ἡ γῆ ἐπὶ ἐν. ἕνα. π. τῆς γιγαντ : Τῷ δ' αὐτῷ ἔτει (ε') ἐφ. γ. τις ἐκ τῆς Κ. γιγαντο- σφ. γυρεύουσα δὲ τὰς πόλεις ἐλάμβανε κατὰ ἐργαστή - ὄντες οἱ ἄνθρωποι τὸ ἐλεήσατε τιαίας γυναικός γενής, υπ., ὥστε ἡμέρας. ριον φόλλιν μίαν το οβολόν Αγγελθέντος δὲ τοῦ πάθους ὁ μὲν τα μεγάλως, ή τα τὴν ψυχὴν καὶ είψας τὸ δ. καὶ τὴν π. ἐπένθει ἐν σάκκῳ καὶ σποδῷ ἡ π., κτλ. 'Αν. δὲ καὶ π. τοὺς ἀ. ὑπὸ ᾿Αναστασίου ἐξορισθέντας (έτει α'). 525. κατεποντίσθη Ε., εἰ διὰ τοῦ ὕδατος τοῦ μ. ά. (αὐτοῦ δ. Σ. π. ὃς πλ. δίκην θαλάσ Τῷ ζ' ἔτει - σης τοὺς οἴκους σὺν τοῖς οἰκοῦσι σύρων ἐπ., κτλ. παῦσαι έ. π. λ. ἐν τῇ δ. τοῦ π. γεγραμμένη ι. γ. δ. Τούτῳ τῷ Ἰουστίνῳ Ευλάλιος τις. ά. π. γενόμενος πένης ἐν τῷ μέλλειν αὐτῶν ἀποριῶναι ἔγραψεν ἐνδιαθήκως πλ. Ι. παρακελευσάμενος ώ, τ. γ' ά. θ. κι ἀπ δ. χρεωστουμένοις δανεισταῖς ά. β. π. π. β. επλήρωσε ἐξετέλεσε π. ἄνθρωπον τὸν ἀκ. π. τῆς βασιλείας 1. τοῦ μεγάλου Μ. 2, π. τῆς β. Ἰουστίνου τοῦ μ. ἔτει ἀνεκαίνισεν ἐκ θεμελίων Ι. τὴν τοῦ Θεοῦ μ. μελισθέν ψ. Ο μ. ὺς καὶ Λ. τοῦ Θεοῦ Τούτου τῷ β' εν εἰς κ. καὶ μ. ὑπὲρ τὸ πρ. παραδούς τρ. αὐτῇ ὑπ' ἀ. 650,12-15. GEORGI HAMARTOLI " clamantes misericoraliam emagitabant. per to- tum annum moveri terra non cessavit. Mulier quædam apparuit gigantea, quæ, ex Cilicia orta, omnem hominem in statura uno cu- bito superabat; et ampla erat valde, ita ut miraren- tur qui videbant eam. In officinis et domibus dabant ei obolum. Idem rex multum benevolentiæ sensum erga An- tiochiam ostendit povis ædificiis et in eos qui vi- ventes in ea superfuerant. Tantum super eain doluit, ut, diademate purpuraque depositis, sacCo et cinere indulus, per aliquot dies luctus signa ediderit Interiit autem Justiniano consobrino regnum re- linquens. Justinus revocaverat omnes sacerdotes virosque pios et orthodoxos quos Anastasius injuste miserat m exsilium. Sub eodem Scirtus fluvius, qui per mediam urbem Edessam fuit et illi divitias cum laetitia præstat, inundans eam cum civibus submersit. Postquam vero recesserunt aquæ, tabula lapidea in fluvii alveo inventa est hieroglyphicis characteribus cælata, qui sic habebant : « Scirius fluvius movebitur malis motibus urbi et civibus. » Quidam Eulalius ex divite factus pauper mo- rieus in testamento Justinum hæredem instituit eique commendavit ut tres ipsius filias parvas re- lictas enutriret et dotaret, omniaque ipsius debita quibus oba ratus esset solveret, et ipsius scripta redimeret. Quæ cuncta Justinus, quod omnes mi- Tabantur, liberalite™ explevit. CCXVII. Regnum Justiniani. Post Justinum regnavit Justinianus, ejus conso- Lruus, aunos triginta novem ; qui Magnam eccle- siam Sanctam Sophiam, prius a Constantio Con- stantini Magni filio ædificatam, novo decore novaque magnitudine instaurassel, hymnum quoque dedit in ecclesia decantandum, cujus prin- cipium : c Unigenitus Filius et Dei Verbum. - C (13) Varia lectiones et nolæ. Ced. cf. 640,22 : rubrica codicis. Ced. 640,5 om. Serb. Bulg. ? Ced. cod. Ced. 641,919, on. Serb. Bulg. ? 642.1-3. 23518. Ged. 638,1 cod. Ced. Ced. 639,20-640,5. Ged. » Ged. Cell. 637,2 9. Ced. Ged. Lev. Cel. Leo. " Ceu. Leo. — cod. Ged, Par. 1076. Geu - 527. (10) Καὶ γυνή τις ἀνεφάνη γιγαντιαία ἐκ Κιλι- (11) Ὁ αὐτὸς " βασιλεὺς πολλὰ ἐφιλοφρονήσατο (15) Εὐλαλίου τινὸς 30 ἀπὸ πλουσίων πένητος τε

Οὗτος ἐποίησε καὶ τὰς νεαρὰς διατά- Α ξεις, ἐκφωνήσας καὶ τύπον περί τε ἐπισκόπων καὶ ξενοδόχων καὶ οἰκονόμων καὶ ὀρφανοτρόφων, ὥστε μὴ κληρονομεῖσθαι πλὴν & πρὸ τοῦ γενέσθαι ἐκέ κτηντο. μέχρις οὗ ἐφάνη θεοσεβεῖ ἀνθρώπῳ γράψαι εἰς τὰ πρόθυρα τῶν φλιῶν· ο Χριστός μεθ' ἡμῶν· στῆτε. Εστη δὲ ὡς ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ, καὶ ἔκτοτε ἐκλήθη ἡ πόλις Θεούπολις 8. * (4) Καὶ ἡ Ὑπαπαντή μετηνέχθη καὶ ἔλαβεν ἀρχὴν ἑορτάζεσθαι Φεβρουαρίῳ μηνὶ εἰς τὴν β', γενομένη πρότερον τῇ ιδ' τοῦ αὐτοῦ μηνός, ἥτις οὐκ ἔστιν ἐναριθμουμένη ταῖς Δεσποτικαῖς ἑορταῖς. Ο γὰρ θεῖος Χρυσόστομος οὕτω λέγει· ησεν ὁ Θεὸς τὰ ἔργα αὐτοῦ πάντα, καθώς γέγρα πται, τῇ δὲ ζ' κατέπαυσεν· διὸ καὶ ἐπ᾿ ἐσχάτου τῶν ἡμερῶν ὁ τοῦ Θεοῦ Λόγος • ζητῆσαι καὶ σῶσαι τὸ ἀπολωλός, εὐδόκησεν καὶ ἐνανθρωπήσας τὸν αὐτὸν τρόπον κατὰ τὸν ἀριθμὸν τῶν ἡμερῶν τῆς κοσμοποιίας τὰς ἑορτὰς παρέδωκεν ἡμῖν τῆς αὐτοῦ οἰκονομίας· καὶ πρώτη μέν ἐστι καὶ ῥίζα τῶν ἑορ τῶν τοῦ Χριστοῦ ἡ κατὰ σάρκα ἐκ τῆς Παρθένου Μαρίας μετὰ τὴν σύλληψιν Γέννησις· δευτέρα δὲ ἡ Επιφάνεια, τρίτη δὲ ἡ τοῦ σωτηρίου Πάθους ἡμέρα, τετάρτη ἡ ὑπερένδοξος ᾿Ανάστασις, καθ᾿ ἣν ἐν τοῖς καταχθονίοις γενόμενος ὁ Σωτὴρ καὶ Λυτρωτὴς πάν- των συνανέστησεν ἑαυτῷ τούς δικαίους καὶ τοὺς πιο στεύσαντας· εἰ δὲ ἡ πρὸς οὐρανοὺς Ἀνάληψις αὐτοῦ ὡς καὶ ἐν ε' τῆς ἑβδομάδος ἐγένετο ἡμέρᾳ· ς' ἡ τῆς ἐπιφοιτήσεως ἡμέρα τοῦ ἁγίου Πνεύματος, ζ' δὲ ἡ προσδοκωμένη τῆς καθολικῆς ἀναστάσεως τῶν νε- κρῶν μεγάλη καὶ ἀδιάδοχος ἡμέρα. Τότε γὰρ ἑορτά σουσιν ὄντως μετὰ πολλῆς χαρᾶς καὶ εὐφροσύνης οἱ μέλλοντες κληρονομείν ' . Ἡ ὀφθαλμὸς οὐκ εἶδε, καὶ οἷς οὐκ ἤκουσε, καὶ ἐπὶ καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη, ἃ ἡτοίμασεν ὁ Θεὸς τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτ τόν. » Καὶ ταῦτα μὲν ὁ Χρυσόστομος. (5) Μετὰ δὲ ταῦτα ἐπὶ τῆς βασιλείας Ἰουστι νιανοῦ ἐξελθοῦσα ἡ θάλασσα ἐκ τῶν ὁρίων αὐτῆς ἐπὶ μίλια γ' πρὸς τὰ μέρη τῆς Θράκης χωρία πολλὰ καὶ προάστεια ἐξαφανίσασα, ἀνθρώπους δὲ ἀναρ:- θμήτους ἀποπνίξασα, πάλιν ὑπέστρεψε. Καὶ ὁ δῆμος το αντάρας τὸ λεγόμενον πρα- σινοβένετον καὶ πολλὴν ἀταξίαν καὶ ἁρπαγὴν καὶ σφαγὴν καὶ ἐμπρησμὲν ἐν τῇ πόλει ποιήσαντες, (1385) αναγορεύουσι βασιλέα Υπάτιον ἐν τῷ ἱππικῷ. Πολλοῦ δὲ λαοῦ συνδραμόντος καὶ τοῦ ἱππικοῦ πλη ρωθέντος, προσέταξεν Ἰουστινιανὸς τὸν λαὸν αὐτοῦ Τοὺς δὲ παλαιούς νόμους πάντας ἀνενέωσε, ποιήσας μονόδιστον καὶ ν. δι ἐκάλεσε Εφ. δέ τινι θ. ά. ἐν δράματι εἰπεῖν πᾶσιν ἵνα ἐπιγράψωσιν εἰς τὰ ὑπέρθ. αὐτῶν Καὶ τούτου γενομένου ἐ. ἡ ὁ. τοῦ Θεοῦ καὶ πάλιν ὁ βασιλεὺς καὶ ἡ Αὐγούστα πολλὰ ἐδωρήσαντο χρήματα εἰς ἀνακαινισμὸν τῆς ᾿Αντιόχου πόλεως καὶ μετωνόμασαν αὐτὴν Θεούπολιν ἐφ᾽ οὗ ἡ ᾿Αντιόχεια Θεούπολις ήρξατο προσαγορεύεσθαι οι Α. ΧΧ. 11, Ἐν ἓξ ἡμέραις Τῷ ιη' ἔτει ἐπανέστη ἡ θ. τῇ Θράκῃ ἐπὶ μ. δ' καὶ ἐκάλυψεν αὐτὴν ἐπὶ τὰ με Οδησοῦ καὶ Διονυσιούπολιν καὶ τὸ ᾿Αφροδίσιον καὶ πολλοὶ ἐπνίγησαν, κτλ. º 532. Τῷ ε' ἔτει γέγο νεν ἡ ἀνταρσία του λεγομένου Νίκα καὶ ἔτρεψαν οἱ τῶν δήμων β. 'Υ. τὸν συγγενή ᾿Αναστασίου τοῦ βασι λέως, κτλ. CHRONICON. » Enol- B C - LIB. IV. Hic novas constitutiones fecit, legem promulgans de episcopis, hospitibus, economis et orphano- trophis, qua exceptis iis quæ ante munus susce- ptum possederant, nullius rei hæreditatem possent adire. Antiochia vero moveri non cessabat usque dum visum est homini pio scribere super januarum antes : Christus nobiscum : state. Stetit autem ira Dei et ex tunc urbs' appellata est Theopolis: Et festum Occursus translatum est, cœpitque celebrari mensis Februarii secunda die cum fleret antea decima quarta die ejusdem mensis. Hæc autem festivitas cuni festis Dominicis non com- putata est. Divus enim Chrysostomus sic ait: Fecit Deus omnia opera sua, sicut scriptum est, et die septima requievit. Ideoque novissimo dierum Dei Verbum quærere et salvum facere quod pericrat › dignatum est et caro factum, eum- dein sequens modum, juxta numerum dierum creationis, dedit nobis festivitates ipsius œcono- miæ. Et prima quidem et radix Christi festorum est secundum carnem ex Virgine Maria post con- cptionem Nativitas; secunda vero Epiphania ; tertia salutaris Passionis dies; quarta gloriosis - sima Resurrectio, per quam cum ad inferos descen- disset Salvator et Redemptor omnium, suscitavit secum justos et fideles; quinta vero ipsius in cœlos Ascensio, sicut et quinta hebdomadis die facta est; sexta Spiritus sancti illuminationis dies; septima autem exspectata catholicæ resurrectionis mortuorum magna et perennis dies. Tum enim revera festiviter agent cum multa lætitia et exsul- tatione qui hæreditaturi sunt ‹ quæ oculus non vi- dit, nec auris audivit, nec in cor hominis ascende- runt quæ præparavit Deus diligentibus se. › flæc quidem Chrysostomus. Postea sub regno Justiniani egrediens e termi- nis suis mare ad tria millia in Thraciæ finibus, cum multa loca suburbiaque evertisset et innu- meros homines suffocasset, subsedit. Et factio quæ dicitur Prasino-Veneta tumul- tum fecit, multisque sceleribus, rapinis, cædi- • (6) D bus et incendiis perpetratis proclamavit regem Hypatium in circo. Cum vero magna multitudo convenisset et circus impleretur, Justinianus po- pulum suum et exercitum ordinavit. Et alii quidem supra, alii infra sedem (imperatoriam) col- Variæ lectiones et notæ. » 528-529. Ced. 646,3,4. * Ced. 646, 16-21. • Ced. “ cod. in textu e margine, videtur. • 342. • Spuria III. ( Ex. Luc. xx, 10. • cod. Cor. 11, 9. - - 545. Cell. 657,15 : Ced. 647,11.648,21. PATROL. GR. CX. (3) Ἡ δὲ κι Αντιόχεια σειομένη οὐκ ἐπαύετο

Οὗτος ἐποίησε καὶ τὰς νεαρὰς διατά- Α ξεις, ἐκφωνήσας καὶ τύπον περί τε ἐπισκόπων καὶ ξενοδόχων καὶ οἰκονόμων καὶ ὀρφανοτρόφων, ὥστε μὴ κληρονομεῖσθαι πλὴν & πρὸ τοῦ γενέσθαι ἐκέ κτηντο. μέχρις οὗ ἐφάνη θεοσεβεῖ ἀνθρώπῳ γράψαι εἰς τὰ πρόθυρα τῶν φλιῶν· ο Χριστός μεθ' ἡμῶν· στῆτε. Εστη δὲ ὡς ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ, καὶ ἔκτοτε ἐκλήθη ἡ πόλις Θεούπολις 8. * (4) Καὶ ἡ Ὑπαπαντή μετηνέχθη καὶ ἔλαβεν ἀρχὴν ἑορτάζεσθαι Φεβρουαρίῳ μηνὶ εἰς τὴν β', γενομένη πρότερον τῇ ιδ' τοῦ αὐτοῦ μηνός, ἥτις οὐκ ἔστιν ἐναριθμουμένη ταῖς Δεσποτικαῖς ἑορταῖς. Ο γὰρ θεῖος Χρυσόστομος οὕτω λέγει· ησεν ὁ Θεὸς τὰ ἔργα αὐτοῦ πάντα, καθώς γέγρα πται, τῇ δὲ ζ' κατέπαυσεν· διὸ καὶ ἐπ᾿ ἐσχάτου τῶν ἡμερῶν ὁ τοῦ Θεοῦ Λόγος • ζητῆσαι καὶ σῶσαι τὸ ἀπολωλός, εὐδόκησεν καὶ ἐνανθρωπήσας τὸν αὐτὸν τρόπον κατὰ τὸν ἀριθμὸν τῶν ἡμερῶν τῆς κοσμοποιίας τὰς ἑορτὰς παρέδωκεν ἡμῖν τῆς αὐτοῦ οἰκονομίας· καὶ πρώτη μέν ἐστι καὶ ῥίζα τῶν ἑορ τῶν τοῦ Χριστοῦ ἡ κατὰ σάρκα ἐκ τῆς Παρθένου Μαρίας μετὰ τὴν σύλληψιν Γέννησις· δευτέρα δὲ ἡ Επιφάνεια, τρίτη δὲ ἡ τοῦ σωτηρίου Πάθους ἡμέρα, τετάρτη ἡ ὑπερένδοξος ᾿Ανάστασις, καθ᾿ ἣν ἐν τοῖς καταχθονίοις γενόμενος ὁ Σωτὴρ καὶ Λυτρωτὴς πάν- των συνανέστησεν ἑαυτῷ τούς δικαίους καὶ τοὺς πιο στεύσαντας· εἰ δὲ ἡ πρὸς οὐρανοὺς Ἀνάληψις αὐτοῦ ὡς καὶ ἐν ε' τῆς ἑβδομάδος ἐγένετο ἡμέρᾳ· ς' ἡ τῆς ἐπιφοιτήσεως ἡμέρα τοῦ ἁγίου Πνεύματος, ζ' δὲ ἡ προσδοκωμένη τῆς καθολικῆς ἀναστάσεως τῶν νε- κρῶν μεγάλη καὶ ἀδιάδοχος ἡμέρα. Τότε γὰρ ἑορτά σουσιν ὄντως μετὰ πολλῆς χαρᾶς καὶ εὐφροσύνης οἱ μέλλοντες κληρονομείν ' . Ἡ ὀφθαλμὸς οὐκ εἶδε, καὶ οἷς οὐκ ἤκουσε, καὶ ἐπὶ καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη, ἃ ἡτοίμασεν ὁ Θεὸς τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτ τόν. » Καὶ ταῦτα μὲν ὁ Χρυσόστομος. (5) Μετὰ δὲ ταῦτα ἐπὶ τῆς βασιλείας Ἰουστι νιανοῦ ἐξελθοῦσα ἡ θάλασσα ἐκ τῶν ὁρίων αὐτῆς ἐπὶ μίλια γ' πρὸς τὰ μέρη τῆς Θράκης χωρία πολλὰ καὶ προάστεια ἐξαφανίσασα, ἀνθρώπους δὲ ἀναρ:- θμήτους ἀποπνίξασα, πάλιν ὑπέστρεψε. Καὶ ὁ δῆμος το αντάρας τὸ λεγόμενον πρα- σινοβένετον καὶ πολλὴν ἀταξίαν καὶ ἁρπαγὴν καὶ σφαγὴν καὶ ἐμπρησμὲν ἐν τῇ πόλει ποιήσαντες, (1385) αναγορεύουσι βασιλέα Υπάτιον ἐν τῷ ἱππικῷ. Πολλοῦ δὲ λαοῦ συνδραμόντος καὶ τοῦ ἱππικοῦ πλη ρωθέντος, προσέταξεν Ἰουστινιανὸς τὸν λαὸν αὐτοῦ Τοὺς δὲ παλαιούς νόμους πάντας ἀνενέωσε, ποιήσας μονόδιστον καὶ ν. δι ἐκάλεσε Εφ. δέ τινι θ. ά. ἐν δράματι εἰπεῖν πᾶσιν ἵνα ἐπιγράψωσιν εἰς τὰ ὑπέρθ. αὐτῶν Καὶ τούτου γενομένου ἐ. ἡ ὁ. τοῦ Θεοῦ καὶ πάλιν ὁ βασιλεὺς καὶ ἡ Αὐγούστα πολλὰ ἐδωρήσαντο χρήματα εἰς ἀνακαινισμὸν τῆς ᾿Αντιόχου πόλεως καὶ μετωνόμασαν αὐτὴν Θεούπολιν ἐφ᾽ οὗ ἡ ᾿Αντιόχεια Θεούπολις ήρξατο προσαγορεύεσθαι οι Α. ΧΧ. 11, Ἐν ἓξ ἡμέραις Τῷ ιη' ἔτει ἐπανέστη ἡ θ. τῇ Θράκῃ ἐπὶ μ. δ' καὶ ἐκάλυψεν αὐτὴν ἐπὶ τὰ με Οδησοῦ καὶ Διονυσιούπολιν καὶ τὸ ᾿Αφροδίσιον καὶ πολλοὶ ἐπνίγησαν, κτλ. º 532. Τῷ ε' ἔτει γέγο νεν ἡ ἀνταρσία του λεγομένου Νίκα καὶ ἔτρεψαν οἱ τῶν δήμων β. 'Υ. τὸν συγγενή ᾿Αναστασίου τοῦ βασι λέως, κτλ. CHRONICON. » Enol- B C - LIB. IV. Hic novas constitutiones fecit, legem promulgans de episcopis, hospitibus, economis et orphano- trophis, qua exceptis iis quæ ante munus susce- ptum possederant, nullius rei hæreditatem possent adire. Antiochia vero moveri non cessabat usque dum visum est homini pio scribere super januarum antes : Christus nobiscum : state. Stetit autem ira Dei et ex tunc urbs' appellata est Theopolis: Et festum Occursus translatum est, cœpitque celebrari mensis Februarii secunda die cum fleret antea decima quarta die ejusdem mensis. Hæc autem festivitas cuni festis Dominicis non com- putata est. Divus enim Chrysostomus sic ait: Fecit Deus omnia opera sua, sicut scriptum est, et die septima requievit. Ideoque novissimo dierum Dei Verbum quærere et salvum facere quod pericrat › dignatum est et caro factum, eum- dein sequens modum, juxta numerum dierum creationis, dedit nobis festivitates ipsius œcono- miæ. Et prima quidem et radix Christi festorum est secundum carnem ex Virgine Maria post con- cptionem Nativitas; secunda vero Epiphania ; tertia salutaris Passionis dies; quarta gloriosis - sima Resurrectio, per quam cum ad inferos descen- disset Salvator et Redemptor omnium, suscitavit secum justos et fideles; quinta vero ipsius in cœlos Ascensio, sicut et quinta hebdomadis die facta est; sexta Spiritus sancti illuminationis dies; septima autem exspectata catholicæ resurrectionis mortuorum magna et perennis dies. Tum enim revera festiviter agent cum multa lætitia et exsul- tatione qui hæreditaturi sunt ‹ quæ oculus non vi- dit, nec auris audivit, nec in cor hominis ascende- runt quæ præparavit Deus diligentibus se. › flæc quidem Chrysostomus. Postea sub regno Justiniani egrediens e termi- nis suis mare ad tria millia in Thraciæ finibus, cum multa loca suburbiaque evertisset et innu- meros homines suffocasset, subsedit. Et factio quæ dicitur Prasino-Veneta tumul- tum fecit, multisque sceleribus, rapinis, cædi- • (6) D bus et incendiis perpetratis proclamavit regem Hypatium in circo. Cum vero magna multitudo convenisset et circus impleretur, Justinianus po- pulum suum et exercitum ordinavit. Et alii quidem supra, alii infra sedem (imperatoriam) col- Variæ lectiones et notæ. » 528-529. Ced. 646,3,4. * Ced. 646, 16-21. • Ced. “ cod. in textu e margine, videtur. • 342. • Spuria III. ( Ex. Luc. xx, 10. • cod. Cor. 11, 9. - - 545. Cell. 657,15 : Ced. 647,11.648,21. PATROL. GR. CX. (3) Ἡ δὲ κι Αντιόχεια σειομένη οὐκ ἐπαύετο

Α καὶ τὸν στρατόν 61. Καὶ οἱ μὲν ἄνωθεν, οἱ δὲ κάτω- θεν τοῦ καθίσματος τοξεύοντες, ἀπέκτειναν χιλιά- δας λ', ἐν οἷς καὶ τὸν Υπάτιον χειρωσάμενος ἀνεῖ. λεν ὡς βασιλικὸν διάδημα φορέσαντα. ΣΙΗ'. Περὶ τῆς δ' συνόδου οι Καὶ ἡ ε' γέγονε τα σύνοδος τῶν ρξε' Πατέρων ἔτει τῆς αὐτοῦ βασιλείας Ἰουστινιανού φημὶ τοῦ Μεγάλου κς' ἐπὶ Βιγιλίου τοῦ ἀγιωτάτου πάπα Ῥώμης διὰ λιβέλλου τὴν ὀρθὴν πίστιν κυροῦντος, ἧς ἡγοῦντο Εὐτύχιος ΚΠ., Απολινάριος Αλεξαν δρείας συ, Δήμνος Αντιοχείας 50, (Στέφανος ἐπίσκο- πος Ραφίας, Γεώργιος ἐπίσκοπος τῆς Τιβεριωτῶν πόλεως), τοποτηρητήσαντες δ' δὲ Εὐτυχίου Ἱεροσο λύμων, κατ' Ωριγένους καὶ τῶν τὰ ἐκείνου ἀσεβῇ Β δόγματα διαδεξαμένων, Διδύμου " καὶ Εὐαγρίου τῶν πάλαι ἀκμασάντων καὶ τῶν ἐκτεθέντων παρ' αὐτοῖς κεφαλαίων, ἐν οἷς ἐληρώδουν προϋπάρχειν τὰς ψυχὰς τῶν σωμάτων, ἐξ Ἑλληνικῶν ὁρμώμενοι δογμάτων, τὴν μετεμψύχωσιν δοξάζοντες τε καὶ τέλος εἶναι τῆς κολάσεως καὶ τὰ σώματα ἡμῶν μὴ ἀνίστασθαι τὰ αὐτὰ ἐν τῇ ἀναστάσει, καὶ τὴν τῶν δαιμόνων εἰς τὸ ἀρχαῖον ἀποκατάστασιν, τὸν πα ράδεισον ἀλληγοροῦντες “1 καὶ μή (τε) γεγενῆσθαι μήτε εἶναι ἀπὸ σὲ Θεοῦ αἰσθητὸν παράδεισον, μήτε (δὲ ἐν σαρκὶ πλασθῆναι τὸν ᾿Αδάμ · άτινα δόγματα ἕως χρόνου τὸ πλέον ἐκρύπτετο, εἰς πλῆθος δὲ ἐπι- διδόντα καὶ πολλὰ “8 τὴν Ἐκκλησίαν λυμαινόμενα, τηνικαῦτα στηλιτευθέντα ἀναθεματίσθησαν . (2) Ετι δὲ καὶ κατὰ Θεοδώρου τοῦ Μόψου ἑστίας, διδασκάλου γεγονότος ο Νεστορίου τοῦ Ιου δαιόφρονος ἀνεθεμάτισαν μετὰ τῆς λεγομένης 16α ἐπιστολῆς, καί τινων συγγραμάτων Θεοδωρήτου του ἐπισκόπου Κύρου συγγραφέντων κατὰ τῶν ιβ' κεφα λαίων τοῦ μακαρίου Κυρίλλου. οι (3) Τὸ δὲ γράμμα τοῦ βασιλέως να πρὸς τὴν σύνοδον περιείχεν οὕτως· . Περὶ μὲν οὖν Ωριγένους καὶ τῶν ὁμοφρόνων αὐτοῦ σπουδὴ γέγονεν ἡμῖν καὶ ἔστιν ἀτάραχον τὴν ἁγίαν τοῦ Θεοῦ (καθολικήν) και ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν διαφυλάττεσθαι τὸ καὶ τὸ ὅπως οὖν ἀναφυόμενα τῇ ὀρθοδόξῳ πίστει ἐναντία και τακρίνεσθαι. Ἐπεὶ τοίνυν διέγνωσται ἡμῖν ὡς τινες ἐν Ἱεροσολύμοις εἰσὶ μοναχοὶ δήπουθεν Πυθαγόρα, καὶ Πλάτωνι, καὶ Ωριγένει τῷ (καὶ) ᾿Αδαμαντίν, καὶ τῇ τούτων δυσσεβείᾳ καὶ πλάνῃ κατακολουθούν τες καὶ διδάσκοντες, δεῖν ᾠήθημεν φροντίδα καὶ ζή τησιν ποιήσασθαι περὶ τούτων, ἵνα μὴ τέλειον διὰ τῆς ᾿Ελληνικῆς καὶ Μανιχαϊκῆς ἀπάτης αὐτῶν πολ λοὺς ἀπολέσωσι· λέγουσι γὰρ, ἵνα ἐκ τῶν πολλῶν ὀλίγα μνημονεύσωμεν, ὅτι νόες ἦσαν δίχα παντὸς ἀριθμοῦ τε καὶ ὀνόματος, ὡς ἑνάδα πάντων εἶναι τῶν κι εἰς τὸ ἱππικόν ? • Απὸ τῆς δ' συνόδου μέχρι τῆς ε' έτη Τῷ κε' τῆς μ. Ι. γ. ἡ ἁγία καὶ οἰκουμενικὴ ἐ' σ. τῶν ρξεα γίων π. ἐν ΚΠ. ἐπί και Έτσι Ἱεροσολύμων κλπ. τοποτηρητὴς δὲ Εὐτύχιος Ἱερ. κατά Σευήρου τοῦ ἀκεφάλου καὶ δυσσεβοῦς — ἀλλὰ καὶ κατὰ τοῦ παράφρον τοποτερηταί δς τοῦ ἀπὸ ὀμμάτων σε δοξαζόντων τέλος τε τῆς σ' δε σε αλληγορούντων ὑπὸ τοῦ Θεοῦ σε πολλοὺς τῆς Ἐκκλησίας σε ἀναθεματί σαντες τοῦ ἐν Ἰουστινιανοῦ ἁγίαν 7ο δίκαιον GEORGII HAMARTOLI locati sagittis occiderunt triginta millia, in qui- bus Hypatium, quem rex comprehensum, quod regium diadema gestasset, interfecit. CCXVIII. De quinta Synodo. Sub regno Justiniani Magni, anno regni vi- cesimo sexto, Vigilio sanctissimo patriarcha Romæ per rescriptum orthodoxam fidem confir- mante, facta est centum sexaginta quinque Pa- trum quinta synodus, cui præfuerunt Eutychius Constantinopolis, Apollinarius Alexandria, Do- mnus Antiochiæ, Stephanus episcopus Raphie, Georgius urbis Tiberiotarum episcopus, vicarii- que Eutychii Hierosolymorum, adversus Origenem et eos qui impia ejus dogmata receperant, Didy- mum et Evagrium, quondam celebres, et capitula ab ipsis exposita, quibus nugabantur ante corpora animas subsistere, gentilibus suffulti dogma- dogma- tibus, metempsychosim dogmatizantes et pc- narum esse finem, et corpora non eadem in re- surrectione suscitanda, et dæmonum in primum statum redintegrationem, paradisum allegorice explicantes dicentesque non fuisse nec esse a Deo sensibilem paradisum, neque in carne Ada- mum esse formatum. Quæ dogmata plerumque ad tempus abscondebantur, sed quia ad multitudi- nem grassantia vastabant Ecclesiamı, tunc publice anathemate percussa sunt. Anathema quoque dixerunt contra Theodorum Mopsuestenum, qui Nestorii Judaizantis magister C fuerat, necnon contra epistolam Ibæ dictam, et qua- dam scripta Theodoreti, Cyri episcopi, adversus duodecim capita beati Cyrilli conscripta. Scriptum autem imperatoris ad synodum sic habebat Circa Origenem ergo et eos qui cum ¡pso consentiunt, vigilantia nobis fuit et est ut, absque turba, sancta Dei Ecclesia catholica et apostolica custodiatur, et omnia ex quocunque fonte orta fidei orthodoxæ contraria condemnen- tur. Quoniam igitur notum est nobis quosdam esse Hierosolymis monachos Pythagoræ, Platoni, et Origeni, qui dicitur etiam Adamantius, et eorum impietati ac errori obtemperantes et ita docentes, necessarium duximus studium et in- D quisitionem de his fieri ne tandem errore suo Græco atque Manichæo multos disperdant. Di- cunt enim, ut ex multis pauca menoremus, mentes fuissea bsque quolibet numero et nomine, ut unita- tein constituerent omnium rationabilium identitate Varia lectiones et not. - - - - Rubrica M. 2. Par. 1706, deest in codice. — of codicis glossa, Ced. 660,1. 503. * Ced. 660.18-666,12, ss add. Col. om. Slav. a. Ced. cod. Ced. Ged. a Ced. Ceil. Ciedl. Led. cod. Ced. 660,13-18. add. Cel. Ced. 660,19 21. ald. Ced. * add. Ced. add. Ced.

Α καὶ τὸν στρατόν 61. Καὶ οἱ μὲν ἄνωθεν, οἱ δὲ κάτω- θεν τοῦ καθίσματος τοξεύοντες, ἀπέκτειναν χιλιά- δας λ', ἐν οἷς καὶ τὸν Υπάτιον χειρωσάμενος ἀνεῖ. λεν ὡς βασιλικὸν διάδημα φορέσαντα. ΣΙΗ'. Περὶ τῆς δ' συνόδου οι Καὶ ἡ ε' γέγονε τα σύνοδος τῶν ρξε' Πατέρων ἔτει τῆς αὐτοῦ βασιλείας Ἰουστινιανού φημὶ τοῦ Μεγάλου κς' ἐπὶ Βιγιλίου τοῦ ἀγιωτάτου πάπα Ῥώμης διὰ λιβέλλου τὴν ὀρθὴν πίστιν κυροῦντος, ἧς ἡγοῦντο Εὐτύχιος ΚΠ., Απολινάριος Αλεξαν δρείας συ, Δήμνος Αντιοχείας 50, (Στέφανος ἐπίσκο- πος Ραφίας, Γεώργιος ἐπίσκοπος τῆς Τιβεριωτῶν πόλεως), τοποτηρητήσαντες δ' δὲ Εὐτυχίου Ἱεροσο λύμων, κατ' Ωριγένους καὶ τῶν τὰ ἐκείνου ἀσεβῇ Β δόγματα διαδεξαμένων, Διδύμου " καὶ Εὐαγρίου τῶν πάλαι ἀκμασάντων καὶ τῶν ἐκτεθέντων παρ' αὐτοῖς κεφαλαίων, ἐν οἷς ἐληρώδουν προϋπάρχειν τὰς ψυχὰς τῶν σωμάτων, ἐξ Ἑλληνικῶν ὁρμώμενοι δογμάτων, τὴν μετεμψύχωσιν δοξάζοντες τε καὶ τέλος εἶναι τῆς κολάσεως καὶ τὰ σώματα ἡμῶν μὴ ἀνίστασθαι τὰ αὐτὰ ἐν τῇ ἀναστάσει, καὶ τὴν τῶν δαιμόνων εἰς τὸ ἀρχαῖον ἀποκατάστασιν, τὸν πα ράδεισον ἀλληγοροῦντες “1 καὶ μή (τε) γεγενῆσθαι μήτε εἶναι ἀπὸ σὲ Θεοῦ αἰσθητὸν παράδεισον, μήτε (δὲ ἐν σαρκὶ πλασθῆναι τὸν ᾿Αδάμ · άτινα δόγματα ἕως χρόνου τὸ πλέον ἐκρύπτετο, εἰς πλῆθος δὲ ἐπι- διδόντα καὶ πολλὰ “8 τὴν Ἐκκλησίαν λυμαινόμενα, τηνικαῦτα στηλιτευθέντα ἀναθεματίσθησαν . (2) Ετι δὲ καὶ κατὰ Θεοδώρου τοῦ Μόψου ἑστίας, διδασκάλου γεγονότος ο Νεστορίου τοῦ Ιου δαιόφρονος ἀνεθεμάτισαν μετὰ τῆς λεγομένης 16α ἐπιστολῆς, καί τινων συγγραμάτων Θεοδωρήτου του ἐπισκόπου Κύρου συγγραφέντων κατὰ τῶν ιβ' κεφα λαίων τοῦ μακαρίου Κυρίλλου. οι (3) Τὸ δὲ γράμμα τοῦ βασιλέως να πρὸς τὴν σύνοδον περιείχεν οὕτως· . Περὶ μὲν οὖν Ωριγένους καὶ τῶν ὁμοφρόνων αὐτοῦ σπουδὴ γέγονεν ἡμῖν καὶ ἔστιν ἀτάραχον τὴν ἁγίαν τοῦ Θεοῦ (καθολικήν) και ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν διαφυλάττεσθαι τὸ καὶ τὸ ὅπως οὖν ἀναφυόμενα τῇ ὀρθοδόξῳ πίστει ἐναντία και τακρίνεσθαι. Ἐπεὶ τοίνυν διέγνωσται ἡμῖν ὡς τινες ἐν Ἱεροσολύμοις εἰσὶ μοναχοὶ δήπουθεν Πυθαγόρα, καὶ Πλάτωνι, καὶ Ωριγένει τῷ (καὶ) ᾿Αδαμαντίν, καὶ τῇ τούτων δυσσεβείᾳ καὶ πλάνῃ κατακολουθούν τες καὶ διδάσκοντες, δεῖν ᾠήθημεν φροντίδα καὶ ζή τησιν ποιήσασθαι περὶ τούτων, ἵνα μὴ τέλειον διὰ τῆς ᾿Ελληνικῆς καὶ Μανιχαϊκῆς ἀπάτης αὐτῶν πολ λοὺς ἀπολέσωσι· λέγουσι γὰρ, ἵνα ἐκ τῶν πολλῶν ὀλίγα μνημονεύσωμεν, ὅτι νόες ἦσαν δίχα παντὸς ἀριθμοῦ τε καὶ ὀνόματος, ὡς ἑνάδα πάντων εἶναι τῶν κι εἰς τὸ ἱππικόν ? • Απὸ τῆς δ' συνόδου μέχρι τῆς ε' έτη Τῷ κε' τῆς μ. Ι. γ. ἡ ἁγία καὶ οἰκουμενικὴ ἐ' σ. τῶν ρξεα γίων π. ἐν ΚΠ. ἐπί και Έτσι Ἱεροσολύμων κλπ. τοποτηρητὴς δὲ Εὐτύχιος Ἱερ. κατά Σευήρου τοῦ ἀκεφάλου καὶ δυσσεβοῦς — ἀλλὰ καὶ κατὰ τοῦ παράφρον τοποτερηταί δς τοῦ ἀπὸ ὀμμάτων σε δοξαζόντων τέλος τε τῆς σ' δε σε αλληγορούντων ὑπὸ τοῦ Θεοῦ σε πολλοὺς τῆς Ἐκκλησίας σε ἀναθεματί σαντες τοῦ ἐν Ἰουστινιανοῦ ἁγίαν 7ο δίκαιον GEORGII HAMARTOLI locati sagittis occiderunt triginta millia, in qui- bus Hypatium, quem rex comprehensum, quod regium diadema gestasset, interfecit. CCXVIII. De quinta Synodo. Sub regno Justiniani Magni, anno regni vi- cesimo sexto, Vigilio sanctissimo patriarcha Romæ per rescriptum orthodoxam fidem confir- mante, facta est centum sexaginta quinque Pa- trum quinta synodus, cui præfuerunt Eutychius Constantinopolis, Apollinarius Alexandria, Do- mnus Antiochiæ, Stephanus episcopus Raphie, Georgius urbis Tiberiotarum episcopus, vicarii- que Eutychii Hierosolymorum, adversus Origenem et eos qui impia ejus dogmata receperant, Didy- mum et Evagrium, quondam celebres, et capitula ab ipsis exposita, quibus nugabantur ante corpora animas subsistere, gentilibus suffulti dogma- dogma- tibus, metempsychosim dogmatizantes et pc- narum esse finem, et corpora non eadem in re- surrectione suscitanda, et dæmonum in primum statum redintegrationem, paradisum allegorice explicantes dicentesque non fuisse nec esse a Deo sensibilem paradisum, neque in carne Ada- mum esse formatum. Quæ dogmata plerumque ad tempus abscondebantur, sed quia ad multitudi- nem grassantia vastabant Ecclesiamı, tunc publice anathemate percussa sunt. Anathema quoque dixerunt contra Theodorum Mopsuestenum, qui Nestorii Judaizantis magister C fuerat, necnon contra epistolam Ibæ dictam, et qua- dam scripta Theodoreti, Cyri episcopi, adversus duodecim capita beati Cyrilli conscripta. Scriptum autem imperatoris ad synodum sic habebat Circa Origenem ergo et eos qui cum ¡pso consentiunt, vigilantia nobis fuit et est ut, absque turba, sancta Dei Ecclesia catholica et apostolica custodiatur, et omnia ex quocunque fonte orta fidei orthodoxæ contraria condemnen- tur. Quoniam igitur notum est nobis quosdam esse Hierosolymis monachos Pythagoræ, Platoni, et Origeni, qui dicitur etiam Adamantius, et eorum impietati ac errori obtemperantes et ita docentes, necessarium duximus studium et in- D quisitionem de his fieri ne tandem errore suo Græco atque Manichæo multos disperdant. Di- cunt enim, ut ex multis pauca menoremus, mentes fuissea bsque quolibet numero et nomine, ut unita- tein constituerent omnium rationabilium identitate Varia lectiones et not. - - - - Rubrica M. 2. Par. 1706, deest in codice. — of codicis glossa, Ced. 660,1. 503. * Ced. 660.18-666,12, ss add. Col. om. Slav. a. Ced. cod. Ced. Ged. a Ced. Ceil. Ciedl. Led. cod. Ced. 660,13-18. add. Cel. Ced. 660,19 21. ald. Ced. * add. Ced. add. Ced.

λογικῶν τῇ ταυτότητι τῆς οὐσίας καὶ ἐνεργείας καὶ τῇ δυνάμει τῇ πρὸς Θεὸν Λόγον ἐνώσει τε καὶ γνώ- σει· καὶ ὡς κόρον αὐτῶν λαβόντων " τῆς θείας ἀγάπης καὶ θεωρίας, κατ' αναλογίαν τῆς ἐπὶ τὸ χεῖρον το εκάστου τροπῆς λεπτομερή τε ἢ πα χύτερα σώματα ἀμφιάσασθαι καὶ ὀνόματα κληρώσα- σθαι, κἀντεῦθεν τὰς οὐρανίους καὶ λειτουργικάς ὑποστῆναι δυνάμεις· ἀλλὰ μὴν καὶ ἥλιον καὶ σελή- νην καὶ τοὺς ἀστέρας καὶ αὐτὰ τῆς αὐτῆς τῶν (1384) λογικῶν ἑνάδος ὄντα, [ἐκ τῆς] ἐπὶ τὸ χεῖρον τρο πῆς τοῦτο γεγονέναι ὅπερ εἰσί· τὰ δὲ ἐπὶ πλεῖον τῆς θείας (ἀγάπης) αποψυγέντα λογικά ψυχάς όνομα- σθῆναι τε καὶ σώμασι παχυτέροις τοῖς καθ' ἡμᾶς ἐμβληθῆναι· τὰ δὲ ἐπὶ τὸ ἄκρον τῆς κακίας έληλα- κότα ψυχροῖς καὶ ζοφεροῖς ἐνδοθῆναι σώμασι, καὶ δαίμονας γεγονέναι τε καὶ ὀνομασθῆναι· καὶ ὅτι ἐξ ἀγγελικῆς μὲν καταστάσεως ψυχική γίνεται και τάστασις, ἐκ " της ψυχικής δαιμονιώδης τε καὶ ἀνθρωπίνη · ἕνα δὲ τὸ νοῦν ἐκ πάσης τῆς ἑνάδος τῶν λογικῶν ἀκλόνητον μεῖναι καὶ ἀκίνητον τῆς θείας ἀγάπης καὶ θεωρίας, ὡς καὶ (6) Χριστὸς βασιλεὺς καὶ ἄνθρωπος γεγονέναι· καὶ ὅτι παντελὴς ἔσται το τῶν σωμάτων ἀναίρεσις, αὐτοῦ τοῦ Κυρίου πρώτου ἀποτιθεμένου τὸ ἴδιον σῶμα καὶ τῶν λοιπῶν ἀπάν των, καὶ ὅτι ἀνακομίζονται πάλιν ἅπαντες εἰς τὴν ἑαυτῶν τ' ἐνάδα καὶ γίνονται νόες, καθὰ καὶ ἐν τῇ οι προϋπάρξει ἐτύγχανον, ἀποκαθισταμένων δη λονότι καὶ αὐτοῦ τοῦ διαβόλου καὶ τῶν λοιπῶν δαι- μόνων εἰς τὴν αὐτὴν ἑνάδα καὶ τῶν ἀσεβῶν καὶ ἀθέων ἀνθρώπων μετὰ τῶν θείων καὶ θεοφόρων ἀνδρῶν καὶ τῶν οὐρανίων δυνάμεων καὶ τὴν αὐτὴν εξόντων ἔνωσιν πρὸς τὸν Θεὸν ὁποίαν ἔχει καὶ ὁ Χριστός, καθὼς καὶ προϋπήρχον, ώς μηδεμίαν εξ και διαφορὰν τῷ Χριστῷ πρὸς τὰ λοιπὰ λογικὰ παν τελῶς, οὔτε τῇ ουσίᾳ, οὔτε τῇ γνώσει, οὔτε τῇ δυ νάμει, οὔτε τῇ ἐνεργείᾳ. Ο γὰρ ἐς Πυθαγόρας άρ- χὴν δὲ τῶν πάντων ἔφησεν εἶναι τὴν μονάδα, καὶ πάλιν Πυθαγόρας καὶ Πλάτων δημόν τινα ψυχῶν ἀσωμάτων εἰπόντες καὶ τὰς ἁμαρτάδι οι τινὶ περι- πεσούσας τιμωρίας χάριν εἰς σώματα καταπέμπε σθαι λέγουσιν, ὅθεν ὁ Πλάτων τε δέμας τὸ σῶμα καὶ σῆμα εκάλεσεν, ὡς ἐν τούτῳ τῆς ψυχῆς δεδεμένης καὶ τεθαμμένης (σημα γὰρ τὸ μνῆμα). Εἶτα περὶ τῆς ἐσομένης κρίσεως καὶ ἀνταποδόσεως τῶν ψυχῶν αὖθις φησιν· . Ἡ μένει παιδεραστή- σαντος καὶ κακῶς βιώσαντος μετά φιλοσοφίας ψυχή -ι τρίτῃ περιόδῳ τῇ χιλιετεῖ ἡ ἐᾶται κολα- σθεῖσα δὲ καὶ ὁ οὕτω πτερωθεῖσα τῷ χιλιοστῷ * ἔτει (ἐκβάλλεται καὶ ἀπέρχετα:· αἱ δὲ ἄλλαι ὁπόταν οι είδε τὸν βίον τελέσωσιν, ο — « αἱ μὲν εἰς τὰ ὑπὸ τῆς γῆς οι δικαιωτήρια ἐλθοῦσαι δίκην ἅμα καὶ λόγον Β το ἐστι * λαμβανόντων ἐπὶ τὸ χ. τῆς λεπτομερέστερα ἢ καὶ π. τα χείρω τὰ δὲ ἐπὶ τὸ ἄκρον χύτροις το δ. 6. γενόμενα δέ μόνον αὐτήν ᾗ τα [ἀρχὴν Πυθαγόρας] ἁμαρτίδι ώς οίονει τῆς ψ. ἐν τ. σχήμα τοῦ φιλοσοφήσαντος αδόλως ἢ π. μετὰ φ. Λ. κολασθῆναι τρις χ. ΡΙ. τὸν πρῶτον β. τελευτήσωσι Ν. οι ὑπὸ γῆς Ρι. ὑπὸ γῆν νο όταν CHRONICON. - LIB IV. A substantiae et energia, potentiaque, ad Deum - D hauc vitam duierint, iste quidem ad tribunalia bum unione et cognitione ; et satietate divini anjo- ris et contemplationis concepta, ad modum conver- sionis uniuscujusque in pejus, tenuia vel crassa corpora induisse, et nomina obtinuisse, exinde- que potentias cœlestes et ministrantes enalas esse; similiter solem et lunam et stellas, ipsa quoque ad rationabilium unitatem pertinentia, ex conver sione in pejus esse facta quod sunt; rationabilia an- tem a divina charitate magis alienata vocari ani- mas et corporibus nostris crassioribus circumdari ; quæ vero ad extremum malitiæ devenerunt, fri- gidis tenebrosisque circumvestiri corporibus, et dæmones fieri et vocari, et ex angelico statu fieri statum animarum; et ex animarum statu dæmo- niacum et humanum ; unau autem mentem ex C tota rationabilium unitate mansisse immutabilem ac immotam in divina charitate et contemplatione, et ita Christum regem et hominem factum esse; et omnium integram esse futuram corporum destructionem cum Dominus ipse primus proprium corpus deposuerit et cæterorum cunctorum; et omnes redituros ad suam unitatem rursumque mentes fore, juxta quod in prima exsistentia erant, redeuntibus quoque procul dubio ipso diabolo et cæteris dæmonibus in ean:- dem unitatem, necnon impiis et atheis hominibus cum divis et deiferis viris cœlestibusque virtutibus, eamdemque habituris unionem ad Deum qualem ha- bet Christus, ut præexstiterunt, ita ut nulla prorsus intersit differentia inter Christum et cætera rationa· bilia, neque substantia, neque scientia, neque poten- tia, neque virtute. Namque Pythagoras ait pr:ncipiumn omnium esse monadem, rursunique Pythagoras et Plato genus quoddam animarum absque cor- poribus affirmantes, eas quadam culpa lapsas puni- tionis causa dicunt in corpora demitti; unde Pato corpus vinculum sepulcrumque vocavit, tanquam in illo devinciretur et tumularetur anima (Sepulcrum enim monumentumn est). Du inde circa futurum judi- cium et remunerationem animarum rursus ait : ‹ Anima ejus qui pæderasta vixit et male cum philosophia se gessit - tertio mille annorum circulo relinquitur punienda, et ita alis prædita millesimo anno dimittitur et egreditur.Aliæ vero cum subterranca venientes pœnam simul et rationem reddent illæ autem ad cœlum aliquo modo evolabunt et sub justit a agent sicut vixerunt. › Cujus temeritatem sermonis facile concipies. Quis enim eum docuit annorum periodos et chilia- des ? et quod mille annis elapsis omnis anima Variæ lectiones et notæ. Cel. cod. Ged. * Cell. 16. cod. ex seqq. Ced. * add. Ced. add. Ceal. Ced. Cel. * codex. Ced. add. Ged. a cod. ex homoteleuta cod. Phaedon. p. p. E ? Cel. cod. Pled.us Ced. " Cel. unissuu. 'H

λογικῶν τῇ ταυτότητι τῆς οὐσίας καὶ ἐνεργείας καὶ τῇ δυνάμει τῇ πρὸς Θεὸν Λόγον ἐνώσει τε καὶ γνώ- σει· καὶ ὡς κόρον αὐτῶν λαβόντων " τῆς θείας ἀγάπης καὶ θεωρίας, κατ' αναλογίαν τῆς ἐπὶ τὸ χεῖρον το εκάστου τροπῆς λεπτομερή τε ἢ πα χύτερα σώματα ἀμφιάσασθαι καὶ ὀνόματα κληρώσα- σθαι, κἀντεῦθεν τὰς οὐρανίους καὶ λειτουργικάς ὑποστῆναι δυνάμεις· ἀλλὰ μὴν καὶ ἥλιον καὶ σελή- νην καὶ τοὺς ἀστέρας καὶ αὐτὰ τῆς αὐτῆς τῶν (1384) λογικῶν ἑνάδος ὄντα, [ἐκ τῆς] ἐπὶ τὸ χεῖρον τρο πῆς τοῦτο γεγονέναι ὅπερ εἰσί· τὰ δὲ ἐπὶ πλεῖον τῆς θείας (ἀγάπης) αποψυγέντα λογικά ψυχάς όνομα- σθῆναι τε καὶ σώμασι παχυτέροις τοῖς καθ' ἡμᾶς ἐμβληθῆναι· τὰ δὲ ἐπὶ τὸ ἄκρον τῆς κακίας έληλα- κότα ψυχροῖς καὶ ζοφεροῖς ἐνδοθῆναι σώμασι, καὶ δαίμονας γεγονέναι τε καὶ ὀνομασθῆναι· καὶ ὅτι ἐξ ἀγγελικῆς μὲν καταστάσεως ψυχική γίνεται και τάστασις, ἐκ " της ψυχικής δαιμονιώδης τε καὶ ἀνθρωπίνη · ἕνα δὲ τὸ νοῦν ἐκ πάσης τῆς ἑνάδος τῶν λογικῶν ἀκλόνητον μεῖναι καὶ ἀκίνητον τῆς θείας ἀγάπης καὶ θεωρίας, ὡς καὶ (6) Χριστὸς βασιλεὺς καὶ ἄνθρωπος γεγονέναι· καὶ ὅτι παντελὴς ἔσται το τῶν σωμάτων ἀναίρεσις, αὐτοῦ τοῦ Κυρίου πρώτου ἀποτιθεμένου τὸ ἴδιον σῶμα καὶ τῶν λοιπῶν ἀπάν των, καὶ ὅτι ἀνακομίζονται πάλιν ἅπαντες εἰς τὴν ἑαυτῶν τ' ἐνάδα καὶ γίνονται νόες, καθὰ καὶ ἐν τῇ οι προϋπάρξει ἐτύγχανον, ἀποκαθισταμένων δη λονότι καὶ αὐτοῦ τοῦ διαβόλου καὶ τῶν λοιπῶν δαι- μόνων εἰς τὴν αὐτὴν ἑνάδα καὶ τῶν ἀσεβῶν καὶ ἀθέων ἀνθρώπων μετὰ τῶν θείων καὶ θεοφόρων ἀνδρῶν καὶ τῶν οὐρανίων δυνάμεων καὶ τὴν αὐτὴν εξόντων ἔνωσιν πρὸς τὸν Θεὸν ὁποίαν ἔχει καὶ ὁ Χριστός, καθὼς καὶ προϋπήρχον, ώς μηδεμίαν εξ και διαφορὰν τῷ Χριστῷ πρὸς τὰ λοιπὰ λογικὰ παν τελῶς, οὔτε τῇ ουσίᾳ, οὔτε τῇ γνώσει, οὔτε τῇ δυ νάμει, οὔτε τῇ ἐνεργείᾳ. Ο γὰρ ἐς Πυθαγόρας άρ- χὴν δὲ τῶν πάντων ἔφησεν εἶναι τὴν μονάδα, καὶ πάλιν Πυθαγόρας καὶ Πλάτων δημόν τινα ψυχῶν ἀσωμάτων εἰπόντες καὶ τὰς ἁμαρτάδι οι τινὶ περι- πεσούσας τιμωρίας χάριν εἰς σώματα καταπέμπε σθαι λέγουσιν, ὅθεν ὁ Πλάτων τε δέμας τὸ σῶμα καὶ σῆμα εκάλεσεν, ὡς ἐν τούτῳ τῆς ψυχῆς δεδεμένης καὶ τεθαμμένης (σημα γὰρ τὸ μνῆμα). Εἶτα περὶ τῆς ἐσομένης κρίσεως καὶ ἀνταποδόσεως τῶν ψυχῶν αὖθις φησιν· . Ἡ μένει παιδεραστή- σαντος καὶ κακῶς βιώσαντος μετά φιλοσοφίας ψυχή -ι τρίτῃ περιόδῳ τῇ χιλιετεῖ ἡ ἐᾶται κολα- σθεῖσα δὲ καὶ ὁ οὕτω πτερωθεῖσα τῷ χιλιοστῷ * ἔτει (ἐκβάλλεται καὶ ἀπέρχετα:· αἱ δὲ ἄλλαι ὁπόταν οι είδε τὸν βίον τελέσωσιν, ο — « αἱ μὲν εἰς τὰ ὑπὸ τῆς γῆς οι δικαιωτήρια ἐλθοῦσαι δίκην ἅμα καὶ λόγον Β το ἐστι * λαμβανόντων ἐπὶ τὸ χ. τῆς λεπτομερέστερα ἢ καὶ π. τα χείρω τὰ δὲ ἐπὶ τὸ ἄκρον χύτροις το δ. 6. γενόμενα δέ μόνον αὐτήν ᾗ τα [ἀρχὴν Πυθαγόρας] ἁμαρτίδι ώς οίονει τῆς ψ. ἐν τ. σχήμα τοῦ φιλοσοφήσαντος αδόλως ἢ π. μετὰ φ. Λ. κολασθῆναι τρις χ. ΡΙ. τὸν πρῶτον β. τελευτήσωσι Ν. οι ὑπὸ γῆς Ρι. ὑπὸ γῆν νο όταν CHRONICON. - LIB IV. A substantiae et energia, potentiaque, ad Deum - D hauc vitam duierint, iste quidem ad tribunalia bum unione et cognitione ; et satietate divini anjo- ris et contemplationis concepta, ad modum conver- sionis uniuscujusque in pejus, tenuia vel crassa corpora induisse, et nomina obtinuisse, exinde- que potentias cœlestes et ministrantes enalas esse; similiter solem et lunam et stellas, ipsa quoque ad rationabilium unitatem pertinentia, ex conver sione in pejus esse facta quod sunt; rationabilia an- tem a divina charitate magis alienata vocari ani- mas et corporibus nostris crassioribus circumdari ; quæ vero ad extremum malitiæ devenerunt, fri- gidis tenebrosisque circumvestiri corporibus, et dæmones fieri et vocari, et ex angelico statu fieri statum animarum; et ex animarum statu dæmo- niacum et humanum ; unau autem mentem ex C tota rationabilium unitate mansisse immutabilem ac immotam in divina charitate et contemplatione, et ita Christum regem et hominem factum esse; et omnium integram esse futuram corporum destructionem cum Dominus ipse primus proprium corpus deposuerit et cæterorum cunctorum; et omnes redituros ad suam unitatem rursumque mentes fore, juxta quod in prima exsistentia erant, redeuntibus quoque procul dubio ipso diabolo et cæteris dæmonibus in ean:- dem unitatem, necnon impiis et atheis hominibus cum divis et deiferis viris cœlestibusque virtutibus, eamdemque habituris unionem ad Deum qualem ha- bet Christus, ut præexstiterunt, ita ut nulla prorsus intersit differentia inter Christum et cætera rationa· bilia, neque substantia, neque scientia, neque poten- tia, neque virtute. Namque Pythagoras ait pr:ncipiumn omnium esse monadem, rursunique Pythagoras et Plato genus quoddam animarum absque cor- poribus affirmantes, eas quadam culpa lapsas puni- tionis causa dicunt in corpora demitti; unde Pato corpus vinculum sepulcrumque vocavit, tanquam in illo devinciretur et tumularetur anima (Sepulcrum enim monumentumn est). Du inde circa futurum judi- cium et remunerationem animarum rursus ait : ‹ Anima ejus qui pæderasta vixit et male cum philosophia se gessit - tertio mille annorum circulo relinquitur punienda, et ita alis prædita millesimo anno dimittitur et egreditur.Aliæ vero cum subterranca venientes pœnam simul et rationem reddent illæ autem ad cœlum aliquo modo evolabunt et sub justit a agent sicut vixerunt. › Cujus temeritatem sermonis facile concipies. Quis enim eum docuit annorum periodos et chilia- des ? et quod mille annis elapsis omnis anima Variæ lectiones et notæ. Cel. cod. Ged. * Cell. 16. cod. ex seqq. Ced. * add. Ced. add. Ceal. Ced. Cel. * codex. Ced. add. Ged. a cod. ex homoteleuta cod. Phaedon. p. p. E ? Cel. cod. Pled.us Ced. " Cel. unissuu. 'H

λογικῶν τῇ ταυτότητι τῆς οὐσίας καὶ ἐνεργείας καὶ τῇ δυνάμει τῇ πρὸς Θεὸν Λόγον ἐνώσει τε καὶ γνώ- σει· καὶ ὡς κόρον αὐτῶν λαβόντων " τῆς θείας ἀγάπης καὶ θεωρίας, κατ' αναλογίαν τῆς ἐπὶ τὸ χεῖρον το εκάστου τροπῆς λεπτομερή τε ἢ πα χύτερα σώματα ἀμφιάσασθαι καὶ ὀνόματα κληρώσα- σθαι, κἀντεῦθεν τὰς οὐρανίους καὶ λειτουργικάς ὑποστῆναι δυνάμεις· ἀλλὰ μὴν καὶ ἥλιον καὶ σελή- νην καὶ τοὺς ἀστέρας καὶ αὐτὰ τῆς αὐτῆς τῶν (1384) λογικῶν ἑνάδος ὄντα, [ἐκ τῆς] ἐπὶ τὸ χεῖρον τρο πῆς τοῦτο γεγονέναι ὅπερ εἰσί· τὰ δὲ ἐπὶ πλεῖον τῆς θείας (ἀγάπης) αποψυγέντα λογικά ψυχάς όνομα- σθῆναι τε καὶ σώμασι παχυτέροις τοῖς καθ' ἡμᾶς ἐμβληθῆναι· τὰ δὲ ἐπὶ τὸ ἄκρον τῆς κακίας έληλα- κότα ψυχροῖς καὶ ζοφεροῖς ἐνδοθῆναι σώμασι, καὶ δαίμονας γεγονέναι τε καὶ ὀνομασθῆναι· καὶ ὅτι ἐξ ἀγγελικῆς μὲν καταστάσεως ψυχική γίνεται και τάστασις, ἐκ " της ψυχικής δαιμονιώδης τε καὶ ἀνθρωπίνη · ἕνα δὲ τὸ νοῦν ἐκ πάσης τῆς ἑνάδος τῶν λογικῶν ἀκλόνητον μεῖναι καὶ ἀκίνητον τῆς θείας ἀγάπης καὶ θεωρίας, ὡς καὶ (6) Χριστὸς βασιλεὺς καὶ ἄνθρωπος γεγονέναι· καὶ ὅτι παντελὴς ἔσται το τῶν σωμάτων ἀναίρεσις, αὐτοῦ τοῦ Κυρίου πρώτου ἀποτιθεμένου τὸ ἴδιον σῶμα καὶ τῶν λοιπῶν ἀπάν των, καὶ ὅτι ἀνακομίζονται πάλιν ἅπαντες εἰς τὴν ἑαυτῶν τ' ἐνάδα καὶ γίνονται νόες, καθὰ καὶ ἐν τῇ οι προϋπάρξει ἐτύγχανον, ἀποκαθισταμένων δη λονότι καὶ αὐτοῦ τοῦ διαβόλου καὶ τῶν λοιπῶν δαι- μόνων εἰς τὴν αὐτὴν ἑνάδα καὶ τῶν ἀσεβῶν καὶ ἀθέων ἀνθρώπων μετὰ τῶν θείων καὶ θεοφόρων ἀνδρῶν καὶ τῶν οὐρανίων δυνάμεων καὶ τὴν αὐτὴν εξόντων ἔνωσιν πρὸς τὸν Θεὸν ὁποίαν ἔχει καὶ ὁ Χριστός, καθὼς καὶ προϋπήρχον, ώς μηδεμίαν εξ και διαφορὰν τῷ Χριστῷ πρὸς τὰ λοιπὰ λογικὰ παν τελῶς, οὔτε τῇ ουσίᾳ, οὔτε τῇ γνώσει, οὔτε τῇ δυ νάμει, οὔτε τῇ ἐνεργείᾳ. Ο γὰρ ἐς Πυθαγόρας άρ- χὴν δὲ τῶν πάντων ἔφησεν εἶναι τὴν μονάδα, καὶ πάλιν Πυθαγόρας καὶ Πλάτων δημόν τινα ψυχῶν ἀσωμάτων εἰπόντες καὶ τὰς ἁμαρτάδι οι τινὶ περι- πεσούσας τιμωρίας χάριν εἰς σώματα καταπέμπε σθαι λέγουσιν, ὅθεν ὁ Πλάτων τε δέμας τὸ σῶμα καὶ σῆμα εκάλεσεν, ὡς ἐν τούτῳ τῆς ψυχῆς δεδεμένης καὶ τεθαμμένης (σημα γὰρ τὸ μνῆμα). Εἶτα περὶ τῆς ἐσομένης κρίσεως καὶ ἀνταποδόσεως τῶν ψυχῶν αὖθις φησιν· . Ἡ μένει παιδεραστή- σαντος καὶ κακῶς βιώσαντος μετά φιλοσοφίας ψυχή -ι τρίτῃ περιόδῳ τῇ χιλιετεῖ ἡ ἐᾶται κολα- σθεῖσα δὲ καὶ ὁ οὕτω πτερωθεῖσα τῷ χιλιοστῷ * ἔτει (ἐκβάλλεται καὶ ἀπέρχετα:· αἱ δὲ ἄλλαι ὁπόταν οι είδε τὸν βίον τελέσωσιν, ο — « αἱ μὲν εἰς τὰ ὑπὸ τῆς γῆς οι δικαιωτήρια ἐλθοῦσαι δίκην ἅμα καὶ λόγον Β το ἐστι * λαμβανόντων ἐπὶ τὸ χ. τῆς λεπτομερέστερα ἢ καὶ π. τα χείρω τὰ δὲ ἐπὶ τὸ ἄκρον χύτροις το δ. 6. γενόμενα δέ μόνον αὐτήν ᾗ τα [ἀρχὴν Πυθαγόρας] ἁμαρτίδι ώς οίονει τῆς ψ. ἐν τ. σχήμα τοῦ φιλοσοφήσαντος αδόλως ἢ π. μετὰ φ. Λ. κολασθῆναι τρις χ. ΡΙ. τὸν πρῶτον β. τελευτήσωσι Ν. οι ὑπὸ γῆς Ρι. ὑπὸ γῆν νο όταν CHRONICON. - LIB IV. A substantiae et energia, potentiaque, ad Deum - D hauc vitam duierint, iste quidem ad tribunalia bum unione et cognitione ; et satietate divini anjo- ris et contemplationis concepta, ad modum conver- sionis uniuscujusque in pejus, tenuia vel crassa corpora induisse, et nomina obtinuisse, exinde- que potentias cœlestes et ministrantes enalas esse; similiter solem et lunam et stellas, ipsa quoque ad rationabilium unitatem pertinentia, ex conver sione in pejus esse facta quod sunt; rationabilia an- tem a divina charitate magis alienata vocari ani- mas et corporibus nostris crassioribus circumdari ; quæ vero ad extremum malitiæ devenerunt, fri- gidis tenebrosisque circumvestiri corporibus, et dæmones fieri et vocari, et ex angelico statu fieri statum animarum; et ex animarum statu dæmo- niacum et humanum ; unau autem mentem ex C tota rationabilium unitate mansisse immutabilem ac immotam in divina charitate et contemplatione, et ita Christum regem et hominem factum esse; et omnium integram esse futuram corporum destructionem cum Dominus ipse primus proprium corpus deposuerit et cæterorum cunctorum; et omnes redituros ad suam unitatem rursumque mentes fore, juxta quod in prima exsistentia erant, redeuntibus quoque procul dubio ipso diabolo et cæteris dæmonibus in ean:- dem unitatem, necnon impiis et atheis hominibus cum divis et deiferis viris cœlestibusque virtutibus, eamdemque habituris unionem ad Deum qualem ha- bet Christus, ut præexstiterunt, ita ut nulla prorsus intersit differentia inter Christum et cætera rationa· bilia, neque substantia, neque scientia, neque poten- tia, neque virtute. Namque Pythagoras ait pr:ncipiumn omnium esse monadem, rursunique Pythagoras et Plato genus quoddam animarum absque cor- poribus affirmantes, eas quadam culpa lapsas puni- tionis causa dicunt in corpora demitti; unde Pato corpus vinculum sepulcrumque vocavit, tanquam in illo devinciretur et tumularetur anima (Sepulcrum enim monumentumn est). Du inde circa futurum judi- cium et remunerationem animarum rursus ait : ‹ Anima ejus qui pæderasta vixit et male cum philosophia se gessit - tertio mille annorum circulo relinquitur punienda, et ita alis prædita millesimo anno dimittitur et egreditur.Aliæ vero cum subterranca venientes pœnam simul et rationem reddent illæ autem ad cœlum aliquo modo evolabunt et sub justit a agent sicut vixerunt. › Cujus temeritatem sermonis facile concipies. Quis enim eum docuit annorum periodos et chilia- des ? et quod mille annis elapsis omnis anima Variæ lectiones et notæ. Cel. cod. Ged. * Cell. 16. cod. ex seqq. Ced. * add. Ced. add. Ceal. Ced. Cel. * codex. Ced. add. Ged. a cod. ex homoteleuta cod. Phaedon. p. p. E ? Cel. cod. Pled.us Ced. " Cel. unissuu. 'H

μοῦντος εἰς τὴν οἰκονομίαν τοῦ Θεοῦ Λόγου καὶ φάσκοντος νοῦν ἀνθρώπινον μὴ εἰληφέναι των Θεοῦ Λόγον, ἀλλὰ σαρκὶ ἑνωθῆναι ψυχὴν ἄλογον ἐχούσῃ, συναγαγὼν ἐν Κωνσταντινουπόλει τους ον' Πατέρας καὶ μετασχὼν καὶ αὐτὸς τῆς συνόδου, καὶ τῶν εἰρη μένων καθαιρεθέντων καὶ ἀναθεματισθέντων αίρε τικῶν μετὰ καὶ τῶν δυσσεβῶν αὐτῶν δογμάτων καὶ ὁμοφρόνων, παρεσκεύασε " κηρύττεσθαι (τὸ ὁμοού- σιον καὶ) τὴν ὀρθόδοξον πίστιν (ετράνωσε). Θεο δόσιος δὲ ὁ Νέος, τοῦ ἀσεβοῦς Νεστορίου λέ γοντος ἄλλον εἶναι τὸν Θεὸν Λόγον καὶ ἄλλον τὸν Χριστὸν, καὶ τὸν μὲν φύσει Υἱὸν τοῦ Θεοῦ καὶ Πα- τρὸς, τὸν δὲ χάριτι [Υἱὸν] ἀσεβῶς εἰσάγοντος καὶ τὴν ἁγίαν Μαρίαν εἶναι Θεοτόκον ἀρνουμένου), συνε αγαγὼν τὴν προτέραν ἐν Ἐφέσῳ τῶν ἁγίων σ' Πα- τέρων σύνοδον καὶ ἀποστείλας ἄρχοντας παρεῖναι Β ὀφείλοντα; τῇ συνόδῳ [προσέταξε καὶ τὸν Νεστό ριον παραγενέσθαι καὶ κρίσιν ἐπ' αὐτὸν γενέσθαι· καὶ δὴ] γενομένης ἀκριβοῦς ἐξετάσεως, κατεδίκασαν Νεστόριον καὶ ἀναθεμάτισαν σὺν τοῖς ὁμόφροσιν αὐτοῦ. Τούτων δὲ οὕτω προελθόντων, ἐπαναστάντες Κυρίλλῳ τῷ ὁσιωτάτῳ " οἱ τῆς ἐξαγίστου Νεστο- ρίου μερίδος, ἐσπούδασαν τόγε ἐπ' αὐτοῖς ανα τρέψαι τὴν κατὰ Νεστορίου γενομένην " κρίσιν. Αλλ' οὖν γε Θεοδόσιος ὁ βασιλεὺς ἀντιλαμβανόμενος τῶν " ὀρθῶς κατὰ Νεστορίου (1304) καὶ τῶν πονη- μῶν αὐτοῦ δογμάτων κριθέντων, παρεσκεύασε κρατ τεῖν δικαίως καὶ βεβαίως τὴν ἐπ' αὐτῷ γενομένην κρίσιν. Καὶ γὰρ πρὸς τούτοις καὶ ἄλλα τινὰ κατὰ τοῦ θείου Κυρίλλου πρὸς τὸν βασιλέα καταφλυαρή- η σαντο; γράφει πρὸς αὐτὸν Κύριλλος τοιάδε· • Επειδήπερ ἐπυθόμην, ὦ εὐσεβέστατε βασιλεῦ, τῶν φιλοψογεῖν ειωθότων τινὰς ἀγρίων σφηκών δίκην περιβομβεῖν καὶ μοχθηρούς ερεύγεσθαι κατ' ἐμοῦ λόγους, ὡς ἐξ οὐρανοῦ κατακομισθὲν καὶ οὔτι ἐκ τῆς ἁγίας Παρθένου λέγοντος τὸ θεῖον σῶμα Χριστοῦ, καὶ μέντοι δύο υἱοὺς κατὰ Νεστόριον ὁμολογεῖν ἡμᾶς κατεφλυάρησαν, δεῖν ᾠήθημεν ὀλίγα περὶ τούτου πρὸς αὐτοὺς εἰπεῖν οὕτως · ' ἀνόητοι καὶ μόνον εἰδότες συκοφαντεῖν, πῶς εἰς τοῦτο παρ- ήχθητε γνώμης καὶ τοσαύτην νενοτήκατε μον ρίαν " ; "Εδει γὰρ, (έδει). σαφῶς ἐννοεῖν, ὅτι σχεδὸν ἅπας ἡμῖν ὁ ὑπὲρ τῆς πίστεως ἀγὼν συγκεκρότητα διαβεβαιουμένοις, ὅτι Θεοτόκος ἐστὶν ἡ ἁγία Μαρία ἀλλ' ἐπείπερ ἐξ οὐρανοῦ καὶ οὐκ ἐξ αὐτῆς τὸ θεῖον γεγεννῆσθαι σῶμα λέγομεν, ὥς φατε 16, πῶς ἂν νεο το Θεοτόκος ; Τίνα γὰρ ὅλως τέτοκεν εἰ μή ἐστιν ἀληθὲς, ὅτι γεγέννηκε κατὰ σάρκα τὸν Ἐμ- μανουήλ ; Γελάσθωσαν τοίνυν οἱ κατ᾿ ἐμοῦ τοιαῦτα πεφλυαρηκότες. Οὐ γὰρ ψεύδεται λέγων ὁ θεσπέ σιος Ησαΐας 16· . Ἰδού, ἡ παρθένος ἐν γαστρὶ ή Έξει καὶ τέξεται υἱόν· ο - ι καὶ καλέσουσι τὸ $7 28. • του ἀσ. π. τὴν ὁ. π κηρ. καὶ Θ. γεγενημ. ἀφ. π. πανος. πάπα αὐτούς ὄντως γενναίως τὴν ἐπ' ἀ. γεγενημένην καταφλυαρησάντων, γ. π. τὸν βασιλέα Κ. ταῦτα φιλολογείν και μονίαν τιμωρίαν γεγεννήσθαι τὸ θ. Χριστού οἱ ταῦτα καὶ τὰ τὸ τὰ κατ' έ. μακάριος οι τοῦ CHRONICON. -- LIB. IV. a animam irrationalem habenti, Constantinopolin congregans centum quinquaginta Patres, et ipse cum synodo participans, prædictis hæreticis cum ipsorum impiis dogmatibus et omnibus pariter opi- nantibus excommunicatis et anathematizatis, con substantiale prædicari curavit et orthodoxam fide: promulgavit. Theodosius vero Junior, impio Nesto- riofdicente alium esse Deum Verbum et alium Chri- stum, illum quidem natura esse Dei et Patris Filium. hunc autem gratia Filium impie inducente, san- ctamque Mariam esse Deiparam negante, Ephesinam congregans primam ducentorum sanctorum Patrum synodum, mittensque legatos assistere synodo de- bentes, jussit Nestorium ibidem adesse ejusque judicium fieri. Et facta diligenti inquisitione, con- demnaverunt et anathenalizaverunt Nestorium cum omnibus ei consentientibus. His autem ita agen- tibus, insurgentes contra Cyrillum sanctissimum qui impuram Nestorii partem tenebant, hoc conati sunt ut in ipsos judicium contra Nestorium latum retorquerent. Verum Theodosius rex approbans quæ recte contra Nestorium et perversa ejus dog- mata definita erant, judicium de eo latum juste firmiterque valere curavit. Cum enim praeterea quædam alia contra divum Cyrillum ad regem debia- terassent, haec ad illum Cyrillus seripsit: • Siqui- dem audivimus, piissime rex, eorum qui calum- niari consueverunt aliquot, agrestium vesparum instar, bombilare, malevolosque eructare adversum me sermones, quasi dicerem e cdlo demissum et non ex sancta Virgine sumptum divinum Christi corpus, et ita duos filios juxta Nestorium con- fiteri nos ementiri, oportere censuimus pauca super hoc ad illos hoc modo loqui : • O in- sensali, unun solum scientes, calumniari, quomo- do ad id opinionis adducti estis talique agrotasi- stis dementia? Decebat enim, decebat manifesto reputare quod totum fere certamen a nobis pro fide sustentum ad stabiliendum vergit Deiparam esse sanctam Mariam. Jam vero si, juxta vos, e cœlo, non autem ex ea natum dicimus, quomodo Deipara reputabitur? Quem enim tandem genuit, si veruin non est genuisse secundum carnem Em- manuelem? Irrideantur ergo qui contra me talia gar- D riunt. Non enim fallaciter ait divinus Isaias : Ecce virgo in utero habebit et pariet filium ; et vocabunt nomen ejus Emmanuel; quod est Nobis- cum Deus. Veracissimus etiam est archangelus Gabriel al Virginem dicens : «Ne timeas, Maria : invenisti enim gratiam apud Deum, et ecce conci- pies in utero et paries filium, et vocabis nomen ejus Jesum: ipse enim salvum faciet populum suom Varia lectiones et nola. allil. Ceil. Cell. " Col. Ged. - Col. Cel. " cul. a prima manu. 11. col. 1' add. Ced. Cel. 336. in u. P. * Cod. Geol. all. Geil. Cell. cal. Cel. Ced. * pasi Ged. Cel. Ced. 153. VII, 14.

μοῦντος εἰς τὴν οἰκονομίαν τοῦ Θεοῦ Λόγου καὶ φάσκοντος νοῦν ἀνθρώπινον μὴ εἰληφέναι των Θεοῦ Λόγον, ἀλλὰ σαρκὶ ἑνωθῆναι ψυχὴν ἄλογον ἐχούσῃ, συναγαγὼν ἐν Κωνσταντινουπόλει τους ον' Πατέρας καὶ μετασχὼν καὶ αὐτὸς τῆς συνόδου, καὶ τῶν εἰρη μένων καθαιρεθέντων καὶ ἀναθεματισθέντων αίρε τικῶν μετὰ καὶ τῶν δυσσεβῶν αὐτῶν δογμάτων καὶ ὁμοφρόνων, παρεσκεύασε " κηρύττεσθαι (τὸ ὁμοού- σιον καὶ) τὴν ὀρθόδοξον πίστιν (ετράνωσε). Θεο δόσιος δὲ ὁ Νέος, τοῦ ἀσεβοῦς Νεστορίου λέ γοντος ἄλλον εἶναι τὸν Θεὸν Λόγον καὶ ἄλλον τὸν Χριστὸν, καὶ τὸν μὲν φύσει Υἱὸν τοῦ Θεοῦ καὶ Πα- τρὸς, τὸν δὲ χάριτι [Υἱὸν] ἀσεβῶς εἰσάγοντος καὶ τὴν ἁγίαν Μαρίαν εἶναι Θεοτόκον ἀρνουμένου), συνε αγαγὼν τὴν προτέραν ἐν Ἐφέσῳ τῶν ἁγίων σ' Πα- τέρων σύνοδον καὶ ἀποστείλας ἄρχοντας παρεῖναι Β ὀφείλοντα; τῇ συνόδῳ [προσέταξε καὶ τὸν Νεστό ριον παραγενέσθαι καὶ κρίσιν ἐπ' αὐτὸν γενέσθαι· καὶ δὴ] γενομένης ἀκριβοῦς ἐξετάσεως, κατεδίκασαν Νεστόριον καὶ ἀναθεμάτισαν σὺν τοῖς ὁμόφροσιν αὐτοῦ. Τούτων δὲ οὕτω προελθόντων, ἐπαναστάντες Κυρίλλῳ τῷ ὁσιωτάτῳ " οἱ τῆς ἐξαγίστου Νεστο- ρίου μερίδος, ἐσπούδασαν τόγε ἐπ' αὐτοῖς ανα τρέψαι τὴν κατὰ Νεστορίου γενομένην " κρίσιν. Αλλ' οὖν γε Θεοδόσιος ὁ βασιλεὺς ἀντιλαμβανόμενος τῶν " ὀρθῶς κατὰ Νεστορίου (1304) καὶ τῶν πονη- μῶν αὐτοῦ δογμάτων κριθέντων, παρεσκεύασε κρατ τεῖν δικαίως καὶ βεβαίως τὴν ἐπ' αὐτῷ γενομένην κρίσιν. Καὶ γὰρ πρὸς τούτοις καὶ ἄλλα τινὰ κατὰ τοῦ θείου Κυρίλλου πρὸς τὸν βασιλέα καταφλυαρή- η σαντο; γράφει πρὸς αὐτὸν Κύριλλος τοιάδε· • Επειδήπερ ἐπυθόμην, ὦ εὐσεβέστατε βασιλεῦ, τῶν φιλοψογεῖν ειωθότων τινὰς ἀγρίων σφηκών δίκην περιβομβεῖν καὶ μοχθηρούς ερεύγεσθαι κατ' ἐμοῦ λόγους, ὡς ἐξ οὐρανοῦ κατακομισθὲν καὶ οὔτι ἐκ τῆς ἁγίας Παρθένου λέγοντος τὸ θεῖον σῶμα Χριστοῦ, καὶ μέντοι δύο υἱοὺς κατὰ Νεστόριον ὁμολογεῖν ἡμᾶς κατεφλυάρησαν, δεῖν ᾠήθημεν ὀλίγα περὶ τούτου πρὸς αὐτοὺς εἰπεῖν οὕτως · ' ἀνόητοι καὶ μόνον εἰδότες συκοφαντεῖν, πῶς εἰς τοῦτο παρ- ήχθητε γνώμης καὶ τοσαύτην νενοτήκατε μον ρίαν " ; "Εδει γὰρ, (έδει). σαφῶς ἐννοεῖν, ὅτι σχεδὸν ἅπας ἡμῖν ὁ ὑπὲρ τῆς πίστεως ἀγὼν συγκεκρότητα διαβεβαιουμένοις, ὅτι Θεοτόκος ἐστὶν ἡ ἁγία Μαρία ἀλλ' ἐπείπερ ἐξ οὐρανοῦ καὶ οὐκ ἐξ αὐτῆς τὸ θεῖον γεγεννῆσθαι σῶμα λέγομεν, ὥς φατε 16, πῶς ἂν νεο το Θεοτόκος ; Τίνα γὰρ ὅλως τέτοκεν εἰ μή ἐστιν ἀληθὲς, ὅτι γεγέννηκε κατὰ σάρκα τὸν Ἐμ- μανουήλ ; Γελάσθωσαν τοίνυν οἱ κατ᾿ ἐμοῦ τοιαῦτα πεφλυαρηκότες. Οὐ γὰρ ψεύδεται λέγων ὁ θεσπέ σιος Ησαΐας 16· . Ἰδού, ἡ παρθένος ἐν γαστρὶ ή Έξει καὶ τέξεται υἱόν· ο - ι καὶ καλέσουσι τὸ $7 28. • του ἀσ. π. τὴν ὁ. π κηρ. καὶ Θ. γεγενημ. ἀφ. π. πανος. πάπα αὐτούς ὄντως γενναίως τὴν ἐπ' ἀ. γεγενημένην καταφλυαρησάντων, γ. π. τὸν βασιλέα Κ. ταῦτα φιλολογείν και μονίαν τιμωρίαν γεγεννήσθαι τὸ θ. Χριστού οἱ ταῦτα καὶ τὰ τὸ τὰ κατ' έ. μακάριος οι τοῦ CHRONICON. -- LIB. IV. a animam irrationalem habenti, Constantinopolin congregans centum quinquaginta Patres, et ipse cum synodo participans, prædictis hæreticis cum ipsorum impiis dogmatibus et omnibus pariter opi- nantibus excommunicatis et anathematizatis, con substantiale prædicari curavit et orthodoxam fide: promulgavit. Theodosius vero Junior, impio Nesto- riofdicente alium esse Deum Verbum et alium Chri- stum, illum quidem natura esse Dei et Patris Filium. hunc autem gratia Filium impie inducente, san- ctamque Mariam esse Deiparam negante, Ephesinam congregans primam ducentorum sanctorum Patrum synodum, mittensque legatos assistere synodo de- bentes, jussit Nestorium ibidem adesse ejusque judicium fieri. Et facta diligenti inquisitione, con- demnaverunt et anathenalizaverunt Nestorium cum omnibus ei consentientibus. His autem ita agen- tibus, insurgentes contra Cyrillum sanctissimum qui impuram Nestorii partem tenebant, hoc conati sunt ut in ipsos judicium contra Nestorium latum retorquerent. Verum Theodosius rex approbans quæ recte contra Nestorium et perversa ejus dog- mata definita erant, judicium de eo latum juste firmiterque valere curavit. Cum enim praeterea quædam alia contra divum Cyrillum ad regem debia- terassent, haec ad illum Cyrillus seripsit: • Siqui- dem audivimus, piissime rex, eorum qui calum- niari consueverunt aliquot, agrestium vesparum instar, bombilare, malevolosque eructare adversum me sermones, quasi dicerem e cdlo demissum et non ex sancta Virgine sumptum divinum Christi corpus, et ita duos filios juxta Nestorium con- fiteri nos ementiri, oportere censuimus pauca super hoc ad illos hoc modo loqui : • O in- sensali, unun solum scientes, calumniari, quomo- do ad id opinionis adducti estis talique agrotasi- stis dementia? Decebat enim, decebat manifesto reputare quod totum fere certamen a nobis pro fide sustentum ad stabiliendum vergit Deiparam esse sanctam Mariam. Jam vero si, juxta vos, e cœlo, non autem ex ea natum dicimus, quomodo Deipara reputabitur? Quem enim tandem genuit, si veruin non est genuisse secundum carnem Em- manuelem? Irrideantur ergo qui contra me talia gar- D riunt. Non enim fallaciter ait divinus Isaias : Ecce virgo in utero habebit et pariet filium ; et vocabunt nomen ejus Emmanuel; quod est Nobis- cum Deus. Veracissimus etiam est archangelus Gabriel al Virginem dicens : «Ne timeas, Maria : invenisti enim gratiam apud Deum, et ecce conci- pies in utero et paries filium, et vocabis nomen ejus Jesum: ipse enim salvum faciet populum suom Varia lectiones et nola. allil. Ceil. Cell. " Col. Ged. - Col. Cel. " cul. a prima manu. 11. col. 1' add. Ced. Cel. 336. in u. P. * Cod. Geol. all. Geil. Cell. cal. Cel. Ced. * pasi Ged. Cel. Ced. 153. VII, 14.

ὄνομα αὐτοῦ [ Εμμανουήλ ὁ ἐστι μεθ' ἡμῶν ὁ Θεός. » 'Αληθεύει δὲ πάντως καὶ ὁ ἀρχάγγελος Γα βριήλ πρὸς τὴν Παρθένον εἰπών 30. • Μή φοβοῦ, Μαριάμ· εὗρες γὰρ χάριν παρὰ τῷ Θεῷ, καὶ ἰδοὺ συλλήψῃ ἐν γαστρὶ καὶ τέξῃ υἱὸν, καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ] Ἰησοῦν · αὐτὸς γὰρ σώσει τὸν λαὸν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν. » Οταν δὲ λέγωμεν ἄνωθεν ἐξ οὐρανοῦ τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν, Χριστόν οι οὐχ ὡς ἄνωθεν ἐξ οὐρανοῦ κατενεχθεί σης τῆς ἁγίας αὐτοῦ σαρκὸς, ταῦτά φαμεν, ἀλλ' ὡς ἑπόμενοι τῷ ἁγίῳ * Παύλῳ φάσκοντι · . Ο πρώτος άνθρωπος ἐκ γῆς χοϊκὸς, ὁ δεύτερος (άνθρωπος) δ Κύριος ἐξ οὐρανοῦ. » Μεμνήμεθα εἰ καὶ ε τοῦ Κυ ρίου λέγοντος · . Οὐδεὶς ἀναβέβηκεν εἰς τὸν οὐρα νὸν εἰ μὴ ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς, ὁ Υἱὸς τοῦ ἀν θρώπου, ο καίτοι γεγέννηται ὡς εἴρηται) σάρκα ἐκ τῆς ἁγίας Παρθένου λαβών. Ἐπειδὴ δὲ ὁ ἄνωθεν ἐξ οὐρανοῦ καταφοιτήσας Θεὸς Λόγος ο κεκένωκεν ἑαυτὸν μορφὴν δούλου λαβὼν » καὶ κεχρημάτικεν ἀνθρώπου Υἱός μετὰ τοῦ μεἶναι ὁ ἦν, τουτέστι Θεό;, ἄτρεπτος γὰρ καὶ ἀναλλοίωτος κατὰ φύσιν ἐστὶν, ὡς εἴς ἤδη νοούμενος μετὰ τῆς ἰδίας σαρκὸς ἐξ ο' ρανοῦ λέγεται κατελθεῖν. Ονόμασται δὲ καὶ ἄν θρωπος ἐξ οὐρανοῦ, τέλειος ὢν ἐν θεότητι, καὶ τέ λειος ὁ αὐτὸς ἐν ἀνθρωπότητι, καὶ ὡς ἐν ἐνὶ πρωσώπῳ καν τῶν νοούμενος, νοούμενος, - εἷς γὰρ Κύριος Χριστό;, φύσεων ἡ διαφορὰ μὴ ἀγνοῆται, ὡς ἐξ ὧν τὴν ἀπόρ ῥητον ἔνωσίν φαμεν πεπράχθαι· τοιγαροῦν ὁμολο γοῦμεν τὸν μονογενῆ Υἱὸν τοῦ Θεοῦ (καὶ) Λόγον Θεόν τέλειον καὶ ἄνθρωπον τέλειον, ἐκ ψυχῆς λογικῆς καὶ σώματος, πρὸ αἰώνων μὲν ἐκ τοῦ Πατρὸς γεν- νηθέντα κατὰ τὴν θεότητα, ἐπ' ἐσχάτων δὲ τῶν ἡμερῶν τὸν αὐτὸν δι᾿ ἡμᾶς καὶ διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν ἐκ Μαρίας τῆς Παρθένου κατὰ τὴν ἀνθρω πότητα, [ὁμοούσιον τῷ Πατρὶ τὸν αὐτὸν κατὰ τὴν θεότητα καὶ ὁμοούσιον ἡμῖν κατὰ τὴν ἀνθρωπότητα δύο γὰρ φύσεων (ή) Ένωσις γέγονεν, ὅθεν ένα Χριστόν, ἕνα Υιόν, ἕνα Κύριον ὁμολογοῦμεν. Κατά γοῦν τὴν τῆς ἀσυγχύτου ενώσεως ἔννοιαν ὁμολο- γοῦμεν τὴν ἁγίαν Παρθένον ἀληθῶς Θεοτόκον, διὰ τὸ τὸν Θεὸν λόγον σαρκωθῆναι καὶ ἐνανθρωπήσει καὶ ἐξ αὐτῆς συλλήψεως ἐνῶσαι αὐτῷ τὸν ἐξ αὐτῆς ληφθέντα ναόν· καὶ εἰ δοκεῖ, δεξώμεθα εἰς παρά- δειγμα τὴν καθ' ἡμᾶς αὐτοῦ σύνθεσιν καθ᾽ ἣν ἐσμεν ἄνθρωποι· συντεθείμεθα γὰρ ἐκ ψυχῆς καὶ σώματος καὶ ὁρῶμεν φύσεις δύο, ἑτέραν μὲν τοῦ σώματος, ἑτέραν δὲ τῆς ψυχῆς· ἀλλ᾽ εἷς ἐξ ἀμφοῖν (1595) καθ ἔνωσιν ἄνθρωπος, καὶ οὐχὶ τῷ ἐκ δύο φύσεων συν τεθεῖσθαι δύο ἀνθρώπους, τὸν ἕνα νοεῖσθαι παρα σκευάζει, ἀλλ' ἕνα τὸν ἄνθρωπον κατὰ (τὴν) σύνθε σιν, ὡς ἔφην, τὴν ἐκ ψυχῆς καὶ σώματος· ἐὰν γὰρ ἀνέλωμεν τὸ ὅτι ἐκ δύο καὶ διαφόρων φύσεων ὁ εἷς καὶ μόνος ἐστὶ Χριστός, ἀδιάσπαστος ὢν μετὰ τὴν ἕνωσιν, ἐροῦσιν οἱ δι' ἐναντίας· « Εἰ μία φύσις ει και αὐτοῦ κατὰ τ. ὡς ἐ. ἐκ, ἱερῷ δέ τῆς ἀ. π. ἐπ. Ε, ἐκένωσε μ. δ. λ. GEORGI HAMARTOLI a peccatis eorum. Cum igitur dicimus e cœlo desu- A per descendisse Dominum nostrum Jesum Christum, non, quasi desuper e coelo delata sit sancta ipsius caro, hæc dicimus, sed quasi sequentes sanctum Pau- lum dicentem: Primus homo de terra terrenus; secundus homo Dominus e cœlo.» Recordamur etiam Domini verbum : « Nemo ascendit ad cœlum, nisi qui de coelo descendit, Filius hominis, licet, ut dic- tum est, carno ex sacra Virgine sumpta, natus sit. Cum autem qui desuper e cœlo descendit Deus Verbum exinanivit semetipsum formam servi ac- cipiens, et appellari voluit Filius hominis, quin cessarel esse quod erat, videlicet Deus, - inmu- - - tabilis enim et inconvertibilis est per naturain, quasi unus jam reputatus cum propria carne e cœlo B descendisse dicitur. Nominatur homo de caelo, cum sit in divinitate perfectus, et idem perfectus in humanitate, et tanquam in una persona reputatus, (unus enim Christus Dominus) etsi naturarum dif- ferentia non ignoretur, ex quibus ineffabilem unio- nem dicimus eformnari. Itaque conftemur unige- nitum Dei Filium et Verbum, Deum perfectum et hominem perfectum, ex anima rationabili et cor- pore, ante secula quidem ex Patre genitum secun- dum divinitatem, novissimis autem diebus eumdem propter nos et propter nostramn salutem ex Maria Virgine natum secundum humanitatem, consub- stantialem Patri secundum divinitatem, et con- substantiałem nobis secundumi humanitatem. Dua · rum enim naturarum uuio facta est, unde unum Christum, unum Filium, unum Dominum confi- temur. Secundum igitur istain inconfusa unionis ideam sanctam Virginem vere Deiparam confite- mur, siquidem Deus Verbum incarnatus et homo factus est, atque ex ipsa conceptione templum ex illa sumptum sibi univit. Et si placet, sume- mus in exemplum nostram ipsam compositionem juxta quain homines sumus. Componimur enim ex anima et corpore, duasque videmus naturas, unain corporis, et aliam animæ; sed unus ex duabus per unionem homo fit, neque eo quod ex duabus naturis componitur, duos homines eum qui unus est ac- cipere licet, sed unum hominem, secundum con- positionem, ut dixi, ex anima et corpore. Si enim auferamus illud quod ex duabus et diversis naturis unus et solus est Christus, post unionem indivisibi- lis, qui ex adverso sunt, dicent : « Si omuino una natura, quomodo homo factus est, et quampam carnem suam fecit? Illos autem qui dicunt factam fuisse Dei Verbi ad carnem mistionem aut coufusio · nem aut conglutinati- nem, dignetur pietas tua pa - lam ad silentium redigere. Postea, defuncto Cy- rilio, oritur quidam monachus archimandrita Euty- ches nomine, qui ex populo non paucos ad partes - - - " C D Varia lectiones et notæ. * Luc. 1, 30,31. se Matth. 1. 21. add. Cerl. add. Ced. * Jo. I.I, 13. Ced. Cor. XV, 47. add. Ced. Ged. Phil. 11. 7. κ. ταύτην οὖν Ged. 60 και add. Cod.

ὄνομα αὐτοῦ [ Εμμανουήλ ὁ ἐστι μεθ' ἡμῶν ὁ Θεός. » 'Αληθεύει δὲ πάντως καὶ ὁ ἀρχάγγελος Γα βριήλ πρὸς τὴν Παρθένον εἰπών 30. • Μή φοβοῦ, Μαριάμ· εὗρες γὰρ χάριν παρὰ τῷ Θεῷ, καὶ ἰδοὺ συλλήψῃ ἐν γαστρὶ καὶ τέξῃ υἱὸν, καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ] Ἰησοῦν · αὐτὸς γὰρ σώσει τὸν λαὸν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν. » Οταν δὲ λέγωμεν ἄνωθεν ἐξ οὐρανοῦ τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν, Χριστόν οι οὐχ ὡς ἄνωθεν ἐξ οὐρανοῦ κατενεχθεί σης τῆς ἁγίας αὐτοῦ σαρκὸς, ταῦτά φαμεν, ἀλλ' ὡς ἑπόμενοι τῷ ἁγίῳ * Παύλῳ φάσκοντι · . Ο πρώτος άνθρωπος ἐκ γῆς χοϊκὸς, ὁ δεύτερος (άνθρωπος) δ Κύριος ἐξ οὐρανοῦ. » Μεμνήμεθα εἰ καὶ ε τοῦ Κυ ρίου λέγοντος · . Οὐδεὶς ἀναβέβηκεν εἰς τὸν οὐρα νὸν εἰ μὴ ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς, ὁ Υἱὸς τοῦ ἀν θρώπου, ο καίτοι γεγέννηται ὡς εἴρηται) σάρκα ἐκ τῆς ἁγίας Παρθένου λαβών. Ἐπειδὴ δὲ ὁ ἄνωθεν ἐξ οὐρανοῦ καταφοιτήσας Θεὸς Λόγος ο κεκένωκεν ἑαυτὸν μορφὴν δούλου λαβὼν » καὶ κεχρημάτικεν ἀνθρώπου Υἱός μετὰ τοῦ μεἶναι ὁ ἦν, τουτέστι Θεό;, ἄτρεπτος γὰρ καὶ ἀναλλοίωτος κατὰ φύσιν ἐστὶν, ὡς εἴς ἤδη νοούμενος μετὰ τῆς ἰδίας σαρκὸς ἐξ ο' ρανοῦ λέγεται κατελθεῖν. Ονόμασται δὲ καὶ ἄν θρωπος ἐξ οὐρανοῦ, τέλειος ὢν ἐν θεότητι, καὶ τέ λειος ὁ αὐτὸς ἐν ἀνθρωπότητι, καὶ ὡς ἐν ἐνὶ πρωσώπῳ καν τῶν νοούμενος, νοούμενος, - εἷς γὰρ Κύριος Χριστό;, φύσεων ἡ διαφορὰ μὴ ἀγνοῆται, ὡς ἐξ ὧν τὴν ἀπόρ ῥητον ἔνωσίν φαμεν πεπράχθαι· τοιγαροῦν ὁμολο γοῦμεν τὸν μονογενῆ Υἱὸν τοῦ Θεοῦ (καὶ) Λόγον Θεόν τέλειον καὶ ἄνθρωπον τέλειον, ἐκ ψυχῆς λογικῆς καὶ σώματος, πρὸ αἰώνων μὲν ἐκ τοῦ Πατρὸς γεν- νηθέντα κατὰ τὴν θεότητα, ἐπ' ἐσχάτων δὲ τῶν ἡμερῶν τὸν αὐτὸν δι᾿ ἡμᾶς καὶ διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν ἐκ Μαρίας τῆς Παρθένου κατὰ τὴν ἀνθρω πότητα, [ὁμοούσιον τῷ Πατρὶ τὸν αὐτὸν κατὰ τὴν θεότητα καὶ ὁμοούσιον ἡμῖν κατὰ τὴν ἀνθρωπότητα δύο γὰρ φύσεων (ή) Ένωσις γέγονεν, ὅθεν ένα Χριστόν, ἕνα Υιόν, ἕνα Κύριον ὁμολογοῦμεν. Κατά γοῦν τὴν τῆς ἀσυγχύτου ενώσεως ἔννοιαν ὁμολο- γοῦμεν τὴν ἁγίαν Παρθένον ἀληθῶς Θεοτόκον, διὰ τὸ τὸν Θεὸν λόγον σαρκωθῆναι καὶ ἐνανθρωπήσει καὶ ἐξ αὐτῆς συλλήψεως ἐνῶσαι αὐτῷ τὸν ἐξ αὐτῆς ληφθέντα ναόν· καὶ εἰ δοκεῖ, δεξώμεθα εἰς παρά- δειγμα τὴν καθ' ἡμᾶς αὐτοῦ σύνθεσιν καθ᾽ ἣν ἐσμεν ἄνθρωποι· συντεθείμεθα γὰρ ἐκ ψυχῆς καὶ σώματος καὶ ὁρῶμεν φύσεις δύο, ἑτέραν μὲν τοῦ σώματος, ἑτέραν δὲ τῆς ψυχῆς· ἀλλ᾽ εἷς ἐξ ἀμφοῖν (1595) καθ ἔνωσιν ἄνθρωπος, καὶ οὐχὶ τῷ ἐκ δύο φύσεων συν τεθεῖσθαι δύο ἀνθρώπους, τὸν ἕνα νοεῖσθαι παρα σκευάζει, ἀλλ' ἕνα τὸν ἄνθρωπον κατὰ (τὴν) σύνθε σιν, ὡς ἔφην, τὴν ἐκ ψυχῆς καὶ σώματος· ἐὰν γὰρ ἀνέλωμεν τὸ ὅτι ἐκ δύο καὶ διαφόρων φύσεων ὁ εἷς καὶ μόνος ἐστὶ Χριστός, ἀδιάσπαστος ὢν μετὰ τὴν ἕνωσιν, ἐροῦσιν οἱ δι' ἐναντίας· « Εἰ μία φύσις ει και αὐτοῦ κατὰ τ. ὡς ἐ. ἐκ, ἱερῷ δέ τῆς ἀ. π. ἐπ. Ε, ἐκένωσε μ. δ. λ. GEORGI HAMARTOLI a peccatis eorum. Cum igitur dicimus e cœlo desu- A per descendisse Dominum nostrum Jesum Christum, non, quasi desuper e coelo delata sit sancta ipsius caro, hæc dicimus, sed quasi sequentes sanctum Pau- lum dicentem: Primus homo de terra terrenus; secundus homo Dominus e cœlo.» Recordamur etiam Domini verbum : « Nemo ascendit ad cœlum, nisi qui de coelo descendit, Filius hominis, licet, ut dic- tum est, carno ex sacra Virgine sumpta, natus sit. Cum autem qui desuper e cœlo descendit Deus Verbum exinanivit semetipsum formam servi ac- cipiens, et appellari voluit Filius hominis, quin cessarel esse quod erat, videlicet Deus, - inmu- - - tabilis enim et inconvertibilis est per naturain, quasi unus jam reputatus cum propria carne e cœlo B descendisse dicitur. Nominatur homo de caelo, cum sit in divinitate perfectus, et idem perfectus in humanitate, et tanquam in una persona reputatus, (unus enim Christus Dominus) etsi naturarum dif- ferentia non ignoretur, ex quibus ineffabilem unio- nem dicimus eformnari. Itaque conftemur unige- nitum Dei Filium et Verbum, Deum perfectum et hominem perfectum, ex anima rationabili et cor- pore, ante secula quidem ex Patre genitum secun- dum divinitatem, novissimis autem diebus eumdem propter nos et propter nostramn salutem ex Maria Virgine natum secundum humanitatem, consub- stantialem Patri secundum divinitatem, et con- substantiałem nobis secundumi humanitatem. Dua · rum enim naturarum uuio facta est, unde unum Christum, unum Filium, unum Dominum confi- temur. Secundum igitur istain inconfusa unionis ideam sanctam Virginem vere Deiparam confite- mur, siquidem Deus Verbum incarnatus et homo factus est, atque ex ipsa conceptione templum ex illa sumptum sibi univit. Et si placet, sume- mus in exemplum nostram ipsam compositionem juxta quain homines sumus. Componimur enim ex anima et corpore, duasque videmus naturas, unain corporis, et aliam animæ; sed unus ex duabus per unionem homo fit, neque eo quod ex duabus naturis componitur, duos homines eum qui unus est ac- cipere licet, sed unum hominem, secundum con- positionem, ut dixi, ex anima et corpore. Si enim auferamus illud quod ex duabus et diversis naturis unus et solus est Christus, post unionem indivisibi- lis, qui ex adverso sunt, dicent : « Si omuino una natura, quomodo homo factus est, et quampam carnem suam fecit? Illos autem qui dicunt factam fuisse Dei Verbi ad carnem mistionem aut coufusio · nem aut conglutinati- nem, dignetur pietas tua pa - lam ad silentium redigere. Postea, defuncto Cy- rilio, oritur quidam monachus archimandrita Euty- ches nomine, qui ex populo non paucos ad partes - - - " C D Varia lectiones et notæ. * Luc. 1, 30,31. se Matth. 1. 21. add. Cerl. add. Ced. * Jo. I.I, 13. Ced. Cor. XV, 47. add. Ced. Ged. Phil. 11. 7. κ. ταύτην οὖν Ged. 60 και add. Cod.

ὅλον, πῶς ἐνηνθρώπησεν ἢ ποίαν ἰδίαν ἐποιήσατο σάρκα ; » Τοὺς δὲ λέγοντας, ὅτι κράσις ἢ σύγχυσις * φυσμό; ἐγένετο τοῦ Θεοῦ Λόγου πρὸς τὴν σάρκα, καταξιωσάτω σου ή θεοσέβεια τούτους προδήλως ἐπι- στομίζειν. » — Μετὰ " ταῦτα, Κυρίλλου τελευτή- σαντος, ἐπιφύεται μοναχός τις ἀρχιμανδρίτης Ευτυχής ὀνομαζόμενος καὶ ἀποσπᾷ κατ' επιν μέτ ρος οὐκ ὀλίγον τοῦ λαοῦ κυρῶν * κατά Νεστορίου καὶ τὸ ἑαυτοῦ πονηρὸν δόγμα, φάσκων μὴ εἶναι τὸ σῶμα κ τοῦ Κυρίου ἡμῖν ὁμοούσιον …. Καὶ δὴ πά- λιν μετ' ὀλίγον διὰ βασιλικῆς χειρὸς ἑτέρα σύντ οἷος ληστρική “8 ἐν Ἐφέσῳ καὶ οὐχ ὁσία γίνεται, παραπεμφθέντος ἐκεῖσε Φλαβιανοῦ Κωνσταντινου- πόλεως, τὴν πᾶσαν ἐξουσίαν Διοσκόρου Αλεξανδρείας ἔχοντος· καὶ φονεύεται μὲν Φλαβιανὸς ὁ θεῖος, ὑπερμαχῶν τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, ἀνατρέπεται δὲ ἡ ἐν Ἐφέσῳ πρώτη σύνοδος, υπογραψάντων φονική βία τινῶν ἐπισκόπων, ἐξ ὧν ὑπῆρχε Βασίλειος ὁ Σελευκείας. Κάντεῦθεν τῶν τοῦ Νεστορίου καὶ Διοσκόρου καὶ Εὐτυχούς δημοσιευομένων πονηρῶν δογμάτων καὶ πολλῆς ταραχής γενομένης τ καὶ ζάλης μεγίστης ἐν τῇ ᾿Ανατολῇ, φονεύεται Προ- τέριος ὁ μέγας ἱερεὺς καὶ ἕτεροι πλεῖστοι. Τούτων οὖν οὕτως ἐχόντων, ἀνίσταται θεόθεν Μαρκιανὸς ὁ βασιλεὺς το συναγαγὼν ἐν Χαλκηδόνι κι τὴν τῶν χλ' Πατέρων σύνοδον, παρόντος δε Διοσκόρου καὶ Εὐτυ χούς, μεθ' ὧν καὶ αὐτὸς πορευθεὶς, καταδικάζονται μὲν Διόσκορος, καὶ Εὐτυχής, καὶ Νεστόριος, καὶ πάλιν ἀναθεματίζονται, Θεοδώρητον δὲ καὶ Ἴβαν καὶ Βασίλειον Σελευκείας ἐδέξαντο καθυπογράψαν τας· καὶ τῆς λῃστρικῆς συνόδου ἀνατραπείσης καὶ ἀναθεματισθείσης, εἰς μίαν συμφωνίαν ήγαγον πάν- τας οἱ θεῖοι Πατέρες. Τούτων δὲ τῶν δ' συνόδων οὕτω γενομένων καὶ ἐπιβεβαιωθεισῶν δὲ καὶ κρα- τουσῶν ἐν τῇ τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίᾳ, οἱ τὰ Νεστορίου φρονοῦντες ἐσπούδασαν αὖθις τὴν αἵρεσιν αὐτῶν κρατῦναι (δια) τῆς Θεοδώρου τοῦ Μόμψου ἑστίας ἀφορμῆς, πολλῷ χείρονα τοῦ αὐτοῦ μαθητοῦ οι Νε- στορίου βλασφημήσαντος. "Οθεν τοίνυν καὶ ἡμεῖς ἀκολουθοῦντες τοῖς ἡμετέροις Πατράσι καὶ βουλό- μενοι τὴν ὀρθὴν πίστιν ἀλώβητον διαφυλάττεσθαι, προτρέπομεν καὶ τούτου τὰς βλασφημίας διεξετά- σαντες ου, κατ' αὐτοῦ καὶ τῶν ὁμοφρόνων αὐτοῦ ἀποφήνασθαι· πρὸς γὰρ ταῖς ἄλλαις ἀναριθμήτοις αὐτοῦ βλασφημίαις " (ταῖς) εἰς τὸν Χριστὸν καὶ Θεὸν γινομέναις, ἄλλον εἶναι τὸν Θεὸν Λόγον (έφη) καὶ ἄλλον τὸν Χριστὸν, ὑπὸ τῶν τῆς ψυχῆς παθῶν καὶ τῶν τῆς σαρκὸς ἐπιθυμιῶν ἐνοχλούμενον καὶ τῶν χειρόνων κατὰ μικρὸν ἀφιστάμενον, πρὸς τὰ κρείτ τονα τῇ προκοπῇ τῶν ἔργων ἐληλυθέναι δ', τῇ ἀρίστῃ πολιτεία γενόμενον ἄμωμον, καὶ ὡς ψιλόν ἄνθρωπον ἐν ὀνόματι Πατρὸς καὶ Υἱοῦ καὶ ἁγίου Πνεύματος βαπτισθῆναι, καὶ διὰ τοῦ βαπτίσματος Β Η μάλιστα σε δέ αὐτοῦ. ** κυρ. τὰ Ν. τα τὴν σάρκα του Κυρίου Περὶ τῆς ληστρικῆς συνόδου τῶν ᾿Αρμενίων, ἐχούσης Διόσκορον πατριάρχην Αλεξανδρείας καὶ Εὐτυχή λ. ἀρχιμανδρίτην αἱρετικούς δ. διαβολικῆς ἰσχυσάσης χ. σ. ἐν. Ε. γιν. και Καλχηδόνη Καλχίδος 505. τι παρόντων σε ἐπιβεβαιωθέντων καὶ κρατούντων μ. ά. σε διεξετάσαντας σε δυσφ. εἰς Χριστὸν τὸν Θεὸν ἡμῶν γεν. και اه 8'' CHRONICON. LIB. IV. A suas trahit, condirmans contra Nestorium soun dogma perversum, dicens Domini corpus non esse nobis consubstantiale. Et rursum paulo post auctore rege alia synodus Ephesi latrocinalis et non sancta fit, huc misso Flaviano Constantinopolis, omnen- Dioscoro Alexandriæ potestatem habente. Et inter- ficitur divinus Flavianus, pro fide orthodoxa decer- tans, et evertitur prima Ephesiua synodus, sub scribentibus mortis metu quibusdam episcopis, inter quos fuit Basilius Seleuciæ. Exinde Nesto- rii, Dioscori et Eutychetis perversis dogmatibus divulgatis, mullaque turba maximaque tempe state in Oriente facta, occiditur Proterius mag- nus sacerdos et alii multi. Res igitur cum ita se haberent, surgit divinitus Marcianus rex qui Chal- cedome congregat sexcentorum triginta Patrum synodum, praesentibus Dioscoro et Eutychete, qui- buscum et ipse venerat. Ibi judicantur quidem Dioscorus, Eutyches et Nestorius, rursumque ana- thematizantur; Theodoretum autem et lbam et Ba- silium Seleuciæ qui subscripserant, receperunt; et eversa et anathematizata latrocinali synodo, cun- ctos ad unam concordiam divi Patres reduxerunt. His autem quatuor conciliis ita factis et confirma- tis, et in Ecclesia Dei vim habentibus, qui Nestorii opinionem tenebant, suanı hæresim per Theodorum Mopsuestenum, qui blasphemiis ipsius discipulum Nestorium longissime post se reliquit, iterum conati sunt stabilire. Unde nos etiam nostrorum patrum vestigia sequentes volentesque rectam idem illibatam custodiri, illius quoque blasphemias examinari, et adversus illum et eos qui ipsi consen- tiunt sententiam ferri jubemus. Præter enim alias innumeras ipsius in Christum et in Deum blasphe- mias, ait alium esse Deum Verbum et alium Chris- tum, animæ passionibus et carnis desideriis con- turbatum, a pejoribus paulatim aversum, ad meliora operun progressu elevatum, optima vita factum irreprehensibilem, et ut purum hominem in nomine Patris et Filii et Spiritus sancti baptizatum, per baptisma Spiritus sancti gratiam accepisse flia- tioneque fuisse dignatum, et per similitudinem regiæ imaginis ad prototypum Dei Verbi adorari, et post resurrectionem factum esse in cogitationibus D immutabilem atque impeccabilem. Disit praeterea talem fuisse Dei Verbi cum Christo unionem, qua- lem Apostolus dicit inter virum et mulierem : Erunt duo in carne una.»> Vos autem adhuc hor- 1or ut examinetis illa quæ perverse scripta sunt a Theodoreto et Iba contra primam Ephesi synodum, et similiter contra eos sententiam feratis. - C • Vari lectiones et notæ. $8 by addl. Ced. xzí add. Ced. " cod. Cod. Ced. * (Scholion). Ced. a. Ced. » Cel. coul. add. Cel. col. ut p. et 565, cod. Gell. Ced. Ced. add. Cod. Cod.

ὅλον, πῶς ἐνηνθρώπησεν ἢ ποίαν ἰδίαν ἐποιήσατο σάρκα ; » Τοὺς δὲ λέγοντας, ὅτι κράσις ἢ σύγχυσις * φυσμό; ἐγένετο τοῦ Θεοῦ Λόγου πρὸς τὴν σάρκα, καταξιωσάτω σου ή θεοσέβεια τούτους προδήλως ἐπι- στομίζειν. » — Μετὰ " ταῦτα, Κυρίλλου τελευτή- σαντος, ἐπιφύεται μοναχός τις ἀρχιμανδρίτης Ευτυχής ὀνομαζόμενος καὶ ἀποσπᾷ κατ' επιν μέτ ρος οὐκ ὀλίγον τοῦ λαοῦ κυρῶν * κατά Νεστορίου καὶ τὸ ἑαυτοῦ πονηρὸν δόγμα, φάσκων μὴ εἶναι τὸ σῶμα κ τοῦ Κυρίου ἡμῖν ὁμοούσιον …. Καὶ δὴ πά- λιν μετ' ὀλίγον διὰ βασιλικῆς χειρὸς ἑτέρα σύντ οἷος ληστρική “8 ἐν Ἐφέσῳ καὶ οὐχ ὁσία γίνεται, παραπεμφθέντος ἐκεῖσε Φλαβιανοῦ Κωνσταντινου- πόλεως, τὴν πᾶσαν ἐξουσίαν Διοσκόρου Αλεξανδρείας ἔχοντος· καὶ φονεύεται μὲν Φλαβιανὸς ὁ θεῖος, ὑπερμαχῶν τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, ἀνατρέπεται δὲ ἡ ἐν Ἐφέσῳ πρώτη σύνοδος, υπογραψάντων φονική βία τινῶν ἐπισκόπων, ἐξ ὧν ὑπῆρχε Βασίλειος ὁ Σελευκείας. Κάντεῦθεν τῶν τοῦ Νεστορίου καὶ Διοσκόρου καὶ Εὐτυχούς δημοσιευομένων πονηρῶν δογμάτων καὶ πολλῆς ταραχής γενομένης τ καὶ ζάλης μεγίστης ἐν τῇ ᾿Ανατολῇ, φονεύεται Προ- τέριος ὁ μέγας ἱερεὺς καὶ ἕτεροι πλεῖστοι. Τούτων οὖν οὕτως ἐχόντων, ἀνίσταται θεόθεν Μαρκιανὸς ὁ βασιλεὺς το συναγαγὼν ἐν Χαλκηδόνι κι τὴν τῶν χλ' Πατέρων σύνοδον, παρόντος δε Διοσκόρου καὶ Εὐτυ χούς, μεθ' ὧν καὶ αὐτὸς πορευθεὶς, καταδικάζονται μὲν Διόσκορος, καὶ Εὐτυχής, καὶ Νεστόριος, καὶ πάλιν ἀναθεματίζονται, Θεοδώρητον δὲ καὶ Ἴβαν καὶ Βασίλειον Σελευκείας ἐδέξαντο καθυπογράψαν τας· καὶ τῆς λῃστρικῆς συνόδου ἀνατραπείσης καὶ ἀναθεματισθείσης, εἰς μίαν συμφωνίαν ήγαγον πάν- τας οἱ θεῖοι Πατέρες. Τούτων δὲ τῶν δ' συνόδων οὕτω γενομένων καὶ ἐπιβεβαιωθεισῶν δὲ καὶ κρα- τουσῶν ἐν τῇ τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίᾳ, οἱ τὰ Νεστορίου φρονοῦντες ἐσπούδασαν αὖθις τὴν αἵρεσιν αὐτῶν κρατῦναι (δια) τῆς Θεοδώρου τοῦ Μόμψου ἑστίας ἀφορμῆς, πολλῷ χείρονα τοῦ αὐτοῦ μαθητοῦ οι Νε- στορίου βλασφημήσαντος. "Οθεν τοίνυν καὶ ἡμεῖς ἀκολουθοῦντες τοῖς ἡμετέροις Πατράσι καὶ βουλό- μενοι τὴν ὀρθὴν πίστιν ἀλώβητον διαφυλάττεσθαι, προτρέπομεν καὶ τούτου τὰς βλασφημίας διεξετά- σαντες ου, κατ' αὐτοῦ καὶ τῶν ὁμοφρόνων αὐτοῦ ἀποφήνασθαι· πρὸς γὰρ ταῖς ἄλλαις ἀναριθμήτοις αὐτοῦ βλασφημίαις " (ταῖς) εἰς τὸν Χριστὸν καὶ Θεὸν γινομέναις, ἄλλον εἶναι τὸν Θεὸν Λόγον (έφη) καὶ ἄλλον τὸν Χριστὸν, ὑπὸ τῶν τῆς ψυχῆς παθῶν καὶ τῶν τῆς σαρκὸς ἐπιθυμιῶν ἐνοχλούμενον καὶ τῶν χειρόνων κατὰ μικρὸν ἀφιστάμενον, πρὸς τὰ κρείτ τονα τῇ προκοπῇ τῶν ἔργων ἐληλυθέναι δ', τῇ ἀρίστῃ πολιτεία γενόμενον ἄμωμον, καὶ ὡς ψιλόν ἄνθρωπον ἐν ὀνόματι Πατρὸς καὶ Υἱοῦ καὶ ἁγίου Πνεύματος βαπτισθῆναι, καὶ διὰ τοῦ βαπτίσματος Β Η μάλιστα σε δέ αὐτοῦ. ** κυρ. τὰ Ν. τα τὴν σάρκα του Κυρίου Περὶ τῆς ληστρικῆς συνόδου τῶν ᾿Αρμενίων, ἐχούσης Διόσκορον πατριάρχην Αλεξανδρείας καὶ Εὐτυχή λ. ἀρχιμανδρίτην αἱρετικούς δ. διαβολικῆς ἰσχυσάσης χ. σ. ἐν. Ε. γιν. και Καλχηδόνη Καλχίδος 505. τι παρόντων σε ἐπιβεβαιωθέντων καὶ κρατούντων μ. ά. σε διεξετάσαντας σε δυσφ. εἰς Χριστὸν τὸν Θεὸν ἡμῶν γεν. και اه 8'' CHRONICON. LIB. IV. A suas trahit, condirmans contra Nestorium soun dogma perversum, dicens Domini corpus non esse nobis consubstantiale. Et rursum paulo post auctore rege alia synodus Ephesi latrocinalis et non sancta fit, huc misso Flaviano Constantinopolis, omnen- Dioscoro Alexandriæ potestatem habente. Et inter- ficitur divinus Flavianus, pro fide orthodoxa decer- tans, et evertitur prima Ephesiua synodus, sub scribentibus mortis metu quibusdam episcopis, inter quos fuit Basilius Seleuciæ. Exinde Nesto- rii, Dioscori et Eutychetis perversis dogmatibus divulgatis, mullaque turba maximaque tempe state in Oriente facta, occiditur Proterius mag- nus sacerdos et alii multi. Res igitur cum ita se haberent, surgit divinitus Marcianus rex qui Chal- cedome congregat sexcentorum triginta Patrum synodum, praesentibus Dioscoro et Eutychete, qui- buscum et ipse venerat. Ibi judicantur quidem Dioscorus, Eutyches et Nestorius, rursumque ana- thematizantur; Theodoretum autem et lbam et Ba- silium Seleuciæ qui subscripserant, receperunt; et eversa et anathematizata latrocinali synodo, cun- ctos ad unam concordiam divi Patres reduxerunt. His autem quatuor conciliis ita factis et confirma- tis, et in Ecclesia Dei vim habentibus, qui Nestorii opinionem tenebant, suanı hæresim per Theodorum Mopsuestenum, qui blasphemiis ipsius discipulum Nestorium longissime post se reliquit, iterum conati sunt stabilire. Unde nos etiam nostrorum patrum vestigia sequentes volentesque rectam idem illibatam custodiri, illius quoque blasphemias examinari, et adversus illum et eos qui ipsi consen- tiunt sententiam ferri jubemus. Præter enim alias innumeras ipsius in Christum et in Deum blasphe- mias, ait alium esse Deum Verbum et alium Chris- tum, animæ passionibus et carnis desideriis con- turbatum, a pejoribus paulatim aversum, ad meliora operun progressu elevatum, optima vita factum irreprehensibilem, et ut purum hominem in nomine Patris et Filii et Spiritus sancti baptizatum, per baptisma Spiritus sancti gratiam accepisse flia- tioneque fuisse dignatum, et per similitudinem regiæ imaginis ad prototypum Dei Verbi adorari, et post resurrectionem factum esse in cogitationibus D immutabilem atque impeccabilem. Disit praeterea talem fuisse Dei Verbi cum Christo unionem, qua- lem Apostolus dicit inter virum et mulierem : Erunt duo in carne una.»> Vos autem adhuc hor- 1or ut examinetis illa quæ perverse scripta sunt a Theodoreto et Iba contra primam Ephesi synodum, et similiter contra eos sententiam feratis. - C • Vari lectiones et notæ. $8 by addl. Ced. xzí add. Ced. " cod. Cod. Ced. * (Scholion). Ced. a. Ced. » Cel. coul. add. Cel. col. ut p. et 565, cod. Gell. Ced. Ced. add. Cod. Cod.

