ANNO DOMINI MLXXXI. ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΤΟΥ ΒΟΤΑΝΕΙΑ ΤΟΥ. ΧΡΥΣΟΒΟΥΛΛΟΝ Επιχυροῦν τὰς συνοδικὰς ἀποφάσεις, τὰς περὶ τῶν ἀθεμίτων γάμων, καὶ τῆς μνηστείας γεγενημένας ἐπὶ Ἰωάννου τοῦ ἁγιωτάτου καὶ οἰκουμενικοῦ πατριάρχου του Ξιφιλίνου, οὗ μετὰ θάνατον ἐπείρα δεύθη τῇ Ἐκκλησίᾳ ὁ ὑποτεταγμένος χρυσόβουλλος λόγος. NICEPHORI BOTANIATÆ AUREA BULLA Confirmans decreta synodalia de incestis nuptiis atque sponsalibus, facta sub Joanne Xiphilino, sanctissimo et universali patriarcha, post cujus mortem Ecclesiæ subjectum hic scriptum aureæ bullæ fuit oblatum. (Mansi Concil. ΧΙΧ, 1015. Decreta matrimonialia Joannis Xiphilini, hic ab imperatore confirmata, habes in tomo nostro centesimo decimo nono, col. 755 sqq. et 855.) Τὸ ταῖς μεγίσταις τῶν διοικήσεων Θεὸν ἀεὶ συνέρχεσθαι, λόγος θεῖος καὶ σοφὸς ἐπεκράτυνε καὶ οὕτω διεξάγεσθαι τὰ μείζονα τῶν πραττομένων, οἴδαμεν ἅπαντες, καὶ οὐκ ἀμφιβάλλομεν, Εἰ δὲ τῶν μεγίστων ἔργων τῶν ἐκ Θεοῦ, καὶ ἡ τῶν ἀνθρώπων ἐστὶ ζωὴ, καὶ ἡ ἐκ τούτων παιδογόνησις καὶ εἰ; τὸν βίον ἐπαύξησις οἰκονομία γίνεται τῇ ἐξ αὐτοῦ· πολλῷ μᾶλλον ἐκ τῆς τούτου κηδεμονίας καὶ προστάξεως γνωρίζεται ὁ γάμος, ὁ τοῖς νόμοις θεμιτός καὶ μὴ ἐκ Θεοῦ χωριζόμενος· ὥσπερ ἄραγε ἀλλό τριός ἐστι καὶ ἐθνικὸς, ὁ τῆς αὐτοῦ προστάξεως ἀλλοτριούμενός τε καὶ διαιρούμενος. Εἰ γὰρ αὐτὸς ῥητῶς οὐτωσὶ διετράνωσέ τε καὶ ἐξεφώνησε, τοὺς ἐκ Θεοῦ συνηνωμένους παρὰ ἀνθρώπων μὴ χωρίς ζεσθαι, καθά φησιν ἡ εὐαγγελικὴ καὶ θεία φωνή, τις ἂν ἀπιστήσεις μή κατά βούλησιν αὐτοῦ χω λύεσθαι τὰ ἀθέμιτα, προβαίνειν δὲ κατὰ τὴν ψῆφον κατὰ [ψῆφον αὐτοῦ τὰ κατά] τοὺς θείους καὶ Exκλησιαστικούς κανόνας συνηνωμένα [συναινούμενα] καὶ μὴ κωλυόμενα; Η εἴ τις ἀπαυθαδιάσαιτο πρός τὰ ἐκ τῆς τῶν θείων νόμων καὶ συνοδικῶν οίκονομίας καὶ κελεύσεως ἀρίστης οικονομούμενα, οὐκ αντικρύς ἐστιν ἀντίστασις Θεοῦ καὶ ἀπόστασις τὸ πραττόμενον, ἀλλὰ μὴ οὕτω τις μανείη, καὶ τῶν οἰκείων ἐκσταίη φρενῶν, ὡς ἐμπεσεῖν εἰς χεῖρας μείζονος καὶ ἀπαραιτήτου κριτοῦ, ἐκ τῆς ἀντινομίας τοῦ καλοῦ, καὶ πρὸς τὸ χεῖρον μεταφορᾶς. Ἐπεὶ γοῦν ἅπαντας ὁ θεῖος νόμος καὶ συνοδικὸς καταναγκάζει καὶ μὴ βουλομένους μεταφέρεσθαι πρὸς τὰ κρείτο τονα, ὡς ἂν μὴ τῆς συνόδου τῆς θείας ψήφου έξοστρακίζοιντο, πολλῷ γε μᾶλλον ἄξιόν ἐστι μετὰ τῆς ψηφοφορίας τῆς συνοδικῆς καὶ ἀρχιερατικῆς καὶ τὸν PATROL. GR. CXXVII. Semper in maximis administrationibus Deuin intervenire, divino et sapienti verbo confirmatur; atque ita perfici res maximas, quæ geruntur, poviinus omnes minimeque dubitamus. Jam si qui. den ex maximis Dei operibus etiam vita hominum est, et eorumdem tam procreatio, quam in hanc vitam incrementum ab ipsius dispensatione pendet: multo magis ex ejusdein tua cura, tum mandato conjugium agnoscitur, quod legibus licitum sit, nec a Deo rejectum: quemadmodum et alienum et paganum est, quod ab ipsius mandate recedit atque disjungitur. Si enim ipse tam diserte rem exposuit ac pronuntiavit, a Deo conjunctos per homines separari non debere, sicut evangelica divinaque vox illa prodidit; quis neget secundum ipsius voluntatem incestas nuptias probiberi, deque sententia ejusdem illas labere locum, qua juxta sacros et ecclesiasticos canones mutuo consensu contrahuntur, et non prohibentur? aut si quis contumaciter ca rejiciat, quæ de sacrarum et synodalium legum præscripto et jussu optimo geruntur, non id palam fuerit adversari Deo, et ab co deficere? Verum enimvero ne quis ita furiosus sit, adeoque de potestate exeat, ut in manus majoris et omni exceptione superioris judicis, adversando ei, quod bonum est, et ad malum declinando, incidere velit. Itaque si cunctos divina Jex et synodalis etiam invitos ad meliora traducit, ne per sacram synodi sententiam excludantur: multo magis opera pretium est una cum suffragio synodali et pontificali principem ipsum quoque decernere, quasique se præbere socium et assca47