in cap. vi Isaiæ citat locum e tome octavo ubi dicebat Origenes, si Scripturarum sacrarum textus Hebrai (as a Judæis falsatus fuisset, nunquam futurum fuisse, ut Dominus et apostoli qui cætera crimina arguunt in Scribis et Pharisæis, de hoc crimine quod erat maximum reticuissent. Observat præterea Hieronymus lib. 1 in Rufinum tricesimum tomum desiisse explicatione quam didicerat Origenes ab Huilo Judæorym pa iriarcha. Præter hosce tomos, ferebantur ætate Hieronymi, ut ipse ait præfat. comment. in Isaiam, et alii sub nomine ejus de visione quadrupedum duo ad Gratam libri qui pseudographi putabantur, et viginti quinque homilia, et adnotationes, quas excerpla possumus appellare. Libri ad Gratam perierunt, nec non excerpta seu scholia. viginti quinque homiliis supersunt tantummodo Latine novem quas interpretatus est beatus Hieronymus. Observat Rufinus (lib. u in Hieronymum) interpretem nimia libertate usum fuisse, atque ex omnibus erroribus quibus scatebant, eos duntaxat qui catholicæ de Trinitate fidei adversabantur, sustulisse, aut ad clementiorem sensum quibusdam additis, quibusdam detractis revocasse. In exemplum adducit locum ez homilia prima, ubi postquam vertit Hieronymus: Qui sunt ista duo seraphim? Dominus meus Jesus Christus et Spiritus sanctus, de suo addidit: Ne putes Trinitatis dissidere naturam, si nominum servantur officia. In his homiliis ac præsertim quarta et sexta sermonem ad catechumenos et ad populum di rigit: unde nullus dubitandi locus est quin veræ homiliæ sint, licet constrictiori et obscuriori enuntientur stylo, quam vulgo exprimuntur aliæ Origenis homiliæ. Nona imperfecta est, eique perperam insertus est finis homilia nonæ in Jeremiam. Quo tempore pronuntiatæ fuerint, incertum est. Id unum statui potest pronun tialas fuisse ab Origene presbytero. Ergo collocandæ sunt post annum 228. EX LIBRO PRIMO ORIGENIS SUPER ISAIAM. 105 Sicut dicit Apostolus quoniam æmulatores bis unus est Deus Pater ex quo omnia, unus est estis spirituum: sicut cum unus sit spiritus tanti per singulos dicuntur Spiritus sancti, quanti sunt hi qui habent in se Spiritum sanctum: ita et de Christo dicendum est. Ab uno enim Christo multi fiunt Christi, de quibus Scriptura dicit: Nolite langere christos meos, et in prophetis meis nolite malignari". Sic et ab uno Deo multi dii dicuntur, omnes scilicet bi in quibus habitat Deus; sed no ergo verus Deus qui, ut ita dixerim, præstator est deitatis, et unus Christus factor christorum, et unus Spiritus sanctus qui per singulas animas sanctorum facit Spiritum sanctum. Christus vero sicut per hoc quod Christus est facit christos, ita et per hoc quod est Filius Dei et filius proprius et unigenitus, omnes eos qui percipiunt ab eo spi ritum adoptionis, Glios Dei facit. VICESIMO OCTAVO LIBRO ORIGENIS IN ISAIAM. De illo capitulo in quo dicitur: Resuscitabuntur mortui, et resurgent hi qui in sepulcris sunt”. Melius ergo est dicere quod omnes quidem partes possit, id est, in eos qui salvandi sunt ju resurgemus, ut et impii veniant in illum locum ubi Betus est et stridor dentium, et ubi justi recipient unusquisque in suo ordine secundum meritum bo norum gestorum suorum, cum transformabitur corpus humilitatis eorum, ut sit conforme corporis gloriæ Christi; qued seminatum quidem est in corruptione, surget vero in incorruptione; quod seminatum est in ignominia, surget in gloria; quod seminatum est in infirmitate, surget in virtute, re surrectionis scilicet tempore; et quod seminatum est corpus animale, surget autem corpus spiritale". Licet ergo omnes resurgant, et unusquisque in suo online resurgat, considerandum est tamen propter illum sermonem Joannis, quem in Revelatione sua dicit: Beatus qui habet partem in resurrectione prima, in hoc secunda mors non habet potestatem *; ne forte dividi omnis resurrectionis ratio in duas 12. 21 Psal. civ, 15. 22 Isa. xxvi, 19. 201 Cor. XIV, Exstat hocce fragmentum in Apologia Pam phili martyris pro Origene. stos, et eos qui cruciandi sunt peccatores; ut sit una quidem bonorum, quæ dicitur prima; illa vero quæ est miserorum, secunda dicatur; et illam qui dem in omnibus esse puram, hilarem, totius ple namn lætitiæ; illam vero alteram totam tristem, to tam mororis plenam, et actibus ac vita eorum di gnam qui in præsenti vita Dei mandata contempsc runt, et judicii ejus timore neglecto semetipsos tradiderunt in operationem totius immunditiæ et avaritiæ, nec se præparare conati sunt, ut resistere adversario possent adversus contrarias atque inimi cas humano generi potestates. Sepulcra autem mortuorum in hoc loco sicut et in multis aliis se cundum certiorem Scripturæ sensum accipienda sunt, non solum ea quæ ad depositionem humano rum corporum videntur esse constructa, vel in saxis excisa, aut in terra defossa, sed omnis locus 23 I Cor. XV, 42 44. 25 Apoc. xx, Habetur hocce fragmentum in eadem Apo logia Pamphili martyris pro Origene.

