MONITUM. Libri De thematibus partis alterius recensio nova Tubingæ prodiit anno 1847 sub hoc titulo: Constantinus Porphyrogenitus de provinciis regni Byzantini. Liber secundus. Europa. Accedit appendix aliorum libellorum, cum civilium, tum ecclesiasticorum, veterem geographiam cum media, imprimis Byzantina, illustrantium. Novis caris edidit epistolamque criticam præmisit Theophilus Luc. Fridericus Tafel, phil. Dr. litt, antiq. in reg. Universitate Tubingensi P. P. O., Monacensis Academia sodalis, Societati Geographicæ Francofurtensi ascriptus. Tubingæ in bibliopolio Henrici Laupp. MDCCCXLVII, 4°. Præfationem opusculo præmissam, quæ Constantini librum egregie illustrat, exhibemus. Jam superiori tomo observationes ejusdem ad usum nostrum derivavimus ubi de Stadiodromico Byzantino Cretensi agitur (col. 1251). Constantini thematum (provinciarum regni By- Rhodum, hostibus expositus, quare uno themate zantini) libellus duas habet partes, quarum posteriorem (Europam) novis curis in lucem publicam emittimus. Titulus opusculi est: Tou copwtátov βασιλέως Κωνσταντίνου τοῦ Πορφυρογεννήτου περὶ τῶν θεμάτων, τῶν ἀνηκόντων τῇ βασιλείᾳ τῶν Ῥω μαίων, πόθεν ἔσχον τὰς ὀνομασίας, καὶ τί σημαίνου div al toútwv πpoonyopiai, xal õtità µèv aútŵv ¿pχαΐζουσι, τὰ δὲ νέαν ἐκτήσαντο τὴν προσηγορίαν. Sequitur præfatio, in qua imperator se expositurum pollicetur, unde Opatos denominatio deri- ´ vanda sit; quo eum promisso non stetisse videmus. Neque enim aliud narrat, nisi hoc legiones Romanorum ab Julio Cæsare ad Theodosium usque et reliquos imperatores Christianos nomina e nationibus vel aliunde petita habuisse, cujus exempla afſe- `runtur; istoque ævo imperatores curam belli ipsos administrasse. Ea immutata esse inde ab Heraclio imperatore. Eo tempore aceidi fines imperii cœpisse; hinc ipsas quoque provincias contractas, et nomina Græca pro Latinis per affectationem electa; Oéµa vero a voce 0σ descendere. circumscribitur, non multo pluribus? Ipseque llierocles, Justiniano I coavus, Asiam Minorem, a Barbaris nondum accisam, in provincias longe plures distinguit, quain scriptor noster purpuratus. Quid, quod tempore Manuelis imperatoris omnis ferme Thracia uno themate comprehensa esse videtur? Cæterum ipse liber primus, exceptis paucis, multo melius se habet, quam secundus; id quod omnis nostra tractatio in clarissima luce collocabit. Liber primus, Oriens s. Asia. Enumerantur XVII provinciæ s. themata totidem capitibus. 1. Anatolicum. 2. Armeniacum. 3. Thracesiorum. 4. Opsicium. 5. Optimatum. 6. Bucellariorum. 7. Paphlagonia. 8. Chaldia. 9. Mesopotamia. 10. Colonia. 11. Sebastia. 12. Lycandus. 13. Seleucia. 14. Cibyrræotarum. 15. Cyprus. 16. Samus. 17. Mare Ægæum. Janque de his capitibus eorumque argumento. quod multifariam illustratur libro De administr. imp., cap. 50, ob solam maximopere comparationein, inter primam et secundam partem instituendam, quædam exponenda et monenda esse videntur. Primum thema, Anatolicum. Ita dici, imperator ait, respectu Europa Byzantiique; respectu Mesopotamiæ, Syriæ, etc., nuncupari Occidentale medium (tò Autixòv µégov) et Asiam Minorem. Initium habet (ita Constantinus) ab oppidulo Mr,pó;, et in longitudinem protenditur usque ad montes Isauriæ; in latitudinem a sinistra tangit Bucellariorum thema et Cappadociam, a dextra Isauriam et initium the- “matis Cibyrræotarum. Complectitur quinque veterum provincias, quæ sunt: Phrygia Salutaris, Lycaonia, Isauria, Pamphylia, Pisidia. Deinde bona quædam intersperguntur de regimine et finibus bujus thematis ante Arcadium, item sub ipso; hine post Mauricium, instante ævo Saracenorum. Adduntur quædam de Persarum ævo et Macedonum. Id præfationis argumentum, non aliud. Quo enim Atuato; vis et sensus tendal (legio ejusque sedes, 3. e. provincia), hoc melius a Du Cangio s. v. edocemur, quam ab ipso imperatore. Revera autem Constantinopolitani imperatores, Byzantini post Theodosium, non Latini, Græca lingua suo jure utebantur, talia incogitanter vel per adulationem improbante Laurentio Lydo, Græco scriptore, Justiniani 1 imp. coævo, in libro De magistratibus 111, 68; morem vero antiquiorem iidem non abjecerunt, · et legionum suarum nomina e provinciis maximo- · pere hauserunt, unde milites cogebantur, usuni ‚ævi sui recte sectantes, non prioris. Quid multa? Imperator orthodoxus carpit Heraclium, unum antecessorum, optime de regno orientali meritum, sed minus orthodoxum. De ipso libri argumento, id quod exspectabamus, nec vola nec vestigium. Secunda scriptoris socordia in eo versatur, quod parti suæ primæ (de Oriente s. Asia) titulum peculiarem non imposuit, secundo imposuit. Postremo nec ea quidem satis recta sunt, quæ de ambitu provinciarum a Barbaris acciso perhibentur. Imperatores Byzantini provinciarum fines el nomina pro temporum ratione mutabant, non tantum bellorum eventibus moti. Et magnus iste tractus Ciliciam inter et Secundum thema, Armeniacum. Denominatio est impropria, nec Heraclio imp. ejusque successoribus vetustior. Respondet Cappadociæ veterum, majori sc. minorique. Justiniani 1 aliusve imperatoris ævo Cappadocia tripartita esse cœpit; et superior parva dicebatur, media Charsianum, maritima Armeniacum (ob Armeniæ viciniam). Varia ibi interponuntur de antiqua Cappadocia historia. Hinc urbes potiores totius Cappadociæ et nobilium quorumdam Cappadocum nomina memorantur.

MONITUM. Libri De thematibus partis alterius recensio nova Tubingæ prodiit anno 1847 sub hoc titulo: Constantinus Porphyrogenitus de provinciis regni Byzantini. Liber secundus. Europa. Accedit appendix aliorum libellorum, cum civilium, tum ecclesiasticorum, veterem geographiam cum media, imprimis Byzantina, illustrantium. Novis caris edidit epistolamque criticam præmisit Theophilus Luc. Fridericus Tafel, phil. Dr. litt, antiq. in reg. Universitate Tubingensi P. P. O., Monacensis Academia sodalis, Societati Geographicæ Francofurtensi ascriptus. Tubingæ in bibliopolio Henrici Laupp. MDCCCXLVII, 4°. Præfationem opusculo præmissam, quæ Constantini librum egregie illustrat, exhibemus. Jam superiori tomo observationes ejusdem ad usum nostrum derivavimus ubi de Stadiodromico Byzantino Cretensi agitur (col. 1251). Constantini thematum (provinciarum regni By- Rhodum, hostibus expositus, quare uno themate zantini) libellus duas habet partes, quarum posteriorem (Europam) novis curis in lucem publicam emittimus. Titulus opusculi est: Tou copwtátov βασιλέως Κωνσταντίνου τοῦ Πορφυρογεννήτου περὶ τῶν θεμάτων, τῶν ἀνηκόντων τῇ βασιλείᾳ τῶν Ῥω μαίων, πόθεν ἔσχον τὰς ὀνομασίας, καὶ τί σημαίνου div al toútwv πpoonyopiai, xal õtità µèv aútŵv ¿pχαΐζουσι, τὰ δὲ νέαν ἐκτήσαντο τὴν προσηγορίαν. Sequitur præfatio, in qua imperator se expositurum pollicetur, unde Opatos denominatio deri- ´ vanda sit; quo eum promisso non stetisse videmus. Neque enim aliud narrat, nisi hoc legiones Romanorum ab Julio Cæsare ad Theodosium usque et reliquos imperatores Christianos nomina e nationibus vel aliunde petita habuisse, cujus exempla afſe- `runtur; istoque ævo imperatores curam belli ipsos administrasse. Ea immutata esse inde ab Heraclio imperatore. Eo tempore aceidi fines imperii cœpisse; hinc ipsas quoque provincias contractas, et nomina Græca pro Latinis per affectationem electa; Oéµa vero a voce 0σ descendere. circumscribitur, non multo pluribus? Ipseque llierocles, Justiniano I coavus, Asiam Minorem, a Barbaris nondum accisam, in provincias longe plures distinguit, quain scriptor noster purpuratus. Quid, quod tempore Manuelis imperatoris omnis ferme Thracia uno themate comprehensa esse videtur? Cæterum ipse liber primus, exceptis paucis, multo melius se habet, quam secundus; id quod omnis nostra tractatio in clarissima luce collocabit. Liber primus, Oriens s. Asia. Enumerantur XVII provinciæ s. themata totidem capitibus. 1. Anatolicum. 2. Armeniacum. 3. Thracesiorum. 4. Opsicium. 5. Optimatum. 6. Bucellariorum. 7. Paphlagonia. 8. Chaldia. 9. Mesopotamia. 10. Colonia. 11. Sebastia. 12. Lycandus. 13. Seleucia. 14. Cibyrræotarum. 15. Cyprus. 16. Samus. 17. Mare Ægæum. Janque de his capitibus eorumque argumento. quod multifariam illustratur libro De administr. imp., cap. 50, ob solam maximopere comparationein, inter primam et secundam partem instituendam, quædam exponenda et monenda esse videntur. Primum thema, Anatolicum. Ita dici, imperator ait, respectu Europa Byzantiique; respectu Mesopotamiæ, Syriæ, etc., nuncupari Occidentale medium (tò Autixòv µégov) et Asiam Minorem. Initium habet (ita Constantinus) ab oppidulo Mr,pó;, et in longitudinem protenditur usque ad montes Isauriæ; in latitudinem a sinistra tangit Bucellariorum thema et Cappadociam, a dextra Isauriam et initium the- “matis Cibyrræotarum. Complectitur quinque veterum provincias, quæ sunt: Phrygia Salutaris, Lycaonia, Isauria, Pamphylia, Pisidia. Deinde bona quædam intersperguntur de regimine et finibus bujus thematis ante Arcadium, item sub ipso; hine post Mauricium, instante ævo Saracenorum. Adduntur quædam de Persarum ævo et Macedonum. Id præfationis argumentum, non aliud. Quo enim Atuato; vis et sensus tendal (legio ejusque sedes, 3. e. provincia), hoc melius a Du Cangio s. v. edocemur, quam ab ipso imperatore. Revera autem Constantinopolitani imperatores, Byzantini post Theodosium, non Latini, Græca lingua suo jure utebantur, talia incogitanter vel per adulationem improbante Laurentio Lydo, Græco scriptore, Justiniani 1 imp. coævo, in libro De magistratibus 111, 68; morem vero antiquiorem iidem non abjecerunt, · et legionum suarum nomina e provinciis maximo- · pere hauserunt, unde milites cogebantur, usuni ‚ævi sui recte sectantes, non prioris. Quid multa? Imperator orthodoxus carpit Heraclium, unum antecessorum, optime de regno orientali meritum, sed minus orthodoxum. De ipso libri argumento, id quod exspectabamus, nec vola nec vestigium. Secunda scriptoris socordia in eo versatur, quod parti suæ primæ (de Oriente s. Asia) titulum peculiarem non imposuit, secundo imposuit. Postremo nec ea quidem satis recta sunt, quæ de ambitu provinciarum a Barbaris acciso perhibentur. Imperatores Byzantini provinciarum fines el nomina pro temporum ratione mutabant, non tantum bellorum eventibus moti. Et magnus iste tractus Ciliciam inter et Secundum thema, Armeniacum. Denominatio est impropria, nec Heraclio imp. ejusque successoribus vetustior. Respondet Cappadociæ veterum, majori sc. minorique. Justiniani 1 aliusve imperatoris ævo Cappadocia tripartita esse cœpit; et superior parva dicebatur, media Charsianum, maritima Armeniacum (ob Armeniæ viciniam). Varia ibi interponuntur de antiqua Cappadocia historia. Hinc urbes potiores totius Cappadociæ et nobilium quorumdam Cappadocum nomina memorantur.

esse voluit. satis quidém indiligenter, imo confuse. In Europa Macedoniæ (Thessalonicæ s. Thessaliæ medii æviļ Thraciæ facit cum Hierocle; deinde vero Rhodopa præter Maximianopolin et Trajanopolin (quæ istuc vere pertinebant) attribuit Parthicopolin, Heracleam Strymonis, Serras, Philippos, diversissimas a Rhodope, sc. veteris Macedoniæ urbes. Id longe rectins în Hierocle, quem vide. Hæmimonti eparchiam tertio loco ponit, Hierocles quarto; cæterum in urbibus consentit cum Hierocle. Jam sequitur insipidum illud Επαρχία Θράκης.. κλίμα Μεστικὸν καὶ Ακόντισμα, Φιλιππούπολις, Βερόη, νῆσος Θάσος, νῆσος Σαμοθράκη. Verum hæ insulæ revera erant Rhodopes pars, vel (secandum flieroclent) Macedoniæ primæ, nbi idem suo loco habet κλίμα Μεστικόν καὶ Ακόντιο - σμα, quanquam illud κλίμα Μεστικόν, mediis urbium nominibus interpositum, mibi etiamnunc vel spurium vel corruptum esse videtur; Philippi vero et Berœa Thraciæ (sensu stricto) apud Hieroclem recte occurrunt cum Diocletianopoli, Sebastopoli, Diospoli. Hieroclis Mysiam omittit, in Scythia cum eo consentiens. Secundum thema, Macedonia. Notandum aute omnia videtur, hanc inter Thraciæ Strymonisque themata poni, et post Strymonem sequi Thessaloni- ¿am, i. e. Macedoulain veteris sensus; quam dein justo iterum ordine excipit Græcia, etc. sensu igitur imperatoris hic Macedoniæ titulus Macedoniatu a vetere diversain significat, sc. eam Thraciæe partem, quæ inter februm Pontumque Euxinum patet, non e Strymonis occidente; id quod, ut alibi, sc. in Àsia facit, claris verbis significare debebat homo purpuratus librariusve ejus, ni socordiæ a lectoribas insimulari volebat. Quid ergo horum loco tentat agitque? Promit compendium quoddam veteris Macedoniæ (Thessalonicæ medii ævi), e Stephano Byzantino non epitomato (sic statuo) desumptum. Post hæc, nullo transitu ab antecedentibus facto, Hieroclem exscribit de duplici Macedonia veteris sensus, et quidem ævi Diocletiani rell., stolide inIrudens Maroneain, Topirum, Nicopolin, Ithapolin (Neapolin?), Cereopýrgum (?), Diocletianopolin, Sebastopolin, quæ sunt partim Rhodopes, partin Thraciæ sensu stricto, ubi eas recte habet Hierocles, quem vide. Omittit quoque Larissam (Macedonicam sc.). In Macedónia secunda consentit cum flierocle. Jam quid sequitur? Miraberis, imo stupebis. Thessalia (veteris sensus) sequitur, cum iisdem plane urbibus insulisque, quas Hierocles habet post Macedoniam utramque. Oblitus igitur, post thema Suum secundum (Macedonian) venire Strymonis thema, deln Thessalonica, somnolentus pergit in exscribendo Hierocle, qui suo justoque ordine post Macedonias habet Thessaliam, Græciam cum Pelopon neso et insulis quibusdaın; Cretam, etc. Kigo noster scriptor post Thessaliæ urbes hæc in flue apponit: Εως ὧδε τὸ θέμα Μακεδονίας. Ubi forsan ei singularis quidam medii ævi usus loquendi obversabatur, qui Thessaliam (veteris sensus) partem veteris Tertinm thema, Strymon. Breve capitulum et pene futile. Macedoniæ junctum esse Strymonis thema; nullibi thematis nomine occurrere, sed clisuræ. Scythas (Slavos) incolas habere, ah Justiniano Rhinotmeto in angustiis Strymoniis sedes suas adeptos. Dicere debebat, prisco (Macedonum Romanorumque) tempore Macedoniæ partem fuisse saum Strymonis thema (f. συνετέτακτο pro συντέ taxtat); peculiare autem provinciæ nomen isto ævo non habuisse, neque etiam ultimis ante Slavorum Bulgarorumque adventum sæculis, sed dictam solummodo clisurarchiam, i. e. ejus generis regionem, cujus momentum in sola constat angustiarum suarum custodia; id quod secus erat decimo sæculo, ubi non semel tantum occurrit. στρατηγός Στρυμόνος. Ιn istas autem angustias Slavorum rebellium Strymoniorum partem jussu imperatoris modo memorati a littore sinus Strymonii, ubi commercia impedierant, in loca magis edita et remota, angustias potissimum Strymonias, remotos fuisse. Atque id ultimum, non aliud, novi nomen meretur, quod unice, ni fallor, nostro ca - pitulo debemus. Singulas autem hujus thematis urbes vetustiores, ut etiam Thessalonica Thessaliæque, supra præoccupavit loco inepto. Quartum thema, Thessalonica. Initium capituli curtatum esse apparet. Quis enim narrationem integrath et singularem ita occipiet: To 6 vūv, x. 7. λ.? Cæterumi agnoscit, sui temporis Thessaloni - cam totius alicujus provinciæ nomen fuisse. Dehinc addere debebat, ipsam quoque, ut Strynionium thema, veteris Macedoniæ partem fuisse, pro insano isto µèpos tvrzárei. Sequuntur archæologica quædain, aliunde plenius meliusque nota. Quintum thema, Hellas (Græcia). Initio capitis trivialia habet de nomine Græciæ. Enimvero hujus borealia (Thessaliam) ex Hierocle, ut vidimus, jam præoccupavit, quanquam is Thessaliam neque Macedoniæ (veteris sensus) jungit, neque Græciæ addit, potius ab utraque eam ut singularem terram distinguit. Fines autem Græciæ in Thermopylarum angustiis, per Leonidam claris, ponit, et Peloponnesum a Græcia separat, contra veteres, atque etiam ŀleroclem, qui utramque jungit. Ipse tamen imprudenter caput suum ita claudit: Καὶ τοσαῦτα μὲν ἡ Ἑλλὰς κατὰ τὸν Ἱεροκλέα. Incogitanter etiam Græciæ urbes lxxix tribuit, quod non ipsius Græciæ convenit (ab ea Peloponnesum separat), sed Ilierocleæ, ubi revera iste Lxxix urbium insularumque numerus recte legitur; quarum primas vit et Ilierocle repetit, addito per pigritiam post Αμφισσαν μιο solo, καὶ τὰς λοιπάς. Mirum postremo, quod non Eubœain quoque obliviscitur, nec Cycladas Æginamque. Sextum thema, Peloponnesus. Eam in antecedentibus cum Græcia junxerat; jam vero (suo avo obsequens) separat, ut singularem provinciam trae

esse voluit. satis quidém indiligenter, imo confuse. In Europa Macedoniæ (Thessalonicæ s. Thessaliæ medii æviļ Thraciæ facit cum Hierocle; deinde vero Rhodopa præter Maximianopolin et Trajanopolin (quæ istuc vere pertinebant) attribuit Parthicopolin, Heracleam Strymonis, Serras, Philippos, diversissimas a Rhodope, sc. veteris Macedoniæ urbes. Id longe rectins în Hierocle, quem vide. Hæmimonti eparchiam tertio loco ponit, Hierocles quarto; cæterum in urbibus consentit cum Hierocle. Jam sequitur insipidum illud Επαρχία Θράκης.. κλίμα Μεστικὸν καὶ Ακόντισμα, Φιλιππούπολις, Βερόη, νῆσος Θάσος, νῆσος Σαμοθράκη. Verum hæ insulæ revera erant Rhodopes pars, vel (secandum flieroclent) Macedoniæ primæ, nbi idem suo loco habet κλίμα Μεστικόν καὶ Ακόντιο - σμα, quanquam illud κλίμα Μεστικόν, mediis urbium nominibus interpositum, mibi etiamnunc vel spurium vel corruptum esse videtur; Philippi vero et Berœa Thraciæ (sensu stricto) apud Hieroclem recte occurrunt cum Diocletianopoli, Sebastopoli, Diospoli. Hieroclis Mysiam omittit, in Scythia cum eo consentiens. Secundum thema, Macedonia. Notandum aute omnia videtur, hanc inter Thraciæ Strymonisque themata poni, et post Strymonem sequi Thessaloni- ¿am, i. e. Macedoulain veteris sensus; quam dein justo iterum ordine excipit Græcia, etc. sensu igitur imperatoris hic Macedoniæ titulus Macedoniatu a vetere diversain significat, sc. eam Thraciæe partem, quæ inter februm Pontumque Euxinum patet, non e Strymonis occidente; id quod, ut alibi, sc. in Àsia facit, claris verbis significare debebat homo purpuratus librariusve ejus, ni socordiæ a lectoribas insimulari volebat. Quid ergo horum loco tentat agitque? Promit compendium quoddam veteris Macedoniæ (Thessalonicæ medii ævi), e Stephano Byzantino non epitomato (sic statuo) desumptum. Post hæc, nullo transitu ab antecedentibus facto, Hieroclem exscribit de duplici Macedonia veteris sensus, et quidem ævi Diocletiani rell., stolide inIrudens Maroneain, Topirum, Nicopolin, Ithapolin (Neapolin?), Cereopýrgum (?), Diocletianopolin, Sebastopolin, quæ sunt partim Rhodopes, partin Thraciæ sensu stricto, ubi eas recte habet Hierocles, quem vide. Omittit quoque Larissam (Macedonicam sc.). In Macedónia secunda consentit cum flierocle. Jam quid sequitur? Miraberis, imo stupebis. Thessalia (veteris sensus) sequitur, cum iisdem plane urbibus insulisque, quas Hierocles habet post Macedoniam utramque. Oblitus igitur, post thema Suum secundum (Macedonian) venire Strymonis thema, deln Thessalonica, somnolentus pergit in exscribendo Hierocle, qui suo justoque ordine post Macedonias habet Thessaliam, Græciam cum Pelopon neso et insulis quibusdaın; Cretam, etc. Kigo noster scriptor post Thessaliæ urbes hæc in flue apponit: Εως ὧδε τὸ θέμα Μακεδονίας. Ubi forsan ei singularis quidam medii ævi usus loquendi obversabatur, qui Thessaliam (veteris sensus) partem veteris Tertinm thema, Strymon. Breve capitulum et pene futile. Macedoniæ junctum esse Strymonis thema; nullibi thematis nomine occurrere, sed clisuræ. Scythas (Slavos) incolas habere, ah Justiniano Rhinotmeto in angustiis Strymoniis sedes suas adeptos. Dicere debebat, prisco (Macedonum Romanorumque) tempore Macedoniæ partem fuisse saum Strymonis thema (f. συνετέτακτο pro συντέ taxtat); peculiare autem provinciæ nomen isto ævo non habuisse, neque etiam ultimis ante Slavorum Bulgarorumque adventum sæculis, sed dictam solummodo clisurarchiam, i. e. ejus generis regionem, cujus momentum in sola constat angustiarum suarum custodia; id quod secus erat decimo sæculo, ubi non semel tantum occurrit. στρατηγός Στρυμόνος. Ιn istas autem angustias Slavorum rebellium Strymoniorum partem jussu imperatoris modo memorati a littore sinus Strymonii, ubi commercia impedierant, in loca magis edita et remota, angustias potissimum Strymonias, remotos fuisse. Atque id ultimum, non aliud, novi nomen meretur, quod unice, ni fallor, nostro ca - pitulo debemus. Singulas autem hujus thematis urbes vetustiores, ut etiam Thessalonica Thessaliæque, supra præoccupavit loco inepto. Quartum thema, Thessalonica. Initium capituli curtatum esse apparet. Quis enim narrationem integrath et singularem ita occipiet: To 6 vūv, x. 7. λ.? Cæterumi agnoscit, sui temporis Thessaloni - cam totius alicujus provinciæ nomen fuisse. Dehinc addere debebat, ipsam quoque, ut Strynionium thema, veteris Macedoniæ partem fuisse, pro insano isto µèpos tvrzárei. Sequuntur archæologica quædain, aliunde plenius meliusque nota. Quintum thema, Hellas (Græcia). Initio capitis trivialia habet de nomine Græciæ. Enimvero hujus borealia (Thessaliam) ex Hierocle, ut vidimus, jam præoccupavit, quanquam is Thessaliam neque Macedoniæ (veteris sensus) jungit, neque Græciæ addit, potius ab utraque eam ut singularem terram distinguit. Fines autem Græciæ in Thermopylarum angustiis, per Leonidam claris, ponit, et Peloponnesum a Græcia separat, contra veteres, atque etiam ŀleroclem, qui utramque jungit. Ipse tamen imprudenter caput suum ita claudit: Καὶ τοσαῦτα μὲν ἡ Ἑλλὰς κατὰ τὸν Ἱεροκλέα. Incogitanter etiam Græciæ urbes lxxix tribuit, quod non ipsius Græciæ convenit (ab ea Peloponnesum separat), sed Ilierocleæ, ubi revera iste Lxxix urbium insularumque numerus recte legitur; quarum primas vit et Ilierocle repetit, addito per pigritiam post Αμφισσαν μιο solo, καὶ τὰς λοιπάς. Mirum postremo, quod non Eubœain quoque obliviscitur, nec Cycladas Æginamque. Sextum thema, Peloponnesus. Eam in antecedentibus cum Græcia junxerat; jam vero (suo avo obsequens) separat, ut singularem provinciam trae

