PHILOTHEUS SELYMBRIENSIS. διαλέγονται κατανοοῦντες! Ανδράσι γὰρ λόγων ἡμ- imprudentium audaciam refrenet, dum nos et nostram fidem conviciis proscindunt, sicuti mihi, o viri Cretenses, permulti inter vos innotescunt, qui singulis diebus mea insectantur, neque anim mum meum recte accipientes, quo cum mea natione amore devincior, neque sermones, dicatur siquidem cum Deo, quibus si quid validum aut leve et debile inter disserendum occurrerit, possum dijudicare. Quod si ejurato errore sermones meos audiverint, næ illi plane cognoscent, me nulli prorsus inimicum, sed tantummodo veritatis amicum esse, quam nonnulli oppugnantes terrarum orbem universum litibus implent, et schismatis periculosi nationibus omnibus causa sunt. Hos ego, o viri Cretenses, cum amore redar guendos esse reor, exorans ut errorem deponant, propriæque salutis curam habeant; quos, si audiverint, laudo, si contra sese opposuerint, obediens Apostolo derito. Percuperem vero vos, auditores, ex eorum numero esse, qui primo loco collocati sunt sic enim virorum prudentium facinus committeretis, veritati reconciliati, et reliquo Ecclesiæ corpori uti membra separata conjuncti. Tum equidem agnosceretis me res optimas consulere, fideique sacros sermones non absque Dei gratia fideliter pertractare, nulli noxam alerens, sed salutem sempiternam, etsi non admodum calide digneque, procurans, et aliis in Christo fratribus, ut bonum illud consequi possint, per μένοις, καὶ κρίσει τῶν λόγων ἀκριβεῖ ἐπὶ τὸ ταῦτα πιστεύειν ἤκουσιν. Αλλ' ὅμως οὐδὲν ἀναστέλλει τὴν τῶν πολλῶν καὶ ἀσυνέτων τόλμην κακῶς λέγειν ἡμᾶς καὶ τὴν πίστιν, ὡς ἔμοιγε, ὦ ἄνδρες Κρήτες, πολλοί εἰσιν ἐν ὑμῖν δῆλοι, οἱ καθ' ἑκάστην ἡμέραν διατελοῦσι τἀμὰ διασύροντες, οὔτε τὴν ἐμὴν εἰδότες γνώμην, ᾗ φιλῶ τοὺς ὁμογενεῖς, οὔτε τοὺς λόγους, εἰρήσθω δὲ σὺν Θεῷ, οἷς τί τε ἰσχυρὸν καὶ τί σα θρὸν ἐν τοῖς λεγομένοις δύναμαι γνῶναι. Εἰ δ' ἀφέν τες τὴν πλάνην ἀκούσονται τῶν ἐμῶν λόγων, εἴσον ται, ὡς ἔγωγ' ἐχθρὸς μὲν οὐδενὶ, φίλος δὲ μόνον τῇ εὐσεβεία, ᾗ τινες πολεμοῦντες ἐμπιπλῶσι μάχης τὴν οἰκουμένην καὶ σχίσματος επισφαλούς πᾶσιν Εθνεσι. Τοὺς τοιούτους ἐγώ, ὦ ἄνδρες Κρῆτες, οίμαι η δεῖν μετ᾿ ἀγάπης ἐλέγχειν, δεόμενος αὐτῶν ἀποσχέ. " σθαι τῆς πλάνης, καὶ τῆς σφῶν σωτηρίας ἀντιλαβέσθαι, ὧν τοὺς μὲν πειθομένους θαυμάζω, τοὺς δ' ἀνθισταμένους παραιτούμαι, τῷ Ἀποστόλῳ πειθόμενος. Βουλοίμην δ' ἂν ἡμᾶς τοὺς ἀκροωμένους τῶν προτέρων εἶναι. 'Ανδρῶν γὰρ ἂν συνετῶν ἐποιήσατ ἔργον, διαλλαττόμενοι τῇ ἀληθείᾳ, καὶ τῷ λοιπῷ σώματι τῆς Ἐκκλησίας ὡς μέλη διαιρεθέντα συναπτόμενοι. Τότ' ἔγνωτ᾽ ἂν, ὡς ἔγωγ᾽ ὑμῖν χρηστὸς σύμβουλος, καὶ τῶν ἱερῶν λόγων τῆς πίστεως τῇ τοῦ Θεοῦ χάριτι πιστὸς οἰκονόμος, οὐδενὶ μὲν οὐδενὸς κακοῦ πρόξενος, σωτηρίας δὲ αἰωνίου, εἰ καὶ μὴ θερμῶς καὶ ἀξίως, ἀντιποιούμενος, καὶ τοῖς ἄλλοις ἐν Χριστῷ ἀδελφοῖς, ὅπως ἐκείνου τεύξονται τοῦ καλοῦ ὑποτιθέμενος, οὗ μετασχεῖν ἡμᾶς γένοιτο τῇ accommoda suggerens, cujus participes nos feri τοῦ Χριστοῦ χάριτι, ᾧ δόξα πρέπει. Αμήν. Christi gratia concedat, cui gloria decet. Amen. SECULO XIV (?) PHILOTHEI SELYMBRIENSIS ARCHIEPISCOPI ORATIO IN SANCTUM AGATHONICUM (Codices Græci Naniani, p. 551.) Τῶν πάλαι σοφῶν καὶ ῥητόρων τῆς ᾿Εκκλησίας Inter antiquos philosophos et Ecclesiae oratores καὶ ἄκρων ἐν λόγοις μηδενός πω ἑαυτὸν οὐδ' όπωσ τιοῦν ἐκδεδωκότος διεξοδικώτερον ἐς