scribit, quod sicut stella a stella differt in gloria ita erit et resurrectio mortuorum; et quod dicit Seminatur in corruptione, surget in incorruptione" et cætera hujusmodi manifeste hæc de solo corpore scribit. Non enim anima seminata est in corruptione, aut in infirmitate, aut in ignominia. Denique evi denter adjungit his omnibus et dicit: Seminatur corpus animale 16 ut ne quis putaret animam esse quæ seminatur in corruptione, vel in ignominia, vel in infirmitate. in quocunque vel integrum humanum corpus, vel est. Et interjectis quibusdam: Cum ergo Paulus ex parte aliqua jacet, etiamsi accidat ut unum cor pus per loca multa dispersum sit, absurdum non erit omnia ea loca in quibus pars aliqua corporis jacet, sepulcra corporis ejus dici. Si enim non ita accipiamus resurgere de sepulcris suis mortuos divina virtute, qui nequaquam sunt sepulturæ mandati, neque in sepulcris depositi, sed sive nau fragiis, sive in desertis aliquibus defuncti sunt lo cis, ita ut sepulturæ mandari non potuerint, num videbuntur annumerari inter eos qui de sepulcris resuscitandi dicuntur? Quod utique valde absurdum VISIO 1. Et factum est in anno quo mortuus est Ozias rex, vidi Dominum sedeniem super solium excelsum. 1. Quandiu Ozias rex vixit, non potuit visionem vi dere Isaias propheta. Erat enim Ozias peccator, et faciens malignum ante conspectum Domini, et agens adversus voluntatem divinæ legis. Ingressus est templum et Sancta sanctorum, et ob hoc lepra perfusus in fronte est, ita ut foras civitatem vadens inter immundos computaretur. Talem igi tur principem animæ oportet mori, ut visionem Dei videre possimus. Neque enim frustra scriptum est (cap. vi, vers. 4): Et factum est in anno que mortuus est Ozias rex, vidi Dominum. Unicuique nostrum vivit Ozias sive Pharao, et non suspiramus Ægyptia opera facientes. Si autem moritur, tunc suspiramus, ut in Exodo scriptum est. Si Ozias vi vit, non videmus gloriam Dei; si autem moritur, tunc videmus statim ut moritur Ozias gloriam Dei, tantum hoc sit ut regnet in nobis sermo ejus qui dixit: Ego autem constitutus sum rex ab eo”, et non regnet ira. Est quidem et peccati rex. Apo stolus ita sciens, ait: Non ergo regnet peccatum in mortali vestro corpore 18. Miserabilis ille homo cui peccatum regnat, qui tali se tradit regi, despiciens regnum Dei, et subjiciens se voluptati. Propterea voluptatis amator, non est amator Dei. Et secun dum Apostolum de quibusdam dicitur: Amantes voluptatem magis quam Deum". Et quidem idipsum non de his dictum est, qui omnino sunt infideles, sed de his qui intrinsecus commorantur, volupta 28 I Cor. xv, 41. 26 ibid. 44. 3 Dan. vit, 9. Joel. 1, 2, 12. 27 Psal. 11, 33 Mich. 1, Collate sunt hæ homiliæ cum quatuor mss., nimirum: 1 cathedralis ecclesiæ Ebroicensis, 1 Ma joris monasterii Turonensis, 1 cathedralis eccle siæ Laudunensis, 1 abbatiæ S. Petri de Selincarte Et tem magis quam Deum amantes, qui habent figuratio nem pietatis, virtutem autem ejus negantes *. Hæc pro pter mortem regis Oziæ, post cujus interitum vi disse se ait visionem propheta. Quæ est autem vi sio? Vidi Dominum sedentem super thronum ex celsum et elevatum, etc. Non omnis qui videt Deum, videt eum sedentem super thronum excelsum et elevatum. Scio alium prophetam vidisse Dominum, et vidisse eum super thronum sedentem, sed non excelsum, neque elevatum. Disserens scripturam Daniel, dicit Throni positi sunt ", et non