ad non etiam nomina urbium? Respondere in promptu ges habuisse, eosque finitimorum quoque dominos est. Extravagatus erat, cum ex Hierocle Daciam exstitisse. Terram Bosporanam insequenti tempore mediterraneam cum urbibus repeteret, quod reapse melius conveniebat initio opusculi, quam fini; et Dardaniɔm fere cum themate suo Strymonio jungere poterat, ut partem borealem. Jam vero, sånam mentem reversus, reliqua themata aggreditur, Siciliam, Longobardiam, Chersonen; de qui bus vero nil apud Hieroclem. In altera capituli parte varia inculcat de antiquitatibus Dyrrachinis; de Constantino M., imperium Romanorum inter fiNos partiente; postremo de Dalmatia, Italiæ ascribenda, patria Diocletiani, impiæ memoriæ imperatoris, ibique aqua jucundissima. Decimum thema, Sicilia. In hoc themate, ut in reliquis duobus, immunis est Noster Hierocleæ auctoritatis; quem scriptorem de his nil tradidisse existimo, aut periisse, quæ tradidit. Ergo Siciliam ante papæ Romani imperium non Byzantinis paruisse ait, sed Romanis; postmodum Byzantinis, quibus omne istud mare pareat usque ad columnas Herculeas. De nominibus Siciliæ e Stephano (imo Hellanico Timæoque). Insulæ nostræ aliarumque magnitudo. Saraceni, ultimo ævo Siciæ domini facti, Calabriam solam Christianis relinquunt, cujus σrpatnyby Noster memorat, cum urbibus quibusdam, quarum nomina ibidem legimus (Rhegium, S. Cyriaca, S. Severina, Croton). Quare vero Siciliam thema sui ævi Byzantinum nuncupat, el otpatŋydy memorat numerumque urbium 22? Postremo trita de Hierone et Dionysio tyrannis, item de Archimede Marcelloque. Undecimum thema, Longobardia. Inferioris Italiæ Longobardiam, i. e. Calabriam, siguificari, præter alia ex antecedenti capite cognoscitur, ubi vetus Calabriæ nomen de eodem fere tractu occurrit. Jam de nomine hujus Longobardiæ etymologica quædam. Iline alia insipida de Buthrenoto (sic), Neapoli, Besbio (sic) monte ibique Burcano (sic) Græcorum coloniis. Equidem significasse Beneven· tum puto, non Buthrenotum (Butrintum), quod est Epiri, vel potius Hydruntum (Otrantum). Et Béla610v öpo; est Vesuvius mons cum cratere suo (vulcano); Græcorum vero coloniæ sunt: Cuma et Parthenope (Neapolis), etc., non mons ille ignivoImperante Justiniano, inso (sic ipse se emendat) Zenone, Gothi Neapolin aliasque urbes rapiunt. Narses, Francorum victor, Longobardiam illam Græcis subjicit. imperantibus Theophilo, Michaelis filio, et Basilio Saraceni Afri partes Illyrici incassum adorti, Calabriam capiunt, e qua tamen Græci, socio Ludovico, Franco-Galliæ rege, usi, eos ejiciunt. Calabria exinde Byzantinorum thema. mus. Duodecimum thema, Cherson. Hujus quoque capitis initium male se habet, scriptoris culpa. Dicere debebat, antiquiore tempore eam terram, quæ sæculo Christi decimo Cherson dicebatur, non Byzantini imperii partem fuisse, sed Bospori nomine suos reChersonem dictam a metropoli ejusdem nom'nis. Jam sequentibus, quæ agunt de antiqua Bospori historia, negligenter hæc præludunt: "Exɛɩ dì † iotopía oūtu);. Statimque ea leguntur, quæ nota sunt e Stephano epitomato; quo pleniore usum fuisse, e reliquis patet, ubi testimonia affert Phlegontis, Strabonis, Phavorini, quæ antiquiora Bospori spectant. Græcum quoque epigramma de Chrysopoli e Stephano pleniore haustum puto. Ultima capituli manca esse constat, quæ sic e nostro Stephano resarciri poterunt:.. modiopxoūvtos, xal dioρύξαντος εἴσοδον κρυπτήν, ὅθεν ἀφανῶς οἱ ὀρύττοντες ἔμελλον τοῦ ὀρύγματος ἀναδῦναι, καὶ (dele hanc Stephani particulam) Εκάτη φωσφόρος οὖσα δάδας ἐποίησε νύκτωρ τοῖς πολίταις φανῆναι, καὶ τὴν που λιορκίαν φυγόντες Φωσφόριον τὸν τόπον ὠνόμασαν. Et hæc quidem de utroque opusculi Constantinei libro sufficiant, præmissa scilicet, ut lis solido utamur judicii fundamento, quod jam de totius scripti consilio pretioque ferendum esse videtur. Constantinus Porphyrogenitus duo scripta geographica exaravit, unum De administrando imperio. filio suo Romano inscriptum; alterum De themattbus (provinciis) imperii Byzantini. Jam de priore inter doctos satis constat, quanti revera æstimandum sit, magni scilicet. Habet quidem negligentiæ varia vestigia, justumque in eo ordinem ac decursum narrandi frustra quæres. Imo sunt subitaneæ notationes de populis quibusdam vicinis, sc. orientalibus, borealibus, occidentalibus, quarum, eæ potissimum quæ septentrionem illustrant, non uno tantum titulo valde laudandæ sunt. Etenim boua mediæ geographiæ pars, quatenus boream spectat, soli fere libro Constantineo innititur; qui num integer ad nos pervenerit, necne, id vero difficile dictu esse existimo. Habet etiam male digesta satis multa, scilicet varii generis sive notamina sive additamenta, antecedenti narrationi voce lottov, x. t. λ. agglutinari solita, more scholiastarum, cujus rei nauseam’alius scriptor vitasset: aut alienus ea, per se non contemnenda, intrusit. Cæterum sui ævi geographiam, et quidem extraneam, illustrare voluit, minus æti remotioris; de quo quæ forte adduntur, minoris ea momenti esse videntur. Namque totus liber sæculi decimi statum spectat, non rcmotiorem antiquitatem, de qua omnino penitioris eruditionis specimina vix edere poterat imperator, collato thematum libello. Cæterum speciem commentariorum, publica auctoritate munitorum, manifesto præ se fert noster Constantini liber: est enlin Romano filio dedicatus, coll. inscriptione: Κωνσταντίνου, τοῦ ἐν Χριστῷ βασιλεῖ αἰωνίῳ βασιλέως Ρωμαίων, πρὸς τὸν ἴδιον υἱὸν Ῥωμανὸν, τὸν Θεοστεφή καὶ πορφυρογέννητον βασιλέα. Postremo Græcum ejus titulum, unde argumentum cognosci possit, nondum equidem inveni; Latina vero inter-

ad non etiam nomina urbium? Respondere in promptu ges habuisse, eosque finitimorum quoque dominos est. Extravagatus erat, cum ex Hierocle Daciam exstitisse. Terram Bosporanam insequenti tempore mediterraneam cum urbibus repeteret, quod reapse melius conveniebat initio opusculi, quam fini; et Dardaniɔm fere cum themate suo Strymonio jungere poterat, ut partem borealem. Jam vero, sånam mentem reversus, reliqua themata aggreditur, Siciliam, Longobardiam, Chersonen; de qui bus vero nil apud Hieroclem. In altera capituli parte varia inculcat de antiquitatibus Dyrrachinis; de Constantino M., imperium Romanorum inter fiNos partiente; postremo de Dalmatia, Italiæ ascribenda, patria Diocletiani, impiæ memoriæ imperatoris, ibique aqua jucundissima. Decimum thema, Sicilia. In hoc themate, ut in reliquis duobus, immunis est Noster Hierocleæ auctoritatis; quem scriptorem de his nil tradidisse existimo, aut periisse, quæ tradidit. Ergo Siciliam ante papæ Romani imperium non Byzantinis paruisse ait, sed Romanis; postmodum Byzantinis, quibus omne istud mare pareat usque ad columnas Herculeas. De nominibus Siciliæ e Stephano (imo Hellanico Timæoque). Insulæ nostræ aliarumque magnitudo. Saraceni, ultimo ævo Siciæ domini facti, Calabriam solam Christianis relinquunt, cujus σrpatnyby Noster memorat, cum urbibus quibusdam, quarum nomina ibidem legimus (Rhegium, S. Cyriaca, S. Severina, Croton). Quare vero Siciliam thema sui ævi Byzantinum nuncupat, el otpatŋydy memorat numerumque urbium 22? Postremo trita de Hierone et Dionysio tyrannis, item de Archimede Marcelloque. Undecimum thema, Longobardia. Inferioris Italiæ Longobardiam, i. e. Calabriam, siguificari, præter alia ex antecedenti capite cognoscitur, ubi vetus Calabriæ nomen de eodem fere tractu occurrit. Jam de nomine hujus Longobardiæ etymologica quædam. Iline alia insipida de Buthrenoto (sic), Neapoli, Besbio (sic) monte ibique Burcano (sic) Græcorum coloniis. Equidem significasse Beneven· tum puto, non Buthrenotum (Butrintum), quod est Epiri, vel potius Hydruntum (Otrantum). Et Béla610v öpo; est Vesuvius mons cum cratere suo (vulcano); Græcorum vero coloniæ sunt: Cuma et Parthenope (Neapolis), etc., non mons ille ignivoImperante Justiniano, inso (sic ipse se emendat) Zenone, Gothi Neapolin aliasque urbes rapiunt. Narses, Francorum victor, Longobardiam illam Græcis subjicit. imperantibus Theophilo, Michaelis filio, et Basilio Saraceni Afri partes Illyrici incassum adorti, Calabriam capiunt, e qua tamen Græci, socio Ludovico, Franco-Galliæ rege, usi, eos ejiciunt. Calabria exinde Byzantinorum thema. mus. Duodecimum thema, Cherson. Hujus quoque capitis initium male se habet, scriptoris culpa. Dicere debebat, antiquiore tempore eam terram, quæ sæculo Christi decimo Cherson dicebatur, non Byzantini imperii partem fuisse, sed Bospori nomine suos reChersonem dictam a metropoli ejusdem nom'nis. Jam sequentibus, quæ agunt de antiqua Bospori historia, negligenter hæc præludunt: "Exɛɩ dì † iotopía oūtu);. Statimque ea leguntur, quæ nota sunt e Stephano epitomato; quo pleniore usum fuisse, e reliquis patet, ubi testimonia affert Phlegontis, Strabonis, Phavorini, quæ antiquiora Bospori spectant. Græcum quoque epigramma de Chrysopoli e Stephano pleniore haustum puto. Ultima capituli manca esse constat, quæ sic e nostro Stephano resarciri poterunt:.. modiopxoūvtos, xal dioρύξαντος εἴσοδον κρυπτήν, ὅθεν ἀφανῶς οἱ ὀρύττοντες ἔμελλον τοῦ ὀρύγματος ἀναδῦναι, καὶ (dele hanc Stephani particulam) Εκάτη φωσφόρος οὖσα δάδας ἐποίησε νύκτωρ τοῖς πολίταις φανῆναι, καὶ τὴν που λιορκίαν φυγόντες Φωσφόριον τὸν τόπον ὠνόμασαν. Et hæc quidem de utroque opusculi Constantinei libro sufficiant, præmissa scilicet, ut lis solido utamur judicii fundamento, quod jam de totius scripti consilio pretioque ferendum esse videtur. Constantinus Porphyrogenitus duo scripta geographica exaravit, unum De administrando imperio. filio suo Romano inscriptum; alterum De themattbus (provinciis) imperii Byzantini. Jam de priore inter doctos satis constat, quanti revera æstimandum sit, magni scilicet. Habet quidem negligentiæ varia vestigia, justumque in eo ordinem ac decursum narrandi frustra quæres. Imo sunt subitaneæ notationes de populis quibusdam vicinis, sc. orientalibus, borealibus, occidentalibus, quarum, eæ potissimum quæ septentrionem illustrant, non uno tantum titulo valde laudandæ sunt. Etenim boua mediæ geographiæ pars, quatenus boream spectat, soli fere libro Constantineo innititur; qui num integer ad nos pervenerit, necne, id vero difficile dictu esse existimo. Habet etiam male digesta satis multa, scilicet varii generis sive notamina sive additamenta, antecedenti narrationi voce lottov, x. t. λ. agglutinari solita, more scholiastarum, cujus rei nauseam’alius scriptor vitasset: aut alienus ea, per se non contemnenda, intrusit. Cæterum sui ævi geographiam, et quidem extraneam, illustrare voluit, minus æti remotioris; de quo quæ forte adduntur, minoris ea momenti esse videntur. Namque totus liber sæculi decimi statum spectat, non rcmotiorem antiquitatem, de qua omnino penitioris eruditionis specimina vix edere poterat imperator, collato thematum libello. Cæterum speciem commentariorum, publica auctoritate munitorum, manifesto præ se fert noster Constantini liber: est enlin Romano filio dedicatus, coll. inscriptione: Κωνσταντίνου, τοῦ ἐν Χριστῷ βασιλεῖ αἰωνίῳ βασιλέως Ρωμαίων, πρὸς τὸν ἴδιον υἱὸν Ῥωμανὸν, τὸν Θεοστεφή καὶ πορφυρογέννητον βασιλέα. Postremo Græcum ejus titulum, unde argumentum cognosci possit, nondum equidem inveni; Latina vero inter-

καὶ ᾿Αρμενίους καὶ τὴν παράλιον ἅπασαν ἀπὸ Παμφυλίας ἄχρι Τραπεζοῦντος καὶ τῶν παρὰ τὸν Φᾶσιν φρουρίων παρέδωκε, τῷ αὐτῷ καὶ Θρᾴκην ἐπιτρέψας Μυσίαν τε μέχρις Αἴμου καὶ Ροδόπης καὶ μέσ χρι Δοβήρου πόλεως οριζομένην, καὶ Κύπρον μέντοι καὶ τὰς Κυκλάδας νήσους, δίχα Λήμνου καὶ Ἴμβρου καὶ Σαμοθράκης· ἑτέρῳ δὲ Μακεδόνας καὶ Θεσσαλοὺς καὶ Κρῆτας καὶ τὴν Ἑλλάδα καὶ τὰς περὶ αὐτὴν νήσους καὶ ἀμφοτέρας Ηπείρους καὶ πρὸς ταύταις Ἰλλυριοὺς καὶ Δάκας καὶ Τριβαλλοὺς καὶ τοὺς ἄχρι τῆς Βαλερίας Παίονας, καὶ ἐπὶ τούτοις τὴν ἄνω Μυσίαν. Postremo necid negligendum esse videtur, god uterque scriptor (Zosimus et Constantinus) terram Lazicam et Thracicam jungit. Primum thema, Thracia. Secundum thema, Macedonia. Uno capite duas imperii provincias jungo, cujus rei causa deinceps patebit. Earum situm ipse nobis scriptor aperit, Thraciam primo loco collocans, secundo Macedoniam, tertio Strymonen, quarto Thessalonicam, quinto Græciam, etc. Igitur e nostri Constantini mente Thracia ejus et Macedonia inter Pontum Euxinum et Hebrum quærenda sunt; Strymon (terra Strymonia) inter Hebrum et Strymonem flumina; Thessalonica (Macedonia veteris sensus) inter Strymonem et Peneum Aluniina, etc.; id quod ab aliis quoque scriptoribus coævis plenissime confirmari statim demonstrabimus. Jam primo urbium quarumdan hujus Macedoniæ nomina citabimus, quo non Gruius nostra sententie fundamentum jacere possumus. Dein terræ ipsius denominationem per longum sæculorum ordinem persequemur. Postremo videbimus, quomodo factum sit, ut ista Thraciæ pars diceretur Macedonia. (α) In hoc Theophanis loco Strymon idem est quod terra Strymonia, ex occidente Hebri Philippopoli contigua. Verum quid duplex illud Philippopolis et Philippi siguifcant? Unam urbem, non duas, sc. Philippopolin. Namque metum illum Bulgaricum Philippos quoque, a Philippopoli valde remotos, tetigisse, Adrianopolin vicinam non tetigisse, quis sibi persuadebit? Sola, inquam, Philippopolis, Ebro superiori apposita, significatur, collato totius loci contextu. Ea autem primitus Philippi dicebatur, coll. Malcho in Exc. cap. 2, p. 234 ed. Bonn. (ad annum 473): Ὁ δὲ Θευδέριχος.. τὸ μὲν τῆς δυνάμεως τὸ μὲν τῆς δυνάμεως αὐτοῦ ἐς Φιλίππους ἐκπέμπει, τῷ δὲ προσεκάθητο τὴν ᾿Αρκαδιούπολιν μηχανῇ πάσῃ πολιορκών. Οι δὲ ἐκπεμφθέντες ἐπὶ Φιλίππους. Adde Cedrenum vol. ΙΙ, p. 184 ed. Bonn.:.. Εἰς Φιλίππους αὐτοὺς (μία δὲ αὕτη τῶν Μακεδονικῶν πόλεων) μετοικίζει, εἶτα πάλιν ἐκεῖθεν εἰς ᾿Αδριανούπολιν. Ludit nugaCurque Theophanes, ut alii popularium, in usu minum, utens duobus pro uno; cujus rei testimonia hac proferre juvabit. Cedrenus ed. Bum. vol. ΙΙ, p. 522: Τῆς ἄνω Μηδίας καὶ τῆς ᾿Ασπρακανία;; quod posterius της abest a C. Iilem. p. 570: Τῆς Μηδίας ήτοι τοῦ Βαισπρακάν. Idem p. 602:.. συναθροίσας ὑφ᾽ ἕν, Φράγγους φημὶ καὶ Βαράγο γους. Idem p. 600:.. καὶ τοὺς διεσπαρμένους ἔν τε Χαλδίᾳ καὶ Ἰβηρίᾳ Φράγγους καὶ Βαράγγους. Idem p. 543: Καὶ Τριβαλλοὺς καὶ Σέρβους. Ubi deinceps recurrit simplex Τριβαλλούς, et simplex Σέρβοι. Scylitzes p. 666 ed. Boum.: Παρὰ τῶν Ba- Nomina urbium. Stephanus Byz.: Βισάνθη, πόλις Μακεδονίας κατὰ Θράκην Ελληνὶς, ἄποικος Σαμίων. Cedrenus vol. II, p. 604, ed. Bonn.:. οἱ Πατζινάκαι.. πᾶσαν.. τὴν ὁρμὴν ἐτράποντο κατὰ Μακεδονίας.. κατέτρεχον τὰ ἐν Μακεδονία χωρία.. "υπερ μαθόντες ὁ Βρυέννιος καὶ ὁ Μιχαήλ.. ἔρχονται εἰς Χαριούπολιν.. ὑποστρέψαντες έγγιστα Χαριουπόλεως, κ. τ. λ. Luitpraudi Legatio ad Nice phorum Plocam (Muratori Scripll. rerum Italt. νοί. II, p. 485; [Patrol. Lat. tom. CXXXVI, col. vol. 927 (]): Hand longe Constantinopoli in Mace donia. Menologium Basilianum ad diem 1 Sept. (Vol. 1, p. 6): 'Από 'Αδριανουπόλεως τῆς Μακεδονίας. 1 ien Menologium ad 31 Oet. (ibi:l. p. 158): Τῆς Ὀδυσσουπόλεως.. χώρας Μακεδονίας. le n Menol. ad 24 Apr. (vol. III, p. 68): Πόλεως Δοροστόλου τῆς Καππαδοκίας. Ubi Latinus interpres recte sic, in Macedonia. Idem Menologium ad 28 Apr. (p. 75): Δοροστόλου τῆς Μακεδονίας. Ibidemn tamen, ad 28 Jul. (vol. III, p. 172), purius dicitur Dorostolum Μυσίας τῆς Θράκης. Stephanus Βyz.: Φιλιππόπολις, πόλις Μακεδονίας, Φιλίππου του Αμύντου κτίσμα ἐν τῷ Εβρῳ. Cinnamus v, 2 (p. 203 ed. Bonn.): Βασιλεὺς δὲ (Manuel Comn.) ἐπὶ τὴν Μακεδονικὴν ἐχώρει πόλιν Φιλίππου, τὰ πρὸς τῇ Σερβικῇ καταστησόμενος πράγματα. Idem v, 5: Ἐπὶ τὴν Φιλίππου. Ubi ut antea duce contextu Philippopolis significatur. Theophanes p. 772 el. Bonn. (ad a. 812): Οἱ δὲ Βούλγαροι.. πλέον κατίσχυσαν Θρᾴκης καὶ Μακεδονίας. Τότε καὶ Αγχίαλον καὶ Βερόην ἀφέντες Χριστιανοὶ ἔφυγον.. Νικτιάν τε καὶ τὸ τοῦ Προβάτου κάστρον.. ὡσαύ τως καὶ τὴν Φιλιππούπολιν καὶ Φιλίππους καὶ τὴν Στρυμόνα οἰκοῦντες μέτοικοι ἐπανῆλθον (α). Cedrenus vol. II, ed. Bonn. p. 183: Καὶ εἴ; τι α ράγγων. Iulem p. 644:.. στίφος στρατιωτικών. Βαράγγους αὐτοὺς ἡ κοινὴ ὀνομάζει διάλεκτος. Ι. p. 668: Πρὸς δὲ καὶ Φράγγων καὶ Βαράγγων. id. ρ. 727: Μετά Βαράγγων καὶ Φράγγων. Id. p. 728: Φράγγοις τε καὶ Μακεδόσι (omissa voce Βαράγγοις). Zonaras xvit, 21 (coll. 25 de Bansjracania): Τριβαλλούς τε καὶ Σέρβους. Cinnamus n, 42 (p. 67 ed. Bonn.): Κελτοὶ γὰρ καὶ Γερμανοὶ καὶ τὸ Γαλατικὸν ἔθνος.. Βρίττιοί τε καὶ Βρετανοί, κ. τ. λ. Tzetza chil. x1, 366, 979 (ed. Kiessl. p. 438): Ίστρου παρ᾽ ὄχθας καὶ Δανουδείου ῥέους. lilem chil. v!!!, 212, σου (p. 306): Ἐκ τοῦ Ζεφύρου καὶ δυσμῶν. (μ. Ilem ibid. v, 630: Τὸ πρὸς τὴν μεσημβρίαν δὲ καὶ μέρη τὰ πρὸς νότον. G. Pachymeres in Mich. Paleologos, 25: Τὸ Κελτικὸν καὶ πελεκυφόρον. llena vero ibidem c. 8: Το Κελτικὴν πελεκυφόρον. Idem in Andronico Paleologo ut, 25: τῶν Τριβαλλῶν.. τῷ κράλη Σερβίας, Nicephorus Gregoras ii, 4, 5: Κελτοί τε ἤδη καὶ Γαλάται ἐκλήθησαν. ι', 7, 2: Γαλάτας καὶ Κελτούς. νιι, 5, 5: Αφρικήν και Λιβύην Γαλατίαν.. καὶ Κελτικήν. κιν, 8, 5: Τῶν Κελτι κῶν τε καὶ Γαλατικών βαράθρων, χιν, 7, 2: Ματσαλιανῶν καὶ Βογομίλων. νιιι. 14, 5: Πρὸς μεσημ βρίαν καὶ νότον ἄνεμον. Nicephorus - Callisti Hist. eccles. Su, 20 (ed. Frontonis Ducæi): Γαλα τῶν Κελτῶν τε. Ducas cap. 8: Τριβαλλούς τε καὶ Σέρβους. Laonicus Chalcondylis libro I, p. 29 eol. Βοιιιι.: Σέρβους δὲ ἐκείνους καὶ Τριβαλούς. Geurgius Phrantza., 7 (p. 276 ed. Bonn.): Κελτούς καὶ Κελτογαλάτας.. Μαυρητανίαν καὶ Μαυρου

