SERMO DE SIMEONE ET ANNA. πρὸς σὲ φθέγξομαι, ὦ Μῆτερ Παρθένε, καὶ Παρθένε te vero quid dicam, ο Mater Virgo, et Virgo Maler? Μήτερ; ἧς γὰρ τὸ ἔργον οὐκ ἀνθρώπινον, ταύτης καὶ cujus enim opus non humanum est, ejus et laudaὁ ἔπαινος ὑπὲρ ἄνθρωπον. Διὸ τῆς ἀπορίας τὸ σκυ datio excedit hominem. Quamobrem paupertatis hic θρωπὸν ἐκ τῶν τοῦ Πνεύματος περὶ σὲ καταλαμ- meæ obscuritatem, tuis a Spiritu honoribus donis-- πρυνῶ γερῶν, καὶ τὰ σά σοι προσκομίζων, ἐκ λει- que illustrabo tuaque tibi offerens e pratis im. μώνων ἀθανάτων τὴν ἱεράν σου καὶ θεοστεφῆ ἀν mortalibus, tuum sacrum et a Deo coronatum caput υμνήσω κάραν. Πατρικοῖς σε ὕμνοις προσφθέγξο- dilaudabo. Patriis te canticis, Filia David, Materque μαι, θύγατερ Δαβίδ, καὶ μῆτερ τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ Domini et Dei David, salutabo. Turpe enim fuerit, Δαβίδ. Αἰσχρὸν γὰρ ἅμα καὶ ἀνεύφημον ἀλλοτρίοις adeoque inauspicatum, ut alienis orneris, quæ proκόσμοις κοσμήσαι τὴν τῇ οἰκείᾳ δόξη διαφέρουσαν. pria gloria præcellas. Accipe igitur, benignissima, Δέχου τοίνυν, εὐμενεστάτη, δῶρα τίμια, καὶ σοὶ μόνῃ dona pretiosa, tibique uni convenientia, o cunctis ἁρμόδια, ὦ πασῶν γενεῶν ὑψηλοτέρα, καὶ πάντων celsior generationibus, quæque inter creata omnia, ὁρατῶν τε καὶ ἀοράτων δημιουργημάτων τιμιωτέρα tum visibilia, tum invisibilia, multis numeris boφανεῖσα: Μακαρία ἡ ῥίζα τοῦ Ἰεσσαὶ, καὶ τρισμακά- norabilior enituisti. Felix radix Jesse, et ter beata ριστος ὁ οἶκος Δαβίδ, ἐν ᾧ ἐβλάστησας Ο Θεός domus David in qua germinasti. Deus in medio tui, ἐν μέσῳ σου, καὶ οὐ σαλευθήσῃ· ἡγίασε γὰρ τὸ et non commoveberis: sanctificavit enim te, tabernaσκήνωμα αὐτοῦ ὁ Ὕψιστος. Ἐν σοὶ γὰρ διαθῆς culum suum, Altissimus 's: in te enim Dei ad patres και καὶ όρκωμοσίαι Θεοῦ πρὸς τοὺς πατέρας testamenta juramentaque finem gloriosissimum acἡμῶν, τέλος εὐκλεέστατον ἐδέξαντο· ὅτι διὰ σοῦ γέ- ceperunt; quia per te Dominus factus est, Deus γονε Κύριος, ὁ Θεὸς τῶν δυνάμεων μεθ᾿ ἡμῶν. Τὸν virtutum nobiscum. Rubus ille intactus 7, divina σὺν προδιαγράφουσα θεοπρεπῆ χαρακτῆρα, Θεὸν ἔφε- quadam majestate plenam jam tum informans tuam ρεν ἀφλέκτως ἡ ἄψαυστος βάτος, ἐμφανιζόμενον τῷ figuram, Deum propheta apparentem, juxta quod προφήτῃ ὡς ὁραθῆναι ηὐδόκησε. Στερέμνιος δ' αὖ ei conspicuus fieri voluit, incombustus ferebat. καὶ πέτρα ἀκρότομος τὴν παγκόσμιον ἐκ σοῦ πηγά- Dura autem rursus ac prærupta petra, quod ex te σασαν χάριν καὶ ἀνάψυξιν προεξεικονίζουσα, παρα- in universum orbem gratiæ munus refrigeratioque μύθιον ἴαμα ἐκλείποντι λαῷ ἐκ λαγόνων ξηρῶν ἐν promanavit, et ipsa quondam exprimens præfiguἐρήμῳ δαψιλῶς προήγαγεν. Οὐ μὴν δὲ ἀλλὰ καὶ τοῦ ransque, deficienti in deserto, populo copiosum ἱερέως ή ράβδος, οὐκ ἀδόκιμον σύσσημον παρ auxilium ex hiatibus siccis produxit 7. Sed et saέσχετο τῆς ὑπερφυούς σου λοχείας, ἀγεώργητον καρ cerdotis virge", in fructum sine cultura, sponta τὸν ἐξανθήσασα, ἱερατείας ἐνδελεχούς ἀῤῥαβῶνα. Τί neumque sacerdotii perennis arrhabonem, efoδέ; καὶ ὁ μέγας Μωϋσῆς οὐ κομιδῆ παρέστησε, διὰ rens 7, nihil reprobum eximii tui partus symboτοὺς περὶ σὲ δυσκαταλήπτους τύπους ἐγχρονίσαι lum præbuit. Quid vero? Nonne magnus ille Moyτῷ ὄρει ἔγνω τὰ περὶ τῆς ἁγνῆς ἐκδιδάσκεσθαι μυ ses idem luculenter declaravit, propter tui difficiles στήρια; Πῆξαι γὰρ κατὰ σύμβολον καὶ πρὸς ἀφο intellectu figuras, diutius in montem commoraομοίωσιν κιβωτὸν καὶ ταύτην προσταχθείς, οὐ παρ- tus 78, ut ignota tua sacramenta, o casta, edisceret? έργως ἐχρήσατο τοῖς προστεταγμένοις, εἰ καὶ τραγο In rei enim hujus signum, et ad exprimendam simiῳδούμενα συμβέβηκεν ἐπὶ τῇ καταβάσει, ἀλλ' εἰς πέντε litudinem, jussus fabricare arcam, non obiter neημίση πήχεις ταύτην συντελέσας, νομοδόχον ἀνέδειξε, glectiusque mandatis obtemperavit: quanquam acτοῖς χερουβὶμ συγκαλυπτομένην· ἐκφαντικώτατά σε ciderunt tragica quædam in descensu a monte: τὴν Θεοτόκον προσημαίνουσαν, τὴν ἀφθόρως έγχυμα sed quinque cubitorum et dimidii confectam, illam, νήσασαν, καὶ ἀφράστως ἀποκυήσασαν τὴν τῆς ἀφθαρ- legis susceptricem, cherubicis alis cooperuit: te σίας σύστασιν ἐπὶ τέλει τῶν πέντε ἡμίσεως τοῦ κά Deiparam apertissime præsignantem, quæ sine corσμου κύκλων. Διὰ σὲ, καὶ τὴν ἐκ σοῦ ἄχραντον τοῦ ruptione eum concepisti, inenarrabilique ratione Θεοῦ Λόγου σάρκωσιν, τὴν εἰς ἀεὶ ἀτρέπτως τε καὶ peperisti, qui ipse incorruptionis velut concretio est ἀμερίστως ἐν αὐτῷ διαμένουσαν, καὶ ἡ χρυσῆ στάμ et consistentia; idque in fine quinque et dimidii "Psal. XLV, 6, 5. * Exod. 111, 2. 18 Exod. xvII, 6. * Num. xvu, (8. " Hebr. ΙΧ, 4. Exod. XXV, 8. 19 Exod. xxx11, 1. Ἐν ᾧ ἐβλάστησας. In qua, quod spectat ad lineam sacerdotalem, in Nathan qui fuit Uriæ sacerdotis filius, domui et familiæ David adoptione insertam; ex quo Donuimus Jesus, atque adeo Maria, legaliter, juxta contextam a Luca ipsius genealogam. Quod autem ad regiam per Salomonem, potius, ex qua; carnaliter propagata ejus carne ex Daride, juxta Matthæi historiam: quem nodum concordia, Hieronymus, Augustinus, etc., acceperunt ab Africano: qua de re Baronius, Torniellus, etc. Quam Nicephorus ex Hippolyto martyre affert Annæ genealogiam ex patre sacerdote, et passim verior habetur, habet etiam pervetustus regius codex, plurimis diversis tractatibus seu etiam excerptis infercitus, ignoto collectore; antiquior forte ipso Nicephoro. Διαθῆναι. Sic passim interpretes sacre Scripturæ, ipseque Paulus ad Hebr., non συνθήκαι, pacta, fœdera, quod teste Hieronymo vox Hebræa videtur magis habere: cujus rei mysterium prose-, quuntur ejusdem Pauli expositores. Οὐκ ἀδόκιμον σύσσημον. Commune signum, quod præcipue a militibus statuitur, cui optime adjectum quadrat. Pantinus, non obscuram significationem, quod certe sensum altum auctoris obscurat. Εγχρονίσαι. Forte ἐγχρονίσας. Εt mox & γνωστα πιο ἔγνω.

circulorum mundi. Propter te, ac intemeratam Dei vος, ὡς τύπος ἀψευδέστατος, τὸ πρὸς ἡμέραν τρεπό ' μενον καὶ ἀλλοιούμενον μάννα, άτρεπτον καὶ διαιων νίζον ἔνδον αὐτῆς διεφύλαττε. Τῆς σῆς ἁγνείας καὶ ὁ προφήτης Ηλίας προθεωρὸς καὶ ζηλωτὴς ὑπάρχων διὰ τοῦ Πνεύματος, πυρφόρου πολιτείας ἀνεδήσατο στέφανον, κρείττων θανάτου ἀναδειχθείς θείᾳ ψήφω ἄχρι τῆς δεῦρο. Σὲ καὶ ὁ τούτου διάδοχος Ελισσαίος παρὰ σοφοῦ διδασκάλου μυηθείς, καὶ ὡς παροῦσαν τὴν μήπω οὖσαν προδιατυπῶν, ὑπερφυῶς τοῖς τε κμηρίοις τῶν ἀληθινῶν τὰς ἐπικουρίας ἐποιεῖτο τῶν δεομένων· πῆ μὲν δι' ὑδρίας καινῆς, καὶ τοὺς νοστί μους ἐχούσης ἄλας, τὰ φθοροποιὰ ὕδατα ἰώμενος, εἰς ἔνδειξιν τοῦ ἀνασφήλοντος κόσμου διὰ τοῦ ἐπὶ σου μυστηρίου· πῆ δὲ ἀλεύρῳ ἀζύμῳ, λοχείας ἀσπό ρου ἀντιτύπω, θανάτου πικρίαν ἀναστέλλων ἀπὸ τῶν Verbi ex te assumptam carnem, immutabiliter indiviseque in ipso in perpetuum permanentem; urna illa aurea 80 tanquam certissimus typus, manna, quod alioqui per diem invertebatur, in se ipsa, minime mutatum, sed totis sæculis permanens, conservabat. Tuæ eliam castitatis prescius atque imitator in spiritu Elias propheta 1, vitæ illius igniferae sibi redimivit coronam *; hactenus divino suffragio declaratus morte superior. Te nihilominus ejus successor Elisæus s, initiante docenteque sapiente magistro, ceu praesens adesses, quæ necdum eras, præfigurans; certis rerum quæ vere essent futuræ indicibus signis, auxilium medicinamque indigentibus, majori supra naturam virtute, adhibebat: nunc quidem per novam hydriam ", ἐδωδίμων· ἄλλοτε δὲ τοῖς ὑπερφυέσι τὰ κατὰ φύσιν salque salutare in se continentem, aquas exitiales sanans: ad ostendendum, esse recreandum mundum, per sacramentum in te exhibitum: modo au85 tem, farina azyma partus tui satu immunis typo respondente, mortis acerbitatem a cibis proὑπερνικῶν ἐν τῷ Ἰορδάνῃ, καὶ διὰ τούτων τὴν κατά δυσιν τοῦ Κυρίου ἡμῶν εἰς ᾅδην, καὶ παράδοξον ἀνάῤῥυσιν τῶν ἐν φθορᾷ κατεχομένων προϊστορῶν. Πάντα γὰρ εἶκόν τε καὶ ὑπέκυπτον τῇ σῇ θείᾳ είν κόν: ἐκνικώμενα. ſligans: nonnunquam denique rebus supra naturam, quæ naturæ consentanea essent in Jordane eximie superans 8; eoque Domini in infernum descensum, mirabilemque et inopinatam eorum qui in corruptione detinerentur liberationem præsignans. Nam cesserunt omnia, tuæque illi divinæ imagini exprimendæ imparia succubuerunt. X. Quid vero adhuc sermonis habenas variis illis informationibus laxans involvensque et implicans, orationem in longum protraho; ac vel maxime, cum instar columna palam oculis objecta, in te veritas pateat, in qua velut cluxuriari delectarique præstiterit ac commodius fuerit? Quare sanctorum cmnium per omnes generationes, spiritalibus narrationibus factisque prodigiosis valere jussis, ad te festi hujus convivii velut clavum, o florenti sem per habenda memoria, dirigo. Benedicta tu, prorsus benedicta omnibusque desiderabilis. In benedictionibus Domini nomen tuum, divina gratia plenissimum ac summe Deo gratiosum, Dei Mater, quæque tuo ipsa splendore fidelibus lumen præferas. Tu circumscriptio, ut ita dicam, ejus qui est incircumscriptibilis: radix floris speciosissimi ": Mater plasmatoris: altoris nutrix: ejus complexio, qui omnia complecti habet: portans eum, qui verbo portat omnia 88 porta, per quam Deus in 1. Καὶ τί ἔτι περιπλέκων μηκύνω τὸν λόγον, τοῖς ποικίλοις προγράμμοις ἐπαφήσας τοῦ λόγου τὰς ἡνίας, καὶ μάλιστα πρὸ ὀφθαλμῶν ἐστηλωμένης τῆς ἐπὶ σοὶ ἀτρεκείας, ᾗ καὶ κατατρυφῆσαι ἄμεινον καὶ ἐπικερδέστερον; Τοιγαροῦν, χαίρειν φράσας τοῖς τῶν ἁγίων κατὰ πᾶσαν γενεὰν πνευματικοῖς διηγή μασι καὶ τερατουργήμασιν, ἐπὶ σὲ μετάγω τοὺς τῆς εὐωχίας οἴακας, παντομνημόνευτε. Εὐλογημένη σύ, παντευλόγητε καὶ πᾶσι ποθητέ. Επ' εὐλογίαις Κυ ρίου τὸ θεοχαριτώτατόν σου όνομα, Θεογεννήτωρ καὶ δᾳδοῦχε τῶν πιστῶν. Ἡ περιγραφή, ἵν' οὕτως εἴπω, τοῦ ἀπεριγράπτου· ἡ ῥίζα τοῦ ὡραιοτάτου άνθους· ἡ Μήτηρ τοῦ πλάσαντος· ἡ τιτθὴ τοῦ τρέφοντο;· ἡ περιοχὴ τοῦ περιέχοντος· ἡ φέρουσα τὸν φέροντα ῥήματι τὰ πάντα· ἡ πύλη τῆς ἐν σαρκὶ ἀνατολῆς τοῦ Θεοῦ· ἡ λαβὶς τοῦ καθαρτικοῦ ἄνθρακος· ὁ βραχὺς κόλπος τοῦ πάντων κόλπου· ὁ πόκος τῆς ἀκαταλήπτου δρόσου ὁ τῆς ἐπιθυμίας Δαδιδ ζωοδόχος λάκκος τῆς Βηθλεέμ, ἀφ᾽ οὗ πόμα carne oritur 8, forceps carbonis illius purgarii ", ἀθανασίας ἐξέβλυσε· τὸ ἱλαστήριον ἐξ οὗ Θεὸς ἐγνώ sinus exiguus immensi omnium sinus, vellus roris illius incomprehensibilis ", lacus ille Bethlehem σθη ἀνθρώποις ἀνθρωπομόρφως· τὸ ἄσπιλον ἔνδυμα τοῦ ἀναβαλλομένου φῶς ὡς ἱμάτιον. Η δανείσασα 83 IV Reg. II. ss ibid. 20. RB IV Reg. 90 Isa. VI, οι Jud. 30 Heb. 15. 4. 81 IV Reg. 11, 11. 8 Eccli. XLVIII, 1. IV, 86 V Reg. v. 87 Isa. XI, 1. 18 Hebr. 1, 5. 89 Ezech. ILIJi, 41. νι, 37. Ανασφήλοντος. Porte ανασφήλαντος. Πρὸ ὀφθαλμῶν ἐστηλωμένης. Velut erecta propalam in modum columnæ, ne quem latere possit. Altera significatio, ut τὸ, ἐστηλωμένης sit confir mata, videtur minus commoda. Τῆς ἀκαταλήπτου δρόσου. Cujus mysterium nequeat satis perspici. Pantinus. imperceptibilis, quod minus quadrat. Plane enim fuit ros ille perceptibilis, qui expressus vellere, lagenam aqua implevit, utique sensibili. Ζωοδόχος. Seu vitæ conceptaculum; i e0 Mariæ symbolum, quæ vitam illam ad nos peregrinantem, ceu hospitii jure, etiam utero suscepit: quam ejus prærogativam, in Martha Dominum suscipiente in suam domum, die migrationis ipsius, Ecclesia sancte recolit. Pantinus, vivificus, quod potius esset (woôóty,s. Siinili epitheto paulo inferius Simeonem ornat, appellans Θεοδόχον πρεσβύτην, senem Dei susceptorem.

