et seminis ejus, fidelium scilicet, Christus Salvator et vindex, 256. Abraham, Moyses, prophetæ Christusque ipse ex una substantia, quo sensu? 229. Gnostici contra dicentes refelluntur, ibid. Abraxas Basilidianorum, quid? 102. Academicorum spreto nomine, quinam Platonicorum noinen sibi vindicarunt, xxm. Academicorum nomen se clatoribus Arsecila relictum, XXIII. Achaiæ Ecclesiæ Romanæ consentiebant in disciplina Paschalis, LXXXV. Achaiæ synodo contra Asiaticos quisnam præfuit? LXXXIV. Achamoth, Enthymeseos superioris Sophiæ nomen, 18. Varia ejus nomina, 25. Ogdoas appellata, 31, 186. Valen tinianorum mater, 21. Ejus sedes, 25. Achamoth a Plero mate submota, formæ, figuræ et lueis expertis calami tas, 18. Huic essentiæ, non scientiæ formam primum ja didit superior Christus; cur, ibid. Lumen, quod eam de seruerat, investigantem coercet Horos, 19. Hinc multi plex ejus perturbatio, ibid. Quibus Scripturæ locis signi ficata, ex Valentinianis? 37, 39, 40. Ex iis perturbationi bus, materiæ ex qua hic mundus conflatus est, essentiam ortam dicebant, ibid. Id suo quisque modo, nec gratis ex ponebant, 20. Commenta eorum deridet Irenæus, 20, 21. Achamotha ex perturbationibus emergens, ad Christum rogandum convertitur, 21. Salvator ange.is sateliitibus stipatus ad eam mittitur, ibid. Scientiæ formam ab eo ac cipit, ac perturbationibus liberatur, 22. Hæ in rerum omnium materiam transmutantur, ibid. Duplex ex iis per turbationibus orta substantia, bona et mala, ibid. Ex metu et conversione, res anima prædite, 25, 160. Achamotha angelos Salvatoris comites intuita, partum spiritalem ad eorum imaginem edit, 22, 23, 160. Spiritale informare non potest; cur, 23. Partus ejus spiritalis in Demiurgum clam depositus, et per eum in hominem; quam ob rem, 27, 289 Achamoth ad animalis substantiæ formationem se confert, 23. Ex ea Demiurgum format, ibid. Doetrinas a Salvatore profectas in lucem edit, ibid. Ad Eonum ho norem et imaginem omnia facit, ibid., 161. Demiurgo ignota, ibid. Per hanc operatur Salvator, ibid., 161. In visibilis Patris imago est, ibid. Demiurgi erroris causa, 23. medietatis loco in Pleroma ingressura, sponsum suum Salvatorem acceptura, quan o? 52, 159. Ejus imago non sunt res create, 121. Achamothæfabula a Marco mago explicata, 68. Achamothe integra fabula Valentino pro pria, xxi. Achamoth cum ogdoade sua, dii minores genti lium, 135. Achamothe tota fabula, quomodo in Platonico rum de mundi anima placitis adumbrata, XL, el seqq. Ex Achamotbæ tristitia qui condi potuerit angelus spirita lis, nodus hypothesis Valentinianæ solutu dificilis; saltem quo secetu, nibil ministrat philosophia Platonica, XLIII. Ündenam ergo solvi potest? ibid. el xLiv. ACHILLEOS diaconus et martyr, Irenæi discipulus, Va lentiam ab eo mittitur, LXXXIV. Acinetos, Valentiniancrum Eon, Logi et Zoes proles, 6. Ejus conjux, ibid. Unus ex decem Eonibus a Logo ge nitis, xvn. Aniceti et Syncraseos ei copulatæ nomina e Scripturis a Valentino quomodo corrasa, xxix. Actiones omnes et cibos ex se indifferentes esse, Cy nicorum et Valentinianorum doctrina, 134. Actiones hu manas non ex natura, sed ex sola hominum op nione bo nas aut malas esse, Gnosticorum omnium principium, 29. Carpocratianorum in primis, 104. Refellitur, 165. Omues, etiam scelestissimæ, cuilibet in hac vita experiendæ, ex fisdem, cur? ibid. Flagitiosum dogma, Christi doctrinæ et rationi repugnans, 165. Actionum mentis ordo et se ries, ex Irenso, 130. Actiones mentis, a mente aut a se invicem non re aut substantia differunt, sed modo et no mine, ibid. ADAM in paradiso versatum, quidpiam ab eo sumpsisse dicebant Valentiniani, 25. De Adami et Eve lapsu et in stauratione, Ophitarum et Sethianorum deliria, 110, et seqq. Adamus primiformis homo a quo cæteri homines appellati, 220. Adam a Deo creatus, ut haberet quem suis ditaret beneficiis, 243. Christi typ.s a Paulo dictus, quo sensu? 219. Sub Adam testamentum a Deo datum, 191. Adam imbecillior, fortior vero Eva in transgressione præce pti, quomodo hæc digna venia fuit, ille minus? cur? 314. Adam æternam salutem consecutum esse negant Tatia nus et Continentes, 107. Quo Scripturæ loco abutebantur, 222. Refelluntur, ibid. Adamum a Christo præ cæteris salutem consequi debuisse, quomodo probatur, 22), 281, 222. Nisi salutem consecutus est, adhuc in perditione est omnis bomo, ibid. Mors non juste absorpta dicitur, ibid. Ejus salus est evacuatio mortis, ibid. Adam statim post lapsum prenitens, quomodo? 221. Oh id venia dignus, 223. Adam cur a Deo statim post lapsum Auterrogatus? 221. Serpens vero minime, cur? 222. In Adam proprie lata non est maledictio; sed in terram, 221. Et serpentem, ibid. Cure paradiso expulsus, mortique factus obnoxius, 222. Adami per peccatum vita privatūs, per incarnationem, victo rursus diabolo, eamdem recupe ravit? 222. Initium morientium factus, 220. Qua die Cliri stus mortuus est, eadem et ipse per prævaricationem, 320 In Adam percussus est omnis homo, 334. In Adam amissum quid, id in Christo recuperatum, 209. In Adam mortuos nos Christus vivificaturus venit, 306, 307, 312. Adamus Christo opponitur, quomodo? 220. Adami procrea tioni Christi generatio similis esse debuit, quare? 218. In secundo Adam usque ad mortem obedientes facti, eidem Deo Patri reconciliati suimus, quem in primo Adam offendimus, non obedientes ei, 313, 318, seqq. Adamas, bominis perfecti Barbeliotarum nomen, 108. ADORAL quid significat, ex Irenæo, 170 et not. Adoptionis spiritum quinam accipiunt? 28. Adoptionis filiorum munus, lucarnationis fructus, 212. ADRIANO imperante late sparsa famosaque Valentini secta, xvi. Sub Adriani imperio hæresim suam confirma vit Epiphanes, juxta Theodoretum, quid inde? x£vit. Ab Adriano facta Antinoi apotheosis, quo an:o? xv. Ab Adriano bellum Judæis, Barcocheba duce, rebellibus illa tum, idemne cum bello a Justino memorato in Dialogo? xv. Adulterium qui vult committere, adulter est, etiamsi non consequatur effectus, fatente Basilide, 319. Adventus Christi Domini duplex, 48. prophetis prænuntiatus, 273, 274. In adventa secundo justi omnes e somno excitandi et in regnum a Christo constituendi, Egyptii. Ad Egyptio: per quem devenit philosophia, XXII. Egyptiorum et Chaldæorum discipulos sese agno verunt, qui primi e philosophis Græcis de rebus cartesti bus disseruere, xxi. Egyptiorum quænam doctrina de rerum principiis? hæc antiquissima, juxta Jambrichum xxv. Cum Valentinianorum hypothesi optime et per on Dìa congruens, xxvi, et seqq. Ægyptiis Platonici cur præe cæteris commendati? xxm. Ægyptiorum sapientia ante Ptolemæum Hierophantis et Ægyptiaco idiomati concre dita, jussu ejus et cura, cum sacris Judæorum libris in Græcum conversa est, cur? xxu. Ab Ægyptiaca, Chai daica, Pythagorica, seu his ominibus permista Platonica theologia rudiora saltem suppeditata Valentiniani Piero matis lineamenta, xxv, et seqq. Egypti de Horo quid fingebant et quomodo ab his depictus, xxx. Ab Egypuis metempsycosis primum excogitata, ad Græco· postea trans jit, xxi Lxt. In Ægypto Valentini hæresis orta diu ante quam Romæ nota esset, XIV, xv, xvt. Ægyptiorum spolia tio, cujus typus fuit? 267, et seqq. Ab Ægyptiis juste ab.a tum quod Hebræis pro laboris pretio debitum erat quo modo probatur, 267. Quas Ægyptii in Hebræorum egressu olim acceperunt plagas, easdem gentes accipiunt in a pos calypsi, 268. Sicut per Ægyptiorum Israelite, ita et nos per Judæorum cæcitatem, salutem accepimus, 265. Egressus Hebræorum ex Ægypto, Ecclesiæ egressus ex gentibus quomodo typus? 268. Enos, Valentinianorum Æon, hominis et Ecclesiæ pro les, 7, xy. Nomen cjus et proprietates unde hausero Valentiniani? xxıx, xxx. Eones. Eonum Valentinianorum ortus, conjugationes et nomina recensentur, 5 et seqq., 355, et seqq., xvu.Tri ginta sunt, 7. Numeri hujus mysteria et tiguræ, secun dum Valentinianos, 7. Eonas sucs quotuplici nomine nuncupant Gnostici, 228. Eorum primigena letras postre mæ tetradis, nec non cæter rum radix, quomodo? xvu. ones Valentinianorum, masculo-feminæ, 6. In gioria:a Patris emittuntur, 6. Octo priores, paternæ gloriæ il strandæ causa, arios e.unt, 6. Eoruin mysteria et ligura, 14 seqq. Taciti et ignoti, 7 et 1.ot. Omnes, præter Aun, magnitudinem Propatoris ignorant, 7, 8. Ne cognoscant prohibet Sige, ibid. Undenam cognoscendi Patris æstus, xvt. ouum superiorum forma inferioribus ignota, 67. Monas quid docuit Christus, juxta Va.entinianos? 2ɔ1. Omnes a Spiritu sancto exæquati, 12. Ad.producendum Jes m simul conspirant, 12. Ad eorum honorem et ima ginem omnia facit Achamoth, 24. Angeli et archangeli a Demiurgo conditi; eorum imagines, 2+. Ab ouibus derivasse Virtutem illam, quæ præ temeritate defecit, negabat Secundus, in eo a Ptolemaicis et Valentino d.s crepans, cur? LVI. Æonis perturhati nepotes, Valeuu niani, 141, 142. Eonum basilidis ortus et nomina, 11:1. ones sub alegorica litterarum et syllabarum farra gine a Marco mago traditi, 66 seqq. onun prima et secunda quaternitas, decas et duodecas, quibus Moysis locis adumbratæ, ex Marcosiis, 87, 88, 89. Tricemarius numerus in homine adumbratus, ex Marcosiis, quo modo, 87. Quibus Moysis locis significatus, ex iisdem, 59,

90. Eonum emissiones, a Valenfiniauís gratis excogitate, 135 Eonum emissionis et numeri ratio nulla redili potest, 136, seqq.. 138, seqq. Triginta esse non pessunt; cur, 128, sq. Per Christum ætatis anno 30, baptizatum non signi ficantur, 146. Æonum dodecadis typum non esse duodecim apostolos, 145 et seqq. Æones conjugati disjungi ab invi cem non possunt, 128. Eones feminæ masculorum affe ctiones et virtutes sunt, non substantiæ aut personæ ab iis diverse, 128, xxx. Inter Æones annumerari non possunt, 12, seq. Eon unusquisque cur a Valentinianis masculo femina dictus, xxxiv. Eones quatuor, totidem syzy giarum capita, quo sensu ab Irenæo masculo-femina dicti, xxvi. Eones non plus quam quindecim stricte lo quendo, vel ad summum decem et novem esse possunt, XXXIV. Ad Eonum imaginem conditæ non fuerunt res create, cur? 1% et seqq. Eon passioni obnoxius ease nou potuit, 141, seq. El Patris inquisitio passionis causa esse non potuit, 141. Eones omnes a labe ignorantiæ im munes, aut universum Pie oma eidem obnoxium, 138, seq. Eones Valentiniani, unde hausti? 133. Æones Simo uiauí, et octo priores Valentiniani e Platonicorum lacunis educti, LIV, LV. Eonibus 30 quatuor in Pleromate extra emissio. um seriem adjunctos undenam hauserunt Valen tiniani, xxx. Eonum duodecim Valentinianorum, imagi nes dii duodecim ethnicorum, 136, 2. Nomina il:orum minus congruentia quam duodecim deorum ethnicorum, 156. Sunt ipsi dii majores gentilium, 113. Æon qui erravit, fabricationis mundi causa juxta Gnosticos quosdam, 22. ones decem a Verbo et Vita emissi, ex totidem vocibus Christi proprietates in Scripturis significantibus, a Valentino quomodo conflati? XXIX. Eones duodecim ab homine et Ecclesia emissi, ex totidem Spiritus sancti pro prietatibus ac donis in Scriptura memoratis fabricati, XxIx. De Eonibus inferioribus dicta quacunque fingunt Valentiniani, totidem segmina partim ex Scripturis et traditione misere dissecta, partim ex Platonicis dogmati bus collecta ac pessime, consuta, xxix, seq. XL. Eonibus deorum nomen licet a Valentinianis tributum, ii tamen non totidem naturæ divinæ, aut unius et ejusdem naturæ personæ ab ipsis babiti, xxxn, xxx, xxxiv. Quid ergo intelligebant ibid. et seqq. Colorbasi et Epiphanis sen tentia, xxxv. Eunes ita unitos emittenti esse, ut soli ra dios, pauci tantume Valentinianis existimaverunt, xxxviii. Eones omnes, præter Nun, natura inferiores Patre et totidem ab ipso personæ distinctæ, xxxv et seqq. Ip sissimos fuisse Piatonicorum archangelos, imo et totum Pleroma spiritale, ab intelligibili Platonis mundo, ut exemplum ab archetypo, manasse, XXXVIII, XL. Eram vulgarem quot annis antevertit natalis Cbristi? xv. Etas Christi, pene 50 annorum, cum docendi mu nus suscepit, juxta Irenæum, 147, 148. Etas oinnis a Christo sanctificata; quomodo? 117, seq. Etates ho minum, quinque, 147, 152. Etas juvenilis a tricesimo anno incipit, ex freno, 118. Ætas senilis a quadragesimo anuo incipit, ex eodem, 148. ETHERIUS Lugdunensis ep. a Gregorio M. Gesta et Scripta 8. Irenæi pelit, că. Ethiopissa uxor a Moyse ducta, cujus rei typos? 257. Affectio separari non potest ab eo cujus est, 141. Affectiones et passiones hominum, dum cogitant, Deo perperam tribuunt Valentiniani, 130, 131, 132, 157, 158. Agape, Valentiniayorum Æon, Metrici conjux, hominis et Ecclesise proles, xvii. Agape, mulier Marci Memphitani in Hispaniis discipu la, L. AGATHOPODI cuidam una Valentini inscripta epistola, xvı, Ageratos, Valentinianorum Eon, Logi et Zoes proles, 6, xvu. Ejus conjux, ibid. Nomen ejus et proprietates unde mutuati sunt Valentiniani? xxix. Agnitio vera quæ, et quinam ejus characteres? 272, ot Bot. AGRIPPA Castor, primus omnium qui Basilidis errores confutavit, LX. ALCIBIADE duce Cataphryges quomodo exorti, et quo ALCIBIADI (S.) martyri persuasere Lugdunenses marty res mutare durum vivendi genus; cur? LXXIX. ALCINOUS ex ore celebris Ammonii perpurgatam iterum ab eo Platonicam philosophiam hausit, xxi. Aletbia Valentinianorum Æon, Nu conjux, 6. Bytho et Sige enissa, 5, xvii. ALEXANDER papa, Evaristi successor, 176. ALEXANDER bycus, unus e philosophis antiquis quorum libros circumferebant Gnostici, xxu. ALEXANDRIA, Uxor Carpocratis, Epiphanis mater, gente Cephalenia, XLVII, LXII Alexandriæ scholam a se institutam Ptolemæus Phila delphus reddidit toto orbe percelebrem, xxɩ. Alexan driam sub Ptolemæo Philadelpho confluunt variarum gentium philosophi, cur? xx. În eam inducit Potamon novum philosophandi genus, xxIII. Sectatorum ejus no men, xxii. Alexandrina Ecclesia Romanæ consentiebat in disci plina Paschatis, LXXXV. ALLOGENES, ullus e philosophis antiquis quorum revela tiones Gnostici palam ostendebant, xxu. Alpes. Trans Alpes serius religio Dei suscepta, Altare. Ad altare Deus indesinenter vult offerri sacri ficia, nobis, non sibi profutura, 251, 252. Altare in cœlis est ad preces et oblationes recipiendas, ibid. Ambiguitates verborum studio exquisite, Joanni Ba ptistæ ab Heracleone affictar, 364. Ambiguitas quæstio num quomodo solvenda? 126. Ambitio Valentino ut et multis aliis hæreticis ruina occasio fuit, XVI. AMELII et Platonis reges tres, tria forsan a Valentinia nis assignata Pleromatis principia, xxvii. Amida, caput Mesopotamiæ proprie dictæ, LXXXV. AMMONIUS ex philosopho illustris factus Christianus, inordinato Platonica philosophis amore ductus, Chri stianæ religioni exitio fuit. xxiv. Sacræ Platonicæ succes sionis caput dictus, restauratæ Platonis Academiæ mul tum splendoris addidit, xxm. Ex ejus schola quot cele bres viri prodierunt? xxii. Ammonius Neroni et Vespa siano synchronus, e schola Alexandrina sibi comparavit nomen, xx. Amon, ab Egyptiis vocatum Principium solo Monopa tore Deo inferius, xxvi. Amor Det sincerus, libertatis evangelicæ character, 247. Amor Dei, justitia legis, 246. Amplitudo Romanæ Ecclesiæ. Ab amplitudine Roman Ecclesiæ petita argumenta, quibus ratiunculis infirmare conatur Grabius, et quomodo ex Augustino refellitur? cxxv et seqq. Anacletus, Lini successor, 176. ANAXAGORAS, unus e philosophis ethnicis a quibus Va lentiniani materiam systematis mutuati sunt, xx11. Dictus atheus et irreligiosus, 133. Ejus principia, 133. Ex sub jecta materia omnia fuisse condita docuit, 133. Seminis sp ritalis Valentinianorum auctor, 133. Anaxilaus quis ab Irenæo memoratus? 60. ANAXIMANDER, unus e philosophis ethnicis a quibus Va lentiniani materiam systematis mutuati sunt, xxI. Ejus principia, 133. Angeli superiores ac Deo propiores, Dii vespel cur a Platonicis vocati? XL. Angeli immediate post archangelos positi, juxta Jamblichum, xL. Angeli mundani archange:is uidem mundanis subjiciebantur, juxta Platonicos, XLIII. De angelis et archangelis, Triade nescio qua mystica, aliisque sexcentis Platoni incognitis, quam subtiliter deinceps discipuli, recentiores disputarunt! xxiv. In an gelicum ordinem anima quædam per deorum benignita tem evehebantur, juxta Jamblichum, quid inde? XLV. Angeli primis tantum et summis Eonibus a Simone etaliis Gnosticorum principibus immediate subjecti, quid inde? XXXVIII. Angelorum ordo multiplex, juxta Valentinianos et Gnosticos, xxxviui; alli priores, intra Pleroma degentes, et Eones vocati; alli inferiores extra Pleroma, Salvatori satellites destinati; utrorumque etiam ordo multiplex, varia officia et veluti præfecture, xxxix. De angelorum prævaricatorum casu et superbia a se auditis in Christia norum scholis, Valentiniani in nova sua cudenda hypo thesi quomodo abusi sunt? xxx, xxxII. Angeli et archan geli a Demiurgo Valentinianorum creati, lidem ac angeli seu dii mundani Platonicorum, XLII. Angeli, Jesu Valentinianorum satellites, 15. Ad eorum Intuitum partum spiritalem edit Achamoth, 22, 23. I.u mina dicuntur, 21, 145. Angeli inferiores, superiorum Pleromatis ministri, juxta Valentinianos, XXXIX. Angeli Salvatoris Valentinianorum, informes et imperfecti; cur? 142. Ad eorum imaginem concipi non potuit spiritale semen Valentinianorum, 14%. Angelorum Pleromalis imago non sunt res create, 124. Angelis mundi crean di ac regendi munus ut imponerent tum philosophi tum Gnostici, quodnam utrisque fuit commune principium? XLIII. Angelorum opificum mentibus a Patre supremo cur insculpt rerum omnium ideæ ac formæ, juxta Plato nem? xuu. Angeli cur a veteribus Gnosticis omnibus uit mundi auctores, sic malorum omnium opifices statuti?