καὶ ᾿Αρμενίους καὶ τὴν παράλιον ἅπασαν ἀπὸ Παμφυλίας ἄχρι Τραπεζοῦντος καὶ τῶν παρὰ τὸν Φᾶσιν φρουρίων παρέδωκε, τῷ αὐτῷ καὶ Θρᾴκην ἐπιτρέψας Μυσίαν τε μέχρις Αἴμου καὶ Ροδόπης καὶ μέσ χρι Δοβήρου πόλεως οριζομένην, καὶ Κύπρον μέντοι καὶ τὰς Κυκλάδας νήσους, δίχα Λήμνου καὶ Ἴμβρου καὶ Σαμοθράκης· ἑτέρῳ δὲ Μακεδόνας καὶ Θεσσαλοὺς καὶ Κρῆτας καὶ τὴν Ἑλλάδα καὶ τὰς περὶ αὐτὴν νήσους καὶ ἀμφοτέρας Ηπείρους καὶ πρὸς ταύταις Ἰλλυριοὺς καὶ Δάκας καὶ Τριβαλλοὺς καὶ τοὺς ἄχρι τῆς Βαλερίας Παίονας, καὶ ἐπὶ τούτοις τὴν ἄνω Μυσίαν. Postremo necid negligendum esse videtur, god uterque scriptor (Zosimus et Constantinus) terram Lazicam et Thracicam jungit. Primum thema, Thracia. Secundum thema, Macedonia. Uno capite duas imperii provincias jungo, cujus rei causa deinceps patebit. Earum situm ipse nobis scriptor aperit, Thraciam primo loco collocans, secundo Macedoniam, tertio Strymonen, quarto Thessalonicam, quinto Græciam, etc. Igitur e nostri Constantini mente Thracia ejus et Macedonia inter Pontum Euxinum et Hebrum quærenda sunt; Strymon (terra Strymonia) inter Hebrum et Strymonem flumina; Thessalonica (Macedonia veteris sensus) inter Strymonem et Peneum Aluniina, etc.; id quod ab aliis quoque scriptoribus coævis plenissime confirmari statim demonstrabimus. Jam primo urbium quarumdan hujus Macedoniæ nomina citabimus, quo non Gruius nostra sententie fundamentum jacere possumus. Dein terræ ipsius denominationem per longum sæculorum ordinem persequemur. Postremo videbimus, quomodo factum sit, ut ista Thraciæ pars diceretur Macedonia. (α) In hoc Theophanis loco Strymon idem est quod terra Strymonia, ex occidente Hebri Philippopoli contigua. Verum quid duplex illud Philippopolis et Philippi siguifcant? Unam urbem, non duas, sc. Philippopolin. Namque metum illum Bulgaricum Philippos quoque, a Philippopoli valde remotos, tetigisse, Adrianopolin vicinam non tetigisse, quis sibi persuadebit? Sola, inquam, Philippopolis, Ebro superiori apposita, significatur, collato totius loci contextu. Ea autem primitus Philippi dicebatur, coll. Malcho in Exc. cap. 2, p. 234 ed. Bonn. (ad annum 473): Ὁ δὲ Θευδέριχος.. τὸ μὲν τῆς δυνάμεως τὸ μὲν τῆς δυνάμεως αὐτοῦ ἐς Φιλίππους ἐκπέμπει, τῷ δὲ προσεκάθητο τὴν ᾿Αρκαδιούπολιν μηχανῇ πάσῃ πολιορκών. Οι δὲ ἐκπεμφθέντες ἐπὶ Φιλίππους. Adde Cedrenum vol. ΙΙ, p. 184 ed. Bonn.:.. Εἰς Φιλίππους αὐτοὺς (μία δὲ αὕτη τῶν Μακεδονικῶν πόλεων) μετοικίζει, εἶτα πάλιν ἐκεῖθεν εἰς ᾿Αδριανούπολιν. Ludit nugaCurque Theophanes, ut alii popularium, in usu minum, utens duobus pro uno; cujus rei testimonia hac proferre juvabit. Cedrenus ed. Bum. vol. ΙΙ, p. 522: Τῆς ἄνω Μηδίας καὶ τῆς ᾿Ασπρακανία;; quod posterius της abest a C. Iilem. p. 570: Τῆς Μηδίας ήτοι τοῦ Βαισπρακάν. Idem p. 602:.. συναθροίσας ὑφ᾽ ἕν, Φράγγους φημὶ καὶ Βαράγο γους. Idem p. 600:.. καὶ τοὺς διεσπαρμένους ἔν τε Χαλδίᾳ καὶ Ἰβηρίᾳ Φράγγους καὶ Βαράγγους. Idem p. 543: Καὶ Τριβαλλοὺς καὶ Σέρβους. Ubi deinceps recurrit simplex Τριβαλλούς, et simplex Σέρβοι. Scylitzes p. 666 ed. Boum.: Παρὰ τῶν Ba- Nomina urbium. Stephanus Byz.: Βισάνθη, πόλις Μακεδονίας κατὰ Θράκην Ελληνὶς, ἄποικος Σαμίων. Cedrenus vol. II, p. 604, ed. Bonn.:. οἱ Πατζινάκαι.. πᾶσαν.. τὴν ὁρμὴν ἐτράποντο κατὰ Μακεδονίας.. κατέτρεχον τὰ ἐν Μακεδονία χωρία.. "υπερ μαθόντες ὁ Βρυέννιος καὶ ὁ Μιχαήλ.. ἔρχονται εἰς Χαριούπολιν.. ὑποστρέψαντες έγγιστα Χαριουπόλεως, κ. τ. λ. Luitpraudi Legatio ad Nice phorum Plocam (Muratori Scripll. rerum Italt. νοί. II, p. 485; [Patrol. Lat. tom. CXXXVI, col. vol. 927 (]): Hand longe Constantinopoli in Mace donia. Menologium Basilianum ad diem 1 Sept. (Vol. 1, p. 6): 'Από 'Αδριανουπόλεως τῆς Μακεδονίας. 1 ien Menologium ad 31 Oet. (ibi:l. p. 158): Τῆς Ὀδυσσουπόλεως.. χώρας Μακεδονίας. le n Menol. ad 24 Apr. (vol. III, p. 68): Πόλεως Δοροστόλου τῆς Καππαδοκίας. Ubi Latinus interpres recte sic, in Macedonia. Idem Menologium ad 28 Apr. (p. 75): Δοροστόλου τῆς Μακεδονίας. Ibidemn tamen, ad 28 Jul. (vol. III, p. 172), purius dicitur Dorostolum Μυσίας τῆς Θράκης. Stephanus Βyz.: Φιλιππόπολις, πόλις Μακεδονίας, Φιλίππου του Αμύντου κτίσμα ἐν τῷ Εβρῳ. Cinnamus v, 2 (p. 203 ed. Bonn.): Βασιλεὺς δὲ (Manuel Comn.) ἐπὶ τὴν Μακεδονικὴν ἐχώρει πόλιν Φιλίππου, τὰ πρὸς τῇ Σερβικῇ καταστησόμενος πράγματα. Idem v, 5: Ἐπὶ τὴν Φιλίππου. Ubi ut antea duce contextu Philippopolis significatur. Theophanes p. 772 el. Bonn. (ad a. 812): Οἱ δὲ Βούλγαροι.. πλέον κατίσχυσαν Θρᾴκης καὶ Μακεδονίας. Τότε καὶ Αγχίαλον καὶ Βερόην ἀφέντες Χριστιανοὶ ἔφυγον.. Νικτιάν τε καὶ τὸ τοῦ Προβάτου κάστρον.. ὡσαύ τως καὶ τὴν Φιλιππούπολιν καὶ Φιλίππους καὶ τὴν Στρυμόνα οἰκοῦντες μέτοικοι ἐπανῆλθον (α). Cedrenus vol. II, ed. Bonn. p. 183: Καὶ εἴ; τι α ράγγων. Iulem p. 644:.. στίφος στρατιωτικών. Βαράγγους αὐτοὺς ἡ κοινὴ ὀνομάζει διάλεκτος. Ι. p. 668: Πρὸς δὲ καὶ Φράγγων καὶ Βαράγγων. id. ρ. 727: Μετά Βαράγγων καὶ Φράγγων. Id. p. 728: Φράγγοις τε καὶ Μακεδόσι (omissa voce Βαράγγοις). Zonaras xvit, 21 (coll. 25 de Bansjracania): Τριβαλλούς τε καὶ Σέρβους. Cinnamus n, 42 (p. 67 ed. Bonn.): Κελτοὶ γὰρ καὶ Γερμανοὶ καὶ τὸ Γαλατικὸν ἔθνος.. Βρίττιοί τε καὶ Βρετανοί, κ. τ. λ. Tzetza chil. x1, 366, 979 (ed. Kiessl. p. 438): Ίστρου παρ᾽ ὄχθας καὶ Δανουδείου ῥέους. lilem chil. v!!!, 212, σου (p. 306): Ἐκ τοῦ Ζεφύρου καὶ δυσμῶν. (μ. Ilem ibid. v, 630: Τὸ πρὸς τὴν μεσημβρίαν δὲ καὶ μέρη τὰ πρὸς νότον. G. Pachymeres in Mich. Paleologos, 25: Τὸ Κελτικὸν καὶ πελεκυφόρον. llena vero ibidem c. 8: Το Κελτικὴν πελεκυφόρον. Idem in Andronico Paleologo ut, 25: τῶν Τριβαλλῶν.. τῷ κράλη Σερβίας, Nicephorus Gregoras ii, 4, 5: Κελτοί τε ἤδη καὶ Γαλάται ἐκλήθησαν. ι', 7, 2: Γαλάτας καὶ Κελτούς. νιι, 5, 5: Αφρικήν και Λιβύην Γαλατίαν.. καὶ Κελτικήν. κιν, 8, 5: Τῶν Κελτι κῶν τε καὶ Γαλατικών βαράθρων, χιν, 7, 2: Ματσαλιανῶν καὶ Βογομίλων. νιιι. 14, 5: Πρὸς μεσημ βρίαν καὶ νότον ἄνεμον. Nicephorus - Callisti Hist. eccles. Su, 20 (ed. Frontonis Ducæi): Γαλα τῶν Κελτῶν τε. Ducas cap. 8: Τριβαλλούς τε καὶ Σέρβους. Laonicus Chalcondylis libro I, p. 29 eol. Βοιιιι.: Σέρβους δὲ ἐκείνους καὶ Τριβαλούς. Geurgius Phrantza., 7 (p. 276 ed. Bonn.): Κελτούς καὶ Κελτογαλάτας.. Μαυρητανίαν καὶ Μαυρου

νάμεω;, ἀρχηγοὺς ἐχούσας ἅπαντας Μακεδόνας. Ibid. Strymonia. Ibid. vero c. 8: Τοῦ Σαμουὴλ δὲ τοῦ p. 616: Αὐτοκράτορα.. τῶν Μακεδονικών ταγμάτ τῶν Βουλγάρων ἐξάρχοντος οὐ τὰ Θρᾳκῶν, οὐδὲ τὰ των. Ibid. p. 629: Καὶ μᾶλλον εἰ Μακεδόνες. Μακεδόνων μόνα ληϊζομένου, ἀλλὰ καὶ τὴν Ἑλλάδα, lag. 650: Στρατηλάτης.. τῆς Δύσεως καὶ πάντων καὶ αὐτὴν δέ γε την Πελοπόννησον... Ibid. c. 25: τῶν Μακεδόνων ὢν ἐξοχώτατος. Scylitza ibidem Τὴν Ορεστιάδα οἰκῶν (οὕτω δὲ πάλαι ἡ πόλις ἐκαλεῖτο p. 655: Εν πολλοῖς μέρεσι τὴν Βουλγαρίαν, ἤδη δὲ τοῦ βασιλέως Αδριανοῦ ἐξ Ορέστου τοῦ ᾿Αγαμέ τὴν τε Θρᾴκην καὶ τὴν Μακεδονίαν συνέθλιβε (gens μονος), τοὺς Μακεδόνας είχε προσέχοντας αὐτῷ. Uzarum). Iliisl. p. 657: Και χώραν λαβόντες (tzi Ibid.: Οἱ δέ γε Μακεδόνες... ἐς τὴν αὐτῶν μητρό quidam debellati) δημοσίαν ἀπὸ τῆς Μακεδονικῆς. πολιν ἄγουσιν αὐτόν, την Αδριανούπολιν. Ibid. c. 26: Ibid. p. 668 (in Romano Diogene): στρατόν.. Ὥστε καὶ ἀδεῶς κατὰ πάσης τῆς Θρᾴκη; καὶ Μακεοἷον παρεῖχεν ὁ καιρὸς ἔκ τε Μακεδόνων καὶ Βουλ- δονίας σκεδάννυσθαι (Palzinacas). πτιι, 2: Βρυέν γάρων καὶ Καππαδοκῶν καὶ Οὔζων...καὶ Φράγγων καὶ νιον... στρατηγοῦντα τῶν ἐκ Μακεδονίας δυνάμεων. Βαράγγων. Ibid. p. 717: Στράτευμα ἀξιόλογον, συγ- fbid. c. 9: "Οθεν όρώμενοι (Uzi) τήν τε Μακεδονίαν κείμενον ἔκ τε Μακεδόνων καὶ Φράγγων. Ιb. p. 719: Τῆς ἐληίζοντο, καὶ μέχρις Ελλάδος προήεσαν. Ibid. c. 17: Μακεδονικῆς φάλαγγος. Ibid.: Ληΐζεται δὲ (Nestor, η Τὰ Θρᾳκῶν τε καὶ Μακεδόνων ληΐζεται. Ibid. c. 20: ὁδοὺς τῶν Παριστρίων), τήν τε Μακεδονίαν καὶ Θρᾷς κην καὶ τὰ παρακείμενα της Βουλγαρίας Pag. 728: Ἐν ᾿Αδριανουπόλει συνήντησε Φράγγοις τε καὶ Μακεδόσι καὶ τῷ λοιπῷ.. στρατεύματι. lidl.: Πρό; τινα τῶν Μακεδονικών πόλεων. Σύμμικτον πλῆθος, ἐκ Θρᾳκῶν τε καὶ Μακεδόνων καὶ Ῥωμαίων ἄλλων καὶ Βαρβάρων συνεστηκός. Ibid. c. 25: Πατζινακῶν ἔθνους... τὴν Θρᾴκην πᾶσαν καὶ τὴν Μακεδονίαν ληϊζομένου. Nicephorus Bayeunius, codem saculo. Is 1, 5 (ed. Leo Grammaticus (ac. st, ut videtur, coll. Cra- Bonn.): 'Ο δὲ Ἰωάννης... μνημεῖον ἄληστον, τὰς mero in Anecdd. Græcis bibt. Paris. Vol II.). Is ter- αὐτοῦ πράξεις, κατέλιπε Θραξί τε καὶ Μακεδόσι καὶ ram nostram puro sermone Thraciam dicere solet, μέντοι καὶ Ἰλλυριοῖς καὶ Βουλγάροις, ἄρχουσί τε e. g. p. 155 ed. Bonn. Adde 159, 145, 151, 170 καὶ ἀρχομένοις. Ibid. 11, 3: Οι τε μὴν Σκύθαι, πρὸς (μετά ταξεωτῶν ἐκ τῆς Θράκης), 178, 185, 185, τούτοις συστασιάσαντες, Θρᾴκην τε καὶ Μακεδονία, 194, 293, 294. Idem vero p. 231: '0 avrò; (Basi- κατέτρεχον. 111, 8: Μακεδόνων τε γὰρ καὶ Θρακών lius Macedo) γεννᾶται ἐν Μακεδονίᾳ, ἐν τοῖς χωρίς τὰς τάξεις ἁπάσας εἶχε μεθ᾿ ἑαυτοῦ. ιν, 2: Ὁ δὲ οις 'Αδριανουπόλεως. Pag. 239: ᾿Απογνόντες οὖν οἱ Βρυέννιος ἐν Οδρυσοῖς διάγων... τὸ Μακεδονικών Μακεδόνες (Alrianopolitani, η Bulgaris ad Dubium καὶ Θρᾳκικὸν στράτευμα συλλεξάμενος... Ibid. Τόν inferiorem abducti).. Ibidem: Κατεδίωκον αὐτοὺς τε Μακεδόνων ἄρχοντα καὶ Θρᾳκών στρατηγούς. οἱ Μακεδόνες.. ἕτεροι ὀνομαστοὶ τῶν Μακεδόνων. Pag. 255: Τῶν δὲ Βουλγάρων ἐπιδρομάς ποιούντων ἐν Θρᾴκη και Μακεδονίᾳ, καὶ ληϊζομένων τὰ τοιαῦτα. Pag. 260: Παρά τοῦ στρατηγοῦ Μακεδονίας. Pag. 273: Καὶ ἀπέστειλεν ἐν Μακεδονίᾳ.. ἀγαγὼν δὲ ἐκ Μακεδονίας Βασίλειον.. Pag. 310: Καὶ ληϊζεται μὲν Θράκην τε καὶ Μακεδονίαν. Pag. 515: Εν τῷ τῶν Θρακώνων θέματι. Pag.3:6: Καὶ ἐν Μακε δονία καταλαμβάνουσιν. Michael Glycas (circa a. 1118). Is quoque puriorem Thracite usum sequi solet p.499, 507, 558, 681, ed. Bonn.; item Mysie p. 584. Alibi vero pro eadem hchet Macedoniam, sc. pag. 570: Τὸν Μακεδόνα Βασίλειον. Ibidem p. 599: Εφθασε γὰρ ὁ Μονομά χος ἐκεῖσε διαπεράσας τὰς Μακεδονικάς δυνάμεις ἐν οἷς ἦν στρατηγὸς καὶ Βρυέννιος. Λόγος γὰρ παρὰ τοῖς Τούρκοις ἐφέρετο, ὡς ὑπ' ἐκείνων καταλυθήσον. ται, μεθ' ὧν ὁ ᾿Αλέξανδρος τους Πέρσας κατέλυσεν. Pag. 620: Τηνικαῦτα καὶ (initio imp. Alesiil Com neni) Πατζινάκων πλῆθος πολὺ τὴν Θρακίαν καὶ Μακεδονίαν ἐλήϊζεν. Joannes Zonaras (eodem sæculo) 16, v, 6: Bxσιλείου τοῦ Μακεδόνος... ὃς ἐκ Μακεδονίας μὲν ἦν. Εφυ δὲ πατέρων ἀσήμων καὶ ἀφανῶν, εἰ καί τις τῶν τὰ περὶ αὐτοῦ ἐξιστορησάντων ἐκ τοῦ τῶν ᾿Αρ σακιδῶν αὐτὸν γένους κατάγεσθαι τερατεύεται. χνι, 18: Συμεών τά τε κατὰ Μακεδονίαν καὶ τἀπὶ Θρᾴκη:...ἐληΐζετο. ενι, 1: Την Θράκην ἔλην (puro sermone). Ibidem. cap. 7, Thraciam habet de terra llem c. 3: Ἐν τῷ περὶ τὴν Θράκην χωρίῳ Δαμου κρανίας. Idem c. 5: Παρὰ ποταμὸν οὐκ οἶδ' ὅπως ἀρχῆθεν καλούμενον διὰ τὸ ἀμειφθῆναι τῶν ὀνομά των τὰ πλεῖστα, τέως δ' οὖν ἐκ τῶν Θρακικῶν ὁρῶν καταῤῥέοντα, καὶ ῾Αλμυρὸς κατὰ (lege παρὰ) ἔγχω ρίων καλούμενον. ldem c. 6: Επλήρουν δὲ ταύτην τὴν φάλαγγα αἱ τῶν Μακεδόνων τε καὶ Θρᾳκῶν ἵλαι, lbilem: Τὸ δὲ μέσον τῆς φάλαγγος αὐτὸς ἐκεῖνος ὁ Βρυέννιος ἦγεν, ἐν ᾧ τό τε ἀρχοντικὴν ἐτάττετο ἅπαν καὶ Θρᾳκῶν δὲ, Μακεδόνων καὶ τῆς ἵππου τῶν Θεσσαλῶν, ὅσον ἐπίλεκτον. Idem ibid. c. 18: Ο Κομνηνός δὲ (Alexius l) διὰ Μακεδονίας καὶ Βουλεροῦ διελθὼν τὸν Στρυμόνα καταλαμβάνει, καὶ τοῦτον διαπεράσας... Anna Commena, Nicephori Bryennii conjux. Ea libro v, 4 (p. 109, ed. Paris.; p. 198, vol. I, ed, Bom.): Ἐξῆρχε μὲν οὖν τοῦ τῶν ἐξκουβίτων τάγματος Κωνσταντίνος ὁ ἀπος, τῶν Μακεδόνων ὁ ᾿Αντίος χος, τῶν Θετταλών (Thessalonicensium) ὁ Κατασίλας· ὁ δέ γε Τατίκιος... τῶν περὶ 'Αχριδώ οἰκούν των Τούρκων ἡγεμόνευε. Ubi Achrido mihi non est Lychnydus (Achris, Okri Bulgarorum), sed Rhodope mons, coll. meis Egnatianis (commentat. 11, p. 51). Eadem libro xiv (p. 452 ed. Paris., in descriptione Haemi montis): Δωκῶν μὲν ὄντων βορειοτέρων καὶ τῶν Θρᾳκῶν τε αὐτῶν τε καὶ Μακεδόνων... (ubi tamen, collato apud Annam magno Hæmi ambitu, ¡psa vetus Macedonia significari videtur). Constantinus Manasses (eodem sæculo). Is versu