λόγους και ἀγωνίσματα τοῦ στεφανίτου μάρτυρος Αγαθονίκου, φιλοτίμως ὁμοῦ καὶ μεγαλοπρεπῶς, ἀλλὰ σιγῇ παρ ραδραμόντων τὰ μνήμης καὶ θαύματος άξια μέχρι τῆς δεῦρο, ἥκω τοῦ λέγειν αὐτὸς, εἰ καὶ τὴν ἐμὴν περὶ λόγους ἰσχὺν οἶδα σαφῶς ἐγγὺς ἰοῦσαν· οὐδὲ μετρίας τῆς ἀξίας, ἀλλὰ πολλῷ τῷ μέτρῳ πόρρω που. Μηδεὶς δ' ὑμῶν προπέτειαν, ὦ παρόντες, και ταγνῷ τοῦ παρόντος Εγχειρήματος, εἰ καὶ ἐργώδης ὁ λόγος καὶ χαλεπός διενεγκεῖν. Ἐπεὶ οὖν οὐχ ἔνεκα aliosque dicendi peritos, nullus in sermonibus aut certaminibus fortior exstitit, coronato mar tyre Agathonico; sed dum ceteri res memoratu dignas huc usque silentio præterierunt, ego illas celebraturus adsum. Eisi me parum eloquentem nec hisce rebus dicendis aptum, imo valde imparem probe noverim; nullus vero inter vos, auditores, hujus propositi temeritatem criminabitur, licet labor sit onerosus et perfectu dificilis: quod si igitur non vanæ gloriæ cupiditate, nec voluptateni aliquam inde capturus, sed ob necessitatem

PHILOTHEI SELYMBRIENSIS ac civium adhortationem hujusce civitatis Selys Λ φιλοτιμίας, οὐδέ γε πρὸς ἡδονὴν, ἀλλὰ δι' ἀνάγκην dicturus venio: hujus martyris patrocinio fsi, jam aures præbele. Revera si de alio quodam sermo baberetur, vituperationi ac reprobationi forsitan locus esset; cum autem de preclare factis agitur, vos quoque mecum collætari equum est. Εt paulo Jam vero bas laudes celebranti, patriæ prius meminisse convenit, ne ipse solus cateris ignotam et alienam viam ingrediens, novum aliquem modum introducere videar. Cum autem duae civitates eum revindicarint, una quae ipsum genuit et aluit, altera quæ martyrii palmas ac athleticas coronas ipsi texuit, et in qua sacrum ejus servatur caput, miraculosa vi omnes morbo laborantes sanans, imperatores inquam, praefectos, uno verbo, omines pio fidei motu huc accedentes de his mirandis ac maximis civitatibus, Nicomedia et Sely, ex oratoria lege, quæ ipsis aut communia, aut unicuique propria sunt primum edisseramus. καὶ παράκλησιν τῶν οἰκητόρων τῆς πόλεως ταυτησί τοῦ Σήλυος λέξων ἐλήλυθα· θαῤῥόντως τῇ ἐπικου pίᾳ τοῦδε τοῦ μάρτυρος, ἀκούσατε ήδη. Εἰ μὲν οὖν περὶ ἄλλου του ὁ λόγος ἦν, ὑπὸ κατηγορίαν καὶ μέμψιν, ἴσως ἐτέλουν· ἐπεὶ δὲ ὑπὲρ γενναίων και τορθωμάτων, μᾶλλον δέον συνησθῆναι τε καὶ συνεύ ξασθαί μοι καὶ ὑμεῖς. post. "Ηδη δέ μοι πρὸς αὐτὴν ἰόντι τὴν εὐφημίαν, παι τρίδος οἶμαι δεῖν πρὸ τῶν ἄλλων μεμνήσθαι, ὡς ἂν μὴ μόνος ἐγὼ τῶν ἄλλων ξένην καὶ ἀλλοτρίαν ὁδὸν βαλιοῦμαι, μηδὲ καινόν τινα τρόπον εἰσφέρειν δόξω, 'Επεὶ δὲ δύο πόλεις αὐτὸν ᾠκειώσαντο, ἡ μὲν γεν νήσασα καὶ ἀναθρεψαμένη, ἡ δὲ τὰ μαρτυρικά παι λαίσματα καὶ τοὺς πεντάθλους στεφάνους στεφά νώσασα, ἐν ᾗ καὶ ἡ θεία κάρα ἀπόκειται περιεῖσα καὶ πολλὰ τὰ ἰάματα ἐπιτελοῦσα, πρός τε βασιλείς φημι, καὶ ἄρχοντας καὶ πάντας ἁπλῶς τοὺς πίστει προσερχομένους· ἤ τα Νικομήδους καὶ ἡ τοῦ Σήλυος πόλεις οὖν αὗται θαυμασταί, καὶ πολυανθρωπότα τοι· κατὰ τὸν τῆς ῥητορικῆς νόμον πρώτον διεξέλ θωμεν ὅσα εἰκὸς κοινῇ τε καὶ ἰδία περὶ σφῶν αὐτῶν. Κἂν ἀπ' ἀλλήλων διίστανται, τόποις καὶ διαστή μασι πολλῷ τῷ μέτρῳ, τὸ μὲν οὖν καλάς τε καὶ μεγάλας εἶναι τὰς πόλεις πάντες ἂν οἶμαι συμφαίεν, Τίς γὰρ οὐκ οἶδε τὴν Νικομήδους, ὅπως φύσεως εξ έχει καὶ θέσεως καὶ τειχέων ὑψηλῶν τε καὶ στερ Etsi a se invicem locis et intervallis longe listent, eas certe pulchrus et amplas esse ci vitates