xxxi. Ab angelis factum esse mundum Simon magus primus dixit, 90, 126. Eadem Saturnini sententia, 300. Menandri, 100. Basilidis, 10%. Carpocratis, 103. Angeli prophetiarum auctores, juxta eosdem, 99, 101, 10. Angelorum mundi fabricatorum princeps, Ju dæorum Deus veteris Legis auctor, ex Basilide, 101, 102. Angelis mundi creandi ac regendi munus revera imposuisse Valentinianos, unde eruitur? XLI. His homi nes formidandi, ex Valentino; cur? 353. Angeli, septem celi a Valentinianorum Demiurgo conditi dicuntur, 24. Angelus ipse Demiurgus, 24. Angeli et archangeli, ima gines Eonum a Demiurgo facil, 24. Per angelos aut vir tutes a Deo separatas conditus non fuit mundus, 98, 236, 316 et seqq. Inscio aut nolente Deo mundum creare non potuerunt, 117. Nec hominem, 253. Iis non indiguit Deus; cur? 98, 236. Angelorum et aui marum humanarum substantiam natura sua immorta lem esse, perspicue docuit Irenæus, tini seq., 297. An geli primam Deum ignorare non potuerunt; cur? 122. Quo nomine Filio et Spiritui sancto serviunt? cxxx", 183, 256. Ipsis revelatur Pater a Filio Dei, 163. Au geli et homines, cur tales qui transgiedi possent, a Deo creati? 282, 283. Ex angelis et hominibus cur quidam a Deo defecerint, quidam subjecti perseverave rint; quæstio Deo dimitienda, 158, seq. Angelos trans gressores in terram delapsos in judicium, 246, vete rum quorumdam sententia, 246 et not. Angelos ex subti liori materia concretos esse sentire videtur Irenæus, CLIT seq. Apostatas cum mulieribus stupri consuetudinem habuisse, frenæi et aliorum quorumdam veterum Patrum sententia, CL, 246, not., 279. Idem opinatus est Hera cleon, 374. Angelorum ruinæ quænam occasio fuerit? CLIII. Ad angelos stupratores et ad homines ab iis corru ptos Henochum veluti prophetam,et ministrum a Deo missum fuisse credidit Irenæus, 246, et not. Noe in di vinæ legationis munere Henocho successisse credidit Tertullianus, 216, not. Angelos bonos ab Ecclesia nus quam ad virtutem miraculorum edendam invocatus fuis se, quam male ex Ireneo Grabtus inferat! CLVI, seq. Angelorum multitudo laudem Deo, nascente Christo, canentium, Christi uati Sa'vatoris argumentum, 188. Hos ab Ogdoade venisse et Christi superioris descensio nem manifestasse Valentiniani mentiuntur, 186. Refu tantur, 186. Angeli, nascente Christo, unum Deum celestiom et terrestrium factorem glorificaverunt, apud Lucam, 187. Christo Deo et homini testimonium red dunt, 235. Angeli a Synesio in Hymnis Eones vocali, quo sensu Anguinei undenam dicti Gnostici quidam? An a Sethia nis distincti? LXXIV. Eorum commenta, et unde petita? ibid. et seqq. ANICETUS papa, Pil successor, 176. Anicetus, Pius, Hyginus, Telesphorus, et Sixtus cum Asiaticis, licet de Paschate a se dissidentibus, unitatem et pacem servarunt, 341. Aniceti cum Polycarpo circa Pascha celebrationem controversia unitatem non scidit, 341. Morem suum apo stolls uterque acceptum referebat, ibid. Anicetus Poly carpo in Ecclesia consecrandi munus honoris causa con cessit, in unitatis et pacis signum. 541. Et quidem præ sente se, ibid., not. Sub Aniceto diem obiit Valentínus, Anima. Animés humanas ex subtilissima materia concre tas esse sensit Irenæus, CLXI, 143, 168, et not. Natura sua tamen immortales esse perspicue docet, CLIII, SPQ., clx³, 168, seq., 209, 300, 301. Vide Angeli. An cor poreum quemdam characterem et figuram post suam a corpore separationem servent? CLXI, 168 et not. Dei beneficio et voluntate immortales esse, quo sensu Ire næus et alii Patres interdum asseruerint? CLIV, seq. 169 et not. Eas animas quæ Spiritum S. in baptismo non acceperunt, tandem aliquando penitus interituras, im pium Dodwelli commentum, CLIN seq. Irenæum dum sibi conciliare studet Dodwellus, vertendo aperte corrumpit, CLIV. Animam resurgere quo sensu dixit Irenæus? 251 not. Animæ immortalitas ab Heracleone negala, 373. Animæ non ipsa vi substantiæ suæ salvæ fiunt; cur? 159, 160. Animæ vim corpus remoratur, 167 seq. Ánimas ju storum statim post suum a corpore discessum Dei con spectu frui, errans negat Irenæus; cur? CLXI seq., 330 et seqq Tres earum stationes distinguit, cLxt, seq., 331. Non omnium eadem sors et sedes, CLXII, 337.Martyrum animas, singulari prærogativa, in cœlum statim recipi existimat, CLXI, 272. Anima sola consequitur salutem; corpus exclu di'ur ex Basilide, 101, 102. De anima post dissolutionem corporis quid sentiebant Gnostici, carnis resurrectionem negantes? 330. Animabus corpora sna restituentur, omnes que prout in peccatis aut recte factis obierint, talia in resur rectione induent, 345. Soli animæ immortali vitam æter Bam largientem Patrem, non autem corporibus, quidam fingentes, quomodo refelluntur? 297, 316 seqq. Animas in alia atque alia transfundi corpora, ex quo Apostoli loco eruebat Basilides? 550. Animas e corporibus in corpora migrare, absurdum dogma rationi et fidei adversum, 167 seq. An Plato primus hujus auctor? 167, not. Eas oblivio nis poculo polari, absurde finxit, ibid. Animæ motus el operationes ab ea non distinguuntur secundum substantiam, 160. Anima pars hominis esse potest, homo nequaquam, 999. Anima sola, et caro sola, et spiritus solus non homi nem constituunt perfectum, sed tria hæc simul units, 299 et not, 300. Quo sensu? not. CLX seq. Animæ si deest Spiritus sanctus, auimalis vere homo est et imperfectos, Dei imaginem tantum, non vero similitudinem habens, ibid. Anima in homine media inter carnem et Spiritum sanctum, alterutri consentiens vel erigitur, vel in terrena proruit, 302. De anima duplici quænam Platonicorum do gmata? Lxus. Animæ mundane heroibus subjiciebantur, juxta Piatonicos, xluit. Animam humanam in duas partes factam, animalem unam, alteram spiritualem, non nisi post Platonicos finxerunt Valentiniani, XLIV. Animæ utriusque, superioris et animalis, sors diversa juxta Valentinianos, idque nec Platonicis ignotum, XLV. Anima multiplex juxta Isidorum hæreticum; quo sensu? 351. Animæ, quædam natura bonæ, quædam natura male, ex Valentinianis, 55. Animarum justarum, quæ post mortem sedes, ex Valentinianis? 52, 159, 160. Animæ appendices, quid ex Valentino? 353. Animæ a Pleromate excluss, ex Va lentinianis; cur? 52, 159, 160. Animæ, ex principiis Valentinianorum, totæ in medietatem cedere debeat, nulla pars in Pleroma, 160. Anime spiritali-semine Acha mothe inspers, cæteris meliores, et Demiurgo chariores, ex Valentinianis, 53, 143. Refelluntur, 145 seq. In pro phetas, sacerdotes et reges a Demiurgo constitutæ, 33, 34. 145. Absurdum dogma, 143 seq. Anima quævis Jesu anima melior el præstantior esse potest, ex Carpocra tianis, quomodo? 103 seq. Castigatur hæc insania, 165 seq. Animale cur ab Apostolo spiritali præponitur? 306. Ani malis spiritalisque per quæ elicitur home? 299, not.. 306. Animalia munda et immunda, in lege quid significant? 301, 502. Animalem essentiain,seu animas omnes ex Achamotha metu el conversione ortum accepisse dicebant Valeuti niani. 19, 23, 25, 160. Ad hujus essentia formationem se confert, ibid. Ex ea Demiurgus formatur, ibid. Animalem esse Demiurgum, Valentinianos vero spiritales, abhorret a ratione, 142, 160 seqq., 162, 165. Animalia eo abeunt, ex Valentinianis, quocunque se inflexerint, X. Animalia dicta a Valentinianis dextra, 23. ANNA prophetissa, Achamothæ figura, ex Valentinia nis, 40. Anni, mensium et dierum divisio ad Pleromatis divi sionem non quadrat, 152 seq. Annus, cur ex 56% diebus constet, ex Basilide? 101. Annus Domini acceptabilis, de quo Isaias, quid? 147. Anthemusia, Mesopotamise latius acceptæ portio, Anthropos, Propatoris nomen, ex Colorbasets, 59. Anthropos, Valentinianorum Æon, Nu proles, 6, xvn. Anthropos et Ecclesia duodecim Eones emittunt, 6. Eo rum nomina, 6. Ab Anthropo et Ecclesia, Logo et Zoe virtutes emanalas generasse Jesum Marçosii assere bant, quo modo? xxxix, 77. Anthropi veluti nepotem Salvatorem esse quidam e Valentinianis volebant; cur? xxxix. Anthropi locum in incarnatione Altissimi virtutem adimplesse Marcosii asserebant, xxxıx, 77. Anthropiani hæretici, 39, not Antichristus quibus signis dignoscendus? 320. Antichri sti diaboli organi iniquitas, superbia, ambitio, quæ? 322. Sedes ejus, Christo teste, 322. Putestas, bella, præstigia, juxta Danielem, 322, 323, et Apostolum, causam ad ventus ejus significantem, ibid. Impletas, ibid. Furor, et tyrannidis duratio, ibid. et not., 330. In Antichristum concurret omnis superiorum ætatum iniquitas et virtus apostatica, cur? 327. Ea diluvio, et deinceps in Ansoiæ, Azaria, et Misaelis persecutione, quomodo præfigurata? 327, 328. Sub Antichristo apostasia pristina infidelitatis et iniquitatis pœna erit, 326. Ejus adventus a Joanne quomodo significatus? 326 et seqq. Non virtute divina, sed magica operatione operabitur signa, ibid. Tribulatio hæc justis necessaria, 327. Per Antichristum Romani imperii dissolutio ac divisio, 323, 521. Antichristi nomen cur a Spiritu sancto non fuerit expressum? 350. Circa Antichristi nomen quidam erraverunt; cur? 398. Ahi aliis minus excusabiſes, 329. Pluribus nominibus name

rus ejus conveuit, 329, 350. Ea tamen non temere con i cienda, 329, 330. Quis nominis ejus numerus? 327; 328 et not., 329. Anti hristum venit Christus conculcaturus, 222. Post Antichristi: adventum implenda esse prophetarum testimonia de felicitate terrena sanctorum post resurre ctionem, quomodo probat Ireneus? 335 et seqq. Ault christus est qui Christum dividit a Jesu, 206. ANTINOI apotheosis ab Adriano facta, quo anno? xv. Antiocheni. Ad Antiochenos synodalis apostolorum epistola, præclarum eorumdem de Deo uno fidei monu mentum, 199. Nullibi præterquam Antiochiæ sub Axio nico, Tertulliani tempore, vigebat Valentinianismus pu rus, xvII. Antiochia quænam de Paschate celebran do obtinuit disciplina usque ad concilium Nicænum? ANTIPHANES ab Irenæo memoratus, quis? 135 et not. Ejus doctrina, ibid. ANTONINUS imp. Inter Antonini mortem et Eleutherii pontificatum quot anni intercessere? Tertullianus hac in re gravis anachronismi reus, XIV. Apator, Demiurgi Valentinianorum nomen, 24. Apocalypsis, a Joanne quo tempore scripta? 350. In Apocalypsi, a Joanne quomodo explicatur Danielis pre phetia de mundi fine, 323. Apocalypsim ab Irenæo expli catam quo sensu Hieronymus tradit? cvi. Apostoli ab eodem Deo missi ac prophets, 279. po stof omnes a Filio electi, a Patre edoct, 199 et not. Pa rem et Filium ignorare non potuerunt; quare? 199. Apostolis omnibus nota fuit verita", 199, 200 seq. Solam veritatem alios edocere potuerunt, 179. Sola apostolorum doctrina, vera est agnitio, 272 et not. Manifesta est, fir ma, una et eadem, ac sine dolo: non ita de Valentinianis, 199, 202, 203. Apostoli divino Spíritu prius afflati, quam prædicatores facti, 174. lis nou assentire quantum cri men 1-174. Duodecastylum firmamentum appellati, cur? 258, not. Duodecim rami propullulantes ex grano sinapeos Christo, gentibus quasi volucribus cæli tegmen præbue re, 347. Apostoli doctrinam ad audientium opiniones nou accommodabant, 180, 195, 196, 198, 199. Apostoli Deum nullum alium agnoverunt, præter unum Deum et Patrem, mundi conditorem, et utriusque Testamenti auctorem, 195, 195, 196, 198, 199, 204, 228, 280, 322. Ab iis non uisi Deus verus, Pater Domini nostri, appellatus Deus, 329. Eorum doctrina de Deo uno et omnium creatore num al.egorice sumenda, 198. Apostoli et fideles omnes eamdem cum Abraham fidem sortiti, secuti sunt et ipsi Verbum Dei, 233. Ab apostolis Uus tantum Deus, unusque Christus Dei Filius nobis traditus, 174. Christum Filium Dei hominibus annuntiau tes alterum Deum non inferebant, 194, 196. Eorum do trina de Christo Jesu quæ, et quibus annuntiata? 193, 194. Filium Dei unigenitum, Verbum Patris incarnatum, Jesum Christum unum et eumdem confitentur, 195, 208, 218. Gur. tam facile persuadebant Jesum crucifixum esse hristum Dei Filium a Scripturis prænuntiatum? 260. Facilius ad Christi fidem converterunt quos jam institue nant prophetæ, 280. Difficilius et majori cum labore gen tiles; cur? 260. Qui perapostolos ad Filii sui nuptias Deus mos vocavit, idem olim ad eas vocabat per prophetas, 379 et seqq Apostoli fidem et symbolum Ecclesia tradiderunt, 48 et not. Ab apostolis et prophetis accepta Ecclesiæ ca tholicæ doctrina et fides, una, sibique semper et ubi que constaus, 222. Sola vera ac vivifica, 173. Per eos dispositio nostra salutis cognita, ibid. Ab apostolis tirmum habet initium Ecclesia; inde eadem semper do etrina perseverans, 196. Ab his fundatæ et ordinata Ecclesia certissimus character, successio episcoporum, cxxiv. Grabius hic male consulit cause sure, ibid. Ab apostolis quatuor Judæorum millia una die baptizata fuisse, undenam sumpsit Irenæus? 