Diplomatic text · vision-corrected transcription of the Migne scan (complete), over scholarios OCR (cleaned, language-split) — PG column chips mark the printed columns.
Menologium of the Greeks Edited by Order of Emperor BasilMenologium Graecorum Basilii Imp. Jussu Editum
col. 9–10page 1 of 21
ANNIBAL TITULI SANCTI CLEMENTIS PRESBYTER CARDINALIS ALBANUS S. R. B. CAMERARIUS, ET BASILICE VATICANÆ ABCHIPRESBYTER, PERENNEM felicitatEM. Basilianum Menologium, cujus alteram semestrem partem Clemens undecimus Sanctitatis Tuæ decessor in ipso adolescentiæ flore ex Græco vetustissimo codice monasterii Cryptæ Ferrata descriptam ab interitu vindicatam Latinitate donaverat, tuis, BEATISSIME PATER, auspiciis in publicam eruditorum hominum utilitatem evulgatur. Et jure quidem meri toque. Ipsa enim sanctorum Acta in magni imperatoris usum jam olim collecta, tuum sibi nomen præscribere gestiunt, tibique gratulari videntur, quod summus Ecclesiæ magister ex hac innocentiæ ac sanctitatis disciplina prodieris; quodque ab ineunte ætate sacris rebus addictus, iisque exercendis toto fere vitæ spatio occupatus, inter maximas aposto licæ dignitatis curas hanc præcipuo loco habeas, aliosque habere peroptes, ut sacræ anti quitatis cognoscendæ illustrandæque studium in dies augeatur. Neque vero casu accidisse existimo, ut opus jamdudum absolutum, preloque multis ante annis destinatum, nunc tandem typis Urbinatibus, quos summa beneficientia complexus es, in lucem prodire po tuerit cum octo spectatissimi Ecclesiæ nostræ Romanæ alumni, virtutibus atque miraculis insignes, sapientissimo Beatitudinis Tuæ judicio in sanctorum canonem relati sunt. Hoc enim Græcam Ecclesiam decebal, ut matrem filia sequeretur; quæque novos sanctos, quos proferat, non habet, antiquos saltem ex toto Oriente in unum volumen collectos exhiberet, simulque testaretur, feracissimas fuisse sanctorum omnis ætatis, ordinis, atque conditionis orientales terras, cum Romano pontifici parerent, perque operarios idoneos colerentur. Quo igitur patrocinio, sanctissime Pater, hanc exspectatissimam editionem complectere, in qua dum decessoris tui Clementis undecimi primos studiorum fructus publici juris facimus, tua plane studia repræsentamus, qui a puero religionis litterarum que exercitationibus animum applicuisti. Hoc insuper enixis assiduisque precibus Deum Optimum Maximum rogamus, ut Græcorum Ecclesiam cum Romana matre sua conjun gens, in eum statum Benedicto XIII pontifice maximo illam restituat, qui Benedicto septimo sedente tum erat, cum Basilius Porphyrogenitus imperator Menologium istud in suum usum describendum curavit. TYPOGRAPHUus candido LECTORI *. Menologium Basilii Porphyrogeniti imperatoris jussu descriptum. pictisquo sanctorum imaginibus or natum, qua parte vices temporum, barbariæ neglectum, et communia librorum fata vitare potuit, Con stantinopoli ad Ludovicum Sfortiam Mediolani ducem allatum fuit: deinde apud Sfondratorum gentem servatum, et a Paulo S. Cæciliæ Cardinali Sfondrato sibi dono datum, Paulus V pontifex maximus bibliothecæ apostolicæ Vaticanæ addixit: idem summis eruditorum hominum laudibus celebratum, et votis expetitum, nunc demum in publicam lucem prodit. Dolebant quidem docti viri tandiu latere præstantissimum codicem,quo nihil esset ad excitandam Christia nam pietatem, ad confirmandam orthodoxæ religionis veritatem, ad ecclesiasticam antiquitatem sacrarum que rerum historiam illustrandam conducibilius; nihil denique nostra ætate gratius litteratis hominibus ad ejusmodi studia cum insigni Ecclesiæ sacræque criticæ fructn certatim incumbentibus, Enimvero curiosis piisque eorum studiis satisfacere utcunque conati sunt de ecclesiastica Græcorum eruditione optime meriti Leo Allatius, et Petrus Arcudius. Ille enim in Dissert. de libris ecclesiasticis Græcorum, § 12, codicis ætatem, præstantiam fortunamque scripto persecutus est. Arcudius vero eumdem Latine vertit, ejusque interpre tationem apud Ferdinandum Ughellum Italie Sacræ tom. VI typis impressam legimus. Verum Allatius scri * Prodiit editio Monologli Urbini MDCCXXVII, 3 vol. fol., miro typorum splendore ornata.
col. 11–12page 2 of 21
plis suis exposita codicis raritate, curiosorum desiderium auxit; et Arculii interpretatio haud satis accu rata, Græci textus necessitatem lectoribus ostendit; in hujus præsertim ætatis et critica artis luce, quæ ex interpretationibus ad consulendes destas magis accenditur. Itaque cardinalis Joseph Maria Thomasius, morum sanctitate et sacra eruditione deleberimus, cum ejus thesauri pretium optime nosset, curas suas ad illum vulgandum contulit: quod assiduis votis optaverat; fecissetque, nisi virum eximium in clericorp regalariour ordine tune agentem, voluntate institutoque pauperem, impensarum magnitudo deterraistė: Godicis enim dignitatem supra cæteras laudes commendant quadringentæ ac triginta imagi ges ab illustribus Basiliani ævi artificibus minio depictæ, quæ sanctorum martyrum, confessorum, Sacerdotum, monachorum, virginum, mulierum, tortorum, tyrannorum, judicum, vestes, arma, sedes, ornalus; necnon ædium, templorum, tribunalium, structuram, formam, apparatum, oculis exbibent quibus ære incidendis et excipiendis non modica vis auri fuisset impendenda. Sed Clementi XI, pontifici maximo, bæc laus reservabatur, ut publicam rem faceret, quæ bactenus magnorum principum fuerant pretiosa cimelia: cujus providentia codicem quovis auro cariorem, vetustate tamen jam fatiscentem, et picturis prope fugientibus obsolescentem, in pristinum ornatum restituit; cujus sumptibus tabulæ omnes exceptæ fuissent, nisi mors intercessisset. Inchoato operi supremam manum imposuere ejusdem successores Innocentius, et Benedictus XIII, quorum ille dum præclarum antiquitatis monimeutum munificentia sua complectitur, in vivis esse desiit; hic non tabulas modo perfecit, sed elegantissimos etiam Græcos typos ad procurandam editionem liberaliter suppeditavit. Illud tamen supererat, ut jactura alterius partis, quæ jam olim misere intercidit, ad integritatem opta tissimi operis atcunque resarciretur; et adjectis ex aliquo non inferioris ævi manuscripto codice sex pos terioribus mensibus, sanctorum si minus tabulas, Vitas saltem per integrum anni circulum digestas, absolutamque Menologii corpus acciperent sacrarum rerum studiosi. Hoc autein subsidium a domestica etiam Clementis XI manuscriptorum bibliotheca, lectissimis omnium linguarum monimentis locupletis sima, imo vero ab ipsis illius schedis, atque a primis adeo ejus pueritiæ exercitationibus impetravi mus. Is enim vix anuum ætatis decimum septimum egressus, ex vetustis codicibus monasterii Cryptæ Ferratæ alteram illam Basiliani Menologii partem, quam periisse litterati viri dolebant, a se inventam, sua manu Græce descripserat, et accuratissima interpretatione Latinam fecerat: quam etsi modestia ejus plane singularis diuturnis tenebris oppressit, publica tamen utilitas diutius latere non patitur. Mutilo igitur operi semestrem alteram partem illius diligentia conservatam Latineque redditam adjungi mus; ut partim ab interitu ereptum, partim e tenebris erutum, partim Latinitate donatum, immortali ejus nomini posteritas acceptum referat. Bollandiani socii eruditis tanti adolescentis laboribus aliquot collectionis suæ menses locupletarunt, Græca sanctorum gesta ad calcem Martii, Aprilis, Maii, et Julii, ex eommentariis Albanis adjicientes. Etsi autem Latinas eorumdem mensium, simul et Junii atque Augusti, interpretationes idem Clemens XI confecit; in ipsius tamen schedis, quæ supersunt, Aprilis tantum et Maius integri; Martii priores viginti; Junii ac Julii aliquot dies Latine versi, propriaque ejus manu exarati conspiciuntur reliqui quorsum cesserint, quove fato aut delitescant aut interierint, incompertum. Monachi Baciliani Cryptæ Ferrate Augustom mensen, qui ex Albano apographo exciderat, aliquot foliis mutilum, ex eodem autographo Græce, recentioribusque Menologiis Græce supplentes. Latinam ejusdem versionem adornarunt. Cæteros Martii, Junii ac Iulii dics e Græco sermone Latinos fecit P,) Petrus Benedictus e Societate Jesu, Syrus Maronita, vir Latinis, Græcis, Hebraicis, Syriacis, Arabicisque literis excultissimus, qui ejusdem Clementis XI jussu, martyrum etiam Persarum historiam ab antiquissimo Syro scriptore exaratam, aliorumque sanctorum res gestas in præstantissimis codicibus Syriacis descriplas, quos idem pontifex ex Orientis latebris eductos, una cum pluribus aliis linguarum orientalium selectis manuscriptis, in biblio theca Vaticana ad communem utilitatem dedicavit, in Latinum sermonem convertit, easdemque typis propediem edendas exspectamus. Quam vero Petri Arcudii nomine Ughellus vulgavit priorem semestrem Menologii partem, a cl. V. Josepho Simonio Assemano sacros, basilica Vaticanæ presbytero beneficiato, qui eosdem codices orien⚫ tales in bibliotheca Clementino-Vaticana recensuit, castigatam novaque propemodum interpretatione donatam edimus: a Græco enim texta quam longissime distabat, quemadmodum facta collatione perspi cuum reditur: multa siquidem ab interprete perperam adjecta vel prætermissa; quædam alio prorsus, quam textus patitur, sensu exposita; corrupta alicubi sanctorum etiam nomina; ubique demum paraphrasim potius, quam fidelem versionem cernere est: adeo, ut genuinum Arcudii viri Græco Latineque doctissimi fetum esse, eruditi vix crederent, nisi Ughellus id affirmaret. In altera semestri parte, quam, ut supra dictum est, Clementi XI debemus, avulsis ob codicis vetusla tem nonnullis foliis, dies aliquot desiderantur: nimirum Janii IX, X, XI, Augusti IV, XIII, XIV, XXVIII, XXIX, XXX, XXXI. Eos ex Menæis excusis descriptos Latineque versos adjicimus. Sanctorum imagines, ut in autographo Vaticano conspiciuntur, sic ad vivum ære incisas damus: sunt enim pretiosa antiquitatis momenta, etsi ab arte pingendi nonnihil recedunt, Pictorum autem nomina,
col. 13–14page 3 of 21
quæ ad marginem singularum imaginum in eodem autographo exstant hæc sunt: Pantaleo Simeon, Michael Blachernita, Georgius, Menas, Simeon Blachernita, Michael parvus, Nestor. Eamdem in bujus editionis margine quadringenties ac trigesies repetere, nullius operæ pretium duximus. Menologio præmittimus testimonia virorum illustrium de utraque ejus parte: ex quibus constat primo Basilium imperatorem, cui Menologium tribuitur, non Macedonem esse, qui anno Christi 886 imperium tenebat, ut card. Baronius existimavit; sed Porphyrogenitum, qui sæculo integro posterior Macedone fuit quod Allatius et Ughellus demonstrant. Secundo, semestrem alteram partem, cujus initium a mense Martio ducitur, quamque Bollandiani socii in monasterio Cryptæ Ferratæ repertam dicunt, a Joanne Francisco Albano iis Græce Latineque transmissam fuisse ante annum Christi 1668 quo mensem Martium ex Basiliano Menologio edidere, quemadmodum Joannes Ciampinus in Diario anni 1676 testatur, Subjungimus Græcam Petri Possini e Soc. Jesu ad eumdem Joannem Franciscum Albanum epistolam scriptam die 26 Decembris anni 1661, ex qua palam fit, præclarum adolescentem ineunte anno ætatis tertiodecimo (natus enim fuit mense Julio anni 1649) in Græcæ linguæ studio usque adeo profecisse, ut non solam pure emondateque, sed eleganter etiam ornateque litteras ea ligua conscribere. Ut opus in duas partes divideretur, Græcus textus in binas semestres distributus postulare videbatur. Verum quia priorem partem quadringente ac triginta sanctorum imagines duplo majorem posteriore efficiunt; Menologium in tres partiri necesse fuit, quarum pars prima Septembrem, Octobrem ac Novembrem; altera Decembrem, Januarium et Februarium; tertia reliquos sex anni menses com plectitur. Illis fruere, amice Lector; editionemque eminentissimo ac reverendissimo domino Annibali tit. S. Clementis presbytero cardinali Albano S. R. E. camerario, et basilica Vaticanæ archipresbytero, Clementis XI fratris filio de republica liiteraria optime merenti, acceptam referto, cujus consilio, studio, sumptibus in tuum commodum cedit. Card. Baronius ad annum 886 de Basilio Macedone imp. Ad eumdem Basilium rursus spectat (ne quid prætermittatur antiquitatis) quod scribendum curavit, et augendam Græcorum Menologium; quod etiam exornavit imaginibus, quibus singulorum exprime rentor certamina. In cujus fronte ejusmodi scriptum invenimus iambis versibus epigramma in scripto codice Vincentii Pinelli Patavio ad nos Ferrariam, cum illic essemus cum pontifice, misso. Basilius imperator hujus climatis In pace prœstans, atque rebus bellicis. Et pellibus pactum, séquens ex ordine Pulchras fereas imagines ut sideras. Exstat autographum ipsius Basili volumen imaginibus magni pretii decoratum per dies singulos, singulosque sanctos, de quibus mentio babetur in versibus. Vidimus et legimus nobis concessum a Paulo Sfondrato Sanctæ Cæciliæ cardinali, nepote felicis memoriæ Gregorii papæ decimi quarti. Leo Allatius in dissertatione de Libris Ecclesiasticis Græcorum, § 12. Menologia non alia sunt (et erit duodecimus liber) quam quæ Lalinus Martyrologia vel Kalendaria dixerit, nec aliud in illis habetur nisi vel sanctorum vitæ quolibet die per totum annum summatim expo sitæ, vel quorum vitæ non habentur commemoratio, nullaque ibi aut officii ordinandi, aut recitandi series continetur. Verum est tamen sæpissime Meuologiorum horum partem, camque non minimam in Menæis Inter Canones post odam sextam esse digestam, ut size alterius libri ope, qui officium in ecclesia aut domi recitat, habeat unde colebrandorum sanctorum historiolas et commemorationes legati. Hoc Me nologium apud Græcos non unum est, sed pro opportunitate temporis variam quoque faciem induit; aliud quippe est quod nobis Latine tantum ex versione cardinalis Sirleti, Canisius in Antiquis Lectionibus repræsentavit: aliud quod separatim hinc inde manuscriptum adbuc in bibliothecis, et Barberina po tissimum, quod et antiquissimum est, asservatur: quæ nec omnia sibi invicem respondent; aliud quod in Menæcis Græcorum insertum est: aliud quod post divinas Horas, Evangelium, Apostolum, aliosque libros legitur. Menologium ex Menæis Græcorum erutum, et in linguam Græcorum vernaculam versum a Maximo Margunio Cytherorum episcopo edidit Antonius Pinellas Venetiis anno 1529, in-1. Baronius, anno Domino 886, refert Basilium Macedonem imperatorem Græcorum Menologium scri. bendum curasse et augendum, atque etiam imaginibus exornasse, quibus singulorum sanctorum expri merentur certamina: cujus ipsum autographum vidimus, et legimus concessum nobis a Paulo Sfon drato S. Cæciliæ cardinali, nepote Gregorii papa XIV. Menologium hoc, auro gemmisque pretiosias
col. 15–16page 4 of 21
Benedicto XIII, Pontifici maximo, nuncupatioLectori typographus
PG 117:15Ενταῦθα νῦν σκόπησον ὀρθῶς ὁ βλέπων, ρας Βασίλειος, τὸ θρέμμα τῆς ἀλουργίδος, Τὴν μὲν βασιλείαν αὐτοῦ καταλέλοιπε τρισὶν υἱέσιν, γὰρ δὴ τέως τῆς εὐδαίμονος οἰκίας ἐσπαργανώθης ἐν ἁλουργίδι,
15
DE BASILIANO MENOLOGIO
16
Constantinopoli ad Ludovicum Sfortiam satis munifice advectum, Ludovico vita functo, Joannes
Baptista Francisci Sfondrati, cardinalis parens, avusque Nicolai Sfondrati cardinalis, in arbitrio ac potestate habuit, quemadmodum monumenta alia, maximæque æstimationis scripturas ejusdem Ludovici,
apud quem Baptiste auctoritas plurimum pollebat, ut ex diversis legationibus, quas ille ob gravissima
negotia apud omnes fere principes Christianos, Iunocentium nempe VIII, Carolum Gallia, Ferdinandum
et Elisabetham Hispaniarum, Ferdinandum Neapolis et Siciliæ regem, et tandem rempublicam Venelam,
ubi et mortem obiit, colligere possumus. Postmodum a Paulo Sfondrato cardinali dono acceptum
Paulus V in bibliothecam Vaticanam invexit, et præßxa incripiione significavit.
Paulus V pontifex maximus hunc librum Constantinopoli ad Ludovicum Sfortiam Mediolani ducem allatum, deinde
servatum apud Sfondratorum familiam a Paulo S. Cæciliæ cardinali Sfondrato sibi dono datum, in bibliothecam Va.
ticanam inferri jussit anno 1615 pontificatus x1.
Liber unam tantum Menologii partem, quando sex tantum mensibus, Septembre, Octobre, Novembre,
Decembre, Januario, et Februario absolvitur, continet. Altera quibusnam caveis addicta lateat, incertum
est, et utinam non communem sortem librorum passa, igne vel ferro, vel impiorum aut otiosorum hominum manibus, elementorum etiam injuria, in luce esse desierit. Scriptus est in folio grandi pergameno
affabre perpolito, licet ælate jam victa aliquantulum sublurido, forma quasi quadrata, characteribus elegantissimis, nusquam pro illius atramenti facultate, quod nigrum non tingit, nigricantibus. Capitales
quas vocant litteras, auro efformantur, singularum pagellarum pars superior nomina sanctorum illius
diei repræsentat, alterius dimidia scripta compendio sanctorum gesta, altera imaginibus coloribusque
non indiligenter, et pro eo tempore satis eleganter, sub oculos ponit. Picturam recentiores miniaturam
vocant: neque enim oleo, sed aqua gummique colores temperantur. Imagines non ab una manu promanant, ideoque nec unius omnes conditionis, sed una altera concinnior, accuratior, et ad artem accommodatior excellit, et ne ¿ôžσnoto: palarent, pictor quilibet imagini a se depictæ in margine libri nomen
expressit. Pictorum nomina sunt, Pantaleo, Michael Blachernita, Georgius, Simeon, Michael parvus,
Menas, Nestor, Simeon Blachernita. Imagines ita disponuntur, ut una alteri adversæ non respondeat, sed
Iitteris et sanctorum Vitis: quare nunc superiorem partem paginæ, quando alterius superior pars seriptionem refert, nunc inferiorem, quando alterius inferior descripta est.
Quando liber scriptus sit, divinare non possumus: abhinc tamen anno 662 scriptum, videntur iadicare qui operi præfiguntur iambi. Hi vero sunt.
ة
Ενταῦθα νῦν σκόπησον ὀρθῶς ὁ βλέπων, etc.
Ex versione Joannis Argoli.
Considera probe oculis hic, o qui aspicis,
Ex rebus optimis opus certe optimum,
Dei, inquam, opus pulcherrimum mentem impetens
Visu creata cuncta delectans merilo,
Ut namque supra rex poli summi artifex
Calum choreis condecorans clarum igneis,
Quod pellis instar vocis explicuit sono,
Munaum irradiat sapiente providentia;
Infraque ut ipsum moribus splendens paribus
Terra plagas totius, et rex purpuræ
Basilius, filiusque duplici potens
Fama, triumphis scilicet, sermonibus, etc.
Et hoc est Menologium Baronio visum, nec abnuo; studio, jussuque Basilii imperatoris descriptum, exornatumque imaginibus, nisi aliunde edoctus fuero, non credam, quemadmodum et Basilium hunc Macodonem fuisse: ex iambis enim hic Basilius Porphyrogenneta asseritur: kvak Sλns yñs, Klios the mOPPÚρας Βασίλειος, τὸ θρέμμα τῆς ἀλουργίδος, Imperator terræ universæ, sol purpura Basilius et alumnus. Id
de Macedone dici non potest, cum neque Porphyrogenneta fuerit, nec imperatore patre natus sit, neque
adullus. Zonaras in Constantino Duca, Τὴν μὲν βασιλείαν αὐτοῦ καταλέλοιπε τρισὶν υἱέσιν, etc. Impe
rtum tribus fijiis reliquit, quorum duos, Michaelem et Andronicum Budocia privato adhuc, Constantinum
vero imperanti pepererat,cum et ipsa Augusta appellata esset. Unde hic solus Porphyrogenitus fuit, ac statime
præ cæleris imperii insignibus adornatus, Ex eo nempe Porphyro genitorum nomen emersit, ut qui imperante patre nasceretur, sive in thalamo Porphyræ dicto, sive purpura obvoluti, Porphyrogennelæ dicerentur. Herodianus hist. lib. 1, de Commodo Marci imperatoris filio: "Edwxɛ dè µet' ¿xɛivov, etc. Nune
ne post Marcum patrem vobis fortuna principem dedit, non quidem ascítilium, quales ante me fuerunt,
neque veluti acquisito imperio gloriantem, quippe unus ego robis natus, educatusque in aula, non quidem
privatis obvolutus fusciis, statim me ut ex alvo prodieram, imperatoria purpura suscepit, simulque sol hominem me vidit, et principem. Et Themistius orat. 6. de Valentino Gratiani imperatoris fratre: Upwtoç
γὰρ δὴ τέως τῆς εὐδαίμονος οἰκίας ἐσπαργανώθης ἐν ἁλουργίδι, Primus autem tunc inclytae domus purpu
reis obvolutus est fasciis. Dicitur tamen de Basilio Juniore, qui circa annum Domini 977, cum Constantino
Porphyrogenneta imperium tenuit.
col. 17–18page 5 of 21
PG 117:17Εὐγενεῖ καὶ Φιλομούσῳ μειρακίῳ Ἰωάννη Φραγκίσκῳ τῷ ᾿Αλβάνῳ, Πέτρος Ηοσσῖνος ἐκ τῆς εταιρείας τοῦ Ἰησοῦ, χαίρειν καὶ εὖ πράττειν, Θαυμάζω σε τῆς εὐφυίας καὶ φιλοπονίας, αἷς ἐγκείμενος εἰς μελέτην τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης, εἰς τόσαν προβέβηκας, ὥστε οὐ καθαρῶς καὶ ἀμέμπτως
17
TESTIMONIA.
Ferdinandus Ughellus, Italiæ sacræ tom. VI, pag. 1049 et seq.
18
Menologium Græcorum jussu Basilii Junioris imp. Constantinopolitani ante annum Sal. 984 conscriptum, et ad fidem membranacei codicis Vaticani a Petro Arcudio Corcyrensi V. C, Latine versum,
nunc primum edidit Fernandus Ughellas (Anno scilicet 1659).
Liber iste Græcus, cujus bic versio Latina habetur, jussu olim Basilii Porphyrogenneta Junioris imp.
ante fere annos 684 conscriptus fuit, ipsorumque, quorum in eo elogiis celebrantur, divorum imaginibas ornatus, asservatur in Vaticana pontificis maximi bibliotheca: de quo vir cl. et eruditissimus Leo
Allatius in dissert. prim. de lib. Eccl. Græcorum scribit in hæc verba: «Menologium hoc auro gemmisque pretiosias, Constantinopoli ad Ludovicum Sfortiam satis munifice advectum.» Cætera ut supra
apud Allalium usque ad finem. Pergit Ughellus:
Hæc Leo. Sed quod magis arguit Menologium hoc scriptum fuisse Basilii Junioris jussu, est, quod in
eo fit mentio ad 17 Kalend. Januarii sanctæ Theophanonis, uxoris primæ Leonis imperatoris, Basillii
Macedonis filii, aliorumque sanctorum, qui longe post Basilium Macedonem vixerunt. Cæterum cum penes me esset ipsa Arcudii versio originalis, placuit in gratiam rerum ecclesiasticarum amatorum hic eam
exhibere, Tu interim, candide Lector, utere et vale.
Bollandiani socii in Actis sanetorum tom, I Marlii, pag. 861.
Integre habere curavimus præclariora duo Menologia; quorum unum ex collegio societatis nostræ
Claromontano Parisiis accepimus mutuo; alterum partim ex mss. monasterii Crypta Ferratæ in Latio;
partim ex Bibliothecæ Vaticanæ codice transcribi jussimus. Atque hoc postremum illud est, cujus primam partem elegantissime descriptam a Paulo S. Cæcilia cardinali Sfondrato, Paulo V, pontifici
maximo, dono datum, et a Petro Arcudio Latine redditum, Italiæ sucræ tom, 1V, subtexuit Ferdinandus
Ughellus questus alteram latere incertum quibusnam in caveis, aut communi forte librorum sorte,
igne aut ferro, vel impiorum aut otiosorum hominum, vel elementorum injuria destise. Verum
non latitantem in caveis; sed ad divini officii usum tot quot ipsa complectitur mensibus a Martio ad
Septembris initium servientem, reperimus in prænominato monachorum Basilianorum monasterio: non
quidem pari characterum elegantia et picturarum ad singulas paginas deliciis exornatam (qualem in
Vaticano esse, sicut audivimus, legimusque, sio et vidimus), sed antiquitato fide nihilo inferiorem,
eumdemque Basili imperatoris titulum præferentem: ut hanc Vaticanæ illius partis si non germanam
alteram, ab eadem manu velut utero prognatam, certe genuitam ex patre alque auctore eodem, tum cæteris indiciis, tum styli perfectissima similitudine, nihil hæsitantes crederemus. Ex hac igitur mensem
primum, ið est, Martium hic damus in specimen Menologiorum cæterorum omnium. Est enim cæteris
quæ vidimus omnibus illustrior hæc collectio, auctoritatisque majoris; eo quod non privato alicujus arbitrio compilata, sed in publico Ecclesiarum Constantinopolitanarum usu fuisse videatur: cum jussu
Basilii imperatoris Porphyrogeniti ante annum salutis 984, esse exarata cognosca'ur. An prima in hoc
genere? non audemus divinando asserere: nedum definire, quanto sit Menologiorum usus in Ecclesia
Græca sæculo jam nominato anterior, etc.
Synaxarium ex Menologio jussu Basilii imperatoris collecto, cujus sex postremi menses exstant manuscripti in monasterio Cryptæ Ferratæ in Latio, etc.
Joannes Ciampinus, in libro cui titulus, Il Giornale de' Lettèrati, editio Romæ anno 1676, in primo Diario
mensis Aprilis ejusdem anni, cum Acta sanctorum Aprilis collecta et illustrata a Godefrido Henschenio,
et Daniele Papebrochio Soc. Jesu retulisset, de Græcorum Menologio hæc subjungit pag. 8:
Ma sopratutto, a questo proposito non e da tacerci come in quest' opera si rapporta per extensum
l'originale Greco del mese di Aprile di un antichissimo Menologio trovato nel monasterio di Grotta Ferrata. Contiene questo i Santi di soli sei mesi, cominciando da Marzo fino a tutto Agosto; ma la mancanza
delg' altri sei non toglie, anzi accresce il preggio del ms., poiche nella Vaticana si conservano a punto
quegl'altri sei mesi, che mancano per rendere l'anno intiero, fatti scrivere d'all imperadore Basilio
Porfirogenito Juniore, e traslatați dal Greco da Pietro Arcudio. Non si era di tutta questa nuova parte
bavuto per l'addietro notizia veruna: onde Monsignor Leone Allazio la crede del tutto smarrita, e l'Ughelli, nel fine del sesto tomo dell' Italia Sacra, ove rapporta la traduzione delli sei mesi del Menologio Vaticano, si duole anch' esse dello smarrimento di si bella memoria. Molto percio si deve al Signor
canonico Giov. Francesco Albani, poiche egli trasmise agl' autori la tralazione Latina di quest' ultimo
ms. et attesta essere in tutto somigliante, nel carattere, nella forma e nellafrase, al Vaticano.
Petri Possini e Soc. Jesu Epistola Græca ad Joannem Franciscum Albanum scripta Romæ
die 26 Dec 1661.
Εὐγενεῖ καὶ Φιλομούσῳ μειρακίῳ Ἰωάννη Φραγκίσκῳ
τῷ ᾿Αλβάνῳ, Πέτρος Ηοσσῖνος ἐκ τῆς εταιρείας
τοῦ Ἰησοῦ, χαίρειν καὶ εὖ πράττειν,
Θαυμάζω σε τῆς εὐφυίας καὶ φιλοπονίας, αἷς
ἐγκείμενος εἰς μελέτην τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης, εἰς
τόσαν προβέβηκας, ὥστε οὐ καθαρῶς καὶ ἀμέμπτως
Nobili ac studioso adolescentulo Joanni Francisco
Albano, Petrus Possimus Soc, Jesu S. P. D.