SERMO DE SIMEONE ET ANNA. Θεῷ τῷ ἀνενδεεῖ σάρκα ήνπερ οὐκ εἶχεν, ἵνα ᾗ ὁ desiderii David *, vitæ susceptor, ex quo poculum παντοδύναμος ὅπερ ηὐδόκησε. Τί τούτου περιφανέ immortalitatis scaturivit: propitiatorium 9, ex quo στερον; Τί τούτου ὑψηλότερον; Ὁ τὸν οὐρανὸν καὶ Deus, forma humana, generi humano innotuit: τὴν γῆν πληρῶν, οὗ τὰ σύμπαντα κτήματα, σοῦ vestis sine macula, ejus qui induit lumen sicut restiγεγένηται ἐπιδεής· σὺ γὰρ ἐδάνεισας Θεῷ θείαν mentum”. Tu nullius indigenti Deo, carnem quam σάρκωσιν, ἣν οὐκ εἶχε. Σὺ ἐθωράκισας τὸν δυνατὸν non habebat, fenerata es, qua tandem omnipotens τὴν εὐπρεπῆ τοῦ σώματος παντευχίαν, δι' ἧς αὐτὸς ile, quod decreveral fieri, homo esset. Quid loc μὲν ὀφθῆναι χωρητὸς ἐμοὶ δεδύνηται, ἐγὼ δὲ εὐπροσ- splendidius? Quid hoc sublimius? Qui coelum et ὕτως ἀντωπῆσαι αὐτῷ ἐνίσχυσα, δι' ἧς καὶ πάντα terram implet”, cujus ditionis sunt res omnes, τοῦ πονηροῦ τὰ πεπυρωμένα βέλη σβεσθήσεται. tui indigus efficitur: quippe Deo ſenerata es carΕύγε, είγε, μήτηρ Θεοῦ καὶ δούλη. Εύγε, εγε, ἡ nem, quam non habebat. Tu potentem illum decora ὑπόχρεων ἔχουσα τὸν πάντων δανειστήν. Πάντες μὲν corporis armatura induisti, qua el is mibi redditus Θεῷ ἐποφείλομεν, σοὶ δὲ ἐποφείλεται. Ο γὰρ εἰπὼν, est oculis aspectabilis; ipseque ut libere intuituΤίμα τον πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα, πολλῷ rus possim accedere, accepi, qua etiam omnia mali μᾶλλον αὐτὸς ἐν τούτοις ἐξετάζεσθαι ἑλόμενος, φυ illius ignila tela exstingui habent ". Euge, euge, Dei λάξειε τὴν χάριν καὶ τὸ ἴδιον δόγμα τῇ διακονησα- Mater ancillaque. Euge, euge, cui ille omnium creμένῃ τὴν αὐθαίρετον γέννησιν, καὶ δοξάσειε θεοπρε- ditor, debitor sit. Deo debemus omnes: tibi ipse πῶς, ἣν ἐπεγράψατο ἀπάτωρ ὡς ἄνανδρον Μητέρα. obstrictus est. Nam qui dixit: Honora patrem tuunt Εσται τοίνυν ταῦτα οὕτως, ἔσται. Οὐ γὰρ κομψο et matrem ", longe potius, talibus ipse accenseri επείας ἀκάρπου οἱ προσαχθέντες σοι παρ' ἡμῶν ὕμνοι, volens, gratiam propriamque ipse legem, in eam παναγιώτατον καὶ ἀξιάγαστον τοῦ Θεοῦ ἐνδιαίτημα· servaverit, quæ ultro assumptam ipsi nativitatem οὐδ' αὖ κοσμικῆς λογολεσχίας καὶ ψευδαρεσκείας λα ministravit; quamque, siue patre, velut sine viro, ρυγγίσματα ὁ πνευματικός σου ὕμνος, Θεοὐπαίνετε, Matrem inscripsit confirmavitque; divino quodam καὶ Θεὸν ἔχουσα ὑπομάζιον, τὸν τοῖς βροτοῖς ἀρχὴν decore, et supra hominem glorificaverit. Ita vero τοῦ εἶναι διὰ γεννήσεως παρέχοντα, ἀλλ' ἐναργούς haec habebunt, habebunt ita. Neque enim quæe offieἀληθείας. Ἐπιλείψει γὰρ ἡμῖν ὁ χρόνος καὶ ταῖς rimus cantica, inutilem tantum verborum ornatum, μετέπειτα γενεαῖς, τὸν κατ᾽ ἀξίαν σοι ἀποδοῦναι μα o sacratissimum admirabilissimumque Dei habitaχαρισμὸν τῇ Μητρὶ τοῦ Βασιλέως τῶν αἰώνων, ως culum, habent: neque rursus, sæcularem quamdam που φησὶν ὁ ἀοίδιμος προφήτης, τὰ τῆς σῆς ἀκατα- nugacitatem, falsaque assentationis velut crocitaληψίας ἡμᾶς ἐκπαιδεύων· Ὡς μέγας ὁ οἶκος τοῦ menta, spiritalis tua habet laudatio, o Deo laudata, Θεοῦ, καὶ εὐμήκης ὁ τόπος τῆς κτήσεως αὐτοῦ. G quæque Deum ipsa lactentem habeas; eum, inquam, Μέγας, καὶ οὐκ ἔχει τελευτήν· ὑψηλὸς καὶ ἀμέ- qui primum esse mortalibus nativitate tribuit; sed τρητος. Όντως γὰρ, ὄντως προφητικὸς χρησμὸς καὶ veritatem quamdam prorsus perspicuam. Deficiet ἀψευδῆς λόγος οὗτος τῆς περὶ σὲ μεγαλειότητος· ežim nos tempus futurasque postmodum generaδιότι καὶ μόνη συμμερίσασθαι Θεῷ τὰ τοῦ Θεοῦ κατ tiones, si te Matrem Regis sæculorum 8 dignis eloηξίωται, Θεὸν γεννήσασα σαρκὶ μόνη, τὸν ἐκ Θεοῦ güis voluerimus beatam prædicare; ut quodam loco, Πατρός μονογενώς και συναϊδίως γεννηθέντα. Φιλο erudiens quam sis incomprehensibilis, inclytus αλήθως οίδε λόγοι πίστεως ἀκραιφνούς άντεχο propheta ait: Quam magna domus Dei, et ingens μένων. locus possessionis ejus! Magnus, et non habet finen; sublimis atque immensus”. Plane enim, plane propheticum oraculum, verissimusque hic sermo de magnificentia illa tua et majestate procedit: nam et sola, eorum quæ sunt Dei, partem cum Deo habere meruisti; quæ sola Deum ex Deo Patre unigene ac sempiterne genitum, carne gepueris. Ita veraciter sentiunt, qui sinceram fidem amplectuntur. ΙΑ'. Απολάβωμεν δὲ λοιπόν, ὦ φιλομαθέστατοι, τὸν θεοδόχον πρεσβύτην, καὶ εὐσεβῆ διδάσκαλον, ὧδέ που διανήξαντα σωτηρίως ἐκ τοῦ παρθενικού πελάτους· καὶ διαναπαύσωμεν ἐμπεφορημένον ἅμα τῆς θείας ἐφέσεως, καὶ ἐμπορευσάμενον ἡμῖν τὴν πανάλβιον θεολογίαν· καὶ ἴωμεν ἡμεῖς πρὸς τὸ ἑξῆς τοῦ λόγου, ἁπλανῶς πρὸς τὸν προκείμενον σκοπὸν ἀπευ θύνοντες σὺν ὁδηγίᾳ τοῦ κρείττονος τὴν τρίβον, ὅπως μὴ πάντη ὦμεν ἄκαρποι καὶ ἀσυντελεῖς πρὸς τὰ δέοντα. Ἐπεὶ οὖν συνεκλήθησαν πρὸς τὰ ἱερῶς τε λούμενα ἱερωσύνη τε καὶ προφητεία, καὶ παρειστή5 | Reg. XXIII, "Exod. xx, " XI. Caeterum, quod reliquum est, sciendum, studiosissima concio, senem nostrum Dei susceptorem piumque doctorem, buc salubriter a virginali pelago adnavigantem, suscipiamus, jamque divino suo illo desiderio exsaturatum pariter, ac beatissimam Hlam theologiam nobis advectantem recreemus; ipsique sermonem reliquum prosequamur ad præstitutum nobis scopum, Dei optimi, ductu, certa ratione cursum dirigentes; ut ne prorsus, ad ea quæ incumbunt, et nostrarum sunt partium, infrugiferi inutilesque inveniamur. Cum itaque ad ea 93 Exod. XXXV, 17.» Psal. cili, 2. 98 I Tim. 1, 17.» Baruch 111, 24, 25. Φιλαλήθως. Φιλαλήθεις. 98 Jer. XXIII, • Ephes. vi,

Sacra, sacerdotium, prophetiaque, pariter vocata κει τῷ ἐνδόξῳ καὶ παρθενικῷ θρόνῳ ξυνωρίς θεο essent gloriosoque Virginia throno, biga hæc a Deo electorum justorum; Simeonis, inquam, et Annæ; apertissimas utriusque populi imagines in se præferentium, astitisset (nam senex quidem Israeliticum populum, jamque senescentem et effetam legem exhibebat; vidua autem Ecclesiam gentium eatenus viduam), senex quidem, ceu in legis persona, dimissionem quærebat; vidua autem, ceu Ecclesiæ personam gerens, confessionem contra afferebat *, exspectantibusque redemptionem in Jerusalem, quæ de ipso erant edicebat: sicut bene atque apposite ac valde egregie, et festo huic cum prinis congrua, ab utroque dicta, conscripta sunt. Oportebat enim ac plane necessum erat, ut senex κλήτων δικαίων, Συμεῶνός φημι καὶ ᾿Αννης, ἑκατέ ρων τῶν λαῶν ἐναργεστάτας φερόντων τὰς εἰκόνας (ὁ μὲν πρεσβύτης, τοῦ Ἰσραὴλ καὶ τοῦ γηράσαντος νόμου· ἡ δὲ χήρα, τῆς ἐξ ἐθνῶν χήρας τὸ τηνικαῦτα Ἐκκλησίας)· ὁ μὲν οὖν πρεσβύτης προσωποποιού μενος τὸν νόμον, τὴν ἀπόλυσιν ἐξεζήτει· ἡ δὲ τῆς Ἐκκλησίας προσωποποιὸς τὴν ἀνθομολόγησιν προσεκόμιζε καὶ τοῖς ἀπεκδεχομένοις λύτρωσιν ἐν Ἱερουσαλὴμ τὰ περὶ αὐτοῦ ἐλάλει καθώς γέγρα πται εν μάλα ἁρμοδίως καὶ ὑπερφυῶς τὰ παρ' έκαν τέροις λαλούμενα, καὶ τῇ ἱερᾷ τελετῇ σύμφημα. Είδει γὰρ, ἔδει σαφῶς τὸν μὲν πρεσβύτην ἐπιστάμενον τὸ φάσκον τοῦ νόμου διάταγμα, Αὐτοῦ ἀκούετε· καί· Πᾶσα ψυχὴ ἥτις ἂν μὴ ἀκούσῃ αὐτοῦ, ἐξολο quidem, qui legis illud seitum perspicue nosset, θρεύσεται ἐκ τοῦ λαοῦ αὐτῆς, ἀπόλυσιν ἐπιζη quo dicitur: Ipsum audite; et: Omnis anima quæ ipsum non audierit, exterminabitur de populo suo: pacificam a legali postmodum institutione dimissionem quæreret. Revera enim injuria est et temeritas, ut, rege præsente ac verba publice faciente, satellitum aliquis ex adverso loquatur, utque subditi ei interim aures accommodent. Sed et viduam que donis superantibus rationem aucta esset, festis canticis Deo gratias agere par erat: adeoque illic gesta, legi consona erant. Cæterum operæ pretium fuerit, inquiramus; cum propheticæ informationes et ſiguræ ad eximias hasce festivitates congruam quamdam relationem haberent, quemadmodum dictum est, quomodo domus fumo repleta fuisse referatur: nec id velut incidenter, sed signanter, inquit doctor prophetaque, a voce ter Sanetus qua cœlestium illi mystæ clamabant ³. Sane hujusce rei causam, studiose auditor, inveneris, modo ea quæ consequenter habet narratio perceperis. Auditu enim, inquit, audietis, et non intelligetis; et videntes videbitis, et non perspicietis *. Postquan enim vesani Judai, prodigia gloriosa quæ Do. minus poncbat super terram", sicut cecinerat David, conspexissent; vidissentque signum ex profundo et de excelso, inconfusum concurrens iudivisumque, quemadmodum etiam Isaias prædixerat: nempe Matrem supra naturam; fetumque supra rationem: matrem terrestrem; et filium celestem: novam, inquam, Dei viri naturam, puerperiumque nuptiaτῆσαι εἰρηνικὴν τῆς νομικῆς παιδαγωγίας. "Υβρις γὰρ ἅμα καὶ προπέτεια, βασιλέως παρόντος και δημηγοροῦντος, ὑπασπιστὴν κατάντικρυς ἀντιφθέγ γεσθαι, καὶ τούτῳ ἐπικλἶναι τοὺς ὑπηκόους τὰ ὦτα. Εδει δὲ καὶ τὴν χώραν, τυχούσαν τῶν ὑπὲρ λόγον, τὰ εὐχαριστήρια ἑορτάσαι τῷ Θεῷ· ὥστε συνεδὰ τῷ νόμῳ τὰ ὧδε τελούμενα. Επιζητῆσαι δὲ λοιπὸν τῶν ἀναγκαίων καθέστηκε, πῶς τῶν προφητικών προτι πώσεων, καθὼς ἀποδέδεικται, ἐπὶ τῶν ἐξαιρέτων τούτων ἑορτασμάτων αραρότως εχόντων τὴν ἀναφε ρὰν, καπνοῦ τὸν οἶκον ἐμπεπλῆσθαι λέλεκται· καὶ τοῦτο οὐ παρενθέτως ἀλλ᾽ ἐνσημάντρως, ἀπό τῆς τρισαγίας φωνῆς φάσκων ὁ εἰσηγητής, ἧς ἐκέ κραγον οἱ τῶν ἐπουρανίων μύσται. Αναλαβὼν δ' οὖν, ὦ φιλήκοε, τῆς ἱστορίας τὸ ἐπαγόμενον, εὑρήσεις τὴν αἰτίαν. Ἀκοῇ γὰρ, φησίν, ἀκούσητε, καὶ οὐ μὴ συνῆτε· καὶ βλέποντες βλέψητε, καὶ οὐ μὴ ἴδητε. Ἐπεὶ τοίνυν εἶδον ἀγνώμονες Ἰουδαίων παῖδες τέρατα ἔνδοξα, ἃ ἔθετο ὁ Θεὸς ἐπὶ τῆς γῆς κατὰ τὸν μελῳδὸν Δαβίδ· ἐθεάσαντο δὲ καὶ σημεῖον ἐκ βάθους καὶ ἐξ ὕψους κατὰ σύνοδον ἀσύγχυτον καὶ ἀδιαίρετον, ὃν τρόπον προανεφώνησεν Ησαΐας (τί τοῦτο; μητέρα ὑπὲρ φύσιν, καὶ τόκον ὑπὲρ λόγον· μητέρα ἐπίγειον, καὶ υἱὸν οὐράνιον, καινήν φημε θεανδρίαν καὶ λόχον ἀπειρόγαμον· ὧν τί καὶ γένοιτ' ἂν ἐνδοξότερον καὶ περιβοητότερον ἀμφὶ τὴν κτίσιν;)· καὶ ταῦτα θεασάμενοι, διετέθησαν ὡς μὴ θεασάμενοι, μύσσοντες καὶ ὑπτιούμενοι πρὸς τὴν αἴνεσιν· διὰ τοῦτο ἐπλήσθη ὁ οἶκος τῆς καυχήσεως rum expers: quibus, quid unquam gloriosius circa αὐτῶν καπνού. creaturam, quid vero celebrius possit feri? læc, inquam, illi cum vidissent, perinde affecti sunt ac si non vidissent, claudentes oculos, et ad laudem supini. Propterea repleta est domus gloriationis eorum fume. 1 Luc. 11, 38. * Deut. xvii, 15, 19. • Isa. vi, 4. Τὴν ἀνθομολόγησιν προσεκόμιζε. Est apud Luc. ἀνθωμολογεῖτο, quod auctor ut adversativum subtiliter exponit. Vuig. tantum, confitebatur. Erasmus, palam confiebatur: quod adjectum, sacer textus, minus habere videtur. Παρενθέτως. Velut concomitanter; ἀλλ' ἐνω σημάντρως, per se et formaliter, seu, ut ab ipsa ealem cauisa, a qua non fumus, sed splendor et claritas, videbantur domum repletura: verso scilicet in venenum, humana malitia, divinissino illo re- * ibid. 9; Act. xxvΙ, 26. * Psal. xLv, 9. * Isa. medio. Pantinus, non leviter, ac velut perfunctorie, levius sane defungentis partibus probi interpretis. Καινὴν θεανδρίαν. Simili phrasi atque Dionysius Areop. epist. 4, ad Caium, θεανδρικὴν ἐνέρ γειαν statuit, quadam nimirum reflexione unitorun, ex arctissimo illo modo unionis vere supremo; ma-. nentibus nihilominus extremis in sibi propriis: qua de re doctissime fusissimeque in eamdem epistolam propediem edendus noster Maximius.

SERMO DE SIMEONE ET ANNA. 11. Καὶ ἐπείπερ ήκουσαν καὶ αὖθις πρὸς τῇ θέα τοῦ ὑπὲρ θέαν πρεσβύτου δικαιοτάτου, ἀνδρὸς ἀξιο· πίστου, ἀνδρὸς ἀξιοζηλώτου, ἀνδρὸς πνευματοφόρου, ἀνδρὸς νομοδιδασκάλου, ἱερωσύνῃ τετιμημένου, προφητεία λελαμπρυσμένου, τῇ τοῦ Χριστοῦ ἐλπίδι τὸ ζην παρεκτείναντος, καὶ θανάτου ὀφειλὴν ὑπερτιθε μένου, χορεύοντος, ἀνευφημοῦντος, συμμεταμορφω μένου τῇ θυμηδίᾳ, ὅλου ἐξεστηκότος Θεῷ τὴν καλὴν Εκστασιν, ἀλλοιουμένου εἰς ἄγγελον τὴν καλὴν ἀλ λοίωσιν, τῇ ἀμετρίᾳ τῆς χαρᾶς τὰ εὐχαριστήρια ἀναμέλποντος· Φῶς εἰς ἀποκάλυψιν ἐθνῶν, καὶ δόξαν λαοῦ σου Ἰσραὴλ ἀνακηρύττοντος· καὶ οὐχ εἵλοντο ἀκοῦσαι τὰ ἀκουστά, καὶ τοῖς ἐπουρανίοις προστ κυνητά· διὰ τοῦτο ἐπλήσθη ὁ οἶκος τῆς καυχήσεως αὐτῶν καπνού. Καπνὸς δὲ, ὀργῆς σημεῖον καὶ τεκμή ριον, ὡς γέγραπται· Ἀνέβη καπνὸς ἐν ὀργῇ αὐτοῦ, καὶ πῦρ ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ καταφλεγήσεται· καὶ ἐν ἑτέρῳ· Ἐν ἔθνει ἀπειθεῖ ἐκκαυθήσεται πῖρ. Οπερ δὴ σημαίνων ὁ Κύριος ἐν τοῖς σεβασμίοις Εὐαγγελίοις ἔλεγε τοῖς Ἰουδαίοις· Ἰδοὺ ἀφίεται ὁ οἶκος ὑμῶν ἔρημος. Πῆ δέ· Πέμψας τὰ στρατεύματα αὐτοῦ ὁ βασιλεὺς, ἀπώλεσε τοὺς φονεῖς ἐκείνους, καὶ τὴν πόλιν αὐτῶν ἐνέπρησεν ἐν πυρί. Ταῦτα τῆς Ἰουδαϊκῆς ἀπειθείας πρὸς τὴν τριαδικὴν δοξολογίαν εναντιώτατα τὰ ἔπαθλα. Ἐπεὶ γὰρ ἡγιάσθη τὰ πέρατα τῆς ὑπ᾿ οὐρανὸν, καὶ τῆς δόξης Κυρίου πλήρης γέγονεν ὁ μέγιστος οἶκος τῆς Ἐκκλησίας διὰ τοῦ τρισαγίου κηρύγματος, ὡς ὕδωρ πολύ κατακαλύπτον θαλάσσας· ἀπέβη μὲν αὐτοῖς τὰ αδόμενα, συνεβεβαιώθη δὲ τῷ τέλει καὶ ἡ τῆς προφητείας ἀρχὴ ἐπισημηναμένου, καθάπερ λέλε σται, διὰ τοῦ Πνεύματος του κήρυκος τῆς ἀληθείας ἐν ὑποδείγματι την μέλλουσαν κακίστην τούτων και ταστροφὴν, ἐν οἷς φησι· Τοῦ ἐνιαυτοῦ οὗ ἀπέθανεν Οζίας ὁ βασιλεὺς, εἶδον τὸν Κύριον ὡς τοῦ ἀποστάτου υξίου εἰς παράδειγμα παντὸς τοῦ ἀποστα τικοῦ σώματος, οἷά τε κεφαλή τούτου τυγχάνοντος, ἐκλαμβανομένου· ὃς καὶ δίκην τίσας τῆς αὐθαδίας ἐτόῤῥοπον, ἐγκόλαπτον ὡς χαλκῷ ἀνδριάντι τῷ μετα ώπῳ ἀπηνέγκατο τὴν θείαν ἀπόφασιν, βδελυρία λέπρας, τῆς βδελυρωτάτης ἀσεβείας τὰς ἀμοιβὰς πᾶσιν ἐπιδεικνύμενος. Θεοσόφως τοιγαροῦν, τῇ παρ. εξαγωγῇ τῆς ἀχαρίστου συναγωγῆς, τὴν ἀντεισ αγωγὴν ἐποιήσατο τῆς εὐχαρίστου Αννης ὁ τῶν τελεσθέντων προγνώστης, ἧς καὶ τὸ ὄνομα προδηλωτικὸν τῆς κατὰ χάριν Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ δεδικαιωμένης Εκκλησίας ἐν τῷ βαπτίσματι. "Αννα γὰρ χάρις ἑρμηνεύεται. Π. 'Αλλ' αὐτοῦ που τοῖς προσόρμοις καταπαύσω μεν τὴν σταυροφόρον ολκάδα του λόγου, διὰ τὸ 7 11 Cor. v. 16. * Luc. 11, 32. • Psal. xvi1, 9. 7. 18 Ιεα. νι, 3, 4. ut ibid. 1. Ἡ τῆς προφητείας ἀρχή. Significat ipsa consignatione temporis. sub annum obitus regis a Deo percussi, prophetasse Isaiam; idque postmedum clarius verbis expressit, quod interpres minus videtur advertisse. Την σταυροφόρον ολκάδα. Distinximus in ο XII. Ad hæc vero, cum praeter spectaculum, etiam spectaculo majorem, senem justissimum audivissent; virum fide dignissimum, virum plane amalatione dignum, virum afflatum Spiritu, virum legis doctorem, sacerdotio bonoratum, prophetia illustrem, spe de Christo concepta vitæ limites extendentem, mortisque debitum differentem: talem, inquam, cum vidissent, exsilientem, bene ominantem, præ laetitia animi in formam aliam mulatum, qui totus Deo excessisset excessu bono'; qui in angelum, bona quadam alteratione, alter factus transisset; quique præ gaudii immensitate, eucharisticos modos decantaret; ac Lumen ad revelationem gentium, et gloriam plebis tuæ Israel*, palara renuntiaret nec sic tamen sub auditum posita atque superis ipsis venerationi habenda, audire voluerunt: quamobrem domus gloriationis eorum fumo repleta est. Εst vero fumus signum iræ, certumque argumentum, sicut scriptum est: Ascendit fumus in ira ejus, et ignis a facie ejus exarsit. Et alibi: In gente incredibili exardescet ignis 10. Quod plane in venerabilibus Evangeliis significans Dominus, dicebat Judæis: Ecce relinquetur domus vestra deserta“. Alio item loco: Mittens rex exercitus suos, perdidit homicidas illos, et civitatem eorum succendit igni “. Atque ejusmodi quidem sunt Judaica infidelitatis, qua gloriam Trinitati delitam referre recusant, adversissima præmia. Postquam enim sanctificati sunt termini terræ, repletaque est gloria Domini maxima domus Ecclesia us, ab hymni ter sancti prædicatione, ceu aqua multa cooperiens maria: evenerunt quidem ipsis quæ antea fuerant prænuntiata; prophetiæ autem initium etiam fine confirmatumn est: significante, ut dictum est, per Spiri tum, velut in exemplo, præcone veritatis, teterrimam eorum subversionem futuram, dicendo: In anno quo mortuus est Ozias rex, vidi Dominum ", nimirum assumpto Ozia apostata, velut in exemplar totius apostatici corporis, ut cujus caput ageret: qui etiam, poenam debitam temeritatis luens, in fronte tanquam ænea quadain statua, insculptam reportavit divinæ ultionis potentiam, lepræ fœditate fœdissimæ impietatis retributionem omnibus exhibens. Quapropter divine sapienti judicio, qui rerum præscius erat, ejicienda ingrata Synagogæ, gratæ illius viduæ Annæ inductionem opposuit; cujus vel nomen Ecclesiam, Christi Dei gratia in baptismo justificatau, præsignat. Nam Anna gratiam sonat. XIII. Ceterum hic, tanquam in portu, crucis signaculo insignitam navem appellentes, orationis 13 Matth. και, 10 Eccli. xx11, 7. 11 Matth. xx111, 38. interpretatione ut halent Græca, non ut Paulinus, componendo τὸ τοῦ λόγου, cum Ελκάδα. Quid porro hic ὁλκάδα σταυροφόρον intelligat, haud ita perspe ctum habuerim: nisi forte ita dicit, quia toiα πραγματεία hæc gestaque hic omnia, et olim prophetata ab Isaia, crucem respiciunt, quæ fuit Judaeis