omnes, credo, unanimi voce fatebuntur. Quis enimn Nicomediam non noverit, felicem ipsius situm, jucundam speciem, alla moenia et columnas? Bene nobis videtur de ea dictum esse ῥῶν, ὡς δοκεῖν, κατὰ τὸν μῦθον τῶν ποιητῶν τὸν περὶ τοῦ Θηβαίων τείχους, πρὸς λύραν καὶ κιθάραν ενηρμόσθαι τὸ ἐξαρχῆς· καὶ κεκοσμήσθαι δὲ ναοῖς καὶ ἀγάλμασι· πρὸς δὲ καὶ στοαῖς καὶ θεάτροις, καὶ πᾶσιν οἷα ἄν τις εἰπεῖν ἔχοι τοιούτοις ἢ οὐδεὶς ἔξω στηλών Ηρακλέους, ὅστις ἐστὶν οἶμαι ἀνήκοος· οὕτω γὰρ εὐτυχεῖ περὶ τὰς ὥρα;, καὶ τοὺς αέρας εξ Έχει, ὡς οὐδεμία τῶν ἄλλων κρείττων· τοσούτοις δὲ καὶ τηλικούτοις ἀγαθοῖς κομῶσι, καὶ τῶν μὲν ἀγα θῶν μετέχουσα πάντων, ὡς ἔπος εἰπεῖν· ὁ δὲ ταῖς ἄλλαις πρόσεστι δυσχερή πεφευγυία ήδη ὥσπερ οὐκ αὐτῆς εἶναι νομίζουσα· τὸ καὶ οὐδ' ὁτιοῦν τῶν καλ λίστων ἐστερῆσθαι, οὐκ ἐν τούτοις τὴν εὐδαιμονίαν ορίζεται· ἀλλ' ἔστιν οἷς πεφιλοτίμηται μᾶλλον, τοῖς Αγαθονίκου καὶ τῶν ἄλλων μαρτύρων παλαίσμασι quod in poetarum fabulis legitur de Thebarum mcnibus ad lyra ac cythara modulos a principio fundatis: templis, statuis, theatris et porticibus, uno verbo, hujuscemodi quibuscunque exornata re fulget. Nemo est extra Herculeas columnas, qui ea non fando audiverit: tum grata etenim sortitur anni tempora, tam secundo fruitur aere ut nulla dicatur potior; tot denique et tam præclaris refulgens rebus, bonorum omnium particeps est, et eorum quæ cæteris dura accidunt quasi a se alienorum expers: sed etsi rebus jucundissimis privata foret, non admodum amligeretur, quippe quæ non in istis felicitatem sitam esse existimet. Hoc autem magis curat, Agathonici scilicet cæterorumque martyrum certamina et præclare gesta, per qua Deus τε καὶ κατορθώμασι, καὶ τοῖς θείοις παιδεύμασι, mentem nostram instruit. En urbis ornamentum et gloriam! Hue accedit quod præ cæteris urbibus, viris maxime strenuis ac manu fortissimis abundabat, quamvis ipsa postea ab hostibus capta in Barbarorum manus venerit. Quis porro ignoret secundam quoque, Selym inquam, ejus patriam, doci amoenitate, matura ipsa favente, conspicuam, menibus turribusque perquam munitam ac pomaris? Pulchritudine ac magnitudine cum celeberrimis comparanda est, dum ceteras in quibusdam negotiorum generibus longe superat; unde gloria ipsius niaria trajicit ac coelo tenus fortur; quam qui a terra marive tectam sartamque aspiciunt, laudant ac mirantur ob custodiae firmitatem et viroΤαῦτα μὲν οὖν τὰ αὐτῆς καλλωπίσματα καὶ αὐχή ματα· πρὸς τούτοις, ἐπλούτει καὶ ἄνδρας πρὸ τῶν ἄλλων πόλεων πλείστους· ἀνδρικωτάτους ἅμα και μαχιμωτάτους, κἂν ἐς ὕστερον ὑπὸ τῆς ἁμαρτία; ἑαλωκυία ὤφθη παρὰ τῶν βαρβάρων αὐτῶν. Τίς δ οὐκ οἶδεν αὖθις ἂν, τὴν δευτέραν αὐτοῦ ὡς ἂν εἰπε τις πατρίδα τὴν τοῦ Σήλυος; ὅπως καὶ αὐτὴ εὖ ἔχει φύσεώς τε καὶ θέσεως καὶ τειχέων καὶ πύργων, πρὸς δὲ, ἐπινείων καὶ προαστείων, ώς μόνη με τον σῶν, τὰς μὲν μεγέθει σεμνυνομένας καὶ κάλλει ἁμιλλωμένη τὰς δ' ἄλλας ἐξισουμένη καὶ ὑπερεί ρουσα, Εν τισι πράγμασι, κατά γε τὴν τῶν πολλών δόξαν· ἥτις πρὸς τὸ πέλαγος καὶ τὸν ἥλιον ἀν σχουσα. Τὸ γὰρ σχήμα τοιοῦτον, ἐκ γῆς καὶ θαλάτ