260, not. Ab apostolis tra ditum effert Ecclesia Deo sacrificium in universo mundo, quodnam, et cur? 249. Ab apostolis plura et quidem maximi momenti de gmata viva tantum voce tradita, 175, not. Apostoli tradebant episcopis, quos instituebant, quæcunque scitu necessaria erant; cur? 175. Apostolorum tra ditio ab eorum script distincta, juxta Irenæum. cx. Hic obiter mala fides Gallasii castigatur, ibid. Pits apostolorum successoribus adhærendum, a malis vero pastoribus recedendum, 262, quinam hi? 265. Ab apostolis nullos unquam præfectos fuisse singulares episcopos iis Ecclesiis quas ipsi fundarunt, quomodo ex Ireneo refellitur? cxviu. Apostolice successionis ordo legitimus in sola Romana Ecclesia occurrit, cxv. Veritatem ergo el apostolicam traditionem extra eamdem frustra quasieris, ibid. et seq. Apostolorum pars, promissa a Christo iis qui, omnibus relictis, secuti fucrint eum, 242. Ab apostolis quibuscum familiariter vixerat Po lycarpus, diem celebrandi Paschatis tenebat, 311. Ab aposto, is præcepta quædam indulta ob infirmitatem, ad vitaudum pejus, 215. Permissa legalia Judæis éco nomiæ causa, 199 et not. Quomodo citata Scriptura; au juxta foutem Hebraicum, an juxta versionem Septua ginta? 216, not. Apostolis ipsis prudentiores se putabant hæretici, 198. Apostolorum ævo altas jam radices egerst Gnostico rum hæresis, xx. li forsan quos respicit Apostolus ad Timotheum scribens, ibid. Ad apostolorum ævum pro pius accessit Valentiniana hæresis, xvi. Apostolorum fides de Christo Jesu Domino nostro, Valentinianorum doctrine aperte contraria, 204. Apostolorum doctrina Va lentinianis opposita, 227 et 228. Apostolos duodecim, typum non esse Eonum dodecadis, 145 et seq. Apostolus. Vide Paulus. Appendices animæ, quid ex Valentino? 353. APULEIUS ex ore celebris Ammonii, perpurgatam iterum ab eo Platonicam philosophiam hausit, xxíu. Aqua, rerum omnium principium, ex Thalete Milesio, 133. Ad aquæ et vini commistionem in calice Irenæus quomodo alludit, 270, 293, 294. Aquarii. Vide Hydroparastatæ. AQUILA male interpretatus est locum Isaiæ de Virginis partu, 915. Ejus versionis qua occasione meminit ire næus? cxi. Arbitrii libertale et ratione, hominem Deo similem esse, crediderunt Irenæus et ex antiquis non pauci, 251 el not. ARCESILE sectatoribus relictum Academicorum nomcı:, Archangeli secundum deorum gradum obtinebant, juxta Jamblichum, XL. Archangeli mundani diis itidem muudanis subjiciebantur, juxta Platonicos, xmu. Archan geli primis tantum et summis Eenibus a Simone et aliis Gnosticorum principibus immediate subjecti: quid inde? XXXVIII. Archangelus quartus, Paradisus secundum Va lentinianos, 25. ARCHELAUS. Ab Archelao philosopho quemnam erro rem bausit Simon Magus, &vi. Archontes quinam juxta Jamblichum? Eorum ordo duplex, alii superiores, inferiores alii, juxta eumdem, ARCHYTAS senior, Pythagoricus philosophus, a quo insti tutus Plato, XXI. Arelatensis concilii decretum ut episcopo peregrino locus sacrificandi detur, 341, FOL. Argumenta bæreticorum a numeris, litteris et syllabis Græcis petita, vana, 149 seqq., 185, 188. Hæc ad rationem exigenda, non e contrario, 133. ARIMANIUS, Deus malorum opifex juxta Zoroastrumi magum, xxx. Is e tenebris et ignorantia genitus, diis malis or.um dedit, juxta eumdem, XLII. AKISTA historia, an vera? 215, not. Aristae historiamı quíbusnam placuit, novis ornare miraculis? cx. ARISTOTELES Platonis sententiam de divinæ mentis ideis perperam explicans, quomodo a discipulis ejus vindicatus? xxx. Sententiam suam de dæmonibus omnes homines statim induto corpore comitantibus, undenam sumpsit? Aristotelici quæstionibus subtilioribus gaudent, 154. Ascensio Christi a prophetis quomodo prænuntiata? Ascodrobi iidemne ac à scodrutæ? Ln. Ascodrupita, Ascodrutæ, quænam hæreticorum secta, juxta Tertullianum? an iidem sint cum Ascodrobis, in certum, LII. Asia. In Asia quinam orti motus Marci Aurelii tempcre? Lxxix. Ea de re consulti Lugdunenses et Viennenses, ibid. Asianas inter et Romanam Ecclesiam de Paschale ce lebrando, quænam orta controversia? Lxxxv et seqy. Asiani quibus nitebantur momentis in tuenda sua de Pa schate sententia? LXXXV, LXXXVI. Asianis in disciplina Paschatis Seleucidis Ecclesia consentiebant, LXXXV. Adversus Asiaticos quænam coactæ synodi, et quinam præfuerunt? LXXXIN, LXXXIV, LXXXVI. Asim totius Eccle sise, imo et aliæ Unitime a Romana in disciplina Pa schalis dissentientes, an a Victore excommunicate, LXXXVI. Asianorum episcoporum concilium a Polycrate Ephesino cogitur, cur? LXXXVI. Asis plures Ecclesiæ quæ Victori papa acrius restiterant, ad communes Ecclesia rum ritus redierunt, LXXXV. Asiatica Ecclesiæ, testes apostolicæ fidei a Polycarpo transmises, 177. Ad Ecclesias Asia et Phrygiæ legatio cuina demandata® Lxxx, LXXXI. Per Asia provincias a quibus propagata Valentiniana hæresis? xiv.

Asiani diaconi uxor a Marco mago constuprata, LI. Astronomicarum rerum peritissimus Abraham, xxI. Atomi et vacuum, prima rerum principia ex Democrito ot Epicuro, 133. Attalo quidnam de sancto Alcibiade a Deo revelatum? Attici quadem Socrati significata fuisse comitante eum damone dicebant, Isidoro hæretico teste, 352. Audacia et irreverentia Caini erga Deum, malum fuit fratricidio pejus, 221. AURELIO Antonini filio imperante persecutio quinta agitata, LxxxI. Sub M. Aurelio Ecclesia motibus inte stinis, ob animorum dissensionem, quassata, quomodo? et unde nata discordia? XXIX. Autopbyes, Valentinianorum Æon, Lugi et Zoes proles, 6. xvI. Ejus conjux, ibid. Eorum nomina e Scripturis a Valentino quomodo corrasa? xxix. AVARITIA. De avaritia possessiones nostræ omnes, eum ethnici essemus, aliquo sensu acquisitæ, aut ab ini quis parentibus ethnicis perceptæ; quid inde contra Gnosticos cavillantes de Egyptiorum ab Hebra:is jubente Deo facta spoliatione? 267 AXIONICUS solus, Tertulliani ætate, regularum Valen tini integerrimus custos, xxxiv. Sub Axionico vigebat adhuc tempore Tertulliani Valentinianismus purus, xɩvn. Bacchanalia. Vide Eleusinia. BACCHYLUS. Achaise synodo contra Asiaticos præfuit, BALAAM visus angelus, ipsum erat Verbum, 346. Balaam, propter Christum secundum carnem nasciturum, a Deo probibetur ne maledicat populo, 346. Baptismus per arcam Noe significatus, 279, not. Ba ptismum ipsis infantibus necessarium esse ad eluendas peccati originalis sordes, veritas Irenæo certissima, clviii. Baptismus aquæ a Gnosticis quibusdam spretus, cur? 96. Baptismi sacramentum quomodo a Marco et discipulis eversum, et quidnam ei substitutum? LI, 94, 95. Baptismi ellectus, quis ex Menandro? 100. Baptizatorum aures igne signatæ a quibusdam hæreti cis, 362. Baptizatus fuit Christus anno ætatis 30, 147. Baptizatus non fuit Christus anno ætatis 30 ut 30 Œones significaret, 146. Barbara nationes, quæ vocal❤? xxi. Barbari duo principia bonorum et malorum statuunt, ex Basilide; quæ? 349. Barbaris Græcos philosophis su primordia accepisse, unde eruitur? xxu. Barbeliotæ, unde sic dicti? 107 Varia eorum nomina, ibid. not, LXXII. Eorum deliria, 107 seq., LXXIII, Barbelo, quid? 107. Barcaba et Barcoph, barbara nomina a Basilide novis suis prophetis imposita, LXI. Barcoph. Vide Barcaba. BARCOCHEBAS. Ad Barcochebsani belli tempora scri pła a Justino prior Apologia, Dialogusque cum Tryphone referenda, xv. BARUCH, Dei nomen Hebraicum, duarum litterarum et dimidiæ, 150. Baruchi liber ut propheticus et sacer ab Treno laudatus, 335, cvn, cvmi. Vana Grabii cavillatio refellitur, ibid. BASILIDES, quis? 100. Alexandrinus, Saturnini condisci pulus, Lix: Menandro corvus, LVIII. Ad apostolorum æla tem proxime accessit, LIX, LX. Quo tempore ejus hæresis in lucem prodiit? ibid. Quo anno vita functus, non salis constat, LX. Hieronymi locus nodum non solvit, cur? ibid. Quosnam libros scripsit? ibid. Quæuam rejectæ ab eo aut mutilate Scriptura? LXI. Errores ejus et præ-stigias quisnam primus detexit et confutavit? Lx. Isidorus ējus filius, 331. lius hypothesis, 101 seq., LXI. Ejus et asse clarum flagitia et perditi mores, 102, Lxt, LXII. Operationes omnes ex se indifferentes esse putant, 102. Homines arti ficio simulationis eruditi, 102. Ad negandum Christi nomen semper parati, 101, 102. Mysteria sna evulgari nolunt, 102. Eorum 'Apatè,quid? 102 et not. Ex Basilide, mundi fabricatio nonnisi inferioris ordinis angelis ascri pta, xxxıx. Basilides et Saturninus nonnisi unicam in Deo personam agnoscebant; quid inde? xxXV, XXXVI. Juxta Basilidem, Christus sub justo Deo ab omni sorde mundus pati non potuit, 350. Suam de animarum in alia et alia corpore transfusione opinionem, quo ex Apostoli loco eruebat? 350. Ab eo pseudo-Pater excogitatus, qui cœlum et terram non creaverit, 231. Ejus error circa martyrium? 549, 520. Progressum in infinitum vitare non potest, 137, 169, 170. Quibus Eonibus Angelos, Vir intes et Principes immediate subjiciebat, et quomodo hac in re cum veteribus Gnosticis partim consentiens, partim discrepans? xxXVIII. Commentariorum ejus fragnienta, 349 seq. In Barbarorum opiniones de bonis et mɔlis in quirit, $49. Basilidiani multi ab animantium carne abstinent, 101. Basilidianorum spernentium martyrium temeritas casti gata. 210. Ipsi a Christo confundendi, ibid. Beatos in altera vita semper proficere, quo sensu di xerit Irenæus? CLV. Huic calumniati Scultetus et Gal.asius castigantur, ibid. BELIS historia ut sacra et canonica ab Irenæo agnita, CVII, 252 et not. Beneplacitum cur a Valentinianis Salvator vocatus? BENJAMIN. Per Benjamin Paulus significatus, per quem Christus toto orbe annuntiatus, glorificatus est, 345. Benignitas Del inenarrabilis; per eam visus, videnti bus præstat vitam, 254. BETHLEHEM. În Bethlehem Judææ Christi adventus a prophetis prænuntiatus, quomodo? 273. BLANDINE martyris in termentis, quam scita simul ac libera responsio! 343. BLASTUS Presbyter Romanus non simili errore cum Florino implicatus; quid tamen utrique commune fuit? cv. Quænam gravior illius culpa? ibid. Adversus eum ab Irene scripta epistola, quo anno? ibid. Schismatis ejus quænam causa? ibid. Temeritas quæ, et quomodo ab Irenæo coercita? LXXXVI. BLONDELLUS falso ascribit Valentino fragmentum quod dam exstans apud Epiphanium, xvII. Bona nostra rapientibus gratuito donare cum gaudio, perfectio legis, 245. Boni bomines aut mali, non natura, sed electione; secus nec laudandi, nec vituperandi, 281, 282. De bonis et malis quænam Barbarorum opiniones? Bonum baud multo labore ac studio acquisitum, vile scit, 283. Bonum nec suave, Dec magnopere appeten dum, quod homo in hac vita necessario et sine electione operatur, 282, 283 Boni et mali discrimen in libera hominis potestate et electione positum est, cur? 285, 286. Boni et mali cognitionem quisquis homo refugit, alenter semetipsum occidit, 286. Bonitas, justitia, at sapientia in Deo quomodo unitæ! 224. Bonitas Deo si desit Deus non est, 224. Ad bonita tis ostensionem justitiæque consummationem a Deo præ finita omia, 283. Bonitas Dei, virtus et sapientia in rerum omnium creatione elucent, 284, ac præsertim ho minis, 285. Bonitas Dei et misericordia erga hominem, maxima, 243. Bonitas Dei talis est, ut nullius indigens, multifarie et apte hominum saluti provideat, 244 Boni tatis Dei exceptorium, homo gratus, 210. Bonitas Dei, mundi principium juxta Platonem, 224. Borboriani, qui? 107. Vide Barbeliotæ. Butus in Egypto, Phtenotis nomi caput, xix. Bythius, Valentinianorum Æon, Logi et Zoes proles. 6, XVI. Ejus conjux, ibid. Bythus Valentinianorum,quis? Ejus dotes et proprietates, XVI. Proarche et Propator nuncupatus, car? ibid. Bythus cum Sige ogdoadis caput, xvi, xviii. Bytho duæ conjuges assignatæ affectiones et virtutes vocata, nec proinde ab ea re distinctæ, aut diversæ, xxxiv. Bythus cum Ennœa Nun em ttit, quo consilio? 5, 6. ▲ Bytho, sev Patre supremo, primæ saltem ogdoadis Eones, non sunt distinctæ sub stantiæ aut personæ, sed varia pro variis affectionibus indita nomina, juxta quosdam, xxxv. De Byɩho quid sentiant Valentiniani qui-lam? 58. Bythus hæreticorum, circumscriptus et vacuus, 151. Cum cæteris Bouibus annumerari non debet, 128. Repugnat, 118 seq. Labi ignorantiæ obnoxius, aut Æones omnes ab ea immunes, 138 seq. Bythos et Ennea Non et Alethian emittere non potuerunt, 129 seq. Bythus et Eones Valentiniani, uude hausti? 153. Bythus Valentinianorum, ipsemet Eicton Egyptiorum, xxvi. Bythi et Mixis ei copulatæ nomina e Scripturis a Valentino corrasa, quomodo? xxix. Bythi et Siges copulatio a veteribus Gnosticis accepta, 52, not. Catant, unde sic dicti Gnostici quidam? Lxxvi. Forun errores et flagitia quæ, et unde petita? ibid. et 112 et seq. Ab his apocryphi conficti libri, ibid. CAIN sacrificium cur a Deo reprobatum? 250. Cain cur a Deo maledictus et reprobatus? 221. De Caino et Abele quid effutiebant Caiani? LXXVI. Cainista. Vide Caiani. CAIUS presbyter, Irenæi discipulus haud ignobi.is, tertii sæculi scriptor,' LxxxIV. Calix mistus et panis percipientes verbum Dei, finnt Eucharistia, id est, verum corpus et sanguis Christi, 294. Calicem et panem Christus proprium suum sanguinem et corpus confessus est, 249.