οἷόν τε χαιρετίσαντες τὴν πόλιν τοῦ Βασιλέως τοῦ μεγάλου, ἅμα τῷ ἐκκλησιαστικῷ λαῷ, ὡς τῷ πνεύ ματι συμπαρόντες, καὶ συνεορτάζοντες τοῖς ἐκεῖσε τιμιωτάτοις πατράσι καὶ ἀδελφοῖς. Χαίροις, ἡ πόλις τοῦ μεγάλου Βασιλέως, ἐν ᾗ τῆς σωτηρίας ἡμῶν ἐτελεσιουργήθη μυστήρια. Χαίροις, ὁ ἐπίγειος οὐρα νὸς, Σιὼν πόλις πιστὴ τοῦ λοιποῦ τῷ Κυρίῳ. Χαί ροις, καὶ φωτίζου, Ἱερουσαλήμ· ἥκει γάρ σου τὸ Φῶς. Φῶς τὸ ἀΐδιον, φῶς τὸ ἀένναον, Φῶς τὸ ὑπέρ τατον, Φῶς τὸ ἄϋλον, Φῶς τὸ ὁμοούσιον τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς, Φῶς τὸ ἐν τῷ Πνεύματι καὶ ἐν ᾧ δ Πατήρ· Φῶς τὸ φωτίσαν τοὺς αἰῶνας, φῶς τὸ φω τίσαν τὰ ὑπερκόσμια καὶ τὰ ἐγκόσμια, Χριστὸς ἀληθινὸς ἡμῶν Θεός. Χαίροις, πόλις ἅγια, καὶ ἐκλελεγμένη τῷ Κυρίῳ· ἑόρταζε ἐν εὐφροσύνῃ τὰς ἑορτάς σου, αἳ οὐ μὴ προσθῶσι διελθεῖν εἰς παλαίωσιν Χαίροις, πόλις ἡ πανευδαίμων· ὅτι δεδοξασμένα ἐλαλήθη περὶ σοῦ. Οἱ γὰρ ἱερεῖς σου ἐνδύσονται δικαιοσύνην, καὶ οἱ ὅσιοί σου ἀγαλλιάσει ἀγαλ λιάσονται, καὶ οἱ πτωχοί σου χορτασθήσονται ἄρτων. Χαίροις, καὶ εὐφραίνου, Ἱερουσαλήμ· ὅτι ἐβασίλευσε Κύριος ἐν μέσῳ σου. Οὗτος Κύριος ὁ γυμνῇ καὶ ἀΰλῳ τῇ θεότητι ἐπιβὰς τῇ ἡμετέρᾳ φύσει, καὶ ἐκ τῆς παρθενικῆς νηδύος ἀφράστως σαρκωθείς· οὗτος Κύριος ὁ μηδενὸς ἑτέρου ἐν μεθέξει γενόμενος πλὴν τοῦ φυράματος ᾿Αδάμ, τοῦ ὑπὸ τοῦ ὄψεως σκελισθέν τος. Οὐ γὰρ ἀγγέλων ἐπιλαμβανόμενος ὁ Κύριος, τῶν μὴ ἀποπεπτωκότων τῆς ἐξ ἀρχῆθεν ἀποκληρω θείσης αὐτοῖς ἀοιδίμου τάξεως καὶ καταστάσεως, vela qua suus illi modus consistat, contrahamus; σύμμετρον τὰ ἱστία χαλάσαντες, καὶ μικρά τινα ὡς si modo prius, quibus licuerit verbis pauculis, civitatem magni illius Regis ", una cum ecclesiastico populo, tanquam spiritu præsentes ac una cum positis illic honorabilibus Patribus ac fratribus festum diem et conventum agentes, lætis vocibus salutaverimus. Salvesis, civilas Regis magni, in qua salutis nostræ sacramenta consummata sunt. Salve, terrestre coelum, Sion urbs deinceps Domino fidelis 16, Salve, et illuminare, Jerusalem, nam venit Lumen tuum 17: Lumen sempiternum, Lumen nunquam non duraturum, Lumen supremum, Lumen materiæ expers, Lumen ejusdem cum Deo et Patre essentiæ, Lumen quod est in Spiritu et in quo est Pater, Lumen illuminans sæcula, Lumen tum sitpermundana tum mundana illuminans, Christus verus ille Deus noster. Salvesis, civitas sancta atque electa Domino. Age in lætitia dies festos tuos: nec enim adjicient ut veterascant. Salve, civitas felicissima; gloriosa enim dicta sunt de te 18; nam sacerdotes tui induentur justitiam, et sancti tui exsultatione exsultabunt 19; mendicique tui saturabuntur panibus. Salve et lætare, Jerusalem; quoniam regnavit Dominus in medio tui 30: Dominus, inquam, ille, qui nuda atque immateriali Deitate nostram naturam ingressus est, deque virginali utero ineffabili ratione carnem induit: Dominus ille qui nullius præterea, quam Adæ illius supplantati a serpente, conspersionis participium iniit. Non apprehensis enim angelis ", iis, inquam, qui præclarum illum ordinem et statum a principio – συγκατάβασιν ἐνεδείξατο ὁ ἀεὶ ἐν τῷ Πατρὶ ὡς assignatum non deseruissent, ad nos usque Dominus se inclinavit; ille semper in Deo Patre exsistens Deus Verbum. At neque rursus eos qui decidissent a luce sceleratos dæmones restaurare, in mundum venit; aut etiam aliquando restauraturus, ut impiissimis teterrimi diaboli patronis visum fuit; sed cum semen Abraha, juxta quod divinissimpus Paulus ait, eoque universumn genus humanum, universorum ille creator et plastes, apprehendisset, citra mutationem factus est homo: ut ex ipsius nobiscum communione, nostraque vicissim ad ipsum accessione peccati in nos ingressio sisteretur, ejus paulatim fractis viribus; ipsoque ceræ instar absumpto illo igni, quem veniens Dominus.misit in ter48 Psal. xLvu, 3; Matth. v, 33. 16 Isa. 1, 26. 20 Isa. XII, 6. Hebr. 11, 16. scandalo, ut minus reciperent Evangelium; quam etiam Amphilochius noster, signum illud Simeonis cui sit contradicendum, recte exponit oral. Εἰς τὴν Ὑπαπαντήν. Φῶς τὸ ἐν τῷ Πνεύματι. Ut sit formalis aucto ris sententia, eo modo intelligendo Lumen illud divinum et Verbum in Spiritu, quo in eo Pater asseritur, ut nimirum sit in eo tanquam principium et αἰτία, ut Græci vccant, in eo qui est a principio καὶ αἰτίας· alioquin nihil singulare aut dignum τῆς Μεθοδίου ἀκριβείας, ut facile quivis perspexerit, dicitur. Nusquam sane veteri illi Ecclesiæ Orientis alia fuit revera fides in hoc articulo, quam Latinæ, Θεός Λόγος. Οὐδὲ τοὺς ἀποπεπτωκότας τοῦ φωτός ἀλάστορας δαίμονας ἀνακαλούμενος, ἢ καὶ ἀνακα λεσόμενος κατὰ τοὺς ἀσεβεστάτους πονηροῦ συνηγόρους, τῷ κόσμῳ ἐπεφοίτησεν· ἀλλὰ σπέρμα τος Ἀβραὰμ ἐπιλαβόμενος κατὰ τὸν θειότατον Παλον, καὶ δι' αὐτοῦ παντὸς τοῦ ἀνθρωπείου φύλου, ἄνθρωπος ἀμεταβλήτως γέγονεν ὁ δημιουργὸς καὶ πλαστουργὸς τῶν ἁπάντων· ὅπως διὰ τῆς αὐτοῦ πρὸς ἡμᾶς κοινωνίας, καὶ ἡμῶν πρὸς αὐτὸν συναφείας ὑπολωφήσῃ τῆς ἐν ἡμῖν ἁμαρτίας ἡ εἴσδυσις, ἐξατονήσασα κατὰ βραχὺ, καὶ ἐκδαπανηθεῖσα ὡς κηρὸς τῷ θείῳ πυρὶ, ὃ ἐλθὼν ὁ Σωτὴρ ἔβαλεν ἐπὶ τὴν γῆν ἡμῶν. Χαίροις τοίνυν καὶ σὺ, Ἐκκλησία καθολι κή, ἡ ἐν πάσῃ τῇ ὑπ᾽ οὐρανόν· σκίρτησον σὺν ἡμῖν. 17 Isa. LX, 1. 18 Psal. Lxxxvi, 3. 19 Psal. cxxx1, 16. quanquam fuerit nonnullum discrimen in verbis. Αἳ οὐ μὴ προσθῶσι διελθεῖν εἰς παλαίω σιν. Velut nimirum alii a legalibus festis, antiquatis Christi adventu, juxta prophetiam Isa. XLIII, 19, ad quan Paulus respicit li Cor. v, 17. Pantinus: Qua non sinunt te velerascere: quod nec littera habet, nec sensu congruit. Ἢ καὶ ἀνακαλεσόμενος. Carpit Origenianan ἀποκατάστασιν, et illam in integrum restitutionem etiam dæmonum, adversus quam etiam reliqui Patres, nimia illa pietate et misericordia damnata, depugnant.

SERMO DE SIMEONE ET ANNA. Μὴ φοβοῦ (81),τόμικρὸν ποίμνιον,τὰς τρικυμίας τοῦ ram ". Salve igitur et tu, toto orbe posita Ecclesia ἐχθροῦ· ὅτι εὐδόκησεν ὁ Πατὴρ δοῦναι σοι τὴν βα σιλείαν, καὶ ἐπὶ τραχήλου τῶν ἐχθρῶν σου ἐπιβῆναι. Χαῖρε καὶ εὐφραίνου,ἡ πάλαι στείρα καὶ ἄγονος πρὸς εὐσέβειαν, γυνὶ δὲ πολλὰ τὰ τῆς πίστεως ἔχουσα τέχνα. Χαίροις καὶ σὺ, λαὸς τοῦ Θεοῦ, λαὸς περιούτιος, βασίλειον ιεράτευμα, έθνος ἅγιον, λαὸς εἰς περιποίησιν· ἐξάγγελε τὰς ἀρετὰς τοῦ ἐκ σκότους σε καλέσαντος εἰς τὸ θαυμαστὸν αὐτοῦ φῶς· ὑπὲρ ἐλέους δὲ δόξαζε αὐτόν. catholica, unaque nobiscum exsulta. Ne pusillus grex, magnas inimici tempestates timeas; quia complacuit Patri dare tibi regnum ss; et ut hostium tuorum calces colla. Salve et lætare, quondam sterilis ", et sine liberis ad pietatem; nunc autemn multos habens fidei liberos. Salve tu quoque, Dei popule: popule accepte, regale sacerdotium, gens sancta, popule in acquisitionem: enuntia virtutes ejus, qui te vocavit de tenebris in admirabile lumen suur: super misericordia autem sua glorifica eum. XiV. Salve in æternum,indesinens nostra laetitia [Dei Genitrix Virgo]: ad te enim rursus accurro. Τu nobis festæ lucis initium; tu medium, tu finis: pretiosissima regni margarita; vere totius victimæ adeps; animatum panis illius vitæ altare. Salve, dilectionis Dei thesaure: salve, Filii in genus humanum, propensionis illius ac ejus bumanitatis fons: salve, Spiritus sancti mons inumbrate s. Fulgurasti, dulcidona Mater solaris luminis, importabilibus charitalis præferventis ignibus, eo in line partu edito quod ante principium conceptum erat: palam exhibito, quod erat absconditum et inenarrabile sacranentum; invisibili illo Patris Filio, sequestro pacis, quippe admirabili quadam ratione, omni se parvilate minorem exhibuit. Propterea te deprecamur omnium præstantissimam, maternisque honoribus fiducia gloriantem, ut indesinentem nostri memoriam, Dei Mater sanctissima, labeas: nostri, inquam, qui in te gloriamur, augustioribusque canticis perpetuo victuram et nullis desituram temporibus tui memoriam celebramus. Ipse etiam, honorate senex Simeon, piæ religionis nostræ prime susceptor, doctorque resurrectionis fidelium, una pro nobis ad Deum Salvatorem quem meruisti in ulnas suscipere, patronus accede. Nam et ipsi una tecum Christo, vita ac mortis potestatem habenti, caninus: Tu Lumen es verum ex vero Lumine, Deus verus ex Deo vero, unus Dominus ante assumptam humanam naturam, unus nihilominus post ejusmodi assumptionen, omni plane prædicatione prosequendam: a te, ipse, non per gratian, Deus: nostri vero causa, etiam homo perfectus: ex te, ipse, natura omnium Rex, nullius subjectus imperio: propter nos vero et nostram salutem, etiam in forma servi, immaculate tamen atque impollute, exsistens. Qui enim ipca sis incorruptio, venisti solvere corruptionem, ut ΙΔ'. Χαίροις εἰς ἀεὶ ἡ ἄληκτος ἡμῶν χαρά· ἐπὶ σὲ γὰρ πάλιν ἀνατρέχομαι. Σὺ τῆς ἑορτῆς ἡμῶν ἀρχή· σὺ μεσότης· σὺ τέλειος ὁ πολύτιμος μαργαρίτῆς τῆς βασιλείας· τὸ ὄντως οὖθαρ πάσης ἀγιστείας· τὸ ἔμψυχον θυσιαστήριον τοῦ ἄρτου τῆς ζωῆς. Καίροις, ἀγάπης Θεοῦ θησαυρέ· χαίροις, φιλανθρωπίας Υἱοῦ πηγή· χαίροις, Πνεύματος ἁγίου κατάσκιον ὄρος. Ήστραψας, γλυκύδωρε γεννήτορ φωτὸς ἡλιακοῦ,πυρσοῖς ἀκαρτερήτοις ἀγάπης ὑπερζεούσης, τὸ τρὸ ἀρχῆς συλληφθὲν ἐν τῷ τέλει τεκοῦσα, φανερώσασα τὸ κρυπτὸν μυστήριον καὶ ἀλάλητον, τὸν ἀοράτου Πατρός Υἱόν, εἰρήνης βραβευτήν, πάσης γενόμετον ήττονα βραχύτητος παραδόξως. Διὰ τοῦτο ἐκλιπαροῦμέν σε τὴν ἀμείνω πάντων, καὶ μητρῴαις ἐπαυχοῦσαν τιμαῖς καὶ παῤῥησίαις, μνήμην ἀδιάλειπτον ἡμῶν ποιοῦ, παναγία Θεοτόκε, καὶ εἰς σὲ κατακαλλυνομένων, καὶ ὕμνοις θεοπρεπέσι γεραιρόντων σου τὴν ἀείζωον καὶ ἀνεξάλειπτον μνήμην. Καὶ σὺ δὲ αὐτὸς, ὦ πρεσβύτα τίμιο Συμεών, τῆς εὐσεβοῦς ἡμῶν θρησκείας προδοχεῦ, καὶ τῆς τῶν πιστῶν ἀναστάσεως ἐξηγητά, συμπρεσβευτής ἡμῶν γενοῦ πρὸς τὸν Σωτῆρα Θεόν, ὃν ἀγκάλαις ὑποδέξασθαι κατ ηξιώθης. Συνάδομεν γάρ σοι καὶ ἡμεῖς Χριστῷ τῷ τῆς ζωῆς καὶ θανάτου ἐξουσιαστῇ· Σὺ εἶ φῶς, λέγον τες, ἀληθινὸν, ἐκ φωτὸς ἀληθινοῦ, Θεὸς ἀληθινὸς ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ· εις Κύριος πρὸ τῆς ἐνανθρωπήσεως καὶ μετὰ τὴν πανύμνητον ἐνανθρώπησιν, ἐξ ἑαυτοῦ μὲν καὶ οὐ κατὰ χάριν Θεός, δι' ἡμᾶς δὲ καὶ τέλειος ἄνθρωπος· ἐξ ἑαυτοῦ δὲ φύσει ἀβασίλευτος παμ βασιλεύς, δι' ἡμᾶς καὶ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν καὶ ἐν δούλου μορφῇ ἀχράντως καὶ ἀμιάντως. Αφθαρστα γὰρ ὤν, λύσαι φθορὰν προῆλθες, ἵνα ἄφθαρτα πάντα τεύχοις. Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος, μεγαλοσύνη τε καὶ μεγαλοπρέπεια σὺν Πατρὶ καὶ ἁγίῳ Πνεύματι εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Αμήν. incorrupta omnia redderes. Quoniam tua est gloria et potestas, et magnificentia, et majestas, cum Pa‍ tre et Spiritu sancto, in sæcula sæculorum. Amen. η * Luc. x11, 49. 23 ibid. 32. as Isa. Liv, 1. 18 1 Petr. 11, 9. Μή φοβοῦ. Forte subnotat Diocletiani tempora, el decumanos illos fluctus ab eo in Christi Ecclesiam excitatos, quibus ipse Methodius, ut verior habet opinio, feliciter tamen, et naufragio sal26 Hab. 111, 3. vus portumque tenens, Christi martyr absorptus est. Τέλειος. Forte τέλος. 'Εαυτοῦ δέ. Forte ἑαυτοῦ καί. Εt mox, 86° ἡμᾶς δὲ καί.