Admiror egregiam indolem ac solertiam, quain
Græcæ linguæ studium incumbens usque ader
profecisti, ut non solum pure emendateque, seder
col. 19–20page 6 of 21
PG 117:19μόνον, ἀλλὰ κοσμίως τε καὶ καλλιγράφως ἐπιστέλλειν ἐκείνῃ τῇ διαλέκτῳ. Ἐγὼ γοῦν ἐπὶ τῷ γε συνήδομαι, οἷα πρέπει συνήδεσθαι ἀνδραγαθήμασι καὶ προτερήμασι τῶν φίλων παραινῶ δὲ ἅμα καὶ παρακαλῶ μὴ ἀτελεῖς καταλιμπάνειν οὕτω λαμ πρὸς ἀρχάς· μηδ' ἀπατᾷν χρηστὰς ἐλπίδας τῶν σεμνῶν γονέων· ἀλλ᾽ εἰς τῆσδε τῆς ἐρασθείσης σοι δόξης φθάνει τὴν κορυφὴν διὰ μακροθυμίας καὶ φερεπονίας. Εύχομαί σοι εὐτυχέστατον τὸν νέον ἐνιαυ τὸν οὗ μεθ᾽ ὕστερον, Θεοῦ γε δόντος, ἐπιβήσομεν καὶ ὡς ἔστι πάλαι νόμιμον δῶρα πέμπειν τοῖς φίλοις ἀμφὶ τὴν νουμηνίαν τοῦ Ἰανουαρίου, ξενίου δίκην χρυσοῦν Γρηγορίου τοῦ Ναζιανζηνοῦ προσάγω τε τράστιχον. Αφωνον ἔργον κρείσσον ἀπράκτου λόγου. Βίου μὲν οὐδεὶς πώποθ' ὑψώθη δίχα, Λόγου δὲ πολλοὶ τοῦ καλῶς ψοφουμένου Οὐ γὰρ λαλούντων, εὖ βιούντων δ᾽ ἡ χάρις. Εῤῥωσο, φιλτατη κεφαλή. Ῥώμηθεν, ἕκτῃ φθίνοντος Δεκεμβρίου, αχξά. Ο Ενταῦτα νῦν σκόπησον ὀρθῶς ὁ βλέπων, Αριστον ἔργον ἐξ ἀρίστων πραγμάτων. Ἔργον Θεοῦ κάλλιστον ἐκπλῆττον φρένας Ἔργον τὸ τερπου πᾶσαν εἰκότως κτίσιν. Ἄνω γὰρ αὐτὸς, ὡς Θεὸς καὶ Δεσπότης, Αστρων χορείαις ζωγραφήσας τὸν πόλον, Ον, οἷα δεῤῥιν ἐξέτεινε τῷ λόγῳ, Κόσμον δαδουχεί πανσόφῳ προμηθίᾳ Ὁ δὲ τοῦτον εἰκονίζων τοῖς τρόποις, *Αναξ ὅλης τῆς γῆς, ἥλιος τῆς πορφύρας, Βασίλειος, τὸ θρέμμα τῆς ἀλουργίδος. Κράτιστος, ἀμφοῖν, καὶ τροπαίοις καὶ λόγοις, ὡς ἄλλον ὄντως οὐρανὸν τεύξας βίβλον, Ἐκ δεῤξεων ταθεῖσαν, ὡς ἔχει φύσις, Φέρουσαν ὡς φωστῆρας ὡραίους τύπους Πρῶτον μὲν αὐτοῦ τοῦ Θεανθρώπου Λόγου, Έπειτα Μητρὸς τῆς τεκούσης ἀσπόρως Σοφών, προφητῶν, ἀγγέλων, ἀρχαγγέλων, Τῶν ὀρθοδόξων πᾶσαν εὐφραίνει φρενα Τερπει δὲ πᾶσαν τερπνότητι καὶ θέαν. ᾿Αλλ᾽ οὔσπερ εἰκόνισεν ἐκ τῶν χρωμάτων, Εὔροι βοηθοὺς πάντας ἐκ τῶν πραγμάτων, Κράτους συνεργούς, συμμάχους ἐν ταῖς μάχαις,
19
MENOLOGII PARS I.
20
ganter etiam ornateque litteras ea lingua couscri- μόνον, ἀλλὰ κοσμίως τε καὶ καλλιγράφως ἐπιστέλbas. Qua de re ita tibi gratulor, ut de amicorum
felicitate et recte factis convenit gratulari. Moneo
quoque et hortor,ne a tam præclaris initiis absistas, neque illustrium parentum spem bonam fallas; sed longanimitate et laboris patientia ad gloriæ, quam appetis, verticem evadas. Novum annum, quem propediem, Deo dante, inituri sumus,
felicissimum tibi adprecor. Et quoniam veteri more
solemne est circa Januarias Kalendas munera mittere, pro munusculo aureum hoc Gregorii Nazianzeni tetrastichon mitto:
Sermone inerti præstat elinguis labor.
Nam nemo rebus gestis absque claruit,
Sed absque verbis multos facta sublevant,
Non est loquentis, verum agentis gratia.
Vale, amicissimum caput.
Romæ vi Kal. Januar. MDCLXI.
λειν ἐκείνῃ τῇ διαλέκτῳ. Ἐγὼ γοῦν ἐπὶ τῷ γε
συνήδομαι, οἷα πρέπει συνήδεσθαι ἀνδραγαθήμασι
καὶ προτερήμασι τῶν φίλων παραινῶ δὲ ἅμα
καὶ παρακαλῶ μὴ ἀτελεῖς καταλιμπάνειν οὕτω λαμπρὸς ἀρχάς· μηδ' ἀπατᾷν χρηστὰς ἐλπίδας τῶν
σεμνῶν γονέων· ἀλλ᾽ εἰς τῆσδε τῆς ἐρασθείσης σοι
δόξης φθάνει τὴν κορυφὴν διὰ μακροθυμίας καὶ φερεπονίας. Εύχομαί σοι εὐτυχέστατον τὸν νέον ἐνιαυτὸν οὗ μεθ᾽ ὕστερον, Θεοῦ γε δόντος, ἐπιβήσομεν·
καὶ ὡς ἔστι πάλαι νόμιμον δῶρα πέμπειν τοῖς φίλοις
ἀμφὶ τὴν νουμηνίαν τοῦ Ἰανουαρίου, ξενίου δίκην
χρυσοῦν Γρηγορίου τοῦ Ναζιανζηνοῦ προσάγω τετράστιχον.
Αφωνον ἔργον κρείσσον ἀπράκτου λόγου.
Βίου μὲν οὐδεὶς πώποθ' ὑψώθη δίχα,
Λόγου δὲ πολλοὶ τοῦ καλῶς ψοφουμένου
Οὐ γὰρ λαλούντων, εὖ βιούντων δ᾽ ἡ χάρις.
Εῤῥωσο, φιλτατη κεφαλή.
Ῥώμηθεν, ἕκτῃ φθίνοντος Δεκεμβρίου,
αχξά.
MENOLOGII GRÆCORUM
PARS PRIMA
MENSE SEPTEMBRI AD NOVEMBREM.
-
1 Hic nunc specta recte qui vides,
Optimum opus ex optimis rebus:
Opus Doi pulcherrimum, in stuporem rapiens
[mentes:
Opus delectans omnem merito creaturam.
Supra enim ipse, ut Deus et Dominus,
Astrorum choreis depingens cælum,
Quod, tanquam pellem, extendit verbo,
Mundum illustrat sapientissima providentia
Qui autem hunc modis exprimit,
Rex totius terræ, sol purpura,
Basilius fasciarum alumnus,
Præstantissimus in utroque; tropæis, et verbis;
Tanquam alterum certe cœlum, faciens librum,
Ex pellibus extensum, uti se habet natura,
Ferentem, velut luminaria, venustas figuras,
Primum quidem ipsius Dei hominis Verbi;
Deinde Matris, quæ sine semine genuit;
Sapientumque, prophetarum, angelorum, archan-
[gelorum;
2 Orthodoxorum omnem latificat mentem:
Delectat simul omnem jucunditate visum.
Sed quos quidem effinxit coloribus
Inveniat aaxiliatores omnes in negotiis,
Conatuum adjutores, commilitones in pugna.
Ο Ενταῦτα νῦν σκόπησον ὀρθῶς ὁ βλέπων,
Αριστον ἔργον ἐξ ἀρίστων πραγμάτων.
Ἔργον Θεοῦ κάλλιστον ἐκπλῆττον φρένας·
Ἔργον τὸ τερπου πᾶσαν εἰκότως κτίσιν.
Ἄνω γὰρ αὐτὸς, ὡς Θεὸς καὶ Δεσπότης,
Αστρων χορείαις ζωγραφήσας τὸν πόλον,
Ον, οἷα δεῤῥιν ἐξέτεινε τῷ λόγῳ,
Κόσμον δαδουχεί πανσόφῳ προμηθίᾳ·
Ὁ δὲ τοῦτον εἰκονίζων τοῖς τρόποις,
*Αναξ ὅλης τῆς γῆς, ἥλιος τῆς πορφύρας,
Βασίλειος, τὸ θρέμμα τῆς ἀλουργίδος.
Κράτιστος, ἀμφοῖν, καὶ τροπαίοις καὶ λόγοις,
ὡς ἄλλον ὄντως οὐρανὸν τεύξας βίβλον,
Ἐκ δεῤξεων ταθεῖσαν, ὡς ἔχει φύσις,
Φέρουσαν ὡς φωστῆρας ὡραίους τύπους·
Πρῶτον μὲν αὐτοῦ τοῦ Θεανθρώπου Λόγου,
Έπειτα Μητρὸς τῆς τεκούσης ἀσπόρως·
Σοφών, προφητῶν, ἀγγέλων, ἀρχαγγέλων,
Τῶν ὀρθοδόξων πᾶσαν εὐφραίνει φρενα
Τερπει δὲ πᾶσαν τερπνότητι καὶ θέαν.
᾿Αλλ᾽ οὔσπερ εἰκόνισεν ἐκ τῶν χρωμάτων,
Εὔροι βοηθοὺς πάντας ἐκ τῶν πραγμάτων,
Κράτους συνεργούς, συμμάχους ἐν ταῖς μάχαις,
col. 21–22page 7 of 21
PG 117:21Παθῶν λυτρωτὰς, φαρμακευτὰς τῶν νόσων Ἐν τῇ κρίσει πλεον δὲ πρὸς τὸν Δεσπότην θερμούς μεσίτας, προξένους καὶ τῆς ἄνω Δόξης ἀφράστους, καὶ Θεοῦ σκηπτουχίας ΜΗΝΙ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΩ. ΕΝ ΤΗ ΠΡΩΤΗ 'Αρχὴ τῆς Ἰνδίκτου. Τὴν ἵνδικτον ἑορτάζει ἡ τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησία, ἀπὸ τῶν ἀρχαίων παραλαβοῦσα, διὰ τὸ νομίζεσθαι ἀρχὴν εἶναι τοῦ χρόνου ἀπὸ ταύτης τῆς ἡμέρας. Ἐπειδὴ ἴνδικτον λέγουσιν οἱ Ρωμαῖοι τὴν ἀρχὴν. καὶ τὸν ὁρισμόν. Εστιν οὖν καὶ ἡ πρώτη ἡμέρα τοῦ Σεπτεμβρίου μηνὸς ὁρισμὸς καὶ ἀρχὴ τοῦ ὅλου ἔτους. Ἐπεὶ δὲ Χριστὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν βουληθείς ἐπευλογῆσαι τὴν ἀρχὴν τοῦ χρόνου, μᾶλλον δὲ ὅλον τὸν χρόνον, ὃν αὐτὸς πρὸ τῶν αἰώνων ἐποίησεν, εἰσῆλθεν εἰς τὴν συναγωγὴν τῶν Ἰουδαίων· καὶ ἐπεδόθη αὐτῷ βιβλίον Ησαίου τοῦ προφήτου. Καὶ ἀνοίξας αὐτὸ, εὗρε τὸν τόπον ὅπου ἦν γεγραμμέν νον· Πνεῦμα Κυρίου ἐπ᾿ ἐμὲ, οὗ εἵνεκεν ἔχρισέ με· εὐαγγελίσασθαι πτωχοῖς ἀπεσταλκέ με· κη ρύξαι αιχμαλώτοις ἄφεσιν, καὶ τυφλοῖς ἀνάβλεψιν· καλέσαι ἐνιαυτὸν Κυρίου δεκτόν. Καὶ ἀπο δοὸς τὸ βιβλίον τῷ ὑπηρετῇ, ἐκάθισεν. Εκτοτε ἐχαρίσατο ἡμῖν τοῖς Χριστιανοῖς τὴν ἁγίαν ἑορτὴν ταύτην, ἣν καὶ προθύμως ἑορτάζοντες εὐχαριστοῦ μεν αὐτῷ. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ. Μνήμη του ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Συμεὼν τοῦ Στυλίτου. Ὁ ἅγιος Συμεὼν ἐγένετο ἀπὸ ᾿Αντιοχείας· νέος δὲ ὤν, προσετάγη παρὰ τῶν γονεων αὐτοῦ βόσκειν πρόβατα. Αργήσας δὲ ποτε διὰ τὸν χειμῶνα, τοῦ μὴ βόσκειν τὰ πρόβατα, ἀπῆλθεν εἰς τὴν ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸ εὔξασθαι. Καὶ κατὰ συγκυρίαν, ἤκουσε τοῦ ἁγίου Εὐαγγελίου ἀναγινωσκομένου Μακάριοι οι πτωχοὶ τῷ πνεύματι, ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν· καὶ ἀφῆκε γονεῖς καὶ πάντα. Καὶ ἀπῆλθεν εἰς τὴν λαύρον, τὴν λεγομένην μάνδραν, καὶ ἐγένετο μοναχὸς ἐπὶ τῆς βασιλείας Λέοντος τοῦ Μεγάλου. Οπου καὶ τὸ πρῶτον ἀγωνισάμενος, καὶ πάντας τοὺς μοναχοὺς ἐν πάσαις ἀφε ταῖς νικήσας, καὶ τὸ σῶμα αὐτοῦ δι' ἐγκρατείας καταξηράνας· καὶ γὰρ ἐνήστευσεν ἡμέρας τεσσαράκοντα, τὰς μὲν εἴκοσιν ἱστάμενος, τὰς δὲ εἴκοσι καθεζόμενος, διὰ τὸν κόπον. Υστερον ἀνῆλθεν ἐπὶ στύλον· καὶ μυρία θαύματα ποιήσας, καὶ μεγας γενόμενος εἰς πάντας ἀνθρώπους, καὶ πολλούς τῶν ἀπίστων βαπτίσας, καὶ τεσσαρακονταεπτὰ ἔτη τὸν Θεὸν θεραπεύσας ἐν εἰρήνῃ ἐτελειώθη. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Η ποίμησις Ἰησοῦ τοῦ Ναυή. Οὗτος ὁ Ἰησοῦς ἐγένετο μὲν υἱὸς τοῦ Ναυή, διά
21
Παθῶν λυτρωτὰς, φαρμακευτὰς τῶν νόσων
Ἐν τῇ κρίσει πλεον δὲ πρὸς τὸν Δεσπότην
θερμούς μεσίτας, προξένους καὶ τῆς ἄνω
Δόξης ἀφράστους, καὶ Θεοῦ σκηπτουχίας
ΜΗΝΙ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΩ.
ΕΝ ΤΗ ΠΡΩΤΗ
'Αρχὴ τῆς Ἰνδίκτου.
SEPTEMBER.
22
Pravorum affectuum frenatores, morborum cura-
[tores,
Τὴν ἵνδικτον ἑορτάζει ἡ τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησία, ἀπὸ
τῶν ἀρχαίων παραλαβοῦσα, διὰ τὸ νομίζεσθαι
ἀρχὴν εἶναι τοῦ χρόνου ἀπὸ ταύτης τῆς ἡμέρας.
Ἐπειδὴ ἴνδικτον λέγουσιν οἱ Ρωμαῖοι τὴν ἀρχὴν.
καὶ τὸν ὁρισμόν. Εστιν οὖν καὶ ἡ πρώτη ἡμέρα
τοῦ Σεπτεμβρίου μηνὸς ὁρισμὸς καὶ ἀρχὴ τοῦ ὅλου
ἔτους. Ἐπεὶ δὲ Χριστὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν βουληθείς
ἐπευλογῆσαι τὴν ἀρχὴν τοῦ χρόνου, μᾶλλον δὲ ὅλον
τὸν χρόνον, ὃν αὐτὸς πρὸ τῶν αἰώνων ἐποίησεν,
εἰσῆλθεν εἰς τὴν συναγωγὴν τῶν Ἰουδαίων· καὶ
ἐπεδόθη αὐτῷ βιβλίον Ησαίου τοῦ προφήτου. Καὶ
ἀνοίξας αὐτὸ, εὗρε τὸν τόπον ὅπου ἦν γεγραμμέν
νον· Πνεῦμα Κυρίου ἐπ᾿ ἐμὲ, οὗ εἵνεκεν ἔχρισέ
με· εὐαγγελίσασθαι πτωχοῖς ἀπεσταλκέ με· κηρύξαι αιχμαλώτοις ἄφεσιν, καὶ τυφλοῖς ἀνάβλε
ψιν· καλέσαι ἐνιαυτὸν Κυρίου δεκτόν. Καὶ ἀπο
δοὸς τὸ βιβλίον τῷ ὑπηρετῇ, ἐκάθισεν. Εκτοτε
ἐχαρίσατο ἡμῖν τοῖς Χριστιανοῖς τὴν ἁγίαν ἑορτὴν
ταύτην, ἣν καὶ προθύμως ἑορτάζοντες εὐχαριστοῦ
μεν αὐτῷ.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ.
Μνήμη του ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Συμεὼν τοῦ
Στυλίτου.
Ὁ ἅγιος Συμεὼν ἐγένετο ἀπὸ ᾿Αντιοχείας· νέος
δὲ ὤν, προσετάγη παρὰ τῶν γονεων αὐτοῦ βόσκειν
πρόβατα. Αργήσας δὲ ποτε διὰ τὸν χειμῶνα, τοῦ
μὴ βόσκειν τὰ πρόβατα, ἀπῆλθεν εἰς τὴν ἐκκλη
σίαν τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸ εὔξασθαι. Καὶ κατὰ συγκυ
ρίαν, ἤκουσε τοῦ ἁγίου Εὐαγγελίου ἀναγινωσκομένου
Μακάριοι οι πτωχοὶ τῷ πνεύματι, ὅτι αὐτῶν ἐστιν
ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν· καὶ ἀφῆκε γονεῖς καὶ
πάντα. Καὶ ἀπῆλθεν εἰς τὴν λαύρον, τὴν λεγομένην
μάνδραν, καὶ ἐγένετο μοναχὸς ἐπὶ τῆς βασιλείας
Λέοντος τοῦ Μεγάλου. Οπου καὶ τὸ πρῶτον ἀγωνι
σάμενος, καὶ πάντας τοὺς μοναχοὺς ἐν πάσαις ἀφεταῖς νικήσας, καὶ τὸ σῶμα αὐτοῦ δι' ἐγκρατείας
καταξηράνας· καὶ γὰρ ἐνήστευσεν ἡμέρας τεσσαράκοντα, τὰς μὲν εἴκοσιν ἱστάμενος, τὰς δὲ εἴκοσι
καθεζόμενος, διὰ τὸν κόπον. Υστερον ἀνῆλθεν ἐπὶ
στύλον· καὶ μυρία θαύματα ποιήσας, καὶ μεγας
γενόμενος εἰς πάντας ἀνθρώπους, καὶ πολλούς
τῶν ἀπίστων βαπτίσας, καὶ τεσσαρακονταεπτὰ ἔτη
τὸν Θεὸν θεραπεύσας ἐν εἰρήνῃ ἐτελειώθη.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ
Η ποίμησις Ἰησοῦ τοῦ Ναυή.
Οὗτος ὁ Ἰησοῦς ἐγένετο μὲν υἱὸς τοῦ Ναυή, διά
4 Isa. LXI, 1. * Matth. v 3.
In judicio autem maxime apud Dominum
Fervidos mediatores, conciliatoresque superna
Gloria occultos, et divini imperii
MENSE SEPTEMBRI.
DIE PRIMA
Initium Indictionis.
Indictionis festum diem celebrat Dei Ecclesia,
traditione a majoribus accepta, quod ab hac die
existimarent esse temporis principium, cum indictionem Romani dicant principium, et finem. Est
igitur dies primus mensis Septembris, anni totius
principium et fnis. Sed postquam Christus Deus
principium et finis. Sed postquam Christus Deus
noster volens benedicere principium temporis, vel
potius totum tempus, quod ipse ante sæcula fecerat, ingressus est synagogam Judeorum, traditusque est ei liber Isaiæ prophetæ, eoque aperto invenit locum ubi scriptum erat: Spiritus Domini
super me: propterea unxit me, evangelizare pauperibus misit me, prædicare captivis remissionem, et
cæcis visum, vocare annum Domini acceptabilem ':
et reddens librum ministro, sedit; ex eo tempore
nobis Christianis sacratam hanc celebritatem lar.
gitus est, quam alacri animo peragentes, gratias
eidem habemus.
Eodem die.
4 Memoria sancti Patris nostri Simeonis Stylitz.
Sancto Simeoni patria fuit Antiochia. Cum autem adolescens esset, jussus est a parentibus pascere oves. Nactus vero aliquando vacuum ac liberum otium, quod per hyemem oves pascere non
licebat, ingressus ecclesiam Dei, ut oraret, contigit
ut audiret illam sancti Evangelii lectionem: Beati
pauperes spiritu, qnoniam ipsorum est regnum calorum³. Et statim valedicens parentibus, ac cæteris
omnibus, abiit in lauram, quæ etiam mandra diceMagno: ubi primum acerrime decertavit, et mobatur: monachusque effectus est imperatore Leone
nachos omnes omni virtutum genere superavit,
Tanta autem continentia corpus suum coercens,
aridum illud effecit: etenim quadraginta continuos
dies, viginti quidem stando, reliquos vero sedendo,
laboris studio, jejunabat. Demum in columnam
ascendit, et innumera miracula patravit. Cumque
apud omnes magnus ac celebris evasisset, multos.
que infidelium baptizasset, et quadraginta septem
annos Deo serviisset, in pace decessit.
Eodem die.
5 Dormitio Josue filii Nave.
Hic Josue filius quidem Nave fuit, successor a
col. 23–24page 8 of 21
PG 117:23δοχος δὲ Μωϋσέως τοῦ νομοθέτου τῶν Εβραίων ἀνὴρ ἀνδρεῖος καὶ στρατηγικος. Καὶ γὰρ τὴν Ἱεριχώ, πόλιν οὖσαν ἰσχυρὰν τῶν ἀλλοφύλων, παρέλαβε καὶ τών ποταμὸν Ἰορδάνην διὰ ξηρᾶς διεπέρασε μετὰ τοῦ λαοῦ, καὶ τῆς κιβωτοῦ τοῦ Θεοῦ. Καὶ τὸν ἀρχιστράτηγον Μιχαὴλ ἐθεάσατο κρατοῦντα βομ φαίαν, και γνωρίσας αὐτὸν, ἔῤῥιψε τα ίδια όπλα, καὶ ἔπεσεν εἰς τοὺς πόδας αὐτοῦ, εἰπών· Τί προσο τάσσεις τῷ σῷ οἰκέτῃ; Πολεμῶν δὲ πρὸς τοὺς ἀλλο φύλους, καὶ τοῦ ἡλίου πρὸς δύσιν ὄντος, ἔχων ἐπιθυμίαν τοῦ νικῆσαι αὐτοὺς, ἐθάῤῥησεν εἰς τὸν Θεὸν, καὶ εἶπεν· Στήτω ὁ ἥλιος καὶ εὐθέως ἐστάθη δ ἥλιος, καὶ οὐκ ἔδυνεν, ἕως ἔτρεψε τοὺς ἐχθροὺς αὐτ τοῦ κατὰ κράτος. Στρατηγήσας δὲ τοῦ λαοῦ, καὶ διαγαγὼν αὐτοὺς ἐκ τῆς ἐρήμου καλῶς, καὶ ἀπαγα β γὼν εἰς τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας ἥτις ἐστὶ τὰ Ἱεροσόλυμα, καὶ κρίνας τὸν λαὸν τοῦ Ἰσραὴλ εἴκοσι καὶ ἑπτὰ ἔτη, ἐτελεύτησε, καὶ ἐτάφη ἐντίμως ἐν αὐτῇ τῇ γῇ ὑπὸ τοῦ ἰδίου λαοῦ. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τῶν ἁγίων γεσσαράκοντα παρθένων, καὶ Αμμὼν τοῦ διδασκάλου [αὐτῶν. Τῶν τεσσαράκοντα τούτων παρθένων καὶ μαρτύρων τὸ πλῆθος ἐγένετο ἀπὸ 'Αδριανουπόλεως τῆς Μακεδονίας. Διδάσκαλον δὲ ἔχουσαι τῆς πίστεως Αμμὼν τὸν διάκονον, ἔμαθον ὑπ' αὐτοῦ τὰ περὶ τῆς βασιλείας των οὐρανῶν· διὰ τοῦτο καὶ ἐκρατήθησαν παρὰ τοῦ τῆς αὐτῆς πόλεως ἄρχοντος. Καὶ πολλὰ ἐτιμωρήθησαν διὰ τὸ μὴ προσκυνῆσαι τοῖς εἰδώ λοις. Εἶτα ἤχθησαν εἰς Θεροίην, τοῦ θῦσαι. Ενθα προσηύξαντο πρὸς τὸν Θεὸν καὶ ἐκρεμάσθη εἰς τὸν ἀέρα ὁ ἱερεὺς τῶν εἰδώλων, καὶ πεσὼν ἀπέθανε. Καὶ μετὰ τοῦτο ἐκρεμάσθη ὁ ἅγιος ᾿Αμμών, καὶ ἐξέσθη τὰς πλευράς. Καὶ κασσίδα πεπυρωμένην ἐδεξατο κατὰ καφαλῆς. Εἶτα παρεπέμφθη μετὰ τῶν παρθένων Λικινίῳ τῷ τυράννῳ. Ὁ δὲ ἔδωκεν ἀπό φασιν κατ᾿ αὐτῶν. Καὶ αἱ μὲν δέκα διὰ πυρὸς ἐτελειώθησαν· αἱ δὲ ὀκτὼ μετὰ τοῦ διδασκάλου αὐτῶν ἀπεκεφαλίσθησαν· καὶ αἱ δέκα ξίφει κατὰ τοῦ στό ματος, καὶ τῆς καρδίας δεξάμεναι, ἐτελεύτησαν. Α' δὲ ἐξ ὑπὸ μαχαιρῶν κατεκόπησαν. Καὶ αἱ ἔξ σίδηρα πεπυρωμένα κατὰ στόματος λαβοῦσαι, ἀπέθανον. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Β΄ Αθλησις τοῦ ἁγίου μεγαλομάρτυρος Μαμαντος. Μάμας ὁ περιβόητος μάρτυς, ἦν ἐπὶ Αὐρηλιανοῦ Καίσαρος Ρωμαίων. Ορφανός δὲ καταλειφθείς, τῶν γονέων αὐτοῦ τελευτησάντων ἐν φυλακῇ, διὰ τόν Χριστόν, ανετράφη παρά ματρώνας τινὸς εὐσεβοῦς συγκλητικής. Γενόμενος δὲ τῆς ἐννόμου ἡλικίας, ἠναγκάζετο θύειν τοῖς εἰδώλοις παρὰ τῶν εἰδωλολατρῶν. Μὴ πεισθεὶς δὲ, ἀλλ᾽ ὑπὸ τοῦ θείου ἀγγέλου ἀναβιβασθεὶς ἐν τῷ ὄρει, τὰς ἐλάφους ἀμέλγων δια ετρέφετο. Καὶ μόνος τῷ Θεῷ προσευχόμενος διετέλει. Εἶτα πάλιν κρατηθείς (πολλὴ γὰρ ἐγένετο ἡ περὶ αὐτὸν φήμη), ἠναγκάσθη ὑπὸ τοῦ τῆς Καισαρείας ἄρχοντος προσκυνῆσαι τοῖς εἰδώλοις. Ἐπεὶ δὲ οὐκ ἐπείση, εἰς πῦρ βληθεὶς καὶ ἐξελθὼν ἀβλαβής, καὶ
23
MENOLOGII PARS I.
24
tem Moysis Hebræorum legislatoris, vir fortis, rei- δοχος δὲ Μωϋσέως τοῦ νομοθέτου τῶν Εβραίων
que militaris peritus. Nam Hiericho munitam alie- ἀνὴρ ἀνδρεῖος καὶ στρατηγικος. Καὶ γὰρ τὴν Ἱεριχώ,
nigenarum urbem expugnavit, Jordanemque fluπόλιν οὖσαν ἰσχυρὰν τῶν ἀλλοφύλων, παρέλαβε
vium per siccum transivit una cum populo, et arκαὶ τών ποταμὸν Ἰορδάνην διὰ ξηρᾶς διεπέρασε
ca Dei. Michaelem etiam cœlestis exercitus princi- μετὰ τοῦ λαοῦ, καὶ τῆς κιβωτοῦ τοῦ Θεοῦ. Καὶ τὸν
pem ensem præ manibus tenentem vidit: quo ἀρχιστράτηγον Μιχαὴλ ἐθεάσατο κρατοῦντα βομ
statim cognito, abjectis propriis armis, illius pedi- φαίαν, και γνωρίσας αὐτὸν, ἔῤῥιψε τα ίδια όπλα,
bus advolutus: Quid, inquit, imperas servo tuo?