ORATIO IN S. AGATHONICUM. της θεωροῦντες αὐτὴν ὡς ἄσυλον καὶ ἀσφαλῆ ἐπαι- rum armatorum virtutem ac fortitudinem; tales νοῦσί τε καὶ θαυμάζουσι· καὶ φυλακτήριον καὶ σκέπην ώσανε. Ισχύουσι τὰ ἐγγύς που πέλματά τε καὶ φρούρια· πρὸς τούτοις πᾶσι, καὶ ὁπλοφόρους καὶ μαχίμους ἄνδρας, καλούς καγαθούς - τοιούτους καὶ τηλικούτους, ὡς ἐπὶ ἀσπίδας καὶ δόρυ ἐν πολέμοι; καὶ μάχαις τεθνάναι, ἐὰν βαρβάρων μὴ περιγένωνται ἴσως, ὑπὸ πλήθους στρατιᾶς· μόνη γὰρ περὶ τυχῶν, ὡς ἔπος εἰπεῖν, ἢ κομιδὴ ἐν ὀλίγαις ἄνδρας δύναται τρέφειν ἀγαθούς, ὅπλα μεταχειρίζειν και μόνα, διὰ τοὺς συνεχεῖς πολέμους, ὥσθ' ὁ φησὶν Aim σχύλος, Ἑρμῆς ταῦτα εὐλόγως συνήγαγεν· οὔτε τούτους ὅπλων ἀποστερεῖν οἷόν τε δεῖν· οὔτε τὸν "Αρην ἔξω τιθέναι, τὸν πόλεμον δηλαδή. "Οθεν εἰ Έτυχον περιόντες Όμηρος καὶ Ἡσίοδος, μόνας τὰς δύο ταύτας, δικαίως εἶπον ἀνδρῶν ἔχειν φοράν, αγαθῶν μὲν κοσμῆσαι ἵππους καὶ ἀνέρας ἀσπιδιώτας· ἀγαθῶν δὲ τῆς τέχνης εὑρέσθαι τέρματα τάσδε σαφῆ· ὡς ἔστι γε τῶν ἀτοπωτάτων, εἰ κοσμεῖν ἐθέλοντες ταύτας τὰ πλείω καὶ κρείττω καὶ μείζω πα ρίημεν· ὅπερ εἰσὶ ταῦτα· ὥσπερ ἂν εἴ τις μέγεθος στρατιᾶς ἀγγεῖλαι βουλόμενος, οἷον τῆς Ἀχαιῶν ἐπὶ Τροίας ἢ τῆς Ξέρξου ἐπ' Αθηναίοις, εἶτα λέγει μυμίους ή δυσμυρίους ὁπλίτας ἰδεῖν, ἵππων δὲ τόσην καὶ τόσην, οὐδὲ πολλοστὸν μέρος τοῦ παντὸς λέγων ἐν οἷς θαυμάζει, καίτοι καὶ τὴν τῶν 'Αθηναίων πόλιν εὐδαίμονα τοῖς ποιηταῖς ἔδοξε προσειπεῖν, ὅτι ταῖς τῶν ἐνοικούντων ἀνδραγαθίαις ἐκοσμεῖτο, ἡπούμε λαμπρῶς ταύτας τας προσηγορίας προσήκει μόναι γὰρ τοῖς πολλοῖς δοκοῦσι τῶν πάντων καινόν τινα τρόπον ταύταις ταῖς ἔχθαις ὁρίζεσθαι· οὐ ξύλα καὶ λίθους καὶ τέχνην τεκτόνων καὶ τὸν τῶν ἀψύχων κατ σμων· ἀλλ' ἄνδρας εἰδότας μὲν σώζειν αὐτοὺς ἐν πολέμοις καὶ μάχαις· εἰδότας δὲ παράδειγμα καθεστάναι τοῖς ἄλλοις τῶν βελτίστων, ἐν τοῖς τοιούτοις καιροῖς καὶ πράγμασι, Πρὸς δὲ τούτοις καὶ πρὸ πάνω των, τηροῦσαι φαίνονται αὗται αἱ πόλεις καὶ θείων ἀνδρῶν κανόνας καὶ δόγματα· ἔτι δὲ βασιλέων εὐσε δῶν νόμους, καὶ σοφῶν ἀνδρῶν Λυκούργου καὶ Σολωνος, καὶ παντὸς ἄλλου νομοθέτου παρ' οἷς γεγόνα σιν διάφορα, τά τε Ῥωμαϊκὰ καὶ ἐπαρχικά· καὶ τὰ κάλλιστα τῶν προχείρων, ξυνάμα ταῖς βασιλικαῖς νεαροῖς πολιτείαν μὲν ἀξιόχρεων τῷ νόμῳ σχοῦσαι, ἀξιόχρεων σχεδὸν δὲ καὶ δικαστηρίων αὐτῶν σπου δάζουσαι ἔχειν ὅσον τὸ εἰς αὐτὰς ἡκον, τὸ δίκαιον πανταχῆ κἂν ὑπὸ τῆς εὐροίας παίζωνται, καὶ ἔξω τοῦ καιροῦ πίπτωσι καὶ μὴ βουλόμεναι. Πατὴρ μὲν τῷ γενναίῳ καὶ θαυμαστῷ ᾿Αγαθονίκης, Ασκληπιάδης, ἔπαρχος τὴν ἀξίαν, υἱὸς Ιππασίου τοῦ την καῦτα δυναμένου ἐν βασιλεῦσι· μήτηρ δὲ Αγάθη, εὐγενής· ὁ μὲν γὰρ Ἕλλην ἦν τὴν θρησκείαν, ἡ δὲ εἰσιδή; καὶ φιλόχριστος. Εκ τούτων οὖν προελθών τοῦ θείου βαπτίσματος καταξιοῦται· ἐπεὶ δὲ πέμπτος χρόνος ἀνύετο τούτῳ, γραμματιστῇ δίδοται, τὰ Ιερά γράμματα ἐκδιδάσκεσθαι· ὅθεν καὶ Ἑλληνικῆς παιδείας γευσάμενος καὶ ἀπολελαυκώς ώστε γράφειν καὶ ἀναγινώσκειν εὐφυῶς καὶ ἀπταίστως, τὰ πολεμικὰ ἐκπαιδεύεται ἀρίστ.... Ἐπεὶ δ' οὐχ εἷς πολλῶν εἶναι ἐδόκει, οὐδὲ τῆς ἐσχάτης μοίρας, ἀλλὰ τῆς enim cum sint, aut Barbaros vincere, aut super clypeo aut jaculo commori in animo habent. Sola enim illa ex tot aliis viros strenuos et alere et armis assuelacere valet ob assidua bella, et ut Æschylo teste, Mercurius rite cos adunavit. Non enim ii sunt qui neglecto armorum usu Martem, lu est bellum in exsilium agant. Certe si Homerus atque Hesiodus ad vitam redirent, has duas solas virorum feraces esse et altrices equorum et militum agιαscerent, ut nec minus artium eximias cultrices. Quare si eas laudare volumus, res multas quibus excellunt silentio præterire fas non est. Quod idem faceret qui exercitus magnitudinem, ut