ΜΕΘΟΔΙΟΥ ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΑ ΒΑΙΑ. SANCTI PATRIS NOSTRI METHODII ORATIO Benedictus Deus: procedamus, fratres, ex miraculis ad Domini miracula, ac velut virtute veniamus ad virtutem s. Quemadmodum in aurea catena, sic invicem commissi sunt nexique circuli, ut singuli alter alterum teneat ac consequatur: ita et sacris Evangeliis tradita miracula, festorum amantem Ecclesiam Dei ex aliis ad alia deducunt, recreantque, non esca quæ perit, sed quæ manet in vitam æternam ss. Age igitur et nos, dilecti, parato corde a11ribusque intentis, audiamus quid nobis tum in prophelis, tum in Evangeliis de divinissimo hoc festo sit locuturus Dominus Deus. Plane vero loquetur pacem in populum suum, et in sanctos suos, et in eos qui convertunt cor ad ipsum s. Hodie prophetales tubæ orbem excitarunt, ac Dei Ecclesias ubique Α'. Εὐλογητὸς ὁ Θεός· ἐκ θαυμάτων ἐπὶ τὰ θαύ ματα τοῦ Κυρίου βαδίσωμεν, ἀδελφοὶ, καὶ φθάσωμεν ὡς ἐκ δυνάμεως εἰς δύναμιν. Καθάπερ ἐν ἁλύσει χρυσῇ, κρικίοις ἀλληλενδέτοις συμβεβλημένῃ, ἐν τοῦ ἑνὸς κατέχεται τῶν συμβεβλημένων ἕκαστον, καὶ συν άπτεται θάτερον θατέρῳ, καὶ παραπέμπεται· οὕτω καὶ τὰ τῶν ἁγίων Ευαγγελίων θαύματα, ἐξ ἀλλήλων εἰς ἄλληλα ποδηγοῦσι τὴν φιλέορτον τοῦ Θεοῦ Εκκλησίαν, καὶ εὐφραίνουσιν, οὐ τῇ ἀπολλυμένῃ βρώσει, ἀλλὰ τῇ μενούσῃ εἰς ζωὴν αἰώνιον. Φέρε τοίνυν καὶ ἡμεῖς, ἀγαπητοὶ, ἐν ἑτοιμασία καρδίας καὶ ὠσὶν εὐηκόοις ακούσωμεν τί λαλήσει ἐν ἡμῖν Κύριος ὁ Θεὸς ἔν τε προφήταις καὶ Εὐαγγελίοις περὶ τῆς θειοτάτης ταύτης ἑορτῆς. Λαλήσει δὲ πάντως εἰρήνην ἐπὶ τὸν λαὸν αὐτοῦ, καὶ ἐπὶ τοὺς ὁσίους αὐτοῦ, καὶ gentium exhilararunt et voluptate impleverunt: as- ἐπὶ τοὺς ἐπιστρέφοντας καρδίαν ἐπ' αὐτόν sumptosque fideles ab sacrorum jejuniorum scammale, et vitiorum palæstra, victoriæ canticum novumque pacis victori Christo symbolum canere docuerunt. Venite ergo universi, exaultemus Domino 80 Venite omnes gentes, plaudumus manibus, ac Deo exsultemus Salvatori nostro in voce exsultationis 31. Nemo sit exsors gratiæ, nemo vocatione destituatur, eo quod incredulorum semen factum sit in perditionem. [Nemo Regis occursum indigne habuerit ", ut ne thalamo excludatur.] Nemo in nobis inventus fuerit tristis ad susceptionem, ut ne eamdem cum malis civibus damnationem incurrerit. Cives autem dico, qui Dominum suum Regem super ipsos recipere noluerunt. [Omnes lati occurraΣΙΝ, Σήμερον προφητικαὶ σάλπιγγες τὴν οἰκουμένην ἀν επτέρωσαν, καὶ τὰς ἀπανταχῆ τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίας ἐφαίδρυναν καὶ κατέτερψαν καὶ ἐκ τοῦ σκάμματος τῶν ἁγίων νηστειῶν, καὶ τῆς κατὰ τῶν παθῶν παλαίστρας παραλαβοῦσαι τοὺς πιστοὺς, τὸν ἐπινίκιον ὕμνον, καὶ τὸ καινὸν σύνθημα τῆς εἰρήνης ᾄδειν τῷ νικοποιῷ Χριστῷ ἐδίδαξαν. Δεῦτε γοῦν ἅπαντες, ἀγαλλιασώμεθα τῷ Κυρίῳ. Δεῦτε ἅπαντα τὰ ἔθνη, κροτήσωμεν χεῖρας, καὶ ἀγαλλιασώμεθα τῷ Θεῷ τῷ Σωτῆρι ἡμῶν ἐν φωνῇ ἀγαλλιάσεως. Μη δεὶς ἄμοιρος ἔστω τῆς χάριτος· μηδεὶς ὑστερείτω τῆς κλήσεως, ὅτι ἐγενήθη τὸ σπέρμα τῶν ἀπειθούν των εἰς ἀπώλειαν. [Μηδεὶς ἀγνωμονείτω τὴν ὑπάν τησιν τοῦ βασιλέως, ἵνα μὴ ἔξωθεν τοῦ νυμφῶ 30 Psal. xcv, 1. 21 Psal. xLvr, 2. ss Luc. 7 Psal. LXXXIII, 8. ss Joan. vi, 27. 19 Psal. LIXXIV, 9. Καὶ ἐπὶ τοὺς ἐπιστρέφοντας καρδίαν ἐπ' αὐτόν. Aller codex nomine Chrysost. καὶ ἐπιστρέφοντας ἐπὶ καρδίαν· Qui convertuntur ad cur: quomodo habet Vulg. Hebræa longe aliter: Et non convertentur ad stultitiam: nimirum facili illa Hebræis aflinium litterarum permutatione. Κατέτερψαν. Alius κατέστεψαν, non minus congrue. Corona enin signum gloriationis et lætitiæ, ut et depositio meroris et tristitiæ. Sic Andreas Cretensis coronatam inducit natalitiorum Mariæ læ tissimam festivitatem. Αγαλλιασώμεθα. Alius codex melius, άλα λάξωμεν, jubilemus; schol. LXX. Alius, σημάνατε, signum date; alius, εὐφημήσατε, late acclamale. Αγνωμονείτω τὴν ὑπάντησιν. Velut ὀλιγω ρείτω, parvipendat; sic enim Budaeus conjunxit duo illa, quadam epistola ad Petrum amicum. Vel fue rit: Nemo ingrate habeat, eidem crimini factus obnoxius, cui Jerusalem illa; eo destructa, quod ingrata in beneficum visitantem, καὶ ὑπαντήσαντα, non cognoverit tempus visitationis sua: Luc. xix, 4. Addi limus ex altero codice, ut et reliqua interclusa.

στη ORATIO IN RAMOS PALMARUM. nostra effundamus coram illo **: inque psalmis et canticis gratiarum ei actiones prætendamus; ac illud, Benedictus qui venit in nomine Domini ", nulla requie clamemus. Qui enim ipsi benedicunt, benedicti sunt; et qui maledicunt, maledicti s. Dicam iteruni, nec ad bonum hortari desinam: Venite, dilecti, bemedicamus eum qui est benedictus, ut benedicamur ab ipso. Ætatem omnem et conditionem in unum pariter sermo ascivit ad Domini laudem: reges terræ et omnes populos: principes et omnes judices terræ juvenes et virgines 36 : quodque in miraculo decenter novum videatur, primas juvenis atque innocens infantium et lactentium ætas obtinuit partes, auspicandi Domino in confessione divinitus inspiratum canticum: qua olim ratione Moyses præcinuit egredienti populo de Ægypto: illud nimirum Benedictus qui venit in nomine Domimi 37. νος ἀποκλεισθῇ.] Μηδεὶς σκυθρωπὸς πρὸς τὴν ὑπο- mus: ] suscipiamus omnes alacri animo tolaquo δοχὴν εὑρεθῇ ἐν ἡμῖν, ἵνα μὴ τοῖς πονηροῖς πολίταις honestate celebremus. Vestimentorum loco corda συγκατακριθῇ. Πολίτας δέ φημι τοὺς μὴ θελήσαντας δέξασθαι τὸν Κύριον ἑαυτῶν βασιλέα ἐφ' ἑαυτούς. [Πάντες φαιδρώς συνδράμωμεν· ] πάντες προθύμως ὑποδεξώμεθα, καὶ ὑπερκοσμίως ἑορτάσωμεν. Αντί ἱματίων, τὰς καρδίας ἡμῶν ἐκχέωμεν ἐνώπιον αὐτοῦ· ἐν ψαλμοῖς καὶ ὕμνοις τὰς εὐχαριστίας ἀνατείνωμεν αὐτῷ· καὶ τὸν Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου, ἀκαταπαύστως βοήσωμεν. Οι γὰρ εὐλογοῦντες αὐτὸν, εὐλόγηνται· καὶ οἱκαταρώμενοι αὐτὸν, κεκατήρανται. Πάλιν ἐρῶ, καὶ προτρεπόμενος ἐπὶ τὸ ἀγαθὸν οὐ παύσομαι. Δεῦτε, ἀγαπητοί, εὐλογήσωμεν τὸν εὐλογημένον, ἵνα εὐλο γηθῶμεν ὑπ' αὐτοῦ. Πᾶσαν ἡλικίαν καὶ ἀξίαν ἐπὶ τὸ αὐτὸ συνεκάλεσεν ὁ λόγος πρὸς τὴν τοῦ Κυρίου αίνεΒασιλεῖς τῆς γῆς καὶ πάντας λαούς, ἄρχοντας καὶ πάντας κριτὰς γῆς· νεανίσκους καὶ παρθένους· καὶ τὸ καινοπρεπὲς τοῦ θαύματος, ὅτι τῇ νέᾳ καὶ ἀπειροκάκῳ τῶν νηπίων καὶ θηλαζόντων ἡλι κίᾳ τὰ πρεσβεία συνεχώρησε τοῦ ἐξάρξαι τῷ Κυρίῳ ἐν ἐξομολογήσει τὸ θεοδίδακτον ᾆσμα, καθὰ πάλαι Μωϋσῆς τῷ ἐξ Αἰγύπτου λαῷ, τὸ Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου. Β'. Σήμερον χαρᾷ χαίρει ὁ μακάριος Δαβίδ, σεσυλημένος τὴν κιθάραν ὑπὸ νηπίων· οἷς καὶ συγχορεύων τῷ πνεύματι καὶ συνευωχούμενος, καθάπερ ὺ πρὶν πρὸ προσώπου τῆς κιβωτοῦ τοῦ Θεοῦ, συμ μουσουργεῖ καὶ συμψελλίζει ἡδέως· Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου. Πρὸς ὃν ἐροῦμεν· Λέγε ἡμῖν, ὦ προφῆτα, τίς οὗτος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνό ματι Κυρίου; Οὐκ ἐμὸν, φησί, τὸ διδασκαλεῖον σήμε μον· νηπίοις γὰρ ἀφιέρωται παρὰ τοῦ καταρτήσαν- c τος ἐκ στόματος νηπίων καὶ θηλαζόντων αἶνον, τοῦ καταλῦσαι ἐχθρὸν καὶ ἐκδικητήν· ὅπως καὶ διὰ τοῦ θαύματος τούτων ἐπιστραφώσι πατέρων καρδίαι ἐπὶ τέκνα, καὶ ἀπειθεῖς ἐν φρονήσει δι καίων. Λέγετε ἡμῖν, ὦ παῖδες, πόθεν ὑμῖν ἡ καλὴ αὕτη καὶ ἐπίχαρις ἅμιλλα καὶ ᾠδή; Τίς ὁ διδάξας; Τίς ὁ σοφίσας; Τίς ὁ συναθροίσας; Ποίαι δέλω τα; Τίνες οἱ παιδαγωγοί; Συγκοινωνήσατε ἡμῖν, φασί, τῆς εὐωχίας καὶ μελωδίας, καὶ μαθήσεσθε τὰ Μωϋσῃ καὶ τοῖς λοιποῖς προφήταις ἐν ἐπιθυμίαις. Ἐπεὶ οὖν προετράπημεν, καὶ δεξιὰς ἡμῖν ἔδωκαν οἱ παῖδες κοινωνίας, δεῦρο, ἀγαπητοί, καὶ ἡμεῖς ζηλώσωμεν τὴν θεοπρεπῆ χορείαν, καὶ μετὰ τῶν ἀποστόλων ὁδοποιήσωμεν τῷ ἐπιβεβηκότι ἐπὶ τὸν οὐρανὸν τοῦ οὐρανοῦ κατ' ἀνατολὰς, καὶ ἐπὶ ὑποζύγιον, ὡς εὐδόκησεν, ἐποχουμένῳ ἐπὶ τῆς γῆς. Μετὰ τῶν νηπίων κλάδη ἄρωμεν, καὶ τοῖς θαλλοῖς κροτήσωμεν, ὅπως ἐπιπνεύσῃ καὶ ἡμῖν τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, καὶ τὴν θεοδίδακτον ἀναμέλψωμεν εὐτάκτως ᾠδήν· Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυ ρίου, ὡσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις. Σήμερον καὶ ὁ πα τριάρχης Ἰακὼβ ἐν πνεύματι ἑορτάζει, ὁρῶν τὴν προφητείαν αὐτοῦ εἰς ἔργον ἀχθεῖσαν· καὶ τὸν δε II. Hodie gaudet gaudio beatus David, infantibus spoliantibus cithara, quibuscum etiam spiritu choreas ducens unaque delectatus, sicut olim coram Dei arca 38, musicos concentus miscet ac suaviter adbalbutit: Benedictus qui venit in nomine Domini”. Quem percunctabimur? cedo nobis, Propheta: quis iste est qui venit in nomine Domini? At ille: Non meæ, inquit, hodie sunt docendi partes; infantibus enim consecravit scholam, qui perfecit laudem ex ore infantium et lactentium, ut destrual inimicum et ultorem 40: quo eliam, istorum miraculo, corda patrum convertantur ad filios, et increduli ad pru● dentiam justorum". Nobis, pueri, edicite, unde vobis pulchrum hoc gratiosumque certamen et caruen? Quis docuit? quis erudivit? quis congregavit? quæ tabulæ? qui ludimagistri? Vos, inquiunt, voluptati nostræ canticoque, una accedite socii, eaque discetis, quæ Moysi ac prophetis reliquis fuerunt in desiderio s. Quia nos ergo pueri invitarunt, ac dete teras dederunt societatis “, adeste, dilecti, æmule. nur et ipsi augustum illud tripudium, ac cum apostolis, iter ei faciumus, qui ascendit super cœlum cali, ad Orientem “, quique pro bona sua volunlate, subjugali in terra vehitur *. Tollamus ramos cum pueris, plaudamusque ramis olivarum, ut et nos Spiritus sanctus afflaverit, divinitusque inspiratum canticum composite modulemur: Benedicins qui venit in nomine Domini, Hosanna in altissimis “ Sed et patriarcha Jacob hodie in spiritu ſestum agit, qui prophetiam suam in opus deductam videat, eumque, qui pullum suum alligat ad vitem *, novo impositum pullo, ac fidelium socius Patrem ad13 Gen. ** Psal. * Psal. Lx1, 9. * Psal. cxvII, 26; Matth. XXI, ΧΧνι1, 29. 36 Psal. cxLvill, 11, 12. 37 Exod. xv, Malach. iv, 6; Luc. 1, 17. ** Luc. x, 24. txt, 5. s ibid. 9. 47 Gen. xLIS, 10. Καθὰ πάλαι Η. A1., καθάπερ Μ. Marc. x1, 9; Luc. xix, 38; Joan. xii, 43. 1. 38 11 Reg. vi, 14. 89 Psal, cxvu, 26. 68 Galat. 11, 9. 46 Psal, Lavis, 5, 54. As Matth. Καλή.... ἐπίχαρις. ΑΙ., καινη.... περιχαρής,

βεβηκότα ἐπὶ πῶλον νέον, καὶ μετὰ τῶν πιστῶν προσκυνεῖ τῷ Πατρί. Σήμερον πῶλος ἑτοιμάζεται, τὸ τῶν ἀλογίστων ἐθνῶν τὸ πρὶν ἀλόγιστον ἐξεμβλάριον εἰς ἐπίδειξιν ὑποταγῆς τοῦ ἐξ ἐθνῶν λαοῦ· καὶ νήπια καταμηνύουσι τὴν τούτων πρὸς θεογνωσίαν νηπιότητα, καὶ τὴν μετὰ ταῦτα πρὸς θεοσέβειαν τε λειότητα. Σήμερον ὁ βασιλεὺς τῆς δόξης ἐπὶ γῆς προ φητικῶς δοξάζεται, καὶ συγκοινωνούς τῆς ἐπουρα νέου εὐωχείας τοὺς γηγενεῖς ἀναδείκνυσιν, ἵνα δείξῃ, ὅτι αὐτός ἐστι Κύριος ἀμφοτέρων, ὡς ἑκατέρωθεν συμφώνως ἀνυμνούμενος. Διὰ τοῦτο οἱ μὲν ἄνω τὴν ἐπὶ γῆς σωτηρίαν καταμηνύοντες ἔψαλλον· Ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος Κύριος Σαβαώθ. Πλήρης πᾶσα ἡ γῆ τῆς δόξης αὐτοῦ· οἱ δὲ κάτω τῇ ἐπου orat. Hodie aptatur pullus, gentium quondam irra- σμεύοντα πρὸς ἄμπελον τὸν πῶλον αὐτοῦ ἐπιtionalium, irrationale exemplar, ad populi ex gentibus significandam subjectionem: declarantque pueri primam illorum, quod ad Dei notitiam speclat, pueritiam; secutamque postmodum in Dei cultu ac vera religione absolutionem. Hodie juxta Prophetam “, gloriæe Rex laudatur in terra, cœlestisque epuli et lætitiæ una socios terrigenas facit, quo se utrorumque Dominum probet, velut qui communibus utrinque vocibus decantetur. Idcirco superni illi terrestrium salutem annuntiantes, psallebant " : Sanctus, sanctus, sanctus, Dominus Sabaoth. Plena omnis terra gloria ejus: inferno autem positi, communi et ipsi conventu coelestium læti. tiam celebrantes, clamabant: Hosanna [in altissimis: Hosanna Filio David. Atque priores quidem ρανίῳ εὐφροσύνῃ συμπανηγυρίζοντες ἔκραζον· in hæc verba laudabant: Benedicta gloria Domini de loco suo *. Isti autem [ Deum celebrantes, J die cebant: Benedictus qui venit in nomine Domini”. ' III. Cum autem hæc peragerentur, discipulique gaudentes laudarent super omnibus quas viderant virtutibus, ac dicerent: Benedictus qui venit rex in nomine Domini: pax in cœlo, et gloria in excelsis **, capit civitas interrogare, dicens: Quis est hic 3? induratum veteremque ɔdversum Domini gloriam livorem excitans. Tu autem cum audis civitatem, veterem Synagogæ incompositam multitudinem agnosce. Interrogant ingrati malignique, Quis est hic? quasi necdum beneficium vidissent, eumque quem homine majora, divina miracula, celebratissimum fecissent. Non enim tenebræ comprehenderunt quod luxit in ipsis lumen 56 occasus nescium. Quamobrem apposite ad illos clamavit Isaias propheta dicens: Surdi, audite, et caci, suspicite ut videatis. Et quis est cacus [ nisi pueri mei: et surdi), nisi qui dominantur eorum? Et servi Dei obcacali sunt. Vidistis sape, et non custodistis: aperta sunt aures, et non audistis s. Videtis, dilecti, quam sit accuratus sermo; ut divinus Spiritus, quæ sua est futurorum inspectio, per sanctos suos, velut præsentia essent, futura prædicaverit. Viderunt siquidem ingrati, palparuntque ex miraculis, niraculorum patratorem Deum, ac nihilominus in inAdelitate manserunt ". Viderunt cæcum a nativitate, Ὡσαννὰ [ἐν τοῖς ὑψίστοις· ὡσαννὰ] τῷ υἱῷ Δαβίδ. Καὶ οἱ μὲν ἄνω ἐδοξολόγουν· Εὐλογημένη δόξα Κυρίου ἐκ τοῦ τόπου αὐτοῦ· οἱ δὲ κάτω [ ἐθεολόγουν ]· Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνό ματι Κυρίου. Γ'. Τούτων δὲ οὕτως τελουμένων, Καὶ τῶν μαθη τῶν χορευόντων περὶ πάντων ὧν εἶδον δυνά μεων, καὶ λεγόντων, Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος [βασιλεὺς] ἐν ὀνόματι Κυρίου· ἐν οὐρανῷ εἰρήνη, καὶ δόξα ἐν ὑψίστοις· ἡ πόλις επύθετο λέο γουσα· Τίς ἐστιν οὗτος; πεπωρωμένον φθόνον κατά τῆς τοῦ Δεσπότου δόξης κινοῦσα. Πόλιν δὲ ἀκούων, τὴν παλαιὰν τῆς Συναγωγῆς ἄτακτον πληθὺν ἐπιγί νωσκε. Διερωτῶσιν οἱ ἀγνώμονες, Τίς ἐστιν οὗτος; ὡς μήπω έωρακότες τὸν εὐεργέτην και περιβόητον τοῖς θεοπρεπέσι θαύμασιν. Οὐ γὰρ κατέλαβεν ή σκοτία τὸ ἐν αὐτῇ ἐπιλάμψαν ἄδυτον φῶς. Οθεν εὐθυβόλως πρὸς αὐτοὺς ἀνακέκραγεν Ησαΐας ὁ προφήτης λέγων· Οἱ κωςοὶ ἀκούσατε, καὶ οἱ τυ φλοὶ ἀναβλέψατε ἰδεῖν. Καὶ τίς τυφλές, [ἀλλ' οι παῖδές μου· καὶ κωφοὶ] ἀλλ' ἢ κυριεύοντες αὐτ τῶν; Καὶ ἑτυφλώθησαν οἱ δοῦλοι τοῦ Θεοῦ. Εἶδε τε πολλάκις, καὶ οὐκ ἐφυλάξασθε· ἡνεωγμένα τὰ ὦτα, καὶ οὐκ ἠκούσατε. Θρᾶτε, ἀγαπητοί, ἀκρί βειαν λόγου, ὅπως τὸ προθεωρητικὸν θεῖον Πνεῦμα διὰ τῶν ἁγίων τὰ μέλλοντα ὡς παρόντα ἐκήρυττεν. Εἶδον γὰρ οἱ ἀχάριστοι, καὶ ἐψηλάφησαν διὰ τῶν θαυμάτων, τὸν θαυματουργὸν Θεὸν, καὶ τῇ ἀπιστία ἐνέμειναν. Εἶδον τυφλὸν ἐκ γενετῆς, τὸν φωταγωγή σαντα Θεὸν κηρύττοντα. Εἶδον σύγχρονον καὶ σύζυ 31 Matth. XXI, etc. ss Luc. xix, 37, 38. ** Psal. cxlviii, 9. 6 Isa. vi, 3. 50 Ezech. 1, ss Matth. xxi, 10. ss Joan. 1, 5. 68 Isa. XLII, 18-20. Τον πῶλον αὐτοῦ. Gentes omnes, ad vitem illam translatam de Ægypto, quæ implevit totam terram, docentibus prophetis ipsius et justis. Ia ad verbum Titus Bostrensis docta orat. Εἰς τὰ Βάϊα, quam ex regiis habemus. Αλόγιστον ἐξεμβλάριον. Αl., ἄλογον ἐξεμ Γλάριον ἢ ἐξεμπλάριον. Gaudent Graci barbaris et Latinis vocibus, ut non paucæ jam olim cum imperio ad eos transierint, nonnunquam scriptoribus præsertim sacris usurpatæ, velut forte magis usu receptæ et notiori significatione; qua de re etiam in Vita Basilii pro Amphilochio. 56 Joan. IX. Διὰ τοῦτο οἱ μὲν ἄνω. Pluribus eodemque sensu, orat. illa De occursu, exponit idem seraphicum canticum; ut postrema illius parte, palan celebretur Dominicus adventus et οἰκονομία; qua vere fuit plena terra, gloria Domini; obcæcatis interim Judæis quam eorum cæcitatem olim prædictam, recte Methodius noster utroque loco, Domnino apparente, offendit eventu secutam, ut videatur ista πριοχή præcipui characteris loco huicce orationi. Ἐπύθετο. ΑΙ., ἐσείετο. Ανακέκραγει. ΑΙ., προανέκραγεν.