νάμεω;, ἀρχηγοὺς ἐχούσας ἅπαντας Μακεδόνας. Ibid. Strymonia. Ibid. vero c. 8: Τοῦ Σαμουὴλ δὲ τοῦ p. 616: Αὐτοκράτορα.. τῶν Μακεδονικών ταγμάτ τῶν Βουλγάρων ἐξάρχοντος οὐ τὰ Θρᾳκῶν, οὐδὲ τὰ των. Ibid. p. 629: Καὶ μᾶλλον εἰ Μακεδόνες. Μακεδόνων μόνα ληϊζομένου, ἀλλὰ καὶ τὴν Ἑλλάδα, lag. 650: Στρατηλάτης.. τῆς Δύσεως καὶ πάντων καὶ αὐτὴν δέ γε την Πελοπόννησον... Ibid. c. 25: τῶν Μακεδόνων ὢν ἐξοχώτατος. Scylitza ibidem Τὴν Ορεστιάδα οἰκῶν (οὕτω δὲ πάλαι ἡ πόλις ἐκαλεῖτο p. 655: Εν πολλοῖς μέρεσι τὴν Βουλγαρίαν, ἤδη δὲ τοῦ βασιλέως Αδριανοῦ ἐξ Ορέστου τοῦ ᾿Αγαμέ τὴν τε Θρᾴκην καὶ τὴν Μακεδονίαν συνέθλιβε (gens μονος), τοὺς Μακεδόνας είχε προσέχοντας αὐτῷ. Uzarum). Iliisl. p. 657: Και χώραν λαβόντες (tzi Ibid.: Οἱ δέ γε Μακεδόνες... ἐς τὴν αὐτῶν μητρό quidam debellati) δημοσίαν ἀπὸ τῆς Μακεδονικῆς. πολιν ἄγουσιν αὐτόν, την Αδριανούπολιν. Ibid. c. 26: Ibid. p. 668 (in Romano Diogene): στρατόν.. Ὥστε καὶ ἀδεῶς κατὰ πάσης τῆς Θρᾴκη; καὶ Μακεοἷον παρεῖχεν ὁ καιρὸς ἔκ τε Μακεδόνων καὶ Βουλ- δονίας σκεδάννυσθαι (Palzinacas). πτιι, 2: Βρυέν γάρων καὶ Καππαδοκῶν καὶ Οὔζων...καὶ Φράγγων καὶ νιον... στρατηγοῦντα τῶν ἐκ Μακεδονίας δυνάμεων. Βαράγγων. Ibid. p. 717: Στράτευμα ἀξιόλογον, συγ- fbid. c. 9: "Οθεν όρώμενοι (Uzi) τήν τε Μακεδονίαν κείμενον ἔκ τε Μακεδόνων καὶ Φράγγων. Ιb. p. 719: Τῆς ἐληίζοντο, καὶ μέχρις Ελλάδος προήεσαν. Ibid. c. 17: Μακεδονικῆς φάλαγγος. Ibid.: Ληΐζεται δὲ (Nestor, η Τὰ Θρᾳκῶν τε καὶ Μακεδόνων ληΐζεται. Ibid. c. 20: ὁδοὺς τῶν Παριστρίων), τήν τε Μακεδονίαν καὶ Θρᾷς κην καὶ τὰ παρακείμενα της Βουλγαρίας Pag. 728: Ἐν ᾿Αδριανουπόλει συνήντησε Φράγγοις τε καὶ Μακεδόσι καὶ τῷ λοιπῷ.. στρατεύματι. lidl.: Πρό; τινα τῶν Μακεδονικών πόλεων. Σύμμικτον πλῆθος, ἐκ Θρᾳκῶν τε καὶ Μακεδόνων καὶ Ῥωμαίων ἄλλων καὶ Βαρβάρων συνεστηκός. Ibid. c. 25: Πατζινακῶν ἔθνους... τὴν Θρᾴκην πᾶσαν καὶ τὴν Μακεδονίαν ληϊζομένου. Nicephorus Bayeunius, codem saculo. Is 1, 5 (ed. Leo Grammaticus (ac. st, ut videtur, coll. Cra- Bonn.): 'Ο δὲ Ἰωάννης... μνημεῖον ἄληστον, τὰς mero in Anecdd. Græcis bibt. Paris. Vol II.). Is ter- αὐτοῦ πράξεις, κατέλιπε Θραξί τε καὶ Μακεδόσι καὶ ram nostram puro sermone Thraciam dicere solet, μέντοι καὶ Ἰλλυριοῖς καὶ Βουλγάροις, ἄρχουσί τε e. g. p. 155 ed. Bonn. Adde 159, 145, 151, 170 καὶ ἀρχομένοις. Ibid. 11, 3: Οι τε μὴν Σκύθαι, πρὸς (μετά ταξεωτῶν ἐκ τῆς Θράκης), 178, 185, 185, τούτοις συστασιάσαντες, Θρᾴκην τε καὶ Μακεδονία, 194, 293, 294. Idem vero p. 231: '0 avrò; (Basi- κατέτρεχον. 111, 8: Μακεδόνων τε γὰρ καὶ Θρακών lius Macedo) γεννᾶται ἐν Μακεδονίᾳ, ἐν τοῖς χωρίς τὰς τάξεις ἁπάσας εἶχε μεθ᾿ ἑαυτοῦ. ιν, 2: Ὁ δὲ οις 'Αδριανουπόλεως. Pag. 239: ᾿Απογνόντες οὖν οἱ Βρυέννιος ἐν Οδρυσοῖς διάγων... τὸ Μακεδονικών Μακεδόνες (Alrianopolitani, η Bulgaris ad Dubium καὶ Θρᾳκικὸν στράτευμα συλλεξάμενος... Ibid. Τόν inferiorem abducti).. Ibidem: Κατεδίωκον αὐτοὺς τε Μακεδόνων ἄρχοντα καὶ Θρᾳκών στρατηγούς. οἱ Μακεδόνες.. ἕτεροι ὀνομαστοὶ τῶν Μακεδόνων. Pag. 255: Τῶν δὲ Βουλγάρων ἐπιδρομάς ποιούντων ἐν Θρᾴκη και Μακεδονίᾳ, καὶ ληϊζομένων τὰ τοιαῦτα. Pag. 260: Παρά τοῦ στρατηγοῦ Μακεδονίας. Pag. 273: Καὶ ἀπέστειλεν ἐν Μακεδονίᾳ.. ἀγαγὼν δὲ ἐκ Μακεδονίας Βασίλειον.. Pag. 310: Καὶ ληϊζεται μὲν Θράκην τε καὶ Μακεδονίαν. Pag. 515: Εν τῷ τῶν Θρακώνων θέματι. Pag.3:6: Καὶ ἐν Μακε δονία καταλαμβάνουσιν. Michael Glycas (circa a. 1118). Is quoque puriorem Thracite usum sequi solet p.499, 507, 558, 681, ed. Bonn.; item Mysie p. 584. Alibi vero pro eadem hchet Macedoniam, sc. pag. 570: Τὸν Μακεδόνα Βασίλειον. Ibidem p. 599: Εφθασε γὰρ ὁ Μονομά χος ἐκεῖσε διαπεράσας τὰς Μακεδονικάς δυνάμεις ἐν οἷς ἦν στρατηγὸς καὶ Βρυέννιος. Λόγος γὰρ παρὰ τοῖς Τούρκοις ἐφέρετο, ὡς ὑπ' ἐκείνων καταλυθήσον. ται, μεθ' ὧν ὁ ᾿Αλέξανδρος τους Πέρσας κατέλυσεν. Pag. 620: Τηνικαῦτα καὶ (initio imp. Alesiil Com neni) Πατζινάκων πλῆθος πολὺ τὴν Θρακίαν καὶ Μακεδονίαν ἐλήϊζεν. Joannes Zonaras (eodem sæculo) 16, v, 6: Bxσιλείου τοῦ Μακεδόνος... ὃς ἐκ Μακεδονίας μὲν ἦν. Εφυ δὲ πατέρων ἀσήμων καὶ ἀφανῶν, εἰ καί τις τῶν τὰ περὶ αὐτοῦ ἐξιστορησάντων ἐκ τοῦ τῶν ᾿Αρ σακιδῶν αὐτὸν γένους κατάγεσθαι τερατεύεται. χνι, 18: Συμεών τά τε κατὰ Μακεδονίαν καὶ τἀπὶ Θρᾴκη:...ἐληΐζετο. ενι, 1: Την Θράκην ἔλην (puro sermone). Ibidem. cap. 7, Thraciam habet de terra llem c. 3: Ἐν τῷ περὶ τὴν Θράκην χωρίῳ Δαμου κρανίας. Idem c. 5: Παρὰ ποταμὸν οὐκ οἶδ' ὅπως ἀρχῆθεν καλούμενον διὰ τὸ ἀμειφθῆναι τῶν ὀνομά των τὰ πλεῖστα, τέως δ' οὖν ἐκ τῶν Θρακικῶν ὁρῶν καταῤῥέοντα, καὶ ῾Αλμυρὸς κατὰ (lege παρὰ) ἔγχω ρίων καλούμενον. ldem c. 6: Επλήρουν δὲ ταύτην τὴν φάλαγγα αἱ τῶν Μακεδόνων τε καὶ Θρᾳκῶν ἵλαι, lbilem: Τὸ δὲ μέσον τῆς φάλαγγος αὐτὸς ἐκεῖνος ὁ Βρυέννιος ἦγεν, ἐν ᾧ τό τε ἀρχοντικὴν ἐτάττετο ἅπαν καὶ Θρᾳκῶν δὲ, Μακεδόνων καὶ τῆς ἵππου τῶν Θεσσαλῶν, ὅσον ἐπίλεκτον. Idem ibid. c. 18: Ο Κομνηνός δὲ (Alexius l) διὰ Μακεδονίας καὶ Βουλεροῦ διελθὼν τὸν Στρυμόνα καταλαμβάνει, καὶ τοῦτον διαπεράσας... Anna Commena, Nicephori Bryennii conjux. Ea libro v, 4 (p. 109, ed. Paris.; p. 198, vol. I, ed, Bom.): Ἐξῆρχε μὲν οὖν τοῦ τῶν ἐξκουβίτων τάγματος Κωνσταντίνος ὁ ἀπος, τῶν Μακεδόνων ὁ ᾿Αντίος χος, τῶν Θετταλών (Thessalonicensium) ὁ Κατασίλας· ὁ δέ γε Τατίκιος... τῶν περὶ 'Αχριδώ οἰκούν των Τούρκων ἡγεμόνευε. Ubi Achrido mihi non est Lychnydus (Achris, Okri Bulgarorum), sed Rhodope mons, coll. meis Egnatianis (commentat. 11, p. 51). Eadem libro xiv (p. 452 ed. Paris., in descriptione Haemi montis): Δωκῶν μὲν ὄντων βορειοτέρων καὶ τῶν Θρᾳκῶν τε αὐτῶν τε καὶ Μακεδόνων... (ubi tamen, collato apud Annam magno Hæmi ambitu, ¡psa vetus Macedonia significari videtur). Constantinus Manasses (eodem sæculo). Is versu

¦ vol. 1, p. 210): Μέχρις οὖν Ορεστιάδος οριζομένης Θρᾷκες. Ibid. vult, 6, 9: Τῆς Θρᾴκης ὅσον τὸ ἀπὸ της Ρωμαΐδος καὶ μόλις πρότερον, ὡς τῶν ἐκεῖθεν ὑπὸ Βουλγάροις ὄντων... Ibid. cap. 25: Μοῖρά τις... δυστυχής Μακεδόσιν, εἴπω δὲ καὶ Θραξί... Ibid. v, 5: Τοῖς κατὰ τὸν Αἷμον καὶ αὐτῇ γε Μακεδονίᾳ καὶ Θράκῃ. Idemn in Andronico Palæologo 1, 29: Τὰ τῆς Μακεδονίας καὶ Θρᾴκης. ιν, 16: Ἐκ χωρῶν Θρα κικῶν τε καὶ Μακεδονικῶν. νι, 32: Τοὺς περὶ τὸν μέγαν πριμικήριον Μακεδόνας. Atque in his locis Pachymerianis usum medii ævi vigere ipse historiarum sensus nexusque sole clarius evincit; id quod de omnibus antecedentium scriptorum testimoniis valet. Haud raro aliter sequentes auctores, in geographicis minime contemnendi, Nicephorus Gregoras el Cantacuzenus. Χριστουπόλεως ἄχρι τῶν περὶ Ρήγιον προαυλίων καὶ προαστείων τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τήν τε Κων σταντινούπολιν καὶ τὰς ἐπέκεινα τῆς Χριστουπόλεως λοιπὰς Μακεδονικὰς χώρας καὶ πόλεις. Cantacuzenus (sæc. xiv) Est is, ut Nicephorus Gregoras, puritatis in dicendo admodum tenax, imo tenacior; in reliquis, si quis alius, fontes egregios geographiæ aperit tum sui ævi, tum maximopere remotissimi. Ex ejus copiis sequentia sufficient. Igitur libro 1, 7 (p. 35, vol. I, ed. Bonn.): Thy tv Οδρυσοῖς ἐπώνυμον Αδριανῷ πόλιν... τὴν ἐν Θράκῃ Χριστοῦ πόλιν. Ibidem cap. 20: Καὶ αἱ ἄλλαι πᾶσαι κατὰ τὴν Θράκην ἄχρι Χριστουπόλεως. Ibidem cap. 21: Τῆς ἄνω Θρᾴκης καὶ τῆς παραλίου μέχρι καὶ αὐτοῦ Βυζαντίου. Cap. 37: Τὰ ἀνωτερικά μέχρι τῆς Θράκης... ἄχρι Βήρας. lden II, 3: Τὰς ἄνω τῆς Θρᾴκης... πόλεις. Idem 1, 23: Καὶ τῶν ἀπὸ Χρι στουπόλεως Μακεδονικῶν τε καὶ ἐσπερίων ἐπαρχιών ἄχρις Ἐπιδάμνου καὶ Δαλματίας. Ibidem 1, 52: Εν Γρατζιανοῦ πόλει, περὶ ἐκβολὰς (Incs meridionales) τῆς Θρᾴκης κειμένη... Δράμαν καὶ τὴν Φιλίππου, πόλεις Μακεδονικάς. Item 1, 56: Επιτροπεύοντος της Θράκης. Εt u, 3: Τὰς ἄνω τῆς Θράκης πόλεις. lbid. cap. 6: Τὴν ἐκ Βυζαντίου και Διδυμοτείχου καὶ ᾿Αδριανουπόλεως καὶ Θράκης... στρατιάν· οὐ γὰρ ἐξῆν τήν τε ἐκ Μακεδονίας καὶ τῆς ἄλλης ἑσπέρας μετακαλεῖσθαι. De Sultano Egypti, imperatorem Byzantinum a. 1348 in litteris suis gladium Macedonum, regem Græciæ, etc., dicente (Cantacuz. 1, 14), vide sequentia, ubi dispiciemus, quomodo fi Nicephorus Gregoras (sc. Σιν). Is libro 1, 4, 6 (ed. Bonn.):... Κυψέλλων καὶ "Απρων, φημί, ἀνα λαβὼν ὁ βασιλεὺς (a. 1289) Μιχαὴλ τὰς Θρακικάς τε καὶ Μακεδονικὰς δυνάμεις. Ibidem 6:... οἱ Τουρκόπουλοι μετὰ τῶν Μασσαγετῶν ἐπληρώσαντο· τὸ δε ξ:ὸν δ᾽ οἱ τῶν Μακεδονικῶν τε καὶ Θρακικῶν ἐπίλεκτοι. Ibidem 11 (nel a. 1282): Αίμον τὸ ὄρος, δ δὴ μεθόριον νῦν ἐστι Ρωμαίοις τε καὶ Βουλγάροις. jbid. is, 5, 5: Ἰδὼν δὲ ὁ νέος βασιλεύς (a. 1282)... τὰ κατὰ Μακεδονίαν καὶ Θρᾴκην πάντα καταστησάμενο;. Quanquam utroque loco velus Thracia et Macedonia significatur, ut sequentibus 15, 5, 5: Τὰ κατὰ Μακεδονίαν καὶ Θρᾴκην πάντα καταστησάμενος. vill, 10; v, 6: Ἐκ Βυζαντίου διὰ Θρᾴκης καὶ Μακεδονίας ἀπῄεσαν ἄχρι Γαδείρων... κατατρέχειν ' σε Μακεδονίαν καὶ Θρᾴκην. vi. 6, 5: Τοῖς ἐν Μα-. κεδονία Ρωμαίοις. viii, 14, 3: Στρυμόνα ποταμόν... μέγιστος... ἐπόσοι Θρᾴκην καὶ Μακεδονίαν τέμνον τες... (Strymonem)... ὁρίζοντα μὲν πρὸς μεσημε βρίαν... Θρᾴκην καὶ Μακεδονίαν, πρὸς δ' ἄγκτους τάς τε Μυσῶν χώρας καὶ ποταμὸν τὸν Ἴστρον. vi, 11; 11, 3, 4: Αποδοθήσεσθαι τὰ περὶ Θρᾴκην καὶ Μακεδονίαν χωρία τοῖς προϋπάρξασιν ἐς τὸν κλῆ μον... μετὰ παντὸς τοῦ Θρακικοῦ στρατεύματος... ἐς Θεσσαλονίκην ἐπίτροπος... τῶν τῆς Μακεδονίας πραγμάτων... μετά τοῦ Μακεδονικοῦ στρατεύματος. Ix, 4, 3: Τὰ Μακεδονικὰ τῶν Ῥωμαίων στρατεύματα. πι, 5, 1: Τὸν Ιστρον... κατέδραμον τὴν 'Ρωμαϊκὴν Θράκην ἄχρι θαλάττης Ελλησποντίας... ληϊζονται Θρᾴκην. Addle x1, 4, 11. Deinde x1, 9, 2: ᾿Απὸ Θρᾴκης ἐς Μακεδονίαν... μεταβάς. x11, 12, 1: Ἐς τὴν Θράκην περαιούμενοι Τούρκοι. Εt hac quidem vere secundum usum dicendi classicum. Strymon enim cum Cavala Macedoniam et Thraciam olim dirimebat, coll. vii, 6, 3: Τὸ περὶ τὴν Χριστούπολιν μακρὸν ἔκτισε τεῖχος ἀπὸ θαλάσσης μέχρι τῆς τοῦ παρακειμένου όρους ἀκρωνυχίας· ὡς ἄβατον εἶναι τὸ χωρίον καθάπαξ μὴ βουλομένῳ τῷ βα σιλεῖ τοῖς τ' ἐκ Μακεδονίας ἐς Θρᾴκην ἐθέλουσι διαβαίνειν, τοῖς τ' ἀπὸ Θρᾴκης ἐς Μακεδονίαν. Ibid. v, 8, 2: Τὰ περὶ Χριστούπολιν... στενά... διεβίβαζεν αὐτοὺς ἐκ Μακεδονίας εἰς Θρᾴκην ἄχρι τοῦ Ἑλλησ πόντου. Ibid. v, 6, 7: Οι μέχρι Χριστουπόλεως ctum sit, ut Thracia, inter llebrum cum Rhodope et Pontum Euxinum sita, diceretur Macedonia. Nicephorus Callisti (foruit a. 1533) in Historia ecclesiastica xvını, 38 (vol. II, p. 858 ed. Frontonis Durai): Χαγανός (Avarus) τε μὴν ἐξιὼν λαθραίως, καὶ τὴν τοῦ Μακεδόνος καταδραμών... In reliquis omnibus locis Thracia utitur sensus veteris, sc. 15, 25; xvII, 3, 28; xviii, 28, 37. Idem vero x1, 59: Thy Θράκην παραμείψας (Thracia relicta), τὴν ᾿Αδριανοῦ κατελάμβανεν, ἢ ἐν τοῖς ὁρίοις Μακεδονίας ἐστί. Ubi sermo est de imp. Valente, proficiscente contra Gothos. Imperator autem, egressus Cpoli, Barbaros juxta Adrianopolin assequitur, relicta Thracia, quæ in Macedoniæ finibus sita est. Ita scriptor Byzantinus. Adrianopolis igitur in meridie thematis Macedonici situm habuisse videtur. Finem nisce testimoniis imponant Michael Ducas, Laonicus Chalcondylas, Georgius Phrantza, saculo decimo quinto assignandi. Michael Ducas (ex editione Bonn.). Is (ad a. 1331) cap. 5: Εξεισι τῆς Κωνσταντίνου, καὶ πρὸς Μακεδονίαν μεθίσταται... τὰς τῶν Μακεδόνων ἴλας. lem cap. 22 (p. 117, ed. cit.): Καὶ διαβὰς τὸν πορθμόν (Hellespontum) ἧκεν εἰς Αδριανούπολιν... καὶ ἐξελθὼν ἀπὸ Θρᾴκην (i. e. a. Θράκης) ἦλθεν εἰς Μακεδονίαν... πρὸς τὰ τῆς Θετταλίας μέρη κατέρ-