Achi vorum contra Trojam, Xerxis contra Athenienses celebrans, de decem aut viginti millibus loqueretur, equitum numero addito, totius, quem laudat, numeri partem unam vix attingens: quanquam poetæ urbem Atheniensium felicem utpote incolarum fortitudine præclaram appellare amant. Imo illa urbs omni laudum genere cumulari digna est, siquidem res novas easque plurimas, huc appartavit; non lignum, non lapides, non architectorum artem ornamentariam, sed viros ipsis in bello et pugnis salvandis idoneos et qui cateris in rebus honestis et præclare factis pro exemplari, illis praesertim temporibus, esse possent. Huc accedit quod iste urbes virorum divinorum præcepta et regulas, regum piorum et sapientium Lycurgi ac Solonis et cujuscunque legislatoris imperii aut provinciarum leges stricte observant. Inde enim sicut ex imperatoriis novellis optima quaeque excerpta in administratione ac Jurisdictione ubique adhibebant, etiamsi non rebus ubique prosperis et e sententia duentibus uterentur. Εt pater quidem egregii ac nobilissimi Agathonici fuit Asclepiades praefectus ac filius Hippasii, qui tunc plurimum in domo imperatoria pollebat; mater deinde Agatha, generis et morum nobilitate insignis; pater igitur religione Græcus; mater pia se vere Christiana. His igitur parentibus natus postquamu sanctum baptisma suscepisset, annos quinque natus præcepturi traditur, litteras sacras edocendus. Inde Grecorum doctrina imbutus ita ut litteras et pingere et legere valeret, rei militari jam studet, in omnibus autem vulgari studio functus est, sed primas partes tenuit in civitate administrands, in quibuscunque negotiis peragendis, in rebus bel licis, quo factum est ut concionibus, foro, theatris spissime interfuerit; cum enim regibus familiariLer uteretur, principum quoque consiliariorum amicitia gaudebat, militum ducibus, magistratibus, potentibus amicis usus est. Ingenii enim acumine Themistocli atque Alcibiadi comparandus, plurie mos et ipse barbaros fudit; quem si llomerus vidisset, et bonum consiliarium et militem egre gium proclamasset ut in lliadle atque Odyssea fortissimos quosque Græcoruin carmine perpetuo celebravit. Licet enim de bene factis deque virtutibus

PHILOTHES SELYMBRIENSIS suis gloriari posset, tamen Lumilis ac modestus βελτίστης καὶ πρώτης ἔν τε βουλαῖς καὶ πολιτείαις· esse maluit et recusavit statuas quibus plerique Εν τε πράξεσι καὶ νοήματι καὶ στρατηγικαῖς ἐμπει zetatis sue praefecti et duces honorari solebant, ρίαις· καὶ πολὺς ἦν ἐν συλλόγεις, ἐν ἀγοραῖς, ἐν quippe virtutem sine mercede colere ante omnia θεάτροις ὡς καὶ τοῖς βασιλεῦσι γνώριμος ὢν ἐκ γέν amabat et actionibus conditioni suæ congruentibus. νους, τοῖς πρώτοις συναριθμεῖται συγκλητικοῖς, ἄρα χουσι καὶ στρατηγοῖς τοῖς μεγάλα δυναμένοις· ὃς ὀξὺς ὢν κατὰ τὸν Θεμιστοκλέα καὶ ᾿Αλκιβιάδην, στρατηγὸς ἀναδείκνυται καὶ αὐτὸς καὶ νικᾷ πολέμους πλείστους βαρβαρικούς κατακράτος. "Ον Ιδών Ομηρος εἶπεν ἂν σοφὸν βουλάς τε ἐξάρχειν ἀγαθάς, πόλεμόν τε κορύσσειν· καὶ ὅσα ἄλλα τοὺς ἡρωάς τε καὶ ῥήτορας· καὶ ἀνδρειοτάτους τῶν Ἑλλήνων ἔφασκεν ἐπαινῶν, κατὰ τὴν Ιλιάδα και Οδύσσειαν καὶ δέλτον, ἐν ἐμμελίᾳ ποιητικῇ. Ἔχων δὲ μεγαφρονεῖν ἐπὶ τούτοις κατορθώμασι καὶ πλεονεκτήμασι καὶ τὸ καλοῦ παντὸς ἰδέαν ἔχειν ἐν ψυχῇ, οὐδαμῶς τοῦτο ἐποίει· ἀλλὰ ταπεινὸς ἦν καὶ μέτριος, ὅς με οὐκ εἴ κόσιν οὐδὲ στήλαις μεγίσταις ηξίου θαυμάζεσθαι, καθάπερ πολλοὶ τῶν ἡγεμόνων καὶ στρατηγῶν, ἀλλ' Έργο:ς καλλίστοις ἐκείνῳ τε καὶ τῇ ἐκείνου φύσει μάλα προσήκουσιν. Et post pauca: ᾿Αγαθόνικος οὖν ὁ τροπαιοφόρος οὐ θυμοῦ ῥώμη, οὐδ᾽ ὀργῆς ἀμετρίᾳ τὰ ἐπίσημα τῆς ἀρχῆς ἐποιή σατο· ἀλλὰ φιλανθρωπίαν καὶ μεγαλοψυχίαν τὰ κρά τιστα εἰσηνέγκατο· ὥσθ' ὅροι εἶναι σωφροσύνης πᾶσιν ἀνθρώποις τὸν ἐκείνου βίον καὶ τρόπον· καὶ μηδένα ἐξευρεῖν ἔχειν βέλτιον τῶν ὑπ' ἐκείνῳ μηδέν οὕτω γὰρ ψυχὴν ἐρρύθμησε καὶ τῶν τῇδε καταφρά νεῖν ἀνέπεισε· καὶ πρὸς τὰ βέλτιστα μετεσκεύασε καὶ οἰκίαν Θεοῦ κατέστησεν ἑαυτὸν, καὶ δοχεῖον τοῦ Πνεύματος· εἰ δεῖ κεφάλαιον προσειπεῖν, ὡς μόνην ταύτην οὖσαν εὐδαιμονα βιοτήν· ὃς μόνος ὄρος ἐστὶ τῆς κατ' ἀρετὴν εὐκληρίας καὶ τῆς κατὰ Θεὸν που λιτείας καὶ τάξεως. Τριῶν γὰρ ὄντων, φησὶ Πλάτων, τῶν μερῶν τῆς ψυχῆς, λογιστικόν, θυμικόν, καὶ Agathonicus triumphator non temeritate irave perductus res preclaras dum imperaret, peregit, sed humanitate et animi magnitudine, ita ut omni bus vitæ et noruni exemplar sit: certe fieri non potest ut ipsi superiorem invenias. Sic enim fortis erat animi ut res plerasque flocci faceret, et virtutem colendo seipsum Dei domum et Spiritus Sancti habitaculum constitueret. Ut paucis absol vam, sic unice vivitur feliciter; sic tantum per virtutem in Dei civitatem itur. Cum enim auctore Platone triplex sit anima quatenus cogitat, sentit et concupiscit, cogitamus quidem, sicut fas est, sæpe autem sensuum vi superamur, aut illicita concupiscimus, id est, quæ nobis nullo modo prodesse possunt. Agathonicus igitur in omnibus prinas G ἐπιθυμητικόν, καὶ τῶν μὲν τῷ λογιστικής χρωμέν tulit, omnium suffragia obtinuit. Ingenii habebat νων ὡς εἰκὸς, τοῦ θυμοῦ δὲ ἡττωμένων πολλάκις, tantum, ut modica ejus exercitatione cum digni- ἄλλων δὲ ἐπιθυμούντων ἃ μὴ προσῆκε, πάντων δ', tate vivere posset atque ita ut nihil prorsus in eo ὡς ἔπος εἰπεῖν, οὐδαμοῦ τοῖς ὅλοις τῶν βελτίστων desideraretur. De intelligentia ejus quid dicam? Αγαθόνικος δεινὸν ὥσπερ ἡγούμενος, εἰ μὴ καν Virtutem et facultates humanas noverat quae ad τούτοις προέχοι τῶν ἄλλων, μηδὲ τὴν μείζω φέροιτο felicitatem perducere valent, imprudentiam autem ψήφον, φρονήσεως μὲν τοσοῦτον μετεῖχεν ὥσπερ ἂν ac nugas jam ab adolescentia abjecit. Reticentia εἰ διὰ βίου παντὸς μόνην ταύτην έχει μελέτην το ejus tanta, quanta Anacharsi suadente, esse debet; καὶ σπουδήν, τὸν νοῦν καθαίρειν τε καὶ λεπτύνειν secundum Pythagoram autem dicebat quacunque καὶ μηδ' ὅπως τι οὖν ἐλλελεῖφθαι· τοῦ λογιστικού ratione abscindi debere a corpore morbum, et ab τοῦτό γε εἰδὼς ἀρετὴν καὶ δύναμιν τῆς τῶν ἀνθρώ anima ignorantiam, sermones vero inanes omnino των εὐδαιμονίας ποιητικήν· ἀφροσύνην δὲ τὴν κάτ damnandos esse, sicut etiam intemperantiam et im- κιστα ἀπολλυμένην, καθάπαξ ἀπεβάλετο ἐκ νεότης moderationem, ut brevi absolvam. Ab ira quoque της γλώττης δὲ τοσοῦτον ἐκράτησεν ὅσον 'Ανάχαρ adeo sibi temperabat ut manus elevata et servum σις ἐκέλευσεν ὁ σοφός· καὶ κατὰ τὸν Σάμιον Πυθα jamjam verberatura deciderit. Nunquam convicia γόραν ἔλεγεν ότι πάσῃ μηχανῇ περικοπτέον, ἀπὸ retorquebat; humanitatis adeo amans erat, ut in μὲν σώματος νόσον, ἀπὸ δὲ ψυχῆς ἀμαθίαν, καὶ πρὸς amando non raro modum excederet, adeo pre τὸ μηδὲν, δέον μὴ καταναλίσκειν