Calvinianorum commenta circa Eucharistiam, tempore Irenæi nondum adinventa, 295, not. Calvinianis mole stissima Irenæi argumentatio ex Eucharistia desumpta, 293, not. Calviniste eodem argumento prosternendi, quo a SS. Patribus hæretici et schismatici olim confundeban tur, cxv, cxvi. Calviniani iisdem argumentis ad suæ Ec clesiæ veritatem tuendam utentes ac Donatistæ, ipsius Augustini verbis quomodo prosternuntur? cxxv et seq. ▲ Calvinistis Irenæi sepulcrum fuede violatum, quo anno? Canon Scripturarum ab Irenæo memoratus, quos libros complectebatur? cxxu et seq. Canoni Scripturarum nibil additum vel detractum a Valentino, xvI. Captivitatis tempore Scripturas corrupta sunt, 216. Post eam restitute, a quo, et quomodo? seid. Laro ad imaginem Dei creata fuit, 299, quomodo? clx. Caro sola et anima sola, et spiritus solus non hominem constituunt, sed tria hæc simul unita hominem perfectum efficiunt, 299, 300. Quo sensu? not. cax seq. Carnem no stram Verbum Dei Christus Jesus assumpsit, eur? 292. Caro vere factum est Verbum, cur? 21f. Carnem non suscepit Salvator noster, ex Valentinianis, cur? 29. Caro nostra nisi servanda fuisset, Verbum factum caro non fuisset, 310 et seq. Carnis resurrectio a Gnosticis negala, 98 Caro necessario perit, ez Valentinianis, nec salutem percipere potest, 28, 29, 160. Carnis resurrectionem ne gantes Gnostici, de anima quid sentiebant post dissolu lionem? 330. In qua carne Christus resurrexit, in eadem et nos resurrecturi, 300. Caro sola, utpote mortalis, re surrectura est, non anima et Spiritus sanctus, siquidem immortales, 300, 301. Caro quemadmodum corruptela, sic et incorruptela, quemadmodum mortis sic el vitæ capax est. 303. Caro eadem ipsa quæ mortua fuerat, resur get, non substantiam amitteus, sed concupiscentias de ponens, 306, 307. Qui caruem nostram potuit e nihilo creare, eamdem a fortiori potest a corruptione vindicare, 293 et sen. Si caro resurrectura non est, nec Christus sanguine suo redemit nos. 293 et not. Caro si capax cu rationis, cur non vitæ et incorruptela? 307. Si vitæ tem poralis capax, cur non et resurrectionis? 296, 297. Carnis resurrectio invicte probata ab Apostele, quomodo? 308 et seq. Carnis substantiam non spernebst Apostolus, vete rem hominem spoliandum dicens, 307. Caro regnum Dei possidere non potest, juxta Apostolura, quo seusu? 30%, 563 et seq., 511. Carnis resurrectionem confirmat Eucharistia, 251. Quo modo? 293 et not. 294 et seq., CXLH scq4. Caro que Eucha Fislia, vero Christi corpore ac sanguine vesciturac nutritur, vitæ æternæ capax est, nec æternum perire potest, 251, 294, CXLIII seq., CXLVI seq. In carnis humanæ infirmitate virtus Dei et gloria elucent, quomodo? 295. Caro si infirma, Spiri tus Dei promptus est ut vincatur infirmitas, 290,302. Čaru non tam possidebit regnum Dei, quam ipsa possidebitur in regno a Spiritu Dei, 505.Caro sine Spiritu Dei mortua est, nec regnum Dei possidere potest,secus vero ai Spiritus Det vitam ei inspiret Spiritus Dei, 302 el seq. Caro a Spiritu sancto possessa, conformis fit Verbo Dei, 302, 303. Carne perseverante spiritualis quomodo fit homo in hac vita? 301, 302 seq. Carni et animæ Spiritus Dei unitus perfe etum et spiritalem hominem constituit, 299, 300. Quo sensu? ibid. not. Carnis opera sunt mortifera. 505. Ea tantum, non ipsam corporis substantiam justificali depo suimus, 305. Carnis opera qui agunt, vivere Deo non possunt, 305. Carnales et spiritales homines quinam? Carpistes, Hori cognomen, 10 et not. CARPOCRATES, infamis hæresiarcha, Epiphanis pater, XLVII. Quo tempore vixit, bæresimque vulgavit? xv, xxı, LXII. Platonica philosophiæ scientissimus, nullique mo rum pravitate secundus, ibid. Ejus et asseclarum impia do gmata, flagitia et superstitiones, 105 seq., 150, 353, LXII seq. Adversus auctorem legis maledicta, 551. Quid de Domino Jesu sentirent? 103. Seipsos Domino Jesu impudenter vel quant, vel præferunt, 105. Mundi creationem an gelis inferioris ordinis ascribunt, xxxix. Artes magicas exercent, 103. Libidinosa et scelerata eorum vita, gen tibus offensionem præbens, 103, 104 seq., LXIII. Metem psycosin admittunt, 104. Suos certis quibusdam notis signant, cur? 104 et not.; Lxut. Gnosticos sese vocant, 104. Eorum idololatria, 105. Castitas hæreticis invisa, 50, not. Castor. Vide Agrippa. Catabolici dæmones, qui? 61, not. Cataphryges quo anno exorti, et quibus ducibus? LXXIX. Cur uulla eorum ab Irenæo factà mentio? xcviu. Quid inde concludit Grabius? ibid. Refellitur? ibid. Cataphry ges, an Marcosil pseudoprophetarum nomine ab Irenæu perstringuntur? 271, not. Catholica fides quantum ex Irenæi doctrina juvari po test cv et seq. Ad_catholicam fidem non satis erat Irenælæro ut quis Scripturis cousentiret, nisi insu per et traditions, cxm. Posterioris quanta auctoritas, bid. cxiv. Catholica Ecclesia sectis quibuscunque hære ticis aut schismaticis antiquior, cxxiv. Soli catholica Ecclesia unitas singularis et propria, cxvii et seq. Apage ergo spuriam illam a recentioribus Protestantium mini stris excogitatam Ecclesiæ.notionem, ibid. Vkle Unitas. In sola catholica Ecclesia certus quarumcunque finienda rum controversiarum modus, ibid., cxx. Catholici in eadem doctrina conveniunt, 277. Non ita Gnostici secum invicem pugnantes, ibid. Catholici a ve teribus ecclesiasticorum nomine non raro designati, 203, not. Catholicorum vulgus seu plebem, communes et ecclesiasticos appellabant Valentiniani, 203 et not. Catho licorum coetus a Montanistis Ecclesia Psychicorum nun cupata, quare? 192, not. Catholicis simpliciores deci piuntur a Gnosticis, quomodo? 205, not. Catholicis quibusdam improvido zelo verba aliqua e Luca exem plaribus abrasa fuisse queritur Epiphanius. 219, not. Catholica verba Dei lacte significantur, 209, not Celticæ gentes ab Irenæo illuminatæ, Lxxxiv. Celticam provinciam sub ditione imperatoris regebat proprætor, xxx. Ad hanc pertinebat Lugdunum, ibid. Centuriatores Magdeburgenses Irenão calumniautur, Cephalenit Epiphani mortuo divinos honores deferant, CERDON Marcionis præceptor unde oriundus? LXVII. Prothei instar nullius forma tenax, Ecclesiam diu faliga vit, ibid. Ejus errores, 105, 106. lidem re cum Simonis dogmatibus, LXVII, LXVII. Ejus ætas, 105, 106, 178. In se rendis erroribus quot diverticula? 179. Plus semel se ab Ecclesia segregavit et ejectus est, 179, not., xIV. Cerebrum exspuere, quid? 3, not CERINTHUS Jodeus, quo tempore ernpit? Ab eo Joannes apostolus quantum abhorruit! LXIV. In balneo se lavan tem fugit apostolus, 177, not. Primus erroris Millenario rum auctor fuit, LXIV. Ejus et asseclarum de mundi condi tore, et Jesu doctrina, 105, LXIV seq Jesum ex Virgine na tum negant, et a Christo dividebant 105, 188, 190, not. Solo Matthæi Evangelio, eoque mutilo, cum Ebionitis utebantur, 190, not., txiv. Cerinthiani appellati Merinthiani, cur? LXIV. Adversus Cerinthianorum errores a Joanne scri plum Evangelium, 188. CBALCIDIUS ex ore celebris Ammonii perpurgalam ite rum aeo Pythagoricam philosophiam hausit, xxw. Chaldæi philosophorum omnium antiquissimi, juxta Ciceronem, xxn. quo philosophiam acceperunt? xxi. An ab iis philosophiam edoctus est Abraham? xxi. Ex Chaldaica philosophia quinam hauserunt, et Græcis pust molum infudere? xxu. Chaldæorum et Ægyptiorum di scipulos sese agnoverunt, qui primi e philosophis Græcis de rebus celestibus disseruere, xxii. Apud Chaldæos eadem deorum series fuit, atque apud Platonicos, xxxix. Chaldæis dii illi seu (onles, vel rei seu intel lectuales vocali, quinam juxta eos? xxxix. Chaldaica, Egyptiaca, Pythagorica, seu his omnibus permista Pla tonica theologia, rudiora saltem suppeditata Valentiniani Pleromalis lineamenta, xxv et seq. CHANANAS per quem philosophia tradita? xxı. Chaos seu materia informis a Deo creata, animæ mundi substantia nondum formata, juxta Platonicos, XLI. Character corporis in animabus a corpore separatis su perstes, ex Ireno, quid? 168, not. Charis Bythi conjux, juxta Valentinianos, xvii, 5. Charitas, adimpletio legis, spe et fide major, sine qua omnia vacua et inutilia, perfectum ipsum hominem perů cit, 241, 247. Charitas in Hebræis exstincta; idcirco lex ipsis a Deo tradita, 247. Charitatis et justitiæ ob servationem ante cætera Deus a Judæis exigebat, 247, 248. Charitas erga proximum perfecta, in quo consi stit? 242, 245. Charitatis duplex præceptum cur Deus homini tradidit? 217. Charitatis tantum privatio, ho minumque traditiones a Christo damnata non, vero lex, 21. Charitatis eminentiora precepts sine qui bus nulla salus, eadem utriusque legis, 241. Charitas fervens ad sacrificium purum requisita, 251. Abeque charitate interns proximi nihil prosunt sacrificia externa, 250. Charitas vera, quia in Ecclesia sola catholica reperitur, et in ea sola veri martyres, 272. Charitatis munere præcipuo seu Ecclesia unitate nititur agnitio vera, 272 et not. charitate alienus est quisquis be ne faciendi proximis facultatem habens non bene facit, 341. Charitas Dei dives, 173. Sine invidia, ibid. Chillastæ. Vide Millenarit. Choici hominis formationem ex limo primum, tum es

caine, a philosophis omnibus admissam ex Genesi quo modo eruere Valentiniani? xuv. CHRISTUS thesaurus est in Scripturis absconditus,. 261, 262. Patefactus suo adventu. 262, ac cruce, ibid. Christianis revelatus, 262. Judæis etiamnum ænigma, eur? 962. De Christo passim testificantes Scriptore, nonnisi ab uno endemque Deo per Verbum omnia reve lata fuisse demonstrant, 940. Christus est, qui Moysi locu tus est, 241. Christi generatio secundum hominem, a Deo patribus promissa, 204. Ante Christi adventum, Satanam aperte et per se nou ausum esse maledicere Deo, Irenai et aliorum sententia, 324 et not. Christi adventus ab initio prænuntiatus a Verbo per patriar chas et prophetas, 189, 229, 255, 255, 254, 261, 264, 275, 276, 295. Christi typus, Adamus, quomodo? 219. Christi incarnationem ac passionem Abraham propheta in spiritu vidit, et gavisus est, 253. Per Christum Abraham servatus propter fidem suam, 253. Christi et Ecclesiæ ty pus, Jacob 256. Incarnationis, Moysis virga, 217. Corporis, frumentum a Jesu Nave manna cessante datum, 345. Pas sionis, serpens æneus, 230, not. Sanguinis, funiculus cocci neus a Raab ante fenestras appensus, 257 et not., 261. Sa crificii, Isłaci sacrificium, 233. Ecclesiam in gentibus perfi (Teulis, Moyses assumens uxorem Ethiopissam, 257. Chri sius quomodo Dominus David, 271. Christi regnum Davidi a Deo promissum, 217. Christi generationem humanam Deus signo indicavit, curt 217. Christi passio quomodo præ figurata? 261. De Christo Deo et homine Isaiæ prophetia quomodo explicatur? 217. Christus per Isaia prophetium semetipsum prænuntiatum ostendit, 260, cur? 259. Christi gloria, regnum, adventus duplex, a prophetis prænun liata, quomodo? 273. Christi futurum adventum, ipso re velante prophet, ac discipuli præscientes, videre concu pieruut. 239, 240. Christi adventus in Judæa st in Beth leem a prophetis prænuntiatus, 275. Christi regnum pacificum futurum ac mite significavit Scriptura, quo modo? 255, 256, 275, 276. Christi varias operationes, Ec clesiæque persecutiones prænuntiarunt veteres prophetæ, ac in se præformarunt, 272 et seqq., 278 et seng. Christi gesta prophetæ prædicere non potuissent, si ab altero Deo propheticam inspirationem accepissent, 275. De Christi passione omnia a prophetis prænuntiata, impleta jam esse probat Petrus in Act. apost., 194. Christi mors, resurrectio, ascensio, 274. Kegnuni, et adventus posterior, quomodo a prophetis prænuntiata? ibid. In Christo naturæ divinæ carnem sibi unitam in c‹Blos assu mentis, quidnam erat signum? 347. 518 et Christus ille est de quo prophetæ locuti sunt, 240. In Christum solum concurrerunt omnia signa a prophetis de Messia prænuntiata, 275. De eo solo prophelave runt, cur? ibid. Christum non ab alio Patre quam a Deo legis descendisse quomodo probatur? 241 seqq. tribu Juda et Levi genitus, 345. Venit ad nos non quomodo ipse poterat, sed eo modo quo ipsum videre po teramus, 281. Ex virgine natus, 212, 213. Christi natalis que anno? 216 et not. Quot annis seram vulgarem antevertit, juxta eruditos? xx. Christus Adamo opponitur, quomodo? 220. Christus idem factus est. quod et nos, 219. Non simpliciter in Mariam descendisse, sed vere carnem ex ea assumpsisse, quomodo probatur? ibid. Christi genealogía cur Matthæus initium Evangelii ducit? 347. Christi generationis initium ab ipso Christo ducit Lucas; cur? 230. Quot generationes recenset, tot linguas et gentes fuisse, veteres crediderunt, 219 et not. Christi caro vera, et a nostra, justitia quidem et sanctitate, sed won substantia diversa, 510 et seq. De Christo loquens Apostolus cur ubique carnis et sanguinis nomine usus est? 310. Si Christus verus bomo non est, frustra tot ċer tissima veræ humanæ naturæ protulit signa, 219. Neque veritas fuit in eo, neque is est a prophetis prædictus, sed alius exspectandus, 292. Non vere redemit nos, 218, 293 et not.,510. Nec homo dici potest, nec filius hominis, 218. Nisi verus homo esset, vereque resurrectura nostra caro, Eucharistia verum non esset ac substantiale Christi cor pus ac sanguis, 293 et not., cXLII seq., CXLV. In Christl generatione Joseph nihil operatus est, 212, 215, 217, 218, 260, 316 seq. Cur sine viri opera ex virgine nasci debuit, 218. In universa Christi educatione Joseph Mariain accipiens auxilium præstitit, quomodo? 259. Iu Christo generatio duplex, 212. Natura duplex, 217. Utrum unitio utriusque per commiscendi verbum recte explicari queal? 