GEORGII HAMARTOLI τὴν χάριν τοῦ ἁγίου Πνεύματος είληφέναι καὶ υἱοθεσίας ἠξιῶσθαι [καὶ] καθ' ὁμοίωσιν βασιλικῆς εἰ κόνος εἰς πρωτότυπον δ' τοῦ Θεοῦ Λόγου το προσκυνεῖσθαι (1408) καὶ μετὰ τὴν ἀνάστασιν ἄτρεπτον ταῖς ἐννοίαις καὶ ἀναμάρτητον γεγενῆσθαι· [καὶ πρὸς τούτοις εἶπε τοιαύτην γεγενῆσθαι] τὴν ἕνωσιν τοῦ Θεοῦ Λόγου πρὸς τὸν Χριστὸν, ὁποῖαν ὁ ᾿Απόστολος ἔφη περὶ τοῦ ἀνδρὸς καὶ τῆς γυναικός • Εσοντα: οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν. » Ετι δὲ προτρέπομεν ὑμᾶς ἐξετάσαι [καὶ] τὰ κακῶς γραφέντα παρά Θεοδωρήτου καὶ 16α κατὰ τῆς ἐν Ἐφέσῳ συνόδου πρώτης οι καὶ ὁμοίως τὰ κατ᾿ αὐτῶν σὲ ἀπο φήνασθαι. 60. Καὶ ταῦτα πάλιν ὡσαύτως οἱ θεῖοι πολυ- πραγμονήσαντες Πατέρες οι ἀπεκρίθησαν· Η μὲν ἐν Χαλκηδόν θεία σύνοδος Θεοδώρητον και Ιβαν πολλὰ καταβοήσαντας οὐκ ἄλλως αὐτοὺς ἐδέξατο εἰ μὴ πρότερον ἀνεθεμάτισαν τὰ ἴδια πονηρὰ συγγράμ ματα καὶ Θεόδωρον καὶ Νεστόριον. Ἡμεῖς δὲ κατα- κρίνομεν καὶ ἀναθεματίζομεν πρὸς τοῖς ἄλλοις ἅπασιν αἱρετικοῖς τοῖς κατακριθεῖσι καὶ ἀναθεμα- τισθεῖσιν ὑπὸ τῶν εἰρημένων ἁγίων δ' συνόδων σε Θεόδωρον (τὸν) γενόμενον ἐπίσκοπον Μόμψον ἐστίας καὶ τὰ δυσσεβῆ συγγράματα αὐτοῦ, καὶ μέντοι καὶ τὰ κακῶς παρὰ Θεοδωρήτου συγγραφέντα κατά τε τῆς ὀρθῆς πίστεως καὶ τῶν ιβ' κεφαλαίων τοῦ ἐν ἁγίοις Κυρίλλου καὶ τῆς ἐν Ἐφέσῳ πρώτης ἱερᾶς συνόδου καὶ ὅσα ὑπὲρ συνηγορίας Θεοδώρου καὶ Νεστορίου αὐτῷ γέγραπται. Πρὸς τούτοις ἀναθεμα- τίζομεν καὶ τὴν ἀσεβῆ ἐπιστολὴν τὴν λεγομένην παρὰ 16, γεγράφθαι πρὸς Μάριν τὴν Πέρσην, την ἀρνουμένην τὸν Θεὸν Λόγον (καὶ) ἐκ τῆς ἁγίας Μαρίας τῆς Θεοτόκου σαρκωθέντα ἄνθρωπον γεγε- νήσθαι καὶ τὸν θεσπέσιον Κύριλλον ὡς αἱρετικῶν διαβάλλουσαν καὶ μεμφομένην μὲν τὴν ἐν Ἐφέσῳ ἐ σύνοδον τὴν ἁγίαν καὶ πρώτην ὡς χωρίς κρίσεως καὶ ζητήσεως Νεστόριον καθελοῦσαν καὶ τὰ ιβ' κεφάλαια τοῦ μακαρίου Κυρίλλου διαπτύουσαν, ἐκ- δικοῦσαν δὲ Νεστόριον καὶ Θεόδωρον καὶ τὰ θεο- στυγῆ αὐτῶν συγγράμματά τε καὶ δόγματα. Διὸ δὴ τοίνυν τὰς μὲν τῶν αἱρετικῶν τούτων σε πάντων αθυροστόμους γλώσσας καὶ τὰς τούτων ἀσεβεστάτας Ο συγγραφὰς, αὐτούς τε τοὺς αἱρετικοὺς τοὺς μέχρι τέλους ἐμμείναντας τῇ οἰκείᾳ κακοδοξίᾳ καὶ πονηρίᾳ μετά (τοῦ πατρὸς τοῦ ψεύδους τὸ τοῦ διαβόλου συναριθμοῦντες, ἐροῦμεν τι. . Πορεύεσθε τῷ φωτὶ τοῦ πυρὸς ὑμῶν καὶ τῇ φλογὶ ᾗ ἐξεκαύσατε. ΣΙΘ. Περὶ θανατικῶν, σεισμῶν, ἀστέρων καὶ φόνων 18. τι Ἐπὶ τῆς " αὐτοῦ βασιλείας θανατικὸν ἀνθρώ- πων γέγονεν ἐν ΚΠ. ὥστε μένειν ἀτάφους τοὺς ἀπο- θνήσκοντας ἐπὶ ἡμέρας γ' διὰ τὸ μὴ ἐξαρκεῖν τοὺς κραβάτους τῶν ἐκκλησιῶν καὶ τῶν οἴκων πρὸς τὸ εκφέρειν τοὺς τελευτῶντας· ὅθεν ποιήσας ὁ βασιλεὺς (Ιουστινιανός) κραβάτους τα χιλίους, καὶ μηδ' οὕτως ἐξαρκούντων, ἁμάξας προσέταξε πλείστας εὐτρεπι- σθῆναι καὶ ἄλογα " καὶ ἐπιστιβάζοντες ἐν αὐτοῖς τοὺς νεκροὺς ἐξωδίαζον τ8. Επιτεινομένης δὲ τῆς «Α το πρόσωπον τὸν Χριστόν πρ. ἁγίας σ. σε αὐτοῦ πρς π. Θεοδωρήτου και π. καταβοήσατα και σε ά. Παρθένου τῆς Θ. Μ. Ε. πρ. ἁγίαν σ. ὡς σε τόν το ψ. εἰκότως δ. Τι Τῷ λα' ἔτει τῷ Φεβρουαρίῳ μην! γ. θνησε; ἀ. καὶ μάλιστα τῶν νέων ἐν ΚΠ. ώ. εὐαγῶν ἕτερα κραββάτια χίλια ἀλ. δέδωκε μυρία πρὸς τὸ ἐκφέρειν τ. Τα εξοδίας. Hæc rursum eodem modo sedulo divi Patres per- A (6) qnisiverunt et responderunt: Divina quidem Chal- cedonensis synodus Theodoretum et Ibam qui multa ex adverso clamitaverant non aliter recepit, nisi postquam sua perversa scripta necnon Theodorum et Nestorium anathematizavissent. Nos autem condemnatus et anathematizamus præter alios om- nes hæreticos condemnatos et anathematizatos a quatuor prædictis synodis, Theodorum qui fuit episcopus Mopsuesti, impiaque scripta ejus, necion a Theodoreto prave scripta contra orthodoxam fidem et contra duodecim sancti Cyrilli capita, et contra primam Ephesi synodum; et quæcunque ad justificationem Theodori et Nestorii ab illo scripta fuerunt. Insuper anathematizamus impiam episto- lam, quæ dicitur ab Iba ad Marin Persam fuisse scripta, quæque nega: Deum Verbum ex sancta Maria Deipara incarnatum hominem fuisse factum, et divinum Cyrillum tanquam hæreticum calum- niatur, accusatque sanctam Ephesi synodum tan- quam sine judicio et examine Nestorium deposuis- set, ac duodecim sancti Cyrilli capita conspuit, vindicat autem Nestorium et Theodorum et impia eorum scripta et dogmata. Itaque cunctorum illo- rum hæreticorum effrenes linguas impiissimaque illorum scripta, et ipsos hæreticos, qui usque in finen perseverant in sua mala fide ac pravitate, cum patre mendacii diabolo connumerantes, di- cenrus : «Ambulate in lumine ignis vestri, et in flammis, quas succendistis. › B CCXIX. De pestilentiis, terræmotibus, astris et cadibus. » Sub ejusdem regno talis facta est Constantino- poli hominum mortalitas, ut mortui per tres dies manerent insepulti, quia non sufficiebaut ecclesia- rum domorumque grabati ad efferendos defunctos; unde rex Justinianus, factis ex ipsius jussu mille grabatis et his non sufficientibus, plures currus parari mandavit cum jumentis, et deponentes in eis mortuos efferebant. Ingravescente vero morte, plerosque in littus projiciebant, et usque ad sex D Variæ lectiones et notæ. Ced. Cell. 31. Eph. V. 51. Cell. Ceil. e compendio male soluto. ** Ced. 670,12-671-14. (ed. Ced. add. Cel. Ced. Cod. add. Cel. "xat add. Ced. Cel. Isa. L 11. Rubrica hujus generis in codice evanu'sse videtur, sed deest et in M. et Par. 1706. 558. * Cell. 675,20-676,7. add. Ced. "" Ced. v. Cod. TH col. -

GEORGII HAMARTOLI τὴν χάριν τοῦ ἁγίου Πνεύματος είληφέναι καὶ υἱοθεσίας ἠξιῶσθαι [καὶ] καθ' ὁμοίωσιν βασιλικῆς εἰ κόνος εἰς πρωτότυπον δ' τοῦ Θεοῦ Λόγου το προσκυνεῖσθαι (1408) καὶ μετὰ τὴν ἀνάστασιν ἄτρεπτον ταῖς ἐννοίαις καὶ ἀναμάρτητον γεγενῆσθαι· [καὶ πρὸς τούτοις εἶπε τοιαύτην γεγενῆσθαι] τὴν ἕνωσιν τοῦ Θεοῦ Λόγου πρὸς τὸν Χριστὸν, ὁποῖαν ὁ ᾿Απόστολος ἔφη περὶ τοῦ ἀνδρὸς καὶ τῆς γυναικός • Εσοντα: οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν. » Ετι δὲ προτρέπομεν ὑμᾶς ἐξετάσαι [καὶ] τὰ κακῶς γραφέντα παρά Θεοδωρήτου καὶ 16α κατὰ τῆς ἐν Ἐφέσῳ συνόδου πρώτης οι καὶ ὁμοίως τὰ κατ᾿ αὐτῶν σὲ ἀπο φήνασθαι. 60. Καὶ ταῦτα πάλιν ὡσαύτως οἱ θεῖοι πολυ- πραγμονήσαντες Πατέρες οι ἀπεκρίθησαν· Η μὲν ἐν Χαλκηδόν θεία σύνοδος Θεοδώρητον και Ιβαν πολλὰ καταβοήσαντας οὐκ ἄλλως αὐτοὺς ἐδέξατο εἰ μὴ πρότερον ἀνεθεμάτισαν τὰ ἴδια πονηρὰ συγγράμ ματα καὶ Θεόδωρον καὶ Νεστόριον. Ἡμεῖς δὲ κατα- κρίνομεν καὶ ἀναθεματίζομεν πρὸς τοῖς ἄλλοις ἅπασιν αἱρετικοῖς τοῖς κατακριθεῖσι καὶ ἀναθεμα- τισθεῖσιν ὑπὸ τῶν εἰρημένων ἁγίων δ' συνόδων σε Θεόδωρον (τὸν) γενόμενον ἐπίσκοπον Μόμψον ἐστίας καὶ τὰ δυσσεβῆ συγγράματα αὐτοῦ, καὶ μέντοι καὶ τὰ κακῶς παρὰ Θεοδωρήτου συγγραφέντα κατά τε τῆς ὀρθῆς πίστεως καὶ τῶν ιβ' κεφαλαίων τοῦ ἐν ἁγίοις Κυρίλλου καὶ τῆς ἐν Ἐφέσῳ πρώτης ἱερᾶς συνόδου καὶ ὅσα ὑπὲρ συνηγορίας Θεοδώρου καὶ Νεστορίου αὐτῷ γέγραπται. Πρὸς τούτοις ἀναθεμα- τίζομεν καὶ τὴν ἀσεβῆ ἐπιστολὴν τὴν λεγομένην παρὰ 16, γεγράφθαι πρὸς Μάριν τὴν Πέρσην, την ἀρνουμένην τὸν Θεὸν Λόγον (καὶ) ἐκ τῆς ἁγίας Μαρίας τῆς Θεοτόκου σαρκωθέντα ἄνθρωπον γεγε- νήσθαι καὶ τὸν θεσπέσιον Κύριλλον ὡς αἱρετικῶν διαβάλλουσαν καὶ μεμφομένην μὲν τὴν ἐν Ἐφέσῳ ἐ σύνοδον τὴν ἁγίαν καὶ πρώτην ὡς χωρίς κρίσεως καὶ ζητήσεως Νεστόριον καθελοῦσαν καὶ τὰ ιβ' κεφάλαια τοῦ μακαρίου Κυρίλλου διαπτύουσαν, ἐκ- δικοῦσαν δὲ Νεστόριον καὶ Θεόδωρον καὶ τὰ θεο- στυγῆ αὐτῶν συγγράμματά τε καὶ δόγματα. Διὸ δὴ τοίνυν τὰς μὲν τῶν αἱρετικῶν τούτων σε πάντων αθυροστόμους γλώσσας καὶ τὰς τούτων ἀσεβεστάτας Ο συγγραφὰς, αὐτούς τε τοὺς αἱρετικοὺς τοὺς μέχρι τέλους ἐμμείναντας τῇ οἰκείᾳ κακοδοξίᾳ καὶ πονηρίᾳ μετά (τοῦ πατρὸς τοῦ ψεύδους τὸ τοῦ διαβόλου συναριθμοῦντες, ἐροῦμεν τι. . Πορεύεσθε τῷ φωτὶ τοῦ πυρὸς ὑμῶν καὶ τῇ φλογὶ ᾗ ἐξεκαύσατε. ΣΙΘ. Περὶ θανατικῶν, σεισμῶν, ἀστέρων καὶ φόνων 18. τι Ἐπὶ τῆς " αὐτοῦ βασιλείας θανατικὸν ἀνθρώ- πων γέγονεν ἐν ΚΠ. ὥστε μένειν ἀτάφους τοὺς ἀπο- θνήσκοντας ἐπὶ ἡμέρας γ' διὰ τὸ μὴ ἐξαρκεῖν τοὺς κραβάτους τῶν ἐκκλησιῶν καὶ τῶν οἴκων πρὸς τὸ εκφέρειν τοὺς τελευτῶντας· ὅθεν ποιήσας ὁ βασιλεὺς (Ιουστινιανός) κραβάτους τα χιλίους, καὶ μηδ' οὕτως ἐξαρκούντων, ἁμάξας προσέταξε πλείστας εὐτρεπι- σθῆναι καὶ ἄλογα " καὶ ἐπιστιβάζοντες ἐν αὐτοῖς τοὺς νεκροὺς ἐξωδίαζον τ8. Επιτεινομένης δὲ τῆς «Α το πρόσωπον τὸν Χριστόν πρ. ἁγίας σ. σε αὐτοῦ πρς π. Θεοδωρήτου και π. καταβοήσατα και σε ά. Παρθένου τῆς Θ. Μ. Ε. πρ. ἁγίαν σ. ὡς σε τόν το ψ. εἰκότως δ. Τι Τῷ λα' ἔτει τῷ Φεβρουαρίῳ μην! γ. θνησε; ἀ. καὶ μάλιστα τῶν νέων ἐν ΚΠ. ώ. εὐαγῶν ἕτερα κραββάτια χίλια ἀλ. δέδωκε μυρία πρὸς τὸ ἐκφέρειν τ. Τα εξοδίας. Hæc rursum eodem modo sedulo divi Patres per- A (6) qnisiverunt et responderunt: Divina quidem Chal- cedonensis synodus Theodoretum et Ibam qui multa ex adverso clamitaverant non aliter recepit, nisi postquam sua perversa scripta necnon Theodorum et Nestorium anathematizavissent. Nos autem condemnatus et anathematizamus præter alios om- nes hæreticos condemnatos et anathematizatos a quatuor prædictis synodis, Theodorum qui fuit episcopus Mopsuesti, impiaque scripta ejus, necion a Theodoreto prave scripta contra orthodoxam fidem et contra duodecim sancti Cyrilli capita, et contra primam Ephesi synodum; et quæcunque ad justificationem Theodori et Nestorii ab illo scripta fuerunt. Insuper anathematizamus impiam episto- lam, quæ dicitur ab Iba ad Marin Persam fuisse scripta, quæque nega: Deum Verbum ex sancta Maria Deipara incarnatum hominem fuisse factum, et divinum Cyrillum tanquam hæreticum calum- niatur, accusatque sanctam Ephesi synodum tan- quam sine judicio et examine Nestorium deposuis- set, ac duodecim sancti Cyrilli capita conspuit, vindicat autem Nestorium et Theodorum et impia eorum scripta et dogmata. Itaque cunctorum illo- rum hæreticorum effrenes linguas impiissimaque illorum scripta, et ipsos hæreticos, qui usque in finen perseverant in sua mala fide ac pravitate, cum patre mendacii diabolo connumerantes, di- cenrus : «Ambulate in lumine ignis vestri, et in flammis, quas succendistis. › B CCXIX. De pestilentiis, terræmotibus, astris et cadibus. » Sub ejusdem regno talis facta est Constantino- poli hominum mortalitas, ut mortui per tres dies manerent insepulti, quia non sufficiebaut ecclesia- rum domorumque grabati ad efferendos defunctos; unde rex Justinianus, factis ex ipsius jussu mille grabatis et his non sufficientibus, plures currus parari mandavit cum jumentis, et deponentes in eis mortuos efferebant. Ingravescente vero morte, plerosque in littus projiciebant, et usque ad sex D Variæ lectiones et notæ. Ced. Cell. 31. Eph. V. 51. Cell. Ceil. e compendio male soluto. ** Ced. 670,12-671-14. (ed. Ced. add. Cel. Ced. Cod. add. Cel. "xat add. Ced. Cel. Isa. L 11. Rubrica hujus generis in codice evanu'sse videtur, sed deest et in M. et Par. 1706. 558. * Cell. 675,20-676,7. add. Ced. "" Ced. v. Cod. TH col. -

θνήσεως, ἔῤῥιπτον τοὺς πλείονα; εἰς τὸν αἰγιαλόν· καὶ ἔμενον άταφοι ἕως ἡμερῶν το ς' διὰ τὸ μηδὲ το τὰ πλοῖα ἐξαρκεῖν διαπερᾷν καὶ θάπτειν (οὐ μὴν δὲ ἀλλὰ καὶ ἐν τοῖς οἴκοις καὶ ἐμβόλοις καὶ ἐκκλησίαις, καὶ οὐκ ἦν τόπος, ἐν ᾧ οὐ κατέκειντο νεκροί. Πολ λαὶ ἀπόζοντες, πολλοὶ δὲ καὶ ἀδιάθετοι τελευτώντες, εἰς πρόσωπα ξένα τὰ ἑαυτῶν ἤρχοντο, διὰ τὸ πάνω τας άρδην τελευταν τους συγγενεῖς καὶ τοὺς οἱ κείους). Ἰούλιον καὶ Αύγουστον. Εγένοντο δὲ βρονται με γάλαι σφόδρα καὶ ἐς ἀστραπαὶ φοβεραὶ λίαν, ὡς καὶ ἀνθρώπους καθεύδοντας ἐκ τῶν ἀστραπῶν καυθῆναι. (5) Καὶ μέντοι οι καὶ σεισμός γέγονε μέγιστος καὶ παγκόσμιος, ὥστε πᾶσαν τὴν οἰκουμένην σχεδόν πτοηθῆναι καὶ τὴν θάλασσαν ἀναῤῥιχάναι μίλια β καὶ ἀπολέσθαι πλοῖα ἐν τῇ τοῦ ὕδατος ἀναχαιτίσει (διαπλέοντα πάμπολλα καὶ ἀναρίθμητα) καὶ ἐν μὲν τῇ ᾿Αραβία, καὶ Παλαιστίνῃ, καὶ Μεσοποταμίᾳ, καὶ ᾿Αντιοχείᾳ κατεπόθησαν πόλεις πολλαὶ καὶ κῶμαι. Καὶ συνελήφθησαν ἀνθρώπων πλήθη καὶ ἀλόγων, ἐν δὲ ΚΠ. ἐκκλησίαι καὶ οἶκοι πολλοὶ πεπτώκασι 86' καὶ τὸ πλεῖστον μέρος τοῦ τείχους τῆς πόλεως. Καὶ ἀπέθανεν ἐν τοῖς συμπτώμασι πλῆθος ἄπειρον. Καὶ ἐπεκράτησεν ὁ σεισμὸς ἡμέρας (και νύχτας) μ'. (4) Καὶ πῦρ ἐφάνη ἐν τῷ οὐρανῷ ὡς ἐδ' εἶδος λόγχης ἀπὸ ἄρκτου ἐπὶ δυσμάς ἕλκον. τείχη τῆς πολέως Κωνσταντίνου τὸ ἀνατολικὸν καὶ [τὸ] δυτικὸν, καὶ πολλαὶ ἐκκλησίαι καὶ οἶκοι ἕως ἐδάφους κατέπεσον, ἀλλὰ μὴν καὶ τὰ προάστεια καὶ τὸ ῥήγιον (ἠφανίσθησαν καὶ πολλοὶ ἀπώλοντο καὶ διεφθάρησαν τόποι) ώς μηδὲ γνωρίζεσθαι (αὐτοὺς εὐχερῶ;). Καὶ ἐπεκράτησεν ἡ γῆ σειομένη διηνεκῶς ἡμέρας καὶ νύκτας ι'. Διὸ καὶ λυπούμενος ὁ βασιλεὺς εἰς τὰ Γενέθλια καὶ (τα) Θεοφάνια χωρίς (του) στέμματος προῆλθε καὶ τὰ ἐξ ἔθους ἀριστός δειπνα τῆς ἐν δωδεκαημέρου οὐκ ἐποίησεν, ἀλλὰ πάντα πτωχοίς διένειμε. Ετι μὴν αὖθις ἐπεγένετο θανατικὸν οἱ ἐκ νοσήματος τοῦ λεγομένου βουβώνος ο μήνας δ' καὶ οὐχ ἧττον διέφθειρε τοῦ προτέρου θανατικοῦ πᾶσαν τὴν πόλιν καὶ τὰ πόρρω ταύτης. * (7) Ἐν δὲ τῇ Ἀντιοχεία, γενομένου οι σεισμοῦ " · ἡμερ. ἡμέρας δ. Δ. κατακαῆναι κατεπεπτ. πο τὸ μὴ ἐπαρχεῖν τοῖς ζῶσι θάπτειν τους τεθνεῶτας μήτε δὲ τὰ π. ἐξ. εἰς τὸ οι Εκράτει καὶ ἀ. μ. σφόδρα ὥστε πολλοὺς ὑπ' αὐτῶν οι Τῷ καὶ ἔτει, μην Αὐγούστῳ ιε' γ. σ. μέγαν ὡς πολλοὺς οἴκους καὶ ἐκκλησίας καὶ λουτρὰ καὶ τὰ τείχη μάλιστα τῆς Χρυσῆς πόρτης, καὶ πολλοὶ ἀπέθανον. Οὗτος ὁ σ. το γο πολλὰ πλ. ά. κατεπτώθησαν — ἀλόγων, πέπτωκε δὲ καὶ τῆς Νικομηδείας μέρος πολὺ καὶ ἐπ. ὁ σ. ἡ, μ' Τῷ λ' ἔτει ἐφ. ὡς λόγχη ἀπὸ ἀ. ἕως '8' ἀπόλλοντ. δυσμών Καὶ τῷ λα' ἔτει ἐγένοντο π. σεισμοί διάφοροι ὡ. παθεῖν Εκ ὥστε μή γ. καὶ ἐν ἄλλαις δὲ πόλεσιν ἐγένετο ὁ σεισμὸς οὗτος οἷον οὐκ ἐμνημόνευσεν ἄνθρωπος· σε κλητήρια ἐν ταῖς γενεαῖς ἐκείναις· καὶ ἐσείετο ἡ γῆ μετὰ φιλανίας ἐν νυκτὶ καὶ ἡμέρᾳ ἐπὶ ἡ. ι' ά. τὰς ἐξόδους αὐτῶν δέδωκε τοῖς π. Τῷ λα' ἐπ. οι καὶ μάλιστα τοῖς παιδίοις οι ἀπὸ βουβωνικού πάθους μετὰ τὸ γενέσθαι τον σεισμόν λέγονε β?. CHRONICON. - LIB IV. A dies manebant insepulti, quia naves non sullicie- bant ad traducen lum et sepeliendum, et in domi- bus et in foris et in ecclesiis, sed et in omnibus locis, mortui jacebant, multi male olentes multique intestati finientes vitam; et personis extraneis bona sua relinquebant, quia cuncti penitus familiares et propinqui interierant. (140b) C (6) D cod. Ced. Cod. ceteris omissis. Cel. 86° 3553. cod. Sæviit igitur ista mortalitas per duos menses, Julium et Augustum. Facta sunt autem tonitrua magua valde fulguraque terribilia nimis, ita ut etiam homines dormientes fulguribus consume- rentur. Sed et terræ motus factus est maximus et univer- salis, ita ut tota fere inhabitata terra contremisceret et mare ad duo millia ascenderet, destrueren- turque in aquarum impetu permulta innume. raque navigia, et in Arabia, et Palæstina et Mesopotamia, et Antiochia multae urbes vicique absorberentur. Et multitudo hominum et animalium simul correpta est, et Constantinopoli multe ecclesiæ ac domus cum majori parte mænium urbis cor- ruerunt. Et mortua est in hac calamitate innu- mera multitudo. Et duravit terræ motus dies noc- tesque quadraginta. Et ignis apparuit in cœlo tanquam lanceæ forma ab arcto usque ad occasum decurrens. Et denuo factus est terræmotus, ita ut cecide- rint duo muri Constantinopolis, orientalis et occi- dentalis, multæque ecclesia ac domus a funda- imento eversæ sint, sed etiam suburbia et regium evanuerint, ac multi destructi deletique sint loci, usque adeo ut difficile agnoscerentur. Et inva- luit terræmotus in desinenter dies nortesque decem. Propterea rex maestus ad Natalia et Epipla- niam absque corona processit, consuetaque splen- dida duodecim dierum convivia non fecit, sed cuncta pauperibus distribuit. Et præterea supervenit mortalitas ex morbo bu- bone dicto per quatuor menses, nec minus quam prior calamitas totam urbem et loca procul dissita evertit. Antiochiæ facto per unam horam magno terræ- Variæ lectiones et notæ. - 83° Led. 676,7-9. Ced. 674,12-21. 556. Cel. 675,9 : Cel. * Cod. 675,11-20. Ced. Cell. • Ced. 676, 10-13 : Cel. (ed. » Ced. 676,17-19. Ccd. Cont. 8. Ced. (9) Εκράτησεν δ' οὖν ἡ θνῆσις αύτη μῆνας β', (5) Καὶ γέγονε 86 σεισμὸς πάλιν, ὥστε πεσεῖν τὰ β'

θνήσεως, ἔῤῥιπτον τοὺς πλείονα; εἰς τὸν αἰγιαλόν· καὶ ἔμενον άταφοι ἕως ἡμερῶν το ς' διὰ τὸ μηδὲ το τὰ πλοῖα ἐξαρκεῖν διαπερᾷν καὶ θάπτειν (οὐ μὴν δὲ ἀλλὰ καὶ ἐν τοῖς οἴκοις καὶ ἐμβόλοις καὶ ἐκκλησίαις, καὶ οὐκ ἦν τόπος, ἐν ᾧ οὐ κατέκειντο νεκροί. Πολ λαὶ ἀπόζοντες, πολλοὶ δὲ καὶ ἀδιάθετοι τελευτώντες, εἰς πρόσωπα ξένα τὰ ἑαυτῶν ἤρχοντο, διὰ τὸ πάνω τας άρδην τελευταν τους συγγενεῖς καὶ τοὺς οἱ κείους). Ἰούλιον καὶ Αύγουστον. Εγένοντο δὲ βρονται με γάλαι σφόδρα καὶ ἐς ἀστραπαὶ φοβεραὶ λίαν, ὡς καὶ ἀνθρώπους καθεύδοντας ἐκ τῶν ἀστραπῶν καυθῆναι. (5) Καὶ μέντοι οι καὶ σεισμός γέγονε μέγιστος καὶ παγκόσμιος, ὥστε πᾶσαν τὴν οἰκουμένην σχεδόν πτοηθῆναι καὶ τὴν θάλασσαν ἀναῤῥιχάναι μίλια β καὶ ἀπολέσθαι πλοῖα ἐν τῇ τοῦ ὕδατος ἀναχαιτίσει (διαπλέοντα πάμπολλα καὶ ἀναρίθμητα) καὶ ἐν μὲν τῇ ᾿Αραβία, καὶ Παλαιστίνῃ, καὶ Μεσοποταμίᾳ, καὶ ᾿Αντιοχείᾳ κατεπόθησαν πόλεις πολλαὶ καὶ κῶμαι. Καὶ συνελήφθησαν ἀνθρώπων πλήθη καὶ ἀλόγων, ἐν δὲ ΚΠ. ἐκκλησίαι καὶ οἶκοι πολλοὶ πεπτώκασι 86' καὶ τὸ πλεῖστον μέρος τοῦ τείχους τῆς πόλεως. Καὶ ἀπέθανεν ἐν τοῖς συμπτώμασι πλῆθος ἄπειρον. Καὶ ἐπεκράτησεν ὁ σεισμὸς ἡμέρας (και νύχτας) μ'. (4) Καὶ πῦρ ἐφάνη ἐν τῷ οὐρανῷ ὡς ἐδ' εἶδος λόγχης ἀπὸ ἄρκτου ἐπὶ δυσμάς ἕλκον. τείχη τῆς πολέως Κωνσταντίνου τὸ ἀνατολικὸν καὶ [τὸ] δυτικὸν, καὶ πολλαὶ ἐκκλησίαι καὶ οἶκοι ἕως ἐδάφους κατέπεσον, ἀλλὰ μὴν καὶ τὰ προάστεια καὶ τὸ ῥήγιον (ἠφανίσθησαν καὶ πολλοὶ ἀπώλοντο καὶ διεφθάρησαν τόποι) ώς μηδὲ γνωρίζεσθαι (αὐτοὺς εὐχερῶ;). Καὶ ἐπεκράτησεν ἡ γῆ σειομένη διηνεκῶς ἡμέρας καὶ νύκτας ι'. Διὸ καὶ λυπούμενος ὁ βασιλεὺς εἰς τὰ Γενέθλια καὶ (τα) Θεοφάνια χωρίς (του) στέμματος προῆλθε καὶ τὰ ἐξ ἔθους ἀριστός δειπνα τῆς ἐν δωδεκαημέρου οὐκ ἐποίησεν, ἀλλὰ πάντα πτωχοίς διένειμε. Ετι μὴν αὖθις ἐπεγένετο θανατικὸν οἱ ἐκ νοσήματος τοῦ λεγομένου βουβώνος ο μήνας δ' καὶ οὐχ ἧττον διέφθειρε τοῦ προτέρου θανατικοῦ πᾶσαν τὴν πόλιν καὶ τὰ πόρρω ταύτης. * (7) Ἐν δὲ τῇ Ἀντιοχεία, γενομένου οι σεισμοῦ " · ἡμερ. ἡμέρας δ. Δ. κατακαῆναι κατεπεπτ. πο τὸ μὴ ἐπαρχεῖν τοῖς ζῶσι θάπτειν τους τεθνεῶτας μήτε δὲ τὰ π. ἐξ. εἰς τὸ οι Εκράτει καὶ ἀ. μ. σφόδρα ὥστε πολλοὺς ὑπ' αὐτῶν οι Τῷ καὶ ἔτει, μην Αὐγούστῳ ιε' γ. σ. μέγαν ὡς πολλοὺς οἴκους καὶ ἐκκλησίας καὶ λουτρὰ καὶ τὰ τείχη μάλιστα τῆς Χρυσῆς πόρτης, καὶ πολλοὶ ἀπέθανον. Οὗτος ὁ σ. το γο πολλὰ πλ. ά. κατεπτώθησαν — ἀλόγων, πέπτωκε δὲ καὶ τῆς Νικομηδείας μέρος πολὺ καὶ ἐπ. ὁ σ. ἡ, μ' Τῷ λ' ἔτει ἐφ. ὡς λόγχη ἀπὸ ἀ. ἕως '8' ἀπόλλοντ. δυσμών Καὶ τῷ λα' ἔτει ἐγένοντο π. σεισμοί διάφοροι ὡ. παθεῖν Εκ ὥστε μή γ. καὶ ἐν ἄλλαις δὲ πόλεσιν ἐγένετο ὁ σεισμὸς οὗτος οἷον οὐκ ἐμνημόνευσεν ἄνθρωπος· σε κλητήρια ἐν ταῖς γενεαῖς ἐκείναις· καὶ ἐσείετο ἡ γῆ μετὰ φιλανίας ἐν νυκτὶ καὶ ἡμέρᾳ ἐπὶ ἡ. ι' ά. τὰς ἐξόδους αὐτῶν δέδωκε τοῖς π. Τῷ λα' ἐπ. οι καὶ μάλιστα τοῖς παιδίοις οι ἀπὸ βουβωνικού πάθους μετὰ τὸ γενέσθαι τον σεισμόν λέγονε β?. CHRONICON. - LIB IV. A dies manebant insepulti, quia naves non sullicie- bant ad traducen lum et sepeliendum, et in domi- bus et in foris et in ecclesiis, sed et in omnibus locis, mortui jacebant, multi male olentes multique intestati finientes vitam; et personis extraneis bona sua relinquebant, quia cuncti penitus familiares et propinqui interierant. (140b) C (6) D cod. Ced. Cod. ceteris omissis. Cel. 86° 3553. cod. Sæviit igitur ista mortalitas per duos menses, Julium et Augustum. Facta sunt autem tonitrua magua valde fulguraque terribilia nimis, ita ut etiam homines dormientes fulguribus consume- rentur. Sed et terræ motus factus est maximus et univer- salis, ita ut tota fere inhabitata terra contremisceret et mare ad duo millia ascenderet, destrueren- turque in aquarum impetu permulta innume. raque navigia, et in Arabia, et Palæstina et Mesopotamia, et Antiochia multae urbes vicique absorberentur. Et multitudo hominum et animalium simul correpta est, et Constantinopoli multe ecclesiæ ac domus cum majori parte mænium urbis cor- ruerunt. Et mortua est in hac calamitate innu- mera multitudo. Et duravit terræ motus dies noc- tesque quadraginta. Et ignis apparuit in cœlo tanquam lanceæ forma ab arcto usque ad occasum decurrens. Et denuo factus est terræmotus, ita ut cecide- rint duo muri Constantinopolis, orientalis et occi- dentalis, multæque ecclesia ac domus a funda- imento eversæ sint, sed etiam suburbia et regium evanuerint, ac multi destructi deletique sint loci, usque adeo ut difficile agnoscerentur. Et inva- luit terræmotus in desinenter dies nortesque decem. Propterea rex maestus ad Natalia et Epipla- niam absque corona processit, consuetaque splen- dida duodecim dierum convivia non fecit, sed cuncta pauperibus distribuit. Et præterea supervenit mortalitas ex morbo bu- bone dicto per quatuor menses, nec minus quam prior calamitas totam urbem et loca procul dissita evertit. Antiochiæ facto per unam horam magno terræ- Variæ lectiones et notæ. - 83° Led. 676,7-9. Ced. 674,12-21. 556. Cel. 675,9 : Cel. * Cod. 675,11-20. Ced. Cell. • Ced. 676, 10-13 : Cel. (ed. » Ced. 676,17-19. Ccd. Cont. 8. Ced. (9) Εκράτησεν δ' οὖν ἡ θνῆσις αύτη μῆνας β', (5) Καὶ γέγονε 86 σεισμὸς πάλιν, ὥστε πεσεῖν τὰ β'

θνήσεως, ἔῤῥιπτον τοὺς πλείονα; εἰς τὸν αἰγιαλόν· καὶ ἔμενον άταφοι ἕως ἡμερῶν το ς' διὰ τὸ μηδὲ το τὰ πλοῖα ἐξαρκεῖν διαπερᾷν καὶ θάπτειν (οὐ μὴν δὲ ἀλλὰ καὶ ἐν τοῖς οἴκοις καὶ ἐμβόλοις καὶ ἐκκλησίαις, καὶ οὐκ ἦν τόπος, ἐν ᾧ οὐ κατέκειντο νεκροί. Πολ λαὶ ἀπόζοντες, πολλοὶ δὲ καὶ ἀδιάθετοι τελευτώντες, εἰς πρόσωπα ξένα τὰ ἑαυτῶν ἤρχοντο, διὰ τὸ πάνω τας άρδην τελευταν τους συγγενεῖς καὶ τοὺς οἱ κείους). Ἰούλιον καὶ Αύγουστον. Εγένοντο δὲ βρονται με γάλαι σφόδρα καὶ ἐς ἀστραπαὶ φοβεραὶ λίαν, ὡς καὶ ἀνθρώπους καθεύδοντας ἐκ τῶν ἀστραπῶν καυθῆναι. (5) Καὶ μέντοι οι καὶ σεισμός γέγονε μέγιστος καὶ παγκόσμιος, ὥστε πᾶσαν τὴν οἰκουμένην σχεδόν πτοηθῆναι καὶ τὴν θάλασσαν ἀναῤῥιχάναι μίλια β καὶ ἀπολέσθαι πλοῖα ἐν τῇ τοῦ ὕδατος ἀναχαιτίσει (διαπλέοντα πάμπολλα καὶ ἀναρίθμητα) καὶ ἐν μὲν τῇ ᾿Αραβία, καὶ Παλαιστίνῃ, καὶ Μεσοποταμίᾳ, καὶ ᾿Αντιοχείᾳ κατεπόθησαν πόλεις πολλαὶ καὶ κῶμαι. Καὶ συνελήφθησαν ἀνθρώπων πλήθη καὶ ἀλόγων, ἐν δὲ ΚΠ. ἐκκλησίαι καὶ οἶκοι πολλοὶ πεπτώκασι 86' καὶ τὸ πλεῖστον μέρος τοῦ τείχους τῆς πόλεως. Καὶ ἀπέθανεν ἐν τοῖς συμπτώμασι πλῆθος ἄπειρον. Καὶ ἐπεκράτησεν ὁ σεισμὸς ἡμέρας (και νύχτας) μ'. (4) Καὶ πῦρ ἐφάνη ἐν τῷ οὐρανῷ ὡς ἐδ' εἶδος λόγχης ἀπὸ ἄρκτου ἐπὶ δυσμάς ἕλκον. τείχη τῆς πολέως Κωνσταντίνου τὸ ἀνατολικὸν καὶ [τὸ] δυτικὸν, καὶ πολλαὶ ἐκκλησίαι καὶ οἶκοι ἕως ἐδάφους κατέπεσον, ἀλλὰ μὴν καὶ τὰ προάστεια καὶ τὸ ῥήγιον (ἠφανίσθησαν καὶ πολλοὶ ἀπώλοντο καὶ διεφθάρησαν τόποι) ώς μηδὲ γνωρίζεσθαι (αὐτοὺς εὐχερῶ;). Καὶ ἐπεκράτησεν ἡ γῆ σειομένη διηνεκῶς ἡμέρας καὶ νύκτας ι'. Διὸ καὶ λυπούμενος ὁ βασιλεὺς εἰς τὰ Γενέθλια καὶ (τα) Θεοφάνια χωρίς (του) στέμματος προῆλθε καὶ τὰ ἐξ ἔθους ἀριστός δειπνα τῆς ἐν δωδεκαημέρου οὐκ ἐποίησεν, ἀλλὰ πάντα πτωχοίς διένειμε. Ετι μὴν αὖθις ἐπεγένετο θανατικὸν οἱ ἐκ νοσήματος τοῦ λεγομένου βουβώνος ο μήνας δ' καὶ οὐχ ἧττον διέφθειρε τοῦ προτέρου θανατικοῦ πᾶσαν τὴν πόλιν καὶ τὰ πόρρω ταύτης. * (7) Ἐν δὲ τῇ Ἀντιοχεία, γενομένου οι σεισμοῦ " · ἡμερ. ἡμέρας δ. Δ. κατακαῆναι κατεπεπτ. πο τὸ μὴ ἐπαρχεῖν τοῖς ζῶσι θάπτειν τους τεθνεῶτας μήτε δὲ τὰ π. ἐξ. εἰς τὸ οι Εκράτει καὶ ἀ. μ. σφόδρα ὥστε πολλοὺς ὑπ' αὐτῶν οι Τῷ καὶ ἔτει, μην Αὐγούστῳ ιε' γ. σ. μέγαν ὡς πολλοὺς οἴκους καὶ ἐκκλησίας καὶ λουτρὰ καὶ τὰ τείχη μάλιστα τῆς Χρυσῆς πόρτης, καὶ πολλοὶ ἀπέθανον. Οὗτος ὁ σ. το γο πολλὰ πλ. ά. κατεπτώθησαν — ἀλόγων, πέπτωκε δὲ καὶ τῆς Νικομηδείας μέρος πολὺ καὶ ἐπ. ὁ σ. ἡ, μ' Τῷ λ' ἔτει ἐφ. ὡς λόγχη ἀπὸ ἀ. ἕως '8' ἀπόλλοντ. δυσμών Καὶ τῷ λα' ἔτει ἐγένοντο π. σεισμοί διάφοροι ὡ. παθεῖν Εκ ὥστε μή γ. καὶ ἐν ἄλλαις δὲ πόλεσιν ἐγένετο ὁ σεισμὸς οὗτος οἷον οὐκ ἐμνημόνευσεν ἄνθρωπος· σε κλητήρια ἐν ταῖς γενεαῖς ἐκείναις· καὶ ἐσείετο ἡ γῆ μετὰ φιλανίας ἐν νυκτὶ καὶ ἡμέρᾳ ἐπὶ ἡ. ι' ά. τὰς ἐξόδους αὐτῶν δέδωκε τοῖς π. Τῷ λα' ἐπ. οι καὶ μάλιστα τοῖς παιδίοις οι ἀπὸ βουβωνικού πάθους μετὰ τὸ γενέσθαι τον σεισμόν λέγονε β?. CHRONICON. - LIB IV. A dies manebant insepulti, quia naves non sullicie- bant ad traducen lum et sepeliendum, et in domi- bus et in foris et in ecclesiis, sed et in omnibus locis, mortui jacebant, multi male olentes multique intestati finientes vitam; et personis extraneis bona sua relinquebant, quia cuncti penitus familiares et propinqui interierant. (140b) C (6) D cod. Ced. Cod. ceteris omissis. Cel. 86° 3553. cod. Sæviit igitur ista mortalitas per duos menses, Julium et Augustum. Facta sunt autem tonitrua magua valde fulguraque terribilia nimis, ita ut etiam homines dormientes fulguribus consume- rentur. Sed et terræ motus factus est maximus et univer- salis, ita ut tota fere inhabitata terra contremisceret et mare ad duo millia ascenderet, destrueren- turque in aquarum impetu permulta innume. raque navigia, et in Arabia, et Palæstina et Mesopotamia, et Antiochia multae urbes vicique absorberentur. Et multitudo hominum et animalium simul correpta est, et Constantinopoli multe ecclesiæ ac domus cum majori parte mænium urbis cor- ruerunt. Et mortua est in hac calamitate innu- mera multitudo. Et duravit terræ motus dies noc- tesque quadraginta. Et ignis apparuit in cœlo tanquam lanceæ forma ab arcto usque ad occasum decurrens. Et denuo factus est terræmotus, ita ut cecide- rint duo muri Constantinopolis, orientalis et occi- dentalis, multæque ecclesia ac domus a funda- imento eversæ sint, sed etiam suburbia et regium evanuerint, ac multi destructi deletique sint loci, usque adeo ut difficile agnoscerentur. Et inva- luit terræmotus in desinenter dies nortesque decem. Propterea rex maestus ad Natalia et Epipla- niam absque corona processit, consuetaque splen- dida duodecim dierum convivia non fecit, sed cuncta pauperibus distribuit. Et præterea supervenit mortalitas ex morbo bu- bone dicto per quatuor menses, nec minus quam prior calamitas totam urbem et loca procul dissita evertit. Antiochiæ facto per unam horam magno terræ- Variæ lectiones et notæ. - 83° Led. 676,7-9. Ced. 674,12-21. 556. Cel. 675,9 : Cel. * Cod. 675,11-20. Ced. Cell. • Ced. 676, 10-13 : Cel. (ed. » Ced. 676,17-19. Ccd. Cont. 8. Ced. (9) Εκράτησεν δ' οὖν ἡ θνῆσις αύτη μῆνας β', (5) Καὶ γέγονε 86 σεισμὸς πάλιν, ὥστε πεσεῖν τὰ β'

μεγάλου ἐπὶ ὥραν μίαν ἠκούσθη βρυγμός ἐκ τοῦ Εt οὐρανοῦ φοβερώτατος, καὶ οἱ ἀπέθανον ἐν τῇ συμ πτώσει χιλιάδες ε'. (3) Λιτανευόντων δὲ πάντων καὶ τρεμόντων, ἐφάνη ἐν δράματι ἀνθρώπῳ τινὶ, ὥστε εἰπεῖν τοῖς ἐν τῇ πόλει, ἵνα γράψωσιν εἰς τὰ ὑπέρθυρα αὐτῶν· • Χριστός μεθ' ἡμῶν· στῆτε. » Καὶ τούτου γενο- μένου ἔστη παρευθὺς ὁ κλόνος τῆς γῆς καὶ ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ κατέπαυσε. Καὶ ἔκτοτε ἐκλήθη ἡ ᾿Αντιό χεια Θεούπολις. * (9) Καὶ ἀστὴρ οὐ ἐφάνη μέγας εἰς τὸ δυτικὸν μέρος κομήτης ἐπὶ τὰ ἄνω πέμπων τὰς ἀκτῖνας, δν ἔλεγον Λαμπαδίαν, καὶ διέμεινεν ἐπὶ ἡμέρας καὶ νύκτας κ' φαίνων. φόνοι πολλοὶ, καὶ μετὰ χρόνον τινὰ γέγονεν ἀστέρων δρόμος ἀφ' ἑσπέρας ἕως πρωί ὥστε πάντας ὑπερεχ πλήττεσθαι καὶ λέγειν, ὅτι πίπτουσιν οἱ ἀστέρες. Καὶ μετ' ὀλίγον πάλιν ὁ ἥλιος χωρὶς ἀκτίνων έφαί- νετο ὥσπερ καὶ ἡ σελήνη· πόλεμοι δὲ, καὶ νόσοι, καὶ θάνατοι τοὺς ἀνθρώπους οὐ διέλιπον. ΣΚ'. Περὶ τοῦ κωμοδρόμου καὶ τοῦ κυνός '. • Ηλθε δὲ ὁ καὶ ἐκ τῆς Δύσεως ὁ ἄνθρωπος χωμο- δρόμος ἐν ΚΠ. ἔχων κύνα ξανθὸν καὶ τυφλόν, ὅστις (κελευόμενος ὑπὸ τοῦ κωμοδρόμου) εποίει τέρατα (παράδοξα). Παρεστῶτος ὄχλου παμπόλλου καὶ τοῦ χωμοδρόμου λαμβάνοντος δακτυλίδια χρυσά, καὶ ἀργυρᾶ, καὶ σιδηρᾶ, καὶ χαλκά, καὶ πάντα σμίγων καὶ περισκέπων χώματι καὶ τῷ κυνὶ ἐπιτρέπων, ἐλάμβανε διὰ τοῦ στέματος καὶ ἐδίδου ἑκάστῳ τὸ ἴδιον. όνομα. τὰς ἐν γαστρὶ ἐχούσας νομίμως καὶ τὰς παρανόμως καὶ τοὺς μοιχοὺς καὶ τὰς πόρνας, τοὺς εὐπροαιρέ τους καὶ ἐλεήμονας, τοὺς ἀδιακρίτους καὶ ἀνελεήμονας μετὰ ἀληθείας πάντας " κατεμήνυσεν [ὅθεν ἔλεγον ότι πνεῦμα Πύθωνος έχει ". ་ * (4) Γέγονε δὲ καὶ δια (2865) στροφὴ περὶ τοῦ Πάσχα· καὶ ὁ μὲν πλεῖστος λαὸς ἐποίησε τὴν ἀπό κρεων " πρὸ τοῦ βασιλέως· ὁ δὲ βασιλεὺς προσ ἔταξεν ἑτέραν ἑβδομάδα πραθῆναι κρέα, καὶ πάν τες οἱ κρεωπῶλαι σφάξαντες οὐδεὶς ἡγόραζεν 13. - οι καὶ πολλοὶ ἐκ τοῦ φόβου ἀπ. Τῷ δ' ἔτει ἐφ. κομήτης μ. και φοβερός εἰς τὸ δ. μ. π. ἐπὶ τὰ ἄνω τὰς ἑαυτοῦ ἀ. ὃν ἐλ. Λ. καὶ ἐμ. λάμπων ἐπὶ ἡ. *' Μ. δέ χ. · ἀστέρες γεγόνασι δὲ κ. δ. καὶ φ. π. καὶ π. καὶ ν. καὶ θ. τοῖς ἀνθρώποις οὐκ ἐπελ. ἐν τούτῳ τῷ χρόνῳ (τῷ α' ἔτει) ὁ ἡ. ὡ, ἡ σ. χ. ά. τὴν αἴγλην ἐστυγναζεν 650,7-11. π. κυνός Μ. Τῷ ιζ' ἔτει ἀνεφάνη τις χαλκεύς Ανδρέας ὀνόματι . μεθ' ἑαυτοῦ κ. ξ. καὶ τ. ὅς ἐπ. τ. π. γὰρ αὐτῷ ὁ. λάθρᾳ τοῦ κ. ἐκομίζετο τὰ τῶν ἑστώτων δ. χ. καὶ ἀ. και σ. καὶ ἐτίθη εἰς τοὔδαφος π. αὐτὰ χ. καὶ ἐπέτρεπε τὸν κύνα καὶ ἐλ. καὶ ἐδ. ε. τὸ 1. τὴν δύσιν Ομοίως και διαφόρων β. ν. μιγνύμενα ἀπεδίδου κατ' δ. ᾿Αλλὰ καὶ τῶν παρεστώτων ἀνδρῶν τε καὶ γυναικῶν ἀπεδ. τὰς ἐν γ. ε. καὶ πόρνους καὶ μ. καὶ ἐλ. καὶ κνιποὺς πάντας μ. ἀλ. ἐδείκνυεν πάντ. πάντα κατεμήνυσεν τὸν κύνα π. 11. ἔχειν Πύθονος ἀπόκρεον πρὸ τοῦ παραθείναι κρέας καὶ πάντων τῶν κρεωπώλων προ- λόντων, ὁ ἡγόρασεν οὐδὲ ἤ. ἠγώραζεν GEORGII HAMARTOLI motu, auditus est e coelo fremitus horribilis, et in A ruina perierunt quinque millia. Cunctis autem orantibus ac trementibus, accepit bomo quidam in visione monitum dicendi urbem habitantibus ut in superliminaria sua scriberent: Christus nobiscum : stale. Et hoc facto con- tinuo terræ concussio stetit et ira Dei cessavit. Et ab hoc tempore vocata est Antiochia Theopolis. Et stella magna apparuit ad occidentalem par- temi, cometes, sursum radios suos emittens, quem dicebant Lampadian, et uansit dies et nocles vi- ginti lucens. Sic evenerunt in mundo populares motus cædes- que multæ, et paulo post factus est stellarum cursus a vespere usque mane, ut omnes extimescerent, li- cerentque : «Stelle cadunt. post aliquod tem- pus sol sine radiis apparuit, sicut et luna. Bella vero et morbi et varia mortis genera homines non dereliquerunt. CCXX. De vagabundo ejusque cane. Venit autem ex Occidente Constantinopolim homo vagabundus cauem habens flavum et cæcum, qui illius jussu extraordinaria signa faciebat. Astante magna multitudine, cum vagus annulos æ:reos, ferreos, argenteos et aureos accepisset, omniaque commiscuisset et tumulo contexisset, ac cani com- misisset, hic ere sumpsit et dedit unicuique quod ipsi proprium erat. Similiter et numismata juxta nomen reddidit. Et insuper interrogatus indicavit mulieres in ventre legitime habentes aut illegitime, et adul- teras et fornicarias; probos et misericordes, viles et inimisericordes cum veritate cuncios indi- cabat; unde dicebant eum spiritum Pythonis habere. B C Facta est autem de Paschate conturbatio; et quidem plerique tempus abstinentiæ cœperunt ante regem, rex autem carnes alia hebdomade vendi præcepit, et omnes carnis venditores qui mac- Laverant nullum emploren invenerunt : nemo enim D Variæ lectionės et notæ. 530. Ced. Varians. CXVII, 5. » Cell. 637,8-10 - Col. 676,13-17 : Par. 1706. $550. Ced. 657,4-9. codl. • Cel. 657,9. • Ced. 657,10-13. * cod. Coisl. 305, folio a. post enim deest codicis folium ante 141a integrum, quod codicis illius antiquissimi ab amicissimo En. Millero hujus editionis in usum transcripti ope suppletum est. * Ced. Leo. cod. Ced. 657,20-658,2. cod. Čed. cod. - (10) Οὕτως ἐγένοντο κοσμικαὶ δημοκρατίαι καὶ (2) Ὡσαύτως · καὶ νομίσματα παρείχε κατ' (3) Καὶ " πρὸς τούτοις επερωτώμενος υπεδείκνυε 546. 10 Τῷ ιθ' ἔτει γ. - δ. τοῦ ἁγίου π. καὶ ἐποίησαν οἱ δῆμοι τὴν ἀπ. μηνὶ Φεβρουαρίῳ δ' ὁ δὲ,

μεγάλου ἐπὶ ὥραν μίαν ἠκούσθη βρυγμός ἐκ τοῦ Εt οὐρανοῦ φοβερώτατος, καὶ οἱ ἀπέθανον ἐν τῇ συμ πτώσει χιλιάδες ε'. (3) Λιτανευόντων δὲ πάντων καὶ τρεμόντων, ἐφάνη ἐν δράματι ἀνθρώπῳ τινὶ, ὥστε εἰπεῖν τοῖς ἐν τῇ πόλει, ἵνα γράψωσιν εἰς τὰ ὑπέρθυρα αὐτῶν· • Χριστός μεθ' ἡμῶν· στῆτε. » Καὶ τούτου γενο- μένου ἔστη παρευθὺς ὁ κλόνος τῆς γῆς καὶ ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ κατέπαυσε. Καὶ ἔκτοτε ἐκλήθη ἡ ᾿Αντιό χεια Θεούπολις. * (9) Καὶ ἀστὴρ οὐ ἐφάνη μέγας εἰς τὸ δυτικὸν μέρος κομήτης ἐπὶ τὰ ἄνω πέμπων τὰς ἀκτῖνας, δν ἔλεγον Λαμπαδίαν, καὶ διέμεινεν ἐπὶ ἡμέρας καὶ νύκτας κ' φαίνων. φόνοι πολλοὶ, καὶ μετὰ χρόνον τινὰ γέγονεν ἀστέρων δρόμος ἀφ' ἑσπέρας ἕως πρωί ὥστε πάντας ὑπερεχ πλήττεσθαι καὶ λέγειν, ὅτι πίπτουσιν οἱ ἀστέρες. Καὶ μετ' ὀλίγον πάλιν ὁ ἥλιος χωρὶς ἀκτίνων έφαί- νετο ὥσπερ καὶ ἡ σελήνη· πόλεμοι δὲ, καὶ νόσοι, καὶ θάνατοι τοὺς ἀνθρώπους οὐ διέλιπον. ΣΚ'. Περὶ τοῦ κωμοδρόμου καὶ τοῦ κυνός '. • Ηλθε δὲ ὁ καὶ ἐκ τῆς Δύσεως ὁ ἄνθρωπος χωμο- δρόμος ἐν ΚΠ. ἔχων κύνα ξανθὸν καὶ τυφλόν, ὅστις (κελευόμενος ὑπὸ τοῦ κωμοδρόμου) εποίει τέρατα (παράδοξα). Παρεστῶτος ὄχλου παμπόλλου καὶ τοῦ χωμοδρόμου λαμβάνοντος δακτυλίδια χρυσά, καὶ ἀργυρᾶ, καὶ σιδηρᾶ, καὶ χαλκά, καὶ πάντα σμίγων καὶ περισκέπων χώματι καὶ τῷ κυνὶ ἐπιτρέπων, ἐλάμβανε διὰ τοῦ στέματος καὶ ἐδίδου ἑκάστῳ τὸ ἴδιον. όνομα. τὰς ἐν γαστρὶ ἐχούσας νομίμως καὶ τὰς παρανόμως καὶ τοὺς μοιχοὺς καὶ τὰς πόρνας, τοὺς εὐπροαιρέ τους καὶ ἐλεήμονας, τοὺς ἀδιακρίτους καὶ ἀνελεήμονας μετὰ ἀληθείας πάντας " κατεμήνυσεν [ὅθεν ἔλεγον ότι πνεῦμα Πύθωνος έχει ". ་ * (4) Γέγονε δὲ καὶ δια (2865) στροφὴ περὶ τοῦ Πάσχα· καὶ ὁ μὲν πλεῖστος λαὸς ἐποίησε τὴν ἀπό κρεων " πρὸ τοῦ βασιλέως· ὁ δὲ βασιλεὺς προσ ἔταξεν ἑτέραν ἑβδομάδα πραθῆναι κρέα, καὶ πάν τες οἱ κρεωπῶλαι σφάξαντες οὐδεὶς ἡγόραζεν 13. - οι καὶ πολλοὶ ἐκ τοῦ φόβου ἀπ. Τῷ δ' ἔτει ἐφ. κομήτης μ. και φοβερός εἰς τὸ δ. μ. π. ἐπὶ τὰ ἄνω τὰς ἑαυτοῦ ἀ. ὃν ἐλ. Λ. καὶ ἐμ. λάμπων ἐπὶ ἡ. *' Μ. δέ χ. · ἀστέρες γεγόνασι δὲ κ. δ. καὶ φ. π. καὶ π. καὶ ν. καὶ θ. τοῖς ἀνθρώποις οὐκ ἐπελ. ἐν τούτῳ τῷ χρόνῳ (τῷ α' ἔτει) ὁ ἡ. ὡ, ἡ σ. χ. ά. τὴν αἴγλην ἐστυγναζεν 650,7-11. π. κυνός Μ. Τῷ ιζ' ἔτει ἀνεφάνη τις χαλκεύς Ανδρέας ὀνόματι . μεθ' ἑαυτοῦ κ. ξ. καὶ τ. ὅς ἐπ. τ. π. γὰρ αὐτῷ ὁ. λάθρᾳ τοῦ κ. ἐκομίζετο τὰ τῶν ἑστώτων δ. χ. καὶ ἀ. και σ. καὶ ἐτίθη εἰς τοὔδαφος π. αὐτὰ χ. καὶ ἐπέτρεπε τὸν κύνα καὶ ἐλ. καὶ ἐδ. ε. τὸ 1. τὴν δύσιν Ομοίως και διαφόρων β. ν. μιγνύμενα ἀπεδίδου κατ' δ. ᾿Αλλὰ καὶ τῶν παρεστώτων ἀνδρῶν τε καὶ γυναικῶν ἀπεδ. τὰς ἐν γ. ε. καὶ πόρνους καὶ μ. καὶ ἐλ. καὶ κνιποὺς πάντας μ. ἀλ. ἐδείκνυεν πάντ. πάντα κατεμήνυσεν τὸν κύνα π. 11. ἔχειν Πύθονος ἀπόκρεον πρὸ τοῦ παραθείναι κρέας καὶ πάντων τῶν κρεωπώλων προ- λόντων, ὁ ἡγόρασεν οὐδὲ ἤ. ἠγώραζεν GEORGII HAMARTOLI motu, auditus est e coelo fremitus horribilis, et in A ruina perierunt quinque millia. Cunctis autem orantibus ac trementibus, accepit bomo quidam in visione monitum dicendi urbem habitantibus ut in superliminaria sua scriberent: Christus nobiscum : stale. Et hoc facto con- tinuo terræ concussio stetit et ira Dei cessavit. Et ab hoc tempore vocata est Antiochia Theopolis. Et stella magna apparuit ad occidentalem par- temi, cometes, sursum radios suos emittens, quem dicebant Lampadian, et uansit dies et nocles vi- ginti lucens. Sic evenerunt in mundo populares motus cædes- que multæ, et paulo post factus est stellarum cursus a vespere usque mane, ut omnes extimescerent, li- cerentque : «Stelle cadunt. post aliquod tem- pus sol sine radiis apparuit, sicut et luna. Bella vero et morbi et varia mortis genera homines non dereliquerunt. CCXX. De vagabundo ejusque cane. Venit autem ex Occidente Constantinopolim homo vagabundus cauem habens flavum et cæcum, qui illius jussu extraordinaria signa faciebat. Astante magna multitudine, cum vagus annulos æ:reos, ferreos, argenteos et aureos accepisset, omniaque commiscuisset et tumulo contexisset, ac cani com- misisset, hic ere sumpsit et dedit unicuique quod ipsi proprium erat. Similiter et numismata juxta nomen reddidit. Et insuper interrogatus indicavit mulieres in ventre legitime habentes aut illegitime, et adul- teras et fornicarias; probos et misericordes, viles et inimisericordes cum veritate cuncios indi- cabat; unde dicebant eum spiritum Pythonis habere. B C Facta est autem de Paschate conturbatio; et quidem plerique tempus abstinentiæ cœperunt ante regem, rex autem carnes alia hebdomade vendi præcepit, et omnes carnis venditores qui mac- Laverant nullum emploren invenerunt : nemo enim D Variæ lectionės et notæ. 530. Ced. Varians. CXVII, 5. » Cell. 637,8-10 - Col. 676,13-17 : Par. 1706. $550. Ced. 657,4-9. codl. • Cel. 657,9. • Ced. 657,10-13. * cod. Coisl. 305, folio a. post enim deest codicis folium ante 141a integrum, quod codicis illius antiquissimi ab amicissimo En. Millero hujus editionis in usum transcripti ope suppletum est. * Ced. Leo. cod. Ced. 657,20-658,2. cod. Čed. cod. - (10) Οὕτως ἐγένοντο κοσμικαὶ δημοκρατίαι καὶ (2) Ὡσαύτως · καὶ νομίσματα παρείχε κατ' (3) Καὶ " πρὸς τούτοις επερωτώμενος υπεδείκνυε 546. 10 Τῷ ιθ' ἔτει γ. - δ. τοῦ ἁγίου π. καὶ ἐποίησαν οἱ δῆμοι τὴν ἀπ. μηνὶ Φεβρουαρίῳ δ' ὁ δὲ,

οὐ γὰρ ἤσθιον· τὸ δὲ Πάσχα γέγονεν ὡς ὁ βασιλεὺς & ἐκέλευσεν ", και ηὑρέθη νηστεύων ὁ λαὸς ἑβδομάδα περισσοτέραν. Τινὲς δὲ διαβληθέντες ὡς ἀῤῥενοφθόροι, διάταξιν εξεφώνησε τοὺς εὑρισκομένους οὕτω· τοὺς μὲν καυλοτομεῖσθαι, τοὺς δὲ καλάμους 6- ξεῖς εἰς τοὺς πόρους ἐμβάλλεσθαι τῶν αἰδοίων αὐ τῶν· διὸ πολλοὶ καὶ τῶν ἀρχιερέων καὶ οὕτω τιμωρηθέντες περιαγόμενοι δεινῶς ἐτελεύτησαν· καὶ γενόμενος φόβος μέγας ἐσωφρόνησε τοὺς λοιποὺς καὶ μάλα εἰκότως. πτωκε κέδρος, ο τουτέστι τῶν ἰσχυρῶν καὶ μεγάλων πιπτόντων τὰ ἀσθενέστερα παιδευέσθωσαν· οὕτω γε μὴν καὶ ὁ σοφὸς λέγει " . . Τῶν ἀσεβῶν πιπτόν των δίκαιοι κατάφοβοι γίνονται » και 38. . Λοιμοῦ μαστιγουμένου, ἄφρων πανουργότερος γίνεται - ο πανούργος δὲ ἰδὼν πονηρὸν τιμωρούμενον κραταιῶς αὐτὸς παιδεύεται. » Η τοίνυν μυσαρων τάτη καὶ λυσσώδης αὕτη καὶ παρὰ φύσιν ἁμαρτία πρώην ὑπὸ τῶν Σοδόμων διαπραττομένη καὶ ὥσπερ τις φωνὴ ἀνερχομένη καὶ βοῶσα τὸ μέγεθος τῆς ἀσεβεία; εἰς τὰ ὦτα Κυρίου Σαβαώθ, ἔφασκεν ὁ πολλὰ πρῶτον μακροθυμήσας καὶ ὕστερον διὰ τὸ ἀμετανόητον αὐτῶν καὶ ἀνεπίστροφον τῆς ἀδικρί- του καὶ ἀκολάστου γνώμης επάξας μάλα δικαίως τὴν τιμωρίαν· . Κραυγή Σοδόμων καὶ Γομόρρας πεπλήθυνται πρός με, καὶ “ ἁμαρτίαι αὐτῶν μεγά- λαι σφόδρα ο καὶ ἐπάγει λέγουσα ἡ Γραφή· « Καὶ Έδρεξε Κύριος πῦρ καὶ θεῖον παρὰ Κυρίου ἐπὶ Σόδομα καὶ Γόμορρα — καὶ κατέστρεψε τὰς πόλεις ταύτας καὶ πᾶσαν τὴν περίοικων καὶ πάντας τοὺς κατοικοῦντας ἐν ταῖς πόλεσιν. » Αξιον οὖν ὄντως θαυμᾶσαι (2874), καὶ λίαν ἐκπλαγῆναι, καὶ φρίξαι τὴν φοβεράν, καὶ θείαν, καὶ πυρφόρον ἀπειλὴν, ὅπως ἐπελθοῦσα προσηκόντως οὐ μόνον ἅπαν τὸ γένος τῶν ἐλεεινῶν ἀνθρώπων ἐκείνων ἀναλίσκει καὶ ἅπαν τῆς γῆς τὸ ἀνάστημα, ἀλλά γε καὶ τῆς προκειμένης θαλάσσης νεκροῦνται τὰ ὕδατα φλογι σθέντα καὶ ὑπερκαυθέντα διὰ τὴν ὑπερβάλλουσαν Εκκαυσιν καὶ πύρωσίν τε καὶ ἀκρασίαν τῆς μιαράς σαρκὸς τῶν ἀθλίων ἐκείνων καὶ εἰς τὸν αἰῶνα στη λιτευομένων· ὅθεν εἰκότως πυρὶ τὰς δίκας εἰσπράτ τονται καὶ μέχρι νῦν πόλεις Σοδόμων καὶ Γομόρ μας τεφρωθεῖσαι· πάλαι μὲν γὰρ διὰ τῆς λαγνείας καὶ παρὰ φύσιν ἀκολασίας καὶ αὐτὸν μιαίνοντες τὴν αέρα καὶ τὴν γῆν· νῦν δὲ τῆς δυσπραγίας εκείνης, καὶ παρανομίας, καὶ τῆς δικαίας τοῦ Θεοῦ κρίσεως μάρτυς ἡ γῆ καὶ ὁ ἀὴρ ἕως ἄρτι παχυνόμενος ἐκεῖ- θεν ἐλέγχει καὶ τὴν ἐκείνων αἰσχρουργίαν καὶ τὴν Η κατὰ τὸ βασιλικόν πρόσταγμα καὶ ἑ. ὁ λ. νηστεύσας έ. περισσήν τῷ β' ἔτει Ησαΐας ὁ Ρόδου ἐπίσκοπος καὶ ᾿Αλέξανδρος Διοσπόλεως τῆς Θράκης καὶ ἕτεροι πολλοὶ κατεσχέθησαν ἀρ. καὶ τοὺς μὲν ἐκαυλοκόπησε, τοῖς δὲ κ. δ. ε. εἰς τ. π. τῶν ἀ. προσέταξε καὶ γυμνούς κατὰ τὴν ἀγορὰν θριαμ δευθῆναι· ὑπῆρχεν δὲ καὶ τῶν πολιτῶν καὶ συγκλητικῶν καὶ τῶν &. οὐκ ὀλίγο: οἱ ἐκτμηθέντες καὶ δημευθέντες κατὰ τὴν ἀγορὰν γυμνοὶ οἰκτρῶς ἔτι καὶ γενομένου φόβου μεγάλου, οἱ λοιποὶ ἔσω φρονίσθησαν, νόμους τε σφοδρούς κατὰ τῶν ἀσελγαινόντων ἐξέθετο εἰς? τοῖς δέ για να μένου φόβου μεγάλου Ολολυξάτω ει διότι βιών. Στις, 16. Καὶ Κύριος ἐ. περίχωρον εισπράτ τοντε CHRONICON. - LIB. IV. edebat. Pascha autem factum est sicut rex praete perat, et populus hebdomadam supernumerariam jejunavit. (5) B C Quidam autem ut masculorum concubitores ac- cusati cum fuissent, contra sic inventos rex edictum protulit alios quidem virgis amputandos, aliis autem in pudendorum meatus immittendos esse calamos acutos. › Ideo multi etiam ex pontificibus cum tali punitione circumducti misere interie- runt; et factus timor magnus cæteros sapientes reddidit et quidem jure meritoque. - Ululet enim, ait Scriptura, pinus, quoniam ce cidit cedrus,› id est, cadentibus fortibus et magnis, quæ infirmiora sunt erudiantur. Sic quoque sapien▾ ait : Labentibus impiis, justi timorati funt;, et : «Lue castigante, imprudens sensatus eficitur;» sensatus autem malum videns potenter castiga- tum, ipse eruditur. Hæc porro fœdissima rabiosa- que ac contra naturam culpa, prius a Sodomitis commissa, tanquam vox quædam cum ascendisset et clamasset ad aures Domini Sabaoth impietatis magnitudinem, qui primum longanimis valde fuerat, postea propter ipsorum impoenitentiam et duritiem insensati libidinosique cordis, justissime poenas immittens, ait: «Clamor Sodomorum et Gomor- rhæ impletus est coram me et peccata eorum mag- na valde. Et addit Scriptura: Et pluit Dominus ignem et sulphur a Domino super Sodomam et Gomorrham; et evertit urbes istas et omnem vici- nam regionem et cunctosin urbibus inhabitantes. » Illud autem vere mirandum valdeque stupendum ac tremendum est in hac terribili, divinaque ac ignifera vindicta, quomodo legitime superveniens non solummodo totum miserorum illorum homi- num genus et omnem terræ creaturam destruxe- rit, sed etiam subjacentis maris mortificaverit aquas succensas et combustas per immissum incendiumı et combustionem, et incontinentiam fœdæ carnis miserorum illorum in finem usque infamiæ devoto- rum : unde justissime ignis pœnas usque nunc subeunt urbes Sodomorum et Gomorrhæ in cineres conversæ. Olim namque per infamem et contrariam naturæ culpam, ipsum aera terramque fœdave- rant; nunc autem illius calamitatis et sceleris et D justi Dei judicii testis terra et aer usque hodie crassior factus redarguit et istorum infame sce- lus et eorum qui vestigia illorum premiunt ne- fandam actionein : præterea eorum qui futurum judicium negant dementiam ac duritiem, ut per cos qui olim pœnas dederunt nos aspectum Varia lectiones et notæ. Ced. 528. Ced. 645,17-646,2. Leo. Lev. Zach. x1, 2. Zach. ! " a! Gen. * Gen. xix, 21. Gen. XXII, 3. cod, Gen. xvm, 20. XIX. (6) • Ολολυζέτω 50 γάρ, φησί, πίτυς, ὅτι οι πέ-

οὐ γὰρ ἤσθιον· τὸ δὲ Πάσχα γέγονεν ὡς ὁ βασιλεὺς & ἐκέλευσεν ", και ηὑρέθη νηστεύων ὁ λαὸς ἑβδομάδα περισσοτέραν. Τινὲς δὲ διαβληθέντες ὡς ἀῤῥενοφθόροι, διάταξιν εξεφώνησε τοὺς εὑρισκομένους οὕτω· τοὺς μὲν καυλοτομεῖσθαι, τοὺς δὲ καλάμους 6- ξεῖς εἰς τοὺς πόρους ἐμβάλλεσθαι τῶν αἰδοίων αὐ τῶν· διὸ πολλοὶ καὶ τῶν ἀρχιερέων καὶ οὕτω τιμωρηθέντες περιαγόμενοι δεινῶς ἐτελεύτησαν· καὶ γενόμενος φόβος μέγας ἐσωφρόνησε τοὺς λοιποὺς καὶ μάλα εἰκότως. πτωκε κέδρος, ο τουτέστι τῶν ἰσχυρῶν καὶ μεγάλων πιπτόντων τὰ ἀσθενέστερα παιδευέσθωσαν· οὕτω γε μὴν καὶ ὁ σοφὸς λέγει " . . Τῶν ἀσεβῶν πιπτόν των δίκαιοι κατάφοβοι γίνονται » και 38. . Λοιμοῦ μαστιγουμένου, ἄφρων πανουργότερος γίνεται - ο πανούργος δὲ ἰδὼν πονηρὸν τιμωρούμενον κραταιῶς αὐτὸς παιδεύεται. » Η τοίνυν μυσαρων τάτη καὶ λυσσώδης αὕτη καὶ παρὰ φύσιν ἁμαρτία πρώην ὑπὸ τῶν Σοδόμων διαπραττομένη καὶ ὥσπερ τις φωνὴ ἀνερχομένη καὶ βοῶσα τὸ μέγεθος τῆς ἀσεβεία; εἰς τὰ ὦτα Κυρίου Σαβαώθ, ἔφασκεν ὁ πολλὰ πρῶτον μακροθυμήσας καὶ ὕστερον διὰ τὸ ἀμετανόητον αὐτῶν καὶ ἀνεπίστροφον τῆς ἀδικρί- του καὶ ἀκολάστου γνώμης επάξας μάλα δικαίως τὴν τιμωρίαν· . Κραυγή Σοδόμων καὶ Γομόρρας πεπλήθυνται πρός με, καὶ “ ἁμαρτίαι αὐτῶν μεγά- λαι σφόδρα ο καὶ ἐπάγει λέγουσα ἡ Γραφή· « Καὶ Έδρεξε Κύριος πῦρ καὶ θεῖον παρὰ Κυρίου ἐπὶ Σόδομα καὶ Γόμορρα — καὶ κατέστρεψε τὰς πόλεις ταύτας καὶ πᾶσαν τὴν περίοικων καὶ πάντας τοὺς κατοικοῦντας ἐν ταῖς πόλεσιν. » Αξιον οὖν ὄντως θαυμᾶσαι (2874), καὶ λίαν ἐκπλαγῆναι, καὶ φρίξαι τὴν φοβεράν, καὶ θείαν, καὶ πυρφόρον ἀπειλὴν, ὅπως ἐπελθοῦσα προσηκόντως οὐ μόνον ἅπαν τὸ γένος τῶν ἐλεεινῶν ἀνθρώπων ἐκείνων ἀναλίσκει καὶ ἅπαν τῆς γῆς τὸ ἀνάστημα, ἀλλά γε καὶ τῆς προκειμένης θαλάσσης νεκροῦνται τὰ ὕδατα φλογι σθέντα καὶ ὑπερκαυθέντα διὰ τὴν ὑπερβάλλουσαν Εκκαυσιν καὶ πύρωσίν τε καὶ ἀκρασίαν τῆς μιαράς σαρκὸς τῶν ἀθλίων ἐκείνων καὶ εἰς τὸν αἰῶνα στη λιτευομένων· ὅθεν εἰκότως πυρὶ τὰς δίκας εἰσπράτ τονται καὶ μέχρι νῦν πόλεις Σοδόμων καὶ Γομόρ μας τεφρωθεῖσαι· πάλαι μὲν γὰρ διὰ τῆς λαγνείας καὶ παρὰ φύσιν ἀκολασίας καὶ αὐτὸν μιαίνοντες τὴν αέρα καὶ τὴν γῆν· νῦν δὲ τῆς δυσπραγίας εκείνης, καὶ παρανομίας, καὶ τῆς δικαίας τοῦ Θεοῦ κρίσεως μάρτυς ἡ γῆ καὶ ὁ ἀὴρ ἕως ἄρτι παχυνόμενος ἐκεῖ- θεν ἐλέγχει καὶ τὴν ἐκείνων αἰσχρουργίαν καὶ τὴν Η κατὰ τὸ βασιλικόν πρόσταγμα καὶ ἑ. ὁ λ. νηστεύσας έ. περισσήν τῷ β' ἔτει Ησαΐας ὁ Ρόδου ἐπίσκοπος καὶ ᾿Αλέξανδρος Διοσπόλεως τῆς Θράκης καὶ ἕτεροι πολλοὶ κατεσχέθησαν ἀρ. καὶ τοὺς μὲν ἐκαυλοκόπησε, τοῖς δὲ κ. δ. ε. εἰς τ. π. τῶν ἀ. προσέταξε καὶ γυμνούς κατὰ τὴν ἀγορὰν θριαμ δευθῆναι· ὑπῆρχεν δὲ καὶ τῶν πολιτῶν καὶ συγκλητικῶν καὶ τῶν &. οὐκ ὀλίγο: οἱ ἐκτμηθέντες καὶ δημευθέντες κατὰ τὴν ἀγορὰν γυμνοὶ οἰκτρῶς ἔτι καὶ γενομένου φόβου μεγάλου, οἱ λοιποὶ ἔσω φρονίσθησαν, νόμους τε σφοδρούς κατὰ τῶν ἀσελγαινόντων ἐξέθετο εἰς? τοῖς δέ για να μένου φόβου μεγάλου Ολολυξάτω ει διότι βιών. Στις, 16. Καὶ Κύριος ἐ. περίχωρον εισπράτ τοντε CHRONICON. - LIB. IV. edebat. Pascha autem factum est sicut rex praete perat, et populus hebdomadam supernumerariam jejunavit. (5) B C Quidam autem ut masculorum concubitores ac- cusati cum fuissent, contra sic inventos rex edictum protulit alios quidem virgis amputandos, aliis autem in pudendorum meatus immittendos esse calamos acutos. › Ideo multi etiam ex pontificibus cum tali punitione circumducti misere interie- runt; et factus timor magnus cæteros sapientes reddidit et quidem jure meritoque. - Ululet enim, ait Scriptura, pinus, quoniam ce cidit cedrus,› id est, cadentibus fortibus et magnis, quæ infirmiora sunt erudiantur. Sic quoque sapien▾ ait : Labentibus impiis, justi timorati funt;, et : «Lue castigante, imprudens sensatus eficitur;» sensatus autem malum videns potenter castiga- tum, ipse eruditur. Hæc porro fœdissima rabiosa- que ac contra naturam culpa, prius a Sodomitis commissa, tanquam vox quædam cum ascendisset et clamasset ad aures Domini Sabaoth impietatis magnitudinem, qui primum longanimis valde fuerat, postea propter ipsorum impoenitentiam et duritiem insensati libidinosique cordis, justissime poenas immittens, ait: «Clamor Sodomorum et Gomor- rhæ impletus est coram me et peccata eorum mag- na valde. Et addit Scriptura: Et pluit Dominus ignem et sulphur a Domino super Sodomam et Gomorrham; et evertit urbes istas et omnem vici- nam regionem et cunctosin urbibus inhabitantes. » Illud autem vere mirandum valdeque stupendum ac tremendum est in hac terribili, divinaque ac ignifera vindicta, quomodo legitime superveniens non solummodo totum miserorum illorum homi- num genus et omnem terræ creaturam destruxe- rit, sed etiam subjacentis maris mortificaverit aquas succensas et combustas per immissum incendiumı et combustionem, et incontinentiam fœdæ carnis miserorum illorum in finem usque infamiæ devoto- rum : unde justissime ignis pœnas usque nunc subeunt urbes Sodomorum et Gomorrhæ in cineres conversæ. Olim namque per infamem et contrariam naturæ culpam, ipsum aera terramque fœdave- rant; nunc autem illius calamitatis et sceleris et D justi Dei judicii testis terra et aer usque hodie crassior factus redarguit et istorum infame sce- lus et eorum qui vestigia illorum premiunt ne- fandam actionein : præterea eorum qui futurum judicium negant dementiam ac duritiem, ut per cos qui olim pœnas dederunt nos aspectum Varia lectiones et notæ. Ced. 528. Ced. 645,17-646,2. Leo. Lev. Zach. x1, 2. Zach. ! " a! Gen. * Gen. xix, 21. Gen. XXII, 3. cod, Gen. xvm, 20. XIX. (6) • Ολολυζέτω 50 γάρ, φησί, πίτυς, ὅτι οι πέ-

Α τῶν ἐκείνων ιχνηλατούντων καὶ ἐργαζομένων να στυγὴ πρᾶξιν· καὶ μέντοι καὶ τῶν τὴν μέλλουσαν ἀπιστούντων κρίσιν προδήλως τὴν παράνοιάν τε καὶ πόρωσιν 80, ἵνα διὰ τῶν πάλαι τὰς δίκας εἰσπρατο τομένων ἡμεῖς τὴν ὄψιν καὶ τὴν πεῖραν τῶν θείων κολαστηρίων ἐκφύγωμεν. Εἰ δέ τις τῶν μὴ τὴν γῆν ἐκείνην έωρακότων ἀπιστοίη μὴ οὕτως ἔχειν ἀκουέτω τῆς θείας Γραφῆς διηγουμένης περὶ τῆς σοφίας καὶ λεγούσης· . Αὕτη δίκαιον, ἐξαπολλυμέ νων ἀσεβῶν, ἐῤῥύσατο φυγόντα καταβάσιον πῦρ Πενταπόλεως· ἧς ἔτι οι μαρτύριον τῆς πονηρίας καπνιζομένη καθέστηκε χέρσος καὶ ἀτελέσιν ὥραις καρποφοροῦντα φυτά· ο ὡσαύτως δὲ κα! Ἰούδα Ἰακώβου φάσκοντος· . Ως Σόδομα καὶ Γόμορρα και [αι] περὶ αὐτὰς πόλεις τὸν ὅμοιον τούτοις τρόπον ἐκπορνεύσασαι καὶ ἀπελθοῦσαι ὀπίσω σαρκὸς ἑτέρας πρόκεινται δείγμα πυρός αἰωνίου δίκην ὑπέχουσαι·, καί· ι Οἷς ὁ ζόφος τοῦ σκότους εἰς αἰῶνας τετήρηται. ο τις τῇ γεέννη, τα Σόδομα διαλογιζέσθω, τὰ Γόν μορφα εννοείτω, τὴν γεγενημένην ει τιμωρίαν και ἔτι μένουσαν » καὶ τοῦ διαιωνίζειν τὴν κόλασιν ἐναργές τεκμήριον παριστῶσαν· καὶ γὰρ (2575, οὐ μόνον ἡ γῆ, ἀλλὰ καὶ αὐτὸς ὁ ἀὴρ καὶ τὰ ὕδατα μετέσχε τῆς συμφορᾶς, καὶ καθάπερ σώματος ἐμ- πρησθέντος τὸ μὲν σχῆμα μένει καὶ ὁ τύπος ἐν τῇ τοῦ πυρὸς ὄψει καὶ ὁ ὄγκος καὶ ἡ ἀναλογία, ἡ δὲ δύναμις οὐκέτι· οὕτω δὴ κἀκεῖσε γῆν ἐστιν ἰδεῖν, ἀλλ' οὐδὲν ἔχουσαν γῆς, ἀλλὰ πάντα τέφρα δένδρα καὶ καρπούς, ἀλλ᾽ οὐδὲν δένδρων οὐδὲ καρπῶν· ἀέρα καὶ ὕδωρ, ἀλλ' οὐδὲν ὕδατος οὐδὲ ἀέρος · ἐπειδὴ γὰρ καὶ ταῦτα τετέφρωνται· τοιγαροῦν οὐδὲν ἔτε- ρον ἢ κάμινό; ἐστιν ὁ ἀὴρ, κάμινος τὸ ὕδωρ, πάντα άκαρπα, πάντα ἄγονα, πάντα πρὸς τιμωρίαν τῆς ἐποίησεν ? πῦρ και. τbί αἰῶνας αθλίων ? *· ἀποφαινόντων. προλαβούσης ὀργῆς καὶ εἰκόνες της μελλούσης και λάσεως· ἐννόησον τοίνυν ἡλίκον ἐστὶ τὸ ἁμάρτημα ὡς βιάσασθαι πρὸ καιροῦ τὴν γέενναν φανῆναι καὶ γὰρ παράδοξος ἦν ὁ ὑετὸς ἐκεῖνος· ἐπειδὴ καὶ παρὰ φύσιν καὶ παράνομος ἡ μίξις· καὶ κατέκλυσε τὴν γῆν, ἐπειδὴ καὶ τὰς ἐκείνων ψυχὰς ἡ χαλεπή καὶ ἐπάρατος ἐπιθυμία· ἀλλ', ὦ τῆς παραπληξία; τῶν τοῦτο κατεργαζομένων καὶ τῆς ταλαιπωρία; καὶ κακονοίας τῶν ἐλεεινῶν καὶ ἀθλίως ο τούτο πασχόντων εκουσίως μάλιστα και φθειρομένων ὑπὸ τῶν διεφθαρμένων καὶ βεβήλων τε καὶ ἀκαθάρτων ψυχῇ καὶ σώματι καὶ χοίρων χείρους ἑαυτοὺς ἀπο- φαίνοντες 16, οὔτε φθείροντες καὶ οἱ φθειρόμενο ἀφόβως καὶ ἀναισχύντως· οι γε καὶ ἀλόγων ἀνοη- τότεροι καὶ κυνῶν ἀναιδέστεροι· οὐδαμοῦ γὰρ τοιαύτη μίξις παρ' ἐκείνοις ἀλλ' ἐπιγινώσκει τους ἰδίους ὅρους ἡ φύσις. Τούτους ἐγὼ καὶ ἀνδροφόνων χείρους εἶναι λέγω καὶ ὅπερ ἂν εἴπῃς ἁμάρτημα· οὐδὲν ἴσον ἐρεῖ; τῆς παρανομίας ταύτης· ὁ μὲν γὰρ ἀνδροφόνος τὴν ψυχὴν ἀπὸ τοῦ σώματα, ἐχώρησεν· οὗτος δὲ τὴν ψυχὴν μετὰ τοῦ σώματος Οι οἷς ἐπὶ μ εἴ τις ἀπ. τ. τὴν ἤδη γ. καὶ μέχρι νῦν μ. GEORGII HAMARTOLI} experimentumque divinarum ultionum efugiamus. Si quis autem ex iis qui terram istam non viderunt res ita se habere non credat, audiat divinam Scripturam de sapientia loquentem et dicentem : « llæc justum, pereuntibus impiis, liberavit fugientem ignem qui 'descenderat in Pentapolim : cujus adhuc in testimonium ne- quitiæ fumigabunda exsistit deserta terra et in- certo tempore fructus producentes arbores.› Simi- liter autem Judas, frater Jacobi, ait: Sicut Sodoma et Gomorrha et finitimæ civitates, simili modo exfornicatæ, et abeuntes post carnem alteram, facta sunt exemplum, ignis æterni poenam susti- nentes. Et : • Quibus obscuritas tenebrarum ser- vaia est in aeternum. Dicit au'em etiam divus Chrysostomus : • Si B quis de gelienna dubitat, Sodomam reputer, Go- morrham cogitet, inflictam pœnam et adhuc manentem, et in æternum durandæ punitionis va- lidum præbentem argumentum. Non enim terra tantum, sed et ipse ner et aquæ calamitatem parti- cipaverunt, et quemadmodum, corpore succenso, forma quidem et typus et tunior et analogia in ignis aspectu, sed non vis manet: sic et illic videre est terram, quæ nihil habet terræ, sed omnia sunt cinis; arbores et fructus, sed nihil arborum fruc- tnumque habentes; aerem et aquam, sed nihil aquæ nec aeris; siquidem omnia conversa sunt in cineres. Nihil enim aliud est quam caminus aer, caminus aqua, cuncta sterilia, cuncta infructuosa, cuncta praterite iræ ultionem ostendentia et futura puni- C tionis imagines. Reputa ergo quantum sit peccatum ut ante tempus geheunam apparere quis cogat. Extraordinaria namque fuit hæc pluvia, siquidem el contra naturam et legem erat ista commistio; et submersit terram, siquidem et animas eorum, funesta et exsecrabilis voluptas. Ast, o dementiam eorum qui hoc agunt! o miseriam et stoliditatem infelicium qui, proh dolor! sponte hac patiuntur, corrumpi consentientes a corruptis et pollutis et impuris anima et corpore, porcisque pejores sese monstrantes, sive corruptores sive corrupti absque metu ac pudore! Hi certe brutis irrationabiliores et canibus impudentiores sunt! Nunquam enim apud istos talis fit commistio, sed proprios terminos natura cognoscit. Hos ego pejores homicidis esse dico; quocunque nomine peccatum appelles, nul- Tum huic pravitati par invenies. Homicida enim animam a corpore segregat; hic autem animam cum corpore disperdit. Unde igitur enatum est tale malum ? A deliciis, a mollitie, a derelictione Dei, ab eo quod ipse non timeatur nec futurum Sap. x, 6. cod 67,105,106 labent. D Varim lectiones et no!n. Sup. 7, sed plerique codices ut Coisl. Jud. 7,13, Chr. VI C. Chr. (7) Λέγει δὲ καὶ ὁ θεῖος Χρυσόστομος· « Απιστεί

Α τῶν ἐκείνων ιχνηλατούντων καὶ ἐργαζομένων να στυγὴ πρᾶξιν· καὶ μέντοι καὶ τῶν τὴν μέλλουσαν ἀπιστούντων κρίσιν προδήλως τὴν παράνοιάν τε καὶ πόρωσιν 80, ἵνα διὰ τῶν πάλαι τὰς δίκας εἰσπρατο τομένων ἡμεῖς τὴν ὄψιν καὶ τὴν πεῖραν τῶν θείων κολαστηρίων ἐκφύγωμεν. Εἰ δέ τις τῶν μὴ τὴν γῆν ἐκείνην έωρακότων ἀπιστοίη μὴ οὕτως ἔχειν ἀκουέτω τῆς θείας Γραφῆς διηγουμένης περὶ τῆς σοφίας καὶ λεγούσης· . Αὕτη δίκαιον, ἐξαπολλυμέ νων ἀσεβῶν, ἐῤῥύσατο φυγόντα καταβάσιον πῦρ Πενταπόλεως· ἧς ἔτι οι μαρτύριον τῆς πονηρίας καπνιζομένη καθέστηκε χέρσος καὶ ἀτελέσιν ὥραις καρποφοροῦντα φυτά· ο ὡσαύτως δὲ κα! Ἰούδα Ἰακώβου φάσκοντος· . Ως Σόδομα καὶ Γόμορρα και [αι] περὶ αὐτὰς πόλεις τὸν ὅμοιον τούτοις τρόπον ἐκπορνεύσασαι καὶ ἀπελθοῦσαι ὀπίσω σαρκὸς ἑτέρας πρόκεινται δείγμα πυρός αἰωνίου δίκην ὑπέχουσαι·, καί· ι Οἷς ὁ ζόφος τοῦ σκότους εἰς αἰῶνας τετήρηται. ο τις τῇ γεέννη, τα Σόδομα διαλογιζέσθω, τὰ Γόν μορφα εννοείτω, τὴν γεγενημένην ει τιμωρίαν και ἔτι μένουσαν » καὶ τοῦ διαιωνίζειν τὴν κόλασιν ἐναργές τεκμήριον παριστῶσαν· καὶ γὰρ (2575, οὐ μόνον ἡ γῆ, ἀλλὰ καὶ αὐτὸς ὁ ἀὴρ καὶ τὰ ὕδατα μετέσχε τῆς συμφορᾶς, καὶ καθάπερ σώματος ἐμ- πρησθέντος τὸ μὲν σχῆμα μένει καὶ ὁ τύπος ἐν τῇ τοῦ πυρὸς ὄψει καὶ ὁ ὄγκος καὶ ἡ ἀναλογία, ἡ δὲ δύναμις οὐκέτι· οὕτω δὴ κἀκεῖσε γῆν ἐστιν ἰδεῖν, ἀλλ' οὐδὲν ἔχουσαν γῆς, ἀλλὰ πάντα τέφρα δένδρα καὶ καρπούς, ἀλλ᾽ οὐδὲν δένδρων οὐδὲ καρπῶν· ἀέρα καὶ ὕδωρ, ἀλλ' οὐδὲν ὕδατος οὐδὲ ἀέρος · ἐπειδὴ γὰρ καὶ ταῦτα τετέφρωνται· τοιγαροῦν οὐδὲν ἔτε- ρον ἢ κάμινό; ἐστιν ὁ ἀὴρ, κάμινος τὸ ὕδωρ, πάντα άκαρπα, πάντα ἄγονα, πάντα πρὸς τιμωρίαν τῆς ἐποίησεν ? πῦρ και. τbί αἰῶνας αθλίων ? *· ἀποφαινόντων. προλαβούσης ὀργῆς καὶ εἰκόνες της μελλούσης και λάσεως· ἐννόησον τοίνυν ἡλίκον ἐστὶ τὸ ἁμάρτημα ὡς βιάσασθαι πρὸ καιροῦ τὴν γέενναν φανῆναι καὶ γὰρ παράδοξος ἦν ὁ ὑετὸς ἐκεῖνος· ἐπειδὴ καὶ παρὰ φύσιν καὶ παράνομος ἡ μίξις· καὶ κατέκλυσε τὴν γῆν, ἐπειδὴ καὶ τὰς ἐκείνων ψυχὰς ἡ χαλεπή καὶ ἐπάρατος ἐπιθυμία· ἀλλ', ὦ τῆς παραπληξία; τῶν τοῦτο κατεργαζομένων καὶ τῆς ταλαιπωρία; καὶ κακονοίας τῶν ἐλεεινῶν καὶ ἀθλίως ο τούτο πασχόντων εκουσίως μάλιστα και φθειρομένων ὑπὸ τῶν διεφθαρμένων καὶ βεβήλων τε καὶ ἀκαθάρτων ψυχῇ καὶ σώματι καὶ χοίρων χείρους ἑαυτοὺς ἀπο- φαίνοντες 16, οὔτε φθείροντες καὶ οἱ φθειρόμενο ἀφόβως καὶ ἀναισχύντως· οι γε καὶ ἀλόγων ἀνοη- τότεροι καὶ κυνῶν ἀναιδέστεροι· οὐδαμοῦ γὰρ τοιαύτη μίξις παρ' ἐκείνοις ἀλλ' ἐπιγινώσκει τους ἰδίους ὅρους ἡ φύσις. Τούτους ἐγὼ καὶ ἀνδροφόνων χείρους εἶναι λέγω καὶ ὅπερ ἂν εἴπῃς ἁμάρτημα· οὐδὲν ἴσον ἐρεῖ; τῆς παρανομίας ταύτης· ὁ μὲν γὰρ ἀνδροφόνος τὴν ψυχὴν ἀπὸ τοῦ σώματα, ἐχώρησεν· οὗτος δὲ τὴν ψυχὴν μετὰ τοῦ σώματος Οι οἷς ἐπὶ μ εἴ τις ἀπ. τ. τὴν ἤδη γ. καὶ μέχρι νῦν μ. GEORGII HAMARTOLI} experimentumque divinarum ultionum efugiamus. Si quis autem ex iis qui terram istam non viderunt res ita se habere non credat, audiat divinam Scripturam de sapientia loquentem et dicentem : « llæc justum, pereuntibus impiis, liberavit fugientem ignem qui 'descenderat in Pentapolim : cujus adhuc in testimonium ne- quitiæ fumigabunda exsistit deserta terra et in- certo tempore fructus producentes arbores.› Simi- liter autem Judas, frater Jacobi, ait: Sicut Sodoma et Gomorrha et finitimæ civitates, simili modo exfornicatæ, et abeuntes post carnem alteram, facta sunt exemplum, ignis æterni poenam susti- nentes. Et : • Quibus obscuritas tenebrarum ser- vaia est in aeternum. Dicit au'em etiam divus Chrysostomus : • Si B quis de gelienna dubitat, Sodomam reputer, Go- morrham cogitet, inflictam pœnam et adhuc manentem, et in æternum durandæ punitionis va- lidum præbentem argumentum. Non enim terra tantum, sed et ipse ner et aquæ calamitatem parti- cipaverunt, et quemadmodum, corpore succenso, forma quidem et typus et tunior et analogia in ignis aspectu, sed non vis manet: sic et illic videre est terram, quæ nihil habet terræ, sed omnia sunt cinis; arbores et fructus, sed nihil arborum fruc- tnumque habentes; aerem et aquam, sed nihil aquæ nec aeris; siquidem omnia conversa sunt in cineres. Nihil enim aliud est quam caminus aer, caminus aqua, cuncta sterilia, cuncta infructuosa, cuncta praterite iræ ultionem ostendentia et futura puni- C tionis imagines. Reputa ergo quantum sit peccatum ut ante tempus geheunam apparere quis cogat. Extraordinaria namque fuit hæc pluvia, siquidem el contra naturam et legem erat ista commistio; et submersit terram, siquidem et animas eorum, funesta et exsecrabilis voluptas. Ast, o dementiam eorum qui hoc agunt! o miseriam et stoliditatem infelicium qui, proh dolor! sponte hac patiuntur, corrumpi consentientes a corruptis et pollutis et impuris anima et corpore, porcisque pejores sese monstrantes, sive corruptores sive corrupti absque metu ac pudore! Hi certe brutis irrationabiliores et canibus impudentiores sunt! Nunquam enim apud istos talis fit commistio, sed proprios terminos natura cognoscit. Hos ego pejores homicidis esse dico; quocunque nomine peccatum appelles, nul- Tum huic pravitati par invenies. Homicida enim animam a corpore segregat; hic autem animam cum corpore disperdit. Unde igitur enatum est tale malum ? A deliciis, a mollitie, a derelictione Dei, ab eo quod ipse non timeatur nec futurum Sap. x, 6. cod 67,105,106 labent. D Varim lectiones et no!n. Sup. 7, sed plerique codices ut Coisl. Jud. 7,13, Chr. VI C. Chr. (7) Λέγει δὲ καὶ ὁ θεῖος Χρυσόστομος· « Απιστεί

ἀπώλεσεν. Πόθεν οὖν ἐτέχθη τὸ μέγα τοῦτο κακόν; ᾿Απὸ τρυφῆς καὶ σπατάλης καὶ ἐγκαταλείψεως Θεοῦ καὶ ἀπὸ τοῦ μὴ φοβεῖσθαι αὐτὸν καὶ τὴν μέλλουσαν κρίσιν· ὅταν γὰρ ἐκβάλωσι τινες τὸν τοιοῦτον φό- σον ἐκ τῆς καρδίας αὐτῶν, ἐγκαταλιμπά (288) νονται εἰς τέλος καὶ οὕτως ἔρχονται εἰς ἐπιθυμίας ἀνοήτους καὶ βλαβερὰς καὶ ' . εἰς πάθη ἀτιμίας· ο ὥσπερ γὰρ πολλοὶ πολλάκις τὴν τῶν σιτίων ἐπιθυ- μίαν ἀφέντες γῆν σιτοῦνται καὶ λίθους μικράς· καὶ ἕτεροι δὲ ὑπὸ δίψους κατεχόμενοι σφοδροῦ καὶ βορβόρου πολλάκις ἐπιθυμοῦσιν· οὕτω κἀκεῖνοι καταλειφθέντες διὰ τὰς προειρημένας αιτίας πρὸς τὴν ἄθεσμον τούτων ἐξεκαύθησαν ἔρωτα καὶ πρὸς τὴν μιαρὰν ὄρεξιν μανίαν τε καὶ λύσσαν· εἰ δὲ οὐκ αἰσθάνονται, ἀλλ᾽ ἤδονται, μὴ θαυμάσῃς· καὶ γὰρ οἱ μαινόμενοι καὶ φρενίτιδι κατεχόμενοι νόσῳ πολλὰ Β ἑαυτοὺς ἀδικοῦντες καὶ ἐλεεινὰ πράσσοντες ἐφ᾽ οἷς αὐτοὺς ἕτεροι δακρύουσι, γελώσι καὶ τοῖς λεγομέ νοις αὐτοῖς ἐντρυφῶσι. Πόσαι λοιπὸν γέενναι τοὺς τοιούτους ἀρκέσωσι καὶ πόσα κολαστήρια; Εἰ δὲ καταγελᾷς γεέννης ἀκούων καὶ ἀπιστεῖς ἐκείνῳ τῷ πυρὶ, ἀναμνήσθητι πάλιν τὸν ἐν Σοδόμοις θεῖον ἐμ- πυρισμὸν καὶ τὴν φοβερὰν ἐκείνην φλόγωσιν. Εἰ οὖν τοιαῦτα πράττων καὶ σὺ δίκην οὐ δίδως, μὴ θαυμάσῃς· ἐκεῖνοι μὲν γὰρ ὡς μὴ τὴν γέενναν εἰδότες ἐκολάσθησαν παρὰ πόδας· σὺ δὲ ὅσα ἂν ἁμάρτης, κἂν μηδεμίαν δίκην δῷς ἐνταῦθα, ἐκεῖ πάντα χαλεπωτέρως ἀποτίσῃ καὶ κολασθήσει· διατί; "Οτι πλείονος ἀπηλαύταμεν χάριτος· ὅταν δὲ καὶ πλείονα καὶ μείζονα πταίωμεν ἐκείνων, ποίας συγ- γνώμης τύχωμεν ἐκ προγόνων τὰ σωτηριώδη παρα- λαβόντες διδάγματα, ἅπερ ἐκεῖνοι παντελῶς οὔτε ἤκουσαν οὔτε ἔμαθον, ὥστε διὰ τοῦτο μειζόνως και λασθησόμεθα, κἄν τε μικρὰν δίκην ἐνταῦθα δῶμεν κάν τε μὴ δῶμεν. Οὐκοῦν μηδεὶς ὁρῶν πονηροὺς εὐπραγοῦντας θορυβείσθω· οὐ γάρ ἐστιν ἐνταῦθα ἡ ἀνταπόδοσις ούτε τῆς ἀρετῆς οὔτε τῆς πονηρίας - εἰ δὲ σοῦ καὶ γίνεται τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς πονηρίας, ἀλλ' οὐχὶ κατ' ἀξίαν ἀλλ᾽ ἁπλῶς ὡσανεί γεῦμα τῆς κρίσεω, ίνα οἱ τῇ ἀναστάσει διαπιστούντες, τοῖς γοῦν ἐνταῦθα σωφρονίζωνται· ὅταν οὖν εὐ- πραγῇ ὁ πονηρός, ἐπὶ κακῷ τῆς ἑαυτοῦ κεφαλῆς· (2886) ἵνα γὰρ ὧν ἔπραξεν ἴσως] (1814) ἀγαθῶν τὴν ἀντίδοσιν ἐνταῦθα λαβὼν ἴσως ἐκεῖ πλεῖον κολασθήσηται εν ὅταν δὲ πάσχῃ ὁ ἀγαθός, μακάριος ὄντως ἐστὶν, ἵνα γὰρ ἀποθέμενος πάντα καὶ τὰ μικρὰ ἁμαρτήματα, εὐδόκιμος καὶ καθαρὸς ἀπίῃ καὶ ἀνεύθυνος. Ἐκεῖ γάρ εἰσιν οἱ τέλειοι στέφανοι τῶν ἀγαθῶν, καὶ ἐκεῖ αἱ σφοδρότεραι καὶ ἀπέραντοι κολάζεις τῶν πονηρῶν· ὥσπερ καὶ ὁ σηπεδόνα ἔχων, κἂν μὴ τέμνηται, ἀῤῥωστεῖ καὶ τότε μᾶλλον ἐν κακοῖς, ὅταν μὴ τέμνηται· οὕτως καὶ ὁ ἁμαρτά- νων, κἂν μὴ κολάζηται, πάντων ἐστὶν ἀθλιώτερος. Καὶ καθάπερ οἱ σπλῆνα καὶ ὑδερὸν ἔχοντε;, ὅταν ἀπολαύσωσι τραπέζης δαψιλῆς καὶ ψυχροποσίας καὶ ἀντιμισθίαν ἀνταπόδοσιν γρ. - γρ. ἀντίδοσιν ἀπίς: CHRONICON. - LIB. IV. A judicium. Ubi enim aliqui talem metum a corde suo ejecerunt, in finem derelinquuntur et ita deve- niunt ad cupiditates irrationabiles et obscœnas et ‹in passiones ignominiæ. › Sicut enim multi, sæpe alimentorum desiderio elongato, terram lapillosque comedunt; alii autem, siti vehementi agilati, vel sentinam desiderant : sic et illi propter dictas causas derelicti, in illicitum eorum amorem et in appetitum fcdum dementianque ac rabiem exar- descunt. Si autem non crubescant, sed oblectentur, non mireris : amentes enim et phrenetico morbo laborantes, multa mala sibi inferunt et defenda faciunt, ita ut alii super illos lacrymas fundant ; ipsi tamen rident et delicias in dictis rebus inve- niunt. Quales tandem gehennæ tales arcebunt ? Quot supplicia ? Si vero gehennam audiens irri deas et isti non credas igni, recordare divinum in Sodomis incendium, illamque terribilem con- sumptionem. Si ergo talia operans et tu poenam non solvis, ne mireris. Hi enim tanquam, qui gel.ennam non noscerent, continuo punii sunt; tu vero, quæcunque deliqueris, etiamsi nullam pœnam hic dederisl, illic severius lues et pu- nieris. Quare? Quia majore gratia fruiti sumus. Cum autem plura majoraque quam illi delinqui - mus, qualem veniam obtinebianus, nos qui ex Patri- salutifera recepimus præcepta, quæ illi plane non audiverant nec didicerant. Propterea, sive parvam pœnam hic dederimus, sive nullam, magis punienur. Nullus igitur malos videns pro- spere agentes conturbetur : non enim est hic remuneratio nec virtutis nec nequitiæ; quod si tu virtutis et nequitiæ mercedem obtines, non est juxta dignitatem ; sed tanquam degustatio judicii, ut qui resurrectionem non credunt, ab iis quæ bie fiunt, prudentes eficiantur. Cum igitur prospera- tur improbus, ad perniciem est capitis ipsius : quia enim eorum quæ hic bene gessit remunerationem accepit, illic magis punietur. Cum autem patitur bonus, vere beatus est; nam, depositis omnibus peccatis magnis et parvis, probatus et purus et irreprehensibilis abibit. Illic enim sunt perfectæ bonorum coronæ; illic etiam acres fet infinitæ malorum pœnæ. Sicut enim qui tabum habet, etsi bus C D non amuletur, ægrolat et tunc magis cruciatur, cus now amputatur : sic peccator, etsi non puniatur, omnibus miserior est. Quemadmodum porro illi qui splene et hydrope laborant, cum mensa splendida, frigidoque potu, et lautis dapibus, et opimis esculentis fruuntur, tum præsertim cun- ctis miserabiliores sunt, quia deliciis morbum adaugent, dum e contra si juxta medicina leges fame sitique coarctantur, quamdam spem salutis habent : sic qui in malitia vivunt, si puniuntur, spem optimam habent; si vero cum malitia, deliciis Varia lectiones eɩ notæ s om. 1, 20. coll. cod. in margine hucusque cod. * Hucusque apographumn codicis Coisliniani 305. cod. Coisl.

ἀπώλεσεν. Πόθεν οὖν ἐτέχθη τὸ μέγα τοῦτο κακόν; ᾿Απὸ τρυφῆς καὶ σπατάλης καὶ ἐγκαταλείψεως Θεοῦ καὶ ἀπὸ τοῦ μὴ φοβεῖσθαι αὐτὸν καὶ τὴν μέλλουσαν κρίσιν· ὅταν γὰρ ἐκβάλωσι τινες τὸν τοιοῦτον φό- σον ἐκ τῆς καρδίας αὐτῶν, ἐγκαταλιμπά (288) νονται εἰς τέλος καὶ οὕτως ἔρχονται εἰς ἐπιθυμίας ἀνοήτους καὶ βλαβερὰς καὶ ' . εἰς πάθη ἀτιμίας· ο ὥσπερ γὰρ πολλοὶ πολλάκις τὴν τῶν σιτίων ἐπιθυ- μίαν ἀφέντες γῆν σιτοῦνται καὶ λίθους μικράς· καὶ ἕτεροι δὲ ὑπὸ δίψους κατεχόμενοι σφοδροῦ καὶ βορβόρου πολλάκις ἐπιθυμοῦσιν· οὕτω κἀκεῖνοι καταλειφθέντες διὰ τὰς προειρημένας αιτίας πρὸς τὴν ἄθεσμον τούτων ἐξεκαύθησαν ἔρωτα καὶ πρὸς τὴν μιαρὰν ὄρεξιν μανίαν τε καὶ λύσσαν· εἰ δὲ οὐκ αἰσθάνονται, ἀλλ᾽ ἤδονται, μὴ θαυμάσῃς· καὶ γὰρ οἱ μαινόμενοι καὶ φρενίτιδι κατεχόμενοι νόσῳ πολλὰ Β ἑαυτοὺς ἀδικοῦντες καὶ ἐλεεινὰ πράσσοντες ἐφ᾽ οἷς αὐτοὺς ἕτεροι δακρύουσι, γελώσι καὶ τοῖς λεγομέ νοις αὐτοῖς ἐντρυφῶσι. Πόσαι λοιπὸν γέενναι τοὺς τοιούτους ἀρκέσωσι καὶ πόσα κολαστήρια; Εἰ δὲ καταγελᾷς γεέννης ἀκούων καὶ ἀπιστεῖς ἐκείνῳ τῷ πυρὶ, ἀναμνήσθητι πάλιν τὸν ἐν Σοδόμοις θεῖον ἐμ- πυρισμὸν καὶ τὴν φοβερὰν ἐκείνην φλόγωσιν. Εἰ οὖν τοιαῦτα πράττων καὶ σὺ δίκην οὐ δίδως, μὴ θαυμάσῃς· ἐκεῖνοι μὲν γὰρ ὡς μὴ τὴν γέενναν εἰδότες ἐκολάσθησαν παρὰ πόδας· σὺ δὲ ὅσα ἂν ἁμάρτης, κἂν μηδεμίαν δίκην δῷς ἐνταῦθα, ἐκεῖ πάντα χαλεπωτέρως ἀποτίσῃ καὶ κολασθήσει· διατί; "Οτι πλείονος ἀπηλαύταμεν χάριτος· ὅταν δὲ καὶ πλείονα καὶ μείζονα πταίωμεν ἐκείνων, ποίας συγ- γνώμης τύχωμεν ἐκ προγόνων τὰ σωτηριώδη παρα- λαβόντες διδάγματα, ἅπερ ἐκεῖνοι παντελῶς οὔτε ἤκουσαν οὔτε ἔμαθον, ὥστε διὰ τοῦτο μειζόνως και λασθησόμεθα, κἄν τε μικρὰν δίκην ἐνταῦθα δῶμεν κάν τε μὴ δῶμεν. Οὐκοῦν μηδεὶς ὁρῶν πονηροὺς εὐπραγοῦντας θορυβείσθω· οὐ γάρ ἐστιν ἐνταῦθα ἡ ἀνταπόδοσις ούτε τῆς ἀρετῆς οὔτε τῆς πονηρίας - εἰ δὲ σοῦ καὶ γίνεται τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς πονηρίας, ἀλλ' οὐχὶ κατ' ἀξίαν ἀλλ᾽ ἁπλῶς ὡσανεί γεῦμα τῆς κρίσεω, ίνα οἱ τῇ ἀναστάσει διαπιστούντες, τοῖς γοῦν ἐνταῦθα σωφρονίζωνται· ὅταν οὖν εὐ- πραγῇ ὁ πονηρός, ἐπὶ κακῷ τῆς ἑαυτοῦ κεφαλῆς· (2886) ἵνα γὰρ ὧν ἔπραξεν ἴσως] (1814) ἀγαθῶν τὴν ἀντίδοσιν ἐνταῦθα λαβὼν ἴσως ἐκεῖ πλεῖον κολασθήσηται εν ὅταν δὲ πάσχῃ ὁ ἀγαθός, μακάριος ὄντως ἐστὶν, ἵνα γὰρ ἀποθέμενος πάντα καὶ τὰ μικρὰ ἁμαρτήματα, εὐδόκιμος καὶ καθαρὸς ἀπίῃ καὶ ἀνεύθυνος. Ἐκεῖ γάρ εἰσιν οἱ τέλειοι στέφανοι τῶν ἀγαθῶν, καὶ ἐκεῖ αἱ σφοδρότεραι καὶ ἀπέραντοι κολάζεις τῶν πονηρῶν· ὥσπερ καὶ ὁ σηπεδόνα ἔχων, κἂν μὴ τέμνηται, ἀῤῥωστεῖ καὶ τότε μᾶλλον ἐν κακοῖς, ὅταν μὴ τέμνηται· οὕτως καὶ ὁ ἁμαρτά- νων, κἂν μὴ κολάζηται, πάντων ἐστὶν ἀθλιώτερος. Καὶ καθάπερ οἱ σπλῆνα καὶ ὑδερὸν ἔχοντε;, ὅταν ἀπολαύσωσι τραπέζης δαψιλῆς καὶ ψυχροποσίας καὶ ἀντιμισθίαν ἀνταπόδοσιν γρ. - γρ. ἀντίδοσιν ἀπίς: CHRONICON. - LIB. IV. A judicium. Ubi enim aliqui talem metum a corde suo ejecerunt, in finem derelinquuntur et ita deve- niunt ad cupiditates irrationabiles et obscœnas et ‹in passiones ignominiæ. › Sicut enim multi, sæpe alimentorum desiderio elongato, terram lapillosque comedunt; alii autem, siti vehementi agilati, vel sentinam desiderant : sic et illi propter dictas causas derelicti, in illicitum eorum amorem et in appetitum fcdum dementianque ac rabiem exar- descunt. Si autem non crubescant, sed oblectentur, non mireris : amentes enim et phrenetico morbo laborantes, multa mala sibi inferunt et defenda faciunt, ita ut alii super illos lacrymas fundant ; ipsi tamen rident et delicias in dictis rebus inve- niunt. Quales tandem gehennæ tales arcebunt ? Quot supplicia ? Si vero gehennam audiens irri deas et isti non credas igni, recordare divinum in Sodomis incendium, illamque terribilem con- sumptionem. Si ergo talia operans et tu poenam non solvis, ne mireris. Hi enim tanquam, qui gel.ennam non noscerent, continuo punii sunt; tu vero, quæcunque deliqueris, etiamsi nullam pœnam hic dederisl, illic severius lues et pu- nieris. Quare? Quia majore gratia fruiti sumus. Cum autem plura majoraque quam illi delinqui - mus, qualem veniam obtinebianus, nos qui ex Patri- salutifera recepimus præcepta, quæ illi plane non audiverant nec didicerant. Propterea, sive parvam pœnam hic dederimus, sive nullam, magis punienur. Nullus igitur malos videns pro- spere agentes conturbetur : non enim est hic remuneratio nec virtutis nec nequitiæ; quod si tu virtutis et nequitiæ mercedem obtines, non est juxta dignitatem ; sed tanquam degustatio judicii, ut qui resurrectionem non credunt, ab iis quæ bie fiunt, prudentes eficiantur. Cum igitur prospera- tur improbus, ad perniciem est capitis ipsius : quia enim eorum quæ hic bene gessit remunerationem accepit, illic magis punietur. Cum autem patitur bonus, vere beatus est; nam, depositis omnibus peccatis magnis et parvis, probatus et purus et irreprehensibilis abibit. Illic enim sunt perfectæ bonorum coronæ; illic etiam acres fet infinitæ malorum pœnæ. Sicut enim qui tabum habet, etsi bus C D non amuletur, ægrolat et tunc magis cruciatur, cus now amputatur : sic peccator, etsi non puniatur, omnibus miserior est. Quemadmodum porro illi qui splene et hydrope laborant, cum mensa splendida, frigidoque potu, et lautis dapibus, et opimis esculentis fruuntur, tum præsertim cun- ctis miserabiliores sunt, quia deliciis morbum adaugent, dum e contra si juxta medicina leges fame sitique coarctantur, quamdam spem salutis habent : sic qui in malitia vivunt, si puniuntur, spem optimam habent; si vero cum malitia, deliciis Varia lectiones eɩ notæ s om. 1, 20. coll. cod. in margine hucusque cod. * Hucusque apographumn codicis Coisliniani 305. cod. Coisl.

Α πολυτελῶν ἐδεσμάτων καὶ καρυκευμάτων, τὸ λοιπὸν Β μάλιστά εἰσι πάντων ἐλεεινότεροι, τῇ τρυφῇ τὸ νόσημα προσαύξοντες· ἂν δὲ ἄγχωνται λιμῷ καὶ δίψει κατὰ τοὺς Ιατρικούς νόμους, ἐλπίδα τινὰ σω· τηρίας ἔχουσιν· οὕτω καὶ οἱ ζῶντες ἐν πονηρίᾳ, εἰ μὲν κολάζονται. χρηστὰς ἔχουσι τὰς ἐλπίδας· εἰ δὲ μετὰ τῆς πονηρίας ἀπολαύουσι τροφῆς " καὶ ἀδείας, τῶν ἐν ὑδέρῳ γαστριζομένων ἐλεεινότεροι σφόδρα ἂν εἶεν, καὶ τοσούτῳ πλεῖον, ὅσον ψυχή σώματος βελτίων. Εἰ τοίνυν ἐκεῖνοι μήτε νόμον έχοντες τὸν κωλύοντα αὐτοὺς τῆς ἀθεμίτου πράξεως μήτε προς φήτας εἰδότες, οὐδεμιᾶς ἔτυχον συγγνώμης, ἀλλὰ πυρὸς καὶ θείου παραναλώματα γεγόνασιν, πότῳ μᾶλλον ἡμεῖς ἄξιοί ἐσμεν τιμωρίας καὶ χαλεπωτέ ρας ὑπεύθυνοι καταδίκης, οι νόμον, καὶ προφήτας, καὶ εὐαγγελιστὰς, καὶ διδασκάλους ἀναγινώσκοντες, καὶ χείρονα ποιοῦντες ; Τίνος δὲ ἕνεκα τοιαῦτα ὁρών των ἡμῶν, οὐκ ἐπάγει καὶ ἡμῖν ὁ Θεὸς τοιαύτην πανωλεθρίαν, ἐπειδὴ ἄλλη κόλασις ἀργαλεωτέρα καὶ ἀτελεύτητος,καὶ ἕτερον πῦρ ἄσβεστον ἡμᾶς ἐκδέχεται δεινότερον καὶ σφοδρότερον ; « « Ο σκώληξ γάρ, φη- • • σὶν, αὐτῶν οὐ τελευτήσει καὶ τὸ πῦρ οὐ σβεσθήσεται. » Διὰ δὴ τοῦτο καὶ ὁ παλαιὸς καὶ θεῖος νόμος ἀναστέλλων τὴν ἐξάγιστον αἰσχρουργίαν ταύτην καὶ ὀλεθρίαν ἔφασκεν τε· Οὐ κοιμηθήσῃ μετά ἄρρενος κοίτην γυναικείαν· βδέλυγμα γάρ ἐστιν. ο Δ. Καὶ ὅς [ἂν] κοιμηθῇ μετὰ ἄρρενος κοίτην γυναικός, θανάτῳ θανατούσθωσαν ἀμφότεροι· ἐπικατάρατος γὰρ ἡ τοιοῦτος· λίθοις λιθοβολήσατε αὐτούς. γνώμην καὶ παράνομον πρᾶξιν τῶν αὐθαιρέτως πασχόντων θριαμβεύειν εὖ μάλα καὶ στηλιτεύων ὁ μέγας Κύριλλος οὕτως φάσκει· ο 'Ακολασίας γὰρ ἕνεκεν οἱ τάλανες τοῦτο δρῶσι, τὰ τῶν γυναικών πάσχειν, ἄνδρες ὄντες βουλόμενοι· οὐδενὸς γὰρ χρησίμου χάριν τὴν φύσιν μετατιθέντες *, ἀσελ γείας ἕνεκα τὴν θεόπλαστον ἀνδροπρεπή μορφήν διαφθείρουσιν εκουσίως πολλάκις ἢ ὑπὸ ἄλλων ὑπο- μένειν ἀναγκάζονται τοῦτο, ὡς λοιμοὶ τῆς φύσεως καὶ τοῦ γένους πολέμιοι καὶ σπίλοι πολιτείας καὶ ζωῆς ἐφύβριστοι γίνονται· δίκην Μαινάδων πορνευσ μένων πορνευθέντες ἀμέτρως ἐν τοῖς αἰσχίστες ὀρχοῦνται πάθεσι, μιαρᾷ πολιτείᾳ καὶ πεφθαρμένη τὴν ἀθλίαν ζωὴν συγκεράσαντες· ἀμφίβολα καὶ μετ μισημένα πρόσωπα περιφέρουσι καὶ γράμμα νενο θευμένον· ἱερῶν περιβόλων μακρὰν ἀποιχέσθωσαν καὶ ἁγίων συνόδων ώς βδελυγμένον ἄγος καὶ θεσ στυγὲς ἐλαυνέσθωσαν· ἐπειδὴ γὰρ αἰσχίστῃ καὶ και ο κίστῃ γνώμῃ τὸ καλὸν καὶ θεῖον ἔργον εἰς τὸ κακὸν καὶ διαβεβλημένον δόγμα παραλλάξαντες καὶ μετα- ποιήσαντες τὴν πνευματικὴν εὐνουχίαν ἀπηγορευ μένῃ πράξει λειτουργείν (1413) ἀναγκάσαντες, ενώ μόνον ἄξιον νομικής ψήφου τιμωρίαν λαμβάνειν, ἀλλὰ καὶ ἐξ εὐαγγελικῆς καὶ ἀποστολικῆς ἀποφάσ σεως εἰς τὸ λεγόμενονι σκότος τὸ ἐξώτερον ἀπελαύνε σθαι. » Περὶ γὰρ τῶν τοιούτων ἔφη Μωϋσῆς • Ελαδίας καὶ ἀπόκοπος οὐκ εἰσελεύσεται εἰς τὸν οἶκον Κυρίου. » Ἔτι γοῦν πεπληρωμένων οίκων Η τρυφῆς? μετατίθενται αξιο GEORGII HAMARTOLI et impudentia: sese dedunt, iis quorum liydropisi tumet venter, longe miserabiliores erunt, et eo ina- gis, que anima corpore praestat. Porro si illi, qui nec legem ab iniquo opere prohibentem ipsos, ha- bebant, nec prophetas cognoscebant, nullam obti- nuerunt veniam, nos qui legem et prophetas, et evangelistas et doctores cognoscimus et pejora facimus, quanto magis pœna digni sumus et severiori vindictæ obnoxii? Quare vero nobis talia facientibus non imponit Deus similem extermina- tionem? Quoniam alia pœna gravior et intermina- bilis, nimirum inexstinguibilis ignis, acrior et teribilior uos manet. « Vermis enim eorum, inquit Scriptura, non morietur, et ignis non exstinguetur.» Propterea quoque vetus et divina lex abominandam hanc mortiferamque infamian reprimens ait : Non dormies cum masculo concubitu femineo, quia abominatio est. Et : Si quis concubitu feinineo dormierit cum masculo, morte ambo mo- riantur. Talis enim abominabilis est : lapidibus obruite eos.> Hanc igitur fædam et impuram sententiam et iniquam actionem eorum qui voluntarie præbebant occasionem illud valde impudenter fieri, acriter re- probans magnus Cyrillus sic ait: Libidinis causa miserabiles boc agunt, muliebria pati, cum sint viri, consentientes: nullius enim commodi gratia, naturam commutantes, propter luxuriam formam a Deo creatam et viro convenientem vo- C luntarie sape corrumpunt aut ab aliis id subire coguntur; tanquam naturæ lues, et generis inimici societatisque maculæ ac vitæ piacula fiunt. Mæ- nadum more prostitutarum prostituti in fœdissimis passionibus choros agunt, fœdæ corruptæque con- versationi miseram vitam commiscentes; ambiguos detestabilesque vultus ac signum spurium circum- gestant : procul a sacris ædibus repellantur, et a sanctis coetibus velut infamia ac nefanda pi- cula arccantur. Cum enim turpissima pravaque opinione pulchrum divinumque opus in pravum D perversumque dogma transvertant, et spiritualem eunuchismum infandæ actioni inservire cogentes, non solummodo dignum est eos legalis suffragii pernam accipere, sed ex evangelica et apostolica theclaratione in dictas tenebras exteriores projici.› De talibus enim Moyses ait: Eunuchus et spado won intrabit in domum Domini, Istis adhuc mon-. struosis personis magnatum domos adimplentibus, cum aurea ad collum corona, naturam maris quidem habent isti, sed feminæ visum, effeminate ambulan. Varia lectiones et norm. Isa. Lxv1, 26. Lev. xv, 23. *Lev. xx, 12,27. col. Deut. Xxt", 1. (8) Ταύτην τοινυν τὴν ἀκόλαστον καὶ ἀκάθαρτον

Α πολυτελῶν ἐδεσμάτων καὶ καρυκευμάτων, τὸ λοιπὸν Β μάλιστά εἰσι πάντων ἐλεεινότεροι, τῇ τρυφῇ τὸ νόσημα προσαύξοντες· ἂν δὲ ἄγχωνται λιμῷ καὶ δίψει κατὰ τοὺς Ιατρικούς νόμους, ἐλπίδα τινὰ σω· τηρίας ἔχουσιν· οὕτω καὶ οἱ ζῶντες ἐν πονηρίᾳ, εἰ μὲν κολάζονται. χρηστὰς ἔχουσι τὰς ἐλπίδας· εἰ δὲ μετὰ τῆς πονηρίας ἀπολαύουσι τροφῆς " καὶ ἀδείας, τῶν ἐν ὑδέρῳ γαστριζομένων ἐλεεινότεροι σφόδρα ἂν εἶεν, καὶ τοσούτῳ πλεῖον, ὅσον ψυχή σώματος βελτίων. Εἰ τοίνυν ἐκεῖνοι μήτε νόμον έχοντες τὸν κωλύοντα αὐτοὺς τῆς ἀθεμίτου πράξεως μήτε προς φήτας εἰδότες, οὐδεμιᾶς ἔτυχον συγγνώμης, ἀλλὰ πυρὸς καὶ θείου παραναλώματα γεγόνασιν, πότῳ μᾶλλον ἡμεῖς ἄξιοί ἐσμεν τιμωρίας καὶ χαλεπωτέ ρας ὑπεύθυνοι καταδίκης, οι νόμον, καὶ προφήτας, καὶ εὐαγγελιστὰς, καὶ διδασκάλους ἀναγινώσκοντες, καὶ χείρονα ποιοῦντες ; Τίνος δὲ ἕνεκα τοιαῦτα ὁρών των ἡμῶν, οὐκ ἐπάγει καὶ ἡμῖν ὁ Θεὸς τοιαύτην πανωλεθρίαν, ἐπειδὴ ἄλλη κόλασις ἀργαλεωτέρα καὶ ἀτελεύτητος,καὶ ἕτερον πῦρ ἄσβεστον ἡμᾶς ἐκδέχεται δεινότερον καὶ σφοδρότερον ; « « Ο σκώληξ γάρ, φη- • • σὶν, αὐτῶν οὐ τελευτήσει καὶ τὸ πῦρ οὐ σβεσθήσεται. » Διὰ δὴ τοῦτο καὶ ὁ παλαιὸς καὶ θεῖος νόμος ἀναστέλλων τὴν ἐξάγιστον αἰσχρουργίαν ταύτην καὶ ὀλεθρίαν ἔφασκεν τε· Οὐ κοιμηθήσῃ μετά ἄρρενος κοίτην γυναικείαν· βδέλυγμα γάρ ἐστιν. ο Δ. Καὶ ὅς [ἂν] κοιμηθῇ μετὰ ἄρρενος κοίτην γυναικός, θανάτῳ θανατούσθωσαν ἀμφότεροι· ἐπικατάρατος γὰρ ἡ τοιοῦτος· λίθοις λιθοβολήσατε αὐτούς. γνώμην καὶ παράνομον πρᾶξιν τῶν αὐθαιρέτως πασχόντων θριαμβεύειν εὖ μάλα καὶ στηλιτεύων ὁ μέγας Κύριλλος οὕτως φάσκει· ο 'Ακολασίας γὰρ ἕνεκεν οἱ τάλανες τοῦτο δρῶσι, τὰ τῶν γυναικών πάσχειν, ἄνδρες ὄντες βουλόμενοι· οὐδενὸς γὰρ χρησίμου χάριν τὴν φύσιν μετατιθέντες *, ἀσελ γείας ἕνεκα τὴν θεόπλαστον ἀνδροπρεπή μορφήν διαφθείρουσιν εκουσίως πολλάκις ἢ ὑπὸ ἄλλων ὑπο- μένειν ἀναγκάζονται τοῦτο, ὡς λοιμοὶ τῆς φύσεως καὶ τοῦ γένους πολέμιοι καὶ σπίλοι πολιτείας καὶ ζωῆς ἐφύβριστοι γίνονται· δίκην Μαινάδων πορνευσ μένων πορνευθέντες ἀμέτρως ἐν τοῖς αἰσχίστες ὀρχοῦνται πάθεσι, μιαρᾷ πολιτείᾳ καὶ πεφθαρμένη τὴν ἀθλίαν ζωὴν συγκεράσαντες· ἀμφίβολα καὶ μετ μισημένα πρόσωπα περιφέρουσι καὶ γράμμα νενο θευμένον· ἱερῶν περιβόλων μακρὰν ἀποιχέσθωσαν καὶ ἁγίων συνόδων ώς βδελυγμένον ἄγος καὶ θεσ στυγὲς ἐλαυνέσθωσαν· ἐπειδὴ γὰρ αἰσχίστῃ καὶ και ο κίστῃ γνώμῃ τὸ καλὸν καὶ θεῖον ἔργον εἰς τὸ κακὸν καὶ διαβεβλημένον δόγμα παραλλάξαντες καὶ μετα- ποιήσαντες τὴν πνευματικὴν εὐνουχίαν ἀπηγορευ μένῃ πράξει λειτουργείν (1413) ἀναγκάσαντες, ενώ μόνον ἄξιον νομικής ψήφου τιμωρίαν λαμβάνειν, ἀλλὰ καὶ ἐξ εὐαγγελικῆς καὶ ἀποστολικῆς ἀποφάσ σεως εἰς τὸ λεγόμενονι σκότος τὸ ἐξώτερον ἀπελαύνε σθαι. » Περὶ γὰρ τῶν τοιούτων ἔφη Μωϋσῆς • Ελαδίας καὶ ἀπόκοπος οὐκ εἰσελεύσεται εἰς τὸν οἶκον Κυρίου. » Ἔτι γοῦν πεπληρωμένων οίκων Η τρυφῆς? μετατίθενται αξιο GEORGII HAMARTOLI et impudentia: sese dedunt, iis quorum liydropisi tumet venter, longe miserabiliores erunt, et eo ina- gis, que anima corpore praestat. Porro si illi, qui nec legem ab iniquo opere prohibentem ipsos, ha- bebant, nec prophetas cognoscebant, nullam obti- nuerunt veniam, nos qui legem et prophetas, et evangelistas et doctores cognoscimus et pejora facimus, quanto magis pœna digni sumus et severiori vindictæ obnoxii? Quare vero nobis talia facientibus non imponit Deus similem extermina- tionem? Quoniam alia pœna gravior et intermina- bilis, nimirum inexstinguibilis ignis, acrior et teribilior uos manet. « Vermis enim eorum, inquit Scriptura, non morietur, et ignis non exstinguetur.» Propterea quoque vetus et divina lex abominandam hanc mortiferamque infamian reprimens ait : Non dormies cum masculo concubitu femineo, quia abominatio est. Et : Si quis concubitu feinineo dormierit cum masculo, morte ambo mo- riantur. Talis enim abominabilis est : lapidibus obruite eos.> Hanc igitur fædam et impuram sententiam et iniquam actionem eorum qui voluntarie præbebant occasionem illud valde impudenter fieri, acriter re- probans magnus Cyrillus sic ait: Libidinis causa miserabiles boc agunt, muliebria pati, cum sint viri, consentientes: nullius enim commodi gratia, naturam commutantes, propter luxuriam formam a Deo creatam et viro convenientem vo- C luntarie sape corrumpunt aut ab aliis id subire coguntur; tanquam naturæ lues, et generis inimici societatisque maculæ ac vitæ piacula fiunt. Mæ- nadum more prostitutarum prostituti in fœdissimis passionibus choros agunt, fœdæ corruptæque con- versationi miseram vitam commiscentes; ambiguos detestabilesque vultus ac signum spurium circum- gestant : procul a sacris ædibus repellantur, et a sanctis coetibus velut infamia ac nefanda pi- cula arccantur. Cum enim turpissima pravaque opinione pulchrum divinumque opus in pravum D perversumque dogma transvertant, et spiritualem eunuchismum infandæ actioni inservire cogentes, non solummodo dignum est eos legalis suffragii pernam accipere, sed ex evangelica et apostolica theclaratione in dictas tenebras exteriores projici.› De talibus enim Moyses ait: Eunuchus et spado won intrabit in domum Domini, Istis adhuc mon-. struosis personis magnatum domos adimplentibus, cum aurea ad collum corona, naturam maris quidem habent isti, sed feminæ visum, effeminate ambulan. Varia lectiones et norm. Isa. Lxv1, 26. Lev. xv, 23. *Lev. xx, 12,27. col. Deut. Xxt", 1. (8) Ταύτην τοινυν τὴν ἀκόλαστον καὶ ἀκάθαρτον

τῶν μεγιστάνων τοιούτων τερατομόρφων προσώπων, χρυσοῦς μηνίσκους ἐπὶ τραχήλων, φύσιν μὲν ἄρξε νος, θηλείας δὲ ὄψιν ἔχοντες καὶ κεκλασμένως βαδί- ζοντες καὶ τεθρυμμένως φθεγγόμενοι ὥσπερ έται- ρίδες ἀπρεπεῖς ὧδε κἀκεῖσε τὴν κεφαλὴν περισείου- και • καὶ γελῶσιν ἀκρατῶς τε καὶ ἀναιδῶς, οιστρηλασίαν πρόδηλον ὑπεμφαίνοντες, ὅθεν μετ' ἀνδρῶν μὲν ὡς γυναῖκες μαλακῶς εὐναζόμενοι καὶ μαλακιζόμενοι φθείρονται· μετά γυ- ναικῶν ὡς φύλακες ἅμα καὶ σωφροσύνης δῆθεν Ινδάλματα καθεύδοντες ἀναισχύντως ἐν ἀπηρε- θριασμένως αἰσχροπραγοῦσιν. Καὶ οὗτοι μὲν οὕτως ὑπ' ἀνδρῶν ἀνοσίων καὶ βεβήλων φθειρόμενοι μαλα- κίζονται καὶ καταμιαίνονται διὰ τῆς παρὰ φύσιν ἀνοσιουργίας καὶ βδελυρίας · αὐτοὶ δὲ γυναικάρια ταλαίπωρα καὶ σο • σεσωρευμένα, κατὰ τὸ εἰρη- Β μένον, (ἐφ') ἁμαρτίαις, καταμολύνουσι καὶ κατα βλάπτουσιν οἷα λυσσώδεις κύνες. Καὶ τὸ δὴ χαλεπώ τερον καὶ ἐλεεινότερον, αἴτιοι ἐντεῦθεν γίνονται καὶ πρόξενοί τε καὶ μέτοχοι τῆς ἀπεράντου κολάσεως, οι τε φθείροντες καὶ οἱ φθειρόμενοι. 'Αλλ', ὦ τῆς ἀφροσύνης, ὦ τῆς ἀπάτης καὶ παραπληξίας τού- τους γὰρ ἄνθρωποι μάλιστα προύχοντες, οι ὡς σώφρονας παραδεχόμενοι πιστεύουσιν καὶ εἰσοικίζουσιν, οἴ γε εἰσοικιζόμενοι καὶ παρη- σίας τυγχάνοντες τοὺς ὄντως δικαίως ἀρετῆς ἐπιμε λουμένους σώφρονας ἄνδρας κατὰ μικρὸν δελεάσαντες εἰς τὸ τῶν Σοδόμων βάραθρον κατηκόντισαν ἐλεεινῶ, διὸ δὴ λοιπὸν καὶ ἀραρώτερον δ', πάνυ γε καὶ νόμος εὐαγγελικὸς καὶ ἄριστος βίος καὶ εὐσεβὴς πολιτεία βδελύττεται τούτους ὡς θεομισεῖς καὶ ἀκαθάρτους. Οὗτοι γὰρ τοιαύτην ἐξάγιστον ζωὴν προτιμήσαντες καὶ ποθήσαντες ὅσον ἧκεν ἐπ' αὐτοὺς, πόλεις μὲν ἠφάνισαν, τοὺς σπερματικοὺς τῆς φύσεως λόγους παραφθείροντες και φθειρόμενοι · εὐανδροῦσαν οἱ δὲ Ῥώμην ἀνδρῶν ", καὶ ἡλικίαν καὶ τὴν ἀῤῥενοπρεπή γενναίως ἰσχὺν δεινῶς ἐξανήλωσαν καὶ ἁπλῶς τὴν σύντονον καὶ σφριγῶσαν ἀκμὴν τῆς νεότητος λυμη νάμενοι φανερῶς ἀθλίους καὶ καταγελάστους ἐποίη σαν τοὺς ἁλόντας, οὓς φευκτέον προτροπάδην και βδελυκτέον ἐνδίκως τοὺς ψυχοκτόνους καὶ σωματο φθόρους καὶ ἐναγεῖς ὄντας καὶ τῆς φύσεως παραχά ράκτας· οὐδὲν γὰρ ἀληθῶς μυσαρώτερον ἢ ἀκαθαρ τώτερον τῶν οὕτω πορνευομένων τε καὶ πορνευόντων ειώθασι γὰρ, ὡς ἀληθῶς καὶ ἀκριβῶς μεμαθήκαμεν, η μόνον οἱ σπάδονες καὶ τὰ μόρια τῆς αἰσχρουρο γίας ποσῶς ἔχοντες ἀσελγαίνειν ἀμέτρως καὶ ἀκο- λασταίνειν ἀκορέστως, ἀλλὰ καὶ οἱ τέλειῶν ἀπόκοπο: καὶ ἐκτετμημένοι καθάπερ οὖν καὶ οἱ ἐκ γενετής ἑστερημένοι ταῦτα, φεῦ τῆς ἐσχάτης ἀτοπίας καὶ φρενοβλαβείας ! διὰ χειρὸς καὶ δακτύλων φθείρειν τὰς ἀθλίας γυναῖκας κατὰ τὴν ἀνοσιουργίαν αὐτῶν, οὕτως ἐμμανῶς οἱ ἀνόσιοι κατεργάζεσθαι σε (1425) Καὶ τοῦτο δηλῶν ὁ σοφὸς ἀριδήλως ἔφη και Μακάριος » εὐνοῦχος ὁ μὴ ἐργασάμενος ἐν χειρὶ ἀνόμημα, ο καὶ παρθένος ἥτις οὐκ ἔγνω κοίτην ἐν ως κοιταζόμενοι καὶ μ. τα εύανδροῦσι έξανδρ. ? τι ἀνδρός σε ειώθασιν κατεργάζονται. οι άρμοζόντως CHRONICON. - LIB. IV. A tes molliterque loquentes velut indecentes caputque huc illuc agitantes meretricula. Immoderate im- pudenterque rident, manifestam subindicantes li- bidinem exinde cum viris velut mulieres molliter ; cubantes et molliti polluuntur; cum mulieribus tanquam custodes et sapientiæ sane imagines, im- puuenter dormientes, inverecunde turpia ɔgunt. Et sic isti a viris scelestis et spurcis corrupti mol- liuntur et per infamiam spurcitiamque contra na- turam polluuntur; ipsi vero miseras et peccatis, juxta dictum, onustas, seducunt mulierculas, et sicut furibundi canes fœdant. Et quod durius et miserabilius est, inde rei et socii ac participes fiunt damnationis æternæ, et corruptores et corru pli. Ast, o dementia ! o error el vecordia! los prasertim ut sapientes cum habeant homines, G D monstrabitur ? • C apud se recipientes, fiduciam tribuunt eis et in domibus suis collocant eos, qui cum in domos in- troducti sunt et libertatem obtinuerunt, eos qui reipsa juste virtutemn colebant homines prudenies paulatim lenocinantes in Sodomorum barathrum demergunt. Ideo cæterum et justissinie lex evan- gelica, optimumque vivendi genus et pia conversa- tio tales ut Dei inimicos et impuros detestatur. Isti enim hujusmodi abominandam vitam præferen- les et pro viribus adamantes, urbes abolere- runt, seminales naturæ ratones corrumpentes et ipsi corrupti; Romam autem viris abuv- dantem, ipsiusque juventutem, et robur virile misere consumpserunt; unoque verbo fortem prosperumque juventutis forem polluentes mani- feste miseros et contemptibiles effecerunt quos ceperunt, quibus vertendum in fugam merito- que detestandum erat animarum occisores ac fœ- datores corporum, velut maledictos et naturæ adul- teratores. Nihil enim infamius impuriusque vere est quam sic prostituti ac prostituentes; solent enim, ut vere exacteque didicimus, non solum spadones et turpitudinis particulas utcunque habentes, lasci - vire sine modo ac libidinari absque mensura, sed et qui omnino castrati et excisi sunt. Quemadmo- dum igitur et qui a nativitate istis orbantur, ehen delirium et ultima dementia ! manu digitisque polluere miscras mulierculas secundum improbita- tem suan, sic li scelesti furiose facere consue- verunt. Et hoc significans sapiens manifeste, ait : ‹ Beatus eunuchus qui non manu fecit illicita, et beata virgo quæ nescivit torum in delicto. Merito igitur effeminati, evirati, androgyni, ferro devoti, mulierosi appellantur. Audiant ergo puri, et pre- dentes illos suspectent, nec credant mendacio, sed castæ puritati ac prudentiæ : quid enim ab impuro purificabitur, et a mendacio quid verum de- • Variæ lectiones et notæ. " xal? | Tim. 111, Glossa. cod. cod. vel Glossa. Sap. us, 14.15. 6. 81 προύχοντας coll.

τῶν μεγιστάνων τοιούτων τερατομόρφων προσώπων, χρυσοῦς μηνίσκους ἐπὶ τραχήλων, φύσιν μὲν ἄρξε νος, θηλείας δὲ ὄψιν ἔχοντες καὶ κεκλασμένως βαδί- ζοντες καὶ τεθρυμμένως φθεγγόμενοι ὥσπερ έται- ρίδες ἀπρεπεῖς ὧδε κἀκεῖσε τὴν κεφαλὴν περισείου- και • καὶ γελῶσιν ἀκρατῶς τε καὶ ἀναιδῶς, οιστρηλασίαν πρόδηλον ὑπεμφαίνοντες, ὅθεν μετ' ἀνδρῶν μὲν ὡς γυναῖκες μαλακῶς εὐναζόμενοι καὶ μαλακιζόμενοι φθείρονται· μετά γυ- ναικῶν ὡς φύλακες ἅμα καὶ σωφροσύνης δῆθεν Ινδάλματα καθεύδοντες ἀναισχύντως ἐν ἀπηρε- θριασμένως αἰσχροπραγοῦσιν. Καὶ οὗτοι μὲν οὕτως ὑπ' ἀνδρῶν ἀνοσίων καὶ βεβήλων φθειρόμενοι μαλα- κίζονται καὶ καταμιαίνονται διὰ τῆς παρὰ φύσιν ἀνοσιουργίας καὶ βδελυρίας · αὐτοὶ δὲ γυναικάρια ταλαίπωρα καὶ σο • σεσωρευμένα, κατὰ τὸ εἰρη- Β μένον, (ἐφ') ἁμαρτίαις, καταμολύνουσι καὶ κατα βλάπτουσιν οἷα λυσσώδεις κύνες. Καὶ τὸ δὴ χαλεπώ τερον καὶ ἐλεεινότερον, αἴτιοι ἐντεῦθεν γίνονται καὶ πρόξενοί τε καὶ μέτοχοι τῆς ἀπεράντου κολάσεως, οι τε φθείροντες καὶ οἱ φθειρόμενοι. 'Αλλ', ὦ τῆς ἀφροσύνης, ὦ τῆς ἀπάτης καὶ παραπληξίας τού- τους γὰρ ἄνθρωποι μάλιστα προύχοντες, οι ὡς σώφρονας παραδεχόμενοι πιστεύουσιν καὶ εἰσοικίζουσιν, οἴ γε εἰσοικιζόμενοι καὶ παρη- σίας τυγχάνοντες τοὺς ὄντως δικαίως ἀρετῆς ἐπιμε λουμένους σώφρονας ἄνδρας κατὰ μικρὸν δελεάσαντες εἰς τὸ τῶν Σοδόμων βάραθρον κατηκόντισαν ἐλεεινῶ, διὸ δὴ λοιπὸν καὶ ἀραρώτερον δ', πάνυ γε καὶ νόμος εὐαγγελικὸς καὶ ἄριστος βίος καὶ εὐσεβὴς πολιτεία βδελύττεται τούτους ὡς θεομισεῖς καὶ ἀκαθάρτους. Οὗτοι γὰρ τοιαύτην ἐξάγιστον ζωὴν προτιμήσαντες καὶ ποθήσαντες ὅσον ἧκεν ἐπ' αὐτοὺς, πόλεις μὲν ἠφάνισαν, τοὺς σπερματικοὺς τῆς φύσεως λόγους παραφθείροντες και φθειρόμενοι · εὐανδροῦσαν οἱ δὲ Ῥώμην ἀνδρῶν ", καὶ ἡλικίαν καὶ τὴν ἀῤῥενοπρεπή γενναίως ἰσχὺν δεινῶς ἐξανήλωσαν καὶ ἁπλῶς τὴν σύντονον καὶ σφριγῶσαν ἀκμὴν τῆς νεότητος λυμη νάμενοι φανερῶς ἀθλίους καὶ καταγελάστους ἐποίη σαν τοὺς ἁλόντας, οὓς φευκτέον προτροπάδην και βδελυκτέον ἐνδίκως τοὺς ψυχοκτόνους καὶ σωματο φθόρους καὶ ἐναγεῖς ὄντας καὶ τῆς φύσεως παραχά ράκτας· οὐδὲν γὰρ ἀληθῶς μυσαρώτερον ἢ ἀκαθαρ τώτερον τῶν οὕτω πορνευομένων τε καὶ πορνευόντων ειώθασι γὰρ, ὡς ἀληθῶς καὶ ἀκριβῶς μεμαθήκαμεν, η μόνον οἱ σπάδονες καὶ τὰ μόρια τῆς αἰσχρουρο γίας ποσῶς ἔχοντες ἀσελγαίνειν ἀμέτρως καὶ ἀκο- λασταίνειν ἀκορέστως, ἀλλὰ καὶ οἱ τέλειῶν ἀπόκοπο: καὶ ἐκτετμημένοι καθάπερ οὖν καὶ οἱ ἐκ γενετής ἑστερημένοι ταῦτα, φεῦ τῆς ἐσχάτης ἀτοπίας καὶ φρενοβλαβείας ! διὰ χειρὸς καὶ δακτύλων φθείρειν τὰς ἀθλίας γυναῖκας κατὰ τὴν ἀνοσιουργίαν αὐτῶν, οὕτως ἐμμανῶς οἱ ἀνόσιοι κατεργάζεσθαι σε (1425) Καὶ τοῦτο δηλῶν ὁ σοφὸς ἀριδήλως ἔφη και Μακάριος » εὐνοῦχος ὁ μὴ ἐργασάμενος ἐν χειρὶ ἀνόμημα, ο καὶ παρθένος ἥτις οὐκ ἔγνω κοίτην ἐν ως κοιταζόμενοι καὶ μ. τα εύανδροῦσι έξανδρ. ? τι ἀνδρός σε ειώθασιν κατεργάζονται. οι άρμοζόντως CHRONICON. - LIB. IV. A tes molliterque loquentes velut indecentes caputque huc illuc agitantes meretricula. Immoderate im- pudenterque rident, manifestam subindicantes li- bidinem exinde cum viris velut mulieres molliter ; cubantes et molliti polluuntur; cum mulieribus tanquam custodes et sapientiæ sane imagines, im- puuenter dormientes, inverecunde turpia ɔgunt. Et sic isti a viris scelestis et spurcis corrupti mol- liuntur et per infamiam spurcitiamque contra na- turam polluuntur; ipsi vero miseras et peccatis, juxta dictum, onustas, seducunt mulierculas, et sicut furibundi canes fœdant. Et quod durius et miserabilius est, inde rei et socii ac participes fiunt damnationis æternæ, et corruptores et corru pli. Ast, o dementia ! o error el vecordia! los prasertim ut sapientes cum habeant homines, G D monstrabitur ? • C apud se recipientes, fiduciam tribuunt eis et in domibus suis collocant eos, qui cum in domos in- troducti sunt et libertatem obtinuerunt, eos qui reipsa juste virtutemn colebant homines prudenies paulatim lenocinantes in Sodomorum barathrum demergunt. Ideo cæterum et justissinie lex evan- gelica, optimumque vivendi genus et pia conversa- tio tales ut Dei inimicos et impuros detestatur. Isti enim hujusmodi abominandam vitam præferen- les et pro viribus adamantes, urbes abolere- runt, seminales naturæ ratones corrumpentes et ipsi corrupti; Romam autem viris abuv- dantem, ipsiusque juventutem, et robur virile misere consumpserunt; unoque verbo fortem prosperumque juventutis forem polluentes mani- feste miseros et contemptibiles effecerunt quos ceperunt, quibus vertendum in fugam merito- que detestandum erat animarum occisores ac fœ- datores corporum, velut maledictos et naturæ adul- teratores. Nihil enim infamius impuriusque vere est quam sic prostituti ac prostituentes; solent enim, ut vere exacteque didicimus, non solum spadones et turpitudinis particulas utcunque habentes, lasci - vire sine modo ac libidinari absque mensura, sed et qui omnino castrati et excisi sunt. Quemadmo- dum igitur et qui a nativitate istis orbantur, ehen delirium et ultima dementia ! manu digitisque polluere miscras mulierculas secundum improbita- tem suan, sic li scelesti furiose facere consue- verunt. Et hoc significans sapiens manifeste, ait : ‹ Beatus eunuchus qui non manu fecit illicita, et beata virgo quæ nescivit torum in delicto. Merito igitur effeminati, evirati, androgyni, ferro devoti, mulierosi appellantur. Audiant ergo puri, et pre- dentes illos suspectent, nec credant mendacio, sed castæ puritati ac prudentiæ : quid enim ab impuro purificabitur, et a mendacio quid verum de- • Variæ lectiones et notæ. " xal? | Tim. 111, Glossa. cod. cod. vel Glossa. Sap. us, 14.15. 6. 81 προύχοντας coll.