καὶ ἔπεσεν εἰς τοὺς πόδας αὐτοῦ, εἰπών· Τί προσο
Adhæc cum prælio dimicaret cum alienigenis, sol- τάσσεις τῷ σῷ οἰκέτῃ; Πολεμῶν δὲ πρὸς τοὺς ἀλλοque ad occasum appropinquaret, ipse vero vincen- φύλους, καὶ τοῦ ἡλίου πρὸς δύσιν ὄντος, ἔχων ἐπιθυ
di desiderio teneretur, maximam in Deo spem ha- μίαν τοῦ νικῆσαι αὐτοὺς, ἐθάῤῥησεν εἰς τὸν Θεὸν,
bens, imperavit soli ut staret: stetilque sol: neque
καὶ εἶπεν· Στήτω ὁ ἥλιος καὶ εὐθέως ἐστάθη δ
prius occidit, quam hostes fortissime in fugam verἥλιος, καὶ οὐκ ἔδυνεν, ἕως ἔτρεψε τοὺς ἐχθροὺς αὐτ
tit. Cum igitur exercitui præfuisset, populumque
τοῦ κατὰ κράτος. Στρατηγήσας δὲ τοῦ λαοῦ, καὶ
Israeliticum ex eremo recte eductum, in terram pro- διαγαγὼν αὐτοὺς ἐκ τῆς ἐρήμου καλῶς, καὶ ἀπαγα
missionis, quæ est Hierosolyma, duxisset, perque β γὼν εἰς τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας ἥτις ἐστὶ τὰ Ἱεροσό
annos viginti septem judicasset, mortuus est atque " λυμα, καὶ κρίνας τὸν λαὸν τοῦ Ἰσραὴλ εἴκοσι καὶ
honorifice in eadem terra a populo suo sepultus. ἑπτὰ ἔτη, ἐτελεύτησε, καὶ ἐτάφη ἐντίμως ἐν αὐτῇ τῇ
γῇ ὑπὸ τοῦ ἰδίου λαοῦ.
Eodem die
● Certamen sanctarum qnadraginta virginum, et
Ammonis earum magistri.
Quadraginta harum virginum et martyrum cœtus
patriam habuit Adrianopolim Macedoniæ; doctorem
autem fidei Ammonem diaconum, a quo ea quæ ad
cœlorum regnum pertinent, didicerunt. Ob eam
autem causam a præside ejusdem urbis comprehensæ, multa suppliciorum genera perpessæ sunt,
quod idola adorare recusarent. Deinde adducta
Berdam, ut sacrificarent, cum ibi Deum orarent,
precibus suis effecerunt, ut sublatus in aera sacerdos idolorum concideret, et statim interiret. Post
hæc sanctus Ammon suspenditur, et in lateribus
scalpitur, nudoque capite cadentem cassidem induere compellitur: et una cum virginibus ad Licinium tyrannum mittitur. qui adversus illos sententiam mortis pronuntiavit. Et decem quidem
earum igne consumptæ sunt: octo cum magistro
suo decollata: decem in ore, et corde gladio
transfixæ decesserunt: sex minutatim concise:
sex denique injecto in os cadanti ferro exstinctæ
sunt.
EODEM MENSE.
Die secunda
I Certamen sancti magni martyris Mamantis.
Mamas celeberrimus martyr Aureliano Romanorum Cesare claruit. Cum autem orphanus relictus
fuisset, parentibus in carcere ob Christianam fidem
exstinctis, a quadam religiosa senatorii ordinis matrona educatus est. Cum vero ad ætatis maturitatem pervenisset, cogereturque ab idolorum cultoribus sacrificare idolis, nulla unquam ratione ad id
adduci potuit; sed a divino angelo in montem deportatus, ibi cervæ lacte alebatur, solusque continuis ad Deum precibus vitam traducebat. Post autem aliquanto cum illius fama longe lateque emanaret, iterum comprehensus, a præside Cæsareæ
compellitur idola adorare. Id aversatus ille, in
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ
Αθλησις τῶν ἁγίων γεσσαράκοντα παρθένων, καὶ
Αμμὼν τοῦ διδασκάλου [αὐτῶν.
Τῶν τεσσαράκοντα τούτων παρθένων καὶ μαρτύ
ρων τὸ πλῆθος ἐγένετο ἀπὸ 'Αδριανουπόλεως τῆς
Μακεδονίας. Διδάσκαλον δὲ ἔχουσαι τῆς πίστεως
Αμμὼν τὸν διάκονον, ἔμαθον ὑπ' αὐτοῦ τὰ περὶ τῆς
βασιλείας των οὐρανῶν· διὰ τοῦτο καὶ ἐκρατήθησαν
παρὰ τοῦ τῆς αὐτῆς πόλεως ἄρχοντος. Καὶ πολλὰ
ἐτιμωρήθησαν διὰ τὸ μὴ προσκυνῆσαι τοῖς εἰδώλοις. Εἶτα ἤχθησαν εἰς Θεροίην, τοῦ θῦσαι. Ενθα
προσηύξαντο πρὸς τὸν Θεὸν καὶ ἐκρεμάσθη εἰς
τὸν ἀέρα ὁ ἱερεὺς τῶν εἰδώλων, καὶ πεσὼν ἀπέθανε.
Καὶ μετὰ τοῦτο ἐκρεμάσθη ὁ ἅγιος ᾿Αμμών, καὶ
ἐξέσθη τὰς πλευράς. Καὶ κασσίδα πεπυρωμένην
ἐδεξατο κατὰ καφαλῆς. Εἶτα παρεπέμφθη μετὰ τῶν
παρθένων Λικινίῳ τῷ τυράννῳ. Ὁ δὲ ἔδωκεν ἀπόφασιν κατ᾿ αὐτῶν. Καὶ αἱ μὲν δέκα διὰ πυρὸς ἔτελειώθησαν· αἱ δὲ ὀκτὼ μετὰ τοῦ διδασκάλου αὐτῶν
ἀπεκεφαλίσθησαν· καὶ αἱ δέκα ξίφει κατὰ τοῦ στό
ματος, καὶ τῆς καρδίας δεξάμεναι, ἐτελεύτησαν. Α'
δὲ ἐξ ὑπὸ μαχαιρῶν κατεκόπησαν. Καὶ αἱ ἔξ σίδηρα
πεπυρωμένα κατὰ στόματος λαβοῦσαι, ἀπέθανον.
ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ.
Β΄
Αθλησις τοῦ ἁγίου μεγαλομάρτυρος Μαμαντος.
Μάμας ὁ περιβόητος μάρτυς, ἦν ἐπὶ Αὐρηλιανοῦ
Καίσαρος Ρωμαίων. Ορφανός δὲ καταλειφθείς,
τῶν γονέων αὐτοῦ τελευτησάντων ἐν φυλακῇ, διὰ τόν
Χριστόν, ανετράφη παρά ματρώνας τινὸς εὐσεβοῦς
συγκλητικής. Γενόμενος δὲ τῆς ἐννόμου ἡλικίας,
ἠναγκάζετο θύειν τοῖς εἰδώλοις παρὰ τῶν εἰδωλολα
τρῶν. Μὴ πεισθεὶς δὲ, ἀλλ᾽ ὑπὸ τοῦ θείου ἀγγέλου
ἀναβιβασθεὶς ἐν τῷ ὄρει, τὰς ἐλάφους ἀμέλγων δια
ετρέφετο. Καὶ μόνος τῷ Θεῷ προσευχόμενος διετέλει.
Εἶτα πάλιν κρατηθείς (πολλὴ γὰρ ἐγένετο ἡ περὶ
αὐτὸν φήμη), ἠναγκάσθη ὑπὸ τοῦ τῆς Καισαρείας
ἄρχοντος προσκυνῆσαι τοῖς εἰδώλοις. Ἐπεὶ δὲ οὐκ
ἐπείση, εἰς πῦρ βληθεὶς καὶ ἐξελθὼν ἀβλαβής, καὶ
col. 25–26page 9 of 21
PG 117:25θηριομαχήσας, καὶ μηδὲν ἀδικηθείς, τέλος κονταρίῳ πληγείς, καὶ βαστάζων τὰ ἕντερα αὐτοῦ ταῖς Ιδίαις χερσὶν (ἐξεχύθησαν γὰρ ὑπὸ τῆς πληγῆς ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ, ἐξῆλθε τῆς πόλεως Καισαρείας καὶ μετὰ εὐχαριστίας παρέδωκε Κυρίῳ τῷ Θεῷ τὴν ἁγίαν καὶ μακαρίαν αὐτοῦ ψυχήν. Καὶ ἐταφη ἐν τῇ αὐτῇ πόλει. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ. Μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Ἰωάννου τοῦ πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως του Νησ στευτοῦ. Ὁ ἐν ἁγίοις Πατὴρ ἡμῶν Ἰωάννης ὁ ἐπικληθεὶς Νηστευτής ἐγεννήθη ἐν Κωνσταντινουπόλει. Ὑπῆρχε δὲ ἐπὶ Ἰουστίνου καὶ Τιβερίου καὶ Μαυρικίου τῶν βασιλέων. Χαράκτης δὲ ὧν τὴν τέχνην, διὰ τὴν πολ. λὴν αὐτοῦ ἀρετήν, πατριάρχης γέγονε τῆς αὐτῆς μεγαλοπόλεως· ἐγένετο δὲ φιλόπτωχος, καὶ ἐλεή μων, καὶ συμπαθής. ᾿Αλλὰ καὶ πολλὰ θαύματα ἐποίησε· καὶ γὰρ διὰ προσευχῆς βαρβαρικὸν λαὸν ἐκ τῆς Μακεδονίας ἀπεδίωξε, καὶ μεγάλου θανάτου τὴν πόλιν ἐῤῥύσατο, καὶ πολλοὺς νοσοῦντας ἐθεράπευσε, καὶ δαιμονιώντας ιάσατο, καὶ λόγους ψυχο ωφελεῖς, ὡς ὁ μέγας Χρυσόστομος Ιωάννης, συνεγράψατο, Ποιμάνας δὲ τὸν λαὸν αὐτοῦ ὁσίως καὶ φιλο θέως, καὶ τὴν ἱερὰν Ἐκκλησίαν καλῶς διακυβερνήσας ἐπὶ ἔτη δέκα καὶ τρία καὶ μῆνας πέντε, καὶ εἰς βαθὺ γῆρας ἐλθὼν, ἐν εἰρήνῃ τὴν μακαρίαν καὶ ἁγίαν αὐτοῦ ψυχὴν παρανοὺς τῷ Κυρίῳ, ἐτάφη, ὑπόδειγμα ἀπολιπών πᾶσιν ἀνθρώποις τὸν ἐνάρετον αὐτοῦ βίον, καὶ τὰ λοιπὰ κατορθώματα. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Αθλησις τοῦ ἁγίου Ἱερομάρτυρος Ανθίμου, ἐπισκό του Νικομηδείας. Ανθιμος ὁ ἱερομάρτυς ἦν μὲν ἐπίσκοπος Νικο μηδείας ἐπὶ τῶν χρόνων Διοκλητιανοῦ καὶ Μαξιμιανοῦ· διὰ δὲ τὸν διωγμὸν κατὰ τῶν Χριστιανῶν κρυπτόμενος ἐν τῷ ὄρει, καταμηνύεται τῷ Μαξιμιανῷ. Καὶ κρατηθείς, πρῶτα μὲν λίθοις τὸν αὐχένα συντρίβεται. Έπειτα δὲ σιδήροις πεπυρακτωμένοις τοὺς ἀστραγάλους διατρυπᾶται. Εἶτα πάλιν εἰς όστρακα οξέα τίθεται, βάβδοις τυπτόμενος έκαν θίνοις, καὶ ὑποδήματα σιδηρά πυρακτωθέντα περιο βάλλεται μέχρι τῶν μηρῶν. Καὶ μετὰ τοῦτο δε σμεῖται ἐπὶ τροχοῦ, καὶ ὑπὸ λαμπάδων καίεται, Οὕτω δὲ πικρῶς βασανιζομένου τοῦ ἁγίου, ἐπῆλθον ἄγγελοι θεῖοι, αὐτῷ μὲν τὰς κολάσεις καὶ τὰς βα σάνους εὐκόλως ποιοῦντες, τοὺς δὲ δημίους τοὺς τιμωροῦντας αὐτὸν ἀοράτως τύπτοντες. Καὶ λοιπὸν ἀποφάσει τοῦ Μαξιμιανοῦ τέμνεται τὴν κεφαλὴν μαχαίρα. Ητις κεῖται μὲν ἐν Νικομηδείᾳ, θαυματο ουργεῖ δὲ ἄλλοτε πολλὰ, καὶ δὴ καὶ τῶν τριχῶν παι ράδοξον ἔκφυσιν. Τοῦ αὐτῇ ἡμέρᾳ. ᾿Αθλησις τῆς ἁγίας παρθένου καὶ μάρτυρος Βασι λίσσης. Βασίλισσα ἡ μάρτυς ἦν μὲν ἐπὶ τῶν Χρόνων
25
SEPTEMBER.
θηριομαχήσας, καὶ μηδὲν ἀδικηθείς, τέλος κονταρίῳ πληγείς, καὶ βαστάζων τὰ ἕντερα αὐτοῦ ταῖς
Ιδίαις χερσὶν (ἐξεχύθησαν γὰρ ὑπὸ τῆς πληγῆς ἐκ
τῆς κοιλίας αὐτοῦ, ἐξῆλθε τῆς πόλεως Καισαρείας·
καὶ μετὰ εὐχαριστίας παρέδωκε Κυρίῳ τῷ Θεῷ τὴν
ἁγίαν καὶ μακαρίαν αὐτοῦ ψυχήν. Καὶ ἐταφη ἐν τῇ
αὐτῇ πόλει.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ.
Μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Ἰωάννου τοῦ
πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως του Νησ
στευτοῦ.
Ὁ ἐν ἁγίοις Πατὴρ ἡμῶν Ἰωάννης ὁ ἐπικληθεὶς
Νηστευτής ἐγεννήθη ἐν Κωνσταντινουπόλει. Ὑπῆρχε
δὲ ἐπὶ Ἰουστίνου καὶ Τιβερίου καὶ Μαυρικίου τῶν
βασιλέων. Χαράκτης δὲ ὧν τὴν τέχνην, διὰ τὴν πολ.
λὴν αὐτοῦ ἀρετήν, πατριάρχης γέγονε τῆς αὐτῆς
μεγαλοπόλεως· ἐγένετο δὲ φιλόπτωχος, καὶ ἐλεήμων, καὶ συμπαθής. ᾿Αλλὰ καὶ πολλὰ θαύματα
ἐποίησε· καὶ γὰρ διὰ προσευχῆς βαρβαρικὸν λαὸν
ἐκ τῆς Μακεδονίας ἀπεδίωξε, καὶ μεγάλου θανάτου
τὴν πόλιν ἐῤῥύσατο, καὶ πολλοὺς νοσοῦντας ἐθεράπευσε, καὶ δαιμονιώντας ιάσατο, καὶ λόγους ψυχο
ωφελεῖς, ὡς ὁ μέγας Χρυσόστομος Ιωάννης, συνεγράψατο, Ποιμάνας δὲ τὸν λαὸν αὐτοῦ ὁσίως καὶ φιλοθέως, καὶ τὴν ἱερὰν Ἐκκλησίαν καλῶς διακυβερνή
σας ἐπὶ ἔτη δέκα καὶ τρία καὶ μῆνας πέντε, καὶ
εἰς βαθὺ γῆρας ἐλθὼν, ἐν εἰρήνῃ τὴν μακαρίαν καὶ
ἁγίαν αὐτοῦ ψυχὴν παρανοὺς τῷ Κυρίῳ, ἐτάφη,
ὑπόδειγμα ἀπολιπών πᾶσιν ἀνθρώποις τὸν ἐνάρετον
αὐτοῦ βίον, καὶ τὰ λοιπὰ κατορθώματα.
ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ.
Αθλησις τοῦ ἁγίου Ἱερομάρτυρος Ανθίμου, ἐπισκότου Νικομηδείας.
Ανθιμος ὁ ἱερομάρτυς ἦν μὲν ἐπίσκοπος Νικομηδείας ἐπὶ τῶν χρόνων Διοκλητιανοῦ καὶ Μαξιμιανοῦ· διὰ δὲ τὸν διωγμὸν κατὰ τῶν Χριστιανῶν
κρυπτόμενος ἐν τῷ ὄρει, καταμηνύεται τῷ Μαξι
μιανῷ. Καὶ κρατηθείς, πρῶτα μὲν λίθοις τὸν αὐχένα
συντρίβεται. Έπειτα δὲ σιδήροις πεπυρακτωμένοις
τοὺς ἀστραγάλους διατρυπᾶται. Εἶτα πάλιν εἰς
όστρακα οξέα τίθεται, βάβδοις τυπτόμενος έκαν
θίνοις, καὶ ὑποδήματα σιδηρά πυρακτωθέντα περιο
βάλλεται μέχρι τῶν μηρῶν. Καὶ μετὰ τοῦτο δε
26
ignem conjicitur: atque inde egressus illæsus, ad
bestias damnatur: a quibus cum nullam noxam
accepisset, tandem hastili transverberatur, et viscera ejus in terram ob gravissimum vulnus effunduntur: quæ ipse propriis manibus præferens, ex
urbe Cæsarea egreditur, et cum gratiarum actione
sanctam beatam animam suam Domino Deo
tradidit, et in eadem urbe sepultus est.
Eodem die.
8 Memoria sancti Patris nostri Joannis patriarchæ
Constantinopolitani, cognomento Jejunatoris.
Sanctus Pater noster Joannes cognomento Jejunator natus est Constantinopoli: vixit autem
temporibus Justini, Tiberii, et Mauricii imperatorum. Hic primum quidem statuariam artem exercuit deinde ob multas et egregias ipsius virtutes
patriarcha ejusdem magna urbis renuntiatus est.
Fuit autem pauperum amator, misericors, et miserator: sed et multa miracula patravit. Nam precibus suis barbaras gentes ex Macedonia fugavit,
urbemque gravissima peste liberavit, et multos infirmos curavit, obsessosque a dæmonibus sanavit.
Orationes denique animæ utilissimas, instar magni
Joannis Chrysostomi, conscripsit. Cum vero populum suum sancte pieque rexisset, sacramque Ecclesiam annis tredecim, mensibus quinque optime
gubernasset, atque ad summam senectutem pervenisset, in pace beatam sanctamque animam suam
Domino tradidit, et sepultus fuit; ornatam virtutibus vitam suam, et reliqua a se præclare gesta in
exemplum cunctis relinquens.
EODEM MENSE.
Die tertia.
Certamen sacrosancti martyris Anthimi, episcopi
Nicomedia.
Anthimus sacer martyr fuit Nicomediae episcopus temporibus Diocletiani et Maximiani. Propter
motam autem in Christianos persecutionem cum se
in montis cujusdam latebras abdidisset, Maximiano
proditus, ejusque jussu comprehensus, primum
quidem saxis in cervice contunditur: deinde candenti ferro ejus tali perforantur: postea super acutis testulis impositus, virgis spineis cæditur. Ad
hæc calceamentis ferreis candentibus usque ad
σμεῖται ἐπὶ τροχοῦ, καὶ ὑπὸ λαμπάδων καίεται, femora induitur: mox role alligatus, facibus aduΟὕτω δὲ πικρῶς βασανιζομένου τοῦ ἁγίου, ἐπῆλθον
ἄγγελοι θεῖοι, αὐτῷ μὲν τὰς κολάσεις καὶ τὰς βασάνους εὐκόλως ποιοῦντες, τοὺς δὲ δημίους τοὺς
τιμωροῦντας αὐτὸν ἀοράτως τύπτοντες. Καὶ λοιπὸν
ἀποφάσει τοῦ Μαξιμιανοῦ τέμνεται τὴν κεφαλὴν
μαχαίρα. Ητις κεῖται μὲν ἐν Νικομηδείᾳ, θαυματο
ουργεῖ δὲ ἄλλοτε πολλὰ, καὶ δὴ καὶ τῶν τριχῶν παι
ράδοξον ἔκφυσιν.
Τοῦ αὐτῇ ἡμέρᾳ.
᾿Αθλησις τῆς ἁγίας παρθένου καὶ μάρτυρος Βασι
λίσσης.
Βασίλισσα ἡ μάρτυς ἦν μὲν ἐπὶ τῶν Χρόνων
ritur. Sed cum ita immaniter sanctus vir torqueretur, supervenerunt divini angeli, qui sicut ei
supplicia cruciatusque leniebant, ita lictores, qui
ipsum excruciabant,invisibiliter cædebant.Tandem
Maximiani sententia caput ei gladio amputatum
fuit, quod in urbe Nicomedia positum, cum multa
alia miracula facit, cum capillos subinde nascentes admirabiliter emittit.
Eodem die.
10 Certamen sanctæ virginis et martyris Basilise™
Basilissa martyr fuit temporibus Diocletiar
col. 27–28page 10 of 21
PG 117:27Διοκλητιανοῦ· εἶχε δὲ τὴν οἴκησιν πλησίον τῆς πόλ λεως Νικομηδείας, ἐννέα ἐτῶν ὑπάρχουσα. Διαβλη θεῖσα δὲ ὡς Χριστιανή, παρεστη Αλεξάνδρῳ τῷ ἄρχοντι. Και μετά παρρησίας ὁμολογήσασα τὸν Χριστόν, πρῶτα μὲν τύπτεται κατὰ τοῦ προσώπου, καὶ γυμνωθεῖσα ῥαβδίζεται. Εἶτα τρυπᾶται τους ἀστραγάλους. Καὶ κρεμασθεῖσα κατὰ κεφαλῆς ἐπὶ ξύλου, δεδεμένη ἀλύσεσι, μετὰ πίσσης, καὶ τεα φίου, καὶ μολύβδου καπνίζεται. Καὶ μετὰ τοῦτο ἐμβληθεῖσα εἰς πῦρ, καὶ δυσὶ λεουσι παραδοθεῖσα, καὶ διαμείνασα ἀβλαβὴς, ἔπεισε τὸν ἄρχοντα πιο στεῦσαι εἰς τὸν Χριστόν. Καὶ αὐτὸς μὲν καλῶς βιώ σας ἐν εἰρήνῃ ἐτελειώθη. Αὐτὴ δὲ ἐξελθοῦσα τῆς πόλεως, καὶ διψήσασα, ηύξατο. Καὶ ἐξῆλθεν ὕδωρ ἐκ τῆς γῆς, καὶ ἔπιεν. Εἶτα στᾶσα ἐπάνω πετρας, καὶ εὐξαμένη ἐτελεύτησεν. Ενθα δὴ καὶ ἐτάφη, θέματα πᾶσι τοῖς πιστοῖς καθεκάστην, διὰ τῶν ἐκ τῆς γῆς ἀναβλυσάντων ὑδάτων, παραδόξως παρ έχουσα. Αθλησις τοῦ Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ. ἁγίου ἱερομάρτυρος ἐπισκόπου Αλεξανδρείας. Αριστίωνος, Ὁ ἅγιος μάρτυς ᾿Αριστίων ὑπῆρχε μὲν ἐπίσκοπος ᾿Αλεξανδρείας· ἐδίδασκε δὲ παῤῥησίᾳ, καὶ ἐνή ρυττε τὴν τοῦ Δεσπότου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἔνσαρκον παρουσίαν, καὶ τὴν αἰώνιον αὐτοῦ βα σιλείαν, ἔτι δὲ μακαριότητα καὶ χαρὰν τῆς τῶν οὐρανῶν βασιλείας, καὶ ὡς ἡ μὲν τῶν ἀνθρώπων ἐνταῦθα δόξα, καὶ τὰ ἀξιώματα, καὶ ὁ πλοῦτος ἐν φθορᾷ ὑπάρχουσι, καὶ ἀφανίζονται· ἀδιάφθαρτα δι τὰ ἐκείνων ἀγαθὰ, καὶ ἡ ζωὴ ἀθάνατος. Οὕτω δι δάσκων, καὶ πολλοὺς τῶν Ἑλλήνων πείθων, καὶ πρὸς τὸν Θεὸν ἐπιστρέφων, καὶ βαπτίζων, ἐκρατήθη παρὰ τοῦ τῆς ᾿Αλεξανδρείας ἄρχοντος. Καὶ ὁμολογήσας τὸν Χριστὸν, παρεδόθη πυρί. Καὶ οὕτως ἐν τῇ καμίνῳ, ὥσπερ οἱ τρεῖς ἅγιοι παῖδες, δοξάζων, καὶ μεγαλύνων τὸν Θεὸν, τὸ μακάριον καὶ που θούμενον τέλος ἐδέξατο, ἀπολαβὼν τὸν στέφανον τῆς ἀφθαρτου ζωῆς. Καὶ τὸ μὲν τίμιον αὐτοῦ λείψανον παρεδόθη τῇ γῇ. Ἡ δὲ ἀγία αὐτοῦ ψυχὴ ἀνελθοῦσα ἐν οὐρανοῖς, μετὰ τῶν ἁγίων εὐ φραίνεται. ΜΙΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Δ' Αθλησις του Αγίου Ιερομάρτυρος Βαβύλου, πατρίαρχου Αντιοχείας, καὶ των σύν αὐτῷ νηπίων. Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς τοῦ Χριστοῦ Βαβύλας πα τριάρχης ἦν Αντιοχείας τῆς μεγάλης, ἐπὶ Νουμεριανοῦ τοῦ Ῥωμαίων βασιλεως, θέλοντα δὲ εἰσελθεῖν εἰς τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ τὸν Νουμεριανόν, ὑπαντήσας εἰς τὴν πύλην τῆς ἐκκλησίας, ἐκώλυσε τοῦ εἰσελθεῖν, διὰ τὸ ὑπαρχειν αὐτὸν εἰδωλολάτρην. Ὅθεν αἰσχυνθεὶς ὁ βασιλεὺς καὶ ὀργισθείς, Αγαγεν αὐτὸν ἐπὶ τὴν αὔριον ἐνώπιον αὐτοῦ, καὶ καταναγκάσας ἀρνήσασθαι τὸν Χριστὸν καὶ μὴ πείσας, ἀλλὰ μᾶλλον ἐλεγχθεὶς ὑπ' αὐτοῦ, ἐκέλευσε περιτεθῆναι τῷ τρα χήλῳ αὐτοῦ σίδηρα βαρέα, καὶ διὰ τῆς μέσης ἄγε σθαι· καὶ λέγει αὐτῷ· Μὰ τοὺς θεοὺς, Βαβύλα, πρέ
97
MENOLOGII PARS I.
28
autem prope urbem Nicomediam domicilium habe- Διοκλητιανοῦ· εἶχε δὲ τὴν οἴκησιν πλησίον τῆς πόλ
ret, nonumque statis sum annum ageret, tanquam
Christiana delata, Alexandro præsidi sistitur: et
Christum conβdenti animo professa,primum quidem
colaphis cæditur; deinde nudata, virgis percutitur,
talisque perforatur. Mox inverso capite in ligno
suspensa, catenis constricta, picis, sulphuris, ac
plumbi fumo torquetur. Post hæc in ignem conjecta,
duobusque leonibus objecta, cum nullam noxam
passa fuisset, præsidi persuasit, ut in Christum
crederet. Et ille quidem vitam recte traducens, in
pace decessit. At hæc egressa ex urbe, cum sitiret, oravit, et manantibus e terra aquis sitim depulit. Deinde stans supra petram, et orans, finem
vivendi fecit: ibique sepulta, omnibus fidelibus per
aquas e terra erumpentes singulis diebus curationes admirabiliter præstat.
Eodem die.
11 Certamen sacrosancti martyris Aristionis, episcopi Alexandriæ.
Sanctus martyrAristion fuitAlexandriæ episcopus
Docebat autem summa cum libertate, et prædicabat
Domini nostri Jesu Christi in carne adventum, æternumque ejus regnum: ad hæc felicitatem et gaudium regni calorum; et quod hæc hominum gloria,
et dignitates, et divitia, corruptioni obnoxia sunt,
et evanescunt; illa vero bona incorruptibilia sunt,
eaque vita immortalis. Hæc docens, cum multis
Græcorum persuaderet, eosque ad Deum converteret
atque baptizaret, captus sistitur Alexandriæ præfecto: confessusque Christum, igni traditur: atque
ita in camino, velut tres illi sancti pueri, laudans
et magnificans Deum, beatum optatumque finem
accepit, incorruptibilis vitæ coronam adeptus, et
pretiosæ quidem ejus reliquiæ terræ commendatæ
sunt; sancta vero ipsius anima ad cœlos ascendens,
una cum sanctis lætatur.
λεως Νικομηδείας, ἐννέα ἐτῶν ὑπάρχουσα. Διαβληθεῖσα δὲ ὡς Χριστιανή, παρεστη Αλεξάνδρῳ τῷ
ἄρχοντι. Και μετά παρρησίας ὁμολογήσασα τὸν
Χριστόν, πρῶτα μὲν τύπτεται κατὰ τοῦ προσώπου,
καὶ γυμνωθεῖσα ῥαβδίζεται. Εἶτα τρυπᾶται τους
ἀστραγάλους. Καὶ κρεμασθεῖσα κατὰ κεφαλῆς ἐπὶ
ξύλου, δεδεμένη ἀλύσεσι, μετὰ πίσσης, καὶ τεαφίου, καὶ μολύβδου καπνίζεται. Καὶ μετὰ τοῦτο
ἐμβληθεῖσα εἰς πῦρ, καὶ δυσὶ λεουσι παραδοθεῖσα,
καὶ διαμείνασα ἀβλαβὴς, ἔπεισε τὸν ἄρχοντα πιο
στεῦσαι εἰς τὸν Χριστόν. Καὶ αὐτὸς μὲν καλῶς βιώ
σας ἐν εἰρήνῃ ἐτελειώθη. Αὐτὴ δὲ ἐξελθοῦσα τῆς
πόλεως, καὶ διψήσασα, ηύξατο. Καὶ ἐξῆλθεν ὕδωρ
ἐκ τῆς γῆς, καὶ ἔπιεν. Εἶτα στᾶσα ἐπάνω πετρας,
καὶ εὐξαμένη ἐτελεύτησεν. Ενθα δὴ καὶ ἐτάφη,
θέματα πᾶσι τοῖς πιστοῖς καθεκάστην, διὰ τῶν ἐκ
τῆς γῆς ἀναβλυσάντων ὑδάτων, παραδόξως παρ
έχουσα.