212, not. Christi naturarum splendor unde peti tus? 542. Christus erat antequam natus, 209. Christus unus cum Patre est Deus vivorum, qui Moysi locutus est et prophetis manifestatus, 232, 237. Christum Verbum, et Patrem, unum et eumdem vere Deum esse quomodo pro bat Irenæus? cxxx. Christus Spiritu sancto unclus est a Patre, 184. Cur? 185. Christum verum Deum ac verum hominem, verum Dei Filium, et verum hominis filium, Verbum carnem factum, duplicemque in eo naturam, unicam vero personam fuisse; veritas ab Irenæo constan ter propugnala, cxxv seq., cxxxv, 44, 45, 176, 178, 184, 185, 204, 205, 206, 211, 212, 217, 234, 235, 243. Christus in se omnia quæ in carlis et quæ in terris quomodo reca pitulatus est? 317. Christus homo non adoptivus filius, 212, not. Christus non multiplex, sed unus Dominus Jesus, Filius Dei et filius hominis, 174, 193 seq., 199, 205, 206, 209, 210, 211, 271 et not. Christus Jesus Verbum Del car nem nostram assumpsit, cur? 213, 214, 222, 254, 287, 292, 306, 307, 310, $18. Christus propter omnes omnino homines venit, tum eos qui ab initio in ipsum credi derant, tum eos qui deinceps credituri erant, 259. Christus Adamum præ cæteris liberare debuit; cur? 220, 221, 222. Christus in se per incarnationem om nes homines recapitulatus est, 219. Omnia ad se re vocat, quomodo? 206, 218. Hominem cum. Deo recon cillavit, 292, 513. Tribuit nobis vitam et incorruptelam. quomodo? 292, 293. Liberos et amicos effecit, quomodo? 245. Potestatem omnium in terra et sub terra a Patre accepit, 197, 206, 235, 253, 316. Non Abrabe tantum, sed et fidelium Salvator, 236. In Christo, sicut in Jacob, universa benedictio, quomodo? 258. Pius est ille Samari tanus, qui ligavit vulnera nostra, Spiritui sancto Dos commendans, 208. In hristo recuperalum quidquid antea in Adam amissum, 209: Christus Jesus, unigenitus Dei Filius, rerum omnium effector, hominumque vera lux. 44. Omnem ætatem sanctificavit; quomodo, ex Ireuæo? 147 seq. Christi humilitate superbia serpentis dissoluta, 581. Christus si finis legis est, initium pariter fuisse necesse est, 241. Fructus est liberatis, 231. Lapis angularis, in unam Abrahæ fidem colligens eos qui ex utroque Testamento sunt apti in ædificationem Dei, 261. Christus quadriformis pro quadriformi Evangelio, quadriformibusque mysticis animalibus,190, 191. Christi adhuc infantis opera quæ? AS. Christus anno ætatis 30 baptizatus fuit, 147. Christum baptizatum fuisse anno ætatis 29, anno sequenti mortuum fuisse, sensere veteres aliqui, cxxxvn. Quo fundamento nixi? ibid. Eum anno ætatis 50 baptizatum fuisse, docere vero cœpisse, ac mortuum fuisse quadragenario majorem, Irenæi sententia fuit, cxxxvn seq, 147, 148. Quam infirma ejus argumenta? ibid. Tria tamen a Christo baptizato Paschata celebrata fuisse docet Irenæus, ibid. Hæc pro inde non a baptismo, sed a suscepto docendi munere nu merat Irenæus, alterumque ab altero plurium annoruie intervallo dirimit, cxxxviii. Irenæi textum hic corruptum esse perperam existimat Pagius, ibid. Christus Dominus licet omnipotens ad creandum ex nihilo, cur Canæ con vivas nonnisi vino ex aqua facto potaverit? 189. Christus post XL jejunй dies esurfit, cur? 318 seq. Christo præ cepti ejusdem objectu victus diabolus, cujus violandı auctor homini fuerat, 519. Christo tot ægra curata membra, futuræ corporum resurrectionis argumenta, 307. Christus sermone tantum languores curabat, cur? 311. Non ita curatus cæcus a nativitate, cur? ibid., 512. Non uno duntaxat anuo prædicavit, 147. Veritas, in veritate loquebatur, et agebat, 179, 180, 229. Doctrinam suam ad audientium opiniones non accommodabat, 180. Solus vero magister uoster, 211. Deum unum et eumdem legis et Evangelii Patrem et creatorem omnium annuntiavit, Patrem a solo Filio, et Filium a solo Patre cognosci, quo sensu dixit? 231. Tributa potestatibus humanis solvenda exemplo suo monstravit, cur? 321. Quod de divite et La zaro narrat, non fabula est, 229. Quis narrationis scopus? ibid. Non operibus tantum, sed etiam cogitatiouibus et sermonibus mails abstinere jubet, 165. Christi præcepta, consilia, adhortationes, sicut et Pauli, liberum et suæ potestatis ostendunt hominem, 282. Christus servitutem hominibus primo per Legen constituit, postea libertatem donaturus, 243. Legem adimplevit et extendit, quomodo? 231, 242, 243. Natura lia legis præcepta non dissolvit, quinimo implevit et extendit, quomodo? 241, 242, 247. Nihil ex vetitis a lege discipulis præcepit. 242. Curans Sabbatorum die, legem adimplebat, 236. Majorem justitiam a discipulis requirens, legi non contradicebat, sed adimplebat, 212. Non dam nabat legem sed privationem charitatis, hominumque traditiones redarguebat, 241. Primitiarum oblationem suasit discipulis, non quia Deus indigens, sed ne ingrati flant, 249. Cur e templo nummularios projecit? 229, 230. Legem perficiens, timorem auxit, quo sensu? 247. Christo innovatum primum et maximum legis mandatum, 241. Abrogata legalia præcepta per Testamentum Novum, cur? 242, 247. Christus Novi Testamenti, legisque liber tatis auctor, 187, not. 275. Christus quoduam sacrificium Google

veteribus substituit sacrificiis? 249. Christi corpus et san guis in Eucharistia vere et realiter et substantialiter præsentia, certissima veritas ab Irenão propugnata, CXXXIX et seq. Vide Eucharistia. Christus a Judæis occi dendus, a gentibus recipiendus erat, 257. Summi Sacer dotis operam perfecit, quomodo? 236. Discipulos dor mientes primo dimittens, patientiam Dei erga dormien tes homines significabat, 259. Christum vere passum esse quomodo probatur? 210. Si putative tantuin passus_est, seduxit nos, cur? 211. Nulla ei gratia debetur, ibid. Tunc nos ipso fortiores, ibid. Eadem die mortuus, qua pecca vit Adam, 320, 321. Cur mortuus est? 256. Christus Deus simul et homo tentatur, crucifigitur, moritur, quiescente Verbo; vincit, resurgit, eodem opitulante, 212, 213. Christum post mortem ad inferos descendisse, perspicue tradit Irenæus, CXXXVIII, 259, 261, 530. Ad inferos de scendens piis fidelibus cum peccata dimiserit, eadem ipsis minime imputanda, cur? 264. Primogenitus mortuorum, quomodo? 253. Christus sepultus et resurgens, per gra num sinapis, quomodo significatus? 347. Initium viven tium factus, quomodo? 220. Christus caput prior resur rexit, reliquum corpus postea resurrecturum, 213. Christus in qua carne resurrexit, in eadem et nos resurrecturi, 300. Christo oinnia peracta, ut præordinata erant a Patre, 206, 324. Christo datus Spiritus sanctus velut arrha incorruptele, et ad confirmandam fidem nostram, 223. Christo Spiritus Patris effusus, in adunitionem Dei et hominis. quomodo? 292. In Christum a prophetis prænun tiatum fides ex eorum vaticiniis facilior evasit, 259. Ad Christi fidem facilius converterunt apostoli, quos jam instituerant prophetæ, 260. Christi adventus in Ethiopia præco, eunuchus a Philippo baptizatus, 260. Ad Christi Adem homines adhortabatur lex, quomodo? 230 et not., 241. De Christo Dei Filio tam frequenter loquens Vetus Testamentum, unum et eumdem esse sui auctorem de monstrat, 239. Christus Dei Filius si unus et idem in utraque lege, in quo igitur Dova veteri præstantior? 238. Christi sanguis lege efficacior, 196 Christi Domini passionis fructus et effectus, 145. Christo Adæ præva ricatio soluta, 319. Quomodo? 318 et seq. Diabolus capti vos homines detinens, devictus, 271. Fortis alligatus, mors evacuata, homo vivificatus, 220, 222. Serpens alii gatus et potestati hominis subjectus, 222. Ab odientium mauibus liberatus homo, 254, 230. Nominis inobedientia sauata, 211. Debita nostra dimissa, 514. Vera ejus carne et sanguine homo vere ac juste redemptus, 293, 310, 311. Evangelii testamentum apertum, 303. Christus solus divina nos docere ac redimere potuit, 292. Redemit nos, non vi, sed suadela, cur et quomodo? 292. Per passionem suam, et Patrem unum eumdemque creatorem quem offendimus, et semetipsum manifestum fecit, quomodo? 313. Peccata dimittens, ac per crucem solvens debita nostra, verum Deum et verum hominem se ostendit, 314. Christus solus agnus occisus paternum librum ape rire et videre potuit, 253. Christus in nobis implevit pro missiones Abrahæ factas, quomodo? 255, 236. Ex lapidi bus, quosnam, et quomodo suscitavit filios Abraba? 235. Vineam Dei, a malis colonis ablatam, melioribus, gentibus videlicet, locaturus venit, 278. Christi merces, gentium multitudo in unam dem convenientium, 258. Christi adventum nemo unquam cognovit nisi per Filium, 235. Per Christum Judaici populi ignorantia mauiſestata, 243. Nonnisi per fidem in Christum incarnatum et passum homines salvandi, 230. Christus per adoptfonem quid ho minibus largitus est? 247. Per Christi adventum gratia uberior in genus humanum effusa, 240, 243, 279. Christo nos ideo liberati, non ut a Deo recederemus, sed ut ei serviremus eo perfectius, quo liberius, 243. Chri stas ministerio nostro non indiget,'fructus ad nos totus re dit, 243. Christo apostolorum pars quibusnam promissa? 242. Christi adventum speruentibus pœna aucla, quo modo? 266. Post Christi adventum peccata commissa gra vius punienda, remittenda difficilius, cur? 234, 261, 279. Christi caput est Pater super omnia, 315. Christus Pa tris voluntati deservit, quo sensu? 206. Christus Filius Dei, judicii diem et horam concessit scire solum Patrem; quomodo? 158, 159. Christo sive ut homini, sive ut Deo nullam diei extremi judicii ignorantiam ascripsisse Ire næum, demonstratur. cxxxiu et seq. In Christi nomine tota Trinitas intelligitur, 210. Per Christi nomen, per quem offert Ecclesia, glorificatur Pater, 249. Per Christi nomen et Spiritum sanctum homo servatur. 505. Christi corpus omnis homo, 213, 294. Quæ ex Christi corporis seu Ec clesiæ charactere secundum episcoporum successiones manat, sola est vera agnitio, 273 et not. Christi Domini adventus duplex, 48, 270. Christi regnum et mundi fl nem quænam præcedent? 323, 524. Christus ad extre mum judicium venturus est, cur? 206. Oinnes homines in fine judicaturus est, 231. Quando? 350. In eadem carne in qua passus est, venturus, 207. Si non judicat, super vacaneus adventus ejus, 325. Si mundum judicat discer nitque inter bonos et malos, judicat proinde et Pater, omnibusque prospicit ac providet, 345. Quibus plus de dit, plus ab eis exacturus, 279. Sequentes se gloria Suæ participes reddit, ab ipsis minime gloriam recipieus, 244. Cum Christo terrenum justorum regnum post re surrectionem, unde probat Irenæus, et quomodo? 332 et seq. Vide Unigenitus. Ante Christi adventum Deus verus a nullo cognitus, juxta Gnosticos adulterantes Scripturas, 253. Christo nuntiatum Patrem, a creatore mundi, seu veterum Deo diversum esse; Gnosticorum erros, confulatus, 232, 253, 265. Christi Pater Deus, secundum Gnosticos quos dam, 204. Christo ejusque discipulis plures a Simone Mago et Cleobio suppositi libri, Liv. In Christi religionem, Carpocratianorum Simonianorumque profligata vita quo modo redundabat? LVI, LXI. Christus crucifixus megan dus, ex impio Basilide, 101. Christo, martyres remune raturo, confundendi Basilidiani martyrium vituperantes, 210 Christum snb justo Deo pati non potuisse, Basitidis opinio, 350. Christus Nus Patris primogenitus, ex Basi lide, 101. Quis adventus ejus in hunc mundum tinis, ex eodem? ibid. Specie tenus homo, ibid. Passus non est, ibid. Christus et Jesus, duo secundum Cerinthianos, 190, not. Christus supernus, et filius fabricatoris muudi, duo secundum Nicolaitas et Cerinthianos, 188. Christum su pernum, impassibilem perseverasse, et post descensum suum in Jesum, in suum Pleroma revolasse, Nicolaita rum et Cerinthianorum error, ibid. Christum Dominum ab altero Patre, ab alio autem Deo prophetas, Marcio nitæ dicentes, quomodo refelluntur? 270 seq., 274, 276. Christus veniens, licet idem qui a prophetis prænuntia tus, novus tamen rex novitatem omnem attulit, semet ipsum afferens, prædictaque bona donans, 275. Christus omnia adimplevit veuiens, et adhuc implet in Ecclesia. 275. Quid inde contra Marcionitas? 274, 275. Christum fructum labis effutiebant Gnostici, 225, not. Christum su perextensum Horo ungebant Gnostici, 209. Christi exten sionis supra Horum, passionem Domini typum esse Gno stici dicentes, quomodo refelluntur? 277. Christus non ab hominibus, imo ne quidem a Potestatibus et Virtutibus coeli apprehensus secundum Gnosticos quosdam, 204. Christus Jesus, Don unus secundum Gnosticos, sed duo, 209. Alter passibilis; alter impassibilis, nec factus caro, ibid. 186, 188 seq., 204. Refelluntur, 184, 190, 193, 204° seq, 229, 234, 242. Christum esse Patrem, Jesum vero Filium, dicebant Gnostici quidam, 204. Christum non primum cœpisse cum in hunc mundum advenit, coutra Gnosticos probatur, quomodo? 235. Christus, Abraham. Moyses, et prophetæ ex una substantia, quo sensu? 229. Gnostici contradicentes refelluntur, ibid. Christo Jesu quænam Valentinianorum blasphemiæ, et quo ex principio ab eis eruta? XLV. Quænam pariter impiissimi dogmatis necessaria consectaria? ibid., XLVI. Christus Dominus ex quibus patribus conflatus, secundum Valentinianos? 35. Per Mariam, ceu aqua per tubum, transiit, ibid. In eum, cum baptismo tingeretur, Salvator descendit, ibid. Uno duntaxat anno a baptismo prædi candi munus obiit, duodecimoque mense passus est, 13 et not., 114, 146, 148. Octodecim mensibus post resurre etionem cum discipulis versatus est, 14 et not. Christus, Jesus, Salvator, Verbum, Unigenitus, a se invicem dis tinguntur, 204, 227. Christus quis passus est? 33. Ad baptismum venit Christus Dominus, ut 30. Æones signifi caret, 7, 14. Refellitur hoc commentum, 146. Passio ejus, Sophia passionis typus, 15. Ridiculum commen!um, 145 seq. Christus superior unde ortus, ex Valentino? 55. quo, et ad quid emissus? 204. Volente Patre a Mono gene emissus, 129. Christus et Spiritus S. Valentiniano rum, a Monogene emittuntur, 11, 129, 204. Propter la bem emissus Christus, 227. Ronas confirmat, perficit et docet, ibid. Hic primus Christus dicitur, 13. Ad producendum Jesum, cum cæteris Æonibus conspirat, 12. Virtus per se subsistens, veraque persona est cæteris Eonibus ignobilior, xxxvii. Christus secundus (Valenti nianorum), Jesu cognomen, 13. Achamothæ primum essen tiæ, non vero scientiæ formam indidit; cur? 18. Salvato rem angelis satellitibus stipatum ad eam mittit, 21. Deum nulla ratione cognosci posse Eonas decuit, 234. Causa erit ignorantiæ, quomodo? 121. Christum hund fictitium Valentiniani e Scripturarum fontibus hauserunt, xxix, xxx. Quomodo? ibid. Christus ille et Spiritos sanctus in Eonum numero censeri debent, 129. Christus secundus, (Valentinianorum) Jesu cognomen, 13. De Christo Jesu apostolorum fides, doctrinae Valenti nianorum opposita, 204 et seq., 271. Christus a tacto De De