erat ex celsus ille thronus. Et: Veniam, ut sedeam ad ju dicandum populum in valle Josaphat ". Ergo hic in valle sedit, et in valle eum judicaturus est, quem est condemnaturus. Aliud autem est videre eum sedentem super thronum excelsum et elevatum. Et in Michæa egreditur et descendit Deus ". ut videat Sodomam, descendit. Descendens, ait, videbo si secundum clamorem eorum venientem ad me consummaverunt". Igitur Deus aliquando sur sum, aliquando deorsum juxta dignitatem videtur negotiorum. Vidi ergo Dominum, Isaias ait, seden tem super thronum excelsum et elevatum. Si video Deum in his qui hic sunt reguantem, non eum vi deo super thronum excelsum et elevatum. Si vi deo eum regnantem coelestibus virtutibus, video eum sedentem super thronum excelsum et eleva tum. Quid est quod dicit coelestibus virtutibus? Throni, dominationes, principatus, potestates, vir tutes cœlestes sunt. Et si video eum, quomodo eis regnet in verbo, vidi Dominum sedentem super thro num excelsum et elevatum. Et plena erat domus glo ibid. seqq. 28 Rom. vi, 12. *º 11 Tim. 111, 4. * Gen. xvii, 21. ordinis Præmonstratensis. Mss., foras. Libb. edit., extra. Mss., egreditur. Libb. edit., egredere.

rie ejus. Sursum quoque elevatus est thronus ejus tatem ejus, et clamabant aliud ad aliud assistentia plenaque est domus gloria ejus. Non arbitror, quia plena est domus gloria ejus, hæc quæ in terra est. Domini est terra et plenitudo ejus 15. Plenitudinem autem gloriæ Dei non invenies in præsenti: sed si quis ædificaverit templum Deo, videbitur gloria Dei, et si servat hoc quod dictum est, plena domus videtur gloria Dei. Nescio autem an sic domus gloria compleatur. Et in Levitico quantum ad præ sens pertinet negotium, Deo largiente, legitur in collecta quæ sequitur, quia præcepit Dominus quædam fieri ut videatur Domini gloria. Nec un quam apparebit gloria Dei, si non hæc fiant. Co. gnoscimus autem illa cuin lecta fuerint. 2. Vers. 2. Et seraphim stabant in circuitu ejus, sex cæ uni, et sex alæ alteri. Duo video seraphim: et unamquodque eorum in semetipso habens sex alas. Deinde dispositio alarum. Et duabus quidem alis ve labant faciem, non propriam, sed Dei; duabus alis velabant pedes, non proprios, sed Dei; duabus autem alis volabant. Juxta quod scriptuin 107 est, con trarium sibi videtur. Si stabant, volare non poterant. Scriptum vero est: Seraphim duo stabant in circuitu ejus, sex alæ uni et sex alæ alteri: et duabus quidem relabant faciem, et duabus velabant pedes, et duabus volabanı, et clamabant alter ad alterum. Verum hæc seraphim quæ circa Deum sunt, quæ sola cogni tione dicunt Sanctus, sanctus, sanctus, propter hoc servant mysterium Trinitatis, quia et ipsa sunt sancta. His enim in omnibus quæ sunt, sanctius nihil est. Et non leviter dicunt alter ad alterum Sanclus, sanctuɛ, sanclus, sed salutarem omnibus confessionem clamore pronuntiant. Quæ sunt ista duo seraphim? Dominus meus Jesus et Spiritus sanctus Nec putes Trinitatis dissidere na turam, si nominum servantur officia. Operiebant faciem Dei. Exordium enim Dei ignotum est. Sed et pedes. Novissimum enim quod in Deo nostro est non comprehenditur. Sola enim media videntur. Ante ista quæ fuerint, nescio; ex iis quæ sunt, intelligo Deum. Post ista quæ futura sunt, juxta quod futura sunt, nescio. Quis pronuntiavit ei? dixit Ecclesia stes. Annuntiate mihi priora et novissima quæ erunt, et dicam quoniam dii estis. Hinc et Isaias ait: Priora an:untiate nobis, et ponemus cor no strum, et sciemus, et novissima eorum quæ ventura sunt indicate nobis. Quæ ventura sunt, in futurum nuntiate, et dicemus quoniam dii estis 3. Ex quo si quis dixerit præterita, et poterit novissima dicere Deus est: quis erge potest dicere præter seraphim Sanctus, sanctus, sanctus? Seraphim autem nuda verunt quamdam partem Dei, ut ita dicam, medie 25 Psal. xxiir, 1. "Psal xx11, 7. Deo, atque dicentia: Sanctus, sanctus, sanclus. Stant igitur et moventur, stant cum Deo, moventur demonstrantia Deum. Intellige enim quia velant fa ciem, velant pedes, non moventur quæ velata sunt, non velantur quæ volant, et dicunt (vers. 3): San clus, sanctus, sanctus Dominus Deus Sabaoth, plena est omnis terra gloria ejus. Domini mei Jesu Christi nuntiatur adventus, nunc itaque plena est omnis terra gloria ejus. Aut certe necdum plena est, sed futurum ut impleatur, cum expleta fuerit oratio, qua Patrem nos ipse Dominus jussit orare. Cum oraveritis, inquiens, dicite: Pater noster qui es in cælis, sanctificetur nomen tuum. Adveniat regnum tuum. Fiat voluntas tua sicút in cœlo et in terra ". Adhuc in cœlo voluntas est Patris, in terris necdum voluntas ejus expleta est, ut ipse Jesus juxta dispen sationem carnis quam induerat, ait: Dedit mihi universam potestatem, ut in cœlo et in terra **. Nun quid potestatem non haberet in terra is qui habebat in cœlis? et aliquid de mundo acciperet, qui in sua venerat? Sed ut ita crederetur Deus in terra, quomodo credebatur in cœlo, ergo accepit potestatem homo Christus, quam ante non habuit, et usque ad præsens necdum habet in terra omnium potestatem. In his quippe qui peccant, necdum re gnat, sed quando ei data est et horum potestas, cum ei subdita fuerint omnia, tunc complebitur potestas, et perambulabit subjiciens sibi omnia. Quidam autem necdum volunt subjici ei, verum adbuc inimicis ejus subjiciuntur. Nos porro dica mus Nonne Deo subjecta erit anima mea "? Apud Deum enim salutare meum. 3. Vers. 2, 3, 4. Et duabus volabant, et dicebat alter ad alterum: Sanctus, sanctus, sanctus` Domi nus Deus Sabaoth, plena est omnis terra gloria ejus. Et elevatum est superliminare a voce qua clamabant, voce Jesu Christi et voce Spiritus sancti. Si aliquis e nobis clamantium audierit vocem Jesu Christi et Spiritus sancti, elevatur superliminare, et altius fit quam eo tenipore cum elevatum est, cumque di ctum est: Attollite portas principes vestras, et eleva mini portæ æternales, et introibit rex gloriæ *. 4. Vers. 4. Et domus impleta est fumo. Ex remis sione ignis cuncta impleta est domus. Fumus au tem vapor ignis est. (vers. 5) Et dixi: 0 miser ego quoniam compunctus sum, quia cum sim homo, et immunda labia habeam! Non possum sentire quare humiliaverit seipsum Isaias. Verum dicit: testimo nium enim dat Scriptura, quia ejus mundantur la bia ab uno ex seraphim qui missus est ad auferenda ejus peccata. Unus autem ex seraphim Dominus 36 Isa. XLI, 22, 23. 37 Matth. vi, 9, 10. 38 Matth. xxvIII, 18. 39 Psal. LXI, 2. Quæ sunt ista duo seraphim? Dominus meus Jesus et Spiritus sanctus. Vide not. ad tom. I, p. 61. Quod additur: Nec putes Trinitatis dissidere natu ram, si nominum servantur officia, id de suo addidit Hieronymus, teste Rafino, 1.D. 11. Invectiv. in Hie ronymum. Codex majoris monasterii Turon., dissiders, libb. editi, deserere, Mss., haberet; edit., habet.