Αθλησις τοῦ
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ.
ἁγίου ἱερομάρτυρος
ἐπισκόπου Αλεξανδρείας.
Αριστίωνος,
Ὁ ἅγιος μάρτυς ᾿Αριστίων ὑπῆρχε μὲν ἐπίσκοπος ᾿Αλεξανδρείας· ἐδίδασκε δὲ παῤῥησίᾳ, καὶ ἐνή
ρυττε τὴν τοῦ Δεσπότου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ
ἔνσαρκον παρουσίαν, καὶ τὴν αἰώνιον αὐτοῦ βα
σιλείαν, ἔτι δὲ μακαριότητα καὶ χαρὰν τῆς τῶν
οὐρανῶν βασιλείας, καὶ ὡς ἡ μὲν τῶν ἀνθρώπων
ἐνταῦθα δόξα, καὶ τὰ ἀξιώματα, καὶ ὁ πλοῦτος ἐν
φθορᾷ ὑπάρχουσι, καὶ ἀφανίζονται· ἀδιάφθαρτα δι
τὰ ἐκείνων ἀγαθὰ, καὶ ἡ ζωὴ ἀθάνατος. Οὕτω δι
δάσκων, καὶ πολλοὺς τῶν Ἑλλήνων πείθων, καὶ πρὸς
τὸν Θεὸν ἐπιστρέφων, καὶ βαπτίζων, ἐκρατήθη παρὰ
τοῦ τῆς ᾿Αλεξανδρείας ἄρχοντος. Καὶ ὁμολογήσας
τὸν Χριστὸν, παρεδόθη πυρί. Καὶ οὕτως ἐν τῇ
καμίνῳ, ὥσπερ οἱ τρεῖς ἅγιοι παῖδες, δοξάζων,
καὶ μεγαλύνων τὸν Θεὸν, τὸ μακάριον καὶ που
θούμενον τέλος ἐδέξατο, ἀπολαβὼν τὸν στέφανον
τῆς ἀφθαρτου ζωῆς. Καὶ τὸ μὲν τίμιον αὐτοῦ
λείψανον παρεδόθη τῇ γῇ. Ἡ δὲ ἀγία αὐτοῦ ψυχὴ ἀνελθοῦσα ἐν οὐρανοῖς, μετὰ τῶν ἁγίων εὐφραίνεται.
EODEM MENSE.
Die quarta.
12 Certamen sacrosancti martyris Babylæ, patriarchæ Antiocheni, et puerorum sociorum ejus.
Sacrosanctus Christi martyr Babylas, Numeriano
Romanorum imperatore, Antiochim magna patriar.
cha fuit. Cum autem ipse Numerianus templum
Dei ingredi vellet, obviam illi factus ad portam
ecclesiæ, prohibuit, ne ingrederetur,quod idolorum
cultor esset. Quare confusus imperator, simul et
vehementi ira percitus, jussit illum sibi postero die
sisti: quem cum ad Christum negandum inducere
non posset, quin potius ipse ab eo redargueretur,
mandavit illius collo immane ferri pondus imponi,
perque mediam civitatem ipsum circumduci. Tum
vero ait ei: Per deos, Babyla, decet te iste torques.
ΜΙΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ.
Δ'
Αθλησις του Αγίου Ιερομάρτυρος Βαβύλου,
πατρίαρχου Αντιοχείας, καὶ
των σύν αὐτῷ
νηπίων.
Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς τοῦ Χριστοῦ Βαβύλας πατριάρχης ἦν Αντιοχείας τῆς μεγάλης, ἐπὶ Νουμεριανοῦ τοῦ Ῥωμαίων βασιλεως, θέλοντα δὲ εἰσελθεῖν
εἰς τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ τὸν Νουμεριανόν, ὑπαντήσας
εἰς τὴν πύλην τῆς ἐκκλησίας, ἐκώλυσε τοῦ εἰσελθεῖν,
διὰ τὸ ὑπαρχειν αὐτὸν εἰδωλολάτρην. Ὅθεν αἰσχυν
θεὶς ὁ βασιλεὺς καὶ ὀργισθείς, Αγαγεν αὐτὸν ἐπὶ τὴν
αὔριον ἐνώπιον αὐτοῦ, καὶ καταναγκάσας ἀρνήσα
σθαι τὸν Χριστὸν καὶ μὴ πείσας, ἀλλὰ μᾶλλον
ἐλεγχθεὶς ὑπ' αὐτοῦ, ἐκέλευσε περιτεθῆναι τῷ τρα
χήλῳ αὐτοῦ σίδηρα βαρέα, καὶ διὰ τῆς μέσης ἄγε
σθαι· καὶ λέγει αὐτῷ· Μὰ τοὺς θεοὺς, Βαβύλα, πρέ
col. 29–30page 11 of 21
PG 117:29πει σοι ο κλοιός. Ὁ δὲ εἶπεν· Οὕτω μοι πρέπει, βασιλεῦ, ὡς οὐδὲ σοὶ τὸ διάδημα. Τότε ἀπεφήνατο ὁ Νουμεριανός κατ' αὐτοῦ, καὶ τῶν διδασκομένων ὑπ' αὐτοῦ παιδίων. Τότε λαβόντες αὐτοὺς οἱ στρατιῶται, ἀπέσφαξαν. Καὶ οὕτως ἐτάφη ὁ ἅγιος παρὰ εὐλαβῶν Χριστιανῶν, ἔξω τῆς πόλεως Αντιοχείας, μετά τῶν περικειμένων αὐτῷ κλοιῶν οὓς διὰ Χριστὸν ἐφόρεσεν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Θεοδώρου, Ὠκεανοῦ, ᾿Αμιανοῦ, καὶ Ἰουλιανοῦ. Οὗτοι οἱ ἅγιοι μάρτυρες ὑπῆρχον ἐπὶ Μαξιμιανοῦ τοῦ βασιλέως. Κραβηθέντες δὲ καὶ ἐρωθηθέντες, ὡμολόγησαν τὸν Δεσπότην Χριστόν. Καὶ διὰ τοῦτο κρεμασθέντες ἐξέσθησαν μέχρις ὀστέων. Ἔπειτα ἐνεβλήθησαν εἰς λουτρὸν ἐκπυρωδὲν ἰσχυρῶς, καὶ σφραγισθὲν τῇ σφραγίδι τοῦ βασιλέως, διὰ τὸ μὴ ἐξελθεῖν αὐτοὺς ἀπ' αὐτοῦ, ἀλλὰ ἀποθανεῖν ἐν αὐτῷ, Αγγελος δὲ Κυρίου εξήγαγεν αὐτοὺς ἀβλαβεῖς, ἡσφαλισμένων καὶ ἐσφραγισμένων τῶν θυρῶν. Καὶ πάλιν κρατηθέντες, ἀπάγονται ἔξω τῆς πόλεως ἐν ἐρήμῳ τόπῳ τοῦ πικρῶς φονευθῆναι. Αιτησάμενοι δὲ ὥραν προσευχῆς χαρίσασθαι αὐτοῖς τοὺς δημίους, καὶ τυχόντες τῆς αἰτήσεως, στάντες ἐπὶ πολὺ προσο ηύξαντο τῷ Θεῷ, ὑπὲρ τῆς οἰκουμενικῆς κατασθά σεως, καὶ τῶν ἁγίων Ἐκκλησιῶν· καὶ ηὐχαρίστησαν αὐτῷ, ὅτι ἠξιώθησαν τοῦ μαρτυρῆσαι δι' αὐτόν. Καὶ οὕτω κατακοπέντες πάντα τὰ μέλη, καὶ τὰ σκέλη συντριβέντες, ἐνεβλήθησαν εἰς πῦρ, καὶ οὕτως ἐτε λεσώθησαν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τῆς ἁγίας μάρτυρος Ερμιόνης, θυγατρός τοῦ ἁγίου Φιλίππου τοῦ ἀποστόλου. Ἡ ἁγία μάρτυς Ερμιόνη ὑπῆρχε μὲν ἐπὶ Τραϊανοῦ τοῦ βασιλέως, ἦν δὲ θυγάτηρ Φιλίππου τοῦ ἀπο στόλου. Ἐν δὲ αὐτῇ ἀδελφὴ καλουμένη Ευτυχής. Και παρεγένοντο αἱ δύο εἰς Ἔφεσον, προσκυνῆσαι τὸν Θεολόγον Ἰωάννην, καὶ οὐχ εὗρον αὐτόν· μετα ετέθη γὰρ ἤδη. Ελθὼν δὲ καὶ Τραϊανός ὁ βασιλεὺς εἰς Εφεσον, πρὸς τὸν κατὰ τῶν Περσῶν πόλεμον, εὗρε τὸ ὄνομα τῆς ἁγίας Ερμιόνης μέγα ἐπ᾿ εὐσε βείς· καὶ γὰρ ἦν προφητεύουσα· καὶ κρατήσας αὐτὴν, καὶ καταναγκάσας ἀρνήσασθαι τὸν Χρισ στὸν, ὡς οὐκ ἔπεισε, κελεύει τύπτεσθαι αὐτὴν κατὰ τοῦ προσώπου. Επιφανεὶς δὲ ὁ Κύριος, ἐνίσχυσεν αὐτὴν καρτερεῖν πρὸς τὰς βασάνους. Μετὰ ταῦτα δὲ προφητεύουσα περὶ Τραϊανου, ὅτι νικήσει τους Πέρσας, τότε μὲν ἀπελύθη. Μετὰ δὲ Τραϊανόν κρατήσας τῆς βασιλείας ὁ γαμβρός αὐτοῦ ᾿Αδριανός, κατεσχεν αὐτήν. Καὶ καταναγκάσας ἀρνήσασθαι μὲν τὸν Χριστόν, θῦσαι δὲ τοῖς εἰδώλοις, καὶ μὴ πείσας, προσέταξεν ἀποκεφαλισθῆναι. Ξηρανθεισῶν δὲ τῶν χειρῶν τῶν δημίων, ἐπίστευσαν, καὶ σὺν αὐτῇ ἀπὸ εκεφαλίσθησαν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμη τοῦ ἁγίου Μωσέως τοῦ νομοθέτου Μωϋσῆς ὁ προσήτης και νομοθέτης γεγονεν υἱος
29
SEPTEMBER.
80
πει σοι ο κλοιός. Ὁ δὲ εἶπεν· Οὕτω μοι πρέπει, Cui Babylas: Sic me decet, o imperator, ut te
βασιλεῦ, ὡς οὐδὲ σοὶ τὸ διάδημα. Τότε ἀπεφήνατο ὁ
Νουμεριανός κατ' αὐτοῦ, καὶ τῶν διδασκομένων ὑπ'
αὐτοῦ παιδίων. Τότε λαβόντες αὐτοὺς οἱ στρατιῶται,
ἀπέσφαξαν. Καὶ οὕτως ἐτάφη ὁ ἅγιος παρὰ εὐλαβῶν
Χριστιανῶν, ἔξω τῆς πόλεως Αντιοχείας, μετά
τῶν περικειμένων αὐτῷ κλοιῶν οὓς διὰ Χριστὸν
ἐφόρεσεν.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ
Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Θεοδώρου, Ὠκεανοῦ,
᾿Αμιανοῦ, καὶ Ἰουλιανοῦ.
Οὗτοι οἱ ἅγιοι μάρτυρες ὑπῆρχον ἐπὶ Μαξιμιανοῦ
τοῦ βασιλέως. Κραβηθέντες δὲ καὶ ἐρωθηθέντες,
ὡμολόγησαν τὸν Δεσπότην Χριστόν. Καὶ διὰ τοῦτο
κρεμασθέντες ἐξέσθησαν μέχρις ὀστέων. Ἔπειτα
ἐνεβλήθησαν εἰς λουτρὸν ἐκπυρωδὲν ἰσχυρῶς, καὶ
σφραγισθὲν τῇ σφραγίδι τοῦ βασιλέως, διὰ τὸ μὴ
ἐξελθεῖν αὐτοὺς ἀπ' αὐτοῦ, ἀλλὰ ἀποθανεῖν ἐν αὐτῷ,
Αγγελος δὲ Κυρίου εξήγαγεν αὐτοὺς ἀβλαβεῖς,
ἡσφαλισμένων καὶ ἐσφραγισμένων τῶν θυρῶν. Καὶ
πάλιν κρατηθέντες, ἀπάγονται ἔξω τῆς πόλεως ἐν
ἐρήμῳ τόπῳ τοῦ πικρῶς φονευθῆναι. Αιτησάμενοι
δὲ ὥραν προσευχῆς χαρίσασθαι αὐτοῖς τοὺς δημίους,
καὶ τυχόντες τῆς αἰτήσεως, στάντες ἐπὶ πολὺ προσο
ηύξαντο τῷ Θεῷ, ὑπὲρ τῆς οἰκουμενικῆς κατασθάσεως, καὶ τῶν ἁγίων Ἐκκλησιῶν· καὶ ηὐχαρίστησαν
αὐτῷ, ὅτι ἠξιώθησαν τοῦ μαρτυρῆσαι δι' αὐτόν. Καὶ
οὕτω κατακοπέντες πάντα τὰ μέλη, καὶ τὰ σκέλη
συντριβέντες, ἐνεβλήθησαν εἰς πῦρ, καὶ οὕτως ἐτελεσώθησαν.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ
Αθλησις τῆς ἁγίας μάρτυρος Ερμιόνης, θυγατρός
τοῦ ἁγίου Φιλίππου τοῦ ἀποστόλου.
Ἡ ἁγία μάρτυς Ερμιόνη ὑπῆρχε μὲν ἐπὶ Τραϊα
νοῦ τοῦ βασιλέως, ἦν δὲ θυγάτηρ Φιλίππου τοῦ ἀποστόλου. Ἐν δὲ αὐτῇ ἀδελφὴ καλουμένη Ευτυχής.
Και παρεγένοντο αἱ δύο εἰς Ἔφεσον, προσκυνῆσαι
τὸν Θεολόγον Ἰωάννην, καὶ οὐχ εὗρον αὐτόν· μετα
ετέθη γὰρ ἤδη. Ελθὼν δὲ καὶ Τραϊανός ὁ βασιλεὺς
εἰς Εφεσον, πρὸς τὸν κατὰ τῶν Περσῶν πόλεμον,
εὗρε τὸ ὄνομα τῆς ἁγίας Ερμιόνης μέγα ἐπ᾿ εὐσε
βείς· καὶ γὰρ ἦν προφητεύουσα· καὶ κρατήσας
αὐτὴν, καὶ καταναγκάσας ἀρνήσασθαι τὸν Χρισ
στὸν, ὡς οὐκ ἔπεισε, κελεύει τύπτεσθαι αὐτὴν κατὰ
τοῦ προσώπου. Επιφανεὶς δὲ ὁ Κύριος, ἐνίσχυσεν
αὐτὴν καρτερεῖν πρὸς τὰς βασάνους. Μετὰ ταῦτα
δὲ προφητεύουσα περὶ Τραϊανου, ὅτι νικήσει
τους Πέρσας, τότε μὲν ἀπελύθη. Μετὰ δὲ Τραϊανόν
κρατήσας τῆς βασιλείας ὁ γαμβρός αὐτοῦ ᾿Αδριανός,
κατεσχεν αὐτήν. Καὶ καταναγκάσας ἀρνήσασθαι μὲν
τὸν Χριστόν, θῦσαι δὲ τοῖς εἰδώλοις, καὶ μὴ πείσας,
προσέταξεν ἀποκεφαλισθῆναι. Ξηρανθεισῶν δὲ τῶν
χειρῶν τῶν δημίων, ἐπίστευσαν, καὶ σὺν αὐτῇ ἀπὸ
εκεφαλίσθησαν.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ
Μνήμη τοῦ ἁγίου Μωσέως τοῦ νομοθέτου
Μωϋσῆς ὁ προσήτης και νομοθέτης γεγονεν υἱος
dedecet diadema. Tunc Numerianus sententiam
pronuntiavit adversus eum, et adversus pueros,
qui ab eo instituebantur. Cum illos igitur accepis
sent milites, jugularunt. Atque ita sauctus a piis
Christianis sepultus est extra urbem Antiochim
una cum circumpositis ipsi catenis, quas propter
Christum pertulerat.
Eodem die
13 Certamen sanctorum martyrum Theodori, Oceani,
Amiani et Juliani.
Hi sancti martyres floruere Maximiano imperatore. Comprehensi autem, et interrogati, cum Christum Dominum confiterentur, suspensi, depexique
ad ossa fuere: deinde in ferventissimum balneum,
sigillo imperatoris obsignatum neinde exire possent
sed interire id cogerentur, detrusi. Sed angelus
Domini eos illæsos, foribus e pessulo firmatis et
obsignatis, eduxit. Rursus autem capti, abducuntur
extra urbem in desertum locum, ut truculenter
interficerentur: ubi petita, et impetrata a carnificibus ad orandum hora, stantes multum precati sunt
Deum, primum quidem pro totius orbis constitutione, sanctarumque Ecclesiarum tranquillitate:
deinde gratias eidem egerunt, quod digni habiti
essent, qui martyrium pro ipso subirent. Atque ita
præcisis singulis membris, cruribusque confractis,
in ignem injecti, finem vivendi fecerunt.
Eodem die
14 Certamen sancta martyris Hemiones, fliæ sancti
Philippi apostoli.
Sancta martyr Hermione, filia Philippi apostoli,
floruit Trajano imperatore. Habuit autem sororem
nomine Eutychen, cum qua Ephesum perrexit, ut
Joannem Theologum adorarent: non tamen invenerunt eum: translatus enim jam fuerat. Venit autem et Trajanus imperator Ephesum ad Persicam
expeditionem, audivitque nomen Hermiones percelebre ac venerandum, eo quod prophetico esset
afflata spiritu. Comprehensam igitur cum a Christi
cultu abducere non posset, jubet illi alapas incuti:
cui Dominus apparens, addidit animum, confirmavitque, ut tormenta fortiter perferret. Sed paulo
post a Trajano dimittitur, quod ei prædixisset fore
ut de Persis triumpharet. Adrianus vero, gener et
successor Trajani, comprehensam iterum cogit
Christum abnegare, idolisque sacrificare. Quod
cum illa facere renuisset, jussit amputari ejus
caput. Arescentibus vero carnificum manibus, ipsi
etiam in Christum crediderunt, atque una cum
illa capite plexi sunt.
Eodem die.
15 Memoria sancti Moysis legislatoris
Moyses propheta et legislator patre Heb
col. 31–32page 12 of 21
PG 117:31ἑνὸς τῶν Ἐβραίων, γεννηθεὶς ἐν Αἰγύπτῳ. Επει δὲ πρόσταγμα ἦν τοῦ Φαραώ βασιλέως Αἰγύπτου, τὰ μὲν θηλυκὰ τῶν Εβραίων βρεφῶν περιποιεῖσθαι, τὰ δὲ ἀρσενικὰ φονεύεσθαι, ἐνέβαλεν εἰς συρτάριον ἢ μήτηρ αὐτοῦ τὸν Μωϋσῆν, καὶ ἔῤῥιψεν εἰς ποταμόν. Κατέβη δὲ ἡ θυγάτηρ Φαραώ λούσασθαι εἰς τὸν που ταμόν. Καὶ ἰδοῦσα τὸ συρτάριον, καὶ τὸ παιδίον ἐν αὐτῷ κλαῖον, ἀνελάβετο αὐτὸ εἰς υἱόν. Καὶ ἐδίδαξεν αὐτῷ πᾶσαν σοφίαν Αιγυπτίων. Αύξηθέντι δὲ αὐτῷ ἐφάνη ὁ Θεὸς, καὶ προσέταξεν ἐξαγαγεῖν τὸν λαὸν τῶν Εβραίων ἐκ τῆς Αἰγύπτου· Ἐξαγαγὼν οὖν τὸν λαὸν, καὶ πολλὰ σημεῖα καὶ τέρατα ποιήσας, καὶ θά λασσαν τεμών, καὶ διὰ ξηρᾶς περάσας, καὶ πέτραν τῇ ῥάβδῳ κρούσας, καὶ ὕδωρ ἐξ αὐτῆς ἀναβλύσαι ποιήσας, καὶ τεσσαράκοντα ἔτη στρατηγήσας, πρὸ ἐτῶν χιλίων τεσσαρακοσίων ὀγδηκονταπέντε τῆς Χριστοῦ ἀναστάσεως ἐτελεύτησε. Καὶ ἐτάφη ἐν ὄρει τινὶ τῆς ἐρήμου παρὰ Μιχαὴλ τοῦ μεγάλου ἀρχι στρατήγου τοῦ Θεοῦ. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Ε΄. 10 Μνήμη τοῦ ἁγίου προφήτου Ζαχαρίου, τοῦ πατρὸς Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ. Ζαχαρίας ὁ ἱερεύς, ὁ Πατήρ Ἰωάννου τοῦ Προ δρόμου, ὑπῆρχε μὲν καὶ αὐτὸς υἱὸς ἱερέως· εἰσελθὼν δὲ ἐν τῷ ναῷ τοῦ θυμιᾶσαι, εἶδεν ἄγγελον Θεοῦ ἑστῶτα πλησίον τοῦ θυσιαστηρίου τοῦ θυμιάματος, καὶ μηνύοντα αὐτῷ τὴν σύλληψιν καὶ γέννησιν τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ· ἀπιστήσας δὲ, κωφὸς καὶ ἄλαλος γέγονε. Μετὰ δὲ τὸ γεννηθῆναι τὸν Ἰωάννην, ἐλάλησεν. ᾿Ακούσασα δὲ ἡ μήτηρ Ιωάννου, ὅτι μέλλει Ηρώδης ὁ τῶν Ἰουδαίων βα σιλεὺς φονεύειν τὰ ἐν Βηθλεὲμ βρέφη, βουλόμενος καὶ σὺν αὐτοῖς φονεύειν καὶ τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησ σοῦν Χριστὸν, τότε μετὰ μῆνας ἔξ τῆς αὐτοῦ κυήσεως, ἔκρυψεν αὐτὸν ἐν τῷ σπηλαίῳ πέραν τοῦ Ἰορδάνου. Επιζητήσας δὲ τοῦτον ὁ Ἡρώδης, καὶ μὲ εὐρών, προσέταξε σφαγῆναι τὸν πατέρα αὐτοῦ Ζαχαρίαν μέσον τοῦ θυσιαστηρίου, ὅτι ἐκεῖ προσ έφυγε φοβηθείς, καὶ χεθῆναι τὸ αἷμα αὐτοῦ εἰς τὸν ναόν. Ἐσφαγη οὖν, καὶ ἔῤῥιψαν αὐτὸν ἐν τῷ κρη μνῷ. Οἱ δὲ συγγενεῖς αὐτοῦ ἀναλαβόμενοι τὸ λεί ψανον αὐτοῦ, κατέθεντο ἐν τῷ τάφῳ τῶν πατέρων αὐτοῦ. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Αβδιοῦ. Ὁ ἅγιος μάρτυς ᾿Αβδιοῦ ἦν μὲν ἐκ τῆς χώρας τῶν Περσῶν Χριστιανὸς δὲ ὑπάρχων, ἐδίδασκε πάντας, καὶ διὰ παραινέσεως ἔπειθε προσέρχεσθαι τῇ ἀληθινῇ πίστει τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χρι στοῦ. Κρατηθεὶς δὲ διὰ τοῦτο παρὰ τοῦ ἄρχοντος τῶν μάγων, καὶ ἀναγκασθεὶς ἀρνήσασθαι μὲν τὸν Χρισ στὸν, προσκυνῆσαι δὲ τῷ ἡλίῳ καὶ τῷ πυρὶ (ταῦτα γὰρ εἶχον ὡς θεοὺς οἱ Πέρσαι), καὶ μὴ πεισθεὶς, τύπτεται κατὰ τῆς κοιλίας, καὶ τῶν ψυῶν μετὰ ῥαβδίων οίνων ἀκαθαρίστων. Καὶ οὕτως, ἀπὸ πρωίας έως μεσημβρίας, τυπτόμενος, και το μωρού
31
MENOLOGII PARS I.
32
in Ægypto est. Hunc, cum Pharao rex Ægypti præ- ἑνὸς τῶν Ἐβραίων, γεννηθεὶς ἐν Αἰγύπτῳ. Επει
cepisset, ut Hebræorum gentis masculi quidem infantes interinerentur, feminæ vero servarentur,
mater fiscella inclusum in fluvium projecit. Sed
cum Pharaonis filia, ut lavaretur, ad flumen venisset, fiscellam conspicata, et infantem in illa plo.
rantem, eum in filium sibi adoptavit, instituendumque omni Ægyptiorum scientia curavit. Adulto
apparuit Deus, mandavitque ut Hebræorum populum ex Ægypto educeret. Cum igitur populum
eduxisset, mareque medium scidisset, perque
aridam transiisset, petram etiam virga percutiens,
aquas inde elicuisset, quadraginta demum annos
militiæ præfuisset, annis ante Christi resurrectionem mille quadragentis octoginta quinque mortuus
est, sepultusque in quodam eremi monte a Michaele magno militiæ Dei principe.
EODEM MENSE.
Die quinta
δὲ πρόσταγμα ἦν τοῦ Φαραώ βασιλέως Αἰγύπτου, τὰ
μὲν θηλυκὰ τῶν Εβραίων βρεφῶν περιποιεῖσθαι, τὰ
δὲ ἀρσενικὰ φονεύεσθαι, ἐνέβαλεν εἰς συρτάριον ἢ
μήτηρ αὐτοῦ τὸν Μωϋσῆν, καὶ ἔῤῥιψεν εἰς ποταμόν.
Κατέβη δὲ ἡ θυγάτηρ Φαραώ λούσασθαι εἰς τὸν που
ταμόν. Καὶ ἰδοῦσα τὸ συρτάριον, καὶ τὸ παιδίον ἐν
αὐτῷ κλαῖον, ἀνελάβετο αὐτὸ εἰς υἱόν. Καὶ ἐδίδαξεν
αὐτῷ πᾶσαν σοφίαν Αιγυπτίων. Αύξηθέντι δὲ αὐτῷ
ἐφάνη ὁ Θεὸς, καὶ προσέταξεν ἐξαγαγεῖν τὸν λαὸν
τῶν Εβραίων ἐκ τῆς Αἰγύπτου· Ἐξαγαγὼν οὖν τὸν
λαὸν, καὶ πολλὰ σημεῖα καὶ τέρατα ποιήσας, καὶ θά·
λασσαν τεμών, καὶ διὰ ξηρᾶς περάσας, καὶ πέτραν
τῇ ῥάβδῳ κρούσας, καὶ ὕδωρ ἐξ αὐτῆς ἀναβλύσαι
ποιήσας, καὶ τεσσαράκοντα ἔτη στρατηγήσας, πρὸ
ἐτῶν χιλίων τεσσαρακοσίων ὀγδηκονταπέντε τῆς
Χριστοῦ ἀναστάσεως ἐτελεύτησε. Καὶ ἐτάφη ἐν ὄρει
τινὶ τῆς ἐρήμου παρὰ Μιχαὴλ τοῦ μεγάλου ἀρχι
στρατήγου τοῦ Θεοῦ.
ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ.
Ε΄.
10 Memoria sancti propheta Zachariæ patris Joan- Μνήμη τοῦ ἁγίου προφήτου Ζαχαρίου, τοῦ πατρὸς
nis Baptiste.
Zacharias sacerdos, pater Joannis Præcursoris,
sacerdotis et ipse filius, ingressus templum, ut thus
adoleret, cum vidisset angelum Dei stantem juxta
altare thymiamatis, sibi prædicentem fore, ut conciperetur, et nasceretur sibi filius Joannes Baptista,
neque ejus voci fidem adhiberet, surdus illico et
mulus redditus est, quod nato Joanne soluta sunt
ejus linguæ vincula. Audiens autem mater Joannis
Herodem Judæorum regem cogitasse infantes
Bethlehemitas trucidare, ut Dominus noster Jesus
Christus una cum cæteris occideretur, sexto ab
ejus nativitate mense Joannem in specu trans
Jordanem abdidit. Herodes vero quæsito, et non
invento puero, Zachariam ejus patrem in medio
altaris. quo sibi metuens confugerat, jugulari jussit, atque ejus sanguine templum aspergi. Jugulatus est igitur, ejusque cadaver de praerupta rupe
abjecerunt. Reliquias propinqui ejus collegere,
atque in sepulcrum patrum intulere.
Eodem die
17. Certamen sancti martyris Abdis.
Sanctus mactyr Abdias, natione Persa, professione Christianus, cum daret omnem operam ut
doceretomnes, atque adhortationibus suis ad veram
Salvatoris nostri Jesu Christi fidem suscipiendam
induceret, captus a magorum principe, jubetur abjurato Christo solem et ignem adorare: hos enim
tanquam deos Persa colebant. Quod ille exsecratus
asperis malorum punicorum virgis in ventre, lumbisque cæditur. Atque ita a mane ad meridiem
verberatus et cruciatus, succollantibus lictoribus in
domum suam semivivus deportatur: et paulo post
Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ.