ORATIO IN RAMOS PALMARUM. γον τῇ ἀσθενείᾳ παράλυτον, προστάγματι διαζευ- Deum prædicantem, qui visum restituisset. Vidlerunt χθέντα τῆς κακουχίας. Ἐθεάσαντο Λάζαρον φυγάδα θανάτου γεγονότα. Ηκουσαν τὸν ἐν θαλάττῃ περίπα τον· τὴν ἀγεώργητον οἰνοδοσίαν· τὴν ἄμοχθον ἀρτοφαγίαν· τὴν τῶν δαιμόνων ἀπελασίαν· τὴν τῶν και μήντων εὐρωστίαν. Αἱ πλατεῖαι αὐτῶν τὰς δυνάμεις ἐκήρυττον· αἱ ὁδοὶ αὐτῶν τὰς ἰάσεις τοῖς ὁδοιποροῦσε κατήγγελλον. Πᾶσα Ἰουδαία επληρώθη τῶν εὐεργε στῶν· καὶ νῦν ἀκούοντες Θεοῦ αἶνον, πυνθάνονται· Τις ἐστιν οὗτος; Ὦ ἀνοίας τῶν ψευδωνύμων διδασκάλων! ὦ τῶν ἀπειθῶν πατέρων! ὢ τῶν ἀφρόνων πρεσβυτέρων! ὦ σπέρμα Καναὰν τοῦ ἀναιδοῦς, καὶ οὐχὶ Ἰούδα τοῦ εὐλαβοῦς. Τὰ τέκνα ἐπέγνωσαν τὸν κτίστην, καὶ οἱ ἀπειθεῖς πατέρες ἔλεγον· Τίς ἐστιν οὗτος; Ἡ νέα καὶ ἀδαὴς ἡλικία τὸν Θεὸν ἀνύμνησε, καὶ οἱ πεπαλαιωμένοι ἡμερῶν κακῶν ἐπυνθάνοντο· Τις ἐστιν οὗτος; θηλάζοντες θεολογοῦσι, καὶ πρε σβύτεροι βλασφημοῦσι· παῖδες εὐσεβῶς ἱερουργοῦσι εἶνον, καὶ ἀνίεροι ἱερεῖς δυσσεβῶς ἀγανακτοῦσιν. Δ'. Οἱ ἀπειθεῖς ἐν φρονήσει δικαίων, ἐπιστρέψατε τὰς καρδίας ὑμῶν ἐπὶ τὰ τέκνα ὑμῶν. Μάθετε μυ στήρια Θεοῦ· αὐτὸ τὸ τελούμενον μαρτυρεῖ, ὅτι Θεός ἐστιν ὁ οὕτως ἀνυμνούμενος ὑπὸ ἀδιδάκτων γλωσσών. Ερευνᾶτε τὰς Γραφὰς, καθώς ἠκούσατε παρὰ τοῦ Δεσπότου· ὅτι αὐταί εἰσιν αἱ μαρτυροῦσαι περί αὐτοῦ, καὶ οὐκ ἀγνοεῖτε τὸ θαῦμα. 'Ακούσατε, οἱ ἀχαριτώτατοι καὶ ἀχάριστοι, τί εὐαγγελίζεται ὑμῖν ὁ προφήτης Ζαχαρίας. Φησί γάρ' Χαίρε σφόδρα, θύγατερ Σιών· ἰδοὺ ὁ Βασιλεύς σου ἔρχεταί σοι ς δίκαιος καὶ σώζων· αὐτὸς πραῖς, καὶ ἐπιβεβηκώς ἐπὶ πῶλον ὄνου Διατί τὴν χαρὰν ἀποσείεσθε; Διατί τε Ηλίου λάμποντος, τὸ σκότος ἀγαπᾶτε; Διατί πρὸς τὴν ἀπολέμητον εἰρήνην μελετᾶτε πόλεμον; ΕΙ τοίνυν υἱοὶ Σιών έστε, συγχορεύσατε τοῖς τέκνοις ὑμῶν. Χαρᾶς ἀφορμὴ ἔστω ὑμῖν ἡ τῶν τέκνων θεοσέ βεια. Μάθετε παρ' αὐτῶν τίς ὁ διδάξας; τίς ὁ συναθροίσας; πόθεν τὰ διδάγματα; τίς ἡ καινὴ θεολογία, καὶ παλαιὰ προφητεία; Εἰ δὲ ἀνθρώπων μὲν οὐδεὶς οὐδὲν τούτων ἐδίδαξεν, αυτόματον δὲ τὸν αἶνον ἀναμέλπουσι, γνῶτε Θεοῦ εἶναι τὸ ἔργον· ὡς ἐν τῷ Νόμῳ γέγραπται· Ἐκ στόματος νηπίων καὶ θηλαζόντων κατηρτήσω αἶνον. Διπλασιάσατε οὖν τὴν χαρὰν, ὅτι τοιούτων παίδων γεγόνατε πατέρες, οἵτινες καὶ τὰ τοῖς πρεσβυτέροις ἀγνοηθέντα θεοδιδάκτως ἀνευφήμησαν. Επιστρέψατε τὰς καρδίας ὑμῶν ἐπὶ τὰ τέκνα ὑμῶν, καὶ μὴ μύσατε τοὺς ὀφθαλμοὺς ὑμῶν πρὸς τὴν ἀλήθειαν. Εἰ δὲ οἱ αὐτοί έστε, καὶ ἀκούον.. τες οὐκ ἀκούετε, καὶ βλέποντες οὐ βλέπετε, καὶ paralyticum coæva infirmitate, arctiusque implicata mala valetudine, jubente ipso, absolutum ". Lazarum conspexerunt, mortis factum profugam 58. Audierunt eum ambulasse in mari”, vinum sine cultura subministratum ", comestos panes convivio ultro instructo, “fugatos dæmones, infirmos sanitati restitutos ". Plateæ ipsorum prædicabant virtutes, viæ agentibus iter sanationes annuntiabant. Judæa tota beneficiis cumulata erat; audientesque modo divinas laudes, interrogant: Quis est hic? Ο dementiam falsi nominis magistrorum! o incredulos patres! o insipientes seniores! o Chanaan impudentis semen, non reverentis et timorati Juda ". Agnoverunt pueri Creatorem, parentes vero increduli dicebant: Quis est hic? Nova et rudis ætas Deo cecinit laudem, inveteratique malorum dierum percontabantur: Quis est hic? hactentes divinitatem laudant, senioresque blasphemiis appetunt. Pueri pie sacrificant laudem, profanique sacerdotes impie indignantur ". " IV. Increduli ad prudentiam justorum“, corda vestra convertite ad filios vestros. Discite sacramenta Dei testis est res ipsa quæ agitur, Deum esse qui sic ab indoctis linguis decantetur. Scrutamini Scripturas, quemadmodum audistis a Domino, quoniam illæ sunt quæ testimonium perhibent de ipso “, nec miraculum ignorate. Audite, sine gratia homines ingratique, quid vobis ſausti nuntii Zacharias afferat. Ait enim: Gaude vehementer, filia Sion: ecce Rex tuus venit tibi justus et salvans: ipse mansuelus et sedens super pullum asinæ". Utquid gaudium repellitis? utquid lucente sole, tenebras diligitis? utquid adversus inexpugnabilem pacem meditamini bellum? Si igitur estis filii Sion, una cum filiis vestris choreas ducite. Sit vobis gaudii ratio, filiorum religio. Ab ipsis discite quis fuerit doctor? quis convocaverit? unde doctrina? quæ nova theologia vetusque prophetia? Quod si ne quis hominum quidquam illos docuit, ultro autem mo dulantur laudem, Dei opus cognoscite; sicut scriplum est in lege: Ex ore infantium et lactentium perfecisti laudem. Agite ergo duplex gaudium, quod talium puerorum facti estis patres, qui etiam senioribus ignorata, Deo docente, laudibus celebrarunt. Convertite corda vestra ad filios vestros *, ncc clauseritis oculos ad veritatem. Quod si iidem perseveralis, et audientes non auditis, videntesque non videlis '', atque incassum ab infantibus dissidetis, erunt ipsi vestri judices ", juxta Salvatoris verbum. 60 Joan. 11, 7. 6s Luc. vit σε Joan. νι, 11. 68 Zach 67 Joan. 6 Luc. 1, 17. ν, 39. 72 Matth. x11, 27. ST Joan. v, 5. so Matth. xiv. 26. 58 Joan. x1, 44. 29, etc. σs Dan. 111, 68 Matth. XXI. «Dan. xii, 52. » Psal. viii, 3. το Luc. 1, 17. τι Isa. vi, 10. Αχαριτώτατοι. Quasi non gratificati: vestra atique culpa, qui Dei gratificantis beneficium et gratiam repellitis. Quo sensu posset exponi illud Luc. 1, κεχαριτωμένη, ubi interpr., gratia plena, quasi gratificata et singulariter aucla gratia, eoque plena gratia, alio significatu, et plane gratiosa, Dei in ipsam effusa largissima gratia. Sic paulo infetius reddinus τὸ λόγῳ κεχαριτωμένῳ, pleno gratia sermone, hoc est lepore, et gratioso; quomodo reddit Erasmus τό, κεχαριτωμένη, Luc. 1. Καὶ ἐπιβεβηκὼς ἐπὶ πῶλον όνου. Sic etiain citatur ex Justino. Habent modo LXX, super pullum novum. Nostrum et Justini consonantius Hebræo, ubi est flium asinarum. Sic etiani Vulg., super pulluin filium asina.

Bene igitur etiam istud cum aliis prælocutus est de μάτην διαφέρεσθε πρὸς τὰ νήπια, αὐτοὶ ὑμῶν κριταὶ ἔσονται, κατὰ τὸν τοῦ Σωτῆρος λόγον. Καλῶς οὖν καὶ τοῦτο μετὰ τῶν ἄλλων προανεφώνησε περί ὑμῶν ὁ προφήτης Ησαΐας λέγων· Οὐ νῦν αἰσχυν θήσεται Ιακώβ, οὐδὲ νῦν τὸ πρόσωπον μεταβα λεῖ· ἀλλ' ὅταν ἴδωσι τὰ τέκνα αὐτῶν τὰ ἔργα μου ποιοῦντα δι' ἐμὲ ἁγιάσουσι τὸ ὄνομά μου, καὶ ἁγιάσουσι τὸν ἅγιον τοῦ Ἰακώβ, καὶ τὸν Θεὸν τοῦ Ἰσραὴλ φοβηθήσονται. Καὶ γνώσονται οἱ τῷ πνεύματι πλανώμενοι σύνεσιν· οἱ δὲ γογγύζοντες μαθήσονται ὑπακούειν· καὶ αἱ γλῶσ σαι αἱ ψελλίζουσαι μαθήσονται λαλεῖν εἰρήνην. Ορᾷς, ὦ ἀνόητε Ἰουδαῖε, πῶς ἐκ προοιμίων τοῦ λό γου αἰσχύνην ὑμῖν προκαταγγέλλει ο προφήτης διά τὴν ἀπείθειαν ὑμῶν; Μάθετε κἂν παρ' αὐτοῦ πῶς vobis Isaias propheta dicens: Nonconfundetur modo Jacob, neque nunc faciem mutabit: sed cum viderint filius suos facientes opera mea, propter me sanctif. cabunt nomen meum, et sanctificabunt sanctum Jacob, et Deum Israel timebunt: et scient, qui errant spiritu, intelligentiam: et mussitatores, discent obedire; et lingua balbutientes, discent loqui pacem 78. Vides, Judæe insipiens, ut a sermonis exordio confusionem vobis incredulitatem vestram propheta prænuntiet? Vel ab ipso noveritis, ut vestrorum filiorum laudationem divinitus inspiratam prædicet: quemadmodum etiam prælocutus erat beatus David, dicens Ex ore infantium et iactentium perfecisti laudem ". Vel igitur filiorum vobis sanctitatem [ut par est, vindicate; vel nobis filios cum religione θεοδίδακτον κηρύσσει τὴν τῶν τέκνων ὑμῶν ὑμνῳ concedite. Nos cum illis ducemus choreas, novæque gloriæ divinitus inspiratum canticum pariter psallemus. δίαν· ὡς καὶ ὁ μακάριος Δαβὶδ προανεφώνησε λέ γων· Ἐκ στόματος νηπίων καὶ θηλαζόντων κατ. ηρτήσω αἶνον. Η τοίνυν τὴν ὁσιότητα τῶν παίδων εἰκειώσασθε, [ ὡς χρεών, ] ἢ μετὰ τῆς εὐσεβείας τοὺς παῖδας ἡμῖν χαρίσασθε. Ἡμεῖς τούτοις συγχα ρεύσομεν, καὶ τῇ καινῇ δόξῃ τὸ θεοδίδακτον ᾆσμα συμψαλοῦμεν. V. Sane quidem, cum olim Simeon senex occurrit Salvatori 7, ulnisque velut infantem suscepit sæculorum auctorem, et Dominum et Deum prædicavit. Nunc autem seniorum improborum loco, ut olim Sineon, pueri occurrunt Salvatori, ramosque arborum pro ulnis substernentes, super pullum tanquam super cherubim sedentem, Dominum Deum benedicunt: Hosanna filio David: benedistus qui venit in nomine Domini. Cum quibus clamemus et nos: Benedictus qui venit Deus Rex gloriæ: qui propter nos factus est pauper, ipse in propriis suis paupertatem nesciens, ut sua nos bonitate ditaret 7. Benedictus qui venit in humilitate, iterum venturus in gloria: primum super pullum mansuetus, faustisque ominibus prosequentibus infantibus, ut impleretur quod est scriptum ": Visi sunt ingressus tui, Deus, ingressus Dei mei, regis mei qui est in sancto; postmodum, terribilis super nubes, angelis stipantibus atque virtutibus. O puerorum mellifluam linguam! o sinceram Deo placitorum doctrinam! Prophetia David edita sensum sub littera occultavit; pueri, aperto thesauro, divitias protulerunt in lingua; plenoque gratia sermone, clare omnes ad eas fruendas vocarunt. Hauriamus itaque et nos cum ipsis divitias non auferibiles. Inexplebilibus sinibus penubusque reponamus divina charismata. Clamemus sine termino Benedictus qui venit in nomine Domini: Deus verus, in nomine Dei veri, omnipotens ex omnipotente, Filius in nomine Patris, Rex verus et ex vero Rege; cujus, ut ejus qui genuit, coæternum est regnum et prææternum. Est enim illud cominune, Ε΄. Ποτὲ μὲν γὰρ Συμεὼν ὁ πρεσβύτης ὑπήντησε τῷ Σωτῆρι, καὶ ταῖς ἀγκάλαις ὑπεδέξατο τὸν τῶν αἰώνων ποιητὴν ὡς βρέφος, καὶ Κύριον καὶ Θεὸν ἐκήρυττε· νῦν δὲ ἀντὶ πρεσβυτέρων ἀγνωμόνων οἱ παῖδες τῷ Σωτῆρι ὑπήντησαν, ὡς Συμεών, καὶ τὰ κλάδη ἀντὶ ἀγκαλῶν ὑπέστρωσαν, καὶ Κύριον τὸν Θεὸν εὐλόγησαν, τὸν ἐπὶ πώλου ὡς ἐπὶ τῶν χερουβίμ καθεζόμενον· Ὡσαννὰ τῷ υἱῷ Δαβίδ· εὐλογημέ νος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου. Μεθ' ὧν βοήσωμεν καὶ ἡμεῖς· Εὐλογημένος ὁ ἐλθὼν Θεὸς βασι λεὺς τῆς δόξης· ὁ πτωχεύσας, ἐν τοῖς ἰδίοις αὐτοῦ ἀπτώχευτος, δι᾿ ἡμᾶς, ἵνα ἡμᾶς πλουτίσῃ τῇ αὐτοῦ ἀγαθότητι. Εὐλογημένος ὁ ἐλθὼν ἐν ταπεινώ σει, καὶ πάλιν ἐρχόμενος ἐν δόξῃ· πρῶτον ἐπὶ πώλου πραΰς, καὶ ὑπὸ νηπίων εὐφημούμενος, ὅπως πληρωθῇ τὸ γεγραμμένον· Ἐθεωρήθησαν αἱ πορεία σου,ὁ Θεὸς, αἱ πορεῖαι τοῦ Θεοῦ μου τοῦ Βασι λέως τοῦ ἐν ἁγίῳ· δεύτερον, φοβερὸς ἐπὶ τῶν νε φελῶν ὑπὸ ἀγγέλων καὶ δυνάμεων δορυφορούμενος. Ω τῆς μελιῤῥύτου τῶν παίδων γλώττης, ὦ τῆς ἀκαπηλεύτου διδασκαλίας τῶν θεαρέστων! Δαβίδ προς φητεύσας ὑπὸ τὸ γράμμα ἐκάλυψε τὸ νόημα· παῖδες, τὸν θησαυρὸν ἀνοίξαντες, ἐπὶ γλώττης τὸν πλοῦτον προσήνεγκαν, καὶ λόγῳ κεχαριτωμένῳ διαπρυσίως πάντας ἐπὶ τὴν ἀπόλαυσιν ἐκάλεσαν. Αντλήσωμεν τοιγαροῦν καὶ ἡμεῖς [ σὺν αὐτοῖς ] τὸν ἀναφαίρετον πλοῦτον. Απλήστοις κόλποις καὶ ταμιείοις ἐναποθών μεθα τὰ θεῖα χαρίσματα. Βοήσωμεν ἀπέραντα· Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου· Θεός ἀληθινὸς ἐν ὀνόματι Θεοῦ ἀληθινοῦ· παντοκράτωρ ἐκ τοῦ παντοκράτορος· Υἱὸς ἐν ὀνόματι Πατρός· Βασι λεὺς ἀληθινὸς, ἐξ ἀληθινοῦ Βασιλέως· συναΐδιον καὶ 9. " Psal. Lxvi, 25. 48 Isa. XXIX, 22-24. * Psal. viii, 3. 78 Luc. 11, 29. "II Cor. VIH, Όταν ίδωσι τὰ τέκνα αὐτῶν τὰ ἔργα μου ποιοῦντα. Unus codex habet τὸ, ποιοῦντα, adjectumn forsan glossenate ac nec Hieronymus legit aut Cyrillus, constatque satis appositive legendo, sua Methodio sententia. ῾Ο ἐλ. ών Θεός βασιλ. Αl., ὁ ἐκ Θεοῦ Θεὸς ὁ βασιλ.