que possit. Pete tibi signum a Domino in profun. stionis; aut certe rursum gratia Dei per quem vult illuminet nos, ut non ultra quæramus, sed quæstio nostra solvatur. Si autem temere ad non intellecta prorumpimus, nos ipsos causabimur. Quæ est ergo domus David? Si David Christus est, ut frequenter probavi, domus David nos sumus Ecclesia Dei; et dicitur nobis qui Ecclesia sumus, ut non præstemus certamen Deo supra dictum, sed dante Domino si gnum suscipiamus illud. Nobis, non domui David ista dicuntur. Et prophetatur, quia si quis est do mus David, vocabit nomen ejus Emmanuel. In ad ventu enim Christi sola Ecclesia nostra de Christo dicit: Nobiscum Deus. His ut dedit gratia Dei ex planatis, alia jam quæramus ænigmata. dum et in excelsum. Et in promissione autem dixit Apostolas Ut cognoscamus quid sit profundum et excelsum, et longitudo, et latitudo **. Et dixit Achaz: Non petam. Incredulus fuit. Dixit enim: Pete tibi ipsi. Populus autem usque hodie non petit si gnum, propterea non habet illum, et præbet Domino certamen populus qui non recipit Dominum meum Jesum Christum. Deinde alia sequitur quæstio. Isto enim dicente: Non petam, neque tentabo Dominum; 109 et æstimante tentationem esse si peteret signum, ait: Audite nunc, domus David. Nunquid vobis mo dicum est præsture certamen hominibus, et quomodo Domino præstatis certamen? Non præstat autem certamen Domino, neque hominibus eum arbitror præstare certamen qui petit signum in profundum aut iu excelsum. Certamen quippe Dei est, quomo, do salvet hominem. Non præstat igitur certamen Domino qui confugit ad salutem. Qui vero Domino certante ut salvet hominem, fugit a salute, et pro cul recedit a Domino, præstat Domino certamen. Ideo dabit Dominus ipse vobis signum. Ecce virgo in utero accipiet, et pariet filium, et vocabis nomen ejus Emmanuel. Veritas exemplarium prophetæ hujus dicit, vocabis. In Matthæo porro scimus le clitari: Et vocabitur nomen ejus Emmanuel *7. Non possumus dicere, quia oporteat minus aliquid facere de propheta. Quomodo vero Evangelium hanc habet scripturam? Utrum ab aliquo non in telligente, et ad faciliora currente, quomodo et in aliis multis factum est; an sic a principio, ut dicat forsitan aliquis editum esse Evangelium; qui vult deliberet. Propheta quidem manifeste habet, et vo cabis nomen ejus Emmanuel. Novi quemdam in exordio scripturarum Evangelii legentem: Et vo cabis nomen ejus Emmanuel, dixisse intra seipsum Quid est, vocabis? Quis vocabit? Achaz. Et quo modo potuit Achaz de Salvatore qui post genera tiones multas venit, audire: Vocabis nomen cjus Emmanuel; atque ita pro eo quod est, vocabis, scripsisse, vocabitur. Sed vide quia non Achaz di citur: Et vocabis nomen ejus Emmanuel, sed do mui David vide manifeste dictum: Audite nunc, domus David: Nunquid modicum vobis est præstare certamen hominibus, et quomodo Domino præstatis ut de melle comedere non possim: qua ratione certamen? Ideo dabit Dominus ipse vobis signum. Ecce virgo in utero concipiet, et pariet filium, et vo cabis nomen ejus Emmanuel. Sed quando itaque non intelligimus hoc quod dictum est, nihil ex co minus faciamus, neque ad faciliora curramus, sed exspectemus donec gratia Dei subjiciat nobis per illuminationem scicntiæ explanationem quæ * Ephes. 111, 18. 47 Matth. 1, 23. 48 Joan. v, In Matthæo porro scimus lectitari: Et voca bitur, etc. Matth. 