miurgo afflatus locutus non est, 276. Christus rebus a se et a Patre conditis, non ab ignorantia et labe emissis, aut factis ab angelis, usus est ad salutis nostræ œconomíam, 315. Per Christi adventum, notum factum fuisse Deum Patrem, hactenus ignotum, contendebant Marcosil, 90, 91. Christi nomen, quale ex Marco mago? 75, 76. De Christo puero fabella a Marcosiis enarrata, nonnisi in spuriis scri ptis occurrit, lui. Christus, quis ex Sethianis? 109. Cur in inundum missus? 2. Christus, quis ex Barbeliotis? 107, 108. Christiana religio in Gallis, non longe lateque diffusa Pothini ætate, LXXXI et seq. Ubinam primum suscepta? LXXXII. Ejusdem promovendæ apud suos quantum Irenæi studium, et quomodo in Ecclesiam totam sese diffudit, LXXIX, LXXXIV. Christiani veteres ab omnt hæresi, impio que sermone quantum abhorreban!! 340, not. Christiana plebs, Fratrum nomine a veteribus desiguala, uon epi scopi, Lxxxi. Christianorum sacrificia quantum Judaicis oblationibus prestant, 250. In Christianis aucta et adimpleta præcepta legis, 245 Christianis et Judæis naturalia præ cepta communia: illis ergo quid istis præcellunt? 243. Christiani pli omnes sunt sacerdotes, quo sensu? 237, not., CLI, seq. Christiani munus est mortem meditari, 345. Christianorum servi quidam a Græcis comprehensi, simul que ab bis de mysteriis Christianorum interrogati, quid respondent? 343. Semi-Christiani homines quomode de rebus divinis disseruerunt? xxxu Ex Christianorum ac Judæorum libris sublimior theologia ab Ammonio celebri deprompta, quantum splendoris nove Platonica scholæ addiditf xx, XXIV. Christiana religio apud ethnicos. majorem sibi auctoritatem non acquisivit ex sacrorum ac profanorum mistione, qua ornata" est philosophia Plato vica, quin ime,' XXIV, Cibos omnes et actiones ex se indifferentes esse Cynicis traditum accepere Valentiniani, 134. a Ciliciae Ecclesiae, utrum Romanæ in disciplina Paschalis consenserint, dubitandt locus est, LXXXV. Victore an excommunionte, et cur? LxxxVI. Circumcisio. Ante circumcisionem fides erat in Abraham et in reliquis justis, 261. Absque circumcisione Abraham et plures alii justificati, 246. Circumcisionis testamentnm cur Abraham nonnisi post justificationem in fidei præputio recepit? 261. Circumcisio Abrahæ, et ejusdem ante cir cumcisionem fides, utriusque Testamenti figura, 261. Circumcisio in signum et distinctionis notam data, 198. Circumcisio carnalis, quam circumcisionem significabat? 16. Per circumcisionem servatum est Abrahæ semen, cur? 198. Circumcisio justitiæ minime consummatrix, cur a Dee data? 246. Circumcisio media obtinuit tempora,quæ uàm? 261. Circumincessio personarum divinarum ab Irenæo pro bata, quibus verbis? cxxxi. CLAUDIUS Cæsar Simonem Magum statua honestasse di citur, 99. CLEMENS Anacleti successor, 176. Apostolorum papa, auditor et ipsis Camiliaris, 176. Tunc temporis non pauci ab apostolis edocti superstites, 176. Sub eo Corinthi orta dissensio, 176. Ejus occasione scripta Epistola, 176. Ad veraus Valentinianos quam efficax, 176. CLEOUS. Cleobio plures Christo et ejus discipulis suppositi libri, si constitutionibus apostolicis fides, Liv. CLETUS inter successores Petri haud memoratur ab Irenso, 176 not. Cimata duodecim, juxta Marcosíos, cur? 85, 86. Coddiani, vide Barbeliotæ. Coelestia aliorum coelestium typi esse non possunt, 252. De celestibus et divinis rebus, quinam primi e philoso phis Græcis disseruere? xxn. Celo, terra, et homine renovatis ac perseverantibus, justi variis pro cujusque dignitate_mausionibus dona buntur, juxta Irenæum, 336, 357. Diversæ illæ habita tiones, quibus auctoritatibus innixæ juxta eumdem? 536, 357. In cœlis Deus paternaliter videbitur, quo modo? 231. In colis templum est et altare, ad preces et oblationes recipiendas, 252. Cœlum quo sensu thronus Dei dicitur, et terra suppedaneum, 230. Coelum quotu plex, ex Basilide, 101. Coelorum numerus infinitus esse debet, ex Basilidis hypothesi; cur? 169, 170. Cœlum et terra quo sensu præteribunt? iis transeuntibus Deum tamen cum servis suis semper perseveraturum esse, contra Gnosticos quomodo prohatur? 230. Cœli et terræ Dens juxta Guosticos vere Deus non est; quomodo pro bant? 250. Eorum caviliis respondetur, 230, 231. Cœli et terræ creatorem Deum Christus Patrem suum conti tetur, 289. Gnostici aliud sentientes refelluntur, 229. Coeli septem a Valentinianorum Demiurgo conditi, 24. Intellectuales dicuntur, et angeli, 21 Cœlórum orbes solidi, juxta Marcosios, 85 et not. Cœlum quotuplex ex Marcosis? 84. Quarum rerum signa sint ereli, ex fisdem? 81. 85. Quomodo conditi, ex Sethianis? 109. Coena pura, quid? 71 et not. Cogitationes Dei a cogitationibus hominum procul di versa, 130. 157. Cogitationibus malis abstinere jubet Christus, 165. De cogitationibus etiam ac verbis ratio nem Deo sumus reddituri, quid inde? 247. Cogitatio, sensus, mens et intentio mentis, non aliud quid præter animam sunt, 160. Cogitatio seu eunoia, quid ex Ire mo? 129. Colorbasei Hominem et Ecclesiam ante Verbum et Vitam posuerunt, 58, et not. Primum Patrem Homi nem vocari asserebant, 59. Cur Salvatorem Christum et filium hominis dictum esse vellent? 59. Colorbaseorum pugnantes secum invicem de Salvatoris ortu søntentiæ, COLORBASUS Ptolemai discipulus: an etiam et Marci, paulo major difficultas, XLIX. Ejus dogmata quænam? XLIX, et 57 seq. Colorbasas et Ptolemæus, Valentini di scipuli, proprias jam sub Adriano sibi sectas condiderant, Communia omnia ex se, ipsæ etiam uxores, ex Ept phane, 350, 331. Concupiscentia. concupiscentiis abstinere, adim pletio legis est, 242. Concupiscentias tantum deponet caro resurgens, propria semper servata substantia, Conditorem mundi unum esse Deum, veteres omnes consentiunt, 196. Conditore mundi quidpiam superius fingere, summa impietas, 144. Conditorem mundi, labis fructum dicere, blasphemia, 144. Conditor mundi, quis et qualis, ex Barbelfotis? 108. Confessio Det, altera fide et vitæ institutione, altera voce, ex Heracleone, 362. Confessionem sacramentalem occultissimorum etiam quorumcunque criminum remedium esse, ex Christi lege atque instituto, necessarium ad eluenda peccata, certissimum dogma ab Irenæo, et jam ab ævo apostolico agnitum et propugnatum, 30, 63, cxxxv seq. Grabius negans confutatur, ibid. Conjugia Pleromatis, a Paulo significata, ex Valenti nianis, 40. Conscientia pura sacrificium sanctificat, 250. Absque conscientia pura non prosunt sacrificia, 250. Consummatio quando futura, secundum Valentinianos? Continentium auctor Tatianus, 107. Eorum dogmata,107. Conviviorum antiquorum ratio, 65, not. Řex in iis sorte delectus, 63. Cor tractabile quisquis ad Dei voluntatem præbet, at eo perilcitur, quomodo? Secus si obdurato corde respua tur ars ejus, 286. Corda nostra carualia si Dude Spiritus sancti funt capacia, quidui fient et vitæ æternæ, ver re surrectionem? 309. Corinthiorum dissensio, 176. Ipsis a Clemente scripla Epistola, 176. Corpus et animus Terræ nomine ab Irenæo significata, 219, not. Corpus animæ vim remoratur. 167, seq. Corporis eharacter in animabus a corpore separatis, ex Irenæo, su perstes, quid? 168, not. Corporum resurrectionem fides do cet, 160, 309, 515. Negans Basilides, 102, aliique Gnostici relelluntur, 298, seq., 316, seq. Corporibus nostris Deus omnium creator resurrectionem promisit per prophetas, 297. Corpora sola, utpote mortalia, resurrectara sunt, Dom animæ immortales et incorporeæ, 300, 301. Corpori uui cuique anima sua restituetur, omnesque prout in peccalis aut recte factis obierint, talia in resurrectione indaent, 3.5, Corpora quæ in bonorum operum partem cum animabus venerunt, salva cum iisdem flent, 159, 160. Non ex sr, sed ex Dei virtute susci anda, juxta Apostolum, 300. 301. Eorum resurrectionis argumenta, tot ægra a Christo curata membra, 307. Temp:um Dei cum sint, æternum corrumpi non possunt, 500. Eucharistia, vero corpore et sanguine Christi, nutrita resurrectura esse, Verbo Dei operante, quomodo probatur? 294. Corporibus nostris si vitam minime impertit supremus Pater, impotens sit aut invidus necesse est, 297. Corpora alia animalia, alia spiritalia, 501. Corpora animalia per spiritum surgentia, fient corpora spiritalia, 501. Corporis substantia servata, opera tantum carnis justificati deposuimus, 305. Corpus materiale nunquam excitandum; Valentinianorum cum Sadducæis aliisque non paucis gentilibus philosophis communis sententia; eaque necessarium impuri dogmatis consectarium, quomodo? xLv. Cosmocrator Valentinianorum, omnisque malorum dæ monum calerva, quibusnam Platonicorum angelis re

spondebant? XLM. Cosmocratora inter et Demiurgum, ineptum omnino discrimen a Valentinianis positum, nec minus inepta ratio discriminis allata, XLIII seq. CRATYLUM Heracliti discipulum Athenis audivit Plato, xxn. Create res unum esse Deum mundi conditorem te. stantur, 126, 155, 156. Creatæ res, variæ et multæ, sed bene consonantes, 153, seq. Ab uno et eodem Deo om nes, 153 Rebus creatis omnibus Verbum vitam præstat juxta voluntatem Patris, 315. Totum quo res creatæ spa lium perseverant, dies unus, 320. Quo sensu? 320, not. Res create longe diverse nature a Creatore, 183, 283. Diverso a Creatore vocabulo appellari debent, 183. Christo Deo et homini testimonium perbibent, 238. Res creatas nou immediate a primo principio conditas fuisse existimavere Platonici, sed tantum ab angelis secundo post illud loco constitutis, XLH et seq. Res create om nes, quibus Deus Pater et Verbum ejus utuntur propriť utriusque virtute et sapientia cond.te, non ex igorantia et labe emissæ, aut ab angelis factæ, 313 et seqq. Non sunt umbra Pleromatis, 125. Ad imaginem Eonuin con dite non fuerunt, cur? 122 et seqq. Neque ad imaginein Achamothe, aut angelorum Pleroinatis, 124. Creatio. in creatione rerum omnium, Dei bonitas, virtus et sapientia elucent, 281, ac præsertim in creatione ho minis, 285, 296. Creatio hujus mundi ad imaginem invisi bilium facta, ex Marcosiis; quomodo? 84 seqq. Creator Deus per ea quæ condisit, a Verbo revelatur, 23. reator omnium Deus, unus et idem Pater, a Christo et apostolis anuuntiatus, a quo lex et prophetæ, 133, seq., 180, seq., 204, 222, seq., 221, 228, seqq, 232, 280, 311, 312. Creatorem Deum et Dominum Judæorum a summo Deo distinguentes Gnostici confutantur, 180 et seqq.. 28, seqq., 263. Creator omnium, unde emissus juxta Valentinianos? 198, 227. Creatorem mundi, non supremum Patrem, & prophetis conspectum fuisse vo lebant Marcosii, 90. Creator mundi vel a semetipso re rum condendarum exempla accepit, vel datur progressus in infinitum, 137. Crucifixionis dies, idem qui Pascha dies, juxta Ter tullianum, LXXX"H. Crucis eficacia, quæ? 317. Per crucem solvens Chri stus debita nostra, peccataque dimittens, verum homi nem et verum Deumi se ostendit, 314. Crucis extrenit tates quinque 15t, et not., 152. Crucis virtutis figura, lignum educte ex aqua ab Heliseo securi denuo copu latum, quomodo? 314. Crux, Hori cognomen, 10 et not. 13, 16. Cupiditatem præteritam eleemosyna solvit, 212. Cul pulitatis Deum ipsum auctorem, nonnisi ridicule uxoris proximi rerumque ejus concupiscentiam prohibere po tuisse, Epiphanis et Carpocratis blasphemia, 351. Curiositas nimia, vana et periculosa, 154, seq. Cynici ante Valentinianos docent, cibos omnes et ac tiones ex se indifferentes esse, 134. Cyprus. Ad Cyprum delatus Valentinus, animum suum omnino depravavit, juxta Epiphanium, xiv. CYRILLUS Hierosolymitanus Siges et Logi generationem Bytho perperam ascribit, 6, not. Ejus textus emen datur, ibid. Præsentiam realem Christi corporis et san guinis in Eucharistia, ac transsubstantiationem agnovit et propugnavit, ipso fatente Grabio, CXLIX, seq. Neces saria hujusce confessions Grabianæ consectaria, câ, seq. Dæmones Christo Deo et homini perhibent testimo nium, 235. Dæmonum ruinæ quæuam fuerit occasio? CLI. Eos cum mulieribus stupri consuetudinein habuisse, Irenæi et aliorum quorumdam veterum Patrum senten tia, ibid. Ignis poena ante extremum judicii diem excru ciandos non esse, sensil frenæus cum veteribus aliis plu ribus, CLVI. Ea sententia erroris et hæresis hactenus accusari non potest, ibid. Grabius ea de re calumniatus Ec clesiæ Romanæ reprehenditur, ibid. Dæmones ignorantiæ in hæreticos immissi, temerariam eorum curiositatem castigant, 84. Dæmonum nou aliud quain beneficorum agnitum genus a Pythagora, et veteribus aliis, XLIV. Dæmonum ofticia et functiones, deorum monita ad ho mines, hominumque preces ad deos trajicere, juxta Pla tonem: sicque proinde ab ipso vaticiniorum omnium ac prophetiarum auctores constituti sunt, XLIV. Eadem Va lentinianorum omnium hypothesis, cujus etiam idem quod Piatonici dogmatis, consectarium, ibid. Dæmonibus ruedia deos superiores inter et homines a Platoue assi gnata sedes, cur? XLIV. Ipsi hac in re sequentibus sæculis assensere Academici, assensere pariter Valentiniani, ibid. Dæmones quosdam natura malos esse non negat Jambli chos, xuv. Boni a ma'is, quomodo discrepant, juxta Por ph rium? XL. Quiduam, pariter discriminis esse volebat inter deos et inter dæmones, sive bonos, sive malos, seu inter angelos superiores et inferiores? LXIV. Dæmones, statim ab induto corpore homines omnes comitari cre didit Aristoteles; undenam sumpsit? 