τολὴν ληϊζομένου, Ιουστινιανός Βελισάριον ἐκ τῆς Δύσεως ἀγαγὼν καὶ στρατηγὸν ᾿Ανατολῆς ποιήσας, κατὰ Περσῶν ἐξαπέστειλεν. Ὁ δὲ καθοπλι σθεὶς καὶ κατὰ Περσῶν ἐκστρατεύσας τοσοῦτον τοὺς πρέσβεις Δαρείου τῇ καθοπλίσει καὶ στρατεία ἐξέπληξεν, ὡς ἐπὶ θήραν δῆθεν ἐξιὼν αὐτοῖς ὀφθεὶ;, ὥστε ἀφικόμενον " πρὸς Χοσρόην ὑπόσπονδον αύ τὸν Ρωμαίοις [ποιῆσαι· τοσοῦτον δὲ Βελισάριος ἐθαυμάσθη παρὰ Πέρσαις καὶ Ῥωμαίοις] καὶ εὐ δοκίμησεν ἢ ὅτε Γελίμερα δορυάλωτον καὶ Οὐττήγην τοὺς δύο βασιλεῖς ἐν Βυζαντίῳ ἤγαγεν. το (15) Πάλιν οὖν κατηγορηθεὶς ὡς ἐπιβουλεύω, τῷ βασιλεῖ Ἰουστινιανῷ ἐκ θλίψεως τελευτᾷ, δη μευθείσης ἁπάσης αὐτοῦ τῆς ὑποστάσεως. ΣΚΑ. Βασιλεία Ιουστίνου. Μετὰ δὲ Ἰουστινιανὸν ἐβασίλευσεν (1434) Ιου- στίνος, ὁ ἀνεψιός αὐτοῦ, ἔτη ιγ', ὃς ἔκτισε παλάτιον ἔξω τῆς πόλεως καὶ λιμένα ἐν τῇ πόλει· τὸν μὲν ἐκάλεσε Σοφιανάς, τὸ δὲ Σοφιανῶν εἰς ὄνομα τῆς γυ ναικὸς αὐτοῦ Σοφίας. ΣΚΒ'. Περί τινος Ιουδαίου παιδός. Εφ' οὗ καὶ Ἰουδαῖός τις ἐν ΚΠ. ὑελογικὴν τέχνην έχων, παιδίον ἐκέκτητο μονογενές, ὁ καὶ παρέδωκε μανθάνειν γράμματα πλησίον τῆς Μεγά τῆς ἐκκλησίας, ἧς ὁ σκευοφύλαξ, ἔχων λείψανα πολλὰ τῆς ἁγίας τραπέζης σε ἐξ ἱκανοῦ χρόνου, προσεκαλέσατο παῖδας πρὸς τὸ δαπανῆσαι αὐτά· εἰσῆλθεν ὁμοίως καὶ τὸ Ἰουδαϊκὸν παιδίον καὶ μετέλαβε καὶ αὐτὴ μετὰ τῶν λοιπῶν Χριστιανῶν παιδίων ". ᾿Απολυθὲν δὲ καὶ πρὸς τοὺς γονεῖς ἐλθὸν, πρωτάτο παρὰ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ· «Ινα τί ἐβράδυνας, τέκνον; › 'Ο δὲ παῖς ἀπεκρίθη· « Μετὰ τῶν Χρι στιανῶν παιδίων (ἀπελθὼν) εἰς τὴν Μεγάλην ἐκκλη σίαν έφαγον κἀγώ, πάτερ (καὶ διὰ τοῦτο ἐβράδυ- να). • Ο δὲ δόλιος ἐκεῖνος θὴρ (ἢ πατήρ) σφόδρα μανείς σε (ἔσχε παρ' ἑαυτῷ τὸ πρᾶγμα καὶ μετὰ τὸ ἄριστον συμπαραλαβών μεθ' ἑαυτοῦ τὸν υἱὸν αὐτοῦ καὶ πρὸς τὸ ἐργαστήριον ἀπελθών, ἔῤῥιψεν αὐτὸν εἰς τὴν κάμι νεν καὶ κλείσας τὴν θύραν ἀνεχώρησεν. Η δε γυνή αὐτοῦ γινώσκουσα τὴν οὐ τοῦ πατρὸς μανίαν τὴν κατὰ τοῦ παιδὸς, εἰς τὸ ἐργαστήριον σπουδῇ παρε- γένετο καὶ παρακύψασα διὰ τῆς ὁπῆς τῆς θύρας ἤκουσε τὴν φωνὴν τοῦ παιδὸς ἔσω ἐν τῇ καμίνῳ· καὶ τὴν θύραν πατάξασα καὶ εἰσελθοῦσα, ἐξέβαλε τὸν υἱὸν αὐτῆς ἄφλεκτον ἐκ τῆς καμίνου. Λεγούσης δὲ αὐτῆς · ι Τίς ἐνέβαλέ σε, τέκνον, εἰς τὴν κάμινον, Τῷ ιδ' έτει Χοσρόης ὁ τῶν Περσῶν βασιλεὺς τετάρτην εἰσβολήν εἰς τὴν Ῥωμαίων γῆν ἐποιήσατοἸουστι νιανός--Β. αὖθις ἐκ τῶν ἑσπερίων εληλυθότα κατ' αὐτοῦ ἔπεμψεν, κ. τ. λ. κι ἀφικομέ 565. * λιμένα Σοφίας 685,12-14. ΙΙ. τ. 'Ι. τοῦ ρίψαντος τον παῖδα αὐτοῦ ἐν τῇ καμίνῳ δεστάτου Ι. Ι. τις ἐν τῇ πόλει ὑελαψός πο τρο δέδωκε τοῖς παισὶ πρός μεθ' ὧν συνῆλθε καὶ τὴν Ι. παιδίον ὅπερ ἀπὸ πρ. τ. γ. αὐτοῦ ἀπῆλθε καί φησιν ὁ πατὴρ αὐτοῦ ἵνα καὶ μετ. οι παίδων ἀριστῆσαι λαβὼν τὸ παιδίων καὶ ἀπ. εἰς τὸ ἐ. αὐτοῦ ἐρ. αὐτὸ εἰς τὴν κ. τοῦ π. μ. τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς εἰδυία, ἀπελθοῦσα ἐν τῷ ἐργαστηρίῳ καὶ διὰ τῆς δ. π. ἡ τῆς φωνῆς καὶ εἰσ. εὗρε τὸν παῖδα καθήμενον ἔσωθεν τῆς κ. ἀκαταφ. Ον ἐξαγαγοῦσα ἠρώτα αὐτὸν πῶς ἀκατάφλεκτος διέμεινε. Ο δὲ ἀπεκρίνετο Γ. π. CHRONICON. B C - • D LIB. 1V. Chosroa vero Persa totam orientalem regionem vastante, Justinianus Belisarium ex Occidente re- vocans et ducem Orientis creans, contra Persas misit. Qui cum se ad bellum accinxisset et adversas Persas movisset, adeo Darii legatos armatura acie- que obstupefecit, tanquam ad venationem exiens ipsis visus, ut Chosroam, cum ad ipsum venisset, sponsorem pacis cum Romanis fecerit : tantam autem Belisarius apud Persas et Romanos admira- tionem obtinuit ac laudem, quantam cum Goime- rum et Uitigenreges captivos Byzantium duxerat. Rursus autem calumniis lacessitus quasi contra regem Justinianum consilia faceret, ex afflictione, publicata omni substantia ejus, vita decessit. CCXXI. Regnum Justini. Post Justinianum regnavit Justinus, ejus nepos, annos tredecim; qui palatium extra urbem et in urbe portum ædificavit. Hunc vocavit Sophianas; illud autem Sophianum ex nomine Sophiæ, ipsius uxoris. CCXXII. De quodam puero Judæo. Sub illo quidam Judæus Constantinopoli vitria- riam artem exercens, puerum habebat unigenitum, quem ad discendas litteras tradiderat prope Magnam ecclesiam. Hujus vasorum custos, post certum tempus multas sacræ mensæ reliquias habens, pueros ad edendum eas advocabat. Ingressus quo- que pariter Judaicus puer cum cæteris Christianis pueris ipse participavit. Dimissus autem et ad pa- rentes regressus a patre interrogatus est : « Quare, puer, moratus es?, Purer autem respondit : Cum Christianis pueris ingressus in Magnam ecclesiam, manducavi et ego, et ideo moratus sum. » Dolosa autem illa bestia seu pater, valle furens rem in semetipso continuit, et [post cœnam puerum suum accipiens et in officinam abiens, eum in caminum projecit et obserata porta discessit. Mulier autem furorem patris adversus puerum cognoscens ad omicinam diligenter se contulit et per januæ foramen aspiciens, vocem pueri in camiuo inclusi audivit. Tum concussa janua, intravit et puerum e fornace integrum eripuit. Dicente autem illa : e Quis te, fli, projecit in caminum? Et quo- modo non combustus es?, ait puer: «Pater quidem meus immisit me, sed mulier purpurata venit, et flammam exstinxit dicens : « Ne timeas, puelle. Varia lectiones et nota. Ced. 652,15 655,14. Ced. 684,3,4; Rubrica M. 2. vou; cod. Par. evanuit in cod. 536-552-Ced. 686,23 688,2: 'ET! TOUTOU TOÙ EŬGE- Ced. Ged. omn. Slav. Ged. Ced. PATROL. GR. CX. " (14) Χοσρόου δὲ ἐς τοῦ Πέρσου τὴν ἅπασαν ᾿Ανα- Α

τολὴν ληϊζομένου, Ιουστινιανός Βελισάριον ἐκ τῆς Δύσεως ἀγαγὼν καὶ στρατηγὸν ᾿Ανατολῆς ποιήσας, κατὰ Περσῶν ἐξαπέστειλεν. Ὁ δὲ καθοπλι σθεὶς καὶ κατὰ Περσῶν ἐκστρατεύσας τοσοῦτον τοὺς πρέσβεις Δαρείου τῇ καθοπλίσει καὶ στρατεία ἐξέπληξεν, ὡς ἐπὶ θήραν δῆθεν ἐξιὼν αὐτοῖς ὀφθεὶ;, ὥστε ἀφικόμενον " πρὸς Χοσρόην ὑπόσπονδον αύ τὸν Ρωμαίοις [ποιῆσαι· τοσοῦτον δὲ Βελισάριος ἐθαυμάσθη παρὰ Πέρσαις καὶ Ῥωμαίοις] καὶ εὐ δοκίμησεν ἢ ὅτε Γελίμερα δορυάλωτον καὶ Οὐττήγην τοὺς δύο βασιλεῖς ἐν Βυζαντίῳ ἤγαγεν. το (15) Πάλιν οὖν κατηγορηθεὶς ὡς ἐπιβουλεύω, τῷ βασιλεῖ Ἰουστινιανῷ ἐκ θλίψεως τελευτᾷ, δη μευθείσης ἁπάσης αὐτοῦ τῆς ὑποστάσεως. ΣΚΑ. Βασιλεία Ιουστίνου. Μετὰ δὲ Ἰουστινιανὸν ἐβασίλευσεν (1434) Ιου- στίνος, ὁ ἀνεψιός αὐτοῦ, ἔτη ιγ', ὃς ἔκτισε παλάτιον ἔξω τῆς πόλεως καὶ λιμένα ἐν τῇ πόλει· τὸν μὲν ἐκάλεσε Σοφιανάς, τὸ δὲ Σοφιανῶν εἰς ὄνομα τῆς γυ ναικὸς αὐτοῦ Σοφίας. ΣΚΒ'. Περί τινος Ιουδαίου παιδός. Εφ' οὗ καὶ Ἰουδαῖός τις ἐν ΚΠ. ὑελογικὴν τέχνην έχων, παιδίον ἐκέκτητο μονογενές, ὁ καὶ παρέδωκε μανθάνειν γράμματα πλησίον τῆς Μεγά τῆς ἐκκλησίας, ἧς ὁ σκευοφύλαξ, ἔχων λείψανα πολλὰ τῆς ἁγίας τραπέζης σε ἐξ ἱκανοῦ χρόνου, προσεκαλέσατο παῖδας πρὸς τὸ δαπανῆσαι αὐτά· εἰσῆλθεν ὁμοίως καὶ τὸ Ἰουδαϊκὸν παιδίον καὶ μετέλαβε καὶ αὐτὴ μετὰ τῶν λοιπῶν Χριστιανῶν παιδίων ". ᾿Απολυθὲν δὲ καὶ πρὸς τοὺς γονεῖς ἐλθὸν, πρωτάτο παρὰ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ· «Ινα τί ἐβράδυνας, τέκνον; › 'Ο δὲ παῖς ἀπεκρίθη· « Μετὰ τῶν Χρι στιανῶν παιδίων (ἀπελθὼν) εἰς τὴν Μεγάλην ἐκκλη σίαν έφαγον κἀγώ, πάτερ (καὶ διὰ τοῦτο ἐβράδυ- να). • Ο δὲ δόλιος ἐκεῖνος θὴρ (ἢ πατήρ) σφόδρα μανείς σε (ἔσχε παρ' ἑαυτῷ τὸ πρᾶγμα καὶ μετὰ τὸ ἄριστον συμπαραλαβών μεθ' ἑαυτοῦ τὸν υἱὸν αὐτοῦ καὶ πρὸς τὸ ἐργαστήριον ἀπελθών, ἔῤῥιψεν αὐτὸν εἰς τὴν κάμι νεν καὶ κλείσας τὴν θύραν ἀνεχώρησεν. Η δε γυνή αὐτοῦ γινώσκουσα τὴν οὐ τοῦ πατρὸς μανίαν τὴν κατὰ τοῦ παιδὸς, εἰς τὸ ἐργαστήριον σπουδῇ παρε- γένετο καὶ παρακύψασα διὰ τῆς ὁπῆς τῆς θύρας ἤκουσε τὴν φωνὴν τοῦ παιδὸς ἔσω ἐν τῇ καμίνῳ· καὶ τὴν θύραν πατάξασα καὶ εἰσελθοῦσα, ἐξέβαλε τὸν υἱὸν αὐτῆς ἄφλεκτον ἐκ τῆς καμίνου. Λεγούσης δὲ αὐτῆς · ι Τίς ἐνέβαλέ σε, τέκνον, εἰς τὴν κάμινον, Τῷ ιδ' έτει Χοσρόης ὁ τῶν Περσῶν βασιλεὺς τετάρτην εἰσβολήν εἰς τὴν Ῥωμαίων γῆν ἐποιήσατοἸουστι νιανός--Β. αὖθις ἐκ τῶν ἑσπερίων εληλυθότα κατ' αὐτοῦ ἔπεμψεν, κ. τ. λ. κι ἀφικομέ 565. * λιμένα Σοφίας 685,12-14. ΙΙ. τ. 'Ι. τοῦ ρίψαντος τον παῖδα αὐτοῦ ἐν τῇ καμίνῳ δεστάτου Ι. Ι. τις ἐν τῇ πόλει ὑελαψός πο τρο δέδωκε τοῖς παισὶ πρός μεθ' ὧν συνῆλθε καὶ τὴν Ι. παιδίον ὅπερ ἀπὸ πρ. τ. γ. αὐτοῦ ἀπῆλθε καί φησιν ὁ πατὴρ αὐτοῦ ἵνα καὶ μετ. οι παίδων ἀριστῆσαι λαβὼν τὸ παιδίων καὶ ἀπ. εἰς τὸ ἐ. αὐτοῦ ἐρ. αὐτὸ εἰς τὴν κ. τοῦ π. μ. τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς εἰδυία, ἀπελθοῦσα ἐν τῷ ἐργαστηρίῳ καὶ διὰ τῆς δ. π. ἡ τῆς φωνῆς καὶ εἰσ. εὗρε τὸν παῖδα καθήμενον ἔσωθεν τῆς κ. ἀκαταφ. Ον ἐξαγαγοῦσα ἠρώτα αὐτὸν πῶς ἀκατάφλεκτος διέμεινε. Ο δὲ ἀπεκρίνετο Γ. π. CHRONICON. B C - • D LIB. 1V. Chosroa vero Persa totam orientalem regionem vastante, Justinianus Belisarium ex Occidente re- vocans et ducem Orientis creans, contra Persas misit. Qui cum se ad bellum accinxisset et adversas Persas movisset, adeo Darii legatos armatura acie- que obstupefecit, tanquam ad venationem exiens ipsis visus, ut Chosroam, cum ad ipsum venisset, sponsorem pacis cum Romanis fecerit : tantam autem Belisarius apud Persas et Romanos admira- tionem obtinuit ac laudem, quantam cum Goime- rum et Uitigenreges captivos Byzantium duxerat. Rursus autem calumniis lacessitus quasi contra regem Justinianum consilia faceret, ex afflictione, publicata omni substantia ejus, vita decessit. CCXXI. Regnum Justini. Post Justinianum regnavit Justinus, ejus nepos, annos tredecim; qui palatium extra urbem et in urbe portum ædificavit. Hunc vocavit Sophianas; illud autem Sophianum ex nomine Sophiæ, ipsius uxoris. CCXXII. De quodam puero Judæo. Sub illo quidam Judæus Constantinopoli vitria- riam artem exercens, puerum habebat unigenitum, quem ad discendas litteras tradiderat prope Magnam ecclesiam. Hujus vasorum custos, post certum tempus multas sacræ mensæ reliquias habens, pueros ad edendum eas advocabat. Ingressus quo- que pariter Judaicus puer cum cæteris Christianis pueris ipse participavit. Dimissus autem et ad pa- rentes regressus a patre interrogatus est : « Quare, puer, moratus es?, Purer autem respondit : Cum Christianis pueris ingressus in Magnam ecclesiam, manducavi et ego, et ideo moratus sum. » Dolosa autem illa bestia seu pater, valle furens rem in semetipso continuit, et [post cœnam puerum suum accipiens et in officinam abiens, eum in caminum projecit et obserata porta discessit. Mulier autem furorem patris adversus puerum cognoscens ad omicinam diligenter se contulit et per januæ foramen aspiciens, vocem pueri in camiuo inclusi audivit. Tum concussa janua, intravit et puerum e fornace integrum eripuit. Dicente autem illa : e Quis te, fli, projecit in caminum? Et quo- modo non combustus es?, ait puer: «Pater quidem meus immisit me, sed mulier purpurata venit, et flammam exstinxit dicens : « Ne timeas, puelle. Varia lectiones et nota. Ced. 652,15 655,14. Ced. 684,3,4; Rubrica M. 2. vou; cod. Par. evanuit in cod. 536-552-Ced. 686,23 688,2: 'ET! TOUTOU TOÙ EŬGE- Ced. Ged. omn. Slav. Ged. Ced. PATROL. GR. CX. " (14) Χοσρόου δὲ ἐς τοῦ Πέρσου τὴν ἅπασαν ᾿Ανα- Α

τολὴν ληϊζομένου, Ιουστινιανός Βελισάριον ἐκ τῆς Δύσεως ἀγαγὼν καὶ στρατηγὸν ᾿Ανατολῆς ποιήσας, κατὰ Περσῶν ἐξαπέστειλεν. Ὁ δὲ καθοπλι σθεὶς καὶ κατὰ Περσῶν ἐκστρατεύσας τοσοῦτον τοὺς πρέσβεις Δαρείου τῇ καθοπλίσει καὶ στρατεία ἐξέπληξεν, ὡς ἐπὶ θήραν δῆθεν ἐξιὼν αὐτοῖς ὀφθεὶ;, ὥστε ἀφικόμενον " πρὸς Χοσρόην ὑπόσπονδον αύ τὸν Ρωμαίοις [ποιῆσαι· τοσοῦτον δὲ Βελισάριος ἐθαυμάσθη παρὰ Πέρσαις καὶ Ῥωμαίοις] καὶ εὐ δοκίμησεν ἢ ὅτε Γελίμερα δορυάλωτον καὶ Οὐττήγην τοὺς δύο βασιλεῖς ἐν Βυζαντίῳ ἤγαγεν. το (15) Πάλιν οὖν κατηγορηθεὶς ὡς ἐπιβουλεύω, τῷ βασιλεῖ Ἰουστινιανῷ ἐκ θλίψεως τελευτᾷ, δη μευθείσης ἁπάσης αὐτοῦ τῆς ὑποστάσεως. ΣΚΑ. Βασιλεία Ιουστίνου. Μετὰ δὲ Ἰουστινιανὸν ἐβασίλευσεν (1434) Ιου- στίνος, ὁ ἀνεψιός αὐτοῦ, ἔτη ιγ', ὃς ἔκτισε παλάτιον ἔξω τῆς πόλεως καὶ λιμένα ἐν τῇ πόλει· τὸν μὲν ἐκάλεσε Σοφιανάς, τὸ δὲ Σοφιανῶν εἰς ὄνομα τῆς γυ ναικὸς αὐτοῦ Σοφίας. ΣΚΒ'. Περί τινος Ιουδαίου παιδός. Εφ' οὗ καὶ Ἰουδαῖός τις ἐν ΚΠ. ὑελογικὴν τέχνην έχων, παιδίον ἐκέκτητο μονογενές, ὁ καὶ παρέδωκε μανθάνειν γράμματα πλησίον τῆς Μεγά τῆς ἐκκλησίας, ἧς ὁ σκευοφύλαξ, ἔχων λείψανα πολλὰ τῆς ἁγίας τραπέζης σε ἐξ ἱκανοῦ χρόνου, προσεκαλέσατο παῖδας πρὸς τὸ δαπανῆσαι αὐτά· εἰσῆλθεν ὁμοίως καὶ τὸ Ἰουδαϊκὸν παιδίον καὶ μετέλαβε καὶ αὐτὴ μετὰ τῶν λοιπῶν Χριστιανῶν παιδίων ". ᾿Απολυθὲν δὲ καὶ πρὸς τοὺς γονεῖς ἐλθὸν, πρωτάτο παρὰ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ· «Ινα τί ἐβράδυνας, τέκνον; › 'Ο δὲ παῖς ἀπεκρίθη· « Μετὰ τῶν Χρι στιανῶν παιδίων (ἀπελθὼν) εἰς τὴν Μεγάλην ἐκκλη σίαν έφαγον κἀγώ, πάτερ (καὶ διὰ τοῦτο ἐβράδυ- να). • Ο δὲ δόλιος ἐκεῖνος θὴρ (ἢ πατήρ) σφόδρα μανείς σε (ἔσχε παρ' ἑαυτῷ τὸ πρᾶγμα καὶ μετὰ τὸ ἄριστον συμπαραλαβών μεθ' ἑαυτοῦ τὸν υἱὸν αὐτοῦ καὶ πρὸς τὸ ἐργαστήριον ἀπελθών, ἔῤῥιψεν αὐτὸν εἰς τὴν κάμι νεν καὶ κλείσας τὴν θύραν ἀνεχώρησεν. Η δε γυνή αὐτοῦ γινώσκουσα τὴν οὐ τοῦ πατρὸς μανίαν τὴν κατὰ τοῦ παιδὸς, εἰς τὸ ἐργαστήριον σπουδῇ παρε- γένετο καὶ παρακύψασα διὰ τῆς ὁπῆς τῆς θύρας ἤκουσε τὴν φωνὴν τοῦ παιδὸς ἔσω ἐν τῇ καμίνῳ· καὶ τὴν θύραν πατάξασα καὶ εἰσελθοῦσα, ἐξέβαλε τὸν υἱὸν αὐτῆς ἄφλεκτον ἐκ τῆς καμίνου. Λεγούσης δὲ αὐτῆς · ι Τίς ἐνέβαλέ σε, τέκνον, εἰς τὴν κάμινον, Τῷ ιδ' έτει Χοσρόης ὁ τῶν Περσῶν βασιλεὺς τετάρτην εἰσβολήν εἰς τὴν Ῥωμαίων γῆν ἐποιήσατοἸουστι νιανός--Β. αὖθις ἐκ τῶν ἑσπερίων εληλυθότα κατ' αὐτοῦ ἔπεμψεν, κ. τ. λ. κι ἀφικομέ 565. * λιμένα Σοφίας 685,12-14. ΙΙ. τ. 'Ι. τοῦ ρίψαντος τον παῖδα αὐτοῦ ἐν τῇ καμίνῳ δεστάτου Ι. Ι. τις ἐν τῇ πόλει ὑελαψός πο τρο δέδωκε τοῖς παισὶ πρός μεθ' ὧν συνῆλθε καὶ τὴν Ι. παιδίον ὅπερ ἀπὸ πρ. τ. γ. αὐτοῦ ἀπῆλθε καί φησιν ὁ πατὴρ αὐτοῦ ἵνα καὶ μετ. οι παίδων ἀριστῆσαι λαβὼν τὸ παιδίων καὶ ἀπ. εἰς τὸ ἐ. αὐτοῦ ἐρ. αὐτὸ εἰς τὴν κ. τοῦ π. μ. τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς εἰδυία, ἀπελθοῦσα ἐν τῷ ἐργαστηρίῳ καὶ διὰ τῆς δ. π. ἡ τῆς φωνῆς καὶ εἰσ. εὗρε τὸν παῖδα καθήμενον ἔσωθεν τῆς κ. ἀκαταφ. Ον ἐξαγαγοῦσα ἠρώτα αὐτὸν πῶς ἀκατάφλεκτος διέμεινε. Ο δὲ ἀπεκρίνετο Γ. π. CHRONICON. B C - • D LIB. 1V. Chosroa vero Persa totam orientalem regionem vastante, Justinianus Belisarium ex Occidente re- vocans et ducem Orientis creans, contra Persas misit. Qui cum se ad bellum accinxisset et adversas Persas movisset, adeo Darii legatos armatura acie- que obstupefecit, tanquam ad venationem exiens ipsis visus, ut Chosroam, cum ad ipsum venisset, sponsorem pacis cum Romanis fecerit : tantam autem Belisarius apud Persas et Romanos admira- tionem obtinuit ac laudem, quantam cum Goime- rum et Uitigenreges captivos Byzantium duxerat. Rursus autem calumniis lacessitus quasi contra regem Justinianum consilia faceret, ex afflictione, publicata omni substantia ejus, vita decessit. CCXXI. Regnum Justini. Post Justinianum regnavit Justinus, ejus nepos, annos tredecim; qui palatium extra urbem et in urbe portum ædificavit. Hunc vocavit Sophianas; illud autem Sophianum ex nomine Sophiæ, ipsius uxoris. CCXXII. De quodam puero Judæo. Sub illo quidam Judæus Constantinopoli vitria- riam artem exercens, puerum habebat unigenitum, quem ad discendas litteras tradiderat prope Magnam ecclesiam. Hujus vasorum custos, post certum tempus multas sacræ mensæ reliquias habens, pueros ad edendum eas advocabat. Ingressus quo- que pariter Judaicus puer cum cæteris Christianis pueris ipse participavit. Dimissus autem et ad pa- rentes regressus a patre interrogatus est : « Quare, puer, moratus es?, Purer autem respondit : Cum Christianis pueris ingressus in Magnam ecclesiam, manducavi et ego, et ideo moratus sum. » Dolosa autem illa bestia seu pater, valle furens rem in semetipso continuit, et [post cœnam puerum suum accipiens et in officinam abiens, eum in caminum projecit et obserata porta discessit. Mulier autem furorem patris adversus puerum cognoscens ad omicinam diligenter se contulit et per januæ foramen aspiciens, vocem pueri in camiuo inclusi audivit. Tum concussa janua, intravit et puerum e fornace integrum eripuit. Dicente autem illa : e Quis te, fli, projecit in caminum? Et quo- modo non combustus es?, ait puer: «Pater quidem meus immisit me, sed mulier purpurata venit, et flammam exstinxit dicens : « Ne timeas, puelle. Varia lectiones et nota. Ced. 652,15 655,14. Ced. 684,3,4; Rubrica M. 2. vou; cod. Par. evanuit in cod. 536-552-Ced. 686,23 688,2: 'ET! TOUTOU TOÙ EŬGE- Ced. Ged. omn. Slav. Ged. Ced. PATROL. GR. CX. " (14) Χοσρόου δὲ ἐς τοῦ Πέρσου τὴν ἅπασαν ᾿Ανα- Α

καὶ πῶς οὐκ ἐφλέχθης; ο φησὶν ὁ παῖς· . Ὁ μὲν · πατήρ μου ἐνέβαλέ με, γυνὴ δὲ πορφυροῦσα αλλα καὶ τὴν φλόγα κατέσβεσε λέγουσα οι « Μή φοβοῦ, παιδίον. » 'Η δὲ μήτηρ αὐτοῦ ταῦτα ἀκούσασα, καὶ καταπλαγείσα καὶ τὸν υἱὸν παραλαβοῦσα, πρὸς τὸν πατριάρχην Μηνᾶν ἔφθασε καὶ πάντα ἀναγγείλασα (αὐτῷ) παρεκάλει Χριστιανή γενέσθαι (μετὰ τοῦ παιδίου αὐτῆς). Ος αὐτίκα " τῷ βασιλεῖ ἀγαγὼν ἀμφοτέρους, ἐκέλευσεν ὁ βασιλεὺς παραστῆναι καὶ τὸν πατέρα τοῦ παιδίου καὶ τοῦτον) μετὰ τὴν ἐξέ- τασιν εν πολλὰ παραινέσας καὶ παρακαλέσας Χριστια- νὰν γενέσθαι, οὐκ ἔπειτε, ὅθεν προσέταξεν ανασκολοπισθῆναι αὐτὸν ὡς φονέα τοῦ ἰδίου παιδὸς γενόμενον, τὴν δὲ γυναῖκα βαπτίσας ἐποίησεν ἀσκήτριαν, τὸν δὲ παῖδα ἀναγνώστην 8. ΣΚΓ'. Βασιλεία Τιβερίου. Τούτου ἀνελθόντος ἐπὶ ἱπποδρόμιον ', ἔκραξαν τὰ μέρη· ε ίδωμεν, ἴδωμεν τὴν Αὐγοῦσταν Ῥω- μαίων. ο Ο δὲ ἐδήλωσεν· Ἡ ἀντικρὺ τοῦ δη μοσίου λουτρού Διηγιστέως · ἐκκλησία (ούτα) ὁμώνυμος " τῇ ᾿Αυγούστῃ. ο Ευφήμησαν οὖν τὰ μέρη · ο 'Αναστασίας Αυγούστης πολλὰ τὰ ἔτη. » τὴν ψυχήν· οὐ γὰρ ᾔδει ἔχειν αὐτὸν γυναῖκα καὶ μοι κατ. ἀπῆλθε σὺν τῷ υἱῷ πρὸ τὸν π. Μ. και οι Ο δὲ πρὸς τὴν βασ σιλέα ἀπήγαγε και οι ἐξ. παρεκάλει ὁ βασιλεὺς γ. χ. καὶ π. π. αὐτὸν οὐκ ἐπὶ δ᾽ καὶ πρὸ ἀπ ἀν. ὡς φ. γ. του Ι. παιδίου, τὴν δὲ γ. καὶ τὸ παιδίον β. ὁ πατριάρχης τὴν μὲν ἐπ. ά. τὸ δὲ παιδίον. ἐξ ἄλλου • (2) Οὗτος ὁ βασιλεὺς Ἰουστῖνος μεγαλόδωρος ἦν καὶ φιλόκτιστος, ἔσχε δὲ για · ναῖκα Σοφίαν ὀνόματι Εὐσεβὴς δὲ ὧν (καὶ ὀρθόδοξος) επεκόσμησε τὰς ἐκκλησίας τὰς κτισθείσας ὑπὸ Ἰουστινιανοῦ, τήν τε Μεγάλην ἐκκλησίαν (καὶ) τους Αγίους Αποστόλους, ἀπό τε κειμηλίων · καὶ ἀμφίων καὶ πάσης προσόδου Ο αὐτὸς ἀνελθὼν ἐν τῷ ἱπποδρομίῳ, τῶν δήμων. · στασιαζόντων, ἐδήλωσε τοῖς Βενετοί;, ὅτι ὑμῖν Ἰουστινιανὸς ὁ βασιλεὺς ἐτελεύτησε, τοῖς δὲ Πρασίνοις (τους – Πρασίνοις ὅτι ὑμῖν Ιουστινιανὸς ὁ βασιλεὺς ζῇ. Καὶ ἀκούσαντα τὰ μέρη ἡσύχασαν. (5) ῾Ο αὐτὸς κτίζει καὶ τὰ παλάτια Σοφιανῶν ἐξαίσια καὶ λαμπρὰ καὶ ὑπερθαύμαστα - καὶ τὴν νῆσον τὴν Πρίγκιπον, ἦν προάστειον αὐτοῦ, κατασκευάσας καὶ ἐκεῖ παλάτιον (β) Ο αὐτὸς ἔκτισε καὶ τὴν ἐκκλησίαν τῶν Ἁγίων Αποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου ἐν τῷ ὀρφανοτροφείῳ, ἀλλὰ καὶ τὰς β' ἀψίδας τῶν Βλαχερνῶν ὁ αὐτὸς προσέθηκε ὡς εἶναι τὴν ἐκκλησίαν σταυρωτήν Ναρσῆς δὲ ὁ κουβικουλάριος (1434) ἠγαπᾶτο παρὰ τοῦ βασιλέω;· διὸ καὶ ἐλοιδορεῖτο εἰς αὐτὸν ὑπὸ τῶν εἰωθέτων ἴσως πάντα ὑπονοεῖν, ὃν ἀπέστειλεν ᾿Αλέξανδρον (ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ κατ᾽ ἐχθρῶν, καὶ διεπράξατο πράξεις ἀρίστας Οὗτος ὁ Ναρσῆς ἔκτισε τὴν ὑπεραγίαν Θεοτόκον, ἐν ᾧ καὶ λείψανα τῶν ἁγίων μαρτύ ρων Πρόβου, Ταράχου καὶ ᾿Ανδρονίκου ἀπέθετο Τιβέριον δὲ τὸν κόμητα τῶν ἐξκουδίτων ὰ εστειλε κατὰ τῶν Οὔνων ἐξελθόντων καὶ λεηλατούντων τὰ Θρᾳκῶα μέρη Είτα νόσῳ ληφθεὶς Ἰουστίνο; Τιβέριον ίδιο ποιησάμενος, Καίσαρα ἀνηγόρευσεν Κτίζει ἐὰ καὶ τὰ παλάτια τὰ ἐν τῷ Ἰουλιανοῦ λιμένι ἐπ' ὀνόματι τῆς γυναικὸς αὐτοῦ Σοφίας, ἀποκαθάρας τὸν λιμένα καὶ μέσον ἱδρύσας στήλας β' αὐτοῦ τε καὶ τῆς γυναικὸς αὐτοῦ, μετονομάσας τὸν λιμένα Σοφίας Νόσῳ δὲ βαρηθεὶς προσεκαλέσατο τόν τε ἀρχιερέα καὶ τὴν σύγκλητον πᾶσαν καὶ ἀγαγὼν Τιβέριον παρουσία πάντων, προεβάλετο αὐτὸν βασιλέα εἰπὼν τάδε· ε Ο Θεὸς ἀγαθόν σε ποιήσα;, αὐτὸς, οὐκ ἐγώ, τὸ ἀξίωμα (σχήμα τῆς βασιλείας σοι δίδωσι. Τίμησον (οὖν) αὐτὸν (αὐτό ἵνα τιμηθῇ; ὑπ' αὐτοῦ· μὴ ἐπιχαίρῃς (επίχαιρε αἵμασι· μὴ κοινώνει (κοινωνής φόνοις· μὴ κακὸν ἀντὶ κακοῦ ἀποδῷς (ἀποδώσης με μηνιήσης (μὴνήσης μηνιῇς τιν ὡς καγώ· κἀγὼ (γάρ μηνιήσας (μην σας μηνιών μηνιείς έπταισα καὶ σφαλείς ἀπέλαβον κατὰ τὰς ἀνομίας μου, ἀλλὰ δικάσομαι ἐν τῷ Θεῷ τοῖς ὑποβάλλουσί μοι ταῦτα· μὴ ἐπαρθῇς ἐπὶ τῇ τιμῇ τῆς βασιλείας σου· οὕτως ἔχε τοὺς πάντας ὡς σεαυτόν· γνῶθι τις ἧς καὶ τίς εἰ νῦν μη ὑπερηφανῆς ὑπερηφανείς υπερήφανος ης τοῖς ὁμοφύλοις καὶ οὐχ ἁμάρτης. Οίδας είς ἡμην καὶ τί; εἰμὶ νῦν, τὸν θάνατον ἐν ὀφθαλμοῖς ὁρῶν. Πάντες οὗτοι οἱ παριστάμενοι δούλοί εἰσι καὶ τέκνα σου. Τῷ στρατῷ πρόσεχε ἀνάνδρους καὶ ἀσυνέτους μὴ προχειρίζου. Μη σε πεισάτωσαν, ὅτι καὶ οἱ πρὸ σοῦ οὕτως διεγένοντο. Ταῦτα παρεγγνῶ σοι καὶ παραινώ ἀφ᾽ ὧν ἔπαθον. Περιουσίας οἱ ἔχοντες, ἀπολαυέτωσαν αὐτῶν αὐτοῖς χρησίμω; · τοῖς μὴ ἔχουσιν (οἱ ἔχοντες χορηγήτωσαν [εἰ ἀγαθοὶ δώρησας Οίδας ὅτι τῶν σπλάγχνων μου, σε προετιμησάμην (προετίμησα Την μητέρα σου, τὴν ποτέ σου δέσποιναν γενομένην σέβου καὶ τίμα· δοῦλος γὰρ ἦσθα πρότερον, νῦν δὲ γενοῦ υἱὸς αὐτῆς. Ἡ Ταῦτα εἰπόντος τοῦ βασιλέως καὶ τοῦ Καίσαρος ἐν τοῖς ποσὶν αὐτοῦ πεσόντος, ἔφη ὁ βασιλεύς· . Εἰ θέλεις, [εἰμὶ, εἰ οὐ θέλεις], οὐ ζῶ (οὐκ ὦ Ο Θεὸς ὁ τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν ποιήσας, ἐμβάλοι (εμβάλη εἰς τὴν σὴν καρδίαν (την κ. σαν καὶ ἄλλα, ὰ ἐπελαθόμην εἰπεῖν σοι. » Τελευτήσαντος δὲ αὐτοῦ, Τιβέριος τὴν βασιλείαν εκράτησεν ("Ορα παραγγελίαν Ἰουστίνου πρὸς τὸν Τιβέριον Επὶ Ἰουστίνου χειροτονεῖται Ἰωάννης ὁ νηστευτής πατριάρχης οὐ ε' ἐν τῷ ἱππικῷ ἀνεκ. ἐστι Διηγητέως (01. GEORGII HAMARTOLI Cum autem mater læc audivisset et planxisset, A puero secum assumpto, ad. Menam patriarcham fe- stinavit, et omnibus ei renuntiatis, ut Christiana cum puero, san fieret, rogavit. Hic confestim utrum- que regi, adduxit, Rex autem et patrem pueri ac- cersiri jussit, et, cum, examine facto, multum hor- Value et deprecatus esset eum ut Christianus feret, illum non acquiescentem. ad palum affigi, velut ipsius, nati occisorem, mandavit. Mulierem vero patriarcha baptizatam fecit monacham et filium lectorem. CCXXIII. Regnum Tiberii. Tiberius post Justinum regnavit annos quatuor. B Cum hic in circum venisset, exclamaverunt ordines: ● Videamus, videamus Romanorum Augustam. › Ille vero respondit : • Est ecclesia homonyma Augustæ contra publicum Diegistei balneum. › Fauste igitur exclamaverunt ordines : ‹ Anastasiæ Au- gustæ anui mulți. › Sophia vero, Justini vidua, anima vuluerata est: snon enim sciebat Tiberium uxorem habere, ideoque .&v. - Variæ ectiones ex notæ. add. Ced. Ced. Ged. v. Ged. " (Ced. 680,13-15. (3) (Ced. 680,15-17). (4) cod.) (Ced. 684,3-6). (Ced. 684,12-15). (7) Leo) (a. 567). (8) (Ced. 684,7). (9) (Ced. 685,5 a. 570), (10) (Ced. 685,6,7 a. 574). (11) (Ced. 685,11-14 a. 577). (12) Leo, Ged.) Ced.) cod.) Leo) (ed.) cod. Ced. Leo.) Leo, Ced.( cod. Led, Leo) cod. Ced. Leo) col.) Leu]. Len, et Cod.) Leo.) (ed.) Ced.) Glossa ; Ced. 685,19 686,20, 2. (78) (13) (a. 581. Haec omnia desunt in Serb. ei Bulg.). Lidl. 589,8 -12. Lev. ' Cad. · add. ed. Leo. *Ced. 688,12-16, * 5. Τιβέριος μετὰ Ἰουστῖνον ἐβασίλευσεν ἔτη δ. (2) Ἡ δὲ Σοφία, ἡ τοῦ Ἰουστίνου γυνή, ἐπλήγη

καὶ πῶς οὐκ ἐφλέχθης; ο φησὶν ὁ παῖς· . Ὁ μὲν · πατήρ μου ἐνέβαλέ με, γυνὴ δὲ πορφυροῦσα αλλα καὶ τὴν φλόγα κατέσβεσε λέγουσα οι « Μή φοβοῦ, παιδίον. » 'Η δὲ μήτηρ αὐτοῦ ταῦτα ἀκούσασα, καὶ καταπλαγείσα καὶ τὸν υἱὸν παραλαβοῦσα, πρὸς τὸν πατριάρχην Μηνᾶν ἔφθασε καὶ πάντα ἀναγγείλασα (αὐτῷ) παρεκάλει Χριστιανή γενέσθαι (μετὰ τοῦ παιδίου αὐτῆς). Ος αὐτίκα " τῷ βασιλεῖ ἀγαγὼν ἀμφοτέρους, ἐκέλευσεν ὁ βασιλεὺς παραστῆναι καὶ τὸν πατέρα τοῦ παιδίου καὶ τοῦτον) μετὰ τὴν ἐξέ- τασιν εν πολλὰ παραινέσας καὶ παρακαλέσας Χριστια- νὰν γενέσθαι, οὐκ ἔπειτε, ὅθεν προσέταξεν ανασκολοπισθῆναι αὐτὸν ὡς φονέα τοῦ ἰδίου παιδὸς γενόμενον, τὴν δὲ γυναῖκα βαπτίσας ἐποίησεν ἀσκήτριαν, τὸν δὲ παῖδα ἀναγνώστην 8. ΣΚΓ'. Βασιλεία Τιβερίου. Τούτου ἀνελθόντος ἐπὶ ἱπποδρόμιον ', ἔκραξαν τὰ μέρη· ε ίδωμεν, ἴδωμεν τὴν Αὐγοῦσταν Ῥω- μαίων. ο Ο δὲ ἐδήλωσεν· Ἡ ἀντικρὺ τοῦ δη μοσίου λουτρού Διηγιστέως · ἐκκλησία (ούτα) ὁμώνυμος " τῇ ᾿Αυγούστῃ. ο Ευφήμησαν οὖν τὰ μέρη · ο 'Αναστασίας Αυγούστης πολλὰ τὰ ἔτη. » τὴν ψυχήν· οὐ γὰρ ᾔδει ἔχειν αὐτὸν γυναῖκα καὶ μοι κατ. ἀπῆλθε σὺν τῷ υἱῷ πρὸ τὸν π. Μ. και οι Ο δὲ πρὸς τὴν βασ σιλέα ἀπήγαγε και οι ἐξ. παρεκάλει ὁ βασιλεὺς γ. χ. καὶ π. π. αὐτὸν οὐκ ἐπὶ δ᾽ καὶ πρὸ ἀπ ἀν. ὡς φ. γ. του Ι. παιδίου, τὴν δὲ γ. καὶ τὸ παιδίον β. ὁ πατριάρχης τὴν μὲν ἐπ. ά. τὸ δὲ παιδίον. ἐξ ἄλλου • (2) Οὗτος ὁ βασιλεὺς Ἰουστῖνος μεγαλόδωρος ἦν καὶ φιλόκτιστος, ἔσχε δὲ για · ναῖκα Σοφίαν ὀνόματι Εὐσεβὴς δὲ ὧν (καὶ ὀρθόδοξος) επεκόσμησε τὰς ἐκκλησίας τὰς κτισθείσας ὑπὸ Ἰουστινιανοῦ, τήν τε Μεγάλην ἐκκλησίαν (καὶ) τους Αγίους Αποστόλους, ἀπό τε κειμηλίων · καὶ ἀμφίων καὶ πάσης προσόδου Ο αὐτὸς ἀνελθὼν ἐν τῷ ἱπποδρομίῳ, τῶν δήμων. · στασιαζόντων, ἐδήλωσε τοῖς Βενετοί;, ὅτι ὑμῖν Ἰουστινιανὸς ὁ βασιλεὺς ἐτελεύτησε, τοῖς δὲ Πρασίνοις (τους – Πρασίνοις ὅτι ὑμῖν Ιουστινιανὸς ὁ βασιλεὺς ζῇ. Καὶ ἀκούσαντα τὰ μέρη ἡσύχασαν. (5) ῾Ο αὐτὸς κτίζει καὶ τὰ παλάτια Σοφιανῶν ἐξαίσια καὶ λαμπρὰ καὶ ὑπερθαύμαστα - καὶ τὴν νῆσον τὴν Πρίγκιπον, ἦν προάστειον αὐτοῦ, κατασκευάσας καὶ ἐκεῖ παλάτιον (β) Ο αὐτὸς ἔκτισε καὶ τὴν ἐκκλησίαν τῶν Ἁγίων Αποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου ἐν τῷ ὀρφανοτροφείῳ, ἀλλὰ καὶ τὰς β' ἀψίδας τῶν Βλαχερνῶν ὁ αὐτὸς προσέθηκε ὡς εἶναι τὴν ἐκκλησίαν σταυρωτήν Ναρσῆς δὲ ὁ κουβικουλάριος (1434) ἠγαπᾶτο παρὰ τοῦ βασιλέω;· διὸ καὶ ἐλοιδορεῖτο εἰς αὐτὸν ὑπὸ τῶν εἰωθέτων ἴσως πάντα ὑπονοεῖν, ὃν ἀπέστειλεν ᾿Αλέξανδρον (ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ κατ᾽ ἐχθρῶν, καὶ διεπράξατο πράξεις ἀρίστας Οὗτος ὁ Ναρσῆς ἔκτισε τὴν ὑπεραγίαν Θεοτόκον, ἐν ᾧ καὶ λείψανα τῶν ἁγίων μαρτύ ρων Πρόβου, Ταράχου καὶ ᾿Ανδρονίκου ἀπέθετο Τιβέριον δὲ τὸν κόμητα τῶν ἐξκουδίτων ὰ εστειλε κατὰ τῶν Οὔνων ἐξελθόντων καὶ λεηλατούντων τὰ Θρᾳκῶα μέρη Είτα νόσῳ ληφθεὶς Ἰουστίνο; Τιβέριον ίδιο ποιησάμενος, Καίσαρα ἀνηγόρευσεν Κτίζει ἐὰ καὶ τὰ παλάτια τὰ ἐν τῷ Ἰουλιανοῦ λιμένι ἐπ' ὀνόματι τῆς γυναικὸς αὐτοῦ Σοφίας, ἀποκαθάρας τὸν λιμένα καὶ μέσον ἱδρύσας στήλας β' αὐτοῦ τε καὶ τῆς γυναικὸς αὐτοῦ, μετονομάσας τὸν λιμένα Σοφίας Νόσῳ δὲ βαρηθεὶς προσεκαλέσατο τόν τε ἀρχιερέα καὶ τὴν σύγκλητον πᾶσαν καὶ ἀγαγὼν Τιβέριον παρουσία πάντων, προεβάλετο αὐτὸν βασιλέα εἰπὼν τάδε· ε Ο Θεὸς ἀγαθόν σε ποιήσα;, αὐτὸς, οὐκ ἐγώ, τὸ ἀξίωμα (σχήμα τῆς βασιλείας σοι δίδωσι. Τίμησον (οὖν) αὐτὸν (αὐτό ἵνα τιμηθῇ; ὑπ' αὐτοῦ· μὴ ἐπιχαίρῃς (επίχαιρε αἵμασι· μὴ κοινώνει (κοινωνής φόνοις· μὴ κακὸν ἀντὶ κακοῦ ἀποδῷς (ἀποδώσης με μηνιήσης (μὴνήσης μηνιῇς τιν ὡς καγώ· κἀγὼ (γάρ μηνιήσας (μην σας μηνιών μηνιείς έπταισα καὶ σφαλείς ἀπέλαβον κατὰ τὰς ἀνομίας μου, ἀλλὰ δικάσομαι ἐν τῷ Θεῷ τοῖς ὑποβάλλουσί μοι ταῦτα· μὴ ἐπαρθῇς ἐπὶ τῇ τιμῇ τῆς βασιλείας σου· οὕτως ἔχε τοὺς πάντας ὡς σεαυτόν· γνῶθι τις ἧς καὶ τίς εἰ νῦν μη ὑπερηφανῆς ὑπερηφανείς υπερήφανος ης τοῖς ὁμοφύλοις καὶ οὐχ ἁμάρτης. Οίδας είς ἡμην καὶ τί; εἰμὶ νῦν, τὸν θάνατον ἐν ὀφθαλμοῖς ὁρῶν. Πάντες οὗτοι οἱ παριστάμενοι δούλοί εἰσι καὶ τέκνα σου. Τῷ στρατῷ πρόσεχε ἀνάνδρους καὶ ἀσυνέτους μὴ προχειρίζου. Μη σε πεισάτωσαν, ὅτι καὶ οἱ πρὸ σοῦ οὕτως διεγένοντο. Ταῦτα παρεγγνῶ σοι καὶ παραινώ ἀφ᾽ ὧν ἔπαθον. Περιουσίας οἱ ἔχοντες, ἀπολαυέτωσαν αὐτῶν αὐτοῖς χρησίμω; · τοῖς μὴ ἔχουσιν (οἱ ἔχοντες χορηγήτωσαν [εἰ ἀγαθοὶ δώρησας Οίδας ὅτι τῶν σπλάγχνων μου, σε προετιμησάμην (προετίμησα Την μητέρα σου, τὴν ποτέ σου δέσποιναν γενομένην σέβου καὶ τίμα· δοῦλος γὰρ ἦσθα πρότερον, νῦν δὲ γενοῦ υἱὸς αὐτῆς. Ἡ Ταῦτα εἰπόντος τοῦ βασιλέως καὶ τοῦ Καίσαρος ἐν τοῖς ποσὶν αὐτοῦ πεσόντος, ἔφη ὁ βασιλεύς· . Εἰ θέλεις, [εἰμὶ, εἰ οὐ θέλεις], οὐ ζῶ (οὐκ ὦ Ο Θεὸς ὁ τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν ποιήσας, ἐμβάλοι (εμβάλη εἰς τὴν σὴν καρδίαν (την κ. σαν καὶ ἄλλα, ὰ ἐπελαθόμην εἰπεῖν σοι. » Τελευτήσαντος δὲ αὐτοῦ, Τιβέριος τὴν βασιλείαν εκράτησεν ("Ορα παραγγελίαν Ἰουστίνου πρὸς τὸν Τιβέριον Επὶ Ἰουστίνου χειροτονεῖται Ἰωάννης ὁ νηστευτής πατριάρχης οὐ ε' ἐν τῷ ἱππικῷ ἀνεκ. ἐστι Διηγητέως (01. GEORGII HAMARTOLI Cum autem mater læc audivisset et planxisset, A puero secum assumpto, ad. Menam patriarcham fe- stinavit, et omnibus ei renuntiatis, ut Christiana cum puero, san fieret, rogavit. Hic confestim utrum- que regi, adduxit, Rex autem et patrem pueri ac- cersiri jussit, et, cum, examine facto, multum hor- Value et deprecatus esset eum ut Christianus feret, illum non acquiescentem. ad palum affigi, velut ipsius, nati occisorem, mandavit. Mulierem vero patriarcha baptizatam fecit monacham et filium lectorem. CCXXIII. Regnum Tiberii. Tiberius post Justinum regnavit annos quatuor. B Cum hic in circum venisset, exclamaverunt ordines: ● Videamus, videamus Romanorum Augustam. › Ille vero respondit : • Est ecclesia homonyma Augustæ contra publicum Diegistei balneum. › Fauste igitur exclamaverunt ordines : ‹ Anastasiæ Au- gustæ anui mulți. › Sophia vero, Justini vidua, anima vuluerata est: snon enim sciebat Tiberium uxorem habere, ideoque .&v. - Variæ ectiones ex notæ. add. Ced. Ced. Ged. v. Ged. " (Ced. 680,13-15. (3) (Ced. 680,15-17). (4) cod.) (Ced. 684,3-6). (Ced. 684,12-15). (7) Leo) (a. 567). (8) (Ced. 684,7). (9) (Ced. 685,5 a. 570), (10) (Ced. 685,6,7 a. 574). (11) (Ced. 685,11-14 a. 577). (12) Leo, Ged.) Ced.) cod.) Leo) (ed.) cod. Ced. Leo.) Leo, Ced.( cod. Led, Leo) cod. Ced. Leo) col.) Leu]. Len, et Cod.) Leo.) (ed.) Ced.) Glossa ; Ced. 685,19 686,20, 2. (78) (13) (a. 581. Haec omnia desunt in Serb. ei Bulg.). Lidl. 589,8 -12. Lev. ' Cad. · add. ed. Leo. *Ced. 688,12-16, * 5. Τιβέριος μετὰ Ἰουστῖνον ἐβασίλευσεν ἔτη δ. (2) Ἡ δὲ Σοφία, ἡ τοῦ Ἰουστίνου γυνή, ἐπλήγη

καὶ πῶς οὐκ ἐφλέχθης; ο φησὶν ὁ παῖς· . Ὁ μὲν · πατήρ μου ἐνέβαλέ με, γυνὴ δὲ πορφυροῦσα αλλα καὶ τὴν φλόγα κατέσβεσε λέγουσα οι « Μή φοβοῦ, παιδίον. » 'Η δὲ μήτηρ αὐτοῦ ταῦτα ἀκούσασα, καὶ καταπλαγείσα καὶ τὸν υἱὸν παραλαβοῦσα, πρὸς τὸν πατριάρχην Μηνᾶν ἔφθασε καὶ πάντα ἀναγγείλασα (αὐτῷ) παρεκάλει Χριστιανή γενέσθαι (μετὰ τοῦ παιδίου αὐτῆς). Ος αὐτίκα " τῷ βασιλεῖ ἀγαγὼν ἀμφοτέρους, ἐκέλευσεν ὁ βασιλεὺς παραστῆναι καὶ τὸν πατέρα τοῦ παιδίου καὶ τοῦτον) μετὰ τὴν ἐξέ- τασιν εν πολλὰ παραινέσας καὶ παρακαλέσας Χριστια- νὰν γενέσθαι, οὐκ ἔπειτε, ὅθεν προσέταξεν ανασκολοπισθῆναι αὐτὸν ὡς φονέα τοῦ ἰδίου παιδὸς γενόμενον, τὴν δὲ γυναῖκα βαπτίσας ἐποίησεν ἀσκήτριαν, τὸν δὲ παῖδα ἀναγνώστην 8. ΣΚΓ'. Βασιλεία Τιβερίου. Τούτου ἀνελθόντος ἐπὶ ἱπποδρόμιον ', ἔκραξαν τὰ μέρη· ε ίδωμεν, ἴδωμεν τὴν Αὐγοῦσταν Ῥω- μαίων. ο Ο δὲ ἐδήλωσεν· Ἡ ἀντικρὺ τοῦ δη μοσίου λουτρού Διηγιστέως · ἐκκλησία (ούτα) ὁμώνυμος " τῇ ᾿Αυγούστῃ. ο Ευφήμησαν οὖν τὰ μέρη · ο 'Αναστασίας Αυγούστης πολλὰ τὰ ἔτη. » τὴν ψυχήν· οὐ γὰρ ᾔδει ἔχειν αὐτὸν γυναῖκα καὶ μοι κατ. ἀπῆλθε σὺν τῷ υἱῷ πρὸ τὸν π. Μ. και οι Ο δὲ πρὸς τὴν βασ σιλέα ἀπήγαγε και οι ἐξ. παρεκάλει ὁ βασιλεὺς γ. χ. καὶ π. π. αὐτὸν οὐκ ἐπὶ δ᾽ καὶ πρὸ ἀπ ἀν. ὡς φ. γ. του Ι. παιδίου, τὴν δὲ γ. καὶ τὸ παιδίον β. ὁ πατριάρχης τὴν μὲν ἐπ. ά. τὸ δὲ παιδίον. ἐξ ἄλλου • (2) Οὗτος ὁ βασιλεὺς Ἰουστῖνος μεγαλόδωρος ἦν καὶ φιλόκτιστος, ἔσχε δὲ για · ναῖκα Σοφίαν ὀνόματι Εὐσεβὴς δὲ ὧν (καὶ ὀρθόδοξος) επεκόσμησε τὰς ἐκκλησίας τὰς κτισθείσας ὑπὸ Ἰουστινιανοῦ, τήν τε Μεγάλην ἐκκλησίαν (καὶ) τους Αγίους Αποστόλους, ἀπό τε κειμηλίων · καὶ ἀμφίων καὶ πάσης προσόδου Ο αὐτὸς ἀνελθὼν ἐν τῷ ἱπποδρομίῳ, τῶν δήμων. · στασιαζόντων, ἐδήλωσε τοῖς Βενετοί;, ὅτι ὑμῖν Ἰουστινιανὸς ὁ βασιλεὺς ἐτελεύτησε, τοῖς δὲ Πρασίνοις (τους – Πρασίνοις ὅτι ὑμῖν Ιουστινιανὸς ὁ βασιλεὺς ζῇ. Καὶ ἀκούσαντα τὰ μέρη ἡσύχασαν. (5) ῾Ο αὐτὸς κτίζει καὶ τὰ παλάτια Σοφιανῶν ἐξαίσια καὶ λαμπρὰ καὶ ὑπερθαύμαστα - καὶ τὴν νῆσον τὴν Πρίγκιπον, ἦν προάστειον αὐτοῦ, κατασκευάσας καὶ ἐκεῖ παλάτιον (β) Ο αὐτὸς ἔκτισε καὶ τὴν ἐκκλησίαν τῶν Ἁγίων Αποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου ἐν τῷ ὀρφανοτροφείῳ, ἀλλὰ καὶ τὰς β' ἀψίδας τῶν Βλαχερνῶν ὁ αὐτὸς προσέθηκε ὡς εἶναι τὴν ἐκκλησίαν σταυρωτήν Ναρσῆς δὲ ὁ κουβικουλάριος (1434) ἠγαπᾶτο παρὰ τοῦ βασιλέω;· διὸ καὶ ἐλοιδορεῖτο εἰς αὐτὸν ὑπὸ τῶν εἰωθέτων ἴσως πάντα ὑπονοεῖν, ὃν ἀπέστειλεν ᾿Αλέξανδρον (ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ κατ᾽ ἐχθρῶν, καὶ διεπράξατο πράξεις ἀρίστας Οὗτος ὁ Ναρσῆς ἔκτισε τὴν ὑπεραγίαν Θεοτόκον, ἐν ᾧ καὶ λείψανα τῶν ἁγίων μαρτύ ρων Πρόβου, Ταράχου καὶ ᾿Ανδρονίκου ἀπέθετο Τιβέριον δὲ τὸν κόμητα τῶν ἐξκουδίτων ὰ εστειλε κατὰ τῶν Οὔνων ἐξελθόντων καὶ λεηλατούντων τὰ Θρᾳκῶα μέρη Είτα νόσῳ ληφθεὶς Ἰουστίνο; Τιβέριον ίδιο ποιησάμενος, Καίσαρα ἀνηγόρευσεν Κτίζει ἐὰ καὶ τὰ παλάτια τὰ ἐν τῷ Ἰουλιανοῦ λιμένι ἐπ' ὀνόματι τῆς γυναικὸς αὐτοῦ Σοφίας, ἀποκαθάρας τὸν λιμένα καὶ μέσον ἱδρύσας στήλας β' αὐτοῦ τε καὶ τῆς γυναικὸς αὐτοῦ, μετονομάσας τὸν λιμένα Σοφίας Νόσῳ δὲ βαρηθεὶς προσεκαλέσατο τόν τε ἀρχιερέα καὶ τὴν σύγκλητον πᾶσαν καὶ ἀγαγὼν Τιβέριον παρουσία πάντων, προεβάλετο αὐτὸν βασιλέα εἰπὼν τάδε· ε Ο Θεὸς ἀγαθόν σε ποιήσα;, αὐτὸς, οὐκ ἐγώ, τὸ ἀξίωμα (σχήμα τῆς βασιλείας σοι δίδωσι. Τίμησον (οὖν) αὐτὸν (αὐτό ἵνα τιμηθῇ; ὑπ' αὐτοῦ· μὴ ἐπιχαίρῃς (επίχαιρε αἵμασι· μὴ κοινώνει (κοινωνής φόνοις· μὴ κακὸν ἀντὶ κακοῦ ἀποδῷς (ἀποδώσης με μηνιήσης (μὴνήσης μηνιῇς τιν ὡς καγώ· κἀγὼ (γάρ μηνιήσας (μην σας μηνιών μηνιείς έπταισα καὶ σφαλείς ἀπέλαβον κατὰ τὰς ἀνομίας μου, ἀλλὰ δικάσομαι ἐν τῷ Θεῷ τοῖς ὑποβάλλουσί μοι ταῦτα· μὴ ἐπαρθῇς ἐπὶ τῇ τιμῇ τῆς βασιλείας σου· οὕτως ἔχε τοὺς πάντας ὡς σεαυτόν· γνῶθι τις ἧς καὶ τίς εἰ νῦν μη ὑπερηφανῆς ὑπερηφανείς υπερήφανος ης τοῖς ὁμοφύλοις καὶ οὐχ ἁμάρτης. Οίδας είς ἡμην καὶ τί; εἰμὶ νῦν, τὸν θάνατον ἐν ὀφθαλμοῖς ὁρῶν. Πάντες οὗτοι οἱ παριστάμενοι δούλοί εἰσι καὶ τέκνα σου. Τῷ στρατῷ πρόσεχε ἀνάνδρους καὶ ἀσυνέτους μὴ προχειρίζου. Μη σε πεισάτωσαν, ὅτι καὶ οἱ πρὸ σοῦ οὕτως διεγένοντο. Ταῦτα παρεγγνῶ σοι καὶ παραινώ ἀφ᾽ ὧν ἔπαθον. Περιουσίας οἱ ἔχοντες, ἀπολαυέτωσαν αὐτῶν αὐτοῖς χρησίμω; · τοῖς μὴ ἔχουσιν (οἱ ἔχοντες χορηγήτωσαν [εἰ ἀγαθοὶ δώρησας Οίδας ὅτι τῶν σπλάγχνων μου, σε προετιμησάμην (προετίμησα Την μητέρα σου, τὴν ποτέ σου δέσποιναν γενομένην σέβου καὶ τίμα· δοῦλος γὰρ ἦσθα πρότερον, νῦν δὲ γενοῦ υἱὸς αὐτῆς. Ἡ Ταῦτα εἰπόντος τοῦ βασιλέως καὶ τοῦ Καίσαρος ἐν τοῖς ποσὶν αὐτοῦ πεσόντος, ἔφη ὁ βασιλεύς· . Εἰ θέλεις, [εἰμὶ, εἰ οὐ θέλεις], οὐ ζῶ (οὐκ ὦ Ο Θεὸς ὁ τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν ποιήσας, ἐμβάλοι (εμβάλη εἰς τὴν σὴν καρδίαν (την κ. σαν καὶ ἄλλα, ὰ ἐπελαθόμην εἰπεῖν σοι. » Τελευτήσαντος δὲ αὐτοῦ, Τιβέριος τὴν βασιλείαν εκράτησεν ("Ορα παραγγελίαν Ἰουστίνου πρὸς τὸν Τιβέριον Επὶ Ἰουστίνου χειροτονεῖται Ἰωάννης ὁ νηστευτής πατριάρχης οὐ ε' ἐν τῷ ἱππικῷ ἀνεκ. ἐστι Διηγητέως (01. GEORGII HAMARTOLI Cum autem mater læc audivisset et planxisset, A puero secum assumpto, ad. Menam patriarcham fe- stinavit, et omnibus ei renuntiatis, ut Christiana cum puero, san fieret, rogavit. Hic confestim utrum- que regi, adduxit, Rex autem et patrem pueri ac- cersiri jussit, et, cum, examine facto, multum hor- Value et deprecatus esset eum ut Christianus feret, illum non acquiescentem. ad palum affigi, velut ipsius, nati occisorem, mandavit. Mulierem vero patriarcha baptizatam fecit monacham et filium lectorem. CCXXIII. Regnum Tiberii. Tiberius post Justinum regnavit annos quatuor. B Cum hic in circum venisset, exclamaverunt ordines: ● Videamus, videamus Romanorum Augustam. › Ille vero respondit : • Est ecclesia homonyma Augustæ contra publicum Diegistei balneum. › Fauste igitur exclamaverunt ordines : ‹ Anastasiæ Au- gustæ anui mulți. › Sophia vero, Justini vidua, anima vuluerata est: snon enim sciebat Tiberium uxorem habere, ideoque .&v. - Variæ ectiones ex notæ. add. Ced. Ced. Ged. v. Ged. " (Ced. 680,13-15. (3) (Ced. 680,15-17). (4) cod.) (Ced. 684,3-6). (Ced. 684,12-15). (7) Leo) (a. 567). (8) (Ced. 684,7). (9) (Ced. 685,5 a. 570), (10) (Ced. 685,6,7 a. 574). (11) (Ced. 685,11-14 a. 577). (12) Leo, Ged.) Ced.) cod.) Leo) (ed.) cod. Ced. Leo.) Leo, Ced.( cod. Led, Leo) cod. Ced. Leo) col.) Leu]. Len, et Cod.) Leo.) (ed.) Ced.) Glossa ; Ced. 685,19 686,20, 2. (78) (13) (a. 581. Haec omnia desunt in Serb. ei Bulg.). Lidl. 589,8 -12. Lev. ' Cad. · add. ed. Leo. *Ced. 688,12-16, * 5. Τιβέριος μετὰ Ἰουστῖνον ἐβασίλευσεν ἔτη δ. (2) Ἡ δὲ Σοφία, ἡ τοῦ Ἰουστίνου γυνή, ἐπλήγη

διὰ τοῦτο προσεφιλιώθη αὐτῷ ἐπὶ ὁ Ἰουστίνου, πεί- σε τα αὐτὸν προβαλέσθαι εἰς βασιλέα Τιβέριον, βουλομένη γῆμαι αὐτὸν καὶ μεἶναι Αὐγούσταν . . (3) Ταύτην δὲ κατήγαγε Τιβέριος εἰς τὸ παλά- τον * τὸ ἐν τῷ Ἰουλιανοῦ λιμένι, κελεύσας κουδι- κουλαρίους * καὶ ἑτέρας τινὰς εἶναι εἰς ὑπηρεσίαν αὐτῆς καὶ διατηρεῖν αὐτήν· ἐτίμα δὲ αὐτὴν ὡς μητέρα, ποιῶν πᾶσαν θεραπείαν αὐτῆς. (4) Οὗτος έκτισε καὶ τὸ δημόσιον Βλαχερνών λου- τρὸν καὶ πολλὰς ἐκκλησίας καὶ ξενώνας ἀνενεώσατο. (3) Οὗτος Μαυρίκιον καὶ Ναρσῆν κατὰ Περσῶν ἀπέστειλε · Μαυρικίου δὲ ὑποστρέψαντος μετὰ νί- της τι μεγάλης, ἐδέξατο αὐτὸν ὁ βασιλεὺς μετά τι μῆς πολλῆς καὶ γαμβρόν αὐτὸν εἰσεποιήσατο, ὡσαύ πως καὶ Γερμανὸν ἐν τῇ ἑτέρᾳ θυγατρί, ἀμφοτέρους ποιήσας Καίσαρας. (6) Φαγὼν δὲ κώμωρα τα πρώιμα άξιος θέατα πεφαρμακωμένα καὶ μέλλων τελευτήν Μαυρίκιον " βασιλέα ανηγόρευσεν 10. ΣΚΔ'. Βασιλεία Μαυρικίου * Μετὰ Τιβέριον ἐβασίλευσε Μαυρίκιος, ὁ γαμ. βρὸς αὐτοῦ ὁ ᾿Αρμένιος, ἔτη κ', ὃς ἔσχε γαμβρόν ὀνόματι Φιλιππικόν, ὃς ἔκτισε μονὴν τε ἐν Χρυσοπό- λει ἐπ' ὀνόματι αὐτοῦ. σθεὶς καὶ ἀναλαβὼν τὰ στρατεύματα, κατὰ Περσῶν ἐχώρει, (1435) πολλὰς ἀνδραγαθίας κατ' αὐτῶν ἐνδεικνύμενος ἅμα Ηρακλείῳ στρατηγῷ. Κτίζει δὲ ὁ Μαυρίκιος τὰ Καριανοῦ καὶ τὸν ἐν αὐτῷ ἔμβολον, ὑπογράψας ἐν αὐτῷ τὰς αὐτοῦ πράξεις (καὶ τὸν ναὸν τῶν ῾Αγίων μ' ὄντα πλησίον τοῦ Σωτηρίου). (4) Καὶ τὴν λιτὴν δὲ τὴν ἐν Βλαχέρναις τελει σθεῖσαν τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου διετύπωσε, καὶ τὴν προέλευσιν ἀπαρτήσας, καὶ τὸ ἐν αὐταῖς δημόσιον λουτρόν. (5) Ἐπὶ τούτου Χαγάνος ὁ τῶν ᾿Αβάρων ἀρχη- γὸς τὰς σπονδὰς διαλύσας, ἐπὶ τὴν Θρᾴκην χωρεῖ καὶ πολλὰ στρατεύματα τῶν Ῥωμαίων ἀναιρεῖ. τῷ Δαονίῳ γενομένου ", τῇ νυκτὶ ἐκείνῃ γύναιον Ετικτε καὶ οἰκτρὰς φωνὰς ἡφίει. Ὁ δὲ βασιλεὺς ἀπέστειλε μαθεῖν τὸ συμβάν, καὶ εἶδον παιδίον γεν- νηθὲν ἄνευ ὀφθαλμῶν καὶ βλεφάρων, μήτε χεῖρας μήτε βραχίονας ἔχον ν - πρὸς δὲ τὸ ἴσχιον (καὶ) ἰχθύος οὐρὰ προσπεφυκυία δὲ ὑπῆρχεν αὐτῷ ἐτέχθησαν δύο παιδία, ἓν μὲν τετράπουν, καὶ ἔτε ο από Αὐγούστα π. τῶν Σοφιῶν κελ. κουβικουλάριον ἑτέρους. ίσα μητρί Τῷ δ' αὐτοῦ ἔτει του χτίζει Τιβέριος τὸ δ. τῶν Β. ἀνανεον δὲ καὶ ἐ. π. καὶ ξ. κ. τ. λ. ἀνάγκης Τῇ δὲ ιδ' τοῦ Αὐγούστου μηνός φο συκόμωρα πρ. συκά- μενα όψιμα γενοθευμένα τεθνάναι, προσκαλεῖται τὸν πατριάρχην Ἰωάννην καὶ τὴν $8 τὸν ἴδιον γαμβρόν αναγορεύει σύγκλητον ἅμα τοῖς στρατεύμασι και Αρμενίου Μ. 2. τῆς Θεοτόκου, ἐν ΚΠ. δὲ οἶκον τὸν λεγόμενον τοῦ Φ. τῆς ἑώας Ὁ δὲ Μ. ἔκτισε τὸν Καριανὸν ἐν ἐν Βλ. γρ. ἐν ά. διὰ ζωγρα φίας τὰς ἐ. πρ. Περὶ τοῦ παιδὸς τοῦ γεννηθέντος ἄνευ χειρών. 1ο γενομένῳ Έχων οι τῷ ἰσχίῳ οι προσφυώς όστρα κθερμες. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ καὶ κύων ἐξάπους κεφαλήν ἔχων λεοντώδη γεννηθεῖς ἐγένετο μέγας εφόδρα ον - " CHRONICON. - LIB. IV. A foverat eum, Justino persuadens ut cum imperio præficeret sperans se ei nupturam atque Augustam B (3) C D remansuram. Hanc antem Tiberius duxit in palatium quod est in portu Juliani, jubens cubicularias et quasdam alias illi servire et eam custodire : honorabat au- tem illam ut matrem omnemque de illa curam ha‍ bebat. Iste ædificavit publicum Blachernarum balneum, multasque ecclesias et hospitia restauravit. Iste Mauricium et Narsen adversus Persas misit. Mauricium autem post magnam victoriam reversum multo cum honore rex excepit et in generum´as- sumpsit, sicut et Germanum, cui dedit alteram filiam; ambos etiam creavit Caesares. Cum autem præcoces ficus, specie quidem dele- ctabiles, sed veneno infectas comedisset et jamjam' esset moriturus, Mauricium regem proclamavit. CCXXIV. Regnum Mauricii. Post Tiberium regnavit Mauricius, ejus gener, Armenius, annos viginti : generum habuit nomine Philippicum, qui Chrysopoli monasterium sub ip- sius nomine construxit. Dux autem exercitus a Mauricio designatus, cum exercitu contra Persas processit, multaque præclare facta adversus illos una cum Heraclio stratego gessit. Edificavit autem Mauricius Cariana rostra, quibus suos actus inscripsit, et templum Qua- draginta Sanctorum prope Salvatoris ædem. Publicam autem deprecationem quæ in Blachernis ât, sanctissimnæ Deipara dicavit, nec non exitum et quod in iis est publicum balneun. Sub eo Chaganus, Avarorum dux, foederibus ruptis, in Thraciam progressus est multasque Ro- manorum acies disperdidit. Ipse vero rex adversus illum processit. Cum au- tem Daonium attigisset, nocte mulier parieba' lamentabilesque voces edebat. Rex misit ut quod evenerat edisceret, et qui fuerant missi natum vide- runt puerum absque palpebris et oculis, nec ma- nus, nec brachia habentem. Pust rencs autem cauda piscis naturaliter inhærebat ei. Sed et extra Byzantii loca editi sunt duo pueri, unus cum pedibus quatuor et alter cum duobus ca- Variæ lectiones et notæ. Ced. • Ced. * Ged. 688,16-19. * Cel • Ced. Leo, Ced. " Leo, Ced. - 13582 - Ced. 690,6-8 : "Ced. 690,14-691,1. Ced. cod. Ced. 691,1-5 : Leo, Ced. Ged. Ced.. " Ced. M.G ed. Leo, Ced. 69,7-12. Ced. 602,10. Ced. 694,18 : Cod. " Ced. 684,20-23. ' 590, – Cel. 695.21-0062. cod. cod. Ced. Ced. ed. 583. * (2) Στρατηλάτης δὲ οι παρὰ Μαυρικίου προχειρι (6) Τοῦ δὲ βασιλέως κατ' αὐτοῦ ἐξιόντος καὶ ἐν (7) ᾿Αλλὰ καὶ εἰς τὰ ἔξωθεν τοῦ Βυζαντίου χωρίς

διὰ τοῦτο προσεφιλιώθη αὐτῷ ἐπὶ ὁ Ἰουστίνου, πεί- σε τα αὐτὸν προβαλέσθαι εἰς βασιλέα Τιβέριον, βουλομένη γῆμαι αὐτὸν καὶ μεἶναι Αὐγούσταν . . (3) Ταύτην δὲ κατήγαγε Τιβέριος εἰς τὸ παλά- τον * τὸ ἐν τῷ Ἰουλιανοῦ λιμένι, κελεύσας κουδι- κουλαρίους * καὶ ἑτέρας τινὰς εἶναι εἰς ὑπηρεσίαν αὐτῆς καὶ διατηρεῖν αὐτήν· ἐτίμα δὲ αὐτὴν ὡς μητέρα, ποιῶν πᾶσαν θεραπείαν αὐτῆς. (4) Οὗτος έκτισε καὶ τὸ δημόσιον Βλαχερνών λου- τρὸν καὶ πολλὰς ἐκκλησίας καὶ ξενώνας ἀνενεώσατο. (3) Οὗτος Μαυρίκιον καὶ Ναρσῆν κατὰ Περσῶν ἀπέστειλε · Μαυρικίου δὲ ὑποστρέψαντος μετὰ νί- της τι μεγάλης, ἐδέξατο αὐτὸν ὁ βασιλεὺς μετά τι μῆς πολλῆς καὶ γαμβρόν αὐτὸν εἰσεποιήσατο, ὡσαύ πως καὶ Γερμανὸν ἐν τῇ ἑτέρᾳ θυγατρί, ἀμφοτέρους ποιήσας Καίσαρας. (6) Φαγὼν δὲ κώμωρα τα πρώιμα άξιος θέατα πεφαρμακωμένα καὶ μέλλων τελευτήν Μαυρίκιον " βασιλέα ανηγόρευσεν 10. ΣΚΔ'. Βασιλεία Μαυρικίου * Μετὰ Τιβέριον ἐβασίλευσε Μαυρίκιος, ὁ γαμ. βρὸς αὐτοῦ ὁ ᾿Αρμένιος, ἔτη κ', ὃς ἔσχε γαμβρόν ὀνόματι Φιλιππικόν, ὃς ἔκτισε μονὴν τε ἐν Χρυσοπό- λει ἐπ' ὀνόματι αὐτοῦ. σθεὶς καὶ ἀναλαβὼν τὰ στρατεύματα, κατὰ Περσῶν ἐχώρει, (1435) πολλὰς ἀνδραγαθίας κατ' αὐτῶν ἐνδεικνύμενος ἅμα Ηρακλείῳ στρατηγῷ. Κτίζει δὲ ὁ Μαυρίκιος τὰ Καριανοῦ καὶ τὸν ἐν αὐτῷ ἔμβολον, ὑπογράψας ἐν αὐτῷ τὰς αὐτοῦ πράξεις (καὶ τὸν ναὸν τῶν ῾Αγίων μ' ὄντα πλησίον τοῦ Σωτηρίου). (4) Καὶ τὴν λιτὴν δὲ τὴν ἐν Βλαχέρναις τελει σθεῖσαν τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου διετύπωσε, καὶ τὴν προέλευσιν ἀπαρτήσας, καὶ τὸ ἐν αὐταῖς δημόσιον λουτρόν. (5) Ἐπὶ τούτου Χαγάνος ὁ τῶν ᾿Αβάρων ἀρχη- γὸς τὰς σπονδὰς διαλύσας, ἐπὶ τὴν Θρᾴκην χωρεῖ καὶ πολλὰ στρατεύματα τῶν Ῥωμαίων ἀναιρεῖ. τῷ Δαονίῳ γενομένου ", τῇ νυκτὶ ἐκείνῃ γύναιον Ετικτε καὶ οἰκτρὰς φωνὰς ἡφίει. Ὁ δὲ βασιλεὺς ἀπέστειλε μαθεῖν τὸ συμβάν, καὶ εἶδον παιδίον γεν- νηθὲν ἄνευ ὀφθαλμῶν καὶ βλεφάρων, μήτε χεῖρας μήτε βραχίονας ἔχον ν - πρὸς δὲ τὸ ἴσχιον (καὶ) ἰχθύος οὐρὰ προσπεφυκυία δὲ ὑπῆρχεν αὐτῷ ἐτέχθησαν δύο παιδία, ἓν μὲν τετράπουν, καὶ ἔτε ο από Αὐγούστα π. τῶν Σοφιῶν κελ. κουβικουλάριον ἑτέρους. ίσα μητρί Τῷ δ' αὐτοῦ ἔτει του χτίζει Τιβέριος τὸ δ. τῶν Β. ἀνανεον δὲ καὶ ἐ. π. καὶ ξ. κ. τ. λ. ἀνάγκης Τῇ δὲ ιδ' τοῦ Αὐγούστου μηνός φο συκόμωρα πρ. συκά- μενα όψιμα γενοθευμένα τεθνάναι, προσκαλεῖται τὸν πατριάρχην Ἰωάννην καὶ τὴν $8 τὸν ἴδιον γαμβρόν αναγορεύει σύγκλητον ἅμα τοῖς στρατεύμασι και Αρμενίου Μ. 2. τῆς Θεοτόκου, ἐν ΚΠ. δὲ οἶκον τὸν λεγόμενον τοῦ Φ. τῆς ἑώας Ὁ δὲ Μ. ἔκτισε τὸν Καριανὸν ἐν ἐν Βλ. γρ. ἐν ά. διὰ ζωγρα φίας τὰς ἐ. πρ. Περὶ τοῦ παιδὸς τοῦ γεννηθέντος ἄνευ χειρών. 1ο γενομένῳ Έχων οι τῷ ἰσχίῳ οι προσφυώς όστρα κθερμες. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ καὶ κύων ἐξάπους κεφαλήν ἔχων λεοντώδη γεννηθεῖς ἐγένετο μέγας εφόδρα ον - " CHRONICON. - LIB. IV. A foverat eum, Justino persuadens ut cum imperio præficeret sperans se ei nupturam atque Augustam B (3) C D remansuram. Hanc antem Tiberius duxit in palatium quod est in portu Juliani, jubens cubicularias et quasdam alias illi servire et eam custodire : honorabat au- tem illam ut matrem omnemque de illa curam ha‍ bebat. Iste ædificavit publicum Blachernarum balneum, multasque ecclesias et hospitia restauravit. Iste Mauricium et Narsen adversus Persas misit. Mauricium autem post magnam victoriam reversum multo cum honore rex excepit et in generum´as- sumpsit, sicut et Germanum, cui dedit alteram filiam; ambos etiam creavit Caesares. Cum autem præcoces ficus, specie quidem dele- ctabiles, sed veneno infectas comedisset et jamjam' esset moriturus, Mauricium regem proclamavit. CCXXIV. Regnum Mauricii. Post Tiberium regnavit Mauricius, ejus gener, Armenius, annos viginti : generum habuit nomine Philippicum, qui Chrysopoli monasterium sub ip- sius nomine construxit. Dux autem exercitus a Mauricio designatus, cum exercitu contra Persas processit, multaque præclare facta adversus illos una cum Heraclio stratego gessit. Edificavit autem Mauricius Cariana rostra, quibus suos actus inscripsit, et templum Qua- draginta Sanctorum prope Salvatoris ædem. Publicam autem deprecationem quæ in Blachernis ât, sanctissimnæ Deipara dicavit, nec non exitum et quod in iis est publicum balneun. Sub eo Chaganus, Avarorum dux, foederibus ruptis, in Thraciam progressus est multasque Ro- manorum acies disperdidit. Ipse vero rex adversus illum processit. Cum au- tem Daonium attigisset, nocte mulier parieba' lamentabilesque voces edebat. Rex misit ut quod evenerat edisceret, et qui fuerant missi natum vide- runt puerum absque palpebris et oculis, nec ma- nus, nec brachia habentem. Pust rencs autem cauda piscis naturaliter inhærebat ei. Sed et extra Byzantii loca editi sunt duo pueri, unus cum pedibus quatuor et alter cum duobus ca- Variæ lectiones et notæ. Ced. • Ced. * Ged. 688,16-19. * Cel • Ced. Leo, Ced. " Leo, Ced. - 13582 - Ced. 690,6-8 : "Ced. 690,14-691,1. Ced. cod. Ced. 691,1-5 : Leo, Ced. Ged. Ced.. " Ced. M.G ed. Leo, Ced. 69,7-12. Ced. 602,10. Ced. 694,18 : Cod. " Ced. 684,20-23. ' 590, – Cel. 695.21-0062. cod. cod. Ced. Ced. ed. 583. * (2) Στρατηλάτης δὲ οι παρὰ Μαυρικίου προχειρι (6) Τοῦ δὲ βασιλέως κατ' αὐτοῦ ἐξιόντος καὶ ἐν (7) ᾿Αλλὰ καὶ εἰς τὰ ἔξωθεν τοῦ Βυζαντίου χωρίς

Α τον δικόρυφον. Οἱ δὲ τὰς ἱστορίας γράψαντες λέο γουσι μὴ σημαίνειν ἀγαθὰ ταῖς πόλεσιν ἐν οἷς τοιαῦτα τίχνονται. διερράγη πεσών. ὑπέστρεψεν ἐν τῇ πόλει. (10) ᾿Αλλὰ καὶ κύων ἐξάπους κεφαλὴν ἔχειν, λεοντώδη ἐγεννήθη παμμεγέθης σφόδρα. ΣΚΕ΄. Περὶ τῶν Σειρήνων, κροκοδείλων καὶ ὕδρεων. Καὶ ἐν τῷ Νείλῳ ποταμῷ ἐφάνησαν ἡλίου ἀνατέλλοντος ἀνθρωπόμορφα δύο ζώα, ἀνὴρ και • Β γυνή (ἅπερ Σειρήνες προσαγορεύονται, ἡδύφθογγα πάνυ καὶ θανατηφόρα· τὴν δὲ μορφὴν ἔχουσιν, ἀπὸ κεφαλῆς ἕως ἐμφαλοῦ, ἀνθρώπου, τὸ δὲ λοιπὸν πε- τεινοῦ), καὶ ὁ μὲν ἀνὴρ ει εὔστερνος (ἦν καὶ) κατά πληκτος 4, ἡ δὲ γυνή τὴν ὄψιν τε καὶ τὴν κόμην ξανθὴν (ὁμοίως καὶ ὁ ἀνὴρ τούς τε μαστοὺς εἶχε καὶ τὴν ὄψιν ἄτριχον καὶ τὴν κόμην βαθείαν. Ὁ δὲ λαὸς μετὰ τοῦ ὑπάρχου θαυμάζοντες ὅρκοις ἔβαλλον ἐκεῖνο τὸ ἀνδρόγυνον μὴ ἀναχωρῆσαι πρὶν ἅπαντες ἐμφορη- θῶσι τῆς θέας ταύτης παραδόξου). Και (δή) μέχρις ὥρας θ' πᾶς ὁ λαὸς ἐθαύμαζε το θεωρῶν τὰ ζῶς ταῦτα. Καὶ οὕτω πάλιν εἰς τὸν ποταμὸν κατα έδυσαν. * (2) Τούτων δὲ καταδυσάντων κροκόδειλοι ἀνέδυσαν (καὶ ἐκπηδήσαντες πολλοὺς τῶν ἀνθρώπων διέφθειραν). Ο (γάρ τοι) κροκόδειλος θηρίον μέγα ἐστὶν ὁμοῦ καὶ ἰχθὺς ἀπὸ κεφαλῆς μέχρι οὐρᾶς, καὶ ἡ μὲν χροιὰ τοῦ νώτου αὐτοῦ πέτρα μελαίνῃ προσ- ἔοικε, ἡ δὲ γαστήρ λευκή· καὶ πόδες αὐτῶν εἰσι δ' καὶ οὐρὰ μεγίστη, τραχεῖα τῆς ράχεως γάρ ἐστιν ἑνὸς ὀστέου τελευτή· καὶ ἐντέτμηται " εἰς ἀκάνθας (1444) ὥσπερ αἱ τῶν πριόνων (έρμαὶ καὶ) ἀκμαί, καὶ τύπτει μετ' αὐτῆς πρὸς οὓς ἂν μάχηται, καὶ πολλὰ ποιεῖ τραύματα 49· ἡ δὲ κεφαλὴ αὐτοῦ προσήρμο σται τοῖς ὤμοις ἐξισουμένη ἐφ' ὅσον μὲν οὐ κέχηνε θηρίου ἐστὶ κεφαλή· ἐπὰν δὲ χάνῃ, ὅλη γίνεται στόμα μέχρι τῶν ὤμων τὸ χάσμα ποιοῦσα . Αναιρεί οι δὲ τοῦτο πολλάκις ή λεγομένη ύδρες ἐν τῷ αὐτῷ ποταμῷ ὑπάρχουσα, μορφὴν ἔχουσα κυνός τοιούτῳ τρόπῳ. Τὸ γὰρ το στόμα διανοίγων δ Ο κροκόδειλος καὶ οὕτως καθεύδων, ἡ ὕδρις ἐγκυλισα- μένη εἰς πηλὸν καὶ διὰ τοῦ στόματος αὐτοῦ πρὸς τὴν γαστέρα χωροῦσα καὶ ταύτην διαρρήξασα, σε τὴν κι ὁ τὸν χρυσοῦν περικείμενος κόσμον, αθρόως Τ. πᾶσιν ὁ. ὁ βασιλεὺς περίλυπος ἦν δε περὶ τοῦ ἐξάποδος κυνός. π. χρ. π. κροκοδείλου Μ. 2-14. Κατὰ τοῦτον τὸν χρόνον (τῷ ιη' ἔτει). μετά τοῦ λαοῦ πορευομένου ἐν τόπῳ τῷ ἐπιλεγομένῳ Δ. ή. ἀνίσχοντος 5. . ἐν τῷ ποταμῷ ἐφ. τε εύστολος ψιν, κ. τ. λ. σε τούς τε μασθοὺς εἶχε καί Φ. λείαν καὶ κ. βαθεῖαν. κι ἐθαύμασεν ὁρῶν – ἐθαύμαζον θεωρ. Καὶ τῇ θ' ἐδ. ἐν τῷ ποταμῷ Καὶ ἰδοὺ καὶ κροκοδείων πλῆθος ἀνεφάνη. Ὁ δὲ κρ. θ. ἐ. μοῦ καὶ ν. μέγες ἀμφίδιο; δὲ καὶ ἡ μὲν χ. τ. ν. ἀ. π. ἔοικε μ. ἡ δὲ γ· λ. π. δὲ δ' καὶ δ. μεγάλη και το ἐν ἐν δὲ ἄνωθεν ὡς αἱ ἐν ταὐτῷ καὶ τραυματίζει· ἡ κ. δὲ προς ηρμοσμένη τ. ώ. καὶ ἐ. καὶ ἐφ' κ. ε. ἐάν οι ποιοῦσα τὸ χ. σε Ζῶον δέ ἐστι μικρὸν ἡ δ. ἥτις καὶ ἄλλος λέγεται κ. έχ. μ. αὕτη εἰς π. κυλ. ἐπιτηροῦσά τε τὸν κροκόδειλον καθεύδοντα, εἰσπιδες διὰ τοῦ στ. 4. κεχηνώς γὰρ ὁ κροκόδειλο, καθεύδει εἰ; τ. γ. τούτου χ. κ. τ. διαῤῥήσσοντα, δ. δ. τ. έ. απονεκροῦσα αὐτόν GEORGI HAMARTOLI pitibus. Qui vero historias scripserunt dicunt non fausta significari urbibus in quibus hujusmodi mon- stra nascuntur. Eadem vero die regis equus cadens diruptus est. “Ipse vero non in bonum de talibus auguria su- mens, in urbem regressus est. Verum etiam canis cum sex pedibus et capite leonis capitis formam habente miraque magnitudine editus est. CCXXV. De Sirenibus, crocodilis et hydris. B In Nilo flumine apparuerunt etiam, oriente sole, duo animalia humanam referentia formam, homo et mulier, quæ vocantur Sirenes, voce ju- cundissima valdeque perniciosa. A capite us- que ad umbilicum hominis habent formam, reli- quum autem volucris. Homo quidem erat pectore validior ac robustior; mulier autem facie comaque flava relucebat, dum vir sinus et faciem sine pilis et spissam comam haberet. Populus autem cum præfectomirabundus par istud androgynorum obse- crabat ne recederet priusquam omnes hoc stupendo spectatulo satiarentur. Et usque ad nonam horam omnis populus animalia ista contemplans mirabatur. Et postea rursus in flumen immersa sunt. Postquam autem imumcrga fuerunt, crocodili a¸ paruerunt qui ruentes multos homines necave- runt. Crocodilus enim est simul immanis Tera ct C piscis a capite usque ad caudam; dorsum ejus ni- gro lapidi simile est; venter auteni albus. Quatuor ipsi sunt pedes et cauda maxima et aspera; ossis enim spina est unico osse constantis. Dissecatur- que velut acanthus, 'quasi serræ dentes et acumina, et cum illa ferit monstrum quos lacessit, nullaque facit vulnera. Caput autem ipsius humeris conti- guum est iisque æquatur quandiu non hiat; ubi¨hiat totum caput oris loco est et usque ad humeros pan- ditur. D unc autem impugnat animalculum hydra dł- (5) clum, in codem flumine vivens, formam habens canis, hoc molo. Cum scilicet dormitaudo croco- dilus os aperit, hydra, prius in cano volutata, per os illius in ventrem sese insinuat, et, hoc dila- cerato, bestia enecata, per anum egreditur. Et (0a- Varia lectiones et nota. Cell. 636,4. " Ced. 696,5. Par. 1706, Ged. 700,19- 700.6 : Ceil. Gell. . " add. Ced. • add. Ged. Ced. Ced. coll. Ged. * Cell. 701,6-14 : Cal. “ Ged. Ced. Ced. Led. 701,14-19. (8) Τῇ (δέ) αὐτῇ ἡμέρᾳ καὶ ὁ ίππος τοῦ βασιλέως κ (9) 'Ο δὲ τούτοις 38 οὐκ εἰς καλὸν οἰωνισάμενος,

Α τον δικόρυφον. Οἱ δὲ τὰς ἱστορίας γράψαντες λέο γουσι μὴ σημαίνειν ἀγαθὰ ταῖς πόλεσιν ἐν οἷς τοιαῦτα τίχνονται. διερράγη πεσών. ὑπέστρεψεν ἐν τῇ πόλει. (10) ᾿Αλλὰ καὶ κύων ἐξάπους κεφαλὴν ἔχειν, λεοντώδη ἐγεννήθη παμμεγέθης σφόδρα. ΣΚΕ΄. Περὶ τῶν Σειρήνων, κροκοδείλων καὶ ὕδρεων. Καὶ ἐν τῷ Νείλῳ ποταμῷ ἐφάνησαν ἡλίου ἀνατέλλοντος ἀνθρωπόμορφα δύο ζώα, ἀνὴρ και • Β γυνή (ἅπερ Σειρήνες προσαγορεύονται, ἡδύφθογγα πάνυ καὶ θανατηφόρα· τὴν δὲ μορφὴν ἔχουσιν, ἀπὸ κεφαλῆς ἕως ἐμφαλοῦ, ἀνθρώπου, τὸ δὲ λοιπὸν πε- τεινοῦ), καὶ ὁ μὲν ἀνὴρ ει εὔστερνος (ἦν καὶ) κατά πληκτος 4, ἡ δὲ γυνή τὴν ὄψιν τε καὶ τὴν κόμην ξανθὴν (ὁμοίως καὶ ὁ ἀνὴρ τούς τε μαστοὺς εἶχε καὶ τὴν ὄψιν ἄτριχον καὶ τὴν κόμην βαθείαν. Ὁ δὲ λαὸς μετὰ τοῦ ὑπάρχου θαυμάζοντες ὅρκοις ἔβαλλον ἐκεῖνο τὸ ἀνδρόγυνον μὴ ἀναχωρῆσαι πρὶν ἅπαντες ἐμφορη- θῶσι τῆς θέας ταύτης παραδόξου). Και (δή) μέχρις ὥρας θ' πᾶς ὁ λαὸς ἐθαύμαζε το θεωρῶν τὰ ζῶς ταῦτα. Καὶ οὕτω πάλιν εἰς τὸν ποταμὸν κατα έδυσαν. * (2) Τούτων δὲ καταδυσάντων κροκόδειλοι ἀνέδυσαν (καὶ ἐκπηδήσαντες πολλοὺς τῶν ἀνθρώπων διέφθειραν). Ο (γάρ τοι) κροκόδειλος θηρίον μέγα ἐστὶν ὁμοῦ καὶ ἰχθὺς ἀπὸ κεφαλῆς μέχρι οὐρᾶς, καὶ ἡ μὲν χροιὰ τοῦ νώτου αὐτοῦ πέτρα μελαίνῃ προσ- ἔοικε, ἡ δὲ γαστήρ λευκή· καὶ πόδες αὐτῶν εἰσι δ' καὶ οὐρὰ μεγίστη, τραχεῖα τῆς ράχεως γάρ ἐστιν ἑνὸς ὀστέου τελευτή· καὶ ἐντέτμηται " εἰς ἀκάνθας (1444) ὥσπερ αἱ τῶν πριόνων (έρμαὶ καὶ) ἀκμαί, καὶ τύπτει μετ' αὐτῆς πρὸς οὓς ἂν μάχηται, καὶ πολλὰ ποιεῖ τραύματα 49· ἡ δὲ κεφαλὴ αὐτοῦ προσήρμο σται τοῖς ὤμοις ἐξισουμένη ἐφ' ὅσον μὲν οὐ κέχηνε θηρίου ἐστὶ κεφαλή· ἐπὰν δὲ χάνῃ, ὅλη γίνεται στόμα μέχρι τῶν ὤμων τὸ χάσμα ποιοῦσα . Αναιρεί οι δὲ τοῦτο πολλάκις ή λεγομένη ύδρες ἐν τῷ αὐτῷ ποταμῷ ὑπάρχουσα, μορφὴν ἔχουσα κυνός τοιούτῳ τρόπῳ. Τὸ γὰρ το στόμα διανοίγων δ Ο κροκόδειλος καὶ οὕτως καθεύδων, ἡ ὕδρις ἐγκυλισα- μένη εἰς πηλὸν καὶ διὰ τοῦ στόματος αὐτοῦ πρὸς τὴν γαστέρα χωροῦσα καὶ ταύτην διαρρήξασα, σε τὴν κι ὁ τὸν χρυσοῦν περικείμενος κόσμον, αθρόως Τ. πᾶσιν ὁ. ὁ βασιλεὺς περίλυπος ἦν δε περὶ τοῦ ἐξάποδος κυνός. π. χρ. π. κροκοδείλου Μ. 2-14. Κατὰ τοῦτον τὸν χρόνον (τῷ ιη' ἔτει). μετά τοῦ λαοῦ πορευομένου ἐν τόπῳ τῷ ἐπιλεγομένῳ Δ. ή. ἀνίσχοντος 5. . ἐν τῷ ποταμῷ ἐφ. τε εύστολος ψιν, κ. τ. λ. σε τούς τε μασθοὺς εἶχε καί Φ. λείαν καὶ κ. βαθεῖαν. κι ἐθαύμασεν ὁρῶν – ἐθαύμαζον θεωρ. Καὶ τῇ θ' ἐδ. ἐν τῷ ποταμῷ Καὶ ἰδοὺ καὶ κροκοδείων πλῆθος ἀνεφάνη. Ὁ δὲ κρ. θ. ἐ. μοῦ καὶ ν. μέγες ἀμφίδιο; δὲ καὶ ἡ μὲν χ. τ. ν. ἀ. π. ἔοικε μ. ἡ δὲ γ· λ. π. δὲ δ' καὶ δ. μεγάλη και το ἐν ἐν δὲ ἄνωθεν ὡς αἱ ἐν ταὐτῷ καὶ τραυματίζει· ἡ κ. δὲ προς ηρμοσμένη τ. ώ. καὶ ἐ. καὶ ἐφ' κ. ε. ἐάν οι ποιοῦσα τὸ χ. σε Ζῶον δέ ἐστι μικρὸν ἡ δ. ἥτις καὶ ἄλλος λέγεται κ. έχ. μ. αὕτη εἰς π. κυλ. ἐπιτηροῦσά τε τὸν κροκόδειλον καθεύδοντα, εἰσπιδες διὰ τοῦ στ. 4. κεχηνώς γὰρ ὁ κροκόδειλο, καθεύδει εἰ; τ. γ. τούτου χ. κ. τ. διαῤῥήσσοντα, δ. δ. τ. έ. απονεκροῦσα αὐτόν GEORGI HAMARTOLI pitibus. Qui vero historias scripserunt dicunt non fausta significari urbibus in quibus hujusmodi mon- stra nascuntur. Eadem vero die regis equus cadens diruptus est. “Ipse vero non in bonum de talibus auguria su- mens, in urbem regressus est. Verum etiam canis cum sex pedibus et capite leonis capitis formam habente miraque magnitudine editus est. CCXXV. De Sirenibus, crocodilis et hydris. B In Nilo flumine apparuerunt etiam, oriente sole, duo animalia humanam referentia formam, homo et mulier, quæ vocantur Sirenes, voce ju- cundissima valdeque perniciosa. A capite us- que ad umbilicum hominis habent formam, reli- quum autem volucris. Homo quidem erat pectore validior ac robustior; mulier autem facie comaque flava relucebat, dum vir sinus et faciem sine pilis et spissam comam haberet. Populus autem cum præfectomirabundus par istud androgynorum obse- crabat ne recederet priusquam omnes hoc stupendo spectatulo satiarentur. Et usque ad nonam horam omnis populus animalia ista contemplans mirabatur. Et postea rursus in flumen immersa sunt. Postquam autem imumcrga fuerunt, crocodili a¸ paruerunt qui ruentes multos homines necave- runt. Crocodilus enim est simul immanis Tera ct C piscis a capite usque ad caudam; dorsum ejus ni- gro lapidi simile est; venter auteni albus. Quatuor ipsi sunt pedes et cauda maxima et aspera; ossis enim spina est unico osse constantis. Dissecatur- que velut acanthus, 'quasi serræ dentes et acumina, et cum illa ferit monstrum quos lacessit, nullaque facit vulnera. Caput autem ipsius humeris conti- guum est iisque æquatur quandiu non hiat; ubi¨hiat totum caput oris loco est et usque ad humeros pan- ditur. D unc autem impugnat animalculum hydra dł- (5) clum, in codem flumine vivens, formam habens canis, hoc molo. Cum scilicet dormitaudo croco- dilus os aperit, hydra, prius in cano volutata, per os illius in ventrem sese insinuat, et, hoc dila- cerato, bestia enecata, per anum egreditur. Et (0a- Varia lectiones et nota. Cell. 636,4. " Ced. 696,5. Par. 1706, Ged. 700,19- 700.6 : Ceil. Gell. . " add. Ced. • add. Ged. Ced. Ced. coll. Ged. * Cell. 701,6-14 : Cal. “ Ged. Ced. Ced. Led. 701,14-19. (8) Τῇ (δέ) αὐτῇ ἡμέρᾳ καὶ ὁ ίππος τοῦ βασιλέως κ (9) 'Ο δὲ τούτοις 38 οὐκ εἰς καλὸν οἰωνισάμενος,

Α τον δικόρυφον. Οἱ δὲ τὰς ἱστορίας γράψαντες λέο γουσι μὴ σημαίνειν ἀγαθὰ ταῖς πόλεσιν ἐν οἷς τοιαῦτα τίχνονται. διερράγη πεσών. ὑπέστρεψεν ἐν τῇ πόλει. (10) ᾿Αλλὰ καὶ κύων ἐξάπους κεφαλὴν ἔχειν, λεοντώδη ἐγεννήθη παμμεγέθης σφόδρα. ΣΚΕ΄. Περὶ τῶν Σειρήνων, κροκοδείλων καὶ ὕδρεων. Καὶ ἐν τῷ Νείλῳ ποταμῷ ἐφάνησαν ἡλίου ἀνατέλλοντος ἀνθρωπόμορφα δύο ζώα, ἀνὴρ και • Β γυνή (ἅπερ Σειρήνες προσαγορεύονται, ἡδύφθογγα πάνυ καὶ θανατηφόρα· τὴν δὲ μορφὴν ἔχουσιν, ἀπὸ κεφαλῆς ἕως ἐμφαλοῦ, ἀνθρώπου, τὸ δὲ λοιπὸν πε- τεινοῦ), καὶ ὁ μὲν ἀνὴρ ει εὔστερνος (ἦν καὶ) κατά πληκτος 4, ἡ δὲ γυνή τὴν ὄψιν τε καὶ τὴν κόμην ξανθὴν (ὁμοίως καὶ ὁ ἀνὴρ τούς τε μαστοὺς εἶχε καὶ τὴν ὄψιν ἄτριχον καὶ τὴν κόμην βαθείαν. Ὁ δὲ λαὸς μετὰ τοῦ ὑπάρχου θαυμάζοντες ὅρκοις ἔβαλλον ἐκεῖνο τὸ ἀνδρόγυνον μὴ ἀναχωρῆσαι πρὶν ἅπαντες ἐμφορη- θῶσι τῆς θέας ταύτης παραδόξου). Και (δή) μέχρις ὥρας θ' πᾶς ὁ λαὸς ἐθαύμαζε το θεωρῶν τὰ ζῶς ταῦτα. Καὶ οὕτω πάλιν εἰς τὸν ποταμὸν κατα έδυσαν. * (2) Τούτων δὲ καταδυσάντων κροκόδειλοι ἀνέδυσαν (καὶ ἐκπηδήσαντες πολλοὺς τῶν ἀνθρώπων διέφθειραν). Ο (γάρ τοι) κροκόδειλος θηρίον μέγα ἐστὶν ὁμοῦ καὶ ἰχθὺς ἀπὸ κεφαλῆς μέχρι οὐρᾶς, καὶ ἡ μὲν χροιὰ τοῦ νώτου αὐτοῦ πέτρα μελαίνῃ προσ- ἔοικε, ἡ δὲ γαστήρ λευκή· καὶ πόδες αὐτῶν εἰσι δ' καὶ οὐρὰ μεγίστη, τραχεῖα τῆς ράχεως γάρ ἐστιν ἑνὸς ὀστέου τελευτή· καὶ ἐντέτμηται " εἰς ἀκάνθας (1444) ὥσπερ αἱ τῶν πριόνων (έρμαὶ καὶ) ἀκμαί, καὶ τύπτει μετ' αὐτῆς πρὸς οὓς ἂν μάχηται, καὶ πολλὰ ποιεῖ τραύματα 49· ἡ δὲ κεφαλὴ αὐτοῦ προσήρμο σται τοῖς ὤμοις ἐξισουμένη ἐφ' ὅσον μὲν οὐ κέχηνε θηρίου ἐστὶ κεφαλή· ἐπὰν δὲ χάνῃ, ὅλη γίνεται στόμα μέχρι τῶν ὤμων τὸ χάσμα ποιοῦσα . Αναιρεί οι δὲ τοῦτο πολλάκις ή λεγομένη ύδρες ἐν τῷ αὐτῷ ποταμῷ ὑπάρχουσα, μορφὴν ἔχουσα κυνός τοιούτῳ τρόπῳ. Τὸ γὰρ το στόμα διανοίγων δ Ο κροκόδειλος καὶ οὕτως καθεύδων, ἡ ὕδρις ἐγκυλισα- μένη εἰς πηλὸν καὶ διὰ τοῦ στόματος αὐτοῦ πρὸς τὴν γαστέρα χωροῦσα καὶ ταύτην διαρρήξασα, σε τὴν κι ὁ τὸν χρυσοῦν περικείμενος κόσμον, αθρόως Τ. πᾶσιν ὁ. ὁ βασιλεὺς περίλυπος ἦν δε περὶ τοῦ ἐξάποδος κυνός. π. χρ. π. κροκοδείλου Μ. 2-14. Κατὰ τοῦτον τὸν χρόνον (τῷ ιη' ἔτει). μετά τοῦ λαοῦ πορευομένου ἐν τόπῳ τῷ ἐπιλεγομένῳ Δ. ή. ἀνίσχοντος 5. . ἐν τῷ ποταμῷ ἐφ. τε εύστολος ψιν, κ. τ. λ. σε τούς τε μασθοὺς εἶχε καί Φ. λείαν καὶ κ. βαθεῖαν. κι ἐθαύμασεν ὁρῶν – ἐθαύμαζον θεωρ. Καὶ τῇ θ' ἐδ. ἐν τῷ ποταμῷ Καὶ ἰδοὺ καὶ κροκοδείων πλῆθος ἀνεφάνη. Ὁ δὲ κρ. θ. ἐ. μοῦ καὶ ν. μέγες ἀμφίδιο; δὲ καὶ ἡ μὲν χ. τ. ν. ἀ. π. ἔοικε μ. ἡ δὲ γ· λ. π. δὲ δ' καὶ δ. μεγάλη και το ἐν ἐν δὲ ἄνωθεν ὡς αἱ ἐν ταὐτῷ καὶ τραυματίζει· ἡ κ. δὲ προς ηρμοσμένη τ. ώ. καὶ ἐ. καὶ ἐφ' κ. ε. ἐάν οι ποιοῦσα τὸ χ. σε Ζῶον δέ ἐστι μικρὸν ἡ δ. ἥτις καὶ ἄλλος λέγεται κ. έχ. μ. αὕτη εἰς π. κυλ. ἐπιτηροῦσά τε τὸν κροκόδειλον καθεύδοντα, εἰσπιδες διὰ τοῦ στ. 4. κεχηνώς γὰρ ὁ κροκόδειλο, καθεύδει εἰ; τ. γ. τούτου χ. κ. τ. διαῤῥήσσοντα, δ. δ. τ. έ. απονεκροῦσα αὐτόν GEORGI HAMARTOLI pitibus. Qui vero historias scripserunt dicunt non fausta significari urbibus in quibus hujusmodi mon- stra nascuntur. Eadem vero die regis equus cadens diruptus est. “Ipse vero non in bonum de talibus auguria su- mens, in urbem regressus est. Verum etiam canis cum sex pedibus et capite leonis capitis formam habente miraque magnitudine editus est. CCXXV. De Sirenibus, crocodilis et hydris. B In Nilo flumine apparuerunt etiam, oriente sole, duo animalia humanam referentia formam, homo et mulier, quæ vocantur Sirenes, voce ju- cundissima valdeque perniciosa. A capite us- que ad umbilicum hominis habent formam, reli- quum autem volucris. Homo quidem erat pectore validior ac robustior; mulier autem facie comaque flava relucebat, dum vir sinus et faciem sine pilis et spissam comam haberet. Populus autem cum præfectomirabundus par istud androgynorum obse- crabat ne recederet priusquam omnes hoc stupendo spectatulo satiarentur. Et usque ad nonam horam omnis populus animalia ista contemplans mirabatur. Et postea rursus in flumen immersa sunt. Postquam autem imumcrga fuerunt, crocodili a¸ paruerunt qui ruentes multos homines necave- runt. Crocodilus enim est simul immanis Tera ct C piscis a capite usque ad caudam; dorsum ejus ni- gro lapidi simile est; venter auteni albus. Quatuor ipsi sunt pedes et cauda maxima et aspera; ossis enim spina est unico osse constantis. Dissecatur- que velut acanthus, 'quasi serræ dentes et acumina, et cum illa ferit monstrum quos lacessit, nullaque facit vulnera. Caput autem ipsius humeris conti- guum est iisque æquatur quandiu non hiat; ubi¨hiat totum caput oris loco est et usque ad humeros pan- ditur. D unc autem impugnat animalculum hydra dł- (5) clum, in codem flumine vivens, formam habens canis, hoc molo. Cum scilicet dormitaudo croco- dilus os aperit, hydra, prius in cano volutata, per os illius in ventrem sese insinuat, et, hoc dila- cerato, bestia enecata, per anum egreditur. Et (0a- Varia lectiones et nota. Cell. 636,4. " Ced. 696,5. Par. 1706, Ged. 700,19- 700.6 : Ceil. Gell. . " add. Ced. • add. Ged. Ced. Ced. coll. Ged. * Cell. 701,6-14 : Cal. “ Ged. Ced. Ced. Led. 701,14-19. (8) Τῇ (δέ) αὐτῇ ἡμέρᾳ καὶ ὁ ίππος τοῦ βασιλέως κ (9) 'Ο δὲ τούτοις 38 οὐκ εἰς καλὸν οἰωνισάμενος,

Α τον δικόρυφον. Οἱ δὲ τὰς ἱστορίας γράψαντες λέο γουσι μὴ σημαίνειν ἀγαθὰ ταῖς πόλεσιν ἐν οἷς τοιαῦτα τίχνονται. διερράγη πεσών. ὑπέστρεψεν ἐν τῇ πόλει. (10) ᾿Αλλὰ καὶ κύων ἐξάπους κεφαλὴν ἔχειν, λεοντώδη ἐγεννήθη παμμεγέθης σφόδρα. ΣΚΕ΄. Περὶ τῶν Σειρήνων, κροκοδείλων καὶ ὕδρεων. Καὶ ἐν τῷ Νείλῳ ποταμῷ ἐφάνησαν ἡλίου ἀνατέλλοντος ἀνθρωπόμορφα δύο ζώα, ἀνὴρ και • Β γυνή (ἅπερ Σειρήνες προσαγορεύονται, ἡδύφθογγα πάνυ καὶ θανατηφόρα· τὴν δὲ μορφὴν ἔχουσιν, ἀπὸ κεφαλῆς ἕως ἐμφαλοῦ, ἀνθρώπου, τὸ δὲ λοιπὸν πε- τεινοῦ), καὶ ὁ μὲν ἀνὴρ ει εὔστερνος (ἦν καὶ) κατά πληκτος 4, ἡ δὲ γυνή τὴν ὄψιν τε καὶ τὴν κόμην ξανθὴν (ὁμοίως καὶ ὁ ἀνὴρ τούς τε μαστοὺς εἶχε καὶ τὴν ὄψιν ἄτριχον καὶ τὴν κόμην βαθείαν. Ὁ δὲ λαὸς μετὰ τοῦ ὑπάρχου θαυμάζοντες ὅρκοις ἔβαλλον ἐκεῖνο τὸ ἀνδρόγυνον μὴ ἀναχωρῆσαι πρὶν ἅπαντες ἐμφορη- θῶσι τῆς θέας ταύτης παραδόξου). Και (δή) μέχρις ὥρας θ' πᾶς ὁ λαὸς ἐθαύμαζε το θεωρῶν τὰ ζῶς ταῦτα. Καὶ οὕτω πάλιν εἰς τὸν ποταμὸν κατα έδυσαν. * (2) Τούτων δὲ καταδυσάντων κροκόδειλοι ἀνέδυσαν (καὶ ἐκπηδήσαντες πολλοὺς τῶν ἀνθρώπων διέφθειραν). Ο (γάρ τοι) κροκόδειλος θηρίον μέγα ἐστὶν ὁμοῦ καὶ ἰχθὺς ἀπὸ κεφαλῆς μέχρι οὐρᾶς, καὶ ἡ μὲν χροιὰ τοῦ νώτου αὐτοῦ πέτρα μελαίνῃ προσ- ἔοικε, ἡ δὲ γαστήρ λευκή· καὶ πόδες αὐτῶν εἰσι δ' καὶ οὐρὰ μεγίστη, τραχεῖα τῆς ράχεως γάρ ἐστιν ἑνὸς ὀστέου τελευτή· καὶ ἐντέτμηται " εἰς ἀκάνθας (1444) ὥσπερ αἱ τῶν πριόνων (έρμαὶ καὶ) ἀκμαί, καὶ τύπτει μετ' αὐτῆς πρὸς οὓς ἂν μάχηται, καὶ πολλὰ ποιεῖ τραύματα 49· ἡ δὲ κεφαλὴ αὐτοῦ προσήρμο σται τοῖς ὤμοις ἐξισουμένη ἐφ' ὅσον μὲν οὐ κέχηνε θηρίου ἐστὶ κεφαλή· ἐπὰν δὲ χάνῃ, ὅλη γίνεται στόμα μέχρι τῶν ὤμων τὸ χάσμα ποιοῦσα . Αναιρεί οι δὲ τοῦτο πολλάκις ή λεγομένη ύδρες ἐν τῷ αὐτῷ ποταμῷ ὑπάρχουσα, μορφὴν ἔχουσα κυνός τοιούτῳ τρόπῳ. Τὸ γὰρ το στόμα διανοίγων δ Ο κροκόδειλος καὶ οὕτως καθεύδων, ἡ ὕδρις ἐγκυλισα- μένη εἰς πηλὸν καὶ διὰ τοῦ στόματος αὐτοῦ πρὸς τὴν γαστέρα χωροῦσα καὶ ταύτην διαρρήξασα, σε τὴν κι ὁ τὸν χρυσοῦν περικείμενος κόσμον, αθρόως Τ. πᾶσιν ὁ. ὁ βασιλεὺς περίλυπος ἦν δε περὶ τοῦ ἐξάποδος κυνός. π. χρ. π. κροκοδείλου Μ. 2-14. Κατὰ τοῦτον τὸν χρόνον (τῷ ιη' ἔτει). μετά τοῦ λαοῦ πορευομένου ἐν τόπῳ τῷ ἐπιλεγομένῳ Δ. ή. ἀνίσχοντος 5. . ἐν τῷ ποταμῷ ἐφ. τε εύστολος ψιν, κ. τ. λ. σε τούς τε μασθοὺς εἶχε καί Φ. λείαν καὶ κ. βαθεῖαν. κι ἐθαύμασεν ὁρῶν – ἐθαύμαζον θεωρ. Καὶ τῇ θ' ἐδ. ἐν τῷ ποταμῷ Καὶ ἰδοὺ καὶ κροκοδείων πλῆθος ἀνεφάνη. Ὁ δὲ κρ. θ. ἐ. μοῦ καὶ ν. μέγες ἀμφίδιο; δὲ καὶ ἡ μὲν χ. τ. ν. ἀ. π. ἔοικε μ. ἡ δὲ γ· λ. π. δὲ δ' καὶ δ. μεγάλη και το ἐν ἐν δὲ ἄνωθεν ὡς αἱ ἐν ταὐτῷ καὶ τραυματίζει· ἡ κ. δὲ προς ηρμοσμένη τ. ώ. καὶ ἐ. καὶ ἐφ' κ. ε. ἐάν οι ποιοῦσα τὸ χ. σε Ζῶον δέ ἐστι μικρὸν ἡ δ. ἥτις καὶ ἄλλος λέγεται κ. έχ. μ. αὕτη εἰς π. κυλ. ἐπιτηροῦσά τε τὸν κροκόδειλον καθεύδοντα, εἰσπιδες διὰ τοῦ στ. 4. κεχηνώς γὰρ ὁ κροκόδειλο, καθεύδει εἰ; τ. γ. τούτου χ. κ. τ. διαῤῥήσσοντα, δ. δ. τ. έ. απονεκροῦσα αὐτόν GEORGI HAMARTOLI pitibus. Qui vero historias scripserunt dicunt non fausta significari urbibus in quibus hujusmodi mon- stra nascuntur. Eadem vero die regis equus cadens diruptus est. “Ipse vero non in bonum de talibus auguria su- mens, in urbem regressus est. Verum etiam canis cum sex pedibus et capite leonis capitis formam habente miraque magnitudine editus est. CCXXV. De Sirenibus, crocodilis et hydris. B In Nilo flumine apparuerunt etiam, oriente sole, duo animalia humanam referentia formam, homo et mulier, quæ vocantur Sirenes, voce ju- cundissima valdeque perniciosa. A capite us- que ad umbilicum hominis habent formam, reli- quum autem volucris. Homo quidem erat pectore validior ac robustior; mulier autem facie comaque flava relucebat, dum vir sinus et faciem sine pilis et spissam comam haberet. Populus autem cum præfectomirabundus par istud androgynorum obse- crabat ne recederet priusquam omnes hoc stupendo spectatulo satiarentur. Et usque ad nonam horam omnis populus animalia ista contemplans mirabatur. Et postea rursus in flumen immersa sunt. Postquam autem imumcrga fuerunt, crocodili a¸ paruerunt qui ruentes multos homines necave- runt. Crocodilus enim est simul immanis Tera ct C piscis a capite usque ad caudam; dorsum ejus ni- gro lapidi simile est; venter auteni albus. Quatuor ipsi sunt pedes et cauda maxima et aspera; ossis enim spina est unico osse constantis. Dissecatur- que velut acanthus, 'quasi serræ dentes et acumina, et cum illa ferit monstrum quos lacessit, nullaque facit vulnera. Caput autem ipsius humeris conti- guum est iisque æquatur quandiu non hiat; ubi¨hiat totum caput oris loco est et usque ad humeros pan- ditur. D unc autem impugnat animalculum hydra dł- (5) clum, in codem flumine vivens, formam habens canis, hoc molo. Cum scilicet dormitaudo croco- dilus os aperit, hydra, prius in cano volutata, per os illius in ventrem sese insinuat, et, hoc dila- cerato, bestia enecata, per anum egreditur. Et (0a- Varia lectiones et nota. Cell. 636,4. " Ced. 696,5. Par. 1706, Ged. 700,19- 700.6 : Ceil. Gell. . " add. Ced. • add. Ged. Ced. Ced. coll. Ged. * Cell. 701,6-14 : Cal. “ Ged. Ced. Ced. Led. 701,14-19. (8) Τῇ (δέ) αὐτῇ ἡμέρᾳ καὶ ὁ ίππος τοῦ βασιλέως κ (9) 'Ο δὲ τούτοις 38 οὐκ εἰς καλὸν οἰωνισάμενος,

Καὶ ὁ βασιλεὺς ἔφη· « Ποίας ἐστὶ γνώμης;, κοιμώμενον καὶ τῆς ἑαυτοῦ ζωῆς ἀπογνούς, ᾐτήσατο κοινωνῆσαι, καὶ οὕτως ἀπῄει πρὸς τὸν βασιλέα, καταλιπών τὴν γυναῖκα ἐπὶ σάκκου καὶ σποδοῦ (1465) θρηνούσαν. Ελθὼν δὲ πρὸς τὸν βασιλέα, ἔπεσεν ἐν σε τοῖς ποσὶν αὐτοῦ. Ὁ δὲ βασιλεὺς ἐκέλευσε ω τὸν παρακοιμώμενον ἐξελθεῖν, καὶ αὐτὸς ἔπεσε πρὸς σε τοὺς πόδας Φιλιππικοῦ λέγων· « Συγχώρησόν μοι, ἀδελφὲ, ὅτι ἡμαρτόν σοι πολλά. Σὲ γὰρ ὑπενόουν τη ζωῇ μου ἐπιβουλεῦσαι· ἀλλὰ νῦν ἔγνων ἀθῶον εἶναι (σε). Παρακαλῶ οὖν σε εἰπεῖν μοι, εἰ γινώσκεις ἐν τοῖς τάγμασι Φωκάν τινα στρατιώτην. › Ὁ δὲ Φε λιππικὸς ἔφη· ι Ένα γινώσκω, ὃς πρὸ καιροῦ πεμ· φθεὶς ἐκ τοῦ στρατοῦ ἀντέλεγε τῷ κράτει σου. «Δειλός καὶ θρασύς. » Ο δὲ βασιλεὺς ἔφη· . Ε! δειλός, καὶ φονεύς. • Καὶ διηγήσατο ὁ βασιλεὺς αὐτῷ τὸ ἐνύπνιον. Ο δὲ εἶπεν· ο δε πως γράμμα τῷ Θεῷ οὐ λείπει, δέσποτα (ᾧ το θέλει δοῦναι τὴν βασιλείαν). » της τι (8) Ἐν αὐτῇ δὲ τῇ νυκτὶ ἐφάνη ἀστὴρ κομή " το (9) Καὶ τῇ ἐπαύριον ἔφθασεν ὁ ἀποσταλείς μας γιστριανὸς φέρων ἀπόκρισιν ἐκ τῶν ἁγίων, ὅτι Ο Θεὸς τὰ τὴν μὲν ψυχήν σου σώζει, δεξάμενος τὴν μετ τάνοιάν σου, τῆς δὲ παρούσης ζωής μετά πολ λῆς θλίψεως καὶ κινδύνων ἐκπίπτεις. Απερ ἀκού σας Μαυρίκιος ἐκ ψυχῆς ηὐχαρίστησε τῷ Κυρίῳ μεγάλως. ** (10) Κατεσκεύασε δὲ το στέμμα Σοφία, ἡ τοῦ Ιουστίνου γυνή, Μαυρικίῳ τῷ βασιλεῖ ὑπερφυὲς καὶ ὑπερτίμιον. Ο δὲ τοῦτο θεασάμενος καὶ θαυμάσας τῇ ἡμέρᾳ τοῦ ἁγίου Πάσχα ἀπέθετο ἐν τῇ ἐκκλησί καὶ τοῦτο ἀνέθηκε τῷ Θεῷ. * (14) Τοῦ μετοπώρου δὲ το καταλαβόντος καὶ τοῦ βασιλέως γράψαντος Πέτρῳ τῷ στρατηγῷ πα ραχειμάσαι ἐν τῇ τῶν Σκλάβων χώρᾳ, ἀντεἶπεν ὁ λαός· ὅθεν οἱ ἄρχοντες εἰς ἐν τὰ πλήθη συναθροίσαν τες, προβάλλονται εἰς βασιλέα Φωκᾶν τὸν στρατιώ την ἐν τῇ πόλει παραγενομένων καὶ τοῦτο τῷ βασιλεῖ εἰπόντων, Μαυρίκιος τὸ κατ' αὐτοῦ μίσος τοῦ λαοῦ εἰδὼς, μεσούσης νυκτὸς ἀποδυσάμενος εἰσῆλθεν εἰς δρόμωνα σὺν τῇ γυναικὶ καὶ τοῖς τέκνοις, φεύγων τὴν ἐπανάστασιν τοῦ λαοῦ. μον διασωθείς, βουλόμενος εἰς τι φρούριον ὀχυρόν καταφυγεῖν, οὐκ ἴσχυσεν· αἴφνης γὰρ ἐπιτίθενται αὐτῷ σφοδρώτατοι πόνοι καὶ ἀρθρίτιδες, ὥστε κεί- σθαι αὐτὸν ἀμετακίνητον. ω ἐπὶ τοῖς εἰ ἐξ. ἐκ. τὸν π. σε εἰς ὁ δὲ ἔφη Μ. δ. πῶς οὐ λ. τὸν Θεὸν γ. το ὅ όταν τίνι Τῇ δὲ ν. ἐκείνῃ ἐφ. ἐν τῷ οὐρανῷ ὁ λεγόμενος Το Θεός δ. τὴν μ. σου σ. την ψ. σου και μετὰ τῶν ἁγίων κατατάττει σε πανοικὶ, τῆς δὲ βασιλείας μ. ἀτιμίας καὶ κ. κ. Ταῦτα ἀ. Μ. μ. τὸν Θεὸν ἐδόξαζε Τῷ ιθ' ἔτει, τοῦ ἁγίου Πάσχα, Σ. Αὐγούστα ή γ. Ι. ἅμα Κωνσταντία τῇ γυναικὶ Μαυρικίου στο κατασκευάσασαι ὑπερτ. τῷ β. προσήγαγον. ὁ βασιλεὺς δὲ τ. θ. ἀπελθὼν ἐν τῇ μ. ἐν τῷ Θεῷ τ. προσήγαγε, κρεμάσας ἐπάνω τῆς ἁγίας τραπέζης το Τῷ δὲ Π. στρ. Έντι γράφει Μ. τὸν Ιστρον διαπερᾶσαι καὶ ἐν ξένῃ χ. τὸν λαὸν π. ὅπερ ἀκοῦσαν τὸ πλῆθος έστα σίασεν καὶ πρ. ἄρχοντα Φ τὴν κένταρχον, κ. τ. λ. Τοῦτο ὁ Πέτρος ἀκηκοώς εἰς τὸ Ευζάντιον φεύγει καὶ πάντα ἀναγγέλλει τῷ β. Ο δὲ Μ. μ. ν. Ιδιωτικὴν περιβαλόμενος ἐσθῆτα εἰς δρ. εἰσελθὼν μετὰ τῆς γυναικὸς καὶ τῶν τέκνων αὐτοῦ ἀποδιδράσκει ο Λαίλαπος δὲ γεγονυίας μόλις διασώζεται εἰς τὸν ἄ. Α. ἐν ταύτῃ δὲ τῇ νυκτὶ ἀρθρίτις καὶ ποδάγρα ἐπιπίπτει αὐτῷ ξιφίας το Και τῇ ἐπιούση ημέρα στο GEORGII HAMARTOLI ad imperatorem procuhait ad podes ejus. Sed impera- tor accubitore exire foras jusso, et ipse cecidit ad pe- dles Philippici, dicens : «lgnosce mihi, frater, quia peccavi tibi nimis. Te enim suspicabar vitæ meæ insi- diari: sed nune te innocentem esse agnosco. Hortor ergo te ut mihi dicas, au in ordinibus militiæ quemdam Phocam cognoscas.» Philippicus autem ait : «Unum cognosco, qui pridem ab exercitu missus tuæ contra- dixit potestati. Et dixit imperator : «Cujus cstindo- » lis? > — «Timidus et ferox. › Imperator autem ait : • Si pusillanimis, et occisor. Et ei somnium enarravit. Ille vero ait : « Vide quomodo non desit littera Deo, cum alicui vult dare regnum. › In hac ipsa nocte apparuit stella cometes. Postridie venit missus magistrianus a sanctis hoc responsum ferens: Deus quidem animam tuam sal- vabit, accepta poenitentia tua, sed e praesenti vita cum multa tribulatione multisque periculis exci - des. Quæ cum audivisset Mauricius, ex animo multas Deo gratias reddidit. Sophia vero, Justini uxor, mirandam pretiosis- simamque coronam Mauricio regi paraverat : ille vero, cum hanc vidisset et miratus esset, in die sacro Paschæ deposuit eam in ecelesia Deoque con- cecravit. Autumno vero delabente, cum rex Petro duci scripsisset ut in Sclavorum regione hiemaret, re- bellavit multiduto: unde duees, turbis in unum con- gregatis, Phocam militem in regem provehunt. Postquam vero Petrus cæterique duces în urbem ingressi hoc regi renuntiaverunt, Mauricius, odium in se plebis conspiciens, vestibus depositis, media nocte in dromonem ascendit eum uxore ac liberis, populi rebellionem fugiens. B C Et cum in sanctum Autonomum ægre con- fugisset, volens in munitum castrum asilum quarere, non valuit; nam subito violentissimis ar- Siculorum doloribus et podagra correptus immobilis D facere coactus est. Variæ lectiones et notæ. Ced. Cel. Ced. " add. Ged. « Ced. cod. Leo. * Ced. 705,12 : Cel. 601. * Ced. 701,20-24. " 682. Ced. 715,18-22. " Ced. 705,22706,5. Ced. 706,3-5. Ced. Ced. 705. 16-18. (12) Τοῦ δὲ Πέτρου το καὶ τῶν λοιπῶν ἀρχόντων (13) Καὶ μετὰ 60 κινδύνου εἰς τὸν ἅγιον Αὐτονό

Καὶ ὁ βασιλεὺς ἔφη· « Ποίας ἐστὶ γνώμης;, κοιμώμενον καὶ τῆς ἑαυτοῦ ζωῆς ἀπογνούς, ᾐτήσατο κοινωνῆσαι, καὶ οὕτως ἀπῄει πρὸς τὸν βασιλέα, καταλιπών τὴν γυναῖκα ἐπὶ σάκκου καὶ σποδοῦ (1465) θρηνούσαν. Ελθὼν δὲ πρὸς τὸν βασιλέα, ἔπεσεν ἐν σε τοῖς ποσὶν αὐτοῦ. Ὁ δὲ βασιλεὺς ἐκέλευσε ω τὸν παρακοιμώμενον ἐξελθεῖν, καὶ αὐτὸς ἔπεσε πρὸς σε τοὺς πόδας Φιλιππικοῦ λέγων· « Συγχώρησόν μοι, ἀδελφὲ, ὅτι ἡμαρτόν σοι πολλά. Σὲ γὰρ ὑπενόουν τη ζωῇ μου ἐπιβουλεῦσαι· ἀλλὰ νῦν ἔγνων ἀθῶον εἶναι (σε). Παρακαλῶ οὖν σε εἰπεῖν μοι, εἰ γινώσκεις ἐν τοῖς τάγμασι Φωκάν τινα στρατιώτην. › Ὁ δὲ Φε λιππικὸς ἔφη· ι Ένα γινώσκω, ὃς πρὸ καιροῦ πεμ· φθεὶς ἐκ τοῦ στρατοῦ ἀντέλεγε τῷ κράτει σου. «Δειλός καὶ θρασύς. » Ο δὲ βασιλεὺς ἔφη· . Ε! δειλός, καὶ φονεύς. • Καὶ διηγήσατο ὁ βασιλεὺς αὐτῷ τὸ ἐνύπνιον. Ο δὲ εἶπεν· ο δε πως γράμμα τῷ Θεῷ οὐ λείπει, δέσποτα (ᾧ το θέλει δοῦναι τὴν βασιλείαν). » της τι (8) Ἐν αὐτῇ δὲ τῇ νυκτὶ ἐφάνη ἀστὴρ κομή " το (9) Καὶ τῇ ἐπαύριον ἔφθασεν ὁ ἀποσταλείς μας γιστριανὸς φέρων ἀπόκρισιν ἐκ τῶν ἁγίων, ὅτι Ο Θεὸς τὰ τὴν μὲν ψυχήν σου σώζει, δεξάμενος τὴν μετ τάνοιάν σου, τῆς δὲ παρούσης ζωής μετά πολ λῆς θλίψεως καὶ κινδύνων ἐκπίπτεις. Απερ ἀκού σας Μαυρίκιος ἐκ ψυχῆς ηὐχαρίστησε τῷ Κυρίῳ μεγάλως. ** (10) Κατεσκεύασε δὲ το στέμμα Σοφία, ἡ τοῦ Ιουστίνου γυνή, Μαυρικίῳ τῷ βασιλεῖ ὑπερφυὲς καὶ ὑπερτίμιον. Ο δὲ τοῦτο θεασάμενος καὶ θαυμάσας τῇ ἡμέρᾳ τοῦ ἁγίου Πάσχα ἀπέθετο ἐν τῇ ἐκκλησί καὶ τοῦτο ἀνέθηκε τῷ Θεῷ. * (14) Τοῦ μετοπώρου δὲ το καταλαβόντος καὶ τοῦ βασιλέως γράψαντος Πέτρῳ τῷ στρατηγῷ πα ραχειμάσαι ἐν τῇ τῶν Σκλάβων χώρᾳ, ἀντεἶπεν ὁ λαός· ὅθεν οἱ ἄρχοντες εἰς ἐν τὰ πλήθη συναθροίσαν τες, προβάλλονται εἰς βασιλέα Φωκᾶν τὸν στρατιώ την ἐν τῇ πόλει παραγενομένων καὶ τοῦτο τῷ βασιλεῖ εἰπόντων, Μαυρίκιος τὸ κατ' αὐτοῦ μίσος τοῦ λαοῦ εἰδὼς, μεσούσης νυκτὸς ἀποδυσάμενος εἰσῆλθεν εἰς δρόμωνα σὺν τῇ γυναικὶ καὶ τοῖς τέκνοις, φεύγων τὴν ἐπανάστασιν τοῦ λαοῦ. μον διασωθείς, βουλόμενος εἰς τι φρούριον ὀχυρόν καταφυγεῖν, οὐκ ἴσχυσεν· αἴφνης γὰρ ἐπιτίθενται αὐτῷ σφοδρώτατοι πόνοι καὶ ἀρθρίτιδες, ὥστε κεί- σθαι αὐτὸν ἀμετακίνητον. ω ἐπὶ τοῖς εἰ ἐξ. ἐκ. τὸν π. σε εἰς ὁ δὲ ἔφη Μ. δ. πῶς οὐ λ. τὸν Θεὸν γ. το ὅ όταν τίνι Τῇ δὲ ν. ἐκείνῃ ἐφ. ἐν τῷ οὐρανῷ ὁ λεγόμενος Το Θεός δ. τὴν μ. σου σ. την ψ. σου και μετὰ τῶν ἁγίων κατατάττει σε πανοικὶ, τῆς δὲ βασιλείας μ. ἀτιμίας καὶ κ. κ. Ταῦτα ἀ. Μ. μ. τὸν Θεὸν ἐδόξαζε Τῷ ιθ' ἔτει, τοῦ ἁγίου Πάσχα, Σ. Αὐγούστα ή γ. Ι. ἅμα Κωνσταντία τῇ γυναικὶ Μαυρικίου στο κατασκευάσασαι ὑπερτ. τῷ β. προσήγαγον. ὁ βασιλεὺς δὲ τ. θ. ἀπελθὼν ἐν τῇ μ. ἐν τῷ Θεῷ τ. προσήγαγε, κρεμάσας ἐπάνω τῆς ἁγίας τραπέζης το Τῷ δὲ Π. στρ. Έντι γράφει Μ. τὸν Ιστρον διαπερᾶσαι καὶ ἐν ξένῃ χ. τὸν λαὸν π. ὅπερ ἀκοῦσαν τὸ πλῆθος έστα σίασεν καὶ πρ. ἄρχοντα Φ τὴν κένταρχον, κ. τ. λ. Τοῦτο ὁ Πέτρος ἀκηκοώς εἰς τὸ Ευζάντιον φεύγει καὶ πάντα ἀναγγέλλει τῷ β. Ο δὲ Μ. μ. ν. Ιδιωτικὴν περιβαλόμενος ἐσθῆτα εἰς δρ. εἰσελθὼν μετὰ τῆς γυναικὸς καὶ τῶν τέκνων αὐτοῦ ἀποδιδράσκει ο Λαίλαπος δὲ γεγονυίας μόλις διασώζεται εἰς τὸν ἄ. Α. ἐν ταύτῃ δὲ τῇ νυκτὶ ἀρθρίτις καὶ ποδάγρα ἐπιπίπτει αὐτῷ ξιφίας το Και τῇ ἐπιούση ημέρα στο GEORGII HAMARTOLI ad imperatorem procuhait ad podes ejus. Sed impera- tor accubitore exire foras jusso, et ipse cecidit ad pe- dles Philippici, dicens : «lgnosce mihi, frater, quia peccavi tibi nimis. Te enim suspicabar vitæ meæ insi- diari: sed nune te innocentem esse agnosco. Hortor ergo te ut mihi dicas, au in ordinibus militiæ quemdam Phocam cognoscas.» Philippicus autem ait : «Unum cognosco, qui pridem ab exercitu missus tuæ contra- dixit potestati. Et dixit imperator : «Cujus cstindo- » lis? > — «Timidus et ferox. › Imperator autem ait : • Si pusillanimis, et occisor. Et ei somnium enarravit. Ille vero ait : « Vide quomodo non desit littera Deo, cum alicui vult dare regnum. › In hac ipsa nocte apparuit stella cometes. Postridie venit missus magistrianus a sanctis hoc responsum ferens: Deus quidem animam tuam sal- vabit, accepta poenitentia tua, sed e praesenti vita cum multa tribulatione multisque periculis exci - des. Quæ cum audivisset Mauricius, ex animo multas Deo gratias reddidit. Sophia vero, Justini uxor, mirandam pretiosis- simamque coronam Mauricio regi paraverat : ille vero, cum hanc vidisset et miratus esset, in die sacro Paschæ deposuit eam in ecelesia Deoque con- cecravit. Autumno vero delabente, cum rex Petro duci scripsisset ut in Sclavorum regione hiemaret, re- bellavit multiduto: unde duees, turbis in unum con- gregatis, Phocam militem in regem provehunt. Postquam vero Petrus cæterique duces în urbem ingressi hoc regi renuntiaverunt, Mauricius, odium in se plebis conspiciens, vestibus depositis, media nocte in dromonem ascendit eum uxore ac liberis, populi rebellionem fugiens. B C Et cum in sanctum Autonomum ægre con- fugisset, volens in munitum castrum asilum quarere, non valuit; nam subito violentissimis ar- Siculorum doloribus et podagra correptus immobilis D facere coactus est. Variæ lectiones et notæ. Ced. Cel. Ced. " add. Ged. « Ced. cod. Leo. * Ced. 705,12 : Cel. 601. * Ced. 701,20-24. " 682. Ced. 715,18-22. " Ced. 705,22706,5. Ced. 706,3-5. Ced. Ced. 705. 16-18. (12) Τοῦ δὲ Πέτρου το καὶ τῶν λοιπῶν ἀρχόντων (13) Καὶ μετὰ 60 κινδύνου εἰς τὸν ἅγιον Αὐτονό