1, 25, legitur in Græcis exempla ribus vel vel nus quam vero xerat. Hinc suspicor hoc loco Hie ronymum interpretem habuisse vocabilis: quod post ea amanuensiuin oscitantia mutatum fuerit in vo 2. Vers. 15. Butyrum et mel manducabit. Quo modo Christus prophetatur butyrum et mel com. esturus? Si hoc fuerit expositum Domino tribuente, rursus ea quæ sequuntur, aliam nobis ingerent quæ stionem. Utinamque omnes faceremus illud quod scriptum est Scrutamini Scripturas “. Plura ex corporalibus cibis nominata sunt in Scripturis pro escis spiritalibus. Quasi modo nati parvuli rationa bile et sine dolo lac desiderate ". Ergo est sine du bio lac rationabile, et oportet nobis istiusmodi lac quærere. Rursum in Proverbiis de melle scriptum Mel inveniens comede quod sufficit, ne forte plenus evomas 5º. Num curavit Spiritus sanctus de melle isto quod notum est, ne forte plus comedamus? Sed sentiens utique Spiritus sanctus mel spiritale ait Mel inveniens comede quod sufficit. Quid autem sen tiens Spiritus sanclus præcepit nobis, ut si inven³ remus mel, invenibile est si quidem mel, comeda mus quod sufficit? Vade, ait, nd apem, et disce quo modo operatrix est. Et inveniuntur prophetæ apes esse. Fingunt siquidem ceras, et mella conficiunt, et si audienti miki expedit dicere, ſavi eorum scri pturæ sunt quas reliquerunt. Et volens veni ad Scripturas, et inveni mel. Sed comede mel. Et in Proverbiis rursus dicitur: Bonus est enim favus, ut indulcentur fauces tuæ 31. Putasne boc dicit Spiri tus sanctus, comede miel quod in usu est, bonum enim est? Ego non audeo dicere quia de melle cor poreo mihi præcipiat Spiritus sanctus, comede mel. Ecce non habeo, aut certe naturæ hujusmodi sum, mihi dicit, comede mel, et noli comedere carnes, sed comede, fili, mel, bonum est enim. Si videas apes prophetas, et opus corum mella vel favos, tunc videbis quomodo pro dignitate sancti Spiritus intelligas, comede mel, fili, bonum est enim. Si quis meditatur eloquia divina, et nutritur sermonibus Scripturarum, compiet mandatum divinum jubens, 39. 1 Petr. 11, 2. 50 Prov. xxv, 46. Prov cabitur. Uti Vulgata Latina habet Isaiæ vi, 14. Cæ terum juxta linguæ Hebraicæ idiotismum, sive xa Résous, sive xzésɩç, legatur, perinde est ac si legeretur Mss., explanationem., edit., illuminationem.

comede mel, fili; et faciens quod jussum est, potitur tiæ et pietatis, spiritus timoris Domini. Ista sa sermone qui sequitur, bonum est enim. Quia bonum est hoc mel, quod in Scripturis invenitur. Quod autem dicitur: Vade ad apem, istiusmodi est. Est quædam, ut ita dicam, apis super apes: et quo modo inter apes rex quidam est qui nominatur esse rex, sic princeps apum 110 Dominus est Jesus Chri stus, ad quem mittit me Spiritus sanctus ut come dam, mel, bonum est enim, et favus ejug`ut indul centur fauces meæ. Et forte subtiliores litteræ favi erunt, mel vero est qui in his est intellectus. Iste porro qui est natus ex virgine Emmanuel, butyrum et mel manducat, et quærit ab unoquoque nostrum butyrum manducare. Quomodo a singulis nostrum butyrum quærit et mel, sermo edocebit. Opera no stra dulcia, sermones nostri suavissimi et utiles, mella sunt quæ manducat Eminanuel, quæ mandu cat iste qui natus est de virgine. Si vero sermones nostri amaritudine pleni sunt, ira, animositate, mo lestia, turpiloquio, vitiis, contentione, dedit in os meum fel, et non comedit ab his sermonibus Sal vator. Comedet autem Salvator de sermonibus qui sunt apud homines, si fuerint sermones eorum mel. Approbemus hoc de Scripturis: Ecce sto ad ostium, el pulso. Si quis aperuerit mihi ostium, in grediar ad eum, et cœnabo cum illo et ille mecum Igitur ipse pollicetur se ex nostris cœnaturum no biscum esse. Certum est autem quia et nos cum illo cœnamus, si cœnemus illum. Comedens quippe de nostris bonis sermonibus, operibus et intelle- c etu, repascit nos suis escis spiritalibus, et divinis, et melioribus. Propterea quia beatum est suscipere Salvatorem, apertis ostiis principalis cordis nostri, præparemus ei mella, et omnem cœnam ejus; ut ipse nos ducat ad magnam cœnam Patris in regno cœlorum, quæ est in