λόγους· καὶ ὡς ἐν ceptum divinum, quod proximum æque ac se κεφαλαίῳ φάναι, ἐκ πάντων τῶν αἰσθήσεων άμεσ ipsum amare jubet, sequebatur. Animi idem con- τρίαν καὶ μὴ ἔξω τοῦ καιροῦ πίπτειν. θυμοῦ δὲ του stantia ac fortitudine præstans, non periculum exti- σοῦτον ἐκράτησεν ὡς καὶ τὴν χεῖρα ἀπαιωρηθεῖσαν mescebat, non bonorum jacturam, non domorum πολλάκις κατασχεῖν καὶ μηδαμῶς τύψαι τὸν ἑαυτοῦ possessionem, non servorum plus quam fas est, δοῦλον μηδ' αὖ διὰ γλώττης λοιδορίαν κατεγνωσμέν affectabat; vita ipsa in nullo æstimationis loco νην προσενεγκεῖν φιλανθρωπίαν δὲ οὕτως ἐφίλησε apud eum erat dummodo e Dei amicitia et fami- καὶ κατώρθωσε· καὶ οὕτω ταύτης ἐξείχετο, ὡς μας liaritate non excideret. Castitatem porro ac sobrie- νικός τις ἦν ἐραστής· καὶ κατὰ τὸν θεῖον χρησμόν, tatem quæ homines ipsis angelis assimilat quis τὸν πλησίον ὡς ἑαυτὸν ἄγειν καὶ τιμῶν, ἴσον τῇ sico: ille coluit? ἑαυτοῦ κεφαλῇ. Καρτερίᾳ δὲ μεγίστῃ καὶ ἀνδρείᾳ προσεῖχε καὶ μεγαλοψυχία, ὡς καὶ ἔξωθεν ἐπιφερομένους κινδύνους μηδέν τι νομίζειν καὶ ἀποδειλιαν· οὐ χρημάτων ἀφαίρεσιν· οὐ πλῆθος οἰκιῶν· οὐκ ἀνδράποδα· οὐκ αὐτὸ τὸ περιεῖναι καὶ ζῆν· οὐκ ἄλλο τοιοῦτον

ORATIO IN S. AGATHONICUM. οὐδὲν, εἰ μὴ μόνον τὸ ἐκπεσεῖν τῆς τοῦ Θεοῦ φιλίας καὶ οἰκειότητος· παρθενίαν δὲ καὶ σωφροσύνην τὴν πλησίον καὶ μετὰ ἀγγέλων τοὺς ἀνθρώπους τιθεῖσαν, τίς οὕτως ὡς οὗτος ἠγάπησεν; Et pag. 749: Deus qui servos suos glorificat, Agathonicum quoque ab initio usque nunc facultate miracula operandi mirum in modum donavit in Selyis urbe quae martyrii ejus testis fuerat, sicut et in aliis urbibus alios martyres glorificavit, ante omnes Georgium Cesareae Cappadocia, Demetrium Myroβlyten in Thessalia, Tyri insignem divinum Theodorum, alios alibi. Nec mirum. Si enim inter Graecos Pindarus quidem Thebis honori fuit, Boeotiis Hesiodus, Homerus Smyrnæis, quanto magis de Agathonico, nobili veritatis propugnatore gloriari licet! quicunque enim in celebri Selymbria, aut alia viciniae urbe, morbo aliquo laborantes ad martyris nostri divini sepulcrum venere, relictis omnibus morborum vestigiis abscesserunt, magnum Agathonicum gratiarum actione et hymnnis exaltantes. Non minus autem inde ab isto tempore sanctum ipsius caput quotidie miracula operatur, morbos ac omnia infirmitatum genera sanando. Catera enim corporis hujus sancti membra pia corpora longe lateque sortita ut salutis instrumenta venerantur. Sunt qui dicant quod Latini post expugnatam regiam urbem, Sely quoque suæ ditionis facta, martyris corpus in antiquam Romam sicut plurimas alias reliquias asportarunt. Itali enim regiam urbem per quinquaginta septem annos Deo volente ac permittente, tenuerant atque opera artis egregia ac magnifica, Phidiæ ac Praxis telis dico; aurum porro et argentum, margaritas et lapides pretiosos, vestimenta divina et sacerdotalia e templis ac domibus regiis ac senatoriis ejusdem urbis abstulerant; quos postremo Michael Paleologus Angelus I imperator manu fortissimus, expulit. At postquam in primo loco constitutus et omnium ante ipsum imperatorum honores ac privilegia adeptus esset, postremno, gliscente invidia civibus bonis infestus et mala mente sicut illi esse coepit, quo factum est ut gloriam, imo omnia amiserit, Corpus vero ejus in hujus Selyis urbe in monasterio Salvatoris et misericordis