352. Dæmones Paredii, Oneiropompi, et Catabolici, qui? 61, not. Paredri sin gulis adsunt hominibus, ex Isidoro, 352. Dæmones omnes corporcos esse et animales, plerorumque philosophorum opinio, eaque communior; xLiv. Ad dæmonum heroumque duplex distinguendum genus quidnam philosophos vete res adegit? ibid. Dæmonum niaiorum caterva” undenam orta, juxta Valentinianos? xLm. Ex mœstitia Achamothæ orta, 26. Demiurgi creaturæ, ibid. DALL BUS et Bloudellus Ignatianas epistolas suppositionis arguunt; qua ratione? xm. Refelluntur, ibid., xiv et seqq. DAMASCIUS ex ore celebris Ammouii perpurgatam iteruin ab eo Piatonicam philosophiam hausit, xxii. DANIELIS prophetia de his quæ finem mundi et Christi regnum præcedent, quænam? 323, 324. Joanne in Apocalypsi quomodo explicatur? 323. Christo compro bata, unum utriusque Testamenti Deum et Patrem esse demonstrat, 323, 521. DAVID, sacerdos apud Deum scitus erat, 237. Quo sens.? 237, not., CLI seq. Compunctus et poenitens Christi redemptoris adventum exspectabat, 264. Davidi promissio facta, în Mariæ partu fuit impleta, 217. Decalogus ante legem ad salutem necessarius, solus sufficiebat, 244. Decalogi virtutem justis patriarcbis in cordibus descriptam habentibus, lex minime posita, 246, 247. Decalogus a Deo homini traditus in ejus solius uli litatem et salutem, 247. Decalogi præcepta quot m unaquaque tabula? 152, not. Ad Decalogi observatio nem, legalia Judæis a Deo concessa, 243. Decalogi præcepta, a Christo non abrogata, sed extensa, 247. Decas Valentinianorum Eonum, 6, 7. Ejus mysteria et figuræ. 14. Decas et duodecas Eonum, quibus Moysis locis significatæ, juxta Marcosios, 87, 88, 89. DEMETRICS. Ad Demetrium ab Irenæo scriptus Sermo, 342. Ad Demetrium Vieunensem diaconuni Sermones de fide, dubii Irenæi fetus, cv. Demiurgus, secundum omnes Gnosticos, Virtatem sibi superiorem ignorabat, 189. Neque Deus, neque Pater, nisi verbo tenus, sed purus angelus, XL, 228, 252. Demiurgi filium incarnatum fuisse et passum, in eumque descendisse Jesum sentiebant Gnostici, 189. Demiurgus, quis ex Valentino? 55. Ex Valentinianis vero, quis? 25. Al Achamoth formatus, 23. Varia ejus nomina, 24. Unigeniti Filii imago est, 24. Animalium omnium, rerum cule stium et terrenarum fabricator, 24. Angelus est, Deo similis, 24. Angelos et archangelos condit, 24. Sep tem coelos, 24. Matrem ignorat, 24. Animalis est, 96, 159 160. Ex Achamothe conversione con flatus, 25. Ejus sedes, 26, 159, 160. In medietatis locum transiturus, quando? 32, 159, 160. Cur media ei Pleroma inter et homines assignata sedes? XLIV - Id Pla tonicum, ibid. Ejus ignorantia el error, 25, 26, 27, 32. 33, 34. Ignorantiæ causa Mater Achamoth, 25. Ut angelos sibi subjectos, sic Nus sibi subditos habebat, xxxix. Plura a Salvatore didicit, 4. Christum animalem produxit, ex Valentinianorum quorumdam sententia, 32. Damo niorum conditor, 26, XLI. Per Demiurgum, non per Verbum, mundum fuisse creatum, Valentinianorum er ror. 188. Refellitur, 188. Demiurgus hominem condit, quomodo? 17. Ab eo inspiratos et missos prophetas dicebant Valentiniani, cæterique Gnostict, 276. Demiur gus animas spiritali Achamothe semine inspersus præ cæteris adamabat, 33, 140. Eas in prophetas, sacerdotes et reges constituit, 33, 34, 143. Quandiu in mundi ad ministrandi tounere perseverabit? 34, 35. Demiurgi Mar coelorum ignorantia et impotentia, 84, 86. Ejus opus aliquando dissolvendumi; cur? 86. Demiurgus Christo inferior, illiusque regnum temporarium et parvum, ex Heracleone, 364, 373, 374. Ex Demiurgo animali qui prodire potuerit Cosmocrator, nodus hypotheseos Valen tinians soluto difficilis, Li, XLIV. Super Demiurgum fingere quidquam superius, maxima inipietas, 144. De miurgus primum Deum ignorare non potuit; cur? 122. Demiurgum dicere labis fructum, blasphemia, 144. De miurgum animalem esse, Valentinianos vero spirita es, abborret a ratione, 142, 160 seq. Animalis non est, qui spiritalia perfecit, 162, 165. In cœlis suis res quas dam spiritales sibi subditas habere, probat Pauli raptus, 162 seq. Spiritalis seminis demissiouem in se non potuit ignorare, 142 seq. semetipso rerum creandarum exempla accepit, 137, 255. Non a Demiurgo, sed a Deo uno affali propheta, 276. Quæ in Demiurgo re prehendunt hæretici, eadem recurrunt in Patrem, 121 seq. Si Demiurgus ad imaginem Nu conditus fuerit Salvatore; vel Nus ignorantia obnoxius, ve. Salvator im peritus artifex fuerit, 123 seq.

DENOCAITUS unus e philosophis ethnicis a quibus Va lentiniani materiam systematis mutnati sunt, xxн. Demo critus et Epicurus, umbræ et vacui Valentinianorum auctores, 133. Illorum principia rerum, 133. Democriti et Platonis doctrina de ideis, eadem ac Valentiniana de imaginibus supernorum expressis in rebus creatis, 155. DEMOSTRATUS, UBus e philosophis antiquis quorum li bros circumferebant Gnostici, xxu. Daus Hebraice dicitur Baruch, 150. Vocis Deus_multi plex potestas, juxta Proclum, xt. Non ad numeros, litteras et syllabas exigendus, 13. Deum unum esse ratio natu ralis demonstrat, 122. Unus sit, necesse est, vel infinitus, 116, 117. Deus non est qui super se aliquem petitur, 229, 311, 312. Dei nomina diversa, quæ in Scripturis leguntur, untus et ejusdem Dei nomina, 170, seq. Deus modo substantia, modo substantiæ expers a veteribus dictus, 66, not. Dei perfectiones, hominum perfectionibus quam præstent! 136. Solus perfectus est, quia increatus, 185. Dei infinita simplicitas, 87, 150, 151, seq., 150, 157. Totus sensus, totus spiritus, totus ratio, etc., 130, 132, seq., 159, 157, 210. Immensus, omnia continens, creavit et conservat omnia, 252, 253, 312. Omnia continet, aullo contineri potest; cur? 116. Deo, cum cogitat, et loquitur, affectiones et passiones humaum procul remo venda, 130, 157. Deus semper idem, homo non ita, 240. Dei scientiam nihil omnino fugit, 154, 252. Apud eum nihil non mensum, 251. Deus invisibilis quidem, propter eminentiam; ignotus autem nequaquam, propter provi dentiam, 122, 258. Dei providentia sapientissima est, et ad omnia extenditur, 154, 213, Infinitus et incompre hensibilis, temere investigari non debet, 155. Incom prehensibilis, invisibilis, quomodo visibilem compre hensibilemque hominibus se præstat? 151. Dei natu ram et immensitatem»ssequi non valet homo, 252, seq. Deus sine Deo cognosci pon potest, 234. Deum a nemine visum, Verbum ejus multis modis conspiciendum se præ beus manifestum fecit, 254, 256. Deus dictus simpliciter Deus, verus est Deus, 181. Secus si sequatur additamen tum, 181. Quomodo probatur? 180, seq. Deos gentium non simpliciter deos appellat Scriptura, 181. Deus nullus alius in Scripturis appellatus, præter Deum omnium Patrem, et Filium, et eos qui adoptionem participant, 228. Deus unus et idem, Pater et Verbum, 183, 266. Deus unus Pater super omnia, et per quem omnia, et in omuibus 181, 313. Quid ageret antequam mundum conderet? quæstio, cujus solutie Deo committi debet, 157. Unus Deus rerum omnium conditarum opifex, 153, seq., 174, 183, 186, 197, 224, 237. Hæc veterum omnium traditio est, 126. Id clare et aperte demonstrant Scri plura, probantque res create, 155, 156, 157, 183, seqq., 253. Corporeorum et spiritalium conditor, 162, seq. Unus et solus Deus, Christi Pater, 118, 176, 185, 193, seq., 195, 198, 199, 204, 206, 238, seqq., 289, 522. Utriusque legis auctor, a prophetis prædicatus, et ab evangelistis au nuntiatus, 183, seqq., 196, 197, seq., 199, 205, 237, seq., 258, 323, 521. Varia sapienter tribuit Testamenta, 238. Novum tamen Veteri præstantius, 257, seq., 240. In semetipso et ex semetipso fecit omnia, 118, 124, 157, 253. Ejus voluntas, omnium substantia et causa, 163, not. 542. Sua voluntate ac virtute loco materie usus est, ut res conderet, 127. Fecit omnia libere, nullique necessi Lati servit, 121, 183. Ejus bonitas, virtus, et sapientia in rerum conditarum creatione elurent, 214, 284, ac præ sertim bominis, 285. Bonus quidem est, sed justus etiam; secus non esset Deus, 223, seq., 286, seq. Deo Patre inscio aut nolente condi non potuit mundus, 117. Si scientè ac volente conditus fuerit, ille mundi auctor solus dici potest, 117, seq. Idem Deus munduin fecit, qui et mente concepit, 119, seq. Per Verbum et Spiritum san clum omnis condidit, facit, disponit et gubernat, 98, 118, 163, 188, 228, 253, 269, seq. Ad condendum mundum angelis non indiguit, 98. Cur? 118, seq. Neque instrumen Cis, vel organis, 118. Ejus manus sunt Verbum et Spiritus sanctus, 18, 293 et not., 323. Iis dixit: Faciamus homi nem, elc., 128, 253. Extra Deum rerum omnium condi Lorem pollum principium esse potest, cur? 116, 117, 2zz. Dei proprium est facere; hominis vero, fieri, 240, 286, Dei operationum, virtutis et sapientiæ receptaculum est homo, 214. Ad Deum ex hominis creatione et obse quiis nibil redit, totum homint cedit emolumentum, 243. Ad Dei imaginem caro creata fuit, 299. Ad Dei similitu diuem formatus homo, 228. Dei imago et similitudo, duo secundum Ireuæum et veteres alios; utraque in quo po sita? 299 et not., cux, seq. Deus, hominis gloria, 214. Non Dei impotentiam arguit hominis imperfectio, sed ipsius hominis infirmitatem, 283, 281, et not. Deo homines aut angelos creari qui transgredi minime pos. sent, non oportebat; contrarium objicientibus quoniodo respondetur? 282, 285. Deo bomo liber ab initio crea tus, quomodo? 281 et seqq. Dei cum homine similitudi nem non tantum in cognoscendi vi, sed et in arbitrit liber tate et ratione repositam esse, trenal et ex antiquis non paucorum sententia, 231 et not., 282, 283. Deus homini vim non infert, quem liberum constituit ac eli gendi facultate donavit, 281 et seqq., CLVII, seq. Deum aut impotentem, aut ignorantem constituunt, qui liberum hominem negant, 282 et not. Deo propter transgres sionem Adamos et Eva non maledicti, sed serpens; cur? 221, seq. Dei potentiam, ac propriam infirmitatem ne. cesse fuit ut homo experimento disceret; cur? 295 et not. Deus erga Adamum misericordia motus ejecit eum e paradiso, mortique subjecit; cur? 222. Ex hominis lapsu patefecit, quam sit patiens, benignus et misericors, 213, 214, 285. Abelem justum Caino injusto subjecit; cur? 921. Justum dimittens potestati et malitiæ impiorum, non operatur malum, 150. Apud Deum nihil otiosum, nec sine signo, nec sine argumento, 250, 258. Deo cur inductam diluvium, 279 et not. Deus unus et idem a quo patriarchæ electi, populus visitatus, gentes convocals, 281. Nullius indigens, pa triarchas propter illorura salutem elegit, 244. Deum nunc igneum, nunc misericordem ac pium Moyses ostendebat; cur? 253. Homini Decalogum tradidit, cur? 247. Mosaica legis jugum, cur imposuit? 244, 246 seq. Sacrificiis non indiget, cur ergo præcipit offerenda? 247 seq., 250. Sa crificia omnia israelitis in typos dedit, 252. Per typus Judaicum populum erudiri curavit, 244. Judæis nou holocausta, sed justitiam exigebat, 247, 248. Deus unus et idem prophetis omnibus afflavit, 170, 187, 276. Invisi bilis, non in una eadem forma prophetis apparuit, 50, 254 seqq. Dei tamen faciem ipsam non videbant, quid igitur? 255, 256. Deum necesse erat a prophetis videri, cur? 255. Deo uno et eodem, diversis temporibus, missos esse prophetas omnes, variis parabolis confirmatur, 280, 281. Deo prophetarum testimonium, 215. Dei invoca tione servabantur homines, et a dæmoniis liberabantur ante adventum Christi, 122. Deo omnia præfinita ad bonitatis ostensionem, justitiæ consummationem, Eccie siæ formationem, hominis denique perfectionem, 283. Deus multis aplisque modis humani generis saluti consu.– tum voluit, quinam illi? 244. Deo uno eodemque per Verbum omnia revelata fuisse, demonstrant Scriptura de Christo passim testificantes, 240. Deum invisibilem quo sensu videndum ab hominibus prænuntiarunt propheta? 254 seq. Ejus magnanimitas patelit in hominis redemptio ne, 213. Omnipotentia, 214. Cur generationem Christi humanam signo indicavit? 217. Deo salus hominibus præstita in Verbo per quod facta sunt omnia, 188, 519. Deus homo factus est, 215. Quod ex Deo natum est, Deus est, 41. Deus solus remittere potest peccata, Chri stus autem remittebat, 314. Deus homini in Christo unitus, 211. Dei et hominis commistio facta per Incar nationem juxta Patris beneplacitum, 254. Dei et ho minis naturam Mediator hominum participare debuit, cur? 211 et seqy. Dei imaginem Verbum incarnatuni vere in nobis ostendit, et amissam similitudiuem instau ravit, quomodo? 312 seq., cuix seq. Deum eumdem, sed Dove colere per Incarnationem docemur, 186. Deum proprie dictum ab iis qui verbo tenus tantum, Christus ipse distinxit, cur? 298. Deum scire neminem posse, quo sensu docuit Christus? 251 seq. Deum scire sine Deo impossibile; ideo Deus per Verbum docuit homines scire Deum, 232, 234 seq. Deus per Verbum cognoscitur, 233, 253. Deo Judæi defecerunt, Patrem per seipsum sine Filio cognosci posse putantes, 236. Dei ejusdem veri ho minis facti sanguine redempti sumus a quo et conditi, 293. Deo sicut nos debitores facti per lignum, ita per lignum a Christo redempti, 314. Deo eidem Patri in se cundo Adam reconciliati sumus usque ad mortem obs dientes facti, quem in primo Adam offendimus non obe dientes ei, 315. Deus idem misit prophetas, et salutem hominibus per resurrectionem Filii deuit, 194. Deu missus est Paracletus, cur? 208. In Dei et hominis adu nitionem Spiritus Patris a Christo effusus, quomodo? 292. Deo eodem missi apostoli, a quo prophetæ, 279. Deus non ita pauper ut unum solum habuerit apostolum, 199. Deus idem, qui nos ad Filii sui nuptias vocavit per apostolos, ad easdem o.im vocabat per prophetas, 279 et seqq. Deus unus factor cœli et terra, et utriusque legis auctor, Pater, Verbum et Spiritus sanctus, juxta ire næum, cxxix. Deus unus Pater in omnibus et per omnia, unum Verbum, et unus Spiritus, unitas in tribus, una in tribus natura, juxta Irenæum, cxXXI, Deo sacrificium offerendum cur, et quomodo? 251. Deus ad altare indesinenter vult offerri sacrificia, nobis non sibi profutura, 251, 25%. Deo acceptum Ecclesiæ sa