¦ vol. 1, p. 210): Μέχρις οὖν Ορεστιάδος οριζομένης Θρᾷκες. Ibid. vult, 6, 9: Τῆς Θρᾴκης ὅσον τὸ ἀπὸ της Ρωμαΐδος καὶ μόλις πρότερον, ὡς τῶν ἐκεῖθεν ὑπὸ Βουλγάροις ὄντων... Ibid. cap. 25: Μοῖρά τις... δυστυχής Μακεδόσιν, εἴπω δὲ καὶ Θραξί... Ibid. v, 5: Τοῖς κατὰ τὸν Αἷμον καὶ αὐτῇ γε Μακεδονίᾳ καὶ Θράκῃ. Idemn in Andronico Palæologo 1, 29: Τὰ τῆς Μακεδονίας καὶ Θρᾴκης. ιν, 16: Ἐκ χωρῶν Θρα κικῶν τε καὶ Μακεδονικῶν. νι, 32: Τοὺς περὶ τὸν μέγαν πριμικήριον Μακεδόνας. Atque in his locis Pachymerianis usum medii ævi vigere ipse historiarum sensus nexusque sole clarius evincit; id quod de omnibus antecedentium scriptorum testimoniis valet. Haud raro aliter sequentes auctores, in geographicis minime contemnendi, Nicephorus Gregoras el Cantacuzenus. Χριστουπόλεως ἄχρι τῶν περὶ Ρήγιον προαυλίων καὶ προαστείων τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τήν τε Κων σταντινούπολιν καὶ τὰς ἐπέκεινα τῆς Χριστουπόλεως λοιπὰς Μακεδονικὰς χώρας καὶ πόλεις. Cantacuzenus (sæc. xiv) Est is, ut Nicephorus Gregoras, puritatis in dicendo admodum tenax, imo tenacior; in reliquis, si quis alius, fontes egregios geographiæ aperit tum sui ævi, tum maximopere remotissimi. Ex ejus copiis sequentia sufficient. Igitur libro 1, 7 (p. 35, vol. I, ed. Bonn.): Thy tv Οδρυσοῖς ἐπώνυμον Αδριανῷ πόλιν... τὴν ἐν Θράκῃ Χριστοῦ πόλιν. Ibidem cap. 20: Καὶ αἱ ἄλλαι πᾶσαι κατὰ τὴν Θράκην ἄχρι Χριστουπόλεως. Ibidem cap. 21: Τῆς ἄνω Θρᾴκης καὶ τῆς παραλίου μέχρι καὶ αὐτοῦ Βυζαντίου. Cap. 37: Τὰ ἀνωτερικά μέχρι τῆς Θράκης... ἄχρι Βήρας. lden II, 3: Τὰς ἄνω τῆς Θρᾴκης... πόλεις. Idem 1, 23: Καὶ τῶν ἀπὸ Χρι στουπόλεως Μακεδονικῶν τε καὶ ἐσπερίων ἐπαρχιών ἄχρις Ἐπιδάμνου καὶ Δαλματίας. Ibidem 1, 52: Εν Γρατζιανοῦ πόλει, περὶ ἐκβολὰς (Incs meridionales) τῆς Θρᾴκης κειμένη... Δράμαν καὶ τὴν Φιλίππου, πόλεις Μακεδονικάς. Item 1, 56: Επιτροπεύοντος της Θράκης. Εt u, 3: Τὰς ἄνω τῆς Θράκης πόλεις. lbid. cap. 6: Τὴν ἐκ Βυζαντίου και Διδυμοτείχου καὶ ᾿Αδριανουπόλεως καὶ Θράκης... στρατιάν· οὐ γὰρ ἐξῆν τήν τε ἐκ Μακεδονίας καὶ τῆς ἄλλης ἑσπέρας μετακαλεῖσθαι. De Sultano Egypti, imperatorem Byzantinum a. 1348 in litteris suis gladium Macedonum, regem Græciæ, etc., dicente (Cantacuz. 1, 14), vide sequentia, ubi dispiciemus, quomodo fi Nicephorus Gregoras (sc. Σιν). Is libro 1, 4, 6 (ed. Bonn.):... Κυψέλλων καὶ "Απρων, φημί, ἀνα λαβὼν ὁ βασιλεὺς (a. 1289) Μιχαὴλ τὰς Θρακικάς τε καὶ Μακεδονικὰς δυνάμεις. Ibidem 6:... οἱ Τουρκόπουλοι μετὰ τῶν Μασσαγετῶν ἐπληρώσαντο· τὸ δε ξ:ὸν δ᾽ οἱ τῶν Μακεδονικῶν τε καὶ Θρακικῶν ἐπίλεκτοι. Ibidem 11 (nel a. 1282): Αίμον τὸ ὄρος, δ δὴ μεθόριον νῦν ἐστι Ρωμαίοις τε καὶ Βουλγάροις. jbid. is, 5, 5: Ἰδὼν δὲ ὁ νέος βασιλεύς (a. 1282)... τὰ κατὰ Μακεδονίαν καὶ Θρᾴκην πάντα καταστησάμενο;. Quanquam utroque loco velus Thracia et Macedonia significatur, ut sequentibus 15, 5, 5: Τὰ κατὰ Μακεδονίαν καὶ Θρᾴκην πάντα καταστησάμενος. vill, 10; v, 6: Ἐκ Βυζαντίου διὰ Θρᾴκης καὶ Μακεδονίας ἀπῄεσαν ἄχρι Γαδείρων... κατατρέχειν ' σε Μακεδονίαν καὶ Θρᾴκην. vi. 6, 5: Τοῖς ἐν Μα-. κεδονία Ρωμαίοις. viii, 14, 3: Στρυμόνα ποταμόν... μέγιστος... ἐπόσοι Θρᾴκην καὶ Μακεδονίαν τέμνον τες... (Strymonem)... ὁρίζοντα μὲν πρὸς μεσημε βρίαν... Θρᾴκην καὶ Μακεδονίαν, πρὸς δ' ἄγκτους τάς τε Μυσῶν χώρας καὶ ποταμὸν τὸν Ἴστρον. vi, 11; 11, 3, 4: Αποδοθήσεσθαι τὰ περὶ Θρᾴκην καὶ Μακεδονίαν χωρία τοῖς προϋπάρξασιν ἐς τὸν κλῆ μον... μετὰ παντὸς τοῦ Θρακικοῦ στρατεύματος... ἐς Θεσσαλονίκην ἐπίτροπος... τῶν τῆς Μακεδονίας πραγμάτων... μετά τοῦ Μακεδονικοῦ στρατεύματος. Ix, 4, 3: Τὰ Μακεδονικὰ τῶν Ῥωμαίων στρατεύματα. πι, 5, 1: Τὸν Ιστρον... κατέδραμον τὴν 'Ρωμαϊκὴν Θράκην ἄχρι θαλάττης Ελλησποντίας... ληϊζονται Θρᾴκην. Addle x1, 4, 11. Deinde x1, 9, 2: ᾿Απὸ Θρᾴκης ἐς Μακεδονίαν... μεταβάς. x11, 12, 1: Ἐς τὴν Θράκην περαιούμενοι Τούρκοι. Εt hac quidem vere secundum usum dicendi classicum. Strymon enim cum Cavala Macedoniam et Thraciam olim dirimebat, coll. vii, 6, 3: Τὸ περὶ τὴν Χριστούπολιν μακρὸν ἔκτισε τεῖχος ἀπὸ θαλάσσης μέχρι τῆς τοῦ παρακειμένου όρους ἀκρωνυχίας· ὡς ἄβατον εἶναι τὸ χωρίον καθάπαξ μὴ βουλομένῳ τῷ βα σιλεῖ τοῖς τ' ἐκ Μακεδονίας ἐς Θρᾴκην ἐθέλουσι διαβαίνειν, τοῖς τ' ἀπὸ Θρᾴκης ἐς Μακεδονίαν. Ibid. v, 8, 2: Τὰ περὶ Χριστούπολιν... στενά... διεβίβαζεν αὐτοὺς ἐκ Μακεδονίας εἰς Θρᾴκην ἄχρι τοῦ Ἑλλησ πόντου. Ibid. v, 6, 7: Οι μέχρι Χριστουπόλεως ctum sit, ut Thracia, inter llebrum cum Rhodope et Pontum Euxinum sita, diceretur Macedonia. Nicephorus Callisti (foruit a. 1533) in Historia ecclesiastica xvını, 38 (vol. II, p. 858 ed. Frontonis Durai): Χαγανός (Avarus) τε μὴν ἐξιὼν λαθραίως, καὶ τὴν τοῦ Μακεδόνος καταδραμών... In reliquis omnibus locis Thracia utitur sensus veteris, sc. 15, 25; xvII, 3, 28; xviii, 28, 37. Idem vero x1, 59: Thy Θράκην παραμείψας (Thracia relicta), τὴν ᾿Αδριανοῦ κατελάμβανεν, ἢ ἐν τοῖς ὁρίοις Μακεδονίας ἐστί. Ubi sermo est de imp. Valente, proficiscente contra Gothos. Imperator autem, egressus Cpoli, Barbaros juxta Adrianopolin assequitur, relicta Thracia, quæ in Macedoniæ finibus sita est. Ita scriptor Byzantinus. Adrianopolis igitur in meridie thematis Macedonici situm habuisse videtur. Finem nisce testimoniis imponant Michael Ducas, Laonicus Chalcondylas, Georgius Phrantza, saculo decimo quinto assignandi. Michael Ducas (ex editione Bonn.). Is (ad a. 1331) cap. 5: Εξεισι τῆς Κωνσταντίνου, καὶ πρὸς Μακεδονίαν μεθίσταται... τὰς τῶν Μακεδόνων ἴλας. lem cap. 22 (p. 117, ed. cit.): Καὶ διαβὰς τὸν πορθμόν (Hellespontum) ἧκεν εἰς Αδριανούπολιν... καὶ ἐξελθὼν ἀπὸ Θρᾴκην (i. e. a. Θράκης) ἦλθεν εἰς Μακεδονίαν... πρὸς τὰ τῆς Θετταλίας μέρη κατέρ-

ρασεν, ἐπεὶ πρότερον εἰς βασιλείας διττας (c) δι- 486, ed. Bou.): Κατὰ τῶν ἀποθεν τοῦ Αἴμου κωῄρητο. Καὶ μαρτυροῦσιν αὐτὰ τὰ ὀνόματα τῶν πό λεων, ή τε Μεσημβρία καὶ ἡ Σηλυμβρία, βασιλέων προσηγορίας ἔχουσαι πόλεις, πρὶν τὴν τῶν Ῥωσ μαίων βασιλείαν αὐξηθῆναι.. Επαρχία δὲ Θρά κης ὑφ' ἡγεμόνα ετέτακτο καὶ ὑπὸ τὸν λεγόμενον κοντιλιάριον. Ταῦρος γὰρ.. ἐκράτει τῆς Θρᾴκης ἐπὶ τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου, ἔχων ὑφ᾽ ἑαυτὸν πόλεις ὑφ᾽ ἡγεμόνα καὶ κονσιλιάριον 55.. Τὸ δὲ τῆς Θρᾴκης θέμα ὑπὸ τὸν βασιλέα Κωνσταντινουπόλεως ετέτακτο.. καὶ οὐδέπω τις στρατηγὸς ἦν αὐτῷ. Αφ' οὗ δὲ τὸ θεομίμητον (ε) τῶν Βουλγάρων ἔθνος ἐπεραιώθη εἰς (dele hanc vocem) τὸν Ιστρον.. τότε.. βασιλεὺς ἠναγκάσθη.. εἰς θέματος τάξιν ἀγαγεῖν αὐτό, καὶ στρατηγὸν ἐν αὐτῷ χειρο τονῆσαι. Secundi (Macedonici) thematis fines aliquanto commodius definiri poterunt. li sunt Pontus Euximus; e lorca Danubii inferioris terra, scilicet Bulgaria, Serviæ per Nissan contigna. Vide Hieroclem. Quæ mire quantum confirmat Laonicus Chalcondylas de rébus Turcicis libro 1, p. 36, ed. Boun. (capitum signa libris non addidit Bekkerus, ut in Anna bene Schopenus fecit): Τους μέντοι Ἰουργά. ρους (ita negligentissime Bekkerus, tu lege. Bουλ γάρους) οὓς κάτω Μυσίαν καλοῦσιν οἱ ἄμεινον Ελληνικῆς ἐπαΐοντες φωνῆς, ἐπίσταμαι καθήκειν ἐπὶ τὸν Ιστρον ἀπὸ τῆς Βιδίνης (Viding) πόλεως έστε ἐπὶ (sic) Εὔξεινον πόντον, ἐν Τρινάδῳ πόλει τὰ βασίλεια σφίσιν ἀποδεικνυμένους. Egregie sic Laonicus, quocum hodierna provinciarum divisio apprime consentit. Vid. tabulam Lapiei geographicam fol. 5. Occidentales thematis limites vix invenio. Fuit, puto Hebrus et Rhodope, vel ipse solusque Hebrus; Adrianopolis vero metropolis, quanquam hoc quoque thema in minora divisum ſuisse constat, coll. Niceta in Isaacio Angelo uti, 4, (p. 571, ed. Bonn.): Περὶ τὸ λεγόμενον Νεούτζικον τόπος δέ ἐστιν οὗτος διοριστικὸς τῶν ἐπαρχιῶν ἀμφοτέρων, τῆς ᾿Αδριανού, φημὶ, καὶ τῆς Φιλίππου (Philippopoleos). μοπόλεων καὶ συγκτήσεων. Ubi codex Augustanus: ᾿Αλλὰ καὶ κατὰ τοῦ ἔξω λεγομένου ζυγού (Slavice dixeris Zagoræ). Georgius Pachymeres in Michaele Palæologo 3, 18 (Opp. ed. Bonn. vol. 1, p. 210):.. Φιλιππούπολις.. Σθενίμαχον (sic).. καὶ ἅπας ὁ ἔξω τοῦ Αἴμου ζυγός. Idem in Andronico Palologo 1, 29 (vol. 1, p. 80):.. νέφος Σκυθῶν Παριστρίων.. διελθὸν τὴν Βουλγάρων γῆν.. κατὰ τὸν ἔξω ζυγὸν γίνεται Et hæc quidem de jugo ipso, et de jugo extra sito. Alterum jugum, intra situm, nondum inveni; quanquam ejus denominatio priori consequitur. Venio ab ultimum, quod promisi, exponendum, quomodo scilicet factum sit ut hæc Thracia diceBretur Macedonia. Jamque aliquis, En vero, inquiet, tu Thraciam Macedoniæ veteris Thraciamque Hæmi miscere videris. Namque illa ipsa quoque vetus et genuina Macedonia Thracia (occidentalis) pars fuit. Scio equidem cum pauculis, Macedoniam inter Pencum et Strymonem sitam originetenus Thraciam vere fuisse, non Macedoniam, quod multa mihi lectio ut tot alia sole clarius patefecit. En igitur sola fere Stephani Byzantini testimonia, ordine alphabetico repetita, scriptoris tandem aliquando diligentius legendi. Is igitur: Διόλιον, τῆς Θράκης Χερρο νήσου (sic) πόλις. Θεόπομπος ἐν Φιλιππικῶν εἰκοστῇ τρίτῃ˙ • Επορεύθην εἰς πόλιν Αἰόλιον τῆς Ἀττικῆς (lege 'Ακτής, ad Atho) μὲν οὖσαν, πολιτευομένην δὲ μετὰ τῶν Χαλκιδέων.» Idem: Αρνη.. τετάρτη τῆς Ἐρασίνων (sc. χώρας) πρὸς τῇ Θράκη ('Ακτή?). Idem: Βέργη, πόλις Θράκης πρὸς τῇ Χερρονήσῳ. luiem: Βέρης (sic), πόλις Θράκης, ἀπὸ Βέρητος υἱοῦ Μακεδόνος. Idem: Βρίγες, Εθνος Θρα κικόν.. Βριγία ἡ Τρωϊκή, τουτέστιν ἡ Φρυγία, ἀπὸ Βρίγου τοῦ κατοικήσαντος ἐν Μακεδονία. Adde cumdem in vo ibus Βρυγιάς, Βρύγιον, Βρύσης, Βρύξ. Idem: Γιγωνός, πόλις Θράκης, προσεχής τῇ Παλλήνη. Idem: Γρηστωνία, χώρα Θράκης πρὸς τῇ Μακεδονίᾳ. ldem: Εορδαίαι, δύο χώρας Μυγδονίας (Ι. Μακεδονίας). Εἰσὶ καὶ ἄλλαι... ἡ δὲ Θράκης. Idem: Εὐρωπός, πόλις Μακεδονίας, ἀπὸ Εὐρώπου τοῦ Μακεδόνος, καὶ Ὠρειθυίας τῆς Κέκροπος. Aliam quoque hujus thematis divisionem veteribus placuisse video, ut scilicet diceretur Macedonia intra jugum (IIæmum) sila, et extra (ὁ ἐντὸς, ὁ ἐκτὸς ζυγός). Anna Comnena 8, 7 (ed. Bonn.): Τὴν μέχρις αὐτοῦ τοῦ ζυγοῦ. Sic enim legendum, Undle vides quænam Thraciae pars significciur, in non Zvyoū. (ſ) Nicetas in Isaacio Añgelo 1, 5 (p. (c) Thraciam primo avo duo regna habuisse, marrat Constantinus, quo nisus veterum testimonio? An Taciti Annal., 2, 64? Urbes ab ipso memoratæ nit faciunt ad rem. Thracia pro temporum ratione in numero regnorum variavit, (d) Hieroclis sex primæ eparchiæ (infra col. 141) revera computum habent 53 urbium nostra- (ε) En Græculi Glen! lemn plane purpuratus scriptor hæc habet cerim. 2, 47 (Τ. 2, p. 681, el. Bom.): Ὁ τῶν ἀπὸ Βουλγαρίας ερχομένων πρέσβεων πρὸς τὸν βασιλέα χαιρετισμός. Interrogatio legatorun Bulgaricorum: Πώς έχει ὁ θεοστεφής. βασιλεὺς ἡ πνευματικὸς πάππος τοῦ ἐκ Θεοῦ ἄρχοντος Βουλγαρίας, κ. τ. λ. Logotheta Byz. ad eos iuterTogatio: Πῶς ἔχει ὁ πνευματικὸς ἔκγονος τοῦ quam Boreas (Herodotus 7, 189. Flat. Phædr. 220) βασιλέως ἡμῶν ὁ ἐκ Θεοῦ ἄρχων Βουλγαρίας. x. T. λ. Similis circa Papam Romanum et Emirum (Sultanum) Ciliciae vide ibidem pag. 680 682. Veniunt autem primo honoris loco legati_papie Romani, secundo Bulgarorum regis, tertio Turca Cilicis. En trifolium! (γ) Non aliter intelligo. Stephanum Byz.: Γότ θοι, ἔθνος πάλαι οἰκῆσαν ἐντὸς τῆς Μαιώτιδος· ὕστερον δὲ εἰς τὴν ἐκτὸς Θράκην μετανέστησαν. Erat ca Thracia inter Hæmum Pontumque Euxinum sila. (g) Eamdem dictionem in rebus Moreoticis deprehendi. Georgius Purauiza 11, 2 (p. 130 sq, ed. Bonn.): Τοῦ ὑπερμεγέθους όρους τοῦ Ταϋγέτου καὶ πάντα τὸν ἐκείνου ζυγὸν ἄχρι καὶ τῆς Πύλου. ἐκ δὲ τοῦ ἔξω ζυγοῦ τὸ κάστρον Ζαρνάτας

ρασεν, ἐπεὶ πρότερον εἰς βασιλείας διττας (c) δι- 486, ed. Bou.): Κατὰ τῶν ἀποθεν τοῦ Αἴμου κωῄρητο. Καὶ μαρτυροῦσιν αὐτὰ τὰ ὀνόματα τῶν πό λεων, ή τε Μεσημβρία καὶ ἡ Σηλυμβρία, βασιλέων προσηγορίας ἔχουσαι πόλεις, πρὶν τὴν τῶν Ῥωσ μαίων βασιλείαν αὐξηθῆναι.. Επαρχία δὲ Θρά κης ὑφ' ἡγεμόνα ετέτακτο καὶ ὑπὸ τὸν λεγόμενον κοντιλιάριον. Ταῦρος γὰρ.. ἐκράτει τῆς Θρᾴκης ἐπὶ τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου, ἔχων ὑφ᾽ ἑαυτὸν πόλεις ὑφ᾽ ἡγεμόνα καὶ κονσιλιάριον 55.. Τὸ δὲ τῆς Θρᾴκης θέμα ὑπὸ τὸν βασιλέα Κωνσταντινουπόλεως ετέτακτο.. καὶ οὐδέπω τις στρατηγὸς ἦν αὐτῷ. Αφ' οὗ δὲ τὸ θεομίμητον (ε) τῶν Βουλγάρων ἔθνος ἐπεραιώθη εἰς (dele hanc vocem) τὸν Ιστρον.. τότε.. βασιλεὺς ἠναγκάσθη.. εἰς θέματος τάξιν ἀγαγεῖν αὐτό, καὶ στρατηγὸν ἐν αὐτῷ χειρο τονῆσαι. Secundi (Macedonici) thematis fines aliquanto commodius definiri poterunt. li sunt Pontus Euximus; e lorca Danubii inferioris terra, scilicet Bulgaria, Serviæ per Nissan contigna. Vide Hieroclem. Quæ mire quantum confirmat Laonicus Chalcondylas de rébus Turcicis libro 1, p. 36, ed. Boun. (capitum signa libris non addidit Bekkerus, ut in Anna bene Schopenus fecit): Τους μέντοι Ἰουργά. ρους (ita negligentissime Bekkerus, tu lege. Bουλ γάρους) οὓς κάτω Μυσίαν καλοῦσιν οἱ ἄμεινον Ελληνικῆς ἐπαΐοντες φωνῆς, ἐπίσταμαι καθήκειν ἐπὶ τὸν Ιστρον ἀπὸ τῆς Βιδίνης (Viding) πόλεως έστε ἐπὶ (sic) Εὔξεινον πόντον, ἐν Τρινάδῳ πόλει τὰ βασίλεια σφίσιν ἀποδεικνυμένους. Egregie sic Laonicus, quocum hodierna provinciarum divisio apprime consentit. Vid. tabulam Lapiei geographicam fol. 5. Occidentales thematis limites vix invenio. Fuit, puto Hebrus et Rhodope, vel ipse solusque Hebrus; Adrianopolis vero metropolis, quanquam hoc quoque thema in minora divisum ſuisse constat, coll. Niceta in Isaacio Angelo uti, 4, (p. 571, ed. Bonn.): Περὶ τὸ λεγόμενον Νεούτζικον τόπος δέ ἐστιν οὗτος διοριστικὸς τῶν ἐπαρχιῶν ἀμφοτέρων, τῆς ᾿Αδριανού, φημὶ, καὶ τῆς Φιλίππου (Philippopoleos). μοπόλεων καὶ συγκτήσεων. Ubi codex Augustanus: ᾿Αλλὰ καὶ κατὰ τοῦ ἔξω λεγομένου ζυγού (Slavice dixeris Zagoræ). Georgius Pachymeres in Michaele Palæologo 3, 18 (Opp. ed. Bonn. vol. 1, p. 210):.. Φιλιππούπολις.. Σθενίμαχον (sic).. καὶ ἅπας ὁ ἔξω τοῦ Αἴμου ζυγός. Idem in Andronico Palologo 1, 29 (vol. 1, p. 80):.. νέφος Σκυθῶν Παριστρίων.. διελθὸν τὴν Βουλγάρων γῆν.. κατὰ τὸν ἔξω ζυγὸν γίνεται Et hæc quidem de jugo ipso, et de jugo extra sito. Alterum jugum, intra situm, nondum inveni; quanquam ejus denominatio priori consequitur. Venio ab ultimum, quod promisi, exponendum, quomodo scilicet factum sit ut hæc Thracia diceBretur Macedonia. Jamque aliquis, En vero, inquiet, tu Thraciam Macedoniæ veteris Thraciamque Hæmi miscere videris. Namque illa ipsa quoque vetus et genuina Macedonia Thracia (occidentalis) pars fuit. Scio equidem cum pauculis, Macedoniam inter Pencum et Strymonem sitam originetenus Thraciam vere fuisse, non Macedoniam, quod multa mihi lectio ut tot alia sole clarius patefecit. En igitur sola fere Stephani Byzantini testimonia, ordine alphabetico repetita, scriptoris tandem aliquando diligentius legendi. Is igitur: Διόλιον, τῆς Θράκης Χερρο νήσου (sic) πόλις. Θεόπομπος ἐν Φιλιππικῶν εἰκοστῇ τρίτῃ˙ • Επορεύθην εἰς πόλιν Αἰόλιον τῆς Ἀττικῆς (lege 'Ακτής, ad Atho) μὲν οὖσαν, πολιτευομένην δὲ μετὰ τῶν Χαλκιδέων.» Idem: Αρνη.. τετάρτη τῆς Ἐρασίνων (sc. χώρας) πρὸς τῇ Θράκη ('Ακτή?). Idem: Βέργη, πόλις Θράκης πρὸς τῇ Χερρονήσῳ. luiem: Βέρης (sic), πόλις Θράκης, ἀπὸ Βέρητος υἱοῦ Μακεδόνος. Idem: Βρίγες, Εθνος Θρα κικόν.. Βριγία ἡ Τρωϊκή, τουτέστιν ἡ Φρυγία, ἀπὸ Βρίγου τοῦ κατοικήσαντος ἐν Μακεδονία. Adde cumdem in vo ibus Βρυγιάς, Βρύγιον, Βρύσης, Βρύξ. Idem: Γιγωνός, πόλις Θράκης, προσεχής τῇ Παλλήνη. Idem: Γρηστωνία, χώρα Θράκης πρὸς τῇ Μακεδονίᾳ. ldem: Εορδαίαι, δύο χώρας Μυγδονίας (Ι. Μακεδονίας). Εἰσὶ καὶ ἄλλαι... ἡ δὲ Θράκης. Idem: Εὐρωπός, πόλις Μακεδονίας, ἀπὸ Εὐρώπου τοῦ Μακεδόνος, καὶ Ὠρειθυίας τῆς Κέκροπος. Aliam quoque hujus thematis divisionem veteribus placuisse video, ut scilicet diceretur Macedonia intra jugum (IIæmum) sila, et extra (ὁ ἐντὸς, ὁ ἐκτὸς ζυγός). Anna Comnena 8, 7 (ed. Bonn.): Τὴν μέχρις αὐτοῦ τοῦ ζυγοῦ. Sic enim legendum, Undle vides quænam Thraciae pars significciur, in non Zvyoū. (ſ) Nicetas in Isaacio Añgelo 1, 5 (p. (c) Thraciam primo avo duo regna habuisse, marrat Constantinus, quo nisus veterum testimonio? An Taciti Annal., 2, 64? Urbes ab ipso memoratæ nit faciunt ad rem. Thracia pro temporum ratione in numero regnorum variavit, (d) Hieroclis sex primæ eparchiæ (infra col. 141) revera computum habent 53 urbium nostra- (ε) En Græculi Glen! lemn plane purpuratus scriptor hæc habet cerim. 2, 47 (Τ. 2, p. 681, el. Bom.): Ὁ τῶν ἀπὸ Βουλγαρίας ερχομένων πρέσβεων πρὸς τὸν βασιλέα χαιρετισμός. Interrogatio legatorun Bulgaricorum: Πώς έχει ὁ θεοστεφής. βασιλεὺς ἡ πνευματικὸς πάππος τοῦ ἐκ Θεοῦ ἄρχοντος Βουλγαρίας, κ. τ. λ. Logotheta Byz. ad eos iuterTogatio: Πῶς ἔχει ὁ πνευματικὸς ἔκγονος τοῦ quam Boreas (Herodotus 7, 189. Flat. Phædr. 220) βασιλέως ἡμῶν ὁ ἐκ Θεοῦ ἄρχων Βουλγαρίας. x. T. λ. Similis circa Papam Romanum et Emirum (Sultanum) Ciliciae vide ibidem pag. 680 682. Veniunt autem primo honoris loco legati_papie Romani, secundo Bulgarorum regis, tertio Turca Cilicis. En trifolium! (γ) Non aliter intelligo. Stephanum Byz.: Γότ θοι, ἔθνος πάλαι οἰκῆσαν ἐντὸς τῆς Μαιώτιδος· ὕστερον δὲ εἰς τὴν ἐκτὸς Θράκην μετανέστησαν. Erat ca Thracia inter Hæmum Pontumque Euxinum sila. (g) Eamdem dictionem in rebus Moreoticis deprehendi. Georgius Purauiza 11, 2 (p. 130 sq, ed. Bonn.): Τοῦ ὑπερμεγέθους όρους τοῦ Ταϋγέτου καὶ πάντα τὸν ἐκείνου ζυγὸν ἄχρι καὶ τῆς Πύλου. ἐκ δὲ τοῦ ἔξω ζυγοῦ τὸ κάστρον Ζαρνάτας