Christi tumefactum jacet propter augescentem dogmatum corruptelam, ex quo sanctus ac divinus patriarcha Arsenius ipsum anathematizavit quia regnum a Clio Theodori Lascaris usurpavit. Haec igitur miracula sacrum martyris nostri caput operatur, morbos sanando multifarios, ut capitis dolores, febres, membra gela constricta. Quare hic sermo tria illorum miraculorum demonstrabit, tam velera quam recentia; cætera namque lubenter præteribo. Imperator Manuel Porphyrogenitus.. Θεὸς τοὺς δοξάζοντας αὐτὸν δοξάζει καὶ τὸν αὐτοῦ μάρτυρα Αγαθόνικον, σὺν πολλῷ τῷ περιόντι καὶ τὴν τῶν θαυμάτων ἐνέργειαν ἀποχαρίζεται ἐκ τότε καὶ μέχρι τοῦ νῦν, κατὰ τὴν πόλιν τοῦ Σήλυος, καθ' ἣν δῆτα καὶ ἡ τούτου μαρτυρία γεγένηται περιφα νῶς καὶ ἐνδόξως· καθάπερ ἐδόξασε καὶ ἐν ἄλλαις πόλεσιν ἑτέρους μάρτυρας ὡς ἴσμεν· τόν τε περιφανὴ δηλαδὴ καὶ τροπαιοφόρον Γεώργιον, ἐν Καπ παδοκίᾳ τῆς Καισαρείας· τόν τε στεφανίτην και μυροβλύτην Δημήτριον ἐν Θετταλίᾳ· ἐν Τύρῳ τὸν περίβλεπτον καὶ θεῖον Θεόδωρον· καὶ ἐν ἄλλαις άλλους, καὶ ἑτέρους ἐν ἑτέραις· καὶ μάλα εἰκότως. Εt γὰρ τοῖς Ἕλλησι πάλαι, τοῖς τε Θηβαίοις λέγω Πίνδαρον παρασχέσθαι, καὶ Βοιωτοῖς Ησίοδον, καὶ Σμυρναίοις "Ομηρον καὶ ἄλλοις ἄλλον εἰς φιλοτιμίαν φέρει, πόσῳ μᾶλλον εἰκὸς μέγα φρονεῖν ἐπὶ τῷ μάρτυρί Αγαθονίκῳ τῷ γενναίῳ τῆς ἀληθείας αγωνιστῇ. Οπόσοι γὰρ τηνικαῦτα ἐν τῇ περιφανεῖ πόλει Σηλυμβρίᾳ καὶ τοῖς περὶ αὐτὴν χωρίοις πονήρως καὶ ἀσθενῶς κατέκειντο, ἐλθόντες τῇ τοῦ θείου μάρτυρος τούτου σορῷ ἀπηλλάττοντο καὶ οὐδὲ ἴχνος ἀσθε νείας ὅλως κατείχοντο. Οθεν καὶ τῷ μεγαλομάρτυρι Αγαθονίκῳ τὰς εὐχαριστίας καὶ ὑμνῳδίας προσέφέρον. Οὐχ ἧττον δ᾽ ἐξ ἐκείνου καὶ ὁσημέραι τοιαῦτα ποιεῖ θαυμάσια ἡ θεία κάρα αὐτοῦ, ἐσαεὶ ἰάσεις ἐπιτελοῦσα καὶ θεραπεύουσα πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν· τὸ γὰρ ἕτερον σῶμα, ἄλλος ἄλλο μέρος, καὶ ἕτερος ἕτερον τῶν εὐσεβῶν τῶν τε πόρρω καὶ τῶν ἐγγὺς ἐξ ἀγάπης διαμερισάμενος παρ' ἑαυτοῖς κατείχοντο φυλακτήριον· ἔνιοι δέ φασιν ὡς Λατίνοι αὐτὸ ἐφευρηκότες μᾶλλον ἐνταυθοί, ἡνίκα την βασιλεύουσαν πόλιν κατέσχον, καὶ ταύτην τοῦ Σήλυος πρόσγε ταῖς ἄλλαις, ἀφείλοντο τὸ τοῦ μάρτυρος σῶμα, καὶ πρὸς τὴν πρεσβυτέραν Ῥώμην ἐπήγαγον, καθάπερ καὶ ἄλλα πλεῖστα τῶν ἁγίων λειψάνων. Την γὰρ βασιλίδα τῶν πόλεων κατασχόντες οἱ Ἰταλοι χρόνους ἑπτὰ πρὸς τοῖς πεντήκοντα τούτοις δουλεύ ουσαν ἀνοχῇ καὶ παραχωρήσει Θεοῦ, οἱ καὶ ἀφῃρημένοι πάντα τὰ προσόντα αὐτῇ κάλλιστα έργα θαύματος καὶ ἐκπλήξεως γέμοντα καὶ ἡδονῆς ἀῤῥήτου, Φειδίου φημὶ καὶ Πραξιτέλους· ἔτι δὲ χρυσὸν καὶ ἄργυρον καὶ διαυγείς μαργάρους καὶ λίθους τιμίους καὶ πολυτελεῖς καὶ πέπλα θεῖα καὶ ἱερὰ ἔκ τε τῶν θείων ναῶν, ἔκ τε τῶν βασιλείων οίκων, ἐκ τε τῶν συγκλητικῶν ἀνδρῶν καὶ τῶν οἰκητόρων ταυτησὶ τῆς πόλεως. Αὖθις Θεοῦ βουλομένου ὁ στρατηγικώτατος βασιλεὺς Μιχαήλ Παλαιολόγος πρῶτος ὁ ᾿Αγγελος, τούτους ἐξέωσεν· ὃς ἐν τοῖς πρώτοις ἀριστεύσας καὶ τὰ πρεσβεία πάντων τῶν πώ ποτε βασιλέων ἀνειληφῶς, ἐν τοῖς τελευταίοις οἶμοι φθόνῳ τούτοις καλοῖς βασκαίνοντος, τὰ ἐκείνων φρονῶν εὑρέθη· καὶ ταύτῃ γε μάλιστα τὸ πλεῖστον τῆς δόξης, Η τότε ἀληθέστερον εἰπεῖν, σύμπαν ἀφείλετό τε καὶ περιῄρητο· καὶ ἐν τῇ τοῦ Σήλυος ταύτῃ πόλει κατὰ τὴν τοῦ Σωτῆρος καὶ πανελεήμονος Χριστοῦ μονὴν τὸ αὐτοῦ σῶμα κατακείμενον, καθορᾶται ἐγκούμενος, διὰ τὴν προβᾶσαν τῶν δογμάτων διαφοράν προσέτι γε μὴν, καὶ διὰ τὸν προσφωνηθέντα κατ᾿ αὐτοῦ ἀφο Ο