θεν ἐν τῇ πόλει καὶ εἰς τὰ βασίλεια. ἀπέ (15) Τὸν δὲ υἱὸν αὐτοῦ Θεοδόσιον στειλε πρὸς Χοσρόην τὸν βασιλέα Περσῶν ἀναμνήσας αὐτὸν τὰς εἰς αὐτὸν εὐεργεσίας καὶ ὡς δι' αὐτοῦ τὴν βασιλείαν Περσῶν ἐκράτησε. Χοσρόης τὴν τῶν Περ- σῶν ἀθροίσας τι χώραν οι κατὰ 'Ρωμαίων ἐχώρησεν ἐπὶ Φωκᾶ καὶ πολλὰς πόλεις καὶ χώρας τῶν Ῥω μαίων επόρθησεν. ΣΚΓ. Βασιλεία Φωκᾶ τοῦ τυράννου. Μετά Μαυρίκιον ἐβασίλευσε Φωκᾶς ὁ Καππα δίκης τύραννος ἔτη η', στέψας καὶ Λεοντὼ τὴν γυ ναῖκα αὐτοῦ εἰς Αὐγοῦσταν. γενομένης περὶ προτιμήσεως τόπου τοῖς μέρεσιν, ὦ ἔκραξαν οι δήμοι·. Ο Μαυρίκιος οὐκ ἀπέθανεν, ἀλλὰ ζῇ ο· ἐρωτηθήτω. . Ο δὲ ἁλάστωρ κινεῖται πρὸς [τὸν] φόνον Μαυρικίου. Καὶ εἰσῆλθε ο Μαυρί- κιος δέσμιος εἰς τὸν Εὐτροπίου λιμένα προκολά ζων δὲ αὐτὸν ὁ μιαιφόνος τῇ θεωρίᾳ, τους πέντε ἄῤῥενας υἱοὺς αὐτοῦ ἔμπροσθεν αὐτοῦ σφαγῆναι προστάττει 50. Ὁ δὲ Μαυρίκιος φιλοσοφῶν τῷ δυσ τυχήματι, συνεχῶς ἀπεφθέγγετο Μ · Δίκαιος εξ, Κύριε, καὶ δικαία ή κρίσις του ν. » Τῆς δὲ ο ειθήνης ὑποκλεψάσης ἐν (ἐκ τῶν (ε') βασιλικών παι δίων καὶ τὸ ἴδιον ο αὐτῆς πρὸς ἀναίρεσιν ἀντιδοῦσα, Μαυρίκιος (145) οὐ κατεδέξατο, ἀλλὰ τὸ ἴδιον επεζήτησεν * ἐλθεῖν καὶ αὐτὸ ἀναιρεθῆναι. Οὕτω οι τοίνυν καὶ νόμων φύσεως (καὶ τρόπων κρείττονι καὶ ἀκροτάτῃ μετανοίᾳ) ύψηλότερος γεγο- τως (Μαυρίκιος ὁ βασιλεὺς ἀπαλλάττει καὶ αὐτός ὁμοίως τὸν βίον (μετὰ πολλῆς ὑπομονῆς καὶ εὐχα- ριστίας, ὅθεν καὶ κληρονόμος γέγονε τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν). τὰς τούτων κεφαλὰς ἐν τῷ κάμπῳ τοῦ τριβουναλίου, ἐξήρχοντο οἱ τῆς πόλεως καὶ ἐθεώρουν αὐτὰς ἕως Επώζεσαν. Καὶ τότε συνεχώρησεν αὐτὰς ὁ ἀλιτήριος τοῖς ποθοῦσιν ἀποδοθῆναι. Οἱ δὲ δεξάμενοι κατέθεντο αὐτὰς ἐν τοῖς πρέπουσι τόποις. θυγατράσιν αὐτῆς ἐν μοναστηρίῳ καθείρξεν. - ει. Οἱ δὲ Πράσινοι· ἐξελθόντες εἰς τὸ Ρήγιον μεγάλαις εὐφημίαις ἐτίμων τὸν τύραννον Φωκαν και πείθουσιν αὐτὸν ἐν τῷ Εβδόμῳ παραγενέσθαι Θ. δὲ τὸν τοῦ Μαυρικίου 5. ὡς λόγες κρατεῖ π. Χ. ἀποσταλέντα, ἀποστείλας ὁ Φ. κατέλαβε, κ. τ. λ. σε άθ. δύνα μιν οι μᾶλλον δὲ δύναμιν Κόσμου ἔτος διε, τῆς θείας σαρκώσεως φίε. Φ. ὁ τ. 16. 1. η' - τούτου γυνή Α. ὁμότροπος αὐτῷ ἐ. ά. καλῶς ἔχει ήχθη ἀποστείλας ἤγαγε τὸν τοιοῦτον εἰς το καὶ προαναιροῦνται οἱ τούτου ε' ἄρρενες παῖδες ἐπ᾿ ὄψεσιν ά. να επιτρέπει κι τὸ δυστύ χήμα κι ἐπιφθ. εὐθεῖς αἱ κρίσεις δικαίπι· αἱ ερ. γίνεται τοίνυν τῶν παίδων ὁ θάνατος τοῦ πατρὸς ἐπιτάφιον, ἐπιδειξαμένου τὴν ἀρετὴν ἐν τῷ μεγέθει τῆς συμφοράς οι τῆς γὰρ τὸ αὐτοῦ καὶ ἐν τῶν β. παίδων ά. πρ. ἂν ι. ἐπιδούσης π. σφαγήν κι ἐπ. φασί δέ τινες ὅτι τούτου σφαγέντος, γάλα σὺν τῷ αἵματι ἔρευ σεν, ὡς πάντας τοὺς ὁρῶντας θρηνήσαι δεινώς Καὶ οὕτως καὶ ἀ. ἀνηρέθη Ὁ μὲν οὖν ὁ βασιλεὺς ν. φ. ὑφ. γ. καὶ ἀ. ἀπ. τὸν β. Τούτων δὲ τὰς κ. ἐν τ. κ. τοῦ τρ. (τῶν τριβουναλίων Ερριψαν. Μετὰ δὲ τὸ ἐποζέσαι αὐτὰς, ὥρισε τοῖς θέλουσι λαβεῖν αὐτὰς, ὃς καὶ τοῖς σώμασιν αὐτῶν προσέμιξαν οἱ φιλόχριστοι, θάψαντες ἐν τῷ ναῷ τοῦ ἁγίου Μάμαντος, κ. τ. λ. Τῷ δ' ἔτει ἡ Αὐγούστα Κωνσταντίνα σὺν τ. τ. θ. 2. εἰς τὴν ἐκκλησίαν προσφεύγει. Ο δὲ πατριάρχης Κυριακὸς τοῦτο οὐκ ἐπένευσε· ὅρκοις δὲ βεβαιωθεὶς ὑπὸ τοῦ Φωκά ἐν μοναστηρίῳ ἐγκλείε: CHRONICON. – - LIB. 1V. Phocas autem a populo exceptus in urbem et regiam intravit. Filium autem suum Theodosium ad Chosroen, Persarum regem, misk, ut'in 'ejus memoriam re- νoraret beneficia, ipsi prastita, quomodo, se suxiliante, Persarum reguum obtinuisset. Chosroes, congregala Persarum gente, contra Romanos movit, et multas urbes locosque Romauorum overtit. CCXXVI. Regnum Phoca tyranni. Post Mauricium regnavit Phocas Cappadox ty- rannus annos octo, Leontina ejus- uxorė Augusta coronata. Cum autem in circo versaretur et seditio circa loci prærogativam inter partes ferveret, excla- B C maverunt populi: Mauricius non est mortuus, sed vivit : interrogetur. › Scelestus autem ad Mau- ricii cadem excitatus, Mauricium vinculis opusum ad portum Eutropii adduci jubet. Prævio autem illum supplicio per visum afficiens scelestus, quin- que alios ejus coram ipso jugulari præcepit. Mau ricius vero philosophice sustinens infortunium, constanter exclamabat : Justus es, Domine, justum est judicium tuum. Cum autem nutrix unum e quinque regiis pueris subripuisset et proprium for lium pro illo ad necem offerret, Mauricius non per misit, sed suum adduci allium et ipsum occidi que sivit. Sic ergo præpotenti maximaqué pœnitentia natura legibus et moribus excelsior factus Mauri- cius et ipse mortem cum multa patiëntia gratiisqué subiit, exindeque bonorum eternorum hieres fas ctus est. Cum miserabilis Phocas statuisset ipsorum ca- pita in campo Tribunalis deponi, egrediebantur ur- bis incolæ eaque contuebantur usquedum fcelerent. Tunc scelestus tolli permisit si quis eam rem cu- raret. Qui vero acceperunt ea locis decentibus- reposuerunt. Uxorem vero Mauricii cum tribus hliabus ejus. .inclusit in monasterio.. Variæ lectiones et notæ. - Ced. 706.5-7. * Ced. 709,8-23. Leo. cod. e glossemate in textum recepto. — Cen. 708,14,21. Ced. 706.16-707,8. Mon. Leo. Ced. (ed. Μon, Mon. Len, Ced. Ps. CXVIII, 136. — Ps: Ced. * Ced. Ged. l; Len; Ced. Ced. * Leo. Ced. * cod.) Ced. 707.8-708,2 cf. Th. • Ced. 711,3-4. (14) Ὁ δὲ οι Φωκᾶς ὑπὸ τοῦ λαοῦ δεχθεὶς εἰσῆλ- Δ (2) Εἰς δὲ τὸ Ἱππικὸν ἀνελθόντος καὶ στάσεως (3) Τοῦ δὲ τὸ ἀθλίου Φωκά προστάξαντος τεθῆναι (4) Τὴν δὲ ο Μαυρικίου γυναίκα σὺν ταῖς τρισὶν

θεν ἐν τῇ πόλει καὶ εἰς τὰ βασίλεια. ἀπέ (15) Τὸν δὲ υἱὸν αὐτοῦ Θεοδόσιον στειλε πρὸς Χοσρόην τὸν βασιλέα Περσῶν ἀναμνήσας αὐτὸν τὰς εἰς αὐτὸν εὐεργεσίας καὶ ὡς δι' αὐτοῦ τὴν βασιλείαν Περσῶν ἐκράτησε. Χοσρόης τὴν τῶν Περ- σῶν ἀθροίσας τι χώραν οι κατὰ 'Ρωμαίων ἐχώρησεν ἐπὶ Φωκᾶ καὶ πολλὰς πόλεις καὶ χώρας τῶν Ῥω μαίων επόρθησεν. ΣΚΓ. Βασιλεία Φωκᾶ τοῦ τυράννου. Μετά Μαυρίκιον ἐβασίλευσε Φωκᾶς ὁ Καππα δίκης τύραννος ἔτη η', στέψας καὶ Λεοντὼ τὴν γυ ναῖκα αὐτοῦ εἰς Αὐγοῦσταν. γενομένης περὶ προτιμήσεως τόπου τοῖς μέρεσιν, ὦ ἔκραξαν οι δήμοι·. Ο Μαυρίκιος οὐκ ἀπέθανεν, ἀλλὰ ζῇ ο· ἐρωτηθήτω. . Ο δὲ ἁλάστωρ κινεῖται πρὸς [τὸν] φόνον Μαυρικίου. Καὶ εἰσῆλθε ο Μαυρί- κιος δέσμιος εἰς τὸν Εὐτροπίου λιμένα προκολά ζων δὲ αὐτὸν ὁ μιαιφόνος τῇ θεωρίᾳ, τους πέντε ἄῤῥενας υἱοὺς αὐτοῦ ἔμπροσθεν αὐτοῦ σφαγῆναι προστάττει 50. Ὁ δὲ Μαυρίκιος φιλοσοφῶν τῷ δυσ τυχήματι, συνεχῶς ἀπεφθέγγετο Μ · Δίκαιος εξ, Κύριε, καὶ δικαία ή κρίσις του ν. » Τῆς δὲ ο ειθήνης ὑποκλεψάσης ἐν (ἐκ τῶν (ε') βασιλικών παι δίων καὶ τὸ ἴδιον ο αὐτῆς πρὸς ἀναίρεσιν ἀντιδοῦσα, Μαυρίκιος (145) οὐ κατεδέξατο, ἀλλὰ τὸ ἴδιον επεζήτησεν * ἐλθεῖν καὶ αὐτὸ ἀναιρεθῆναι. Οὕτω οι τοίνυν καὶ νόμων φύσεως (καὶ τρόπων κρείττονι καὶ ἀκροτάτῃ μετανοίᾳ) ύψηλότερος γεγο- τως (Μαυρίκιος ὁ βασιλεὺς ἀπαλλάττει καὶ αὐτός ὁμοίως τὸν βίον (μετὰ πολλῆς ὑπομονῆς καὶ εὐχα- ριστίας, ὅθεν καὶ κληρονόμος γέγονε τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν). τὰς τούτων κεφαλὰς ἐν τῷ κάμπῳ τοῦ τριβουναλίου, ἐξήρχοντο οἱ τῆς πόλεως καὶ ἐθεώρουν αὐτὰς ἕως Επώζεσαν. Καὶ τότε συνεχώρησεν αὐτὰς ὁ ἀλιτήριος τοῖς ποθοῦσιν ἀποδοθῆναι. Οἱ δὲ δεξάμενοι κατέθεντο αὐτὰς ἐν τοῖς πρέπουσι τόποις. θυγατράσιν αὐτῆς ἐν μοναστηρίῳ καθείρξεν. - ει. Οἱ δὲ Πράσινοι· ἐξελθόντες εἰς τὸ Ρήγιον μεγάλαις εὐφημίαις ἐτίμων τὸν τύραννον Φωκαν και πείθουσιν αὐτὸν ἐν τῷ Εβδόμῳ παραγενέσθαι Θ. δὲ τὸν τοῦ Μαυρικίου 5. ὡς λόγες κρατεῖ π. Χ. ἀποσταλέντα, ἀποστείλας ὁ Φ. κατέλαβε, κ. τ. λ. σε άθ. δύνα μιν οι μᾶλλον δὲ δύναμιν Κόσμου ἔτος διε, τῆς θείας σαρκώσεως φίε. Φ. ὁ τ. 16. 1. η' - τούτου γυνή Α. ὁμότροπος αὐτῷ ἐ. ά. καλῶς ἔχει ήχθη ἀποστείλας ἤγαγε τὸν τοιοῦτον εἰς το καὶ προαναιροῦνται οἱ τούτου ε' ἄρρενες παῖδες ἐπ᾿ ὄψεσιν ά. να επιτρέπει κι τὸ δυστύ χήμα κι ἐπιφθ. εὐθεῖς αἱ κρίσεις δικαίπι· αἱ ερ. γίνεται τοίνυν τῶν παίδων ὁ θάνατος τοῦ πατρὸς ἐπιτάφιον, ἐπιδειξαμένου τὴν ἀρετὴν ἐν τῷ μεγέθει τῆς συμφοράς οι τῆς γὰρ τὸ αὐτοῦ καὶ ἐν τῶν β. παίδων ά. πρ. ἂν ι. ἐπιδούσης π. σφαγήν κι ἐπ. φασί δέ τινες ὅτι τούτου σφαγέντος, γάλα σὺν τῷ αἵματι ἔρευ σεν, ὡς πάντας τοὺς ὁρῶντας θρηνήσαι δεινώς Καὶ οὕτως καὶ ἀ. ἀνηρέθη Ὁ μὲν οὖν ὁ βασιλεὺς ν. φ. ὑφ. γ. καὶ ἀ. ἀπ. τὸν β. Τούτων δὲ τὰς κ. ἐν τ. κ. τοῦ τρ. (τῶν τριβουναλίων Ερριψαν. Μετὰ δὲ τὸ ἐποζέσαι αὐτὰς, ὥρισε τοῖς θέλουσι λαβεῖν αὐτὰς, ὃς καὶ τοῖς σώμασιν αὐτῶν προσέμιξαν οἱ φιλόχριστοι, θάψαντες ἐν τῷ ναῷ τοῦ ἁγίου Μάμαντος, κ. τ. λ. Τῷ δ' ἔτει ἡ Αὐγούστα Κωνσταντίνα σὺν τ. τ. θ. 2. εἰς τὴν ἐκκλησίαν προσφεύγει. Ο δὲ πατριάρχης Κυριακὸς τοῦτο οὐκ ἐπένευσε· ὅρκοις δὲ βεβαιωθεὶς ὑπὸ τοῦ Φωκά ἐν μοναστηρίῳ ἐγκλείε: CHRONICON. – - LIB. 1V. Phocas autem a populo exceptus in urbem et regiam intravit. Filium autem suum Theodosium ad Chosroen, Persarum regem, misk, ut'in 'ejus memoriam re- νoraret beneficia, ipsi prastita, quomodo, se suxiliante, Persarum reguum obtinuisset. Chosroes, congregala Persarum gente, contra Romanos movit, et multas urbes locosque Romauorum overtit. CCXXVI. Regnum Phoca tyranni. Post Mauricium regnavit Phocas Cappadox ty- rannus annos octo, Leontina ejus- uxorė Augusta coronata. Cum autem in circo versaretur et seditio circa loci prærogativam inter partes ferveret, excla- B C maverunt populi: Mauricius non est mortuus, sed vivit : interrogetur. › Scelestus autem ad Mau- ricii cadem excitatus, Mauricium vinculis opusum ad portum Eutropii adduci jubet. Prævio autem illum supplicio per visum afficiens scelestus, quin- que alios ejus coram ipso jugulari præcepit. Mau ricius vero philosophice sustinens infortunium, constanter exclamabat : Justus es, Domine, justum est judicium tuum. Cum autem nutrix unum e quinque regiis pueris subripuisset et proprium for lium pro illo ad necem offerret, Mauricius non per misit, sed suum adduci allium et ipsum occidi que sivit. Sic ergo præpotenti maximaqué pœnitentia natura legibus et moribus excelsior factus Mauri- cius et ipse mortem cum multa patiëntia gratiisqué subiit, exindeque bonorum eternorum hieres fas ctus est. Cum miserabilis Phocas statuisset ipsorum ca- pita in campo Tribunalis deponi, egrediebantur ur- bis incolæ eaque contuebantur usquedum fcelerent. Tunc scelestus tolli permisit si quis eam rem cu- raret. Qui vero acceperunt ea locis decentibus- reposuerunt. Uxorem vero Mauricii cum tribus hliabus ejus. .inclusit in monasterio.. Variæ lectiones et notæ. - Ced. 706.5-7. * Ced. 709,8-23. Leo. cod. e glossemate in textum recepto. — Cen. 708,14,21. Ced. 706.16-707,8. Mon. Leo. Ced. (ed. Μon, Mon. Len, Ced. Ps. CXVIII, 136. — Ps: Ced. * Ced. Ged. l; Len; Ced. Ced. * Leo. Ced. * cod.) Ced. 707.8-708,2 cf. Th. • Ced. 711,3-4. (14) Ὁ δὲ οι Φωκᾶς ὑπὸ τοῦ λαοῦ δεχθεὶς εἰσῆλ- Δ (2) Εἰς δὲ τὸ Ἱππικὸν ἀνελθόντος καὶ στάσεως (3) Τοῦ δὲ τὸ ἀθλίου Φωκά προστάξαντος τεθῆναι (4) Τὴν δὲ ο Μαυρικίου γυναίκα σὺν ταῖς τρισὶν

θεν ἐν τῇ πόλει καὶ εἰς τὰ βασίλεια. ἀπέ (15) Τὸν δὲ υἱὸν αὐτοῦ Θεοδόσιον στειλε πρὸς Χοσρόην τὸν βασιλέα Περσῶν ἀναμνήσας αὐτὸν τὰς εἰς αὐτὸν εὐεργεσίας καὶ ὡς δι' αὐτοῦ τὴν βασιλείαν Περσῶν ἐκράτησε. Χοσρόης τὴν τῶν Περ- σῶν ἀθροίσας τι χώραν οι κατὰ 'Ρωμαίων ἐχώρησεν ἐπὶ Φωκᾶ καὶ πολλὰς πόλεις καὶ χώρας τῶν Ῥω μαίων επόρθησεν. ΣΚΓ. Βασιλεία Φωκᾶ τοῦ τυράννου. Μετά Μαυρίκιον ἐβασίλευσε Φωκᾶς ὁ Καππα δίκης τύραννος ἔτη η', στέψας καὶ Λεοντὼ τὴν γυ ναῖκα αὐτοῦ εἰς Αὐγοῦσταν. γενομένης περὶ προτιμήσεως τόπου τοῖς μέρεσιν, ὦ ἔκραξαν οι δήμοι·. Ο Μαυρίκιος οὐκ ἀπέθανεν, ἀλλὰ ζῇ ο· ἐρωτηθήτω. . Ο δὲ ἁλάστωρ κινεῖται πρὸς [τὸν] φόνον Μαυρικίου. Καὶ εἰσῆλθε ο Μαυρί- κιος δέσμιος εἰς τὸν Εὐτροπίου λιμένα προκολά ζων δὲ αὐτὸν ὁ μιαιφόνος τῇ θεωρίᾳ, τους πέντε ἄῤῥενας υἱοὺς αὐτοῦ ἔμπροσθεν αὐτοῦ σφαγῆναι προστάττει 50. Ὁ δὲ Μαυρίκιος φιλοσοφῶν τῷ δυσ τυχήματι, συνεχῶς ἀπεφθέγγετο Μ · Δίκαιος εξ, Κύριε, καὶ δικαία ή κρίσις του ν. » Τῆς δὲ ο ειθήνης ὑποκλεψάσης ἐν (ἐκ τῶν (ε') βασιλικών παι δίων καὶ τὸ ἴδιον ο αὐτῆς πρὸς ἀναίρεσιν ἀντιδοῦσα, Μαυρίκιος (145) οὐ κατεδέξατο, ἀλλὰ τὸ ἴδιον επεζήτησεν * ἐλθεῖν καὶ αὐτὸ ἀναιρεθῆναι. Οὕτω οι τοίνυν καὶ νόμων φύσεως (καὶ τρόπων κρείττονι καὶ ἀκροτάτῃ μετανοίᾳ) ύψηλότερος γεγο- τως (Μαυρίκιος ὁ βασιλεὺς ἀπαλλάττει καὶ αὐτός ὁμοίως τὸν βίον (μετὰ πολλῆς ὑπομονῆς καὶ εὐχα- ριστίας, ὅθεν καὶ κληρονόμος γέγονε τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν). τὰς τούτων κεφαλὰς ἐν τῷ κάμπῳ τοῦ τριβουναλίου, ἐξήρχοντο οἱ τῆς πόλεως καὶ ἐθεώρουν αὐτὰς ἕως Επώζεσαν. Καὶ τότε συνεχώρησεν αὐτὰς ὁ ἀλιτήριος τοῖς ποθοῦσιν ἀποδοθῆναι. Οἱ δὲ δεξάμενοι κατέθεντο αὐτὰς ἐν τοῖς πρέπουσι τόποις. θυγατράσιν αὐτῆς ἐν μοναστηρίῳ καθείρξεν. - ει. Οἱ δὲ Πράσινοι· ἐξελθόντες εἰς τὸ Ρήγιον μεγάλαις εὐφημίαις ἐτίμων τὸν τύραννον Φωκαν και πείθουσιν αὐτὸν ἐν τῷ Εβδόμῳ παραγενέσθαι Θ. δὲ τὸν τοῦ Μαυρικίου 5. ὡς λόγες κρατεῖ π. Χ. ἀποσταλέντα, ἀποστείλας ὁ Φ. κατέλαβε, κ. τ. λ. σε άθ. δύνα μιν οι μᾶλλον δὲ δύναμιν Κόσμου ἔτος διε, τῆς θείας σαρκώσεως φίε. Φ. ὁ τ. 16. 1. η' - τούτου γυνή Α. ὁμότροπος αὐτῷ ἐ. ά. καλῶς ἔχει ήχθη ἀποστείλας ἤγαγε τὸν τοιοῦτον εἰς το καὶ προαναιροῦνται οἱ τούτου ε' ἄρρενες παῖδες ἐπ᾿ ὄψεσιν ά. να επιτρέπει κι τὸ δυστύ χήμα κι ἐπιφθ. εὐθεῖς αἱ κρίσεις δικαίπι· αἱ ερ. γίνεται τοίνυν τῶν παίδων ὁ θάνατος τοῦ πατρὸς ἐπιτάφιον, ἐπιδειξαμένου τὴν ἀρετὴν ἐν τῷ μεγέθει τῆς συμφοράς οι τῆς γὰρ τὸ αὐτοῦ καὶ ἐν τῶν β. παίδων ά. πρ. ἂν ι. ἐπιδούσης π. σφαγήν κι ἐπ. φασί δέ τινες ὅτι τούτου σφαγέντος, γάλα σὺν τῷ αἵματι ἔρευ σεν, ὡς πάντας τοὺς ὁρῶντας θρηνήσαι δεινώς Καὶ οὕτως καὶ ἀ. ἀνηρέθη Ὁ μὲν οὖν ὁ βασιλεὺς ν. φ. ὑφ. γ. καὶ ἀ. ἀπ. τὸν β. Τούτων δὲ τὰς κ. ἐν τ. κ. τοῦ τρ. (τῶν τριβουναλίων Ερριψαν. Μετὰ δὲ τὸ ἐποζέσαι αὐτὰς, ὥρισε τοῖς θέλουσι λαβεῖν αὐτὰς, ὃς καὶ τοῖς σώμασιν αὐτῶν προσέμιξαν οἱ φιλόχριστοι, θάψαντες ἐν τῷ ναῷ τοῦ ἁγίου Μάμαντος, κ. τ. λ. Τῷ δ' ἔτει ἡ Αὐγούστα Κωνσταντίνα σὺν τ. τ. θ. 2. εἰς τὴν ἐκκλησίαν προσφεύγει. Ο δὲ πατριάρχης Κυριακὸς τοῦτο οὐκ ἐπένευσε· ὅρκοις δὲ βεβαιωθεὶς ὑπὸ τοῦ Φωκά ἐν μοναστηρίῳ ἐγκλείε: CHRONICON. – - LIB. 1V. Phocas autem a populo exceptus in urbem et regiam intravit. Filium autem suum Theodosium ad Chosroen, Persarum regem, misk, ut'in 'ejus memoriam re- νoraret beneficia, ipsi prastita, quomodo, se suxiliante, Persarum reguum obtinuisset. Chosroes, congregala Persarum gente, contra Romanos movit, et multas urbes locosque Romauorum overtit. CCXXVI. Regnum Phoca tyranni. Post Mauricium regnavit Phocas Cappadox ty- rannus annos octo, Leontina ejus- uxorė Augusta coronata. Cum autem in circo versaretur et seditio circa loci prærogativam inter partes ferveret, excla- B C maverunt populi: Mauricius non est mortuus, sed vivit : interrogetur. › Scelestus autem ad Mau- ricii cadem excitatus, Mauricium vinculis opusum ad portum Eutropii adduci jubet. Prævio autem illum supplicio per visum afficiens scelestus, quin- que alios ejus coram ipso jugulari præcepit. Mau ricius vero philosophice sustinens infortunium, constanter exclamabat : Justus es, Domine, justum est judicium tuum. Cum autem nutrix unum e quinque regiis pueris subripuisset et proprium for lium pro illo ad necem offerret, Mauricius non per misit, sed suum adduci allium et ipsum occidi que sivit. Sic ergo præpotenti maximaqué pœnitentia natura legibus et moribus excelsior factus Mauri- cius et ipse mortem cum multa patiëntia gratiisqué subiit, exindeque bonorum eternorum hieres fas ctus est. Cum miserabilis Phocas statuisset ipsorum ca- pita in campo Tribunalis deponi, egrediebantur ur- bis incolæ eaque contuebantur usquedum fcelerent. Tunc scelestus tolli permisit si quis eam rem cu- raret. Qui vero acceperunt ea locis decentibus- reposuerunt. Uxorem vero Mauricii cum tribus hliabus ejus. .inclusit in monasterio.. Variæ lectiones et notæ. - Ced. 706.5-7. * Ced. 709,8-23. Leo. cod. e glossemate in textum recepto. — Cen. 708,14,21. Ced. 706.16-707,8. Mon. Leo. Ced. (ed. Μon, Mon. Len, Ced. Ps. CXVIII, 136. — Ps: Ced. * Ced. Ged. l; Len; Ced. Ced. * Leo. Ced. * cod.) Ced. 707.8-708,2 cf. Th. • Ced. 711,3-4. (14) Ὁ δὲ οι Φωκᾶς ὑπὸ τοῦ λαοῦ δεχθεὶς εἰσῆλ- Δ (2) Εἰς δὲ τὸ Ἱππικὸν ἀνελθόντος καὶ στάσεως (3) Τοῦ δὲ τὸ ἀθλίου Φωκά προστάξαντος τεθῆναι (4) Τὴν δὲ ο Μαυρικίου γυναίκα σὺν ταῖς τρισὶν

μενα 18, Έγραψε προς Ηράκλειον στρατηγὸν ᾿Αφρικής 18, πλοῖα πολλὰ ὁπλίσαντα ἀνελθεῖν κατὰ τοῦ τυράννου Φωκά. ἐξοπλίσας καὶ στρατὸν ἄπειρον ἐξ ᾿Αφρικῆς καὶ Μαυριτανίας ο ἐπισυνάξας, την ΚΠ. κατέλαβεν, ἐπιφερόμενος καὶ τὴν ἀχειροποίητον εἰκόνα τοῦ Κυ- ρίου (ὥς φησι Γεώργιος ὁ Πισίδιος 19). Καὶ πολέμου συγκροτηθέντος * μεταξύ τ Φωκᾶ καὶ Ηρακλείου εἰς τὸν Σοφίας λιμένα, ενίκη - σεν ὁ 'Ηράκλειος (1455) τῇ ' τοῦ Χριστοῦ βοηθείᾳ Φωκᾶν τὸν ἁλιτήριον· οὗτινος ήττηθέντος, Φωτει νός τις (ἐκ τῶν μεγιστάνων) ἀδικηθεί; (καὶ προε- πιβουλευθεὶς) ὑπὸ Φωκά " εἰς τὴν σύζυγον, εἰσῆλο θεν (αθρόως) μετά (πλήθους) στρατιωτῶν εἰς τὸ παλάτιον (καὶ τὸν ἄθλιον Φωκᾶν) ἀτίμως (ἐκ) τοῦ Β θρόνου ἀναστήσας, τῆς βασιλικῆς ἐσθῆτος ἀπεγύμ- νωσε καὶ ἐνδύσας (αὐτὸν) μέλανα χιτωνίσκον) καὶ κλοιὰ (τῷ τραχήλῳ αὐτοῦ) περιθείς, ἄτιμον (καὶ ἐλεεινὸν) προς Ηράκλειον ἀπήγαγεν. Ον (δ Ηράκλειος) θεασάμενος εἶπε πρὸς αὐτόν· « Οὕτως, ἄθλιε, τὴν πολιτείαν διώκησας; » Ο δὲ ἀπεγνωσμέ νο; ὢν ἀντέφη· « Σὺ κάλλιον ἔχεις διοικήσαι; κ Και. " πρῶτον μὲν ἐκέλευσεν Ηράκλειος αὐτοῦ τὰς χεῖρας οι καὶ τοὺς πόδας ἐκκοπῆναι καὶ μετὰ τοῦτο ἐκ τῶν ὤμων ἀκρωτηριάζεσθαι ε, καὶ τὰ αἰδοῖα (ἐκτμηθῆναι, καὶ κοντοῖς ἀναρτασθῆναι διὰ τὰς ἀμέτρους ὕβρεις, ὃς ἔπραξεν), έπειτα (δέ) τὴν κεφαλὴν (μαχαίρα) τμηθῆναι 8, τὸ δὲ κατεσκελετωμένον το σῶμα ει τοῦ δυσωνύμου “ κατὰ τὴν [του] Βολς λεγομένην ἀγορὰν πυρὶ παραδοθῆναι 4. ΣΚΖ'. Βασιλεία 'Ηρακλείου. ** Μετὰ Φωκᾶν ἐβασίλευσεν Ηράκλειος "' ἔτη λ', ὃν Σέργιος ὁ πατριάρχης " στέψας ἐν τῷ εὐκτηρίῳ τοῦ ᾿Αγίου Στεφάνου ἐν τῷ παλατίῳ — ἐστέφθη δὲ ἅμα αὐτῷ καὶ ἡ μεμνηστευμένη αὐτῷ Εὐδοκία Αυτ γοῦστα, — τοῖς στεφάνοις τοῦ γάμου ὁμοῦ αὐτοκρά τωρ καὶ νυμφίος ἀναδειχθεὶς, ἀναγορευθεὶς καὶ ἐν τῇ Μεγάλῃ ἐκκλησίᾳ ὑπὸ παντὸς τοῦ λαοῦ βασιλεύς. - γεν. Τ. - ἑνδ. δὲ Χ. ἀπ. γράφει τὸν πατρίκιον και ἐν ᾿Αφρικῇ μετὰ δυνάμεως όπως ἀπέλθωσι κ. τ. τ. Φ. 'Α. δ. ἐλθ. κ. το ἤκους γὰρ κατ' αὐτοῦ μελετωμένην παρ' αὐτῶν ανταρσίαν τῷ η' ἔτει. ἐξ ᾿Αφρικής οι Μ. αὐτῆς συν. αὐτὸς συν. ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ Ι.. Πισίδ. Πισίδης ? 3. αὐτὸς συνάξας κροτ. συῤῥαγέντος μετ. λιμ. εἰς τὸν λ. τῆς Σ. μ. Φ. καὶ Ἡρ. ἡττηθεὶς ὁ ἁλιτήριος ἔφυγεν εἰς τὰ βασίλεια τῇ χάριτι Χριστοῦ δέ ύ. φ. εἰς τὴν σ. ἀδ. εἰσελθὼν μ. στρ. εἰς τὰ βασίλεια ἀτ. τοῦ θ. τοῦτον ἀν. καὶ τῆς β. έ. ἀπο- γυμνώσα; άδ. καί καὶ προ μ. καὶ μ. ένδ. τινα ὃν θ. ε. δ. δ. Ηρ.θ. ἐκεῖνος ἄνθρωπος Εφη ἀπ. ὧν ἔφη καὶ παρευθὺ κελεύει ΙΙ. πρ. μέν οἱ τὰς χ. καὶ τ. π. ά. ἀφαιρεθῆναι τὰς χ. καὶ τ. π. ά. ἐκκ. εἶθ᾽ οὕτως καὶ τοὺς ὤμους αὐτοῦ ἀκρωτηρηριασθῆναι τ. π. χώρους τὰ δὲ αἰδ. ἐκτέμνεσθαι κοντῷ ἀναρτηθῆναι μ. τέμνεσθαι ἀποτμηθῆναι κατεσκιλιταμ. κατεσκ. κατα λειφθέν κατεσκελετευμ. οι τ. αὐτοῦ οἱ στρατιῶται λαβόντες ἐν τῇ τοῦ β. ἀγορᾷ κατέκαυσαν σε συρόμενον συρέν τῷ παραδεδόσθαι Μοναχὸς δέ τις ἅγιος ὡς φασιν ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τοῦ Φωκᾶ πρὸς τὸν Θεὸν διαμαχόμενος (δικάζ. διαδικ. έλεγε πολλάκις· « Κύριε, διὰ τί τοιοῦτον παράνομον βασιλέα δέδωκας τοῖς Χρι- στιανοῖς; › Ήλθε δὲ αὐτῷ φωνὴ ἀοράτως· ἀόρατο; ο ὅτι χεῖρον (χείρονα τούτου οὐχ εὗρον πρὸς τὴν κακίαν τῶν ὄντων (νῦν κατοικούντων ἐν τῇ πόλει. δέ στο μά γας πατρ. καὶ ἡ σύγκλητος μετὰ παντὸς τοῦ λαοῦ ἀνηγόρευσε βασιλέα ἐν τῇ Μεγάλη Εκκλησία από CHRONICON. - LIB. IV. A navibus instructis, adversus tyrannum Puccam procederet. Heraclius autem, multis navibus instructis, in- gentique exercitu ex Africa et Mauritania coadu- nato, Constantinopolim, imaginem Domini non ma- nufactam ante se ferens, ut ait Georgius Pisida, aggressus est. Prælio mox Phocam inter et Heraclium in Sophiae portu commisso, Sophia portu commisso, auxiliante Christo, flagitiosus Phocas superatus est. Tum Plo- - (12) turbatum regio nudat habitu nigraque tunica in- tinus quidam ex magnatibus, qui injuriam et insidias a Phoca propter uxorem passus fuerat, continuo cum multitudine militum in palatium ir- rumpit et miserum Phocam turpiter e throno de- dulum, et collario ad collum cjus circumdato, inhoneste ac miserande habitum ad Heraclium. adduxit. Quem ubi vidit Heraclius dixit : Sic- cine, miser, rempublicam rexisti?, Ilic autem, spe omni deposita, respondit : « Num tu melius recturus es? › Et primum quidem jussit Heraclius manus ejus et pedes amputari, posteaque humeris muti. lari, pudendaque excidi et ad spiculi apicem sus- pendi propter innumeras quas fecerat injurias; deinde vero caput gladio abscindi, et sic minu- tum infausti corpus in foro Bovis flammis tradi. cod. C CCXXVII. Regnum Heracli. Post Phocam regnavit Heraclius annos triginta : eum patriarchia Sergius in oratorio Sancti Stephani in palatio coronavit. Una vero cum ipso coronata est sponsa cjus Eudoxia Augusta; et ita simul conjugii coronis imperator et sponsus inauguratus, rex quoque ab omni populo in Magna ecclesia ac- clamatus est. Ex Magna autem ecclesia eum exci- Variæ lectiones et notæ. Ced. Ced. Leo, Ged. 610, Ced. 712,16-18 add. Ced. Vind. M. Mon. add. cod. P. Th. Ced. 3. cod. Ced. 712,19-715,7, Mon. Ced. 713, 14-19. Vind. L. P. Th. Ced. om. Vind. Ged. Vind. st add. Ced. Ced, om. Vind. sed habent L. P. Th. loco alterius participii k. Vind. Ced. Vind. languet (Tafel). Ged. L. P. Th. Vind. Vind. e compendio male lecto, L. P. Th. Ced. Vind. Ged. et Leonis cod. L. F. Th. i. 6. Ced. " add. Vind. Vind. Leonis cod. 854. xal add. Vind. L. P. Th. Vind. L. P. Th. cod. L. P. Th. Vind. Ged. — cod. Ced. add. Vind. L. P. Th. add. Vind. L. P. Th. * Vind. L. P. Th.) (s. omn. P. Th.) L.) L.) L.) in textu codicis; omiserunt Vind. et Cel. hanc glossam marginalein in textum receptam. Ced. 713,20-714,1. * add. Vind. Mon. add. Vind. Leo. Vind. - (11) Ὁ δὲ αὐτὸς Ηράκλειος πλοῖα πολλά τα

μενα 18, Έγραψε προς Ηράκλειον στρατηγὸν ᾿Αφρικής 18, πλοῖα πολλὰ ὁπλίσαντα ἀνελθεῖν κατὰ τοῦ τυράννου Φωκά. ἐξοπλίσας καὶ στρατὸν ἄπειρον ἐξ ᾿Αφρικῆς καὶ Μαυριτανίας ο ἐπισυνάξας, την ΚΠ. κατέλαβεν, ἐπιφερόμενος καὶ τὴν ἀχειροποίητον εἰκόνα τοῦ Κυ- ρίου (ὥς φησι Γεώργιος ὁ Πισίδιος 19). Καὶ πολέμου συγκροτηθέντος * μεταξύ τ Φωκᾶ καὶ Ηρακλείου εἰς τὸν Σοφίας λιμένα, ενίκη - σεν ὁ 'Ηράκλειος (1455) τῇ ' τοῦ Χριστοῦ βοηθείᾳ Φωκᾶν τὸν ἁλιτήριον· οὗτινος ήττηθέντος, Φωτει νός τις (ἐκ τῶν μεγιστάνων) ἀδικηθεί; (καὶ προε- πιβουλευθεὶς) ὑπὸ Φωκά " εἰς τὴν σύζυγον, εἰσῆλο θεν (αθρόως) μετά (πλήθους) στρατιωτῶν εἰς τὸ παλάτιον (καὶ τὸν ἄθλιον Φωκᾶν) ἀτίμως (ἐκ) τοῦ Β θρόνου ἀναστήσας, τῆς βασιλικῆς ἐσθῆτος ἀπεγύμ- νωσε καὶ ἐνδύσας (αὐτὸν) μέλανα χιτωνίσκον) καὶ κλοιὰ (τῷ τραχήλῳ αὐτοῦ) περιθείς, ἄτιμον (καὶ ἐλεεινὸν) προς Ηράκλειον ἀπήγαγεν. Ον (δ Ηράκλειος) θεασάμενος εἶπε πρὸς αὐτόν· « Οὕτως, ἄθλιε, τὴν πολιτείαν διώκησας; » Ο δὲ ἀπεγνωσμέ νο; ὢν ἀντέφη· « Σὺ κάλλιον ἔχεις διοικήσαι; κ Και. " πρῶτον μὲν ἐκέλευσεν Ηράκλειος αὐτοῦ τὰς χεῖρας οι καὶ τοὺς πόδας ἐκκοπῆναι καὶ μετὰ τοῦτο ἐκ τῶν ὤμων ἀκρωτηριάζεσθαι ε, καὶ τὰ αἰδοῖα (ἐκτμηθῆναι, καὶ κοντοῖς ἀναρτασθῆναι διὰ τὰς ἀμέτρους ὕβρεις, ὃς ἔπραξεν), έπειτα (δέ) τὴν κεφαλὴν (μαχαίρα) τμηθῆναι 8, τὸ δὲ κατεσκελετωμένον το σῶμα ει τοῦ δυσωνύμου “ κατὰ τὴν [του] Βολς λεγομένην ἀγορὰν πυρὶ παραδοθῆναι 4. ΣΚΖ'. Βασιλεία 'Ηρακλείου. ** Μετὰ Φωκᾶν ἐβασίλευσεν Ηράκλειος "' ἔτη λ', ὃν Σέργιος ὁ πατριάρχης " στέψας ἐν τῷ εὐκτηρίῳ τοῦ ᾿Αγίου Στεφάνου ἐν τῷ παλατίῳ — ἐστέφθη δὲ ἅμα αὐτῷ καὶ ἡ μεμνηστευμένη αὐτῷ Εὐδοκία Αυτ γοῦστα, — τοῖς στεφάνοις τοῦ γάμου ὁμοῦ αὐτοκρά τωρ καὶ νυμφίος ἀναδειχθεὶς, ἀναγορευθεὶς καὶ ἐν τῇ Μεγάλῃ ἐκκλησίᾳ ὑπὸ παντὸς τοῦ λαοῦ βασιλεύς. - γεν. Τ. - ἑνδ. δὲ Χ. ἀπ. γράφει τὸν πατρίκιον και ἐν ᾿Αφρικῇ μετὰ δυνάμεως όπως ἀπέλθωσι κ. τ. τ. Φ. 'Α. δ. ἐλθ. κ. το ἤκους γὰρ κατ' αὐτοῦ μελετωμένην παρ' αὐτῶν ανταρσίαν τῷ η' ἔτει. ἐξ ᾿Αφρικής οι Μ. αὐτῆς συν. αὐτὸς συν. ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ Ι.. Πισίδ. Πισίδης ? 3. αὐτὸς συνάξας κροτ. συῤῥαγέντος μετ. λιμ. εἰς τὸν λ. τῆς Σ. μ. Φ. καὶ Ἡρ. ἡττηθεὶς ὁ ἁλιτήριος ἔφυγεν εἰς τὰ βασίλεια τῇ χάριτι Χριστοῦ δέ ύ. φ. εἰς τὴν σ. ἀδ. εἰσελθὼν μ. στρ. εἰς τὰ βασίλεια ἀτ. τοῦ θ. τοῦτον ἀν. καὶ τῆς β. έ. ἀπο- γυμνώσα; άδ. καί καὶ προ μ. καὶ μ. ένδ. τινα ὃν θ. ε. δ. δ. Ηρ.θ. ἐκεῖνος ἄνθρωπος Εφη ἀπ. ὧν ἔφη καὶ παρευθὺ κελεύει ΙΙ. πρ. μέν οἱ τὰς χ. καὶ τ. π. ά. ἀφαιρεθῆναι τὰς χ. καὶ τ. π. ά. ἐκκ. εἶθ᾽ οὕτως καὶ τοὺς ὤμους αὐτοῦ ἀκρωτηρηριασθῆναι τ. π. χώρους τὰ δὲ αἰδ. ἐκτέμνεσθαι κοντῷ ἀναρτηθῆναι μ. τέμνεσθαι ἀποτμηθῆναι κατεσκιλιταμ. κατεσκ. κατα λειφθέν κατεσκελετευμ. οι τ. αὐτοῦ οἱ στρατιῶται λαβόντες ἐν τῇ τοῦ β. ἀγορᾷ κατέκαυσαν σε συρόμενον συρέν τῷ παραδεδόσθαι Μοναχὸς δέ τις ἅγιος ὡς φασιν ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τοῦ Φωκᾶ πρὸς τὸν Θεὸν διαμαχόμενος (δικάζ. διαδικ. έλεγε πολλάκις· « Κύριε, διὰ τί τοιοῦτον παράνομον βασιλέα δέδωκας τοῖς Χρι- στιανοῖς; › Ήλθε δὲ αὐτῷ φωνὴ ἀοράτως· ἀόρατο; ο ὅτι χεῖρον (χείρονα τούτου οὐχ εὗρον πρὸς τὴν κακίαν τῶν ὄντων (νῦν κατοικούντων ἐν τῇ πόλει. δέ στο μά γας πατρ. καὶ ἡ σύγκλητος μετὰ παντὸς τοῦ λαοῦ ἀνηγόρευσε βασιλέα ἐν τῇ Μεγάλη Εκκλησία από CHRONICON. - LIB. IV. A navibus instructis, adversus tyrannum Puccam procederet. Heraclius autem, multis navibus instructis, in- gentique exercitu ex Africa et Mauritania coadu- nato, Constantinopolim, imaginem Domini non ma- nufactam ante se ferens, ut ait Georgius Pisida, aggressus est. Prælio mox Phocam inter et Heraclium in Sophiae portu commisso, Sophia portu commisso, auxiliante Christo, flagitiosus Phocas superatus est. Tum Plo- - (12) turbatum regio nudat habitu nigraque tunica in- tinus quidam ex magnatibus, qui injuriam et insidias a Phoca propter uxorem passus fuerat, continuo cum multitudine militum in palatium ir- rumpit et miserum Phocam turpiter e throno de- dulum, et collario ad collum cjus circumdato, inhoneste ac miserande habitum ad Heraclium. adduxit. Quem ubi vidit Heraclius dixit : Sic- cine, miser, rempublicam rexisti?, Ilic autem, spe omni deposita, respondit : « Num tu melius recturus es? › Et primum quidem jussit Heraclius manus ejus et pedes amputari, posteaque humeris muti. lari, pudendaque excidi et ad spiculi apicem sus- pendi propter innumeras quas fecerat injurias; deinde vero caput gladio abscindi, et sic minu- tum infausti corpus in foro Bovis flammis tradi. cod. C CCXXVII. Regnum Heracli. Post Phocam regnavit Heraclius annos triginta : eum patriarchia Sergius in oratorio Sancti Stephani in palatio coronavit. Una vero cum ipso coronata est sponsa cjus Eudoxia Augusta; et ita simul conjugii coronis imperator et sponsus inauguratus, rex quoque ab omni populo in Magna ecclesia ac- clamatus est. Ex Magna autem ecclesia eum exci- Variæ lectiones et notæ. Ced. Ced. Leo, Ged. 610, Ced. 712,16-18 add. Ced. Vind. M. Mon. add. cod. P. Th. Ced. 3. cod. Ced. 712,19-715,7, Mon. Ced. 713, 14-19. Vind. L. P. Th. Ced. om. Vind. Ged. Vind. st add. Ced. Ced, om. Vind. sed habent L. P. Th. loco alterius participii k. Vind. Ced. Vind. languet (Tafel). Ged. L. P. Th. Vind. Vind. e compendio male lecto, L. P. Th. Ced. Vind. Ged. et Leonis cod. L. F. Th. i. 6. Ced. " add. Vind. Vind. Leonis cod. 854. xal add. Vind. L. P. Th. Vind. L. P. Th. cod. L. P. Th. Vind. Ged. — cod. Ced. add. Vind. L. P. Th. add. Vind. L. P. Th. * Vind. L. P. Th.) (s. omn. P. Th.) L.) L.) L.) in textu codicis; omiserunt Vind. et Cel. hanc glossam marginalein in textum receptam. Ced. 713,20-714,1. * add. Vind. Mon. add. Vind. Leo. Vind. - (11) Ὁ δὲ αὐτὸς Ηράκλειος πλοῖα πολλά τα

μενα 18, Έγραψε προς Ηράκλειον στρατηγὸν ᾿Αφρικής 18, πλοῖα πολλὰ ὁπλίσαντα ἀνελθεῖν κατὰ τοῦ τυράννου Φωκά. ἐξοπλίσας καὶ στρατὸν ἄπειρον ἐξ ᾿Αφρικῆς καὶ Μαυριτανίας ο ἐπισυνάξας, την ΚΠ. κατέλαβεν, ἐπιφερόμενος καὶ τὴν ἀχειροποίητον εἰκόνα τοῦ Κυ- ρίου (ὥς φησι Γεώργιος ὁ Πισίδιος 19). Καὶ πολέμου συγκροτηθέντος * μεταξύ τ Φωκᾶ καὶ Ηρακλείου εἰς τὸν Σοφίας λιμένα, ενίκη - σεν ὁ 'Ηράκλειος (1455) τῇ ' τοῦ Χριστοῦ βοηθείᾳ Φωκᾶν τὸν ἁλιτήριον· οὗτινος ήττηθέντος, Φωτει νός τις (ἐκ τῶν μεγιστάνων) ἀδικηθεί; (καὶ προε- πιβουλευθεὶς) ὑπὸ Φωκά " εἰς τὴν σύζυγον, εἰσῆλο θεν (αθρόως) μετά (πλήθους) στρατιωτῶν εἰς τὸ παλάτιον (καὶ τὸν ἄθλιον Φωκᾶν) ἀτίμως (ἐκ) τοῦ Β θρόνου ἀναστήσας, τῆς βασιλικῆς ἐσθῆτος ἀπεγύμ- νωσε καὶ ἐνδύσας (αὐτὸν) μέλανα χιτωνίσκον) καὶ κλοιὰ (τῷ τραχήλῳ αὐτοῦ) περιθείς, ἄτιμον (καὶ ἐλεεινὸν) προς Ηράκλειον ἀπήγαγεν. Ον (δ Ηράκλειος) θεασάμενος εἶπε πρὸς αὐτόν· « Οὕτως, ἄθλιε, τὴν πολιτείαν διώκησας; » Ο δὲ ἀπεγνωσμέ νο; ὢν ἀντέφη· « Σὺ κάλλιον ἔχεις διοικήσαι; κ Και. " πρῶτον μὲν ἐκέλευσεν Ηράκλειος αὐτοῦ τὰς χεῖρας οι καὶ τοὺς πόδας ἐκκοπῆναι καὶ μετὰ τοῦτο ἐκ τῶν ὤμων ἀκρωτηριάζεσθαι ε, καὶ τὰ αἰδοῖα (ἐκτμηθῆναι, καὶ κοντοῖς ἀναρτασθῆναι διὰ τὰς ἀμέτρους ὕβρεις, ὃς ἔπραξεν), έπειτα (δέ) τὴν κεφαλὴν (μαχαίρα) τμηθῆναι 8, τὸ δὲ κατεσκελετωμένον το σῶμα ει τοῦ δυσωνύμου “ κατὰ τὴν [του] Βολς λεγομένην ἀγορὰν πυρὶ παραδοθῆναι 4. ΣΚΖ'. Βασιλεία 'Ηρακλείου. ** Μετὰ Φωκᾶν ἐβασίλευσεν Ηράκλειος "' ἔτη λ', ὃν Σέργιος ὁ πατριάρχης " στέψας ἐν τῷ εὐκτηρίῳ τοῦ ᾿Αγίου Στεφάνου ἐν τῷ παλατίῳ — ἐστέφθη δὲ ἅμα αὐτῷ καὶ ἡ μεμνηστευμένη αὐτῷ Εὐδοκία Αυτ γοῦστα, — τοῖς στεφάνοις τοῦ γάμου ὁμοῦ αὐτοκρά τωρ καὶ νυμφίος ἀναδειχθεὶς, ἀναγορευθεὶς καὶ ἐν τῇ Μεγάλῃ ἐκκλησίᾳ ὑπὸ παντὸς τοῦ λαοῦ βασιλεύς. - γεν. Τ. - ἑνδ. δὲ Χ. ἀπ. γράφει τὸν πατρίκιον και ἐν ᾿Αφρικῇ μετὰ δυνάμεως όπως ἀπέλθωσι κ. τ. τ. Φ. 'Α. δ. ἐλθ. κ. το ἤκους γὰρ κατ' αὐτοῦ μελετωμένην παρ' αὐτῶν ανταρσίαν τῷ η' ἔτει. ἐξ ᾿Αφρικής οι Μ. αὐτῆς συν. αὐτὸς συν. ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ Ι.. Πισίδ. Πισίδης ? 3. αὐτὸς συνάξας κροτ. συῤῥαγέντος μετ. λιμ. εἰς τὸν λ. τῆς Σ. μ. Φ. καὶ Ἡρ. ἡττηθεὶς ὁ ἁλιτήριος ἔφυγεν εἰς τὰ βασίλεια τῇ χάριτι Χριστοῦ δέ ύ. φ. εἰς τὴν σ. ἀδ. εἰσελθὼν μ. στρ. εἰς τὰ βασίλεια ἀτ. τοῦ θ. τοῦτον ἀν. καὶ τῆς β. έ. ἀπο- γυμνώσα; άδ. καί καὶ προ μ. καὶ μ. ένδ. τινα ὃν θ. ε. δ. δ. Ηρ.θ. ἐκεῖνος ἄνθρωπος Εφη ἀπ. ὧν ἔφη καὶ παρευθὺ κελεύει ΙΙ. πρ. μέν οἱ τὰς χ. καὶ τ. π. ά. ἀφαιρεθῆναι τὰς χ. καὶ τ. π. ά. ἐκκ. εἶθ᾽ οὕτως καὶ τοὺς ὤμους αὐτοῦ ἀκρωτηρηριασθῆναι τ. π. χώρους τὰ δὲ αἰδ. ἐκτέμνεσθαι κοντῷ ἀναρτηθῆναι μ. τέμνεσθαι ἀποτμηθῆναι κατεσκιλιταμ. κατεσκ. κατα λειφθέν κατεσκελετευμ. οι τ. αὐτοῦ οἱ στρατιῶται λαβόντες ἐν τῇ τοῦ β. ἀγορᾷ κατέκαυσαν σε συρόμενον συρέν τῷ παραδεδόσθαι Μοναχὸς δέ τις ἅγιος ὡς φασιν ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τοῦ Φωκᾶ πρὸς τὸν Θεὸν διαμαχόμενος (δικάζ. διαδικ. έλεγε πολλάκις· « Κύριε, διὰ τί τοιοῦτον παράνομον βασιλέα δέδωκας τοῖς Χρι- στιανοῖς; › Ήλθε δὲ αὐτῷ φωνὴ ἀοράτως· ἀόρατο; ο ὅτι χεῖρον (χείρονα τούτου οὐχ εὗρον πρὸς τὴν κακίαν τῶν ὄντων (νῦν κατοικούντων ἐν τῇ πόλει. δέ στο μά γας πατρ. καὶ ἡ σύγκλητος μετὰ παντὸς τοῦ λαοῦ ἀνηγόρευσε βασιλέα ἐν τῇ Μεγάλη Εκκλησία από CHRONICON. - LIB. IV. A navibus instructis, adversus tyrannum Puccam procederet. Heraclius autem, multis navibus instructis, in- gentique exercitu ex Africa et Mauritania coadu- nato, Constantinopolim, imaginem Domini non ma- nufactam ante se ferens, ut ait Georgius Pisida, aggressus est. Prælio mox Phocam inter et Heraclium in Sophiae portu commisso, Sophia portu commisso, auxiliante Christo, flagitiosus Phocas superatus est. Tum Plo- - (12) turbatum regio nudat habitu nigraque tunica in- tinus quidam ex magnatibus, qui injuriam et insidias a Phoca propter uxorem passus fuerat, continuo cum multitudine militum in palatium ir- rumpit et miserum Phocam turpiter e throno de- dulum, et collario ad collum cjus circumdato, inhoneste ac miserande habitum ad Heraclium. adduxit. Quem ubi vidit Heraclius dixit : Sic- cine, miser, rempublicam rexisti?, Ilic autem, spe omni deposita, respondit : « Num tu melius recturus es? › Et primum quidem jussit Heraclius manus ejus et pedes amputari, posteaque humeris muti. lari, pudendaque excidi et ad spiculi apicem sus- pendi propter innumeras quas fecerat injurias; deinde vero caput gladio abscindi, et sic minu- tum infausti corpus in foro Bovis flammis tradi. cod. C CCXXVII. Regnum Heracli. Post Phocam regnavit Heraclius annos triginta : eum patriarchia Sergius in oratorio Sancti Stephani in palatio coronavit. Una vero cum ipso coronata est sponsa cjus Eudoxia Augusta; et ita simul conjugii coronis imperator et sponsus inauguratus, rex quoque ab omni populo in Magna ecclesia ac- clamatus est. Ex Magna autem ecclesia eum exci- Variæ lectiones et notæ. Ced. Ced. Leo, Ged. 610, Ced. 712,16-18 add. Ced. Vind. M. Mon. add. cod. P. Th. Ced. 3. cod. Ced. 712,19-715,7, Mon. Ced. 713, 14-19. Vind. L. P. Th. Ced. om. Vind. Ged. Vind. st add. Ced. Ced, om. Vind. sed habent L. P. Th. loco alterius participii k. Vind. Ced. Vind. languet (Tafel). Ged. L. P. Th. Vind. Vind. e compendio male lecto, L. P. Th. Ced. Vind. Ged. et Leonis cod. L. F. Th. i. 6. Ced. " add. Vind. Vind. Leonis cod. 854. xal add. Vind. L. P. Th. Vind. L. P. Th. cod. L. P. Th. Vind. Ged. — cod. Ced. add. Vind. L. P. Th. add. Vind. L. P. Th. * Vind. L. P. Th.) (s. omn. P. Th.) L.) L.) L.) in textu codicis; omiserunt Vind. et Cel. hanc glossam marginalein in textum receptam. Ced. 713,20-714,1. * add. Vind. Mon. add. Vind. Leo. Vind. - (11) Ὁ δὲ αὐτὸς Ηράκλειος πλοῖα πολλά τα

᾿Απὸ δὲ τῆς Μεγάλης το εκκλησία; αὐτὴν παραλα δόντες δ, εὐφημοῦντες, κροτοῦντες, δοξάζοντες εἰς τὰ βασίλεια εἰσήγαγον. οι (2) Συνέπραττε δὲ τούτοις και συνηυδόκει πλέον Κρίσπος ὁ ἔπαρχος καὶ γαμβρός τοῦ Φωκά. Μετά δέ τινα χρόνον στρατηγὸν αὐτὸν ποιήσας Καππα- δοκίας, ὁ βασιλεὺς ἀπέστειλε . Εκεῖ τοίνυν ἀπελ- θὼν, ελοιδόρει Ηράκλειον καὶ σε ανταρσίαν ἐμελέτα κατ' αὐτοῦ. Μετ' οὐ πολὺ δὲ ἐν ΚΠ. γενόμε νον 8, τὰ δε κατ' αὐτοῦ γεγραμμένα κρατῶν ἐπὶ χάρτου καὶ κρούσας ἐν τῇ κεφαλῇ αὐτοῦ, ἔφη (πρός αὐτὸν ἐπὶ τῆς συγκλήτου ὁ βασιλεύς· « Γαμβρόν οὐκ ἐποίησας, ταλαίπωρε· καὶ πῶς ἂν φίλον ποιή σειάς; ο Εἶτα κληρικὸν αὐτὸν καταστήσας ἐν τῇ μονῇ τε τῆς Χώρας περιώρισεν, ἐν ᾗ σε μετ' ὀλίγον τὸ πέρας τοῦ βίου ἐδέξατο. σε (3) Μετὰ δὲ ταῦτα " Χοσρόης, ἀποστείλας κατὰ Ῥωμαίων ἡγεμόνα Σαΐτην σε καλούμενον μετά πολλῆς δυνάμεις, πᾶσαν τὴν ᾿Ανατολὴν ἠφάνισεν. Ἐλθὼν δὲ ἐν ΚΠ., ἱκανὸν χρόνον ἐν Χαλκηδόνι ε ἐκάθισεν, δς τὸν Ἡράκλειον μεθ' ὑποκρίσεως εἰμη νικῶς προσκαλεσάμενος τὰ πρὸς ἀγάπην ὠμίλησε. Τοῖς δὲ ἀπατηλοῖς αὐτοῦ καὶ δολίοις λόγοις πιστεύ σας ὁ βασιλεὺς ἐκπέμπει δε πρὸς αὐτὴν πρέσβεις είν ρήνης μεγιστάνας ο, οὓς παραλαβών Σάϊτος ἐκ Χαλκηδόνος σε καὶ τὴν Ῥωμαϊκὴν ἀρχὴν διελθών, ἀτίμως (μα) • καὶ δεσμίους ἀπήγαγε. Ο δὲ Χοσ ρδης τὸν μὲν Σάϊτον, ὡς τὸν Ηράκλειον ἰδόντα καὶ· μὴ συλλαβόντα, ἀποδαρῆναι σε ἐκέλευσε, τοὺς δὲ πρεσβευτὰς ἐν φρουραῖς καὶ μεγίσταις κακουχίαις κατεδίκασε, περὶ ὧν ἀθυμία πολλὴ καὶ θλίψις (146) εἶχε τὸν βασιλέα καὶ πᾶσαν τὴν πόλιν. Οι (4) Εγένετο δὲ καὶ λιμὸς ἰσχυρὸς καὶ θανα τικὸν μέγα, καὶ ὁ ἥλιος ἡμαυρώθη σε καὶ ἔβρεξε κόνιν. . σπ (5) Καὶ οἱ ᾿Αβαρεις πρὸς τὸν βασιλέα ἦλθον. εἰρήνην δῆθεν αιτούμενοι ", οὓς δεξάμενος το πρό- κενσον πρὸς τὴν Ηράκλειαν ποιησάμενος, τοὺς ἀποκρισιαρίους ἀνέπαυεν τι. Οἱ δὲ τὸ κακὸν ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν ἔχοντες τε, τοῖς ὁμοφύλοις ἐδήλωσαν τάχιστα φθάσαι 18. . Ἰδοὺ γὰρ ὁ βασιλεὺς· καὶ ὁ πλοῦτος αὐτοῦ παρ' ἡμῖν· ἐστι, ο Τῶν δὲ τ μηδ' ὅλως ἀμελησάντων, τον τόπον κατέλαβον. Τότε τῇ προμηθείᾳ τοῦ φιλανθρώπου Θεοῦ τοῦ σώζοντος τοὺς εὐθεῖς το τῇ καρδίᾳ, μόλις εἰς τὸ Βυζάντιον διαλαθὼν τὸ ἔφυγεν καὶ αὐτοὺς ἀποκαθίστατο. Οἱ δὲ - - καλ - π. ά. μεγ. σε ἐξαπ. ἀντ. ἐμ. κατ' ά. δε γενόμεν. γενομένου ? Ελθὼν δὲ ἐν Κ. αὐτοῦ ήγαγεν ἐπὶ σ. καὶ τὰ πρὸς Ηράκλειον γενόμενα έγγραφα αὐτοῦ κατέχων ὁ βασιλεὺς ἐν τῇ χειρὶ κρ. Κρίσπον την κεφαλὴν μετὰ τοῦ χ. ἔφη τ. γ. δ. ἐπ. φ. δ. πῶς τ. τὸ ἐν τῇ μονῇ τῇ τῆς Χώρας και ἐν ᾗ καὶ ἐτελεύτησεν; κἀκεῖ τελευτᾷ. Τῷ ιβ' ἔτει. δ' ὁ τῶν Περσῶν βασιλεύς Σάϊτον ὁ Χ. δὲ Σάην τὸν ἦν με πι δ. κ. 'Ρ. ἀπ. π. τὴν ἀ. ρ. οἱ ἐν Καλκηδόνι 1. χ. ταύτην παρεκ. ἐν Χ. ι. κ. π. χ. ἐν Χ. ἐκ. σε έ. σὺν αὐτῷ πρ. μ. πρὸς Χοσρόην ο αὐτοῦ ἐ. σὺν ἀ. πρ. μ. πρ. Χ. ὁ β. ἐκπέμψας σὺν ἀ. τῷ ἀσεβεῖ π. Χ. πρ. ε. μ. ο' Καλχ. ευ. οἱ ἀτίμως δ. 618. καὶ δεσμίως ἐν ἀποδεῖραι ἐκδαρήναι ἐμπράνθη Τῷ θ' ἔτει ἐστράτευσαν οἱ "Αβαρες κατὰ τῆς Θράκης· ἀποστείλας δὲ Ηράκλειος ἡτεῖτο ἐ., κ. τ. λ. Τότε καὶ οἱ Αβαροι π. αίτησόμενοι δ. αίτησόμενοι δ. και Ἡ ἀνέπαυσεν έχ. φθάσατε το ἀγρύπνων δαιμόνων το ἀληθεῖς τῇ το διάλ. αὐτοὺς ἀποκα θίσταται ὁ βασιλεύς GEORGII HAMARTOLI pientes, benedicentes, plaudentes, et glorificantes A In regiam duxerunt. Horum autem quæ gesta fuerant consentindo particeps fuit Crispus præfectus et Phocæ gener. Post aliquod vero tempus eum Cappadociae ducem Heraclius creavit. Cumhuc igitur pervenisset, Hera- clium conviciabatur et rebellionem adversus eum fovebat. Non multo post, cum Constantinopolim ve- nisset, imperator quæ contra se scripta fuerant liabens in charta exindeque caput ipsius pulsans, ei coram senatu dixit: Generum non te præ- Imuisti, miser: quomodo amicum te prabuis- ses ? . Deinde clericum illum faciens in monaste rium Choræ relegavit, ubi non multo post vitam finivit. B Postea vero Saites dux a Chosroe cum magna` potentia contra Romanos missus, totum Orientem subvertit. Constantinopolim veniens aliquo tem- pore Chalcedone sedit: huc sub prætextu pacis Heraclium hypocrita vocans ea quæ amicitiæ sunt loquebatur. Ejus fallacibus et perfidis sermonibus deceptus et fsus imperatorad eum misit nuntios pacis septuaginta magnates, quos secum assumens Saites, e Chalcedone per Romanuni imperium transiens, dehonestatos simul et captivos duxit. Chosroes autem Saiten, quasi qui vidisset Heraclium et non cepisset, excoriari jussit, et legates in custodiis maximisque vexationibus inique habuit: unde multa desolatio mulaque amictio regem tolamque C civitatem tenuit. Facta est autem aspera fames et mortalitas ma- gna : sol quoque obscuratus est cineremque pluit. Et Avari venerunt ad regem velut pacem postu- lantes : eos rex excepit et profectione ad Hera- cleam facta, apocrisiarios quiescere sivit. Hi vero malum in corde consilium habentes, contribulibus signum dederunt ut citissime venirent : ‹ Ecce enim rex et thesaurus ejus apud nos est. › Illi autem nihil morantes, locum occupaverant. Tum providentia benefici Dei qui salvos facil humiles corde, rex latenter, etsi difficile ad Byzantium fugit et servatus est. Illi vero multo itinere eum persequentes et non attingentes, cap- - D Varim lectiones et notæ. 611. Vind. om. Vind. Mon. Ced. 715,7-14. Vind. om. Vind. cod. sed Leo : om. Vind. Slav. sed cf. Ced. Ced. er add. Vind. Leo : Ged. Ced. 718,6-15 : add. Vind. - Vind. Leo. Leo, (ed. ix. cod. Leo, o' Col. Vind. cod. Vind. Leo, Cel. Vind. 716,6-16 : Vind. Vind. Vind. w add. Vind. Vind. *. Vind. " Vind. add. Vind. Vind. Vind. " - · Ced.

᾿Απὸ δὲ τῆς Μεγάλης το εκκλησία; αὐτὴν παραλα δόντες δ, εὐφημοῦντες, κροτοῦντες, δοξάζοντες εἰς τὰ βασίλεια εἰσήγαγον. οι (2) Συνέπραττε δὲ τούτοις και συνηυδόκει πλέον Κρίσπος ὁ ἔπαρχος καὶ γαμβρός τοῦ Φωκά. Μετά δέ τινα χρόνον στρατηγὸν αὐτὸν ποιήσας Καππα- δοκίας, ὁ βασιλεὺς ἀπέστειλε . Εκεῖ τοίνυν ἀπελ- θὼν, ελοιδόρει Ηράκλειον καὶ σε ανταρσίαν ἐμελέτα κατ' αὐτοῦ. Μετ' οὐ πολὺ δὲ ἐν ΚΠ. γενόμε νον 8, τὰ δε κατ' αὐτοῦ γεγραμμένα κρατῶν ἐπὶ χάρτου καὶ κρούσας ἐν τῇ κεφαλῇ αὐτοῦ, ἔφη (πρός αὐτὸν ἐπὶ τῆς συγκλήτου ὁ βασιλεύς· « Γαμβρόν οὐκ ἐποίησας, ταλαίπωρε· καὶ πῶς ἂν φίλον ποιή σειάς; ο Εἶτα κληρικὸν αὐτὸν καταστήσας ἐν τῇ μονῇ τε τῆς Χώρας περιώρισεν, ἐν ᾗ σε μετ' ὀλίγον τὸ πέρας τοῦ βίου ἐδέξατο. σε (3) Μετὰ δὲ ταῦτα " Χοσρόης, ἀποστείλας κατὰ Ῥωμαίων ἡγεμόνα Σαΐτην σε καλούμενον μετά πολλῆς δυνάμεις, πᾶσαν τὴν ᾿Ανατολὴν ἠφάνισεν. Ἐλθὼν δὲ ἐν ΚΠ., ἱκανὸν χρόνον ἐν Χαλκηδόνι ε ἐκάθισεν, δς τὸν Ἡράκλειον μεθ' ὑποκρίσεως εἰμη νικῶς προσκαλεσάμενος τὰ πρὸς ἀγάπην ὠμίλησε. Τοῖς δὲ ἀπατηλοῖς αὐτοῦ καὶ δολίοις λόγοις πιστεύ σας ὁ βασιλεὺς ἐκπέμπει δε πρὸς αὐτὴν πρέσβεις είν ρήνης μεγιστάνας ο, οὓς παραλαβών Σάϊτος ἐκ Χαλκηδόνος σε καὶ τὴν Ῥωμαϊκὴν ἀρχὴν διελθών, ἀτίμως (μα) • καὶ δεσμίους ἀπήγαγε. Ο δὲ Χοσ ρδης τὸν μὲν Σάϊτον, ὡς τὸν Ηράκλειον ἰδόντα καὶ· μὴ συλλαβόντα, ἀποδαρῆναι σε ἐκέλευσε, τοὺς δὲ πρεσβευτὰς ἐν φρουραῖς καὶ μεγίσταις κακουχίαις κατεδίκασε, περὶ ὧν ἀθυμία πολλὴ καὶ θλίψις (146) εἶχε τὸν βασιλέα καὶ πᾶσαν τὴν πόλιν. Οι (4) Εγένετο δὲ καὶ λιμὸς ἰσχυρὸς καὶ θανα τικὸν μέγα, καὶ ὁ ἥλιος ἡμαυρώθη σε καὶ ἔβρεξε κόνιν. . σπ (5) Καὶ οἱ ᾿Αβαρεις πρὸς τὸν βασιλέα ἦλθον. εἰρήνην δῆθεν αιτούμενοι ", οὓς δεξάμενος το πρό- κενσον πρὸς τὴν Ηράκλειαν ποιησάμενος, τοὺς ἀποκρισιαρίους ἀνέπαυεν τι. Οἱ δὲ τὸ κακὸν ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν ἔχοντες τε, τοῖς ὁμοφύλοις ἐδήλωσαν τάχιστα φθάσαι 18. . Ἰδοὺ γὰρ ὁ βασιλεὺς· καὶ ὁ πλοῦτος αὐτοῦ παρ' ἡμῖν· ἐστι, ο Τῶν δὲ τ μηδ' ὅλως ἀμελησάντων, τον τόπον κατέλαβον. Τότε τῇ προμηθείᾳ τοῦ φιλανθρώπου Θεοῦ τοῦ σώζοντος τοὺς εὐθεῖς το τῇ καρδίᾳ, μόλις εἰς τὸ Βυζάντιον διαλαθὼν τὸ ἔφυγεν καὶ αὐτοὺς ἀποκαθίστατο. Οἱ δὲ - - καλ - π. ά. μεγ. σε ἐξαπ. ἀντ. ἐμ. κατ' ά. δε γενόμεν. γενομένου ? Ελθὼν δὲ ἐν Κ. αὐτοῦ ήγαγεν ἐπὶ σ. καὶ τὰ πρὸς Ηράκλειον γενόμενα έγγραφα αὐτοῦ κατέχων ὁ βασιλεὺς ἐν τῇ χειρὶ κρ. Κρίσπον την κεφαλὴν μετὰ τοῦ χ. ἔφη τ. γ. δ. ἐπ. φ. δ. πῶς τ. τὸ ἐν τῇ μονῇ τῇ τῆς Χώρας και ἐν ᾗ καὶ ἐτελεύτησεν; κἀκεῖ τελευτᾷ. Τῷ ιβ' ἔτει. δ' ὁ τῶν Περσῶν βασιλεύς Σάϊτον ὁ Χ. δὲ Σάην τὸν ἦν με πι δ. κ. 'Ρ. ἀπ. π. τὴν ἀ. ρ. οἱ ἐν Καλκηδόνι 1. χ. ταύτην παρεκ. ἐν Χ. ι. κ. π. χ. ἐν Χ. ἐκ. σε έ. σὺν αὐτῷ πρ. μ. πρὸς Χοσρόην ο αὐτοῦ ἐ. σὺν ἀ. πρ. μ. πρ. Χ. ὁ β. ἐκπέμψας σὺν ἀ. τῷ ἀσεβεῖ π. Χ. πρ. ε. μ. ο' Καλχ. ευ. οἱ ἀτίμως δ. 618. καὶ δεσμίως ἐν ἀποδεῖραι ἐκδαρήναι ἐμπράνθη Τῷ θ' ἔτει ἐστράτευσαν οἱ "Αβαρες κατὰ τῆς Θράκης· ἀποστείλας δὲ Ηράκλειος ἡτεῖτο ἐ., κ. τ. λ. Τότε καὶ οἱ Αβαροι π. αίτησόμενοι δ. αίτησόμενοι δ. και Ἡ ἀνέπαυσεν έχ. φθάσατε το ἀγρύπνων δαιμόνων το ἀληθεῖς τῇ το διάλ. αὐτοὺς ἀποκα θίσταται ὁ βασιλεύς GEORGII HAMARTOLI pientes, benedicentes, plaudentes, et glorificantes A In regiam duxerunt. Horum autem quæ gesta fuerant consentindo particeps fuit Crispus præfectus et Phocæ gener. Post aliquod vero tempus eum Cappadociae ducem Heraclius creavit. Cumhuc igitur pervenisset, Hera- clium conviciabatur et rebellionem adversus eum fovebat. Non multo post, cum Constantinopolim ve- nisset, imperator quæ contra se scripta fuerant liabens in charta exindeque caput ipsius pulsans, ei coram senatu dixit: Generum non te præ- Imuisti, miser: quomodo amicum te prabuis- ses ? . Deinde clericum illum faciens in monaste rium Choræ relegavit, ubi non multo post vitam finivit. B Postea vero Saites dux a Chosroe cum magna` potentia contra Romanos missus, totum Orientem subvertit. Constantinopolim veniens aliquo tem- pore Chalcedone sedit: huc sub prætextu pacis Heraclium hypocrita vocans ea quæ amicitiæ sunt loquebatur. Ejus fallacibus et perfidis sermonibus deceptus et fsus imperatorad eum misit nuntios pacis septuaginta magnates, quos secum assumens Saites, e Chalcedone per Romanuni imperium transiens, dehonestatos simul et captivos duxit. Chosroes autem Saiten, quasi qui vidisset Heraclium et non cepisset, excoriari jussit, et legates in custodiis maximisque vexationibus inique habuit: unde multa desolatio mulaque amictio regem tolamque C civitatem tenuit. Facta est autem aspera fames et mortalitas ma- gna : sol quoque obscuratus est cineremque pluit. Et Avari venerunt ad regem velut pacem postu- lantes : eos rex excepit et profectione ad Hera- cleam facta, apocrisiarios quiescere sivit. Hi vero malum in corde consilium habentes, contribulibus signum dederunt ut citissime venirent : ‹ Ecce enim rex et thesaurus ejus apud nos est. › Illi autem nihil morantes, locum occupaverant. Tum providentia benefici Dei qui salvos facil humiles corde, rex latenter, etsi difficile ad Byzantium fugit et servatus est. Illi vero multo itinere eum persequentes et non attingentes, cap- - D Varim lectiones et notæ. 611. Vind. om. Vind. Mon. Ced. 715,7-14. Vind. om. Vind. cod. sed Leo : om. Vind. Slav. sed cf. Ced. Ced. er add. Vind. Leo : Ged. Ced. 718,6-15 : add. Vind. - Vind. Leo. Leo, (ed. ix. cod. Leo, o' Col. Vind. cod. Vind. Leo, Cel. Vind. 716,6-16 : Vind. Vind. Vind. w add. Vind. Vind. *. Vind. " Vind. add. Vind. Vind. Vind. " - · Ced.

᾿Απὸ δὲ τῆς Μεγάλης το εκκλησία; αὐτὴν παραλα δόντες δ, εὐφημοῦντες, κροτοῦντες, δοξάζοντες εἰς τὰ βασίλεια εἰσήγαγον. οι (2) Συνέπραττε δὲ τούτοις και συνηυδόκει πλέον Κρίσπος ὁ ἔπαρχος καὶ γαμβρός τοῦ Φωκά. Μετά δέ τινα χρόνον στρατηγὸν αὐτὸν ποιήσας Καππα- δοκίας, ὁ βασιλεὺς ἀπέστειλε . Εκεῖ τοίνυν ἀπελ- θὼν, ελοιδόρει Ηράκλειον καὶ σε ανταρσίαν ἐμελέτα κατ' αὐτοῦ. Μετ' οὐ πολὺ δὲ ἐν ΚΠ. γενόμε νον 8, τὰ δε κατ' αὐτοῦ γεγραμμένα κρατῶν ἐπὶ χάρτου καὶ κρούσας ἐν τῇ κεφαλῇ αὐτοῦ, ἔφη (πρός αὐτὸν ἐπὶ τῆς συγκλήτου ὁ βασιλεύς· « Γαμβρόν οὐκ ἐποίησας, ταλαίπωρε· καὶ πῶς ἂν φίλον ποιή σειάς; ο Εἶτα κληρικὸν αὐτὸν καταστήσας ἐν τῇ μονῇ τε τῆς Χώρας περιώρισεν, ἐν ᾗ σε μετ' ὀλίγον τὸ πέρας τοῦ βίου ἐδέξατο. σε (3) Μετὰ δὲ ταῦτα " Χοσρόης, ἀποστείλας κατὰ Ῥωμαίων ἡγεμόνα Σαΐτην σε καλούμενον μετά πολλῆς δυνάμεις, πᾶσαν τὴν ᾿Ανατολὴν ἠφάνισεν. Ἐλθὼν δὲ ἐν ΚΠ., ἱκανὸν χρόνον ἐν Χαλκηδόνι ε ἐκάθισεν, δς τὸν Ἡράκλειον μεθ' ὑποκρίσεως εἰμη νικῶς προσκαλεσάμενος τὰ πρὸς ἀγάπην ὠμίλησε. Τοῖς δὲ ἀπατηλοῖς αὐτοῦ καὶ δολίοις λόγοις πιστεύ σας ὁ βασιλεὺς ἐκπέμπει δε πρὸς αὐτὴν πρέσβεις είν ρήνης μεγιστάνας ο, οὓς παραλαβών Σάϊτος ἐκ Χαλκηδόνος σε καὶ τὴν Ῥωμαϊκὴν ἀρχὴν διελθών, ἀτίμως (μα) • καὶ δεσμίους ἀπήγαγε. Ο δὲ Χοσ ρδης τὸν μὲν Σάϊτον, ὡς τὸν Ηράκλειον ἰδόντα καὶ· μὴ συλλαβόντα, ἀποδαρῆναι σε ἐκέλευσε, τοὺς δὲ πρεσβευτὰς ἐν φρουραῖς καὶ μεγίσταις κακουχίαις κατεδίκασε, περὶ ὧν ἀθυμία πολλὴ καὶ θλίψις (146) εἶχε τὸν βασιλέα καὶ πᾶσαν τὴν πόλιν. Οι (4) Εγένετο δὲ καὶ λιμὸς ἰσχυρὸς καὶ θανα τικὸν μέγα, καὶ ὁ ἥλιος ἡμαυρώθη σε καὶ ἔβρεξε κόνιν. . σπ (5) Καὶ οἱ ᾿Αβαρεις πρὸς τὸν βασιλέα ἦλθον. εἰρήνην δῆθεν αιτούμενοι ", οὓς δεξάμενος το πρό- κενσον πρὸς τὴν Ηράκλειαν ποιησάμενος, τοὺς ἀποκρισιαρίους ἀνέπαυεν τι. Οἱ δὲ τὸ κακὸν ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν ἔχοντες τε, τοῖς ὁμοφύλοις ἐδήλωσαν τάχιστα φθάσαι 18. . Ἰδοὺ γὰρ ὁ βασιλεὺς· καὶ ὁ πλοῦτος αὐτοῦ παρ' ἡμῖν· ἐστι, ο Τῶν δὲ τ μηδ' ὅλως ἀμελησάντων, τον τόπον κατέλαβον. Τότε τῇ προμηθείᾳ τοῦ φιλανθρώπου Θεοῦ τοῦ σώζοντος τοὺς εὐθεῖς το τῇ καρδίᾳ, μόλις εἰς τὸ Βυζάντιον διαλαθὼν τὸ ἔφυγεν καὶ αὐτοὺς ἀποκαθίστατο. Οἱ δὲ - - καλ - π. ά. μεγ. σε ἐξαπ. ἀντ. ἐμ. κατ' ά. δε γενόμεν. γενομένου ? Ελθὼν δὲ ἐν Κ. αὐτοῦ ήγαγεν ἐπὶ σ. καὶ τὰ πρὸς Ηράκλειον γενόμενα έγγραφα αὐτοῦ κατέχων ὁ βασιλεὺς ἐν τῇ χειρὶ κρ. Κρίσπον την κεφαλὴν μετὰ τοῦ χ. ἔφη τ. γ. δ. ἐπ. φ. δ. πῶς τ. τὸ ἐν τῇ μονῇ τῇ τῆς Χώρας και ἐν ᾗ καὶ ἐτελεύτησεν; κἀκεῖ τελευτᾷ. Τῷ ιβ' ἔτει. δ' ὁ τῶν Περσῶν βασιλεύς Σάϊτον ὁ Χ. δὲ Σάην τὸν ἦν με πι δ. κ. 'Ρ. ἀπ. π. τὴν ἀ. ρ. οἱ ἐν Καλκηδόνι 1. χ. ταύτην παρεκ. ἐν Χ. ι. κ. π. χ. ἐν Χ. ἐκ. σε έ. σὺν αὐτῷ πρ. μ. πρὸς Χοσρόην ο αὐτοῦ ἐ. σὺν ἀ. πρ. μ. πρ. Χ. ὁ β. ἐκπέμψας σὺν ἀ. τῷ ἀσεβεῖ π. Χ. πρ. ε. μ. ο' Καλχ. ευ. οἱ ἀτίμως δ. 618. καὶ δεσμίως ἐν ἀποδεῖραι ἐκδαρήναι ἐμπράνθη Τῷ θ' ἔτει ἐστράτευσαν οἱ "Αβαρες κατὰ τῆς Θράκης· ἀποστείλας δὲ Ηράκλειος ἡτεῖτο ἐ., κ. τ. λ. Τότε καὶ οἱ Αβαροι π. αίτησόμενοι δ. αίτησόμενοι δ. και Ἡ ἀνέπαυσεν έχ. φθάσατε το ἀγρύπνων δαιμόνων το ἀληθεῖς τῇ το διάλ. αὐτοὺς ἀποκα θίσταται ὁ βασιλεύς GEORGII HAMARTOLI pientes, benedicentes, plaudentes, et glorificantes A In regiam duxerunt. Horum autem quæ gesta fuerant consentindo particeps fuit Crispus præfectus et Phocæ gener. Post aliquod vero tempus eum Cappadociae ducem Heraclius creavit. Cumhuc igitur pervenisset, Hera- clium conviciabatur et rebellionem adversus eum fovebat. Non multo post, cum Constantinopolim ve- nisset, imperator quæ contra se scripta fuerant liabens in charta exindeque caput ipsius pulsans, ei coram senatu dixit: Generum non te præ- Imuisti, miser: quomodo amicum te prabuis- ses ? . Deinde clericum illum faciens in monaste rium Choræ relegavit, ubi non multo post vitam finivit. B Postea vero Saites dux a Chosroe cum magna` potentia contra Romanos missus, totum Orientem subvertit. Constantinopolim veniens aliquo tem- pore Chalcedone sedit: huc sub prætextu pacis Heraclium hypocrita vocans ea quæ amicitiæ sunt loquebatur. Ejus fallacibus et perfidis sermonibus deceptus et fsus imperatorad eum misit nuntios pacis septuaginta magnates, quos secum assumens Saites, e Chalcedone per Romanuni imperium transiens, dehonestatos simul et captivos duxit. Chosroes autem Saiten, quasi qui vidisset Heraclium et non cepisset, excoriari jussit, et legates in custodiis maximisque vexationibus inique habuit: unde multa desolatio mulaque amictio regem tolamque C civitatem tenuit. Facta est autem aspera fames et mortalitas ma- gna : sol quoque obscuratus est cineremque pluit. Et Avari venerunt ad regem velut pacem postu- lantes : eos rex excepit et profectione ad Hera- cleam facta, apocrisiarios quiescere sivit. Hi vero malum in corde consilium habentes, contribulibus signum dederunt ut citissime venirent : ‹ Ecce enim rex et thesaurus ejus apud nos est. › Illi autem nihil morantes, locum occupaverant. Tum providentia benefici Dei qui salvos facil humiles corde, rex latenter, etsi difficile ad Byzantium fugit et servatus est. Illi vero multo itinere eum persequentes et non attingentes, cap- - D Varim lectiones et notæ. 611. Vind. om. Vind. Mon. Ced. 715,7-14. Vind. om. Vind. cod. sed Leo : om. Vind. Slav. sed cf. Ced. Ced. er add. Vind. Leo : Ged. Ced. 718,6-15 : add. Vind. - Vind. Leo. Leo, (ed. ix. cod. Leo, o' Col. Vind. cod. Vind. Leo, Cel. Vind. 716,6-16 : Vind. Vind. Vind. w add. Vind. Vind. *. Vind. " Vind. add. Vind. Vind. Vind. " - · Ced.

τοῦτον ἐπιδιώξαντες ἕως τόπου πολλοῦ καὶ μὴ φθά. σαντες, πᾶσαν τὴν ὑπηρεσίαν αὐτοῦ εἰληφότες ", τὰ δὲ θρακῶα μέρη διώξαντες, ήχμαλώτευσαν ἄνδρας τε καὶ γυναῖκας χιλιάδας ο' καὶ τὸ ὑπέστρεψαν εἰς τοὺς τόπους αὐτῶν. ** (β) Ο δὲ το δυσσεβής Χοσρόης, ἀποστείλας δε ἕτερον ἄρχοντα κατὰ τῶν ο Ρωμαίων, ονόματι Σάρβαρον ^ι, μετὰ πλείστης δυνάμεως ®, καὶ παρέ- λαβε την Καππαδοκίαν καὶ τὴν Δαμασκόν, τὴν Πα- λαιστίνην σὺν τῇ ἁγίᾳ πόλει, καὶ πολλὰς μυριάδας Χριστιανῶν διὰ χειρὸς τῶν Ἰουδαίων ἀνεῖλεν. Ἱεροσολύμων, καὶ τὰ τίμια ξύλα ἐν Περσίδι ἀπήγα- γον. (8) Ωσαύτως ει παρέλαβον Αίγυπτον καὶ 1:- Εύην καὶ ἕως Αιθιοπίας· ἦλθον δὲ καὶ ἕως Καλχη- Β δίνος καὶ ταύτην παρέλαβον. (9) Ο) δέ γε βασιλεύς ο Ηράκλειος τὴν ἁγίαν ἑορτὴν τοῦ Πάσχα τελέσας (κατά " Περσίδος ἐβούλετο χωρῆσαι ". τῶν ἐκκλησιῶν λαβὼν », ἐχάραξε νομίσματα. Καὶ μικρὸν ὅτε βουλόμενος ἀποκινῆσαι) τάδε πρὸς τὸν πατριάρχην ἔφη· • Εἰς χεῖρας τῆς Θεομήτορος ἀφίημι τὴν πόλιν ταύτην καὶ τὸν υἱόν μου. » Β (11) Καὶ εἰσελθὼν εἰς τὴν Μεγάλην ἐκκλησίαν μέλανα τα υποδήματα περιβαλόμενος [καὶ πρηνής πεσών] ηύξατο "- ν ἰδὼν Γεώργιος ὁ Πισίδης μετά τοσαύτης ταπεινώσεως, ἔφη • « "Ω βασιλεῦ, Μελαμβαφές πέδιλον εἵλιξας πόδας Βάψεις ἐρυθρὸν Περσικῶν ἐξ αἱμάτων. » ἀχειροποίητον μορφήν, κατὰ Περσῶν ἐστράτευσε 1. Καὶ δὴ πλῆθος Τούρκων ἄρας, ἐξώρμησε κατά Περσῶν ἐν δυνάμει βαρεία σφόδρα διὰ τοῦ Εὐξείνου πόντου. • (13) Προαπέστειλε δὲ ὁ βασιλεὺς Ηράκλειος πρέσβεις πρὸς Χοσρόην, αιτούμενος εἰρηνήν· ὁ δὲ - Ο πε. καὶ τα δηώσαντες οὕτως Εἶτα πάλιν ει ὁ δεσπότης εἰ ἀπέστειλεν ε ὅς δ. ἦλθε προς την Ασίαν τὴν (γῆν τῶν μαίων ληϊζόμενος δ. καὶ πᾶσαν ἐρημώσας Ανατολὴν καὶ τὴν Ἱερουσαλὴμ δορυάλωτον λαβών, έλα- φυραγώγησεν αὐτὴν πᾶσαν· οὐ μὴν δὲ ἀλλὰ καὶ πολλὴν ἀπανθρωπίαν καὶ ἀναίρεσιν ποιησάμενος, καὶ τὴν τίμιον καὶ ἅγιον σταυρὸν σὺν τῷ π. Ζ. λαβὼν, καὶ λαὸν ἄπειρον ἐξ Ιερουσαλήμ αἰχμαλωτεύσας καὶ εἰς Περσίδα πέμψας, ἦλθε πρὸς τὴν ᾿Ασίαν καὶ τὴν γῆν τῶν Ῥωμαίων δὲ τὸν π. Ι. καὶ τὰ τ. ξ. λαβόντες σὺν αἰχμαλωσία πολλῇ ἐν Π. ἀπ. Τῷ β' ἔτει παρέλαβον οἱ Πέρσαι Καισάρειαν τῆς Καππαδοκίας, κ. τ. λ. Τῷ ε' ἔτει — τὸν Ἰορδάνην καὶ τὴν Παλαιστίνην, κ. τ. λ. το 616. Τῷ ς' ἔτει π. οι Πέρσαι πᾶσαν τὴν Α. καὶ ᾿Αλεξάνδρειαν καὶ Λ. καὶ ἕως 'Δ. καὶ λαβόντες αἰχμαλωσίαν πολλὴν, υπέστρεψαν, την δε με βουλόμενος πρὸς Περσίδα χωρεῖν. αἰχμαλωσίαν πολλὴν — ὑπέστρεψαν, τὴν δὲ Καρχηδονα μὴ δυνηθέντες παραλαβείν γε άγ. Ο δέ γε β. 'Η. ὡς εἴρηται π. ΙΙ. β. ἐκχωρῆσαι, τάδε, κ. τ. λ. νὰ κατὰ ἀποκινῆσε οι χωρήσειν ε δε εύαγ. καὶ χαράξας ν. καὶ μιλιαρήσια οι μέλαινα περιβαλλόμενος οι οὕτως· « Δέσ σποτα, Θεὲ καὶ Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, μὴ παραδῷς ἡμᾶς εἰς ὄνειδος τοῖς ἐχθροῖς σου διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν, ἀλλ' ἐπιβλέψας ἐλέησον καὶ τὴν κατὰ τῶν ἐχθρῶν σου νίκην δὸς ἡμῖν· ὅπως μὴ καυχήσωνται οἱ αλάστορες κατὰ τῆς σῆς κληρονομίας επαιρόμενοι πόδα πόδας του Καὶ ταῦτα εἰπών, λ. την Λ. δὲ μ. χ. τὴν θ. ἀχ. μ. τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ ἡμῶν κ. Π. Ε. μετὰ πλοίων διὰ τοῦ Ε. π. προσλαβόμενο; εἰς συμμαχίαν πλήθη Τ. καὶ ἄλλων ἐθνῶν· ἀπάρας τοίνυν, κ. τ. λ. προσκαλεσάμενος τὸν Τοῦρκον εἰς συμμαχίαν κατὰ πάροδον ἐξ οὗ καὶ φύλαρχον και Τῷ η' ἔτει πάλιν Η. ἀπ. ἐν Περσίδι πρ., κ. τ. λ. Ο. δὲ δ. καὶ πάλιν αὐτὸν ἀπ. εἰπὼν ὅτι λ. - - CHRONICON. - LIB. IV. A livos fecerunt homines et mulieres al septuaginta millia, et in loca sua reversi sunt. Impius autem Chosroes misit contra Romanos cum magna potentia ducem alterum, nomine Sar- larum, qui cepit Cappa:lociam, et Damascum, et Palestinam cum urbe sancta, multaque Christiano- rum millia per manum Judæorum interfecit. Captivum quoque fecit Zachariam Hierosoly- morum patriarcham, et pretiosa ligna in Persidem abduxit. Similiter occupaverunt Ægyptum et Libyam et usque Athiopiam ; venerunt autem usque Chal- cedonem et cam ceperunt. Rex autem Heraclius sanctam festivitatem Pa- scha celebravit et adversus Persas exire co- gitavit. Thesauris autem sacrarum domuum et eccle- siarum supellectili sumptis, monetam cudit. Et paulo antequam proficisceretur, hæc patriarche alt: ‹n manus Matris Dei hanc urbem et filium meum dimitto. › Et in Magnam ecclesiam veniens, calceamentis nigris indutus, pronus cecidit in terram et depre- cabatur; quem cum in tanta humilitate vidisset Georgius Pisida, ait : « rex, C Regales plantas circumdat calcens ater: Tinges Persarum sanguine purpureum. › Sacram igitur ferens Dei Hominis imaginem non manu factamn, agmina contra Persas novit. Et quidem multitudine Turcarum deleta, per Euxinum Pontum cum magna potentia prope - ravit adversus Persas. Antemisit autem rex Heraclius ad Chosroen le- gatos ad pacem petendam. Hos autem Persa dimisit Variæ lectiones et notæ. · - TO 614. Vind. Talelii conjectura. add. Vind. Vind. Ced. 718,16-18 Leo. add. Vind. Leo, Ced. x. P. Vind. Leo, Ced. add. Leo, Ced.. Leo) P- Ced. Leo, Vind. sed Z. Ced. 716,11-13. cf. 714,40-715,15 : Ced. 715,16-20 om. Vind. Ced. 717,18-22. et on. Lro, fel. 160,6. om. Vind. Slav. Ced. cod. om. Leu. col. 2. Len, cæteris omissis.” 3. Ced. 718,21-719,5 om. Vind. cod. Leo, Cedl. • Ced. cod. . Vind. Ced. 5.9. · Ced, Vind. 618. Cod. 716,1 : om. Vind. : Cel. - - (7) Ἠχμαλώτευσε καὶ Ζαχαρίαν τὸν πατριάρχην (10) Χρήματα δὲ δὲ τῶν ἐναγῶν οὐ οίκων καὶ σκεύη (12) Λαβών οὖν τὴν θεανδρικὴν μετὰ χεῖρας

τοῦτον ἐπιδιώξαντες ἕως τόπου πολλοῦ καὶ μὴ φθά. σαντες, πᾶσαν τὴν ὑπηρεσίαν αὐτοῦ εἰληφότες ", τὰ δὲ θρακῶα μέρη διώξαντες, ήχμαλώτευσαν ἄνδρας τε καὶ γυναῖκας χιλιάδας ο' καὶ τὸ ὑπέστρεψαν εἰς τοὺς τόπους αὐτῶν. ** (β) Ο δὲ το δυσσεβής Χοσρόης, ἀποστείλας δε ἕτερον ἄρχοντα κατὰ τῶν ο Ρωμαίων, ονόματι Σάρβαρον ^ι, μετὰ πλείστης δυνάμεως ®, καὶ παρέ- λαβε την Καππαδοκίαν καὶ τὴν Δαμασκόν, τὴν Πα- λαιστίνην σὺν τῇ ἁγίᾳ πόλει, καὶ πολλὰς μυριάδας Χριστιανῶν διὰ χειρὸς τῶν Ἰουδαίων ἀνεῖλεν. Ἱεροσολύμων, καὶ τὰ τίμια ξύλα ἐν Περσίδι ἀπήγα- γον. (8) Ωσαύτως ει παρέλαβον Αίγυπτον καὶ 1:- Εύην καὶ ἕως Αιθιοπίας· ἦλθον δὲ καὶ ἕως Καλχη- Β δίνος καὶ ταύτην παρέλαβον. (9) Ο) δέ γε βασιλεύς ο Ηράκλειος τὴν ἁγίαν ἑορτὴν τοῦ Πάσχα τελέσας (κατά " Περσίδος ἐβούλετο χωρῆσαι ". τῶν ἐκκλησιῶν λαβὼν », ἐχάραξε νομίσματα. Καὶ μικρὸν ὅτε βουλόμενος ἀποκινῆσαι) τάδε πρὸς τὸν πατριάρχην ἔφη· • Εἰς χεῖρας τῆς Θεομήτορος ἀφίημι τὴν πόλιν ταύτην καὶ τὸν υἱόν μου. » Β (11) Καὶ εἰσελθὼν εἰς τὴν Μεγάλην ἐκκλησίαν μέλανα τα υποδήματα περιβαλόμενος [καὶ πρηνής πεσών] ηύξατο "- ν ἰδὼν Γεώργιος ὁ Πισίδης μετά τοσαύτης ταπεινώσεως, ἔφη • « "Ω βασιλεῦ, Μελαμβαφές πέδιλον εἵλιξας πόδας Βάψεις ἐρυθρὸν Περσικῶν ἐξ αἱμάτων. » ἀχειροποίητον μορφήν, κατὰ Περσῶν ἐστράτευσε 1. Καὶ δὴ πλῆθος Τούρκων ἄρας, ἐξώρμησε κατά Περσῶν ἐν δυνάμει βαρεία σφόδρα διὰ τοῦ Εὐξείνου πόντου. • (13) Προαπέστειλε δὲ ὁ βασιλεὺς Ηράκλειος πρέσβεις πρὸς Χοσρόην, αιτούμενος εἰρηνήν· ὁ δὲ - Ο πε. καὶ τα δηώσαντες οὕτως Εἶτα πάλιν ει ὁ δεσπότης εἰ ἀπέστειλεν ε ὅς δ. ἦλθε προς την Ασίαν τὴν (γῆν τῶν μαίων ληϊζόμενος δ. καὶ πᾶσαν ἐρημώσας Ανατολὴν καὶ τὴν Ἱερουσαλὴμ δορυάλωτον λαβών, έλα- φυραγώγησεν αὐτὴν πᾶσαν· οὐ μὴν δὲ ἀλλὰ καὶ πολλὴν ἀπανθρωπίαν καὶ ἀναίρεσιν ποιησάμενος, καὶ τὴν τίμιον καὶ ἅγιον σταυρὸν σὺν τῷ π. Ζ. λαβὼν, καὶ λαὸν ἄπειρον ἐξ Ιερουσαλήμ αἰχμαλωτεύσας καὶ εἰς Περσίδα πέμψας, ἦλθε πρὸς τὴν ᾿Ασίαν καὶ τὴν γῆν τῶν Ῥωμαίων δὲ τὸν π. Ι. καὶ τὰ τ. ξ. λαβόντες σὺν αἰχμαλωσία πολλῇ ἐν Π. ἀπ. Τῷ β' ἔτει παρέλαβον οἱ Πέρσαι Καισάρειαν τῆς Καππαδοκίας, κ. τ. λ. Τῷ ε' ἔτει — τὸν Ἰορδάνην καὶ τὴν Παλαιστίνην, κ. τ. λ. το 616. Τῷ ς' ἔτει π. οι Πέρσαι πᾶσαν τὴν Α. καὶ ᾿Αλεξάνδρειαν καὶ Λ. καὶ ἕως 'Δ. καὶ λαβόντες αἰχμαλωσίαν πολλὴν, υπέστρεψαν, την δε με βουλόμενος πρὸς Περσίδα χωρεῖν. αἰχμαλωσίαν πολλὴν — ὑπέστρεψαν, τὴν δὲ Καρχηδονα μὴ δυνηθέντες παραλαβείν γε άγ. Ο δέ γε β. 'Η. ὡς εἴρηται π. ΙΙ. β. ἐκχωρῆσαι, τάδε, κ. τ. λ. νὰ κατὰ ἀποκινῆσε οι χωρήσειν ε δε εύαγ. καὶ χαράξας ν. καὶ μιλιαρήσια οι μέλαινα περιβαλλόμενος οι οὕτως· « Δέσ σποτα, Θεὲ καὶ Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, μὴ παραδῷς ἡμᾶς εἰς ὄνειδος τοῖς ἐχθροῖς σου διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν, ἀλλ' ἐπιβλέψας ἐλέησον καὶ τὴν κατὰ τῶν ἐχθρῶν σου νίκην δὸς ἡμῖν· ὅπως μὴ καυχήσωνται οἱ αλάστορες κατὰ τῆς σῆς κληρονομίας επαιρόμενοι πόδα πόδας του Καὶ ταῦτα εἰπών, λ. την Λ. δὲ μ. χ. τὴν θ. ἀχ. μ. τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ ἡμῶν κ. Π. Ε. μετὰ πλοίων διὰ τοῦ Ε. π. προσλαβόμενο; εἰς συμμαχίαν πλήθη Τ. καὶ ἄλλων ἐθνῶν· ἀπάρας τοίνυν, κ. τ. λ. προσκαλεσάμενος τὸν Τοῦρκον εἰς συμμαχίαν κατὰ πάροδον ἐξ οὗ καὶ φύλαρχον και Τῷ η' ἔτει πάλιν Η. ἀπ. ἐν Περσίδι πρ., κ. τ. λ. Ο. δὲ δ. καὶ πάλιν αὐτὸν ἀπ. εἰπὼν ὅτι λ. - - CHRONICON. - LIB. IV. A livos fecerunt homines et mulieres al septuaginta millia, et in loca sua reversi sunt. Impius autem Chosroes misit contra Romanos cum magna potentia ducem alterum, nomine Sar- larum, qui cepit Cappa:lociam, et Damascum, et Palestinam cum urbe sancta, multaque Christiano- rum millia per manum Judæorum interfecit. Captivum quoque fecit Zachariam Hierosoly- morum patriarcham, et pretiosa ligna in Persidem abduxit. Similiter occupaverunt Ægyptum et Libyam et usque Athiopiam ; venerunt autem usque Chal- cedonem et cam ceperunt. Rex autem Heraclius sanctam festivitatem Pa- scha celebravit et adversus Persas exire co- gitavit. Thesauris autem sacrarum domuum et eccle- siarum supellectili sumptis, monetam cudit. Et paulo antequam proficisceretur, hæc patriarche alt: ‹n manus Matris Dei hanc urbem et filium meum dimitto. › Et in Magnam ecclesiam veniens, calceamentis nigris indutus, pronus cecidit in terram et depre- cabatur; quem cum in tanta humilitate vidisset Georgius Pisida, ait : « rex, C Regales plantas circumdat calcens ater: Tinges Persarum sanguine purpureum. › Sacram igitur ferens Dei Hominis imaginem non manu factamn, agmina contra Persas novit. Et quidem multitudine Turcarum deleta, per Euxinum Pontum cum magna potentia prope - ravit adversus Persas. Antemisit autem rex Heraclius ad Chosroen le- gatos ad pacem petendam. Hos autem Persa dimisit Variæ lectiones et notæ. · - TO 614. Vind. Talelii conjectura. add. Vind. Vind. Ced. 718,16-18 Leo. add. Vind. Leo, Ced. x. P. Vind. Leo, Ced. add. Leo, Ced.. Leo) P- Ced. Leo, Vind. sed Z. Ced. 716,11-13. cf. 714,40-715,15 : Ced. 715,16-20 om. Vind. Ced. 717,18-22. et on. Lro, fel. 160,6. om. Vind. Slav. Ced. cod. om. Leu. col. 2. Len, cæteris omissis.” 3. Ced. 718,21-719,5 om. Vind. cod. Leo, Cedl. • Ced. cod. . Vind. Ced. 5.9. · Ced, Vind. 618. Cod. 716,1 : om. Vind. : Cel. - - (7) Ἠχμαλώτευσε καὶ Ζαχαρίαν τὸν πατριάρχην (10) Χρήματα δὲ δὲ τῶν ἐναγῶν οὐ οίκων καὶ σκεύη (12) Λαβών οὖν τὴν θεανδρικὴν μετὰ χεῖρας

Α τούτους ἀπεπέμψατο εἰρηκώς· . Εἰ ἀρνήσεται ἡ βασιλεὺς ὑμῶν ὁ τὸν ἐσταυρωμένον καὶ προσκυνήσει τῷ ἡλίῳ, ποιῶ εἰρήνην. » . - • τες, ὥσπερ Ηράκλειος ο Σώροις πρὸς αὐτοὺς ἐβεβαίωσε μετὰ γὰρ τὸ αἰχμαλωτῆσαι αὐτοὺς τὴν Θρᾴκην καὶ λαβεῖν οὐ χιλιάδας κατωνείδισεν αὐτοὺς ὡς μὴ φυλάξαντας τὰς συνθήκας· οἱ δὲ αἰσχυνθέντες συνέθεντο φυλάττειν - μαθόντες δὲ τὴν τοῦ βασιλέως εκστρατείαν, κατέλαβον τὴν Θρᾴκην καὶ χείρονα των πρώην εἰργάσαντο. " πίσαντες, πρὸς τοὺς βαρβάρους πόλεμον συνήψαν καὶ πολλὰς χιλιάδας ἐξ αὐτῶν κατασφάξαντες ", προς τὴν ἰδίαν γῆν αὐτοὺς “ ἐξήλασαν. μεγίστην έφοδον και σατράπην ἕνα ἐν χιλιάσιν ὁπλιτῶν λ' κατ' αὐτοῦ ἐκπέμψας, και συμβολῆς γεναμένης ἀνῃρέθησαν πάντες 10. (17) Τῶν ὑπολειφθέντων ει δὲ Περσῶν (1464) κατὰ Χοσρόου μανέντων, ἐφ' ἑνὶ τῶν βασιλικῶν οἴκων * τοῦτον κατέκλεισαν (προὔθηκαν τε αὐτῷ χρυσίον καὶ ἀργύριον, καὶ λίθους, εἰπόντες πρὸς αὐτόν· ο Απόλαυε τούτων δι' ὧν τους Ρωμαίους καθ' ἡμῶν ἤγαγες »). Καὶ οὕτω λιμῷ καὶ δίψῃ το τιμωρήσαντες αὐτὸν, αἰσχρῶς ἀνεῖλον. (18) Ηράκλειος δὲ ὁ " βασιλεὺς εἰς τὴν Περ σίδα εἰσβαλών, τάς τε πόλεις καθῄρει καὶ τὰ πυ ρεία διέστρεφεν, ἐφ᾽ ὧν εὑρέθη Χοσρόου [το] μυσα- ρὸν ἐκτύπωμα, ἐν τῇ τοῦ οἴκου στέγη ὥσπερ ἐν οὐρανῷ καθήμενον· ἑαυτὸν γὰρ ὁ ἄθεος ἀποθεώσας, οὕτως ἀνεστήλωσεν, ἐν ᾧ ἄστρα καὶ ἥλιον καὶ σελήνην κατασκευάσας, ἀγγέλους το περιεστώτας αὐτῷ σκηπτούχους καὶ βροντὴν διὰ μηχανῆς γίνεσθα: καὶ βρέχειν ὁπότε το θελήσειεν ἐτεχνάσατο, ὅπερ βδέλυγμα θεασάμενος ὁ [βασιλεὺς] Ηράκλειος εἰς γῆν κατέστρεψε καὶ εἰς κόνιν διέλυσε. Ηράκλειον ἀπολογίαν ὡς ὅτι οὐχ ἐκῶν, ἀλλὰ γνώμη Χοσρόου διέπραττεν ἅπερ εἰς τοὺς Ρωμαίους πεποίηκεν. “Ον ὁ βασιλεὺς διὰ γραμμάτων εἰρηνι κῶν προσκαλεσάμενος, ἧκε πρὸς αὐτὸν ἐν Περσίδι. καὶ μαθών, ὡς ὑπὸ Χοσρόου δεινῶς ἀνηρέθησαν, θυμοῦ πλησθεὶς οὐκ ἐφείσατο πυρπολῶν καὶ και ταστρέφων πᾶσαν τὴν Περσίδα ἐν ἔτεσιν ς'. οὐ φείσομαι, ύ. ἕως ἂν ἀρνήσησθε τὸν ἐστ. ὃν λέγετε Θεὸν εἶναι καὶ προσκυνήσητε τῷ ἡ. Τῷ ι' ἔτει Ηο. πρὸς Χαγάνον πρέσβεις ἀπέστειλε · τῷ ια' ἔτει Ηρ., κ. τ. λ. Ο Αβαροι ὁ βασιλεύς το βεβαιώσας ἐκίνησε ἐκαίνισε τῷ τείχει τοῦ Βυζαντίς» προσπελάζουσιν, εὐθύς τε πάντα ἐνεπύριζον τὰ προάστεια· καὶ ὥσπερ ἀναμε ρισάμενοι Πέρσαι μὲν τὰ τῆς ᾿Ασιάτιδος γῆς κατεδήουν, Αβαροι δὲ τὸν ἐπὶ Θράκης διέφθειρον τόπον πολ. καὶ πρ. τ. 'Αβάρους π. συνάψαντες συνερ γείᾳ Βόνου πατρικίου και Σεργίου πατριάρχου, καὶ τὰς ναῦς ἐμπρήσαντες εἰ γῆν ἐξ. αὐτῶν χώραν 2. έξ. πολλούς πολέμους συνῆψιν αὐτῷ τῇ τοῦ Θεοῦ συνεργεία - ήττηθείς πλησιά ζοντι δὲ τῷ βασιλεῖ τῇ αὐτοῦ πόλει γενομ. οἱ Πέρσαι υποληφθ. οίκων οἴκῳ τ. Χ. πρ. δέ καὶ πρ. χρυσὸν καὶ ἄργυρον Η δίψα τὰ π. δὲ τε καὶ ἀγ. ὁπόταν ἐθ. ὅταν θελήσειαν αὐτό οι καὶ ὡς κονιορτόν δ. κ. ἀπετέλεσε κι ἐφ. κατασφάζων καὶ καταστ. π. τ. κατασφ. τὴν π. 100, - GEORGII HAMARTOLI dicens : « Si rex vester Crucifixum abnuerit et so- lem adoraverit, pacem ecce admitto. Avari interea, fœderibus ruptis, quæ Heraclius donis ad ipsos missis firmaverat (postquam enim occupavissent Thraciam et septuaginta millia cepissent, exprobravit eis quod fœdera non custo - dirent, et tunc erubescentes, custodire promise- runt), audito regis profectu, Thraciam expu- gnaverunt, et pejora prioribus operati sunt. Unde cives desolati et ad desperationem addu- cti, bellum cum Barbaris susceperunt, et pluri- bus millibus ex eis trucidatis, ipsos propria repetere coegerunt. Chosroes autem, audito maximo Heraclii appa- ratu, satrapem unum cum triginta peditum mil- libus adversus illum misit, sed congressione facta cuncti interempti sunt. Superstites autem Persæ in Chosroen furentes, in una regalium ædium concluserunt eum, et coram eo aurum, argentum lapidesque pretiosos posuerunt, dicentes His fruere propter quæ Romanos contra nos adduxisti. » Et ita fame et siti punientes eum turpiter interemerunt. Heraclius autem rex Persidem ingressus urbes destruxit et igni dicata altaria evertit : in his inventa est infamis effigies Chosroæ in ædis culmine tanquam in cœlo sedentis. Sesc enim apotheosi dignatus, lianc statuam exstruxerat, in qua stellæ, sol et luna repræsentabantur, et angeli circa ipsum stantes sceptrum tenebant ; insuper machina cujusdam ope, tonitru pluviam- que fieri cum vellet excogitaverat: ridiculamı imaginem imperator eversam in pulverem redegit. B C Cum hæc audivisset Sarbarus, apologeticas episto- las ad Heraclium scripsit, ta quam non sponte, sed Chosroæ voluntate coactus quæ adversus Romanos fecerat operatus esset. Quem rex pacifico rescripto ad se vocavit qui mox imperatorem adiit in Persi.!e. Porro Heraclius de legatis certior factus quod crudeliter a Chosroe interfecti essent, ira motus no cessavit per sex annos igne ferro:que totam D Persidem evertere. Variæ lectiones et notæ. Col. • 626. · Ced. 716. 17-717,5. Vind. • add. Vind. Tafel.) Vind. "Ced. 728,15-729,189 Vind. cod. a secunda manu Leo adjungit utrumque glos 628. sema, ut videtur. L 0. Vind. Leo. Cel. 731,7 9? Leo. "' Leo. Vind. Leo, Cell. cod. glossenia. so Cel. 734,12-18. Vind. om. Vind. sed Leo : Vind. Lev. Vinl. Leo. Cel. 732,18-21 ? om. Vind. Vind. " Vind. add. Vind. Leo. * Vind. Leo. add. Vind. Vind. Leo. Vind. (14) Οἱ δὲ * "Αβαρεις " τὰς σπονδὰς διαλύσαν- (15) "Οθεν διαπονηθέντες οἱ πολῖται καὶ ἀπελ (16) Ο δὲ Χοσρόης μαθὼν τὴν Ηρακλείου (19) Ταῦτα δὲ Σάρβαρος ἀκούσας γράφει προς (20) Αναζητήσας οὖν Ηράκλειος τους πρεσβευτάς

Α τούτους ἀπεπέμψατο εἰρηκώς· . Εἰ ἀρνήσεται ἡ βασιλεὺς ὑμῶν ὁ τὸν ἐσταυρωμένον καὶ προσκυνήσει τῷ ἡλίῳ, ποιῶ εἰρήνην. » . - • τες, ὥσπερ Ηράκλειος ο Σώροις πρὸς αὐτοὺς ἐβεβαίωσε μετὰ γὰρ τὸ αἰχμαλωτῆσαι αὐτοὺς τὴν Θρᾴκην καὶ λαβεῖν οὐ χιλιάδας κατωνείδισεν αὐτοὺς ὡς μὴ φυλάξαντας τὰς συνθήκας· οἱ δὲ αἰσχυνθέντες συνέθεντο φυλάττειν - μαθόντες δὲ τὴν τοῦ βασιλέως εκστρατείαν, κατέλαβον τὴν Θρᾴκην καὶ χείρονα των πρώην εἰργάσαντο. " πίσαντες, πρὸς τοὺς βαρβάρους πόλεμον συνήψαν καὶ πολλὰς χιλιάδας ἐξ αὐτῶν κατασφάξαντες ", προς τὴν ἰδίαν γῆν αὐτοὺς “ ἐξήλασαν. μεγίστην έφοδον και σατράπην ἕνα ἐν χιλιάσιν ὁπλιτῶν λ' κατ' αὐτοῦ ἐκπέμψας, και συμβολῆς γεναμένης ἀνῃρέθησαν πάντες 10. (17) Τῶν ὑπολειφθέντων ει δὲ Περσῶν (1464) κατὰ Χοσρόου μανέντων, ἐφ' ἑνὶ τῶν βασιλικῶν οἴκων * τοῦτον κατέκλεισαν (προὔθηκαν τε αὐτῷ χρυσίον καὶ ἀργύριον, καὶ λίθους, εἰπόντες πρὸς αὐτόν· ο Απόλαυε τούτων δι' ὧν τους Ρωμαίους καθ' ἡμῶν ἤγαγες »). Καὶ οὕτω λιμῷ καὶ δίψῃ το τιμωρήσαντες αὐτὸν, αἰσχρῶς ἀνεῖλον. (18) Ηράκλειος δὲ ὁ " βασιλεὺς εἰς τὴν Περ σίδα εἰσβαλών, τάς τε πόλεις καθῄρει καὶ τὰ πυ ρεία διέστρεφεν, ἐφ᾽ ὧν εὑρέθη Χοσρόου [το] μυσα- ρὸν ἐκτύπωμα, ἐν τῇ τοῦ οἴκου στέγη ὥσπερ ἐν οὐρανῷ καθήμενον· ἑαυτὸν γὰρ ὁ ἄθεος ἀποθεώσας, οὕτως ἀνεστήλωσεν, ἐν ᾧ ἄστρα καὶ ἥλιον καὶ σελήνην κατασκευάσας, ἀγγέλους το περιεστώτας αὐτῷ σκηπτούχους καὶ βροντὴν διὰ μηχανῆς γίνεσθα: καὶ βρέχειν ὁπότε το θελήσειεν ἐτεχνάσατο, ὅπερ βδέλυγμα θεασάμενος ὁ [βασιλεὺς] Ηράκλειος εἰς γῆν κατέστρεψε καὶ εἰς κόνιν διέλυσε. Ηράκλειον ἀπολογίαν ὡς ὅτι οὐχ ἐκῶν, ἀλλὰ γνώμη Χοσρόου διέπραττεν ἅπερ εἰς τοὺς Ρωμαίους πεποίηκεν. “Ον ὁ βασιλεὺς διὰ γραμμάτων εἰρηνι κῶν προσκαλεσάμενος, ἧκε πρὸς αὐτὸν ἐν Περσίδι. καὶ μαθών, ὡς ὑπὸ Χοσρόου δεινῶς ἀνηρέθησαν, θυμοῦ πλησθεὶς οὐκ ἐφείσατο πυρπολῶν καὶ και ταστρέφων πᾶσαν τὴν Περσίδα ἐν ἔτεσιν ς'. οὐ φείσομαι, ύ. ἕως ἂν ἀρνήσησθε τὸν ἐστ. ὃν λέγετε Θεὸν εἶναι καὶ προσκυνήσητε τῷ ἡ. Τῷ ι' ἔτει Ηο. πρὸς Χαγάνον πρέσβεις ἀπέστειλε · τῷ ια' ἔτει Ηρ., κ. τ. λ. Ο Αβαροι ὁ βασιλεύς το βεβαιώσας ἐκίνησε ἐκαίνισε τῷ τείχει τοῦ Βυζαντίς» προσπελάζουσιν, εὐθύς τε πάντα ἐνεπύριζον τὰ προάστεια· καὶ ὥσπερ ἀναμε ρισάμενοι Πέρσαι μὲν τὰ τῆς ᾿Ασιάτιδος γῆς κατεδήουν, Αβαροι δὲ τὸν ἐπὶ Θράκης διέφθειρον τόπον πολ. καὶ πρ. τ. 'Αβάρους π. συνάψαντες συνερ γείᾳ Βόνου πατρικίου και Σεργίου πατριάρχου, καὶ τὰς ναῦς ἐμπρήσαντες εἰ γῆν ἐξ. αὐτῶν χώραν 2. έξ. πολλούς πολέμους συνῆψιν αὐτῷ τῇ τοῦ Θεοῦ συνεργεία - ήττηθείς πλησιά ζοντι δὲ τῷ βασιλεῖ τῇ αὐτοῦ πόλει γενομ. οἱ Πέρσαι υποληφθ. οίκων οἴκῳ τ. Χ. πρ. δέ καὶ πρ. χρυσὸν καὶ ἄργυρον Η δίψα τὰ π. δὲ τε καὶ ἀγ. ὁπόταν ἐθ. ὅταν θελήσειαν αὐτό οι καὶ ὡς κονιορτόν δ. κ. ἀπετέλεσε κι ἐφ. κατασφάζων καὶ καταστ. π. τ. κατασφ. τὴν π. 100, - GEORGII HAMARTOLI dicens : « Si rex vester Crucifixum abnuerit et so- lem adoraverit, pacem ecce admitto. Avari interea, fœderibus ruptis, quæ Heraclius donis ad ipsos missis firmaverat (postquam enim occupavissent Thraciam et septuaginta millia cepissent, exprobravit eis quod fœdera non custo - dirent, et tunc erubescentes, custodire promise- runt), audito regis profectu, Thraciam expu- gnaverunt, et pejora prioribus operati sunt. Unde cives desolati et ad desperationem addu- cti, bellum cum Barbaris susceperunt, et pluri- bus millibus ex eis trucidatis, ipsos propria repetere coegerunt. Chosroes autem, audito maximo Heraclii appa- ratu, satrapem unum cum triginta peditum mil- libus adversus illum misit, sed congressione facta cuncti interempti sunt. Superstites autem Persæ in Chosroen furentes, in una regalium ædium concluserunt eum, et coram eo aurum, argentum lapidesque pretiosos posuerunt, dicentes His fruere propter quæ Romanos contra nos adduxisti. » Et ita fame et siti punientes eum turpiter interemerunt. Heraclius autem rex Persidem ingressus urbes destruxit et igni dicata altaria evertit : in his inventa est infamis effigies Chosroæ in ædis culmine tanquam in cœlo sedentis. Sesc enim apotheosi dignatus, lianc statuam exstruxerat, in qua stellæ, sol et luna repræsentabantur, et angeli circa ipsum stantes sceptrum tenebant ; insuper machina cujusdam ope, tonitru pluviam- que fieri cum vellet excogitaverat: ridiculamı imaginem imperator eversam in pulverem redegit. B C Cum hæc audivisset Sarbarus, apologeticas episto- las ad Heraclium scripsit, ta quam non sponte, sed Chosroæ voluntate coactus quæ adversus Romanos fecerat operatus esset. Quem rex pacifico rescripto ad se vocavit qui mox imperatorem adiit in Persi.!e. Porro Heraclius de legatis certior factus quod crudeliter a Chosroe interfecti essent, ira motus no cessavit per sex annos igne ferro:que totam D Persidem evertere. Variæ lectiones et notæ. Col. • 626. · Ced. 716. 17-717,5. Vind. • add. Vind. Tafel.) Vind. "Ced. 728,15-729,189 Vind. cod. a secunda manu Leo adjungit utrumque glos 628. sema, ut videtur. L 0. Vind. Leo. Cel. 731,7 9? Leo. "' Leo. Vind. Leo, Cell. cod. glossenia. so Cel. 734,12-18. Vind. om. Vind. sed Leo : Vind. Lev. Vinl. Leo. Cel. 732,18-21 ? om. Vind. Vind. " Vind. add. Vind. Leo. * Vind. Leo. add. Vind. Vind. Leo. Vind. (14) Οἱ δὲ * "Αβαρεις " τὰς σπονδὰς διαλύσαν- (15) "Οθεν διαπονηθέντες οἱ πολῖται καὶ ἀπελ (16) Ο δὲ Χοσρόης μαθὼν τὴν Ηρακλείου (19) Ταῦτα δὲ Σάρβαρος ἀκούσας γράφει προς (20) Αναζητήσας οὖν Ηράκλειος τους πρεσβευτάς

Α τούτους ἀπεπέμψατο εἰρηκώς· . Εἰ ἀρνήσεται ἡ βασιλεὺς ὑμῶν ὁ τὸν ἐσταυρωμένον καὶ προσκυνήσει τῷ ἡλίῳ, ποιῶ εἰρήνην. » . - • τες, ὥσπερ Ηράκλειος ο Σώροις πρὸς αὐτοὺς ἐβεβαίωσε μετὰ γὰρ τὸ αἰχμαλωτῆσαι αὐτοὺς τὴν Θρᾴκην καὶ λαβεῖν οὐ χιλιάδας κατωνείδισεν αὐτοὺς ὡς μὴ φυλάξαντας τὰς συνθήκας· οἱ δὲ αἰσχυνθέντες συνέθεντο φυλάττειν - μαθόντες δὲ τὴν τοῦ βασιλέως εκστρατείαν, κατέλαβον τὴν Θρᾴκην καὶ χείρονα των πρώην εἰργάσαντο. " πίσαντες, πρὸς τοὺς βαρβάρους πόλεμον συνήψαν καὶ πολλὰς χιλιάδας ἐξ αὐτῶν κατασφάξαντες ", προς τὴν ἰδίαν γῆν αὐτοὺς “ ἐξήλασαν. μεγίστην έφοδον και σατράπην ἕνα ἐν χιλιάσιν ὁπλιτῶν λ' κατ' αὐτοῦ ἐκπέμψας, και συμβολῆς γεναμένης ἀνῃρέθησαν πάντες 10. (17) Τῶν ὑπολειφθέντων ει δὲ Περσῶν (1464) κατὰ Χοσρόου μανέντων, ἐφ' ἑνὶ τῶν βασιλικῶν οἴκων * τοῦτον κατέκλεισαν (προὔθηκαν τε αὐτῷ χρυσίον καὶ ἀργύριον, καὶ λίθους, εἰπόντες πρὸς αὐτόν· ο Απόλαυε τούτων δι' ὧν τους Ρωμαίους καθ' ἡμῶν ἤγαγες »). Καὶ οὕτω λιμῷ καὶ δίψῃ το τιμωρήσαντες αὐτὸν, αἰσχρῶς ἀνεῖλον. (18) Ηράκλειος δὲ ὁ " βασιλεὺς εἰς τὴν Περ σίδα εἰσβαλών, τάς τε πόλεις καθῄρει καὶ τὰ πυ ρεία διέστρεφεν, ἐφ᾽ ὧν εὑρέθη Χοσρόου [το] μυσα- ρὸν ἐκτύπωμα, ἐν τῇ τοῦ οἴκου στέγη ὥσπερ ἐν οὐρανῷ καθήμενον· ἑαυτὸν γὰρ ὁ ἄθεος ἀποθεώσας, οὕτως ἀνεστήλωσεν, ἐν ᾧ ἄστρα καὶ ἥλιον καὶ σελήνην κατασκευάσας, ἀγγέλους το περιεστώτας αὐτῷ σκηπτούχους καὶ βροντὴν διὰ μηχανῆς γίνεσθα: καὶ βρέχειν ὁπότε το θελήσειεν ἐτεχνάσατο, ὅπερ βδέλυγμα θεασάμενος ὁ [βασιλεὺς] Ηράκλειος εἰς γῆν κατέστρεψε καὶ εἰς κόνιν διέλυσε. Ηράκλειον ἀπολογίαν ὡς ὅτι οὐχ ἐκῶν, ἀλλὰ γνώμη Χοσρόου διέπραττεν ἅπερ εἰς τοὺς Ρωμαίους πεποίηκεν. “Ον ὁ βασιλεὺς διὰ γραμμάτων εἰρηνι κῶν προσκαλεσάμενος, ἧκε πρὸς αὐτὸν ἐν Περσίδι. καὶ μαθών, ὡς ὑπὸ Χοσρόου δεινῶς ἀνηρέθησαν, θυμοῦ πλησθεὶς οὐκ ἐφείσατο πυρπολῶν καὶ και ταστρέφων πᾶσαν τὴν Περσίδα ἐν ἔτεσιν ς'. οὐ φείσομαι, ύ. ἕως ἂν ἀρνήσησθε τὸν ἐστ. ὃν λέγετε Θεὸν εἶναι καὶ προσκυνήσητε τῷ ἡ. Τῷ ι' ἔτει Ηο. πρὸς Χαγάνον πρέσβεις ἀπέστειλε · τῷ ια' ἔτει Ηρ., κ. τ. λ. Ο Αβαροι ὁ βασιλεύς το βεβαιώσας ἐκίνησε ἐκαίνισε τῷ τείχει τοῦ Βυζαντίς» προσπελάζουσιν, εὐθύς τε πάντα ἐνεπύριζον τὰ προάστεια· καὶ ὥσπερ ἀναμε ρισάμενοι Πέρσαι μὲν τὰ τῆς ᾿Ασιάτιδος γῆς κατεδήουν, Αβαροι δὲ τὸν ἐπὶ Θράκης διέφθειρον τόπον πολ. καὶ πρ. τ. 'Αβάρους π. συνάψαντες συνερ γείᾳ Βόνου πατρικίου και Σεργίου πατριάρχου, καὶ τὰς ναῦς ἐμπρήσαντες εἰ γῆν ἐξ. αὐτῶν χώραν 2. έξ. πολλούς πολέμους συνῆψιν αὐτῷ τῇ τοῦ Θεοῦ συνεργεία - ήττηθείς πλησιά ζοντι δὲ τῷ βασιλεῖ τῇ αὐτοῦ πόλει γενομ. οἱ Πέρσαι υποληφθ. οίκων οἴκῳ τ. Χ. πρ. δέ καὶ πρ. χρυσὸν καὶ ἄργυρον Η δίψα τὰ π. δὲ τε καὶ ἀγ. ὁπόταν ἐθ. ὅταν θελήσειαν αὐτό οι καὶ ὡς κονιορτόν δ. κ. ἀπετέλεσε κι ἐφ. κατασφάζων καὶ καταστ. π. τ. κατασφ. τὴν π. 100, - GEORGII HAMARTOLI dicens : « Si rex vester Crucifixum abnuerit et so- lem adoraverit, pacem ecce admitto. Avari interea, fœderibus ruptis, quæ Heraclius donis ad ipsos missis firmaverat (postquam enim occupavissent Thraciam et septuaginta millia cepissent, exprobravit eis quod fœdera non custo - dirent, et tunc erubescentes, custodire promise- runt), audito regis profectu, Thraciam expu- gnaverunt, et pejora prioribus operati sunt. Unde cives desolati et ad desperationem addu- cti, bellum cum Barbaris susceperunt, et pluri- bus millibus ex eis trucidatis, ipsos propria repetere coegerunt. Chosroes autem, audito maximo Heraclii appa- ratu, satrapem unum cum triginta peditum mil- libus adversus illum misit, sed congressione facta cuncti interempti sunt. Superstites autem Persæ in Chosroen furentes, in una regalium ædium concluserunt eum, et coram eo aurum, argentum lapidesque pretiosos posuerunt, dicentes His fruere propter quæ Romanos contra nos adduxisti. » Et ita fame et siti punientes eum turpiter interemerunt. Heraclius autem rex Persidem ingressus urbes destruxit et igni dicata altaria evertit : in his inventa est infamis effigies Chosroæ in ædis culmine tanquam in cœlo sedentis. Sesc enim apotheosi dignatus, lianc statuam exstruxerat, in qua stellæ, sol et luna repræsentabantur, et angeli circa ipsum stantes sceptrum tenebant ; insuper machina cujusdam ope, tonitru pluviam- que fieri cum vellet excogitaverat: ridiculamı imaginem imperator eversam in pulverem redegit. B C Cum hæc audivisset Sarbarus, apologeticas episto- las ad Heraclium scripsit, ta quam non sponte, sed Chosroæ voluntate coactus quæ adversus Romanos fecerat operatus esset. Quem rex pacifico rescripto ad se vocavit qui mox imperatorem adiit in Persi.!e. Porro Heraclius de legatis certior factus quod crudeliter a Chosroe interfecti essent, ira motus no cessavit per sex annos igne ferro:que totam D Persidem evertere. Variæ lectiones et notæ. Col. • 626. · Ced. 716. 17-717,5. Vind. • add. Vind. Tafel.) Vind. "Ced. 728,15-729,189 Vind. cod. a secunda manu Leo adjungit utrumque glos 628. sema, ut videtur. L 0. Vind. Leo. Cel. 731,7 9? Leo. "' Leo. Vind. Leo, Cell. cod. glossenia. so Cel. 734,12-18. Vind. om. Vind. sed Leo : Vind. Lev. Vinl. Leo. Cel. 732,18-21 ? om. Vind. Vind. " Vind. add. Vind. Leo. * Vind. Leo. add. Vind. Vind. Leo. Vind. (14) Οἱ δὲ * "Αβαρεις " τὰς σπονδὰς διαλύσαν- (15) "Οθεν διαπονηθέντες οἱ πολῖται καὶ ἀπελ (16) Ο δὲ Χοσρόης μαθὼν τὴν Ηρακλείου (19) Ταῦτα δὲ Σάρβαρος ἀκούσας γράφει προς (20) Αναζητήσας οὖν Ηράκλειος τους πρεσβευτάς

ὁ δὲ " περιπλακείς αὐτῷ, κατέβρεξαν αμ Εt φύτεροι την γήν τοῖς δάκρυσιν, ὅπερ θεασάμενος δ λαις, εὐχαριστηρίους ὕμνους τῷ Θεῷ σὺν δάκρυσιν ἀνέπεμπον· καὶ οὕτω λαβόντε; τὸν βασιλέα χαίρον τες 4, κροτοῦντες, εὐφημοῦντες εἰσῆλθον εἰς τὸ παλάτιον. (25) Τοῦ δὲ Ἡρακλείου ὑπὸ ᾿Αθανασίου ἀρχη γοῦ κ τῶν ᾿Ιακωβιτῶν καὶ Σεργίου τοῦ Σύρου ΚΠ. ἀπατηθέντος εἰς τὴν αἵρεσιν τῶν Μονοθελητῶν ἐξεκυλίσθη. Καὶ δὴ μετὰ ταῦτα το νόσῳ περιπεσών ὑδερικῇ, δι' ἧς καὶ τέθνηκε, δεινῶς ἐτιμωρεῖται ἐπὶ τοσοῦτον γὰρ τὸ πάθος ἐπεκτάθη ὡς, ἡνίκα οὐρεῖν δι ἔμελλε, σανίδα σε κατὰ τοῦ ἔτρου ἐτίθει διὰ τὸ στρέφεσθαι τὸ αἰδοῖον αὐτοῦ καὶ κατὰ τοῦ προσώπου τὰ οὔρα σε ἐκπέμπειν . Ἔλεγχος δὲ ἦν τοῦτο τῆς Β' ἑαυτοῦ παρανομίας ἔνεκε τοῦ εἰς τὴν ἰδίαν ἀνεψιάν κα παρανομωτάτου γάμου σου σε (26) Ἐπὶ τῆς αὐτῆς βασιλείας Μωάμεθ ὁ τῶν Σαρακηνῶν ἀρχηγὸς ἐκ τῆς Αἰθρίδου ἐξελθὼν καὶ τῷ βασιλεῖ ὑπαντήσεις μετά πλήθους, καὶ τόπον αίτησάμενος εἰς κατοίκησιν, εούτου καὶ ἔτυχεν. ΣΚΗ'. Βασιλεία Κωνσταντίνου υἱοῦ Ηρακλείου. Μετά το Ηράκλειον ἐβασίλευσε Κωνσταντίνος, ὁ υἱὸς αὐτοῦ, ὁ λεγόμενος Ηρακλονάς, Μονοθελητής καὶ αὐτὸ;, ἔτος α', καὶ φαρμάκῳ ὑπὸ τῶν οἰκείων ἀνῃρέθη. ΣΚΘ΄. Περὶ τοῦ πλουσίου τοῦ δόσαντος τὴν ἐλεημοσύνην.. " Έφ οὗ πλούσιος τις ἐν ΚΠ. νοσήσος καὶ τὸν θάνατον δειλιάσας, έδωκε τοῖς πένησι χρυσίου λίτρας λ'· καὶ παρὰ προσδοκίαν ὑγιάνας, μετα- μεληθεὶς ἐκ διαβολικῆς ἀπάτης, θαῤῥεῖ σε φίλῳ αὐτ τοῦ τοῦτο (ὄντι καὶ αὐτῷ) πλουσίῳ καὶ (πάνω) γνησίῳ (φίλῳ). Ο δὲ λέγει αὐτῷ· Μηδαμῶς, ἀδελφὲ ", παραδέξῃ τὸν λογισμὸν τοῦτον, δαιμονιώδης γόρ ἐστιν· καὶ λυπήσεις τὸν Θεὸν τὸν ἐλεήσαντά σε διὰ τῆς τοιαύτης σου ἐλεημοσύνης καὶ ἀναστήσαντά σε (ἐκ θανάτου, μὴ καὶ αἰφνιδίως πάλιν ἐπάξει σοι τὸν θάνατον, καὶ ἀπέλθῃς ἀμετανόητος. Τοῦ δὲ με πειθομένου, ἀλλὰ μᾶλλον καὶ ἀποδυσπετοῦντος ", έφη πρὸς αὐτὸν ὁ φίλος· « Ἐπεὶ, συμβουλεύοντός μου, τὰ πρὸς σωτηρίαν σου οὐ καταδέχῃ, εἴπω σοι ἑτέραν βουλήν. » Ο δέ φησι· . Ποίαν ταύτην;» Ὁ δὲ σ ἀληθῶς ἐλεήμων ἀπεκρίνατο • Δεῦρο εἰς τὴν ἐκκλησίαν καὶ εἰπέ· Οὐκ εἰμὶ ἐγώ, Κύριε, ὁ ποιήσας . ὁ δὲ πατὴρ π. τῷ υἱῷ κατ' Χ. καὶ κρ. καὶ εὐφ. Τί πέπονθεν ὁ ἐλεεινός Ηράκλειος αἱρετικὸς ἀπελθών. το 'Αθ. πατριάρχου των σε ἐφείσετο κατα φά- ζων τὴν πᾶσαν Περσίδα ἐν ἔτεσιν ἐξ, τῷ δέ δι ἀπορεῖν τίθεσθαι κ. τοῦ κ. διά σ. κ. τοῦ ἡ. ἐπετίθει ίτρου σε τὸ οὗρον ἀναπ. ἀν. γ. σε Μαρτίναν σε τελευτήσαντος δὲ τοῦ Ἡρακλείου κατετέθη ἐν λάρνακι καὶ ἔμενεν ἀσκεπὴς ἡμέρας δ' καὶ μετὰ ταῦτα ἐσκεπάσθη καὶ συνετάφη αὐτῷ στέμμα χρυσοῦν διὰ λίθων τιμής λιτρῶν σ' Ἐπὶ αὐτοῦ ἀνεφάνη Μ. ὁ τῶν Σ. ά. ἐκ τῆς ᾿Αν ἀν. κατ. τετύχηκε τῆς ἐφέσεως. Αναγκαῖον δὲ ἡγοῦμαι, κ. τ. λ. σε εἰ Μ' Κ. νἱὸς 4. ἔτος ἐν, κ. τ. λ. π. τοῦ τὴν ἐλ. δ. καὶ μεταμεληθέντος του * 'Εν τούτοις τοῖς ἔτεσι πλ. οι καί θ. τ. γν. καὶ πλ. φ. ἐπ. σοι θ. αἰφνίδιον καὶ ἀπ. ἀμ. μ. σε ἀποδυσωποῦντος? σε Καὶ ὁ ἀληθής Ὁ δὲ ἀληθ. καὶ GEORGII HAMARTOLI quod videns populus gratificos hymnos Deo cum A lacrymis emittebat. sic imperatorem suscipien- Les cum gaudio, plausu ac benedictione, in pala- tium advenerunt. Heraclius autem ab Athanasio, Jacobitarum duce, et a Sergio Syro Constantinopolis patriarcha dece- ptus, in hæresim Monothelitarum impegit. Postea vero laborans hydropisi, ex qua. mortuus est, violen- ter puniebatur : in tantum enim processerat dolor, ut, cum meiere deberet, tabulaın ad alvum applicaret, quia veretrum ejus torquebatur et in faciem emittebat urinam. Argumentum autem erat istud ejus iniquitatis ob illicitum cum propria consobrina conjugium. Sub codem regno Mahometus, Saracenorum princeps, ex Ætbribo egressus, in occursum regis cum multitudine venit, locum petens ad habitan- dum, et illum obtinuit. CCXXVIII. Regnum Constantini Ileraclii filii. Post Heraclium Constantinus ejus filius, llera- clonas dictus, et ipse Monothelita, regnavit an- num unum, et veneno a domesticis propinato sub- latus est. CCXXIX. De divile qui fecerat eleemosynam. Sub ipso quidam dives Constantinopoli ægro- laus et mortem timens triginta libras auri pau- C peribus erogavil. Praeter exspectationem saualus, ſiaude diaboli pænituit, et hoc aperuit amico qui erat ipse dives et omnino verus amicus. Ilic nonuit dicens : « Noli, frater, huic assentiri co- gitationi; nam a diabolo est. Constristabis Deum qui propter hane tuam misericordiam tui mi- sertus est et te a morte liberavit : cave në su- bito rursus in te mortem inimittat; et absque pœnitentia decedas. Ili autem non ad persua- sionem adducto sed magis indignanti, dixit ami- cus: ‹ Quoniam, consulente me, quæ ad salutem tuam attinent non recipis, aliud tibi dabo consi- lium. › Hic autem : ‹ Quale? › inquit. Qui autem vere misericors erat, respondit : • Veni in eccle- siam et dic: Non ego, Domine, hanc feci elee- V Varia lectiones et notæ. “ Vind. Vind. Rubrica col. Vind. Cel. 752,15-24 Leo. Vind. e. c. 20. Vind. 0. Ced. Leo. cod. et Vind. Ced. Lev. * Vind. Leo, Ced. Viud. add. Ged. Le:o. Leo, Ced. 630. Deest in Vind. sed Leo: c. cxxxiv. Lips. Vind. Vind. Rubrica Mon. Par. 1706, deest in Ged. 671,15-672-17, Justiniani a. 25. : add. Cod. Ced. Ced. Cod. cod. 4. Cod. σε ὦ ἄνθρωπε π. τὸν πονηρὸν τ. λ. καὶ λ. Θεὸν τὸν ἐλε σε καὶ ἀν. διὰ τὴν ἐλεημοσύνην σου καὶ