VARIORUM PR.EFATIONES. Θράκην.. τὰ κατὰ τὴν Ορεστιάδα. Ibidl. 4, 50 (p. supra vidimus p. xiv En aliam, ut puιο, Pui522): Τὰ κατὰ τὴν Ορεστιάδα τε καὶ τὰ ἐνδότερα τοῦ Α?μου. Idem v1, 5: Επ' Ορεστιάδος. Idem in Andronico Palsologo, v, 28 (vol. II, p. 447): Προς Ορεστιάδα, νι, 32: Καταλιπών τὴν Ορεστιάδα, περὶ τὴν Απρω πλησίον κατασκηνοί. νιι, 19: Ές Ορεστιάδα. Nicephorus Gregoras 1, 11, 4. Τὰ τῆς Ορεστιάδος ἱππήλατα (planitiem). vii;!!1, 3: Έν Ορεστιάδι.. τῇ Θρακικῇ. v, 4:11.. τῆς μεσογείου.· ὁπόση της Ορεστιάδος ἐστὶ περίοικος. Ibid. vi, 7.: Εξ Ορεστιάδος, νι: Την Ορεστιάδα. 9: Ορεστιάδα καὶ Διδυμότειχον ι5, 13, 1: Αχρις Ορεστιάδος και, 14, 2.: Τῆς Ὀρεστιάδος. lid.: Επ' Ορεστιάδα x1, 14, 5.; Τοῦ παραῤῥέοντος τῇ Ορεστιάδι ποταμοῦ (Hebri), xιιι, 5, 1: Εἰς Όρε στιάδα.. κατὰ Θρᾴκην. xvi, 5; ", 5: Ές Όρε - στιάδα.. ἐντὸς Ορεστιάδος,. τῇ Ορεστιάδι. Χ11, 7,5: Εξ Ορεστιάδος.. τῇ Ορεστιάδι. κνι, 7, 5: Ἐξ Ορεστιάδος. Cantacuzenus Orestiade nunquam utitur, sed Adrianopoli. Idem tamen Odrysas non omittit 1, 7; xx1, 39; 11, 3 (ubi occurrit urbs Bucelum); id quod codem redit. Luonicus Chalcondy-. las libro 1, p. 31, ed. Bonn.: Ορεστιάδα, την Αδριανούπολιν καλουμένην. Georgius Phrantza, 1, 5 (Opp. ed. Bonn. p. xxix, 22): µstá tivwv.. Ubi codex Paris.:.. μετὰ διακοσίων ἐν Ορεστιάδι όντα. Et hæc quidem in memoriam hujus Macedonum colonie Thracic, Adrianopoleos, inquam; (j) cujus origines heroicas din ante Stephanum in medium protulit Elius Lampridius in Heliogabalo, cap. 7: El Orestem quidem ferunt non unum simulacrum Dianæ, nec uno in loco posuisse, sed multa in multis. Posteaquam se apud tria flumina circa Hebrum ex responso purificavit, etiam Orestam (l. Orestiam condidit civitatem, quam sæpe cruentari hominum sanguine necesse est. El Oreslam (1. Orestiam) quidem urbem Adrianus suo nomine (l. nomini) vindicari jussit, eo tempore, quo furere cœperat, ut ex responso, cum ei dictum esset, ut in furiosi alicujus domum vel nomen irreperet. Sic lego ultima loci, male sani, fere Orestei Philippopolin Thracicam, Philippi coloniam, () Distinguantur quatuor Orestia s. Orestiades, a veteribus ad Orestem, Agamemnonis filium, relate. Prima Peloponnesi Steph. Βyz.: Μεγάλη πόλις Αρκαδία;· ἐκαλεῖτο δὲ τὸ ἥμισυ Ορεστία ἀπὸ τῆς τοῦ Ὀρέστου παρουσίας· οἱ δὲ πολῖται Ὀρέστιοι καὶ Μεγαλοπολίτα:. Cum his confer eumdem Ste planum: Ορεστία.. ἔστι καὶ ἄλλη ἐν ᾿Αρκαδία αρεστία.— Secunda, Epiri Stephanus Byz.: Ορέ σται, Μολοσσικὴν ἔθνος. Εκαταίος Εὐρώπη fragm. 77; ed. Klausen.). Θεαγένης.. φησίν, ὅτι, ἐπεὶ ἀφείθη τῆς μανίας Ορέστης.. εἰς ταύτην ἦλθε τὴν γῆν, καὶ παῖδα ἔσχεν Ορέστην, οὗ ἄρξαντος ἐκλή θησαν Ὀρέσται. Αὐτὸς δὲ ὑπὸ ἐχίδνης δηχθείς θνήσκει εἰς χωρίον τῆς ᾿Αρκαδίας (1. e. morsus, venit in locum quemdam Arcadia, ubi moritur), τὸ λεγόμενον Ορέστιον. Strabo 111, 7, 8.:.. Μολοττο:. Ὀρέσται.. λέγεται δὲ τὴν Όρεστιάδα κατασχεῖν ποτε Ορέστης, καὶ καταλιπεῖν ἐπώνυμον ἑαυτοῦ τὴν χώραν κτίσαι δὲ καὶ πόλιν, καλεῖσθαι δ' αὐτὴν lippi Thracicam coloniam. Etymologicum M.: Βίνη, πόλις. Μέμνηται ταύτης Ηρόθεος, και φησιν ὠνομάσθαι, ὑπὸ Φιλίππου οἰκισθεῖσαν, ἀπὸ τῶν ἐν αὐτῇ συνοικισθέντων μοιχών. Μachos Philippus 1, Macedo, machorum, furum, potorum princeps, in Thraciam relegavit? Veteres tamen dixerunt, ni crediderunt. Eadem de Philippopoli quoque traduntur, item de Cabyle. Ergo de Philippis Michael Apostolius centuria 11, 57:.. Ἔστι δέ τις περὶ Θράκην Πονηρόπολις, ἣν Φίλιππον φασι συνοικίσαι, τοὺς ἐπὶ πονηρίας διαβαλλομένους αὐτόθι συναγα γόντα συκοφάντας καὶ ψευδομάρτυρας καὶ τοὺς συνηγόρους καὶ τοὺς ἄλλους πονηρούς, ὡς δισχιλίους, ὡς Θεόπομπος ἐν ιγ' τῶν Φιλιππικῶν φησι (fragm. 122 ed. Wichers.). Philippopolin in his sigui ficari, nota res est, coll. Plin. H. N. 4, 11, 18: Hlebrus amnis. Oppidum sub Rhodope, Poneropolis antea, mox a conditore Philippopolis; nunc a situ Trimontium. Tzetza (ad calcem Chiliadum el. Riessling. pag. 510):.. ὁ ῥήτωρ.. ὑπερορίας ἀξίους δεικνὺς τοὺς τοιούτους φαύλους, καὶ μακα ρίζων τὸν Φίλιππον, πάντας πονηροὺς καὶ μοι χοὺς εἰς Πονηρόπολιν συνοικίσαντα καὶ Μοιχή πολιν, ἢ Βιναρία καλεῖται. Verum Cabyle quaque colonia Philippus sede maleficorum usus est, leste Strabone vir, 6, p. 520: Τὸ τῶν ᾿Αστῶν ἔθνος, ἐν ᾧ πόλις Καλύβη (Καβύλη?), Φιλίππου του Αμύντου τους πονηροτάτους ἐνταῦθα ἱδρύσαντος. Quas Macedonum colonias Thracicas præter rationes militares metalla spectare puto, quæ a maleficis ro relegatis colebantur. Cabylen et Calyben cuin Astis A. Pauly leviter attigit in Encyclopædia reali s. v. De ea adde Harpocrationem: Καβύλη Δημοσθένης ἐν η' Φιλιππικῶν. Χωρίον ἐστὶ Θρᾴκης, ὥς φησι Θεόπομπός τε ἐν μζ' καὶ ᾿Αναξιμένης ἐν η' Φιλιππι κῶν. Οὗτος δέ φησιν, αὐτὸ ἱδρύσθαι πρὸς Τάξῳ ποταμῷ κατὰ μέσον τῆς Θρᾴκης. Ubi pro Τάξῳ, quod est nihili, lege Τούνζῳ, vel Αρζῳ (cum Vo melio, de loco Ptolemai geogr. 111, 2, 12. Francof. ad M. 1845, p. 3, 5). De Calybe et Cabyle, item da Bine v. Nos in nova Fragmentorum Strabonianorum editione. "Αργος Ορεστικόν. - Tertia, Macedonia, nobilissima. Stephanu3: Ορεστία, πόλις ἐν Ὀρέσταις, ἐν ὄρει υπερκειμένῳ τῆς Μακεδονικῆς γῆς. Quarta, Hamni (Thracia). Postremo 0.estem Perinthus quoque, Propontidis urbs, spectat, coll. Stephano Byz.: Πέρινθος, ἀπὸ Περίνθου Ἐπιδευρίου, τοῦ μετὰ Ορέστου στρατευσαμένου. Εστι δὲ πόλις Θράκης. Lampridii locus Meletio (Γεωγραφία παλαιὰ καὶ νέα. Εd. Anthiuus Gazes. Ven. 1807, vol. 111, p. 101) in urbis nostræ mentione obversatus esse videtur. Obiter ejus res situmque tangit b. Wilkenius Kreuzzüge vol. iv, p. 88 seq. not. 73). Meliora præstitit Turca Hadschi Chalfa (Rumeli und Bosna p. 1-15). Anonymus Canisii in exped. Frid. l. (Basnage, Ties. monumentorum cell. vol. ut, pag. 310): Est autem Philippopolis, urbs prædita, et sublimis metropolis, in capite Macedoniæ situ.

VARIORUM PR.EFATIONES. Θράκην.. τὰ κατὰ τὴν Ορεστιάδα. Ibidl. 4, 50 (p. supra vidimus p. xiv En aliam, ut puιο, Pui522): Τὰ κατὰ τὴν Ορεστιάδα τε καὶ τὰ ἐνδότερα τοῦ Α?μου. Idem v1, 5: Επ' Ορεστιάδος. Idem in Andronico Palsologo, v, 28 (vol. II, p. 447): Προς Ορεστιάδα, νι, 32: Καταλιπών τὴν Ορεστιάδα, περὶ τὴν Απρω πλησίον κατασκηνοί. νιι, 19: Ές Ορεστιάδα. Nicephorus Gregoras 1, 11, 4. Τὰ τῆς Ορεστιάδος ἱππήλατα (planitiem). vii;!!1, 3: Έν Ορεστιάδι.. τῇ Θρακικῇ. v, 4:11.. τῆς μεσογείου.· ὁπόση της Ορεστιάδος ἐστὶ περίοικος. Ibid. vi, 7.: Εξ Ορεστιάδος, νι: Την Ορεστιάδα. 9: Ορεστιάδα καὶ Διδυμότειχον ι5, 13, 1: Αχρις Ορεστιάδος και, 14, 2.: Τῆς Ὀρεστιάδος. lid.: Επ' Ορεστιάδα x1, 14, 5.; Τοῦ παραῤῥέοντος τῇ Ορεστιάδι ποταμοῦ (Hebri), xιιι, 5, 1: Εἰς Όρε στιάδα.. κατὰ Θρᾴκην. xvi, 5; ", 5: Ές Όρε - στιάδα.. ἐντὸς Ορεστιάδος,. τῇ Ορεστιάδι. Χ11, 7,5: Εξ Ορεστιάδος.. τῇ Ορεστιάδι. κνι, 7, 5: Ἐξ Ορεστιάδος. Cantacuzenus Orestiade nunquam utitur, sed Adrianopoli. Idem tamen Odrysas non omittit 1, 7; xx1, 39; 11, 3 (ubi occurrit urbs Bucelum); id quod codem redit. Luonicus Chalcondy-. las libro 1, p. 31, ed. Bonn.: Ορεστιάδα, την Αδριανούπολιν καλουμένην. Georgius Phrantza, 1, 5 (Opp. ed. Bonn. p. xxix, 22): µstá tivwv.. Ubi codex Paris.:.. μετὰ διακοσίων ἐν Ορεστιάδι όντα. Et hæc quidem in memoriam hujus Macedonum colonie Thracic, Adrianopoleos, inquam; (j) cujus origines heroicas din ante Stephanum in medium protulit Elius Lampridius in Heliogabalo, cap. 7: El Orestem quidem ferunt non unum simulacrum Dianæ, nec uno in loco posuisse, sed multa in multis. Posteaquam se apud tria flumina circa Hebrum ex responso purificavit, etiam Orestam (l. Orestiam condidit civitatem, quam sæpe cruentari hominum sanguine necesse est. El Oreslam (1. Orestiam) quidem urbem Adrianus suo nomine (l. nomini) vindicari jussit, eo tempore, quo furere cœperat, ut ex responso, cum ei dictum esset, ut in furiosi alicujus domum vel nomen irreperet. Sic lego ultima loci, male sani, fere Orestei Philippopolin Thracicam, Philippi coloniam, () Distinguantur quatuor Orestia s. Orestiades, a veteribus ad Orestem, Agamemnonis filium, relate. Prima Peloponnesi Steph. Βyz.: Μεγάλη πόλις Αρκαδία;· ἐκαλεῖτο δὲ τὸ ἥμισυ Ορεστία ἀπὸ τῆς τοῦ Ὀρέστου παρουσίας· οἱ δὲ πολῖται Ὀρέστιοι καὶ Μεγαλοπολίτα:. Cum his confer eumdem Ste planum: Ορεστία.. ἔστι καὶ ἄλλη ἐν ᾿Αρκαδία αρεστία.— Secunda, Epiri Stephanus Byz.: Ορέ σται, Μολοσσικὴν ἔθνος. Εκαταίος Εὐρώπη fragm. 77; ed. Klausen.). Θεαγένης.. φησίν, ὅτι, ἐπεὶ ἀφείθη τῆς μανίας Ορέστης.. εἰς ταύτην ἦλθε τὴν γῆν, καὶ παῖδα ἔσχεν Ορέστην, οὗ ἄρξαντος ἐκλή θησαν Ὀρέσται. Αὐτὸς δὲ ὑπὸ ἐχίδνης δηχθείς θνήσκει εἰς χωρίον τῆς ᾿Αρκαδίας (1. e. morsus, venit in locum quemdam Arcadia, ubi moritur), τὸ λεγόμενον Ορέστιον. Strabo 111, 7, 8.:.. Μολοττο:. Ὀρέσται.. λέγεται δὲ τὴν Όρεστιάδα κατασχεῖν ποτε Ορέστης, καὶ καταλιπεῖν ἐπώνυμον ἑαυτοῦ τὴν χώραν κτίσαι δὲ καὶ πόλιν, καλεῖσθαι δ' αὐτὴν lippi Thracicam coloniam. Etymologicum M.: Βίνη, πόλις. Μέμνηται ταύτης Ηρόθεος, και φησιν ὠνομάσθαι, ὑπὸ Φιλίππου οἰκισθεῖσαν, ἀπὸ τῶν ἐν αὐτῇ συνοικισθέντων μοιχών. Μachos Philippus 1, Macedo, machorum, furum, potorum princeps, in Thraciam relegavit? Veteres tamen dixerunt, ni crediderunt. Eadem de Philippopoli quoque traduntur, item de Cabyle. Ergo de Philippis Michael Apostolius centuria 11, 57:.. Ἔστι δέ τις περὶ Θράκην Πονηρόπολις, ἣν Φίλιππον φασι συνοικίσαι, τοὺς ἐπὶ πονηρίας διαβαλλομένους αὐτόθι συναγα γόντα συκοφάντας καὶ ψευδομάρτυρας καὶ τοὺς συνηγόρους καὶ τοὺς ἄλλους πονηρούς, ὡς δισχιλίους, ὡς Θεόπομπος ἐν ιγ' τῶν Φιλιππικῶν φησι (fragm. 122 ed. Wichers.). Philippopolin in his sigui ficari, nota res est, coll. Plin. H. N. 4, 11, 18: Hlebrus amnis. Oppidum sub Rhodope, Poneropolis antea, mox a conditore Philippopolis; nunc a situ Trimontium. Tzetza (ad calcem Chiliadum el. Riessling. pag. 510):.. ὁ ῥήτωρ.. ὑπερορίας ἀξίους δεικνὺς τοὺς τοιούτους φαύλους, καὶ μακα ρίζων τὸν Φίλιππον, πάντας πονηροὺς καὶ μοι χοὺς εἰς Πονηρόπολιν συνοικίσαντα καὶ Μοιχή πολιν, ἢ Βιναρία καλεῖται. Verum Cabyle quaque colonia Philippus sede maleficorum usus est, leste Strabone vir, 6, p. 520: Τὸ τῶν ᾿Αστῶν ἔθνος, ἐν ᾧ πόλις Καλύβη (Καβύλη?), Φιλίππου του Αμύντου τους πονηροτάτους ἐνταῦθα ἱδρύσαντος. Quas Macedonum colonias Thracicas præter rationes militares metalla spectare puto, quæ a maleficis ro relegatis colebantur. Cabylen et Calyben cuin Astis A. Pauly leviter attigit in Encyclopædia reali s. v. De ea adde Harpocrationem: Καβύλη Δημοσθένης ἐν η' Φιλιππικῶν. Χωρίον ἐστὶ Θρᾴκης, ὥς φησι Θεόπομπός τε ἐν μζ' καὶ ᾿Αναξιμένης ἐν η' Φιλιππι κῶν. Οὗτος δέ φησιν, αὐτὸ ἱδρύσθαι πρὸς Τάξῳ ποταμῷ κατὰ μέσον τῆς Θρᾴκης. Ubi pro Τάξῳ, quod est nihili, lege Τούνζῳ, vel Αρζῳ (cum Vo melio, de loco Ptolemai geogr. 111, 2, 12. Francof. ad M. 1845, p. 3, 5). De Calybe et Cabyle, item da Bine v. Nos in nova Fragmentorum Strabonianorum editione. "Αργος Ορεστικόν. - Tertia, Macedonia, nobilissima. Stephanu3: Ορεστία, πόλις ἐν Ὀρέσταις, ἐν ὄρει υπερκειμένῳ τῆς Μακεδονικῆς γῆς. Quarta, Hamni (Thracia). Postremo 0.estem Perinthus quoque, Propontidis urbs, spectat, coll. Stephano Byz.: Πέρινθος, ἀπὸ Περίνθου Ἐπιδευρίου, τοῦ μετὰ Ορέστου στρατευσαμένου. Εστι δὲ πόλις Θράκης. Lampridii locus Meletio (Γεωγραφία παλαιὰ καὶ νέα. Εd. Anthiuus Gazes. Ven. 1807, vol. 111, p. 101) in urbis nostræ mentione obversatus esse videtur. Obiter ejus res situmque tangit b. Wilkenius Kreuzzüge vol. iv, p. 88 seq. not. 73). Meliora præstitit Turca Hadschi Chalfa (Rumeli und Bosna p. 1-15). Anonymus Canisii in exped. Frid. l. (Basnage, Ties. monumentorum cell. vol. ut, pag. 310): Est autem Philippopolis, urbs prædita, et sublimis metropolis, in capite Macedoniæ situ.