Christo Jesu, cui est gloria et imperium in sæcula sæculorum. Amen. De septem mulieribus (cap. 1v). pientia patitur opprobrium a multis sapientiis in surgentibus in se. Iste verus intellectus sustinet opprobrium ab intellectibus falsis. Istud magnum consilium opprobratur a multis consiliis non bonis. Ista virtus maledicitur a quadam, quæ cum non sit virtus, repromittit se esse virtutem. Ista scientia patitur opprobrium a quadam falsi nominis scien tia nomen suum subripiente. Ista pietas exprobra tur ab ea, quæ cum se dicat esse pietatem, impie tas est, et impios instruit. Iste timor patitur oppro brium ab eo qui putatur esse timor. Multi enim pollicentur divinum metum, sed non cum scientia metuunt. Quomodo ergo istæ septem patiuntur op probrium consideremus. Vide sapientiam sæculi hujus, vide sapientiam principum mundi hujus, quomodo exprobrant sapientiam Christi mei, et quo modo exprobrant sapientiam Judaismi veri, juxta quem nos circumcidimur spiritaliter, isti vero præ ciduntur. Intellige itaque quomodo sapientia sæculi hujus et principum mundi istius, maledicunt sa pientiæ; et ob hoc quæritur homo qui cum istis se ptem spiritalibus velut mulieribus sit, ut auferat earum opprobrium. Proprie unus est homo qui au ferat earum opprobrium. Quis est iste homo? Je sus qui exivit juxta carnem de radice Jesse factus ex semine David secundum carnem, prædestinatus Filius Dei in virtute juxta spiritum justificationis". Exit quippe virga de radice. Jesse. Virga non est primogenitus omnis creaturæ, virga non est qui in principio erat apud Deum Deus Verbum, sed virga de radice Jesse, qui juxta carnem natus est. Exiit ergo virga de radice Jesse, et flos de radice ejus ascendit 5. Quis est flos et quæ est radix? Anibo enim in unum idipsum subjacent. Differen tia autem est negotiorum. Nam si peccator es, non est tibi flos, neque videbis florem qui est ex radice Jesse. Veniet enim et ad te virga, quomodo disei pulus virgæ et floris loquitur. De virga quidem dicit: Quid vultis, in virga veniam ad vos? De flore vero: An in charitate Dei et spiritu mansuetudi nis? Exiit ergo de radice Jesse virga sapientiæ ei qui suppliciis plectitur, virga ei qui indiget incre patione, virga ei qui necesse habet ut arguatur; 1. Septem mulieres patiuntur opprobrium, et circumeunt quærentes eum recipere, qui possit auferre opprobrium earum. Ipsæ septem mulieres repromittunt ut suum panem manducent, et vesti mentis suis operiantur. Non necesse habent panem ejus, sed nomen ejus qui opprobrium earum pos- flos vero ei qui jam eruditus est, et non indiget du sit auferre. Non indigent vestimentis dominis quem assumunt. Meliora habent vestimenta quam potest eis homo præstare. Lautiores habent cibos, quam conditio potest humana largiri. Cujus ergo sint septem mulieres, et quod sit opprobrium earum, dignum est considerare. Septem mulieres una sunt, Spiritus enim Dei sunt. Et est ista una, septem sunt. Spiritus enim Dei est spiritus sapientiæ et in tellectus, spiritus consilii et virtutis, spiritus scien 20. 3 Rom. 1, 3, 4. 8 Isa. XI, 1. 5 Apoc. 111, Virga omittitur in editis, sed exstat in mss. Ibidem miss. habent: Virga non est primogenitus. ra correctione, vel certe non indiget pœnis, sed va lenti jam florere incipere, et ad perfectum fructum exire. Primum enim flos ostenditur, deinde post florem virga fit et ad fructum exit. Exiit virga de radice Jesse, et flos de radice ejus ascendet, et re quiescent super euni septem mulieres, spiritus Do mini, spiritus sapientiæ et intellectus requiescet super eum. Spiritus enim sapientiæ non requie vit in Moyse, spiritus sapientiæ non requievit in 85 I Cor. IV, 21. 36 Isa. XI, 1, 2. Libb. editi Virga enim primogenitus. Mss., discipulus., edit., apostolus.