SERMO IN RAMOS PALMARUM. προαιώνιον τὴν βασιλείαν ἔχων, ὡς ὁ γεννήσας αὐτόν. nec ejus honorem, velut aliunde adveniat, Scriptura Κοινὴ γὰρ ἡ βασιλεία, καὶ οὐκ ἔξωθεν τὴν ταύτης πμὴν τῷ Υἱῷ ὁ λόγος προσκληροῖ· οὐδὲ ἀρξαμένην, ὐδὲ προσγινομένην· ἄπαγε! ἀλλὰ φυσικὴν καὶ ἰδιό κτητον ἀληθῶς. Μία γὰρ ἡ βασιλεία Πατρὸς καὶ Υἱοῦ καὶ ἁγίου Πνεύματος· ὥσπερ καὶ μία οὐσία, καὶ μία κυριότης. Ὅθεν καὶ μίᾳ προσκυνήσει λα τρεύομεν μίαν τρισυπόστατον Θεότητα, ἄναρχον, ἄκτιστον, ἀπέραντον καὶ ἀδιάδοχον. Οὔτε γὰρ ὁ Παν τὴρ παύσηταί ποτε τοῦ εἶναι Πατήρ· οὔτε ὁ Υἱὸς τοῦ εἶναι Υἱὸς καὶ βασιλεύς· οὔτε δὲ τὸ Πνεῦμα τὸ Αγιον τοῦ εἶναι τοῦτο ὅπερ ἐστὶ τῇ ὑποστάσει. Οὐδὲν γὰρ τῆς Τριάδος ἐλαττωθήσεται, ἢ τῆς ἀϊδιότητος, ἢ τῆς κοινότητος καὶ βασιλείας. Οὐ γὰρ ὅτι ἄνθρωτος γέγονε δι' ἡμᾶς ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, καὶ τὸν καθ' ἡμῶν τύραννον [κατέβαλεν] ἐν τῇ σαρκί, ταύτῃ πραγματευόμενος τὴν κατὰ τοῦ δυσμενούς αὐτῆς ἐχθροῦ νίκην, διὰ τοῦτο βασιλεὺς ἐχρημάτισεν· ἀλλ' ὅτι Κύριος καὶ Θεὸς ἀεὶ, διὰ τοῦτο καὶ βασιλεὺς ὡς ὁ γεννήσας αὐτόν· νυνὶ δὲ, καὶ μετὰ τῆς προσλήψεως, καὶ εἰς τὸ διηνεκές. Μὴ βλασφήμει τὴν τοῦ Χριστοῦ βασιλείαν, αἱρετικὲ, ἵνα μὴ τὸν γεννήσαντα ἀτιμάσης. Εἰ πιστὸς εἶ, πιστῶς πρόσελθε Χριστῷ τῷ ἀληθινῷ θεῷ ἡμῶν, καὶ μὴ ὡς ἐπικάλυμμα ἔχων τῆς κακίας τὴν ἐλευθερίαν. Εἰ δοῦλος εἶ, ἐντρόμως τῷ Δεσπότῃ ὑποτάγηθι. Ὁ γὰρ Λογομάχος οὐκ εὐγνώμων δοῦλος, ἀλλὰ προδήλως δυσμενής. Γέγρα πται γάρ· Ὁ μὴ τιμῶν τὸν Υἱὸν οὐ τιμᾷ τὸν Πατέρα τὸν πέμψαντα αὐτόν. Γ. Ἡμεῖς δὲ, ἀγαπητοί, ὅθεν ἐξέβημεν, ἐπανέλ θωμεν τῷ λόγῳ, βοῶντες· Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου· ὁ ποιμὴν ὁ καλὸς καὶ ἀγα θός, θεῖναι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἑκουσίως ὑπὲρ τῶν προσ βάνων αὐτοῦ· ἵν᾿ ὥσπερ τοὺς πρόβατα σιτουμένους λύκους προβάτῳ ἁλίσκουσιν οἱ λυκόθηρες, οὕτω τοῖς νοητοῖς καὶ ψυχοφθόροις λύκοις, ἑαυτὸν ὡς ἄνω θρωπον προσθεὶς ὁ ἀρχιποιμὴν, θήραμα ποιήσῃ τοὺς θηρεύσαντας, τῷ πάλαι θηρευσθέντι ὑπ' αὐτῶν Ἀδάμ. Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου· θεὸς κατὰ τοῦ διαβόλου· οὐ φανερῶς διὰ τῆς ἀπροσβλέπτου δυνάμεως, ἀλλὰ διὰ τῆς ἀσθενείας τῆς σαρ κὸς, δῆσαι τὸν καθ' ἡμῶν ἰσχυρόν. Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου· βασιλεὺς κατὰ τοῦ τυράννου· οὐ διὰ τῆς παντοκρατορικῆς δυνάμεως καὶ σοφίας, ἀλλὰ διὰ τῆς νομισθείσης τοῦ σταυροῦ μωρίας, τοῦ ἐν κακία [φρονίμου] όφεως τὰ σκύλα διαρπάσαντος. Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνό ματι Κυρίου· ὁ ἀληθινὸς κατὰ τοῦ ψεύστου· ὁ σω τὴρ κατὰ τοῦ λυμεῶνος· ὁ εἰρηνάρχης κατὰ τοῦ που λεμήτορος· ὁ φιλάνθρωπος κατὰ τοῦ μισανθρώπου. Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου· Κύριος ἐλεῆσαι τὸ πλάσμα τὸ ἴδιον. Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου· Κύριος σῶσαι τὸν * 1 Petr. 11, 16. * Joan. v, 80 I Petr. V, Λογομάχος. Sicut dicitur Πνευματομάχος, probatque subjuncta auctoritas. Qui non honorat Filium, etc. Alioqui est λογομάχος, qui verbis pugnal, argutor: ἀντιλογικος, καὶ ἐγχειρηματικός. PATROL. GR. XVIII. Filio tribuit: vel quasi inceperit, accedatve aut minuatur: absit hoc: sed velut quod a natura vereque propria possessione, juris ipsius sit. Unum quippe regnum est Patris, et Filii, et Spiritus sancti, quemadmodum etiam est una substantia unaque dominatio. Unde et una adoratione unam trine subsistentem Deitatem colimus, principii expertem, increatam, interminabilem et cui successor minime sit. Nam neque Pater unquam desierit esse Pater, neque Filius esse Filius et rex, neque Spiritus san→ ctus esse quod subsistentia et sua ipse persona est. Nihil enim Trinitatis aut æternitate, aut communione et regno minuendum est. Non enim ideo Dei Filius dictus fuit Rex, quia propter nos factus homo, adversantem nobis tyranium, in carne prostraverit, parta per eam, contra ipsius crudelem hos stem, victoria: sed quia est semper Dominus Deusque, ideo et modo, et post carnem assumptam, atque in perpetuum, Rex manet, quemadmodum is qui genuit. Noli, hæretice, regnum Christi blas. phemare, ut ne eum qui genuit ignominia allicias. Si es fidelis, fide ad Christum verum Deum nostrum accede, et non tanquam velamen malitiæ habens libertatem. Si es servus, cum tremore subjicere Domino. Qui enim Verbum bello impetit, is non servus benevolus, sed manifestus est hostis. Nam scriptum est: Qui non honorat Filium, non honorat Patrem qui misit illum. 19. VI. Nos autem, dilecti, eo revertamur sermone, umde discessimus, clamantes: Benedictus qui venit in nomine Domini: pastor ille honestus et bonus, ad ponendam sponte animam pro suis ovibus: ut quemadmodum venatores, ovium voraces lupos, ove capiunt, ita pastorum Princeps ® se ipsum ut homi nem, spiritualibus ac animorum perniciem inferentibus lupis objiciens, eos faciat venationem, capto pridem venatu Adamo, qui Adamum venationem fecerant. Benedictus qui venit in nomine Domini: Deus adversus diabolum; non manifeste per virtutem inaspectabilem, sed per carnis infirmitatem alligaturus adversarium nobis, fortem "1. Benedictus qui venit in nomine Domini: Rex adversus tyrannum; non per omnipotentem virtutem et sapientiam, sed per crucis existimatam stultitiam e quæ prudentis in malitia serpentis diripuit spolia. Benedictus qui venit in nomine Domini: verus ille, adversus mendacem: salvator, adversus illam pestem: Princeps pacis ", adversus bellorum incen - torem: ille, singulari erga hominum genus studio, adversus osorem hominum. Benedictus qui venit in nomine Donini: Dominus, figmento proprio miserturus. Benedictus qui venit in nomine Domini: Doet Matth. xit, 29. ss 1 Cor. 1, 83 Isa. 15, 6. Ιγ' ώσπερ, κ. τ. λ. Utitur Amphilochius eodem fere simili hom. De peccatrice, in Christum eo se fine et lucrandis animabus in convivia dantem.

minus, homini qui erraverat, salutem allaturus, πλανηθέντα ἄνθρωπον· καταλύσαι τὴν πλάνην φω errorem convulsurus, impertiturus lumen agentibus in tenebris, idolorum aboliturus imposturam, ejus loco inducturus salutarem Dei notitiam, mundum sanctificaturus, scelus miseriamque cultus inanium deorum submoturus. Benedictus qui venit in nomine Domini: unus pro multis, ut inops hominum genus eripiat de manu fortiorum ejus; et cgenum, et pauperem a diripientibus eum *. [Benedictus qui venit in nomine Domini: vinum et oleum ei infusurus qui inciderat in latrones 85, et fuerat despectus.] Benedictus qui venit in nomine Domini: ut nos ipse per se ipsum salvet, quemadmodum ait propheta: Non legatus, neque angelus; sed Dominus salvarit nos **. Propterea et ipsi benedicimus tibi, Domine, qui cum Palre et Spiritu sancto benedictus es ante sæcula et in sæcula sæculorum: ante sæcula quidem, et usque modo corpore vacans: nunc autem et in sæcula, cum divina tua et immutabiliter indiviseque assumpta humanitate. ' ταγωγῆσαι τοὺς ἐν σκότει καταργῆσαι εἰδώλων ἀπάτην· ἀντεισάξαι θεογνωσίαν σωτήριον· ἁγιάσαι κόσμον· ἀπελάσαι τὸ μύσος καὶ ἄλγος τῆς τῶν ματαίων θεῶν θεραπείας. Ευλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου· εἷς ὑπὲρ πολλῶν, ῥύσασθαι πτωχὸν γένος ἀνθρώπων, ἐκ χειρὸς στερεωτέρων αὐτοῦ, καὶ πτωχὸν καὶ πένητα ἀπὸ τῶν διαρπα ζόντων αὐτόν. [Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ἐνέ ματι Κυρίου· ἐπιχέαι οἶνον καὶ ἔλεον ἐπὶ τὸν ἐμπε σόντα εἰς τοὺς λῃστὰς καὶ παρεωραμένον.] Εὐλογη μένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου· σῶσαι ἡμᾶς δι' ἑαυτοῦ, ὥς φησιν ὁ προφήτης· Οὐ πρέσβυς, οὐδὲ ἄγγελος· ἀλλ' αὐτὸς ὁ Κύριος ἔσωσεν ἡμᾶς. Διὰ τοῦτο καὶ ἡμεῖς εὐλογοῦμέν σε, Κύριε· τὸν σὺν Πατρὶ καὶ ἁγίῳ Πνεύματι πρὸ αἰώνων καὶ εἰς αἰῶνας αἰώνων εὐλογημένον· πρὸ μὲν τῶν αἰώνων καὶ μέχρι τῆς δεῦρο ἀσώματον· τὰ νῦν δὲ καὶ εἰς αἰῶνας μετὰ τῆς θείας καὶ ἀμεταβόλου καὶ ἀμερίστου σου σαρκώσεως. VII. Videamus etiam sequentia. Quid ait divinus evangelista? Cum enim Dominus intrasset in templu:n, accesserunt ad eum claudi et cæci, et sanavit eos. Videntes autem principes sacerdotum et Pharisæi mirabilia quæ fecit, et pueros clamantes, et dicentes: Hosanna filio David: Benedictus qui venit in nomine Domini 87. non tulerunt exhibitum honorem, eoque accedentes, ita dixerunt: Non audis quid isti dicunt? Quasi dicerent: Non offenderis, qui velut Deus lauderis? Non fers moleste, qui audias ab innocenti ætate quæ Deo et soli ipsi conveniunt? Nonne olim prodidit Deus per prophetam, Gloriam meum alteri non dabo 88? Et qui tu, homo cum sis, facis te ipsum Deum 89? Quid vero ad hæc ille longanimis, ille multus in misericordia”, et tardus ad iram? sustinet furentes, defensione iras accensas cohibet, Scripturas ex adverso in memoriam revocat, affert testimonia eorum quæ aguntur nec renuit interrogare: Nunquamne et vos dicentem me per prophetam audistis: Tunc scietis quia qui loquebar, ipse adsum "*? Nec vero iterum: Ex ore infantium et lactentium perfecisti laudem, propter inimicos tuos, ut destruas inimicum et ultorem"? Vos nimirum qui attenditis legi et prophetas legitis, meque qui in lege et prophetis prædicor ",as- τήν; Οἵτινές ἐστε ὑμεῖς, οἱ νόμῳ προσανέχοντες pernamini. Videmini quidem pietatis specie Dei gloriam ulcisci, non intelligentes quia qui me spernit, et Patrem meum spernit 08: Ego exivi a Deo et veni in mundum *; meaque gloria etiam Patris mei est gloria. Sic autem convicti stulti a Salvatore nostro Deo desierunt quidem contradicere, veritate ora obstruente: alia vero dementi cogitatione ascita, consilium inierunt contṛa ipsum. Nos porro psallamus: Magnus Dominus et magna virtus ejus; 8 Psal. xxxiv, 10. ss Luc. 5, 34. 86 Isa. LXIII, 9. Ζ'. Ιδωμεν καὶ τὰ ἑξῆς. Τί λέγει ὁ θειότατος εὐαγ γελιστής; Εισελθόντες γὰρ τοῦ Κυρίου εἰς τὸ ἱερὸν, προσῆλθον αὐτῷ χωλοὶ καὶ τυφλοὶ, καὶ ἐθεράπευσεν αὐτούς. Ιδόντες δὲ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι τὰ θαυμάσια δ ἐποίησε, καὶ τοὺς παῖδας κράζοντας καὶ λέγοντας· 'Ωσαννὰ τῷ υἱῷ Δαυΐδ· Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου, οὐκ ἤνεγκαν τὴν τούτου τιμήν. "Οθεν προσελ θόντες οὕτως εἶπον· Οὐκ ἀκούεις τί οὗτοι λέγουσιν; Ὡσανεὶ ἔλεγον· Οὐ βαρύνῃ δοξαζόμενος ὡς Θεός; Οὐκ ἄχθῃ ἀκούων παρὰ τῶν ἀκάκων τὰ τῷ Θεῷ, καὶ μόνῳ, πρέποντα; Οὐ πάλαι δεδήλωκεν ὁ Θεὸς διὰ τοῦ προφήτου· Τὴν δόξαν μου ἑτέρῳ οὐ δώσω; καὶ πῶς σύ, ἄνθρωπος ὢν, ποιεῖς ἑαυτὸν Θεόν; ᾿Αλλὰ τί πρὸς ταῦτα ὁ μακρόθυμος, ο πολὺς ἐν ἐλέει καὶ βραδὺς εἰς ὀργήν; ἀνέχεται τῶν μετ μηνότων· ἀναστέλλει τῇ ἀπολογίᾳ τὴν φλεγμονήν ἀνθυπομνήσκει Γραφάς· προσφέρει μαρτυρίας τῶν τελουμένων, καὶ οὐκ ἀπαναίνεται πρὸς τὴν πεῦσιν. Διό φησιν· Οὐδέποτε καὶ ὑμεῖς ἡκούσατέ μου διὰ τοῦ προφήτου λέγοντος. Τότε γνώσεσθε, ὅτι ὁ λαλών, αὐτὸς πάρειμι; οὐδ᾽ αὖ πάλιν· Ἐκ στόματος τη πίων καὶ θηλαζόντων κατηρτήσω αἶνον ἕνεκα τῶν ἐχθρῶν σου, τοῦ καταλῦσαι ἐχθρὸν καὶ ἐκδικη ' 90 Joel 11, 13. οι Jac. 1, 19. 9. Joun. xvi, 28. καὶ προφήτας ἀναγινώσκοντες, κἀμὲ τὸν ἐν νόμῳ καὶ προφήταις κηρυττόμενον ἀθετοῦντες. Δοκείτε μὲν γὰρ ἐν σχήματι εὐλαβείας διεκδικεῖν τὴν τοῦ Θεοῦ δόξαν, μὴ συνιέντες, ὅτιπερ ὁ ἐμὲ ἀθετῶν, καὶ τὸν Πατέρα μου ἀθετεῖ· Ἐγὼ παρὰ τοῦ Θεοῦ ἐξῆλθον, καὶ ἐλήλυθα εἰς τὸν κόσμον· καὶ ἡ ἐμὴ δόξα, καὶ τοῦ Πατρός μου ἐστὶν δόξα. Ἐλεγχθέντες δὲ οὕτως οἱ ἀνόητοι ὑπὸ τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Θεοῦ, ἐπαύσαντο μὲν τῆς ἀντιλογίας, φιμωθέντες τῇ ἀληθείᾳ· ἕτερον Isa. LII, 6. sy Matth. xxi, 14-16. 85 Isa. XLII, 8. 6. Joan. ss Psal. viii, 5. * Joan. v, 59. es Joan. x, Μύσος καὶ ἄλγος. Congrue in cultum idolorum; vere enim utrumque habet: eoque immensum bo neficium, quod Christus illo mundum absolvit.