B1 νος) ηὗρον λαόν, πολύν και Αιχμαλώτευσαν αὐτόν. adi Halschi-Chalfam in Rumelia et Bosnia p. 68 seq. Formam Ριγίαν nibili esse, unusquisque concedet. lege, me suadente, Ριγινίαν. Tagenonis descriptio expelitionis Asiatica Friderici 1 (Freher, scriptt. rerum Germ. vol. 1 p. 441): Kal. Murt. dux Sueviæ exivit Hadrianopoli cum suo agmine. Sequenti die dominus imp. cum suo exercitu 4 Non. Martii (4 Mart., Dominica Lælare) transierunt Rima flumen cum magno labore, et eodem die cantabatur Lætare Jerusalem. Ubi legendum esse Riginiam unusquisque concedet. Grurgius Acropolita (sec. xiii) annal. cap. 41 (pag. 153, ed. Bonn.): Οἱ μὲν οὖν Σκύθαι (Bulgari), τὴν 'Αδριανού παραμείψαντες, τὰ περὶ τὸν ποταμόν, οὗ Ρηγίνα τούνομα, λείαν ἐποιοῦντο, καὶ τὰ πέριξ τοῦ Διδυμοτοίχου (sic, pro.. είχου) ἐσκύλευον περί που τὰ μέρη τῆς Βιζύης.. ὁ βασιλεὺς (Byzantinorum) περὶ τὸν ποταμὸν, ὃς 'Ρηγίνα καλεί ται, τὴν σκηνὴν ἔπηξε. Ephræuius in Caesarr. ν. 9079: Πρὸς ποταμὸν 'Ρηγίνα (hoc accentu). Idem ν. 9195: Τὸν ποταμὸν Ρηγίνα. Hic Erigon vix alius esse poterit quam Agrianes Herodoti iv, 89. 90. In eum influit Contadesdus; in hunc Tearus, teste Herodoto 1. c., cujus verba memorabilia in eorum gratiam repetere lubet, qui istam quandoque regionem adibunt. Ergo pater historiæ: Δαρείος δὲ, ὡς διέβη τὸν Βόσπορον κατὰ τὴν σχεδίην, ἐπορεύετο διὰ τῆς Θρηίκης· ἀπικόμενος δὲ ἐπὶ Τεάρου ποταμού τὰς πηγὰς, ἐστρατοπεδεύσατο ἡμέρας τρεῖς. Ὁ δὲ Τέαρος λέγεται ὑπὸ τῶν περιοίκων εἶναι ποταμῶν ἄριστος, τά τε ἄλλα ἐς ἄκεσιν φέροντα, καὶ δὴ καὶ ἀνδράσι καὶ ἵπποισι ψώρην ἀκέσασθαι. Εἰσὶ δὲ αὐτοῦ αἱ πηγαὶ δυῶν δέουσαι τεσσερήκοντα, ἐκ πέτρης της αὐτῆς ῥέουσαι· καὶ αἱ μὲν αὐτέων εἰσὶ ψυχραί, αἱ δὲ θερμαί. Οδός δ' ἐπ' αὐτάς ἐστι ἴση ἐξ Ηραίου τε πό λιος τῆς παρὰ Περίνθῳ, καὶ ἐξ ᾿Απολλωνίης τῆς ἐν τῷ Ευξείνῳ Πόντῳ, δυῶν ἡμερέων ἑκατέρη. Ἐκδιτοῖ δὲ ὁ Τέαρος οὗτος ἐς τὸν Κονταδέτον ποταμόν, ὁ δὲ Κονταδέσδος ἐς τὸν ᾿Αγριάνην, ὁ δὲ ᾿Αγριάνης ἐς τὸν Εβρον, ὁ δὲ ἐς θάλασσαν τὴν παρ' Αίνῳ πόλι. Sequitur apud Herodotum c. 91 inscriptio Teari laudatoria, in cippo ibidem posita. Solus, ni fallor, Byzantinorum scriptorum Chalcocondylas (sæc. xv) memoriam Teari recolit, Tæari nomine, won Tænari (ut male habet Latinum Chalcocondylæ Clanfrrianum) libro 1, p, 12 ed. Bonn.:... τά τε ἄλλα καὶ ἐς Ταίαρον ἐμβάντα (Turcam Orthogrulen) ποταμὸν τὸν κατὰ τὴν Αἴνον ἐπὶ πολὺ τοῦ ποταμοῦ σὺν ταῖς ναυσὶ προελθεῖν. Ibid. p, 25: Επέδραμόν (Turca) τε τὴν Θρᾴκην ἔς τε ἐπὶ Ταίαρον τὸν ποταμόν. Ibid. p. 30: Ὁ μὲν οὖν Σουλεϊμάνης έτυχε που λιορκών πόλισμα, τὸ παρὰ Ταίαρον ποταμόν, διέχον ἀπὸ Ἀδριανουπόλεως σταδίους ὡσεὶ ἑβδομήκοντα. Ibid. p. 31: Παρά Τα αρον ποταμόν, ὃς υδωρ κάλ διστόν τε παρέχεται καὶ ὑγιεινότατον· θέρους δὲ ἦν ὥρα, Ubi memoratur locus Κερμιανόν. De Riginie ftibus (juxta Turcicum Burgas) ejusque ponte pulcherrimo, antequam in Maritzam (Hebrum) exit, ο Ejus igitur nominum ordo chronologicus is erit: Agrianes, Erigon, Erginus. Erginias, Riginias, Regina, Erkene (Turcice), Viliuus in unius fluvii nancupatione magnam sæculorum mutationem, de qua in universum legendus Nicephorus Bryennius (sæc. x11) hist. Iv, 5 (p. 134 seq. ed. Bonn.): παρὰ ποταμόν, οὐκ οἶδ' ὅπως ἀρχῆθεν καλούμενον, διὰ τὸ ἀμειφθῆναι τῶν ὀνομάτων τὰ πλεῖστα· τέως δ᾽ οὖν ἐκ τῶν Θρακικῶν ὁρῶν καταῤῥέοντα, καὶ 'Αλμυρόν κατὰ ἐγχωρίων καλούμενον. Ἐν ᾧ καὶ φρούριον ἐπὶ λόφου ίδρυται· Καλοβρύη τούτῳ τὸ ὄνομα. Indigenas significat Græcus Byzantinos, veteres autem Thracas, coll. castelli nomine semithracico. Halmyri nomen, quod a salso sapore cett. venisse puto, vetustioris ævi speciem præ se fert, quo Græcorum colonie Propontidis oram fere solæ tenebant. Est autem Halmyrus fluvius 'inter Selybriam et Heracleam (Perinthum) quærendus, ubi in Propontidem exit, coll. Cantacuzeno list. 111, 77 (ad an. 1544):.. · παρὰ ποταμὸν προσαγορευόμενον Αλμυρόν, μεταξύ Σηλυβρίας καὶ Ἡρακλείας. Ubi simul occurrit locus Δαφνίδιον. Εundem diu ante (sc. xiii) respexerat Ephremnius in Cesarr. (iu Theodoro Lascari) v. 7323: Εἰς Αλμυρόν δ' ἔσταλτο χῶρον ἑσπέρας. Quæ verba incredibile dictu quomodo vertat A. Majus (et repetat 1. Bekkerus), sic nimirum: Tum ad Hesperium salsi aeris locum mittitur. En igitur novuni soli post tot alia veteris geographiæ incrementum, Byzantinæ historiæ debitum. Carisca. Theophylactus 'Simocatta hist. vII, 3 (pag. 274 ed. Bonn.): Ἐπὶ τὴν Θεοδώρου πόλιν... ὑπὸ πρώτην δὲ ἔω ἐν τῇ λεγομένῃ Κουρίσκα (Curiscam ) φοιτᾷ. Τρίτη δὲ ἡμέρα, καὶ ἐν 'Ασίμῳ τῇ πόλει τὰς ἐπαύλεις ποιεῖται. Eamdem invenio ibidem libro vis, 6′ (p. 385), ubi Καρίσκα nunc legitur et "Ασημα. Nostra Curisca nomen Macedonicum esse videtur, unde locus tabulæ Peutingerian (sect. 7) Caristo s. Euristo, inter Lychnidum et Heracleam Pelagoniæ situs, medelam lectionis habebit: lego enim Carisco (n). - Sequitur Nicæa, ut antecedens inter Lychnidum et Heraclean sita (Via Egnatia, comment. 1, p. 38). Eamdem terra Paristriana habuit, sive Bulgaria borealis, scilicet Nicen s. Nicæam (cf. supra col. 32), ' Perinthus (Heraclea, Propontidi apposita. Ea m Oresti tribulam supra vidimus note (j). Eamdemque Tzetza (chil. 3, 100, pag. 111, ed. Kiessling). Mygdonicam dicit, scilicet nomine Macedonico. — Scupi. Urbs Pæoniæ seu Dardaniæ meridionalis (veler. Macedonia borealis) nobilissima, Axii initiis apposita, de qua sufficiet ablegare ad P. Wesselingium (Itinerar. p. 655). Ejus vero nonfen in Masia quoque inferiori baud semel occurrit. Stephanus: Σκοῦποι πόλις Θράκης. Theophylactus Simocatta vil, 1 (p. 972 ed. Bonn.): Τὰ γὰρ Ζαλδαπὰ καὶ ᾿Ακυς καὶ Σκόπις καταπρονομεύσαντες (antea depopulati Slavi): unde situs urbis satis cognoscitur, coll. ibidem Si- (*) Ubi tamen alii de Cyrrhio et regione Cyrrhestice, ibidem positis, cogitabunt,

B1 νος) ηὗρον λαόν, πολύν και Αιχμαλώτευσαν αὐτόν. adi Halschi-Chalfam in Rumelia et Bosnia p. 68 seq. Formam Ριγίαν nibili esse, unusquisque concedet. lege, me suadente, Ριγινίαν. Tagenonis descriptio expelitionis Asiatica Friderici 1 (Freher, scriptt. rerum Germ. vol. 1 p. 441): Kal. Murt. dux Sueviæ exivit Hadrianopoli cum suo agmine. Sequenti die dominus imp. cum suo exercitu 4 Non. Martii (4 Mart., Dominica Lælare) transierunt Rima flumen cum magno labore, et eodem die cantabatur Lætare Jerusalem. Ubi legendum esse Riginiam unusquisque concedet. Grurgius Acropolita (sec. xiii) annal. cap. 41 (pag. 153, ed. Bonn.): Οἱ μὲν οὖν Σκύθαι (Bulgari), τὴν 'Αδριανού παραμείψαντες, τὰ περὶ τὸν ποταμόν, οὗ Ρηγίνα τούνομα, λείαν ἐποιοῦντο, καὶ τὰ πέριξ τοῦ Διδυμοτοίχου (sic, pro.. είχου) ἐσκύλευον περί που τὰ μέρη τῆς Βιζύης.. ὁ βασιλεὺς (Byzantinorum) περὶ τὸν ποταμὸν, ὃς 'Ρηγίνα καλεί ται, τὴν σκηνὴν ἔπηξε. Ephræuius in Caesarr. ν. 9079: Πρὸς ποταμὸν 'Ρηγίνα (hoc accentu). Idem ν. 9195: Τὸν ποταμὸν Ρηγίνα. Hic Erigon vix alius esse poterit quam Agrianes Herodoti iv, 89. 90. In eum influit Contadesdus; in hunc Tearus, teste Herodoto 1. c., cujus verba memorabilia in eorum gratiam repetere lubet, qui istam quandoque regionem adibunt. Ergo pater historiæ: Δαρείος δὲ, ὡς διέβη τὸν Βόσπορον κατὰ τὴν σχεδίην, ἐπορεύετο διὰ τῆς Θρηίκης· ἀπικόμενος δὲ ἐπὶ Τεάρου ποταμού τὰς πηγὰς, ἐστρατοπεδεύσατο ἡμέρας τρεῖς. Ὁ δὲ Τέαρος λέγεται ὑπὸ τῶν περιοίκων εἶναι ποταμῶν ἄριστος, τά τε ἄλλα ἐς ἄκεσιν φέροντα, καὶ δὴ καὶ ἀνδράσι καὶ ἵπποισι ψώρην ἀκέσασθαι. Εἰσὶ δὲ αὐτοῦ αἱ πηγαὶ δυῶν δέουσαι τεσσερήκοντα, ἐκ πέτρης της αὐτῆς ῥέουσαι· καὶ αἱ μὲν αὐτέων εἰσὶ ψυχραί, αἱ δὲ θερμαί. Οδός δ' ἐπ' αὐτάς ἐστι ἴση ἐξ Ηραίου τε πό λιος τῆς παρὰ Περίνθῳ, καὶ ἐξ ᾿Απολλωνίης τῆς ἐν τῷ Ευξείνῳ Πόντῳ, δυῶν ἡμερέων ἑκατέρη. Ἐκδιτοῖ δὲ ὁ Τέαρος οὗτος ἐς τὸν Κονταδέτον ποταμόν, ὁ δὲ Κονταδέσδος ἐς τὸν ᾿Αγριάνην, ὁ δὲ ᾿Αγριάνης ἐς τὸν Εβρον, ὁ δὲ ἐς θάλασσαν τὴν παρ' Αίνῳ πόλι. Sequitur apud Herodotum c. 91 inscriptio Teari laudatoria, in cippo ibidem posita. Solus, ni fallor, Byzantinorum scriptorum Chalcocondylas (sæc. xv) memoriam Teari recolit, Tæari nomine, won Tænari (ut male habet Latinum Chalcocondylæ Clanfrrianum) libro 1, p, 12 ed. Bonn.:... τά τε ἄλλα καὶ ἐς Ταίαρον ἐμβάντα (Turcam Orthogrulen) ποταμὸν τὸν κατὰ τὴν Αἴνον ἐπὶ πολὺ τοῦ ποταμοῦ σὺν ταῖς ναυσὶ προελθεῖν. Ibid. p, 25: Επέδραμόν (Turca) τε τὴν Θρᾴκην ἔς τε ἐπὶ Ταίαρον τὸν ποταμόν. Ibid. p. 30: Ὁ μὲν οὖν Σουλεϊμάνης έτυχε που λιορκών πόλισμα, τὸ παρὰ Ταίαρον ποταμόν, διέχον ἀπὸ Ἀδριανουπόλεως σταδίους ὡσεὶ ἑβδομήκοντα. Ibid. p. 31: Παρά Τα αρον ποταμόν, ὃς υδωρ κάλ διστόν τε παρέχεται καὶ ὑγιεινότατον· θέρους δὲ ἦν ὥρα, Ubi memoratur locus Κερμιανόν. De Riginie ftibus (juxta Turcicum Burgas) ejusque ponte pulcherrimo, antequam in Maritzam (Hebrum) exit, ο Ejus igitur nominum ordo chronologicus is erit: Agrianes, Erigon, Erginus. Erginias, Riginias, Regina, Erkene (Turcice), Viliuus in unius fluvii nancupatione magnam sæculorum mutationem, de qua in universum legendus Nicephorus Bryennius (sæc. x11) hist. Iv, 5 (p. 134 seq. ed. Bonn.): παρὰ ποταμόν, οὐκ οἶδ' ὅπως ἀρχῆθεν καλούμενον, διὰ τὸ ἀμειφθῆναι τῶν ὀνομάτων τὰ πλεῖστα· τέως δ᾽ οὖν ἐκ τῶν Θρακικῶν ὁρῶν καταῤῥέοντα, καὶ 'Αλμυρόν κατὰ ἐγχωρίων καλούμενον. Ἐν ᾧ καὶ φρούριον ἐπὶ λόφου ίδρυται· Καλοβρύη τούτῳ τὸ ὄνομα. Indigenas significat Græcus Byzantinos, veteres autem Thracas, coll. castelli nomine semithracico. Halmyri nomen, quod a salso sapore cett. venisse puto, vetustioris ævi speciem præ se fert, quo Græcorum colonie Propontidis oram fere solæ tenebant. Est autem Halmyrus fluvius 'inter Selybriam et Heracleam (Perinthum) quærendus, ubi in Propontidem exit, coll. Cantacuzeno list. 111, 77 (ad an. 1544):.. · παρὰ ποταμὸν προσαγορευόμενον Αλμυρόν, μεταξύ Σηλυβρίας καὶ Ἡρακλείας. Ubi simul occurrit locus Δαφνίδιον. Εundem diu ante (sc. xiii) respexerat Ephremnius in Cesarr. (iu Theodoro Lascari) v. 7323: Εἰς Αλμυρόν δ' ἔσταλτο χῶρον ἑσπέρας. Quæ verba incredibile dictu quomodo vertat A. Majus (et repetat 1. Bekkerus), sic nimirum: Tum ad Hesperium salsi aeris locum mittitur. En igitur novuni soli post tot alia veteris geographiæ incrementum, Byzantinæ historiæ debitum. Carisca. Theophylactus 'Simocatta hist. vII, 3 (pag. 274 ed. Bonn.): Ἐπὶ τὴν Θεοδώρου πόλιν... ὑπὸ πρώτην δὲ ἔω ἐν τῇ λεγομένῃ Κουρίσκα (Curiscam ) φοιτᾷ. Τρίτη δὲ ἡμέρα, καὶ ἐν 'Ασίμῳ τῇ πόλει τὰς ἐπαύλεις ποιεῖται. Eamdem invenio ibidem libro vis, 6′ (p. 385), ubi Καρίσκα nunc legitur et "Ασημα. Nostra Curisca nomen Macedonicum esse videtur, unde locus tabulæ Peutingerian (sect. 7) Caristo s. Euristo, inter Lychnidum et Heracleam Pelagoniæ situs, medelam lectionis habebit: lego enim Carisco (n). - Sequitur Nicæa, ut antecedens inter Lychnidum et Heraclean sita (Via Egnatia, comment. 1, p. 38). Eamdem terra Paristriana habuit, sive Bulgaria borealis, scilicet Nicen s. Nicæam (cf. supra col. 32), ' Perinthus (Heraclea, Propontidi apposita. Ea m Oresti tribulam supra vidimus note (j). Eamdemque Tzetza (chil. 3, 100, pag. 111, ed. Kiessling). Mygdonicam dicit, scilicet nomine Macedonico. — Scupi. Urbs Pæoniæ seu Dardaniæ meridionalis (veler. Macedonia borealis) nobilissima, Axii initiis apposita, de qua sufficiet ablegare ad P. Wesselingium (Itinerar. p. 655). Ejus vero nonfen in Masia quoque inferiori baud semel occurrit. Stephanus: Σκοῦποι πόλις Θράκης. Theophylactus Simocatta vil, 1 (p. 972 ed. Bonn.): Τὰ γὰρ Ζαλδαπὰ καὶ ᾿Ακυς καὶ Σκόπις καταπρονομεύσαντες (antea depopulati Slavi): unde situs urbis satis cognoscitur, coll. ibidem Si- (*) Ubi tamen alii de Cyrrhio et regione Cyrrhestice, ibidem positis, cogitabunt,

VARIORUM PREFATIONES. Christum sive Nicelas converterat, sire alius quis- Αλεξάνδρου, τὰ δ᾽ αὖ ἑσπέρια ὡς τοῦ μεγάλου Κωquam. Montes Rhiphæi, cum Borea ibidem memorati, geographiam mythicam seu poeticam spectant, non historicam, coll. Strabone vii, 3,6. pag. 393. ed. Cas. Significantur summa Rhodopes Hæmique. His superatis Ponti Euxini littora Nicetas adit, ubi Tomi, urbs nobilissima, cujus lectio minime in Stobos mutari debebat. Erat enim prima e quindecim Seythiæ (minoris), coll. Hierocle (pag. 11, hujus commientationis) Ovidii Nasonis exsilio famosa. Ilinc itum ad vicinum Scoporum oppidum, inter Axiopolin Istri et Marcianopolin situm. Alius tamen de Scupio Procopii juxta Sardicam sito cogitabit, non omnino vituperandus. Erat enim hoc Scupium agri Remesiani locus, unde noster Nicetas ortum habuisse dicitur. Pessime vero de Scopia (Scupis) uno omnes consensu cogitant. Namque hæc Scopia non erat patriæ nostri Nicetæ,sc. Dardaniæ propinqua (n) sed, ipsius Dardania metropolis, coll. Hierocle p. 13 hujus commentationis: c xv. Επαρχία Δαρδανίας οι πόλεις 5, Σκοῦποι μητρόπολις, κ. τ. λ.» Ergo Pl lippis relictis orientem petiit, hinc occidentem, ubi patria ejus et sedes episcopalis, Remesiana. " Talia de Thraciæ nominibus Macedonicis, in:o coloniis, coll. iis, quæ de ipsis Macedonum coloniis non dubitandis supra monstravi. Veteres enim, ubi suarum sedium nomina peregrinis locis imponebant, id non aliud agentes faciebant, sed suos reapse cives aliquam ob causam istic transponentes? id quod non minus clarum fit ex omni Macedonum historia, quam ex Romanorum, stirpium in his, ut alias, haudquaquam absimilium (v). Pervestigavi velus ævum, antiquas ibi Macedonum colonias tum ex ipsa historia monstrans, tum e larga nominum opportunitate. Jamque ad ipsos Byzantinorum annales descendendum esse videtur, qui cum veterum traditione mirum quantum concordant. Byzantini imperatores non tantum hæreditatem, verum ipsum quoque no- 、 men Macedonum imperii habebant, sive ipsi talia opinati, sive ab Orientalibus adepti. Orientales certo, ipsique puto Byzantini, Romanorum imperium colebant tanquam successorem in paterna Alexandri Magni domo; cujus rei testis Codinus est (de officiis ♪ aulæ Byzantinæ cap. 6, ed. Bonn. pag. 55 ): Kai ἐπειδὴ ὁ μὲν 'Αλέξανδρος τῶν Μακεδόνων αν βασιλεὺς, ἡ δὲ Μακεδονία ὑπὸ τὴν τοῦ βασιλέως Ῥωμαίων χεῖρα εὑρίσκεται, τὰ μὲν ἑῷα ἔθνη διδόασι τὴν τιμὴν τῷ βασιλεῖ ὡς διαδόχῳ τοῦ πατρικοῦ οἴκου (*) Paulinus I. c.: Scupos patriæ propinquos Dardanus hospes. In fine noto Wesselingium itineris Nicetiani difficultates vidisse quidem, nec tamen vicisse. Namque in Scupis offendit, iten in Tomis, Partes itineris Italicam et Epiroticam bene perspexit Coleti (Farlati, IHyricum sacrum, vol. vin, pag. 77). ' (r) Hec omnia ut tot alia, insuper habuit Hegewischius in libro: Ueber die griechischen Colonieen seit Alexander dem Grossen. Altonæ, 4811, pag. 3 seqq. Eam epistolam, cujus initium (tituli) puro stavtímu diadóxw. Scripta bæc sæculo xv constat. Adscendo ad sæculum xiv. Cantacuzenus 1, 14 (Opp. ed. Bonn, tom, tit, pag. 94): Elç tò övoµa toÙ ŒEGŪ ἐλεοῦντος καὶ ἐλεήμονος. Μακροημερεύσει ὁ Θεός... τὰς ἡμέρας τῆς βασιλείας τοῦ μεγάλου, τοῦ εὐερ γετικοῦ τοῦ θεμελίου τῆς πίστεως.. τῶν Χριστιανῶν.. τῆς σπάθης τῶν Μακεδόνων, τοῦ Σαμψών, του βασιλέως τῶν Ἑλλήνων, τοῦ βασιλέως τῶν Βουλ γάρων, τῶν Ἀσανίων, τῶν Βλάχων, τῶν Ρώσων καὶ τῶν ᾿Αλανῶν, τῆς τιμῆς τοῦ δόγματος τῶν Ἰβήρων καὶ τῶν Σύρων.. Αγγέλου Κομνηνού Παλαιολόγου τοῦ Καντακουζηνού, κ. τ. λ. (π). Impera tori Byzantino hæc a 1348 scripsit sultanus Ægypti, Mohammedanus, unde de hac alloquendi formula edoctus? Ab ipsis mehercule Græculis, quorum imperatores sic plane vel similiter de se ad exteroruin principes scripsisse putandi sunt, collato Anonymo Canisii. (Basnage, Thes. nonumentorum, etc., vol. I, p. 510): Isaacius, a Deo constitutus imperator sacralissimus, excellentissimus, sublimis moderator Romanorum, angelus totius orbis, hæres coronæ magni Constantini, dilecto fratri imperii sui, maximo prine cipi Alemanniæ, gratiam suum, fraternam et puram dilectionem. Hæc an. 1189 `Isaacius Angelus, Græcorum imperator, Friderico I Suevo scripsit, recte istum vix angelicum Græculi fastum notante coævo quodam, Dietbaldo (Wilken, Kreuzz. vol. iv, p. 72. not. 47); cujus tamen episcopi verba (y) Wilkenium (1. c.) non intellexisse video. Namque Isaacios, ex Angelorum Byzantinorum gente, totius orbis angelum se numempat: quam dicendi arrogantian (s) ne monachis quidem concedi velim, quan - quam talia, ut tot alia, Byzantii usu venisse video, coll. Eustathio a me edito (Оpusc. pag. 240, 50, etc.), qui monachos II. citt. angelos terrestres dicit. In reliquis tamen Macedonicus Byzantinorum imperatorum titulus speciem quamdam juris vetustioris revera præ se ferre videtur, scilicet geographici. Supra legimus coloniarum Thracicarum, condente Philippo I Macedone, nomina non addubitanda; habuimus quoque locorum Thracicorum nomina, quæ testimonium nobis deferebant Macedonicæ ibidem terrarum pristinæ dominationis. Ex hac ulterioris antiquitatis memoria et traditione factum equidem puto, ut illa Thraciæ pars initio medii, quod dicunt, ævi, vel diu ante Macesermone originetenus scriptum est, e lingua vulgari in puram convertendam curavit Pontanus, Cautacuzeni olim editor; male. Tenendum erat Græcum stius ævi vulgare, addenda vero interpretatio veteris idiomatis. (y) Rex Graecorum superbe et arroganter angelum Dei et originem nostræ fidei et Romanum imperatorem se appellat. › Byzantinorum de se magniloquentiam non deseruerunt Turcarum imperatores, coll. Schweiggeri popularis mei, Neue Reyssbeschreibung aus Teutsch. land nach Constantinopel, Norimb. 1608, p. 143.