Ζαχαρίας ὁ ἱερεύς, ὁ Πατήρ Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου, ὑπῆρχε μὲν καὶ αὐτὸς υἱὸς ἱερέως· εἰσελ
θὼν δὲ ἐν τῷ ναῷ τοῦ θυμιᾶσαι, εἶδεν ἄγγελον Θεοῦ
ἑστῶτα πλησίον τοῦ θυσιαστηρίου τοῦ θυμιάματος,
καὶ μηνύοντα αὐτῷ τὴν σύλληψιν καὶ γέννησιν τοῦ
υἱοῦ αὐτοῦ Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ· ἀπιστήσας δὲ,
κωφὸς καὶ ἄλαλος γέγονε. Μετὰ δὲ τὸ γεννηθῆναι
τὸν Ἰωάννην, ἐλάλησεν. ᾿Ακούσασα δὲ ἡ μήτηρ
Ιωάννου, ὅτι μέλλει Ηρώδης ὁ τῶν Ἰουδαίων βασιλεὺς φονεύειν τὰ ἐν Βηθλεὲμ βρέφη, βουλόμενος
καὶ σὺν αὐτοῖς φονεύειν καὶ τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησ
σοῦν Χριστὸν, τότε μετὰ μῆνας ἔξ τῆς αὐτοῦ κυή
σεως, ἔκρυψεν αὐτὸν ἐν τῷ σπηλαίῳ πέραν τοῦ
Ἰορδάνου. Επιζητήσας δὲ τοῦτον ὁ Ἡρώδης, καὶ
μὲ εὐρών, προσέταξε σφαγῆναι τὸν πατέρα αὐτοῦ
Ζαχαρίαν μέσον τοῦ θυσιαστηρίου, ὅτι ἐκεῖ προσέφυγε φοβηθείς, καὶ χεθῆναι τὸ αἷμα αὐτοῦ εἰς τὸν
ναόν. Ἐσφαγη οὖν, καὶ ἔῤῥιψαν αὐτὸν ἐν τῷ κρη
μνῷ. Οἱ δὲ συγγενεῖς αὐτοῦ ἀναλαβόμενοι τὸ λεί
ψανον αὐτοῦ, κατέθεντο ἐν τῷ τάφῳ τῶν πατέρων
αὐτοῦ.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ
Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Αβδιοῦ.
Ὁ ἅγιος μάρτυς ᾿Αβδιοῦ ἦν μὲν ἐκ τῆς χώρας
τῶν Περσῶν Χριστιανὸς δὲ ὑπάρχων, ἐδίδασκε
πάντας, καὶ διὰ παραινέσεως ἔπειθε προσέρχεσθαι
τῇ ἀληθινῇ πίστει τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Κρατηθεὶς δὲ διὰ τοῦτο παρὰ τοῦ ἄρχοντος τῶν
μάγων, καὶ ἀναγκασθεὶς ἀρνήσασθαι μὲν τὸν Χρισ
στὸν, προσκυνῆσαι δὲ τῷ ἡλίῳ καὶ τῷ πυρὶ (ταῦτα
γὰρ εἶχον ὡς θεοὺς οἱ Πέρσαι), καὶ μὴ πεισθεὶς,
τύπτεται κατὰ τῆς κοιλίας, καὶ τῶν ψυῶν μετὰ
ῥαβδίων οίνων ἀκαθαρίστων. Καὶ οὕτως, ἀπὸ
πρωίας έως μεσημβρίας, τυπτόμενος, και το μωρού
col. 33–34page 13 of 21
PG 117:33μενος, ἀπῆλθε βασταζόμενος ὑπὸ δημίων, καὶ ἐτέθη ἐν τῷ οἴκῳ αὐτοῦ, ὥσπερ νεκρός. Καὶ μετὰ μικρὸν παρέδωκε τῷ Κυρίῳ τὴν ἁγίαν καὶ μακαρίαν αὐτοῦ ψυχήν, χαίρων καὶ ἀγαλλιώμενος μέχρι τῆς τελευταίας ἀναπνοῆς, ὅτι ὑπὲρ τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ μαρτυρῆσαι καὶ ἀποθανεῖν ἠξιώθη. Μετὰ δὲ τοῦτο, τὸ τίμιον αὐτοῦ λείψανον λαβόντες τινὲς τῶν Χριστιανῶν, κατέθεντο ἐν τάφῳ. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων βουθαὴλ, καὶ Βαβαίας τῆς ἀδελφῆς αὐτοῦ. Ὁ ἅγιος, καὶ πολύαθλος μάρτυς τοῦ Χριστοῦ Θουθαήλ, καὶ Βαβαία ἡ ἀδελφὴ αὐτοῦ. Χριστιανοί ὄντες, καὶ τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν μετὰ παῤῥησίας ὁμολογοῦντες Θεὸν ἀληθινὸν εἶναι, καὶ Κύριον τοῦ παντὸς κόσμου, καὶ Δημιουργὸν καὶ προνοητήν· καὶ πολλοὺς τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ τῆς πλάνης τῶν εἰδώλων ἐπιστρέφοντες, καὶ πρὸς τὴν ἀληθινὴν πίστιν ἐπιστρέφοντες καὶ βαπτίζοντες, ἐκρατήθησαν παρὰ τῶν δυσσεβῶν εἰδωλολατρῶν. Καὶ τὰ πολλὰ παρ' αὐτῶν τυφθέντες, καὶ βασανι. σθέντες, τελευταῖον ὁ μὲν ἅγιος Θουθαὴλ ἐπὶ ξύλου κρεμασθεὶς, καὶ δεθεὶς ἐσχίσθη εἰς μέσον μετὰ στο δηροῦ πρίονος· καὶ οὕτω παρέδωκε τὴν ψυχήν. Η δὲ ἀδελφὴ αὐτοῦ Βαβαία, γυμνωθεῖσα πρότερον, καὶ τυφθεῖσα ἰσχυρῶς, καὶ ξεσθεῖσα μέχρις οστέων, ὕστερον μετὰ τοῦ κονταρίου κατὰ τοῦ τραχήλου πληγὴν δεξαμένη, ἀποσφάζεται. Τελειωθέντων δὲ οὕτως ἀμφοτέρων, τὰ σώματα αὐτῶν ἀνελόμενοι εντίμως εἰς δόξαν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. [[ ἀνάμνησιν τοῦ ἐν Χώναις θαύματος τοῦ μετ γάλου αρχιστρατήγου τοῦ Θεοῦ. Ἐν τῇ καλουμένῃ νῦν μὲν τῶν Χωνῶν πόλει, πρότερον δὲ Κωλασσαέων, ὑπῆρχε ἀνήρ τις ὄνομα Αρχιππος, εὐλαβὴς καὶ φοβούμενος τὸν Θεόν. Οὗτος προσκαθεζόμενος ἐν τῷ ὕδατι,τῷ διὰ τῆς ἐπισκέψεως τοῦ μεγάλου αρχιστρατήγου αναβρύοντι, καὶ διὰ τὰ γενόμενα διὰ τοῦ ὕδατος θαύματα, πολλοὺς τῶν ἀπίστων ἐπιστρέφων καὶ βαπτίζων, ἐκίνησε πρὸς φθόνον τοὺς Ελληνας, μὴ φέροντας βλέπειν τὰ πα ράδοξα θαύματα. Βρύχοντες οὖν τοὺς ὀδόντας κατά τοῦ σεπτοῦ ἁγιάσματος, καὶ τοῦ ὁσίου ᾿Αρχίππου, συναχθέντες άπειρα πλήθη, καὶ δήσαντες δύο μεγά λους ποταμούς, καὶ μίξαντες ἀμφοτέρους, ἀπέλυσαν εὐθέως τοῦ καταστρέψαι τὸν ναὸν, καὶ τὸ ἁγίασμα, καὶ τὸν Αρχιππον. Ὡς δὲ ἤκουσεν ὁ ᾿Αρχιππος τοῦ βρυγμοῦ τῶν ὑδάτων, παρεκάλεσε τὸν ἀρχιστράτη τον βοηθῆσαι. Καὶ εὐθέως φανεὶς ἔκρουσε τὴν πέτραν μετὰ τῆς ῥάβδου, ἧς κατείχε, καὶ ἐχώνευσε τὰ ὕδατα ἐν αὐτῇ. Καὶ ἐκλήθη ὁ τόπος ἔκτοτε Χώναι, Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Εὐδοξίου, Ρω μύλου, καὶ τῆς συνοδίας αὐτῶν. Εὐδόξιος ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς ὑπῆρχεν ἐπὶ
33
SEPTEMBER.
34
dit, summam animi ad extremum usque spiritum
præseferens lætitiam, quod dignus habitus esset,
qui pro Domini nostri Jesu Christi nomine martyrium mortemque subiret. Post hæc pretiosas
ejus reliquias Christiani accipientes, sepulcro
condidere.
μενος, ἀπῆλθε βασταζόμενος ὑπὸ δημίων, καὶ ἐτέθη Domino sanctam beatamque animam suam tradi
ἐν τῷ οἴκῳ αὐτοῦ, ὥσπερ νεκρός. Καὶ μετὰ μικρὸν
παρέδωκε τῷ Κυρίῳ τὴν ἁγίαν καὶ μακαρίαν αὐτοῦ
ψυχήν, χαίρων καὶ ἀγαλλιώμενος μέχρι τῆς τελευ
ταίας ἀναπνοῆς, ὅτι ὑπὲρ τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου
ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ μαρτυρῆσαι καὶ ἀποθανεῖν
ἠξιώθη. Μετὰ δὲ τοῦτο, τὸ τίμιον αὐτοῦ λείψανον
λαβόντες τινὲς τῶν Χριστιανῶν, κατέθεντο ἐν τάφῳ.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ
Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων βουθαὴλ, καὶ
Βαβαίας τῆς ἀδελφῆς αὐτοῦ.
Ὁ ἅγιος, καὶ πολύαθλος μάρτυς τοῦ Χριστοῦ
Θουθαήλ, καὶ Βαβαία ἡ ἀδελφὴ αὐτοῦ. Χριστιανοί
ὄντες, καὶ τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν μετὰ
παῤῥησίας ὁμολογοῦντες Θεὸν ἀληθινὸν εἶναι, καὶ
Κύριον τοῦ παντὸς κόσμου, καὶ Δημιουργὸν καὶ
προνοητήν· καὶ πολλοὺς τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ τῆς
πλάνης τῶν εἰδώλων ἐπιστρέφοντες, καὶ πρὸς τὴν
ἀληθινὴν πίστιν ἐπιστρέφοντες καὶ βαπτίζοντες,
ἐκρατήθησαν παρὰ τῶν δυσσεβῶν εἰδωλολατρῶν.
Καὶ τὰ πολλὰ παρ' αὐτῶν τυφθέντες, καὶ βασανι.
σθέντες, τελευταῖον ὁ μὲν ἅγιος Θουθαὴλ ἐπὶ ξύλου
κρεμασθεὶς, καὶ δεθεὶς ἐσχίσθη εἰς μέσον μετὰ στο
δηροῦ πρίονος· καὶ οὕτω παρέδωκε τὴν ψυχήν. Η
δὲ ἀδελφὴ αὐτοῦ Βαβαία, γυμνωθεῖσα πρότερον, καὶ
τυφθεῖσα ἰσχυρῶς, καὶ ξεσθεῖσα μέχρις οστέων,
ὕστερον μετὰ τοῦ κονταρίου κατὰ τοῦ τραχήλου
πληγὴν δεξαμένη, ἀποσφάζεται. Τελειωθέντων δὲ
οὕτως ἀμφοτέρων, τὰ σώματα αὐτῶν ἀνελόμενοι
εντίμως εἰς δόξαν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.
ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ.
[[ ἀνάμνησιν τοῦ ἐν Χώναις θαύματος τοῦ μετ
γάλου αρχιστρατήγου τοῦ Θεοῦ.
Ἐν τῇ καλουμένῃ νῦν μὲν τῶν Χωνῶν πόλει,
πρότερον δὲ Κωλασσαέων, ὑπῆρχε ἀνήρ τις ὄνομα
Αρχιππος, εὐλαβὴς καὶ φοβούμενος τὸν Θεόν. Οὗτος
προσκαθεζόμενος ἐν τῷ ὕδατι,τῷ διὰ τῆς ἐπισκέψεως
τοῦ μεγάλου αρχιστρατήγου αναβρύοντι, καὶ διὰ τὰ
γενόμενα διὰ τοῦ ὕδατος θαύματα, πολλοὺς τῶν
ἀπίστων ἐπιστρέφων καὶ βαπτίζων, ἐκίνησε πρὸς
φθόνον τοὺς Ελληνας, μὴ φέροντας βλέπειν τὰ παράδοξα θαύματα. Βρύχοντες οὖν τοὺς ὀδόντας κατά
τοῦ σεπτοῦ ἁγιάσματος, καὶ τοῦ ὁσίου ᾿Αρχίππου,
συναχθέντες άπειρα πλήθη, καὶ δήσαντες δύο μεγάλους ποταμούς, καὶ μίξαντες ἀμφοτέρους, ἀπέλυσαν
εὐθέως τοῦ καταστρέψαι τὸν ναὸν, καὶ τὸ ἁγίασμα,
καὶ τὸν Αρχιππον. Ὡς δὲ ἤκουσεν ὁ ᾿Αρχιππος τοῦ
βρυγμοῦ τῶν ὑδάτων, παρεκάλεσε τὸν ἀρχιστράτη
τον βοηθῆσαι. Καὶ εὐθέως φανεὶς ἔκρουσε τὴν
πέτραν μετὰ τῆς ῥάβδου, ἧς κατείχε, καὶ ἐχώνευσε
τὰ ὕδατα ἐν αὐτῇ. Καὶ ἐκλήθη ὁ τόπος ἔκτοτε
Χώναι,
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ
Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Εὐδοξίου, Ρωμύλου, καὶ τῆς συνοδίας αὐτῶν.
Εὐδόξιος ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς ὑπῆρχεν ἐπὶ
Eodem die
18 Certamen sanctorum martyrum Thuthaelis, et
Babææ sororis ejus.
Sanctus,multorumque certaminum Christi martyr Thuthael, Babæaque ejus soror, cum Christiani
essent, et summa dicendi libertate Dominum nostrum Jesum Christum esse verum Deum mundique totius Dominum, creatorem et gubernatorem,
profiterentur, Græcosque multos ab idolorum er
rore abductos ad veram fidem traducerent et baplizarent; retenti ab impiis idololatris,ab iis gravissime casi, multisque tormentis vexati sunt. Tandem
Thuthael in ligno suspensus, et vinctus, serra ferrea secatur medius,atque ita animam emisit. Ejus
autem soror Babæa primum nudata, flagrisque durissime casa, tum scalpla usque ad ossa, denique
hastili in cervice percussa, jugulatur. Quorum
corpora qui ab eis Christianam fidem edocti erant,
occulte sublata, sepelierunt honorifice ad gloriam
Domini nostri Jesu Christi.
EODEM MENSE.
Die sexta
19 Memoria miraculi apud Chonas a magno Dei
archistratego editi
In ea urbe, quæ nunc Chonæ, olim autem Colassa dicebatur, vir quidam pius ac timens Deum,
nomine Archippus, habitabat apud eum locum,
unde magni archistrategi opera emanarant aquæ:
ubi cum innumeris, quæ per aquam edebantur,
miraculis multos infideles converteret ac baptizaret, Græcorum invidiam concitavit, non ferentium
admiranda illa prodigia videre.Immani itaque rabie
in lustralem aquam, et sanctum Archippum inflammati,coacta innumera operarum manu,duobusque
magnis in unum corrivatis fluminibus, rapidam
fluentis aquæ molemin eum locum immiserunt,ut
templum simul, et lustralem illam aquam, et Are
chippum convellerent. Ut vero sensit Archippus
irruentis aquæ murmur, imploravit archistrategi
auxilium: qui statim adfuit, et virga, quam præ
manibus habebat, percussa petra, repentino ejusdem petræ hiatu aquas obruit: et ex eo tempore
locus ille Chonæ vocatus est.
Eodem die
20 Certamen sanctorum martyrum Eudorii, Romuli,
et sociorum.
Eudoxius Christi martyr Trajano Ko
col. 35–36page 14 of 21
PG 117:35Τραϊανοῦ βασιλέως Ῥωμαίων, κόμης τὴν τάξιν. Ἔχων δὲ ὑφ᾽ ἑαυτοῦ στρατιώτας μυρίους, καὶ χιο λίους, διέτριβεν ἐν Γαλλίᾳ τῇ χώρᾳ. Ρωμύλος δὲ ὁ πραιπόσιτος τοῦ βασιλέως συνεβούλευσεν αὐτῷ ἀποστεῖλαι εἰς τὴν Γαλλίαν χώραν, καὶ καταναγκάσαι τοὺς στρατιώτας, Χριστιανοὺς ὄντας, θῦσαι τοῖς θεοῖς. Καὶ τούτου γενομένου, οὐκ ἐπείσθησαν θύσαι καὶ διὰ τοῦτο ἐξωρίσθησαν εἰς Μελιτινὴν πόλιν τῆς Αρμενίας. Εἶτα μεταμεληθεὶς ὁ Ρωμύλος, καὶ πιστεύσας τῷ Χριστῷ, καὶ τὸν Τραϊανὸν ἐλέγξας, ἀπεκεφαλίσθη. Μετὰ δὲ ταῦτα κρατήσας τῆς βασι λείας Μαξιμιανός, καὶ κελεύσας φονεύεσθαι τοὺς Χριστιανούς, προσέταξε διὰ γραμμάτων καὶ τῷ τῆς Μελιτινῆς ἄρχοντι τοὺς τὸν Χριστὸν προσκυνοῦντας ἀνελεῖν. Ὅθεν κρατήσας Εὐδόξιον τὸν κόμητα, καὶ τοὺς σὺν αὐτῷ στρατιώτας, καὶ καταναγκάσας προσ κυνῆσαι τοῖς εἰδώλοις, καὶ μὴ πείσας, πολλὰ βασα νίσας ἀπεκεφάλισεν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τῶν ἁγίων Φαύστου πρεσβυτέρου, Αβίβου διακόνου, καὶ τῆς συνοδίας αὐτῶν. Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Φαῦστος, καὶ ᾿Αβιβος ὑπῆρχαν ἐπὶ τῆς βασιλείας Δεκίου, ὁ μὲν πρεσβύτερος, ὁ δὲ διάκονος τῆς Ἐκκλησίας Αλεξανδρείας. Ότε καὶ Φαβιανὸς ὁ πατριάρχης Ρώμης, καὶ ᾿Αλέξανδρος Ἱεροσολύμων ὑπὲρ Χριστοῦ ἐμαρτύρησαν. κρατηθέντες δὲ παρὰ τοῦ τῆς πόλεως Αλεξανδρείας ἄρχοντος, καὶ πολλὰ βασανισθέντες, διὰ τὸ μὴ ἀρνήσασθαι τὸν Χριστὸν, εἰς φυλακὴν ἐνεβλήθησαν. Καὶ πάλιν ἐκβληθέντες κατηναγκάζοντο θύειν τοῖς εἰδώλοις. Μὴ πεισθέντες δὲ, ἀλλὰ καὶ ἐλέγξαντες τὸν ἄρχοντα, καὶ τὴν τῶν εἰδώλων πλάνην καὶ μα ταιότητα ἀτιμάσαντει, τὰς κεφαλὰς ἀπετμήθησαν, τὸν ἀριθμὸν ὑπάρχοντες δέκα καὶ τρεῖς. Καὶ τὰς μὲν ἁγίας αὐτῶν ψυχὰς παρέθεντο εἰς χεῖρας Χρι στοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Ὑπὲρ δὲ ἡμῶν τῶν Χριστιανῶν ἀκαταπαύστως πρεσβεύουσι, καὶ τοὺς πιστοὺς βασιλεῖς ἡμῶν κατὰ τῶν πολεμίων ἰσχυρῶς ἐνισχύου σιν, εἰς δόξαν Χριστοῦ, δι᾿ ὄν τὸ αἷμα ἐξέχεχν. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Σώζοντος. Μάρτυς ὁ Σώζων ὑπῆρχεν ἐκ τῆς χώρας Λυκίας, ποιμὴν προβάτων γενόμενος. Απελθὼν δέ ποτε εἰς δρῦν μεγάλην, ἔνθα ἦν ὕδωρ, ἀπέλιπεν, ἐν αὐτῇ τρεῖς σαγίτας καὶ τὸ τόξον αὐτοῦ εἰς μνημόσυνον καὶ διὰ προσευχῆς αὐτοῦ ἐδέξατο ὁ τόπος ταμάτων θείων Χαρίσματα. Ἐδίδασκε δὲ τοὺς Ἕλληνας, καὶ ἐβάπτιζεν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς, καὶ τοῦ Υἱοῦ, καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Εἶτα εἰσῆλθεν εἰς τὸν ναὸν τῶν εἰδώλων, καὶ ἀφείλετο τὴν χρυσὴν χεῖρα τοῦ εἰδώλου, καὶ συντρίψας αὐτὴν διέδωκε τοῖς πτωχοῖς. Ἑτέρων οὖν κρατουμένων διὰ τὴν χεῖρα τοῦ εἰδώ λου, αυτόματος ἐλθὼν ὁ ἅγιος, παρέδωκεν ἑαυτὸν Μαξίμῳ τῷ ἄρχοντι. Καὶ ὁμολογήσας τὴν ἀληθινὴν πίστιν τοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ ἡμῶν, ὑποδέδεται ὑποδήματα σιδηρα μετὰ ἤλων οξέων; καὶ φορών αὐτὰ περιεπάτει, δοξάζων τὸν Θεόν. Εἶτα κρεματ
35
MENOLOGII PARS I.
imperatore comes ordine fuit, multisque militum
millibus in Gallia imperavit. Romulus autem,aulæ
imperatoriæ præpositus,auctor fuit eidem Trajano,
ut in Galliam mitteret,qui Christianos milites diis
immolare compellerent. Quo peracto, cum milites
ad id faciendum induci nequirent, in Melitinam
Armeniæ urbem relegati sunt. Post hæc Romulus
pœnitentia ductus, cum in Christum credidisset,
Trajanumque objurgasset, capite plexus est. Deinde
cum imperio potitus esset Maximianus, edixissetque Christianos interfci, mandavit per litteras et
Melitinæ præfecto, ut Christi cultores occideret.
Quare Eudoxium comitem, ejusque socios milites
comprehensos,quodidola adorare nollent,primum
quidem multis suppliciis vexavit, demum capite
obtruncavit.
Eodem die
21 Certamen sanctorum Fausti presbyteri, Abibi
diaconi et sociorum.
Sancti martyres Faustus et Abibus, Decio imperatore, hic diaconus, ille presbyter Ecclesia Alexandrinæ fuerunt, quo tempore et Fabianus Roma
patriarcha, et Alexander Hierosolymorum, pro
Christo martyrium subiere. Retenti igitur ab Alex
andriæ præfecto, graviterque torti, quod a Christo
defcere nollent,in carcerem truduntur. Rursusque
inde educti, compelluntur sacra idolis facere. Sed
tantum abfuit,ut ad id faciendum animum inducerent, ut præfectum etiam redarguerent, et idolo- c
rum errorem vanitatemque contemnerent. Quamobrem sanctis viris numero tredecim abscissa capita
sunt. Sed sanctæ illorum animæ Christi Dei nostri
manibus commendatæ,pro nobis Christianis inces.
santer intercedunt, et fidelibus imperatoribus
nostris adversus inimicos robur ac vires addunt
ad gloriam Christi, pro quo sanguinem fuderunt.
EODEM MENSE.
Die septima
22 Certamen sancti marlyris Sozontis.
Sozon martyr, ex regione Lycia oriundus fuit.
Cum autem aliquando in quercum ingentem incidisset, apud quam erat aqua, appendissetque
de arbore tres sagittas et arcum, sui ipsius monimenta; is locus precibus sancti viri divinarum curationum munus accepit. Docebat autem Græcos,
et baptizabat eos in nomine Patris, et Filii, et Spiritus sancti. Post hæc ingressus idolorum templum,avulsam auream idoli manum, contritamque
divisit pauperibus. Cujus rei auctor cum quæreretur, multique comprehenderentur, sanctus vir ultro se Maximo præsidi obtulit, confessus veram
Christi,Deique nostri fidem.Quamobrem soleæ ferreæ ad pedumplantas acutis clavis affiguntur, quibus
incedens,summis laudibus Deum efferebat. Deinde
suspensus de arbore, ad necem usque cæsus est,
36
Τραϊανοῦ βασιλέως Ῥωμαίων, κόμης τὴν τάξιν.
Ἔχων δὲ ὑφ᾽ ἑαυτοῦ στρατιώτας μυρίους, καὶ χιο
λίους, διέτριβεν ἐν Γαλλίᾳ τῇ χώρᾳ. Ρωμύλος δὲ ὁ
πραιπόσιτος τοῦ βασιλέως συνεβούλευσεν αὐτῷ
ἀποστεῖλαι εἰς τὴν Γαλλίαν χώραν, καὶ καταναγκά
σαι τοὺς στρατιώτας, Χριστιανοὺς ὄντας, θῦσαι τοῖς
θεοῖς. Καὶ τούτου γενομένου, οὐκ ἐπείσθησαν θύσαι·
καὶ διὰ τοῦτο ἐξωρίσθησαν εἰς Μελιτινὴν πόλιν τῆς
Αρμενίας. Εἶτα μεταμεληθεὶς ὁ Ρωμύλος, καὶ
πιστεύσας τῷ Χριστῷ, καὶ τὸν Τραϊανὸν ἐλέγξας,
ἀπεκεφαλίσθη. Μετὰ δὲ ταῦτα κρατήσας τῆς βασι
λείας Μαξιμιανός, καὶ κελεύσας φονεύεσθαι τοὺς
Χριστιανούς, προσέταξε διὰ γραμμάτων καὶ τῷ τῆς
Μελιτινῆς ἄρχοντι τοὺς τὸν Χριστὸν προσκυνοῦντας
ἀνελεῖν. Ὅθεν κρατήσας Εὐδόξιον τὸν κόμητα, καὶ
τοὺς σὺν αὐτῷ στρατιώτας, καὶ καταναγκάσας προσ
κυνῆσαι τοῖς εἰδώλοις, καὶ μὴ πείσας, πολλὰ βασα
νίσας ἀπεκεφάλισεν.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ
Αθλησις τῶν ἁγίων Φαύστου πρεσβυτέρου,
Αβίβου διακόνου, καὶ τῆς συνοδίας αὐτῶν.
Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Φαῦστος, καὶ ᾿Αβιβος ὑπῆρχαν
ἐπὶ τῆς βασιλείας Δεκίου, ὁ μὲν πρεσβύτερος, ὁ δὲ
διάκονος τῆς Ἐκκλησίας Αλεξανδρείας. Ότε καὶ
Φαβιανὸς ὁ πατριάρχης Ρώμης, καὶ ᾿Αλέξανδρος
Ἱεροσολύμων ὑπὲρ Χριστοῦ ἐμαρτύρησαν. Κράτηθέντες δὲ παρὰ τοῦ τῆς πόλεως Αλεξανδρείας
ἄρχοντος, καὶ πολλὰ βασανισθέντες, διὰ τὸ μὴ
ἀρνήσασθαι τὸν Χριστὸν, εἰς φυλακὴν ἐνεβλήθησαν.
Καὶ πάλιν ἐκβληθέντες κατηναγκάζοντο θύειν τοῖς
εἰδώλοις. Μὴ πεισθέντες δὲ, ἀλλὰ καὶ ἐλέγξαντες
τὸν ἄρχοντα, καὶ τὴν τῶν εἰδώλων πλάνην καὶ μα
ταιότητα ἀτιμάσαντει, τὰς κεφαλὰς ἀπετμήθησαν,
τὸν ἀριθμὸν ὑπάρχοντες δέκα καὶ τρεῖς. Καὶ τὰς
μὲν ἁγίας αὐτῶν ψυχὰς παρέθεντο εἰς χεῖρας Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Ὑπὲρ δὲ ἡμῶν τῶν Χριστιανῶν ἀκαταπαύστως πρεσβεύουσι, καὶ τοὺς πιστοὺς
βασιλεῖς ἡμῶν κατὰ τῶν πολεμίων ἰσχυρῶς ἐνισχύου
σιν, εἰς δόξαν Χριστοῦ, δι᾿ ὄν τὸ αἷμα ἐξέχεχν.
ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ.
Z'.
Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Σώζοντος.
Μάρτυς ὁ Σώζων ὑπῆρχεν ἐκ τῆς χώρας Λυκίας,
ποιμὴν προβάτων γενόμενος. Απελθὼν δέ ποτε εἰς
δρῦν μεγάλην, ἔνθα ἦν ὕδωρ, ἀπέλιπεν, ἐν αὐτῇ
τρεῖς σαγίτας καὶ τὸ τόξον αὐτοῦ εἰς μνημόσυνον
καὶ διὰ προσευχῆς αὐτοῦ ἐδέξατο ὁ τόπος ταμάτων
θείων Χαρίσματα. Ἐδίδασκε δὲ τοὺς Ἕλληνας, καὶ
ἐβάπτιζεν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς, καὶ τοῦ Υἱοῦ,
καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Εἶτα εἰσῆλθεν εἰς τὸν ναὸν
τῶν εἰδώλων, καὶ ἀφείλετο τὴν χρυσὴν χεῖρα τοῦ
εἰδώλου, καὶ συντρίψας αὐτὴν διέδωκε τοῖς πτωχοῖς.