HOMILIA DE CRUCE DOMINI. Ο επισπασάμενοι ἀνοίας λογισμόν, συμβούλιον κατ' et sapientia ejus non est numerus ". Hæc enim om. αὐτοῦ ἐποιοῦντο. Ἡμεῖς δὲ ψάλλωμεν· Μέγας ὁ Κύριος ἡμῶν, καὶ μεγάλη ἡ ἰσχὺς αὐτοῦ, καὶ τῆς συνέσεως αὐτοῦ οὐκ ἔστιν ἀριθμός. Ταῦτα γὰρ ἅπαντα γέγονεν, ἵνα ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου Ἀμνὸς καὶ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἑκουσίως ὑπὲρ ἡμῶν ἐπὶ τὸ σωτήριον πάθος ἔλθῃ καὶ ἐπὶ τὸ πρατήριον γνωρισθῇ, καὶ οἱ ἐξωνούμενοι τὸν ἐξωνού μενον τῷ ζωοποιῷ αὑτοῦ αἵματι τὸν κόσμον συμφω νήσωσι τριάκοντα ἀργυρίοις, καὶ τὸ Πάσχα ἡμῶν τυθῇ ὑπὲρ ἡμῶν Χριστός· ὅπως οἱ τῷ τιμίῳ αὐτοῦ αίματι ραντιζόμενοι, καὶ τὰ χείλη ὡς φλιάς σφραγι ζόμενοι, εκφύγωσι τοῦ ὀλοθρεύοντος τὰ βέλη· καὶ οὕτως ὁ παθὼν σαρκὶ Χριστὸς, καὶ ἀναστὰς τριή μέρος, τῷ Πατρὶ καὶ τῷ ἁγίῳ Πνεύματι ὁμοτίμως καὶ ὁμοδόξως παρὰ πάσης κτίσεως συμπροσκυνηθῇ· ὅτι αὐτῷ κάμψει πᾶν γόνυ ἐπουρανίων, καὶ ἐπιγείων, καὶ καταχθονίων, δόξαν αὐτῷ ἀναπέμποντες, εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Αμήν. nia facta sunt, ut Agnus ille et Filius Dei qui tollit peccatum mundi ss ', sponte pro nobis ad salutarem passionem accederet: utque velut in foro et venditionis iapide cognosceretur; iique qui emerent, triginta argenteis eum paciscerentur ", qui vivifco sanguine suo mundum redempturus esset; ac Pascha nostrum ', pro nobis Christus, hostia fieret: ut qui ejus pretioso sanguine essent aspersi, ac labia, tanquam postes signati ', exterminatoris tela effugerent: sicque passus carne Christus, et triduanus suscitatus, pari cum Patre et Spiritu sancio honore et gloria, a creatis omnibus pariter adoraretur, quia ipsi flectetur omne genu cœlestium, terrestrium et infernorum ', ipsi submittentes gloriam in sæcula sæculorum. Amen. EXCERPTA TRIA EX HOMILIA S. METHODII DE CRUCE ET PASSIONE CHRISTI (Apud Grelserum, tom. ll, De sancta cruce, pag. 401 nov. edit. Ratisb. 1734.) Μεθοδίου ἐπισκόπου πρὸς τοὺς λέγοντας: «Τι ὠφέλησεν ἡμᾶς ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ σαρκωθεὶς ἐπὶ τῆς καὶ γενόμενος ἄνθρωπος; καὶ διὰ τί τῷ τοῦ σταυροῦ σχήματι ἠνέσχετο παθεῖν, καὶ οὐκ ἄλλῃ τινὶ τιμωρίᾳ; καὶ τί το χρήσιμον τοῦ σταυροῦ; Ἐπεδήμησεν ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ Χριστὸς ἐπιταγαῖς τοῦ Πατρὸς τῇ ὁρατῇ κτίσει, ἵνα δὴ, τὰ κράτη τῶν τυραννούντων ἀνατρέψας δαιμόνων, ἐξέληται τῆς πιο γρᾶς τὰς ψυχὰς δουλείας, ἀνθ' ὧν φύσις πάσα, ταῖς προποσίαις τῆς ἀδικίας γεγοητευμένη, θορύβου τε καὶ ἀταξίας ἐπεπλήρωτο, οὐκ ἔτι τῶν συμφερόντων εἰς ἀνάμνησιν ἀναδραμεῖν οὐδαμῶς δυναμένη. Διόπερ καὶ πρὸς τὰ εἴδωλα ῥᾳδίως εἵλκετο, ἅτε ἐπικλύσαν τος πάντα τοῦ κακοῦ, καὶ πάσας ἐπινενεμημένου τὰς γενεὰς κατὰ τὴν ἀλλοίωσιν, τὴν ἐκ τῆς παρακοῆς προγεγενημένην ταῖς ἐνσάρκοις ἡμῶν σκηναῖς· ἕως ὁ Κύριος Χριστός δι' ἧς ἐπεφάνη σαρκὸς τῷ βίῳ, ἀμυ δρώσας τῶν ἡδονῶν τὰς ἐπιβολὰς, αἷς αἱ κάτω δυ νάμεις καθ' ἡμῶν ὡπλίζοντο καταδουλῶσαι τὸ διανοητικόν, ἐλεύθερον πάντων τὸν ἄνθρωπον διέδειξε κακῶν. Τούτου γὰρ ἕνεκα καὶ σάρκα ἐφόρεσεν ὁ Κύ ριος Ἰησοῦς, καὶ ἄνθρωπος ἐγένετο, καὶ προσηλώθη τῷ σταυρῷ οἰκονομούμενος· ὅπως δι' ἧς σαρκὸς οἱ δαίμονες ἀναδεῖξαι θεοὺς ἡλαζονεύσαντο, πρὸς θάνατον τὰς ψυχὰς μεθόδοις ἀπάτης ἀγκιστρευσάμενοι, διὰ ταύτης ανατραπέντες κατοπτευθῶσιν οὐκ ὄντες θεοί. Κωλύων γὰρ ἐπὶ πλέον ἀρθῆναι τὴν μεγαλαύχησιν αὐτῶν, ἄνθρωπος ἐγένετο· ἵνα δὴ δι' οὗ σώμαPsal. CXLV, 5. 98 Joan. 1, 29. ss Matth. Methodii episcopi, ad eos qui dicunt: «Quid profui nobis Filius Dei crucifixus in terra, et homo faclus? et quare crucis figura pati sustinuit, et non aliquod aliud supplicium? et quæ utilitas crucis? > Versatus est Christus Dei Filius, ex præcepto Patris, cum visibili creatura, ut imperiis tyrannorum, damnonum videlicet, eversis, eriperet animas ex dira servitute, eo quod tota natura propinata velut iniquitate fascinata, tumultus turbarumque plena fuerat, nec jam.in rerum utilium memoria:n redire ullo modo poterat. Quapropter etiani aj idola facile trahebatur, quippe cum malum omnia obruisset, omnesque depastum esse generationes, propter mutationem quæ carneis tabernaculis nostris ex inobedientia promanavit: donec Christus Dominus per carnem in qua vixit et apparuit, repressis voluptatum insultibus, quibus infernæ potestates adversum nos armatæ mentem in servitutem redigebant, hominem omnibus mnalis liberavit. Hujus enim rei gratia et carnem gessit Dominus Jesus, et homo factus est, et cruci per divinaın dispensationem affixus: ut per quam carnem dæmones superbe deos ementiti fuerant, animabus compendiosa fraude captis, per eam dejecti despectique essent, ut non dii. Prohibuit enim alius ex. tolli superbiam ipsorum, factus homo; ut per quod corpus, rationis particeps genus a veri Dei cultu II, 15. ' 1 Cor. v, 7. * Εxod. x1, 7. • Philipp. Ἐπὶ τὸ πρατήριον. Velut nimirum venum expositus, ipse mundi pretium, περὶ τοῦ πρατη ρίου. Budzur col. mihi 272.

alienatum perdidit, per iden ineffabili arte sapien- τος τὸ λογικόν γένος τῆς τοῦ ὄντος ἀπαλλοτριώσαντες tie Verbo suscepto, exitiales hostes esse arguerentur, non benefactores animarum. Non enim mirum fuisset, Christum deitatis terrore, et invictæ potentiæ magnitudine adversarias debilitare naturas dæmonum. Quoniam ergo ea res majorem dolorem et cruciatum eis allatura erat (vinci enim a praestantiore maluissent), idcirco per hominem salutem universorum procuravit: ut homines quidem, ubi Vila ipsa et Veritas corporaliter in eos immigrasset, ad formam lumenque Verbi recurrere valerent, superatis peccati illecebris: dlæmones vero ab infirmiore contemploque victi, desisterent ab audacia et confidentia, Typhonica ipsorum flamma repressa. Ideo namque maxime in troducta est crux, tanquam tropæum contra iniquitatem erectum, et terriculamentum, ut abhinc iræ obnoxius ne esset homo, postquam cladem ex inobedientia acceptam compensasset, infernasque potestates legitime vicisset, ac Dei munere ab omni debito fuisset liberatus. Ita siquidem primogenitum Dei Verbum muniit armis justitiæ hominem, in quo habitavit; potestatibus quæ nos in servitutem redegerant, per crucis figuram, uti dictum est, superatis; hominemque corruptione, ceu tyrannide quadam oppressum, solutis manibus liberavit. Θεοῦ θρησκείας ἐλυμήναντο, διὰ τούτου ἀῤῥήτοις τέχναις σοφίας τὸν λόγον χωρήσαντος, ολετήρες ἐλεγχθῶσιν, ἀλλ' οὐκ εὐεργέται τῶν ψυχῶν. Οὐκ ἦν μὲν οὖν οὐδὲν θαυμαστὸν τῷ Χριστῷ, τοῦ Θεοῦ καταπλήξει καὶ δυνάμεως ἀτρέπτου μεγέθει τὰς ἀντιστατικὰς ἀμυδρῶσαι φύσεις τῶν δαιμόνων. Αλλ' ἐπειδὴ αὖχος αὐτῶν δὴ καὶ σφαδαϊσμὸν τοῦτο προσέφερεν (νικηθῆναι γὰρ ὑπὸ τοῦ κρείττονος μᾶλο λον ἂν εἴλοντο )· διὰ τοῦτο δι' ἀνθρώπου τὴν ἐπὶ σω τηρίαν πάντων ᾠκονομήσατο ἔκβασιν· ὅπως οἱ μὲν, τῆς Ζωῆς αὐτοῖς αὐτῆς σωματικῶς, τῆς καὶ ᾿Αληθείας ἐνσκηψάσης, οἱ ἄνθρωποι πρὸς μόρφωσιν ἀναδραμεῖν καὶ τὸν φωτισμὸν ἐπίσχωσιν τοῦ Λόγου, τὰ τῆς ἁμαρ τίας ὑπερβάντες θέλγητρα· οἱ δὲ πρὸς τοῦ ἀσθενεστέρου νικηθέντες καὶ καταπεφρονημένοι οἱ δαίμονες λήξωσι τοῦ θράσους, τῆς κατὰ τὸν Τυφῶνα δεθέντες φλεγμονῆς. Διὰ τοῦτο γὰρ μάλιστα εἰσήχθη καὶ ὁ σταυρός, τρόπαιον κατὰ τῆς ἀδικίας καὶ ἔκπληγμα τεθείς, ὥστε μηκέτι τῇ ὀργῇ ὑπεύθυνον εἶναι ἀπεντεῦθεν τὸν ἄνθρωπον, ἀναπαλαίσαντα μὲν τὸ κατὰ τὴν παρακοὴν ἤττημα, νικήσαντα δὲ τὰς κάτω δυνά μεις εννόμως, καὶ ἐλεύθερον ὀφλήματος παντός δικ ρεαῖς ἀναδειχθέντα Θεοῦ. Ἐπειδὴ οὕτω γε ὁ πρωτό γονος Λόγος τοῦ Θεοῦ δικαιοσύνης φράξας τὸν ἄνθρω πον ὅπλοις, ἐν ᾧ ἐσκήνωσε, τὰς δουλωσαμένας ἡμᾶς δυνάμεις κατηγωνίσατο διὰ τοῦ σταυροειδούς, ὡς εἴ ρηται, σχήματος, τὸν τῇ φθορᾷ δεδυναστευμένον ἄνθρωπον δείξας ἐλεύθερον χερσὶν ἡπλωμέναις. Ἔστι γὰρ τοῦτο, εἰ χρὴ ὁριστικῶς εἰπεῖν, τὸ σχῆ μα νίκης κραταίωμα, Θεοῦ κάθοδος ἐπ' ἄνθρωπον, τρόπαιον κατὰ τῶν ὑλικῶν πνευμάτων, ἀπαλλαγὴ θανάτου, ὑπόθεσις ἀνόδου πρὸς ἀληθινὴν ἡμέραν, καὶ διαβάθρα τῶν ἐπειγομένων ἀπολαῦσαι τοῦ ἐκεῖ φως τός· μηχανή δι' ἧς οἱ εἰς τὴν οἰκοδομὴν εὐθετοῦντες τῆς Ἐκκλησίας κάτωθεν λίθου τετραγώνου δίκην ἀνέλκονται ἐναρμοσθησόμενοι τῷ θείῳ λόγῳ. Εν τεῦθεν οἱ τῇδε βασιλεῖς, πάσης πονηρᾶς ἔξεως ἐπὶ σκεδασμῷ, τὸ σταυροειδές παραλαμβάνεσθαι αἰσθό μενοι σχῆμα, τὰ καλούμενα τῇ Ρωμαϊκῇ διαλέκτῳ βήξιλλα έμηχανήσαντο. Ενθενείκπυσα τούτῳ ἡ θά Est enim crux, si eam definire velis, victoriæ firmamentum, via qua Deus ad hominem descendit, tropæum adversus impuros spiritus, depulsio mortis, fundamentum ascensus ad verum diem, et scala festinantium frui luce illa quæ isthic est: nachina per quam ii qui ad Ecclesiæ ædificium adaptati sunt, inferne lapidis quadrati instar, allrahantur sursum, adaptandi divino Verbo. Hinc reges nostri ad dissipandum omne malum figuram crucis assumendam censuerunt, et verilla, ut Latino sermone appellantur, confecerunt. Unde mare huic figuræ cedens, navigabile se hominibus præbet. Universa enim, ut ita dicam, creatura liber-λασσα τῷ σχήματι, πλωτὴν ἑαυτὴν ἀνθρώποις παρέ talis causa hoc signo insignita est. Nam et volatilia in altum subvolantia crucis figuram expansione alarum adumbrant; itemque homo expansis manibus eamdem repræsentat. Unde ea ipsa figura qua ab origine eum condiderat ornaveratque, conformatum Dominus deitati copulavit, ut organum deinceps esset Deo sacrum, omnis dissonantiæ et inconcinnitatis expers. Neque enim homo, postquam ad Dei cultum informatus est, et veritatis incorruptum veluti cantum concinnavit, ac per illum deitatis factus est capax, ligno vitæ fidium et nervorum instar applicitus, ad dissonantiam et corruptionem potest redire. Αύχος.... σφαδαϊσμόν. Forte, ἄχος.... σφαβασμόν. GRETS, χει. Ολη γάρ, ὡς εἰπεῖν, τούτῳ ἡ κτίσις πρὸς ἐλευθερίαν ἐνδέδυται τῷ σημείῳ· τά τε γὰρ ὄρνεα ὑψιπε τοῦντα τὸ σταυροειδές κατὰ τὴν ἔκτασιν τῶν πτερύ γων σχῆμα αἰνίσσονται· αὐτός τε ὁ ἄνθρωπος, τὰς χεῖρας πετάσας, οὐδὲν ἄλλο ὑπάρχων φαίνεται τοῦτο. Οθεν αὐτῷ δὴ τούτῳ, ᾧπερ ἐκ κατασκευῆς κεκόσμητο, σχηματισάμενος αὐτὸν ὁ Κύριος, θεότητι ἐκέρασεν, ἵνα ὄργανον ᾗ λοιπὸν τοῦ Θεοῦ ἱερὸν, πάσης ἀσυμφωνίας τε καὶ ἀῤῥυθμίας ἀπηλλαγμένον. Οὐδὲ γὰρ ἔτι μετὰ τὸ ἀρμοσθῆναι τὸν ἄνθρωπον πρὸς θεοσέβειαν, καὶ τὸ τῆς ἀληθείας ἀκήρατον μέλος ἐνηρμοκέναι, δι' οὗ την θεότητα κεχώρηκε, τῷ ξύλῳ τῆς ζωῆς καθάπερ χορδαί τε και τόνοι προσηρμοσμένος, εἰς ἀσυμμετρίαν καὶ φθορὰν χωρῆσαι ἀδύνατον Αδύνατον. Forte, ἂν δυνατόν. GRETS.

HOMILIA DE CRUCE DOMINI. Apud Gretserum,ibid.,pag. 403. Τοῦ αὐτοῦ Μεθοδίου, πρὸς τοὺς ἐπαισχυνομένους ἐπὶ τῷ σταυρῷ τοῦ Χριστοῦ. Οἴονταί τινες καὶ τὸν Θεὸν, πρὸς τὸ τῆς οἰκείας διαθέσεως μέτρον ἐσάζοντες αὐτὸν, τὰ αὐτὰ τοῖς φαύλοις ἢ ἐπαινετέα ἢ ψεκτέα ἡγεῖσθαι, ὥσπερ κανόνι καὶ μέτρῳ χρώμενον ταῖς δόξαις τῶν ἀνθρώπων· οὐ συννοήσαντες, διὰ τὴν οὖσαν ἐν αὐτοῖς ἄγνοιαν, ὅτι πᾶσα δήπουθεν ἡ κτίσις ἐνδεής ἐστι τοῦ κάλλους τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸς γὰρ ἐξ ὅλης τῆς πάσης οὐσίας τε καὶ φύσεως τῷ ἑαυτοῦ τὰ πάντα εἰς τὸ ζῆν ἐφέλκεται Λίγῳ. Εἶτε γὰρ τὸ ἀγαθὸν θέλει, αὐτὸς ὢν τὸ ἀγαθὸν, ἐν ἑαυτῷ μένει· εἴτε τὸ καλὸν ὑπάρχει ἐραστὸν αὐτῷ, αὐτὸς ὢν τὸ μόνον καλὸν, εἰς ἑαυτὸν βλέπει, ἐν οὐ δενὶ τὰ πρὸς τῶν ἀνθρώπων θαυμαζόμενα τιθέμενος. Κάλλιστον γὰρ ταῖς ἀληθείαις καὶ ἐπαινετὸν κλη τέον τοῦτο, ὅπερ ἂν αὐτὸς ἡγήσηται Θεὸς καλόν, κἂν ὑπὸ πάντων ἐξουθενῆταί τε καὶ χλευάζηται, ἀλλ᾽ οὐχ ὅπερ οἱ ἄνθρωποι νομίζουσιν. "Οθεν, εἰ καὶ διὰ τούτου τοῦ σχήματος τῶν θυμοφθόρων ἐλευθερῶσαι τὰς ψυχὰς παθῶν ἐβουλήθη, καταισχύνων τὰ πλήθη τῶν δαιμόνων, ἀποδέχεσθαι ἐχρῆν, ἀλλὰ μὴ δυσφημεῖν, ἐλευθεροποιὸν αὐτὸ καὶ λυτήριον τῶν ἐκ τῆς παρακοῆς κατασκευασθέντων ἡμῖν δεσμῶν δοθέν. Έπαθε γὰρ σαρκὶ τῷ σταυρῷ προσπαγεὶς ὁ Λόγος, ἕνα ἀπλώσῃ ἀπονεναρκημένον πλάνῃ τὸν ἄνθρωπον πρὸς τὸ ἄνω τε καὶ θεῖον μέγεθος, τῷ θείῳ ἐξισώσας τῆς ζωῆς αὐτὸν οὗ πρόσθεν ἀπήλατο. Οτι τούτῳ τὰ πάθη τῷ σχήματι ἡμβλυνται· πάθος παθῶν διὰ τοῦ παθεῖν γενόμενος, καὶ θάνατος διὰ τοῦ θανεῖν θανά του· οὐ χειρωθεὶς ὑπὸ θανάτου, οὐδὲ ἀλγυνθεὶς ὑπὸ πάθους. Οὔτε γὰρ πάθος ὅλως αὐτὸν ἐξέστησεν, οὔτε θάνατος ἐλυμήνατο· ἀλλ᾽ ἦν ἐν τῷ παθητῷ μένων ἀπαθὴς, καὶ ἐν τῷ θνητῷ ἀθάνατος· πᾶν ὅσον ἀτρ · καὶ μέσον καὶ ἄνω κατειληφώς, καὶ τὸ θνητὸν θεότητι κεράσας ἀθανάτῳ. Ηττήθη τε τελέως ὁ θάνα τις εἰς ἀφθαρσίας εκτύπωμα ἀνασταυρωθείσης τῆς σαρκός. Ejusdem Methodii, ad eos quos pudet crucis Christi. Existimant nonnulli etiam Deum, quem ex suo sensu metiuntur, eadem vel laudanda vel vituperanda ducere quæ mali ignavique homines, non secus ac si opinionibus hominum, ceu regula et mensura quadam, uteretur. Neque apud se repntant præ ignorantia, omnem scilicet creaturam Dei egere pulchritudine. Ipse enim omnia ex universa substantia naturaque, suo ad vitam trahit Verbo. Sive enim bonum velit, ipsum bonum ipse est et in se manet; sive pulchrum esse ei libeat, unicum pulchrum ipse cum sit, se ipsum intuetur, nihili faciens quæ hominibus admirationem movent. Pulcherrimum namque re vera et laudabile dicendum est id quod ipse Deus pulchrum duxerit, etiamsi ab omnibus contemnatur ac despiciatur: non verd quod homines pulchrum putant. Unde tametsi per hancce figuram corruptis affectionibus liberare animas voluit, insigni cum dedecore dæmonum: approbare oportebat, non obtrectare, quippe quæ liberavit ac solverit vinculis, quæ ob inobedientiam incurrimus. Passum est enim Verbum, carne affixum cruci, ut hominem errore deceptum ad colestis numinis divinæque magnitudinis, nec non ad divinam quamdam perduceret vitam, qua prius depulsus fuerat. Nam hac figura passiones retusæ sunt; passio passionum per passionem factus est (Christus) et mors mortis per mortem, non subactus a morte, nec victus dolore passionis. Neque enim passio ipsum omnino de statu mentis dejecit, nec mors læsit, sed manebat in patibili impatibilis, et in mortali immortalis: et quidquid aer et medium, et superum erat, comprehendit; et mortale deitati contemperavit immortali. Perfecte victa est mors, carne ad immortalitatis expressionem crucifixa. Apud Allatium Diatr. de Methodiorum scriptis, pag. 549. Τοῦ αὐτοῦ Μεθοδίου. Πῶς ὁ τοῦ Θεοῦ Υἱὸς ὁ Χριστὸς ἐν βραχεῖ τε καὶ περιωρισμένω χρόνῳ διαστολαῖς σώματι ἐκεχώρητο; καὶ πῶς ἀπαθὴς ὢν ἐγένετο ὑπὸ πάθους; Ἐπειδὴ γὰρ δύναμις αὐτῷ τοῦτο ἦν· δυνάμεως γὰρ τὸ συστέλλεσθαι μὲν ἐν τοῖς ὀλίγοις καὶ βραχύ νεσθαι, χεῖσθαι δὲ ἐν τοῖς μεγάλοις καὶ μεγεθύνεσθαι. Εἰ δὲ τὸ συνεκτείνεσθαι μὲν τοῖς μεγάλοις καὶ συνεξιτάζεσθαι δυνατὸν αὐτῷ, τὸ δὲ βραχύνεσθαι ἐν τοῖς μικροῖς καὶ συστέλλεσθαι ἀδύνατον· οὐκ ἦν δύναμις. Δυνάμει γὰρ ἐὰν τόδε μὲν δυνατὸν εἶναι φῂς, τὸ δὲ ἀδύνατον· τοῦ εἶναι αὐτὴν δύναμιν παραγράφῃ ἀσθε νοῦσαν περὶ ἃ μὴ δύναται. Οὐ μὴν δὲ, ἀλλ᾽ οὐδὲ υπεροχήν τινα ὅτι θεότητος ἕξει πρὸς τὰ μεταβαλλά Πῶς ὁ τοῦ θ. Errata in Græco relicta sunt, uti erant in codice ms. bibliothecæ Augustanæ, Ejusdem Methodii. Quomodo Christus Filius Dei, brevi definitoque tempore, corpore circumclusus, impassibilis exsistens, passioni fuerit obnoxius. Cum vero virtus ipsi hoc inesset: potentiæ enim est, contrahi quidem in paucis et imminui, dilatari vero in magnis et augeri. Quod cum magnis una extendi exæquarique ipsi possibile est, imminui vero in parvis et contrahi impossibile, virtus equidem minime inerat. Virtuti enim si hoc possibile esse dixeris, illud autem impossibile; eamdem virtutem esse abnegas, tanquam quæ infirma atque imbecillis est circa quæ non potest. Imo nec aliquam divinitatis excellentiam continebit circa ea unde hujusmodi fragmentum desumptum. ALLAT.