ὁ δὲ " περιπλακείς αὐτῷ, κατέβρεξαν αμ Εt φύτεροι την γήν τοῖς δάκρυσιν, ὅπερ θεασάμενος δ λαις, εὐχαριστηρίους ὕμνους τῷ Θεῷ σὺν δάκρυσιν ἀνέπεμπον· καὶ οὕτω λαβόντε; τὸν βασιλέα χαίρον τες 4, κροτοῦντες, εὐφημοῦντες εἰσῆλθον εἰς τὸ παλάτιον. (25) Τοῦ δὲ Ἡρακλείου ὑπὸ ᾿Αθανασίου ἀρχη γοῦ κ τῶν ᾿Ιακωβιτῶν καὶ Σεργίου τοῦ Σύρου ΚΠ. ἀπατηθέντος εἰς τὴν αἵρεσιν τῶν Μονοθελητῶν ἐξεκυλίσθη. Καὶ δὴ μετὰ ταῦτα το νόσῳ περιπεσών ὑδερικῇ, δι' ἧς καὶ τέθνηκε, δεινῶς ἐτιμωρεῖται ἐπὶ τοσοῦτον γὰρ τὸ πάθος ἐπεκτάθη ὡς, ἡνίκα οὐρεῖν δι ἔμελλε, σανίδα σε κατὰ τοῦ ἔτρου ἐτίθει διὰ τὸ στρέφεσθαι τὸ αἰδοῖον αὐτοῦ καὶ κατὰ τοῦ προσώπου τὰ οὔρα σε ἐκπέμπειν . Ἔλεγχος δὲ ἦν τοῦτο τῆς Β' ἑαυτοῦ παρανομίας ἔνεκε τοῦ εἰς τὴν ἰδίαν ἀνεψιάν κα παρανομωτάτου γάμου σου σε (26) Ἐπὶ τῆς αὐτῆς βασιλείας Μωάμεθ ὁ τῶν Σαρακηνῶν ἀρχηγὸς ἐκ τῆς Αἰθρίδου ἐξελθὼν καὶ τῷ βασιλεῖ ὑπαντήσεις μετά πλήθους, καὶ τόπον αίτησάμενος εἰς κατοίκησιν, εούτου καὶ ἔτυχεν. ΣΚΗ'. Βασιλεία Κωνσταντίνου υἱοῦ Ηρακλείου. Μετά το Ηράκλειον ἐβασίλευσε Κωνσταντίνος, ὁ υἱὸς αὐτοῦ, ὁ λεγόμενος Ηρακλονάς, Μονοθελητής καὶ αὐτὸ;, ἔτος α', καὶ φαρμάκῳ ὑπὸ τῶν οἰκείων ἀνῃρέθη. ΣΚΘ΄. Περὶ τοῦ πλουσίου τοῦ δόσαντος τὴν ἐλεημοσύνην.. " Έφ οὗ πλούσιος τις ἐν ΚΠ. νοσήσος καὶ τὸν θάνατον δειλιάσας, έδωκε τοῖς πένησι χρυσίου λίτρας λ'· καὶ παρὰ προσδοκίαν ὑγιάνας, μετα- μεληθεὶς ἐκ διαβολικῆς ἀπάτης, θαῤῥεῖ σε φίλῳ αὐτ τοῦ τοῦτο (ὄντι καὶ αὐτῷ) πλουσίῳ καὶ (πάνω) γνησίῳ (φίλῳ). Ο δὲ λέγει αὐτῷ· Μηδαμῶς, ἀδελφὲ ", παραδέξῃ τὸν λογισμὸν τοῦτον, δαιμονιώδης γόρ ἐστιν· καὶ λυπήσεις τὸν Θεὸν τὸν ἐλεήσαντά σε διὰ τῆς τοιαύτης σου ἐλεημοσύνης καὶ ἀναστήσαντά σε (ἐκ θανάτου, μὴ καὶ αἰφνιδίως πάλιν ἐπάξει σοι τὸν θάνατον, καὶ ἀπέλθῃς ἀμετανόητος. Τοῦ δὲ με πειθομένου, ἀλλὰ μᾶλλον καὶ ἀποδυσπετοῦντος ", έφη πρὸς αὐτὸν ὁ φίλος· « Ἐπεὶ, συμβουλεύοντός μου, τὰ πρὸς σωτηρίαν σου οὐ καταδέχῃ, εἴπω σοι ἑτέραν βουλήν. » Ο δέ φησι· . Ποίαν ταύτην;» Ὁ δὲ σ ἀληθῶς ἐλεήμων ἀπεκρίνατο • Δεῦρο εἰς τὴν ἐκκλησίαν καὶ εἰπέ· Οὐκ εἰμὶ ἐγώ, Κύριε, ὁ ποιήσας . ὁ δὲ πατὴρ π. τῷ υἱῷ κατ' Χ. καὶ κρ. καὶ εὐφ. Τί πέπονθεν ὁ ἐλεεινός Ηράκλειος αἱρετικὸς ἀπελθών. το 'Αθ. πατριάρχου των σε ἐφείσετο κατα φά- ζων τὴν πᾶσαν Περσίδα ἐν ἔτεσιν ἐξ, τῷ δέ δι ἀπορεῖν τίθεσθαι κ. τοῦ κ. διά σ. κ. τοῦ ἡ. ἐπετίθει ίτρου σε τὸ οὗρον ἀναπ. ἀν. γ. σε Μαρτίναν σε τελευτήσαντος δὲ τοῦ Ἡρακλείου κατετέθη ἐν λάρνακι καὶ ἔμενεν ἀσκεπὴς ἡμέρας δ' καὶ μετὰ ταῦτα ἐσκεπάσθη καὶ συνετάφη αὐτῷ στέμμα χρυσοῦν διὰ λίθων τιμής λιτρῶν σ' Ἐπὶ αὐτοῦ ἀνεφάνη Μ. ὁ τῶν Σ. ά. ἐκ τῆς ᾿Αν ἀν. κατ. τετύχηκε τῆς ἐφέσεως. Αναγκαῖον δὲ ἡγοῦμαι, κ. τ. λ. σε εἰ Μ' Κ. νἱὸς 4. ἔτος ἐν, κ. τ. λ. π. τοῦ τὴν ἐλ. δ. καὶ μεταμεληθέντος του * 'Εν τούτοις τοῖς ἔτεσι πλ. οι καί θ. τ. γν. καὶ πλ. φ. ἐπ. σοι θ. αἰφνίδιον καὶ ἀπ. ἀμ. μ. σε ἀποδυσωποῦντος? σε Καὶ ὁ ἀληθής Ὁ δὲ ἀληθ. καὶ GEORGII HAMARTOLI quod videns populus gratificos hymnos Deo cum A lacrymis emittebat. sic imperatorem suscipien- Les cum gaudio, plausu ac benedictione, in pala- tium advenerunt. Heraclius autem ab Athanasio, Jacobitarum duce, et a Sergio Syro Constantinopolis patriarcha dece- ptus, in hæresim Monothelitarum impegit. Postea vero laborans hydropisi, ex qua. mortuus est, violen- ter puniebatur : in tantum enim processerat dolor, ut, cum meiere deberet, tabulaın ad alvum applicaret, quia veretrum ejus torquebatur et in faciem emittebat urinam. Argumentum autem erat istud ejus iniquitatis ob illicitum cum propria consobrina conjugium. Sub codem regno Mahometus, Saracenorum princeps, ex Ætbribo egressus, in occursum regis cum multitudine venit, locum petens ad habitan- dum, et illum obtinuit. CCXXVIII. Regnum Constantini Ileraclii filii. Post Heraclium Constantinus ejus filius, llera- clonas dictus, et ipse Monothelita, regnavit an- num unum, et veneno a domesticis propinato sub- latus est. CCXXIX. De divile qui fecerat eleemosynam. Sub ipso quidam dives Constantinopoli ægro- laus et mortem timens triginta libras auri pau- C peribus erogavil. Praeter exspectationem saualus, ſiaude diaboli pænituit, et hoc aperuit amico qui erat ipse dives et omnino verus amicus. Ilic nonuit dicens : « Noli, frater, huic assentiri co- gitationi; nam a diabolo est. Constristabis Deum qui propter hane tuam misericordiam tui mi- sertus est et te a morte liberavit : cave në su- bito rursus in te mortem inimittat; et absque pœnitentia decedas. Ili autem non ad persua- sionem adducto sed magis indignanti, dixit ami- cus: ‹ Quoniam, consulente me, quæ ad salutem tuam attinent non recipis, aliud tibi dabo consi- lium. › Hic autem : ‹ Quale? › inquit. Qui autem vere misericors erat, respondit : • Veni in eccle- siam et dic: Non ego, Domine, hanc feci elee- V Varia lectiones et notæ. “ Vind. Vind. Rubrica col. Vind. Cel. 752,15-24 Leo. Vind. e. c. 20. Vind. 0. Ced. Leo. cod. et Vind. Ced. Lev. * Vind. Leo, Ced. Viud. add. Ged. Le:o. Leo, Ced. 630. Deest in Vind. sed Leo: c. cxxxiv. Lips. Vind. Vind. Rubrica Mon. Par. 1706, deest in Ged. 671,15-672-17, Justiniani a. 25. : add. Cod. Ced. Ced. Cod. cod. 4. Cod. σε ὦ ἄνθρωπε π. τὸν πονηρὸν τ. λ. καὶ λ. Θεὸν τὸν ἐλε σε καὶ ἀν. διὰ τὴν ἐλεημοσύνην σου καὶ

ὁ δὲ " περιπλακείς αὐτῷ, κατέβρεξαν αμ Εt φύτεροι την γήν τοῖς δάκρυσιν, ὅπερ θεασάμενος δ λαις, εὐχαριστηρίους ὕμνους τῷ Θεῷ σὺν δάκρυσιν ἀνέπεμπον· καὶ οὕτω λαβόντε; τὸν βασιλέα χαίρον τες 4, κροτοῦντες, εὐφημοῦντες εἰσῆλθον εἰς τὸ παλάτιον. (25) Τοῦ δὲ Ἡρακλείου ὑπὸ ᾿Αθανασίου ἀρχη γοῦ κ τῶν ᾿Ιακωβιτῶν καὶ Σεργίου τοῦ Σύρου ΚΠ. ἀπατηθέντος εἰς τὴν αἵρεσιν τῶν Μονοθελητῶν ἐξεκυλίσθη. Καὶ δὴ μετὰ ταῦτα το νόσῳ περιπεσών ὑδερικῇ, δι' ἧς καὶ τέθνηκε, δεινῶς ἐτιμωρεῖται ἐπὶ τοσοῦτον γὰρ τὸ πάθος ἐπεκτάθη ὡς, ἡνίκα οὐρεῖν δι ἔμελλε, σανίδα σε κατὰ τοῦ ἔτρου ἐτίθει διὰ τὸ στρέφεσθαι τὸ αἰδοῖον αὐτοῦ καὶ κατὰ τοῦ προσώπου τὰ οὔρα σε ἐκπέμπειν . Ἔλεγχος δὲ ἦν τοῦτο τῆς Β' ἑαυτοῦ παρανομίας ἔνεκε τοῦ εἰς τὴν ἰδίαν ἀνεψιάν κα παρανομωτάτου γάμου σου σε (26) Ἐπὶ τῆς αὐτῆς βασιλείας Μωάμεθ ὁ τῶν Σαρακηνῶν ἀρχηγὸς ἐκ τῆς Αἰθρίδου ἐξελθὼν καὶ τῷ βασιλεῖ ὑπαντήσεις μετά πλήθους, καὶ τόπον αίτησάμενος εἰς κατοίκησιν, εούτου καὶ ἔτυχεν. ΣΚΗ'. Βασιλεία Κωνσταντίνου υἱοῦ Ηρακλείου. Μετά το Ηράκλειον ἐβασίλευσε Κωνσταντίνος, ὁ υἱὸς αὐτοῦ, ὁ λεγόμενος Ηρακλονάς, Μονοθελητής καὶ αὐτὸ;, ἔτος α', καὶ φαρμάκῳ ὑπὸ τῶν οἰκείων ἀνῃρέθη. ΣΚΘ΄. Περὶ τοῦ πλουσίου τοῦ δόσαντος τὴν ἐλεημοσύνην.. " Έφ οὗ πλούσιος τις ἐν ΚΠ. νοσήσος καὶ τὸν θάνατον δειλιάσας, έδωκε τοῖς πένησι χρυσίου λίτρας λ'· καὶ παρὰ προσδοκίαν ὑγιάνας, μετα- μεληθεὶς ἐκ διαβολικῆς ἀπάτης, θαῤῥεῖ σε φίλῳ αὐτ τοῦ τοῦτο (ὄντι καὶ αὐτῷ) πλουσίῳ καὶ (πάνω) γνησίῳ (φίλῳ). Ο δὲ λέγει αὐτῷ· Μηδαμῶς, ἀδελφὲ ", παραδέξῃ τὸν λογισμὸν τοῦτον, δαιμονιώδης γόρ ἐστιν· καὶ λυπήσεις τὸν Θεὸν τὸν ἐλεήσαντά σε διὰ τῆς τοιαύτης σου ἐλεημοσύνης καὶ ἀναστήσαντά σε (ἐκ θανάτου, μὴ καὶ αἰφνιδίως πάλιν ἐπάξει σοι τὸν θάνατον, καὶ ἀπέλθῃς ἀμετανόητος. Τοῦ δὲ με πειθομένου, ἀλλὰ μᾶλλον καὶ ἀποδυσπετοῦντος ", έφη πρὸς αὐτὸν ὁ φίλος· « Ἐπεὶ, συμβουλεύοντός μου, τὰ πρὸς σωτηρίαν σου οὐ καταδέχῃ, εἴπω σοι ἑτέραν βουλήν. » Ο δέ φησι· . Ποίαν ταύτην;» Ὁ δὲ σ ἀληθῶς ἐλεήμων ἀπεκρίνατο • Δεῦρο εἰς τὴν ἐκκλησίαν καὶ εἰπέ· Οὐκ εἰμὶ ἐγώ, Κύριε, ὁ ποιήσας . ὁ δὲ πατὴρ π. τῷ υἱῷ κατ' Χ. καὶ κρ. καὶ εὐφ. Τί πέπονθεν ὁ ἐλεεινός Ηράκλειος αἱρετικὸς ἀπελθών. το 'Αθ. πατριάρχου των σε ἐφείσετο κατα φά- ζων τὴν πᾶσαν Περσίδα ἐν ἔτεσιν ἐξ, τῷ δέ δι ἀπορεῖν τίθεσθαι κ. τοῦ κ. διά σ. κ. τοῦ ἡ. ἐπετίθει ίτρου σε τὸ οὗρον ἀναπ. ἀν. γ. σε Μαρτίναν σε τελευτήσαντος δὲ τοῦ Ἡρακλείου κατετέθη ἐν λάρνακι καὶ ἔμενεν ἀσκεπὴς ἡμέρας δ' καὶ μετὰ ταῦτα ἐσκεπάσθη καὶ συνετάφη αὐτῷ στέμμα χρυσοῦν διὰ λίθων τιμής λιτρῶν σ' Ἐπὶ αὐτοῦ ἀνεφάνη Μ. ὁ τῶν Σ. ά. ἐκ τῆς ᾿Αν ἀν. κατ. τετύχηκε τῆς ἐφέσεως. Αναγκαῖον δὲ ἡγοῦμαι, κ. τ. λ. σε εἰ Μ' Κ. νἱὸς 4. ἔτος ἐν, κ. τ. λ. π. τοῦ τὴν ἐλ. δ. καὶ μεταμεληθέντος του * 'Εν τούτοις τοῖς ἔτεσι πλ. οι καί θ. τ. γν. καὶ πλ. φ. ἐπ. σοι θ. αἰφνίδιον καὶ ἀπ. ἀμ. μ. σε ἀποδυσωποῦντος? σε Καὶ ὁ ἀληθής Ὁ δὲ ἀληθ. καὶ GEORGII HAMARTOLI quod videns populus gratificos hymnos Deo cum A lacrymis emittebat. sic imperatorem suscipien- Les cum gaudio, plausu ac benedictione, in pala- tium advenerunt. Heraclius autem ab Athanasio, Jacobitarum duce, et a Sergio Syro Constantinopolis patriarcha dece- ptus, in hæresim Monothelitarum impegit. Postea vero laborans hydropisi, ex qua. mortuus est, violen- ter puniebatur : in tantum enim processerat dolor, ut, cum meiere deberet, tabulaın ad alvum applicaret, quia veretrum ejus torquebatur et in faciem emittebat urinam. Argumentum autem erat istud ejus iniquitatis ob illicitum cum propria consobrina conjugium. Sub codem regno Mahometus, Saracenorum princeps, ex Ætbribo egressus, in occursum regis cum multitudine venit, locum petens ad habitan- dum, et illum obtinuit. CCXXVIII. Regnum Constantini Ileraclii filii. Post Heraclium Constantinus ejus filius, llera- clonas dictus, et ipse Monothelita, regnavit an- num unum, et veneno a domesticis propinato sub- latus est. CCXXIX. De divile qui fecerat eleemosynam. Sub ipso quidam dives Constantinopoli ægro- laus et mortem timens triginta libras auri pau- C peribus erogavil. Praeter exspectationem saualus, ſiaude diaboli pænituit, et hoc aperuit amico qui erat ipse dives et omnino verus amicus. Ilic nonuit dicens : « Noli, frater, huic assentiri co- gitationi; nam a diabolo est. Constristabis Deum qui propter hane tuam misericordiam tui mi- sertus est et te a morte liberavit : cave në su- bito rursus in te mortem inimittat; et absque pœnitentia decedas. Ili autem non ad persua- sionem adducto sed magis indignanti, dixit ami- cus: ‹ Quoniam, consulente me, quæ ad salutem tuam attinent non recipis, aliud tibi dabo consi- lium. › Hic autem : ‹ Quale? › inquit. Qui autem vere misericors erat, respondit : • Veni in eccle- siam et dic: Non ego, Domine, hanc feci elee- V Varia lectiones et notæ. “ Vind. Vind. Rubrica col. Vind. Cel. 752,15-24 Leo. Vind. e. c. 20. Vind. 0. Ced. Leo. cod. et Vind. Ced. Lev. * Vind. Leo, Ced. Viud. add. Ged. Le:o. Leo, Ced. 630. Deest in Vind. sed Leo: c. cxxxiv. Lips. Vind. Vind. Rubrica Mon. Par. 1706, deest in Ged. 671,15-672-17, Justiniani a. 25. : add. Cod. Ced. Ced. Cod. cod. 4. Cod. σε ὦ ἄνθρωπε π. τὸν πονηρὸν τ. λ. καὶ λ. Θεὸν τὸν ἐλε σε καὶ ἀν. διὰ τὴν ἐλεημοσύνην σου καὶ

θρησκείαν, δν ὁ ἐπίσκοπος μεταθεῖναι βουλόμενος γεγραμμένον τῇ χειρὶ τοῦ φιλοσόφου οὕτως. « Εγώ, [ἐκ τῆς εἰδωλομανίας] πρὸς τὴν πίστιν τοῦ Χρισ στοῦ, συνεχῶς προσεκαλείτο καὶ διελέγετο. Τοῦ δὲ μὴ πειθομένου, ἀλλὰ καὶ σφόδρα σε δυσχεραί νοντος, εἰπεῖν λέγεται ἐν μιᾷ πρὸς τὸν ἐπίσκοπον· • Όντως, κύριε ἐπίσκοπε, μετὰ πάντων, καὶ ὡς τοῦτό μοι ἀπαρέσκει, δ λέγετε οἱ Χριστιανοί, ὅτι συντέλεια τοῦ κόσμου γίνεται, καὶ τῶν σωμάτων ἀνάστασις, καὶ ἀνταπόδοσις τῶν βεβιωμένων, καὶ οι ὁ ἐλεῶν πτωχὸν δανείζει Θεῷ καὶ νὰ ἑκατοντα πλασίονα μετά το ζωῆς αἰωνίου ἀπολήψεται ο (περ ἅπαντά μοι χλεύη καὶ μύθος τὰ λεγόμενα φαίνεται). Καὶ τοῦ ἐπισκόπου διαβεβαιουμένου μηδὲν ψεῦδος ἢ χλεύην ἐν τοῖς Χριστιανῶν δόγμασιν εἶναι, ἀνε χώρει Ευάγριος, πολλὴν συζήτησιν ἐν ἑαυτῷ ἔχων Μετὰ δέ τινα χρόνον, Θεοῦ συνεργοῦντος τῇ τοῦ ἐπισ σκόπου διδασκαλία, πιστεύσας ο φιλόσοφος ἐβαπτί σθη, δς αὐτίκα παρασχών τῷ ἐπισκόπῳ χρυσίου λίτρας τ' λέγει· ἦν γὰρ πλούσιος σφόδρα • Δέξαι ταῦτα, ὦ ἐπίσκοπε, καὶ διαδοὺς πτωχοίς ποίησόν μοι (έγγραφον) ιδιόχειρον, ὅτι λήψομαι αὐτὰ παρὰ τοῦ Θεοῦ. » Τοῦ δὲ ἐπισκόπου δεξαμένου προ- θύμως καὶ τὸ γράμμα ποιήσαντος, διένειμε πάντα τοῖς πένησιν. Επιζήσας οὖν χρόνον τινὰ ὁ φιλέ σοφος ἐν εὐσεβείᾳ καὶ ἀρετῇ μεγάλη ", παρήγγειλε τοῖς τέκνοις αὐτοῦ τελευτῶν ἐνθεῖναι τὸν χάρτην τῇ χειρὶ αὐτοῦ καὶ οὕτως ταφῆναι. Καὶ τούτου γε νομένου, μετὰ τρίτην ἡμέραν ἐπιφαίνεται κατ' Εναρ ὁ φιλόσοφος τῷ ἐπισκόπῳ λέγων· « Ελθὲ εἰς τὸν τάφο. ὦ ἐπίσκοπε, καὶ λάβε τὸ ἰδιόχειρόν σου· ἀπέλαβον μου, γὰρ τὸ χρέος ἑκατονταπλάσιον καὶ οὐδένα λόγον ἔχων πρὸς σέ · ἀλλὰ πρὸς τελείαν σου πληροφορίαν καὶ ἰδιόχειρον ἐν αὐτῇ καθυπέγραψα. » Τοῦ δὲ ἐπισκόπου (ἀγνοοῦντος, ὅτι συνετάφη αὐτῷ φιλοσόφῳ τὸ Ιδιό χειρον), πρωί μεταστέλλεται " τοὺς υἱοὺς τοῦ φιλο- σόφου. Καὶ τοῦτο "' μαθὼν ἀπέρχεται εἰς τὸν τάφον μετὰ τῶν κληρικῶν τῆς πόλεως. Καὶ τοῦτον ἀνοί ξαντες εὑρίσκουσι (148 *) τον φιλόσοφον καθήμενον καὶ τὴν χεῖρα μετὰ τοῦ γράμματος προτεί νοντα. Τῶν δὲ κληρικῶν βουλομένων τὸν χάρτην λαβεῖν, οὐδεὶς ἴσχυσεν ἀποσπᾶσαι ἐκ τῆς χειρὸς αὐτοῦ, ἕως ἂν ἦλθεν ἡ χεὶρ τοῦ ἐπισκόπου. Καὶ πα μαχρῆμα τὸν χάρτην ἐπιδοῦς ἀπέπεσε" πάλιν όν τινα (χάρτην) ἀνοίξας ὁ ἐπίσκοπος, εὗρε νεωστὶ ἐπι· Ευάγριος φιλόσοφος, σοί, τῷ ὁσιωτάτῳ ἐπισκόπῳ ἐν Κυρίῳ χαίρειν. Ισθι, Πάτερ, ὡς ἔλαβον τὸ χρέος ἑκατονταπλάσιον καὶ οὐδένα πρὸς σὲ λόγον ἔχω 10., Τούτων αναγνωσθέντων καὶ πάντων ἀκουσάντω ν τῶν γραμμάτων " καταπλαγέντων, σφόδρα καὶ οὐ καὶ τ. μ. π. ἀπ. οι τὴν τοῦ Χριστοῦ π. σφοδρώς κύριε ὁ ἐπίσκοπ. μου ότι Θεῷ δ. μετά ζ. ά. ζωής τ. τῶν χ. ἐ. δ ἀνεχώρησεν Ε. π. ε. σ. ἐν ἑ, Τοῦ δ. ταῦτα δ. διαδόθη παρ' αὐτοῦ τοῖς π. π. χρόνους τινάς ἀρεταῖς μεγάλαις ἑαυτοῦ τ. ἐν γιν. έ. λ. πλο του ιδιοχείρως Η μεταστειλαμένου. καὶ μαθόντος παρ' αὐτῶν ὡς α. α. τ. ι, ἀπ. μ. τῶν κλ. τῆς π. καὶ ἀν. τὸν τ. έ. πειρωμένων λ. τὸν χ. οὐδενὶ τοῦτον ἔδωκεν τοῦ δὲ ἐπὶ τὴν χεῖρα ἁπλώσαντος, π. τὴν χ. ἐπ. ἀν. π. ὅνπερ ἀν. ἐπὶ πάντων ε. ν. ύπογ. Η ἀνέπεσε περὶ τούτου. Πάντων οὖν τῶν ἀκ. γεγραμμένων καταπλαγέντες - κράξαντες GEORGII HAMARTOLI - $ " tilis erat. Hunc cum episcopus ex idololatria ad A fidem Christi convertere vellet, constanter horta- batur cum et cum illo disputabat. Ille vero, cum non acquiesceret, sed potius ægre valde ferret, ad episcopum quadam die dixisse fertur: ‹ Certe, domine episcope, super omnibus, hoc quod vos Christiani dicitis, mibi displicet, scilicet futuram esse mundi consummationem corporumque resur- rectionem, et pro acta vita cuique mercedem red- ditum iri; et qui miseretur pauperis Deo fœne- rari, et centuplum cum æterna vita recepturum, quæ omnia irrisiones et fabulæ mihi videntur. › Et postquam episcopus affirmasset nullum men- dacium nullamque irrisionem in Christianorum dogmatibus esse, discessit Evagrius, multam cuin semetipso disceptationem habens. Aliquanto autem post tempore, Deo episcopi doctrinæ cooperante, phi- losophus credidit ac baptizatus est, statimque oblatis episcopo trecentis auri libris, erat enim dives valde, dixit : « Accipe læc, episcope, ac pauperibus distri- buens, fac mili scriptum autographum, quod hac a Deo recepturus sim. » Episcopus autem, his libenter acceptis et scripto facto, cuncta pau- peribus distribuit. Postquam igitur aliquandiu s- pervixisset in pietate virtuteque magna philoso- phus, natis suis moriens præcepit ut in manu sua charta poneretur et sic sepeliretur. Hoc fact, tertia post die philosophus in somnis apparuit episcopo dicens : « Veni ad tumulum meum, epi- scope, sumneque tuam syngrapham. Redditum est eni: mibi debiti centuplum neque habeo quod a te exi- gam: attamen ad plenam securitatem tuam scri- plum manu nea subscripsi. Cum episcopus ignoraret syngrapham cum ipso philosopho tu- mulatam fuisse, prius philosophi fillos arces- sit, et postquam hoc cognovit, ad tumulum cum clericis urbis egreditur. Illo autem aperto, inveniunt philosophum sedentem manumque cumi scripto protendentem. Clericis vero chartam su- mere volentibus, nemo potuit eam ex illius manu detrahere, dum episcopus manum admovisset. Et statim reddito scripto, rursum recubuit. Aperto autem scripto, episcopus invenit recens manu phi losophi scriptum : Ego Evagrius philosophus tibi, sanctissimo episcopo in Domino, salutem. D B C Scito, Pater, me centuplum debiti recepisse neque co nomine habere quod abs te exigam. › Hoc audito cum onines velienienter attoniti aliquandiu clamiassent : Miserere Domine, et : e Gloria Deo no- sro, Domino Jesu Christo, et postea episcopus . • Varia lectiones et nom. Ged. " Ced. " coll. Ged. " add. Ced. Ged. * Matth. xix, 29, M. X, 30. cod. Ced. • Ced. • Led. Cell. • Ced. add. Ced, cod. • Cal. Led. Ced. Led. cool. 1. cod. cod. "3

θρησκείαν, δν ὁ ἐπίσκοπος μεταθεῖναι βουλόμενος γεγραμμένον τῇ χειρὶ τοῦ φιλοσόφου οὕτως. « Εγώ, [ἐκ τῆς εἰδωλομανίας] πρὸς τὴν πίστιν τοῦ Χρισ στοῦ, συνεχῶς προσεκαλείτο καὶ διελέγετο. Τοῦ δὲ μὴ πειθομένου, ἀλλὰ καὶ σφόδρα σε δυσχεραί νοντος, εἰπεῖν λέγεται ἐν μιᾷ πρὸς τὸν ἐπίσκοπον· • Όντως, κύριε ἐπίσκοπε, μετὰ πάντων, καὶ ὡς τοῦτό μοι ἀπαρέσκει, δ λέγετε οἱ Χριστιανοί, ὅτι συντέλεια τοῦ κόσμου γίνεται, καὶ τῶν σωμάτων ἀνάστασις, καὶ ἀνταπόδοσις τῶν βεβιωμένων, καὶ οι ὁ ἐλεῶν πτωχὸν δανείζει Θεῷ καὶ νὰ ἑκατοντα πλασίονα μετά το ζωῆς αἰωνίου ἀπολήψεται ο (περ ἅπαντά μοι χλεύη καὶ μύθος τὰ λεγόμενα φαίνεται). Καὶ τοῦ ἐπισκόπου διαβεβαιουμένου μηδὲν ψεῦδος ἢ χλεύην ἐν τοῖς Χριστιανῶν δόγμασιν εἶναι, ἀνε χώρει Ευάγριος, πολλὴν συζήτησιν ἐν ἑαυτῷ ἔχων Μετὰ δέ τινα χρόνον, Θεοῦ συνεργοῦντος τῇ τοῦ ἐπισ σκόπου διδασκαλία, πιστεύσας ο φιλόσοφος ἐβαπτί σθη, δς αὐτίκα παρασχών τῷ ἐπισκόπῳ χρυσίου λίτρας τ' λέγει· ἦν γὰρ πλούσιος σφόδρα • Δέξαι ταῦτα, ὦ ἐπίσκοπε, καὶ διαδοὺς πτωχοίς ποίησόν μοι (έγγραφον) ιδιόχειρον, ὅτι λήψομαι αὐτὰ παρὰ τοῦ Θεοῦ. » Τοῦ δὲ ἐπισκόπου δεξαμένου προ- θύμως καὶ τὸ γράμμα ποιήσαντος, διένειμε πάντα τοῖς πένησιν. Επιζήσας οὖν χρόνον τινὰ ὁ φιλέ σοφος ἐν εὐσεβείᾳ καὶ ἀρετῇ μεγάλη ", παρήγγειλε τοῖς τέκνοις αὐτοῦ τελευτῶν ἐνθεῖναι τὸν χάρτην τῇ χειρὶ αὐτοῦ καὶ οὕτως ταφῆναι. Καὶ τούτου γε νομένου, μετὰ τρίτην ἡμέραν ἐπιφαίνεται κατ' Εναρ ὁ φιλόσοφος τῷ ἐπισκόπῳ λέγων· « Ελθὲ εἰς τὸν τάφο. ὦ ἐπίσκοπε, καὶ λάβε τὸ ἰδιόχειρόν σου· ἀπέλαβον μου, γὰρ τὸ χρέος ἑκατονταπλάσιον καὶ οὐδένα λόγον ἔχων πρὸς σέ · ἀλλὰ πρὸς τελείαν σου πληροφορίαν καὶ ἰδιόχειρον ἐν αὐτῇ καθυπέγραψα. » Τοῦ δὲ ἐπισκόπου (ἀγνοοῦντος, ὅτι συνετάφη αὐτῷ φιλοσόφῳ τὸ Ιδιό χειρον), πρωί μεταστέλλεται " τοὺς υἱοὺς τοῦ φιλο- σόφου. Καὶ τοῦτο "' μαθὼν ἀπέρχεται εἰς τὸν τάφον μετὰ τῶν κληρικῶν τῆς πόλεως. Καὶ τοῦτον ἀνοί ξαντες εὑρίσκουσι (148 *) τον φιλόσοφον καθήμενον καὶ τὴν χεῖρα μετὰ τοῦ γράμματος προτεί νοντα. Τῶν δὲ κληρικῶν βουλομένων τὸν χάρτην λαβεῖν, οὐδεὶς ἴσχυσεν ἀποσπᾶσαι ἐκ τῆς χειρὸς αὐτοῦ, ἕως ἂν ἦλθεν ἡ χεὶρ τοῦ ἐπισκόπου. Καὶ πα μαχρῆμα τὸν χάρτην ἐπιδοῦς ἀπέπεσε" πάλιν όν τινα (χάρτην) ἀνοίξας ὁ ἐπίσκοπος, εὗρε νεωστὶ ἐπι· Ευάγριος φιλόσοφος, σοί, τῷ ὁσιωτάτῳ ἐπισκόπῳ ἐν Κυρίῳ χαίρειν. Ισθι, Πάτερ, ὡς ἔλαβον τὸ χρέος ἑκατονταπλάσιον καὶ οὐδένα πρὸς σὲ λόγον ἔχω 10., Τούτων αναγνωσθέντων καὶ πάντων ἀκουσάντω ν τῶν γραμμάτων " καταπλαγέντων, σφόδρα καὶ οὐ καὶ τ. μ. π. ἀπ. οι τὴν τοῦ Χριστοῦ π. σφοδρώς κύριε ὁ ἐπίσκοπ. μου ότι Θεῷ δ. μετά ζ. ά. ζωής τ. τῶν χ. ἐ. δ ἀνεχώρησεν Ε. π. ε. σ. ἐν ἑ, Τοῦ δ. ταῦτα δ. διαδόθη παρ' αὐτοῦ τοῖς π. π. χρόνους τινάς ἀρεταῖς μεγάλαις ἑαυτοῦ τ. ἐν γιν. έ. λ. πλο του ιδιοχείρως Η μεταστειλαμένου. καὶ μαθόντος παρ' αὐτῶν ὡς α. α. τ. ι, ἀπ. μ. τῶν κλ. τῆς π. καὶ ἀν. τὸν τ. έ. πειρωμένων λ. τὸν χ. οὐδενὶ τοῦτον ἔδωκεν τοῦ δὲ ἐπὶ τὴν χεῖρα ἁπλώσαντος, π. τὴν χ. ἐπ. ἀν. π. ὅνπερ ἀν. ἐπὶ πάντων ε. ν. ύπογ. Η ἀνέπεσε περὶ τούτου. Πάντων οὖν τῶν ἀκ. γεγραμμένων καταπλαγέντες - κράξαντες GEORGII HAMARTOLI - $ " tilis erat. Hunc cum episcopus ex idololatria ad A fidem Christi convertere vellet, constanter horta- batur cum et cum illo disputabat. Ille vero, cum non acquiesceret, sed potius ægre valde ferret, ad episcopum quadam die dixisse fertur: ‹ Certe, domine episcope, super omnibus, hoc quod vos Christiani dicitis, mibi displicet, scilicet futuram esse mundi consummationem corporumque resur- rectionem, et pro acta vita cuique mercedem red- ditum iri; et qui miseretur pauperis Deo fœne- rari, et centuplum cum æterna vita recepturum, quæ omnia irrisiones et fabulæ mihi videntur. › Et postquam episcopus affirmasset nullum men- dacium nullamque irrisionem in Christianorum dogmatibus esse, discessit Evagrius, multam cuin semetipso disceptationem habens. Aliquanto autem post tempore, Deo episcopi doctrinæ cooperante, phi- losophus credidit ac baptizatus est, statimque oblatis episcopo trecentis auri libris, erat enim dives valde, dixit : « Accipe læc, episcope, ac pauperibus distri- buens, fac mili scriptum autographum, quod hac a Deo recepturus sim. » Episcopus autem, his libenter acceptis et scripto facto, cuncta pau- peribus distribuit. Postquam igitur aliquandiu s- pervixisset in pietate virtuteque magna philoso- phus, natis suis moriens præcepit ut in manu sua charta poneretur et sic sepeliretur. Hoc fact, tertia post die philosophus in somnis apparuit episcopo dicens : « Veni ad tumulum meum, epi- scope, sumneque tuam syngrapham. Redditum est eni: mibi debiti centuplum neque habeo quod a te exi- gam: attamen ad plenam securitatem tuam scri- plum manu nea subscripsi. Cum episcopus ignoraret syngrapham cum ipso philosopho tu- mulatam fuisse, prius philosophi fillos arces- sit, et postquam hoc cognovit, ad tumulum cum clericis urbis egreditur. Illo autem aperto, inveniunt philosophum sedentem manumque cumi scripto protendentem. Clericis vero chartam su- mere volentibus, nemo potuit eam ex illius manu detrahere, dum episcopus manum admovisset. Et statim reddito scripto, rursum recubuit. Aperto autem scripto, episcopus invenit recens manu phi losophi scriptum : Ego Evagrius philosophus tibi, sanctissimo episcopo in Domino, salutem. D B C Scito, Pater, me centuplum debiti recepisse neque co nomine habere quod abs te exigam. › Hoc audito cum onines velienienter attoniti aliquandiu clamiassent : Miserere Domine, et : e Gloria Deo no- sro, Domino Jesu Christo, et postea episcopus . • Varia lectiones et nom. Ged. " Ced. " coll. Ged. " add. Ced. Ged. * Matth. xix, 29, M. X, 30. cod. Ced. • Ced. • Led. Cell. • Ced. add. Ced, cod. • Cal. Led. Ced. Led. cool. 1. cod. cod. "3

θρησκείαν, δν ὁ ἐπίσκοπος μεταθεῖναι βουλόμενος γεγραμμένον τῇ χειρὶ τοῦ φιλοσόφου οὕτως. « Εγώ, [ἐκ τῆς εἰδωλομανίας] πρὸς τὴν πίστιν τοῦ Χρισ στοῦ, συνεχῶς προσεκαλείτο καὶ διελέγετο. Τοῦ δὲ μὴ πειθομένου, ἀλλὰ καὶ σφόδρα σε δυσχεραί νοντος, εἰπεῖν λέγεται ἐν μιᾷ πρὸς τὸν ἐπίσκοπον· • Όντως, κύριε ἐπίσκοπε, μετὰ πάντων, καὶ ὡς τοῦτό μοι ἀπαρέσκει, δ λέγετε οἱ Χριστιανοί, ὅτι συντέλεια τοῦ κόσμου γίνεται, καὶ τῶν σωμάτων ἀνάστασις, καὶ ἀνταπόδοσις τῶν βεβιωμένων, καὶ οι ὁ ἐλεῶν πτωχὸν δανείζει Θεῷ καὶ νὰ ἑκατοντα πλασίονα μετά το ζωῆς αἰωνίου ἀπολήψεται ο (περ ἅπαντά μοι χλεύη καὶ μύθος τὰ λεγόμενα φαίνεται). Καὶ τοῦ ἐπισκόπου διαβεβαιουμένου μηδὲν ψεῦδος ἢ χλεύην ἐν τοῖς Χριστιανῶν δόγμασιν εἶναι, ἀνε χώρει Ευάγριος, πολλὴν συζήτησιν ἐν ἑαυτῷ ἔχων Μετὰ δέ τινα χρόνον, Θεοῦ συνεργοῦντος τῇ τοῦ ἐπισ σκόπου διδασκαλία, πιστεύσας ο φιλόσοφος ἐβαπτί σθη, δς αὐτίκα παρασχών τῷ ἐπισκόπῳ χρυσίου λίτρας τ' λέγει· ἦν γὰρ πλούσιος σφόδρα • Δέξαι ταῦτα, ὦ ἐπίσκοπε, καὶ διαδοὺς πτωχοίς ποίησόν μοι (έγγραφον) ιδιόχειρον, ὅτι λήψομαι αὐτὰ παρὰ τοῦ Θεοῦ. » Τοῦ δὲ ἐπισκόπου δεξαμένου προ- θύμως καὶ τὸ γράμμα ποιήσαντος, διένειμε πάντα τοῖς πένησιν. Επιζήσας οὖν χρόνον τινὰ ὁ φιλέ σοφος ἐν εὐσεβείᾳ καὶ ἀρετῇ μεγάλη ", παρήγγειλε τοῖς τέκνοις αὐτοῦ τελευτῶν ἐνθεῖναι τὸν χάρτην τῇ χειρὶ αὐτοῦ καὶ οὕτως ταφῆναι. Καὶ τούτου γε νομένου, μετὰ τρίτην ἡμέραν ἐπιφαίνεται κατ' Εναρ ὁ φιλόσοφος τῷ ἐπισκόπῳ λέγων· « Ελθὲ εἰς τὸν τάφο. ὦ ἐπίσκοπε, καὶ λάβε τὸ ἰδιόχειρόν σου· ἀπέλαβον μου, γὰρ τὸ χρέος ἑκατονταπλάσιον καὶ οὐδένα λόγον ἔχων πρὸς σέ · ἀλλὰ πρὸς τελείαν σου πληροφορίαν καὶ ἰδιόχειρον ἐν αὐτῇ καθυπέγραψα. » Τοῦ δὲ ἐπισκόπου (ἀγνοοῦντος, ὅτι συνετάφη αὐτῷ φιλοσόφῳ τὸ Ιδιό χειρον), πρωί μεταστέλλεται " τοὺς υἱοὺς τοῦ φιλο- σόφου. Καὶ τοῦτο "' μαθὼν ἀπέρχεται εἰς τὸν τάφον μετὰ τῶν κληρικῶν τῆς πόλεως. Καὶ τοῦτον ἀνοί ξαντες εὑρίσκουσι (148 *) τον φιλόσοφον καθήμενον καὶ τὴν χεῖρα μετὰ τοῦ γράμματος προτεί νοντα. Τῶν δὲ κληρικῶν βουλομένων τὸν χάρτην λαβεῖν, οὐδεὶς ἴσχυσεν ἀποσπᾶσαι ἐκ τῆς χειρὸς αὐτοῦ, ἕως ἂν ἦλθεν ἡ χεὶρ τοῦ ἐπισκόπου. Καὶ πα μαχρῆμα τὸν χάρτην ἐπιδοῦς ἀπέπεσε" πάλιν όν τινα (χάρτην) ἀνοίξας ὁ ἐπίσκοπος, εὗρε νεωστὶ ἐπι· Ευάγριος φιλόσοφος, σοί, τῷ ὁσιωτάτῳ ἐπισκόπῳ ἐν Κυρίῳ χαίρειν. Ισθι, Πάτερ, ὡς ἔλαβον τὸ χρέος ἑκατονταπλάσιον καὶ οὐδένα πρὸς σὲ λόγον ἔχω 10., Τούτων αναγνωσθέντων καὶ πάντων ἀκουσάντω ν τῶν γραμμάτων " καταπλαγέντων, σφόδρα καὶ οὐ καὶ τ. μ. π. ἀπ. οι τὴν τοῦ Χριστοῦ π. σφοδρώς κύριε ὁ ἐπίσκοπ. μου ότι Θεῷ δ. μετά ζ. ά. ζωής τ. τῶν χ. ἐ. δ ἀνεχώρησεν Ε. π. ε. σ. ἐν ἑ, Τοῦ δ. ταῦτα δ. διαδόθη παρ' αὐτοῦ τοῖς π. π. χρόνους τινάς ἀρεταῖς μεγάλαις ἑαυτοῦ τ. ἐν γιν. έ. λ. πλο του ιδιοχείρως Η μεταστειλαμένου. καὶ μαθόντος παρ' αὐτῶν ὡς α. α. τ. ι, ἀπ. μ. τῶν κλ. τῆς π. καὶ ἀν. τὸν τ. έ. πειρωμένων λ. τὸν χ. οὐδενὶ τοῦτον ἔδωκεν τοῦ δὲ ἐπὶ τὴν χεῖρα ἁπλώσαντος, π. τὴν χ. ἐπ. ἀν. π. ὅνπερ ἀν. ἐπὶ πάντων ε. ν. ύπογ. Η ἀνέπεσε περὶ τούτου. Πάντων οὖν τῶν ἀκ. γεγραμμένων καταπλαγέντες - κράξαντες GEORGII HAMARTOLI - $ " tilis erat. Hunc cum episcopus ex idololatria ad A fidem Christi convertere vellet, constanter horta- batur cum et cum illo disputabat. Ille vero, cum non acquiesceret, sed potius ægre valde ferret, ad episcopum quadam die dixisse fertur: ‹ Certe, domine episcope, super omnibus, hoc quod vos Christiani dicitis, mibi displicet, scilicet futuram esse mundi consummationem corporumque resur- rectionem, et pro acta vita cuique mercedem red- ditum iri; et qui miseretur pauperis Deo fœne- rari, et centuplum cum æterna vita recepturum, quæ omnia irrisiones et fabulæ mihi videntur. › Et postquam episcopus affirmasset nullum men- dacium nullamque irrisionem in Christianorum dogmatibus esse, discessit Evagrius, multam cuin semetipso disceptationem habens. Aliquanto autem post tempore, Deo episcopi doctrinæ cooperante, phi- losophus credidit ac baptizatus est, statimque oblatis episcopo trecentis auri libris, erat enim dives valde, dixit : « Accipe læc, episcope, ac pauperibus distri- buens, fac mili scriptum autographum, quod hac a Deo recepturus sim. » Episcopus autem, his libenter acceptis et scripto facto, cuncta pau- peribus distribuit. Postquam igitur aliquandiu s- pervixisset in pietate virtuteque magna philoso- phus, natis suis moriens præcepit ut in manu sua charta poneretur et sic sepeliretur. Hoc fact, tertia post die philosophus in somnis apparuit episcopo dicens : « Veni ad tumulum meum, epi- scope, sumneque tuam syngrapham. Redditum est eni: mibi debiti centuplum neque habeo quod a te exi- gam: attamen ad plenam securitatem tuam scri- plum manu nea subscripsi. Cum episcopus ignoraret syngrapham cum ipso philosopho tu- mulatam fuisse, prius philosophi fillos arces- sit, et postquam hoc cognovit, ad tumulum cum clericis urbis egreditur. Illo autem aperto, inveniunt philosophum sedentem manumque cumi scripto protendentem. Clericis vero chartam su- mere volentibus, nemo potuit eam ex illius manu detrahere, dum episcopus manum admovisset. Et statim reddito scripto, rursum recubuit. Aperto autem scripto, episcopus invenit recens manu phi losophi scriptum : Ego Evagrius philosophus tibi, sanctissimo episcopo in Domino, salutem. D B C Scito, Pater, me centuplum debiti recepisse neque co nomine habere quod abs te exigam. › Hoc audito cum onines velienienter attoniti aliquandiu clamiassent : Miserere Domine, et : e Gloria Deo no- sro, Domino Jesu Christo, et postea episcopus . • Varia lectiones et nom. Ged. " Ced. " coll. Ged. " add. Ced. Ged. * Matth. xix, 29, M. X, 30. cod. Ced. • Ced. • Led. Cell. • Ced. add. Ced, cod. • Cal. Led. Ced. Led. cool. 1. cod. cod. "3

ἐπὶ ὥραν ἱκανὴν κραξάντων τό « Κύριε, ἐλέησον » Α (καὶ τόν • Δόξα τῷ Θεῷ ἡμῶν Κυρίῳ Ἰησοῦ Χιρστῷ »), ἐκέλευσεν ὁ ἐπίσκοπος τὸ ιδιόχειρον ἐν τῷ σκευοφυλακίῳ τηρεῖσθαι. ΣΛΑ'. Περὶ στρατιώτου τοῦ ἐμπεσόντος εἰς γεωρ τοῦ γυναῖκα 20. • μ οι Καὶ ἐν Καρθαγένη " τῆς Ἀφρικῆς ὑπῆρχε τις στρατιώτης ἄσωτος λίαν, ὃς ἐκ λοιμικῆς νόσου τῆς πόλεως διαφθειρόμενος, ἐλθὼν εἰς κατάνυξιν, καταλείψας τὴν τι πόλιν, ιδίασε μετὰ τῆς γυναικὸς αὐτοῦ ἐν προαστείῳ, ἐν ᾧ πάλιν ἐκ δαιμονικῆς τ ἐνεργείας, ἔπεσεν εἰς τὴν γυναῖκα τοῦ γεωργοῦ 16. Οὗτος ἄφνω τελευτήσας θάπτεται πλησίον τοῦ προς στείου ἐν μοναστηρίῳ. Τῇ δὲ ἐπαύριον, τῶν μου ναχῶν ψαλλόντων τὴν γ' ώραν, φωνὴ γέγονεν ἐκ βάθους τοῦ τάφου· Ἐλεήσατε, » λέγουσα, ο δοῦλοι τοῦ Θεοῦ, ἐλεήσατε. » Οἱ δὲ τὸν τάφον εὐθέως ἀνοίξαντες εὗρον τὸν στρατιώτην καθεζόμενον καὶ κράζοντα, καὶ θᾶττον ἐξαγαγόντες αὐτὸν καὶ τὰ δεσμὰ διαλύσαντες, ἠρώτησαν τὴν αἰτίαν τοῦ τοι ούτου θαύματος. Ο δὲ παρακαλέσας αὐτοὺς ἀπενεγκεῖν αὐτὸν πρὸς τὸν δοῦλον τοῦ Θεοῦ Θαλάσ στον τὸν ὡς ἐπίσκοπον 3. Παρακαλέσας αὐτὸν λέγει· • Διήγησον ἡμῖν τί τὸ συμβάν εἰς σὲ, ἀδελφὲ, ὅπως καὶ ἡμεῖς δοξάσωμεν τὸν Θεόν. » Ὁ δὲ διηγήσατο αὐτῷ πάντα μετὰ πολλῶν δακρύων, λέγων » . « Εγώ ὁ ταπεινὸς, καὶ ἄθλιος " καὶ ταλαίπωρος, ὧδε **, Πάτερ, ἐν ἁμαρτία τελευτῶν ἐθεώρουν τινὰς Αἰ θίοπας ἑστῶτας πλησίον μου, ὧν καὶ αὐτὴ ἐν ἡ θεω- ρία μόνη χαλεπωτέρα πάσης υπάρχει κολάσεως, οὔστινας ὁρῶν, ἡ ἁμαρτωλός μου ψυχή ταράτ- τεται πρὸς ἑαυτὴν καὶ συστέλλεται. Παρισταμένων δέ μοι τῶν τοιούτων φοβερών Αιθιόπων, θεωρῶ ει νεανίσκους δύο λευχειμονοῦντας εὐειδεῖς ἄγαν, οἵτι νες τὴν ψυχήν μου παραλαβόντες καὶ ἀπὸ τῆς γῆς αὐτίκα πρὸς οὐρανὸν ἀνυψούμενοι, εὑρίσκομεν τελώνια φυλάττοντα μετὰ πολλῆς ἀκριβείας τὴν ἄνοδον καὶ κωλύοντα τὰς ἀνερχομένας ψυχάς, καὶ λογοθετοῦντα καθ᾿ ἕκαστον τελώνιον τὴν οἰ κείαν ἁμαρτίαν, τὸ μὲν γὰρ τοῦ ψεύδους, τὸ δὲ τοῦ φθόνου, τὸ δὲ τῆς λοιδορίας· καὶ ἁπλῶς οὕτως καθ' ἑξῆς ἕκαστον πάθος ἰδίους έχει τελωνάρχας καὶ δικολόγους, ὑφ᾽ ὧν κρατούμενος ἐθεώρουν τους ὁδηγοῦντας με το νεανίσκους βαστάζοντας ὡς ἐν βαλαντίῳ τινὶ τὰς καλάς μου πράξεις, ἀφ' οὗ λαμ- βάνοντες καὶ ἀντισταθμίζοντες “' τοῖς πονηροῖς ἔρ- γεις μου, οἷς προσέφερον ἀκριβολογοῦντες οἱ πονη " ἐπὶ πολὺ κρ. τοῦ φιλοσόφου ἐν τῷ σκ. π. πορνεύσαντος τὴν γυν. γ. Ανάγνωθι ἐπιμελῶς καὶ ὠφεληθήσῃ μεγάλως εἴπερ χρήζεις ψυχικῆς ὠφελείας. " Καὶ ἐν Κ. δὲ τῇ πόλει τῆς Μ. δε διαφθειρομένης καὶ τὴν π. κατ 1. το ἐκ διαβολικῆς ἐνεργείας παραπεσὼν εἰς γ. τινός ? "' Τῇ Τῇ οὖν ἐπαύριον Μ. τάφον τοῦτον εὐθὺς ἀν. το καὶ θᾶττου ἀναλκύσαντες καὶ τά παρεκάλεσεν ? οι ἐπίσκοπον, τοῦτον ἐκεῖνοι προσέφερον κατὰ τὸν ἐκείνου λόγον εἰς τὸν ἐπίσκοπον. Ο δὲ ἐπίσκοπος εἶπεν αὐτῷ· Διήγησαί μοι πάντα ὅπως κἀγὼ τὸν Θεὸν δοξάσω ὁ δέ ? λέγων οὕτως · ἐγώ οι καὶ ἄθλιος ὦ πάτερ περ. ἁμαρτίαις αὐτὴ μόνη, ἡ θ. πάσης ἀνάγκης καὶ κακῆς ὑπάρχει ὁρῶσα ἡ ἁμαρτωλή περιῖστα σε θεωρῶν δύο λευσχημ. καὶ ἐ. ἄγαν Ε. ἀγιπτάμενο: καὶ ἀναφερόμενοι εὕρισκόν το σε οὕτω τελώνι με ἀντιστ. μένων φ. ι. ταύτας τοῖς σε σε διαλόγους μ. ἰδίους τελωνᾶς ἔχει 841° CHRONICON. - LIB. IV. . autographum in gazophylacio reponi mandavit. R C D CCXXXI. De milite qui in agricolæ uxorem incidit. Erat Carthagine in Africa quidam miles disso. lutus valde, qui ex pestifero urbis morbo corre- plus, ad resipiscentiam rediens, urbe relicta, separatim in suburbio cum uxore sua vixit; sed ibi rursum, ex diabolico impulsu, in agricolæ uxorem incidit. Hic subito defunctus prope subur- bium in monasterio sepelitur. Postridie vero, monachis tertiam horam psallentibus, vox ex imo sepulcro facta est, dicens: • Miseremini, servi Dei, miseremini. Qui statim aperto sepulcro, invenerunt militem sedentem et clamantem; et cito educentes eum et vincula solventes, bujus prodigii causam interrogaverunt. Hic autem ro- gavit eos at ipsum ducerent ad servum Dei Tha- lassium episcopum. Qui exhortans cumn ail : ● Narra nobis quid evenerit tibi, frater, ut nos quoque Deum glorificemus. Iste vero cum multis lacrymis narravit ei omnia dicens : « Ego vilis et miser et infelis, hic, pater, in peccato defunctus, quosdam videbam stantes juxta me thiopes, quorum ipse visus omni pœna molestior erat : hos videns peccatrix anima mea turbatur apud semetipsam et constringitur. Astantibus autem nihi his tremendis Ethiopibus, duos conspicio juvenes vestibus albis indutos et aspectu valde de coros, qui animam meam suscipiunt et a terra statim ad cœlum elevant. Invenimus autem telonia multa cum omni̟ cura viam custodientia prohibentia - que ascendentes animas, et rationem ad unumquod- que telonium de speciali culpa requirentem, nunc quidem de mendacio, nunc de cade, nunc vero de injuria, et, uno verbo, sic ex ordine, quæ- que passio proprios habet exactores et judices, a quibus detentus videbam ducentes me juvenes tanquam in crumena ferentes bonos meos actus, unde sumentes eos opponebant malis operibus meis, quæ aferebant multa cum sedulitate per- versi ponderatores et aeriæ viæ custodes, et ita vix absolvebamur. Consumptis autem omnibus bo- mis operibus meis, ad coeli januam pervenimus, ubi fornicationis est telonium. Hic a nigris illis Varia lectiones et nota. Ced. add. Ged.τ. Ced. " Rubrica M. 2, Par. 1706; hujus rubricae loco cod. in margine a prima manu habet: Glye. 513,11-20. " i et Lips. iidem. * iidem. iidem. cod. et Lips. L. L. L. L. om. L. could., L. L. L. * L. L. cod. cod. om. L. * L. L. PATROL, GR. CX. - L. "

ἐπὶ ὥραν ἱκανὴν κραξάντων τό « Κύριε, ἐλέησον » Α (καὶ τόν • Δόξα τῷ Θεῷ ἡμῶν Κυρίῳ Ἰησοῦ Χιρστῷ »), ἐκέλευσεν ὁ ἐπίσκοπος τὸ ιδιόχειρον ἐν τῷ σκευοφυλακίῳ τηρεῖσθαι. ΣΛΑ'. Περὶ στρατιώτου τοῦ ἐμπεσόντος εἰς γεωρ τοῦ γυναῖκα 20. • μ οι Καὶ ἐν Καρθαγένη " τῆς Ἀφρικῆς ὑπῆρχε τις στρατιώτης ἄσωτος λίαν, ὃς ἐκ λοιμικῆς νόσου τῆς πόλεως διαφθειρόμενος, ἐλθὼν εἰς κατάνυξιν, καταλείψας τὴν τι πόλιν, ιδίασε μετὰ τῆς γυναικὸς αὐτοῦ ἐν προαστείῳ, ἐν ᾧ πάλιν ἐκ δαιμονικῆς τ ἐνεργείας, ἔπεσεν εἰς τὴν γυναῖκα τοῦ γεωργοῦ 16. Οὗτος ἄφνω τελευτήσας θάπτεται πλησίον τοῦ προς στείου ἐν μοναστηρίῳ. Τῇ δὲ ἐπαύριον, τῶν μου ναχῶν ψαλλόντων τὴν γ' ώραν, φωνὴ γέγονεν ἐκ βάθους τοῦ τάφου· Ἐλεήσατε, » λέγουσα, ο δοῦλοι τοῦ Θεοῦ, ἐλεήσατε. » Οἱ δὲ τὸν τάφον εὐθέως ἀνοίξαντες εὗρον τὸν στρατιώτην καθεζόμενον καὶ κράζοντα, καὶ θᾶττον ἐξαγαγόντες αὐτὸν καὶ τὰ δεσμὰ διαλύσαντες, ἠρώτησαν τὴν αἰτίαν τοῦ τοι ούτου θαύματος. Ο δὲ παρακαλέσας αὐτοὺς ἀπενεγκεῖν αὐτὸν πρὸς τὸν δοῦλον τοῦ Θεοῦ Θαλάσ στον τὸν ὡς ἐπίσκοπον 3. Παρακαλέσας αὐτὸν λέγει· • Διήγησον ἡμῖν τί τὸ συμβάν εἰς σὲ, ἀδελφὲ, ὅπως καὶ ἡμεῖς δοξάσωμεν τὸν Θεόν. » Ὁ δὲ διηγήσατο αὐτῷ πάντα μετὰ πολλῶν δακρύων, λέγων » . « Εγώ ὁ ταπεινὸς, καὶ ἄθλιος " καὶ ταλαίπωρος, ὧδε **, Πάτερ, ἐν ἁμαρτία τελευτῶν ἐθεώρουν τινὰς Αἰ θίοπας ἑστῶτας πλησίον μου, ὧν καὶ αὐτὴ ἐν ἡ θεω- ρία μόνη χαλεπωτέρα πάσης υπάρχει κολάσεως, οὔστινας ὁρῶν, ἡ ἁμαρτωλός μου ψυχή ταράτ- τεται πρὸς ἑαυτὴν καὶ συστέλλεται. Παρισταμένων δέ μοι τῶν τοιούτων φοβερών Αιθιόπων, θεωρῶ ει νεανίσκους δύο λευχειμονοῦντας εὐειδεῖς ἄγαν, οἵτι νες τὴν ψυχήν μου παραλαβόντες καὶ ἀπὸ τῆς γῆς αὐτίκα πρὸς οὐρανὸν ἀνυψούμενοι, εὑρίσκομεν τελώνια φυλάττοντα μετὰ πολλῆς ἀκριβείας τὴν ἄνοδον καὶ κωλύοντα τὰς ἀνερχομένας ψυχάς, καὶ λογοθετοῦντα καθ᾿ ἕκαστον τελώνιον τὴν οἰ κείαν ἁμαρτίαν, τὸ μὲν γὰρ τοῦ ψεύδους, τὸ δὲ τοῦ φθόνου, τὸ δὲ τῆς λοιδορίας· καὶ ἁπλῶς οὕτως καθ' ἑξῆς ἕκαστον πάθος ἰδίους έχει τελωνάρχας καὶ δικολόγους, ὑφ᾽ ὧν κρατούμενος ἐθεώρουν τους ὁδηγοῦντας με το νεανίσκους βαστάζοντας ὡς ἐν βαλαντίῳ τινὶ τὰς καλάς μου πράξεις, ἀφ' οὗ λαμ- βάνοντες καὶ ἀντισταθμίζοντες “' τοῖς πονηροῖς ἔρ- γεις μου, οἷς προσέφερον ἀκριβολογοῦντες οἱ πονη " ἐπὶ πολὺ κρ. τοῦ φιλοσόφου ἐν τῷ σκ. π. πορνεύσαντος τὴν γυν. γ. Ανάγνωθι ἐπιμελῶς καὶ ὠφεληθήσῃ μεγάλως εἴπερ χρήζεις ψυχικῆς ὠφελείας. " Καὶ ἐν Κ. δὲ τῇ πόλει τῆς Μ. δε διαφθειρομένης καὶ τὴν π. κατ 1. το ἐκ διαβολικῆς ἐνεργείας παραπεσὼν εἰς γ. τινός ? "' Τῇ Τῇ οὖν ἐπαύριον Μ. τάφον τοῦτον εὐθὺς ἀν. το καὶ θᾶττου ἀναλκύσαντες καὶ τά παρεκάλεσεν ? οι ἐπίσκοπον, τοῦτον ἐκεῖνοι προσέφερον κατὰ τὸν ἐκείνου λόγον εἰς τὸν ἐπίσκοπον. Ο δὲ ἐπίσκοπος εἶπεν αὐτῷ· Διήγησαί μοι πάντα ὅπως κἀγὼ τὸν Θεὸν δοξάσω ὁ δέ ? λέγων οὕτως · ἐγώ οι καὶ ἄθλιος ὦ πάτερ περ. ἁμαρτίαις αὐτὴ μόνη, ἡ θ. πάσης ἀνάγκης καὶ κακῆς ὑπάρχει ὁρῶσα ἡ ἁμαρτωλή περιῖστα σε θεωρῶν δύο λευσχημ. καὶ ἐ. ἄγαν Ε. ἀγιπτάμενο: καὶ ἀναφερόμενοι εὕρισκόν το σε οὕτω τελώνι με ἀντιστ. μένων φ. ι. ταύτας τοῖς σε σε διαλόγους μ. ἰδίους τελωνᾶς ἔχει 841° CHRONICON. - LIB. IV. . autographum in gazophylacio reponi mandavit. R C D CCXXXI. De milite qui in agricolæ uxorem incidit. Erat Carthagine in Africa quidam miles disso. lutus valde, qui ex pestifero urbis morbo corre- plus, ad resipiscentiam rediens, urbe relicta, separatim in suburbio cum uxore sua vixit; sed ibi rursum, ex diabolico impulsu, in agricolæ uxorem incidit. Hic subito defunctus prope subur- bium in monasterio sepelitur. Postridie vero, monachis tertiam horam psallentibus, vox ex imo sepulcro facta est, dicens: • Miseremini, servi Dei, miseremini. Qui statim aperto sepulcro, invenerunt militem sedentem et clamantem; et cito educentes eum et vincula solventes, bujus prodigii causam interrogaverunt. Hic autem ro- gavit eos at ipsum ducerent ad servum Dei Tha- lassium episcopum. Qui exhortans cumn ail : ● Narra nobis quid evenerit tibi, frater, ut nos quoque Deum glorificemus. Iste vero cum multis lacrymis narravit ei omnia dicens : « Ego vilis et miser et infelis, hic, pater, in peccato defunctus, quosdam videbam stantes juxta me thiopes, quorum ipse visus omni pœna molestior erat : hos videns peccatrix anima mea turbatur apud semetipsam et constringitur. Astantibus autem nihi his tremendis Ethiopibus, duos conspicio juvenes vestibus albis indutos et aspectu valde de coros, qui animam meam suscipiunt et a terra statim ad cœlum elevant. Invenimus autem telonia multa cum omni̟ cura viam custodientia prohibentia - que ascendentes animas, et rationem ad unumquod- que telonium de speciali culpa requirentem, nunc quidem de mendacio, nunc de cade, nunc vero de injuria, et, uno verbo, sic ex ordine, quæ- que passio proprios habet exactores et judices, a quibus detentus videbam ducentes me juvenes tanquam in crumena ferentes bonos meos actus, unde sumentes eos opponebant malis operibus meis, quæ aferebant multa cum sedulitate per- versi ponderatores et aeriæ viæ custodes, et ita vix absolvebamur. Consumptis autem omnibus bo- mis operibus meis, ad coeli januam pervenimus, ubi fornicationis est telonium. Hic a nigris illis Varia lectiones et nota. Ced. add. Ged.τ. Ced. " Rubrica M. 2, Par. 1706; hujus rubricae loco cod. in margine a prima manu habet: Glye. 513,11-20. " i et Lips. iidem. * iidem. iidem. cod. et Lips. L. L. L. L. om. L. could., L. L. L. * L. L. cod. cod. om. L. * L. L. PATROL, GR. CX. - L. "

Α ροὶ ζυγοστάται καὶ τῆς ἀεροπορίας ὁδοστάται, μόλις ἀπελυόμεθα· ἐκδαπανηθέντων δὲ ἐ πάντων τῶν ἀγα θῶν μου ἔργων καὶ πρὸς τὴν πύλην τοῦ οὐρανοῦ φθάσαντες ἐν ᾗ τὸ τελώνιον τῆς πορείας ἦν, συν σχεθεὶς ὑπὸ τῶν ζοφερών εκείνων Αιθιόπων, προσέφε ρον πᾶσαν μου πορνείαν (148 1) καὶ σωματικὴν ἁμαρ τίαν, ἣν ἀπὸ δεκαετούς χρόνου τῆς ἡλικίας μου διεπραξάμην ὁ ἄθλιος. Απολογουμένων δὲ τῶν νεα- νίσκων ἐκείνων ὑπὲρ ἐμοῦ καὶ λεγόντων, ὅτι τὰ ἐν τῇ πόλει ἁμαρτήματα συγκεχώρημαι μετανοήσας Αλλά, ο φασίν δε οἱ δεινοὶ κατήγοροι, ο μετανοήσας ἔπεσε πάλιν δ' εἰς μοιχείαν ἔξω τῆς πόλεως καὶ οὕτως ἀπέθανεν », ὅπερ ἀκούσαντες οἱ ἄγγελοι ἀνεχώρη- σαν ξάσαντές με το αναπολογητον ὡς μηδὲν ἔργον ἀγαθὸν ἔχοντα. Καὶ ἁρπάσαντές με οι Αιθίοπες ἐκεῖνοι, τύπτοντές σε με κατήγαγόν με εἰς τὴν γεν αὖθις. Και σε κατῆλθον διά τινων στενωπών καὶ σκοτεινῶν 5, δυσωδεστάτων πάνυ καὶ φρικιδε- στάτων καταδύσεων μέχρι τῶν καταχθονίων ἐν τοῖς δεσμωτηρίοις τοῦ ᾅδου, ἔνθα εἰσὶν αἱ ψυχαὶ τῶν ἁμαρτωλῶν ἀποκεκλεισμέναι εἰς γῆν σκοτεινὴν καὶ φοβεράν", εἰς γῆν σκότους αἰωνίου, οὗ οὐκέτι σε φέγγος οὐδὲ ὁρᾷν βροτῶν ζωήν, ὡς γέγραπται, ἀλλ' οδύνη καὶ θλίψις αἰώνιος καὶ ἀπαραμύθητος καὶ στεναγμὸς ἀσίγητος· ἕκαστος γὰρ τῶν ἐκεῖσε μνη- μονεύων τὰς πονηρὰς αὐτοῦ πράξεις καὶ ἐννοῶν πῶς ἀπολογήσεται τῷ ἀδεκάστῳ κριτῇ, καὶ πῶς τὴν ἀπέραντον κόλασιν ὑποστήσηται δε, δεινῶς τῷ συνει δότι προβασανίζεται καὶ πρὸς τοῦτο ἀναλογιζόμενος τὸν ἀπὸ Θεοῦ χωρισμὸν καὶ τῆς δόξης τῶν ἁγίων αὐτοῦ καὶ τὴν μετὰ τοῦ διαβόλου καταδίκην καὶ τῶν δαιμόνων ἄπαυστον καὶ ἀπαρηγόρητον, λυπεῖται καὶ στενάζει. Μεθ' ὧν γέ τοι κἀγὼ συγκατακλεισθεὶς καὶ πενθῶν ὁρῶ τοὺς δύο νεανίσκους ἐκείνους ἐλθόν τας ἐκεῖσε πάλιν, οὓς οι παρακαλέσας ἐξαγαγεῖν τῆς φοβερᾶς ἐκείνης φυλακής τε καὶ ἀνάγκης όπως μετανοήσω, οἱ ος και φασιν πρός με· ο Μάτην παι ρακαλεῖς· οὐδεὶς γὰρ ἐξέρχεται τῶν ἐνταῦθα μέχρι τῆς κοινῆς ἀναστάσεως. » Επιμένοντος δέ μου σε τῇ δεήσει καὶ βοῶντος· « Ελεήσατέ με· οὐ γὰρ ᾔδειν, ὅτι ταῦτά μοι συμβήσεται καὶ διὰ τοῦτο γνησίως ἀπὸ τοῦ νῦν μετανοῶ καὶ γενήσομαι πρὸς ὠφέλειαν πολλῶν, εἰ πρὸς τὴν ἐπὶ γῆς ζωὴν αὖθις ἐπανή ξω σε, ο Καὶ δυσωπηθέντες οἱ ἄγγελοι ἄγουσι με πρὸς τὸ σῶμα καὶ τὴν μὲν τὰ ἰδίαν φύσιν τῆς ψυχῆς ἔβλεπον ὥσπερ μαργαρίτην αστράπτουσαν, τὸ δὲ σῶμα δυσῶδες καὶ ἡμαυρωμένον, ὅθεν δυσχεραίνον- τός μου καὶ λέγοντος μὴ δύνασθαι σ' εἰσελθεῖν ἐν αὐτῷ διὰ τὴν ζόφωσιν αὐτοῦ καὶ τὴν δυσωδίαν ", οἱ δὲ προσηπείλησαν μοι λέγοντες· « Εἰ μὴ εἰσέλθῃς, πάλιν ἀπαγομέν σε εἰς ἐκείνην τὴν καταδίκην το δέ μου πάντων, μου ἀγαθῶν εἰ ἔργων μου συγκεχωρητ. Β' πάλιν κι ἀφέντες με αναπολόγητον καὶ μή 1. τε καὶ τύπτοντές με κατήγαγον εἰς Ι. το Καὶ ταύτης διασκεδασθείσης, κατῆλθον καὶ σκοτεινῶν καὶ δυσωδεστάτων γνοφεράν δὲ οὗ οὐκ ἔστι φέγγος οι ὑποστήσεται το διαβόλου καὶ τῶν δαιμόνων καταδίκην ἀπαυστα καὶ ἀπαρηγόρητα κι οὓς δυσωπήσας ἐξ. με τῆς φυλ. φοβ. ἐκείνης τε και σε οι Επ. δὲ τῇ παρακλήσει καὶ λέγοντος· ἐλ. οι γνησίως μετανοήσω ἐπανοίξω σε μέν σε δύνασθαι οὐ καὶ τὴν δυσωδίαν σε πάλιν υποστρέφομέν σε εἰ; τὴν κ. οὐκοῦν εἰσέλθε GEORGII HAMARTOLI B • " Ethiopibus retheor et illi cunctam afferunt fori- cationem meam, et omnem carnalem culpam, quam a decimo ætatis meæ anno miser operatus sum. Excusationem vero pro me juvenibus illis alleganti- bus et dicentibus me pœnitentia cunctorum peccato- rum in urbe commissorum veniam obtinuisse, ‹Ve- rum, inquiunt funesti criminatores, post pœnitentiam rursus in adulterium extra urbem lapsus est, et ita interiit. » Quod cum audiissent angeli, discesserunt, inexcusabilem me relinquentes, quasi jam nullum opus bonum habentem. Et rapientes me Æthio- • pes illi, cum verberibus me in terram reduxe- runt. Et descendi per vias arctas ac tenebrosas, Iœtidissimas atque horrendissimas usque ad spe- luncas subterraneas et carceres inferni, ubi pec- catorum animæ concluduntur in terram tenebrosain et horribilem, in terram caliginis æternæ, ubi jam non lumen nec vitam mortalium videre est, sicut scriptum est, sed adest lamentatio et afflictio æterna et inconsolabilis et gemitus inexstinguibi- lis. Unusquisque enim eorum qui illic sunt suos pravos actus recordans et reputans quamnam ju- slidicationem justo judici afferat, et quomodo poenam sempiternam sustinere possit, terribiliter conscientia prætorquetur, et insuper, considerans a Deo separationem necnon a gloria sanctorum ejus, et cum diabolo punitionem dæmonum inter- minabilem et insolabilem, tristatur et gemiscit. Cum quibus ego conclusus et lacrymabundus video duos juvenes illos venientes ibi rursum et illos rogo ut ex illa tremenda custodia supplicio- que educant me, ut poenitentiam agam : qui di- cunt ad me : « Frustra rogas : nemo egreditur il- linc usque ad communem resurrectionem. › Orationi tamen insto clamans: Miseremini mihi; uon enim sciebam ista mili fore ventura ;ideoque vere jam ex tunc me pœnitet, et si ad vitam in terram rursus redeam, utilitati multorum ero. » Et ad miserationem adducti angeli me reducunt ad corpus : videoque naturam animæ meæ propriam tanquam margari- tam fulgentem, corpus autem turpe tetrumque, unde cum ægre ferrem ac dicerem me non posse intrare in illud propter fœditatem ejus et caligi- nen, minati sunt mihi dicentes: Nisi intraveris, reducemus te in illam punitionem : intra igitur, D ut et ipse salvus fias et aliorum utilitati iuser- vias, sicut Domino placuit. . Tunc visus sum tan- quam per os ingrediens et corpus,suscitans clamare cepi : « Miseremini mihi. . Omnibus autem magnam percipientibus utilitatem, magisqne de hac terribili narratione perterritis, unusquisque sua lugebat Variæ lectiones et notæ. ‹ C • sed om. inter L. om. L. cod. carl. om. L. L. L. L. L. L. L. L. om. L. • L. L. · L. om. L. uin. L. om. L. L.

Α ροὶ ζυγοστάται καὶ τῆς ἀεροπορίας ὁδοστάται, μόλις ἀπελυόμεθα· ἐκδαπανηθέντων δὲ ἐ πάντων τῶν ἀγα θῶν μου ἔργων καὶ πρὸς τὴν πύλην τοῦ οὐρανοῦ φθάσαντες ἐν ᾗ τὸ τελώνιον τῆς πορείας ἦν, συν σχεθεὶς ὑπὸ τῶν ζοφερών εκείνων Αιθιόπων, προσέφε ρον πᾶσαν μου πορνείαν (148 1) καὶ σωματικὴν ἁμαρ τίαν, ἣν ἀπὸ δεκαετούς χρόνου τῆς ἡλικίας μου διεπραξάμην ὁ ἄθλιος. Απολογουμένων δὲ τῶν νεα- νίσκων ἐκείνων ὑπὲρ ἐμοῦ καὶ λεγόντων, ὅτι τὰ ἐν τῇ πόλει ἁμαρτήματα συγκεχώρημαι μετανοήσας Αλλά, ο φασίν δε οἱ δεινοὶ κατήγοροι, ο μετανοήσας ἔπεσε πάλιν δ' εἰς μοιχείαν ἔξω τῆς πόλεως καὶ οὕτως ἀπέθανεν », ὅπερ ἀκούσαντες οἱ ἄγγελοι ἀνεχώρη- σαν ξάσαντές με το αναπολογητον ὡς μηδὲν ἔργον ἀγαθὸν ἔχοντα. Καὶ ἁρπάσαντές με οι Αιθίοπες ἐκεῖνοι, τύπτοντές σε με κατήγαγόν με εἰς τὴν γεν αὖθις. Και σε κατῆλθον διά τινων στενωπών καὶ σκοτεινῶν 5, δυσωδεστάτων πάνυ καὶ φρικιδε- στάτων καταδύσεων μέχρι τῶν καταχθονίων ἐν τοῖς δεσμωτηρίοις τοῦ ᾅδου, ἔνθα εἰσὶν αἱ ψυχαὶ τῶν ἁμαρτωλῶν ἀποκεκλεισμέναι εἰς γῆν σκοτεινὴν καὶ φοβεράν", εἰς γῆν σκότους αἰωνίου, οὗ οὐκέτι σε φέγγος οὐδὲ ὁρᾷν βροτῶν ζωήν, ὡς γέγραπται, ἀλλ' οδύνη καὶ θλίψις αἰώνιος καὶ ἀπαραμύθητος καὶ στεναγμὸς ἀσίγητος· ἕκαστος γὰρ τῶν ἐκεῖσε μνη- μονεύων τὰς πονηρὰς αὐτοῦ πράξεις καὶ ἐννοῶν πῶς ἀπολογήσεται τῷ ἀδεκάστῳ κριτῇ, καὶ πῶς τὴν ἀπέραντον κόλασιν ὑποστήσηται δε, δεινῶς τῷ συνει δότι προβασανίζεται καὶ πρὸς τοῦτο ἀναλογιζόμενος τὸν ἀπὸ Θεοῦ χωρισμὸν καὶ τῆς δόξης τῶν ἁγίων αὐτοῦ καὶ τὴν μετὰ τοῦ διαβόλου καταδίκην καὶ τῶν δαιμόνων ἄπαυστον καὶ ἀπαρηγόρητον, λυπεῖται καὶ στενάζει. Μεθ' ὧν γέ τοι κἀγὼ συγκατακλεισθεὶς καὶ πενθῶν ὁρῶ τοὺς δύο νεανίσκους ἐκείνους ἐλθόν τας ἐκεῖσε πάλιν, οὓς οι παρακαλέσας ἐξαγαγεῖν τῆς φοβερᾶς ἐκείνης φυλακής τε καὶ ἀνάγκης όπως μετανοήσω, οἱ ος και φασιν πρός με· ο Μάτην παι ρακαλεῖς· οὐδεὶς γὰρ ἐξέρχεται τῶν ἐνταῦθα μέχρι τῆς κοινῆς ἀναστάσεως. » Επιμένοντος δέ μου σε τῇ δεήσει καὶ βοῶντος· « Ελεήσατέ με· οὐ γὰρ ᾔδειν, ὅτι ταῦτά μοι συμβήσεται καὶ διὰ τοῦτο γνησίως ἀπὸ τοῦ νῦν μετανοῶ καὶ γενήσομαι πρὸς ὠφέλειαν πολλῶν, εἰ πρὸς τὴν ἐπὶ γῆς ζωὴν αὖθις ἐπανή ξω σε, ο Καὶ δυσωπηθέντες οἱ ἄγγελοι ἄγουσι με πρὸς τὸ σῶμα καὶ τὴν μὲν τὰ ἰδίαν φύσιν τῆς ψυχῆς ἔβλεπον ὥσπερ μαργαρίτην αστράπτουσαν, τὸ δὲ σῶμα δυσῶδες καὶ ἡμαυρωμένον, ὅθεν δυσχεραίνον- τός μου καὶ λέγοντος μὴ δύνασθαι σ' εἰσελθεῖν ἐν αὐτῷ διὰ τὴν ζόφωσιν αὐτοῦ καὶ τὴν δυσωδίαν ", οἱ δὲ προσηπείλησαν μοι λέγοντες· « Εἰ μὴ εἰσέλθῃς, πάλιν ἀπαγομέν σε εἰς ἐκείνην τὴν καταδίκην το δέ μου πάντων, μου ἀγαθῶν εἰ ἔργων μου συγκεχωρητ. Β' πάλιν κι ἀφέντες με αναπολόγητον καὶ μή 1. τε καὶ τύπτοντές με κατήγαγον εἰς Ι. το Καὶ ταύτης διασκεδασθείσης, κατῆλθον καὶ σκοτεινῶν καὶ δυσωδεστάτων γνοφεράν δὲ οὗ οὐκ ἔστι φέγγος οι ὑποστήσεται το διαβόλου καὶ τῶν δαιμόνων καταδίκην ἀπαυστα καὶ ἀπαρηγόρητα κι οὓς δυσωπήσας ἐξ. με τῆς φυλ. φοβ. ἐκείνης τε και σε οι Επ. δὲ τῇ παρακλήσει καὶ λέγοντος· ἐλ. οι γνησίως μετανοήσω ἐπανοίξω σε μέν σε δύνασθαι οὐ καὶ τὴν δυσωδίαν σε πάλιν υποστρέφομέν σε εἰ; τὴν κ. οὐκοῦν εἰσέλθε GEORGII HAMARTOLI B • " Ethiopibus retheor et illi cunctam afferunt fori- cationem meam, et omnem carnalem culpam, quam a decimo ætatis meæ anno miser operatus sum. Excusationem vero pro me juvenibus illis alleganti- bus et dicentibus me pœnitentia cunctorum peccato- rum in urbe commissorum veniam obtinuisse, ‹Ve- rum, inquiunt funesti criminatores, post pœnitentiam rursus in adulterium extra urbem lapsus est, et ita interiit. » Quod cum audiissent angeli, discesserunt, inexcusabilem me relinquentes, quasi jam nullum opus bonum habentem. Et rapientes me Æthio- • pes illi, cum verberibus me in terram reduxe- runt. Et descendi per vias arctas ac tenebrosas, Iœtidissimas atque horrendissimas usque ad spe- luncas subterraneas et carceres inferni, ubi pec- catorum animæ concluduntur in terram tenebrosain et horribilem, in terram caliginis æternæ, ubi jam non lumen nec vitam mortalium videre est, sicut scriptum est, sed adest lamentatio et afflictio æterna et inconsolabilis et gemitus inexstinguibi- lis. Unusquisque enim eorum qui illic sunt suos pravos actus recordans et reputans quamnam ju- slidicationem justo judici afferat, et quomodo poenam sempiternam sustinere possit, terribiliter conscientia prætorquetur, et insuper, considerans a Deo separationem necnon a gloria sanctorum ejus, et cum diabolo punitionem dæmonum inter- minabilem et insolabilem, tristatur et gemiscit. Cum quibus ego conclusus et lacrymabundus video duos juvenes illos venientes ibi rursum et illos rogo ut ex illa tremenda custodia supplicio- que educant me, ut poenitentiam agam : qui di- cunt ad me : « Frustra rogas : nemo egreditur il- linc usque ad communem resurrectionem. › Orationi tamen insto clamans: Miseremini mihi; uon enim sciebam ista mili fore ventura ;ideoque vere jam ex tunc me pœnitet, et si ad vitam in terram rursus redeam, utilitati multorum ero. » Et ad miserationem adducti angeli me reducunt ad corpus : videoque naturam animæ meæ propriam tanquam margari- tam fulgentem, corpus autem turpe tetrumque, unde cum ægre ferrem ac dicerem me non posse intrare in illud propter fœditatem ejus et caligi- nen, minati sunt mihi dicentes: Nisi intraveris, reducemus te in illam punitionem : intra igitur, D ut et ipse salvus fias et aliorum utilitati iuser- vias, sicut Domino placuit. . Tunc visus sum tan- quam per os ingrediens et corpus,suscitans clamare cepi : « Miseremini mihi. . Omnibus autem magnam percipientibus utilitatem, magisqne de hac terribili narratione perterritis, unusquisque sua lugebat Variæ lectiones et notæ. ‹ C • sed om. inter L. om. L. cod. carl. om. L. L. L. L. L. L. L. L. om. L. • L. L. · L. om. L. uin. L. om. L. L.

οὐκοῦν εἰσέλθῃς, ἵνα καὶ αὐτὸς σωθῇς καὶ ἄλλους ὠφελήσῃς, ὡς τῷ Κυρίῳ ἔδοξεν. » Τότε το εἶδον ὡς διὰ τοῦ στόματος εἰσελθὼν καὶ τὸ σῶμα διαναστήσας ἠρξάμην "ι κράζειν· Ἐλεήσατέ με. » Πάντων δὲ ὠφεληθέντων λίαν καὶ μᾶλλον φοβηθέντων ἐπὶ τῇ φοβερά ταύτῃ διηγήσει, ἕκαστος τὰ ἑαυτοῦ ἐθρήνει πλημμελήματα· τὸν δὲ ἄνθρωπον βλέποντες κατα πεπονημένον καὶ πολύδακρυν παρεκάλουν γεύσασθαι τροφῆς. Ὁ δὲ παντελῶς οὐχ ὑπήκουσεν, ἀλλὰ ἀπο- ταξάμενος αὐτοῖς, διήρχετο τὰς ἐκκλησίας καὶ ρίπτων ἑαυτὸν ἐπὶ τοῦ ἐδάφους ἐβόα μετὰ φωνῆς Ισχυρᾶς καὶ δακρύων πολλῶν· «Οὐαὶ, οὐαὶ τοῖς ἁμαρ τάνουσιν " ἀμετανοήτως ! ποία φοβερά κόλασις καὶ ἐξέτασις ἀκριβὴς αὐτοὺς περιμένει ο Ποιήσας οὖν (149 α) οὕτως το ἡμέρας μ' νηστεύων, καὶ ἀγρυπνῶν, καὶ κηρύσσων, καὶ πολλοὺς ἐπιστρέφων πρὸς μετά- νοιαν, ἐτελειώθη " ἐν Κυρίῳ προγνοὺς τὸν ἑαυτοῦ θάνατον πρὸ ιβ' ἡμερῶν το. ΣΑΒ. Περὶ τῶν κεκοιμημένων διαφόρων αγίων του Β • Συμφωνεῖτο δὲ τῷ θαύματι τούτῳ, λέγω δὴ τὸ περὶ τῆς τῶν ψυχῶν πρὸς τὴν τῶν οὐρανῶν ἄνοδον μετὰ τὴν ἐνθένδε μεταχώρησιν, καὶ ὁ θεομύστης Χρυσόστομος διεξιῶν περὶ τῶν κεκοιμημένων οὕτως· • Ταῦτα καὶ τὰ τούτων ἀποῤῥητότερα προθεω- ροῦντες οἱ τελευτῶντες, οἱ μὲν ἐν τῇ κλίνῃ ταράσ σονται φυγεῖν βουλόμενοι, μὴ δυνάμενοι δὲ, οἱ δὲ τοὺς ὀδόντας βρύχουσι καὶ ἄλλοι τὰς σιαγόνας κόσ πτουσι καὶ ἕτεροι τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐλεεινῶς περιστρέ- φουσι καὶ τὰς χεῖρας συστέλλουσι, κατὰ μικρὸν τῆς δυνάμεως τοῦ σώματος ληγούσης καὶ τῆς γλώττης δεινῶς φλεγομένης· ὁρῶσι γὰρ τότε τοὺς μὲν θείους ἀγγέλους φοβερῶς τε καὶ ὀξέως τὴν ψυχὴν ἀπαι τοῦντας, τοὺς δὲ πονηροὺς δαίμονας παρισταμένους, καὶ λογοθετοῦντας, καὶ κατηγοροῦντας εὐτόνως, καὶ ἁρπάσαι πρὸς ἑαυτοὺς ἐπιχειροῦντας· εἶτα καὶ τὸν κλέπτην αιφνιδίως δε εἰσελθόντα καὶ τὴν ψυχὴν τοῦ σώματος ἀποῤῥήξαντος δ', πορεύεται μετά σκυ- θρωπότητος πολλῆς εἰς τόπους ξένους καὶ πάμπαν ἀγνοουμένους. Πολλῶν οὖν ἡμῶν, ἀδελφοί, τότε δεῖ τῶν εὐχῶν, πολλῶν τῶν ἀγαθῶν ἔργων, πολλῆς ἡμῖν τότε χρείας τῆς τῶν ἀγγέλων βοηθείας, πολλῆς ἡμῖν τότε τῆς ἐν τῇ τοῦ ἀέρος ἀναβάσει χειραγωγίας καὶ συμμαχίας. Εἰ γὰρ εἰς μακρὰν χώραν καὶ ξέ την πόλιν ἐνταῦθα πορευόμενοι δεόμεθα του χειρα- γωγοῦντος καὶ ὁδηγοῦντος Β, πόσων ἡμῖν δεῖ τῶν βοηθῶν μᾶλλον καὶ χειραγωγῶν τοῦ διασῶσαι καὶ διαπεράσαι τὰς ἀρχὰς καὶ τὰς ἐξουσίας καὶ τοὺς ἐδοστάτας τοῦ ἀέρος καὶ δικαιολόγους Μ, οὓς τελώνας καὶ φορολόγους ἡ θεία θα προσαγορεύει Γραφή ; Διδ δὴ προφθάσωμεν τὸ πρόσωπον τοῦ Θεοῦ ἐν ἐξομολο- γήσει, προφθάσωμεν πρὸ τοῦ φθασθῆναι " δρά μωμεν πρὸ τοῦ καταληφθῆναι· ὁ γὰρ βίος βραχύς, ἡ δὲ κρίσις μακρά· τὸ δὲ τέλος ἐγγὺς καὶ ὁ φόβος το άμαρ- το Καὶ τ. ἐ. ὡς διὰ τοῦ στ. ἐμαυτὸν εἰσελθόντα τα ή. λέγειν ἐλ. Π. δὲ λ. ὠφ. Ι.. τάνουσιν ἀνόητα Ε. τα οὕτως τι ἐτελεύτησεν ήμ. ιβ. Τοῦ Χρυσοστόμου ? Συμφωνείται το γλώσσης δ, φλο ὁρῶ μὲν γὰρ. τ. τοὺς θ. ἀγ. φ. τε καὶ ἀξίως τοῦ πλέκτου ά. εἰσελθόντος ? οι καίτοι κλ. αἰφνίδιον ἀποῤῥήξαντα ἡμῖν, ἀδελφοί εὐχῶν, πολλῶν τῶν βοηθῶν π. οὖν ἡ χρ. χρ. θωνα περάσει τον χα χειρ. καὶ βοηθοῦντος, ποίων ἡ. τότε τῶν β. μ. δὲ καὶ χ. Ε. καὶ ἐ. Οι δικολόγους ή θ. γρ. προσανορεύει οὐ τὸ πρὸ τοῦ Θεοῦ ἐν ἐξ. του «θα σθῆναι καὶ &ρ. CHRONICON. - LIB. IV. A peccata. Videntes vero hominem faligatum lacry- misque perfusum, cibum gustare hortabantur: sel ille non omnino voluit acquiescere eisque valedi- cens visitabat ecclesias, ubi, super limina se pro- sternens, cum magna voce multisque lacrymis cla- mabat : • Væ, væ peccatoribus impœnitentibus ! Quam terribilis pœna severumque judicium eos manent ! . Sic igitur peregit quadraginta dies, jc- janans, vigilans, clamans, mulosque convertens ad pœnitentiam, et morte sua præcognita duode- cim diebus anţe eventum, vitam finivit in Do- mino. C * D CCXXXII. De variis qui obdormierunt sanctis. Consonat huic prodigio, istud dico quod attinet ad animas, post suum hinc discessum, ad cœlos ascendentes, et divinus Chrysostomus sic de illis qui obdormierunt disserit: Hæc et his ineffabiliora prævidentes moribundi, alii agitantur in lecto fu- gere volentes et non valentes, alii dentibus fre- munt, alii maxillas cædunt, alii oculos miserabiliter circumvertunt et manus contrahunt, paulatim viri- bus corporis cedentibus et lingua terribiliter usta. Tum enim vident divinos angelos trepide seduloque aniniam deposcentes, malos autem dæmones astan- tes, rationem repetentes, criminari conantes et illam ad se rapere tentantes; deinde furem subito advenientem, corpusque eructans animam, quæ cum mærore multo ad loca extranea prorsusque ignota progreditur. Maltis igitur nobis, fratres, tunc opus est precibus, multis operibus bonis, muito angelorum auxilio, multo in bac aeris ascen- sione ductu ac defensione. Si enim in longin- quam regionem et extraneam urbem hic proficis - centes, ductore rectoreque egemus, quanto magis nobis opus est defensoribus atque ductoribus, ut salvi pertranseamus aeris principatus ac potestates ac viæ custodes, quos teloniarios et exactores vocat divina Scriptura? Ideo præoccupemus faciem Dei in confessione; præoccupemus, ne prævertamur; curramus antequam corripiamur. Vita enim brevis, longum autem judicium; £inis vero prope est, me- tusque multus, ac miserator nullus. Cogita epiu quomodo sint animæ eo quod timorem ac mandata Dei contempserint, paululum expostulantes requiem et non obtinentes; sed in terræ subterraneis igna- viam, delicias, fornicationes cæteraque prava opera dedentes, frustra poenitentiam de malis quæ fece- Variæ lectiones et notæ. L. om. L. L. L. 7o Rubrica M. 2, om. cod. et Par. 1706. * ef. Raderi Syntagma p. 18. * L. L. '80 L. L. cod. et L. L. L. L. on. 1. L. L. T. L.

οὐκοῦν εἰσέλθῃς, ἵνα καὶ αὐτὸς σωθῇς καὶ ἄλλους ὠφελήσῃς, ὡς τῷ Κυρίῳ ἔδοξεν. » Τότε το εἶδον ὡς διὰ τοῦ στόματος εἰσελθὼν καὶ τὸ σῶμα διαναστήσας ἠρξάμην "ι κράζειν· Ἐλεήσατέ με. » Πάντων δὲ ὠφεληθέντων λίαν καὶ μᾶλλον φοβηθέντων ἐπὶ τῇ φοβερά ταύτῃ διηγήσει, ἕκαστος τὰ ἑαυτοῦ ἐθρήνει πλημμελήματα· τὸν δὲ ἄνθρωπον βλέποντες κατα πεπονημένον καὶ πολύδακρυν παρεκάλουν γεύσασθαι τροφῆς. Ὁ δὲ παντελῶς οὐχ ὑπήκουσεν, ἀλλὰ ἀπο- ταξάμενος αὐτοῖς, διήρχετο τὰς ἐκκλησίας καὶ ρίπτων ἑαυτὸν ἐπὶ τοῦ ἐδάφους ἐβόα μετὰ φωνῆς Ισχυρᾶς καὶ δακρύων πολλῶν· «Οὐαὶ, οὐαὶ τοῖς ἁμαρ τάνουσιν " ἀμετανοήτως ! ποία φοβερά κόλασις καὶ ἐξέτασις ἀκριβὴς αὐτοὺς περιμένει ο Ποιήσας οὖν (149 α) οὕτως το ἡμέρας μ' νηστεύων, καὶ ἀγρυπνῶν, καὶ κηρύσσων, καὶ πολλοὺς ἐπιστρέφων πρὸς μετά- νοιαν, ἐτελειώθη " ἐν Κυρίῳ προγνοὺς τὸν ἑαυτοῦ θάνατον πρὸ ιβ' ἡμερῶν το. ΣΑΒ. Περὶ τῶν κεκοιμημένων διαφόρων αγίων του Β • Συμφωνεῖτο δὲ τῷ θαύματι τούτῳ, λέγω δὴ τὸ περὶ τῆς τῶν ψυχῶν πρὸς τὴν τῶν οὐρανῶν ἄνοδον μετὰ τὴν ἐνθένδε μεταχώρησιν, καὶ ὁ θεομύστης Χρυσόστομος διεξιῶν περὶ τῶν κεκοιμημένων οὕτως· • Ταῦτα καὶ τὰ τούτων ἀποῤῥητότερα προθεω- ροῦντες οἱ τελευτῶντες, οἱ μὲν ἐν τῇ κλίνῃ ταράσ σονται φυγεῖν βουλόμενοι, μὴ δυνάμενοι δὲ, οἱ δὲ τοὺς ὀδόντας βρύχουσι καὶ ἄλλοι τὰς σιαγόνας κόσ πτουσι καὶ ἕτεροι τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐλεεινῶς περιστρέ- φουσι καὶ τὰς χεῖρας συστέλλουσι, κατὰ μικρὸν τῆς δυνάμεως τοῦ σώματος ληγούσης καὶ τῆς γλώττης δεινῶς φλεγομένης· ὁρῶσι γὰρ τότε τοὺς μὲν θείους ἀγγέλους φοβερῶς τε καὶ ὀξέως τὴν ψυχὴν ἀπαι τοῦντας, τοὺς δὲ πονηροὺς δαίμονας παρισταμένους, καὶ λογοθετοῦντας, καὶ κατηγοροῦντας εὐτόνως, καὶ ἁρπάσαι πρὸς ἑαυτοὺς ἐπιχειροῦντας· εἶτα καὶ τὸν κλέπτην αιφνιδίως δε εἰσελθόντα καὶ τὴν ψυχὴν τοῦ σώματος ἀποῤῥήξαντος δ', πορεύεται μετά σκυ- θρωπότητος πολλῆς εἰς τόπους ξένους καὶ πάμπαν ἀγνοουμένους. Πολλῶν οὖν ἡμῶν, ἀδελφοί, τότε δεῖ τῶν εὐχῶν, πολλῶν τῶν ἀγαθῶν ἔργων, πολλῆς ἡμῖν τότε χρείας τῆς τῶν ἀγγέλων βοηθείας, πολλῆς ἡμῖν τότε τῆς ἐν τῇ τοῦ ἀέρος ἀναβάσει χειραγωγίας καὶ συμμαχίας. Εἰ γὰρ εἰς μακρὰν χώραν καὶ ξέ την πόλιν ἐνταῦθα πορευόμενοι δεόμεθα του χειρα- γωγοῦντος καὶ ὁδηγοῦντος Β, πόσων ἡμῖν δεῖ τῶν βοηθῶν μᾶλλον καὶ χειραγωγῶν τοῦ διασῶσαι καὶ διαπεράσαι τὰς ἀρχὰς καὶ τὰς ἐξουσίας καὶ τοὺς ἐδοστάτας τοῦ ἀέρος καὶ δικαιολόγους Μ, οὓς τελώνας καὶ φορολόγους ἡ θεία θα προσαγορεύει Γραφή ; Διδ δὴ προφθάσωμεν τὸ πρόσωπον τοῦ Θεοῦ ἐν ἐξομολο- γήσει, προφθάσωμεν πρὸ τοῦ φθασθῆναι " δρά μωμεν πρὸ τοῦ καταληφθῆναι· ὁ γὰρ βίος βραχύς, ἡ δὲ κρίσις μακρά· τὸ δὲ τέλος ἐγγὺς καὶ ὁ φόβος το άμαρ- το Καὶ τ. ἐ. ὡς διὰ τοῦ στ. ἐμαυτὸν εἰσελθόντα τα ή. λέγειν ἐλ. Π. δὲ λ. ὠφ. Ι.. τάνουσιν ἀνόητα Ε. τα οὕτως τι ἐτελεύτησεν ήμ. ιβ. Τοῦ Χρυσοστόμου ? Συμφωνείται το γλώσσης δ, φλο ὁρῶ μὲν γὰρ. τ. τοὺς θ. ἀγ. φ. τε καὶ ἀξίως τοῦ πλέκτου ά. εἰσελθόντος ? οι καίτοι κλ. αἰφνίδιον ἀποῤῥήξαντα ἡμῖν, ἀδελφοί εὐχῶν, πολλῶν τῶν βοηθῶν π. οὖν ἡ χρ. χρ. θωνα περάσει τον χα χειρ. καὶ βοηθοῦντος, ποίων ἡ. τότε τῶν β. μ. δὲ καὶ χ. Ε. καὶ ἐ. Οι δικολόγους ή θ. γρ. προσανορεύει οὐ τὸ πρὸ τοῦ Θεοῦ ἐν ἐξ. του «θα σθῆναι καὶ &ρ. CHRONICON. - LIB. IV. A peccata. Videntes vero hominem faligatum lacry- misque perfusum, cibum gustare hortabantur: sel ille non omnino voluit acquiescere eisque valedi- cens visitabat ecclesias, ubi, super limina se pro- sternens, cum magna voce multisque lacrymis cla- mabat : • Væ, væ peccatoribus impœnitentibus ! Quam terribilis pœna severumque judicium eos manent ! . Sic igitur peregit quadraginta dies, jc- janans, vigilans, clamans, mulosque convertens ad pœnitentiam, et morte sua præcognita duode- cim diebus anţe eventum, vitam finivit in Do- mino. C * D CCXXXII. De variis qui obdormierunt sanctis. Consonat huic prodigio, istud dico quod attinet ad animas, post suum hinc discessum, ad cœlos ascendentes, et divinus Chrysostomus sic de illis qui obdormierunt disserit: Hæc et his ineffabiliora prævidentes moribundi, alii agitantur in lecto fu- gere volentes et non valentes, alii dentibus fre- munt, alii maxillas cædunt, alii oculos miserabiliter circumvertunt et manus contrahunt, paulatim viri- bus corporis cedentibus et lingua terribiliter usta. Tum enim vident divinos angelos trepide seduloque aniniam deposcentes, malos autem dæmones astan- tes, rationem repetentes, criminari conantes et illam ad se rapere tentantes; deinde furem subito advenientem, corpusque eructans animam, quæ cum mærore multo ad loca extranea prorsusque ignota progreditur. Maltis igitur nobis, fratres, tunc opus est precibus, multis operibus bonis, muito angelorum auxilio, multo in bac aeris ascen- sione ductu ac defensione. Si enim in longin- quam regionem et extraneam urbem hic proficis - centes, ductore rectoreque egemus, quanto magis nobis opus est defensoribus atque ductoribus, ut salvi pertranseamus aeris principatus ac potestates ac viæ custodes, quos teloniarios et exactores vocat divina Scriptura? Ideo præoccupemus faciem Dei in confessione; præoccupemus, ne prævertamur; curramus antequam corripiamur. Vita enim brevis, longum autem judicium; £inis vero prope est, me- tusque multus, ac miserator nullus. Cogita epiu quomodo sint animæ eo quod timorem ac mandata Dei contempserint, paululum expostulantes requiem et non obtinentes; sed in terræ subterraneis igna- viam, delicias, fornicationes cæteraque prava opera dedentes, frustra poenitentiam de malis quæ fece- Variæ lectiones et notæ. L. om. L. L. L. 7o Rubrica M. 2, om. cod. et Par. 1706. * ef. Raderi Syntagma p. 18. * L. L. '80 L. L. cod. et L. L. L. L. on. 1. L. L. T. L.

Λ πολὺς καὶ ὁ ἐλεῶνει οὐδείς· ἐννόησον γὰρ ὅπως εἰσὶν αἱ ψυχαὶ διότι κατεφρόνησαν τοῦ φόβου τε τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν ἐντολῶν αὐτοῦ, μικρᾶς ἀνέσεως παρα- καλοῦσαι τυχεῖν καὶ μὴ τυγχάνουσαι, ἀλλ᾽ εἰς τὰ καταχθόνια τῆς γῆς θρηνοῦσαι τὰς ῥᾳθυμίες καὶ τὰς τρυφὰς καὶ τὰς πορνείας αὐτῶν καὶ τὰς λοιπάς κακουργίας, ανόνητα μετανοοῦσιν ἐφ᾽ οἷς κακοῖς τι διεπράξαντο καὶ πενθοῦσιν ἀπαρηγόρητοι. Διά του τοῦτο μάλιστα μακαρίζομεν τους δικαίους καὶ τοὺς νηπίους οι ἀποθνήσκοντας, ἐπειδὴ τὸ παρ' ἡμῖν ποτήριον τοῦ θανάτου ἐπικίνδυνον, παρ' ἐκείνοις τ ἐστὶ σωτήριον καὶ τὸ παρὰ πᾶσι φρικτόν, παρ' ἐκεί- νοις ἐπιθυμητόν· καὶ ὅπερ ἡμεῖς ἔχομεν ἐκεῖθεν ἀρχὴν τιμωρίας, παρ' ἐκείνοις ἐπίν " ἀρχὴ σωτη- ρίας μόνον οὐχὶ λέγοντες "'·. Ημᾶς ἄγγελοι εί- Β ρηνικοί διεχώρισαν ἐκ τοῦ σώματος· ἡμεῖς ἀλύπως καὶ ἀνεμποδίστως παρήλθομεν τὰς ἀρχὰς καὶ τὰς ἐξουσίας τοῦ ἀέρος, ἀγαθοὺς ὁδηγούς ἔχοντες· οὐ γὰρ εὗρον ἐν ἡμῖν ὅπερ ἐζήτουν ἢ ἤλπιζον· εἶδον ἀμίαντον καὶ καθαρὸν τὸ σῶμα καὶ ἠσχύνθησαν· εἶδον ἄφθορον καὶ λαμπρὰν τὴν ψυχὴν καὶ ἐνετρά πησαν· εἶδον τὴν γλῶσσαν ἄσπιλον καὶ ἄδολον καὶ ἐφιμώθησαν· παρήλθομεν καὶ ηὐτελίσαμενον αὐτούς· διέβημεν δι' αὐτῶν καὶ κατεψάλομεν αὐτῶν φά- σκοντες' - «Εὐλογητὸς Κύριος, ὃς οὐκ ἔδωκεν ἡμᾶς εἰς θήραν τοῖς ὁδοῦσιν αὐτῶν … — « ἡ παγίς συνετρίβη καὶ ἡμεῖς ἐῤῥύσθημεν, ὅθεν καὶ οἱ προσαπατῶντες • ἄγγελοι ἔχαιρον (1495), δίκαιο: κατασπά ζοντο, ὅσιοι * συνετέρποντο λέγοντες· Καλώς ήλθον οι φίλοι τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν κλη- ρονόμοι, ο - ο Γρηγόριος ἐν τῷ ἐπιταφίῳ τοῦ ἀδελφοῦ Καισαρείου φάσκει· . Πείθομαι σοφῶν λόγοις, ὅτι πᾶσα ψυχή καλή τε καὶ θεοφιλής, ἐπειδὰν τοῦ συνδέσμου λυθεῖσα σώματος, (τῶν) ἐνθένδε ἀπαλλαγῇ, εὐθὺς ἐν συναι σθήσει καὶ θεωρία τοῦ μένοντος αὐτὴν καλοῦ γίνε- ται ', ἅτε τοῦ ἐπισκοτοῦντος ἀνακαθαρθέντος ἢ ἀποτεθέντος * οὐκ οἶδ' ὅτι καὶ λέγειν χρὴ θαυμασίαν τινὰ ἡδονὴν ἥδεται καὶ ἀγάλλεται καὶ Έλεως χωρεί πρὸς τὸν ἑαυτῆς δεσπότην, ὥσπερ τι δεσμωτήριον χαλεπὸν τὸν ἐνταῦθα βίον ἀπολε- ποῦσα καὶ τὰς περικειμένας άποσεισαμένη πέδας, ὑφ' ὧν τὸ τῆς διανοίας πτερὸν καθείλκετο, καὶ οἷον ἤδη τῇ φαντασία καρποῦται τὴν ἀποκειμένην μακα- ριότητα ". - • (3) Ομοίως δὲ καὶ ὁ μέγας ᾿Αθάνασιος ἐν τῷ βίῳ τοῦ ἁγίου Αντωνίου λέγει· « Αναστάς " εις προσευχήν περὶ ὥραν θ' ήσθετο ἑαυτὸν ἁρπαγέντα τῇ διανοίᾳ· καὶ παραδόξως “ ἑστὼς ἔβλεπεν ἑαυ τὸν ὥσπερ ἔξωθεν ἑαυτοῦ γενόμενον καὶ ὡς εἰς τὸν ἀέρα ἀφοδηγούμενον ὑπό τινων, εἶτα πικροὺς καὶ δεινοὺς ἑστῶτας ἐν τῷ ἀέρι καὶ θέλοντας " αὐτὸν κωλύσαι ὥστε μὴ διαβῆναι. Τῶν δὲ ὁδηγούντων οι κακῶς οι Ο λύων οὐδείς· ἐνν. γὰρ πῶς ἐν ἐν ᾅδου ψ. φ. καὶ τῆς ἐντ. τοῦ Θεοῦ Οι νηπίως οι παρ' ἐκείνοις ἐπαινετὸν καὶ ὁ. ή. ἐ. εἰς εἰς ἐκ νὰ ἐστὶν ἀνά- παυσις λέγοντ. λέγουσι. ν ἅπερ ἐζ. καὶ ἠλπ. οι καὶ εὐτρη[πί]σαμεν ερρύσθημεν ἐντεῦθεν [.. προσαπαντώντες έχ. ἄγγελοι δ δ. συν. ἀγγέλοις λεγ. Του Θεολόγου γενομένη τη Η μακαριότητα οιη. Ι. Τοῦ ἁγίου Αθανασίου ΙΙ Α. λ. Μέλλων γάρ ποτε ἐσθίειν ὁ θεοφόρος Αντώ νιος ἀνέστη εἰς πρ. π. ω. θέρους] ήσθετο, παράδοξον οδηγ. ἀποδηγ. τι θελόντων τοίνυν χωλύειν GEORGII HAMARTOLI runt haben: et lugent inconsolabiles. Idcirco maxi- me felices dicimus justos et infantes qui moriun- tur, quia calix mortis nobis periculosus, illis salutaris est, et quod omnibus est formidan- dum, ipsis desiderabile est, et quod nos hic labemus timoris principium, ipsis est principium salutis; sic fere dicentes: Nos angeli pacis e cor- pore deduxerunt; nos absque moerore et absque obice, bonos habentes viae ductores, aeris princi- patus et potestates transivimus: non eniin invene- runt in nobis quod quaerebant aut sperabant, vide runt purum et immaculatum corpus et confusi sunt; viderunt illibatam ac lucidam animam, et crubuerunt; viderunt linguam non corruptam ne- que dolosam et siluerunt, transivimus et parvi- duximus eos; præterivimus et cecinimus eis di- centes : ‹ Benedictus Dominus, qui non dedit nos in prædam dentibus illorum. › • Laqueus con- tritus est et nos liberali sumus. » Unde obviantes angeli exsultant, justi concurrunt, sancti gaudent et aiunt ‹ Bene venerunt amici Christi æterno- rumque bonorum hæredes. › Similiter autem et Gregorius, Theologus dictus, in epitaphio Casarii fratris ait : • Fidem sapien- tum sermonibus habeo, quod omnis anima bona C Deique amica, postquam corporis vinculis liberata, rebus terrenis eximitur, statim in conscientia ssianeque ipsam manentis boni devenit, quasi quod obscurat clarificato vel deposito, nescio quid sit dicendum, mirabilem quamdam jucunditatem sentit et exsultat, libenterque vadit ad suum Do- minum, præsentem vitam ut quemdam carcerem durum relinquens, et circumdatas excutiens cate- nas, quibus cogitationis alæ præpediebantur, et in imaginatione quodammodo jam reservata felicitate fruitur. Non secus autem magnus Athanasius in Vita sancti Antonii dicit: Cum ad horam nonam ut oraret ascendisset, seipsum mente sensit eleva- D tum; et mirabiliter astans sese tanquam extra se positum vidit et tanquam in aera a quibusdam abductum; deinde severos quosdam ac terribiles in aere stantes ipsumque, ne præteriret, impedire volentes. Ductoribus autem propugnantibus, illi Lo . - - - Varia lectiones et nota. L. " L. cod. L. L. » cod. L. L. Ps. cxxv, 7. · L, cod. et L. * L. L. • ed. Coloniensis 1690, I. p. C. * Gr. Gr. ed. Col. 1686. D. L. omittens A. Ath. cod. Ath. cod. (2) Καὶ μέντοι καὶ ὁ τῆς θεολογίας ἐπώνυμος

Λ πολὺς καὶ ὁ ἐλεῶνει οὐδείς· ἐννόησον γὰρ ὅπως εἰσὶν αἱ ψυχαὶ διότι κατεφρόνησαν τοῦ φόβου τε τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν ἐντολῶν αὐτοῦ, μικρᾶς ἀνέσεως παρα- καλοῦσαι τυχεῖν καὶ μὴ τυγχάνουσαι, ἀλλ᾽ εἰς τὰ καταχθόνια τῆς γῆς θρηνοῦσαι τὰς ῥᾳθυμίες καὶ τὰς τρυφὰς καὶ τὰς πορνείας αὐτῶν καὶ τὰς λοιπάς κακουργίας, ανόνητα μετανοοῦσιν ἐφ᾽ οἷς κακοῖς τι διεπράξαντο καὶ πενθοῦσιν ἀπαρηγόρητοι. Διά του τοῦτο μάλιστα μακαρίζομεν τους δικαίους καὶ τοὺς νηπίους οι ἀποθνήσκοντας, ἐπειδὴ τὸ παρ' ἡμῖν ποτήριον τοῦ θανάτου ἐπικίνδυνον, παρ' ἐκείνοις τ ἐστὶ σωτήριον καὶ τὸ παρὰ πᾶσι φρικτόν, παρ' ἐκεί- νοις ἐπιθυμητόν· καὶ ὅπερ ἡμεῖς ἔχομεν ἐκεῖθεν ἀρχὴν τιμωρίας, παρ' ἐκείνοις ἐπίν " ἀρχὴ σωτη- ρίας μόνον οὐχὶ λέγοντες "'·. Ημᾶς ἄγγελοι εί- Β ρηνικοί διεχώρισαν ἐκ τοῦ σώματος· ἡμεῖς ἀλύπως καὶ ἀνεμποδίστως παρήλθομεν τὰς ἀρχὰς καὶ τὰς ἐξουσίας τοῦ ἀέρος, ἀγαθοὺς ὁδηγούς ἔχοντες· οὐ γὰρ εὗρον ἐν ἡμῖν ὅπερ ἐζήτουν ἢ ἤλπιζον· εἶδον ἀμίαντον καὶ καθαρὸν τὸ σῶμα καὶ ἠσχύνθησαν· εἶδον ἄφθορον καὶ λαμπρὰν τὴν ψυχὴν καὶ ἐνετρά πησαν· εἶδον τὴν γλῶσσαν ἄσπιλον καὶ ἄδολον καὶ ἐφιμώθησαν· παρήλθομεν καὶ ηὐτελίσαμενον αὐτούς· διέβημεν δι' αὐτῶν καὶ κατεψάλομεν αὐτῶν φά- σκοντες' - «Εὐλογητὸς Κύριος, ὃς οὐκ ἔδωκεν ἡμᾶς εἰς θήραν τοῖς ὁδοῦσιν αὐτῶν … — « ἡ παγίς συνετρίβη καὶ ἡμεῖς ἐῤῥύσθημεν, ὅθεν καὶ οἱ προσαπατῶντες • ἄγγελοι ἔχαιρον (1495), δίκαιο: κατασπά ζοντο, ὅσιοι * συνετέρποντο λέγοντες· Καλώς ήλθον οι φίλοι τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν κλη- ρονόμοι, ο - ο Γρηγόριος ἐν τῷ ἐπιταφίῳ τοῦ ἀδελφοῦ Καισαρείου φάσκει· . Πείθομαι σοφῶν λόγοις, ὅτι πᾶσα ψυχή καλή τε καὶ θεοφιλής, ἐπειδὰν τοῦ συνδέσμου λυθεῖσα σώματος, (τῶν) ἐνθένδε ἀπαλλαγῇ, εὐθὺς ἐν συναι σθήσει καὶ θεωρία τοῦ μένοντος αὐτὴν καλοῦ γίνε- ται ', ἅτε τοῦ ἐπισκοτοῦντος ἀνακαθαρθέντος ἢ ἀποτεθέντος * οὐκ οἶδ' ὅτι καὶ λέγειν χρὴ θαυμασίαν τινὰ ἡδονὴν ἥδεται καὶ ἀγάλλεται καὶ Έλεως χωρεί πρὸς τὸν ἑαυτῆς δεσπότην, ὥσπερ τι δεσμωτήριον χαλεπὸν τὸν ἐνταῦθα βίον ἀπολε- ποῦσα καὶ τὰς περικειμένας άποσεισαμένη πέδας, ὑφ' ὧν τὸ τῆς διανοίας πτερὸν καθείλκετο, καὶ οἷον ἤδη τῇ φαντασία καρποῦται τὴν ἀποκειμένην μακα- ριότητα ". - • (3) Ομοίως δὲ καὶ ὁ μέγας ᾿Αθάνασιος ἐν τῷ βίῳ τοῦ ἁγίου Αντωνίου λέγει· « Αναστάς " εις προσευχήν περὶ ὥραν θ' ήσθετο ἑαυτὸν ἁρπαγέντα τῇ διανοίᾳ· καὶ παραδόξως “ ἑστὼς ἔβλεπεν ἑαυ τὸν ὥσπερ ἔξωθεν ἑαυτοῦ γενόμενον καὶ ὡς εἰς τὸν ἀέρα ἀφοδηγούμενον ὑπό τινων, εἶτα πικροὺς καὶ δεινοὺς ἑστῶτας ἐν τῷ ἀέρι καὶ θέλοντας " αὐτὸν κωλύσαι ὥστε μὴ διαβῆναι. Τῶν δὲ ὁδηγούντων οι κακῶς οι Ο λύων οὐδείς· ἐνν. γὰρ πῶς ἐν ἐν ᾅδου ψ. φ. καὶ τῆς ἐντ. τοῦ Θεοῦ Οι νηπίως οι παρ' ἐκείνοις ἐπαινετὸν καὶ ὁ. ή. ἐ. εἰς εἰς ἐκ νὰ ἐστὶν ἀνά- παυσις λέγοντ. λέγουσι. ν ἅπερ ἐζ. καὶ ἠλπ. οι καὶ εὐτρη[πί]σαμεν ερρύσθημεν ἐντεῦθεν [.. προσαπαντώντες έχ. ἄγγελοι δ δ. συν. ἀγγέλοις λεγ. Του Θεολόγου γενομένη τη Η μακαριότητα οιη. Ι. Τοῦ ἁγίου Αθανασίου ΙΙ Α. λ. Μέλλων γάρ ποτε ἐσθίειν ὁ θεοφόρος Αντώ νιος ἀνέστη εἰς πρ. π. ω. θέρους] ήσθετο, παράδοξον οδηγ. ἀποδηγ. τι θελόντων τοίνυν χωλύειν GEORGII HAMARTOLI runt haben: et lugent inconsolabiles. Idcirco maxi- me felices dicimus justos et infantes qui moriun- tur, quia calix mortis nobis periculosus, illis salutaris est, et quod omnibus est formidan- dum, ipsis desiderabile est, et quod nos hic labemus timoris principium, ipsis est principium salutis; sic fere dicentes: Nos angeli pacis e cor- pore deduxerunt; nos absque moerore et absque obice, bonos habentes viae ductores, aeris princi- patus et potestates transivimus: non eniin invene- runt in nobis quod quaerebant aut sperabant, vide runt purum et immaculatum corpus et confusi sunt; viderunt illibatam ac lucidam animam, et crubuerunt; viderunt linguam non corruptam ne- que dolosam et siluerunt, transivimus et parvi- duximus eos; præterivimus et cecinimus eis di- centes : ‹ Benedictus Dominus, qui non dedit nos in prædam dentibus illorum. › • Laqueus con- tritus est et nos liberali sumus. » Unde obviantes angeli exsultant, justi concurrunt, sancti gaudent et aiunt ‹ Bene venerunt amici Christi æterno- rumque bonorum hæredes. › Similiter autem et Gregorius, Theologus dictus, in epitaphio Casarii fratris ait : • Fidem sapien- tum sermonibus habeo, quod omnis anima bona C Deique amica, postquam corporis vinculis liberata, rebus terrenis eximitur, statim in conscientia ssianeque ipsam manentis boni devenit, quasi quod obscurat clarificato vel deposito, nescio quid sit dicendum, mirabilem quamdam jucunditatem sentit et exsultat, libenterque vadit ad suum Do- minum, præsentem vitam ut quemdam carcerem durum relinquens, et circumdatas excutiens cate- nas, quibus cogitationis alæ præpediebantur, et in imaginatione quodammodo jam reservata felicitate fruitur. Non secus autem magnus Athanasius in Vita sancti Antonii dicit: Cum ad horam nonam ut oraret ascendisset, seipsum mente sensit eleva- D tum; et mirabiliter astans sese tanquam extra se positum vidit et tanquam in aera a quibusdam abductum; deinde severos quosdam ac terribiles in aere stantes ipsumque, ne præteriret, impedire volentes. Ductoribus autem propugnantibus, illi Lo . - - - Varia lectiones et nota. L. " L. cod. L. L. » cod. L. L. Ps. cxxv, 7. · L, cod. et L. * L. L. • ed. Coloniensis 1690, I. p. C. * Gr. Gr. ed. Col. 1686. D. L. omittens A. Ath. cod. Ath. cod. (2) Καὶ μέντοι καὶ ὁ τῆς θεολογίας ἐπώνυμος

διαμαχομένων, ἀπῄτουν ἐκεῖνοι λόγον, εἰ μὴ ὑπεύ- Α θυνος αὐτοῖς εἴη· βουλομένων οὖν αὐτῶν συνάραι λόγον ἀπὸ τῆς γεννήσεως αὐτοῦ, οὐ συνεχώρουν οἱ τὸν ᾿Αντώνιον ὁδηγοῦντες· « Τὰ μὲν ἀπὸ τῆς γεν νήσεως αὐτοῦ, λέγοντες, ὁ Κύριος ἀπήλειψεν· ἀφο οὗ δὲ γέγονε μοναχὸς καὶ τῷ Θεῷ συνέθετο 18, ἐξέστω ποιῆσαι λόγον. » (Καὶ δὴ) τότε κατηγορούντων (αύ τοῦ) καὶ μὴ ἐλεγχόντων, ἐλευθέρα γέγονεν ἡ ὁδὸς αὐτῷ καὶ ἀκώλυτος. Καὶ εὐθὺς εἶδεν ἑαυτὸν ὥσε περ ἐρχόμενον εἰς ἑαυτὸν καὶ τοῦ μὲν φαγεῖν ἐπε- λάθετο, ἔμεινε (δὲ τὸ λοιπὸν τῆς ἡμέρας καὶ ὅλης τῆς νυκτὸς εὐχόμενος καὶ στενάζων. Εθαύ μαζε ει δὲ λογιζόμενος πρὸς ποίους ἐστὶν ἡ πάλη καὶ διὰ πόσων πόνων έχει τις διαβῆναι τὸν ἀέρα καὶ ἐμνημόνευσεν ὅτι τοῦτό ἐστιν, ὃ ἔλεγεν ἀπόστολος εκατὰ τὸν ἄρχοντα τῆς ἐξουσίας τοῦ ἀέρος»· ἐν τούτῳ γὰρ ὁ ἐχθρὸς ἔχει τὴν ἐξουσίαν ἐν τῷ μάτ χεσθαι καὶ πειρᾶσθαι διακωλύειν τους διερχομένους, ὅθεν " μάλιστα παρήνει λέγων . Αναλάβετε τὴν πανοπλίαν τοῦ Θεοῦ, ἵνα (δυνηθῆτε ἀντιστῆναι τῇ ἡμέρᾳ τῇ πονηρᾷς, ὅπως) μηδὲν ἔχων ὁ ἐχθρὸς λέγειν περὶ ἡμῶν φαῦλον καταισχυνθῇ 16. - Διδ τοίνυν ἀνενδότως ἐπιμένωμεν ε' τῇ ἀσκήσει για νώσκοντες ὅτι, ἐὰν μίαν ἡμέραν ἀμελήσωμεν, οὐ διὰ τὸν παρελθόντα χρόνον ἡμῖν συγχωρήσει, ἀλλὰ διὰ τὴν ἀμέλειαν καθ' ἡμῶν ὁ Θεὸς ἀγανακ- τήσει μᾶλλον. Οὕτω γὰρ ἐν τῷ Ἰεζεκιήλ " ἠκούσα- μεν· οὕτω καὶ Ἰούδας ἀπώλεσε διά νύκτα μίαν ὅλου τοῦ παρελθόντος χρόνου τὸν κάματον· οὐδὲ γὰρ ὁ ἐχθρὸς ἡμῶν ἀμελεῖ τῆς καθ' ἡμέραν οι φροντίς ζων ἀπωλείας πάντοτε, καὶ ἐὰν " ἀμελοῦντας ἡμᾶς εὑρήσει, σφοδροτέρως ἐπιτίθεται· εἰς δὲ τὸ μὴ ὁλι- γωρεῖν ἡμᾶς, καλὸν τὸ ἀποστολικὸν ῥητὸν ἀεὶ μετ λετήν 4. «Καθ' ἡμέραν ἀποθνήσκων. "Αν γὰρ ἡμεῖς ὡς ἀποθνήσκοντες καθ' ἡμέραν οὕτως ζῶμεν, οὐχ ἁμαρτήσομεν. Ἔστι δὲ τὸ λεγόμενον τοιοῦτον Ινα καθ' ἡμέραν εγειρόμενοι μη νομίζωμεν φθά νειν τὴν ἑσπέραν καὶ πάλιν μέλλοντες * ἀνακλίνε- σθαι (150) μὴ ἐγείρεσθαι. Μετὰ δὲ ταῦτα … δια- λέξεως αὐτῷ ποτε γενομένης πρός τινας περὶ τῆς διαγωγῆς τῆς ψυχῆς καὶ ποῖος μετὰ τὴν ἀναχώρησιν ἔσται αὐτῇ τόπος, τῇ ἑξῆς νυκτὶ καλεί τις αὐτὸν ἄνωθεν λέγων· «Έξελθε 38, Αντώνιε, καὶ βλέπε.» Καὶ δὴ ἐξελθὼν καὶ ἀναβλέψας εἶδέ τινα μακρόν τῷ εἴδει καὶ φοβερὸν ἑστῶτα, ἀναβαίνοντας δέ τινας ὥσπερ επτερωμένους, κἀκεῖνον ἐκτείνοντα τὰς χεῖο ρας καὶ τοὺς μὲν κωλυομένους παρ' αὐτοῦ, τοὺς δὲ ὑπεριπτωμένους καὶ ἀμερίμνως λοιπὸν ἀναγομέ- νους· καὶ ἐπὶ μὲν τοῖς τοιούτοις έτριζε τους οδόντας ὁ μακρὸς ἐκεῖνος, ἐπὶ δὲ τοῖς ἀποπίπτουσιν ἔχαι κ. Εt λ. εκείνοις τὰ μέν ἐξ ἐπηγγείλατο τῷ Θεῷ καὶ πρὸς ἐ. ἐστῶτα καὶ πάλιν ἦν ὅλως Αντώνιος τότε τῷ μὲν φ. αὐτὸς ἐπιλαθόμενος Οι Έ. γάρ βλέπων π. πίσους δι' δ και Αιh. * π. ή. φ. ὁ ἐ. καταισχυνθῇ επιμείνωμεν γ. ὅ τι ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ ἀμ. Εz. 111, 20. τῆς καθ' ἡμῶν φρ. οι καὶ ἀμ. ἡμᾶς εὑρήσομεν πάει μ. ρ. Σε νομίζοντες ὅθ᾽ ἕως ἑσπέρας καὶ ὅτε μ. κοιμηθῆναι, μή ελθόντας πρὸς αὐτόν ταῦτα Εξ. τοίνυν (ᾔδει γὰρ τίσιν ὑπακούειν ὄφειλε) καὶ ἐθεώρησε μ. ἀειδὴ καὶ φ. έ. καὶ φθάνοντα μέχρι τῶν νεφελῶν καὶ ἄν. καὶ διελθόντας λ. ά. ἀνά γεσθαι· ἐπὶ οὖν συν 26. CHRONICON. B - LIB. IV. • rationem requirebant, annon ipsis tributarius esset. D Volebant igitur ab ipsius nativitate rationem quæ- rere; sed qui ducebant Antonium non permiserunt, dicentes: Ea quidem quæ ab ipsius nativitate sunt, Dominus delevit. Ex quo vero factus est mo- nachus et Deo dicatus, liceat reddere rationem. › Et tunc illis criminantibus ipsum et non convincen- tibus, ipsi libera et aperta via facta est. El statim semetipsum tanquam ad se revertentem vidit, et cibos sumere non recordabatur, sed reliquo die totaque nocte remansit orans et gemens. Mirabatur autem reputans adversus quales inimicos sit collu- ctatio, necnon per quos labores habeat quis aera trajiciendum, et recordatus est hoc esse quod dixit Apostolus, secundum principem potestatis aeris.> In hoc enim potestatem habet inimicus ut pugnet et conetur impedire transeuntes; unde maxime hor- tatur dicens Apostolus : Accipite armaturam Dei ut possitis resistere in die malo, › ita ut nihil om- nino habens adversum vos inimicus erubescat. Itaque sine remissione perseveremus in bonis exer- citiis, scientes, quoniam, si unum diem negligentes sumus, non ob præteritum tempus ignoscet, seď propter negligentiam adversum nos Deus magis irascetur. Sic enim in Ezechiel audivimus; sic et Judas in una nocte totius præteriti temporis labo- rem perdidit. Non enim prætermittit inimicus noster quin quotidie perditionem nostram ineditetur, et, si negligentes nos invenerit, tunc violentius impe- lit. Ut autem non incuriose agamus, bonum est dictum apostolicum semper meditari : • Quotidie morior. › Si enim nos quasi quotidie morientes sic vivimus, non peccabimus; et tale est illud di- ctum, ut quotidie vigilantes non putemus vesperam attingere, nec rursum recubituri surgere cogite mus. Posthæc autem, habito ab ipso cum aliqui- bus colloquio de transitu animæ et de loco qui post exitum ei futurus est, nocte sequenti vocat quis eum desuper dicens : « Egredere, Antoni, et vide. Et cum egressus aspexisset, vidit quemdam aspectu longum et terribilem stantem, et quosdam ascendentes quasi sublevatos alis, et illum manus extendentem, et alios quidem ab illo impeditos, alios autem supervolantes et tandem secure su- praductos. super his quidem procerus ille den- tibus fremebat, sed super delabentibus lætabatur; et facta est vox dicens : • Reputa visum, Antoni. » El, aperta ipsi intelligentia, cognovit animarum esse transitum, procerumque stantem inimicum generis nostri diabolum, qui sibi subjectos prehen- Variæ lectiones et notæ. C Ex. • ante All. « Ath. Aln. * Ath. ** xal 81' v. Ath. Ath. Eph. ", 2. * Eph. vi, 13. Ath. L. cod. &. L. Gen. XXXV]{{. L. L. L. ss Cor. xv. 31. L. Ath. " All. - Ath. Ath. - Ath. -