VARIORUM PREFATIONES. Christum sive Nicelas converterat, sire alius quis- Αλεξάνδρου, τὰ δ᾽ αὖ ἑσπέρια ὡς τοῦ μεγάλου Κωquam. Montes Rhiphæi, cum Borea ibidem memorati, geographiam mythicam seu poeticam spectant, non historicam, coll. Strabone vii, 3,6. pag. 393. ed. Cas. Significantur summa Rhodopes Hæmique. His superatis Ponti Euxini littora Nicetas adit, ubi Tomi, urbs nobilissima, cujus lectio minime in Stobos mutari debebat. Erat enim prima e quindecim Seythiæ (minoris), coll. Hierocle (pag. 11, hujus commientationis) Ovidii Nasonis exsilio famosa. Ilinc itum ad vicinum Scoporum oppidum, inter Axiopolin Istri et Marcianopolin situm. Alius tamen de Scupio Procopii juxta Sardicam sito cogitabit, non omnino vituperandus. Erat enim hoc Scupium agri Remesiani locus, unde noster Nicetas ortum habuisse dicitur. Pessime vero de Scopia (Scupis) uno omnes consensu cogitant. Namque hæc Scopia non erat patriæ nostri Nicetæ,sc. Dardaniæ propinqua (n) sed, ipsius Dardania metropolis, coll. Hierocle p. 13 hujus commentationis: c xv. Επαρχία Δαρδανίας οι πόλεις 5, Σκοῦποι μητρόπολις, κ. τ. λ.» Ergo Pl lippis relictis orientem petiit, hinc occidentem, ubi patria ejus et sedes episcopalis, Remesiana. " Talia de Thraciæ nominibus Macedonicis, in:o coloniis, coll. iis, quæ de ipsis Macedonum coloniis non dubitandis supra monstravi. Veteres enim, ubi suarum sedium nomina peregrinis locis imponebant, id non aliud agentes faciebant, sed suos reapse cives aliquam ob causam istic transponentes? id quod non minus clarum fit ex omni Macedonum historia, quam ex Romanorum, stirpium in his, ut alias, haudquaquam absimilium (v). Pervestigavi velus ævum, antiquas ibi Macedonum colonias tum ex ipsa historia monstrans, tum e larga nominum opportunitate. Jamque ad ipsos Byzantinorum annales descendendum esse videtur, qui cum veterum traditione mirum quantum concordant. Byzantini imperatores non tantum hæreditatem, verum ipsum quoque no- 、 men Macedonum imperii habebant, sive ipsi talia opinati, sive ab Orientalibus adepti. Orientales certo, ipsique puto Byzantini, Romanorum imperium colebant tanquam successorem in paterna Alexandri Magni domo; cujus rei testis Codinus est (de officiis ♪ aulæ Byzantinæ cap. 6, ed. Bonn. pag. 55 ): Kai ἐπειδὴ ὁ μὲν 'Αλέξανδρος τῶν Μακεδόνων αν βασιλεὺς, ἡ δὲ Μακεδονία ὑπὸ τὴν τοῦ βασιλέως Ῥωμαίων χεῖρα εὑρίσκεται, τὰ μὲν ἑῷα ἔθνη διδόασι τὴν τιμὴν τῷ βασιλεῖ ὡς διαδόχῳ τοῦ πατρικοῦ οἴκου (*) Paulinus I. c.: Scupos patriæ propinquos Dardanus hospes. In fine noto Wesselingium itineris Nicetiani difficultates vidisse quidem, nec tamen vicisse. Namque in Scupis offendit, iten in Tomis, Partes itineris Italicam et Epiroticam bene perspexit Coleti (Farlati, IHyricum sacrum, vol. vin, pag. 77). ' (r) Hec omnia ut tot alia, insuper habuit Hegewischius in libro: Ueber die griechischen Colonieen seit Alexander dem Grossen. Altonæ, 4811, pag. 3 seqq. Eam epistolam, cujus initium (tituli) puro stavtímu diadóxw. Scripta bæc sæculo xv constat. Adscendo ad sæculum xiv. Cantacuzenus 1, 14 (Opp. ed. Bonn, tom, tit, pag. 94): Elç tò övoµa toÙ ŒEGŪ ἐλεοῦντος καὶ ἐλεήμονος. Μακροημερεύσει ὁ Θεός... τὰς ἡμέρας τῆς βασιλείας τοῦ μεγάλου, τοῦ εὐερ γετικοῦ τοῦ θεμελίου τῆς πίστεως.. τῶν Χριστιανῶν.. τῆς σπάθης τῶν Μακεδόνων, τοῦ Σαμψών, του βασιλέως τῶν Ἑλλήνων, τοῦ βασιλέως τῶν Βουλ γάρων, τῶν Ἀσανίων, τῶν Βλάχων, τῶν Ρώσων καὶ τῶν ᾿Αλανῶν, τῆς τιμῆς τοῦ δόγματος τῶν Ἰβήρων καὶ τῶν Σύρων.. Αγγέλου Κομνηνού Παλαιολόγου τοῦ Καντακουζηνού, κ. τ. λ. (π). Impera tori Byzantino hæc a 1348 scripsit sultanus Ægypti, Mohammedanus, unde de hac alloquendi formula edoctus? Ab ipsis mehercule Græculis, quorum imperatores sic plane vel similiter de se ad exteroruin principes scripsisse putandi sunt, collato Anonymo Canisii. (Basnage, Thes. nonumentorum, etc., vol. I, p. 510): Isaacius, a Deo constitutus imperator sacralissimus, excellentissimus, sublimis moderator Romanorum, angelus totius orbis, hæres coronæ magni Constantini, dilecto fratri imperii sui, maximo prine cipi Alemanniæ, gratiam suum, fraternam et puram dilectionem. Hæc an. 1189 `Isaacius Angelus, Græcorum imperator, Friderico I Suevo scripsit, recte istum vix angelicum Græculi fastum notante coævo quodam, Dietbaldo (Wilken, Kreuzz. vol. iv, p. 72. not. 47); cujus tamen episcopi verba (y) Wilkenium (1. c.) non intellexisse video. Namque Isaacios, ex Angelorum Byzantinorum gente, totius orbis angelum se numempat: quam dicendi arrogantian (s) ne monachis quidem concedi velim, quan - quam talia, ut tot alia, Byzantii usu venisse video, coll. Eustathio a me edito (Оpusc. pag. 240, 50, etc.), qui monachos II. citt. angelos terrestres dicit. In reliquis tamen Macedonicus Byzantinorum imperatorum titulus speciem quamdam juris vetustioris revera præ se ferre videtur, scilicet geographici. Supra legimus coloniarum Thracicarum, condente Philippo I Macedone, nomina non addubitanda; habuimus quoque locorum Thracicorum nomina, quæ testimonium nobis deferebant Macedonicæ ibidem terrarum pristinæ dominationis. Ex hac ulterioris antiquitatis memoria et traditione factum equidem puto, ut illa Thraciæ pars initio medii, quod dicunt, ævi, vel diu ante Macesermone originetenus scriptum est, e lingua vulgari in puram convertendam curavit Pontanus, Cautacuzeni olim editor; male. Tenendum erat Græcum stius ævi vulgare, addenda vero interpretatio veteris idiomatis. (y) Rex Graecorum superbe et arroganter angelum Dei et originem nostræ fidei et Romanum imperatorem se appellat. › Byzantinorum de se magniloquentiam non deseruerunt Turcarum imperatores, coll. Schweiggeri popularis mei, Neue Reyssbeschreibung aus Teutsch. land nach Constantinopel, Norimb. 1608, p. 143.

ta (imperator) est, Macedones (militiam Byzantino- vitiam Kostendil (Justiniananı primam, Justiniani rum) bello duros exsistere. Ubi significatur annus Christi 919, sive imperium Romani Lecapeni Militiam Byzantinorum attigi in Thessalonicensibus, pag. 513 seq.; cujus utinam diligentior expositio tandem aliquando a viris eruditioribus tentetur! Pergo in expositione Vlachorum Bulgaricorum, inter Danubium et Propontidem sedentium. Bulgari, cum fine sæculi septimi istas terras occuparent, eæ incolas potissimum Thraco - Latinos habebant et Slavos, quibus victores, numero licet minores, suun nomen imponebant. Eo tempore (sæcc. vil-xn) num victi inter se et cum victoribus concreverint,an suam quisque stirpem et originem tenuerint,id vero difficile dictu videtur. Recuperata libertate, quod post annum 1185 accidisse constat, Vlachorum nostro - rum memoria nil frequentius in Byzantinorum annalibus, maximopere Nicetæ, cum Bulgarorum, olim dominorum, nomen multo rarius audiatur; unde istarum gentium numero validissimam tuin Vlachorum fuisse existimabis. li Hæmum maxime incolentes (Nicetas p. 482, 676 ed. Bonn.), a Græcis vexati def cere (Nic. pag. 482 seq.), aliquoties tamen fugati (Nie. ibid. p. 487, 515). Nomen eorum pro Bulgaris occurrere solet (Nic. p. 490, 516, 568,572, 873, 589, 616, 617, 820, 832, 833). Alibi apud eundem cum Mysis, Scythis, Cmnanis memorantur, Il est cum Cumanis et Bulgaris (Nic. p. 485, 520, 569, 811, 837, al.). Linguam eorum non prætermittit Nicetas pag. 617. Ab iisdem Græcorum odium Bulgari didicerant (Nic. p. 831). Eorumque duces famosissimi, Joannes (Iwan, Ibancus), Asanus et Chrysus, non Bulgari erant, sed Vlachi, coll. Niceta non uno tantum loco. Postremo regionis quoque inter Cpolin et Bizyaın, Astorum olim regiam, incolæ Vlachi erant, teste. Georgio Pachymere in Andronico Palæologo, 1, 37 (Opp. ed. Bonn. vol. 11, p. 106). Verum hæc hactenus. Minus enim ethnographiam illarum terrarum scribimus, quam geographiaın. quantum provinciarum nomina et limites spectat. imp. patriam), juxta Strymonis initium sitam, non excessisse autumo, coll. Ansberti narratione de Friderico I. Suevo secundum codicem Pragensem (Wilken, Kreuzzüge, vol. IV, p. 104): Fridericus, advocatus de Berge (Philippopoli commorans), invasil regionem opulentam, Flachiam dictam, non multum a Thessalonica distantem, etc., ubi Thessalonicæ provincia significatur. - Strategi Strymonii raro memorantur, coll. Constant. Porphyrogenito De cerimoniis aulæ Byz. 11, 52. Adde Jo. Cumeniatam in narratione Thessaloniceusi cap. 20: Ὑπὸ τὸν στρατηγὸν Στρυμόνος. Cap. 59: Τὸν στρατηγὸν Στρυμόνος (in Theophane continuato p. 514, 569 ed. Bonn.). Plurimas hujus thematis urbes cum agri parte exposui in Via Egnatia Comment. 11, pag. 9-57. His vero jam ex Edrisio quædam addantur, bonæ frugis plena. Ea Thessalonicense el Strymonium thema spectant. Celeberri– mus igitur Arabs in Macedonia superiori (Dardania) p. 31, 52, 35 hujus coniment. locuin habet Cortos, id est urbem Corita ejus privilegii, quod Venetis dedit Alexius III. a. 1199 (b). bidem locorum memorat urbem Rhagoria (1. Zagoria ejusdem privilegii): ibidemque Drama urbs, supra Philippos, occurrit (Arabs male Rahna). Heracleam Lynci (Pelagoniam) dicit Tatili, pro quo lege Butili, Bulgarorum regiamı (Bitoliam), coll. Cedreno ed Bonn. t. 11, p. 460.Ibidem legitur Budiana (Vodina). Deinde pag. 32 occurrit urbs Malsuda (imo Malsuba, privilegii citati Matesovo). Et pag. 36, Arabs Platamonem habet civitatem, urbis Lycostoinii flumen (Peneum), Citrum, Thessalonicani, Rendinam, Christopolin (bis), a Chrysopoli eam discernens; Cavalam, quam Calam dicit, eam ab utraque (Christ. et Chrys.) ut nos (Thessalonica pag. 501) rite separans. Juxta Philippos memorat avium Macropotamos (1. Mavropotamos). Postremo Rhusium quoddam, Thaso insule oppositum, p. 33 agnoscere videtur; unde vera esse apparet notam Græci “cujusdam marginalem ad Ptolemæum geogr. 11, 44. Quartum thema, Thessalonica. Ejus fines modu vidimos. Erant Strymon ex oriente, Pencus ab occidente cum meridie, et quidem per maximam ævi non prætermittas; nam hæc quoque pars ejus fuit. Versus boream raro Axii alveum medium, etiain Tzernæ (Erigonis) vallem superasse eam puto, certe non ante Manueleni Comnenum sæculi xii parte altera. Strategos ejus habes apud Porphyrog. lib. et cap. cit. Uberius hoc thema tractavi in Thessalonica mea, quam adi. Tertium thema, Strymon. Brevitati jam studehitur, minus ob scribendi tædium, quam propter fontium penuriam, quibus tamen Edrisius Arabs jam accedat cum Pactis quibusdam Latinis, regnum Græcorum spectantibus inter annos Christi 1499 ▷ medii partem.Provincia satis magna, si Chalcidicen et 1204; multa vero in antecedentibus præoccupata video. Ejus provinciæ fines inter Hebrum et Strymonem quæro, licet claris hoc scriptorum verbis significatum non video. Illi fluvii orientem et occidenten cum meridie spectant, adversante tamen, at videtur, Muntaneri Hispani chronico (cap. 230, coll. capp. 224, 228) e versione B. Buchoni: La cité de Christoble (Cavala?) qui est à l'entrée du royaume de Salonique. Fines provinciæ boreales pro temporum ratione diversos fuisse puto, modo latio- · res, modo angustiores. Sæculo x11, quo cruciatæ, quas dicunt, expeditiones vigebant, eos urbem noQuintum thema, Hellas. In describendis Byzantinarum provinciarum limitibus si terminos majorum metropoleon sequaris (nec video quare alia semper via utaris), ambitus hujus thematis facili opera definiri poterit. Habebimus quim cos Græciæ (b) Marin, Stor. civ. e volit. del commercio dei Veneziani. t. III, p. 310 327.

ta (imperator) est, Macedones (militiam Byzantino- vitiam Kostendil (Justiniananı primam, Justiniani rum) bello duros exsistere. Ubi significatur annus Christi 919, sive imperium Romani Lecapeni Militiam Byzantinorum attigi in Thessalonicensibus, pag. 513 seq.; cujus utinam diligentior expositio tandem aliquando a viris eruditioribus tentetur! Pergo in expositione Vlachorum Bulgaricorum, inter Danubium et Propontidem sedentium. Bulgari, cum fine sæculi septimi istas terras occuparent, eæ incolas potissimum Thraco - Latinos habebant et Slavos, quibus victores, numero licet minores, suun nomen imponebant. Eo tempore (sæcc. vil-xn) num victi inter se et cum victoribus concreverint,an suam quisque stirpem et originem tenuerint,id vero difficile dictu videtur. Recuperata libertate, quod post annum 1185 accidisse constat, Vlachorum nostro - rum memoria nil frequentius in Byzantinorum annalibus, maximopere Nicetæ, cum Bulgarorum, olim dominorum, nomen multo rarius audiatur; unde istarum gentium numero validissimam tuin Vlachorum fuisse existimabis. li Hæmum maxime incolentes (Nicetas p. 482, 676 ed. Bonn.), a Græcis vexati def cere (Nic. pag. 482 seq.), aliquoties tamen fugati (Nie. ibid. p. 487, 515). Nomen eorum pro Bulgaris occurrere solet (Nic. p. 490, 516, 568,572, 873, 589, 616, 617, 820, 832, 833). Alibi apud eundem cum Mysis, Scythis, Cmnanis memorantur, Il est cum Cumanis et Bulgaris (Nic. p. 485, 520, 569, 811, 837, al.). Linguam eorum non prætermittit Nicetas pag. 617. Ab iisdem Græcorum odium Bulgari didicerant (Nic. p. 831). Eorumque duces famosissimi, Joannes (Iwan, Ibancus), Asanus et Chrysus, non Bulgari erant, sed Vlachi, coll. Niceta non uno tantum loco. Postremo regionis quoque inter Cpolin et Bizyaın, Astorum olim regiam, incolæ Vlachi erant, teste. Georgio Pachymere in Andronico Palæologo, 1, 37 (Opp. ed. Bonn. vol. 11, p. 106). Verum hæc hactenus. Minus enim ethnographiam illarum terrarum scribimus, quam geographiaın. quantum provinciarum nomina et limites spectat. imp. patriam), juxta Strymonis initium sitam, non excessisse autumo, coll. Ansberti narratione de Friderico I. Suevo secundum codicem Pragensem (Wilken, Kreuzzüge, vol. IV, p. 104): Fridericus, advocatus de Berge (Philippopoli commorans), invasil regionem opulentam, Flachiam dictam, non multum a Thessalonica distantem, etc., ubi Thessalonicæ provincia significatur. - Strategi Strymonii raro memorantur, coll. Constant. Porphyrogenito De cerimoniis aulæ Byz. 11, 52. Adde Jo. Cumeniatam in narratione Thessaloniceusi cap. 20: Ὑπὸ τὸν στρατηγὸν Στρυμόνος. Cap. 59: Τὸν στρατηγὸν Στρυμόνος (in Theophane continuato p. 514, 569 ed. Bonn.). Plurimas hujus thematis urbes cum agri parte exposui in Via Egnatia Comment. 11, pag. 9-57. His vero jam ex Edrisio quædam addantur, bonæ frugis plena. Ea Thessalonicense el Strymonium thema spectant. Celeberri– mus igitur Arabs in Macedonia superiori (Dardania) p. 31, 52, 35 hujus coniment. locuin habet Cortos, id est urbem Corita ejus privilegii, quod Venetis dedit Alexius III. a. 1199 (b). bidem locorum memorat urbem Rhagoria (1. Zagoria ejusdem privilegii): ibidemque Drama urbs, supra Philippos, occurrit (Arabs male Rahna). Heracleam Lynci (Pelagoniam) dicit Tatili, pro quo lege Butili, Bulgarorum regiamı (Bitoliam), coll. Cedreno ed Bonn. t. 11, p. 460.Ibidem legitur Budiana (Vodina). Deinde pag. 32 occurrit urbs Malsuda (imo Malsuba, privilegii citati Matesovo). Et pag. 36, Arabs Platamonem habet civitatem, urbis Lycostoinii flumen (Peneum), Citrum, Thessalonicani, Rendinam, Christopolin (bis), a Chrysopoli eam discernens; Cavalam, quam Calam dicit, eam ab utraque (Christ. et Chrys.) ut nos (Thessalonica pag. 501) rite separans. Juxta Philippos memorat avium Macropotamos (1. Mavropotamos). Postremo Rhusium quoddam, Thaso insule oppositum, p. 33 agnoscere videtur; unde vera esse apparet notam Græci “cujusdam marginalem ad Ptolemæum geogr. 11, 44. Quartum thema, Thessalonica. Ejus fines modu vidimos. Erant Strymon ex oriente, Pencus ab occidente cum meridie, et quidem per maximam ævi non prætermittas; nam hæc quoque pars ejus fuit. Versus boream raro Axii alveum medium, etiain Tzernæ (Erigonis) vallem superasse eam puto, certe non ante Manueleni Comnenum sæculi xii parte altera. Strategos ejus habes apud Porphyrog. lib. et cap. cit. Uberius hoc thema tractavi in Thessalonica mea, quam adi. Tertium thema, Strymon. Brevitati jam studehitur, minus ob scribendi tædium, quam propter fontium penuriam, quibus tamen Edrisius Arabs jam accedat cum Pactis quibusdam Latinis, regnum Græcorum spectantibus inter annos Christi 1499 ▷ medii partem.Provincia satis magna, si Chalcidicen et 1204; multa vero in antecedentibus præoccupata video. Ejus provinciæ fines inter Hebrum et Strymonem quæro, licet claris hoc scriptorum verbis significatum non video. Illi fluvii orientem et occidenten cum meridie spectant, adversante tamen, at videtur, Muntaneri Hispani chronico (cap. 230, coll. capp. 224, 228) e versione B. Buchoni: La cité de Christoble (Cavala?) qui est à l'entrée du royaume de Salonique. Fines provinciæ boreales pro temporum ratione diversos fuisse puto, modo latio- · res, modo angustiores. Sæculo x11, quo cruciatæ, quas dicunt, expeditiones vigebant, eos urbem noQuintum thema, Hellas. In describendis Byzantinarum provinciarum limitibus si terminos majorum metropoleon sequaris (nec video quare alia semper via utaris), ambitus hujus thematis facili opera definiri poterit. Habebimus quim cos Græciæ (b) Marin, Stor. civ. e volit. del commercio dei Veneziani. t. III, p. 310 327.