ἂν δύνωνταί τι δρᾶσαι ἐνεργοῦσιν, ἐφ᾽ ὧν ἂν μὴ δύ νωνται φθίνωσι. Διόπερ ταύτῃ μᾶλλον κεχώρηται ἐν ἀνθρώπῳ ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὅτι μὴ ἦν αὐτῷ τοῦτο ἀδύνατον· ὅτι δυνάμει καὶ ἔπαθεν ἀπαθὴς μένων, καὶ ἔθανεν, ἀθανασίαν τῷ θνητῷ χαριζόμενος. Σῶμα μὲν γὰρ ὑπὸ σώματος τυπτόμενον ἢ τεμνό μενον τοσοῦτον τύπτεται ἢ τέμνεται, ὅσον ἂν τὸ τύπτον τύπτει, καὶ τὸ τεμνόμενον τέμνει. Κατὰ ἀντιτύπησιν γὰρ τοῦ ὑποκειμένου τῷ τύπτοντι ἡ πληγὴ γίνεται, ἐν ἴσῳ πάθει τῶν ἑκατέρων ὄντων καὶ τοῦ ὁρῶντος καὶ τοῦ δρωμένου. Αμέλει ἐὰν μὴ τὸ τεμνόμενον μετὰ ὀλίγης ἕξεως ἀντιτορήσῃ τῷ τέμνοντι, τὸ τεμνόμενον τέμνειν οὐ δυνήσε ται. Τῇ γὰρ φορᾷ ξίφους οὐκ ἀντιπαραμείναντος τοῦ quæ immutantur. Namque et homines et reliqua μενα καὶ τὰ ἐρχόμενα τῶν ζώων χαριαὶ * ἐφ᾽ ὧν μὴν animalia, circa ea in quibus aliquid possunt operantur, circa ea in quibus non possunt, resoluta viribus nihil agunt. Propterea hanc ob causam Filius Dei in homine circumclusus est, quod hoc illi impossibile non erat. Virtute enim passus est, impassililis manens, et mortuus est, incorruptibilitatein mortalibus donans. Corpus siquidem a corpore verberatum aut sectum, tantumdem verberatur aut secatur, quantum verberans verberat et secans secat. Secundum enim rei subjectæ repercussum verberanti ictus fit, cum æqualia pati necesse sit, et agens, et id quod agitur. Siquidem si quod secatur cum parva habitudine secanti non corresponderit, quod secat secare non poterit. Lationi enim ensis si non obstiterit subjectum corpus, sed potius υποκειμένου σώματος, ἀλλὰ συνείξαντος μᾶλλον, cesserit, omni affectu operatio frustrabitur, ut videre est in corporibus subtilioribus ignis et aeris. Dissolvitur namque in similibus manetque absque effectu solidiorum corporum impetus. Quod si ignis aut aer, lapis aut ferrun, aut lignum, aut aliud, quod homines contra sese usurpantes sibi invicem cædem inferunt, vulnerare et dividere non potest quod subtilioris naturæ sit, quanam ratione non potius invulnerabilis mansit Sapientia et impassibilis, nulla in re ab aliquo læsa, licet simul conjuncta esset corpori, quod secabatur et clavis figebatur, cum præstantior et purior omni natura, unun si excipias illius genitorem Deum, exsiste· ret? ἄπρακτος γίνεται ἡ ἐνέργεια· οἷον καθάπερ καὶ ἐπὶ τῶν λεπτομερεστέρων σωμάτων πυρός, αέρος. Ἐκλύεται γὰρ ἐν τοῖς τοιούτοις ἀνενέργητος τῶν στερεωτέρων ὁρμῆς σωμάτων. Εἰ δὲ πῦρ, ἢ ἀὴρ, λίθος, ἢ σίδηρος, ή ξύλον, ἢ ἄλλο, οἷς οἱ ἄνθρωποι χρώμενοι καθ᾿ ἑαυτῶν ἀλληλοφονοῦσι, τρῶσαι δὲ καὶ διελεῖν οὐ δύναται παρὰ τὸ τῆς θικτικῆς τε αὐτὸ καὶ λεπτομερεστέρας φύσεως τυγχάνειν· πῶς οὐ μᾶλλον ἀτρωτός γε ἔμεινεν ἡ Σοφία καὶ ἀπαθὴς, οὐδὲν πρὸς οὐδενὸς κακυνομένη, κἂν τεμνόμενον συνῆν καὶ προσηλωμέ νον τῷ σώματι, βελτίων καὶ καθαρωτέρα φύσεως πάσης μετὰ τὸν γεννησάμενον αὐτὴν Θεὸν ὑπάρ χουσα; ALIA NONNULLA EJUSDEM S. METHODII FRAGMENTA. (Ex Niceta Catena in Job, cap. xix, pag. 429 edit. Londin, 1637.) Methodii. Fortasse autem, quoniam amici Job se causam intelligere propter quam talia pateretur, arbitrati essent, longiore oratione ad eos usus vir justus, divinorum judiciorum sapientiain, non sibi tantum, sed et omni homini incomprehensibilem esse fatetur; et ad suscipiendam consilii divini scientiam, locum terrestrem haud idoneum esse affirmat. Dixerit autem aliquis, perfectam et absolutam pietatem, rem plane divinam et a Deo solo hominibus tributam, hoc loco sapientiam vocari. Sensus autem verborum hic est: Deus, inquit, hominum naturæ vim ac facultatem inveniendi, una cum prudentia et artificio inserens, magna iis largitus est; qua accepta terram ad eruenda metalla effodiunt, et colunt; sapientiam autem quæ cum pietate conji ncta est, in nullo loco invenire licet. Nec homo tam ex se et propriis assequi, neque aliis imperΜεθοδίου. Ἴσως δὲ, ἐπεὶ οἱ φίλοι τοῦ Ἰὼβ φοντο τὴν αἰτίαν κατειληφέναι δι᾿ ἣν ταῦτα ἔπασχε, πρὸς ἐκείνους ἀποτεινόμενος ὁ δίκαιος, τὴν περὶ τῶν κριμάτων τοῦ Θεοῦ σοφίαν ἄληπτον εἶναι ὁμολογεῖ, οὐ μόνον αὐτῷ, ἀλλὰ καὶ παντὶ ἀνθρώπῳ, καὶ τὴν ἐπιστήμην τῆς βουλῆς τοῦ Θεοῦ μὴ ἱκανὸν εἶναι παραδέξασθαι τὸν περίγειον τόπον, ἀποφαίνεται. Φαίη δ' ἄν τις σοφίαν ἐνταῦθα τὴν τελείαν εὐσέβειαν εἰρῆσθαι, πράγμα θεῖον, ὑπὸ μόνου τοῦ Θεοῦ τοῖς ἀνθρώποις δωρούμε νον. 'Ο δὲ νοῦς τῶν ῥητῶν οὗτος Μεγάλα, φησίν, δ Θεὸς τοῖς ἀνθρώποις εδωρήσατο, ἐν τῇ φύσει κατα σπείρας αὐτῶν τὸ ἐρευνητικὸν, καὶ σοφὸν, καὶ τεχνι κόν· ὅπερ λαβόντες οἱ ἄνθρωποι, γῆν τε μεταλλεύ ουσι καὶ γεωργοῦσι· τὴν δὲ κατὰ θεοσέβειαν σου φίαν οὐκ ἐν τόπῳ τινὶ ἔστιν εὑρεῖν· οὐκ οἶκοθεν ταύτην ἄνθρωπος ἀναλαβεῖν δύναται· οὐκ ἄλλοις τα ραδοῦναι. Ὅθεν καὶ οἱ Ἑλλήνων σοφοί, ἰδίᾳ δυνάμει

FRAGMENTA. τὴν θεοσέβειαν ζητήσαντες, ήστόχησαν. Τὸ γὰρ Liri potest. Unde et Græcorum sapientes, qui suis πράγμα, ὡς ἔφημεν, οὐκ ἀνθρώποις ἐστὶν ἐφικτόν, ἀλλὰ τῆς θείας δωρεάς τε καὶ χάριτος· διὰ τοῦτο καὶ ἐξ ἀρχῆς ὁ Θεὸς τὰ μὲν δι᾿ ὀπτασιῶν, τὰ δὲ δι' ἀγγέλων ἐπιφοιτήσεως, τὰ δὲ διὰ τῶν θεοφορουμένων ἁγίων προφητῶν, τὴν θεοσέβειαν τοὺς ἀνθρώτους ἐξεπαίδευσε. Καὶ ἡ θεωρητικὴ δὲ σοφία Θεοῦ δώρον, ἐξ ἧς κινούμεθα περὶ τὰς τέχνας καὶ τὰ ἐπισ τηδεύματα, καὶ ἣν πάντες κοινῶς ἔχομεν, ἄδικοί τε - καὶ δίκαιοι· εἰ γὰρ ζῶα γεγόναμεν λογικά, ταύ την ειλήφαμεν. Ταύτῃ τοι καὶ ἐν τοῖς ἔμπροσθεν ελέ μετο· Πότερον οὐχ ὁ Κύριος ὁ διδάσκων σύνεσιν καὶ ἐπιστήμην; ὡς τοῦ κτήματος Θεοδωρήτου τυγχά νοντος. Μεθοδίου. viribus nisi, pietatem et Numinis cultum indagabant, a scopo aberrarunt. Res enim, ut diximus, vires humanas excedit, et Dei donum ac gratia est: proindeque ab initio, partis visionibus, partim angelorum adventu et congressu, partim sanctorum prophetarum divinitus allatorum sermonibus, Deus homines in pietate veræque religionis cultu erudivit. Quin etiam sapientia contemplativa, qua ad artes et studia alia impellimur, quaque communiter omnes, justi et injusti, præditi sumus, Dei donum, est: qua enim animalia rationis capacia creati sumus, hanc accepimus. Quare et in superioribus, tanquam de re divinitus concessa loquens, aiebat: Nunquid non Dominus est, qui docet intellectum et scientiam *? Ibid. cap. xxvı, pag. 538. Επισήμηναι, ὅτι Κύριος ἀρχῆθεν ἀνθρώποις οὐ λα - λεῖ· ἀλλ' ἐπὰν παρασκευάσηται ψυχὴ διὰ πλειόνων, καὶ ἐγγυμνάσηται, καὶ ἀναδῇ εἰς ὕψος, καθ᾽ ὅσον δυνατὸν ἀνθρωπίνη φύσει, τότε λαλεῖ, καὶ τοὺς αὑτοῦ λόγους ἀποκαλύπτει εἰς τοσοῦτον ἀναβεβηκόσιν. Ἐπειδὰν δὲ ή λαίλαψ χειμῶνος ἐστι ποιητική, ἐν δὲ χειμῶνι περ ριστάσεων ὁ Ἰὼβ περὶ τὴν πίστιν οὐκ ἐναυάγησεν, ἀλλὰ καὶ διέλαμψε· διὰ τοῦτο ὁ χρηματίζων αὐτῷ πρὸς σύμβολον τοῦ καταλαβόντος αὐτὸν χειμῶνος διὰ λαίλαπος χρηματίζει· διὰ δὲ τὸ μεταβαλεῖν αὐτοῦ τὰ πράγματα ἀπὸ χειμῶνος εἰς εὐδίαν, οὐ μόνον διὰ λαίλαπος, ἀλλὰ καὶ διὰ νεφῶν λαλεῖ. Methodii. Nota, Dominum non statim ab initio homines alloqui solere; sed postquam anima pluribus præparata et exercitata fuerit, et in altitudinem, quantum humana natura potest, contemplatione ascenderit, tum demum loqui, et sermones iis revelare, qui ad fastigium illud altitudinis evecti sunt. Gum autem turbo tempestatem generet, Jobus vero in afflictionum tempestate fidei naufragium non fecerit, sed constantia ejus potius enituerit, idcirco qui responsum ei dedit, ad significandam calamitatum tempestatem quæ eum corripuerat, per turbinem responsum dat: quia vero procellosum rerum ejus statum in serenam tranquillitatem mutaverit, non tantum per turbinem, sed per nubes etiam loquitur. Μεθοδίου. Π. Ibid. pag. 547. Πολλοὶ καταβέβηκαν εἰς ἄβυσσον, οὐχ ὥστε περιπατεῖν ἐν αὐτῇ, ἀλλ᾿ ὥστε δέσμιοι εἶναι. Ἰησοῦς μός νος ἐν ἀβύσσῳ περιεπάτησεν ὡς ἐλεύθερος, ὅπου ἴχνη περιπατούντων οὐκ ἔνι. Είλετο γὰρ θάνατον οὐχ ὑπεύθυνος ῶν, ἵνα τοὺς ὑποκειμένους θανάτῳ λυτρώσηται· Λέγων τοῖς ἐν δεσμοῖς· Ἐξέλθετε καὶ τοῖς ἐν τῷ σκότει· Ανακαλύφθητε. ' καὶ τὰ ἑξῆς συμφωνοῦσιν. Μεθοδίου. Methodii. Multi in abyssum descenderunt, non ut in ea ambularent, sed ut vinculis constricti tenerentur. Solus Jesus in abysso ubi nulla sunt ambulantium vestigia, tanquam liber ambulavit. Mortem enim elegit, cui non esset obnoxius, ut morti addictos liberaret: Dicens iis qui¸ in vinculis erant, Exite: et iis qui in tenebris, Revelamini. *. Gui, ea etiamn quæ sequuntur, consentiunt. Ibid. cap. xxvılı, pug. 570. Ορᾷς· ἐπὶ τέλει τῶν ἄθλων ἀναγορεύει τὸν ἀθλη τὴν λαμπρῷ τῷ κηρύγματι, καὶ γυμνοί τῆς πληγῆς τὸ ἀπόῤῥητον· Οἴει με ἄλλως σοι κεχρηματικέναι, λέγων, ἢ ἵνα ἀναφανῇς δίκαιος; Τοῦτο τῶν τραυ μάτων τὸ φάρμακον· τοῦτο τῆς ὑπομονῆς ἡ ἀντίδο σις. Τὰ γὰρ ἐξῆς ἴσως μικρά, κἂν μεγάλα τισὶ δοκῇ, καὶ μικρῶν ἕνεκεν οἰκονομηθέντα, καὶ εἰ διπλασίω τῶν ἀφῃρημένων ἀντιλαμβάνει. * Job xxı, 22· xx11, 2. • Isa. XLIX, 9. Ει γάρ. Leg. ή γάρ. Constr. Methodii. Vides ut post certaminum exitum, illustri præconio athletæ laudes celebret, quodque in plaga absconditum erat, revelet, cum ait: Putasne me aliter tibi respondisse, quam ut justus appareas * ↑ Hoc vulnerum pharmacum, hæc patientiæ remuneratio. Quæ enim consecuta sunt, licet prioribus duplo auctiora receperit. exigua quibusdam et levioribus de causis, divina Providentia ita disponente, et illi tributa videri possint. • Job xL, 5, sec. LXX. Καὶ εἰ. Fule Εί καί. Ρ. δUNIUS.

Ibid. cap. xıx, pag. 418, ex Olympiodoro. Methodius autem. Spiritum divinum qui a Deo omnibus concessus est, et de quo Salomon dixit: Incorruptus enim tuus spiritus est in omnibus, pro conscientia accipit, quæ et animam peccatricem condemnet. Μεθόδιος δέ· Πνεῦμα θεῖον, πᾶσιν ἀνθρώποις ὑπλ Θεοῦ δοθὲν, περὶ οὗ καὶ Σολομὼν ἔφασκε· Τὸ γὰρ ἄφθαρτόν σου Πνεῦμά ἐστιν ἐν πᾶσι, τὸ συνειδος ἐκλαμβάνει, δ καὶ καταγινώσκε: τῆς ψυχῆς ἁμαρτα νούσης. Ex Parallelis Damascen., Opp. tom. 11, pag. 331, D. Ejusdem Methodii. Præstabilius esse censeo corripi quam corripere, quanto præstantius est semet a malo quam alium Liberare. Τοῦ αὐτοῦ Μεθοδίου Μεῖζον ἀγαθὸν τὸ ἐλεγχθῆναι τοῦ ἐλέγξαι νομίζω ὅσῳ μεῖζόν ἐστι τὸ ἑαυτὸν ἀπαλλαγῆναι κακοῦ τοῦ ἄλλον ἀπαλλάξαι. Ejusdem Methodii. Ibid. pag. 438, Β. Non potest humana natura ipsam pure justitiam in anima perspicere, quippe cujus cogitationes plerumque cæcutiant. Τοῦ αὐτοῦ Μεθοδίου. Οὐ δύναται ἡ ἀνθρωπίνη φύσις αὐτὸ καθαρῶς τὸ δίκαιον ἐν ψυχῇ θεάσασθαι, τὰ πολλὰ τῶν λογισμών ἀμβλυώττουσα Ejusdem Methodii. Malitia neque virtutem, neque ipsa se ipsam unquam cognoverit. Τοῦ αὐτοῦ Μεθοδίου. Πονηρία ἀρετήν τε καὶ ἑαυτὴν οὐδέποτε ἀν γνοίη. Ejusdem Methodii. Justitia, ut videtur, quadrata est, undecunque æqualis ac sibi similis. Justum Dei judicium nostris affectionibus accommodatur; et quales quidem res nostræ fuerint, quaque se habuerint ratione, talem eodem modo retributionem sortimur. . Sap. XII, 1. Fragmentum istud nobis servatum in Parallelis Damascenicis prætermisit Combefisius. GALL. Εν ψυχῇ... τῶν λογισμῶν ἀμβλ. Ita editio Lequienii. At Combefisius, ἐν ψυχῇ τὸν λογισμὸν · θεάσασθαι, τὰ πολλὰ ἀμβλυωποῦσα, emendabatque τῷ λογισμῷ. ID. Πονηρία ἀρ. Hanc sententiam tanquam ex Parallelis Damascenicis haustam profert Combefisius. At in editione Lequieniana eam nuspiam deLegere licuit. Τοῦ αὐτοῦ Μεθοδίου. Ως ἔοικεν, ἡ δικαιοσύνη τετράγωνός ἐστι, πάντο θεν ἴση καὶ ὁμοία. Η τοῦ Θεοῦ δικαιοκρισία ταῖς ἡμετέραις δια θέσεσιν ἐξομοιοῦται· καὶ οἷά περ ἂν τὰ παρ' ἡμῶν ᾖ, τοιαῦτα ἡμῖν ἐκ τῶν ὁμοίων ἀντιπαρέχεται. Ἡ τοῦ Θ. Hæc recitat Combefisius velut e Stobaei sermone 52 excerpta. Verum ex Methodio nihil apud Stobæum legitur, sed apud Antonium Melissam, ex cujus lib. i, cap. 13, et S. Maximi cap. v conflatus est sermo 52 in editione Wecheliana. Sic monet Fabricius Bibl. Gr. tom. VIII, pag. 715. In editione autem Genevensi ann. 1619 Locorum communium Antonii et S. Maximi, occurrit hoc dictum serm. 11, pag. 60, atque Gregorio Nysseno tribuitur.