διαμαχομένων, ἀπῄτουν ἐκεῖνοι λόγον, εἰ μὴ ὑπεύ- Α θυνος αὐτοῖς εἴη· βουλομένων οὖν αὐτῶν συνάραι λόγον ἀπὸ τῆς γεννήσεως αὐτοῦ, οὐ συνεχώρουν οἱ τὸν ᾿Αντώνιον ὁδηγοῦντες· « Τὰ μὲν ἀπὸ τῆς γεν νήσεως αὐτοῦ, λέγοντες, ὁ Κύριος ἀπήλειψεν· ἀφο οὗ δὲ γέγονε μοναχὸς καὶ τῷ Θεῷ συνέθετο 18, ἐξέστω ποιῆσαι λόγον. » (Καὶ δὴ) τότε κατηγορούντων (αύ τοῦ) καὶ μὴ ἐλεγχόντων, ἐλευθέρα γέγονεν ἡ ὁδὸς αὐτῷ καὶ ἀκώλυτος. Καὶ εὐθὺς εἶδεν ἑαυτὸν ὥσε περ ἐρχόμενον εἰς ἑαυτὸν καὶ τοῦ μὲν φαγεῖν ἐπε- λάθετο, ἔμεινε (δὲ τὸ λοιπὸν τῆς ἡμέρας καὶ ὅλης τῆς νυκτὸς εὐχόμενος καὶ στενάζων. Εθαύ μαζε ει δὲ λογιζόμενος πρὸς ποίους ἐστὶν ἡ πάλη καὶ διὰ πόσων πόνων έχει τις διαβῆναι τὸν ἀέρα καὶ ἐμνημόνευσεν ὅτι τοῦτό ἐστιν, ὃ ἔλεγεν ἀπόστολος εκατὰ τὸν ἄρχοντα τῆς ἐξουσίας τοῦ ἀέρος»· ἐν τούτῳ γὰρ ὁ ἐχθρὸς ἔχει τὴν ἐξουσίαν ἐν τῷ μάτ χεσθαι καὶ πειρᾶσθαι διακωλύειν τους διερχομένους, ὅθεν " μάλιστα παρήνει λέγων . Αναλάβετε τὴν πανοπλίαν τοῦ Θεοῦ, ἵνα (δυνηθῆτε ἀντιστῆναι τῇ ἡμέρᾳ τῇ πονηρᾷς, ὅπως) μηδὲν ἔχων ὁ ἐχθρὸς λέγειν περὶ ἡμῶν φαῦλον καταισχυνθῇ 16. - Διδ τοίνυν ἀνενδότως ἐπιμένωμεν ε' τῇ ἀσκήσει για νώσκοντες ὅτι, ἐὰν μίαν ἡμέραν ἀμελήσωμεν, οὐ διὰ τὸν παρελθόντα χρόνον ἡμῖν συγχωρήσει, ἀλλὰ διὰ τὴν ἀμέλειαν καθ' ἡμῶν ὁ Θεὸς ἀγανακ- τήσει μᾶλλον. Οὕτω γὰρ ἐν τῷ Ἰεζεκιήλ " ἠκούσα- μεν· οὕτω καὶ Ἰούδας ἀπώλεσε διά νύκτα μίαν ὅλου τοῦ παρελθόντος χρόνου τὸν κάματον· οὐδὲ γὰρ ὁ ἐχθρὸς ἡμῶν ἀμελεῖ τῆς καθ' ἡμέραν οι φροντίς ζων ἀπωλείας πάντοτε, καὶ ἐὰν " ἀμελοῦντας ἡμᾶς εὑρήσει, σφοδροτέρως ἐπιτίθεται· εἰς δὲ τὸ μὴ ὁλι- γωρεῖν ἡμᾶς, καλὸν τὸ ἀποστολικὸν ῥητὸν ἀεὶ μετ λετήν 4. «Καθ' ἡμέραν ἀποθνήσκων. "Αν γὰρ ἡμεῖς ὡς ἀποθνήσκοντες καθ' ἡμέραν οὕτως ζῶμεν, οὐχ ἁμαρτήσομεν. Ἔστι δὲ τὸ λεγόμενον τοιοῦτον Ινα καθ' ἡμέραν εγειρόμενοι μη νομίζωμεν φθά νειν τὴν ἑσπέραν καὶ πάλιν μέλλοντες * ἀνακλίνε- σθαι (150) μὴ ἐγείρεσθαι. Μετὰ δὲ ταῦτα … δια- λέξεως αὐτῷ ποτε γενομένης πρός τινας περὶ τῆς διαγωγῆς τῆς ψυχῆς καὶ ποῖος μετὰ τὴν ἀναχώρησιν ἔσται αὐτῇ τόπος, τῇ ἑξῆς νυκτὶ καλεί τις αὐτὸν ἄνωθεν λέγων· «Έξελθε 38, Αντώνιε, καὶ βλέπε.» Καὶ δὴ ἐξελθὼν καὶ ἀναβλέψας εἶδέ τινα μακρόν τῷ εἴδει καὶ φοβερὸν ἑστῶτα, ἀναβαίνοντας δέ τινας ὥσπερ επτερωμένους, κἀκεῖνον ἐκτείνοντα τὰς χεῖο ρας καὶ τοὺς μὲν κωλυομένους παρ' αὐτοῦ, τοὺς δὲ ὑπεριπτωμένους καὶ ἀμερίμνως λοιπὸν ἀναγομέ- νους· καὶ ἐπὶ μὲν τοῖς τοιούτοις έτριζε τους οδόντας ὁ μακρὸς ἐκεῖνος, ἐπὶ δὲ τοῖς ἀποπίπτουσιν ἔχαι κ. Εt λ. εκείνοις τὰ μέν ἐξ ἐπηγγείλατο τῷ Θεῷ καὶ πρὸς ἐ. ἐστῶτα καὶ πάλιν ἦν ὅλως Αντώνιος τότε τῷ μὲν φ. αὐτὸς ἐπιλαθόμενος Οι Έ. γάρ βλέπων π. πίσους δι' δ και Αιh. * π. ή. φ. ὁ ἐ. καταισχυνθῇ επιμείνωμεν γ. ὅ τι ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ ἀμ. Εz. 111, 20. τῆς καθ' ἡμῶν φρ. οι καὶ ἀμ. ἡμᾶς εὑρήσομεν πάει μ. ρ. Σε νομίζοντες ὅθ᾽ ἕως ἑσπέρας καὶ ὅτε μ. κοιμηθῆναι, μή ελθόντας πρὸς αὐτόν ταῦτα Εξ. τοίνυν (ᾔδει γὰρ τίσιν ὑπακούειν ὄφειλε) καὶ ἐθεώρησε μ. ἀειδὴ καὶ φ. έ. καὶ φθάνοντα μέχρι τῶν νεφελῶν καὶ ἄν. καὶ διελθόντας λ. ά. ἀνά γεσθαι· ἐπὶ οὖν συν 26. CHRONICON. B - LIB. IV. • rationem requirebant, annon ipsis tributarius esset. D Volebant igitur ab ipsius nativitate rationem quæ- rere; sed qui ducebant Antonium non permiserunt, dicentes: Ea quidem quæ ab ipsius nativitate sunt, Dominus delevit. Ex quo vero factus est mo- nachus et Deo dicatus, liceat reddere rationem. › Et tunc illis criminantibus ipsum et non convincen- tibus, ipsi libera et aperta via facta est. El statim semetipsum tanquam ad se revertentem vidit, et cibos sumere non recordabatur, sed reliquo die totaque nocte remansit orans et gemens. Mirabatur autem reputans adversus quales inimicos sit collu- ctatio, necnon per quos labores habeat quis aera trajiciendum, et recordatus est hoc esse quod dixit Apostolus, secundum principem potestatis aeris.> In hoc enim potestatem habet inimicus ut pugnet et conetur impedire transeuntes; unde maxime hor- tatur dicens Apostolus : Accipite armaturam Dei ut possitis resistere in die malo, › ita ut nihil om- nino habens adversum vos inimicus erubescat. Itaque sine remissione perseveremus in bonis exer- citiis, scientes, quoniam, si unum diem negligentes sumus, non ob præteritum tempus ignoscet, seď propter negligentiam adversum nos Deus magis irascetur. Sic enim in Ezechiel audivimus; sic et Judas in una nocte totius præteriti temporis labo- rem perdidit. Non enim prætermittit inimicus noster quin quotidie perditionem nostram ineditetur, et, si negligentes nos invenerit, tunc violentius impe- lit. Ut autem non incuriose agamus, bonum est dictum apostolicum semper meditari : • Quotidie morior. › Si enim nos quasi quotidie morientes sic vivimus, non peccabimus; et tale est illud di- ctum, ut quotidie vigilantes non putemus vesperam attingere, nec rursum recubituri surgere cogite mus. Posthæc autem, habito ab ipso cum aliqui- bus colloquio de transitu animæ et de loco qui post exitum ei futurus est, nocte sequenti vocat quis eum desuper dicens : « Egredere, Antoni, et vide. Et cum egressus aspexisset, vidit quemdam aspectu longum et terribilem stantem, et quosdam ascendentes quasi sublevatos alis, et illum manus extendentem, et alios quidem ab illo impeditos, alios autem supervolantes et tandem secure su- praductos. super his quidem procerus ille den- tibus fremebat, sed super delabentibus lætabatur; et facta est vox dicens : • Reputa visum, Antoni. » El, aperta ipsi intelligentia, cognovit animarum esse transitum, procerumque stantem inimicum generis nostri diabolum, qui sibi subjectos prehen- Variæ lectiones et notæ. C Ex. • ante All. « Ath. Aln. * Ath. ** xal 81' v. Ath. Ath. Eph. ", 2. * Eph. vi, 13. Ath. L. cod. &. L. Gen. XXXV]{{. L. L. L. ss Cor. xv. 31. L. Ath. " All. - Ath. Ath. - Ath. -

Δ ρεν καὶ ἐγένετο φωνὴ λέγουσα. «Νόει ο τὸ βλε πόμενον (Αντώνιε). » Καὶ διανοιχθείσης αὐτῷ τῆς διανοίας, ἔγνω ψυχῶν εἶναι τὴν “ πάροδον. Καὶ τὸν τε ἑστῶτα μακρὸν τὸν ἐχθρὸν τοῦ γένους ἡμῶν διάβολον καὶ τοὺς μὲν ὑπευθύνους αὐτῷ κρατοῦντα καὶ κωλύοντα διελθεῖν, τοὺς δὲ ἀνευθύνους ως μη δυσ νάμενον κατέχειν 4. Διὰ δὴ τοῦτο καὶ ὁ μέγας καὶ πολύαθλος Ευστράτιος μέλλων, καίπερ διὰ το μαρτυρίου, τε- λειοῦσθαι, προσηύξατο λέγων· «Μεγαλύνων μεγα λυνῶ σε, Κύριε, ὅτι ἐπεῖδες ἐπὶ τὴν ταπείνωσίν μου καὶ οὐ συνέκλεισάς μὲ εἰς χεῖρας ἐχθρῶν καὶ ἔσωσας ἐκ τῶν ἀναγκῶν τὴν ψυχήν μου· καὶ νῦν σκεπασάτω με ή χεῖρ σου, καὶ ἔλθοι ἐπ' ἐμὲ τὸ Ελεός σου, ὅτι τετάρακται ἡ ψυχή μου καὶ κατώδυ- νός ἐστιν ἐν τῷ ἐκπορεύεσθαι αὐτὴν ἐκ τοῦ σώματος τούτου, μήποτε ἡ πονηρὰ τοῦ ἀντικειμένου βούλη- σις συναντήσῃ αὐτῇ καὶ παρεμποδίσῃ ἐν σκότει διὰ τὰς ἐν ἀγνοίᾳ ἐν τῷ βίῳ τούτῳ γενομένας μοι ἁμαρτίας· λεός μοι γένου 48, Δέσποτα, καὶ μὴ ἴδοι ἡ ψυχή μου τὴν ζεζοφωμένην το ὄψιν τῶν πονηρῶν δαιμόνων, ἀλλὰ παραλαβέτωσαν αὐτὴν ἄγγελοί σου φαιδροὶ καὶ φωτεινοί. Δὸς δόξαν τῷ ὀνόματί σου τῷ ἁγίῳ, καὶ τῇ σῇ δυνάμει ἀνάγαγέ με εἰς τὸ θεῖόν σου βῆμα· ἐν τῷ κρίνεσθαί με μὴ καταλάβη με χεὶρ τοῦ ἄρχοντος τοῦ κόσμου οι τούτου εἰς τὸ και τασπᾶσαι με τὸν ἁμαρτωλὸν εἰς βύθος ες άδου.» ἐν τῇ καθολικῇ αὐτοῦ ἐπιστολῇ σὲ ταῦτα παραδηλοί λέγων . Ὁ δὲ ἀρχάγγελος Μιχαήλ, ότε τῷ δια βόλῳ, φησίν σε, διακρινόμενος διελέγετο περὶ τοῦ Μωσέως σώματος, οὐκ ἐτόλμησε κρίσιν ἐπενεγκεῖν βλασφημίας, ἀλλ᾽ εἶπεν ὅι· • Επιτιμήσει σοι Κύ- ριος, διάβολος και βουλόμενος γὰρ παραστῆσαι τὴν ἐν τῷ ἀφανεῖ δὲ τοῦ διαβόλου περὶ τῶν ἀνθρωπίνων ψυχῶν τυραννίδα, ἣν ἔσχεν εἰς τὴν ταφὴν τοῦ σώ ματος Μωϋσέως ἀντιστῆναι, ἵνα μάθωμεν, ὅτι πρὸς τους τόπους τῆς ἀναπαύσεως ὁ διάβολος μετὰ τῶν σὺν αὐτῷ πονηρῶν καὶ ἀποστατικών δυνάμεων, είργει πορεύεσθαι τὰς ψυχὰς τῆς οἱ ἄνω πορείας, διὰ καὶ ἄγγελοι παραλαμβάνουσιν αὐτὰς ἐξιούσας ἀπὸ τοῦ σώματος. » δι τῇ αὐτῇ ἐπιστολῇ φησιν· . Ἐπειδὴ γὰρ, τῆς ψυχῆς ἀπὸ σώματος χωριζομένης μετὰ τὴν ἐντεῦθεν ἀπαλ- λαγὴν, εὐθὺς προσαπεντῶσιν αὐτῇ ἀγγελικαὶ νάμεις ἀγαθαὶ καὶ δαιμόνων στίφος πονηροτάτων 1, ἵνα πρὸς τὴν ποιότητα τῶν ἔργων ὧν ἔπραξαν τ πονηρῶν καὶ ἀγαθῶν, ἐπὶ τοὺς ἀξίους τόπους ἢ οὖ- ἐχθρόν κρατ σε πρὸς 'Αντώνιον 'Αντώνις. κι ἐνενόει τῶν ψ. τὴν σε τὸν φθονοῦντα τοῖς πιστοῖς καί σε κρατοῦντα καὶ κωλύοντα Αιδ. Ι. τουμένους καὶ κωλυομένους μὴ πεισθέντας αὐτῷ μ. δ. κρατεῖ ἀνευθύνους μὴ δ. κατασχεῖν. Το ε' Τοῦ ἁγίου Ευστρατίου, διὰ τοῦ μαρτυρίου γενοῦ το έζοφ. Οι κόσμου σε βυθόν σε μέγας Κύριλλος ἐν τῇ καθ. ά. ἐπ. τ. παραδηλῶν ἔφη Ὁ δὲ Μ. ὁ ἀ Επιτιμήσαι οι ἀλλ᾽ εἶπεν οις. Επιτιμήσαι το διάβολε ? (διαβολ. γάρ κατά σὺ ἔσχεν ἐκ τῆς παραβάσεως Αδάμ, συνεχώρησεν αὐτῷ καὶ περὶ τήν Ε. οι ταῖς πορείαις σε σε αὐτῇ ἄγγελοι καὶ δυνάμεις σε πονηρότατον σε έπραξε π. τε και φησίν οm. GEORGII HAMARTOLI dens trausire impediebat, et sili non tributarios re- tinere nequibat. › Ideo quoque magnus et longanimis Eustratius jamjam, etsi martyrio moriturus, precabatur di- cens : • Magnificans magnifico te, Domine, quod humilitatem meam respexisti, et non conclusisti me in manus inimicorum, et ex necessitatibus sal- vasti animam meam. Et nunc sustineat me manus tua, et veniat super me misericordia tua, quoniam conturbata est anima mea et tristis est in exitu de corpore isto; nequaquam mala voluntas adversarii prævaleat adversus illam, et involvat in tenebris propter factas mihi in agonia hujus vitæ culpas. Miserere mihi, Domine, et ne videat anima mea te- tram malorum dæmonum faciem, sed eam susci- piant angeli tui lucentes et fulgidi. Da gloriam no- mini sancto tuo, et potentia tua deduc me in divi- pum tuum tribunal. Dum judicabor, non me com- prehendat manus principis hujus mundi, ad detra- hendum me peccatorem in profundum inferni. › 4' (4) B Non aliter etlam magnus apostolus Judas in sua catholica epistola hæc manifestat, dicens : • Archangelus aulem Michael cum diabolo dispu- tans et altercans de Moysi corpore, non est ausus C judicium inferre blasphemia ; sed dixit : • Increpabit tibi Dominus, diabole. » Volens enim siguifcare tenebrosam diaboli super humanas animas tyran- nidem, et opponere quam habebat ille in tumulum corporis Moysi, hoc fecit, ut discamus diabolum cum suis perversis et rebellibus potentiis in quietis loca, via superna animas prohibere, ne perveniant, ideoque anpelos eas e corpore egredientes susci- pere. > Sic quoque Martyrius Antiochensis in eamdem epistolam ait: Postquam enim anima dehinc erepta e corpore egreditur, statim occurrunt ei an- gelicæ potestates pravorumque dæmonum caterva, ut juxta qualitatem operum quæ facta sunt, malorum vel bonorum, ad loea digna vel hi vel illi deducant eam custodiendam usque ad ultimum judicium, D • . Varia lectiones et notæ. - - non add. Ath. om. Ath. habet Ath. Αth. cod. All. om. L. " non presbyteri illius C. P. cujus • refutatio eorum qui dicunt mortuos a viventibus haud juvari s in Bibl. M. XXVII, legitur, sed martyris ejus nominis oratio, quæ exstat Latina apud Surium Ced. 15, c. 32. L. L. L. om. L. L. L. s' om. L. L. s Jude, non Cyrilli, ut in cod. Monacensibus Raderus legebat, ep. 9. L. L. L. L. cod. om. L om. L. * add. cod. cod. Martyrius in Judæ Ep. a. 459-471. 6.3 53'0 om. cod. et L. L. L. L. (5) Τοιγάρ τοι καὶ ὁ μέγας σε ἀπόστολος Ιούδας (6) Οὕτω 6 δὲ καὶ ὁ Μαρτύριος Αντιοχείας ἐν

τοι ἢ ἐκεῖνοι, ταύτην ἀποκομίσωσιν φυλαχθησομέ- Α την σ' ἕως τῆς τελευταίας κρίσεως ", καθ᾽ ἦν εἰς κρίσιν παραστησόμεθα πάντες, εἰς τὴν 6ο αιώ- νιον ζωήν τε καὶ ἀνάπαυσιν ἢ εἰς τὴν ἀπέραντον φλόγα (1503) τοῦ πυρὸς ἀπαχθησόμεθα, ὅπερ ὁ Θεὸς βουλόμενος ὑποδεῖξαι διά τινος τύπου σωματι κοῦ, παρεσκεύασεν ἐν τῇ τοῦ Μωϋσέως τελευτῇ φα- νῆναι τὸν ἀρχάγγελου Μιχαήλ διακρινόμενον περί τοῦ σώματος αὐτοῦ καὶ τὸν πονηρὸν ἀντιπράττοντα δαίμονα καὶ τούτῳ τὸν Μιχαὴλ ἀγαθὸν ἄγγελον ὄντα προσυπαντῆσαι καὶ ἀποσοδῆσαι, ἀλλὰ τῷ Κυρίῳ τῶν ὅλων παραχωρῆσαι τῆς κατ᾽ ἐκείνου κρίσεως· ὅπως διὰ τούτου το μάθωμεν, ὡς ἔστι τις ἀγωνία τῆς ψυχῆς μετὰ τὴν ἔξοδον καὶ ὅτι χρὴ διὰ τῶν ἀγα θῶν ἔργων ἑτοιμαζέσθαι πρὸς τὸ τῆς εὐαγγελικῆς ἡμῶν ἐπιτριζόντων φθονερῶς καὶ πικρῶς εἰς ἅπαν.» - ἡμᾶς ἐπιτυχεῖν συμμαχίας, τῶν δαιμόνων καθ' Λέγει οὖν καὶ ὁ μέγας ὁμολογητής Μάξιμος Β πρὸς Ιωάννην κουβικουλάριον· «Τίς, ἀγαπητέ ", τῶν κατ' ἐμὲ ῥύποις ν ἁμαρτημάτων κατεστιγμέ νος οὐ φοβεῖται τὴν τῶν ἁγίων ἀγγέλων ἐπίστασιν ", ὑφ᾽ ὧν κατὰ θείαν ψῆφον τῆς να ζωῆς τὸ πέρας δεν χόμενος, βίᾳ τοῦ σώματος μετ' ὀργῆς ἐξωθεῖται καὶ μὴ βουλόμενος; τίς κεκηληδωμένην " ἑαυτῷ συνεπιστάμενος το τὴν συνείδησιν, οὐ δέδοικε την ὠμοτάτην τε τῶν πονηρῶν δαιμόνων το βαρβαρώδη ὑπάντησιν, ἑκάστου οι τούτων κατὰ τὸν ἀέρα μετά τὴν ἔξοδον πρὸς ἑαυτὸν ἂς ἀφειδῶς τὴν ἀθλίαν ψυχήν ἕλκοντος καὶ τῷ ἐλέγχῳ τῶν αὐτῇ πεπραγμένων καταισχύνοντος καὶ πάσης ἐμποιοῦντος αὐτῇ τοῖς ἐπὶ τοῖς μέλλουσιν ἀγαθοῖς ἐλπίδος ἐλεεινὴν τι ἀπόγνωσιν ; » «Μετὰ δὲ τὴν γινομένην κατὰ τὸν ἀέρα πρὸς τὰ πνευματικὰ τῆς πονηρίας διάγνωσιν ο τε καὶ λογοθέτησιν ἡ πρὸς τὸν ᾅδην κατάπτωσις διαδέχεται καὶ παροίκησις, ἐν ᾧ σκότῳ βαθεί να [διάγουσι] ο καὶ βαρυτάτῃ σιγῇ, τροφὴν ἔχουσαι αἱ ἐκεῖσε καταδεδικασμέναι ψυχαὶ τοὺς δριμυτάτους στεναγμούς καὶ τὰ πικρότατα δάκρυα καὶ τὴν ἐπὶ τοῖς ἐν δεινοῖς κατήφειαν, ἐκδεχόμεναι διὰ παντὸς οὐ- δὲν ἄλλον η μόνην τὴν οι ἐπὶ τῇ δικαία ψήφω δικαίαν ἀνταπόδοσιν . Ταύτην οι οὖν συνίστησιν αὐτοῖς τὴν ἄπαυστον * λύπην καὶ ὀδύνην ἡ τῆς ἀνα- στάσεως ἐλπὶς, ἡ τῆς φοβερᾶς ἡμέρας Χριστοῦ πα ρουσίας ἡμέρα, ἡ φρικωδεστάτην παράστασις καὶ περὶ τῶν βεβιωμένων πάντων ἀπολογία, καθ' ήν οἱ μὲν ἐκ δεξιῶν τοῦ κριτου σταθήσονται " και λήψον τα: τῶν ἀποῤῥήτων ἀγαθῶν τὰς ἐπαγγελίας, οἱ δὲ τὴν ἀριστερὰν στάσιν λαχόντες, τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον, τὸ ἐξώτερον σκότος [καὶ τὸν ἀκοίμητον σκώληκα] τα ἐπιστασίαν Μ. το παρούσης Μ. το εἰς - φυλαχθησώμεθα) φυλαχθησομένην? σε ἡμέρας τὴν ἀ. ζωήν τε ἀνάπαυσιν οm. τούτων τι ἀγγελικῆς ἡ. σ. ἐπ. το Τοῦ ἁγίου Μαξίμου το Αγαπημένε Μ. το ἐμὲ ἔργοις άμ. κεκηλιδ. κεψηλιδ. συνεπαγ. Μ. τὴν ὠμότητα τῶν π. δαιμονίων καὶ βορβορώδη ὑπ. ἐκ. τούτου δ. και βάρβαρον ἔμπτωσιν Μ. Δι' ἐ. κατὰ τὸν ἄ. τοῦτον μ. Μ. σε έ. διασπώντος τὴν ἀ. ψ. Μ. τι αὐτῆς Ι., σελ. Μ. εε δ. τῆς τῶν ἐν ᾅδῃ ψυχῶν καταστάσεως ἀκριβὴς ἀνατύπωσις ὅπως ἐν σκ. Μ. βαθύ διάγουσι διάγωσιν Μ. αἱ ε. κ. ψ. π.χ. Μ. οἱ ἐπὶ τούτοις κ. Μ. το ά. μὲν δ. μ. δὲ Μ. τήν σε θείᾳ Μ. και τάκρισιν Μ. οι Τ. σ. τὴν λ. ή Μ. οι τὴν ἀνάπαυστον φ. καὶ πανενδόξου π. τοῦ Χριστοῦ μεγα- λειότης ἡ φρ. τῆς κρίσεως ἡμέρα – τῆς ἑαυτῶν συνειδήσεως καθ' Μ. οι σταθέντες λ. Μ. ν καὶ τὸν άκ, σκ. CHRONICON. - LIB. IV. in quo judicandi adslabinus omnes, et inde ad lcr- G nam vitam el requiem vel ad perennem ignis flam- mam abducemur: quod Deus aliquo typo corporali signifcare volens, paravit in Moysi morte videri, Michaelem archangelum de corpore ejus disputan- tem, et pravum dæmonem contradicentem, et isti bonum angelum Michaelem occurrentem, eumque in fugam pellentem, sed omnium Domino judi- cium adversus illum permittentem. Per hoc nos ediscere volebat quamdam animæ luctationem esse post exitum nosque debere bonis operibus parari ad obtinendam evangelicam defensionem adversus dæmnones qui prorsus invidiose amareque contra nos fremunt. › Dicit etiam magnus confessor Maximus ad Jɔau- nem cubicularium : «Quis, dilecte, peccatorum meo- rum sordibus maculatus non timeret sanctorum accessum angelorum, a quibus, ex divina sententia vitæ finem accipiens, coactus et invitus e corpore cum ira expellitur? Quis maculatam sibi persentiens conscientiam, non metueret malorum dæmonum crudelissimum ac barbarum occursum, unoquoque eorum per aera post exitum ad se miseram ani- mam crudeliter trahente, et convicio factorum ejus eam confundente, atque omnis spei in futura bona demissionem ei suggerente ? › - Post autem fa- clam in aere spirituum nequitiæ disquisitionem ac rationem succedit ad inferos lapsus et inhabitatio, ubi spissis tenebris et altissimo degunt silentio, ** (7) C D lacrymantur velut damnatæ atque inexcusabiles, non audita Sapientis disciplina, dicentis : « Quod- cunque facere potest manus tua, pro viribus Varia lectiones et notæ. * cibum babentes animæ hic damnata acerbissimos gemitus amarissimasque lacrymas et extraneum opprobrium ; nihil unquam aliud accipientes nisi justam ex justa sententia remunerationem. Hanc igitur incessabllem tristitiam ac dolorem exacuit resurrectionis spes, terribilis diei adventus Christi exspectatio, formidandum judicium, et omnium qui vixerunt apologia, juxta quam alii a dextris Judicis stabunt et ineffabilia bona promissa obtinebunt; alii vero a sinistris stabunt et habebunt ignem æternum, tenebras exteriores, vermem qui nun- quam dormit, stridorem dentium, continuos fetus, sempiternum opprobrium ac punitionem. Hæc ita- que præmeditantes et repulantes, merito dolent ac T8 cod. custodiendam Mon. cod. et L. L. 4. L. L. ad Jo. 7. II. p. ed. Parisinæ 1675. L. * cod. L. L. " om. cod. om. L. et om. om. L. L. omn. L. - "

τοι ἢ ἐκεῖνοι, ταύτην ἀποκομίσωσιν φυλαχθησομέ- Α την σ' ἕως τῆς τελευταίας κρίσεως ", καθ᾽ ἦν εἰς κρίσιν παραστησόμεθα πάντες, εἰς τὴν 6ο αιώ- νιον ζωήν τε καὶ ἀνάπαυσιν ἢ εἰς τὴν ἀπέραντον φλόγα (1503) τοῦ πυρὸς ἀπαχθησόμεθα, ὅπερ ὁ Θεὸς βουλόμενος ὑποδεῖξαι διά τινος τύπου σωματι κοῦ, παρεσκεύασεν ἐν τῇ τοῦ Μωϋσέως τελευτῇ φα- νῆναι τὸν ἀρχάγγελου Μιχαήλ διακρινόμενον περί τοῦ σώματος αὐτοῦ καὶ τὸν πονηρὸν ἀντιπράττοντα δαίμονα καὶ τούτῳ τὸν Μιχαὴλ ἀγαθὸν ἄγγελον ὄντα προσυπαντῆσαι καὶ ἀποσοδῆσαι, ἀλλὰ τῷ Κυρίῳ τῶν ὅλων παραχωρῆσαι τῆς κατ᾽ ἐκείνου κρίσεως· ὅπως διὰ τούτου το μάθωμεν, ὡς ἔστι τις ἀγωνία τῆς ψυχῆς μετὰ τὴν ἔξοδον καὶ ὅτι χρὴ διὰ τῶν ἀγα θῶν ἔργων ἑτοιμαζέσθαι πρὸς τὸ τῆς εὐαγγελικῆς ἡμῶν ἐπιτριζόντων φθονερῶς καὶ πικρῶς εἰς ἅπαν.» - ἡμᾶς ἐπιτυχεῖν συμμαχίας, τῶν δαιμόνων καθ' Λέγει οὖν καὶ ὁ μέγας ὁμολογητής Μάξιμος Β πρὸς Ιωάννην κουβικουλάριον· «Τίς, ἀγαπητέ ", τῶν κατ' ἐμὲ ῥύποις ν ἁμαρτημάτων κατεστιγμέ νος οὐ φοβεῖται τὴν τῶν ἁγίων ἀγγέλων ἐπίστασιν ", ὑφ᾽ ὧν κατὰ θείαν ψῆφον τῆς να ζωῆς τὸ πέρας δεν χόμενος, βίᾳ τοῦ σώματος μετ' ὀργῆς ἐξωθεῖται καὶ μὴ βουλόμενος; τίς κεκηληδωμένην " ἑαυτῷ συνεπιστάμενος το τὴν συνείδησιν, οὐ δέδοικε την ὠμοτάτην τε τῶν πονηρῶν δαιμόνων το βαρβαρώδη ὑπάντησιν, ἑκάστου οι τούτων κατὰ τὸν ἀέρα μετά τὴν ἔξοδον πρὸς ἑαυτὸν ἂς ἀφειδῶς τὴν ἀθλίαν ψυχήν ἕλκοντος καὶ τῷ ἐλέγχῳ τῶν αὐτῇ πεπραγμένων καταισχύνοντος καὶ πάσης ἐμποιοῦντος αὐτῇ τοῖς ἐπὶ τοῖς μέλλουσιν ἀγαθοῖς ἐλπίδος ἐλεεινὴν τι ἀπόγνωσιν ; » «Μετὰ δὲ τὴν γινομένην κατὰ τὸν ἀέρα πρὸς τὰ πνευματικὰ τῆς πονηρίας διάγνωσιν ο τε καὶ λογοθέτησιν ἡ πρὸς τὸν ᾅδην κατάπτωσις διαδέχεται καὶ παροίκησις, ἐν ᾧ σκότῳ βαθεί να [διάγουσι] ο καὶ βαρυτάτῃ σιγῇ, τροφὴν ἔχουσαι αἱ ἐκεῖσε καταδεδικασμέναι ψυχαὶ τοὺς δριμυτάτους στεναγμούς καὶ τὰ πικρότατα δάκρυα καὶ τὴν ἐπὶ τοῖς ἐν δεινοῖς κατήφειαν, ἐκδεχόμεναι διὰ παντὸς οὐ- δὲν ἄλλον η μόνην τὴν οι ἐπὶ τῇ δικαία ψήφω δικαίαν ἀνταπόδοσιν . Ταύτην οι οὖν συνίστησιν αὐτοῖς τὴν ἄπαυστον * λύπην καὶ ὀδύνην ἡ τῆς ἀνα- στάσεως ἐλπὶς, ἡ τῆς φοβερᾶς ἡμέρας Χριστοῦ πα ρουσίας ἡμέρα, ἡ φρικωδεστάτην παράστασις καὶ περὶ τῶν βεβιωμένων πάντων ἀπολογία, καθ' ήν οἱ μὲν ἐκ δεξιῶν τοῦ κριτου σταθήσονται " και λήψον τα: τῶν ἀποῤῥήτων ἀγαθῶν τὰς ἐπαγγελίας, οἱ δὲ τὴν ἀριστερὰν στάσιν λαχόντες, τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον, τὸ ἐξώτερον σκότος [καὶ τὸν ἀκοίμητον σκώληκα] τα ἐπιστασίαν Μ. το παρούσης Μ. το εἰς - φυλαχθησώμεθα) φυλαχθησομένην? σε ἡμέρας τὴν ἀ. ζωήν τε ἀνάπαυσιν οm. τούτων τι ἀγγελικῆς ἡ. σ. ἐπ. το Τοῦ ἁγίου Μαξίμου το Αγαπημένε Μ. το ἐμὲ ἔργοις άμ. κεκηλιδ. κεψηλιδ. συνεπαγ. Μ. τὴν ὠμότητα τῶν π. δαιμονίων καὶ βορβορώδη ὑπ. ἐκ. τούτου δ. και βάρβαρον ἔμπτωσιν Μ. Δι' ἐ. κατὰ τὸν ἄ. τοῦτον μ. Μ. σε έ. διασπώντος τὴν ἀ. ψ. Μ. τι αὐτῆς Ι., σελ. Μ. εε δ. τῆς τῶν ἐν ᾅδῃ ψυχῶν καταστάσεως ἀκριβὴς ἀνατύπωσις ὅπως ἐν σκ. Μ. βαθύ διάγουσι διάγωσιν Μ. αἱ ε. κ. ψ. π.χ. Μ. οἱ ἐπὶ τούτοις κ. Μ. το ά. μὲν δ. μ. δὲ Μ. τήν σε θείᾳ Μ. και τάκρισιν Μ. οι Τ. σ. τὴν λ. ή Μ. οι τὴν ἀνάπαυστον φ. καὶ πανενδόξου π. τοῦ Χριστοῦ μεγα- λειότης ἡ φρ. τῆς κρίσεως ἡμέρα – τῆς ἑαυτῶν συνειδήσεως καθ' Μ. οι σταθέντες λ. Μ. ν καὶ τὸν άκ, σκ. CHRONICON. - LIB. IV. in quo judicandi adslabinus omnes, et inde ad lcr- G nam vitam el requiem vel ad perennem ignis flam- mam abducemur: quod Deus aliquo typo corporali signifcare volens, paravit in Moysi morte videri, Michaelem archangelum de corpore ejus disputan- tem, et pravum dæmonem contradicentem, et isti bonum angelum Michaelem occurrentem, eumque in fugam pellentem, sed omnium Domino judi- cium adversus illum permittentem. Per hoc nos ediscere volebat quamdam animæ luctationem esse post exitum nosque debere bonis operibus parari ad obtinendam evangelicam defensionem adversus dæmnones qui prorsus invidiose amareque contra nos fremunt. › Dicit etiam magnus confessor Maximus ad Jɔau- nem cubicularium : «Quis, dilecte, peccatorum meo- rum sordibus maculatus non timeret sanctorum accessum angelorum, a quibus, ex divina sententia vitæ finem accipiens, coactus et invitus e corpore cum ira expellitur? Quis maculatam sibi persentiens conscientiam, non metueret malorum dæmonum crudelissimum ac barbarum occursum, unoquoque eorum per aera post exitum ad se miseram ani- mam crudeliter trahente, et convicio factorum ejus eam confundente, atque omnis spei in futura bona demissionem ei suggerente ? › - Post autem fa- clam in aere spirituum nequitiæ disquisitionem ac rationem succedit ad inferos lapsus et inhabitatio, ubi spissis tenebris et altissimo degunt silentio, ** (7) C D lacrymantur velut damnatæ atque inexcusabiles, non audita Sapientis disciplina, dicentis : « Quod- cunque facere potest manus tua, pro viribus Varia lectiones et notæ. * cibum babentes animæ hic damnata acerbissimos gemitus amarissimasque lacrymas et extraneum opprobrium ; nihil unquam aliud accipientes nisi justam ex justa sententia remunerationem. Hanc igitur incessabllem tristitiam ac dolorem exacuit resurrectionis spes, terribilis diei adventus Christi exspectatio, formidandum judicium, et omnium qui vixerunt apologia, juxta quam alii a dextris Judicis stabunt et ineffabilia bona promissa obtinebunt; alii vero a sinistris stabunt et habebunt ignem æternum, tenebras exteriores, vermem qui nun- quam dormit, stridorem dentium, continuos fetus, sempiternum opprobrium ac punitionem. Hæc ita- que præmeditantes et repulantes, merito dolent ac T8 cod. custodiendam Mon. cod. et L. L. 4. L. L. ad Jo. 7. II. p. ed. Parisinæ 1675. L. * cod. L. L. " om. cod. om. L. et om. om. L. L. omn. L. - "

Α τόν τε βρυγμὸν τῶν ὀδόντων καὶ τὸ διηνεκὲς δάκρυον, ο καὶ τὴν ἀπέραντον αἰσχυνήν τε καὶ κόλασιν '. Ταῦτα δὴ ταῦτα προεννοοῦσαι καὶ διαλογιζόμενα:, εἰκότως πενθοῦσι καὶ ἀποδύρονται ὡς κατακεκριμέ ναι καὶ ἀναπολόγητοι καὶ μηδὲ τοῦ σοφοῦ τὴν διδα- σκαλίαν ἀκούσαντες λέγοντος • Πάντα * ὅσα ἂν εὕρῃ ἡ χείρ σου τοῦ ποιῆσαι, ὅση σοι " δύναμις, ποίησον, ὅτι οὐκ ἐστι ποίημα, καὶ λογισμὸς, καὶ γνῶ- σις, καὶ σοφία ἐν ᾅδῃ, ὅπου σὺ πορεύῃ ἐκεῖ · ἡ ἐπεί- • . περ «Οὐκ ἔστιν ἐν τῷ θανάτῳ ὁ μνημονεύων σου ἐν δὲ ' τῷ ᾅδῃ τίς ἐξομολογήσεταί σοι; Καὶ γὰρ οὐκ ἐστιν ἐκεῖ ὁ μνημονεύων τοῦ Θεοῦ καὶ λέγων μετ' εὐφροσύνης · Ἐμνήσθην τοῦ Θεοῦ καὶ ηὐ- φράνθην,, οὔτε ἐξομολογούμενος καὶ σωζόμενος, διότι ἀπέκλεισε Κύριος κατ' αὐτῶν • πᾶσαν ἐξομολό γησιν καὶ διόρθωσιν. Οθεν καὶ ὁ μακάριος Νείλος παρεγγυά φάσκων· «Μνήσθητι δὲ καὶ τῆς ἐν " ᾅδῃ κατα- στάσεως καὶ λογίζου πῶς ἄρα εἰσὶν ἐκεῖ αἱ ψυχαί, ἐν ποίᾳ πικρότητι σιωπῆς, ἐν ποίᾳ δεινότητι στε ναγμοῦ, ἡλίκῳ φόβῳ ἢ ἀγωνίᾳ, ἢ τίνι προσδοκία τὴν ἄπαυστον ὀδύνην ἐκδεχόμεναι, καὶ τὸ ψύχος ἔχουν σαι, καὶ ἀπέραντον ἐκεῖνο δάκρυον. » (9) Οὐ μὴν δὲ, ἀλλὰ Γρηγόριος ο κλεινός πάπας Ρώμης ἐν τῷ πρὸς Πέτρον διαλόγω φησίν "- « Εἰ γὰρ " τὰς τῶν ἁγίων ψυχὰς ἐν οὐρανῷ πισ τεύομεν εἶναι, πάντως καὶ (1544) τὰς τῶν ἁμαρτω λῶν ἐν τῷ ᾅδῃ " τυγχάνειν τι ὁμολογήσομεν. » — Καὶ καθάπερ " τοὺς ἁγίους ἡ μακαριότης " εξω φραίνει και θυμηδίας ἀποπληροί διηνεκούς ", οὕτω πιστεύειν χρὴ, ὅτι τοὺς ἁμαρτωλοὺς ἐν ᾅδῃ λύπη καὶ στενοχωρία τε καὶ ὀδύνη συνέχει διαπαντὸς ὥσπερ καμίνου φλόξ ει τὰς ψυχὰς αὐτῶν φλογίζουσα, οἷα δὴ εἰ καὶ τὰ κατὰ τὸν πλούσιον καὶ “ τὸν Λάζαρον.» καὶ πληροφορίαν ἀπ' ἐντεῦθεν " ήδη λαμβάνει τῶν μελλόντων ὑφ' ὧν ἔπραξε, φησὶν ὁ ἀποστολικός Διο- νύσιος ἐν τοῖς περὶ τῶν ἱερῶς κεκοιμημένων • Ὅταν ἐπὶ τὸ πέρας ἔλθωσι τοῦ τῇδε βίου, τὴν [εἰς] ἀφθαρσίαν αὐτῶν ὁδὸν ὡς ἐγγυτέραν ἤδη γε γεννημένην ει εμφανέστερον ὁρῶσι καὶ τὰς δωρεάς τῆς θείας χάριτος, και θεαρχίας ὑμνοῦσι, καὶ θείας ἡδονῆς ἀποπληροῦνται, τὴν ἐπὶ τὰ χείρω τρε πὴν οὐκ ἔτι δεδοικότε;, ἀλλ᾽ εὖ εἰδότες, ὅτι τὰ κτι- σθέντα καλὰ βεβαίως καὶ αἰωνίως ἔξουσιν· οἱ δὲ μολυσμοῦ οἱ ἀνάπλεοι καὶ ἀνιέρων κηλίδων, είπερ ἱερᾶς τινος τετυχήκασι μυήσεων, αὐτοὶ δὲ ταύτην ἐκ τοῦ οἰκείου νοὸς ὀλεθρίως ἀποῤῥαπίσαντες ἐπὶ τὰς φθοροποιούς ηὐτομόλησαν ἐπιθυμίας, ὅταν ἐπὶ τὸ τέλος ἔρχωνται τῆς ἐνθάδε ζωῆς, οὐκέτι ὁμοίως δάκρυον άπαυστον Μ. τε καὶ κ. πάντα ἐν δὲ τῷ Θεοῦ κατ᾿ αὐτοῦ ὁ Κύριος Τοῦ ἁγίου Νείλου ? “ ἐν τῷ ᾅδῃ τε ἐκεῖ νῦν αἱ ψ. * ἐν τ. π. σιωπῇ ἡ ἐν ποίῳ πικροτάτῳ στεναγμῷ . " καὶ τὸ ψυχικὸν έχουσ. Ι. " Τοῦ Διαλόγου. Ε 1, καὶ Γρηγόριος φησίν ε Ἐὰν τάς ἐν τῷ ὁ. ἐ. ἐπίστευσα; τῇ τῆς ἱερᾶς συντυχίας πληροφορίᾳ, δέον ἐστὶν ἵνα, ἀδίκων ψυχάς "Αδη εἶναι ἐκ παντός πιστεύσῃς οι ἀδιαστάκτως Καθ. γὰρ τοὺς ἐκλεκτοὺς ἡ μ. έ. δ. κι ἐν οὐρανοῖς. το διηνεκῶς ἀδίκους ἀπὸ τῆς ἡμέρας τῆς ἐξόδου αὐτῶν τὸ πῦρ καταφλέγε: λύπη τε και φλοξί δὴ καὶ τὴν κ. Λ. καὶ πλ. κατὰ τὸν Λ. πλ. Του Αρεοπαγίτου, οι "Οτι δέ γε και ἀπ. ἐντεῦθεν ήδει τ. μ. ὑφ' ὧν ἐπ. καθώς φησιν τοῦ δὲ β. τὴν εἰς ἀφθ. γεγυμνασμένην χ. και οπι. Ι.. μολυσμών θα ἀποῤῥα πής. GEORGII HAMARTOLI operare, quia nec opus, nec ratio, nec scientia, nec sapientia, erunt in inferno, quo tu properas. › Siquidem, « Non est in morte qui memor sit tui : in inferno autem quis confitebitur tibi? › Etenim non est illic qui memor sit Dei dicatque cum læti. tia: Memor fui Dei et delectatus sum; > neque qui confiteatur et salvus sit, quoniam reclusit Dominus illis omnem confessionem et correctio- nem, • Unde quoque beatus Nilus pronuntiat, dicens : « Memento stationis in inferno, et reputa quomodo sint illic animæ, in quali silentii acerbitate, in qua gemituum acrimonia, quanto metu vel agonia vel exspectatione incessabilem fletum excipiunt, et fri- gus habent ac perennes illas lacrymas. › - Non aliter autem Gregorius illustris Romæ papa in dialogo ad Petrum ait : c Si enim sanctorum anim mas in cœlo credimus esse, prorsus quoque pecca- torum animas in inferno degere confitemur. › • Et quemadmodum sanctos beatitudo lætificat et perpetua implet jucunditate, ita credendum est peccatores in inferno sentire mærorem ac gemitum et dolorem perpetuum, velut camini flammam ipso- rum animas comburentem, qualia sunt quæ divitem ac Lazarum respiciunt. › Cum B C (8) Quod autem unusquisque moriens aliquem sen- sum ac firmamentum jam ex hinc percipiat futuro- rum ex illis quæ fecit, afirmat apostolicus Diony- sius de lis qui sancte dormierunt loquendo: ad præsentis vitæ finem pervenerunt, ipsorum iter ad immortalitatem, tanquam propinquius jam fa- etum, manifestius vident, donaque divinæ gratiæ ac potentiæ celebrant hymnis, et divina replentur vo- luptate, non jam vicissitudinem in deteriora timen- tes, sed bene scientes sese bona quæ ædificaverunt firmiter æternumque habituros. Qui vero maculæ sordiumque profanarum pleni sunt, etsi quamdam initiationem sacram obtinuerint, quam de sua mente D funeste abjicientes ad lethifera proruerunt desideria, cum ad hujus vitæ finem advenerunt, non pariter ipsis contemptibilis apparet divinorum oraculorum 28. Variæ lectiones et notæ. L. . . • om. L. om. L. • Ecclesiast. ix, 10. dv čox sufŋ L. yws 8. ou Ecc. dan suvauis eu L. Ps. vi, 5. · om. L. • Ps. LXXVI, 3. • L. L. L. om. L. Gr. oportet ut per omnia esse credas Gr. Gr. Gr. add. Mon. * Gr. L. Gr. L. " Mon. Μon. * L. de eccl. hier. 7. p. 407. L. L. cod. bis. L. cod. 8: 0. L. cod. quam 8. referunt Rader. (10) "Οτι δὲ οι τελευτῶν ἕκαστος αίσθησίν τινα

Α τόν τε βρυγμὸν τῶν ὀδόντων καὶ τὸ διηνεκὲς δάκρυον, ο καὶ τὴν ἀπέραντον αἰσχυνήν τε καὶ κόλασιν '. Ταῦτα δὴ ταῦτα προεννοοῦσαι καὶ διαλογιζόμενα:, εἰκότως πενθοῦσι καὶ ἀποδύρονται ὡς κατακεκριμέ ναι καὶ ἀναπολόγητοι καὶ μηδὲ τοῦ σοφοῦ τὴν διδα- σκαλίαν ἀκούσαντες λέγοντος • Πάντα * ὅσα ἂν εὕρῃ ἡ χείρ σου τοῦ ποιῆσαι, ὅση σοι " δύναμις, ποίησον, ὅτι οὐκ ἐστι ποίημα, καὶ λογισμὸς, καὶ γνῶ- σις, καὶ σοφία ἐν ᾅδῃ, ὅπου σὺ πορεύῃ ἐκεῖ · ἡ ἐπεί- • . περ «Οὐκ ἔστιν ἐν τῷ θανάτῳ ὁ μνημονεύων σου ἐν δὲ ' τῷ ᾅδῃ τίς ἐξομολογήσεταί σοι; Καὶ γὰρ οὐκ ἐστιν ἐκεῖ ὁ μνημονεύων τοῦ Θεοῦ καὶ λέγων μετ' εὐφροσύνης · Ἐμνήσθην τοῦ Θεοῦ καὶ ηὐ- φράνθην,, οὔτε ἐξομολογούμενος καὶ σωζόμενος, διότι ἀπέκλεισε Κύριος κατ' αὐτῶν • πᾶσαν ἐξομολό γησιν καὶ διόρθωσιν. Οθεν καὶ ὁ μακάριος Νείλος παρεγγυά φάσκων· «Μνήσθητι δὲ καὶ τῆς ἐν " ᾅδῃ κατα- στάσεως καὶ λογίζου πῶς ἄρα εἰσὶν ἐκεῖ αἱ ψυχαί, ἐν ποίᾳ πικρότητι σιωπῆς, ἐν ποίᾳ δεινότητι στε ναγμοῦ, ἡλίκῳ φόβῳ ἢ ἀγωνίᾳ, ἢ τίνι προσδοκία τὴν ἄπαυστον ὀδύνην ἐκδεχόμεναι, καὶ τὸ ψύχος ἔχουν σαι, καὶ ἀπέραντον ἐκεῖνο δάκρυον. » (9) Οὐ μὴν δὲ, ἀλλὰ Γρηγόριος ο κλεινός πάπας Ρώμης ἐν τῷ πρὸς Πέτρον διαλόγω φησίν "- « Εἰ γὰρ " τὰς τῶν ἁγίων ψυχὰς ἐν οὐρανῷ πισ τεύομεν εἶναι, πάντως καὶ (1544) τὰς τῶν ἁμαρτω λῶν ἐν τῷ ᾅδῃ " τυγχάνειν τι ὁμολογήσομεν. » — Καὶ καθάπερ " τοὺς ἁγίους ἡ μακαριότης " εξω φραίνει και θυμηδίας ἀποπληροί διηνεκούς ", οὕτω πιστεύειν χρὴ, ὅτι τοὺς ἁμαρτωλοὺς ἐν ᾅδῃ λύπη καὶ στενοχωρία τε καὶ ὀδύνη συνέχει διαπαντὸς ὥσπερ καμίνου φλόξ ει τὰς ψυχὰς αὐτῶν φλογίζουσα, οἷα δὴ εἰ καὶ τὰ κατὰ τὸν πλούσιον καὶ “ τὸν Λάζαρον.» καὶ πληροφορίαν ἀπ' ἐντεῦθεν " ήδη λαμβάνει τῶν μελλόντων ὑφ' ὧν ἔπραξε, φησὶν ὁ ἀποστολικός Διο- νύσιος ἐν τοῖς περὶ τῶν ἱερῶς κεκοιμημένων • Ὅταν ἐπὶ τὸ πέρας ἔλθωσι τοῦ τῇδε βίου, τὴν [εἰς] ἀφθαρσίαν αὐτῶν ὁδὸν ὡς ἐγγυτέραν ἤδη γε γεννημένην ει εμφανέστερον ὁρῶσι καὶ τὰς δωρεάς τῆς θείας χάριτος, και θεαρχίας ὑμνοῦσι, καὶ θείας ἡδονῆς ἀποπληροῦνται, τὴν ἐπὶ τὰ χείρω τρε πὴν οὐκ ἔτι δεδοικότε;, ἀλλ᾽ εὖ εἰδότες, ὅτι τὰ κτι- σθέντα καλὰ βεβαίως καὶ αἰωνίως ἔξουσιν· οἱ δὲ μολυσμοῦ οἱ ἀνάπλεοι καὶ ἀνιέρων κηλίδων, είπερ ἱερᾶς τινος τετυχήκασι μυήσεων, αὐτοὶ δὲ ταύτην ἐκ τοῦ οἰκείου νοὸς ὀλεθρίως ἀποῤῥαπίσαντες ἐπὶ τὰς φθοροποιούς ηὐτομόλησαν ἐπιθυμίας, ὅταν ἐπὶ τὸ τέλος ἔρχωνται τῆς ἐνθάδε ζωῆς, οὐκέτι ὁμοίως δάκρυον άπαυστον Μ. τε καὶ κ. πάντα ἐν δὲ τῷ Θεοῦ κατ᾿ αὐτοῦ ὁ Κύριος Τοῦ ἁγίου Νείλου ? “ ἐν τῷ ᾅδῃ τε ἐκεῖ νῦν αἱ ψ. * ἐν τ. π. σιωπῇ ἡ ἐν ποίῳ πικροτάτῳ στεναγμῷ . " καὶ τὸ ψυχικὸν έχουσ. Ι. " Τοῦ Διαλόγου. Ε 1, καὶ Γρηγόριος φησίν ε Ἐὰν τάς ἐν τῷ ὁ. ἐ. ἐπίστευσα; τῇ τῆς ἱερᾶς συντυχίας πληροφορίᾳ, δέον ἐστὶν ἵνα, ἀδίκων ψυχάς "Αδη εἶναι ἐκ παντός πιστεύσῃς οι ἀδιαστάκτως Καθ. γὰρ τοὺς ἐκλεκτοὺς ἡ μ. έ. δ. κι ἐν οὐρανοῖς. το διηνεκῶς ἀδίκους ἀπὸ τῆς ἡμέρας τῆς ἐξόδου αὐτῶν τὸ πῦρ καταφλέγε: λύπη τε και φλοξί δὴ καὶ τὴν κ. Λ. καὶ πλ. κατὰ τὸν Λ. πλ. Του Αρεοπαγίτου, οι "Οτι δέ γε και ἀπ. ἐντεῦθεν ήδει τ. μ. ὑφ' ὧν ἐπ. καθώς φησιν τοῦ δὲ β. τὴν εἰς ἀφθ. γεγυμνασμένην χ. και οπι. Ι.. μολυσμών θα ἀποῤῥα πής. GEORGII HAMARTOLI operare, quia nec opus, nec ratio, nec scientia, nec sapientia, erunt in inferno, quo tu properas. › Siquidem, « Non est in morte qui memor sit tui : in inferno autem quis confitebitur tibi? › Etenim non est illic qui memor sit Dei dicatque cum læti. tia: Memor fui Dei et delectatus sum; > neque qui confiteatur et salvus sit, quoniam reclusit Dominus illis omnem confessionem et correctio- nem, • Unde quoque beatus Nilus pronuntiat, dicens : « Memento stationis in inferno, et reputa quomodo sint illic animæ, in quali silentii acerbitate, in qua gemituum acrimonia, quanto metu vel agonia vel exspectatione incessabilem fletum excipiunt, et fri- gus habent ac perennes illas lacrymas. › - Non aliter autem Gregorius illustris Romæ papa in dialogo ad Petrum ait : c Si enim sanctorum anim mas in cœlo credimus esse, prorsus quoque pecca- torum animas in inferno degere confitemur. › • Et quemadmodum sanctos beatitudo lætificat et perpetua implet jucunditate, ita credendum est peccatores in inferno sentire mærorem ac gemitum et dolorem perpetuum, velut camini flammam ipso- rum animas comburentem, qualia sunt quæ divitem ac Lazarum respiciunt. › Cum B C (8) Quod autem unusquisque moriens aliquem sen- sum ac firmamentum jam ex hinc percipiat futuro- rum ex illis quæ fecit, afirmat apostolicus Diony- sius de lis qui sancte dormierunt loquendo: ad præsentis vitæ finem pervenerunt, ipsorum iter ad immortalitatem, tanquam propinquius jam fa- etum, manifestius vident, donaque divinæ gratiæ ac potentiæ celebrant hymnis, et divina replentur vo- luptate, non jam vicissitudinem in deteriora timen- tes, sed bene scientes sese bona quæ ædificaverunt firmiter æternumque habituros. Qui vero maculæ sordiumque profanarum pleni sunt, etsi quamdam initiationem sacram obtinuerint, quam de sua mente D funeste abjicientes ad lethifera proruerunt desideria, cum ad hujus vitæ finem advenerunt, non pariter ipsis contemptibilis apparet divinorum oraculorum 28. Variæ lectiones et notæ. L. . . • om. L. om. L. • Ecclesiast. ix, 10. dv čox sufŋ L. yws 8. ou Ecc. dan suvauis eu L. Ps. vi, 5. · om. L. • Ps. LXXVI, 3. • L. L. L. om. L. Gr. oportet ut per omnia esse credas Gr. Gr. Gr. add. Mon. * Gr. L. Gr. L. " Mon. Μon. * L. de eccl. hier. 7. p. 407. L. L. cod. bis. L. cod. 8: 0. L. cod. quam 8. referunt Rader. (10) "Οτι δὲ οι τελευτῶν ἕκαστος αίσθησίν τινα

αὐτοῖς εὐκαταφρόνητος φανείται τῶν θείων λογίων & ἡ θεσμοθεσία, τὰς ἀλλυμένας δὲ τῶν οἰκείων παθῶν ἡδονὰς ἑτέροις ὀφθαλμοῖς ἐπισκοπήσαντες καὶ τὴν ἱερὰν ζωὴν ἧς ἀνοήτως εκπεπτώκασι 4, μακαρίο σαντες, ἐλεεινῶς καὶ ἀβουλήτως οι ἀποχωρίζονται τοῦ τῇδε βίου, πρὸς οὐδεμίαν « ἱερὰν ἐλπίδα χειρα- γωγούμενοι διὰ τὴν χειρίστην ζωήν. Τούτων δὲ οὐδενὸς γινομένου κατὰ τὰς κοιμήσεις τῶν ἱερῶν ἀνδρῶν 4, ἀφ᾽ ὧν ὁ πρὸς τὸ πέρας ἐρχόμενος 40, τῶν οἰκείων ἀγώνων εὐφροσύνης ἱερᾶς ἀποπληροῦται καὶ σὺν ἡδονῇ πολλῇ πρὸς τὴν ὁδὸν ἐπιβαίνει τῆς ἱερᾶς παλιγγενεσίας. » ῞Οπερ οὖν καὶ ὁ θεῖος Διάδοχος δηλῶν φάσκει· Ἐὰν οὖν μὴ πρεπόντως μετανοήσωμεν καὶ περὶ τῶν ἁμαρτιῶν ἐ' ἡμῶν πάντων εξο μολογησώμεθα, δειλίαν τινὰ ἄδηλον ἐν τῷ καιρῷ τῆς Β ἐξόδου ἐν ἑαυτοῖς τ8 εὑρήσομεν. Χρὴ δὲ ἡμᾶς εὔχε σθαι τοὺς ἀγαπῶντας τὸν Κύριον καὶ “ ἐκτὸς παν- τὸς εὑρίσκεσθαι φόβου· ὁ γὰρ ἐν φόβῳ ευρισκόμεν νος, εύδηλος σε ὅτι πρὸς ταρταρίους ἄρχοντας ἀπε- λεύσεται· ἡ δὲ ἐν τῇ ἀγάπῃ τοῦ Θεοῦ ἀγαλλιωμένη σ ψυχή δ' ἐν τῇ ὥρᾳ τῆς ἀναλύσεως, ἐπάνω τῶν σκοτει νῶν πράξεων πάντων εὑρισκομένη, πρὸς τοὺς ἀγγέ- λους τῆς εἰρήνης ἔσπευδε δε μετά χαρᾶ; καὶ φέρεται. τως φοβερώτατον τὸ τοῦ θανάτου μυστήριον, ὅτε τῶν ἀπαιτούντων τὴν ψυχὴν οι επιστασία φοβερὰ συνέχει σε φρίττουσαν αὐτὴν πρὸς τὴν ἔξοδον, καὶ δείματα καὶ σχήματα φοβερώτατα, ὅτε δαίμονες ὀνειδίζοντες τὴν ἁμαρτίαν καὶ πρὸς ἑαυτοὺς ἕλκου- σιν ἀπειλοῦντες εἰς ἀνηδῆ καὶ σκυθρωπά χωρία ὡς πρὸ τῆς βασάνου τὴν κατάπληξιν ἱκανὴν εἶναι πρὸς κόλασιν, ὅτε ἡ οι συνείδησις ἐπιτρέφουσα (1513) πρὸς τὰ πλημμελήματα σε τρέμει τὴν πρὸς ἀξίαν τῶν ἡμαρτημένων παραμένουσαν κόλασιν. Ενθεν γὰρ ἱδρῶτι κεῖται τὸ σῶμα διάβροχον, σημεία δει- χνῦν ἐς τοῦ ἔνδον καμάτου, καὶ τῆς ἀδήλου τα ραχῆς τὰ δρώμενα παρέχεται πρόδηλα τεκμήρια. Εντεῦθεν, καθάπερ οἱ τῶν πικρῶν ἀπογευό- τῶν πικρῶν ἀπογενό- μενοι φαρμάκων ἀποστύφουσι τῇ ἀειδείᾳ τὸ πρόσωπον τῆς ψυχῆς, πρὸς ἦν ἔσχον ἐκ τῶν ὀφθέν των ἐκεῖ χαλεπὴν διάθεσιν, τυπωσάσης τὸν χαρακτῆρα τῆς ὄψεως τῷ σχήματι τοῦ φαινομένου τὴν ἑαυτῆς φανερώσασαν σ . κεκρυμμένην ἀνίαν. » . σε (13) Οὕτω γε μὴν καὶ ὁ Χρυσόστομος έφη πά- λιγ· « Οὐκ ἴστε πῶς ἐν τῇ τελευταίᾳ ἡμέρᾳ συστρέφει ψυχὴν οι ἁμαρτήματα; πως κάτωθεν τὴν καρδίαν το ἀνακινεῖ; "Οθεν δείματα πολλά ἐστιν ἀκούειν τότε διηγουμένη τι καὶ ὄψεις φοβεράς, ὧν οὐδὲ τὴν θεω- ρίαν λοιπὸν φέροντες οἱ ἀπιόντες, καὶ τὴν κλίνην αὐτοῖς ἀποπεπτώκασι κι αὐτοδουλήτως ἀποσχιζ. μηδεμίαν σε ἀν. αὐτὸς μὲν ὁ το ἀρχόμενος Τοῦ Διαδόχου, ἐν ἁμαρτημάτων αὐτοῖς καί σο· εὔδηλον ὅτι πρὸς τοὺς ταρτ. οι ἀγαλμένη ἡ ψυχή μ. δε πασῶν πράξεων δι τῆς εἰρήνης ἐπείγεται μετὰ χ. φ. Τοῦ ἁγίου Νείλου ? σε ὁ ἱερὸς ἔφη. Ό. φοβερόν ἐστι ἡ ψυχή συνεχῆ τήν οm. σε ἀπειλοῦντες ὡς ἀμειδή 1. σκυθρωπὴν χώραν χώρα οι σε 1. μελημένα – περιμένουσα κόλασιν Ε. δεικνύων χοιρία! " ή οι πεπλημ- δήλου ἐν ἐκ τῶν ἐκεῖ χαλεπῶν (χαλεπ. φανερωσάσης κ. ἄνοιαν οὐ τοῦ Χρυσοστόμου τι διηγουμένων μ. σελ.) έσχε χαλεπῶν ? σε όψεως καὶ τῷ σχ. 1. ψυχή 1. το τῆς καρδίας ἀν. δ. καὶ δ. πολλών CHRONICON. - LIB. 17. A legislatio, sed perditas suarum passionum voluptates aliis oculis intuentes et sanctam vitam e qua in- sulse deciderunt, beatam proclamantes, miserabili- ter et invite ex hac vita eripiuntur, ad nullam sa- cram spem ob pessimam vitam adducti. Nihil autem eorum ad sanctorum hominum dormitiones re- spicit : ex illis, qui pervenit ad finem, de propriis certaminibus sancta repletur exsultatione et com jucunditate multa ad sacræ regenerationis viam progreditur. » Quod etiam divinus Diadochus ostendens, ait : ‹ Si igitur non convenienter egerimus pœnitentiam et de cunctis peccatis nostris non fecerimus con- ** (11) fessionem, quemdam absconditum metum in exitus tempore in uobis invenienus. Oportet autem nos orare diligentes Dominum et extra omnem inveniri timorem ; qui enim in metu reperitur, evidens est eum ad fartareos principes abiturum. Anima verð quæ in dissolutionis hora in amicitia Dei exsultat, supra cuncta tenebrarum opera inventa ad angelos pacis cum gaudio festinat et fertur. > C D Et Nilus sanctus iterum dicit : ‹ Vere tremendis- símum mortis mysterium, cum animam poscentium tremenda præsentia circumdat eam ad exitum trepidantem ; horrendissimaque spectacula, cum dæmones, exprobrantes peccatum et minantes, ad se trahunt illam in tristia desolataque loca, ita ut ante judicium stupor ad punitionem sufficiat, cum conscientia ad peccata respiciens dignam culparum futuram poenam reformnidat. Hinc enim corpus jacet sudore conspersum laboris interioris signa de- monstrans, et invisibilis perturbationis quæ videntur manifesta sunt indicia. Hinc quemadmodum qui ama- rum gustaverunt poculum, invisibilitati animæ vultum componunt, et ibi quæ apparent, tristem illius dispositionem tradunt, ex forma enim appa- rentis, exprimente characterem aspectu, suam abs- conditam tristitiam manifestat. › Sic etiam Chrysostomus rursum ait: ‹ An nescitis quomodo in ultimo die peccata constringent ani mam? quoniodo cor deorsum trahant? Unde multa refert horrenda, necnon tunc vultus aspicere cogit tremendos, quorum aspectum ferre nequeunt ab- euntes : lectum ipsum multo cum fremity exagi- Variæ lectiones et notæ. om. L. cod. et L. L. D. L. D. cod. 4. episcopi Photices de perfectione spirituali. Bibl. Max. V. ? L. cod. 80. . om. L. L. L. L. L. L. L. L. L. L. coll. om. L. col. L. L. L. L. cl.) cod. -- L. - ? (12) Καί γε Νείλος αὖθις δε ἱερός φησιν· ε Ον-

αὐτοῖς εὐκαταφρόνητος φανείται τῶν θείων λογίων & ἡ θεσμοθεσία, τὰς ἀλλυμένας δὲ τῶν οἰκείων παθῶν ἡδονὰς ἑτέροις ὀφθαλμοῖς ἐπισκοπήσαντες καὶ τὴν ἱερὰν ζωὴν ἧς ἀνοήτως εκπεπτώκασι 4, μακαρίο σαντες, ἐλεεινῶς καὶ ἀβουλήτως οι ἀποχωρίζονται τοῦ τῇδε βίου, πρὸς οὐδεμίαν « ἱερὰν ἐλπίδα χειρα- γωγούμενοι διὰ τὴν χειρίστην ζωήν. Τούτων δὲ οὐδενὸς γινομένου κατὰ τὰς κοιμήσεις τῶν ἱερῶν ἀνδρῶν 4, ἀφ᾽ ὧν ὁ πρὸς τὸ πέρας ἐρχόμενος 40, τῶν οἰκείων ἀγώνων εὐφροσύνης ἱερᾶς ἀποπληροῦται καὶ σὺν ἡδονῇ πολλῇ πρὸς τὴν ὁδὸν ἐπιβαίνει τῆς ἱερᾶς παλιγγενεσίας. » ῞Οπερ οὖν καὶ ὁ θεῖος Διάδοχος δηλῶν φάσκει· Ἐὰν οὖν μὴ πρεπόντως μετανοήσωμεν καὶ περὶ τῶν ἁμαρτιῶν ἐ' ἡμῶν πάντων εξο μολογησώμεθα, δειλίαν τινὰ ἄδηλον ἐν τῷ καιρῷ τῆς Β ἐξόδου ἐν ἑαυτοῖς τ8 εὑρήσομεν. Χρὴ δὲ ἡμᾶς εὔχε σθαι τοὺς ἀγαπῶντας τὸν Κύριον καὶ “ ἐκτὸς παν- τὸς εὑρίσκεσθαι φόβου· ὁ γὰρ ἐν φόβῳ ευρισκόμεν νος, εύδηλος σε ὅτι πρὸς ταρταρίους ἄρχοντας ἀπε- λεύσεται· ἡ δὲ ἐν τῇ ἀγάπῃ τοῦ Θεοῦ ἀγαλλιωμένη σ ψυχή δ' ἐν τῇ ὥρᾳ τῆς ἀναλύσεως, ἐπάνω τῶν σκοτει νῶν πράξεων πάντων εὑρισκομένη, πρὸς τοὺς ἀγγέ- λους τῆς εἰρήνης ἔσπευδε δε μετά χαρᾶ; καὶ φέρεται. τως φοβερώτατον τὸ τοῦ θανάτου μυστήριον, ὅτε τῶν ἀπαιτούντων τὴν ψυχὴν οι επιστασία φοβερὰ συνέχει σε φρίττουσαν αὐτὴν πρὸς τὴν ἔξοδον, καὶ δείματα καὶ σχήματα φοβερώτατα, ὅτε δαίμονες ὀνειδίζοντες τὴν ἁμαρτίαν καὶ πρὸς ἑαυτοὺς ἕλκου- σιν ἀπειλοῦντες εἰς ἀνηδῆ καὶ σκυθρωπά χωρία ὡς πρὸ τῆς βασάνου τὴν κατάπληξιν ἱκανὴν εἶναι πρὸς κόλασιν, ὅτε ἡ οι συνείδησις ἐπιτρέφουσα (1513) πρὸς τὰ πλημμελήματα σε τρέμει τὴν πρὸς ἀξίαν τῶν ἡμαρτημένων παραμένουσαν κόλασιν. Ενθεν γὰρ ἱδρῶτι κεῖται τὸ σῶμα διάβροχον, σημεία δει- χνῦν ἐς τοῦ ἔνδον καμάτου, καὶ τῆς ἀδήλου τα ραχῆς τὰ δρώμενα παρέχεται πρόδηλα τεκμήρια. Εντεῦθεν, καθάπερ οἱ τῶν πικρῶν ἀπογευό- τῶν πικρῶν ἀπογενό- μενοι φαρμάκων ἀποστύφουσι τῇ ἀειδείᾳ τὸ πρόσωπον τῆς ψυχῆς, πρὸς ἦν ἔσχον ἐκ τῶν ὀφθέν των ἐκεῖ χαλεπὴν διάθεσιν, τυπωσάσης τὸν χαρακτῆρα τῆς ὄψεως τῷ σχήματι τοῦ φαινομένου τὴν ἑαυτῆς φανερώσασαν σ . κεκρυμμένην ἀνίαν. » . σε (13) Οὕτω γε μὴν καὶ ὁ Χρυσόστομος έφη πά- λιγ· « Οὐκ ἴστε πῶς ἐν τῇ τελευταίᾳ ἡμέρᾳ συστρέφει ψυχὴν οι ἁμαρτήματα; πως κάτωθεν τὴν καρδίαν το ἀνακινεῖ; "Οθεν δείματα πολλά ἐστιν ἀκούειν τότε διηγουμένη τι καὶ ὄψεις φοβεράς, ὧν οὐδὲ τὴν θεω- ρίαν λοιπὸν φέροντες οἱ ἀπιόντες, καὶ τὴν κλίνην αὐτοῖς ἀποπεπτώκασι κι αὐτοδουλήτως ἀποσχιζ. μηδεμίαν σε ἀν. αὐτὸς μὲν ὁ το ἀρχόμενος Τοῦ Διαδόχου, ἐν ἁμαρτημάτων αὐτοῖς καί σο· εὔδηλον ὅτι πρὸς τοὺς ταρτ. οι ἀγαλμένη ἡ ψυχή μ. δε πασῶν πράξεων δι τῆς εἰρήνης ἐπείγεται μετὰ χ. φ. Τοῦ ἁγίου Νείλου ? σε ὁ ἱερὸς ἔφη. Ό. φοβερόν ἐστι ἡ ψυχή συνεχῆ τήν οm. σε ἀπειλοῦντες ὡς ἀμειδή 1. σκυθρωπὴν χώραν χώρα οι σε 1. μελημένα – περιμένουσα κόλασιν Ε. δεικνύων χοιρία! " ή οι πεπλημ- δήλου ἐν ἐκ τῶν ἐκεῖ χαλεπῶν (χαλεπ. φανερωσάσης κ. ἄνοιαν οὐ τοῦ Χρυσοστόμου τι διηγουμένων μ. σελ.) έσχε χαλεπῶν ? σε όψεως καὶ τῷ σχ. 1. ψυχή 1. το τῆς καρδίας ἀν. δ. καὶ δ. πολλών CHRONICON. - LIB. 17. A legislatio, sed perditas suarum passionum voluptates aliis oculis intuentes et sanctam vitam e qua in- sulse deciderunt, beatam proclamantes, miserabili- ter et invite ex hac vita eripiuntur, ad nullam sa- cram spem ob pessimam vitam adducti. Nihil autem eorum ad sanctorum hominum dormitiones re- spicit : ex illis, qui pervenit ad finem, de propriis certaminibus sancta repletur exsultatione et com jucunditate multa ad sacræ regenerationis viam progreditur. » Quod etiam divinus Diadochus ostendens, ait : ‹ Si igitur non convenienter egerimus pœnitentiam et de cunctis peccatis nostris non fecerimus con- ** (11) fessionem, quemdam absconditum metum in exitus tempore in uobis invenienus. Oportet autem nos orare diligentes Dominum et extra omnem inveniri timorem ; qui enim in metu reperitur, evidens est eum ad fartareos principes abiturum. Anima verð quæ in dissolutionis hora in amicitia Dei exsultat, supra cuncta tenebrarum opera inventa ad angelos pacis cum gaudio festinat et fertur. > C D Et Nilus sanctus iterum dicit : ‹ Vere tremendis- símum mortis mysterium, cum animam poscentium tremenda præsentia circumdat eam ad exitum trepidantem ; horrendissimaque spectacula, cum dæmones, exprobrantes peccatum et minantes, ad se trahunt illam in tristia desolataque loca, ita ut ante judicium stupor ad punitionem sufficiat, cum conscientia ad peccata respiciens dignam culparum futuram poenam reformnidat. Hinc enim corpus jacet sudore conspersum laboris interioris signa de- monstrans, et invisibilis perturbationis quæ videntur manifesta sunt indicia. Hinc quemadmodum qui ama- rum gustaverunt poculum, invisibilitati animæ vultum componunt, et ibi quæ apparent, tristem illius dispositionem tradunt, ex forma enim appa- rentis, exprimente characterem aspectu, suam abs- conditam tristitiam manifestat. › Sic etiam Chrysostomus rursum ait: ‹ An nescitis quomodo in ultimo die peccata constringent ani mam? quoniodo cor deorsum trahant? Unde multa refert horrenda, necnon tunc vultus aspicere cogit tremendos, quorum aspectum ferre nequeunt ab- euntes : lectum ipsum multo cum fremity exagi- Variæ lectiones et notæ. om. L. cod. et L. L. D. L. D. cod. 4. episcopi Photices de perfectione spirituali. Bibl. Max. V. ? L. cod. 80. . om. L. L. L. L. L. L. L. L. L. L. coll. om. L. col. L. L. L. L. cl.) cod. -- L. - ? (12) Καί γε Νείλος αὖθις δε ἱερός φησιν· ε Ον-

νuί Α αὐτὴν μετὰ πολλῆς τῆς ῥύμης τινάσσουσι καὶ φι Ο βερὸν ἐνορῶσι τοῖς παροῦσιν, τῆς ψυχῆς ἔνδον το ἑαυτῆς ὠθούσης καὶ μὴ θελούσης ἀποῤῥαγῆναι τοῦ σώματος· εἰ γὰρ ἀνθρώπους φοβεροὺς ἐνορῶντες τ δεδιττόμεθα, ἀγγέλους ἀπειληφόρους καὶ δυνάμεις ἀποτόμους τῶν παραπεμπομένων βλέποντες, τί οὐ πεισόμεθα, ελκομένων τι ἡμῶν ἀπὸ τοῦ σώμα τος καὶ χωριζομένης τῆς ψυχῆς, πολλὰ ἀποδυρο μένης το ἐκεῖ καὶ μάτην ; » το (14) Καὶ μέντοι καὶ ὁ μέγας Βασίλειος παραι νεῖ λέγων· « Μὴ τι τοίνυν ἀνάβαλλε τε ἡμέραν ἐξ ἡμέρας, ἵνα μὴ ἐμπέσῃς εἰς ἦν οὐ προσδοκᾷς ἡμέ ραν, ἡνίκα μὲν ἀπολείπωσί σε αἱ τὸ τοῦ ζῆν ἀφορ μαι, ἀπορία δὲ πάντοθεν καὶ θλίψις ἀπαραμύθητος, απειρηκότων μὲν ἰατρῶν, ἀπειρηκότων δὲ τῶν οἱ κείων, ὅτε πυκνῷ ω ἄσθματι καὶ ξηρῷ συνεχόμενος, πυρετοῦ οι τὰ ἔνδον μυχῶντος ", στενάξης μὲν ἀπὸ μέσης καρδίας, τὸν δὲ συλλυπούμενον οὐχ εὑρήσης καὶ φθέγξῃ μέντοι γε λεπτὸν καὶ ἀδρανές, ὁ δὲ ἀκούων οὐκ ἔστιν· πᾶν δὲ τὸ λαλούμενον παρά σου ὡς παραφροσύνη καταφρονεῖται. Μηδεὶς οὖν ἐξα- πατάτω σε κενοῖς λόγοις εἰ καὶ ματαίοις· ἐπιστή σεται γάρ σοι ἀφνίδιος ὄλεθρος καὶ ἡ καταστροφή ομοίως καταιγίδι παρεῖ· ἥξει γὰρ ἄγγελος κατηφής ἀπάγων βιαίως καὶ σύρων σου τὴν ψυχὴν δεδεμένην ταῖς ἁμαρτίαις, πυκνά μεταστρεφομένην πρὸς τὰ ὧδε καὶ ὀδυρομένην ἄνευ φωνῆς, τοῦ ὀργάνου λοιπόν τῶν θρήνων ἀποκλεισθέντος· ὦ πόσα σπαράξεις σεαυτόν, ὦ πόσα στενάξεις άπρακτα, μετανοῶν ἐπὶ τοῖς κακῶς βουλευθεῖσι καὶ πραχθεῖσιν. Οἷα ἐρεῖς ἐν τῇ ὀδύνῃ τῆς καρδίας σου σου. Αί, αἱ με, μὴ ἀπορρίψαι τὸ βαρὺ τοῦτο φορτίον τῆς ἁμαρτίας αἱ ει με τὰς κηλίδας μὴ ἀποπλύνασθαι, ὦ τῶν που νηρῶν βουλευμάτων καὶ συναλλαγμάτων ! διὰ γὰρ πρόσκαιρον ἁμαρτίας ἀπόλαυσιν, αἰώνιον βασανίζο μαι· διὰ σαρκὸς ἡδονὴν καὶ πύρωσιν τῷ αἰωνίῳ πυρὶ παραδίδομαι· δικαία ἡ κρίσις τοῦ Θεοῦ· ἐκαλούμην καὶ οὐχ ὑπήκουον· διεμαρτύραντό μοι, ἐγὼ δὲ κατε γέλων. » Ταῦτα καὶ τὰ τοιαῦτα ἐρεῖς ἀποκλειό- μενος σεαυτὸν ἂν, προαναρπασθεὶς τῆς μετανοίας. Οὐκοῦν ἐλέησον σεαυτὸν καὶ λάβε δὴ εἰς ἔννοιαν την ἐσχάτην ἡμέραν, τὴν ὄντως φρικωδεστάτην τε και ἐλεεινοτέραν τε τῆς ἐξόδου, (152) καὶ συνοχήν, καὶ πνιγμὸν, καὶ ψυχορραγίας οι ώραν καὶ ἀπόφασιν Θεοῦ κατεπείγουσαν, καὶ ἀγγέλους ἐπισπεύδοντας, καὶ ψυχὴν ἐν τούτοις δεινῶς θορυβουμένην, καὶ ἐλιγγιῶσαν καὶ τρέμουσαν σφόδρα καὶ ἀποροῦσαν, καὶ ἀνόνητον ο μετανοοῦσαν ὅτε ὄφελος οὐδέν. ΣΑΓ. Βασιλεία Ηρακλωνα . - " Μετά Κωνσταντῖνον, υἱὸν Ηρακλείου, ἐβασίλευσεν Ηρακλωνᾶς ἅμα Μαρτίνῃ μητρὶ αὐτοῦ μῆνας δ'. της γε τε ἐν ἑαυτῇ το ανδρώτι ? ἀνευρόντι ? 1.. το Ελκομένης Γ. το οδυρομένης εἰκῇ Ι.. ἀποδυρωμένεν το Τοῦ ἁγίου Βασιλείου ? * Μή, μή μ. το ἀναβάλλου Ι. ἐν πυκνῶς Ι. πυρετοῦ ὀμύχον. μοιχ. δ κενοῖς καὶ μ. λ. ἐπ. δὲ αἰφν. όλ. π. μὲν μεταστρεφ. σου τότε· οὐαί μοι, μὴ ἀπορρίψης ἀποπλύνασθαι οι. φρικ. ἡμέραν και Ι. οι ανόνητα μ. ὅταν ὀφ. 4. Βασιλεύει δὲ 'Η. σὺν μ. Μ. μ. σ'. 8.9 GEORGII HAMARTOLI fant, et truei astantes intuentur, ani- ma interius conturbata neque de corpore exire volente. Si enim truces cum videmus homi- nes perimescimus, minaces angelos severasque astantium potentias cernentes, quid non timebimus dum a corpore separabinur et auima detrabetur, multa sed frustra ingemiscens? › B Necnon magnus Basilius hortatur dicens : « Ne igitur differas de die in diem, ne incidas in eum quem non exspectas diem; tunc, cum deserent te vitæ fontes et angustiæ undique erunt et inconso- labilis aflictio, desperantibus medicis, propinquis- que desperantibus; cum gravi halitu paralysique captus, febri intus urente, ex imo corde gemes, et non qui consoletur invenies; clamabis voce lassa tenuique, et nou erit qui audiat: omne quod a te fuerit dictum tanquam delirium contemnetur. Nemo igitur te decipiat inanibus vanisque verbis; superveniet enim tibi subita mors, et finis velut Lempesias parebit. Veniet enim tristis angelus, vio- lenter abducens detrahensque animam tuam pec- catis devinctam, sape respicientem ad praesentia, multumque dolentem absque voce, gemituum or- gano jamjam impedito. quantum te lacerabis ! quantum gemes frustra, de male deliberatis et actis pœnitens ! Tunc dices in mœrore cordis tui ‹ Væ, væ mihi, eo quod istud grave peccati onus non abjecerim ! Va mihi quod maculas non c laverim! o prava consilia ac fœdera! nam ob momentaneam peccati delectationem, in æternum punlar. Ob carnis voluptatem et æstum æterno subjiciar igni. Justum est Dei judicium: voca- bar, et non audiebam ; contestabantur mihi, et ego ridebam. › llæc et similia dices tuam plo- rando sortem, ante poenitentiam præereptus. Ita- que miserere tui habetoque in mente diem ulti- mum, ac tremendam vere miseramque exitus lu- ctationem et suffocationem, et agonia horain, prom- ptamque Dei sententiam, et angelos festinantes, et animam tunc misere conturbatam ac exagitatam, et valde trementem ac desolatam, et inaniter pœni- tentem, cum jam nulla est utilitas. › CCXXXIII. Regnum Heraclonæ. Post Constantimum, Heraclii filium, regnavit Heraclonas cum Martina matre mensibus qua- 4nor D Varia lectiones et notæ. Senatus autem dejecit Heraclonam, et, amputatis L. 1. om. L. $4 " L. cod. "al om. L. cod. ? L. L. ST al- L. L. • Rubrica hæc deest in cod. et in Mon. et Par. 1706. 941. Col. 753,16 : **Ced. 753,22,23. - (2) Ἡ δὲ σύγκλητος ἀπώσατο Ηρακλωναν, οι δι 8. Ελεεινοτάτην cod. ελεεινότητα L. ex ελεεινοτ. compendio male lecto. το ψυχορραγίαν καὶ ἀπόφασιν L.

νuί Α αὐτὴν μετὰ πολλῆς τῆς ῥύμης τινάσσουσι καὶ φι Ο βερὸν ἐνορῶσι τοῖς παροῦσιν, τῆς ψυχῆς ἔνδον το ἑαυτῆς ὠθούσης καὶ μὴ θελούσης ἀποῤῥαγῆναι τοῦ σώματος· εἰ γὰρ ἀνθρώπους φοβεροὺς ἐνορῶντες τ δεδιττόμεθα, ἀγγέλους ἀπειληφόρους καὶ δυνάμεις ἀποτόμους τῶν παραπεμπομένων βλέποντες, τί οὐ πεισόμεθα, ελκομένων τι ἡμῶν ἀπὸ τοῦ σώμα τος καὶ χωριζομένης τῆς ψυχῆς, πολλὰ ἀποδυρο μένης το ἐκεῖ καὶ μάτην ; » το (14) Καὶ μέντοι καὶ ὁ μέγας Βασίλειος παραι νεῖ λέγων· « Μὴ τι τοίνυν ἀνάβαλλε τε ἡμέραν ἐξ ἡμέρας, ἵνα μὴ ἐμπέσῃς εἰς ἦν οὐ προσδοκᾷς ἡμέ ραν, ἡνίκα μὲν ἀπολείπωσί σε αἱ τὸ τοῦ ζῆν ἀφορ μαι, ἀπορία δὲ πάντοθεν καὶ θλίψις ἀπαραμύθητος, απειρηκότων μὲν ἰατρῶν, ἀπειρηκότων δὲ τῶν οἱ κείων, ὅτε πυκνῷ ω ἄσθματι καὶ ξηρῷ συνεχόμενος, πυρετοῦ οι τὰ ἔνδον μυχῶντος ", στενάξης μὲν ἀπὸ μέσης καρδίας, τὸν δὲ συλλυπούμενον οὐχ εὑρήσης καὶ φθέγξῃ μέντοι γε λεπτὸν καὶ ἀδρανές, ὁ δὲ ἀκούων οὐκ ἔστιν· πᾶν δὲ τὸ λαλούμενον παρά σου ὡς παραφροσύνη καταφρονεῖται. Μηδεὶς οὖν ἐξα- πατάτω σε κενοῖς λόγοις εἰ καὶ ματαίοις· ἐπιστή σεται γάρ σοι ἀφνίδιος ὄλεθρος καὶ ἡ καταστροφή ομοίως καταιγίδι παρεῖ· ἥξει γὰρ ἄγγελος κατηφής ἀπάγων βιαίως καὶ σύρων σου τὴν ψυχὴν δεδεμένην ταῖς ἁμαρτίαις, πυκνά μεταστρεφομένην πρὸς τὰ ὧδε καὶ ὀδυρομένην ἄνευ φωνῆς, τοῦ ὀργάνου λοιπόν τῶν θρήνων ἀποκλεισθέντος· ὦ πόσα σπαράξεις σεαυτόν, ὦ πόσα στενάξεις άπρακτα, μετανοῶν ἐπὶ τοῖς κακῶς βουλευθεῖσι καὶ πραχθεῖσιν. Οἷα ἐρεῖς ἐν τῇ ὀδύνῃ τῆς καρδίας σου σου. Αί, αἱ με, μὴ ἀπορρίψαι τὸ βαρὺ τοῦτο φορτίον τῆς ἁμαρτίας αἱ ει με τὰς κηλίδας μὴ ἀποπλύνασθαι, ὦ τῶν που νηρῶν βουλευμάτων καὶ συναλλαγμάτων ! διὰ γὰρ πρόσκαιρον ἁμαρτίας ἀπόλαυσιν, αἰώνιον βασανίζο μαι· διὰ σαρκὸς ἡδονὴν καὶ πύρωσιν τῷ αἰωνίῳ πυρὶ παραδίδομαι· δικαία ἡ κρίσις τοῦ Θεοῦ· ἐκαλούμην καὶ οὐχ ὑπήκουον· διεμαρτύραντό μοι, ἐγὼ δὲ κατε γέλων. » Ταῦτα καὶ τὰ τοιαῦτα ἐρεῖς ἀποκλειό- μενος σεαυτὸν ἂν, προαναρπασθεὶς τῆς μετανοίας. Οὐκοῦν ἐλέησον σεαυτὸν καὶ λάβε δὴ εἰς ἔννοιαν την ἐσχάτην ἡμέραν, τὴν ὄντως φρικωδεστάτην τε και ἐλεεινοτέραν τε τῆς ἐξόδου, (152) καὶ συνοχήν, καὶ πνιγμὸν, καὶ ψυχορραγίας οι ώραν καὶ ἀπόφασιν Θεοῦ κατεπείγουσαν, καὶ ἀγγέλους ἐπισπεύδοντας, καὶ ψυχὴν ἐν τούτοις δεινῶς θορυβουμένην, καὶ ἐλιγγιῶσαν καὶ τρέμουσαν σφόδρα καὶ ἀποροῦσαν, καὶ ἀνόνητον ο μετανοοῦσαν ὅτε ὄφελος οὐδέν. ΣΑΓ. Βασιλεία Ηρακλωνα . - " Μετά Κωνσταντῖνον, υἱὸν Ηρακλείου, ἐβασίλευσεν Ηρακλωνᾶς ἅμα Μαρτίνῃ μητρὶ αὐτοῦ μῆνας δ'. της γε τε ἐν ἑαυτῇ το ανδρώτι ? ἀνευρόντι ? 1.. το Ελκομένης Γ. το οδυρομένης εἰκῇ Ι.. ἀποδυρωμένεν το Τοῦ ἁγίου Βασιλείου ? * Μή, μή μ. το ἀναβάλλου Ι. ἐν πυκνῶς Ι. πυρετοῦ ὀμύχον. μοιχ. δ κενοῖς καὶ μ. λ. ἐπ. δὲ αἰφν. όλ. π. μὲν μεταστρεφ. σου τότε· οὐαί μοι, μὴ ἀπορρίψης ἀποπλύνασθαι οι. φρικ. ἡμέραν και Ι. οι ανόνητα μ. ὅταν ὀφ. 4. Βασιλεύει δὲ 'Η. σὺν μ. Μ. μ. σ'. 8.9 GEORGII HAMARTOLI fant, et truei astantes intuentur, ani- ma interius conturbata neque de corpore exire volente. Si enim truces cum videmus homi- nes perimescimus, minaces angelos severasque astantium potentias cernentes, quid non timebimus dum a corpore separabinur et auima detrabetur, multa sed frustra ingemiscens? › B Necnon magnus Basilius hortatur dicens : « Ne igitur differas de die in diem, ne incidas in eum quem non exspectas diem; tunc, cum deserent te vitæ fontes et angustiæ undique erunt et inconso- labilis aflictio, desperantibus medicis, propinquis- que desperantibus; cum gravi halitu paralysique captus, febri intus urente, ex imo corde gemes, et non qui consoletur invenies; clamabis voce lassa tenuique, et nou erit qui audiat: omne quod a te fuerit dictum tanquam delirium contemnetur. Nemo igitur te decipiat inanibus vanisque verbis; superveniet enim tibi subita mors, et finis velut Lempesias parebit. Veniet enim tristis angelus, vio- lenter abducens detrahensque animam tuam pec- catis devinctam, sape respicientem ad praesentia, multumque dolentem absque voce, gemituum or- gano jamjam impedito. quantum te lacerabis ! quantum gemes frustra, de male deliberatis et actis pœnitens ! Tunc dices in mœrore cordis tui ‹ Væ, væ mihi, eo quod istud grave peccati onus non abjecerim ! Va mihi quod maculas non c laverim! o prava consilia ac fœdera! nam ob momentaneam peccati delectationem, in æternum punlar. Ob carnis voluptatem et æstum æterno subjiciar igni. Justum est Dei judicium: voca- bar, et non audiebam ; contestabantur mihi, et ego ridebam. › llæc et similia dices tuam plo- rando sortem, ante poenitentiam præereptus. Ita- que miserere tui habetoque in mente diem ulti- mum, ac tremendam vere miseramque exitus lu- ctationem et suffocationem, et agonia horain, prom- ptamque Dei sententiam, et angelos festinantes, et animam tunc misere conturbatam ac exagitatam, et valde trementem ac desolatam, et inaniter pœni- tentem, cum jam nulla est utilitas. › CCXXXIII. Regnum Heraclonæ. Post Constantimum, Heraclii filium, regnavit Heraclonas cum Martina matre mensibus qua- 4nor D Varia lectiones et notæ. Senatus autem dejecit Heraclonam, et, amputatis L. 1. om. L. $4 " L. cod. "al om. L. cod. ? L. L. ST al- L. L. • Rubrica hæc deest in cod. et in Mon. et Par. 1706. 941. Col. 753,16 : **Ced. 753,22,23. - (2) Ἡ δὲ σύγκλητος ἀπώσατο Ηρακλωναν, οι δι 8. Ελεεινοτάτην cod. ελεεινότητα L. ex ελεεινοτ. compendio male lecto. το ψυχορραγίαν καὶ ἀπόφασιν L.

νοκοπήσαντες αὐτὸν καὶ Μαρτίναν γλωσσοτομήσαν- Α τες, καὶ ἐξώρισαν αὐτούς. - σταν, υἱὸν Κωνσταντίνου, Εγγονον ' Ηρακλείου. ΣΛΔ'. Βασιλεία Κώνστα εγγόνου Ηρακλείου. Μετὰ ο δὲ Ἡρακλωνἂν ἐβασίλευσε Κώνστας ἔτη κι', ὃς ἔφη ἐπὶ σιλεντίου πρὸς τὴν σύγκλητον. Τοῦ ἐμοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου, ἐπὶ ζωῆς τοῦ ἰδίου πα- τρὸς, ἐμοῦ δὲ πάππου Ηρακλείου, ἱκανὸν σὺν τῷ πατρὶ βασιλεύσαντος, μετὰ δὲ τοῦτον λίαν βραχύ - ὁ γὰρ Μαρτίνης φθόνος τῆς αὐτοῦ μητρυιᾶς τοῦ ζῇν αὐτὸν ἀπήλλαξε διὰ Ηρακλωνᾶν τὸν ἐξ αὐτῆς θέσμως γεγεννημένον ταύτην μετὰ τέκνου ἡ ὑμετέρα σὺν Θεῷ ψῆφος ἐξήγαγε πρὸς τὸ μὴ τὸν ἀθέσμως ο καὶ ἐκνόμως γεννηθέντα βασιλεύεσθαι Β τὴν βασιλείαν Ρωμαίων. Ἐγὼ δὲ παρακαλῶ συμ- βούλους ἔχειν ὑμᾶς καὶ φίλους καὶ γνώμονας τῆς ἐμῆς βασιλείας. » Καὶ φιλοτιμησάμενος αὐτοὺς δώ- μοις ἀπέλυσεν. - " (2) Εφ᾽ οὗ γέγονε ο βίαιος άνεμος καὶ πολλὰ δένδρα ἀνέσπασε, καὶ κίονας μοναχῶν κατέβαλε, καὶ πλοῖα συνέτριψε. ' (3) ᾿Αλλὰ καὶ Μανΐας (ὁ τῶν Ἀββάδων ἀρχηγός) τὴν 'Ρόδον καταλαβών (καὶ παραλαβών) τὸν κολοσσὸν (Ρόδου) μετά, ατξ' ἔτη τῆς • Ιδρύσεως καθεῖλεν· (ὸν Ἰουδαϊός τις ἔμπορος : ὠνησάμενος ἑπτακοσίους καμήλους εφόρτωσε τῷ · χαλκῷ * (και λοσσού) σ. (4) Μανΐας δὲ · μετὰ πλοίων ἦλθεν ἐν Φοινίκῃ. ἔνθα ἦν ὁ βασιλεὺς (Κώνστας) μετὰ τοῦ Ρωμαϊκού στόλου ναυμαχεῖν ' μέλλων μετ᾿ αὐτοῦ. Τῇ δὲ νυκτί εἶδε κατ᾿ ὄναρ ὁ βασιλεὺς ἑαυτὸν ὑπάρχοντα ἐν Θεσσαλονίκῃ. Καὶ τοῦτο παραυτίκα γνωστικῷ τινι διηγησάμενος, ἔφη· 'Ο βασιλεῦ, εἴθε μὴ υπνωτας τῇ νυκτὶ ταύτῃ μήτε ὄνειρον ἐθεάσω Ι τὸ γὰρ εἶναί σε ἐν Θεσσαλονίκῃ θὲς ἄλλῳ τὴν νίκην παρασης μαίνει τουτέστι, σοῦ ἡττηθέντος, ἡ νίκη πρὸς τὸν ἐχθρὸν τεθήσεται. "Ημέρας οὖν γενομένης καὶ ἀλλή- λοις συμβαλόντων, ἡττᾶται ὁ βασιλεὺς καὶ συγκιρο νᾶται ἡ θάλασσα τῷ αἵματι τῶν Ῥωμαίων. κοινοῦνται ταύτην γνησίῳ τινὶ τῶν ὑπηκόων φίλω αὐτοῦ, ᾧ καὶ τὴν ἰδίαν ἐσθῆτα κατὰ τὴν ἐκείνου συμβουλὴν ἐνδύσας καὶ εἰς πενιχρὸν πλοῖον εἰσελθὼν σὺν ὀλίγοις ἀπέπλευσε διὰ τῆς νυκτὸς Καὶ ἀν. Κώνσταντα τὸν υἱὸν Κ. Ε. Μ. δὲ Κωνστ. Κόσμου ἔτος, σολδ (ίπιο αρμο τῆς θείας σαρκώσεως ἔτος χμ' (χμα') Ῥωμαίων βασιλεὺς Κ. ὁ υἱὸς Κωνσταντίνου, υἱοῦ Ἡρακλείου αἱρε τικὸς ἐ. κζ', ὃς παρακλητικοίς λόγοις πρὸς τὴν σύγκλητον ἐχρήσατο ἐπαινέσας αὐτὴν ὑπὲρ τοῦ μίσους Ἡρακλωνα καὶ Μαρτίνης ὡς φονέων γεγονότων τοῦ πατρὸς αὐτοῦ καὶ δωρεαῖς φ. ἀπ. ἐξαθ. τα 647. 754.22. • 653. Περὶ τοῦ κολοσσοῦ τοῦ ἐν Ῥόδῳ ; Τῷ ιβ' Μ. κ. τὴν Ρ. καθ. τὸν κ. μετά, ατξε' έτη. Σ' αὐτοῦ ὅν ὠν, ἐμπ. ἐννακόσια καμήλια ἐφ. τὸν χαλκόν τους · καὶ γὰρ οἱ Ρόδιοι θαλασσοκρατήσοντες ἀνέστησαν ἀνδριάντα χαλκοῦν τῷ ἡλίῳ, κτλ. παραγενόμενος εἰς τὸν Φοίνικα της Λυκίας ένθα (τῷ ιγ'). ναυμαχεί μετ' ἀ. τῇ οὖν πρὸ τοῦ πολέμου ἑσπέρα θεωρεῖ κ. δ. ὁ β. ὅτι ἦν ἐν Θ. Διυπνισθεὶς δὲ διηγήσατο τῷ ὀνειροκρίτη & & &. ὑπάρχ. ὑπάρχειν. ν. κρίνεται · π. τὴν ἐν σου ἡ νίκη τρέπεται καὶ δὴ τοῦτο ἀπέβη· Συμβαλόντες γὰρ πόλεμον (και ἡττῶνται Ρωμαίοι ὁ δὲ βασιλεὺς μόλις διασω θεὶς ὑπεστράφη μετ' αἰσχύνης ἐν Κ. ἐνδύει δὲ ὁ βασιλεὺς ἄλλον τὴν ἐσθῆτα αὐτοῦ — ὁ δὲ β., κτλ. CHRONICON. - LIB. IV. ipsi naribus et Martina litigua, eos in exsilium pro G pulerunt. Elevaverunt autem ad regnum Constantem, Con- stantini filium, Heraclii nepotein CCXXXIV. Regnum Constantis, Heraclii nepotis. Post Heraclonam autem regnavit Constans aunos viginti septem. Hic dixit ad senatum : ‹ Postquam Constantinus pater meus, vivente ipsius patre avo- que meo Heraclio, satis diu cum patre regnavisset, et paucissimo tempore post illum, siquidem Marti- næ invidia, ipsius materteræ, ipsum e vita eri- puit in gratiam Heraclonæ ex illa illegitime nati, hanc cum filio vestra cum Deo sententia expulit, ut illegitime illiciteque genitus Romanorum imperium non teneret. Ego vero rogu vos ut sitis mihi consi liarii, et amici ac regni mei inspectores. » Et cum domuis honorasset 3os dimisit. Sub eo ortus est ventus vehemens, qui multas exstirpavit arbores, et columnas monachorum ever- tit et navigia contrivit. Interea Moavias, Arabum dux, Rhodo occupata, simul cum ejus colosso, anno ejus constructionis millesimo trecentesimo sexagesimo, hunc evertit; et Judæns quidam mercator emit illum et septingen- tos camelos colossi sere oneravit. Moavias cum navibus venit ad Phoenices, ubi erat rex Constans cum Romana classe, ad pugnan- dum adversus eum. Nocte vero rex in somnis se vidit Thessalonica degentem. Et cum statim hoc alicuì narravisset vati, ille ait : ‹ Utinam, o rex, non hac nocte dormivisses nec somnium habuisses! Quod enim tu fueris Thessalonicæ, te victoriam alteri cessurum significat istud et, te victo, victo- riam apud hostem mansuram. Die igitur facto, cum congressi fuissent, victus est rex, et commiscuit se mare cum sanguine Romanorum. alicui ex subditis regis, qui ipsius verus amicus erat; et rex, ex illius consilio, postquam proprio indumento vestivisset eum, miseram cymbam D conscendens, cum paucis navigavit usque Con- Varia lectiones et notæ. * H. Ged. 754.2. " cod. Ceil. 754,9-14. Leo. Ced. 755,8-10 : add. Ced. · Ced. · Leo, Ced. Ced. 654. * Gud. 756.2 C.ed. cod. Ced.) Gell. Leo. " Leo, Ced. 756,10-16. . . - (3) Ανεβίβασαν δὲ οὐ ἐπὶ τὴν βασιλείαν) Κών (5) Επιβουλῆς δὲ 18 μηνυθείσης τῷ βασιλεῖ, ἀνα- Insidias autem regi strui communicaverunt 8. Τῷ δ' ἔτει γ. ἀν. β. καὶ π. δ. παμμεγέθη ἔπεσον καὶ στύλους έρριψε Ged.

νοκοπήσαντες αὐτὸν καὶ Μαρτίναν γλωσσοτομήσαν- Α τες, καὶ ἐξώρισαν αὐτούς. - σταν, υἱὸν Κωνσταντίνου, Εγγονον ' Ηρακλείου. ΣΛΔ'. Βασιλεία Κώνστα εγγόνου Ηρακλείου. Μετὰ ο δὲ Ἡρακλωνἂν ἐβασίλευσε Κώνστας ἔτη κι', ὃς ἔφη ἐπὶ σιλεντίου πρὸς τὴν σύγκλητον. Τοῦ ἐμοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου, ἐπὶ ζωῆς τοῦ ἰδίου πα- τρὸς, ἐμοῦ δὲ πάππου Ηρακλείου, ἱκανὸν σὺν τῷ πατρὶ βασιλεύσαντος, μετὰ δὲ τοῦτον λίαν βραχύ - ὁ γὰρ Μαρτίνης φθόνος τῆς αὐτοῦ μητρυιᾶς τοῦ ζῇν αὐτὸν ἀπήλλαξε διὰ Ηρακλωνᾶν τὸν ἐξ αὐτῆς θέσμως γεγεννημένον ταύτην μετὰ τέκνου ἡ ὑμετέρα σὺν Θεῷ ψῆφος ἐξήγαγε πρὸς τὸ μὴ τὸν ἀθέσμως ο καὶ ἐκνόμως γεννηθέντα βασιλεύεσθαι Β τὴν βασιλείαν Ρωμαίων. Ἐγὼ δὲ παρακαλῶ συμ- βούλους ἔχειν ὑμᾶς καὶ φίλους καὶ γνώμονας τῆς ἐμῆς βασιλείας. » Καὶ φιλοτιμησάμενος αὐτοὺς δώ- μοις ἀπέλυσεν. - " (2) Εφ᾽ οὗ γέγονε ο βίαιος άνεμος καὶ πολλὰ δένδρα ἀνέσπασε, καὶ κίονας μοναχῶν κατέβαλε, καὶ πλοῖα συνέτριψε. ' (3) ᾿Αλλὰ καὶ Μανΐας (ὁ τῶν Ἀββάδων ἀρχηγός) τὴν 'Ρόδον καταλαβών (καὶ παραλαβών) τὸν κολοσσὸν (Ρόδου) μετά, ατξ' ἔτη τῆς • Ιδρύσεως καθεῖλεν· (ὸν Ἰουδαϊός τις ἔμπορος : ὠνησάμενος ἑπτακοσίους καμήλους εφόρτωσε τῷ · χαλκῷ * (και λοσσού) σ. (4) Μανΐας δὲ · μετὰ πλοίων ἦλθεν ἐν Φοινίκῃ. ἔνθα ἦν ὁ βασιλεὺς (Κώνστας) μετὰ τοῦ Ρωμαϊκού στόλου ναυμαχεῖν ' μέλλων μετ᾿ αὐτοῦ. Τῇ δὲ νυκτί εἶδε κατ᾿ ὄναρ ὁ βασιλεὺς ἑαυτὸν ὑπάρχοντα ἐν Θεσσαλονίκῃ. Καὶ τοῦτο παραυτίκα γνωστικῷ τινι διηγησάμενος, ἔφη· 'Ο βασιλεῦ, εἴθε μὴ υπνωτας τῇ νυκτὶ ταύτῃ μήτε ὄνειρον ἐθεάσω Ι τὸ γὰρ εἶναί σε ἐν Θεσσαλονίκῃ θὲς ἄλλῳ τὴν νίκην παρασης μαίνει τουτέστι, σοῦ ἡττηθέντος, ἡ νίκη πρὸς τὸν ἐχθρὸν τεθήσεται. "Ημέρας οὖν γενομένης καὶ ἀλλή- λοις συμβαλόντων, ἡττᾶται ὁ βασιλεὺς καὶ συγκιρο νᾶται ἡ θάλασσα τῷ αἵματι τῶν Ῥωμαίων. κοινοῦνται ταύτην γνησίῳ τινὶ τῶν ὑπηκόων φίλω αὐτοῦ, ᾧ καὶ τὴν ἰδίαν ἐσθῆτα κατὰ τὴν ἐκείνου συμβουλὴν ἐνδύσας καὶ εἰς πενιχρὸν πλοῖον εἰσελθὼν σὺν ὀλίγοις ἀπέπλευσε διὰ τῆς νυκτὸς Καὶ ἀν. Κώνσταντα τὸν υἱὸν Κ. Ε. Μ. δὲ Κωνστ. Κόσμου ἔτος, σολδ (ίπιο αρμο τῆς θείας σαρκώσεως ἔτος χμ' (χμα') Ῥωμαίων βασιλεὺς Κ. ὁ υἱὸς Κωνσταντίνου, υἱοῦ Ἡρακλείου αἱρε τικὸς ἐ. κζ', ὃς παρακλητικοίς λόγοις πρὸς τὴν σύγκλητον ἐχρήσατο ἐπαινέσας αὐτὴν ὑπὲρ τοῦ μίσους Ἡρακλωνα καὶ Μαρτίνης ὡς φονέων γεγονότων τοῦ πατρὸς αὐτοῦ καὶ δωρεαῖς φ. ἀπ. ἐξαθ. τα 647. 754.22. • 653. Περὶ τοῦ κολοσσοῦ τοῦ ἐν Ῥόδῳ ; Τῷ ιβ' Μ. κ. τὴν Ρ. καθ. τὸν κ. μετά, ατξε' έτη. Σ' αὐτοῦ ὅν ὠν, ἐμπ. ἐννακόσια καμήλια ἐφ. τὸν χαλκόν τους · καὶ γὰρ οἱ Ρόδιοι θαλασσοκρατήσοντες ἀνέστησαν ἀνδριάντα χαλκοῦν τῷ ἡλίῳ, κτλ. παραγενόμενος εἰς τὸν Φοίνικα της Λυκίας ένθα (τῷ ιγ'). ναυμαχεί μετ' ἀ. τῇ οὖν πρὸ τοῦ πολέμου ἑσπέρα θεωρεῖ κ. δ. ὁ β. ὅτι ἦν ἐν Θ. Διυπνισθεὶς δὲ διηγήσατο τῷ ὀνειροκρίτη & & &. ὑπάρχ. ὑπάρχειν. ν. κρίνεται · π. τὴν ἐν σου ἡ νίκη τρέπεται καὶ δὴ τοῦτο ἀπέβη· Συμβαλόντες γὰρ πόλεμον (και ἡττῶνται Ρωμαίοι ὁ δὲ βασιλεὺς μόλις διασω θεὶς ὑπεστράφη μετ' αἰσχύνης ἐν Κ. ἐνδύει δὲ ὁ βασιλεὺς ἄλλον τὴν ἐσθῆτα αὐτοῦ — ὁ δὲ β., κτλ. CHRONICON. - LIB. IV. ipsi naribus et Martina litigua, eos in exsilium pro G pulerunt. Elevaverunt autem ad regnum Constantem, Con- stantini filium, Heraclii nepotein CCXXXIV. Regnum Constantis, Heraclii nepotis. Post Heraclonam autem regnavit Constans aunos viginti septem. Hic dixit ad senatum : ‹ Postquam Constantinus pater meus, vivente ipsius patre avo- que meo Heraclio, satis diu cum patre regnavisset, et paucissimo tempore post illum, siquidem Marti- næ invidia, ipsius materteræ, ipsum e vita eri- puit in gratiam Heraclonæ ex illa illegitime nati, hanc cum filio vestra cum Deo sententia expulit, ut illegitime illiciteque genitus Romanorum imperium non teneret. Ego vero rogu vos ut sitis mihi consi liarii, et amici ac regni mei inspectores. » Et cum domuis honorasset 3os dimisit. Sub eo ortus est ventus vehemens, qui multas exstirpavit arbores, et columnas monachorum ever- tit et navigia contrivit. Interea Moavias, Arabum dux, Rhodo occupata, simul cum ejus colosso, anno ejus constructionis millesimo trecentesimo sexagesimo, hunc evertit; et Judæns quidam mercator emit illum et septingen- tos camelos colossi sere oneravit. Moavias cum navibus venit ad Phoenices, ubi erat rex Constans cum Romana classe, ad pugnan- dum adversus eum. Nocte vero rex in somnis se vidit Thessalonica degentem. Et cum statim hoc alicuì narravisset vati, ille ait : ‹ Utinam, o rex, non hac nocte dormivisses nec somnium habuisses! Quod enim tu fueris Thessalonicæ, te victoriam alteri cessurum significat istud et, te victo, victo- riam apud hostem mansuram. Die igitur facto, cum congressi fuissent, victus est rex, et commiscuit se mare cum sanguine Romanorum. alicui ex subditis regis, qui ipsius verus amicus erat; et rex, ex illius consilio, postquam proprio indumento vestivisset eum, miseram cymbam D conscendens, cum paucis navigavit usque Con- Varia lectiones et notæ. * H. Ged. 754.2. " cod. Ceil. 754,9-14. Leo. Ced. 755,8-10 : add. Ced. · Ced. · Leo, Ced. Ced. 654. * Gud. 756.2 C.ed. cod. Ced.) Gell. Leo. " Leo, Ced. 756,10-16. . . - (3) Ανεβίβασαν δὲ οὐ ἐπὶ τὴν βασιλείαν) Κών (5) Επιβουλῆς δὲ 18 μηνυθείσης τῷ βασιλεῖ, ἀνα- Insidias autem regi strui communicaverunt 8. Τῷ δ' ἔτει γ. ἀν. β. καὶ π. δ. παμμεγέθη ἔπεσον καὶ στύλους έρριψε Ged.

Α ἐν ΚΠ., σωθεὶς παραδόξως. Τῇ δὲ ἐπαύριον τὴν Ο βασιλικὴν ἐσθῆτα περιβεβλημένος ο φίλος τοῦ βασιλέως, ἐπιστὰς τῇ βασιλικῇ νης συνάπτεται σ πόλεμον, ὃν οἱ πολέμιοι περικυκλώσαντες, δοκοῦντες αὐτὸν εἶναι τὸν βασιλέα, ἰσχυρῶς ἐπολέμουν. Ὁ δὲ πολλοὺς ἐξ αὐτῶν ἀνδρείως ἀνελών, Μαυῖα καὶ αὐτ τοῦ καιρίως πληγέντος, ἐτελεύτησε, πληρώσας τὸ γεγραμμένον 10- . Μείζονα ταύτης ἀγάπην οὐδεὶς ἔχει ἵνα τις τὴν ψυχὴν αὐτοῦ θῇ ὑπὲρ τοῦ φίλου αὐτοῦ. " (6) * γε Κώνστας ἐν τῇ πόλει τὸν ἴδιον ἀδελφὸν Θεοδόσιον ἀνεῖλε. Καὶ ἀπῆλθεν ἐν Σικε λίᾳ, βουλόμενος ἐν Ῥώμῃ τὴν βασιλείαν μεταστῆσαι. μόνον διὰ τὴν ἀναίρεσιν τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ, ἀλλ᾽ ὅτι καὶ Μαρτίνον τὸν πάπαν Ῥώμης ἀγαγὼν ἀτίμως ἐν ΚΠ. ἐξώρισεν εἰς Χερσῶνα. Καὶ Μαξίμου τοῦ σοφωτάτου καὶ τῶν β' μαθητῶν αὐτοῦ τὰς ἱεράς γλώσσας καὶ τὰς δεξιὰς ἀπέτεμε χεῖρας. Καὶ μέντοι καὶ πολλοὺς ὀρθοδόξους αἰκίαις καὶ δημεύ σεσι καὶ ἐξορίαις κατεδίκαζε διὰ τὸ μὴ θέλειν αὐτοὺς τῇ τῶν Μονοθελητῶν αἱρέσει συνθέσθαι. (γ) υἱοὺς αὐτοῦ (Κωνσταντίνον, καὶ Ἡράκλειον, καὶ Τιβέριον), οἱ Βυζάντιοι τούτους οὐκ ἀπέστειλαν. (9) Ποιήσας οὖν ἐν Σικελίᾳ ἔτη ς', ἀναιρεῖται ἐν Συρακούσῃ λουόμενος, (152) κατὰ κεφαλῆς λα δῶν μετὰ κάδου καιρίως πληγὴν ὑπό τινος τῶν παρισταμένων. πορευθεὶς ἀναγορεύουσι βασιλέα Νίζιζόν τινα οὕτω λεγόμενον, Αρμενογενῆ εὐπρεπῆ ὄντα καὶ ὡραιό τατον. τοῦ, κατέλαβε τὴν Σικελίαν μετὰ πλείστης ναυμαχίας καὶ χειρωσάμενος Νίζιζον, τὸν φονέα τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, ἀνεῖλε σὺν τοῖς στασιάσασι. Και " οὕτως ἀνελθὼν ἐν Κ. Π. ἐδέχθη παρά πάντων εὐφημούμενος. 'Αλλ' ὁ περὶ τούτου λόγος ἀναμεινάτω· ἔτι δὲ περὶ τῶν γεγενημένων ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τοῦ πατρὸς αὐτοῦ τοῦ ἀναιρεθέντος ἐν Σικελίᾳ ἐνδιατρίψομαι. ΣΛΕ'. Περὶ τοῦ ἀρχηγοῦ τῶν Σαρακηνών Μωάμεθ τοῦ καὶ Μουχούμετ. * Καὶ γὰρ ἐπὶ αὐτοῦ ὁ τῶν Σαρακηνῶν ἀρχηγὸς καὶ ψευδοπροφήτης Μουχούμεν ἐκ μιᾶς φυλῆς γεν νικωτάτης Ισμαήλ, υἱοῦ ᾿Αβραάμ, καταγόμενος ἀνεφάνη. Αναγκαῖον δὲ ἡγοῦμαι τῆς περὶ τούτου μυσαρᾶς καὶ παμμιαρᾶς αἱρέσεως διηγήσασθαι. κατε ? - Μαυΐας καὶ αὐτὸς Χ. πληγείς συνάπτει? (συνάπτ. Τῷ ιη' ἔτει ἀν. Κ. ὁ βασιλεὺς τὸν ἰ. ἀ. Θ. ὅθεν ἐκκακήσας ὁ ἄθυμος ταῦτα ὁρᾷν ἐσκέ- ψατο κατελθεῖν ἐν Σ. βουλόμενος ἐν Ρ. τὴν β. μ. διὰ τὸ μισηθῆναι αὐτὸν ὑπὸ τῶν Βυζαντίων ὡς μονοθελητὴν καὶ κακόδοξον δησμεύσεις ἐν κατεδίκα. κατεδί- * 668. * Τῷ χζ οι Πέμπει οὖν ἀγ. οἱ δὲ Β. οὐκ ἀπέλυσαν αυτούς ἔτει ἐδολοφονήθη ὁ βασιλεὺς Κώνστας ἐν Σ. τῆς Σικελίας ἐν τῷ βαλανείω, δ λέγεται Δάφνη - συνεισήλθε γάρ τις αὐτῷ ᾿Ανδρέας, καὶ ὡς ἤρξατο σμήχεσθαι ὁ βασιλεὺς, δέδωκεν αὐτὸν μ. τοῦ κ. κατὰ τῆς κορυφῆς καὶ ἀπέκτεινε καιρί καιρίαν ? εἰ Τὸν δὲ θάνατον αυθημερόν ήκουσαν ἐν τῇ πόλει, φωνῆς ἐκ τοῦ ἀέρος ἐνεχθείσης· καὶ προβάλλονται οι Συρακούσιοι Μιζίζιον ᾿Αρμένιον β. βιασάμενοι αὐτὸν 6. λίαν έ. καὶ ὡ. Ακ. δὲ Κ. τὴν τοῦ πατρὸς ἀποβίωσιν μ π. ναυστολίας * Νίζιζον καὶ τὸν καταλαμβάνει τὴν Σ. καὶ Μ. ἀναιρεῖ σὺν τῷ φονεῖ τοῦ ἰδίου πατρός φονέα ? Νιζίζον καὶ τοὺς τοῦ πατρὸς ἀναιρέτας. * Καὶ καταστήσας τὰ ἑσπέρια ἐπὶ ΚΙΙ. ἔρχεται κτλ. GEORGII HAMARTOLI stantinopolim extraordinarie salvatus.Postridie vero regium indutus habitum regis amicus, in regia navi stans certamen iniit. Hunc circumdantes inimici, regem esse existimantes, acriter præliabantur. Ille vero, multis ex eis viriliter occisis, Moavia ipso lethaliter vulnerato, interiit, impleto hoc verbo : ‹ Majorem hac charitatem nemo habet, ut quis animam suam ponat pro amico suo. › Constans autem in urbe proprium fratrem Theo- dosium occidit. Et in Siciliam abiit Romam volens regnum transferre. Valde enim oderant eum cives, non solum propter fratris cadem, sed et quia Martinum, papam Roma, inhoneste Constantinopolim adductum, Chersonem in exsilium miserat. Maximi quoque sapientissimi et duorum ipsius discipulorum sacras linguas et dexteras manus absciderat. Insuper multos ortho- doxos vexationibus et vinculis punierat eo quod Monothelitarum hæresi acquiescere nolebant. Deinde cum qui uxorem et tres filios Constanti- num, Heraclium et Tiberium adducerent misisset, Byzantini eos non dimiserunt. Postquam igitur sex annos in Sicilia transegisset Syracusis in balneo occisus est e lethali vulnere quod quidam astantium in caput ipsi cado in- flixit. B Populus autem videns regem defunctum, proces- sione facta proclamavit regem quemdam Nizizum nomine, gente Armenium, hominem forma præ- stantem ac speciosissimum. Quod cum audisset Constantinus, illius filius, Siciliam cum magna classe occupavit et captum Nizizum, patris occisorem, una cum seditiosis, interfecit. Et ita Constantinopolim reversus plau- dentibus omnibus receptus est. Sed hic de illo sermo consistat : iis quæ in diebus patris ejus, in Sicilia interfecti, advenerunt, adhuc immorabor. CCXXXV. De Saracenorum duce Moameth, qui et Mahomet. Enimvero sub illo dux Saracenorum et pseudo- propheta Mahometus ex una tribu de familia Ismael, filii Abraham, descendens, apparuit. Necessarium D autem duxi de ipsius turpi fœdaque hæresi enar · rare. Variæ lectiones et notæ. « cod. cod. Jo. xv, 13. ** 661. " Ged. 762,8-20. Ced. 762,21. " cod. cod. Ced. 762,21-763,3. Ced. (ed. 763, 11-16. cod. Ged. 762,17-19. Ged. 763,19-21. cf. p. 60%, et Leonem : Ged. 763,22-761,5. Cell. 738,11, Her, ut et Leo. (7) Σφόδρα γὰρ ἐμισήθη παρὰ τῶν πολιτῶν οὐ (8) Εἶτα πέμψας ει ἀγαγεῖν τὴν γυναῖκα καὶ τοὺς (10) Ο δὲ 3 λαός ἰδὼν τὸν βασιλέα τελευτήσαντα, (11) Οπερ ἀκούσας ο Κωνσταντῖνος, ὁ υἱὸς αὐ-

Α ἐν ΚΠ., σωθεὶς παραδόξως. Τῇ δὲ ἐπαύριον τὴν Ο βασιλικὴν ἐσθῆτα περιβεβλημένος ο φίλος τοῦ βασιλέως, ἐπιστὰς τῇ βασιλικῇ νης συνάπτεται σ πόλεμον, ὃν οἱ πολέμιοι περικυκλώσαντες, δοκοῦντες αὐτὸν εἶναι τὸν βασιλέα, ἰσχυρῶς ἐπολέμουν. Ὁ δὲ πολλοὺς ἐξ αὐτῶν ἀνδρείως ἀνελών, Μαυῖα καὶ αὐτ τοῦ καιρίως πληγέντος, ἐτελεύτησε, πληρώσας τὸ γεγραμμένον 10- . Μείζονα ταύτης ἀγάπην οὐδεὶς ἔχει ἵνα τις τὴν ψυχὴν αὐτοῦ θῇ ὑπὲρ τοῦ φίλου αὐτοῦ. " (6) * γε Κώνστας ἐν τῇ πόλει τὸν ἴδιον ἀδελφὸν Θεοδόσιον ἀνεῖλε. Καὶ ἀπῆλθεν ἐν Σικε λίᾳ, βουλόμενος ἐν Ῥώμῃ τὴν βασιλείαν μεταστῆσαι. μόνον διὰ τὴν ἀναίρεσιν τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ, ἀλλ᾽ ὅτι καὶ Μαρτίνον τὸν πάπαν Ῥώμης ἀγαγὼν ἀτίμως ἐν ΚΠ. ἐξώρισεν εἰς Χερσῶνα. Καὶ Μαξίμου τοῦ σοφωτάτου καὶ τῶν β' μαθητῶν αὐτοῦ τὰς ἱεράς γλώσσας καὶ τὰς δεξιὰς ἀπέτεμε χεῖρας. Καὶ μέντοι καὶ πολλοὺς ὀρθοδόξους αἰκίαις καὶ δημεύ σεσι καὶ ἐξορίαις κατεδίκαζε διὰ τὸ μὴ θέλειν αὐτοὺς τῇ τῶν Μονοθελητῶν αἱρέσει συνθέσθαι. (γ) υἱοὺς αὐτοῦ (Κωνσταντίνον, καὶ Ἡράκλειον, καὶ Τιβέριον), οἱ Βυζάντιοι τούτους οὐκ ἀπέστειλαν. (9) Ποιήσας οὖν ἐν Σικελίᾳ ἔτη ς', ἀναιρεῖται ἐν Συρακούσῃ λουόμενος, (152) κατὰ κεφαλῆς λα δῶν μετὰ κάδου καιρίως πληγὴν ὑπό τινος τῶν παρισταμένων. πορευθεὶς ἀναγορεύουσι βασιλέα Νίζιζόν τινα οὕτω λεγόμενον, Αρμενογενῆ εὐπρεπῆ ὄντα καὶ ὡραιό τατον. τοῦ, κατέλαβε τὴν Σικελίαν μετὰ πλείστης ναυμαχίας καὶ χειρωσάμενος Νίζιζον, τὸν φονέα τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, ἀνεῖλε σὺν τοῖς στασιάσασι. Και " οὕτως ἀνελθὼν ἐν Κ. Π. ἐδέχθη παρά πάντων εὐφημούμενος. 'Αλλ' ὁ περὶ τούτου λόγος ἀναμεινάτω· ἔτι δὲ περὶ τῶν γεγενημένων ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τοῦ πατρὸς αὐτοῦ τοῦ ἀναιρεθέντος ἐν Σικελίᾳ ἐνδιατρίψομαι. ΣΛΕ'. Περὶ τοῦ ἀρχηγοῦ τῶν Σαρακηνών Μωάμεθ τοῦ καὶ Μουχούμετ. * Καὶ γὰρ ἐπὶ αὐτοῦ ὁ τῶν Σαρακηνῶν ἀρχηγὸς καὶ ψευδοπροφήτης Μουχούμεν ἐκ μιᾶς φυλῆς γεν νικωτάτης Ισμαήλ, υἱοῦ ᾿Αβραάμ, καταγόμενος ἀνεφάνη. Αναγκαῖον δὲ ἡγοῦμαι τῆς περὶ τούτου μυσαρᾶς καὶ παμμιαρᾶς αἱρέσεως διηγήσασθαι. κατε ? - Μαυΐας καὶ αὐτὸς Χ. πληγείς συνάπτει? (συνάπτ. Τῷ ιη' ἔτει ἀν. Κ. ὁ βασιλεὺς τὸν ἰ. ἀ. Θ. ὅθεν ἐκκακήσας ὁ ἄθυμος ταῦτα ὁρᾷν ἐσκέ- ψατο κατελθεῖν ἐν Σ. βουλόμενος ἐν Ρ. τὴν β. μ. διὰ τὸ μισηθῆναι αὐτὸν ὑπὸ τῶν Βυζαντίων ὡς μονοθελητὴν καὶ κακόδοξον δησμεύσεις ἐν κατεδίκα. κατεδί- * 668. * Τῷ χζ οι Πέμπει οὖν ἀγ. οἱ δὲ Β. οὐκ ἀπέλυσαν αυτούς ἔτει ἐδολοφονήθη ὁ βασιλεὺς Κώνστας ἐν Σ. τῆς Σικελίας ἐν τῷ βαλανείω, δ λέγεται Δάφνη - συνεισήλθε γάρ τις αὐτῷ ᾿Ανδρέας, καὶ ὡς ἤρξατο σμήχεσθαι ὁ βασιλεὺς, δέδωκεν αὐτὸν μ. τοῦ κ. κατὰ τῆς κορυφῆς καὶ ἀπέκτεινε καιρί καιρίαν ? εἰ Τὸν δὲ θάνατον αυθημερόν ήκουσαν ἐν τῇ πόλει, φωνῆς ἐκ τοῦ ἀέρος ἐνεχθείσης· καὶ προβάλλονται οι Συρακούσιοι Μιζίζιον ᾿Αρμένιον β. βιασάμενοι αὐτὸν 6. λίαν έ. καὶ ὡ. Ακ. δὲ Κ. τὴν τοῦ πατρὸς ἀποβίωσιν μ π. ναυστολίας * Νίζιζον καὶ τὸν καταλαμβάνει τὴν Σ. καὶ Μ. ἀναιρεῖ σὺν τῷ φονεῖ τοῦ ἰδίου πατρός φονέα ? Νιζίζον καὶ τοὺς τοῦ πατρὸς ἀναιρέτας. * Καὶ καταστήσας τὰ ἑσπέρια ἐπὶ ΚΙΙ. ἔρχεται κτλ. GEORGII HAMARTOLI stantinopolim extraordinarie salvatus.Postridie vero regium indutus habitum regis amicus, in regia navi stans certamen iniit. Hunc circumdantes inimici, regem esse existimantes, acriter præliabantur. Ille vero, multis ex eis viriliter occisis, Moavia ipso lethaliter vulnerato, interiit, impleto hoc verbo : ‹ Majorem hac charitatem nemo habet, ut quis animam suam ponat pro amico suo. › Constans autem in urbe proprium fratrem Theo- dosium occidit. Et in Siciliam abiit Romam volens regnum transferre. Valde enim oderant eum cives, non solum propter fratris cadem, sed et quia Martinum, papam Roma, inhoneste Constantinopolim adductum, Chersonem in exsilium miserat. Maximi quoque sapientissimi et duorum ipsius discipulorum sacras linguas et dexteras manus absciderat. Insuper multos ortho- doxos vexationibus et vinculis punierat eo quod Monothelitarum hæresi acquiescere nolebant. Deinde cum qui uxorem et tres filios Constanti- num, Heraclium et Tiberium adducerent misisset, Byzantini eos non dimiserunt. Postquam igitur sex annos in Sicilia transegisset Syracusis in balneo occisus est e lethali vulnere quod quidam astantium in caput ipsi cado in- flixit. B Populus autem videns regem defunctum, proces- sione facta proclamavit regem quemdam Nizizum nomine, gente Armenium, hominem forma præ- stantem ac speciosissimum. Quod cum audisset Constantinus, illius filius, Siciliam cum magna classe occupavit et captum Nizizum, patris occisorem, una cum seditiosis, interfecit. Et ita Constantinopolim reversus plau- dentibus omnibus receptus est. Sed hic de illo sermo consistat : iis quæ in diebus patris ejus, in Sicilia interfecti, advenerunt, adhuc immorabor. CCXXXV. De Saracenorum duce Moameth, qui et Mahomet. Enimvero sub illo dux Saracenorum et pseudo- propheta Mahometus ex una tribu de familia Ismael, filii Abraham, descendens, apparuit. Necessarium D autem duxi de ipsius turpi fœdaque hæresi enar · rare. Variæ lectiones et notæ. « cod. cod. Jo. xv, 13. ** 661. " Ged. 762,8-20. Ced. 762,21. " cod. cod. Ced. 762,21-763,3. Ced. (ed. 763, 11-16. cod. Ged. 762,17-19. Ged. 763,19-21. cf. p. 60%, et Leonem : Ged. 763,22-761,5. Cell. 738,11, Her, ut et Leo. (7) Σφόδρα γὰρ ἐμισήθη παρὰ τῶν πολιτῶν οὐ (8) Εἶτα πέμψας ει ἀγαγεῖν τὴν γυναῖκα καὶ τοὺς (10) Ο δὲ 3 λαός ἰδὼν τὸν βασιλέα τελευτήσαντα, (11) Οπερ ἀκούσας ο Κωνσταντῖνος, ὁ υἱὸς αὐ-

οι (2) Νίζαρος γὰρ ὁ τοῦ Ἰσμαὴλ ἀπόγονος, πα- Α τὴρ αὐτῶν ἀναγορεύεται πάντων. Οὗτος οὖν γεννά υἱοὺς δύο, Μούνδαρον καὶ ᾿Αραβίαν· ὁ δὲ Μούν- δαρος τίκτει Κούσαρον, καὶ Κάιτον, καὶ θεμίμην 30, καὶ Ασαδον δὲ καὶ ἄλλους τινὰς ἀνωνύμους, οι τὴν Μαδιανίτην Ερημον κληρωσάμενοι ἐκτηνοτρόφουν ἐν σκηναῖς κατοικοῦντες· εἰσὶ δὲ καὶ τὰ ἐνδότεροι τούτων, οὐκ ἐκ τῆς φυλῆς αὐτῶν, ἀλλ' ἐκ τοῦ Ἰεκτάν, οἱ λεγόμενοι Ομηρῖται τουτέστιν Αμμανίται. * (3) Απόρου δὲ ὄντος τοῦ (προλεχθέντος Μου- χούμετ ήτοι) Μωάμεθ, εἰσῆλθε πρός τινα γυναίκα πλουσίαν (μισθωτεῦσαι αὐτῇ), συγγενίδα αὐτοῦ οὖσαν, καλουμένην " Χαδιγά, πρὸς τὸ καμηλεύειν καὶ πραγματεύεσθαι (μετὰ τῶν ὁμοφύλων αὐτοῦ. Εἶτα) κατὰ μικρὸν παρρησιασάμενος καὶ ἐπελθὼν τῇ γυναικὶ χήρᾳ οὔσῃ, λαμβάνει αὐτὴν (εἰς) γυ- ναῖκα καὶ ἔσχε τας καμήλους αὐτῆς καὶ τὴν ὕπαρ ξιν ταύτης· καὶ ἐπιχωριάζων ἐν Παλαιστίνῃ συνα- νεστρέφετο Ἰουδαίοις καὶ Χριστιανοῖς καὶ “ ἐθηρᾶτο λόγους καὶ γραφικά; τινας ρήσεις. Έσχε δὲ τὸ πάθος τῆς ἐπιληψίας. Η οὖν γυνὴ αὐτοῦ διὰ τοῦτο ἐλυπεῖτο σφόδρα ως περιφανὴς καὶ πλουσία, καὶ τοιούτῳ ἀνδρὶ συναφθεῖσα, οὐ μόνον ἀπόρῳ, ἀλλὰ καὶ ἐπιληπτικῷ. Ην τροπωσάμενος ἔφασκε · • "Οτι (φοβεράν) ὀπτασίαν ἀγγέλου θεωρῶ Γαβριήλ δνόματι, (καὶ μὴ ὑποφέρων αὐτοῦ τὴν θεωρίαν ὅλιο γωρῶς καὶ πίπτω, ο αὐτῷ μοναχοῦ τινὸς ᾿Αρειανοῦ ψευδωνύμου, διὰ τὴν κακοπιστίαν αὐτοῦ ἐξορισθέντος ἀπὸ ΚΠ. ἐκ τῆς μονῆς τῶν Καλλιστράτου, οὗτος ὁ μικρὸς ἀπεπλά- νησεν αὐτὴν καὶ τὰς λοιπὰς γυναῖκας οὕτω λέγων, ὅτι οπτασίᾳ τινὰ ἄγγελον ἐς λεγόμενον Γαβριήλ θεωρεῖ καὶ μὴ φέρων την θέαν καταπίπτει. Οὗτος γὰρ ὁ ἄγγελος εἰς πάντας τοὺς προφήτας ἀποστέλο λεται. Αὕτη οὖν ἡ γυνὴ καὶ αἱ λοιπαὶ τοῖς λόγοις τοῦ ψευδαβία πεισθεῖσαι προφήτην αὐτὸν εἶναι, ἐκήρυ ξαν πανταχού προφήτην αὐτὸν ὑπάρχειν. Αιθρίδου. Προήλθεν δὲ ὁ λόγος τῆς πλάνης ταύτης καὶ εἰς ἄνδρα φύλαρχον τούνομα Βουβάχαρ. Η οὖν γυνή (1554) θανοῦσα τοῦτον διάδοχον καὶ κληρονό μον κατέλιπεν. Ἐκ τούτου οὖν ἐγένετο περιφανής ἄγαν ὡς περιούσιος 4. *3 (6) Οὗτος ὁ θεομισὴς καὶ ἄθεος “η περιτυχών Εβραίοις καὶ (Χριστιανοῖς δῆθεν) 'Αρειανοίς (τε) - - Θε Μόνδαρον καὶ Ραβίαν ἐν καὶ οἱ ἐνδ. αὐτῶν ἐκ τῆς ά. ὀνόματι δ᾽ ὁ. καὶ ἔλαβεν ἀ. γ. ἐρχόμε- ἀπ. παρὰ πάντων ά. μίνην Ασσαδόν Μαδιάμ καὶ τὴν ἐρ. φ. τοῦ Ἰ. οἱ λ. Αμανίται το Όμ. οἱ καὶ ἔμποροι Χαδιχᾶ μισθωτὸς ἐπὶ τῷ κ. καὶ πρ. Κατ' ὀλίγον δὲ π. ὑπεισῆλθε τῇ νος δὲ ἐν Π. το ἐθήρα ἐξ αὐτῶν τινὰ γραφικά· ἐπεὶ δὲ δαιμονιῶν ἦν, ἐνόσησε δὲ καὶ ἐπιληψίαν, ἐθεράπευσε δὲ τὴν γυναῖκα λυπουμένην σφ. ὅτι ἦν εὐγενὴς καὶ ὅτι συνήφθη τ. ἀπ. καὶ δαιμονιώντι, λέγων· Α. 6. λεγόμενον Γ. θ. καὶ π. Αὕτη δὲ ἔχουσα μοναχὸν διὰ κ. ἐξόριστον ἐκεῖσε ὄντα φίλον αὐτῆς, ἀνήγγειλεν αὐτῷ πάντα καὶ τὸ ὄνομα τοῦ ἀγγέλου · κἀκεῖνος θέλων πληροφορῆσαι αὐτὴν εἶπεν ὅτι ἀληθῶς λέγει· οὗτος γὰρ ἄγγελος πέμπεται πρὸς πάντα προφήτην· καὶ αὐτὴ πιστεύσασα τῷ λόγῳ τοῦ ψ. ἐκήρυξε καὶ ἄλλαις γυναιξὶν ὁμοφύλοις αὐτῆς· καὶ οὕτως ἐκ γυναικῶν ἦλθεν εἰς ἄνδρας ἐπιψευδομ. ἀγγέλου λεγομένου Καὶ πρῶτ τον Αβου6. διάδοχον κ. καὶ ἐκρ. — τοῦ Αἰθρίβου, κτλ. καὶ κατέσχεν ἡ πονηρὰ πλάνη καὶ ἡ αἵρεσις αὐτοῦ τὰ μέρη τῆς Αἰθρίδου σε καὶ ἐμβρόντητος πο CHRONICON. B C D LIB. IV. Porro Nizarus Ismaelis pronepos, omnium illo- rum dicitur pater. Hic dues genuit filios, Mundarum et Arabian. Mundarus antem genuit Cusarum, Caitum, Themimen, Asadum et alios quosdam anonymos, qui, Madianitarum solitudine obtenta, labitantes in tentoriis, pecudes educabant. Sunt alii interiores, non ex tribu illorum, sed ex Jeclan oriundi, qui dicuntur Homeritæ, id est, Ammanita. Inops autem cuin esset prædictus Mahometus seu Moamethus, venit ad quamdam mulierem di- vitem ut pro mercede serviret ei; hæc ei propinqua erat et vocabatur Chadiga; ipse camelos ducere ac negotiari cum contribulibus suis debebat. Deinde paulatim adeptus fiduciam, ad mulierem quæ vidua erat, reversus, illam accepit uxorem et habuit illius camelos et substantiam. Et commoratus in Palæ- stina cum Judæis et Christianis conversatus est et litteras et quosdam Scripturæ locos investigavit. Laborabat autem epilepsiæ morbo. Illius igitur uxor ideo valde lugebat quod illustris et dives tali viro, non solumn inopi, sed etiam epileptico, con- jungeretur. Quam convertens ait : Tremendamn visionem angeli Gabrielis dicti conspicio, el Lon ipsius visum sufferens, defcio et cado. Usus est autem falso testimonio cujusdam mona- chi pseudonymi Ariani, qui ob pravam opinionem a Constantinopoli ex monasterio Callistrati expulsus ſuerat; hic nefarius decepit illam et cæteras mulie- res ita dicens : « Visione quemdam angelum Gabrie- lem dictum conspicit et visumn non ferens prolabi- tur. Iste enim augelus ad omnes prophetas mitti- tur. Ipsa ergo mulier et cæteræ mulieres falsi abbatis sermonibus deceptæ, credentesque illum esse prophetam, ubique prædicaverunt illum pro- phetam esse. Et prævaluit hæresis illa in finibus Ethribi. Per- venit autem hujus erroris doctrina usque ad tribus principem nomine Bubachar. Mulier ergo mortua illum successorem et hæredem reliquit. Ex hoc itaque veluti dives celeber valde factus est. Iste impius et atheus conversatus cum Hebræis et Christianis, Arianis scilicet et Nestorianis,Jet undique Ced. Ced. Ced. 738,20-739,8. Varia lectiones et notæ. Ced. 738,13 - 20. Ced. Ced. Ced. Ged. Ced. Ced. Ced. 4. Ced: 739,814. cf. narra- tionem de vita Moh. in cod. Rehdigerano. • cod. • cod. * Ged. 739,14–17. add. cod. Ced. 739,18-740,11. Led. - (4) Επισταθεὶς δὲ οι ἀπὸ ψευδομαρτυροῦντος κα (5) Καὶ οἱ ἐκράτησεν ἡ αἵρεσις αὕτη τὰ μέρη τῆς

οι (2) Νίζαρος γὰρ ὁ τοῦ Ἰσμαὴλ ἀπόγονος, πα- Α τὴρ αὐτῶν ἀναγορεύεται πάντων. Οὗτος οὖν γεννά υἱοὺς δύο, Μούνδαρον καὶ ᾿Αραβίαν· ὁ δὲ Μούν- δαρος τίκτει Κούσαρον, καὶ Κάιτον, καὶ θεμίμην 30, καὶ Ασαδον δὲ καὶ ἄλλους τινὰς ἀνωνύμους, οι τὴν Μαδιανίτην Ερημον κληρωσάμενοι ἐκτηνοτρόφουν ἐν σκηναῖς κατοικοῦντες· εἰσὶ δὲ καὶ τὰ ἐνδότεροι τούτων, οὐκ ἐκ τῆς φυλῆς αὐτῶν, ἀλλ' ἐκ τοῦ Ἰεκτάν, οἱ λεγόμενοι Ομηρῖται τουτέστιν Αμμανίται. * (3) Απόρου δὲ ὄντος τοῦ (προλεχθέντος Μου- χούμετ ήτοι) Μωάμεθ, εἰσῆλθε πρός τινα γυναίκα πλουσίαν (μισθωτεῦσαι αὐτῇ), συγγενίδα αὐτοῦ οὖσαν, καλουμένην " Χαδιγά, πρὸς τὸ καμηλεύειν καὶ πραγματεύεσθαι (μετὰ τῶν ὁμοφύλων αὐτοῦ. Εἶτα) κατὰ μικρὸν παρρησιασάμενος καὶ ἐπελθὼν τῇ γυναικὶ χήρᾳ οὔσῃ, λαμβάνει αὐτὴν (εἰς) γυ- ναῖκα καὶ ἔσχε τας καμήλους αὐτῆς καὶ τὴν ὕπαρ ξιν ταύτης· καὶ ἐπιχωριάζων ἐν Παλαιστίνῃ συνα- νεστρέφετο Ἰουδαίοις καὶ Χριστιανοῖς καὶ “ ἐθηρᾶτο λόγους καὶ γραφικά; τινας ρήσεις. Έσχε δὲ τὸ πάθος τῆς ἐπιληψίας. Η οὖν γυνὴ αὐτοῦ διὰ τοῦτο ἐλυπεῖτο σφόδρα ως περιφανὴς καὶ πλουσία, καὶ τοιούτῳ ἀνδρὶ συναφθεῖσα, οὐ μόνον ἀπόρῳ, ἀλλὰ καὶ ἐπιληπτικῷ. Ην τροπωσάμενος ἔφασκε · • "Οτι (φοβεράν) ὀπτασίαν ἀγγέλου θεωρῶ Γαβριήλ δνόματι, (καὶ μὴ ὑποφέρων αὐτοῦ τὴν θεωρίαν ὅλιο γωρῶς καὶ πίπτω, ο αὐτῷ μοναχοῦ τινὸς ᾿Αρειανοῦ ψευδωνύμου, διὰ τὴν κακοπιστίαν αὐτοῦ ἐξορισθέντος ἀπὸ ΚΠ. ἐκ τῆς μονῆς τῶν Καλλιστράτου, οὗτος ὁ μικρὸς ἀπεπλά- νησεν αὐτὴν καὶ τὰς λοιπὰς γυναῖκας οὕτω λέγων, ὅτι οπτασίᾳ τινὰ ἄγγελον ἐς λεγόμενον Γαβριήλ θεωρεῖ καὶ μὴ φέρων την θέαν καταπίπτει. Οὗτος γὰρ ὁ ἄγγελος εἰς πάντας τοὺς προφήτας ἀποστέλο λεται. Αὕτη οὖν ἡ γυνὴ καὶ αἱ λοιπαὶ τοῖς λόγοις τοῦ ψευδαβία πεισθεῖσαι προφήτην αὐτὸν εἶναι, ἐκήρυ ξαν πανταχού προφήτην αὐτὸν ὑπάρχειν. Αιθρίδου. Προήλθεν δὲ ὁ λόγος τῆς πλάνης ταύτης καὶ εἰς ἄνδρα φύλαρχον τούνομα Βουβάχαρ. Η οὖν γυνή (1554) θανοῦσα τοῦτον διάδοχον καὶ κληρονό μον κατέλιπεν. Ἐκ τούτου οὖν ἐγένετο περιφανής ἄγαν ὡς περιούσιος 4. *3 (6) Οὗτος ὁ θεομισὴς καὶ ἄθεος “η περιτυχών Εβραίοις καὶ (Χριστιανοῖς δῆθεν) 'Αρειανοίς (τε) - - Θε Μόνδαρον καὶ Ραβίαν ἐν καὶ οἱ ἐνδ. αὐτῶν ἐκ τῆς ά. ὀνόματι δ᾽ ὁ. καὶ ἔλαβεν ἀ. γ. ἐρχόμε- ἀπ. παρὰ πάντων ά. μίνην Ασσαδόν Μαδιάμ καὶ τὴν ἐρ. φ. τοῦ Ἰ. οἱ λ. Αμανίται το Όμ. οἱ καὶ ἔμποροι Χαδιχᾶ μισθωτὸς ἐπὶ τῷ κ. καὶ πρ. Κατ' ὀλίγον δὲ π. ὑπεισῆλθε τῇ νος δὲ ἐν Π. το ἐθήρα ἐξ αὐτῶν τινὰ γραφικά· ἐπεὶ δὲ δαιμονιῶν ἦν, ἐνόσησε δὲ καὶ ἐπιληψίαν, ἐθεράπευσε δὲ τὴν γυναῖκα λυπουμένην σφ. ὅτι ἦν εὐγενὴς καὶ ὅτι συνήφθη τ. ἀπ. καὶ δαιμονιώντι, λέγων· Α. 6. λεγόμενον Γ. θ. καὶ π. Αὕτη δὲ ἔχουσα μοναχὸν διὰ κ. ἐξόριστον ἐκεῖσε ὄντα φίλον αὐτῆς, ἀνήγγειλεν αὐτῷ πάντα καὶ τὸ ὄνομα τοῦ ἀγγέλου · κἀκεῖνος θέλων πληροφορῆσαι αὐτὴν εἶπεν ὅτι ἀληθῶς λέγει· οὗτος γὰρ ἄγγελος πέμπεται πρὸς πάντα προφήτην· καὶ αὐτὴ πιστεύσασα τῷ λόγῳ τοῦ ψ. ἐκήρυξε καὶ ἄλλαις γυναιξὶν ὁμοφύλοις αὐτῆς· καὶ οὕτως ἐκ γυναικῶν ἦλθεν εἰς ἄνδρας ἐπιψευδομ. ἀγγέλου λεγομένου Καὶ πρῶτ τον Αβου6. διάδοχον κ. καὶ ἐκρ. — τοῦ Αἰθρίβου, κτλ. καὶ κατέσχεν ἡ πονηρὰ πλάνη καὶ ἡ αἵρεσις αὐτοῦ τὰ μέρη τῆς Αἰθρίδου σε καὶ ἐμβρόντητος πο CHRONICON. B C D LIB. IV. Porro Nizarus Ismaelis pronepos, omnium illo- rum dicitur pater. Hic dues genuit filios, Mundarum et Arabian. Mundarus antem genuit Cusarum, Caitum, Themimen, Asadum et alios quosdam anonymos, qui, Madianitarum solitudine obtenta, labitantes in tentoriis, pecudes educabant. Sunt alii interiores, non ex tribu illorum, sed ex Jeclan oriundi, qui dicuntur Homeritæ, id est, Ammanita. Inops autem cuin esset prædictus Mahometus seu Moamethus, venit ad quamdam mulierem di- vitem ut pro mercede serviret ei; hæc ei propinqua erat et vocabatur Chadiga; ipse camelos ducere ac negotiari cum contribulibus suis debebat. Deinde paulatim adeptus fiduciam, ad mulierem quæ vidua erat, reversus, illam accepit uxorem et habuit illius camelos et substantiam. Et commoratus in Palæ- stina cum Judæis et Christianis conversatus est et litteras et quosdam Scripturæ locos investigavit. Laborabat autem epilepsiæ morbo. Illius igitur uxor ideo valde lugebat quod illustris et dives tali viro, non solumn inopi, sed etiam epileptico, con- jungeretur. Quam convertens ait : Tremendamn visionem angeli Gabrielis dicti conspicio, el Lon ipsius visum sufferens, defcio et cado. Usus est autem falso testimonio cujusdam mona- chi pseudonymi Ariani, qui ob pravam opinionem a Constantinopoli ex monasterio Callistrati expulsus ſuerat; hic nefarius decepit illam et cæteras mulie- res ita dicens : « Visione quemdam angelum Gabrie- lem dictum conspicit et visumn non ferens prolabi- tur. Iste enim augelus ad omnes prophetas mitti- tur. Ipsa ergo mulier et cæteræ mulieres falsi abbatis sermonibus deceptæ, credentesque illum esse prophetam, ubique prædicaverunt illum pro- phetam esse. Et prævaluit hæresis illa in finibus Ethribi. Per- venit autem hujus erroris doctrina usque ad tribus principem nomine Bubachar. Mulier ergo mortua illum successorem et hæredem reliquit. Ex hoc itaque veluti dives celeber valde factus est. Iste impius et atheus conversatus cum Hebræis et Christianis, Arianis scilicet et Nestorianis,Jet undique Ced. Ced. Ced. 738,20-739,8. Varia lectiones et notæ. Ced. 738,13 - 20. Ced. Ced. Ced. Ged. Ced. Ced. Ced. 4. Ced: 739,814. cf. narra- tionem de vita Moh. in cod. Rehdigerano. • cod. • cod. * Ged. 739,14–17. add. cod. Ced. 739,18-740,11. Led. - (4) Επισταθεὶς δὲ οι ἀπὸ ψευδομαρτυροῦντος κα (5) Καὶ οἱ ἐκράτησεν ἡ αἵρεσις αὕτη τὰ μέρη τῆς

πνεῦμα κτιστά, ἀπὸ δὲ Νεστοριανῶν ἀνθρωπολα τρείαν, ἑαυτῷ θρησκείαν περιποιεῖται, καὶ προφά σει θεογνωσίας εἰσποιησάμενος τὸ ἔθνος ἐδίδαξεν αὐτοὺς περιτέμνεσθαι, καὶ ἄνδρας καὶ γυναῖκας, καὶ ἕνα μόνον προσκυνεῖν Θεὸν καὶ τὸν Χριστὸν τιμᾶν ὡς Λόγον (τοῦ Θεοῦ (μὲν), οὐχ σε Υιόν δὲ 4, καὶ Πνεῦμα προφορικὸν καὶ εἰς ἀέρα χεόμε- νον ὑπονοεῖν, οὐκ ἐνυπόστατα το, οὐδὲ τῷ Πατρὶ δι ὁμοούσια, τὴν δὲ ἁγίαν Παρθένον Μαρίαν μὴ λέγειν Θεοτόκον, ἀλλὰ τὴν ᾿Ααρὼν καὶ Μωσέως ἀδελφὴν (ὑπολαμβάνειν εἶναι), μηδὲ βαπτίζεσθαι, μηδὲ σαβ βατίζειν (αὐτοὺς ἐδίδαξεν, μηδὲ τε τοῖς νομικοῖς ἢ εὐαγγελικοῖς ἔθεσιν ἐπακολουθεῖν, ἀλλὰ βδελύττε καὶ Νεστοριανοίς, καὶ πανταχόθεν ἐρανισάμενος, ἐξ Ἰουδαίων μὲν μοναρχίαν, ἐξ ᾿Αρειανῶν δὲ λόγον καὶ Β σθαι τὸν σταυρὸν καὶ τὴν σκιὰν ἐσταυρῶσθα: τοῦ Σωτῆρος κι ὁμολογεῖν. Παρηγγυήσατο δὲ αὐτοῖς καὶ [τῶν] & καθόλου τῷ νόμῳ ἀπηγορευμένων μετασχεῖν σε πλὴν τῶν χρεῶν, οίνῳ δὲ παντάπασι μὴ χρῆσθαι 50. *, στ (7) Τοιοῦτόν τι μυθευσάμενος ἑαυτὸν τε κλει δοῦχον φησὶ γεγενῆσθαι τοῦ παραδείσου σ', διόπερ κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς κρίσεως μετὰ τὸ παραστῆναι τὸν Μωϋσέα σὺν τοῖς Ἰσραηλίταις καὶ ὡς παραβά τὰς τοῦ νόμου τῇ κολάσει τοῦ πυρὸς παραδοθῆναι, αυθίς (τε) Ἰησοῦν παραστῆναι τὸ ἔμπροσθεν (του) Θεοῦ ", τοὺς δὲ Χριστιανούς ὡς τοιοῦτον τολμή σαντας προστρέψαι τῷ Χριστῷ ὄνομα καὶ θεὸν αὐτ τὸν καὶ Υἱὸν Θεοῦ καὶ Λόγον σεσαρκωμένον καὶ σταυρωθέντα δογματίσαντας, τῇ τοῦ πυρὸς γεέννῃ παραδοθῆναι· εἶτα ἑαυτόν φησιν ὑπὸ τοῦ Θεοῦ κε- κλῆσθαι μάλα θεοσεβή σε ὡς τοῦ παντὸς αὐτῶν ε ἔθνους αἴτιον σε θεοσεβεία; ὑπάρξαντα ἐπαινεῖσθαι καὶ τούτου χάριν κλειδοῦχον τοῦ παραδείσου γεγε- νῆσθαι· καί γε μετὰ τὸ ὑπ' αὐτοῦ τὸν παράδεισον ἀνεῳχθῆναι, συν[εισ]ελθεῖν αὐτῷ (πάντως καὶ ἀναν- τιῤῥήτως) ο' χιλιάδας (φησίν) τους δυναμένους έφορο μῆσαι πρὸς τοῦτο, τοὺς δὲ λοιποὺς κριθήσεσθαι φάσκει, καὶ τοὺς μὲν δικαίους ἀμφιβόλως τῆς τρυ φῆς ἀπολαῦσαι, τοὺς δὲ εὑρισκομένους ἁμαρτωλούς, πιττάκια ἐν τοῖς τραχήλοις περιέχοντας δεδεμένα, εἰς τὸν παράδεισον αὐτοὺς εἰσελθεῖν καὶ τούτους επονομάζεσθαι ἀπελευθέρους τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ Μουσ χούμετ, εἶναι δὲ γ' ποταμού; “ ἐν τῷ πα ραδείσῳ φησὶν, ἕνα μέλιτος, καὶ ἄλλον γάλακτος, καὶ ὕστερον οίνου, πρὸς τὸ ἐπ᾿ ἐξουσίαν ἔχειν ἕκαστον ὅθεν βούλεται μετέχειν καὶ) ἐμπιμπλᾶσθαι, τὰς δὲ σε γυναῖκας αὐτοῖς συνεῖναι καὶ φιλοκαλεῖν αὐτῶν τὰς κόμας καὶ (παντοίως) θεραπεύειν (αὐτῶν) τὰ φιλήδονα σώματα (δ σαρκόφρον καὶ ἐμπαθής καὶ δοῦλος τῆς ἁμαρτίας)· τοὺς δὲ Ἰουδαίους καὶ Χριστιανοὺς ξύλα τοῦ πυρὸς γενομένους, ὑπολει φθῆναι· τοὺς ο Σαμαρείτα; ἔφη πρὸς τὰ ἐκφόρια καὶ τὴν κόπρον αὐτῶν τοῦ παραδείσου ἐκβάλλειν, ώς σε ἀλλ' ὡς ἐκ Πνεύματος ἁγίου γεγενημένον· λόγον δέ κι ἐνυποστατ. Γεννήτορι μήτε δέ τι τοῦ Χριστοῦ ὁμ. ἀπ. τῶν μετέχειν πλ. κρ. χοιρείων χράσθαι π. ο καὶ ἀρνησάμενον τι καὶ κ. τῶν σε έ. φ. κλ. σε ξει οὐκ εἶπεν ἑαυτὸν εἶναι Υἱὸν τοῦ Θεοῦ σε θ. καὶ τοῦ ω αὐτὸν αἰτίῳ θ. ὑπάρξαντι γ' παραδείσους ἐν τῷ π. φλυαρεῖ ἐ. μ. καὶ ἕτερον γ. καὶ ἕτερον ὁ. π. τὸ μετ' ἐξουσίας ἐμπ, αὐτῶν Ο τὰς κ. ά. οι τοῖς Σαμαρείταις λέγων π. τὸ ἐκφέρειν τὴν κ. ά. ἐκ τοῦ π. δ. μὴ ἐπα ζέσῃ 6. GEORGII HAMARTOLI rolligens, a Judais quidem monarchiam, ab A Arianis Verbum et Spiritum creatos, a Nestoria- uis anthropolatriam, sibi religionem finxit, et theologiæ prætextu gentem associans, eos, vi- ros ac mulieres, circumcidi docuit, unum solum adorare Deum, Christum honorare, sicut Dei Verbum, non autem Filium, et Spiritum conci- pere. prolatum et in aere didusum, non in sub- stantia contentos nec Patri consubstantiales, san- ctam autem Virginem Mariam non dicere Deipa- ram, sed eam Aaron et Moysi sororem supponere ; nec baptizari nec Sabbatum custodire docuit, nec legalibus aut evangelicis moribus operam dare, sed crucem abhorrere et umbram Salvatoris fuisse crucifixam confiteri. Cæterum injunxit eis ut omni- bus omnino a lege prohibitis participarent præter porcinas carnes, el vino prorsus abstinerent. Postquam aliquid hujusmodi invenisset, sese dixit factum paradisi clavicularium, quapropter in die judicii, postquam Moyses cum Israelitis adfuisset, sicut legis transgressores pœnæ ignis traditi fuerint; iterumque, Jesus steterit in con- spectu Dei, et Christiani, quoniam essent ausi tale Chris tonomen attribuere, dogmatizantes eum Deum et Filium Dei, et Verbum incarnatum, et crucifixum, gehennæ ignis traditi sint; deinde sese dicit a Deo fuisse vocatum, et valde pium, utpote totius ipso- rum gentis auctorem pietatis, fuisse laudatum, et C ideo paradisi clavicularium fuisse factum; et post- quam paradisus ab ipso fuisset apertus, intrasse cum ipso ait revera septuaginta millia qui poterant ad hoc proficere, cæteros autem dijudicandos ait, et quidem justos ambigue deliciis frui, peccatores autem repertos, pannis ad colla alligatis, in para- disum ipsos intrare, et hes cognominari libertos Dei et Mahometi ; tres porro esse fluvios in paradiso, dicit, unum mellis, aliud lactis et alterum vini, ut unusquisque ad libitum possit unde velit hau- rire et expleri; mulieres autem esse cum ipsis, et exornare eorum comas, el omnino curare volup- tuosa corpora ; læc iste carni deditus, libidino- sus, et peccati servus : Judæos autem et Christianos ligna ignis factos reservari; Samaritanos excre- D menta eorumque stercus e paradiso expellere, ne fœtescat paradisus, unumquemque vero, prout hic vixerit, sive in divitiis, sive in penuria et ingloria conditione, eodem modo illic vivere. Variæ lectiones et notæ. * add. Ced. Ged. cod. Ced. Ged. Ced. cf. Evangelii quod dicitur Baraabe fragmenta a nobis edita. Led. cod. xal x. Ced. add. Led. *7 Ced. 740,11–741,14. cod. Ced. Ced. cod. Ced. cod. Ged. cod. C.ed. Ged.