Ἑτέρων οὖν κρατουμένων διὰ τὴν χεῖρα τοῦ εἰδώ
λου, αυτόματος ἐλθὼν ὁ ἅγιος, παρέδωκεν ἑαυτὸν
Μαξίμῳ τῷ ἄρχοντι. Καὶ ὁμολογήσας τὴν ἀληθινὴν
πίστιν τοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ ἡμῶν, ὑποδέδεται
ὑποδήματα σιδηρα μετὰ ἤλων οξέων; καὶ φορών
αὐτὰ περιεπάτει, δοξάζων τὸν Θεόν. Εἶτα κρεματ
col. 37–38page 15 of 21
PG 117:37σθεὶς εἰς δένδρον, καὶ τυφθεὶς, ἐτελειώθη. Καὶ ἐν εβλήθη τὸ σῶμα αὐτοῦ εἰς κάμινον πυρός. Τῇ αὐτῇ ἡμέρα. Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Εύψυχίου. Εὐψύχιος ὁ μάρτυς ὑπῆρχεν ἀπὸ Καισαρείας τῆς Καππαδοκίας, ἐπὶ ᾿Αδριανοῦ βασιλέως Ρωμαίων. Μετὰ δὲ τὴν τοῦ πατρὸς τελευτὴν βαπτίζεται ὑπὸ τοῦ ἐπισκόπου τῆς Καισαρείας. Εἶτα διαβληθείς παρά τινων, ὅτι Χριστιανός ἐστιν, ἐκρατήθη παρὰ τοῦ τῆς Καισαρείας ἄρχοντος, καὶ εἰς φυλακὴν ἐνεβλήθη. Καὶ μετὰ ταῦτα ἐξελθὼν τῆς φυλακῆς, καὶ πωλήσας τὰ ὑπάρχοντα αὐτῷ, πρῶτον μὲν δέδω κεν ἐξ αὐτῶν τοῖς κατηγόροις, ὡς προξένοις γενομένοις αὐτῷ τῆς τῶν οὐρανῶν βασιλείας. Έπειτα τὰ λοιπὰ εἰς τοὺς πτωχούς διεσκόρπισε, καὶ διένειμεν. Καὶ πάλιν κρατηθείς, παρέστη τῷ ἄρχοντι, καὶ κατηναγκάζετο θύειν τοῖς εἰδώλοις. Καὶ μὴ πεισθεὶς, πρῶτον μὲν κρεμᾶται ἐπὶ ξύλου, καὶ ξέεται ἐπὶ τοσοῦτον, ἕως ἐφάνη πάντα τὰ ἔνδον τῶν σπλάγχνων αὐτοῦ. Εἶτα ἀπὸ τοῦ ξύλου καταβιβασθείς, μετὰ τοῦ ξίφους πληγείς, ἐτελειώθη, παραδοὺς τὸ πνεῦμα τῷ Κυρίῳ. ΜΗΝΙ ΤΟ Τὸ γενέσιον τῆς ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ Παρθένου Μαρίας. Ποιήσαντος τοῦ δημιουργοῦ Θεοῦ τοὺς ἀνθρώπους ἐπ᾽ ἔργοις ἀγαθοῖς, καὶ εἰς τὸ γνωρίζειν μόνον αὐτὸν, καὶ ποιεῖν τὸ θέλημα αὐτοῦ, ἐφθόνησεν ὁ διάβολος. Καὶ πρῶτον μὲν παρέπεισε τὸν ᾿Αδὰμ παραβῆναι, ἀπατηθέντα διὰ τῆς αὐτοῦ γυναικός Εὔας. Επειτα ἔπεισε καὶ τοὺς λοιποὺς ἀνθρώπους καταλιπεῖν τὸν Θεὸν, καὶ προσκυνεῖν τὰ ἄψυχα εἴδωλα. Ελεήσας οὖν ὁ Θεὸς τὸ πλάσμα αὐτοῦ ἔδωκε νόμον καὶ προφήτας. Ἀλλὰ μηδὲν τούτων ὡμελησάντων, ἐβουλήθη ἀποστεῖλαι τὸν Υἱὸν αὐτοῦ, καὶ λόγον, ἀναλαμβάνειν ἀνθρώπου μορφήν, και λυτρώσασθαι τοὺς ἀνθρώπους ἐκ τῆς χειρὸς τοῦ διαβόλου. Διὰ τοῦτο ᾠκονόμησε γεννηθῆναι τὴν μέλλουσαν γεννῆσαι σαρκὶ τὸν Υἱὸν αὐτοῦ Μαρίαν, τὴν ἄχραντον Θεοτόκον, ἐξ ἁγίων γονέων Ιωακείμ, καὶ ᾿Αννης. Οἷς καὶ ὑπέσχετο προσευχομένοις δ Θεός, δοῦναι καρπόν κοιλίας. Ὅθεν καὶ καλεῖται Γενέσιον ἡ παροῦσα ἑορτή. Ην ἑορτάζοντες ετησίως εὐχαριστοῦμεν Κυρίῳ τῷ Θεῷ ἡμῶν. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Θ' Μνήμη τῶν ἁγίων Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννης τῶν γονέων τῆς Θεοτόκου. Ἐν τῷ λαῷ τῶν Ἰουδαίων ἦν τις ἄνθρωπος, Ἰωα κεὶμ καλούμενος, δίκαιος καὶ πλούσιος, καὶ κατὰ ἑορτὴν ἐχώριζεν ἐκ τοῦ πλούτου αὐτοῦ μοίρας δύο. Καὶ τὴν μὲν μίαν μοῖραν ἐδίδου τοῖς πτωχοῖς· τὴν δὲ ἑτέραν τῷ Θεῷ. Ἂν δὲ ἄτεκνος. Ἐν μιᾷ οὖν τῶν ἑορτῶν προσέφερε τὰ δῶρα αὐτοῦ τῷ Θεῷ, καὶ διότι οὐκ εἶχε παιδίον, ώνειδίσθη παρὰ Ιουδαίου τινός, εἰ πόντος πρὸς αὐτὸν, ὅτι Οὐ πρέπει σοι δώρα προσφέρειν τῷ Θεῷ μεθ' ἡμῶν, διότι υπάρχεις ἄτεχνος. Ελυπήθη δὲ Ἰωπκεὶμ, καὶ οὐχ ὑπέστρεψεν εἰς τὸν
37
SEPTEMBER.
σθεὶς εἰς δένδρον, καὶ τυφθεὶς, ἐτελειώθη. Καὶ ἐν- atque ejus corpus in caminum ignis injectum.
εβλήθη τὸ σῶμα αὐτοῦ εἰς κάμινον πυρός.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρα.
Eodem die
88.
23 Certamen sancti martyris Eupsychii.
Eupsychius martyr ex Cæsarea Cappadociæ fuit
Adriano Romanorum imperatore. Mortuo patre baptizatur a Cæsareæ episcopo: delatusque a quibusdam, quod Christianus esset, a Casareæ præside
comprehenditur, et in carcerem detruditur. Unde
egressus, divenditis facultatibus suis, partem quidem dedit accusatoribus, utpote qui sibi regni cœlestis auctores concilliatoresque fuissent; partem
vero pauperibus distribuit. Iterum autem comprehensus, et coram præside adductus, cum compelleretur idolis sacrificare, nec ad id induci posset,
de ligno suspensus, usque adeo depectitur, ut omnis
illius viscera conspicerentur. Deinde e ligno depositus, gladioque casus, spiritum Domino tradidit.
Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Εύψυχίου.
Εὐψύχιος ὁ μάρτυς ὑπῆρχεν ἀπὸ Καισαρείας τῆς
Καππαδοκίας, ἐπὶ ᾿Αδριανοῦ βασιλέως Ρωμαίων.
Μετὰ δὲ τὴν τοῦ πατρὸς τελευτὴν βαπτίζεται ὑπὸ
τοῦ ἐπισκόπου τῆς Καισαρείας. Εἶτα διαβληθείς
παρά τινων, ὅτι Χριστιανός ἐστιν, ἐκρατήθη παρὰ
τοῦ τῆς Καισαρείας ἄρχοντος, καὶ εἰς φυλακὴν
ἐνεβλήθη. Καὶ μετὰ ταῦτα ἐξελθὼν τῆς φυλακῆς,
καὶ πωλήσας τὰ ὑπάρχοντα αὐτῷ, πρῶτον μὲν δέδω
κεν ἐξ αὐτῶν τοῖς κατηγόροις, ὡς προξένοις γενομέ
νοις αὐτῷ τῆς τῶν οὐρανῶν βασιλείας. Έπειτα τὰ
λοιπὰ εἰς τοὺς πτωχούς διεσκόρπισε, καὶ διένειμεν.
Καὶ πάλιν κρατηθείς, παρέστη τῷ ἄρχοντι, καὶ
κατηναγκάζετο θύειν τοῖς εἰδώλοις. Καὶ μὴ πεισθεὶς,
πρῶτον μὲν κρεμᾶται ἐπὶ ξύλου, καὶ ξέεται ἐπὶ
τοσοῦτον, ἕως ἐφάνη πάντα τὰ ἔνδον τῶν σπλάγχνων αὐτοῦ. Εἶτα ἀπὸ τοῦ ξύλου καταβιβασθείς, μετὰ τοῦ
ξίφους πληγείς, ἐτελειώθη, παραδοὺς τὸ πνεῦμα τῷ Κυρίῳ.
ΜΗΝΙ ΤΟ Αrry.
II'.
Τὸ γενέσιον τῆς ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν
Θεοτόκου καὶ Παρθένου Μαρίας.
EODEM MENSE.
Die octava
24 Nativitates sanctissimæ Dominæ nostræ Deiparæ
et Virginis Mariæ.
Ποιήσαντος τοῦ δημιουργοῦ Θεοῦ τοὺς ἀνθρώπους Cum rerum omnium opifex Deus homines creasἐπ᾽ ἔργοις ἀγαθοῖς, καὶ εἰς τὸ γνωρίζειν μόνον set, ut opera bona exercerent, utque ipsum solum
αὐτὸν, καὶ ποιεῖν τὸ θέλημα αὐτοῦ, ἐφθόνησεν ὁ cognoscerent, seque ad illius voluntatem plane
διάβολος. Καὶ πρῶτον μὲν παρέπεισε τὸν ᾿Αδὰμ conformarent, invidit diabolus: primum quidem
παραβῆναι, ἀπατηθέντα διὰ τῆς αὐτοῦ γυναικός Adamum per uxorem Evam deceptum impulit, ut
Εὔας. Επειτα ἔπεισε καὶ τοὺς λοιποὺς ἀνθρώπους G præceptum violaret: auctor etiam fuit reliquis
καταλιπεῖν τὸν Θεὸν, καὶ προσκυνεῖν τὰ ἄψυχα
εἴδωλα. Ελεήσας οὖν ὁ Θεὸς τὸ πλάσμα αὐτοῦ
ἔδωκε νόμον καὶ προφήτας. Ἀλλὰ μηδὲν τούτων
ὡμελησάντων, ἐβουλήθη ἀποστεῖλαι τὸν Υἱὸν αὐτοῦ,
καὶ λόγον, ἀναλαμβάνειν ἀνθρώπου μορφήν, και
λυτρώσασθαι τοὺς ἀνθρώπους ἐκ τῆς χειρὸς τοῦ
διαβόλου. Διὰ τοῦτο ᾠκονόμησε γεννηθῆναι τὴν
μέλλουσαν γεννῆσαι σαρκὶ τὸν Υἱὸν αὐτοῦ Μαρίαν,
τὴν ἄχραντον Θεοτόκον, ἐξ ἁγίων γονέων Ιωακείμ,
καὶ ᾿Αννης. Οἷς καὶ ὑπέσχετο προσευχομένοις δ
Θεός, δοῦναι καρπόν κοιλίας. Ὅθεν καὶ καλεῖται
Γενέσιον ἡ παροῦσα ἑορτή. Ην ἑορτάζοντες ετησίως
εὐχαριστοῦμεν Κυρίῳ τῷ Θεῷ ἡμῶν.
ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ.
Θ'
Μνήμη τῶν ἁγίων Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννης τῶν
γονέων τῆς Θεοτόκου.
Ἐν τῷ λαῷ τῶν Ἰουδαίων ἦν τις ἄνθρωπος, Ἰωακεὶμ καλούμενος, δίκαιος καὶ πλούσιος, καὶ κατὰ
ἑορτὴν ἐχώριζεν ἐκ τοῦ πλούτου αὐτοῦ μοίρας δύο.
Καὶ τὴν μὲν μίαν μοῖραν ἐδίδου τοῖς πτωχοῖς· τὴν
δὲ ἑτέραν τῷ Θεῷ. Ἂν δὲ ἄτεκνος. Ἐν μιᾷ οὖν τῶν
ἑορτῶν προσέφερε τὰ δῶρα αὐτοῦ τῷ Θεῷ, καὶ διότι
οὐκ εἶχε παιδίον, ώνειδίσθη παρὰ Ιουδαίου τινός, εἰπόντος πρὸς αὐτὸν, ὅτι Οὐ πρέπει σοι δώρα προσφέ
ρειν τῷ Θεῷ μεθ' ἡμῶν, διότι υπάρχεις ἄτεχνος.
Ελυπήθη δὲ Ἰωπκεὶμ, καὶ οὐχ ὑπέστρεψεν εἰς τὸν
mortalibus, ut neglecto Deo, idola animo carentia
adorarent. Misertus itaque Deus figmenti sui, legem dedit et prophetas. Verum cum hæc nihil
profcerent, decrevit mittere Filium suum et Verbum, qui formam hominis assumeret, hominesque
de manu diaboli liberaret. Eam igitur ob causam
disposuit, ut nasceretur, quæ in carne Filium
suum paritura erat, Maria impolluta Deipara ex
sanctis parentibus Joachim et Anna, quibus orantibus promiserat Deus se fructum ventris daturum.
Hinc diei huic festo inditum nomen est Nativitas,
quam nos quotannis celebrantes, Domino Deo
nostro gratias agimus.
EODEM MENSE.
Die nona
25 Commemoratio sanctorum Joachim, et Annæ,
parentum Deiparæ.
In Judæorum populo erat vir quidam nomine
Joachim, justus et dives: qui festis diebus facultates
suas in duas partes dividens, alteram pauperibus
erogabat, alteram vero Deo offerebat. Erat autem
sine liberis. Quodam igitur festo cum munera Deo
offerret, quod nullum filium haberet, exceptus est
probro a Judæo quodam, negante fas esse ei, qui
liberis careret, una cum cæteris dona Deo offerre.
Attulit ea res tantam Joachimo molestiam, ut in
domum suam redire noluerit; sed in desertum
col. 39–40page 16 of 21
PG 117:39οἶκον αὐτοῦ, ἀλλ᾽ ἀπελθὼν εἰς τὴν ἔρημον, ἐνήστευσεν ἡμέρας τεσσαράκοντα παρακαλῶν τὸν Θεὸν, δοῦ. και αὐτῷ καρπὸν κοιλίας. Προσηύχετο δὲ καὶ Αννα ἐν τῷ οἴκῳ αὐτῆς τὰ ὅμοια. Καὶ ἐπακούσας αὐτῶν ὁ Θεὸς, ἀπέστειλεν ἄγγελον, καὶ ὑπέσχετο αὐτ τοῖς τὴν γέννησιν τῆς ἁγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεο τόκου, καὶ ᾿Αειπαρθένου Μαρίας. Οπερ καὶ γέγονεν, ὑπὲρ σωτηρίας ὅλου τοῦ γένους τῶν ἀνθρώπων. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ᾿Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Σευηριανού. Σευηριανὸς ὁ μάρτυς ὑπῆρχεν ἐκ τῆς πόλεως Σεβαστείας, ἐπὶ τῆς βασιλειας Δικιννίου στρατευόμενος. Ὅτε δὲ ἐκρατήθησαν οἱ ἅγιοι τεσσαράκοντα μάρτυρες, καὶ ἀπεκλείσθησαν ἐν τῇ φυλακὴ διὰ τὸν Χριστὸν, ἀπῆλθε πρὸς αὐτοὺς, καὶ παρεκάλει πρὸς τὸ μαρτύριον. Διαγνωσθεὶς δὲ ἐκρατήθη, καὶ παρ έστη τῷ κριτηρίῳ Λυσίου τοῦ δουκός. Καὶ ὁμολογήσας παρρησια τὸν Χριστὸν, καὶ τὴν πλάνην ἐλέγξας, καὶ τῷ Λυσίᾳ ἀντιταξάμενος, κρεμασθεὶς, ἐτύφθη μετά βουνεύρων, καὶ ξεσθεὶς τὰς πλερὰς, καὶ λαμ πάσι καταφλεχθεὶς ἐκρεμάσθη ἐπὶ τείχους ὑψηλοῦ, σχοινίοις δεθείς· καὶ ἐδεσμήθη τοὺς πόδας λίθοις με γάλοις, δεδεμένος καὶ τὰς χεῖρας ὁπίσω. Ἐπὶ πολὺ δὲ κρεμάμενος, καὶ ταῖς πληγαῖς δαπαγώμενος, καὶ τῷ βάρει τῶν λίθων τὰ νεῦρα διατεινόμενος, καὶ κοι πτόμενος ηὐχαρίστει τῷ Θεῷ, καὶ προσηύχετο. Καὶ οὕτω πικρῶς βασανισθεὶς ἐτελεύτησεν, εἰς χεῖρας θεοῦ τὸ πνεῦμα αὐτοῦ παραθέμενος. ΜΗΝΙ ΣΟ ΑΥΤΟ. Ι Μνήμη τοῦ ἁγίου Βαριψαββα. Κατὰ τὸν καιρὸν ὅτε οἱ Ἰουδαῖοι, διὰ φθόνον, τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν ἐσταύρωσαν, ἦν τις Ιακωβος όνομα, παρεστώς τῷ σταυρῷ. Όστις ἰδὼν τὸν στρατιώτην, τὸν ἐκκεντήσαντα μετὰ τοῦ κου ταρίου τὴν πλευρὰν τοῦ Κυρίου, τὴν ἐκβλύσασαν αἷμα καὶ ὕδωρ, δραμὼν ἔλαβε καλόκυνθαν, καὶ ἐδέ ξατο ἐν αὐτῇ τὸ τίμιον αἷμα, καὶ κατείχε κρύφα. Καὶ τελευτῶν κατέλιπεν αὐτὸ δύο ἐρημίταις ἀνθρώποις. Καὶ κατὰ γενεὰν ἦλθεν εἰς ἄνθρωπον εὐλαβῆ μονα χόν, ὀνόματι Βαριψαββάν, τὸν δι' αὐτοῦ πολλὰς ἰάσεις ἐπιτελέσαντα. Πρὸ δὲ τῆς τελευτῆς αὐτοῦ, λαβὼν αὐτὸ τὸ ἅγιον αἷμα, μετὰ τῆς κολοκύνθης, περιο ἐπάτει κατὰ πᾶσαν πόλιν καὶ χώραν θαυματουργών. Ιδόντες δὲ αὐτόν τινες τὸν Θεὸν μὴ φοβούμενοι, καὶ νομίσαντες, ὅτι, ἐὰν αὐτὸν φονεύσωσι, καὶ λαβωσι τὴν κολόκυνθαν μετὰ τοῦ τιμίου αἵματος, κερδή σουσι χρήματα πολλά, νυκτὸς ἀπελθόντες ἀπέκτειναν. Καὶ ἔλαβον τὴν κολόκυνθαν, μηδὲν, ὧν ἤλπισαν, εὐρόντες. Καὶ οὕτω, θανών, παρέδωκε τὸ πνεῦμα, Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ. Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων καὶ αὐταδέλφων Μηνο δώρας, Νυμφοδώρας, καὶ Μητροδώρας. Η μάρτυς Μηνοδώρα, μετά Νυμφοδώρας και Μη τροδώρας τῶν ἀδελφῶν αὐτῆς ὑπῆργεν ἐπὶ τῆς βασ
•
68
MENOLOGII PARS I.
locum secedens, quadraginta diebus jejunaverit,
Deum precans ut fructum ventris sibi concederet.
Nec minus Anna domi orabat. Cum igitur illos exaudisset Deus, misit angelum, qui promisit eis nativitatem sanctæ Dominæ nostræ Deiparæ semperque Virginis Mariæ. Quod et contingit pro salute
totius generis humani.
Eodem die
26 Certamen sancti martyris Severiani.
Severianus martyr, patria Sebastenus, Licinio
imperante, miles fuit. Cum autem quadraginta
martyres comprehensi fuissent, et in carcerem pro
Christo detrusi, eos adivit, et ad perferendum martyrium hortabatur. Cognitus autem, captusque, sistitur Lysiæ duci: cumque Christum libere confte
retur, erroremque argueret, ipsique Lysiæ constanter se opponeret, suspensus, nervis bubulis cæditur, in lateribus dilaniatur, facibusque aduritur.
Post hæc de alto muro suspenditur, vinctus funibus, pedibus ingentium saxorum mole oneratis,
manibusque post tergum revinctis; diuque suspensus, verberibus cæditur, quoad nervi saxorum
mole luxati sunt, ac membra dissoluta. Interim
Deo gratias agens atque orans, inter gravissima
tormenta decessit, in manus Dei spiritum commendans.
EODEM MENSE.
Die decima
27 Commemoratio sancti Baripsabbæ.
Quo tempore Judæi per invidiam Dominum nostrum Jesum Christum cruci affxere, Jacobus quidam astans cruci, cum vidisset militem lancea latus Domini perforasse, et inde sanguinem etaquam
prodiisse, accurrens, cucurbita pretiosum sanguinem excepit, atque apud se occultavit, illumque
sub extremum vitæ suæ tempus duobus eremitis
reliquit. Atque ita per manus deinceps traditus post
multas ætates pervenit in potestatem cujusdam
pii monachi, Baripsabbæ nomine, qui per illum
plures curationes peragebat. Antequam autem decederet, sanctum sanguinem una cum cucurbita
accipiens, totam urbem regionemque illam obambulabat, frequentia perpetrans miracula. Qua re
animadversa, quidam Deum minime timentes in
eam spem venerunt, ut si, Baripsabba interfecto,
potirentur ipsi cucurbita cum pretioso sanguine,
magnum inde quæstum essent facturi. Igitur noctu
illum adorti interfciunt. Et cucurbitam quidem
acceperunt; sed nihil eorum, quæ sperabant, invenerunt. Ille vero ita trucidatus, spiritum reddidit.
Eodem die
28 Certamen sanctarum martyrum el sororum Menodora, Nymphodara et Metrodora.
Menodora, Nymphodora, et Metrodora sorores
martyres, ex regione Bithynim, Maximiano impe40
οἶκον αὐτοῦ, ἀλλ᾽ ἀπελθὼν εἰς τὴν ἔρημον, ενήστευ
σεν ἡμέρας τεσσαράκοντα παρακαλῶν τὸν Θεὸν, δοῦ.
και αὐτῷ καρπὸν κοιλίας. Προσηύχετο δὲ καὶ
Αννα ἐν τῷ οἴκῳ αὐτῆς τὰ ὅμοια. Καὶ ἐπακούσας
αὐτῶν ὁ Θεὸς, ἀπέστειλεν ἄγγελον, καὶ ὑπέσχετο αὐτ
τοῖς τὴν γέννησιν τῆς ἁγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου, καὶ ᾿Αειπαρθένου Μαρίας. Οπερ καὶ γέγονεν,
ὑπὲρ σωτηρίας ὅλου τοῦ γένους τῶν ἀνθρώπων.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ
᾿Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Σευηριανού.
Σευηριανὸς ὁ μάρτυς ὑπῆρχεν ἐκ τῆς πόλεως
Σεβαστείας, ἐπὶ τῆς βασιλειας Δικιννίου στρατευόμε
νος. Ὅτε δὲ ἐκρατήθησαν οἱ ἅγιοι τεσσαράκοντα
μάρτυρες, καὶ ἀπεκλείσθησαν ἐν τῇ φυλακὴ διὰ τὸν
Χριστὸν, ἀπῆλθε πρὸς αὐτοὺς, καὶ παρεκάλει πρὸς
τὸ μαρτύριον. Διαγνωσθεὶς δὲ ἐκρατήθη, καὶ παρέστη τῷ κριτηρίῳ Λυσίου τοῦ δουκός. Καὶ ὁμολογήσας
παρρησια τὸν Χριστὸν, καὶ τὴν πλάνην ἐλέγξας, καὶ
τῷ Λυσίᾳ ἀντιταξάμενος, κρεμασθεὶς, ἐτύφθη μετά
βουνεύρων, καὶ ξεσθεὶς τὰς πλερὰς, καὶ λαμπάσι καταφλεχθεὶς ἐκρεμάσθη ἐπὶ τείχους ὑψηλοῦ,
σχοινίοις δεθείς· καὶ ἐδεσμήθη τοὺς πόδας λίθοις με
γάλοις, δεδεμένος καὶ τὰς χεῖρας ὁπίσω. Ἐπὶ πολὺ
δὲ κρεμάμενος, καὶ ταῖς πληγαῖς δαπαγώμενος, καὶ
τῷ βάρει τῶν λίθων τὰ νεῦρα διατεινόμενος, καὶ κοι
πτόμενος ηὐχαρίστει τῷ Θεῷ, καὶ προσηύχετο. Καὶ
οὕτω πικρῶς βασανισθεὶς ἐτελεύτησεν, εἰς χεῖρας θεοῦ
τὸ πνεῦμα αὐτοῦ παραθέμενος.
ΜΗΝΙ ΣΟ ΑΥΤΟ.
Ι
Μνήμη τοῦ ἁγίου Βαριψαββα.
Κατὰ τὸν καιρὸν ὅτε οἱ Ἰουδαῖοι, διὰ φθόνον, τὸν
Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν ἐσταύρωσαν, ἦν τις
Ιακωβος όνομα, παρεστώς τῷ σταυρῷ. Όστις ἰδὼν
τὸν στρατιώτην, τὸν ἐκκεντήσαντα μετὰ τοῦ κου
ταρίου τὴν πλευρὰν τοῦ Κυρίου, τὴν ἐκβλύσασαν
αἷμα καὶ ὕδωρ, δραμὼν ἔλαβε καλόκυνθαν, καὶ ἐδέ
ξατο ἐν αὐτῇ τὸ τίμιον αἷμα, καὶ κατείχε κρύφα. Καὶ
τελευτῶν κατέλιπεν αὐτὸ δύο ἐρημίταις ἀνθρώποις.
Καὶ κατὰ γενεὰν ἦλθεν εἰς ἄνθρωπον εὐλαβῆ μοναχόν, ὀνόματι Βαριψαββάν, τὸν δι' αὐτοῦ πολλὰς ἰάσεις
ἐπιτελέσαντα. Πρὸ δὲ τῆς τελευτῆς αὐτοῦ, λαβὼν
αὐτὸ τὸ ἅγιον αἷμα, μετὰ τῆς κολοκύνθης, περιο
ἐπάτει κατὰ πᾶσαν πόλιν καὶ χώραν θαυματουργών.
Ιδόντες δὲ αὐτόν τινες τὸν Θεὸν μὴ φοβούμενοι, καὶ
νομίσαντες, ὅτι, ἐὰν αὐτὸν φονεύσωσι, καὶ λαβωσι
τὴν κολόκυνθαν μετὰ τοῦ τιμίου αἵματος, κερδή
σουσι χρήματα πολλά, νυκτὸς ἀπελθόντες ἀπέκτει
ναν. Καὶ ἔλαβον τὴν κολόκυνθαν, μηδὲν, ὧν ἤλπισαν,
εὐρόντες. Καὶ οὕτω, θανών, παρέδωκε τὸ πνεῦμα,
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ.
Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων καὶ αὐταδέλφων Μηνοδώρας, Νυμφοδώρας, καὶ Μητροδώρας.