πνεῦμα κτιστά, ἀπὸ δὲ Νεστοριανῶν ἀνθρωπολα τρείαν, ἑαυτῷ θρησκείαν περιποιεῖται, καὶ προφά σει θεογνωσίας εἰσποιησάμενος τὸ ἔθνος ἐδίδαξεν αὐτοὺς περιτέμνεσθαι, καὶ ἄνδρας καὶ γυναῖκας, καὶ ἕνα μόνον προσκυνεῖν Θεὸν καὶ τὸν Χριστὸν τιμᾶν ὡς Λόγον (τοῦ Θεοῦ (μὲν), οὐχ σε Υιόν δὲ 4, καὶ Πνεῦμα προφορικὸν καὶ εἰς ἀέρα χεόμε- νον ὑπονοεῖν, οὐκ ἐνυπόστατα το, οὐδὲ τῷ Πατρὶ δι ὁμοούσια, τὴν δὲ ἁγίαν Παρθένον Μαρίαν μὴ λέγειν Θεοτόκον, ἀλλὰ τὴν ᾿Ααρὼν καὶ Μωσέως ἀδελφὴν (ὑπολαμβάνειν εἶναι), μηδὲ βαπτίζεσθαι, μηδὲ σαβ βατίζειν (αὐτοὺς ἐδίδαξεν, μηδὲ τε τοῖς νομικοῖς ἢ εὐαγγελικοῖς ἔθεσιν ἐπακολουθεῖν, ἀλλὰ βδελύττε καὶ Νεστοριανοίς, καὶ πανταχόθεν ἐρανισάμενος, ἐξ Ἰουδαίων μὲν μοναρχίαν, ἐξ ᾿Αρειανῶν δὲ λόγον καὶ Β σθαι τὸν σταυρὸν καὶ τὴν σκιὰν ἐσταυρῶσθα: τοῦ Σωτῆρος κι ὁμολογεῖν. Παρηγγυήσατο δὲ αὐτοῖς καὶ [τῶν] & καθόλου τῷ νόμῳ ἀπηγορευμένων μετασχεῖν σε πλὴν τῶν χρεῶν, οίνῳ δὲ παντάπασι μὴ χρῆσθαι 50. *, στ (7) Τοιοῦτόν τι μυθευσάμενος ἑαυτὸν τε κλει δοῦχον φησὶ γεγενῆσθαι τοῦ παραδείσου σ', διόπερ κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς κρίσεως μετὰ τὸ παραστῆναι τὸν Μωϋσέα σὺν τοῖς Ἰσραηλίταις καὶ ὡς παραβά τὰς τοῦ νόμου τῇ κολάσει τοῦ πυρὸς παραδοθῆναι, αυθίς (τε) Ἰησοῦν παραστῆναι τὸ ἔμπροσθεν (του) Θεοῦ ", τοὺς δὲ Χριστιανούς ὡς τοιοῦτον τολμή σαντας προστρέψαι τῷ Χριστῷ ὄνομα καὶ θεὸν αὐτ τὸν καὶ Υἱὸν Θεοῦ καὶ Λόγον σεσαρκωμένον καὶ σταυρωθέντα δογματίσαντας, τῇ τοῦ πυρὸς γεέννῃ παραδοθῆναι· εἶτα ἑαυτόν φησιν ὑπὸ τοῦ Θεοῦ κε- κλῆσθαι μάλα θεοσεβή σε ὡς τοῦ παντὸς αὐτῶν ε ἔθνους αἴτιον σε θεοσεβεία; ὑπάρξαντα ἐπαινεῖσθαι καὶ τούτου χάριν κλειδοῦχον τοῦ παραδείσου γεγε- νῆσθαι· καί γε μετὰ τὸ ὑπ' αὐτοῦ τὸν παράδεισον ἀνεῳχθῆναι, συν[εισ]ελθεῖν αὐτῷ (πάντως καὶ ἀναν- τιῤῥήτως) ο' χιλιάδας (φησίν) τους δυναμένους έφορο μῆσαι πρὸς τοῦτο, τοὺς δὲ λοιποὺς κριθήσεσθαι φάσκει, καὶ τοὺς μὲν δικαίους ἀμφιβόλως τῆς τρυ φῆς ἀπολαῦσαι, τοὺς δὲ εὑρισκομένους ἁμαρτωλούς, πιττάκια ἐν τοῖς τραχήλοις περιέχοντας δεδεμένα, εἰς τὸν παράδεισον αὐτοὺς εἰσελθεῖν καὶ τούτους επονομάζεσθαι ἀπελευθέρους τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ Μουσ χούμετ, εἶναι δὲ γ' ποταμού; “ ἐν τῷ πα ραδείσῳ φησὶν, ἕνα μέλιτος, καὶ ἄλλον γάλακτος, καὶ ὕστερον οίνου, πρὸς τὸ ἐπ᾿ ἐξουσίαν ἔχειν ἕκαστον ὅθεν βούλεται μετέχειν καὶ) ἐμπιμπλᾶσθαι, τὰς δὲ σε γυναῖκας αὐτοῖς συνεῖναι καὶ φιλοκαλεῖν αὐτῶν τὰς κόμας καὶ (παντοίως) θεραπεύειν (αὐτῶν) τὰ φιλήδονα σώματα (δ σαρκόφρον καὶ ἐμπαθής καὶ δοῦλος τῆς ἁμαρτίας)· τοὺς δὲ Ἰουδαίους καὶ Χριστιανοὺς ξύλα τοῦ πυρὸς γενομένους, ὑπολει φθῆναι· τοὺς ο Σαμαρείτα; ἔφη πρὸς τὰ ἐκφόρια καὶ τὴν κόπρον αὐτῶν τοῦ παραδείσου ἐκβάλλειν, ώς σε ἀλλ' ὡς ἐκ Πνεύματος ἁγίου γεγενημένον· λόγον δέ κι ἐνυποστατ. Γεννήτορι μήτε δέ τι τοῦ Χριστοῦ ὁμ. ἀπ. τῶν μετέχειν πλ. κρ. χοιρείων χράσθαι π. ο καὶ ἀρνησάμενον τι καὶ κ. τῶν σε έ. φ. κλ. σε ξει οὐκ εἶπεν ἑαυτὸν εἶναι Υἱὸν τοῦ Θεοῦ σε θ. καὶ τοῦ ω αὐτὸν αἰτίῳ θ. ὑπάρξαντι γ' παραδείσους ἐν τῷ π. φλυαρεῖ ἐ. μ. καὶ ἕτερον γ. καὶ ἕτερον ὁ. π. τὸ μετ' ἐξουσίας ἐμπ, αὐτῶν Ο τὰς κ. ά. οι τοῖς Σαμαρείταις λέγων π. τὸ ἐκφέρειν τὴν κ. ά. ἐκ τοῦ π. δ. μὴ ἐπα ζέσῃ 6. GEORGII HAMARTOLI rolligens, a Judais quidem monarchiam, ab A Arianis Verbum et Spiritum creatos, a Nestoria- uis anthropolatriam, sibi religionem finxit, et theologiæ prætextu gentem associans, eos, vi- ros ac mulieres, circumcidi docuit, unum solum adorare Deum, Christum honorare, sicut Dei Verbum, non autem Filium, et Spiritum conci- pere. prolatum et in aere didusum, non in sub- stantia contentos nec Patri consubstantiales, san- ctam autem Virginem Mariam non dicere Deipa- ram, sed eam Aaron et Moysi sororem supponere ; nec baptizari nec Sabbatum custodire docuit, nec legalibus aut evangelicis moribus operam dare, sed crucem abhorrere et umbram Salvatoris fuisse crucifixam confiteri. Cæterum injunxit eis ut omni- bus omnino a lege prohibitis participarent præter porcinas carnes, el vino prorsus abstinerent. Postquam aliquid hujusmodi invenisset, sese dixit factum paradisi clavicularium, quapropter in die judicii, postquam Moyses cum Israelitis adfuisset, sicut legis transgressores pœnæ ignis traditi fuerint; iterumque, Jesus steterit in con- spectu Dei, et Christiani, quoniam essent ausi tale Chris tonomen attribuere, dogmatizantes eum Deum et Filium Dei, et Verbum incarnatum, et crucifixum, gehennæ ignis traditi sint; deinde sese dicit a Deo fuisse vocatum, et valde pium, utpote totius ipso- rum gentis auctorem pietatis, fuisse laudatum, et C ideo paradisi clavicularium fuisse factum; et post- quam paradisus ab ipso fuisset apertus, intrasse cum ipso ait revera septuaginta millia qui poterant ad hoc proficere, cæteros autem dijudicandos ait, et quidem justos ambigue deliciis frui, peccatores autem repertos, pannis ad colla alligatis, in para- disum ipsos intrare, et hes cognominari libertos Dei et Mahometi ; tres porro esse fluvios in paradiso, dicit, unum mellis, aliud lactis et alterum vini, ut unusquisque ad libitum possit unde velit hau- rire et expleri; mulieres autem esse cum ipsis, et exornare eorum comas, el omnino curare volup- tuosa corpora ; læc iste carni deditus, libidino- sus, et peccati servus : Judæos autem et Christianos ligna ignis factos reservari; Samaritanos excre- D menta eorumque stercus e paradiso expellere, ne fœtescat paradisus, unumquemque vero, prout hic vixerit, sive in divitiis, sive in penuria et ingloria conditione, eodem modo illic vivere. Variæ lectiones et notæ. * add. Ced. Ged. cod. Ced. Ged. Ced. cf. Evangelii quod dicitur Baraabe fragmenta a nobis edita. Led. cod. xal x. Ced. add. Led. *7 Ced. 740,11–741,14. cod. Ced. Ced. cod. Ced. cod. Ged. cod. C.ed. Ged.

πνεῦμα κτιστά, ἀπὸ δὲ Νεστοριανῶν ἀνθρωπολα τρείαν, ἑαυτῷ θρησκείαν περιποιεῖται, καὶ προφά σει θεογνωσίας εἰσποιησάμενος τὸ ἔθνος ἐδίδαξεν αὐτοὺς περιτέμνεσθαι, καὶ ἄνδρας καὶ γυναῖκας, καὶ ἕνα μόνον προσκυνεῖν Θεὸν καὶ τὸν Χριστὸν τιμᾶν ὡς Λόγον (τοῦ Θεοῦ (μὲν), οὐχ σε Υιόν δὲ 4, καὶ Πνεῦμα προφορικὸν καὶ εἰς ἀέρα χεόμε- νον ὑπονοεῖν, οὐκ ἐνυπόστατα το, οὐδὲ τῷ Πατρὶ δι ὁμοούσια, τὴν δὲ ἁγίαν Παρθένον Μαρίαν μὴ λέγειν Θεοτόκον, ἀλλὰ τὴν ᾿Ααρὼν καὶ Μωσέως ἀδελφὴν (ὑπολαμβάνειν εἶναι), μηδὲ βαπτίζεσθαι, μηδὲ σαβ βατίζειν (αὐτοὺς ἐδίδαξεν, μηδὲ τε τοῖς νομικοῖς ἢ εὐαγγελικοῖς ἔθεσιν ἐπακολουθεῖν, ἀλλὰ βδελύττε καὶ Νεστοριανοίς, καὶ πανταχόθεν ἐρανισάμενος, ἐξ Ἰουδαίων μὲν μοναρχίαν, ἐξ ᾿Αρειανῶν δὲ λόγον καὶ Β σθαι τὸν σταυρὸν καὶ τὴν σκιὰν ἐσταυρῶσθα: τοῦ Σωτῆρος κι ὁμολογεῖν. Παρηγγυήσατο δὲ αὐτοῖς καὶ [τῶν] & καθόλου τῷ νόμῳ ἀπηγορευμένων μετασχεῖν σε πλὴν τῶν χρεῶν, οίνῳ δὲ παντάπασι μὴ χρῆσθαι 50. *, στ (7) Τοιοῦτόν τι μυθευσάμενος ἑαυτὸν τε κλει δοῦχον φησὶ γεγενῆσθαι τοῦ παραδείσου σ', διόπερ κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς κρίσεως μετὰ τὸ παραστῆναι τὸν Μωϋσέα σὺν τοῖς Ἰσραηλίταις καὶ ὡς παραβά τὰς τοῦ νόμου τῇ κολάσει τοῦ πυρὸς παραδοθῆναι, αυθίς (τε) Ἰησοῦν παραστῆναι τὸ ἔμπροσθεν (του) Θεοῦ ", τοὺς δὲ Χριστιανούς ὡς τοιοῦτον τολμή σαντας προστρέψαι τῷ Χριστῷ ὄνομα καὶ θεὸν αὐτ τὸν καὶ Υἱὸν Θεοῦ καὶ Λόγον σεσαρκωμένον καὶ σταυρωθέντα δογματίσαντας, τῇ τοῦ πυρὸς γεέννῃ παραδοθῆναι· εἶτα ἑαυτόν φησιν ὑπὸ τοῦ Θεοῦ κε- κλῆσθαι μάλα θεοσεβή σε ὡς τοῦ παντὸς αὐτῶν ε ἔθνους αἴτιον σε θεοσεβεία; ὑπάρξαντα ἐπαινεῖσθαι καὶ τούτου χάριν κλειδοῦχον τοῦ παραδείσου γεγε- νῆσθαι· καί γε μετὰ τὸ ὑπ' αὐτοῦ τὸν παράδεισον ἀνεῳχθῆναι, συν[εισ]ελθεῖν αὐτῷ (πάντως καὶ ἀναν- τιῤῥήτως) ο' χιλιάδας (φησίν) τους δυναμένους έφορο μῆσαι πρὸς τοῦτο, τοὺς δὲ λοιποὺς κριθήσεσθαι φάσκει, καὶ τοὺς μὲν δικαίους ἀμφιβόλως τῆς τρυ φῆς ἀπολαῦσαι, τοὺς δὲ εὑρισκομένους ἁμαρτωλούς, πιττάκια ἐν τοῖς τραχήλοις περιέχοντας δεδεμένα, εἰς τὸν παράδεισον αὐτοὺς εἰσελθεῖν καὶ τούτους επονομάζεσθαι ἀπελευθέρους τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ Μουσ χούμετ, εἶναι δὲ γ' ποταμού; “ ἐν τῷ πα ραδείσῳ φησὶν, ἕνα μέλιτος, καὶ ἄλλον γάλακτος, καὶ ὕστερον οίνου, πρὸς τὸ ἐπ᾿ ἐξουσίαν ἔχειν ἕκαστον ὅθεν βούλεται μετέχειν καὶ) ἐμπιμπλᾶσθαι, τὰς δὲ σε γυναῖκας αὐτοῖς συνεῖναι καὶ φιλοκαλεῖν αὐτῶν τὰς κόμας καὶ (παντοίως) θεραπεύειν (αὐτῶν) τὰ φιλήδονα σώματα (δ σαρκόφρον καὶ ἐμπαθής καὶ δοῦλος τῆς ἁμαρτίας)· τοὺς δὲ Ἰουδαίους καὶ Χριστιανοὺς ξύλα τοῦ πυρὸς γενομένους, ὑπολει φθῆναι· τοὺς ο Σαμαρείτα; ἔφη πρὸς τὰ ἐκφόρια καὶ τὴν κόπρον αὐτῶν τοῦ παραδείσου ἐκβάλλειν, ώς σε ἀλλ' ὡς ἐκ Πνεύματος ἁγίου γεγενημένον· λόγον δέ κι ἐνυποστατ. Γεννήτορι μήτε δέ τι τοῦ Χριστοῦ ὁμ. ἀπ. τῶν μετέχειν πλ. κρ. χοιρείων χράσθαι π. ο καὶ ἀρνησάμενον τι καὶ κ. τῶν σε έ. φ. κλ. σε ξει οὐκ εἶπεν ἑαυτὸν εἶναι Υἱὸν τοῦ Θεοῦ σε θ. καὶ τοῦ ω αὐτὸν αἰτίῳ θ. ὑπάρξαντι γ' παραδείσους ἐν τῷ π. φλυαρεῖ ἐ. μ. καὶ ἕτερον γ. καὶ ἕτερον ὁ. π. τὸ μετ' ἐξουσίας ἐμπ, αὐτῶν Ο τὰς κ. ά. οι τοῖς Σαμαρείταις λέγων π. τὸ ἐκφέρειν τὴν κ. ά. ἐκ τοῦ π. δ. μὴ ἐπα ζέσῃ 6. GEORGII HAMARTOLI rolligens, a Judais quidem monarchiam, ab A Arianis Verbum et Spiritum creatos, a Nestoria- uis anthropolatriam, sibi religionem finxit, et theologiæ prætextu gentem associans, eos, vi- ros ac mulieres, circumcidi docuit, unum solum adorare Deum, Christum honorare, sicut Dei Verbum, non autem Filium, et Spiritum conci- pere. prolatum et in aere didusum, non in sub- stantia contentos nec Patri consubstantiales, san- ctam autem Virginem Mariam non dicere Deipa- ram, sed eam Aaron et Moysi sororem supponere ; nec baptizari nec Sabbatum custodire docuit, nec legalibus aut evangelicis moribus operam dare, sed crucem abhorrere et umbram Salvatoris fuisse crucifixam confiteri. Cæterum injunxit eis ut omni- bus omnino a lege prohibitis participarent præter porcinas carnes, el vino prorsus abstinerent. Postquam aliquid hujusmodi invenisset, sese dixit factum paradisi clavicularium, quapropter in die judicii, postquam Moyses cum Israelitis adfuisset, sicut legis transgressores pœnæ ignis traditi fuerint; iterumque, Jesus steterit in con- spectu Dei, et Christiani, quoniam essent ausi tale Chris tonomen attribuere, dogmatizantes eum Deum et Filium Dei, et Verbum incarnatum, et crucifixum, gehennæ ignis traditi sint; deinde sese dicit a Deo fuisse vocatum, et valde pium, utpote totius ipso- rum gentis auctorem pietatis, fuisse laudatum, et C ideo paradisi clavicularium fuisse factum; et post- quam paradisus ab ipso fuisset apertus, intrasse cum ipso ait revera septuaginta millia qui poterant ad hoc proficere, cæteros autem dijudicandos ait, et quidem justos ambigue deliciis frui, peccatores autem repertos, pannis ad colla alligatis, in para- disum ipsos intrare, et hes cognominari libertos Dei et Mahometi ; tres porro esse fluvios in paradiso, dicit, unum mellis, aliud lactis et alterum vini, ut unusquisque ad libitum possit unde velit hau- rire et expleri; mulieres autem esse cum ipsis, et exornare eorum comas, el omnino curare volup- tuosa corpora ; læc iste carni deditus, libidino- sus, et peccati servus : Judæos autem et Christianos ligna ignis factos reservari; Samaritanos excre- D menta eorumque stercus e paradiso expellere, ne fœtescat paradisus, unumquemque vero, prout hic vixerit, sive in divitiis, sive in penuria et ingloria conditione, eodem modo illic vivere. Variæ lectiones et notæ. * add. Ced. Ged. cod. Ced. Ged. Ced. cf. Evangelii quod dicitur Baraabe fragmenta a nobis edita. Led. cod. xal x. Ced. add. Led. *7 Ced. 740,11–741,14. cod. Ced. Ced. cod. Ced. cod. Ged. cod. C.ed. Ged.

ὅπως ἂν μὴ ἐποξέσειεν ὁ παράδεισος, ἕκαστον δὲ ὡς ἂν ἐνταῦθα βιώσειεν 68, εἴτε ἐν πλούτῳ, εἴτε ἐν πε- νίᾳ καὶ ἀδοξίᾳ, τὸν αὐτὸν τρόπον ἐκεῖσε το διάγειν. (8) Οὗτος οὖν ὁ θεοστυγὴς καὶ ἐμβρόντητος ε (πρὸς τούτοις πᾶσιν) τ8 παντὸς ἀγαθοῦ καὶ πονηροῦ τὸν Θεὸν (1535) αἴτιον ὑπάρχειν τερατολόγησε καὶ τοὺς λῃστὰς καὶ φαρμακοὺς καὶ ὅσους το ἂν ἀπηγορευμέναις το αλόντας πράξεσιν ἀναιρουμέ- νους ἴδοιεν, « Ούτω, φησιν, ἔγραψεν ὁ Θεὸς καὶ προ- ώρισε γενέσθαι, καὶ οὕτως ἀποθανεῖν αὐτοὺς ήσου λήθη. » τὴν τοσαύτην καὶ τηλικαύτην (ισχύν τε καὶ) διαρκή τῆς ἀπάτης το τοῦ θεομάχου καὶ ματαιόφρονος, μάλιστα " δὲ ἐσχάτην παράνοιαν (τε) καὶ κτηνω δίαν τῶν μέχρι νῦν τῇ τούτου πλάνῃ δεδουλωμένων καὶ ὡς ἰσχυρὰν (θρησκείαν) καὶ θείαν ταύτην ἀφρόνως ἡγουμένων. Πρὸς γὰρ τὴν ὄντως τρια ληθῆ τ' τε καὶ ἱερὰν καὶ θεοβράβευτον πίστιν ἐναρ- γῶς ἀποτυφλώττουσιν οἱ ἐσκοτισμένοι καὶ ἀσύνε τοι, πρὸς δὲ τὴν ψευδώνυμον λατρείαν καὶ πλαστι λογίαν τοῦ φένακος προσέχουσιν οἱ δείλαιοι καὶ βα· ρυκάρδιοι, (πρὸς μὲν τοὺς ἄθλους καὶ λήρους καὶ βεβήλους κενοφωνίας οἱ χαιρεπίκακοι καταθέλ γοντες, πρὸς τοὺς θεοπαραδόχους καὶ σωτηριώδεις λόγους οὐδὲ τὴν ἀκοὴν ὑποθεῖναι τοπαράπαν ἀνέχον- τες)· τὸν γὰρ ὄντως ὄντα Θεόν, τὸν διὰ νόμου καὶ προφητῶν ἐκδήλως κηρυττόμενόν τε καὶ πιστευόμενον, ἀπωθούμενοι καὶ καταψηφιζόμενοι, τὸν ἀντίθεον καὶ μεμηνότα [καὶ] φανερῶς ὑπὸ τῶν Ερινύων οι ενεργούμενον καὶ φθεγγόμενον οι κακόφρονες καὶ λυσσώδεις ἐρασμίως γεγηθότες προσ- Β ίενται. Ποία γάρ θεόπνευστος Γραφὴ περὶ τοῦ δυσσεβοῦς καὶ παραπαίοντος Μουχούμεν προδιεστ τείλατο; ἢ ποῖος θεσπέσιος αὐτὸν προφήτης ὡς διδάσκαλον εὐσεβείας προανήγγειλεν ; Οὐκοῦν εἰπά- τωσαν οἱ ἀμέτοχοι πάσης ἱερᾶς ἐπιπνοίας καὶ μυήσεως πῶς τοὺς ἀπὸ ᾿Αδὰμ καὶ μέχρι τῆς Χριστοῦ παρουσίας προφήτας ἀσμένως δῆθεν ἀποδεχόμενοι, τὸν μὲν ὑπ' αὐτῶν διαῤῥήδην προαναφωνούμενον Χριστὸν καὶ οἱ Θεὸν ἐξαρνοῦνται, τὸν δὲ κάκιστον καὶ μοχθηρὸν καὶ μηδὲ τὸ σύνολον πρὸς αὐτῶν ὀνομαζόμενον καὶ προσημαινόμενον ὡς θεομύστην θε ἐξοχώτατον καὶ ἀληθέστατον πίστεως διδάσκαλον ἀποδέχονται καὶ ὡς εὐεργέτην εκθείαζουσιν οἱ ἀνό σιοι καὶ δυσώνυμοι (ἢ μᾶλλον εἴπωμεν ἀνώνυμοι). οι (11) Ανακρινέτωσαν δὲ οἱ ἀδιάκριτοι καὶ μα νιώδεις καὶ τὰ ὑπ' αὐτοῦ μανιωδῶς καὶ δυσσεβῶς βηθέντα ληρήματα καὶ λεγέτωσαν ποίαν συμφωνίαν ἔχουσι (πρὸ;) τὰ θεοπαράδοτα λόγια. Ο μὲν γὰρ θεῖος λόγος ἀναφανδόν (ἐκ) διδάσκει (καὶ διαπρυσίως χρησμοδοτεί σαφέστατα) τὸν Θεὸν ὑπάρχειν ἀναίτιον παντὸς κακοῦ καὶ τὸν ἄνθρωπον αὐτεξούσιον εἶναι τι εμβρόντιστος και ἄθεος ἐγ. αὐτὸς ὁ Θεὸς καὶ ** θαυμάσειε δ' ἄν τ' ἀληθῆ φλυαρίας ἐβίω κἀκεῖσε δ. τρ. το παμμίαρος. καὶ ἐκ ? τε καὶ τοὺς ἄλλους ἀπ. πρ. ά. οὕτω φλυαρεί ὁ πρὸς ἀπὸ ἄ του τον απηγορωμένας ἀλῶντας πp. το τ. δ. ἀπάσην τοῦ μᾶλλον ἀφ' τ. ΟΙ μαινομένων γεγηθότ. καὶ γεγηθότως στον Θεόν ε'σ. ὑπ' ἀ. μνημονευόμενον ώς και CHRONICON. LIB. IV. $1 A Hlic igitur impius et fanaticus, præter ista omnia, cujuslibet boni et mali Deum esse auctorem fabu latus est et si quos latrones et veneficos et alios infandorum actuum reos videret capite plecti, ‹ Sic, aiebat, scripsit Deus et prævidit feri, et iis mori eos voluit. › Miraretur quis meritissimo talem ac tantam du- rabilemque potentiam erroris inimici Dei et vanilo- qui, maxime vero supremam dementiam ac stupi ditatem eorum qui usque nunc illius errori deser- νiunt, eumque tanquam validam ac divinam religio- nem stulte existimant. Etenim ad fidem verissimaus et sacram divinitusque traditam manifeste clan - dant oculos homines exccali et insipientes, ad mendacem autem cultum et adinventionem impo- storis adhærent homines viles et excordes, ad nu- gas et ineptias profauasque fabulas misere plau- dentes, ad sermones divinitus inspiratos et saluti- feros nec aurem omnino submittere ferentes. Eum enim qui vere Deus est, qui per legem et prophetas manifeste prædicatur et creditur, rejiciunt et aspernantur; eum vero qui contra Deum est, qui furit et evidenter a furiis agitatur et loquitur, imprudentes ac furiosi cum gaudio et studio ad- Brittunt. Quænam enim inspirata Scriptura de impio et delirante Mahometo prolocuta est? Quis divinus propheta eum ut pietatis magistrum prænuntiavit ? Dicant igitur illi sacræ omnis inspirationis et my- sterii expertes quomodo prophetas ab Adam usque ad Christi adventum libenter accipientes, illum ab ipsis aperte prædictum Christum ac Deum renegent, el pessimum ac perversum, ab illis nec nominatual nec significatum, sicut inspiratum et præcellentem fidei magistrum accipiunt, et velut benefactorem, celebrant hi impii quorum nomen sinistrum vel potius nullum est. (10) Judicent autem homines illi stolidi furentes- D que ea quæ furiose et impie ab ipso sunt dicta, pronuntientque qualem consonautiam hæc liabeant cum eloquiis a Deo traditis. Diviuus enim sermo manifeste docet et clarissimne prædicat Deum esse. nullius mali causam, et hominem propriam suæ salutis aut perditionis habere facultatem. Ille vero Variæ lectiones et notæ. - cod. Ced. Ced. Ced. 742,616. Ced. 742,16- 743,9. [Ced. ** Ced. Ced. 741,14 – 18. cod. cod. Ced. 741.19-741,6. à. Ced. 741,19–742,6. Ged. * Ced. " Ged. Scholion. Scholion. cod. Ged. Ged. Ged. add. Ged. Хро (9) ᾿Αγάπαιτο το δ' ἄν τις μάλα (δὴ οὖν εἰκότως)

ὅπως ἂν μὴ ἐποξέσειεν ὁ παράδεισος, ἕκαστον δὲ ὡς ἂν ἐνταῦθα βιώσειεν 68, εἴτε ἐν πλούτῳ, εἴτε ἐν πε- νίᾳ καὶ ἀδοξίᾳ, τὸν αὐτὸν τρόπον ἐκεῖσε το διάγειν. (8) Οὗτος οὖν ὁ θεοστυγὴς καὶ ἐμβρόντητος ε (πρὸς τούτοις πᾶσιν) τ8 παντὸς ἀγαθοῦ καὶ πονηροῦ τὸν Θεὸν (1535) αἴτιον ὑπάρχειν τερατολόγησε καὶ τοὺς λῃστὰς καὶ φαρμακοὺς καὶ ὅσους το ἂν ἀπηγορευμέναις το αλόντας πράξεσιν ἀναιρουμέ- νους ἴδοιεν, « Ούτω, φησιν, ἔγραψεν ὁ Θεὸς καὶ προ- ώρισε γενέσθαι, καὶ οὕτως ἀποθανεῖν αὐτοὺς ήσου λήθη. » τὴν τοσαύτην καὶ τηλικαύτην (ισχύν τε καὶ) διαρκή τῆς ἀπάτης το τοῦ θεομάχου καὶ ματαιόφρονος, μάλιστα " δὲ ἐσχάτην παράνοιαν (τε) καὶ κτηνω δίαν τῶν μέχρι νῦν τῇ τούτου πλάνῃ δεδουλωμένων καὶ ὡς ἰσχυρὰν (θρησκείαν) καὶ θείαν ταύτην ἀφρόνως ἡγουμένων. Πρὸς γὰρ τὴν ὄντως τρια ληθῆ τ' τε καὶ ἱερὰν καὶ θεοβράβευτον πίστιν ἐναρ- γῶς ἀποτυφλώττουσιν οἱ ἐσκοτισμένοι καὶ ἀσύνε τοι, πρὸς δὲ τὴν ψευδώνυμον λατρείαν καὶ πλαστι λογίαν τοῦ φένακος προσέχουσιν οἱ δείλαιοι καὶ βα· ρυκάρδιοι, (πρὸς μὲν τοὺς ἄθλους καὶ λήρους καὶ βεβήλους κενοφωνίας οἱ χαιρεπίκακοι καταθέλ γοντες, πρὸς τοὺς θεοπαραδόχους καὶ σωτηριώδεις λόγους οὐδὲ τὴν ἀκοὴν ὑποθεῖναι τοπαράπαν ἀνέχον- τες)· τὸν γὰρ ὄντως ὄντα Θεόν, τὸν διὰ νόμου καὶ προφητῶν ἐκδήλως κηρυττόμενόν τε καὶ πιστευόμενον, ἀπωθούμενοι καὶ καταψηφιζόμενοι, τὸν ἀντίθεον καὶ μεμηνότα [καὶ] φανερῶς ὑπὸ τῶν Ερινύων οι ενεργούμενον καὶ φθεγγόμενον οι κακόφρονες καὶ λυσσώδεις ἐρασμίως γεγηθότες προσ- Β ίενται. Ποία γάρ θεόπνευστος Γραφὴ περὶ τοῦ δυσσεβοῦς καὶ παραπαίοντος Μουχούμεν προδιεστ τείλατο; ἢ ποῖος θεσπέσιος αὐτὸν προφήτης ὡς διδάσκαλον εὐσεβείας προανήγγειλεν ; Οὐκοῦν εἰπά- τωσαν οἱ ἀμέτοχοι πάσης ἱερᾶς ἐπιπνοίας καὶ μυήσεως πῶς τοὺς ἀπὸ ᾿Αδὰμ καὶ μέχρι τῆς Χριστοῦ παρουσίας προφήτας ἀσμένως δῆθεν ἀποδεχόμενοι, τὸν μὲν ὑπ' αὐτῶν διαῤῥήδην προαναφωνούμενον Χριστὸν καὶ οἱ Θεὸν ἐξαρνοῦνται, τὸν δὲ κάκιστον καὶ μοχθηρὸν καὶ μηδὲ τὸ σύνολον πρὸς αὐτῶν ὀνομαζόμενον καὶ προσημαινόμενον ὡς θεομύστην θε ἐξοχώτατον καὶ ἀληθέστατον πίστεως διδάσκαλον ἀποδέχονται καὶ ὡς εὐεργέτην εκθείαζουσιν οἱ ἀνό σιοι καὶ δυσώνυμοι (ἢ μᾶλλον εἴπωμεν ἀνώνυμοι). οι (11) Ανακρινέτωσαν δὲ οἱ ἀδιάκριτοι καὶ μα νιώδεις καὶ τὰ ὑπ' αὐτοῦ μανιωδῶς καὶ δυσσεβῶς βηθέντα ληρήματα καὶ λεγέτωσαν ποίαν συμφωνίαν ἔχουσι (πρὸ;) τὰ θεοπαράδοτα λόγια. Ο μὲν γὰρ θεῖος λόγος ἀναφανδόν (ἐκ) διδάσκει (καὶ διαπρυσίως χρησμοδοτεί σαφέστατα) τὸν Θεὸν ὑπάρχειν ἀναίτιον παντὸς κακοῦ καὶ τὸν ἄνθρωπον αὐτεξούσιον εἶναι τι εμβρόντιστος και ἄθεος ἐγ. αὐτὸς ὁ Θεὸς καὶ ** θαυμάσειε δ' ἄν τ' ἀληθῆ φλυαρίας ἐβίω κἀκεῖσε δ. τρ. το παμμίαρος. καὶ ἐκ ? τε καὶ τοὺς ἄλλους ἀπ. πρ. ά. οὕτω φλυαρεί ὁ πρὸς ἀπὸ ἄ του τον απηγορωμένας ἀλῶντας πp. το τ. δ. ἀπάσην τοῦ μᾶλλον ἀφ' τ. ΟΙ μαινομένων γεγηθότ. καὶ γεγηθότως στον Θεόν ε'σ. ὑπ' ἀ. μνημονευόμενον ώς και CHRONICON. LIB. IV. $1 A Hlic igitur impius et fanaticus, præter ista omnia, cujuslibet boni et mali Deum esse auctorem fabu latus est et si quos latrones et veneficos et alios infandorum actuum reos videret capite plecti, ‹ Sic, aiebat, scripsit Deus et prævidit feri, et iis mori eos voluit. › Miraretur quis meritissimo talem ac tantam du- rabilemque potentiam erroris inimici Dei et vanilo- qui, maxime vero supremam dementiam ac stupi ditatem eorum qui usque nunc illius errori deser- νiunt, eumque tanquam validam ac divinam religio- nem stulte existimant. Etenim ad fidem verissimaus et sacram divinitusque traditam manifeste clan - dant oculos homines exccali et insipientes, ad mendacem autem cultum et adinventionem impo- storis adhærent homines viles et excordes, ad nu- gas et ineptias profauasque fabulas misere plau- dentes, ad sermones divinitus inspiratos et saluti- feros nec aurem omnino submittere ferentes. Eum enim qui vere Deus est, qui per legem et prophetas manifeste prædicatur et creditur, rejiciunt et aspernantur; eum vero qui contra Deum est, qui furit et evidenter a furiis agitatur et loquitur, imprudentes ac furiosi cum gaudio et studio ad- Brittunt. Quænam enim inspirata Scriptura de impio et delirante Mahometo prolocuta est? Quis divinus propheta eum ut pietatis magistrum prænuntiavit ? Dicant igitur illi sacræ omnis inspirationis et my- sterii expertes quomodo prophetas ab Adam usque ad Christi adventum libenter accipientes, illum ab ipsis aperte prædictum Christum ac Deum renegent, el pessimum ac perversum, ab illis nec nominatual nec significatum, sicut inspiratum et præcellentem fidei magistrum accipiunt, et velut benefactorem, celebrant hi impii quorum nomen sinistrum vel potius nullum est. (10) Judicent autem homines illi stolidi furentes- D que ea quæ furiose et impie ab ipso sunt dicta, pronuntientque qualem consonautiam hæc liabeant cum eloquiis a Deo traditis. Diviuus enim sermo manifeste docet et clarissimne prædicat Deum esse. nullius mali causam, et hominem propriam suæ salutis aut perditionis habere facultatem. Ille vero Variæ lectiones et notæ. - cod. Ced. Ced. Ced. 742,616. Ced. 742,16- 743,9. [Ced. ** Ced. Ced. 741,14 – 18. cod. cod. Ced. 741.19-741,6. à. Ced. 741,19–742,6. Ged. * Ced. " Ged. Scholion. Scholion. cod. Ged. Ged. Ged. add. Ged. Хро (9) ᾿Αγάπαιτο το δ' ἄν τις μάλα (δὴ οὖν εἰκότως)

ὅπως ἂν μὴ ἐποξέσειεν ὁ παράδεισος, ἕκαστον δὲ ὡς ἂν ἐνταῦθα βιώσειεν 68, εἴτε ἐν πλούτῳ, εἴτε ἐν πε- νίᾳ καὶ ἀδοξίᾳ, τὸν αὐτὸν τρόπον ἐκεῖσε το διάγειν. (8) Οὗτος οὖν ὁ θεοστυγὴς καὶ ἐμβρόντητος ε (πρὸς τούτοις πᾶσιν) τ8 παντὸς ἀγαθοῦ καὶ πονηροῦ τὸν Θεὸν (1535) αἴτιον ὑπάρχειν τερατολόγησε καὶ τοὺς λῃστὰς καὶ φαρμακοὺς καὶ ὅσους το ἂν ἀπηγορευμέναις το αλόντας πράξεσιν ἀναιρουμέ- νους ἴδοιεν, « Ούτω, φησιν, ἔγραψεν ὁ Θεὸς καὶ προ- ώρισε γενέσθαι, καὶ οὕτως ἀποθανεῖν αὐτοὺς ήσου λήθη. » τὴν τοσαύτην καὶ τηλικαύτην (ισχύν τε καὶ) διαρκή τῆς ἀπάτης το τοῦ θεομάχου καὶ ματαιόφρονος, μάλιστα " δὲ ἐσχάτην παράνοιαν (τε) καὶ κτηνω δίαν τῶν μέχρι νῦν τῇ τούτου πλάνῃ δεδουλωμένων καὶ ὡς ἰσχυρὰν (θρησκείαν) καὶ θείαν ταύτην ἀφρόνως ἡγουμένων. Πρὸς γὰρ τὴν ὄντως τρια ληθῆ τ' τε καὶ ἱερὰν καὶ θεοβράβευτον πίστιν ἐναρ- γῶς ἀποτυφλώττουσιν οἱ ἐσκοτισμένοι καὶ ἀσύνε τοι, πρὸς δὲ τὴν ψευδώνυμον λατρείαν καὶ πλαστι λογίαν τοῦ φένακος προσέχουσιν οἱ δείλαιοι καὶ βα· ρυκάρδιοι, (πρὸς μὲν τοὺς ἄθλους καὶ λήρους καὶ βεβήλους κενοφωνίας οἱ χαιρεπίκακοι καταθέλ γοντες, πρὸς τοὺς θεοπαραδόχους καὶ σωτηριώδεις λόγους οὐδὲ τὴν ἀκοὴν ὑποθεῖναι τοπαράπαν ἀνέχον- τες)· τὸν γὰρ ὄντως ὄντα Θεόν, τὸν διὰ νόμου καὶ προφητῶν ἐκδήλως κηρυττόμενόν τε καὶ πιστευόμενον, ἀπωθούμενοι καὶ καταψηφιζόμενοι, τὸν ἀντίθεον καὶ μεμηνότα [καὶ] φανερῶς ὑπὸ τῶν Ερινύων οι ενεργούμενον καὶ φθεγγόμενον οι κακόφρονες καὶ λυσσώδεις ἐρασμίως γεγηθότες προσ- Β ίενται. Ποία γάρ θεόπνευστος Γραφὴ περὶ τοῦ δυσσεβοῦς καὶ παραπαίοντος Μουχούμεν προδιεστ τείλατο; ἢ ποῖος θεσπέσιος αὐτὸν προφήτης ὡς διδάσκαλον εὐσεβείας προανήγγειλεν ; Οὐκοῦν εἰπά- τωσαν οἱ ἀμέτοχοι πάσης ἱερᾶς ἐπιπνοίας καὶ μυήσεως πῶς τοὺς ἀπὸ ᾿Αδὰμ καὶ μέχρι τῆς Χριστοῦ παρουσίας προφήτας ἀσμένως δῆθεν ἀποδεχόμενοι, τὸν μὲν ὑπ' αὐτῶν διαῤῥήδην προαναφωνούμενον Χριστὸν καὶ οἱ Θεὸν ἐξαρνοῦνται, τὸν δὲ κάκιστον καὶ μοχθηρὸν καὶ μηδὲ τὸ σύνολον πρὸς αὐτῶν ὀνομαζόμενον καὶ προσημαινόμενον ὡς θεομύστην θε ἐξοχώτατον καὶ ἀληθέστατον πίστεως διδάσκαλον ἀποδέχονται καὶ ὡς εὐεργέτην εκθείαζουσιν οἱ ἀνό σιοι καὶ δυσώνυμοι (ἢ μᾶλλον εἴπωμεν ἀνώνυμοι). οι (11) Ανακρινέτωσαν δὲ οἱ ἀδιάκριτοι καὶ μα νιώδεις καὶ τὰ ὑπ' αὐτοῦ μανιωδῶς καὶ δυσσεβῶς βηθέντα ληρήματα καὶ λεγέτωσαν ποίαν συμφωνίαν ἔχουσι (πρὸ;) τὰ θεοπαράδοτα λόγια. Ο μὲν γὰρ θεῖος λόγος ἀναφανδόν (ἐκ) διδάσκει (καὶ διαπρυσίως χρησμοδοτεί σαφέστατα) τὸν Θεὸν ὑπάρχειν ἀναίτιον παντὸς κακοῦ καὶ τὸν ἄνθρωπον αὐτεξούσιον εἶναι τι εμβρόντιστος και ἄθεος ἐγ. αὐτὸς ὁ Θεὸς καὶ ** θαυμάσειε δ' ἄν τ' ἀληθῆ φλυαρίας ἐβίω κἀκεῖσε δ. τρ. το παμμίαρος. καὶ ἐκ ? τε καὶ τοὺς ἄλλους ἀπ. πρ. ά. οὕτω φλυαρεί ὁ πρὸς ἀπὸ ἄ του τον απηγορωμένας ἀλῶντας πp. το τ. δ. ἀπάσην τοῦ μᾶλλον ἀφ' τ. ΟΙ μαινομένων γεγηθότ. καὶ γεγηθότως στον Θεόν ε'σ. ὑπ' ἀ. μνημονευόμενον ώς και CHRONICON. LIB. IV. $1 A Hlic igitur impius et fanaticus, præter ista omnia, cujuslibet boni et mali Deum esse auctorem fabu latus est et si quos latrones et veneficos et alios infandorum actuum reos videret capite plecti, ‹ Sic, aiebat, scripsit Deus et prævidit feri, et iis mori eos voluit. › Miraretur quis meritissimo talem ac tantam du- rabilemque potentiam erroris inimici Dei et vanilo- qui, maxime vero supremam dementiam ac stupi ditatem eorum qui usque nunc illius errori deser- νiunt, eumque tanquam validam ac divinam religio- nem stulte existimant. Etenim ad fidem verissimaus et sacram divinitusque traditam manifeste clan - dant oculos homines exccali et insipientes, ad mendacem autem cultum et adinventionem impo- storis adhærent homines viles et excordes, ad nu- gas et ineptias profauasque fabulas misere plau- dentes, ad sermones divinitus inspiratos et saluti- feros nec aurem omnino submittere ferentes. Eum enim qui vere Deus est, qui per legem et prophetas manifeste prædicatur et creditur, rejiciunt et aspernantur; eum vero qui contra Deum est, qui furit et evidenter a furiis agitatur et loquitur, imprudentes ac furiosi cum gaudio et studio ad- Brittunt. Quænam enim inspirata Scriptura de impio et delirante Mahometo prolocuta est? Quis divinus propheta eum ut pietatis magistrum prænuntiavit ? Dicant igitur illi sacræ omnis inspirationis et my- sterii expertes quomodo prophetas ab Adam usque ad Christi adventum libenter accipientes, illum ab ipsis aperte prædictum Christum ac Deum renegent, el pessimum ac perversum, ab illis nec nominatual nec significatum, sicut inspiratum et præcellentem fidei magistrum accipiunt, et velut benefactorem, celebrant hi impii quorum nomen sinistrum vel potius nullum est. (10) Judicent autem homines illi stolidi furentes- D que ea quæ furiose et impie ab ipso sunt dicta, pronuntientque qualem consonautiam hæc liabeant cum eloquiis a Deo traditis. Diviuus enim sermo manifeste docet et clarissimne prædicat Deum esse. nullius mali causam, et hominem propriam suæ salutis aut perditionis habere facultatem. Ille vero Variæ lectiones et notæ. - cod. Ced. Ced. Ced. 742,616. Ced. 742,16- 743,9. [Ced. ** Ced. Ced. 741,14 – 18. cod. cod. Ced. 741.19-741,6. à. Ced. 741,19–742,6. Ged. * Ced. " Ged. Scholion. Scholion. cod. Ged. Ged. Ged. add. Ged. Хро (9) ᾿Αγάπαιτο το δ' ἄν τις μάλα (δὴ οὖν εἰκότως)

νοῦντες καὶ τὸν ἀστέρα ταύτης " (γὰρ εἶναι τὸν ἑωσφόρον μυθολογοῦσιν, ἣν τὴ καὶ Κούβαρον " τῇ ἑαυτῶν κακεμφάτῳ ἐπονομάσαντες γλώσσῃ, ὅπερ ἐστὶ μεγάλη, διέμειναν ἕως ἄρτι τὴν ᾿Αφροδίτην θεὸν ὀνομάζοντες. (14) Καὶ ἵνα μὴ δόξωμέν τισι ψευδολογεῖν, σαφηνίσωμεν αὐτῶν τὸ μέγα " μυστήριον· ἔχει δὲ ἡ λέξις της μυσαρᾶς αὐτῶν καὶ παμβεβήλου προ- σευχῆς οὕτως· ὁ ᾿Αλλά, ᾿Αλλά, Οὐά 18, Κουβάρ, Αλλά, ο Καὶ τὸ μὲν ᾿Αλλά ['Αλλά], ἑρμηνεύεται ὁ Θεὸς, ὁ Θεὸς· τὸ δὲ Οὐὰ, μείζων· τὸ δὲ Κουβάρ, μεγάλη, ήτοι σελήνη καὶ ᾿Αφροδίτη, ὅπερ ἐστὶν οὕτως· · Ὁ Θεὸς, ὁ Θεὸς μείζων καὶ ἡ μεγάλη — εἶτ᾽ οὖν (σελήνη καὶ) Αφροδίτη - θεός· καὶ τοῦτο σαφηνίζει ἡ ἐπαγωγὴ τοῦ τελευταίου Αλλά· ἅπερ πάντα ἀποκεκρυμμένως " τῇ ἰδιότητι τῆς ἑαυτῶν γλώσσης λαλοῦσιν (οὕτω φύσεως ἐχούσης, ἃ καὶ φανερῶς δημοσιεύειν οὐ θέλουσιν εἰς λογικοὺς ἀνα θρώπους καὶ ἐχέφρονας διὰ τὸ τῆς γνώσεως πρόδη- λον)· ἀλλὰ τοὺς μὲν χοιρώδεις (τούτους) καὶ τελματ ώδεις 1, μηδὲν περαιτέρω τῆς ἡδονῆς καὶ μαστώνης εἰδότας ἀφέμενος ὁ λόγος ὡς ἀνεπαισθήτως (καὶ χωρήσωμεν 10. (15) Μετὰ δέ γε τὸν (1545) θάνατον τοῦ θεηλάτου Μαχούμετ ἐφάνη κατὰ μεσημβρίαν ἀστὴρ " λεγό- μενος Δοκίτης προμηνύων τὴν τῶν ᾿Αράβων ἐπισ κράτειαν καὶ ἔμεινεν ἡμέρας λ', διατείνων ἀπὸ μεσημβρίας ἕως "Αρκτου" ξιφοειδώς. Β Ει ἀναικέστως) νοσούντας πρὸς τὰ ἑξῆς τῆς ἱστορίας Εν ᾧ χρόνῳ ἐπιστρατεύσαντες (οὗτοι πάλαι μὲν λεγόμενοι Αραβες, νῦν δὲ Σαρακηνοί (καὶ τὴν ᾿Αραβίαν καταλιπόντες, ἦλθον ἐπὶ τὰ μέρη της Δαμασκοῦ πλῆθος ἄπειρον, ὅπερ μαθόντες Βάνης καὶ Βασιλίσκος, οἱ στρατηγοὶ τῆς Ἀνατολῆς, κατ' αὐτῶν ἐξώρμησαν)· εἶτα συμβολῆς γενομένης, ἡττῶνται λίαν οἱ Χριστιανοί· ἀνέμου γὰρ πνεύσαν τος κατά Ρωμαίων βιαίου νότου, καὶ μὴ δυνά- μένοι τοῖς ἐχθροί; ἀντωπῆσαι διὰ τὸν πολὺν και νιορτόν, δεινῶς τρέπονται ” · (καὶ οὕτως νικήσαντες οἱ Σαρακηνοί κατὰ κράτος καὶ λαμπρῶς ἐπὶ τὴν Δαμασκὸν ἦλθον 3), ἦν καὶ δορυάλωτον λαβόντες, ὡσαύτως καὶ τὰς χώρας πάσας τῆς Φοινίκης, οἰκία ζονται ἐν αὐταῖς (οἱ ἐναγεῖς καὶ βέβηλοι τοῖς ἀδήλοις τοῦ Θεοῦ κρίμασιν). ΣΑΦ'. Περὶ τῆς ῾Αγίας Γῆς * Περὶ τῆς ἁγίας γῆς ὁ θεσπέσιος ἔλεγε Μωϋ σῆς πρὸς τὸν Ἰσραήλ• • Ἰδού Κύριος ὁ Θεός σου Κουβάρ ταύτης τὸν ἑωσφόρον είναι γλώσσῃ επονομάσαν Εὐχὴ τῶν Σαρακηνῶν. Ινα δε μή τὸ μ. ά. ἐπικεκρυμμένως τελμ. και μ. πλέον τῆς χωρείτω Μουχ. ἐπ. ἐμ. δὲ ἐπὶ ἡ. εἰ ἀ. ἦν δὲ ξιφοειδής τῷ κι' ἔτει ἐπιστρατεύουσιν οἱ Σ. μετὰ πλήθους Αράβων καὶ σ. γ. ἡ. Ρωμαίοι. Στα σιάσαντες δὲ οἱ περὶ Βάνην Ηράκλειον ἀποκηρύττουσι καὶ Βαάνην ἀναγορεύουσι βασιλέα· ἐν τούτοις ὑποχωροῦσιν οἱ περὶ τὸν σακελλάριον καὶ οἱ Σαρακηνοὶ εὑρόντες ἄδειαν συμβάλλουσι μετὰ Βαάννους πόλε μον καὶ ἡττῶσιν αὐτὸν. ἀν. γάρ. ιβ. ν. κ. Ρ. καὶ μὴ δυναμένων τοὺς ἐχθρούς τρ. καὶ ῥίπτον ες ἑαυτοὺς εἰς τοὺς στενωποὺς τοῦ ποταμοῦ Ἱερμοχθὰ διεφθάρησαν αἱ μ' χιλιάδες παρέλαβον δὲ καὶ την Δ. καὶ τὰς χ. τῆς Φ. καὶ ὁ. ἐκεῖ σ' ελθόντες Περὶ τῆς ᾿Αραδίτιδος Μ. 2, περὶ δέ γε τῆς ἁγ. ὁ γὰρ Κύριος CHRONICON. - LIB. 1V. runt. A lingua Cubarum, hoc est magnam, cognominant, huc usque Aphroditen deam vocantes permanse- Et ne quibusdam falsa loqui videamur, magnum explicemus eorum mysterium: eorum profanæ foedissimæque precationis lectio sic habet : «Allah, Allah, Ouab, Cubar, Alah!, quidem Allah, Allah, interpretatur, deus, deus; Ouah autem, major; Cubar vero, magna : sive luna et Aphrodite; quod est ita: ‹ Deus, deus major et magna, seu luna et Aphrodite, deus. » Et hoc ostendit addi- tamentum ultimi Allah : quæ omnia abscondite in idiomate suæ linguæ, natura sic se habente, loquun- tur, et ea manifeste publicare nolunt rationalibus et sapientibus hominibus ne doctrina prodatur. Verum hes porcinos ac cœnosos, qui nibil ultra voluptatem et ignaviam sciunt, tanquam agres insensiles et insanabiles sermo deserat, et ad hi- storiæ contextum redeamus. Post mortem impi Mahometi apparuit ad meri- diem astrum Docies dictum, Arabum domina- tionem præsagiens, et remansit dies triginta, extensum in ensis forma a meridie usque ad Ur- sani. Eodem tempore illi olim Arabes dicti, nunc " (2) c autem Sarraceni, ad bellandum profecti, Ara- Ced. magnus et - bia relicta, cum innumerabili turba venerunt in Damasci partes. Quod cum audissent Banes et Basiliscus, Orientis duces, adversus illos propra- verunt. Deinde, congressione facta, magna clade cæduntur Christiani : Note enim adversus Roma- nos violenter Mante, iš propter pulveris turbinem hostes aspicere non valentes, in fugam misere con- versi sunt. Sarraceni sie victores cum potestate et gloria Damascum venerunt, et ista cum omnibus Phoeniciæ regionis locis gladio capta, hic illi male- dicti et profani, abscondito Dei judicio, sedem fixerunt. De aiebat: CCXXXVI. De Terra Sancia. terra sancta divinus Moyses ad Israel Ecce Dominus Deus introducet te in Variæ lectiones et notæ. • Ced. as magnus esse. · Ced. Ced. cf. diu et magnitudo necnon a 11' Ced. 744,14 −24. Ced. ouά = Vav. Hebr. et? Ced. Ceal. cod. & add. Cel. Ced. Ced. 745,19–746,5 : Ged. Ced. cod. omn. Par. 1706. 3' Cell. 747,1-10 : Deut. viii. 7. PATROL, CB. CX. 632. περὶ ᾿Αράβων στρατείας Μ. 2, om. Par. 1706. Ced. 745,1-4. 635. Ced.

νοῦντες καὶ τὸν ἀστέρα ταύτης " (γὰρ εἶναι τὸν ἑωσφόρον μυθολογοῦσιν, ἣν τὴ καὶ Κούβαρον " τῇ ἑαυτῶν κακεμφάτῳ ἐπονομάσαντες γλώσσῃ, ὅπερ ἐστὶ μεγάλη, διέμειναν ἕως ἄρτι τὴν ᾿Αφροδίτην θεὸν ὀνομάζοντες. (14) Καὶ ἵνα μὴ δόξωμέν τισι ψευδολογεῖν, σαφηνίσωμεν αὐτῶν τὸ μέγα " μυστήριον· ἔχει δὲ ἡ λέξις της μυσαρᾶς αὐτῶν καὶ παμβεβήλου προ- σευχῆς οὕτως· ὁ ᾿Αλλά, ᾿Αλλά, Οὐά 18, Κουβάρ, Αλλά, ο Καὶ τὸ μὲν ᾿Αλλά ['Αλλά], ἑρμηνεύεται ὁ Θεὸς, ὁ Θεὸς· τὸ δὲ Οὐὰ, μείζων· τὸ δὲ Κουβάρ, μεγάλη, ήτοι σελήνη καὶ ᾿Αφροδίτη, ὅπερ ἐστὶν οὕτως· · Ὁ Θεὸς, ὁ Θεὸς μείζων καὶ ἡ μεγάλη — εἶτ᾽ οὖν (σελήνη καὶ) Αφροδίτη - θεός· καὶ τοῦτο σαφηνίζει ἡ ἐπαγωγὴ τοῦ τελευταίου Αλλά· ἅπερ πάντα ἀποκεκρυμμένως " τῇ ἰδιότητι τῆς ἑαυτῶν γλώσσης λαλοῦσιν (οὕτω φύσεως ἐχούσης, ἃ καὶ φανερῶς δημοσιεύειν οὐ θέλουσιν εἰς λογικοὺς ἀνα θρώπους καὶ ἐχέφρονας διὰ τὸ τῆς γνώσεως πρόδη- λον)· ἀλλὰ τοὺς μὲν χοιρώδεις (τούτους) καὶ τελματ ώδεις 1, μηδὲν περαιτέρω τῆς ἡδονῆς καὶ μαστώνης εἰδότας ἀφέμενος ὁ λόγος ὡς ἀνεπαισθήτως (καὶ χωρήσωμεν 10. (15) Μετὰ δέ γε τὸν (1545) θάνατον τοῦ θεηλάτου Μαχούμετ ἐφάνη κατὰ μεσημβρίαν ἀστὴρ " λεγό- μενος Δοκίτης προμηνύων τὴν τῶν ᾿Αράβων ἐπισ κράτειαν καὶ ἔμεινεν ἡμέρας λ', διατείνων ἀπὸ μεσημβρίας ἕως "Αρκτου" ξιφοειδώς. Β Ει ἀναικέστως) νοσούντας πρὸς τὰ ἑξῆς τῆς ἱστορίας Εν ᾧ χρόνῳ ἐπιστρατεύσαντες (οὗτοι πάλαι μὲν λεγόμενοι Αραβες, νῦν δὲ Σαρακηνοί (καὶ τὴν ᾿Αραβίαν καταλιπόντες, ἦλθον ἐπὶ τὰ μέρη της Δαμασκοῦ πλῆθος ἄπειρον, ὅπερ μαθόντες Βάνης καὶ Βασιλίσκος, οἱ στρατηγοὶ τῆς Ἀνατολῆς, κατ' αὐτῶν ἐξώρμησαν)· εἶτα συμβολῆς γενομένης, ἡττῶνται λίαν οἱ Χριστιανοί· ἀνέμου γὰρ πνεύσαν τος κατά Ρωμαίων βιαίου νότου, καὶ μὴ δυνά- μένοι τοῖς ἐχθροί; ἀντωπῆσαι διὰ τὸν πολὺν και νιορτόν, δεινῶς τρέπονται ” · (καὶ οὕτως νικήσαντες οἱ Σαρακηνοί κατὰ κράτος καὶ λαμπρῶς ἐπὶ τὴν Δαμασκὸν ἦλθον 3), ἦν καὶ δορυάλωτον λαβόντες, ὡσαύτως καὶ τὰς χώρας πάσας τῆς Φοινίκης, οἰκία ζονται ἐν αὐταῖς (οἱ ἐναγεῖς καὶ βέβηλοι τοῖς ἀδήλοις τοῦ Θεοῦ κρίμασιν). ΣΑΦ'. Περὶ τῆς ῾Αγίας Γῆς * Περὶ τῆς ἁγίας γῆς ὁ θεσπέσιος ἔλεγε Μωϋ σῆς πρὸς τὸν Ἰσραήλ• • Ἰδού Κύριος ὁ Θεός σου Κουβάρ ταύτης τὸν ἑωσφόρον είναι γλώσσῃ επονομάσαν Εὐχὴ τῶν Σαρακηνῶν. Ινα δε μή τὸ μ. ά. ἐπικεκρυμμένως τελμ. και μ. πλέον τῆς χωρείτω Μουχ. ἐπ. ἐμ. δὲ ἐπὶ ἡ. εἰ ἀ. ἦν δὲ ξιφοειδής τῷ κι' ἔτει ἐπιστρατεύουσιν οἱ Σ. μετὰ πλήθους Αράβων καὶ σ. γ. ἡ. Ρωμαίοι. Στα σιάσαντες δὲ οἱ περὶ Βάνην Ηράκλειον ἀποκηρύττουσι καὶ Βαάνην ἀναγορεύουσι βασιλέα· ἐν τούτοις ὑποχωροῦσιν οἱ περὶ τὸν σακελλάριον καὶ οἱ Σαρακηνοὶ εὑρόντες ἄδειαν συμβάλλουσι μετὰ Βαάννους πόλε μον καὶ ἡττῶσιν αὐτὸν. ἀν. γάρ. ιβ. ν. κ. Ρ. καὶ μὴ δυναμένων τοὺς ἐχθρούς τρ. καὶ ῥίπτον ες ἑαυτοὺς εἰς τοὺς στενωποὺς τοῦ ποταμοῦ Ἱερμοχθὰ διεφθάρησαν αἱ μ' χιλιάδες παρέλαβον δὲ καὶ την Δ. καὶ τὰς χ. τῆς Φ. καὶ ὁ. ἐκεῖ σ' ελθόντες Περὶ τῆς ᾿Αραδίτιδος Μ. 2, περὶ δέ γε τῆς ἁγ. ὁ γὰρ Κύριος CHRONICON. - LIB. 1V. runt. A lingua Cubarum, hoc est magnam, cognominant, huc usque Aphroditen deam vocantes permanse- Et ne quibusdam falsa loqui videamur, magnum explicemus eorum mysterium: eorum profanæ foedissimæque precationis lectio sic habet : «Allah, Allah, Ouab, Cubar, Alah!, quidem Allah, Allah, interpretatur, deus, deus; Ouah autem, major; Cubar vero, magna : sive luna et Aphrodite; quod est ita: ‹ Deus, deus major et magna, seu luna et Aphrodite, deus. » Et hoc ostendit addi- tamentum ultimi Allah : quæ omnia abscondite in idiomate suæ linguæ, natura sic se habente, loquun- tur, et ea manifeste publicare nolunt rationalibus et sapientibus hominibus ne doctrina prodatur. Verum hes porcinos ac cœnosos, qui nibil ultra voluptatem et ignaviam sciunt, tanquam agres insensiles et insanabiles sermo deserat, et ad hi- storiæ contextum redeamus. Post mortem impi Mahometi apparuit ad meri- diem astrum Docies dictum, Arabum domina- tionem præsagiens, et remansit dies triginta, extensum in ensis forma a meridie usque ad Ur- sani. Eodem tempore illi olim Arabes dicti, nunc " (2) c autem Sarraceni, ad bellandum profecti, Ara- Ced. magnus et - bia relicta, cum innumerabili turba venerunt in Damasci partes. Quod cum audissent Banes et Basiliscus, Orientis duces, adversus illos propra- verunt. Deinde, congressione facta, magna clade cæduntur Christiani : Note enim adversus Roma- nos violenter Mante, iš propter pulveris turbinem hostes aspicere non valentes, in fugam misere con- versi sunt. Sarraceni sie victores cum potestate et gloria Damascum venerunt, et ista cum omnibus Phoeniciæ regionis locis gladio capta, hic illi male- dicti et profani, abscondito Dei judicio, sedem fixerunt. De aiebat: CCXXXVI. De Terra Sancia. terra sancta divinus Moyses ad Israel Ecce Dominus Deus introducet te in Variæ lectiones et notæ. • Ced. as magnus esse. · Ced. Ced. cf. diu et magnitudo necnon a 11' Ced. 744,14 −24. Ced. ouά = Vav. Hebr. et? Ced. Ceal. cod. & add. Cel. Ced. Ced. 745,19–746,5 : Ged. Ced. cod. omn. Par. 1706. 3' Cell. 747,1-10 : Deut. viii. 7. PATROL, CB. CX. 632. περὶ ᾿Αράβων στρατείας Μ. 2, om. Par. 1706. Ced. 745,1-4. 635. Ced.

Α εἰσάξει σε εἰς γῆν ἀγαθὴν καὶ πολλὴν, ἧς " χείμαρ που ῥοι ὑδάτων καὶ πηγαὶ οἱ ἀβύσσων ἐκπορευόμεναι διὰ τῶν πεδίων καὶ δε τῶν ὀρέων, γῆ πυροῦ καὶ κριθῆς, ἄμπελοι καὶ συχαί, βοταὶ τῶ καὶ φοίνι κες, γῆ (ἐλαίας), ἐλαίου καὶ μέλιτος, γῆ ἐν ᾗ δ αὐ μετὰ πτωχείας φάγῃ τὸν ἄρτον [σου] (καὶ οὐ δι δεη- θήσῃ ἐπ' αὐτῆς οὐδὲν, γῆ ἧς οἱ λίθοι σίδηρος, και ἐκ τῶν ὀρέων αὐτῆς μεταλλεύσεις χρυσόν 1, » γῆ ῥέουσα γάλα καὶ μέλι, καὶ κηρίον ἐστὶ παρὰ πᾶσαν τὴν γῆν καὶ τῷ παραδείσῳ τοῦ Θεοῦ παρεικαζο- μένη. (2) • Επάρας γὰρ, φησί, Λὲν τοὺς ὀφθαλ μοὺς αὐτοῦ, εἶδε πᾶσαν τὴν περίχωρον τοῦ Ἰορ δάνου, ὅτι πᾶσα ἦν ποτιζομένη -- ὡς παράδεισος Κυρίου καὶ ὡς ἡ γῆ Αἰγύπτου, καὶ ἐξελέξατο σε Β αὐτήν. » Προσμαρτυρεῖ δὲ τούτοις καὶ ὁ σοφώτατος Αριστοτέλης λέγων· . Καὶ γὰρ πολυάνθρωπός ἐστιν ἡ γῆ τῆς ἐπαγγελίας (και σύνδενδρος) καὶ παντοίοις καρποῖς εὐθηνοῦσα, ἀμπέλων τε καὶ ἀκροδρύων, καὶ φοινίκων πλῆθος άπλετος, καὶ κτήνη πάμπολλα καὶ διάφορα, καὶ δαψιλὴς ἡ τούτων νομὴ δι' ὅλου τοῦ χρόνου γίνεται διὰ τὴν πολλὴν εὐκρασίαν τῆς γῆς καὶ πιότητα· πολὺ δὲ πλῆθος καὶ τῶν ἀρωμάτων και λίθων πολυτελῶν καὶ χρυ- σοῦ παρακομιζομένου διὰ τῶν ᾿Αράβων (εἰς τὸν τόπον). γὰρ οὖσα ἡ γῆ δι' εύκρατον ἀέρα καὶ πολλὴν πιό- τητα 4, χειμώνος ὥρᾳ ἐκφέρει κάρυα καὶ ἐν καύ ματι φοίνικας, καὶ πλεῖστον (μὲν γεωργεῖ ἔλαιον, σταφυλάς δὲ καὶ σῦκα διὰ μηνῶν τ' ἐσθίουσιν οἱ ἐκεῖσε, τοὺς δὲ λοιποὺς καρποὺς δὲς τοῦ ἐνιαυτοῦ τρυγώσιν. » - (5) Τὸ δὲ μέγεθος τῆς σταφυλῆς τῶν βοτρύων κ ἐκείνης ἐδήλωσεν ἡ Γραφὴ λέγουσα περὶ τῶν κατα- σκόπων ὧν ἀπέστειλε Μωϋσῆς, ὅτι « Ηλθον έως φάραγγος βότρυος, καὶ κόψαντες ἐκεῖθεν κλῆμα καὶ βότρυν σταφυλῆς ἕνα 80, ήραν αὐτὸν ἐπ' ἀναφορεῦσιν· ν ἐν ξύλῳ γὰρ ἐσχηματισμένῳ πλα γίως μέσον κρεμασθεὶς καὶ ὑπ' ἀνδρῶν β' βαστα- ζόμενο; πᾶσιν ἐδήλωσε τῆς ἁγίας γῆς ἐκείνης την εὐκαρπίαν, δι' ἧς ᾿Αλέξανδρος ὁ μέγας διαπορευό μενος καὶ ξύλα καρποφόρα, ἐν οἷς καὶ πήγανον, Η θεασάμενος (καὶ) τὸ ὕψος καὶ πάχος οι εφάμιλλον συχῆς, ἐθαύμασε σφόδρα τῆς γῆς τὴν εὐκαρπίαν τε καὶ πιότητα. τοίων παθῶν (155) ἀνθρώπων τε καὶ ἀλόγων ἴασιν παρέχουσα, ἐν ᾗ λόγος τὸν Κύριον ἐξ ὁδοιπορίας τους πόδας νίψασθαι. πά. * διά οὐκ ένδ. μετα οι ἐξ ἑαυτῷ Λὼτ πα * πηγὴ ἀ. ἐκπορευομένη ἀβύσσου οι πεδιάδων σ. β. γῆ και ἐφ' ἧς ἐφ' Αν λεῦσαι χρυσούν χαλκόν ἐπεῖος σαν τὴν περίχωρον του Ιορδάνου σε καὶ σταφυλὴν μὲν κα! κάθεσαν ΙΙ, 23. Έκοψαν σὺ ἐπ' αὐτοῦ καί Η καὶ πλάτος ποιότητα Α' τῶν β. τῆς στ. GEORGII HAMARTOLI terram bonam ct magnam, terram rivorum aqua- rumque et fontium, in cujus campis et montibus erumpunt fluviorum abyssi, terram frumenti el hordei, in qua vineæ, et ficus, et malogranata et oliveta nascuntur, terram olei ac mellis, terram in qua absque ulla penúria comedes panem tuum, et rerum omnium abundantia perfrueris, terranı cujus lapides ferrum sunt, et de cujus montibus ‚ aurum extrabes, › terram lacte melleque fuentem, in qua per omnes partes alvearia sunt, quæque pa- radiso Dei consimilis est. · Elevatis enim, inquit, Loth oculis suis, vidit omn- nem affinem Jurdani regionem, totam irrigatam esse, sicut Dei paradisus et sicut Ægypti terra, et sibi elegit eam. › Attestatur autem hæc et ipse sapientissimos Aristoteles, dicens: ‹ Etenim hominibus abundat promissionis terra ; arboribus consita omuis gene- ris fructibus exuberat, vinearum, nucum et palma- rum est ingens multitudo, innumeraque sunt pe- cura ; et ob fertilitatem terrae atque pinguedinem, varia et abundantia sunt omni tempore illorum pascua. Magna vero copia est aromatum, lapi- dumque pretiosorum atque auri ab Arabibus in hunc locum asportati. Similiter et Josephus ait: Fertilissima nanque terra propter aeris temperiem et mullam pingue- dinem, hiemis tempore producit nuces, æstuque palmas, et multas fert olivas; uvas autem et ficus mensibus decem comedunt hic habitantes, cæle- rosque fructus bis in anno colligunt. › Magnitudinem vero racemorum vinėœ ostendit Scriptura, de exploratoribus quos miserat Moyses dicens : Venerunt ad vallem uvæ, et abscin dentes palmitem cum uva sua, in vectibus portave- runt eum. » ln ligno enim ad id præparato oblique In suspensus et a duobus viris portatus terræ sanctæ fertilitatem omnibus ostendit, per quam etiam Alexander Magnus transgrediens et ligna fructifera, inter quæ ruta, contuens, necnon altitudinem et crassitudinem fici, terræ fertilitatem et pinguedinem valde miratus est. Porro in Palæstina est quoque ſous omnium mor- borum hominum atque brutorum continens re- medium, in quo dicitur Dominus ex itinere lavasse perles. Dent. C (3) Varia lectiones et not. add. Deut. Deut. cod. Cod. Ced. Dent. * adit. Ced. foal cool. Deut, Led. cod. Deut. Ged. *, Gen. xu, 10. add. Geni. Gen. * Cad. 747, – 17. o add. Cert. 747,17 - 22. rot. hic et intra. (ed. **Ced. 747,22-718.7. Numn. Num. add. Num. (ed. - Cel. (4) Ωσαύτως 48 καὶ Ιώσηπος ἔφη· ο Πάμφορος (6) Καὶ γοῦν ἐν τῇ Παλαιστινῇ πηγή ἐστι παν

Α εἰσάξει σε εἰς γῆν ἀγαθὴν καὶ πολλὴν, ἧς " χείμαρ που ῥοι ὑδάτων καὶ πηγαὶ οἱ ἀβύσσων ἐκπορευόμεναι διὰ τῶν πεδίων καὶ δε τῶν ὀρέων, γῆ πυροῦ καὶ κριθῆς, ἄμπελοι καὶ συχαί, βοταὶ τῶ καὶ φοίνι κες, γῆ (ἐλαίας), ἐλαίου καὶ μέλιτος, γῆ ἐν ᾗ δ αὐ μετὰ πτωχείας φάγῃ τὸν ἄρτον [σου] (καὶ οὐ δι δεη- θήσῃ ἐπ' αὐτῆς οὐδὲν, γῆ ἧς οἱ λίθοι σίδηρος, και ἐκ τῶν ὀρέων αὐτῆς μεταλλεύσεις χρυσόν 1, » γῆ ῥέουσα γάλα καὶ μέλι, καὶ κηρίον ἐστὶ παρὰ πᾶσαν τὴν γῆν καὶ τῷ παραδείσῳ τοῦ Θεοῦ παρεικαζο- μένη. (2) • Επάρας γὰρ, φησί, Λὲν τοὺς ὀφθαλ μοὺς αὐτοῦ, εἶδε πᾶσαν τὴν περίχωρον τοῦ Ἰορ δάνου, ὅτι πᾶσα ἦν ποτιζομένη -- ὡς παράδεισος Κυρίου καὶ ὡς ἡ γῆ Αἰγύπτου, καὶ ἐξελέξατο σε Β αὐτήν. » Προσμαρτυρεῖ δὲ τούτοις καὶ ὁ σοφώτατος Αριστοτέλης λέγων· . Καὶ γὰρ πολυάνθρωπός ἐστιν ἡ γῆ τῆς ἐπαγγελίας (και σύνδενδρος) καὶ παντοίοις καρποῖς εὐθηνοῦσα, ἀμπέλων τε καὶ ἀκροδρύων, καὶ φοινίκων πλῆθος άπλετος, καὶ κτήνη πάμπολλα καὶ διάφορα, καὶ δαψιλὴς ἡ τούτων νομὴ δι' ὅλου τοῦ χρόνου γίνεται διὰ τὴν πολλὴν εὐκρασίαν τῆς γῆς καὶ πιότητα· πολὺ δὲ πλῆθος καὶ τῶν ἀρωμάτων και λίθων πολυτελῶν καὶ χρυ- σοῦ παρακομιζομένου διὰ τῶν ᾿Αράβων (εἰς τὸν τόπον). γὰρ οὖσα ἡ γῆ δι' εύκρατον ἀέρα καὶ πολλὴν πιό- τητα 4, χειμώνος ὥρᾳ ἐκφέρει κάρυα καὶ ἐν καύ ματι φοίνικας, καὶ πλεῖστον (μὲν γεωργεῖ ἔλαιον, σταφυλάς δὲ καὶ σῦκα διὰ μηνῶν τ' ἐσθίουσιν οἱ ἐκεῖσε, τοὺς δὲ λοιποὺς καρποὺς δὲς τοῦ ἐνιαυτοῦ τρυγώσιν. » - (5) Τὸ δὲ μέγεθος τῆς σταφυλῆς τῶν βοτρύων κ ἐκείνης ἐδήλωσεν ἡ Γραφὴ λέγουσα περὶ τῶν κατα- σκόπων ὧν ἀπέστειλε Μωϋσῆς, ὅτι « Ηλθον έως φάραγγος βότρυος, καὶ κόψαντες ἐκεῖθεν κλῆμα καὶ βότρυν σταφυλῆς ἕνα 80, ήραν αὐτὸν ἐπ' ἀναφορεῦσιν· ν ἐν ξύλῳ γὰρ ἐσχηματισμένῳ πλα γίως μέσον κρεμασθεὶς καὶ ὑπ' ἀνδρῶν β' βαστα- ζόμενο; πᾶσιν ἐδήλωσε τῆς ἁγίας γῆς ἐκείνης την εὐκαρπίαν, δι' ἧς ᾿Αλέξανδρος ὁ μέγας διαπορευό μενος καὶ ξύλα καρποφόρα, ἐν οἷς καὶ πήγανον, Η θεασάμενος (καὶ) τὸ ὕψος καὶ πάχος οι εφάμιλλον συχῆς, ἐθαύμασε σφόδρα τῆς γῆς τὴν εὐκαρπίαν τε καὶ πιότητα. τοίων παθῶν (155) ἀνθρώπων τε καὶ ἀλόγων ἴασιν παρέχουσα, ἐν ᾗ λόγος τὸν Κύριον ἐξ ὁδοιπορίας τους πόδας νίψασθαι. πά. * διά οὐκ ένδ. μετα οι ἐξ ἑαυτῷ Λὼτ πα * πηγὴ ἀ. ἐκπορευομένη ἀβύσσου οι πεδιάδων σ. β. γῆ και ἐφ' ἧς ἐφ' Αν λεῦσαι χρυσούν χαλκόν ἐπεῖος σαν τὴν περίχωρον του Ιορδάνου σε καὶ σταφυλὴν μὲν κα! κάθεσαν ΙΙ, 23. Έκοψαν σὺ ἐπ' αὐτοῦ καί Η καὶ πλάτος ποιότητα Α' τῶν β. τῆς στ. GEORGII HAMARTOLI terram bonam ct magnam, terram rivorum aqua- rumque et fontium, in cujus campis et montibus erumpunt fluviorum abyssi, terram frumenti el hordei, in qua vineæ, et ficus, et malogranata et oliveta nascuntur, terram olei ac mellis, terram in qua absque ulla penúria comedes panem tuum, et rerum omnium abundantia perfrueris, terranı cujus lapides ferrum sunt, et de cujus montibus ‚ aurum extrabes, › terram lacte melleque fuentem, in qua per omnes partes alvearia sunt, quæque pa- radiso Dei consimilis est. · Elevatis enim, inquit, Loth oculis suis, vidit omn- nem affinem Jurdani regionem, totam irrigatam esse, sicut Dei paradisus et sicut Ægypti terra, et sibi elegit eam. › Attestatur autem hæc et ipse sapientissimos Aristoteles, dicens: ‹ Etenim hominibus abundat promissionis terra ; arboribus consita omuis gene- ris fructibus exuberat, vinearum, nucum et palma- rum est ingens multitudo, innumeraque sunt pe- cura ; et ob fertilitatem terrae atque pinguedinem, varia et abundantia sunt omni tempore illorum pascua. Magna vero copia est aromatum, lapi- dumque pretiosorum atque auri ab Arabibus in hunc locum asportati. Similiter et Josephus ait: Fertilissima nanque terra propter aeris temperiem et mullam pingue- dinem, hiemis tempore producit nuces, æstuque palmas, et multas fert olivas; uvas autem et ficus mensibus decem comedunt hic habitantes, cæle- rosque fructus bis in anno colligunt. › Magnitudinem vero racemorum vinėœ ostendit Scriptura, de exploratoribus quos miserat Moyses dicens : Venerunt ad vallem uvæ, et abscin dentes palmitem cum uva sua, in vectibus portave- runt eum. » ln ligno enim ad id præparato oblique In suspensus et a duobus viris portatus terræ sanctæ fertilitatem omnibus ostendit, per quam etiam Alexander Magnus transgrediens et ligna fructifera, inter quæ ruta, contuens, necnon altitudinem et crassitudinem fici, terræ fertilitatem et pinguedinem valde miratus est. Porro in Palæstina est quoque ſous omnium mor- borum hominum atque brutorum continens re- medium, in quo dicitur Dominus ex itinere lavasse perles. Dent. C (3) Varia lectiones et not. add. Deut. Deut. cod. Cod. Ced. Dent. * adit. Ced. foal cool. Deut, Led. cod. Deut. Ged. *, Gen. xu, 10. add. Geni. Gen. * Cad. 747, – 17. o add. Cert. 747,17 - 22. rot. hic et intra. (ed. **Ced. 747,22-718.7. Numn. Num. add. Num. (ed. - Cel. (4) Ωσαύτως 48 καὶ Ιώσηπος ἔφη· ο Πάμφορος (6) Καὶ γοῦν ἐν τῇ Παλαιστινῇ πηγή ἐστι παν

Καὶ δένδρον ἵσταται πάσης ἀρρωστίας Α ἀλεξίκακον, ἐν ᾧ τόπῳ φασὶν Ἰωσὴφ τὸν Χριστὸν λαβόντα μετὰ τῆς παναγίας Θεοτόκου Μαρίας πρὸς τὴν Αἴγυπτον ποιούμενον τὴν πορείαν, εἰς γῆν ἐκλίθη τὸ δένδρον καὶ προσεκύνησεν. $2 νεται φλεγοειδής ονόματι βατταρίτης 8, ἀφ᾿ ἧσπερ τὴν ἑσπέραν ἐξαστράπτον φῶς, οὐδεὶς ἀνθρώπων θίγειν αὐτὴν δύναται διὰ τὸ παραχρῆμα θανατούν αὐτὴν, εἴ τις ρίζης ἐκείνης περιάψηται τὴν χεῖρα κυκλόθεν οὖν περιορύξαντες καὶ κύνα δεσμεύσαν τες ', ἀνασκᾷ τὴν ῥίζαν ὁ κύων ἐπακολουθεῖν τῷ ἀνθρώπῳ βουλόμενος, καὶ παραυτίκα ἀποθνήσκει, τὴν δὲ ρίζαν περιάπτουσι δαιμονιζομένῳ καὶ ἀπο- λύουσι τοῦ δαίμονος ἐξ αὐτοῦ φυγαδευομένου. παράλιος ἀπὸ σταδίων β' ποταμὸν ἔχουσα σε καὶ νησοειδῆ τύπον ἐν αὐτῷ, πηχῶν ἔχοντα τὸ περίμε πριν ρ', ἐν ᾧ γίνεται φυσικὸν πράγμα θαύματος ἄξιον· οἱ γὰρ ἄνεμοι τὴν ἔξωθεν ἀργὴν ψάμμον εἰς αὐτὸν κατασύραντες, εὐθέως ὁ τόπος ταύτην εἰς βαλον μεταβάλλει, ἐπειδὴν ἱκανὰ πλοῖα περιστάντα καὶ τὴν θαλίτην ἐκείνην ψάμμον ἐκφορήσωσιν, πά- λιν οἱ ἄνεμοι καταπνεύσαντες γεμίζουσι τὸν τόπον. ᾿Αλλὰ μὴν καὶ ἀποβάλσαμον γεωργεί(ται) πλείστον καὶ ἕτερα (τινὰ πάμπολλα (και) δυσπό- ριστα καὶ ἀνθρώποις ἐπέραστα. Κάντεῦθεν τοίνυν, ὡς ἐξαίρετον καὶ διαφέρουσαν ἀσυγκρίτως πάσης τῆς γῆς, εἰκότως ἔδωκεν αὐτὴν ὁ Θεὸς τῷ ἡγαπη μένῳ καὶ πρωτοτόκῳ υἱῷ αὐτοῦ (Ισραήλ) εἰς κλη- ρονομίαν τε καὶ ἀπόλαυσιν, « Εισήγαγε οι γάρ, ο φησίν, ο αὐτοὺς εἰς ὄρος ἁγιάσματος αὐτοῦ, ὄρος τοῦτο, ὁ ἐκτήσατο ἡ δεξιὰ αὐτοῦ. - (11) Τοιγαροῦν ἐν τῇ ἁγίᾳ ταύτῃ καὶ μακαρία καὶ ἀγαθῇ γῇ τῆς ἐπαγγελίας 80, ο Πολυμερώς καὶ πολυτρόπως πάλαι ὁ Θεὸς ο Λόγος τοῖς προφήταις ὁραθεὶς (ἐπὶ χερουβικοῦ καὶ ἐπηρμένου θρόνου (χρη]- ματισθεὶς καὶ μέντοι καὶ διαφόρως τε καὶ θεοπρε‐ πῶς τὸ τὰς θεοφανίας ποιησάμενος, ἔλεγεν· Ἐγὼ δράσεις επλήθυνα καὶ ἐν χερσὶ προφητῶν ώμοιώθην σε “ ι ἐπ' ἐσχάτου » αὖθις (ἐπὶ τῆς αὐτῆς ἱερᾶς γῆς) ὤφθη σαρχούμενος καὶ τοῖς ἀνθρώ τοις συναναστρεφόμενος " (κατὰ τὴν θείαν πρόβλη σιν) πληρώσας τό 61. . Μήτηρ Σιών, ἐρεῖ ἄνθρα τοῦ, καὶ ἄνθρωπος ἐγεννήθη ἐν αὐτῇ, καὶ αὐτὸς ἐθεμελίωσεν αὐτὴν ὁ Ὕψιστος, ἐν ᾗ καὶ τὸ σω τήριον πάθος ὑπομείνας τὴν παγκόσμιον εἰργά. σατο σωτηρίαν (ἐν μέσῳ αὐτῆς ὡς καί τινες τῶν ἐξηγητῶν ὀμφαλὴν τῆς γῆς αὐτὴν προσηγορεύκα σιν). Και μήν γε ον καὶ Χριστὸς αὐτὸς καρδίαν Έφησε λέγων * - . Ωσπερ ἦν Ἰωνᾶς ἐν τῇ κοιλίᾳ τοῦ κήτους γ' ἡμέρας καὶ γ' νύκτας, οὕτως ἔσται καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ καρδίᾳ τῆς γῆς· . «Ε ? בחרוס יי Εt δε τοῦ φάρυγγος οι δεσμήσαντες ἔχων και Φο ³ τε το ἐμυήθην ἐπ' ἐσχάτων δὲ σαρκοφόρος ὤφθη και ύπτη συνανεστράφη, πλ. καὶ το τη αὐτὸς γὰρ ὁ Κύριος κ. τῆς γῆς ἐκάλεσε τὴν Ἱερουσαλήμ ώ. CHRONICON. (7) B * (10) C D - LIB. 1V. Arborque surgit, omnis languoris antidotum, in quo loco dicunt, Joseph Christum tenente et cum sanctissima Maria iter in Ægyptum faciente, inclinatam ad terram fuisse arborem et adora- visse. Ad septentrionalem torrentis partem est radix fanmæ figuram gestans nomine Ballarites, e qua vespere lumen emittitur: nullus homo eam tangere potest, quia, si quis manu radicem attrectat, hæc subito eum mortificat. Circulatim ergo fodientes canem ili alligaverunt, canis autem hominem co- mitari voleus attraxit radicem et statim mortuus est; hanc vero radicem adaptant homini possesso et eum a dæmone fugato liberant. Et est alia quædam urbs Galilææ maritina, duobus stadiis Auvium habens distantem et in eo locum insulæ formam gerentem, cujus circuitus centum cubitos habet, ubi physica res miratione digna conspicitur: Cum enim venti ex regione exte- riore albam arenam in eum congesserunt,statim lo us eam in vitrum mutat, et dum sufficientes naviculæ circumstantes vitream arenam exportant, denuò venti flantes locum replent. Purissimum quoque balsamum et alia plura in- ventu difficilia et hominibus desiderabilia copiose producit. Ideoque eam, tanquam electam et omni terra longe præstantem, dedit Deus dilecto et pri- mogenito suo Israel in bæreditatem et possessionem. . Et induxit eos, inquit, in montem sanctificationis suæ; montem quem acquisivit ipsius dextera. In hac ergo sancta, beata optimaque promissio- Dis terra, multifariam multisque modis olim Deus Verbum prophetis visus in Cherubico excelsoque sedens solio, et varie magnificeque functus suis apparitionibus, aiebat: . Ego visiones multiplicavi et in manu prophetarum assimilatus sum; - ‹ novissime vero» rursum in hac ipsa sacrà terra visus est, incarnatus et cuin hominibus conversa- tus, hoc juxta divinam prædictionem impleto: • Mater Sion, dicet homo; et homo natus est iu ca, et ipse fundavit eam Altissimus. » In hac etiam salutarem passionem pertulit et universam mundi salutem operatus est in medio cjus, unde quidam interpretes eam umbilicum terra vocaverunt. vero Christus ipse cor eam appellavit dicens : Sicut fuit Jonas in corde cetæ tribus diebus et tribus noctilus, ita erit et Filius hominis in corde terræ. › Varia lectiones et nota. - - 1. cod. cod. cod. Gel. Kait. à. P's. LXXVIII, 54. b. y. à. Cerl. Ced. 748,13—749,3. Hebr 1, 1. add. Cre Obr. XII, 10. Cod. seul 1973. leb. 1, 4, Loli Ps. XLIX. B. Ced. Ced. Cod. e Matth. xi. 59. (8) Πρὸς δὲ τὴν ἀρχιψαν τῆς φάραγγος δε ρίζα για (9) Καὶ ἄλλη δέ τις πόλις ἐστὶ τῆς Γαλιλαίας

Καὶ δένδρον ἵσταται πάσης ἀρρωστίας Α ἀλεξίκακον, ἐν ᾧ τόπῳ φασὶν Ἰωσὴφ τὸν Χριστὸν λαβόντα μετὰ τῆς παναγίας Θεοτόκου Μαρίας πρὸς τὴν Αἴγυπτον ποιούμενον τὴν πορείαν, εἰς γῆν ἐκλίθη τὸ δένδρον καὶ προσεκύνησεν. $2 νεται φλεγοειδής ονόματι βατταρίτης 8, ἀφ᾿ ἧσπερ τὴν ἑσπέραν ἐξαστράπτον φῶς, οὐδεὶς ἀνθρώπων θίγειν αὐτὴν δύναται διὰ τὸ παραχρῆμα θανατούν αὐτὴν, εἴ τις ρίζης ἐκείνης περιάψηται τὴν χεῖρα κυκλόθεν οὖν περιορύξαντες καὶ κύνα δεσμεύσαν τες ', ἀνασκᾷ τὴν ῥίζαν ὁ κύων ἐπακολουθεῖν τῷ ἀνθρώπῳ βουλόμενος, καὶ παραυτίκα ἀποθνήσκει, τὴν δὲ ρίζαν περιάπτουσι δαιμονιζομένῳ καὶ ἀπο- λύουσι τοῦ δαίμονος ἐξ αὐτοῦ φυγαδευομένου. παράλιος ἀπὸ σταδίων β' ποταμὸν ἔχουσα σε καὶ νησοειδῆ τύπον ἐν αὐτῷ, πηχῶν ἔχοντα τὸ περίμε πριν ρ', ἐν ᾧ γίνεται φυσικὸν πράγμα θαύματος ἄξιον· οἱ γὰρ ἄνεμοι τὴν ἔξωθεν ἀργὴν ψάμμον εἰς αὐτὸν κατασύραντες, εὐθέως ὁ τόπος ταύτην εἰς βαλον μεταβάλλει, ἐπειδὴν ἱκανὰ πλοῖα περιστάντα καὶ τὴν θαλίτην ἐκείνην ψάμμον ἐκφορήσωσιν, πά- λιν οἱ ἄνεμοι καταπνεύσαντες γεμίζουσι τὸν τόπον. ᾿Αλλὰ μὴν καὶ ἀποβάλσαμον γεωργεί(ται) πλείστον καὶ ἕτερα (τινὰ πάμπολλα (και) δυσπό- ριστα καὶ ἀνθρώποις ἐπέραστα. Κάντεῦθεν τοίνυν, ὡς ἐξαίρετον καὶ διαφέρουσαν ἀσυγκρίτως πάσης τῆς γῆς, εἰκότως ἔδωκεν αὐτὴν ὁ Θεὸς τῷ ἡγαπη μένῳ καὶ πρωτοτόκῳ υἱῷ αὐτοῦ (Ισραήλ) εἰς κλη- ρονομίαν τε καὶ ἀπόλαυσιν, « Εισήγαγε οι γάρ, ο φησίν, ο αὐτοὺς εἰς ὄρος ἁγιάσματος αὐτοῦ, ὄρος τοῦτο, ὁ ἐκτήσατο ἡ δεξιὰ αὐτοῦ. - (11) Τοιγαροῦν ἐν τῇ ἁγίᾳ ταύτῃ καὶ μακαρία καὶ ἀγαθῇ γῇ τῆς ἐπαγγελίας 80, ο Πολυμερώς καὶ πολυτρόπως πάλαι ὁ Θεὸς ο Λόγος τοῖς προφήταις ὁραθεὶς (ἐπὶ χερουβικοῦ καὶ ἐπηρμένου θρόνου (χρη]- ματισθεὶς καὶ μέντοι καὶ διαφόρως τε καὶ θεοπρε‐ πῶς τὸ τὰς θεοφανίας ποιησάμενος, ἔλεγεν· Ἐγὼ δράσεις επλήθυνα καὶ ἐν χερσὶ προφητῶν ώμοιώθην σε “ ι ἐπ' ἐσχάτου » αὖθις (ἐπὶ τῆς αὐτῆς ἱερᾶς γῆς) ὤφθη σαρχούμενος καὶ τοῖς ἀνθρώ τοις συναναστρεφόμενος " (κατὰ τὴν θείαν πρόβλη σιν) πληρώσας τό 61. . Μήτηρ Σιών, ἐρεῖ ἄνθρα τοῦ, καὶ ἄνθρωπος ἐγεννήθη ἐν αὐτῇ, καὶ αὐτὸς ἐθεμελίωσεν αὐτὴν ὁ Ὕψιστος, ἐν ᾗ καὶ τὸ σω τήριον πάθος ὑπομείνας τὴν παγκόσμιον εἰργά. σατο σωτηρίαν (ἐν μέσῳ αὐτῆς ὡς καί τινες τῶν ἐξηγητῶν ὀμφαλὴν τῆς γῆς αὐτὴν προσηγορεύκα σιν). Και μήν γε ον καὶ Χριστὸς αὐτὸς καρδίαν Έφησε λέγων * - . Ωσπερ ἦν Ἰωνᾶς ἐν τῇ κοιλίᾳ τοῦ κήτους γ' ἡμέρας καὶ γ' νύκτας, οὕτως ἔσται καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ καρδίᾳ τῆς γῆς· . «Ε ? בחרוס יי Εt δε τοῦ φάρυγγος οι δεσμήσαντες ἔχων και Φο ³ τε το ἐμυήθην ἐπ' ἐσχάτων δὲ σαρκοφόρος ὤφθη και ύπτη συνανεστράφη, πλ. καὶ το τη αὐτὸς γὰρ ὁ Κύριος κ. τῆς γῆς ἐκάλεσε τὴν Ἱερουσαλήμ ώ. CHRONICON. (7) B * (10) C D - LIB. 1V. Arborque surgit, omnis languoris antidotum, in quo loco dicunt, Joseph Christum tenente et cum sanctissima Maria iter in Ægyptum faciente, inclinatam ad terram fuisse arborem et adora- visse. Ad septentrionalem torrentis partem est radix fanmæ figuram gestans nomine Ballarites, e qua vespere lumen emittitur: nullus homo eam tangere potest, quia, si quis manu radicem attrectat, hæc subito eum mortificat. Circulatim ergo fodientes canem ili alligaverunt, canis autem hominem co- mitari voleus attraxit radicem et statim mortuus est; hanc vero radicem adaptant homini possesso et eum a dæmone fugato liberant. Et est alia quædam urbs Galilææ maritina, duobus stadiis Auvium habens distantem et in eo locum insulæ formam gerentem, cujus circuitus centum cubitos habet, ubi physica res miratione digna conspicitur: Cum enim venti ex regione exte- riore albam arenam in eum congesserunt,statim lo us eam in vitrum mutat, et dum sufficientes naviculæ circumstantes vitream arenam exportant, denuò venti flantes locum replent. Purissimum quoque balsamum et alia plura in- ventu difficilia et hominibus desiderabilia copiose producit. Ideoque eam, tanquam electam et omni terra longe præstantem, dedit Deus dilecto et pri- mogenito suo Israel in bæreditatem et possessionem. . Et induxit eos, inquit, in montem sanctificationis suæ; montem quem acquisivit ipsius dextera. In hac ergo sancta, beata optimaque promissio- Dis terra, multifariam multisque modis olim Deus Verbum prophetis visus in Cherubico excelsoque sedens solio, et varie magnificeque functus suis apparitionibus, aiebat: . Ego visiones multiplicavi et in manu prophetarum assimilatus sum; - ‹ novissime vero» rursum in hac ipsa sacrà terra visus est, incarnatus et cuin hominibus conversa- tus, hoc juxta divinam prædictionem impleto: • Mater Sion, dicet homo; et homo natus est iu ca, et ipse fundavit eam Altissimus. » In hac etiam salutarem passionem pertulit et universam mundi salutem operatus est in medio cjus, unde quidam interpretes eam umbilicum terra vocaverunt. vero Christus ipse cor eam appellavit dicens : Sicut fuit Jonas in corde cetæ tribus diebus et tribus noctilus, ita erit et Filius hominis in corde terræ. › Varia lectiones et nota. - - 1. cod. cod. cod. Gel. Kait. à. P's. LXXVIII, 54. b. y. à. Cerl. Ced. 748,13—749,3. Hebr 1, 1. add. Cre Obr. XII, 10. Cod. seul 1973. leb. 1, 4, Loli Ps. XLIX. B. Ced. Ced. Cod. e Matth. xi. 59. (8) Πρὸς δὲ τὴν ἀρχιψαν τῆς φάραγγος δε ρίζα για (9) Καὶ ἄλλη δέ τις πόλις ἐστὶ τῆς Γαλιλαίας

"Οθεν καὶ τὸ ὁ θεῖος Χρυσόστομος εἰς τὸ φάσκον ῥητόν τι • Ἐκ Σιὼν ἡ εὐπρέπεια τῆς ὡραιότητος αὐτοῦ, ν φησίν· ι Καὶ γὰρ ἐπὶ τῆς παι λαιᾶς ἐκεῖθεν τοῦ Θεοῦ τε γέγονεν εμπρέπεια, οἷον ὁ βωμὸς, τὰ ῾Αγια τῶν ἁγίων, ἡ λατρεία πᾶσα καὶ ή πολιτεία τῆς παλαιᾶς νομοθεσίας ”, ἱερέων πλῆ θος ", θυσίαι το καὶ ὁλοκαύτωσις, καὶ ὕμνοι ἱερο, καὶ ψαλμῳδίαι, καὶ πάντα τὰ ἐκεῖθεν καὶ τῶν μελ. λόντων τε προδιεγέγραπτο. Ἐπειδὴ δὲ τ' ἡ ἀλήθεια παραγέγονεν, ἐκεῖθεν τὴν ἀρχὴν ἔλαβεν, ἐκεῖθεν ὁ σταυρὸς ἔλαμψεν, ἐκεῖθεν τὰ μυρία κατορθώματα. Διὰ δὴ τοῦτο παὶ περὶ τῆς Χριστοῦ δευτέρας νομο θεσίας ὁ μέγας Ησαΐας φησίν 7. • Ἐκ (155) Σιὼν ἐξελεύσεται νόμος, καὶ Λόγος Κυρίου ἐξ Ιε- ρουσαλήμ, καὶ κρινεῖ ἀναμέσον τῶν ἐθνῶν. » Σιών Β γὰρ ἐνταῦθα ἐλόκληρον λέγει τὸ χωρίον καὶ τὴν παρακειμένην αὐτῷ μητρόπολιν τῶν Ἰουδαίων. Ἐκεῖθεν γὰρ ", ὥσπερ ἐκ βαλβίδός τινος εὔδρομοι ἵπποι εὐσταλεῖς 50, οἱ ἀπόστολοι εἰς τὴν οἰκουμέ νὴν ἅπασαν ἐξεπέμφθησαν· ἐκεῖθεν τὰ σημεία ποιεῖν ἤρξαντο· ἐκεῖ γέγονε τὸ σωτήριον πάθος 18, ἡ ἀνάστασις ", ἡ ἀνάληψις· ἐκεῖ τὰ προοίμια της ἡμετέρας σωτηρίας · ἐκεῖ τὰ ἀποῤῥητα δέγε ματα κηρύττεσθαι τὴν ἀρχὴν ἔλαβον · ἐκεῖ πρώ τον ἀπεκαλύφθη Πατὴρ καὶ ἐγνωρίσθη Μονογενή, καὶ ἐδόθη τοσαύτη Πνεύματος χάρις καὶ τὸν περί τῶν ἀσωμάτων ἐκεῖ λόγον ἐγύμναζον, καὶ δωρεών, καὶ δυνάμεων καὶ τῶν μελλόντων ἀγαθῶν τὰς ἐπαγ γελίας, ἅπερ ἅπαντα αὐτῆς ὡραιότητας θα λέγει • κάλλος ο γὰρ Θεοῦ καὶ ὡραιότης ἡ ἀγαθότης, καὶ (ή) φιλανθρωπία, καὶ ἡ εἰς πάντας εὐεργεσία· ἐκεῖ τοίνυν τὸ πταῖσμα καὶ τὸ πτῶμα δὲ τοῦ Ἀδὰμ θερα πεύσας καὶ τὴν ταχίστην ὥσπερ ἐν ὑπόπτερον συνέλευσιν τῶν ἁγίων καὶ ὑπάντησιν ἐν τῇ β' παρουσίᾳ αὐτοῦ προϋποφαίνων " έλεγεν - Οπου τὸ πτῶμα, ἐκεῖ συναχθήσονται (καὶ) οἱ ἀετοί. κ • ν χηγοῦ ἀνθρώπων, τὸν τάφον ἀγνοῆσαι, ὡς μετά τὸν κατακλυσμὸν ἀπ' αὐτῆς διαδοθῆναι τὴν φήμην διόπερ ὁ Κύριος τὰς ἀρχὰς τοῦ ἀνθρωπίνου θανάτου ἐρευνήσας εἰς τὴν λεγόμενον Κρανίου τόπον τὸ πάν θος ἐδέξατο, ἵνα ἐν ᾧ τόπῳ ἡ φθορὰ τῶν ἀνθρώπων τὴν ἀρχὴν ἔλαβε, ἐκεῖθεν καὶ ἡ ζωὴ καὶ τὸ θεοκή- ρυκτον κήρυγμα τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν ἄρ ξηται 95. - : * (14) Ωσαύτως καὶ ὁ θεοῤῥήμων ᾿Αθανάσιος εἰς τὸ πάθος " Χριστοῦ λέγει· « Διόπερ " οὐκ ἀλ. λαχόσε πάσχει Χριστός, οὔτε μὴν εἰς ἄλλον σταυροῦ ται τόπον ἢ εἰς τὸν " Κρανίου τόπον, ἐν ᾧ να δη Εβραίων οἱ διδάσκαλοι τοῦ 'Αδάμ φασιν εἶναι τὴν τάφον· ἐκεῖ γὰρ αὐτὸν μετὰ τὴν κατάραν τετά φθαι διαβεβαιοῦνται· διὰ τοῦτο θαυμάζω του τόπου τὴν οἰκειότητα· ἔδει γὰρ τὸν Κύριον ἀνανεώ τι και και "Οθεν δή ΤΟ γ. ἡ τοῦ Θεοῦ θυσία καὶ τὰ μέλλοντα και λέγει τοίνυν ἐ. καὶ εὐστ. ί. οι εἰς τὴν ὁ. ά. οἱ ἀπ. και οι ἔλαβεν λ. έ. ω. τοῦ Θεοῦ κάλλη πτῶμα καὶ πτ. ώ, καὶ ὑπ. τῶν ά. σ. το ά. προϋπεμφ. οι χχιν, 28. οι Αδάμ? " Ώ. δὲ καὶ ὁ μέγας ᾿Αθ. του ὅθεν οὐδὲ ἀ. π. οὐδὲ εἰς τ. στο οι εἰς τοῦ κρ. ν όν Ε. οἱ δ. φ. τοῦ 'Α. ε. ἐν ᾧ δὴ τῶν Ε οἱ δ. φ. τοῦ 'Α. ἐ. τὸν τ. ὅπερ εἰ οὕτως ἔχει 0. GEORGII HAMARTOLI (12) 'Ex Unde divus Chrysostomus ad dictum verbum : A • Ex Sion species decoris ejus, inquit : . Etenim antiquitus exinde Dei facta est species, velut altare, Sancta sanctorum, sacerdotum multitudo, lola religio totumque regimen antiquæ legis, incensa- tiones et holocausta, lymni sacri et psalmodiæ, universaque dehinc et futura prædescripta sunt. Postquam autem veritas advenit, exinde sumpsit initium, exinde crux illuxit, exinde mille virtutes cnituerunt. Propterea quoque de secunda Christi legislatione magnus Isaias dixit: Ex Sion exibit lex, et verbum Domini de Jerusalem, et judicabit in medio gentium. » Sion enim ibi vocat omnemi regionem et adjacentem ei Judæorum metropolim. Exinde namque, sicut ex quodam claustro veloces et alacres equi, apostoli in omnem terram emissi 'sunt; hinc miracula facere cœperunt, hic facta est salutifera Passio, Resurrectio, Ascensio; hic exor- dia salutis nostræ, hic mysteriosa dogmata primo prædicata sunt, hic primum revelatus est Pater et agnitus unigenitus Filius, et data est tanta Spiritus gratia, et ibi sermonem de spiritualibus nudaverunt, necnon donorum et potestatum et futurorum bo- norum repromissiones', quæ omnia decus ejns dicit : namque Dei pulchritudo et decor, bonitas el humanitas et ad omnes beneficentia. Hic igitur culpam lapsumque Adami sanans, et velocissimam “quasi-alatam sanctorum congregationem et occur- sum in suo secundo adventu præsignificans, ait : Ubi corpus, illic congregabuntur et aquila. » Hic quoque sciendum est (Adami), cunctorum du- C cis hominum, esse lunulum, sicut post diluvium ab ea tradita est fama ideoque Christus, inquisitis humanæ mortis principiis, in dicto Calvarii locó, passionein suscepit, ut ubi hominum corruptio ce- perat initium, illinc quoque vita divinaque regni coelorum prædicatio oriretur. Sic etiam divus Athanasius de Christi passione ait: Eo quod non alibi patitur Christus nec in alio crucifigitur loco quam in loco Calvarii, quo Hebræorum magistri Adami dicunt esse tumulum, ibi enim cum post maledictionem esse tumulatum affirmaverunt; propterea miror loci proprietatem : decebat enim Christum primum hominem renovare volentem in eo pati loco. Et cum Adamus hoc Varia lectiones et note. D - Ex 1s add. Gerl. col. * Ced. 749,3-750,7. Ps. L, 2. Cell. *s xal add. Ced. add. Ged. Cell. Led. add. Ceal. Ced. Isa. 1, 5. Cey. Ced. Cell. ss add. Ced. (ed. Ceil. Ced. Ged. (ed. Led. Ged. Mat. hucusque signa loci e Chry- sostomo laudati. • Ceil. 750,8-17. Cal. sed. Par. 1698_111. (: Cod. s. Ath. Ced. Αtt. " (15) Ἐκεῖ δὲ μηδὲ τοῦ Νώε ", τοῦ πάντων ἀρο

"Οθεν καὶ τὸ ὁ θεῖος Χρυσόστομος εἰς τὸ φάσκον ῥητόν τι • Ἐκ Σιὼν ἡ εὐπρέπεια τῆς ὡραιότητος αὐτοῦ, ν φησίν· ι Καὶ γὰρ ἐπὶ τῆς παι λαιᾶς ἐκεῖθεν τοῦ Θεοῦ τε γέγονεν εμπρέπεια, οἷον ὁ βωμὸς, τὰ ῾Αγια τῶν ἁγίων, ἡ λατρεία πᾶσα καὶ ή πολιτεία τῆς παλαιᾶς νομοθεσίας ”, ἱερέων πλῆ θος ", θυσίαι το καὶ ὁλοκαύτωσις, καὶ ὕμνοι ἱερο, καὶ ψαλμῳδίαι, καὶ πάντα τὰ ἐκεῖθεν καὶ τῶν μελ. λόντων τε προδιεγέγραπτο. Ἐπειδὴ δὲ τ' ἡ ἀλήθεια παραγέγονεν, ἐκεῖθεν τὴν ἀρχὴν ἔλαβεν, ἐκεῖθεν ὁ σταυρὸς ἔλαμψεν, ἐκεῖθεν τὰ μυρία κατορθώματα. Διὰ δὴ τοῦτο παὶ περὶ τῆς Χριστοῦ δευτέρας νομο θεσίας ὁ μέγας Ησαΐας φησίν 7. • Ἐκ (155) Σιὼν ἐξελεύσεται νόμος, καὶ Λόγος Κυρίου ἐξ Ιε- ρουσαλήμ, καὶ κρινεῖ ἀναμέσον τῶν ἐθνῶν. » Σιών Β γὰρ ἐνταῦθα ἐλόκληρον λέγει τὸ χωρίον καὶ τὴν παρακειμένην αὐτῷ μητρόπολιν τῶν Ἰουδαίων. Ἐκεῖθεν γὰρ ", ὥσπερ ἐκ βαλβίδός τινος εὔδρομοι ἵπποι εὐσταλεῖς 50, οἱ ἀπόστολοι εἰς τὴν οἰκουμέ νὴν ἅπασαν ἐξεπέμφθησαν· ἐκεῖθεν τὰ σημεία ποιεῖν ἤρξαντο· ἐκεῖ γέγονε τὸ σωτήριον πάθος 18, ἡ ἀνάστασις ", ἡ ἀνάληψις· ἐκεῖ τὰ προοίμια της ἡμετέρας σωτηρίας · ἐκεῖ τὰ ἀποῤῥητα δέγε ματα κηρύττεσθαι τὴν ἀρχὴν ἔλαβον · ἐκεῖ πρώ τον ἀπεκαλύφθη Πατὴρ καὶ ἐγνωρίσθη Μονογενή, καὶ ἐδόθη τοσαύτη Πνεύματος χάρις καὶ τὸν περί τῶν ἀσωμάτων ἐκεῖ λόγον ἐγύμναζον, καὶ δωρεών, καὶ δυνάμεων καὶ τῶν μελλόντων ἀγαθῶν τὰς ἐπαγ γελίας, ἅπερ ἅπαντα αὐτῆς ὡραιότητας θα λέγει • κάλλος ο γὰρ Θεοῦ καὶ ὡραιότης ἡ ἀγαθότης, καὶ (ή) φιλανθρωπία, καὶ ἡ εἰς πάντας εὐεργεσία· ἐκεῖ τοίνυν τὸ πταῖσμα καὶ τὸ πτῶμα δὲ τοῦ Ἀδὰμ θερα πεύσας καὶ τὴν ταχίστην ὥσπερ ἐν ὑπόπτερον συνέλευσιν τῶν ἁγίων καὶ ὑπάντησιν ἐν τῇ β' παρουσίᾳ αὐτοῦ προϋποφαίνων " έλεγεν - Οπου τὸ πτῶμα, ἐκεῖ συναχθήσονται (καὶ) οἱ ἀετοί. κ • ν χηγοῦ ἀνθρώπων, τὸν τάφον ἀγνοῆσαι, ὡς μετά τὸν κατακλυσμὸν ἀπ' αὐτῆς διαδοθῆναι τὴν φήμην διόπερ ὁ Κύριος τὰς ἀρχὰς τοῦ ἀνθρωπίνου θανάτου ἐρευνήσας εἰς τὴν λεγόμενον Κρανίου τόπον τὸ πάν θος ἐδέξατο, ἵνα ἐν ᾧ τόπῳ ἡ φθορὰ τῶν ἀνθρώπων τὴν ἀρχὴν ἔλαβε, ἐκεῖθεν καὶ ἡ ζωὴ καὶ τὸ θεοκή- ρυκτον κήρυγμα τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν ἄρ ξηται 95. - : * (14) Ωσαύτως καὶ ὁ θεοῤῥήμων ᾿Αθανάσιος εἰς τὸ πάθος " Χριστοῦ λέγει· « Διόπερ " οὐκ ἀλ. λαχόσε πάσχει Χριστός, οὔτε μὴν εἰς ἄλλον σταυροῦ ται τόπον ἢ εἰς τὸν " Κρανίου τόπον, ἐν ᾧ να δη Εβραίων οἱ διδάσκαλοι τοῦ 'Αδάμ φασιν εἶναι τὴν τάφον· ἐκεῖ γὰρ αὐτὸν μετὰ τὴν κατάραν τετά φθαι διαβεβαιοῦνται· διὰ τοῦτο θαυμάζω του τόπου τὴν οἰκειότητα· ἔδει γὰρ τὸν Κύριον ἀνανεώ τι και και "Οθεν δή ΤΟ γ. ἡ τοῦ Θεοῦ θυσία καὶ τὰ μέλλοντα και λέγει τοίνυν ἐ. καὶ εὐστ. ί. οι εἰς τὴν ὁ. ά. οἱ ἀπ. και οι ἔλαβεν λ. έ. ω. τοῦ Θεοῦ κάλλη πτῶμα καὶ πτ. ώ, καὶ ὑπ. τῶν ά. σ. το ά. προϋπεμφ. οι χχιν, 28. οι Αδάμ? " Ώ. δὲ καὶ ὁ μέγας ᾿Αθ. του ὅθεν οὐδὲ ἀ. π. οὐδὲ εἰς τ. στο οι εἰς τοῦ κρ. ν όν Ε. οἱ δ. φ. τοῦ 'Α. ε. ἐν ᾧ δὴ τῶν Ε οἱ δ. φ. τοῦ 'Α. ἐ. τὸν τ. ὅπερ εἰ οὕτως ἔχει 0. GEORGII HAMARTOLI (12) 'Ex Unde divus Chrysostomus ad dictum verbum : A • Ex Sion species decoris ejus, inquit : . Etenim antiquitus exinde Dei facta est species, velut altare, Sancta sanctorum, sacerdotum multitudo, lola religio totumque regimen antiquæ legis, incensa- tiones et holocausta, lymni sacri et psalmodiæ, universaque dehinc et futura prædescripta sunt. Postquam autem veritas advenit, exinde sumpsit initium, exinde crux illuxit, exinde mille virtutes cnituerunt. Propterea quoque de secunda Christi legislatione magnus Isaias dixit: Ex Sion exibit lex, et verbum Domini de Jerusalem, et judicabit in medio gentium. » Sion enim ibi vocat omnemi regionem et adjacentem ei Judæorum metropolim. Exinde namque, sicut ex quodam claustro veloces et alacres equi, apostoli in omnem terram emissi 'sunt; hinc miracula facere cœperunt, hic facta est salutifera Passio, Resurrectio, Ascensio; hic exor- dia salutis nostræ, hic mysteriosa dogmata primo prædicata sunt, hic primum revelatus est Pater et agnitus unigenitus Filius, et data est tanta Spiritus gratia, et ibi sermonem de spiritualibus nudaverunt, necnon donorum et potestatum et futurorum bo- norum repromissiones', quæ omnia decus ejns dicit : namque Dei pulchritudo et decor, bonitas el humanitas et ad omnes beneficentia. Hic igitur culpam lapsumque Adami sanans, et velocissimam “quasi-alatam sanctorum congregationem et occur- sum in suo secundo adventu præsignificans, ait : Ubi corpus, illic congregabuntur et aquila. » Hic quoque sciendum est (Adami), cunctorum du- C cis hominum, esse lunulum, sicut post diluvium ab ea tradita est fama ideoque Christus, inquisitis humanæ mortis principiis, in dicto Calvarii locó, passionein suscepit, ut ubi hominum corruptio ce- perat initium, illinc quoque vita divinaque regni coelorum prædicatio oriretur. Sic etiam divus Athanasius de Christi passione ait: Eo quod non alibi patitur Christus nec in alio crucifigitur loco quam in loco Calvarii, quo Hebræorum magistri Adami dicunt esse tumulum, ibi enim cum post maledictionem esse tumulatum affirmaverunt; propterea miror loci proprietatem : decebat enim Christum primum hominem renovare volentem in eo pati loco. Et cum Adamus hoc Varia lectiones et note. D - Ex 1s add. Gerl. col. * Ced. 749,3-750,7. Ps. L, 2. Cell. *s xal add. Ced. add. Ged. Cell. Led. add. Ceal. Ced. Isa. 1, 5. Cey. Ced. Cell. ss add. Ced. (ed. Ceil. Ced. Ged. (ed. Led. Ged. Mat. hucusque signa loci e Chry- sostomo laudati. • Ceil. 750,8-17. Cal. sed. Par. 1698_111. (: Cod. s. Ath. Ced. Αtt. " (15) Ἐκεῖ δὲ μηδὲ τοῦ Νώε ", τοῦ πάντων ἀρο

"Οθεν καὶ τὸ ὁ θεῖος Χρυσόστομος εἰς τὸ φάσκον ῥητόν τι • Ἐκ Σιὼν ἡ εὐπρέπεια τῆς ὡραιότητος αὐτοῦ, ν φησίν· ι Καὶ γὰρ ἐπὶ τῆς παι λαιᾶς ἐκεῖθεν τοῦ Θεοῦ τε γέγονεν εμπρέπεια, οἷον ὁ βωμὸς, τὰ ῾Αγια τῶν ἁγίων, ἡ λατρεία πᾶσα καὶ ή πολιτεία τῆς παλαιᾶς νομοθεσίας ”, ἱερέων πλῆ θος ", θυσίαι το καὶ ὁλοκαύτωσις, καὶ ὕμνοι ἱερο, καὶ ψαλμῳδίαι, καὶ πάντα τὰ ἐκεῖθεν καὶ τῶν μελ. λόντων τε προδιεγέγραπτο. Ἐπειδὴ δὲ τ' ἡ ἀλήθεια παραγέγονεν, ἐκεῖθεν τὴν ἀρχὴν ἔλαβεν, ἐκεῖθεν ὁ σταυρὸς ἔλαμψεν, ἐκεῖθεν τὰ μυρία κατορθώματα. Διὰ δὴ τοῦτο παὶ περὶ τῆς Χριστοῦ δευτέρας νομο θεσίας ὁ μέγας Ησαΐας φησίν 7. • Ἐκ (155) Σιὼν ἐξελεύσεται νόμος, καὶ Λόγος Κυρίου ἐξ Ιε- ρουσαλήμ, καὶ κρινεῖ ἀναμέσον τῶν ἐθνῶν. » Σιών Β γὰρ ἐνταῦθα ἐλόκληρον λέγει τὸ χωρίον καὶ τὴν παρακειμένην αὐτῷ μητρόπολιν τῶν Ἰουδαίων. Ἐκεῖθεν γὰρ ", ὥσπερ ἐκ βαλβίδός τινος εὔδρομοι ἵπποι εὐσταλεῖς 50, οἱ ἀπόστολοι εἰς τὴν οἰκουμέ νὴν ἅπασαν ἐξεπέμφθησαν· ἐκεῖθεν τὰ σημεία ποιεῖν ἤρξαντο· ἐκεῖ γέγονε τὸ σωτήριον πάθος 18, ἡ ἀνάστασις ", ἡ ἀνάληψις· ἐκεῖ τὰ προοίμια της ἡμετέρας σωτηρίας · ἐκεῖ τὰ ἀποῤῥητα δέγε ματα κηρύττεσθαι τὴν ἀρχὴν ἔλαβον · ἐκεῖ πρώ τον ἀπεκαλύφθη Πατὴρ καὶ ἐγνωρίσθη Μονογενή, καὶ ἐδόθη τοσαύτη Πνεύματος χάρις καὶ τὸν περί τῶν ἀσωμάτων ἐκεῖ λόγον ἐγύμναζον, καὶ δωρεών, καὶ δυνάμεων καὶ τῶν μελλόντων ἀγαθῶν τὰς ἐπαγ γελίας, ἅπερ ἅπαντα αὐτῆς ὡραιότητας θα λέγει • κάλλος ο γὰρ Θεοῦ καὶ ὡραιότης ἡ ἀγαθότης, καὶ (ή) φιλανθρωπία, καὶ ἡ εἰς πάντας εὐεργεσία· ἐκεῖ τοίνυν τὸ πταῖσμα καὶ τὸ πτῶμα δὲ τοῦ Ἀδὰμ θερα πεύσας καὶ τὴν ταχίστην ὥσπερ ἐν ὑπόπτερον συνέλευσιν τῶν ἁγίων καὶ ὑπάντησιν ἐν τῇ β' παρουσίᾳ αὐτοῦ προϋποφαίνων " έλεγεν - Οπου τὸ πτῶμα, ἐκεῖ συναχθήσονται (καὶ) οἱ ἀετοί. κ • ν χηγοῦ ἀνθρώπων, τὸν τάφον ἀγνοῆσαι, ὡς μετά τὸν κατακλυσμὸν ἀπ' αὐτῆς διαδοθῆναι τὴν φήμην διόπερ ὁ Κύριος τὰς ἀρχὰς τοῦ ἀνθρωπίνου θανάτου ἐρευνήσας εἰς τὴν λεγόμενον Κρανίου τόπον τὸ πάν θος ἐδέξατο, ἵνα ἐν ᾧ τόπῳ ἡ φθορὰ τῶν ἀνθρώπων τὴν ἀρχὴν ἔλαβε, ἐκεῖθεν καὶ ἡ ζωὴ καὶ τὸ θεοκή- ρυκτον κήρυγμα τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν ἄρ ξηται 95. - : * (14) Ωσαύτως καὶ ὁ θεοῤῥήμων ᾿Αθανάσιος εἰς τὸ πάθος " Χριστοῦ λέγει· « Διόπερ " οὐκ ἀλ. λαχόσε πάσχει Χριστός, οὔτε μὴν εἰς ἄλλον σταυροῦ ται τόπον ἢ εἰς τὸν " Κρανίου τόπον, ἐν ᾧ να δη Εβραίων οἱ διδάσκαλοι τοῦ 'Αδάμ φασιν εἶναι τὴν τάφον· ἐκεῖ γὰρ αὐτὸν μετὰ τὴν κατάραν τετά φθαι διαβεβαιοῦνται· διὰ τοῦτο θαυμάζω του τόπου τὴν οἰκειότητα· ἔδει γὰρ τὸν Κύριον ἀνανεώ τι και και "Οθεν δή ΤΟ γ. ἡ τοῦ Θεοῦ θυσία καὶ τὰ μέλλοντα και λέγει τοίνυν ἐ. καὶ εὐστ. ί. οι εἰς τὴν ὁ. ά. οἱ ἀπ. και οι ἔλαβεν λ. έ. ω. τοῦ Θεοῦ κάλλη πτῶμα καὶ πτ. ώ, καὶ ὑπ. τῶν ά. σ. το ά. προϋπεμφ. οι χχιν, 28. οι Αδάμ? " Ώ. δὲ καὶ ὁ μέγας ᾿Αθ. του ὅθεν οὐδὲ ἀ. π. οὐδὲ εἰς τ. στο οι εἰς τοῦ κρ. ν όν Ε. οἱ δ. φ. τοῦ 'Α. ε. ἐν ᾧ δὴ τῶν Ε οἱ δ. φ. τοῦ 'Α. ἐ. τὸν τ. ὅπερ εἰ οὕτως ἔχει 0. GEORGII HAMARTOLI (12) 'Ex Unde divus Chrysostomus ad dictum verbum : A • Ex Sion species decoris ejus, inquit : . Etenim antiquitus exinde Dei facta est species, velut altare, Sancta sanctorum, sacerdotum multitudo, lola religio totumque regimen antiquæ legis, incensa- tiones et holocausta, lymni sacri et psalmodiæ, universaque dehinc et futura prædescripta sunt. Postquam autem veritas advenit, exinde sumpsit initium, exinde crux illuxit, exinde mille virtutes cnituerunt. Propterea quoque de secunda Christi legislatione magnus Isaias dixit: Ex Sion exibit lex, et verbum Domini de Jerusalem, et judicabit in medio gentium. » Sion enim ibi vocat omnemi regionem et adjacentem ei Judæorum metropolim. Exinde namque, sicut ex quodam claustro veloces et alacres equi, apostoli in omnem terram emissi 'sunt; hinc miracula facere cœperunt, hic facta est salutifera Passio, Resurrectio, Ascensio; hic exor- dia salutis nostræ, hic mysteriosa dogmata primo prædicata sunt, hic primum revelatus est Pater et agnitus unigenitus Filius, et data est tanta Spiritus gratia, et ibi sermonem de spiritualibus nudaverunt, necnon donorum et potestatum et futurorum bo- norum repromissiones', quæ omnia decus ejns dicit : namque Dei pulchritudo et decor, bonitas el humanitas et ad omnes beneficentia. Hic igitur culpam lapsumque Adami sanans, et velocissimam “quasi-alatam sanctorum congregationem et occur- sum in suo secundo adventu præsignificans, ait : Ubi corpus, illic congregabuntur et aquila. » Hic quoque sciendum est (Adami), cunctorum du- C cis hominum, esse lunulum, sicut post diluvium ab ea tradita est fama ideoque Christus, inquisitis humanæ mortis principiis, in dicto Calvarii locó, passionein suscepit, ut ubi hominum corruptio ce- perat initium, illinc quoque vita divinaque regni coelorum prædicatio oriretur. Sic etiam divus Athanasius de Christi passione ait: Eo quod non alibi patitur Christus nec in alio crucifigitur loco quam in loco Calvarii, quo Hebræorum magistri Adami dicunt esse tumulum, ibi enim cum post maledictionem esse tumulatum affirmaverunt; propterea miror loci proprietatem : decebat enim Christum primum hominem renovare volentem in eo pati loco. Et cum Adamus hoc Varia lectiones et note. D - Ex 1s add. Gerl. col. * Ced. 749,3-750,7. Ps. L, 2. Cell. *s xal add. Ced. add. Ged. Cell. Led. add. Ceal. Ced. Isa. 1, 5. Cey. Ced. Cell. ss add. Ced. (ed. Ceil. Ced. Ged. (ed. Led. Ged. Mat. hucusque signa loci e Chry- sostomo laudati. • Ceil. 750,8-17. Cal. sed. Par. 1698_111. (: Cod. s. Ath. Ced. Αtt. " (15) Ἐκεῖ δὲ μηδὲ τοῦ Νώε ", τοῦ πάντων ἀρο

καὶ παγγέραστον καὶ πανεπέραστον, ἐξ ἧς ὁ πρῶτος ἄνθρωπος γέγονεν καὶ οἱ προφῆται πάντες καὶ οἱ ἀπόστολοι ἀνεφύησαν, καὶ μέντοι καὶ αὐτὴ ἡ πάνω των οὐρανίων καὶ ἐπιγείων κτισμάτων ὑπερτέρα ή ὑπεραγία Θεοτόκος εβλάστησε καὶ τὸν τούτου παντὸς Κύριον καὶ Δεσπότην ἀπέτεκε, καὶ τῆς τοῦ κόσμου σωτηρίας γέγονε πρόξενος, καὶ τὸ θεῖον ὄρος Σιὼν ἀεὶ περιβόητον, τὴν ἱερὰν μητρόπολιν τοῦ βασιλέως τοῦ μεγάλου Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν, τὴν Ἱερουσαλήμ κατέσχον οἱ ἄγαν πονηροὶ καὶ ἀκάθαρτοι Σαρακηνοί. Ἐπεὶ οὖν περικρατεῖς ἐγές νοντο τῆς ἁγίας ἐκείνης, σφόδρα πλεονάσαντες ὑπερίσχυσαν, συγχωρήσαντος Θεοῦ διὰ τὰς ἁμαρτίας τῶν κατοικούντων ἐν αὐτῇ, καὶ πάσας τὰς χώρες Β καὶ τὰς πόλεις κατεκράτησαν. Οτε δὴ καὶ ὁ βασι λεὺς Κώνστας, ὁ ἔγγονος Ηρακλείου, συνήψε μετ' αὐτῶν πόλεμον καὶ ἡττηθεὶς φυγῇ τὴν σωτηρίαν ἐπραγματεύσατο καθώς προλέλεκται. ΣΛΖ'. Βασιλεία Κωνσταντίνου τοῦ Πωγωνάτου * Μετὰ τὸν ῥηθέντα Κώνσταντα αναιρεθέντα ἐν Σικελίᾳ ἐβασίλευσε Κωνσταντίνος, ὁ υἱὸς αὐτοῦ, ὃς μαθὼν τὴν τοῦ πατρὸς τελευτήν, μετὰ πλείστης ναυστολίας τὴν Σικελίαν κατέλαβε, καὶ χειρωσά μενος Νίζιζον τὸν βασιλεύσαντα καὶ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ φονέας, πάντας ἀπέκτεινεν, ὡσαύτως καὶ Ιουστινιανὸν πατρίκιον, τον πατέρα τοῦ ἁγίου Γερμανοῦ τοῦ πατριάρχου, τὸν δὲ Γερμανόν, τρα χύτατον ὄντα, ευνούχισεν. θὼν ἐν τῇ τοῦ πατρὸς ἐκδικήσει, ἐπανῆλθε μετὰ πώγωνος ἐν τῇ πόλει. (3) Ἐβασίλευσεν ἅμα τοῖς ἀδελφοῖς, ἐπιδος- λευθεὶς δὲ παρ' αὐτῶν καὶ κατισχύσας, πάντες ῥινοτμήτους ἐποίησεν, καὶ ἐξώρισεν Ἡράκλειον καὶ Τιβέριον, ὃς καὶ ἐβασίλευσεν ἔτη ιζ'. ΣΛΗ Περὶ τῆς αἱρέσεως τῶν Παυλικιανών Δεῖ δὲ καὶ περὶ τῆς αἱρέσεως τῶν Παυλικιανῶν μερικῶν διαλαβεῖν. Ἐπὶ τῶν χρόνων (1565) Κών- στάντος, τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου, τοῦ ἀναιρε θέντος ἐν Σικελία, ἀνεφάνη Κωνσταντίνος ὁ καὶ Σιλουανὸν ἑαυτὸν ὀνομάσας. Έστι δὲ ἡ τοιαύτη αἵρεσις ει οὕτως. Παυλικιανοί, οἱ καὶ Μανιχαῖοι, μετωνομάσθησαν ἀντὶ Μανιχαίων Παυλικιανοί, ἀπὸ Παύλου τινὸς Σαμοσατέως 11, υἱοῦ γυναικὸς Μανι- χαίας Καλλινίκης τοὔνομα, ἥτις δύο υιούς έσχε, τοῦτον τὸν Παῦλον καὶ Ἰωάννην. Τούτους οὖν τὴν Μανιχαϊκὴν αἵρεσιν διδάξασα ἐκ τοῦ Σαμοσάτου εἰς Αρμενιακούς κήρυκας τῆς αἱρέσεως αὐτῆς βράχ. ἀπε τοῦ ἀκούσας δὲ Κ. τὴν τοῦ πατρὸς ἀποβίωσιν μ. τ. ν. καταλαμβάνει τήν. Κώνσταν? τόν καὶ Μιζίζιον ἀναιρεῖ σὺν τῷ φονεῖ τοῦ ἰδίου π. καὶ καταστήσας τὰ ἑσπέρα ἐπὶ ΚΠ. ἔρχεται, κτλ. ἀπέτεμε δὲ καὶ Ι. π. τόν π. π. Π. Μ. Γυνή γάρ τις ἐκ τοῦ Σαμωσάτου Καλλινίκη τούνομα δύο υἱοὺς ἔσχε Π. καὶ Ἰω. Τούτους οὖν — τὴν παμμιαρὰν διδάξατα αἵρεσιν κήρυκας τῆς πλάνης ἀπ. ἐκ τοῦ Σ. οἱ δὲ καταλαβόντες τὴν ἐνορίαν Φαναρίας ἦλθον εἰς τινα κώμην — ἐκεῖσε τὸν ἰὸν — ἐνέσπειραν, διὰ χώμη Επ. μετωνομάσθη 、 ἐκ Μανιχαίων ἐπεκλήθησαν Π. º¹ ǹ Σαμωτατ. ἐν αὐτ. αὐτούς GEORGI HAMARTOLI Hanc perro sanctam et desiderabilem et anabilem A et dilectissimam terram ex qua primus homo ortus est, et omnes prophetæ et apostoli prodierunt, et ipsa cunctis cœlestibus et terrestribus creaturis excelsior sanctissima Deipara germinavit et om- nium Dominum et Dominatorem genuit et salutis mundi proeuratrix facta est, et divinum montem Sion perpetuo celebratum, sacram metropolim regis magni Dei et Salvatoris nostri, Jerusalem occupa- verunt pravissimi et impurissimi Sarraceni! Ubi ergo illa sancta potiti sunt, insolentia valde præ- valuerunt, permittente Deo propter peccata habitan - tium in ea, et omnia loca et urbes ditioni suæ subjecerunt. Hoc factum est cum rex Constans, Heraclii nepos, cum illis iniisset bellum et vietus fugæ salutem, ut dictum est, commisisset. CCXXXVII. Regnum Constantini Pogonati. Post dietam Constantem in Sicilia occisum regna- vit Constantinus, ejus filius, qui, audita patris morte, cum magna vi navali Siciliam occupavit et caplum Nizizum regnantem et patris interfectores omnes accidit, sicut et Justinianum patricium, sancti Ger- mani patriarchæ patrem; Germanum autem ru- dissimum eunuchum fecit. Hic vocatus est Pogonatus, eo quod imberbis egressus ad vindicandum patrem, in urbem cum C barba regressus erat. Regnavit una cum fratribus, sed ab eis insidias passus et victor factus, omnes naribus ampu- tavit, et in exsilium misit Heraclium et Tiberium. Ipse regnavit decem et septem annos. CCXXXVIII. De Paulicianorum hæresi. Oportet autem et de Paulicianorum hæresi par- ticulariter dicere. Temporibus Constantis, Constan- tini patris, in Sicilia interfecti, apparuit Constan- tinus, qui se Silvanum quoque nominabat. Hæc autem hæresis ita se habet: Pauliciani, qui et Manichæi, nomen Manichæorum commutaverunt cum nemine Paulicianorum, ex quodam Paulo Samosatensi, alio mulieris Manichææ nomine D Callinices, quæ duos habebat filios, hunc Paulum et Joannem. Hos ergo cum Manichæum errorem edocuisset, ex Samosata ad Armenios hujus hæ- resis præcones'misit; qui cum venissent in quem- - Variæ lectiones et nota. - cod. - end. * xal cod. - 668. Ged. 763,19 764,4 : cod. Ced e Par. ante regnum Pogonati. s Ced. 756,17 757,5 sub Constante confer Petrum Siculum p. : al. à. 6. Ced. * cod. ni Petrus Siculus. cod. Ced. compendio male soluto. - - - - - (16) Ταύτην δὴ τὴν ἁγίαν καὶ ἐπιθυμητήν γήν (2) Οὗτος ἐκλήθη Πωγωνάτος, ὡς ἀγένειο; ἀπελ 668. Ced. 705,6-14. 1

καὶ παγγέραστον καὶ πανεπέραστον, ἐξ ἧς ὁ πρῶτος ἄνθρωπος γέγονεν καὶ οἱ προφῆται πάντες καὶ οἱ ἀπόστολοι ἀνεφύησαν, καὶ μέντοι καὶ αὐτὴ ἡ πάνω των οὐρανίων καὶ ἐπιγείων κτισμάτων ὑπερτέρα ή ὑπεραγία Θεοτόκος εβλάστησε καὶ τὸν τούτου παντὸς Κύριον καὶ Δεσπότην ἀπέτεκε, καὶ τῆς τοῦ κόσμου σωτηρίας γέγονε πρόξενος, καὶ τὸ θεῖον ὄρος Σιὼν ἀεὶ περιβόητον, τὴν ἱερὰν μητρόπολιν τοῦ βασιλέως τοῦ μεγάλου Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν, τὴν Ἱερουσαλήμ κατέσχον οἱ ἄγαν πονηροὶ καὶ ἀκάθαρτοι Σαρακηνοί. Ἐπεὶ οὖν περικρατεῖς ἐγές νοντο τῆς ἁγίας ἐκείνης, σφόδρα πλεονάσαντες ὑπερίσχυσαν, συγχωρήσαντος Θεοῦ διὰ τὰς ἁμαρτίας τῶν κατοικούντων ἐν αὐτῇ, καὶ πάσας τὰς χώρες Β καὶ τὰς πόλεις κατεκράτησαν. Οτε δὴ καὶ ὁ βασι λεὺς Κώνστας, ὁ ἔγγονος Ηρακλείου, συνήψε μετ' αὐτῶν πόλεμον καὶ ἡττηθεὶς φυγῇ τὴν σωτηρίαν ἐπραγματεύσατο καθώς προλέλεκται. ΣΛΖ'. Βασιλεία Κωνσταντίνου τοῦ Πωγωνάτου * Μετὰ τὸν ῥηθέντα Κώνσταντα αναιρεθέντα ἐν Σικελίᾳ ἐβασίλευσε Κωνσταντίνος, ὁ υἱὸς αὐτοῦ, ὃς μαθὼν τὴν τοῦ πατρὸς τελευτήν, μετὰ πλείστης ναυστολίας τὴν Σικελίαν κατέλαβε, καὶ χειρωσά μενος Νίζιζον τὸν βασιλεύσαντα καὶ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ φονέας, πάντας ἀπέκτεινεν, ὡσαύτως καὶ Ιουστινιανὸν πατρίκιον, τον πατέρα τοῦ ἁγίου Γερμανοῦ τοῦ πατριάρχου, τὸν δὲ Γερμανόν, τρα χύτατον ὄντα, ευνούχισεν. θὼν ἐν τῇ τοῦ πατρὸς ἐκδικήσει, ἐπανῆλθε μετὰ πώγωνος ἐν τῇ πόλει. (3) Ἐβασίλευσεν ἅμα τοῖς ἀδελφοῖς, ἐπιδος- λευθεὶς δὲ παρ' αὐτῶν καὶ κατισχύσας, πάντες ῥινοτμήτους ἐποίησεν, καὶ ἐξώρισεν Ἡράκλειον καὶ Τιβέριον, ὃς καὶ ἐβασίλευσεν ἔτη ιζ'. ΣΛΗ Περὶ τῆς αἱρέσεως τῶν Παυλικιανών Δεῖ δὲ καὶ περὶ τῆς αἱρέσεως τῶν Παυλικιανῶν μερικῶν διαλαβεῖν. Ἐπὶ τῶν χρόνων (1565) Κών- στάντος, τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου, τοῦ ἀναιρε θέντος ἐν Σικελία, ἀνεφάνη Κωνσταντίνος ὁ καὶ Σιλουανὸν ἑαυτὸν ὀνομάσας. Έστι δὲ ἡ τοιαύτη αἵρεσις ει οὕτως. Παυλικιανοί, οἱ καὶ Μανιχαῖοι, μετωνομάσθησαν ἀντὶ Μανιχαίων Παυλικιανοί, ἀπὸ Παύλου τινὸς Σαμοσατέως 11, υἱοῦ γυναικὸς Μανι- χαίας Καλλινίκης τοὔνομα, ἥτις δύο υιούς έσχε, τοῦτον τὸν Παῦλον καὶ Ἰωάννην. Τούτους οὖν τὴν Μανιχαϊκὴν αἵρεσιν διδάξασα ἐκ τοῦ Σαμοσάτου εἰς Αρμενιακούς κήρυκας τῆς αἱρέσεως αὐτῆς βράχ. ἀπε τοῦ ἀκούσας δὲ Κ. τὴν τοῦ πατρὸς ἀποβίωσιν μ. τ. ν. καταλαμβάνει τήν. Κώνσταν? τόν καὶ Μιζίζιον ἀναιρεῖ σὺν τῷ φονεῖ τοῦ ἰδίου π. καὶ καταστήσας τὰ ἑσπέρα ἐπὶ ΚΠ. ἔρχεται, κτλ. ἀπέτεμε δὲ καὶ Ι. π. τόν π. π. Π. Μ. Γυνή γάρ τις ἐκ τοῦ Σαμωσάτου Καλλινίκη τούνομα δύο υἱοὺς ἔσχε Π. καὶ Ἰω. Τούτους οὖν — τὴν παμμιαρὰν διδάξατα αἵρεσιν κήρυκας τῆς πλάνης ἀπ. ἐκ τοῦ Σ. οἱ δὲ καταλαβόντες τὴν ἐνορίαν Φαναρίας ἦλθον εἰς τινα κώμην — ἐκεῖσε τὸν ἰὸν — ἐνέσπειραν, διὰ χώμη Επ. μετωνομάσθη 、 ἐκ Μανιχαίων ἐπεκλήθησαν Π. º¹ ǹ Σαμωτατ. ἐν αὐτ. αὐτούς GEORGI HAMARTOLI Hanc perro sanctam et desiderabilem et anabilem A et dilectissimam terram ex qua primus homo ortus est, et omnes prophetæ et apostoli prodierunt, et ipsa cunctis cœlestibus et terrestribus creaturis excelsior sanctissima Deipara germinavit et om- nium Dominum et Dominatorem genuit et salutis mundi proeuratrix facta est, et divinum montem Sion perpetuo celebratum, sacram metropolim regis magni Dei et Salvatoris nostri, Jerusalem occupa- verunt pravissimi et impurissimi Sarraceni! Ubi ergo illa sancta potiti sunt, insolentia valde præ- valuerunt, permittente Deo propter peccata habitan - tium in ea, et omnia loca et urbes ditioni suæ subjecerunt. Hoc factum est cum rex Constans, Heraclii nepos, cum illis iniisset bellum et vietus fugæ salutem, ut dictum est, commisisset. CCXXXVII. Regnum Constantini Pogonati. Post dietam Constantem in Sicilia occisum regna- vit Constantinus, ejus filius, qui, audita patris morte, cum magna vi navali Siciliam occupavit et caplum Nizizum regnantem et patris interfectores omnes accidit, sicut et Justinianum patricium, sancti Ger- mani patriarchæ patrem; Germanum autem ru- dissimum eunuchum fecit. Hic vocatus est Pogonatus, eo quod imberbis egressus ad vindicandum patrem, in urbem cum C barba regressus erat. Regnavit una cum fratribus, sed ab eis insidias passus et victor factus, omnes naribus ampu- tavit, et in exsilium misit Heraclium et Tiberium. Ipse regnavit decem et septem annos. CCXXXVIII. De Paulicianorum hæresi. Oportet autem et de Paulicianorum hæresi par- ticulariter dicere. Temporibus Constantis, Constan- tini patris, in Sicilia interfecti, apparuit Constan- tinus, qui se Silvanum quoque nominabat. Hæc autem hæresis ita se habet: Pauliciani, qui et Manichæi, nomen Manichæorum commutaverunt cum nemine Paulicianorum, ex quodam Paulo Samosatensi, alio mulieris Manichææ nomine D Callinices, quæ duos habebat filios, hunc Paulum et Joannem. Hos ergo cum Manichæum errorem edocuisset, ex Samosata ad Armenios hujus hæ- resis præcones'misit; qui cum venissent in quem- - Variæ lectiones et nota. - cod. - end. * xal cod. - 668. Ged. 763,19 764,4 : cod. Ced e Par. ante regnum Pogonati. s Ced. 756,17 757,5 sub Constante confer Petrum Siculum p. : al. à. 6. Ced. * cod. ni Petrus Siculus. cod. Ced. compendio male soluto. - - - - - (16) Ταύτην δὴ τὴν ἁγίαν καὶ ἐπιθυμητήν γήν (2) Οὗτος ἐκλήθη Πωγωνάτος, ὡς ἀγένειο; ἀπελ 668. Ced. 705,6-14. 1

καὶ παγγέραστον καὶ πανεπέραστον, ἐξ ἧς ὁ πρῶτος ἄνθρωπος γέγονεν καὶ οἱ προφῆται πάντες καὶ οἱ ἀπόστολοι ἀνεφύησαν, καὶ μέντοι καὶ αὐτὴ ἡ πάνω των οὐρανίων καὶ ἐπιγείων κτισμάτων ὑπερτέρα ή ὑπεραγία Θεοτόκος εβλάστησε καὶ τὸν τούτου παντὸς Κύριον καὶ Δεσπότην ἀπέτεκε, καὶ τῆς τοῦ κόσμου σωτηρίας γέγονε πρόξενος, καὶ τὸ θεῖον ὄρος Σιὼν ἀεὶ περιβόητον, τὴν ἱερὰν μητρόπολιν τοῦ βασιλέως τοῦ μεγάλου Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν, τὴν Ἱερουσαλήμ κατέσχον οἱ ἄγαν πονηροὶ καὶ ἀκάθαρτοι Σαρακηνοί. Ἐπεὶ οὖν περικρατεῖς ἐγές νοντο τῆς ἁγίας ἐκείνης, σφόδρα πλεονάσαντες ὑπερίσχυσαν, συγχωρήσαντος Θεοῦ διὰ τὰς ἁμαρτίας τῶν κατοικούντων ἐν αὐτῇ, καὶ πάσας τὰς χώρες Β καὶ τὰς πόλεις κατεκράτησαν. Οτε δὴ καὶ ὁ βασι λεὺς Κώνστας, ὁ ἔγγονος Ηρακλείου, συνήψε μετ' αὐτῶν πόλεμον καὶ ἡττηθεὶς φυγῇ τὴν σωτηρίαν ἐπραγματεύσατο καθώς προλέλεκται. ΣΛΖ'. Βασιλεία Κωνσταντίνου τοῦ Πωγωνάτου * Μετὰ τὸν ῥηθέντα Κώνσταντα αναιρεθέντα ἐν Σικελίᾳ ἐβασίλευσε Κωνσταντίνος, ὁ υἱὸς αὐτοῦ, ὃς μαθὼν τὴν τοῦ πατρὸς τελευτήν, μετὰ πλείστης ναυστολίας τὴν Σικελίαν κατέλαβε, καὶ χειρωσά μενος Νίζιζον τὸν βασιλεύσαντα καὶ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ φονέας, πάντας ἀπέκτεινεν, ὡσαύτως καὶ Ιουστινιανὸν πατρίκιον, τον πατέρα τοῦ ἁγίου Γερμανοῦ τοῦ πατριάρχου, τὸν δὲ Γερμανόν, τρα χύτατον ὄντα, ευνούχισεν. θὼν ἐν τῇ τοῦ πατρὸς ἐκδικήσει, ἐπανῆλθε μετὰ πώγωνος ἐν τῇ πόλει. (3) Ἐβασίλευσεν ἅμα τοῖς ἀδελφοῖς, ἐπιδος- λευθεὶς δὲ παρ' αὐτῶν καὶ κατισχύσας, πάντες ῥινοτμήτους ἐποίησεν, καὶ ἐξώρισεν Ἡράκλειον καὶ Τιβέριον, ὃς καὶ ἐβασίλευσεν ἔτη ιζ'. ΣΛΗ Περὶ τῆς αἱρέσεως τῶν Παυλικιανών Δεῖ δὲ καὶ περὶ τῆς αἱρέσεως τῶν Παυλικιανῶν μερικῶν διαλαβεῖν. Ἐπὶ τῶν χρόνων (1565) Κών- στάντος, τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου, τοῦ ἀναιρε θέντος ἐν Σικελία, ἀνεφάνη Κωνσταντίνος ὁ καὶ Σιλουανὸν ἑαυτὸν ὀνομάσας. Έστι δὲ ἡ τοιαύτη αἵρεσις ει οὕτως. Παυλικιανοί, οἱ καὶ Μανιχαῖοι, μετωνομάσθησαν ἀντὶ Μανιχαίων Παυλικιανοί, ἀπὸ Παύλου τινὸς Σαμοσατέως 11, υἱοῦ γυναικὸς Μανι- χαίας Καλλινίκης τοὔνομα, ἥτις δύο υιούς έσχε, τοῦτον τὸν Παῦλον καὶ Ἰωάννην. Τούτους οὖν τὴν Μανιχαϊκὴν αἵρεσιν διδάξασα ἐκ τοῦ Σαμοσάτου εἰς Αρμενιακούς κήρυκας τῆς αἱρέσεως αὐτῆς βράχ. ἀπε τοῦ ἀκούσας δὲ Κ. τὴν τοῦ πατρὸς ἀποβίωσιν μ. τ. ν. καταλαμβάνει τήν. Κώνσταν? τόν καὶ Μιζίζιον ἀναιρεῖ σὺν τῷ φονεῖ τοῦ ἰδίου π. καὶ καταστήσας τὰ ἑσπέρα ἐπὶ ΚΠ. ἔρχεται, κτλ. ἀπέτεμε δὲ καὶ Ι. π. τόν π. π. Π. Μ. Γυνή γάρ τις ἐκ τοῦ Σαμωσάτου Καλλινίκη τούνομα δύο υἱοὺς ἔσχε Π. καὶ Ἰω. Τούτους οὖν — τὴν παμμιαρὰν διδάξατα αἵρεσιν κήρυκας τῆς πλάνης ἀπ. ἐκ τοῦ Σ. οἱ δὲ καταλαβόντες τὴν ἐνορίαν Φαναρίας ἦλθον εἰς τινα κώμην — ἐκεῖσε τὸν ἰὸν — ἐνέσπειραν, διὰ χώμη Επ. μετωνομάσθη 、 ἐκ Μανιχαίων ἐπεκλήθησαν Π. º¹ ǹ Σαμωτατ. ἐν αὐτ. αὐτούς GEORGI HAMARTOLI Hanc perro sanctam et desiderabilem et anabilem A et dilectissimam terram ex qua primus homo ortus est, et omnes prophetæ et apostoli prodierunt, et ipsa cunctis cœlestibus et terrestribus creaturis excelsior sanctissima Deipara germinavit et om- nium Dominum et Dominatorem genuit et salutis mundi proeuratrix facta est, et divinum montem Sion perpetuo celebratum, sacram metropolim regis magni Dei et Salvatoris nostri, Jerusalem occupa- verunt pravissimi et impurissimi Sarraceni! Ubi ergo illa sancta potiti sunt, insolentia valde præ- valuerunt, permittente Deo propter peccata habitan - tium in ea, et omnia loca et urbes ditioni suæ subjecerunt. Hoc factum est cum rex Constans, Heraclii nepos, cum illis iniisset bellum et vietus fugæ salutem, ut dictum est, commisisset. CCXXXVII. Regnum Constantini Pogonati. Post dietam Constantem in Sicilia occisum regna- vit Constantinus, ejus filius, qui, audita patris morte, cum magna vi navali Siciliam occupavit et caplum Nizizum regnantem et patris interfectores omnes accidit, sicut et Justinianum patricium, sancti Ger- mani patriarchæ patrem; Germanum autem ru- dissimum eunuchum fecit. Hic vocatus est Pogonatus, eo quod imberbis egressus ad vindicandum patrem, in urbem cum C barba regressus erat. Regnavit una cum fratribus, sed ab eis insidias passus et victor factus, omnes naribus ampu- tavit, et in exsilium misit Heraclium et Tiberium. Ipse regnavit decem et septem annos. CCXXXVIII. De Paulicianorum hæresi. Oportet autem et de Paulicianorum hæresi par- ticulariter dicere. Temporibus Constantis, Constan- tini patris, in Sicilia interfecti, apparuit Constan- tinus, qui se Silvanum quoque nominabat. Hæc autem hæresis ita se habet: Pauliciani, qui et Manichæi, nomen Manichæorum commutaverunt cum nemine Paulicianorum, ex quodam Paulo Samosatensi, alio mulieris Manichææ nomine D Callinices, quæ duos habebat filios, hunc Paulum et Joannem. Hos ergo cum Manichæum errorem edocuisset, ex Samosata ad Armenios hujus hæ- resis præcones'misit; qui cum venissent in quem- - Variæ lectiones et nota. - cod. - end. * xal cod. - 668. Ged. 763,19 764,4 : cod. Ced e Par. ante regnum Pogonati. s Ced. 756,17 757,5 sub Constante confer Petrum Siculum p. : al. à. 6. Ced. * cod. ni Petrus Siculus. cod. Ced. compendio male soluto. - - - - - (16) Ταύτην δὴ τὴν ἁγίαν καὶ ἐπιθυμητήν γήν (2) Οὗτος ἐκλήθη Πωγωνάτος, ὡς ἀγένειο; ἀπελ 668. Ced. 705,6-14. 1

στειλεν, οἵτινες ἐλθόντες εἰς κώμην τινὰ τῆς Φα- ναῤῥοίας ", ἐκεῖσε τὴν αἵρεσιν αὐτῶν εγκατέ σπειραν. Εκτοτε οὖν ἡ κώμη μὲν ὠνομάσθη Επίσπαρις, οἱ δὲ μαθηταὶ αὐτῶν Παυλικιανοί ἐκλήθησαν. 606" (2) Οὗτοι μετὰ χρόνους τινὰς τῆς διδαχῆς τοῦ Παύλου πολλοὺς ἑτέρους εἶχον διδασκάλους, Κωνσταντίνον καλούμενον, ὅστις ἑαυτὸν Σιλουανὸν μετωνόμασε. Τοῦτον οὖν ἔχουσιν ἀρχηγὸν τῶν διδασκάλων αὐτῶν καὶ οὐχὶ τὸν Παῦλον· οὗτος γὰρ παρέδωκεν αὐτοῦ τὰς οι αἱρέσεις αὐτοῖς, (οὐκ ἐγγράφως, ἀλλ' ἀγράφως κατά παράδοσιν ", τὸ Εὐαγγέλιον δὲ καὶ τὸν Ἀπόστολον ἐγγράφως, ἀπαράλλακτα μὲν τῇ γραφῇ καὶ τοῖς λόγοις ὡς καὶ τὰ παρ' ἡμῖν ὄντα παραδούς, διαστρέψας δὲ ἕκαστον κεφάλαιον πρὸς τὰς ἑαυτοῦ αἱρέσεις, νομοθετήσας " αὐτοῖς καὶ τοῦτο, μὴ δεῖν ἑτέραν βίβλον (την) οἱανοῦν ἀναγινώσκειν εἰ μὴ τὸ Εὐαγγέλιον καὶ τὸν ᾿Απόστο λον. Μετὰ δὲ Κωνσταντῖνον (τόν) καὶ Σιλουανόν δεύτερον ἔσχον διδάσκαλον Συμεῶνα καλούμενον (δν μετωνόμασαν οι Τίτον, γ' Γενέσιον) μετονομά- σαντα δὲ αὐτὸν Τιμόθεον, δ' δὲ Ἰωσὴφ μετονομάσαντα (καὶ) αὐτὸν Επαφρόδιτον · μετὰ τοῦτον Ζαχαρίαν, ἀλλὰ τοῦτον ὡς μισθωτὸν καὶ οὐκ ἀληθῆ ποιμένα ἀποβάλλοντας (αὐτὸν) ἔνιοι ἐξ αὐτῶν· ς' τὸν Βαάγην τὸν ῥυπαρὸν, καὶ ἕβδομον (ἔσχον) τὸν Σέργιον, τὸν καὶ Τυχικὸν ἑαυτὸν μετονομάσαντα. Μάνεντα τοίνυν, καὶ Παῦλον, καὶ Ἰωάννην, καὶ ἄλλους (πολλούς), οὓς ἂν τις εἴπῃ ἐν αὐτοῖς, προθύμως ἀναθεματί- ζουσι, Κωνσταντίνον δὲ τὸν καὶ Σιλουανὸν ἐπικλη- θέντα, καὶ Συμεὼν τὸν καὶ Τίτον, καὶ Γενέσιον τὸν καὶ Τιμόθεον, καὶ Ἰωσὴφ τὸν καὶ Ἐπαφρό- διτον, καὶ. Βαάνην τὸν ῥυπαρὸν, καὶ Σέργιον (τὸν) καὶ Τυχικόν, ὡς διδασκάλους αὐτῶν οὐδαμῶς ἀνα- θεματίζουσιν, ἀλλ' ἔγουσιν αὐτοὺς ὤ;[περὶ ἀποστό λους Χριστοῦ. ριο Ἔχουσι δὲ καὶ ς' ἐκκλησίας ἐν τῇ ὁμολογίᾳ αὐτῶν, (α') τήν Μακεδονίαν, ἥτις ἐστὶν Κάστρον κολωνίας, (β') ή Κίβωσσα *, ἣν ἐμαθήτευσε Κων- σταντῖνος ὁ καὶ Σιλουανός, καὶ Συμεὼν ὁ καὶ Τίτος, Γι' τὴν ᾿Αχαίαν], ἥτις ἐστὶ κώμη Σαμοσάτου, (δ) ή Μαντάλις το ήν ἐμαθήτευσε Γενέσιος ὁ καὶ Τιμό- Θεός, (ε) τὴν τῶν Φιλιππησίων, τοὺς μαθητάς ἀποδι- * εαυτ. αἱ. ἐνεσπ. μέν Β. Μάνεντα καὶ τοὺς σὺν αὐτῷ μιαρούς αἱρετικούς, ἔτι δὲ καὶ Παῦλον την Σαμοσατία ἀναθεματίζουσι προθύμως Ἐν ταῖς ἡμέραις Κωνσταντίνου — τοῦ ἐγγόνου Ηρακλείου γέγονε τις ᾿Αρμένιος ὀνόματι Κ. ἐν τῷ Σαμοσάτῳ — Κ. δὲ τοῦτον τὸν καὶ Σ. ἑαυτὸν ὀνομάσαντα - Συμεών — Τίτον ἑαυτὸν ὀνομάζει Ὁ δὲ ἐπίσκοπος ἀνήγαγε περὶ τούτων βασιλεῖ Ἰουστινιανῷ ὁ βασιλεὺς ἐκέλευσε – πυρὶ παραδοθῆναι — Παῦλος ἔχων δύο υἱοὺς ὧν τὰ ὀνόματα Γεγνέσιος καὶ Θεόδωρος δράσκει· προβάλλεται - Γεγνέσιον ἐν καὶ Τ. μετονομάζει. λέων ὁ Ἴσαυρος - τὸν Γεγνέσιον παρα- πέμπει – πρὸς τὸν πατριάρχην ΚΠ. - Λαβὼν παρὰ τοῦ βασιλέως σιγίλλιον, ἦλθε πάλιν εἰς Ἐπίσπαριν — τὸν βίον κατέστρεψε — λ' ἔτεσι - γενόμενος προστάτης Ζαχαρίας – μόνος ἐξέφυγεν ὡς μισθωτός. Ἰωσὴφ δὲ κατῴκησε εἰς Ἀντιόχειαν τῆς Πισιδίας ἐν ἔτεσι δ' ἔλεγε — εἶναι ὁ Επαφρόδιτος. ρυπαρός Βράνης - Σέργιος· — μετὰ δὲ θάνατον Σεργίου — ἰδὼν Μιχαήλ — βασιλεὺς ὁ ἀββᾶς καὶ Λέων ἀπέκτανον έτει στη * τοῦδε μηκέτι ἕνα διδάσκαλον ἀνακηρύξαντες. χ. πολλούς Π. ἕτερον ἔσχον διδάσκαλον Κ. τὸν ποῤῥηθέντα Σ. διδασκάλ. διδασκαλιών αὐτοῖς π. τὰς ἀἱ. δ. τὸ ἐ. μὲν κατὰ παράδοσιν, τὸν δὲ 'Απ. ἐγ. κ. μετονομάσαντα δὲ ἑαυτὸν Τιμ. ἀποβαλλόντ. ἀποβαλλόντες? - - ποι λέγουσι δέ. » την Κίβωσαν την Μάναλιν στ' όξο CHRONICON. LIB. IV. A dam vicum Phanarrææ, ibi suam haererim dispe minaverunt. Ex hoc igitur vicus cognouimatus est Episparis et eorum discipuli Pauliciqui vocati sunt. B (5) C Hi postea doctrine Pauli multos alios ha- buere magistros, inter quos Constantinum die- tum, qui seipsum cognominavit şilvanum. Hunc igitur habent suorum magistrarum principeip et non Paulum. Hic enim suas hæreses illis tra- didit ( non scripto sed) absque scripto per tra- ditionen, Evangelium autem et Apostolum scri- tradidit integra verbis et scriptura sicut apud nos sunt, sed unumquodque caput in suas hæreses detorsit, et addidit eis hanc legem, nal- lum alium quemcunque librum esse legendumn præter Evangelium et Apostolum. Post Constantinum autem, qui et Silvanus, secundum habuere magistrum vocatum Symeonem, qui se cognominavit Titum ; tertium Genesium, qui suum in Timothei nomen mutavit; quartum Joseph, qui se cognominavit Epaphroditum ; post quem Zachariam, sed hunc sicut mercenarium et non verum pastorem ejecerunt aliquos ex illis; sextum Baaneu, sordidum, et septimum habue- runt Sergium qui se Tychicum cognominasit. Porro Manetem et Paulum et Joannem, et alica multos, quos si quis diceret eis, fortiter anathema- tizant, Constandinum autem, qui et Silvanus ccm gnominatur, et Symeonem, qui et Tilus, et Genesium, qui et Timotheus, et Joseph, qui et Epaphroditus, et Baanen sordidum, et Sergium, qui et Tychicus, velut suos magistros nequaquam abjiciunt, sed eos habent ut apostolos Christi. (4) Habent autem in sua confessione sex ecclesias, primam Macedonicam, quæ est Castrum Colonia ; secundam Cibossam, quam edocuit Constantinus, qui et Silvanus, et Symeon, qui et Tilus ; tertiam Achaian, quæ est vicus Samosati : quartam Ma- naalim, quam edocuit Genesius, qui et Timotheus; D quintam Philippensium, qui discipuli dicuntur do- - - - - - Variæ lectiones et notæ. - - - - · Davap. eod. ut Petrus. * Ced. add. Cod. * Ged. 767,5 - cf. Petrum p. 60. add. Ced. Ced. cod. Ced. Ged. " Ged. » Ced. 757,15-758,5. xal add. Ced. Ced. * eod. Ced. 3+ - - - • - - - - - - - - cod. et pag. 607. Ced. 758,3-17 Ced. " Ged.

στειλεν, οἵτινες ἐλθόντες εἰς κώμην τινὰ τῆς Φα- ναῤῥοίας ", ἐκεῖσε τὴν αἵρεσιν αὐτῶν εγκατέ σπειραν. Εκτοτε οὖν ἡ κώμη μὲν ὠνομάσθη Επίσπαρις, οἱ δὲ μαθηταὶ αὐτῶν Παυλικιανοί ἐκλήθησαν. 606" (2) Οὗτοι μετὰ χρόνους τινὰς τῆς διδαχῆς τοῦ Παύλου πολλοὺς ἑτέρους εἶχον διδασκάλους, Κωνσταντίνον καλούμενον, ὅστις ἑαυτὸν Σιλουανὸν μετωνόμασε. Τοῦτον οὖν ἔχουσιν ἀρχηγὸν τῶν διδασκάλων αὐτῶν καὶ οὐχὶ τὸν Παῦλον· οὗτος γὰρ παρέδωκεν αὐτοῦ τὰς οι αἱρέσεις αὐτοῖς, (οὐκ ἐγγράφως, ἀλλ' ἀγράφως κατά παράδοσιν ", τὸ Εὐαγγέλιον δὲ καὶ τὸν Ἀπόστολον ἐγγράφως, ἀπαράλλακτα μὲν τῇ γραφῇ καὶ τοῖς λόγοις ὡς καὶ τὰ παρ' ἡμῖν ὄντα παραδούς, διαστρέψας δὲ ἕκαστον κεφάλαιον πρὸς τὰς ἑαυτοῦ αἱρέσεις, νομοθετήσας " αὐτοῖς καὶ τοῦτο, μὴ δεῖν ἑτέραν βίβλον (την) οἱανοῦν ἀναγινώσκειν εἰ μὴ τὸ Εὐαγγέλιον καὶ τὸν ᾿Απόστο λον. Μετὰ δὲ Κωνσταντῖνον (τόν) καὶ Σιλουανόν δεύτερον ἔσχον διδάσκαλον Συμεῶνα καλούμενον (δν μετωνόμασαν οι Τίτον, γ' Γενέσιον) μετονομά- σαντα δὲ αὐτὸν Τιμόθεον, δ' δὲ Ἰωσὴφ μετονομάσαντα (καὶ) αὐτὸν Επαφρόδιτον · μετὰ τοῦτον Ζαχαρίαν, ἀλλὰ τοῦτον ὡς μισθωτὸν καὶ οὐκ ἀληθῆ ποιμένα ἀποβάλλοντας (αὐτὸν) ἔνιοι ἐξ αὐτῶν· ς' τὸν Βαάγην τὸν ῥυπαρὸν, καὶ ἕβδομον (ἔσχον) τὸν Σέργιον, τὸν καὶ Τυχικὸν ἑαυτὸν μετονομάσαντα. Μάνεντα τοίνυν, καὶ Παῦλον, καὶ Ἰωάννην, καὶ ἄλλους (πολλούς), οὓς ἂν τις εἴπῃ ἐν αὐτοῖς, προθύμως ἀναθεματί- ζουσι, Κωνσταντίνον δὲ τὸν καὶ Σιλουανὸν ἐπικλη- θέντα, καὶ Συμεὼν τὸν καὶ Τίτον, καὶ Γενέσιον τὸν καὶ Τιμόθεον, καὶ Ἰωσὴφ τὸν καὶ Ἐπαφρό- διτον, καὶ. Βαάνην τὸν ῥυπαρὸν, καὶ Σέργιον (τὸν) καὶ Τυχικόν, ὡς διδασκάλους αὐτῶν οὐδαμῶς ἀνα- θεματίζουσιν, ἀλλ' ἔγουσιν αὐτοὺς ὤ;[περὶ ἀποστό λους Χριστοῦ. ριο Ἔχουσι δὲ καὶ ς' ἐκκλησίας ἐν τῇ ὁμολογίᾳ αὐτῶν, (α') τήν Μακεδονίαν, ἥτις ἐστὶν Κάστρον κολωνίας, (β') ή Κίβωσσα *, ἣν ἐμαθήτευσε Κων- σταντῖνος ὁ καὶ Σιλουανός, καὶ Συμεὼν ὁ καὶ Τίτος, Γι' τὴν ᾿Αχαίαν], ἥτις ἐστὶ κώμη Σαμοσάτου, (δ) ή Μαντάλις το ήν ἐμαθήτευσε Γενέσιος ὁ καὶ Τιμό- Θεός, (ε) τὴν τῶν Φιλιππησίων, τοὺς μαθητάς ἀποδι- * εαυτ. αἱ. ἐνεσπ. μέν Β. Μάνεντα καὶ τοὺς σὺν αὐτῷ μιαρούς αἱρετικούς, ἔτι δὲ καὶ Παῦλον την Σαμοσατία ἀναθεματίζουσι προθύμως Ἐν ταῖς ἡμέραις Κωνσταντίνου — τοῦ ἐγγόνου Ηρακλείου γέγονε τις ᾿Αρμένιος ὀνόματι Κ. ἐν τῷ Σαμοσάτῳ — Κ. δὲ τοῦτον τὸν καὶ Σ. ἑαυτὸν ὀνομάσαντα - Συμεών — Τίτον ἑαυτὸν ὀνομάζει Ὁ δὲ ἐπίσκοπος ἀνήγαγε περὶ τούτων βασιλεῖ Ἰουστινιανῷ ὁ βασιλεὺς ἐκέλευσε – πυρὶ παραδοθῆναι — Παῦλος ἔχων δύο υἱοὺς ὧν τὰ ὀνόματα Γεγνέσιος καὶ Θεόδωρος δράσκει· προβάλλεται - Γεγνέσιον ἐν καὶ Τ. μετονομάζει. λέων ὁ Ἴσαυρος - τὸν Γεγνέσιον παρα- πέμπει – πρὸς τὸν πατριάρχην ΚΠ. - Λαβὼν παρὰ τοῦ βασιλέως σιγίλλιον, ἦλθε πάλιν εἰς Ἐπίσπαριν — τὸν βίον κατέστρεψε — λ' ἔτεσι - γενόμενος προστάτης Ζαχαρίας – μόνος ἐξέφυγεν ὡς μισθωτός. Ἰωσὴφ δὲ κατῴκησε εἰς Ἀντιόχειαν τῆς Πισιδίας ἐν ἔτεσι δ' ἔλεγε — εἶναι ὁ Επαφρόδιτος. ρυπαρός Βράνης - Σέργιος· — μετὰ δὲ θάνατον Σεργίου — ἰδὼν Μιχαήλ — βασιλεὺς ὁ ἀββᾶς καὶ Λέων ἀπέκτανον έτει στη * τοῦδε μηκέτι ἕνα διδάσκαλον ἀνακηρύξαντες. χ. πολλούς Π. ἕτερον ἔσχον διδάσκαλον Κ. τὸν ποῤῥηθέντα Σ. διδασκάλ. διδασκαλιών αὐτοῖς π. τὰς ἀἱ. δ. τὸ ἐ. μὲν κατὰ παράδοσιν, τὸν δὲ 'Απ. ἐγ. κ. μετονομάσαντα δὲ ἑαυτὸν Τιμ. ἀποβαλλόντ. ἀποβαλλόντες? - - ποι λέγουσι δέ. » την Κίβωσαν την Μάναλιν στ' όξο CHRONICON. LIB. IV. A dam vicum Phanarrææ, ibi suam haererim dispe minaverunt. Ex hoc igitur vicus cognouimatus est Episparis et eorum discipuli Pauliciqui vocati sunt. B (5) C Hi postea doctrine Pauli multos alios ha- buere magistros, inter quos Constantinum die- tum, qui seipsum cognominavit şilvanum. Hunc igitur habent suorum magistrarum principeip et non Paulum. Hic enim suas hæreses illis tra- didit ( non scripto sed) absque scripto per tra- ditionen, Evangelium autem et Apostolum scri- tradidit integra verbis et scriptura sicut apud nos sunt, sed unumquodque caput in suas hæreses detorsit, et addidit eis hanc legem, nal- lum alium quemcunque librum esse legendumn præter Evangelium et Apostolum. Post Constantinum autem, qui et Silvanus, secundum habuere magistrum vocatum Symeonem, qui se cognominavit Titum ; tertium Genesium, qui suum in Timothei nomen mutavit; quartum Joseph, qui se cognominavit Epaphroditum ; post quem Zachariam, sed hunc sicut mercenarium et non verum pastorem ejecerunt aliquos ex illis; sextum Baaneu, sordidum, et septimum habue- runt Sergium qui se Tychicum cognominasit. Porro Manetem et Paulum et Joannem, et alica multos, quos si quis diceret eis, fortiter anathema- tizant, Constandinum autem, qui et Silvanus ccm gnominatur, et Symeonem, qui et Tilus, et Genesium, qui et Timotheus, et Joseph, qui et Epaphroditus, et Baanen sordidum, et Sergium, qui et Tychicus, velut suos magistros nequaquam abjiciunt, sed eos habent ut apostolos Christi. (4) Habent autem in sua confessione sex ecclesias, primam Macedonicam, quæ est Castrum Colonia ; secundam Cibossam, quam edocuit Constantinus, qui et Silvanus, et Symeon, qui et Tilus ; tertiam Achaian, quæ est vicus Samosati : quartam Ma- naalim, quam edocuit Genesius, qui et Timotheus; D quintam Philippensium, qui discipuli dicuntur do- - - - - - Variæ lectiones et notæ. - - - - · Davap. eod. ut Petrus. * Ced. add. Cod. * Ged. 767,5 - cf. Petrum p. 60. add. Ced. Ced. cod. Ced. Ged. " Ged. » Ced. 757,15-758,5. xal add. Ced. Ced. * eod. Ced. 3+ - - - • - - - - - - - - cod. et pag. 607. Ced. 758,3-17 Ced. " Ged.

στειλεν, οἵτινες ἐλθόντες εἰς κώμην τινὰ τῆς Φα- ναῤῥοίας ", ἐκεῖσε τὴν αἵρεσιν αὐτῶν εγκατέ σπειραν. Εκτοτε οὖν ἡ κώμη μὲν ὠνομάσθη Επίσπαρις, οἱ δὲ μαθηταὶ αὐτῶν Παυλικιανοί ἐκλήθησαν. 606" (2) Οὗτοι μετὰ χρόνους τινὰς τῆς διδαχῆς τοῦ Παύλου πολλοὺς ἑτέρους εἶχον διδασκάλους, Κωνσταντίνον καλούμενον, ὅστις ἑαυτὸν Σιλουανὸν μετωνόμασε. Τοῦτον οὖν ἔχουσιν ἀρχηγὸν τῶν διδασκάλων αὐτῶν καὶ οὐχὶ τὸν Παῦλον· οὗτος γὰρ παρέδωκεν αὐτοῦ τὰς οι αἱρέσεις αὐτοῖς, (οὐκ ἐγγράφως, ἀλλ' ἀγράφως κατά παράδοσιν ", τὸ Εὐαγγέλιον δὲ καὶ τὸν Ἀπόστολον ἐγγράφως, ἀπαράλλακτα μὲν τῇ γραφῇ καὶ τοῖς λόγοις ὡς καὶ τὰ παρ' ἡμῖν ὄντα παραδούς, διαστρέψας δὲ ἕκαστον κεφάλαιον πρὸς τὰς ἑαυτοῦ αἱρέσεις, νομοθετήσας " αὐτοῖς καὶ τοῦτο, μὴ δεῖν ἑτέραν βίβλον (την) οἱανοῦν ἀναγινώσκειν εἰ μὴ τὸ Εὐαγγέλιον καὶ τὸν ᾿Απόστο λον. Μετὰ δὲ Κωνσταντῖνον (τόν) καὶ Σιλουανόν δεύτερον ἔσχον διδάσκαλον Συμεῶνα καλούμενον (δν μετωνόμασαν οι Τίτον, γ' Γενέσιον) μετονομά- σαντα δὲ αὐτὸν Τιμόθεον, δ' δὲ Ἰωσὴφ μετονομάσαντα (καὶ) αὐτὸν Επαφρόδιτον · μετὰ τοῦτον Ζαχαρίαν, ἀλλὰ τοῦτον ὡς μισθωτὸν καὶ οὐκ ἀληθῆ ποιμένα ἀποβάλλοντας (αὐτὸν) ἔνιοι ἐξ αὐτῶν· ς' τὸν Βαάγην τὸν ῥυπαρὸν, καὶ ἕβδομον (ἔσχον) τὸν Σέργιον, τὸν καὶ Τυχικὸν ἑαυτὸν μετονομάσαντα. Μάνεντα τοίνυν, καὶ Παῦλον, καὶ Ἰωάννην, καὶ ἄλλους (πολλούς), οὓς ἂν τις εἴπῃ ἐν αὐτοῖς, προθύμως ἀναθεματί- ζουσι, Κωνσταντίνον δὲ τὸν καὶ Σιλουανὸν ἐπικλη- θέντα, καὶ Συμεὼν τὸν καὶ Τίτον, καὶ Γενέσιον τὸν καὶ Τιμόθεον, καὶ Ἰωσὴφ τὸν καὶ Ἐπαφρό- διτον, καὶ. Βαάνην τὸν ῥυπαρὸν, καὶ Σέργιον (τὸν) καὶ Τυχικόν, ὡς διδασκάλους αὐτῶν οὐδαμῶς ἀνα- θεματίζουσιν, ἀλλ' ἔγουσιν αὐτοὺς ὤ;[περὶ ἀποστό λους Χριστοῦ. ριο Ἔχουσι δὲ καὶ ς' ἐκκλησίας ἐν τῇ ὁμολογίᾳ αὐτῶν, (α') τήν Μακεδονίαν, ἥτις ἐστὶν Κάστρον κολωνίας, (β') ή Κίβωσσα *, ἣν ἐμαθήτευσε Κων- σταντῖνος ὁ καὶ Σιλουανός, καὶ Συμεὼν ὁ καὶ Τίτος, Γι' τὴν ᾿Αχαίαν], ἥτις ἐστὶ κώμη Σαμοσάτου, (δ) ή Μαντάλις το ήν ἐμαθήτευσε Γενέσιος ὁ καὶ Τιμό- Θεός, (ε) τὴν τῶν Φιλιππησίων, τοὺς μαθητάς ἀποδι- * εαυτ. αἱ. ἐνεσπ. μέν Β. Μάνεντα καὶ τοὺς σὺν αὐτῷ μιαρούς αἱρετικούς, ἔτι δὲ καὶ Παῦλον την Σαμοσατία ἀναθεματίζουσι προθύμως Ἐν ταῖς ἡμέραις Κωνσταντίνου — τοῦ ἐγγόνου Ηρακλείου γέγονε τις ᾿Αρμένιος ὀνόματι Κ. ἐν τῷ Σαμοσάτῳ — Κ. δὲ τοῦτον τὸν καὶ Σ. ἑαυτὸν ὀνομάσαντα - Συμεών — Τίτον ἑαυτὸν ὀνομάζει Ὁ δὲ ἐπίσκοπος ἀνήγαγε περὶ τούτων βασιλεῖ Ἰουστινιανῷ ὁ βασιλεὺς ἐκέλευσε – πυρὶ παραδοθῆναι — Παῦλος ἔχων δύο υἱοὺς ὧν τὰ ὀνόματα Γεγνέσιος καὶ Θεόδωρος δράσκει· προβάλλεται - Γεγνέσιον ἐν καὶ Τ. μετονομάζει. λέων ὁ Ἴσαυρος - τὸν Γεγνέσιον παρα- πέμπει – πρὸς τὸν πατριάρχην ΚΠ. - Λαβὼν παρὰ τοῦ βασιλέως σιγίλλιον, ἦλθε πάλιν εἰς Ἐπίσπαριν — τὸν βίον κατέστρεψε — λ' ἔτεσι - γενόμενος προστάτης Ζαχαρίας – μόνος ἐξέφυγεν ὡς μισθωτός. Ἰωσὴφ δὲ κατῴκησε εἰς Ἀντιόχειαν τῆς Πισιδίας ἐν ἔτεσι δ' ἔλεγε — εἶναι ὁ Επαφρόδιτος. ρυπαρός Βράνης - Σέργιος· — μετὰ δὲ θάνατον Σεργίου — ἰδὼν Μιχαήλ — βασιλεὺς ὁ ἀββᾶς καὶ Λέων ἀπέκτανον έτει στη * τοῦδε μηκέτι ἕνα διδάσκαλον ἀνακηρύξαντες. χ. πολλούς Π. ἕτερον ἔσχον διδάσκαλον Κ. τὸν ποῤῥηθέντα Σ. διδασκάλ. διδασκαλιών αὐτοῖς π. τὰς ἀἱ. δ. τὸ ἐ. μὲν κατὰ παράδοσιν, τὸν δὲ 'Απ. ἐγ. κ. μετονομάσαντα δὲ ἑαυτὸν Τιμ. ἀποβαλλόντ. ἀποβαλλόντες? - - ποι λέγουσι δέ. » την Κίβωσαν την Μάναλιν στ' όξο CHRONICON. LIB. IV. A dam vicum Phanarrææ, ibi suam haererim dispe minaverunt. Ex hoc igitur vicus cognouimatus est Episparis et eorum discipuli Pauliciqui vocati sunt. B (5) C Hi postea doctrine Pauli multos alios ha- buere magistros, inter quos Constantinum die- tum, qui seipsum cognominavit şilvanum. Hunc igitur habent suorum magistrarum principeip et non Paulum. Hic enim suas hæreses illis tra- didit ( non scripto sed) absque scripto per tra- ditionen, Evangelium autem et Apostolum scri- tradidit integra verbis et scriptura sicut apud nos sunt, sed unumquodque caput in suas hæreses detorsit, et addidit eis hanc legem, nal- lum alium quemcunque librum esse legendumn præter Evangelium et Apostolum. Post Constantinum autem, qui et Silvanus, secundum habuere magistrum vocatum Symeonem, qui se cognominavit Titum ; tertium Genesium, qui suum in Timothei nomen mutavit; quartum Joseph, qui se cognominavit Epaphroditum ; post quem Zachariam, sed hunc sicut mercenarium et non verum pastorem ejecerunt aliquos ex illis; sextum Baaneu, sordidum, et septimum habue- runt Sergium qui se Tychicum cognominasit. Porro Manetem et Paulum et Joannem, et alica multos, quos si quis diceret eis, fortiter anathema- tizant, Constandinum autem, qui et Silvanus ccm gnominatur, et Symeonem, qui et Tilus, et Genesium, qui et Timotheus, et Joseph, qui et Epaphroditus, et Baanen sordidum, et Sergium, qui et Tychicus, velut suos magistros nequaquam abjiciunt, sed eos habent ut apostolos Christi. (4) Habent autem in sua confessione sex ecclesias, primam Macedonicam, quæ est Castrum Colonia ; secundam Cibossam, quam edocuit Constantinus, qui et Silvanus, et Symeon, qui et Tilus ; tertiam Achaian, quæ est vicus Samosati : quartam Ma- naalim, quam edocuit Genesius, qui et Timotheus; D quintam Philippensium, qui discipuli dicuntur do- - - - - - Variæ lectiones et notæ. - - - - · Davap. eod. ut Petrus. * Ced. add. Cod. * Ged. 767,5 - cf. Petrum p. 60. add. Ced. Ced. cod. Ced. Ged. " Ged. » Ced. 757,15-758,5. xal add. Ced. Ced. * eod. Ced. 3+ - - - • - - - - - - - - cod. et pag. 607. Ced. 758,3-17 Ced. " Ged.

λέγουσι κατὰ ἀλήθειαν τὴν ἁγίαν Μαρίαν (την) Θεοτόκον, οὐδὲ ἐξ αὐτῆς σαρκωθῆναι τὸν Κύριον. σε (7) Βλασφημοῦσι δὲ καὶ εἰς τὰ θεῖα μυστήρια τῆς ἁγίας κοινωνίας τοῦ τιμίου σώματος καὶ αἷμα της τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, λέγοντες ὅτι τὰ ῥήματα αὐτοῦ ὁ Κύριος διδοὺς τοῖς ἀποστόλοις ἔλεγε· « Λάβετε, φάγετε ", πίετε οὐκ ἄρτον καὶ οἶνον, ο καὶ οὐχί το φασι προσάγεσθαι ἄρτον καὶ οἶνον. " (8) Βλασφημοῦσιν οι εἰς τὸν τίμιον σταυρόν, λέγοντες, ότι σταυρὸς ὁ Χριστός ἐστιν, οὐ χρὴ δὲ προσκυνεῖσθα: τὸ ξύλον ὡς κεκατηραμένον όργανον. (9) Τους προφήτας και (τους) λοιποὺς ἁγίους ἀποβάλλονται, ἔτι δὲ (καὶ) τὸν ἅγιον Πέτρον, τὸν μέγαν πρωταπόστολον, πλέον πάντων καὶ δυσφη μοῦσι καὶ ἀποβάλλονται "', ἐξ αὐτῶν μηδένα τινά ἐν μέρει τῶν σωζομένων εἶναι, λέγοντες, καθολικὴν ἐκκλησίαν τὰ ἑαυτῶν συνέδρια πρὸς ἡμᾶς ἐν τῇ αλληγορία αὐτῶν λέγοντες· πρὸς ἑαυτοὺς γὰρ ἐκεῖνοι προσευχάς σε αὐτῶν λέγουσι, βάπτισμα δὲ τὰ ῥήματα τοῦ Εὐαγγελίου, καθώς φησιν ὁ Κύριος 08. • Ἐγώ εἰμι τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν. » Ταῦτα πάντα καὶ πλεῖον σε τούτων, ὅτε φωραθῶσιν, ἀλληγοροῦσιν· ἀλλὰ χρή νουνεχῶς καὶ διωρισμένως αὐτοῖς (157) εἰς πάντα διαλέγεσθαι. Καὶ γὰρ καὶ τὸ ψεῦδος προχείρως ἔχουσιν ὡς νόμον οἰκεῖον πάντοτε σε, μάλισθ' σ', ὅτε βιασθῶσι, διαψευδό- μενος το λέγοντες, καθὼς ἐὰν προσταχθῶσιν ἢ προ- τραπῶσι 6, ἀνέγκλητοι ὄντες παρ' ἑαυτοῖς. Οὕτως γὰρ αὐτοῖς ὁ Μάνης το παρέδωκεν, ὅτι οὐκ εἰμὶ ἐγὼ ἄσπλαχνος, φησίν, ὡς Χριστὸς ὁ εἰπών το Οστις ἄν με ἀρνήσηται ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι αὐτὸν κἀγώ·, ἀλλ' ἐγὼ " τοῦ ἀρνου- μένου με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων καὶ τὴν οἰκείαν σωτηρίαν ποριζομένου, ὡς μὴ ἀρνουμένου με, μετὰ χαρᾶς προσδέξομαι το καὶ τὴν ἀνάκλησιν καὶ τὸ ψεῦδος ὡς τὴν πρὸς ἐμὲ ὁμολογίαν ἀνεύθυνον τ. το (11) Ομοίως μέντοι και το πρεσβυτέρους καὶ λοιποὺς ἱερεῖς τοὺς " παρ' ἡμῖν ἀποβάλλονται ἐκεῖνοι δὲ τοὺς ἱερεῖς αὐτῶν το συνεκδήμου; λέο γουσι καὶ νοταρίους, ἀδιαφόρους πᾶσιν αὐτοῖς δντας καὶ τοῖς σχήμασι καὶ ταῖς διαίταις καὶ πάσῃ τῇ τοῦ λοιποῦ βίου κατασκευή. τοῦ ᾿Αποστόλου ῥητὰ διάστροφα, [πρὸς] τὰ παρ' ἡμῖν δι ὄντα ἐναντία, παρ' αὐτῶν δὲ συντεθέντα ὡς δῆθεν ἁρμόζοντα ταῖς οἰκείαις αὐτῶν αἱρέσεσιν· ὡς γὰρ εἴρηται τῇ γραφῇ καὶ τοῖς λόγοις, οὕτως εἰσὶν [ὡς] καὶ [τά] παρ' ἡμῖν ἀπαράλλακτα, τὰ δὲ νοήματα - τι και κι οὐ χρή οι δὲ καὶ κατηρ. 6ο δέ οι ἀποστρέφονται ἐξ οι πλείω Το μέν δ. Μ' ά. π. το τοῖς φασί δέ, Τέταρτον. φησί οὐχὶ φη. Πέμπτον πρ. αὐτὰ λ. δέ και λέγω το δέχομαι το ἀνευθύνως ἀνευθυνῷ. τῶν παρ' το και αὐτούς αὐτ. ἐν ἀδιαφόροις Εκτον ἡμῖν CHRON.CON. - LIB. IV. A sanclam Mariam Deiparam, nec ex ea Christum fuisse incarnatum. Blasphemant etiam in divina mysteria sacræ communionis pretiosi corporis et sanguinis Do- mini nostri Jesu Christi, dicentes Dominum apo- stolis præbentem sua verba dixisse : • Accipite, comedite, bibite, non panem et vinum ; » et dicunt non addi panem et vinum. Blasphemant in pretiosam crucem, dicentes cru- cem esse Christum, et non adorandum esse lignum quasi maledictum instrumentum. Prophetas et cæteros sanctos abjiciunt, præterea¸ etiam sanctum Petrum, magnum apostolorum princi- B pem, magis quam omnes calumniantur et abjiciunt. Ex illis neminem in parte salvatorum esse dicunt. Ad nos allegorice dicunt catholicam Ecclesiam ipsorum synedria ; ad se enim illi suas orationes dicunt, baptismaque verba Evangelii, sicut ait Dom minus : ‹ Ego sum aqua vivificans. › • (10) C D Hæc omnia aliaque plura, cum explicantur allegorice, exponunt. Oportet autem sapienter et distincte cum ipsis in omnibus disputare. Semper enim in promptu mendacium habent veluti legem sibi propriam, maxime cum urgentur, dicentes, se mentientes quando necessarium vel utile ducunt, apud semetipsos esse innocentes. Sic enim ipsis Manes tradidit : Non sum ego, inquit, immisericors sicut Christus, qui dixit: Qui me negaverit coram hominibus et ego negabo eum., Ego vero negantis me coram hominibus et propriam salutem quærentis, quasi non abnegantis me, cum gaudio suscipiam et invocationem et mendacium, tanquam innocuam ad me confessionem. › Item presbyteros cæterosque sacerdotes apud nos receptos rejiciunt. Isti vero sacerdotes suos dicunt contribules et notarios, consimiles om- nibus ipsis et habitu et regimine et omni vitæ commercio. flabent autem omnia Evangelii et Apostoli verba distorta et cis quæ sunt apud nos contra- ria, ab ipsis autem disposita velut sane suis hæ- resibus concordantia. Sicut enim dictum est, scri- ptura verbisque hæc ita velut apud nos integra sunt, sed sententiæ distorquentur, quemadmodum Varia lectiones et notæ. - add. Ced. Siculus. addl. Ced. add. Ged. Ceil. • Ced. 760,9-20. Ced. Cell. Matth. x, 33. "Ced. 760,20-761,1. add. Ced. 759,18 : Petrus Siculus : Ced. cod. Ced. 759,24 760,2. Petrus cod. * Ged. 760,29. Petrus Siculus : cf. p. 50. Jo. iv, 14,27. vII, cf. vi, 51. Ged. add. Ged. ' add. Ced. addl. Cel. xxl add. Ced. add. Ged. Ged. Ced. Ced. * Ced. add. Ged. Ced. cod. cod. Petrus Sicn- lus : conf. p. 72. Ced. 761,1–7. Led. " (12) Ἔχουσι δὲ πάντα τὰ τοῦ Εὐαγγελίου καὶ

λέγουσι κατὰ ἀλήθειαν τὴν ἁγίαν Μαρίαν (την) Θεοτόκον, οὐδὲ ἐξ αὐτῆς σαρκωθῆναι τὸν Κύριον. σε (7) Βλασφημοῦσι δὲ καὶ εἰς τὰ θεῖα μυστήρια τῆς ἁγίας κοινωνίας τοῦ τιμίου σώματος καὶ αἷμα της τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, λέγοντες ὅτι τὰ ῥήματα αὐτοῦ ὁ Κύριος διδοὺς τοῖς ἀποστόλοις ἔλεγε· « Λάβετε, φάγετε ", πίετε οὐκ ἄρτον καὶ οἶνον, ο καὶ οὐχί το φασι προσάγεσθαι ἄρτον καὶ οἶνον. " (8) Βλασφημοῦσιν οι εἰς τὸν τίμιον σταυρόν, λέγοντες, ότι σταυρὸς ὁ Χριστός ἐστιν, οὐ χρὴ δὲ προσκυνεῖσθα: τὸ ξύλον ὡς κεκατηραμένον όργανον. (9) Τους προφήτας και (τους) λοιποὺς ἁγίους ἀποβάλλονται, ἔτι δὲ (καὶ) τὸν ἅγιον Πέτρον, τὸν μέγαν πρωταπόστολον, πλέον πάντων καὶ δυσφη μοῦσι καὶ ἀποβάλλονται "', ἐξ αὐτῶν μηδένα τινά ἐν μέρει τῶν σωζομένων εἶναι, λέγοντες, καθολικὴν ἐκκλησίαν τὰ ἑαυτῶν συνέδρια πρὸς ἡμᾶς ἐν τῇ αλληγορία αὐτῶν λέγοντες· πρὸς ἑαυτοὺς γὰρ ἐκεῖνοι προσευχάς σε αὐτῶν λέγουσι, βάπτισμα δὲ τὰ ῥήματα τοῦ Εὐαγγελίου, καθώς φησιν ὁ Κύριος 08. • Ἐγώ εἰμι τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν. » Ταῦτα πάντα καὶ πλεῖον σε τούτων, ὅτε φωραθῶσιν, ἀλληγοροῦσιν· ἀλλὰ χρή νουνεχῶς καὶ διωρισμένως αὐτοῖς (157) εἰς πάντα διαλέγεσθαι. Καὶ γὰρ καὶ τὸ ψεῦδος προχείρως ἔχουσιν ὡς νόμον οἰκεῖον πάντοτε σε, μάλισθ' σ', ὅτε βιασθῶσι, διαψευδό- μενος το λέγοντες, καθὼς ἐὰν προσταχθῶσιν ἢ προ- τραπῶσι 6, ἀνέγκλητοι ὄντες παρ' ἑαυτοῖς. Οὕτως γὰρ αὐτοῖς ὁ Μάνης το παρέδωκεν, ὅτι οὐκ εἰμὶ ἐγὼ ἄσπλαχνος, φησίν, ὡς Χριστὸς ὁ εἰπών το Οστις ἄν με ἀρνήσηται ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι αὐτὸν κἀγώ·, ἀλλ' ἐγὼ " τοῦ ἀρνου- μένου με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων καὶ τὴν οἰκείαν σωτηρίαν ποριζομένου, ὡς μὴ ἀρνουμένου με, μετὰ χαρᾶς προσδέξομαι το καὶ τὴν ἀνάκλησιν καὶ τὸ ψεῦδος ὡς τὴν πρὸς ἐμὲ ὁμολογίαν ἀνεύθυνον τ. το (11) Ομοίως μέντοι και το πρεσβυτέρους καὶ λοιποὺς ἱερεῖς τοὺς " παρ' ἡμῖν ἀποβάλλονται ἐκεῖνοι δὲ τοὺς ἱερεῖς αὐτῶν το συνεκδήμου; λέο γουσι καὶ νοταρίους, ἀδιαφόρους πᾶσιν αὐτοῖς δντας καὶ τοῖς σχήμασι καὶ ταῖς διαίταις καὶ πάσῃ τῇ τοῦ λοιποῦ βίου κατασκευή. τοῦ ᾿Αποστόλου ῥητὰ διάστροφα, [πρὸς] τὰ παρ' ἡμῖν δι ὄντα ἐναντία, παρ' αὐτῶν δὲ συντεθέντα ὡς δῆθεν ἁρμόζοντα ταῖς οἰκείαις αὐτῶν αἱρέσεσιν· ὡς γὰρ εἴρηται τῇ γραφῇ καὶ τοῖς λόγοις, οὕτως εἰσὶν [ὡς] καὶ [τά] παρ' ἡμῖν ἀπαράλλακτα, τὰ δὲ νοήματα - τι και κι οὐ χρή οι δὲ καὶ κατηρ. 6ο δέ οι ἀποστρέφονται ἐξ οι πλείω Το μέν δ. Μ' ά. π. το τοῖς φασί δέ, Τέταρτον. φησί οὐχὶ φη. Πέμπτον πρ. αὐτὰ λ. δέ και λέγω το δέχομαι το ἀνευθύνως ἀνευθυνῷ. τῶν παρ' το και αὐτούς αὐτ. ἐν ἀδιαφόροις Εκτον ἡμῖν CHRON.CON. - LIB. IV. A sanclam Mariam Deiparam, nec ex ea Christum fuisse incarnatum. Blasphemant etiam in divina mysteria sacræ communionis pretiosi corporis et sanguinis Do- mini nostri Jesu Christi, dicentes Dominum apo- stolis præbentem sua verba dixisse : • Accipite, comedite, bibite, non panem et vinum ; » et dicunt non addi panem et vinum. Blasphemant in pretiosam crucem, dicentes cru- cem esse Christum, et non adorandum esse lignum quasi maledictum instrumentum. Prophetas et cæteros sanctos abjiciunt, præterea¸ etiam sanctum Petrum, magnum apostolorum princi- B pem, magis quam omnes calumniantur et abjiciunt. Ex illis neminem in parte salvatorum esse dicunt. Ad nos allegorice dicunt catholicam Ecclesiam ipsorum synedria ; ad se enim illi suas orationes dicunt, baptismaque verba Evangelii, sicut ait Dom minus : ‹ Ego sum aqua vivificans. › • (10) C D Hæc omnia aliaque plura, cum explicantur allegorice, exponunt. Oportet autem sapienter et distincte cum ipsis in omnibus disputare. Semper enim in promptu mendacium habent veluti legem sibi propriam, maxime cum urgentur, dicentes, se mentientes quando necessarium vel utile ducunt, apud semetipsos esse innocentes. Sic enim ipsis Manes tradidit : Non sum ego, inquit, immisericors sicut Christus, qui dixit: Qui me negaverit coram hominibus et ego negabo eum., Ego vero negantis me coram hominibus et propriam salutem quærentis, quasi non abnegantis me, cum gaudio suscipiam et invocationem et mendacium, tanquam innocuam ad me confessionem. › Item presbyteros cæterosque sacerdotes apud nos receptos rejiciunt. Isti vero sacerdotes suos dicunt contribules et notarios, consimiles om- nibus ipsis et habitu et regimine et omni vitæ commercio. flabent autem omnia Evangelii et Apostoli verba distorta et cis quæ sunt apud nos contra- ria, ab ipsis autem disposita velut sane suis hæ- resibus concordantia. Sicut enim dictum est, scri- ptura verbisque hæc ita velut apud nos integra sunt, sed sententiæ distorquentur, quemadmodum Varia lectiones et notæ. - add. Ced. Siculus. addl. Ced. add. Ged. Ceil. • Ced. 760,9-20. Ced. Cell. Matth. x, 33. "Ced. 760,20-761,1. add. Ced. 759,18 : Petrus Siculus : Ced. cod. Ced. 759,24 760,2. Petrus cod. * Ged. 760,29. Petrus Siculus : cf. p. 50. Jo. iv, 14,27. vII, cf. vi, 51. Ged. add. Ged. ' add. Ced. addl. Cel. xxl add. Ced. add. Ged. Ged. Ced. Ced. * Ced. add. Ged. Ced. cod. cod. Petrus Sicn- lus : conf. p. 72. Ced. 761,1–7. Led. " (12) Ἔχουσι δὲ πάντα τὰ τοῦ Εὐαγγελίου καὶ

Α διαστρέφουσιν, καθώς περί σε τούτων σαφέστεροι ἐν τοῖς διὰ πλάτους μοι λέλεκται. Προσκυνοῦσι δὲ τὸ παρ' ἡμῖν Εὐαγγέλιον ὅτε τύχῃ, οὐκ ἐν τῷ σταυρῷ, ἀλλ' ἐν τῷ βιβλίῳ, λέγοντες, ὅτι Λόγοι τοῦ Χριστοῦ εἰσι καὶ διὰ τοῦτο αὐτοὺς προσκυνῶ ", Εν ἀσθενείᾳ δὲ καὶ πόνῳ τινές ἐξ αὐτῶν ὅτε περιπέσωσι, τὸν σταυρὸν ἐπιτιθέασιν ἑαυτοῖς· καὶ ὑγιείας τυγχάνοντες, πάλιν αὐτὸν συγκλῶσι καὶ εἰς πῦρ βάλλουσι εν πρὸς τὸ κατα- καῦσαι. (14) Τινὲς δὲ ἐξ αὐτῶν καὶ τὰ παιδία αὐτῶν βαπτίζουσιν ὑπὸ τῶν δ' πρεσβυτέρων (αἰχμαλώτων ὄντων παρ' αὐτοῖς)· ἕτεροι δὲ εἰσερχόμενοι ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ τῇ ἡμετέρα σε τῶν ὀρθοδόξων, λεληθότως (τῶν θείων μυστηρίων) μεταλαμβάνουσι πρὸς πλείονα ἐξαπάτην δὲ τῶν ἁπλουστέρων. (15) Ταῖς τοιαύταις μεθοδείαις καὶ ὑποκρίσεσι χρώμενοι πάσῃ (τε) ἀκολασίᾳ καὶ μιασμῷ ἑκατέρας ἀνθρώπων φύσεως ἀδιαφόρως καὶ ἀδεῶς χρῶνται, τινὰς οι δὲ ἐξ αὐτῶν πρὸς τοὺς γονεῖς καὶ μόνον ἑαυτῶν διαφέρεσθαι λέγουσιν. Ἐπανέτειλε δὲ πρὸς τὸν βασιλέα Κωνσταντίνον τὸν Πωγωνάτον, τὸν ἔγγονον Ηρακλείου, δς βασιλεύσας Στη ιζ', ὡς εἴρηται, ἀπέθανε δυσεντερικός. ΣΛΘ'. Σύνοδος ς'. * Εφ' οὗ γέγονεν ἡ ς' σύνοδος ἐν ΚΠ. τὸ γα συνελθοῦσα τῶν σκζ' ἁγίων Πατέρων ἔτει τῆς βασι λείας Κωσταντίνου, υἱοῦ Κώνσταντος ", τοῦ πατρὸς Ἰουστινιανοῦ, ἑπτὰ καὶ δεκάτῳ ", ἧς ἡγοῦντο κα Θεόδωρος καὶ Γεώργιος πρεσβύτεροι καὶ Ἰωάννης διάκονος τοποτηρηταὶ ᾿Αγάθωνος πάπα Ρώμης, Γεώργιος ΚΠ., Θεοφάνης Αντιοχείας, ὑπ' αὐτῆς χειροτονηθεὶς τῆς συνόδου, διὰ τὸ τὸν προηγησά- μενον Μακάριον καθαιρεθῆναι τότε ὡς ἀντενεχθέντα τοῖς ὑπ' αὐτῆς ὀρθοδόξως δογματισθεῖσιν ". Τῆς δὲ διοικήσεως ᾿Αλεξανδρείας Πέτρος μοναχός, τῆς δὲ [τῶν] Ἱεροσολύμων οὐδεὶς δὲ διὰ τὸ τοὺς θρόνους χηρεύειν τῶν πατριαρχῶν κατασχεθέντας " τηνι καῦτα ὑπὸ τοῦ Σαρακηνών : ἔθνους, κατὰ Θεοδώρου τοῦ τῆς Φαρὰν ἐπισκόπου, Ονωρίου Ρώμης, Κύρου 'Αλεξανδρείας, Σεργίου τε * καὶ Πύῤῥου καὶ Πέτρου καὶ Παύλου, ΚΠ. γεγονότων ἐπισκόπων, ἔτι δὲ καὶ [κατα] τῶν ἀνακαινισάντων τὴν αἵρεσιν τούτων (ἐν ταύτῃ τῇ ἁγίᾳ συνόδῳ αἱρετικῶν, τουτέστιν) Μι- καρίου τοῦ ὀνομασθέντος Αντιοχείας προέδρου, (καὶ) Στεφάνου * τοῦ αὐτοῦ μαθητοῦ, (ἔτι δὲ καὶ Πολυ- χρονίου τοῦ νηπιόφρονος γέροντος, λεγόντων ἐν σε Εἰσὶν ἀπὸ Δ κ. ἐν τοῖς διὰ πλάτος μοι λ. π. τ. σ. Τινάς Παύλος ᾿Αρμένιος ἔρχεται εἰς Ἐπίσπαριν τὴν προλεχθεῖσαν ἡμῖν ἐν τοῖς κατὰ πλάτους, οι αὐτοῖς ἡμετέρων προσκυνοῦμεν ἐκ β. καὶ καίουσιν ἢ καταπατοῦσιν αὐτὸν ο ει τινές σε ἐν τῇ ἡμ. ἐκ. ἂν ἐξαπάτησιν τῆς πέμπτης συνόδου ἕως τῆς ς' Έτη ρηθ'. ἡ δὲ ἁγία καὶ • Κώνστα οικουμενικής' σ. γ. ἐν ΚΠ. συνελθόντων απθ' 4. π. ἐν τῷ· γ' ἔτει τῆς β. Κ. τοῦ κ. Ἰ. οι δωδεκάτω! ιγ' ᾖς ἡ τ. Αγ. π. Ρ. Θ. καὶ Γ. πρ. καὶ Ἰω. δ. ἀρχιεπίσκοπος ΚΠ. Γ. οὐδείς ? οὐδὲ ματιζομένοις κατασχεθεντ. ὑπὸ Σ. συνηθροίσθησαν δὲ κ. Θ. Σ δὲ Παύλου καὶ Πέτρου ἐπ. ΚΠ. γ. Στ. μ. ά. οι δογ GEORGII HAMARTOLI de illis nanifestius in explicationibus a me di- ctum est Adorant autem in occasione Evangelium quod est apud nos dicentes: Non in cruce sed in li- bro, Christi sermones sunt, ideoque ipsos adoro. » In infirmitatem vero et in laborem quidam ex ipsis incidunt cum crucem sibi imponunt; et incolumitate recuperata, rursus illam frangunt et in ignem jaciunt comburendam. Quidam ex illis infantes suos baptizari curant' a presbyteris quos apud se captivos habent : alii vero in nostram orthodoxorum ecclesiam ingressi, clam divinis mysteriis ad majorem simplicium deceptionem communicant. His igitur modis et tali hypocrisi utentes, omni libidine et impuritate utriusque hominum naturæ indistincte et libere utuntur, quosdam autem ex ipsis ad parentes solum sibi discretionen ad- mittere dicunt. Hucusque de tali hæresi quæ orta est sub rege Constantino Pogonato, Heraclii nepote, qui cum regnasset, ut dictum est, decem et septem annos dysentericus mortuus est. CCXXXIX. Sextum concilium. B Eo tempore convocata est sexta synodus, Con- stantinopolitana tertia, in quam convenerunt du- centi viginti septem Patres, anno decimo se- C primo regni Constantini, filii Constantis et patris Justiniani. Illi præerant Theodorus et Georgius presbyteri et Joannes diaconus, legati Agathonis papa Romani ; Georgius Constantinopolitanus ; Theophanes Antiochenus patriarcha, ab ipsa sy- nodo subrogatus prædecessori Macario quem lunc deposuerat tanquam suis oppositum orthodoxis definitionibus ; et pro diœcesi Alexandrina Petrus monachus, pro Hierosolynitana autem nemo, quip- pe quae sedes suis patriarchis a Saracenorum gente orbatæ erant; contra Theodorum Pharensem episcopum, Honorium Romæ, Cyrum Alexandriæ, Sergium, Pyrrhum, Petrum et Paulum Constanti- nopolis olim episcopos, necuon contra eos qui horum hereticorum errores in illa sacra synodo D renovaverant, scilicet Macarium dictum Antiochia autistitem, Stephanum ejus discipulum, et Poly- cbronium puerilem senem, dicentes unicam vo- luntatem unicamque operationem esse in Salvatore (13) Variæ lectiones et notæ. - - Ced. 761,7. Ced. : cod. ef. Petrum Siculum : Ced. 761,13 – 16. (ed. Ced. add. Ged. Ced. 761,16-19. Ced. Ced. Ced. Glossa marginalis. Ced. 766,16 767,14 : cod. Ced. Ged. " cod. ut Zon, Ced. cod. Ced. • Ced. • Ced. Ced. (16) "Εως ὧδε τὰ περὶ τῆς τοιαύτης αιρέσεως.

Α διαστρέφουσιν, καθώς περί σε τούτων σαφέστεροι ἐν τοῖς διὰ πλάτους μοι λέλεκται. Προσκυνοῦσι δὲ τὸ παρ' ἡμῖν Εὐαγγέλιον ὅτε τύχῃ, οὐκ ἐν τῷ σταυρῷ, ἀλλ' ἐν τῷ βιβλίῳ, λέγοντες, ὅτι Λόγοι τοῦ Χριστοῦ εἰσι καὶ διὰ τοῦτο αὐτοὺς προσκυνῶ ", Εν ἀσθενείᾳ δὲ καὶ πόνῳ τινές ἐξ αὐτῶν ὅτε περιπέσωσι, τὸν σταυρὸν ἐπιτιθέασιν ἑαυτοῖς· καὶ ὑγιείας τυγχάνοντες, πάλιν αὐτὸν συγκλῶσι καὶ εἰς πῦρ βάλλουσι εν πρὸς τὸ κατα- καῦσαι. (14) Τινὲς δὲ ἐξ αὐτῶν καὶ τὰ παιδία αὐτῶν βαπτίζουσιν ὑπὸ τῶν δ' πρεσβυτέρων (αἰχμαλώτων ὄντων παρ' αὐτοῖς)· ἕτεροι δὲ εἰσερχόμενοι ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ τῇ ἡμετέρα σε τῶν ὀρθοδόξων, λεληθότως (τῶν θείων μυστηρίων) μεταλαμβάνουσι πρὸς πλείονα ἐξαπάτην δὲ τῶν ἁπλουστέρων. (15) Ταῖς τοιαύταις μεθοδείαις καὶ ὑποκρίσεσι χρώμενοι πάσῃ (τε) ἀκολασίᾳ καὶ μιασμῷ ἑκατέρας ἀνθρώπων φύσεως ἀδιαφόρως καὶ ἀδεῶς χρῶνται, τινὰς οι δὲ ἐξ αὐτῶν πρὸς τοὺς γονεῖς καὶ μόνον ἑαυτῶν διαφέρεσθαι λέγουσιν. Ἐπανέτειλε δὲ πρὸς τὸν βασιλέα Κωνσταντίνον τὸν Πωγωνάτον, τὸν ἔγγονον Ηρακλείου, δς βασιλεύσας Στη ιζ', ὡς εἴρηται, ἀπέθανε δυσεντερικός. ΣΛΘ'. Σύνοδος ς'. * Εφ' οὗ γέγονεν ἡ ς' σύνοδος ἐν ΚΠ. τὸ γα συνελθοῦσα τῶν σκζ' ἁγίων Πατέρων ἔτει τῆς βασι λείας Κωσταντίνου, υἱοῦ Κώνσταντος ", τοῦ πατρὸς Ἰουστινιανοῦ, ἑπτὰ καὶ δεκάτῳ ", ἧς ἡγοῦντο κα Θεόδωρος καὶ Γεώργιος πρεσβύτεροι καὶ Ἰωάννης διάκονος τοποτηρηταὶ ᾿Αγάθωνος πάπα Ρώμης, Γεώργιος ΚΠ., Θεοφάνης Αντιοχείας, ὑπ' αὐτῆς χειροτονηθεὶς τῆς συνόδου, διὰ τὸ τὸν προηγησά- μενον Μακάριον καθαιρεθῆναι τότε ὡς ἀντενεχθέντα τοῖς ὑπ' αὐτῆς ὀρθοδόξως δογματισθεῖσιν ". Τῆς δὲ διοικήσεως ᾿Αλεξανδρείας Πέτρος μοναχός, τῆς δὲ [τῶν] Ἱεροσολύμων οὐδεὶς δὲ διὰ τὸ τοὺς θρόνους χηρεύειν τῶν πατριαρχῶν κατασχεθέντας " τηνι καῦτα ὑπὸ τοῦ Σαρακηνών : ἔθνους, κατὰ Θεοδώρου τοῦ τῆς Φαρὰν ἐπισκόπου, Ονωρίου Ρώμης, Κύρου 'Αλεξανδρείας, Σεργίου τε * καὶ Πύῤῥου καὶ Πέτρου καὶ Παύλου, ΚΠ. γεγονότων ἐπισκόπων, ἔτι δὲ καὶ [κατα] τῶν ἀνακαινισάντων τὴν αἵρεσιν τούτων (ἐν ταύτῃ τῇ ἁγίᾳ συνόδῳ αἱρετικῶν, τουτέστιν) Μι- καρίου τοῦ ὀνομασθέντος Αντιοχείας προέδρου, (καὶ) Στεφάνου * τοῦ αὐτοῦ μαθητοῦ, (ἔτι δὲ καὶ Πολυ- χρονίου τοῦ νηπιόφρονος γέροντος, λεγόντων ἐν σε Εἰσὶν ἀπὸ Δ κ. ἐν τοῖς διὰ πλάτος μοι λ. π. τ. σ. Τινάς Παύλος ᾿Αρμένιος ἔρχεται εἰς Ἐπίσπαριν τὴν προλεχθεῖσαν ἡμῖν ἐν τοῖς κατὰ πλάτους, οι αὐτοῖς ἡμετέρων προσκυνοῦμεν ἐκ β. καὶ καίουσιν ἢ καταπατοῦσιν αὐτὸν ο ει τινές σε ἐν τῇ ἡμ. ἐκ. ἂν ἐξαπάτησιν τῆς πέμπτης συνόδου ἕως τῆς ς' Έτη ρηθ'. ἡ δὲ ἁγία καὶ • Κώνστα οικουμενικής' σ. γ. ἐν ΚΠ. συνελθόντων απθ' 4. π. ἐν τῷ· γ' ἔτει τῆς β. Κ. τοῦ κ. Ἰ. οι δωδεκάτω! ιγ' ᾖς ἡ τ. Αγ. π. Ρ. Θ. καὶ Γ. πρ. καὶ Ἰω. δ. ἀρχιεπίσκοπος ΚΠ. Γ. οὐδείς ? οὐδὲ ματιζομένοις κατασχεθεντ. ὑπὸ Σ. συνηθροίσθησαν δὲ κ. Θ. Σ δὲ Παύλου καὶ Πέτρου ἐπ. ΚΠ. γ. Στ. μ. ά. οι δογ GEORGII HAMARTOLI de illis nanifestius in explicationibus a me di- ctum est Adorant autem in occasione Evangelium quod est apud nos dicentes: Non in cruce sed in li- bro, Christi sermones sunt, ideoque ipsos adoro. » In infirmitatem vero et in laborem quidam ex ipsis incidunt cum crucem sibi imponunt; et incolumitate recuperata, rursus illam frangunt et in ignem jaciunt comburendam. Quidam ex illis infantes suos baptizari curant' a presbyteris quos apud se captivos habent : alii vero in nostram orthodoxorum ecclesiam ingressi, clam divinis mysteriis ad majorem simplicium deceptionem communicant. His igitur modis et tali hypocrisi utentes, omni libidine et impuritate utriusque hominum naturæ indistincte et libere utuntur, quosdam autem ex ipsis ad parentes solum sibi discretionen ad- mittere dicunt. Hucusque de tali hæresi quæ orta est sub rege Constantino Pogonato, Heraclii nepote, qui cum regnasset, ut dictum est, decem et septem annos dysentericus mortuus est. CCXXXIX. Sextum concilium. B Eo tempore convocata est sexta synodus, Con- stantinopolitana tertia, in quam convenerunt du- centi viginti septem Patres, anno decimo se- C primo regni Constantini, filii Constantis et patris Justiniani. Illi præerant Theodorus et Georgius presbyteri et Joannes diaconus, legati Agathonis papa Romani ; Georgius Constantinopolitanus ; Theophanes Antiochenus patriarcha, ab ipsa sy- nodo subrogatus prædecessori Macario quem lunc deposuerat tanquam suis oppositum orthodoxis definitionibus ; et pro diœcesi Alexandrina Petrus monachus, pro Hierosolynitana autem nemo, quip- pe quae sedes suis patriarchis a Saracenorum gente orbatæ erant; contra Theodorum Pharensem episcopum, Honorium Romæ, Cyrum Alexandriæ, Sergium, Pyrrhum, Petrum et Paulum Constanti- nopolis olim episcopos, necuon contra eos qui horum hereticorum errores in illa sacra synodo D renovaverant, scilicet Macarium dictum Antiochia autistitem, Stephanum ejus discipulum, et Poly- cbronium puerilem senem, dicentes unicam vo- luntatem unicamque operationem esse in Salvatore (13) Variæ lectiones et notæ. - - Ced. 761,7. Ced. : cod. ef. Petrum Siculum : Ced. 761,13 – 16. (ed. Ced. add. Ged. Ced. 761,16-19. Ced. Ced. Ced. Glossa marginalis. Ced. 766,16 767,14 : cod. Ced. Ged. " cod. ut Zon, Ced. cod. Ced. • Ced. • Ced. Ced. (16) "Εως ὧδε τὰ περὶ τῆς τοιαύτης αιρέσεως.

θέλημα καὶ μίαν ἐνέργειαν ἐπὶ τοῦ Σωτῆρος * ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ (καὶ Θεοῦ), οὓς ἀναθεματίσασα ἐξεφώνησε δύο θελήματα φυσικά ήγουν θελήσεις (δύο) και δύο φυσικὰς ἐνεργείας ἐπὶ τοῦ ἑνὸς Χριστοῦ καὶ Θεοῦ ἡμῶν * (2). Ἐπὶ τῆς αὐτοῦ τ βασιλείας ἦλθον οι Σαρα χηνοὶ ἐν στόλῳ μεγάλῳ κατὰ τῆς ΚΠ. προσορμή σαντες κατὰ τὴν παράλιον τοῦ Εβδόμου. Αν τιπαρατάσσεται αὐτοῖς Κωνσταντίνος, ὑφ' ὧν πλεῖ στα ναυμαχίαι καθ' ἑκάστην ἡμέραν ἐγίνοντο ἀπὸ ἐαρινοῦ * καιροῦ μέχρι τοῦ φθινοπωρινού. ὁ τῶν Σαρακηνῶν στόλος ἐχείμαζεν ἐν Κυζίκῳ. * (4) Καὶ πάλιν βαρος ἀρχομένου ἐκεῖθεν ἀναχθεὶς, ὁμοίως τοῦ διὰ θάλασσαν είχετο πολέ μου. Ἑπτὰ οὖν ἔτεσι τοῦ πολέμου διαρκέσαντος, οὐδὲν πλέον ὁ τῶν Σαρακηνῶν ἤνυς στόλος, ἀλλὰ πολλοὺς καὶ ἀναριθμήτους μαχίμους άνδρας ἀπο- βαλόντες, ὑπέστρεψαν πρὸς τὰ ἴδια. (5) Ἐν δὲ τοῖς μέρεσι τοῦ Συλαίου γενόμε- νοι καὶ ὑπὸ σκληρῶν καὶ ῥαγδαίων ἀνέμων καὶ θαλασσίου κλύδωνος κατασχεθέντες, ἄρδην ἀπώλοντο. κονδόκιον τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου • • Τῇ ὑπερμα χούσῃ στρατηγῷ, καὶ τό· . Πρόσταγμα " Χρι- στιανῶν, » καὶ τό· . Πρεσβεία θερμή. * (7) Μετὰ δὲ ταῦτα οἱ τοῦ θέματος τῶν ᾿Ανατο λικῶν ἐλθόντες ἐν Χρυσοπόλει (έκραζον) λέγοντες " • Εἰς Τριάδα πιστεύομεν· τοὺς γ' (ἀναγορεύσωμεν και) στέψωμεν· ' ἐφ᾽ οἷς θυμωθείς Κωνσταντί νος διότι μόνος ἦν ἐστεμμένος, οἱ δὲ δύο αὐτοῦ ἀδελφοὶ οὐδεμίαν ἀξίαν εἶχον, ἀποστέλλει (πρὸς αὐτ τοὺς πατρίκιον ὡς δῆθεν ἀποδεχόμενον τοῦτο καὶ προσκαλούμενον αὐτοὺς τὰ πρωτεία βουλεύσασθαι μετὰ τῆς συγκλήτου). Καὶ δὴ εἰσελθόντων εἰ ἐν τῇ πόλει, τούτους ανεσκολόπισε καὶ τοὺς ἀδελφοὺς αὐτοῦ ἐξεινοτόμησεν. Καθ' ἂν χρόνον τὸ τῶν Βουλγάρων ἔθνος (ἐπ: τοῖς ἀρκτῴοις καὶ περατικοῖς μέρεσι τοῦ Εὐξεί νου πόντου ἐκ τῆς λεγομένης Μαιώτιδος λίμνης) ἐπῆλ θον τῇ Θράκη (μετὰ πολλῆς πτωχείας καὶ ἀπορίας" ὅπερ μαθὼν Κωνσταντῖνος καὶ σφόδρα λυπηθεὶς ἐξώρ- μησε κατ' αὐτῶν μετὰ πολλῆς ναυμαχίας καὶ πεζο- τοῦ Κυρίου ἡ. δείκνυσθαι ὡσαύτως καὶ περὶ τῶν ἱερῶν τῆς Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ μῶν οἰκονομίας συμβόλων ἐξέθετο οὕτως ἔν τισι τῶν σεπτῶν εἰκόνων γραφαῖς, κτλ. τῷ δὲ ἐ. ἔτει, *· αὐτ. αὐτῆς ? · ἀπὸ μηνός Απριλίου εἰς Σε- πτέμβριον Καὶ ὑποστρέψαντες ἐν Κυζίκῳ ταύτην παραλαμβάνουσι καὶ χειμάζουσιν ἐκεῖ ἐπιγιν. ἐπὶ ζ' ἔτη τῇ βοηθείᾳ δὲ τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Θεοτόκου πλῆθος πολὺ ἀποβαλόντες μετ' αἰσχύνης μεγάλης θαλάσσης Εκπορίζων δὲ ὁ τοιοῦτος στόλος ἐπὶ τὰ μέρῃ του Σ. ὑπὸ χειμερίου ζάλης καὶ καταιγίδος συντριβεῖ ὁλοκλήρως ὤλετο το γενόμενος —κατασχεθέντες ἀπάλοντο Ι, γενόμενος κατασχεθείς ἀπώλετο προστάγματι ? τῶν τῷ α' ἔτει οἱ τοῦ θ. τῶν 'Α. ἦλθον. ὅτι στ. ἐταράχθη δὲ Κ. μ. γὰρ αὐτὸς ἦν ἐστ. οἱ δὲ ἀδ. ά. ὁ. ε. α. καὶ ἀποστείλας ἐκράτησε τοὺς πρώτους αὐτῶν καὶ ἐφούλκισεν ἐν Συ καῖς· οἱ δὲ λοιποὶ ἔφυγον. Ὁ δὲ βασιλεὺς τ. ά. ἐ. οι εἰσελθόντ. εἰσελθόντας ? ** 677-679. » Τῷ ι' ἔτει οἱ Βούλγαροι ἐπὶ τῇ Θ. καὶ τοῦ βασιλέως κατ' αὐτῶν στρατεύσαντος, ἡττῶνται Ῥωμαῖοι καὶ πολλοὶ πίπτουσι τῷ ια' ἔτει τὸ τῶν Β. ἐ. διαπεράσαν τὸν Δάνουσιν καὶ ἀποχωρ:- σθὲν τῶν ὁμοφύλων αὐτοῦ, ἐσκήνωσεν ἐν Βάρναις ἐν τισιν ὀχμαῖς καὶ ὄρεσι· τοῦ δὲ βασιλέως ἐξελθόντος σὺν ναυσὶ καὶ στρατῷ, κτλ. 770,5–11. " ἀπὸ τοῖς CHRONICON. - LIB. 1V. uno Chris A mostro lesu Christo Deo, quibus apathemate per cussis, synodus declaravit duas voluntates natu- rales duasque operationes inesse in sto et Deo nostro. Eodem regnante, Sarraceni cum magna classe adversus Constantinopolim a parte maris irruerunt die Dominica. Constantinus aciem contra eos instruit ; qui quotidie navalia committebant prælia, a verno tempore ad autumnuin. Redeunte autem hieme, transfretavit classis in Cyzicum, ibique hiemavit. Vere iterum incipiente, sese exinde movens, B pariter navale continuavit bellum. Septem igitur annis belli elapsis, nihil amplius assecuta est Saracenorum classis; qui, innumeris bellatoribus amissis, ad sua reversi sunt. @ Cum vero in partes Sylæi devenerunt, ab asperis et vehementibus ventis marisque fluctibus correp: penitus perierunt. Tunc repræsentata est invicta et vexillo san- clissimæ Deiparæ verba inscripta hæc : ‹ Protectrici exercituum duci » ; et ‹ Auxilium Christianorum; et ‹ Fervidə intercessio. › Postea Anatolicæ regionis incolæ venerunt Chry- sopolim, clamaveruntque : In Trinitatem credimus: tres proclamemus et coronemus imperatores . Iratus illis Constantinus, quia solus esset corona. tus, fratres autem ejus nulla gaudebant auctori- tate, ad eos patricium mittit, quasi hoc approbans. ipsosque advocans ad hoc deliberandum cum senatu. Ubi vero urbem sunt ingressi, eos palo amxit. fratribusque suis nasum abscidit. Circa id tempus, Bulgarorum gens a palude Mao- tide in septentrionales et ulteriores Pontini Euxini oras irruentes, Thraciam invaserunt ita ut multa paupertas ac penuria oriretur. Quo audito, Constan- tiuus, acri dolore afectus, in illos erupit cum magno " (8) D navali pedestrique exercitu, et in medio fuminis - - Variæ lectiones et notæ. 678. - - • Ced. * add. Ced. Ced. 767,13 769,10. * Gel. 664,21 — 765,3 cod. Ged. . Ced. 765,3,4. cod. un. Ced. 765,4—7. cod. Ced. 765,7 · 9. cod. cod. 669. Ceu. 764,814. add. Ged. Ced. cod. Ced. 766,11–13: cod. - (3) Τοῦ δὲ ' χειμῶνος ἔτι γινομένου 10, διαπερών (6) Οτε καὶ (158) ἡ ἀκάθιστος ἐτυπώθη καὶ τὸ 674. 19 Καὶ κατὰ ἔαρ ὁμοίως ἐπολέμουν κατὰ τῶν Χριστιανῶν

θέλημα καὶ μίαν ἐνέργειαν ἐπὶ τοῦ Σωτῆρος * ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ (καὶ Θεοῦ), οὓς ἀναθεματίσασα ἐξεφώνησε δύο θελήματα φυσικά ήγουν θελήσεις (δύο) και δύο φυσικὰς ἐνεργείας ἐπὶ τοῦ ἑνὸς Χριστοῦ καὶ Θεοῦ ἡμῶν * (2). Ἐπὶ τῆς αὐτοῦ τ βασιλείας ἦλθον οι Σαρα χηνοὶ ἐν στόλῳ μεγάλῳ κατὰ τῆς ΚΠ. προσορμή σαντες κατὰ τὴν παράλιον τοῦ Εβδόμου. Αν τιπαρατάσσεται αὐτοῖς Κωνσταντίνος, ὑφ' ὧν πλεῖ στα ναυμαχίαι καθ' ἑκάστην ἡμέραν ἐγίνοντο ἀπὸ ἐαρινοῦ * καιροῦ μέχρι τοῦ φθινοπωρινού. ὁ τῶν Σαρακηνῶν στόλος ἐχείμαζεν ἐν Κυζίκῳ. * (4) Καὶ πάλιν βαρος ἀρχομένου ἐκεῖθεν ἀναχθεὶς, ὁμοίως τοῦ διὰ θάλασσαν είχετο πολέ μου. Ἑπτὰ οὖν ἔτεσι τοῦ πολέμου διαρκέσαντος, οὐδὲν πλέον ὁ τῶν Σαρακηνῶν ἤνυς στόλος, ἀλλὰ πολλοὺς καὶ ἀναριθμήτους μαχίμους άνδρας ἀπο- βαλόντες, ὑπέστρεψαν πρὸς τὰ ἴδια. (5) Ἐν δὲ τοῖς μέρεσι τοῦ Συλαίου γενόμε- νοι καὶ ὑπὸ σκληρῶν καὶ ῥαγδαίων ἀνέμων καὶ θαλασσίου κλύδωνος κατασχεθέντες, ἄρδην ἀπώλοντο. κονδόκιον τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου • • Τῇ ὑπερμα χούσῃ στρατηγῷ, καὶ τό· . Πρόσταγμα " Χρι- στιανῶν, » καὶ τό· . Πρεσβεία θερμή. * (7) Μετὰ δὲ ταῦτα οἱ τοῦ θέματος τῶν ᾿Ανατο λικῶν ἐλθόντες ἐν Χρυσοπόλει (έκραζον) λέγοντες " • Εἰς Τριάδα πιστεύομεν· τοὺς γ' (ἀναγορεύσωμεν και) στέψωμεν· ' ἐφ᾽ οἷς θυμωθείς Κωνσταντί νος διότι μόνος ἦν ἐστεμμένος, οἱ δὲ δύο αὐτοῦ ἀδελφοὶ οὐδεμίαν ἀξίαν εἶχον, ἀποστέλλει (πρὸς αὐτ τοὺς πατρίκιον ὡς δῆθεν ἀποδεχόμενον τοῦτο καὶ προσκαλούμενον αὐτοὺς τὰ πρωτεία βουλεύσασθαι μετὰ τῆς συγκλήτου). Καὶ δὴ εἰσελθόντων εἰ ἐν τῇ πόλει, τούτους ανεσκολόπισε καὶ τοὺς ἀδελφοὺς αὐτοῦ ἐξεινοτόμησεν. Καθ' ἂν χρόνον τὸ τῶν Βουλγάρων ἔθνος (ἐπ: τοῖς ἀρκτῴοις καὶ περατικοῖς μέρεσι τοῦ Εὐξεί νου πόντου ἐκ τῆς λεγομένης Μαιώτιδος λίμνης) ἐπῆλ θον τῇ Θράκη (μετὰ πολλῆς πτωχείας καὶ ἀπορίας" ὅπερ μαθὼν Κωνσταντῖνος καὶ σφόδρα λυπηθεὶς ἐξώρ- μησε κατ' αὐτῶν μετὰ πολλῆς ναυμαχίας καὶ πεζο- τοῦ Κυρίου ἡ. δείκνυσθαι ὡσαύτως καὶ περὶ τῶν ἱερῶν τῆς Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ μῶν οἰκονομίας συμβόλων ἐξέθετο οὕτως ἔν τισι τῶν σεπτῶν εἰκόνων γραφαῖς, κτλ. τῷ δὲ ἐ. ἔτει, *· αὐτ. αὐτῆς ? · ἀπὸ μηνός Απριλίου εἰς Σε- πτέμβριον Καὶ ὑποστρέψαντες ἐν Κυζίκῳ ταύτην παραλαμβάνουσι καὶ χειμάζουσιν ἐκεῖ ἐπιγιν. ἐπὶ ζ' ἔτη τῇ βοηθείᾳ δὲ τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Θεοτόκου πλῆθος πολὺ ἀποβαλόντες μετ' αἰσχύνης μεγάλης θαλάσσης Εκπορίζων δὲ ὁ τοιοῦτος στόλος ἐπὶ τὰ μέρῃ του Σ. ὑπὸ χειμερίου ζάλης καὶ καταιγίδος συντριβεῖ ὁλοκλήρως ὤλετο το γενόμενος —κατασχεθέντες ἀπάλοντο Ι, γενόμενος κατασχεθείς ἀπώλετο προστάγματι ? τῶν τῷ α' ἔτει οἱ τοῦ θ. τῶν 'Α. ἦλθον. ὅτι στ. ἐταράχθη δὲ Κ. μ. γὰρ αὐτὸς ἦν ἐστ. οἱ δὲ ἀδ. ά. ὁ. ε. α. καὶ ἀποστείλας ἐκράτησε τοὺς πρώτους αὐτῶν καὶ ἐφούλκισεν ἐν Συ καῖς· οἱ δὲ λοιποὶ ἔφυγον. Ὁ δὲ βασιλεὺς τ. ά. ἐ. οι εἰσελθόντ. εἰσελθόντας ? ** 677-679. » Τῷ ι' ἔτει οἱ Βούλγαροι ἐπὶ τῇ Θ. καὶ τοῦ βασιλέως κατ' αὐτῶν στρατεύσαντος, ἡττῶνται Ῥωμαῖοι καὶ πολλοὶ πίπτουσι τῷ ια' ἔτει τὸ τῶν Β. ἐ. διαπεράσαν τὸν Δάνουσιν καὶ ἀποχωρ:- σθὲν τῶν ὁμοφύλων αὐτοῦ, ἐσκήνωσεν ἐν Βάρναις ἐν τισιν ὀχμαῖς καὶ ὄρεσι· τοῦ δὲ βασιλέως ἐξελθόντος σὺν ναυσὶ καὶ στρατῷ, κτλ. 770,5–11. " ἀπὸ τοῖς CHRONICON. - LIB. 1V. uno Chris A mostro lesu Christo Deo, quibus apathemate per cussis, synodus declaravit duas voluntates natu- rales duasque operationes inesse in sto et Deo nostro. Eodem regnante, Sarraceni cum magna classe adversus Constantinopolim a parte maris irruerunt die Dominica. Constantinus aciem contra eos instruit ; qui quotidie navalia committebant prælia, a verno tempore ad autumnuin. Redeunte autem hieme, transfretavit classis in Cyzicum, ibique hiemavit. Vere iterum incipiente, sese exinde movens, B pariter navale continuavit bellum. Septem igitur annis belli elapsis, nihil amplius assecuta est Saracenorum classis; qui, innumeris bellatoribus amissis, ad sua reversi sunt. @ Cum vero in partes Sylæi devenerunt, ab asperis et vehementibus ventis marisque fluctibus correp: penitus perierunt. Tunc repræsentata est invicta et vexillo san- clissimæ Deiparæ verba inscripta hæc : ‹ Protectrici exercituum duci » ; et ‹ Auxilium Christianorum; et ‹ Fervidə intercessio. › Postea Anatolicæ regionis incolæ venerunt Chry- sopolim, clamaveruntque : In Trinitatem credimus: tres proclamemus et coronemus imperatores . Iratus illis Constantinus, quia solus esset corona. tus, fratres autem ejus nulla gaudebant auctori- tate, ad eos patricium mittit, quasi hoc approbans. ipsosque advocans ad hoc deliberandum cum senatu. Ubi vero urbem sunt ingressi, eos palo amxit. fratribusque suis nasum abscidit. Circa id tempus, Bulgarorum gens a palude Mao- tide in septentrionales et ulteriores Pontini Euxini oras irruentes, Thraciam invaserunt ita ut multa paupertas ac penuria oriretur. Quo audito, Constan- tiuus, acri dolore afectus, in illos erupit cum magno " (8) D navali pedestrique exercitu, et in medio fuminis - - Variæ lectiones et notæ. 678. - - • Ced. * add. Ced. Ced. 767,13 769,10. * Gel. 664,21 — 765,3 cod. Ged. . Ced. 765,3,4. cod. un. Ced. 765,4—7. cod. Ced. 765,7 · 9. cod. cod. 669. Ceu. 764,814. add. Ged. Ced. cod. Ced. 766,11–13: cod. - (3) Τοῦ δὲ ' χειμῶνος ἔτι γινομένου 10, διαπερών (6) Οτε καὶ (158) ἡ ἀκάθιστος ἐτυπώθη καὶ τὸ 674. 19 Καὶ κατὰ ἔαρ ὁμοίως ἐπολέμουν κατὰ τῶν Χριστιανῶν

μαχίας, καὶ διὰ μέσης " τῆς ἠπείρου τοῦ ποταμοῦ Δανούδη τὰς πεζικάς " πλησιαζούσης ἀκτῆς τὰς παρατάξεις, διὰ δὲ τῆς ναῦς προσορμίσας, οἱ Βούλγαροι λίαν φοβηθέντες εἰς ὀχυρώματα δυσάλωτα ἑαυτοὺς ἐσφαλίσαντο. δαλγίᾳ καὶ ἐπὶ μεσημβρίαν ἐκβιασθέντος ἐπιστρέψαι χάριν βαλανείου μετὰ δρομόνων εʹ, κατέλειπε τὸν λαὸν καὶ τοὺς στρατηγούς κελεύσας περικαθέζεσθαι καὶ πολεμεῖν τὸ ἔθνος. Ο δὲ λαὸς τὸν βασιλέα φεύγειν νομίσαντες, εἰς τροπὴν ἔδωκαν, μηδενὸς διώκοντος. ρώματος ὑπεξελθόντες), επεδίωξαν ὀπίσω αὐτῶν καὶ πολλοὺς ἀνελόντες καὶ λαφυραγωγήσαντες τὰ ἑαυτῶν ἐκράτησαν ἔκτοτε καὶ κατεκυρίευσαν τὴν τῶν Χριστιανῶν χώραν. (11) Οθεν αναγκασθεὶς ὁ βασιλεὺς εἰρήνευσε μετ' αὐτῶν ει, πάντα δοὺς ἐπ᾿ αἰσχύνῃ τῶν 'Ρω- μαίων, (ώς ληϊζομένων πᾶσαν τὴν Θρᾴκην καὶ τὰ ἐπέκεινα ταύτης). (12) Ἐπὶ αὐτοῦ, καθὰ προλέλεκται, ὁ τῶν Σα- ρακηνῶν θεοβύθιστος στόλος ὑποστρέψας, καὶ οἱ μὲν ἐν τῷ Συλαίῳ κατεποντίσθησαν 81, οἱ δὲ ὑπὸ τοῦ στρατηγοῦ τῶν Κιβυρραιωτῶν αὖθις πολεμηθέντες ηττήθησαν ἐμπρησθέντων καὶ τῶν πλοίων αὐτῶν ὑπὸ τοῦ ὑδατώδους πυρός· Καλλίνικος ει γάρ τις ἀρχιτέκτων ἀπὸ Ηλιουπόλεως Συρίας προσφυγών τοῖς Ῥωμαίοις πῦρ ὑγρὲν ἀρχῆθεν αὐτὸς κατο εσκεύασεν, καὶ τὰ τῶν ᾿Αράβων σκάφη καταπρήσας Ο σύμψυχα ἀπώλεσεν. (Καὶ οὕτως οἱ Ρωμαῖοι μετά νίκης μεγάλης ὑπέστρεψαν ἔκτοτε τὸ ὑγρὸν πυρ ἐφευρόντες. * (13) Εἰσῆλθον δὲ οἱ Μαρδαῖται εἰς τὸν Δ.Βαγον (Συρία;) καὶ ἐκράτησαν ' αὐτόν. 1η (14) Και Μαυίας φοβηθεὶς * ἀποστέλλει πρέ σβεις πρὸς τὸν βασιλέα ζητῶν εἰρήνην ὑποσχόμενος καὶ ἐτήσια πάντα). Ο δὲ (βασιλεὺς τοὺς πρέσβεις δεξάμενος) ἀποστέλλει (σὺν αὐτοῖς Ἰωάννην πατρί κιον) τὸν Πιτζιγαύδην (ὡς πολυπειρία και φρονή - σει κεκοσμημένον, διαλεχθῆναι τοῖς "Αραψι. Τῶν δὲ 'Αράβων θαυμασάντων τὴν φρόνησιν καὶ ἀγχίνοιαν αὐτοῦ), συνεφώνησαν παρέχειν Ρωμαίοις κατ' έτος χρυσοῦ χιλιάδας γ', καὶ αἰχμαλώτων χιλιάδας ν' καὶ ἵππους εὐγενεῖς ν'. (Ταῦτα ἐστοιχήθη δίδοσθαι) ταξὺ ᾿Αράβων καὶ 'Ρωμαίων). διὰ μ. τὰ πεζικὰ παρατάξας Συνέβη δὲ καὶ τὸν βασιλέα φεύγειν διαφημίσαντες φυγή ἐχρήσαντο μ. δ. Όπερ θ. οἱ Β. ἐδ. ὄπισθεν ά. καὶ π. ἀνεῖλον καὶ ἐκτ. διαπεράσαντες πάντες καὶ ἐμπλατυνθέντες τὴν Ῥωμαϊκὴν χ. ᾐχμαλώτιζον και μ. ά. ὡς λέλεκται : 760,13 — 15. Βουλόμενος δὲ ὁ β. ἔχειν εἰρήνην μετὰ πάντων στοιχεί το καὶ ὑποχωρεῖ εἰς αἰσχύνην τὰ τῶν Χριστιανῶν τῇ τούτου αβελτηρία. " 678. - Περὶ τοῦ ὑγροῦ πυρός. πῦρ θαλάσσιον και κατεποντώθησαν Τότε Κ. Ι. τῆς Αἰγύπτου πρ. τασκευάσας τὰ τῶν Α. σ. κατέπρησεν ἐν Κυζίκῳ σε καταποντίσας αὐτά· αὐτὸς οὖν ἐστιν ὁ τὸ θαλάσσιον πῦρ ἐφευρών. 677. — τῷ η' καὶ θ' ἔτει. ἐκρ. ἀπὸ τοῦ Μαύρου όρους, κτλ. Περὶ τοῦ Πιτζιγαύδη. ταῦτα μαθὼν ὁ Μ. καὶ οἱ σὺν αὐτῷ ἐφοβήθησαν καὶ συλλογισάμενοι ὡς τὸ τῶν 'Ρωμαίων βασίλειον ὑπὸ Θεοῦ φρουρεῖται πέμπουσι πρ. τὴν αὐτοκράτορα Κωνσταντίνον ὑπὲρ εἰρήνης. σφόδρα φοβηθείς Πιτζικαύδην καὶ ποιεῖ ἐγγράφως ειρή νην μετὰ τῶν Σαρακηνῶν ἐτησίως προαὐτοὺς πρὸς τοὺς Ρωμαίους χ. ι' καὶ ἄνδρας αἰχμαλώτους Danubii continente explicuit peditum GEORGII HAMARTOLI aciem, na- A facto Bul- ves autem vicino littori applicuit. Quo gari, magno terrore perciti, in propugnacula expu- gnatu difficilia perfugerunt. Cum autem imperator gravi laboraret podagra, et cogeretur balnei causa in meridiem divertere cum quinque cursoribus, exercitum ac duces reli- quit, jubens milites in castris stare et pugnare. Exercitus vero, regem fugere arbitratus, in fugam se couvertit, nemine persequente. Quo viso, Bulgari, e propugnaculis egressi, eos persecuti sunt, et multis occisis ac spoliatis, bonis eorum potiti et exinde Christianorum terram dominati sunt. Unde invitus imperator pacem cum eis iniit, fœdera, in Romanorum dedecus, cum illis pangens · qui totam depopulabantur Thraciam ulterioremque regionem. Interea, ut supra dictum est, Sarracenoruma exercitus recedens divina voluntate in mari peri- it : alii in Sylmo submersi sunt ; alii a Cilyrro torum duce iterum debellati victique fuerunt. Præ- terea combustæ sunt eorum naves ab igne submarino. Callinicus enim quidam architectus, ab Heliopoli Syria profugus ad Romanos, cis primus hunc ignem paravit, et ita naves Arabum succen- sas una cum hominibus demersit. Et sic Romani victores reversi sunt, inventione ignis maritimi facta. Mardlaitæ aulem Libanum (Syria) ingressi, cum occupaverunt.” Timens Mavias legatos mittit ad Constantinum pacem petens et tributum annuum offerens. Im- perator, legatos admittens, misit cum eis patricium Joannem Pitzigaudam, ut virum magna experien- tia et sapientia ornatum, cum Arabibus pa- cisceretur. Arabes sapientiam et solertiam cjus admirati, promiserunt se quotannis Romanis pensuros auri tria millia, servorum quinquaginta millia, equos generosos centum, et hoc per annos 30; ita ut per id temporis pax ubique essel Romanos inter et Arabes. B ST • Variæ lectiones et notæ. - cod. cod. Ced. 770,11,12. Ced. 770,12-15. * Ced. 770,15,1. ald. Ced. "' curl. * a. a. Ced. 765,12-15. Ced. 765,1924 : Ced. - Ged. 765, 24-766,7 : cod. Lege ? Ced. " e' Ced. (9) Τοῦ δὲ βασιλέως εν ὀξυπαθήσαντος ἐν ποι (10) Οἱ δὲ Βούλγαροι θεασάμενοι 18 καὶ τοῦ ὀχυ 1) ἐπὶ χρόνου; λ' (ὥστε εἶναι πλατείαν εἰρήνην ἀναμε

μαχίας, καὶ διὰ μέσης " τῆς ἠπείρου τοῦ ποταμοῦ Δανούδη τὰς πεζικάς " πλησιαζούσης ἀκτῆς τὰς παρατάξεις, διὰ δὲ τῆς ναῦς προσορμίσας, οἱ Βούλγαροι λίαν φοβηθέντες εἰς ὀχυρώματα δυσάλωτα ἑαυτοὺς ἐσφαλίσαντο. δαλγίᾳ καὶ ἐπὶ μεσημβρίαν ἐκβιασθέντος ἐπιστρέψαι χάριν βαλανείου μετὰ δρομόνων εʹ, κατέλειπε τὸν λαὸν καὶ τοὺς στρατηγούς κελεύσας περικαθέζεσθαι καὶ πολεμεῖν τὸ ἔθνος. Ο δὲ λαὸς τὸν βασιλέα φεύγειν νομίσαντες, εἰς τροπὴν ἔδωκαν, μηδενὸς διώκοντος. ρώματος ὑπεξελθόντες), επεδίωξαν ὀπίσω αὐτῶν καὶ πολλοὺς ἀνελόντες καὶ λαφυραγωγήσαντες τὰ ἑαυτῶν ἐκράτησαν ἔκτοτε καὶ κατεκυρίευσαν τὴν τῶν Χριστιανῶν χώραν. (11) Οθεν αναγκασθεὶς ὁ βασιλεὺς εἰρήνευσε μετ' αὐτῶν ει, πάντα δοὺς ἐπ᾿ αἰσχύνῃ τῶν 'Ρω- μαίων, (ώς ληϊζομένων πᾶσαν τὴν Θρᾴκην καὶ τὰ ἐπέκεινα ταύτης). (12) Ἐπὶ αὐτοῦ, καθὰ προλέλεκται, ὁ τῶν Σα- ρακηνῶν θεοβύθιστος στόλος ὑποστρέψας, καὶ οἱ μὲν ἐν τῷ Συλαίῳ κατεποντίσθησαν 81, οἱ δὲ ὑπὸ τοῦ στρατηγοῦ τῶν Κιβυρραιωτῶν αὖθις πολεμηθέντες ηττήθησαν ἐμπρησθέντων καὶ τῶν πλοίων αὐτῶν ὑπὸ τοῦ ὑδατώδους πυρός· Καλλίνικος ει γάρ τις ἀρχιτέκτων ἀπὸ Ηλιουπόλεως Συρίας προσφυγών τοῖς Ῥωμαίοις πῦρ ὑγρὲν ἀρχῆθεν αὐτὸς κατο εσκεύασεν, καὶ τὰ τῶν ᾿Αράβων σκάφη καταπρήσας Ο σύμψυχα ἀπώλεσεν. (Καὶ οὕτως οἱ Ρωμαῖοι μετά νίκης μεγάλης ὑπέστρεψαν ἔκτοτε τὸ ὑγρὸν πυρ ἐφευρόντες. * (13) Εἰσῆλθον δὲ οἱ Μαρδαῖται εἰς τὸν Δ.Βαγον (Συρία;) καὶ ἐκράτησαν ' αὐτόν. 1η (14) Και Μαυίας φοβηθεὶς * ἀποστέλλει πρέ σβεις πρὸς τὸν βασιλέα ζητῶν εἰρήνην ὑποσχόμενος καὶ ἐτήσια πάντα). Ο δὲ (βασιλεὺς τοὺς πρέσβεις δεξάμενος) ἀποστέλλει (σὺν αὐτοῖς Ἰωάννην πατρί κιον) τὸν Πιτζιγαύδην (ὡς πολυπειρία και φρονή - σει κεκοσμημένον, διαλεχθῆναι τοῖς "Αραψι. Τῶν δὲ 'Αράβων θαυμασάντων τὴν φρόνησιν καὶ ἀγχίνοιαν αὐτοῦ), συνεφώνησαν παρέχειν Ρωμαίοις κατ' έτος χρυσοῦ χιλιάδας γ', καὶ αἰχμαλώτων χιλιάδας ν' καὶ ἵππους εὐγενεῖς ν'. (Ταῦτα ἐστοιχήθη δίδοσθαι) ταξὺ ᾿Αράβων καὶ 'Ρωμαίων). διὰ μ. τὰ πεζικὰ παρατάξας Συνέβη δὲ καὶ τὸν βασιλέα φεύγειν διαφημίσαντες φυγή ἐχρήσαντο μ. δ. Όπερ θ. οἱ Β. ἐδ. ὄπισθεν ά. καὶ π. ἀνεῖλον καὶ ἐκτ. διαπεράσαντες πάντες καὶ ἐμπλατυνθέντες τὴν Ῥωμαϊκὴν χ. ᾐχμαλώτιζον και μ. ά. ὡς λέλεκται : 760,13 — 15. Βουλόμενος δὲ ὁ β. ἔχειν εἰρήνην μετὰ πάντων στοιχεί το καὶ ὑποχωρεῖ εἰς αἰσχύνην τὰ τῶν Χριστιανῶν τῇ τούτου αβελτηρία. " 678. - Περὶ τοῦ ὑγροῦ πυρός. πῦρ θαλάσσιον και κατεποντώθησαν Τότε Κ. Ι. τῆς Αἰγύπτου πρ. τασκευάσας τὰ τῶν Α. σ. κατέπρησεν ἐν Κυζίκῳ σε καταποντίσας αὐτά· αὐτὸς οὖν ἐστιν ὁ τὸ θαλάσσιον πῦρ ἐφευρών. 677. — τῷ η' καὶ θ' ἔτει. ἐκρ. ἀπὸ τοῦ Μαύρου όρους, κτλ. Περὶ τοῦ Πιτζιγαύδη. ταῦτα μαθὼν ὁ Μ. καὶ οἱ σὺν αὐτῷ ἐφοβήθησαν καὶ συλλογισάμενοι ὡς τὸ τῶν 'Ρωμαίων βασίλειον ὑπὸ Θεοῦ φρουρεῖται πέμπουσι πρ. τὴν αὐτοκράτορα Κωνσταντίνον ὑπὲρ εἰρήνης. σφόδρα φοβηθείς Πιτζικαύδην καὶ ποιεῖ ἐγγράφως ειρή νην μετὰ τῶν Σαρακηνῶν ἐτησίως προαὐτοὺς πρὸς τοὺς Ρωμαίους χ. ι' καὶ ἄνδρας αἰχμαλώτους Danubii continente explicuit peditum GEORGII HAMARTOLI aciem, na- A facto Bul- ves autem vicino littori applicuit. Quo gari, magno terrore perciti, in propugnacula expu- gnatu difficilia perfugerunt. Cum autem imperator gravi laboraret podagra, et cogeretur balnei causa in meridiem divertere cum quinque cursoribus, exercitum ac duces reli- quit, jubens milites in castris stare et pugnare. Exercitus vero, regem fugere arbitratus, in fugam se couvertit, nemine persequente. Quo viso, Bulgari, e propugnaculis egressi, eos persecuti sunt, et multis occisis ac spoliatis, bonis eorum potiti et exinde Christianorum terram dominati sunt. Unde invitus imperator pacem cum eis iniit, fœdera, in Romanorum dedecus, cum illis pangens · qui totam depopulabantur Thraciam ulterioremque regionem. Interea, ut supra dictum est, Sarracenoruma exercitus recedens divina voluntate in mari peri- it : alii in Sylmo submersi sunt ; alii a Cilyrro torum duce iterum debellati victique fuerunt. Præ- terea combustæ sunt eorum naves ab igne submarino. Callinicus enim quidam architectus, ab Heliopoli Syria profugus ad Romanos, cis primus hunc ignem paravit, et ita naves Arabum succen- sas una cum hominibus demersit. Et sic Romani victores reversi sunt, inventione ignis maritimi facta. Mardlaitæ aulem Libanum (Syria) ingressi, cum occupaverunt.” Timens Mavias legatos mittit ad Constantinum pacem petens et tributum annuum offerens. Im- perator, legatos admittens, misit cum eis patricium Joannem Pitzigaudam, ut virum magna experien- tia et sapientia ornatum, cum Arabibus pa- cisceretur. Arabes sapientiam et solertiam cjus admirati, promiserunt se quotannis Romanis pensuros auri tria millia, servorum quinquaginta millia, equos generosos centum, et hoc per annos 30; ita ut per id temporis pax ubique essel Romanos inter et Arabes. B ST • Variæ lectiones et notæ. - cod. cod. Ced. 770,11,12. Ced. 770,12-15. * Ced. 770,15,1. ald. Ced. "' curl. * a. a. Ced. 765,12-15. Ced. 765,1924 : Ced. - Ged. 765, 24-766,7 : cod. Lege ? Ced. " e' Ced. (9) Τοῦ δὲ βασιλέως εν ὀξυπαθήσαντος ἐν ποι (10) Οἱ δὲ Βούλγαροι θεασάμενοι 18 καὶ τοῦ ὀχυ 1) ἐπὶ χρόνου; λ' (ὥστε εἶναι πλατείαν εἰρήνην ἀναμε

μαχίας, καὶ διὰ μέσης " τῆς ἠπείρου τοῦ ποταμοῦ Δανούδη τὰς πεζικάς " πλησιαζούσης ἀκτῆς τὰς παρατάξεις, διὰ δὲ τῆς ναῦς προσορμίσας, οἱ Βούλγαροι λίαν φοβηθέντες εἰς ὀχυρώματα δυσάλωτα ἑαυτοὺς ἐσφαλίσαντο. δαλγίᾳ καὶ ἐπὶ μεσημβρίαν ἐκβιασθέντος ἐπιστρέψαι χάριν βαλανείου μετὰ δρομόνων εʹ, κατέλειπε τὸν λαὸν καὶ τοὺς στρατηγούς κελεύσας περικαθέζεσθαι καὶ πολεμεῖν τὸ ἔθνος. Ο δὲ λαὸς τὸν βασιλέα φεύγειν νομίσαντες, εἰς τροπὴν ἔδωκαν, μηδενὸς διώκοντος. ρώματος ὑπεξελθόντες), επεδίωξαν ὀπίσω αὐτῶν καὶ πολλοὺς ἀνελόντες καὶ λαφυραγωγήσαντες τὰ ἑαυτῶν ἐκράτησαν ἔκτοτε καὶ κατεκυρίευσαν τὴν τῶν Χριστιανῶν χώραν. (11) Οθεν αναγκασθεὶς ὁ βασιλεὺς εἰρήνευσε μετ' αὐτῶν ει, πάντα δοὺς ἐπ᾿ αἰσχύνῃ τῶν 'Ρω- μαίων, (ώς ληϊζομένων πᾶσαν τὴν Θρᾴκην καὶ τὰ ἐπέκεινα ταύτης). (12) Ἐπὶ αὐτοῦ, καθὰ προλέλεκται, ὁ τῶν Σα- ρακηνῶν θεοβύθιστος στόλος ὑποστρέψας, καὶ οἱ μὲν ἐν τῷ Συλαίῳ κατεποντίσθησαν 81, οἱ δὲ ὑπὸ τοῦ στρατηγοῦ τῶν Κιβυρραιωτῶν αὖθις πολεμηθέντες ηττήθησαν ἐμπρησθέντων καὶ τῶν πλοίων αὐτῶν ὑπὸ τοῦ ὑδατώδους πυρός· Καλλίνικος ει γάρ τις ἀρχιτέκτων ἀπὸ Ηλιουπόλεως Συρίας προσφυγών τοῖς Ῥωμαίοις πῦρ ὑγρὲν ἀρχῆθεν αὐτὸς κατο εσκεύασεν, καὶ τὰ τῶν ᾿Αράβων σκάφη καταπρήσας Ο σύμψυχα ἀπώλεσεν. (Καὶ οὕτως οἱ Ρωμαῖοι μετά νίκης μεγάλης ὑπέστρεψαν ἔκτοτε τὸ ὑγρὸν πυρ ἐφευρόντες. * (13) Εἰσῆλθον δὲ οἱ Μαρδαῖται εἰς τὸν Δ.Βαγον (Συρία;) καὶ ἐκράτησαν ' αὐτόν. 1η (14) Και Μαυίας φοβηθεὶς * ἀποστέλλει πρέ σβεις πρὸς τὸν βασιλέα ζητῶν εἰρήνην ὑποσχόμενος καὶ ἐτήσια πάντα). Ο δὲ (βασιλεὺς τοὺς πρέσβεις δεξάμενος) ἀποστέλλει (σὺν αὐτοῖς Ἰωάννην πατρί κιον) τὸν Πιτζιγαύδην (ὡς πολυπειρία και φρονή - σει κεκοσμημένον, διαλεχθῆναι τοῖς "Αραψι. Τῶν δὲ 'Αράβων θαυμασάντων τὴν φρόνησιν καὶ ἀγχίνοιαν αὐτοῦ), συνεφώνησαν παρέχειν Ρωμαίοις κατ' έτος χρυσοῦ χιλιάδας γ', καὶ αἰχμαλώτων χιλιάδας ν' καὶ ἵππους εὐγενεῖς ν'. (Ταῦτα ἐστοιχήθη δίδοσθαι) ταξὺ ᾿Αράβων καὶ 'Ρωμαίων). διὰ μ. τὰ πεζικὰ παρατάξας Συνέβη δὲ καὶ τὸν βασιλέα φεύγειν διαφημίσαντες φυγή ἐχρήσαντο μ. δ. Όπερ θ. οἱ Β. ἐδ. ὄπισθεν ά. καὶ π. ἀνεῖλον καὶ ἐκτ. διαπεράσαντες πάντες καὶ ἐμπλατυνθέντες τὴν Ῥωμαϊκὴν χ. ᾐχμαλώτιζον και μ. ά. ὡς λέλεκται : 760,13 — 15. Βουλόμενος δὲ ὁ β. ἔχειν εἰρήνην μετὰ πάντων στοιχεί το καὶ ὑποχωρεῖ εἰς αἰσχύνην τὰ τῶν Χριστιανῶν τῇ τούτου αβελτηρία. " 678. - Περὶ τοῦ ὑγροῦ πυρός. πῦρ θαλάσσιον και κατεποντώθησαν Τότε Κ. Ι. τῆς Αἰγύπτου πρ. τασκευάσας τὰ τῶν Α. σ. κατέπρησεν ἐν Κυζίκῳ σε καταποντίσας αὐτά· αὐτὸς οὖν ἐστιν ὁ τὸ θαλάσσιον πῦρ ἐφευρών. 677. — τῷ η' καὶ θ' ἔτει. ἐκρ. ἀπὸ τοῦ Μαύρου όρους, κτλ. Περὶ τοῦ Πιτζιγαύδη. ταῦτα μαθὼν ὁ Μ. καὶ οἱ σὺν αὐτῷ ἐφοβήθησαν καὶ συλλογισάμενοι ὡς τὸ τῶν 'Ρωμαίων βασίλειον ὑπὸ Θεοῦ φρουρεῖται πέμπουσι πρ. τὴν αὐτοκράτορα Κωνσταντίνον ὑπὲρ εἰρήνης. σφόδρα φοβηθείς Πιτζικαύδην καὶ ποιεῖ ἐγγράφως ειρή νην μετὰ τῶν Σαρακηνῶν ἐτησίως προαὐτοὺς πρὸς τοὺς Ρωμαίους χ. ι' καὶ ἄνδρας αἰχμαλώτους Danubii continente explicuit peditum GEORGII HAMARTOLI aciem, na- A facto Bul- ves autem vicino littori applicuit. Quo gari, magno terrore perciti, in propugnacula expu- gnatu difficilia perfugerunt. Cum autem imperator gravi laboraret podagra, et cogeretur balnei causa in meridiem divertere cum quinque cursoribus, exercitum ac duces reli- quit, jubens milites in castris stare et pugnare. Exercitus vero, regem fugere arbitratus, in fugam se couvertit, nemine persequente. Quo viso, Bulgari, e propugnaculis egressi, eos persecuti sunt, et multis occisis ac spoliatis, bonis eorum potiti et exinde Christianorum terram dominati sunt. Unde invitus imperator pacem cum eis iniit, fœdera, in Romanorum dedecus, cum illis pangens · qui totam depopulabantur Thraciam ulterioremque regionem. Interea, ut supra dictum est, Sarracenoruma exercitus recedens divina voluntate in mari peri- it : alii in Sylmo submersi sunt ; alii a Cilyrro torum duce iterum debellati victique fuerunt. Præ- terea combustæ sunt eorum naves ab igne submarino. Callinicus enim quidam architectus, ab Heliopoli Syria profugus ad Romanos, cis primus hunc ignem paravit, et ita naves Arabum succen- sas una cum hominibus demersit. Et sic Romani victores reversi sunt, inventione ignis maritimi facta. Mardlaitæ aulem Libanum (Syria) ingressi, cum occupaverunt.” Timens Mavias legatos mittit ad Constantinum pacem petens et tributum annuum offerens. Im- perator, legatos admittens, misit cum eis patricium Joannem Pitzigaudam, ut virum magna experien- tia et sapientia ornatum, cum Arabibus pa- cisceretur. Arabes sapientiam et solertiam cjus admirati, promiserunt se quotannis Romanis pensuros auri tria millia, servorum quinquaginta millia, equos generosos centum, et hoc per annos 30; ita ut per id temporis pax ubique essel Romanos inter et Arabes. B ST • Variæ lectiones et notæ. - cod. cod. Ced. 770,11,12. Ced. 770,12-15. * Ced. 770,15,1. ald. Ced. "' curl. * a. a. Ced. 765,12-15. Ced. 765,1924 : Ced. - Ged. 765, 24-766,7 : cod. Lege ? Ced. " e' Ced. (9) Τοῦ δὲ βασιλέως εν ὀξυπαθήσαντος ἐν ποι (10) Οἱ δὲ Βούλγαροι θεασάμενοι 18 καὶ τοῦ ὀχυ 1) ἐπὶ χρόνου; λ' (ὥστε εἶναι πλατείαν εἰρήνην ἀναμε