Η μάρτυς Μηνοδώρα, μετά Νυμφοδώρας και Μητροδώρας τῶν ἀδελφῶν αὐτῆς ὑπῆργεν ἐπὶ τῆς βασ
col. 41–42page 17 of 21
PG 117:41σιλείας Μαξιμιανοῦ, ἐκ τῆς χώρας Βιθυνίας, κατοικοῦσα ἐν τοῖς πυθίοις, ἔνθα τὰ θερμὰ ἐξέρχονται ὕδατα. Τὸν Χριστὸν δὲ ἀγαπῶσαι, καὶ ἐπὶ τῷ ὀνό ματι αὐτοῦ τοὺς Ἕλληνας διδάσκουσαι, ἐκρατήθησαν, παρὰ τοῦ τῆς χώρας άρχοντος. Καὶ ἐρωτηθεῖσαι, ὡμολόγησαν τὸν Χριστόν. Διὰ τοῦτο τύπτεται πρῶτον ἡ πρώτη ἀδελφὴ Μηνοδώρα· καὶ ῥάβδοις συντρίβεται τὰ σκέλη αὐτῆς. Καὶ οὕτω προσευχομένη ἐτελειώθη. Προσέταξε δὲ ὁ ἄρχων τεθῆναι τὸ λείψανον αὐτῆς ἔμπροσθεν τῶν ἄλλων ἀδελφῶν, πρὸς τὸ ἐκφοβῆσαι· καὶ εἶπε πρὸς αὐτάς· Θύσατε τοῖς θεοῖς ἵνα μὴ τὰ ὅμοια τῇ ἀδελφῇ ὑμῶν πάθητε. ὡς δὲ οὐκ ἔπεισεν, ἐκέλευσε τοῖς δημίοις καὶ αὐτὲς φονεῦσαι. Καὶ εὐθέως λαβόντες οἱ δήμιοι μοχλούς σιδηροῦς, συνέτριψαν πάντα τὰ μέλη αὐτῶν. Καὶ οὕτω τελειωθεῖσαι, ἐτάφησαν πλησίον τῶν θερμῶν ὑδάτων, ἰάσεις ἐπιτελοῦσαι. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ΙΑ Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Διοδώρου καὶ Διδύμου. Διόδωρος, καὶ Δίδυμος, οἱ τοῦ Χριστοῦ μάρτυρες, ὑπῆρχον μὲν ἐκ τῆς πόλεως Λαοδικείας τῆς Συρίας. Χριστιανοὶ δὲ ὄντες, ἐδίδασκον πάντας ἐπὶ τῷ ὀνό ματι Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, τοῦ ποιήσαντος τὸν οὐ ρανὸν καὶ τὴν γῆν, καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτοῖς. Καὶ πολλοὺς τῶν ἀπίστων ἐπιστρέφοντες, ἐβάπτιζον, Διαβληθέντες δὲ παρὰ τῶν δυσσεβῶν Ἑλλήνων τῷ τῆς Λαοδικείας ἄρχοντι, παρέστησαν τῷ κριτηρίῳ αὐ τοῦ. Καὶ ἐρωτηθέντες, καὶ ἑαυτοὺς Χριστιανούς ὁμολογήσαντες, ἰσχυρῶς ἐτύφθησαν. Ἐπὶ πολὺ δὲ τιμωρηθέντες, καὶ τὸν Χριστὸν μὴ ἀρνησάμενοι ἀλλὰ μᾶλλον τὴν τῶν εἰδώλων πλάνην ἀνδρείως ἐλέγξαντες, καὶ τὸν ἄρχοντα, ὡς παράνομον, καὶ κακῶς πράττοντα ὀνειδίσαντες, καὶ εἰς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ἐμπτύσαντες, ὡς τὸν ἀληθινὸν Θεὸν καταλιπόντα, καὶ ψευδέσιν εἰδώλοις προσκείμενον εὐχαριστοῦντες, καὶ τῷ Χριστῷ προσευχόμενοι, ἐν αὐταῖς ταῖς βασάνοις ἀπέθανον. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τῆς ἁγίας μάρτυρος Ιας, τῆς ἐν Περσίδι μαρτυρησάσης. Η τοῦ Χριστοῦ μάρτυς Τα ὑπῆρχεν ἀπὸ Κάστρου Ρωμαϊκοῦ πλησίον διακειμένου τῆς χώρας Περσίδος ὑπὸ δὲ Σαβωρίου τοῦ βασιλέως Περσῶν ἐκρατήθη αἰχμάλωτος μετὰ χιλιάδων εννέα Χριστιανῶν. Καὶ διαγνωσθεῖσα, ὅτι τὸν Χριστὸν σέβεται, παρεδόθη τοῖς ἀρχιμάγοις, ἐπὶ τῷ τιμωρηθῆναι. Οίτικες ἀναγκάσαντες αὐτὴν ἀρνήσασθαι τὸν Χριστὸν, οὐ μονονοὺκ ἔπεισαν, ἀλλὰ καὶ κατεγελάσθησαν ὑπ' αὐτῆς, Διὰ τοῦτο ἐνεβλήθη εἰς φυλακήν, χρόνον ὁλόκληρον τῷ λιμῷ καταπονουμένη. Εἶτα ἐκβληθεῖσα τῆς φυ λακῆς, ἐτύφθη μετὰ ῥαβδίων οίνων ἀκαθαρίστων, Καὶ πάλιν ἀποκλεισθεῖσα ἐπὶ δεκαπέντε μῆνας, παρέστη τῷ κριτηρίῳ τῶν ἀρχιμάγων. Καὶ δεθεῖσα σχοινίοις λεπτοῖς τὰς χεῖρας καὶ τοὺς μηροὺς καὶ τὰ σκέλη συνεσφίχθη ὑπὸ στυρακίου· ἕως τὰ ὀστᾶ αὐτ τῆς τρισμὸν ἐποίησαν. Καὶ πάλιν ἐτύφθη διά λω ρίων ὠμοβύρσων τὰς ψύας καὶ τὴν κοιλίαν. Καὶ μετὰ ταῦτα εὐχαριστοῦσα, διὰ ξίφους ἐτμήθη τὴν κεφαλὴν,
41
SEPTEMBER.
49
σιλείας Μαξιμιανοῦ, ἐκ τῆς χώρας Βιθυνίας, κατοι- rante, fuerunt. Habitabant autem in Pythiis, ubi
κοῦσα ἐν τοῖς πυθίοις, ἔνθα τὰ θερμὰ ἐξέρχονται
ὕδατα. Τὸν Χριστὸν δὲ ἀγαπῶσαι, καὶ ἐπὶ τῷ ὀνό
ματι αὐτοῦ τοὺς Ἕλληνας διδάσκουσαι, ἐκρατήθησαν,
παρὰ τοῦ τῆς χώρας άρχοντος. Καὶ ἐρωτηθεῖσαι,
ὡμολόγησαν τὸν Χριστόν. Διὰ τοῦτο τύπτεται πρῶτον
ἡ πρώτη ἀδελφὴ Μηνοδώρα· καὶ ῥάβδοις συντρί
βεται τὰ σκέλη αὐτῆς. Καὶ οὕτω προσευχομένη
ἐτελειώθη. Προσέταξε δὲ ὁ ἄρχων τεθῆναι τὸ λείψανον αὐτῆς ἔμπροσθεν τῶν ἄλλων ἀδελφῶν, πρὸς τὸ
ἐκφοβῆσαι· καὶ εἶπε πρὸς αὐτάς· Θύσατε τοῖς θεοῖς
ἵνα μὴ τὰ ὅμοια τῇ ἀδελφῇ ὑμῶν πάθητε. ὡς δὲ οὐκ
ἔπεισεν, ἐκέλευσε τοῖς δημίοις καὶ αὐτὲς φονεῦσαι.
Καὶ εὐθέως λαβόντες οἱ δήμιοι μοχλούς σιδηροῦς,
συνέτριψαν πάντα τὰ μέλη αὐτῶν. Καὶ οὕτω τελειωθεῖσαι, ἐτάφησαν πλησίον τῶν θερμῶν ὑδάτων, ἰάσεις
ἐπιτελοῦσαι.
ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ.
ΙΑ
Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Διοδώρου καὶ
Διδύμου.
calida prodeunt aquæ Cum vero Christum diligerent, atque in ejus nomine Græcos edocerent, comprehensæ a regionis præside atque interrogata,
Christum professæ sunt. Quamobrem Menodora,
sororum natu maxima, primum virgis cæditur, ejusque crura contunduntur: atque ita orans, decessit.
Cujus reliquias jussit præses coram aliis sororibus
apponi, ut terrorem illis incuteret: hortabaturque
ut diis sacra facerent, ne eadem quæ soror, paterentur. Sed cum nihil dicendo efficeret, præcepit lictoribus ut et ipsas occiderent. Qui arreptis
statim ferreis vectibus, omnia earum membra contuderunt. Atque ita martyrium consummantes,
sepultæ sunt prope calidas aquas, multis sanitatem restituentes.
EODEM MENSE.
Die undecima
29 Certamen sanctorum martyrum Diodori, et
Didymi.
Diodorus et Didymus, Christi martyres, ex urbe
Syria Laodicea fuerunt. Cum autem Christiani
essent, docebant omnes in nomine Domini Dei
nostri, qui fecit cœlum et terram, et omnia quæ in
eis sunt: multosque infidelium convertentes, baptizabant. Delati igitur ab impiis Græcis ad Laodiceæ
præsidem, ad illius tribunal producuntur: interrogatique, cum se ipsos Christianos profterentur,
acriter vapularunt; diuque torti, cum non solum
Christum non abnegarent, sed idolorum etiam imposturam constanter reprehenderent,præsidemque
ut impium et iniquum traducerent, inque ejus os
exspuerent, quod, verum Deum deserens, falsorum
idolorum cultor esset; in ipsis cruciatibus gratias
agentes, Christumque precantes, mortui sunt.
Διόδωρος, καὶ Δίδυμος, οἱ τοῦ Χριστοῦ μάρτυρες,
ὑπῆρχον μὲν ἐκ τῆς πόλεως Λαοδικείας τῆς Συρίας.
Χριστιανοὶ δὲ ὄντες, ἐδίδασκον πάντας ἐπὶ τῷ ὀνό
ματι Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, τοῦ ποιήσαντος τὸν οὐ
ρανὸν καὶ τὴν γῆν, καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτοῖς. Καὶ
πολλοὺς τῶν ἀπίστων ἐπιστρέφοντες, ἐβάπτιζον,
Διαβληθέντες δὲ παρὰ τῶν δυσσεβῶν Ἑλλήνων τῷ τῆς
Λαοδικείας ἄρχοντι, παρέστησαν τῷ κριτηρίῳ αὐ
τοῦ. Καὶ ἐρωτηθέντες, καὶ ἑαυτοὺς Χριστιανούς
ὁμολογήσαντες, ἰσχυρῶς ἐτύφθησαν. Ἐπὶ πολὺ δὲ
τιμωρηθέντες, καὶ τὸν Χριστὸν μὴ ἀρνησάμενοι
ἀλλὰ μᾶλλον τὴν τῶν εἰδώλων πλάνην ἀνδρείως
ἐλέγξαντες, καὶ τὸν ἄρχοντα, ὡς παράνομον, καὶ
κακῶς πράττοντα ὀνειδίσαντες, καὶ εἰς τὸ πρόσωπον
αὐτοῦ ἐμπτύσαντες, ὡς τὸν ἀληθινὸν Θεὸν καταλιποντα, καὶ ψευδέσιν εἰδώλοις προσκείμενον εὐχαριστοῦντες, καὶ τῷ Χριστῷ προσευχόμενοι, ἐν αὐταῖς ταῖς
βασάνοις ἀπέθανον.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ
'
Αθλησις τῆς ἁγίας μάρτυρος Ιας, τῆς ἐν Περσίδι
μαρτυρησάσης.
Η τοῦ Χριστοῦ μάρτυς Τα ὑπῆρχεν ἀπὸ Κάστρου
Ρωμαϊκοῦ πλησίον διακειμένου τῆς χώρας Περσίδος·
ὑπὸ δὲ Σαβωρίου τοῦ βασιλέως Περσῶν ἐκρατήθη
αἰχμάλωτος μετὰ χιλιάδων εννέα Χριστιανῶν. Καὶ
διαγνωσθεῖσα, ὅτι τὸν Χριστὸν σέβεται, παρεδόθη
τοῖς ἀρχιμάγοις, ἐπὶ τῷ τιμωρηθῆναι. Οίτικες ἀναγκάσαντες αὐτὴν ἀρνήσασθαι τὸν Χριστὸν, οὐ μόνον
οὐκ ἔπεισαν, ἀλλὰ καὶ κατεγελάσθησαν ὑπ' αὐτῆς,
Διὰ τοῦτο ἐνεβλήθη εἰς φυλακήν, χρόνον ὁλόκληρον
τῷ λιμῷ καταπονουμένη. Εἶτα ἐκβληθεῖσα τῆς φυλακῆς, ἐτύφθη μετὰ ῥαβδίων οίνων ἀκαθαρίστων,
Καὶ πάλιν ἀποκλεισθεῖσα ἐπὶ δεκαπέντε μῆνας,
παρέστη τῷ κριτηρίῳ τῶν ἀρχιμάγων. Καὶ δεθεῖσα
σχοινίοις λεπτοῖς τὰς χεῖρας καὶ τοὺς μηροὺς καὶ τὰ
σκέλη συνεσφίχθη ὑπὸ στυρακίου· ἕως τὰ ὀστᾶ αὐτ
τῆς τρισμὸν ἐποίησαν. Καὶ πάλιν ἐτύφθη διά λω
ρίων ὠμοβύρσων τὰς ψύας καὶ τὴν κοιλίαν. Καὶ μετὰ
ταῦτα εὐχαριστοῦσα, διὰ ξίφους ἐτμήθη τὴν κεφαλὴν,
PATROL. GR. CXVII.
Eodem die
30 Certamen sanctæ martyris Iæ, quæ in Perside
martyrium subiit.
Ia Christi martyr ex Castro Romano fuit, quod
juxta regionem Persidis situm est. Sapore autem
Persarum rege una cum novem millibus Christianorum captiva abducta, Christumque colere deprehensa, traditur magorum principibus, ut torqueretur.
quibus cum deficere a Christo compelleretur,
non modo ad id induci non potuit, sed potius eos
derisit. Quamobrem in carcerem detruditur, ubi
per annum integrum fame macerata est. Deinde
custodia educta, horrentibus malorum punicorum
virgis caditur, et rursus custodiæ traditur quindecim mensium spatio. Postea tribunali principum
magorum sistitur; ejusque manus, femora et crura
hastili tenuibus adeo funibus astricta sunt, donec
crepitum et stridorem illius ossa edidere. Ad hæc
nervis bubulis in lumbis et ventre coditur. Demum gratias agens, gladio decollatur.
2
col. 43–44page 18 of 21
PG 117:43Ο Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμην τῆς ὁσίας Θεοδώρας τῆς ἐν ᾿Αλεξανδρεία. Η ὁσία Θεοδώρα ὑπῆρχεν ἐπὶ τῆς βασιλείας Ζήνωνος, ὡραῖα τὴν ὄψιν, καὶ πλουσίων γονέων θυγάτηρ, ἔχουσα ἄνδρα εὐλαβή, και φοβούμενον τὸν Θεόν. Ανήρ δέ τις πλούσιος, ὑπὸ τοῦ διαβόλου κινηθείς, ἐπεθύμησεν αὐτῆς, καὶ χρησάμενος γυναίῳ τινὶ τῶν πρὸς ταῦτα ἐπιτηδείων, ἐπλήρωσε τὴν ἁμαρτίαν αὐ τοῦ. Μετὰ δὲ τὴν ἁμαρτίαν μεταμεληθείσα ή θεο δώρα, καὶ μὴ φέρουσα τὸ ὄνειδος, ἐξεδύσατο τὴν στολὴν αὐτῆς, καὶ ἐνεδύσατο ἱμάτια ἀνδρεῖα πενιχρά, καὶ ἀπῆλθεν εἰς ἀνδρεῖον μοναστήριον, μετονομάσασα ἑαυτὴν Θεόδωρον. Ὁ δὲ ἀνὴρ αὐτῆς δι' αὐτήν, ἦν θρηνῶν καὶ κοπτόμενος. Τοσούτους δὲ πειρασμούς ὑπέστη παρῆ τῶν δαιμόνων, καὶ τοιούτους ἀγῶνας ἐπεδείξατο, ὡς μὴ μόνον τοῦ ἁμαρτήματος λύτρα. θῆναι, ἀλλὰ καὶ θαυμάτων ἀξιωθῆναι πολλῶν. Νο μίζοντες δὲ οἱ μοναχοί, ὅτι ἀνήρ ἐστιν ἐσπούδασε γάρ λαβείν), μετὰ τελευτὴν ἀπολούοντες. εὗρον αὐτὴν γὰρ κατά φύσιν γυναίκα, καὶ ἐδόξασαν τὸν Θεόν. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Αθλησις τοῦ ἁγίου Ἱερομάρτυρος Αυτονόμου. Αὐτόνομος ὁ Ἱερομάρτυς, ὑπῆρχεν ἐπὶ τῆς βασιλείας Διοκλητιανοῦ, ἐπίσκοπος γενόμενος Ιταλίας. Διὰ δὲ τὸν κατὰ τῶν Χριστιανῶν διωγμόν, καταλιπών τὴν Ἰταλίαν, κατέλαβε τὴν Βιθυνίαν. Καὶ ὑπεξί χθη παρὰ Κορνηλίου τινὸς Χριστιανοῦ. Κτίσας δι ναὸν ἐπὶ τῷ ὀνόματι τοῦ ἀρχιστρατήγου Μιχαήλ, καὶ χειροτονήσας ἐν αὐτῷ ἐπίσκοπον τὸν Κορνήλιον, ἀπῆλθεν εἰς Κλαυδίου πόλιν, διδάσκων καὶ ἐκεῖ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ. Υποστρέψας δὲ, καὶ τὸν Κορνήλιον ἐπισκεψάμενος, καὶ κειτουργῶν ἐν τῷ ναῷ τοῦ ἀρο χιστρατήγου Μιχαήλ, εἰς μανίαν ἐκίνησε τοὺς Ἕλ ληνας, μὴ φέροντας βλέπειν τὸν μὲν Χριστὸν προσ κυνούμενον ὑπ' αὐτοῦ, τὰ δὲ εἴδωλα καταφρονούμενα. Καὶ ἐπιτηρήσαντες τὸν καιρὸν, ὅτε ἐλειτούργει, εἰσε επήδησαν εἰς τὴν ἐκκλησίαν, καὶ τοὺς περὶ αὐτὸν μετὰ μαχαιρῶν καὶ ξύλων εἰς φυγὴν τρέψαντες, ἐν αὐτῷ τῷ θυσιαστηρίῳ τὸν ἅγιον ὁμῶς, καὶ ἀπανθρώπως ἐφόνευσαν, καὶ παρέδωκε τῷ Κυρίῳ τὸ πνεῦμα αὐτοῦ. Τῇ αὐτῇ ἡμέρα ᾿Αθλησις τοῦ ἁγίου Ιερομάρτυρος Κορνούτου, Κορνοῦτος ὁ Ἱερομάρτυς ἦν μὲν ἐκ τῆς πόλεως Ικονίου, πρεσβύτερος εὐλαβὴς καὶ φοβούμενος τὸν Θεόν. Διωγμοῦ δὲ γενομένου κατὰ τῶν Χριστιανών, ἀπεστάλη ὁ ἄρχων τοῦ Ικονίου ὡμὸς καὶ ἀπάνθρωπος εἰς τὸ βασανίσαι τοὺς ἐκεῖ Χριστιανούς· καὶ πάντων φυγόντων διὸ τὸν φόβον, ὁ Κορνοῦτος με νος καταλειφθείς, ὑπήντησε τῷ ἄρχοντι. Καὶ ἐρω τηθεὶς ὑπ᾽ αὐτοῦ, θαρσαλέως τὸν Χριστὸν ὡμολα γησε, καὶ ἑαυτὸν Χριστιανὸν τέλειον ἀνεκήρυξεν, ἐλέγξας καὶ τῶν εἰδώλων τὴν ἀπάτην, καὶ τὸν ἄρ χοντα μυκτηρίσας· Διὰ τοῦτο κρατηθεὶς, καὶ δεθείς τοὺς πόδας σχοινίοις λεπτοῖς, σύρεται κατὰ τὰς πλα τοίης, καὶ ῥύμας τῆς πόλεως Ικονίου, ἕως τὸ αἷμα
43
Bodem die
MENOLOGI PARS 1.
88 Commemoratio sancta Theodore Alexandrina.
Sancta Theodora floruit imperatore Zenone. Hæc
forma insigni, et locupletam parentum filia, nupserat viro pio ac timenti Deum. Dives autem quidam
cum a diabolo commotus arderet illius amore, adhibita lena, factus est voti sui compos. Post commissum peccatum Teodora, cum facti illam peniteret, neque ignominiam perferre posset, exutamuliebri stola, induit virilem pauperis habitum, ingressaque virorum monasterium, seipsam Theodorum nominavit: cum interim vir ejus in luctu
perpetuo ac squalore propter illam jaceret: quæ
tantas dæmonum tentationes pertulit, tamque grave adversus illos certamen suscepit, ut non solum
peccati labem eluerit; sed multorum etiam miraculorum dono digna a Deo habita fuerit. Putantes
autem monachi illam virum esse (omnem enim
operam adhibuerat, ut lateret, dum eam post obitum abluerent, feminam invenerunt, Deum laudibus efferentes.
EODEM MENSE.
Die duodecima
82 Certamen sacrosancti martyris Autonomi.
Socrosanctus martyr Autonomus, Diocletiano
imperatore, episcopus in Italia fuit. Ob motam
autem in Christianos persecutionem relicta Italia
in Bithyniam profectus, a Cornelio quodam Christiano exceptus est: ubi cum templum nomini Michaelis archistrategi excitasset, atque in eo CorneΟ
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ
44
Μνήμην τῆς ὁσίας Θεοδώρας τῆς ἐν ᾿Αλεξανδρεία.
Η ὁσία Θεοδώρα ὑπῆρχεν ἐπὶ τῆς βασιλείας Ζήνω
νος, ὡραῖα τὴν ὄψιν, καὶ πλουσίων γονέων θυγάτηρ,
ἔχουσα ἄνδρα εὐλαβή, και φοβούμενον τὸν Θεόν.
Ανήρ δέ τις πλούσιος, ὑπὸ τοῦ διαβόλου κινηθείς,
ἐπεθύμησεν αὐτῆς, καὶ χρησάμενος γυναίῳ τινὶ τῶν
πρὸς ταῦτα ἐπιτηδείων, ἐπλήρωσε τὴν ἁμαρτίαν αὐ
τοῦ. Μετὰ δὲ τὴν ἁμαρτίαν μεταμεληθείσα ή θεο
δώρα, καὶ μὴ φέρουσα τὸ ὄνειδος, ἐξεδύσατο τὴν
στολὴν αὐτῆς, καὶ ἐνεδύσατο ἱμάτια ἀνδρεῖα πενιχρά,
καὶ ἀπῆλθεν εἰς ἀνδρεῖον μοναστήριον, μετονομάσασα
ἑαυτὴν Θεόδωρον. Ὁ δὲ ἀνὴρ αὐτῆς δι' αὐτήν,
ἦν θρηνῶν καὶ κοπτόμενος. Τοσούτους δὲ πειρασμούς
ὑπέστη παρῆ τῶν δαιμόνων, καὶ τοιούτους ἀγῶνας
ἐπεδείξατο, ὡς μὴ μόνον τοῦ ἁμαρτήματος λύτρα.
θῆναι, ἀλλὰ καὶ θαυμάτων ἀξιωθῆναι πολλῶν. Νο
μίζοντες δὲ οἱ μοναχοί, ὅτι ἀνήρ ἐστιν ἐσπούδασε
γάρ λαβείν), μετὰ τελευτὴν ἀπολούοντες. εὗρον αὐτὴν
γὰρ
κατά φύσιν γυναίκα, καὶ ἐδόξασαν τὸν Θεόν.
ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ.
IB'
Αθλησις τοῦ ἁγίου Ἱερομάρτυρος Αυτονόμου.
Αὐτόνομος ὁ Ἱερομάρτυς, ὑπῆρχεν ἐπὶ τῆς βασιλείας
Διοκλητιανοῦ, ἐπίσκοπος γενόμενος Ιταλίας. Διὰ
δὲ τὸν κατὰ τῶν Χριστιανῶν διωγμόν, καταλιπών
τὴν Ἰταλίαν, κατέλαβε τὴν Βιθυνίαν. Καὶ ὑπεξίχθη παρὰ Κορνηλίου τινὸς Χριστιανοῦ. Κτίσας δι
ναὸν ἐπὶ τῷ ὀνόματι τοῦ ἀρχιστρατήγου Μιχαήλ,
καὶ χειροτονήσας ἐν αὐτῷ ἐπίσκοπον τὸν Κορνήλιον,
ἀπῆλθεν εἰς Κλαυδίου πόλιν, διδάσκων καὶ ἐκεῖ τὸν
λόγον τοῦ Θεοῦ. Υποστρέψας δὲ, καὶ τὸν Κορνήλιον
ἐπισκεψάμενος, καὶ κειτουργῶν ἐν τῷ ναῷ τοῦ ἀρο
χιστρατήγου Μιχαήλ, εἰς μανίαν ἐκίνησε τοὺς Ἕλ
ληνας, μὴ φέροντας βλέπειν τὸν μὲν Χριστὸν προσκυνούμενον ὑπ' αὐτοῦ, τὰ δὲ εἴδωλα καταφρονούμενα.
Καὶ ἐπιτηρήσαντες τὸν καιρὸν, ὅτε ἐλειτούργει, εἰσε
επήδησαν εἰς τὴν ἐκκλησίαν, καὶ τοὺς περὶ αὐτὸν
μετὰ μαχαιρῶν καὶ ξύλων εἰς φυγὴν τρέψαντες, ἐν
•
lium episcopum ordinasset, abiit Claudiopolim, ibi.
que verbum Dei prædicabat. Reversus autem, ut Cornelium inviseret, cum in archistrategi Michaeli tem.
plo liturgiam celebraret in furorem concitavit
Gracos, inique ferentes Christum ab eo, neglectis
idolis, adorari. Quamobrem observato tempore,
quo sacris operabatur, insiluere in ecclesiam:
atque iis, qui circa ipsum erant, gladiis ac futibus in fugam versis, sauctum virum in ipso altari
crudeliter necarunt, qui spiritum Domino tradidit.
αὐτῷ τῷ θυσιαστηρίῳ τὸν ἅγιον ὁμῶς, καὶ ἀπανθρώπως ἐφόνευσαν, καὶ παρέδωκε τῷ Κυρίῳ τὸ πνεῦμα
αὐτοῦ.
Eodem die
38 Certamen sacrosancti martyris Cornuti.
Sacrosanctus martyr Cornutus ex urbe Iconio
fuit, presbyter pius, ac timens Deum. Mota autem
in Christianos persecutione, cum Iconii præses
crudelis, atque omnis humanitatis expers missus
fuisset, ut Christianos ibi versantes torqueret, cœteris omnibus metu dilapsis, Cornutus, ab omnibus
destitutus, obviam præsidi processit: interrogatus.
que, cum audacter Christum confiteretur, et seipsum perfectum Christianum prædicaret, idolorum
autem imposturam redargueret, ipsumque præsidem irrideret, comprehensus est: pedibusque tenui ſune adstrictis, per urbis Iconii plateas et
vicos usque adeo raptatur, donec ejus sanguis,
Τῇ αὐτῇ ἡμέρα
᾿Αθλησις τοῦ ἁγίου Ιερομάρτυρος Κορνούτου,
Κορνοῦτος ὁ Ἱερομάρτυς ἦν μὲν ἐκ τῆς πόλεως
Ικονίου, πρεσβύτερος εὐλαβὴς καὶ φοβούμενος τὸν
Θεόν. Διωγμοῦ δὲ γενομένου κατὰ τῶν Χριστιανών,
ἀπεστάλη ὁ ἄρχων τοῦ Ικονίου ὡμὸς καὶ ἀπάνθρω
πος εἰς τὸ βασανίσαι τοὺς ἐκεῖ Χριστιανούς· καὶ
πάντων φυγόντων διὸ τὸν φόβον, ὁ Κορνοῦτος με
νος καταλειφθείς, ὑπήντησε τῷ ἄρχοντι. Καὶ ἐρω
τηθεὶς ὑπ᾽ αὐτοῦ, θαρσαλέως τὸν Χριστὸν ὡμολα
γησε, καὶ ἑαυτὸν Χριστιανὸν τέλειον ἀνεκήρυξεν,
ἐλέγξας καὶ τῶν εἰδώλων τὴν ἀπάτην, καὶ τὸν ἄρ
χοντα μυκτηρίσας· Διὰ τοῦτο κρατηθεὶς, καὶ δεθείς
τοὺς πόδας σχοινίοις λεπτοῖς, σύρεται κατὰ τὰς πλα
τοίης, καὶ ῥύμας τῆς πόλεως Ικονίου, ἕως τὸ αἷμα
col. 45–46page 19 of 21
PG 117:45αὐτοῦ ἔρρευσε ποταμιδὸν ἐπὶ τὴν γῆν. Καὶ τεθεὶς ὡσεὶ νεκρὸς ἠυχαριστει τῷ Θεῷ προσευχόμενος. Καὶ οἴνω τιμωρηθεὶς ἐπιπολύ, καὶ μέχρι τῆς ἐσχάτης ἀναπνοῆς τὸν Χριστὸν ἐπικαλούμενος, προστάξει τοῦ ἄρχοντος, ἀπετμήθη τὴν κεφαλὴν, παραθέμενος τὴν ψυχὴν τῷ θεῷ. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Θεοδώρου τοῦ ἐν Αλεξανδρεία. Τοῦτον τὸν ἅγιον μάρτυρα Θεόδωρον, Χριστιανὸν ὄντα εὐλαβῆ καὶ ἐνάρετον, παρρησία κηρύττοντα τὸν Χριστὸν, καὶ Θεὸν ὁμολογοῦντα τοῦ παντὸς Δημιουργόν, ὁ τῶν ᾿Αλεξανδρέων δῆμος, εἰδωλολάτραι ὄντας, συναχθέντες ἐκράτησαν αὐτὸν, καὶ ἐτιμωρήσαντο ἰσχυρῶς. Καὶ πλέξαντες στέφανον ἀκάνθινον, περιέθηκαν αὐτοῦ τῇ κεφαλῇ, καὶ μετὰ ῥαβδίων ἔτυπτον, καὶ εἰς τὴν πόλιν δέσμιον περι ἦγον, χλευάζοντες αὐτὸν καὶ γελῶντες. Μετὰ τοῦτο ἔῤῥιψαν ἐν τῇ θαλάσσῃ. Αύρα δὲ γαλήνης τοῦτον ἐπὶ τῆς ξηρᾶς σῶον διέσωσε. Καὶ πάλιν κρατηθεὶς, δεδεμένος παρέστη τῷ ἄρχοντι. Καὶ ἀναγκασθεὶς ἀρ νήσασθαι τὸν Χριστὸν, καὶ μὴ πεισθείς, αὖθις ἐβασανίσθη. Καὶ δοξάζων τὸν Θεὸν, καὶ εὐχαριστῶν τῷ ἁγίῳ αὐτοῦ ὀνόματι, ἐν αὐταῖς ταῖς βασάνοις, κατα εδικάσθη παρὰ τοῦ ἄρχοντος ἀποκεφαλισθῆναι. Καὶ ἀπαγαγόντες αὐτὸν οἱ στρατιῶται εἰς τὸν τόπον τῶν καταδίκων, ἀπεκεφάλισαν. Καὶ οὕτω τελειωθείς, παρέδωκε τὸ πνεῦμα. ΜΙΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Μακροβίου, Γορ. διανοῦ, καὶ τῆς συνοδίας αὐτῶν. Οὗτοι οἱ ἅγιοι μάρτυρες ὑπῆρχον ἐπὶ τῆς βασι λείας Λικινίου· ὁ μὲν Μακρόβιος ἀπὸ Καππαδοκίας, ὁ δὲ Γορδιανὸς ἀπὸ Παφλαγονίας. Νέοι δὲ ὄντες τὴν ἡλικίαν, καὶ ἀνδρεῖοι καὶ σώφρονες, ἦσαν τεταγμένοι δουλεύειν εἰς τὴν τοῦ βασιλέως τράπεζαν, καὶ ἀγα πώμενοι παρ' αὐτοῦ διὰ τὴν ἀρετὴν, καὶ τὸ τοῦ προσώπου κάλλος. Αλλὰ διαγνωσθέντες είναι Χρι στιανοί, καὶ ποτὲ μὲν διὰ παρακλήσεως, ποτὲ δὲ δι' ἀπειλῆς ἀναγκαζόμενοι τὸν Χριστὸν ἀρνήσασθαι, καὶ μὴ πεισθέντες, ἐξωρίσθησαν εἰς τὴν χώραν Σκυ θίας. Καὶ φθάσαντες ἐκεῖ, εὗρον τοὺς ἁγίους Ζω τικόν, Λουκιανὸν, καὶ Ηλεὶ ἀγωνιζομένους, ἀθλοῦντας διὰ τὴν εἰς Χριστὸν ὁμολογίαν. Καὶ μετὰ πολλὰς τὰς βασάνους, ὁ μὲν Ζωτικὸς καὶ ὁ Λουκιανός ξίφει ἐτελειώθησαν. Αὐτοὶ δὲ, μετὰ τοῦ Ἠλεί, τῇ φυλακῇ παρεπέμφθησαν. Καὶ ὁ μὲν ἀπεκεφαλίσθη· μακρόβιος δὲ καὶ Γορδιανὶς πυρὶ ἐτελειώθησαν. Ὁ δὲ Ουαλεριανὸς ἐπὶ τῷ τάφῳ τῶν ἁγίων θρηνῶν ἐξω έπνευσεν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τοῦ ἁγίου Ἱερομάρτυρος Ιουλιανοῦ τοῦ ἐν Αγκύρα τῆς Γαλατίας. Ἐπὶ τῆς βασιλείας Λικιννίου ἦν διωγμὸς μέγας κατὰ τῶν Χριστιανῶν· ἐγγὺς δὲ 'Αγκύρας τῆς Γα λατίας ὑπῆρχε πρεσβύτερος εὐλαβὴς ὄνομα πουλια νός. Διὰ δὲ τὸν διωγμὸν ἔφυγε, καὶ ἀπῆλθεν εἰς
45
SEPTEMBER.
46
αὐτοῦ ἔρρευσε ποταμιδὸν ἐπὶ τὴν γῆν. Καὶ τεθεὶς fluvii instar, in terram efflueret, cum interim seὡσεὶ νεκρὸς ἠυχαριστει τῷ Θεῷ προσευχόμενος. Καὶ
οἴνω τιμωρηθεὶς ἐπιπολύ, καὶ μέχρι τῆς ἐσχάτης
ἀναπνοῆς τὸν Χριστὸν ἐπικαλούμενος, προστάξει
τοῦ ἄρχοντος, ἀπετμήθη τὴν κεφαλὴν, παραθέμενος
τὴν ψυχὴν τῷ θεῷ.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ
Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Θεοδώρου τοῦ ἐν
Αλεξανδρεία.
Τοῦτον τὸν ἅγιον μάρτυρα Θεόδωρον, Χριστιανὸν
ὄντα εὐλαβῆ καὶ ἐνάρετον, παρρησία κηρύττοντα
τὸν Χριστὸν, καὶ Θεὸν ὁμολογοῦντα τοῦ παντὸς
Δημιουργόν, ὁ τῶν ᾿Αλεξανδρέων δῆμος, είδωλολάτραι ὄντας, συναχθέντες ἐκράτησαν αὐτὸν, καὶ
ἐτιμωρήσαντο ἰσχυρῶς. Καὶ πλέξαντες στέφανον
ἀκάνθινον, περιέθηκαν αὐτοῦ τῇ κεφαλῇ, καὶ μετὰ
ῥαβδίων ἔτυπτον, καὶ εἰς τὴν πόλιν δέσμιον περιἦγον, χλευάζοντες αὐτὸν καὶ γελῶντες. Μετὰ τοῦτο
ἔῤῥιψαν ἐν τῇ θαλάσσῃ. Αύρα δὲ γαλήνης τοῦτον
ἐπὶ τῆς ξηρᾶς σῶον διέσωσε. Καὶ πάλιν κρατηθεὶς,
δεδεμένος παρέστη τῷ ἄρχοντι. Καὶ ἀναγκασθεὶς ἀρ
νήσασθαι τὸν Χριστὸν, καὶ μὴ πεισθείς, αὖθις έβασανίσθη. Καὶ δοξάζων τὸν Θεὸν, καὶ εὐχαριστῶν τῷ
ἁγίῳ αὐτοῦ ὀνόματι, ἐν αὐταῖς ταῖς βασάνοις, κατα
εδικάσθη παρὰ τοῦ ἄρχοντος ἀποκεφαλισθῆναι. Καὶ
ἀπαγαγόντες αὐτὸν οἱ στρατιῶται εἰς τὸν τόπον τῶν
καταδίκων, ἀπεκεφάλισαν. Καὶ οὕτω τελειωθείς,
παρέδωκε τὸ πνεῦμα.
ΜΙΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ.
I
mivivus gratias ageret, Deoque preces offerret.
Atque ita diu tortus, Christumque ad extremum
usque spiritum invocans, postremo præsidis jussu
capite plexus, animam Deo commendavit.
Eodem die
84 Certamen sancti martyris Theodori Alexandrini.
Hunc sanctum martyrem Theodorum, Christianum pium ac virtute præditum, cum libere Christum prædicaret, eumque Deum ac rerum omnium
Conditorem assereret, Alexandrinus populus, idolorum superstitioni addictus, in unum coactus,captum
acriter excruciavit. Deinde spineam coronam plectens, capiti ejus imposuit; et virgis cæsum, per
urbem vinctum circumduxit, ludibrio et sannis
expositum. Posîhæc in mare demersum, levissimus
ventus in terram ejecit incolumem. Rursusque comprehensus, præfecto vinctus sistitur: qui cum illum
a Christi fide avertere non posset, iterum tormentis subjicit, gloriam Deo in ipsis cruciatibus dantem, ejusque nomini gratias agentem. Postremo
præfecti sententia capite damnatus, et a militibus
ad supplicii locum abductus, decollatus fuit. Atque
ita martyrio defunctus, spiritum tradidit.
EODEM MENSE.
Die decima tertia
Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Μακροβίου, Γορ. G 35 Certamen sanctorum martyrum Macrobii, Gorδιανοῦ, καὶ τῆς συνοδίας αὐτῶν.
Οὗτοι οἱ ἅγιοι μάρτυρες ὑπῆρχον ἐπὶ τῆς βασι
λείας Λικινίου· ὁ μὲν Μακρόβιος ἀπὸ Καππαδοκίας,
ὁ δὲ Γορδιανὸς ἀπὸ Παφλαγονίας. Νέοι δὲ ὄντες τὴν
ἡλικίαν, καὶ ἀνδρεῖοι καὶ σώφρονες, ἦσαν τεταγμένοι
δουλεύειν εἰς τὴν τοῦ βασιλέως τράπεζαν, καὶ ἀγαπώμενοι παρ' αὐτοῦ διὰ τὴν ἀρετὴν, καὶ τὸ τοῦ
προσώπου κάλλος. Αλλὰ διαγνωσθέντες είναι Χρι
στιανοί, καὶ ποτὲ μὲν διὰ παρακλήσεως, ποτὲ δὲ δι'
ἀπειλῆς ἀναγκαζόμενοι τὸν Χριστὸν ἀρνήσασθαι, καὶ
μὴ πεισθέντες, ἐξωρίσθησαν εἰς τὴν χώραν Σκυ
θίας. Καὶ φθάσαντες ἐκεῖ, εὗρον τοὺς ἁγίους Ζω
τικόν, Λουκιανὸν, καὶ Ηλεὶ ἀγωνιζομένους, ἀθλοῦν
τας διὰ τὴν εἰς Χριστὸν ὁμολογίαν. Καὶ μετὰ πολλὰς
τὰς βασάνους, ὁ μὲν Ζωτικὸς καὶ ὁ Λουκιανός ξίφει
ἐτελειώθησαν. Αὐτοὶ δὲ, μετὰ τοῦ Ἠλεί, τῇ φυλακῇ
παρεπέμφθησαν. Καὶ ὁ μὲν ἀπεκεφαλίσθη· Μακρό
βιος δὲ καὶ Γορδιανὶς πυρὶ ἐτελειώθησαν. Ὁ δὲ
Ουαλεριανὸς ἐπὶ τῷ τάφῳ τῶν ἁγίων θρηνῶν ἐξω
έπνευσεν.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ
Αθλησις τοῦ ἁγίου Ἱερομάρτυρος Ιουλιανοῦ τοῦ ἐν
Αγκύρα τῆς Γαλατίας.
Ἐπὶ τῆς βασιλείας Λικιννίου ἦν διωγμὸς μέγας
κατὰ τῶν Χριστιανῶν· ἐγγὺς δὲ 'Αγκύρας τῆς Γαλατίας ὑπῆρχε πρεσβύτερος εὐλαβὴς ὄνομα πουλια
νός. Διὰ δὲ τὸν διωγμὸν ἔφυγε, καὶ ἀπῆλθεν εἰς
diani, et sociorum.
Hi sancti martyres Lycinio imperatore claruerunt et Macrobius quidem ex Cappadocia ortum
duxit; Gordianus vero ex Paphlagonia. Cum autem
forenti essent state, et fortitudine, sapientiaque
præditi, id muneris obibant, ut ad imperatoris
mensam ministrarent; et ab illo ob virtutem suam,
et egregiam corporis formam maxime diligebantur.
Sed fidei Christianæ accusati, cum nec adhortationibus, nec minis ad Christum abnegandum induci
possent, relegantur in Scythiam. Quo deportati,
invenerunt sanctos Zoticum, Lucianum, et Heli
fortissime pro Christi confessione pugnantes. Post
multos autem cruciatus, Zoticus quidem, et Lucianus capite plexi sunt: ipsi vero una cum Heli in
carcerem detrusi.Atque ille quidem decollatus est:
Macrobius autem, et Gordianus in ignem conjecti
occubuere; Valerianus vero ad sepulcrum sanctorum plorans, spiritum emisit.
Eodem die
36 Certamen sacrosancti martyris Juliani Ancyræ
in Galatia.
Licinio imperatore magna persecutio adversus
Christianos mota est. Erat autem prope Ancyram
- Galatiæ presbyter pius, nomine Julianus, qui
tandæ persecutionis causa in densum monter
col. 47–48page 20 of 21
PG 117:47α) που της μάρτυς του Χριστοῦ Πέτας ἦν πī; όλους, διδάσκων τι την ορθήν πίστιν, καὶ ὁμολογών τείψαι πιστέκων εἰς αὐτήν, κατεμηνύθη τῷ ἄρχοντι, και κρατηθείς παρ' αυτού, πρώτον μὲν ἐτύφθη σφο δομική, καὶ συνετρίβη πάντα τὰ ὀστᾶ του προσώπου. Μπε τα κρεμασθείς, ἐξέσθη ἐπὶ πολύ. Καὶ μετὰ ανένα υποθεση, υποδήματα σιδηρά, ὅλους ἔχοντα μακρούς και εξοῖς. Καὶ ἡλαύνετο τυπτόμενος ἔμ προσθεν ἵππων, ἀπὸ τῆς ἰδίας πόλεως, ἕως τῆς πόλ Όπως Διοκαισαρείας, καὶ ἀπὸ ταύτης, ἕως τῆς Σε λουκίας Τρέχοντι δὲ αὐτῷ ἁπαντήσασα τις γυνή ἀπεσπόγγιζε μετὰ λινοῦ τὰ αἵματα αὐτοῦ, καὶ ἠσπά
-
--
1
"
-
The on
12
41 Av
❤
Fay.
-
.
.✓
.
MENIA
---%
3--
އ
'.. >
Jane
vax
summer tu ledumina y tiem a
...
.
N
..
އ
☑
- Xix
M
པ quan
M
i
1. TENT
..
5.
=..
มีร
ía zi, #027
14 1 7: STA
SATOCAS
* za be is bRK
K
-
La DOTE= =
-
☑
=
=
TAL
红
>a tý "CUTIONS I
版
Lumarine 1 EZ O xà
zakrý k
=
Inver
€
Lins
XES
•
13.0 #val.19
1470
46 ' **
V. TLAK
#g
48111814. Mirporthe
"
.
.
“ለ
"
"
"
'
"
mená: 1 1. tarkL SC.
US.1
11.4
•
.އ ވ
ما
•
.
''
11.
n.w
☛
KID. EI TU
kā.
=
TAGS Back in te 2.
đu vás Quɔ Tasa à si szeń ai
star warzi
·
tra en. boven ik fum sann,
973JYAG la bonde; m² = Lɔ
Véré, TO TEDi
wi*.
kves † uyara mai i
y,
"
.
پارا
ན,་,
JW CA
•
'
•
$
IN
,
14
"
4115
་ས ་
་་་་
.
kuşan bina di guna Vos im
Dis Tata arm tá; ś im i̟n, ni qos
permifsisi,
14. 1,974134. lņi 4 m. į ixi; spusEVVĒSE
I
in, in
be in
By SUKH
Véron, nas izvanben, é's "Proter.
sw Semás potestas beret. Quam ubi vidit, in hanc voces
uw krillabon lypas expressas fait,
* Filamen vanili marlyria Va*
Wagons, Multiku
་་f4
kundi
"
·
༦
,
,
u mustys,
mt་་,་་་་་ ད་
aqua (kuin,ut in dhium ca
"
件
་་ད་ ན་ ད་ ་་་ +་「 «tte ་་་ ་་་ ་་
..
Ti þeim ku ditur, deinda
nu u value, ruspe unus dur
amp culpatur. P. Vlora melului cale samenhis far
onbass, cogiturque
Hub Pebem barn #-que Can Jum in modum current
uhelum bu la mulieı quadam, hinco panno wangui -
wine whimperhat, ne utabaturque.com lacryMi*. fuenique nuli imprifico collor alun, tuinigraviter
1.1
་
Titic
"Ag) 1,846 voñs ky'so pistopic llázz.
α) που της μάρτυς του Χριστοῦ Πέτας ἦν
in 21; Parðhúng Máµ·æri, iz πī; xócz Aɔόλους, διδάσκων τι την ορθήν πίστιν, καὶ ὁμολογών
mulbyjałą rim Xpuszów, xal mohkob; tūv 'Bhà8,000
τείψαι πιστέκων εἰς αὐτήν, κατεμηνύθη τῷ ἄρχοντι,
και κρατηθείς παρ' αυτού, πρώτον μὲν ἐτύφθη σφο
δομική, καὶ συνετρίβη πάντα τὰ ὀστᾶ του προσώπου.
Μπε τα κρεμασθείς, ἐξέσθη ἐπὶ πολύ. Καὶ μετὰ
ανένα υποθεση, υποδήματα σιδηρά, ὅλους ἔχοντα
μακρούς και εξοῖς. Καὶ ἡλαύνετο τυπτόμενος ἔμ·
προσθεν ἵππων, ἀπὸ τῆς ἰδίας πόλεως, ἕως τῆς πόλ
Όπως Διοκαισαρείας, καὶ ἀπὸ ταύτης, ἕως τῆς Σε
λουκίας Τρέχοντι δὲ αὐτῷ ἁπαντήσασα τις γυνή
ἀπεσπόγγιζε μετὰ λινοῦ τὰ αἵματα αὐτοῦ, καὶ ἠσπά-
col. 49–50page 21 of 21
PG 117:49ζετο αὐτὰ κλαίουσα. Εἶτα τεθεὶς ὑποκάτω συκῆς ἀγρίας, καὶ τυφθεὶς ἰσχυρῶς, παρέδωκε τῷ Κυρίῳ τὸ πνεῦμα αὐτοῦ. Μετὰ δὲ θάνατον αὐτοῦ, ἐγένετο καρποφόρος ἡ συχή. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Αθλησις τοῦ ἁγίου μεγαλομάρτυρος Νικήτα. Ο ένδοξος μάρτυς τοῦ Χριστοῦ Νικήτας ὑπῆρ χεν ἐπὶ τῆς βασιλείας Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου, Γότθος τὸ γένος, εὐγενὴς ἐν τοῖς Γότθοις, καὶ πλούσ σιος· ὑπὸ δὲ Θεοφίλου τοῦ ὁσιωτάτου ἐπισκόπου Γοτθίας ἐδιδάχθη πίστιν. Τῶν δὲ Γότθων εἰς δύο μέρη διαχωρισθέντων, καὶ τοῦ μὲν ἑνὸς μέρους ένα ἔχοντος ἄρχοντα, τοῦ δὲ ἄλλου ἕτερον, προσέφυγε τοῦ ἑνὸς μέρους ὁ ἄρχων τῷ βασιλεῖ τῶν Ῥωμαίων ἐκστρατεύσας δὲ ὁ βασιλεὺς κατὰ τοῦ ἑτέρου ἄρχον. τος τῶν Γότθων, ἐνίκησεν αὐτὸν, καὶ ὑπέταξε τοὺς Γότθους· καὶ ἀπὸ τότε ἐπληθύνθη τὸ γένος τῶν Χρι στιανῶν ἐν αὐτοῖς· πρώτου ὄντος τοῦ ἁγίου Νικήτα, καὶ διδάσκοντος παρρησίᾳ τὸν λαὸν τὴν εἰς Χριστὸν πίστιν. Μετὰ δὲ τὴν ὑποστροφὴν τοῦ βασιλέως μανέντες οἱ ἄπιστοι τῶν Γότθων, εκίνησαν διωγμὸν κατὰ τῶν Χριστιανῶν· καὶ τοὺς μὲν ἄλλους βασά νισαν διαφόρως· τὸν δὲ ἅγιον Νικήταν πολλὰ τιμω ρήσαντες πυρὶ παρέδωκαν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ. Μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Φιλοθέου τοῦ Θαυματουργού. Φιλόθεος ὁ Θαυματουργὸς ὑπῆρχε μὲν ἀπὸ τοῦ θέματος Οψικίου· ἦν δὲ πρεσβύτερος· πολλὰ δὲ τὸν Θεόν ἀπὸ νέας ηλικίας θεραπεύσας, νηστεύων, ἀγρυπνῶν, προσευχόμενος, τὸν πλοῦτον αὐτοῦ σκορπίζων εἰς τοὺς πένητας, ἐν θρήνῳ καὶ κλαυθμῷ τὰς ἡμέρας αὐτοῦ διάγων, διὰ τὸ ἐννοεῖν τὰς ἐκεῖθεν τῶν ἁμαρτώλων κολάσεις, καὶ τὴν γέενναν τοῦ πυρὸς» καὶ τὸν ἀκοίμητον σκώληκα· καὶ πολλοὺς ἐπιστηρίο ζων, καὶ ὠφελῶν διὰ τῆς αὐτοῦ διδασκαλίας, καὶ ἀμέμπτως τῷ θεῷ λειτουργῶν, ἐδέξατο χαρίσματα θαυματουργίας, δαίμονας ἐκβάλλειν, ἀσθενοῦντας θε ραπεύειν, λεπρούς καθαρίζειν, ἱετοὺς ἐν ταῖς ἀδρο χίαις κατάγειν ποιεῖ γὰρ ὁ Κύριος τὸ θέλημα τῶν φοβουμένων αὐτὸν, καὶ τῆς δεήσεως αὐτῶν εἰσακούει Οὕτω δὲ θαυματουργῶν, καὶ τοῖς προσερχομένοις αὐτῷ ἐτοίμως τὰς αἰτήσεις παρέχων, ἐν εἰρήνῃ ἐτε λειώθη. Καὶ ταφείς βρύει παραδόξως ἐκ τῶν τιμίων ὀστέων αὐτοῦ ἷς σεων ἔλαιον μέχρι τῆς σήμερον. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Μαξίμου, Θεοδό του καὶ Ἀσκληπιοδότης. Οὗτοι ἐγένοντο ἐπὶ τῆς βασιλείας Μαξιμιανοῦ τοῦ διώκτου τῶν Χριστιανῶν, ὑπάρχοντες ἀπὸ Μαρκιανουπόλεως τῆς Θράκης. Διδάσκοντες δὲ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, καὶ κατὰ τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ πορευόμενοι νυκτὸς καὶ ἡμέρας, καὶ πολλοὺς ἀπὸ τῆς τῶν εἰδώ λων πλάνης ἐπὶ τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν μετάγοντες, ἐκρατήθησαν παρὰ τοῦ τῆς Θρᾴκης στρατηγοῦ. Καὶ πρῶτον μὲν ἐτύφθησαν ῥάβδοις, καὶ
49
SEPTEMBER.
50
ζετο αὐτὰ κλαίουσα. Εἶτα τεθεὶς ὑποκάτω συκῆς cæditur, donec spiritum Domino tradidit. Post
ἀγρίας, καὶ τυφθεὶς ἰσχυρῶς, παρέδωκε τῷ Κυρίῳ
τὸ πνεῦμα αὐτοῦ. Μετὰ δὲ θάνατον αὐτοῦ, ἐγένετο
καρποφόρος ἡ συχή.
ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ.
IE'
Αθλησις τοῦ ἁγίου μεγαλομάρτυρος Νικήτα.
ejus autem mortem cœpit esse ficus fructifera.
EODEM MENSE.
Die decima quinta
89 Certamen sancti magni martyris Nicetæ.
Nicetas præclarus Christi martyr fuit imperante
Constantino Magno, genere Gotthus, nobilitate ac
divitiis inter populares suos florens, a Theophilo
religiosissimo Gotthiæ episcopo fidem edoctus. Cum
autem in duas factiones tota Gotthorum gens scissa
fuisset,atque utraque suum sibi principem creasset;
confugit alter principum ad Romanorum imperatoΟ ένδοξος μάρτυς τοῦ Χριστοῦ Νικήτας ὑπῆρ
χεν ἐπὶ τῆς βασιλείας Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου,
Γότθος τὸ γένος, εὐγενὴς ἐν τοῖς Γότθοις, καὶ πλούσ
σιος· ὑπὸ δὲ Θεοφίλου τοῦ ὁσιωτάτου ἐπισκόπου
Γοτθίας ἐδιδάχθη πίστιν. Τῶν δὲ Γότθων εἰς δύο
μέρη διαχωρισθέντων, καὶ τοῦ μὲν ἑνὸς μέρους ένα
ἔχοντος ἄρχοντα, τοῦ δὲ ἄλλου ἕτερον, προσέφυγε
τοῦ ἑνὸς μέρους ὁ ἄρχων τῷ βασιλεῖ τῶν Ῥωμαίων• rem: qui cum suscepta in contraria factionis tyἐκστρατεύσας δὲ ὁ βασιλεὺς κατὰ τοῦ ἑτέρου ἄρχον.
τος τῶν Γότθων, ἐνίκησεν αὐτὸν, καὶ ὑπέταξε τοὺς
Γότθους· καὶ ἀπὸ τότε ἐπληθύνθη τὸ γένος τῶν Χρι
στιανῶν ἐν αὐτοῖς· πρώτου ὄντος τοῦ ἁγίου Νικήτα,
καὶ διδάσκοντος παρρησίᾳ τὸν λαὸν τὴν εἰς Χριστὸν
πίστιν. Μετὰ δὲ τὴν ὑποστροφὴν τοῦ βασιλέως μα
νέντες οἱ ἄπιστοι τῶν Γότθων, εκίνησαν διωγμὸν
κατὰ τῶν Χριστιανῶν· καὶ τοὺς μὲν ἄλλους βασάνισαν διαφόρως· τὸν δὲ ἅγιον Νικήταν πολλὰ τιμω
ρήσαντες πυρὶ παρέδωκαν.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ.
Μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Φιλοθέου τοῦ
Θαυματουργού.
Φιλόθεος ὁ Θαυματουργὸς ὑπῆρχε μὲν ἀπὸ τοῦ
θέματος Οψικίου· ἦν δὲ πρεσβύτερος· πολλὰ δὲ τὸν
Θεόν ἀπὸ νέας ηλικίας θεραπεύσας, νηστεύων,
ἀγρυπνῶν, προσευχόμενος, τὸν πλοῦτον αὐτοῦ σκορ
πίζων εἰς τοὺς πένητας, ἐν θρήνῳ καὶ κλαυθμῷ τὰς
ἡμέρας αὐτοῦ διάγων, διὰ τὸ ἐννοεῖν τὰς ἐκεῖθεν
τῶν ἁμαρτώλων κολάσεις, καὶ τὴν γέενναν τοῦ πυρὸς»
καὶ τὸν ἀκοίμητον σκώληκα· καὶ πολλοὺς ἐπιστηρίο
ζων, καὶ ὠφελῶν διὰ τῆς αὐτοῦ διδασκαλίας, καὶ
ἀμέμπτως τῷ θεῷ λειτουργῶν, ἐδέξατο χαρίσματα
θαυματουργίας, δαίμονας ἐκβάλλειν, ἀσθενοῦντας θε
ραπεύειν, λεπρούς καθαρίζειν, ἱετοὺς ἐν ταῖς ἀδρο
χίαις κατάγειν ποιεῖ γὰρ ὁ Κύριος τὸ θέλημα τῶν
φοβουμένων αὐτὸν, καὶ τῆς δεήσεως αὐτῶν εἰσακούει·
Οὕτω δὲ θαυματουργῶν, καὶ τοῖς προσερχομένοις
αὐτῷ ἐτοίμως τὰς αἰτήσεις παρέχων, ἐν εἰρήνῃ ἐτε
λειώθη. Καὶ ταφείς βρύει παραδόξως ἐκ τῶν τιμίων
ὀστέων αὐτοῦ ἷς σεων ἔλαιον μέχρι τῆς σήμερον.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ
Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Μαξίμου, Θεοδό
του καὶ Ἀσκληπιοδότης.
Οὗτοι ἐγένοντο ἐπὶ τῆς βασιλείας Μαξιμιανοῦ τοῦ
διώκτου τῶν Χριστιανῶν, ὑπάρχοντες ἀπὸ Μαρκιανουπόλεως τῆς Θράκης. Διδάσκοντες δὲ τὸν λόγον
τοῦ Θεοῦ, καὶ κατὰ τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ πορευόμενοι
νυκτὸς καὶ ἡμέρας, καὶ πολλοὺς ἀπὸ τῆς τῶν εἰδώλων πλάνης ἐπὶ τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν
μετάγοντες, ἐκρατήθησαν παρὰ τοῦ τῆς Θρᾴκης
στρατηγοῦ. Καὶ πρῶτον μὲν ἐτύφθησαν ῥάβδοις, καὶ
rannum expeditione, insignem ex eo reportasset
victoriam, Gotthosque subegisset, ex eo tempore
genus Christianorum inter Gotthos multiplicatum
est. Horum primus sanctus Nicetas fuit, qui et
summa libertate Christianam fidem populo annuntiabat. Sed postquam reversus est imperator,
Gotthi infideles furore perciti, commota in Christianos persecutione, alios quidem aliter torsere;
Nicetam autem multiplicibus suppliciis excruciatum igni tradidere.
Eodem die
40 Commemoratio sancti Patris nostri Philothei
Thaumaturgi.
Philotheus Thaumaturgus, sectator Opsicii, presbyter fuit, magnusque Dei ab adolescentia cultor:
quippe qui jejuniis et orationibus assidue vacaret;
divitias suas pauperibus distribueret; et luctu fletuque dies suos traduceret, secum reputando gravissimas in altero seculo peccatorum ponas,gehen.
nam ignis, atque pervigilem vermem. Cum igitur
multos confirmaret, suaque doctrina juvaret,atque
inculpate liturgiam Deo offerret, accepit donum
miraculorum, ut scilicet dmmonese jiceret,infrmos
curaret, leprosos mundaret,pluvias iu maxima siccitate adduceret: Deus enim voluntatem timentium
se facit, precesque eorum exaudit. Hæc admiranda
opera perpetrans, et accedentium ad se postulatis
annuens, in pace decessit. Et ex pretiosis illius
ossibus in sepulcro conditis manet mirum in modum salutare oleum in hunc usque diem.
Eodem die
41 Certamen sanctorum martyrum Marimi, Theodoti et Asclepiodotes.
Isti, imperante Maximiano Christianorum persecutore, ex Marcianopoli Thraciæ urbe fuerunt. Cum
autem verbum Dei docerent, et in omnibus ejus
præceptis die ac nocte incederent, multosque ab
idolorum errore ad Dominum nostrum Jesum
Christum converterent, comprehensi a copiarum
Thraciæ duce, cæsi primum virgis, depexique sunt,
donde ossa eorum apparerent.Deinde præci
Continue reading PG 117: Lectori typographus →≣ entire volume