crificium, cur? 250. Deo sola Ecclesia purum sacrificium offert, quodnam? 250. 251, CXL seq. Deo vere offertur Verbum in Eucharis:: sacrificio, 251 et not., CXLI seq. Deo committi debent plura obscura, quae in Scripturis occurrunt, nec explicari a nobis possunt, 156, 157, 158. Deus onus, et una salus, sed varia præcepta, cur? 258. Dei gloria, homo vivens, 255. Deo nos ut serviremus perfectius, ideo a Christo liberati, 245. Ei servire, homi nis gloria est, 244. Deus vila nostra, sine qua vivere im possibile est, 254. Deo, non a nobis, est bonum salutis nostre, 214. Deo tribuendum quod nostrum est, id est Ades et subjectio, ut recipiamus artem ejus et filamus opus Dei perfectum, 286. Propter Dei dona minime su perbiendom, sed ei soli adhærendum, 320. Deo quisquis non credit, nec voluntati ejus parere vult, ipse sibi im perfectionis est causa, non Deus, 286. Deo qui non cre dunt, filii et angeli diabolt sunt omnes, 288. Quo sensu? 288 seq. Deo non obedire, malum, et mors hominis; obe dire autem, bonum, et vita ejus; utriusque discrimen in libera hominis potestate a Deo positum, cur? 283, 286, 320. Dei amor, legis justitia, 246. Det amicitia tribuit immortalitatem, 213. Deum qui amat, quanto plus eum intuitus fuerit, tanto plus eum diligit, 242. Dei filii sunt omnes secundum naturam, soll vero justi secundum ope ra, quomodo? 288 et seq. Deo vivere non possunt qui agunt opera carnis, 505. Dei communio, vita et lumen, $25. Separatio autem, mors, tenebre, honorum omnium amissio, et quidem æterna, 525. Ex Dei privatione sen títur magis quam pretiosa ejus possessin, 285. Deo qui recedit, ex filio Dei filias fit diaboli, quo sensu? 288. Áð Deum scala, Spiritus sanctus, 223. Deo homo per pec catum abscessit, ideo humanis potestatibus subjectus, 321. Deo solo humanæ potestates constitutæ, 521. Quis ea rum constituendarum fiuls? 321. Deus unus et idem et incredulis cæcitatem inferens, et fideles illuminans, 266. Quo sensu dicitur excrcare? 266, 267. Deus cur passus est resolutionem in nobis fieri per mortem? 295. Dei gloria et virtus in infirmitate caruis humanæ elucet, eam resurrectionis et immortalitatis par ticipem efficiens, 295. Deum eumdem Patrem, qui crea vit, et a mortuis excitare, ex Isaia, et Ezechiele, et ex Evangelio, quomodo probatur? 511. Dei artem et sa pientiam quæ caro in creatione percipere potuit, eadem a fortiori et virtutem ejus resurgendo percipiet, 296, 297. Deo omnia possibilia, neque carnis infirmitas supra voluntatem Dei, 299. Dei virtute suscitanda corpora Do stra, juxta Apostolum, 500, 301. Si Deus potest vitam tempora em carnt humana impertiri, cur eidem et incor ruptelam largiri non poterit? 295, 297. Deus mortuorum non est, sed viventium, cur? 232. Dei visio, hominis vi ta, 255. Homines efficit immortales, 254, 285. Ex Dei visione vita æterna, 254. Quomodo? 254. Deus a quibus videtur, et quomodo? 254. Deum qui vident intra Deum sunt, 254. Clara Dei visio non nisi post regnum justorum temporale secutura est in cœlis, juxta Irenæum, 357. Deus otiosus fictus ab Epicureis, nullam rerum creatarum curam habens, 223 et not. Refelluntur, ibid. Deo ut adi merent, angelisque imponerent mundi creandi ac regen di munus tum philosophi, tum Gnostici, vauis timoribus ducti, XL. Providentia Dei mundum hunc regi ipsimet ethnici confessi sunt, 223. Deus duplex, bonorum alter, alter malorum fabricator a pluribus e veteribus philoso phis escogitatus, cur? xtn. Utriusque diversum nomen, diversa origo, juxta Zoroastrum, ibid. et xxx. Deum summum et Patrem ignotum ex se ac invisibilem, per rerum creationem non sese manifestando prodidisse principium tum philosophis, tum Gnosticis commune, cur? XLI. Deum ex subjecta materia cuncta fecisse, Anaxagoræ, Empedoclis, et Platonis assertio est, a Va lentinianis ascita, 154. Deum unum, summum universi opificem, agnovit Plato; deos autem inferiores præter eum statuens, in hoc cæteris gravius peccavit, xx. Deum unum, bonum et justum confitens Plato, Gnosticis ipsis religiosior ostenditur, 224 et not. Dei nomen iis ettam a Platonicis tributum, quibus veram Dei essen tiam negabaut, xxx. Quid inde? ibid. Dti plures juxta Platonicos, alii feminæ, mares alii, alii masculo-feminæ; per feminas quid ab his intellectum? xxvm. Dii afli syvei seu intelligibiles, all respel seu intellectuales in mundo in telligibi, juxta Proclum ex Platonicorum sententia, XXXIX. Quid utrique? XL. Dii alii materiales, alii immate riales, juxta Jamblichum, quinam utrique? ad solos ma teriales, utpote inferiores, rerum humanarum admini stratio immediate pertinebat, XLM. Cur? xum. Horum etiam varia genera et ordines diversi, diversas pariter in administratione mundi functiones et officia exercebant, juxta eumdem, ibid. Dii alli mundant, alii supermundani juxta Sallustium philosophum, horum illorumque ordo griplex; quinam utrique et quænam eorum functiones? omnia Omnes autem primo Deo longe inferiores, xu. Dii mun dani multiplici ordine, serie, ac successione a superioribus progeniti, juxta Platonicos, XLIII. Iidem ac angeli et ar changeli, quos a Demiurgo creatos fingebant Valentiniani, ibid. Deus summus omnibus incognitus, ex Menandro, 100. Deus Judæorum, angelorum inferiorum princeps, ex Bast lide, 101. Ex Saturnino, 101. Circa Dei, et Jesu Christi unitatem, Nicolaitarum et Cerinthianorum varii errores, 188. Deus principalis, rerum visibilium et creatorum prio cipium non est juxta Nicolaitas, 188. Deus unus, qui omnia visibilia et invisibilia fecit, per Verbum suum osten ditur ex Joanne contra Cerinthum et Nicolaitas, 188. Deus duplex, alter bonus, alter malus, secundum Marcionem et asseclas, 198 seq. Deus Marcionis repugnat,118,seq.Deum dividens Mardiou, Deum interimit, quomodo? 234. Duo Marcionis Dii finiti erunt, 116.Deus duplex a Marcionitis, Manichæis, et Priscillianistis, cur afürmatus? xxxi. Deus bonus, et Deus judicandi vim habens, duo secundum Mar cionem. Refellitur, 224. Deum creatorem a lege et pro phetis anauntiatum, malorum auctorem esse Marcion asserit, 106, 198. Refellitur, 266, 270. Ab alio Deu pro phetas, ab altero autem Patre Christum Dominum Már cionit dicentes, perstringuntor? 276. Deum ipsum auctorem cupiditatis, non nisi ridicule uxoris proximi rerumque ejus concupiscentiam prohibere potuisce, Epi phanis et Carpocratis blasphemia, 551. omnibus, tum rationabilibus, tum ratione expertibus facta fuisse communia, nequidem matrimonio excepto, in eoque sitam justitiam credidit Epiphanes, 350, 351. Deum Don Gnosticis modo, sed et veteribus plerisque vocem aló denotasse, undenam constat? xxxi. Deum veruni creatorem omnium blasphémabant Gnostici, super eum alterum Deum se invenisse putantes, 225. Deus cœli et terræ, non vere Deus est juxta Gnosticos; quomodo pro bant? 230. Eorum cavillis respondetur. 230, 231. Deum magnum adinvenisse putabant Gnostici, tingentes enm terrena minime administrantem, 225. Deus verus a nul o cognitus ante Christi adventum, iuxta Gnosticos adulteran tes Scripturas, 233 seq. Refelluntur, 231. Deum a prophetis annuntiatum, Patrem Christi non esse effutiebant Gnosti ci, 233. Refelluntur, 233 seqq. Deos plures fingebant, 223. Deus alterius Patris typus et imago esse non potest, 252. Contradicentes Gnostici refelluntur, ibid. In Deum creatorem Valentinianorum blasphemiæ, quæ nam? 227 seq. Deum creatorem Valentini.ni ab ea labe, quæ extra Pleroma expulsa est, emissum blasphemabat.!, 198. In hoc pejores Marcionitis, 198 et not. Deum corpo reum et compositum inducebant, 131, 157. F'sto subjicie bant, 154. Deo malorum causam ut averterent, et in solam ignorantiam refunderent Valentiniani, quot nugas aniles venditarunt? xxxt et seq. Deus duplex secundum Valentinianos, alter bujus sæculi, alter super omnem principatum, 182. Deus unus, invisibilis, sempiternus, ingenitus et incomprehensibilis, cæterorum caput, juxta Valentinianos, XVI, 5. Deos triginta Valen tinum invexisse, e SS. Patribus non pauci existimarunt, XXXI. Dit 30 ab Hesiodo conticti, a quo forsan Pieroma tis formam Valentiniani desumpserunt, xxx. Dii majores gentilium, Eones sunt Valentinianorum; minores, mater Achamoth cum Ogdoade sua, 133. Dii duodecim ethnico rum, imagines duodecim Eonum Valentinianorum, 136. Deorum duodecim ethnicorum nomina congruentiora, quam duodecim Eonum Valentinianorum, 136, Dii primi duo ab Ægyptiis admissi, ipsamet Valentinianorum prima duo principia; quomodo, et quo ex fonte hauserunt om nes? xxv, xxvi. Dii el Platonicorum, nihil aliud quam Ivo, Nus, et veritas Valentinianorum: nihil aliud vespol quam bæreticorum secundi ones? XL. Dei unitatem a Valentino aut prioribus Gnosticis negatam fuisse, impro babile prorsos, xxxit. Deum omnipotentem ex defectu ortum esse asserunt Marcosii, 82, 90. Deum Patrem ante Christi adventum ignotum fuisse, ex Scripturis probare nituntur Marcosit, 90. In Deum veteris Testamenti aucto rem qua obiiciunt hæretici, eadem Christum feriunt, quomodo? 266. Deum solius forme et qualitatis causam, materiam vero ingenitam esse quidam affirmantes, refel luntur, 348. Deo mundi conditore fingere quidpiam supe rius, summa impietas, 141, 198, 238, 252. Deum mundi conditorem, labis fructum dicere, summa blasphemis, 157, 185. Deus pater labem et ignorantiam in Pleromate oriri permittere non potuit 120, 121, 140. Deus sensum emit tere non potest, cur? 131 seq. Noum quidem unum con fitentur hæretici omnes, sed per malam sententiam im mutant, 96. Dii unde orti. ex Antiphane? 33. Orti ex Oceano et Theti, ex Homero, ibid. Ex deo rum pluralitate mundi influiti consequantur, 117. Ex Dei nomine pluribus indito, plures proprie deos com cludi non posse, quænam certo demonstrant? xxxu et onum

Dextra que, secundum Valentinianos? 23, 28. Quid lis dem significaret? 152, 153. Diabolus quo sensu fortis dicatur? 183. Quænam ejus potestas? 522. Diabolum invidia commotum, quod homo ad imaginem Dei conditus esset, id iniquo animo tulisse, veterum quorumdam sententia, 222, not. Diabolus jam ab initio mendax mendaciis primos homines subvertit, quo modo? 390. Diabolus eadem judicii forma qua serpens olim a Deo damnatus, cur? 228 et not. Deo juste ite rum in captivitatem redactus, cur? 220. Diabolum a Chri sto victum, iisdem vinculis colligari oportuit, quibus ipse hominem alligaverat, 319. Diabolus homini invidens, hominem sibi subjicere molitus est; sed ab homine vi etus, ipse homini fuit subditus, 322. Mentitur terrena regna sibi vindicans, cur? 321. Per diabolum homo mor tificatus, quomodo? 220. Diabolus cum viniandi præcepti Dei auctor homini fuisset, ejusdem præcepti objectu victus ac ligatus a Christo fuit, 319. Diabolus homines captivos detinens a Christo quomodo devictus? 271. Diabolus Christum tentans, quomodo repulsus? 318. Quia hominem non esurientem per escam seduxit, ideo Christum esu rientem non potuit vincere, 318. Ad resistendum diabolo missus a Deo Paracletus, 208. Diaboli propositum quod nam, ut homines perdal? 228. Diabolo præsertim et angelis apostatis paratus ignis æternus, 221. Diaboli or gauum Antichristus; ejus iniquitas, superbis, ambitio, que? 321. Sedes ejus, ibid. Potestas, bella, præstigia, ibid. Diabolum non lum damnationis suæ accepisse sen tentiam, neque sempiternis cruciatibus addictum, trita veterum non paucis sententia; ex ea quid eruebant? 321 nol., ctvi. Cum diabolo qui in abscessione perseverant, angeli ejus sunt ac fili, non natura, sed operibus, 288 et seq. Diaboli sortem percipie! quisquis sine poenitentia in operibus malitiæ perseverabit, 291. Diaboli v.s homo peccator, 220. Diabolus. Vide Dæmones. Diaboli ministri Gnostici, în hominum perniciem, in quo? 228. Diabolus, cosmocrator sen mundi princeps a Valentinianis dictus, 26. Ejus se des. 26 Unde ortus, ex Valentino? 53. Quis ex Carpo cratianis? 104. Diabolo et hominibus quibusdam una et eadem essentia, ex Heracleone, 374, 375. Dies retributionis, de quo Isaias, quid? 146, 147. Die Dominico et Pentecostes, cur non fectitur genu? ab apostolis hæc orta consuetudo, 342. Dies in 12 boras dividitur, 182. Dies duodecim horarum, ex Marcosiis quomodo? 85 et not. Dierum, mensium et anni divisio ad Pleromatis divisionem non quadrat, 152 seq. Digitis manuum quomodo numeros indicarent antiqui? 82 et not. Diluvium cur a Deo inductum? 279 et not. Discipuli vellentes spicas die Sabbati, violatæ legis minime rel, cur? 237.: Discipulos dormientes Christus primo dimittens, patientiam Dei erga dormientes homines significabat, 259. Discipulus quisnam spiritalis? bic a nemine judicatos, ipse judicat omnes, 270, 271, 274. Quo modo judicat gentes? 270. Judæos, ibid. Marcionitas, 270, 271. Valentinianos, ibid. Gnosticos, ibid Ebionitas, ibid. Hæreticos Christum specie tenus hominem esse dicentes, ibid. Pseudo-prophetas, ibid. Schismaticos, 272. Omnes denique qui sunt extra Ecclesiam† 272. Dispensatio, quid? 28 not. Dives in Evangelio a Christo cur damnatus? 229. Divisio Pleromatis non quadrat ad divisionem anni, mensium et dierum, 152 seq. Docetarum omnium doctrina et argumentationes in veri tate non fundatæ, si Christus putative tantum homo, cur? 271 et not. DODWELLI quænam conjecture de tempore quo quiaque ab Irenæo conscripti libri? xcv. Refelluntur, xcvII, xcviii. Martyrum albo Irenæum eradere nititur; futilia ejus argumenta refelluntur, xc et seqq. Asserit animas quæ baptismo regenita non fuerint, tandem aliquando penitus interituras cuun. Refellitur, CLIV. Irenæi verba verteudo aperte corrumpit, ibid. Dominus, matris Achamoth nomen, 25. DOMITIANO imper. scripsit Joannes Apocalypsim, 330. Drachmæ amissæ parabola insane abutuntur Marcosii, 80 seqq. Duodecas Bonum Valentinianorum, 6, 7. Ejus myste ria el figuræ, 14, 145. Ejus typum non esse duodecim apostolos, 145 seq. Duodecastylum firmamentum, quid? 258 not. Dynamis, Logos, Sophia, Phronesis, totidem Eones, virtute duntaxat, non re ab inuato l'atre distincti, juxta Basilidem, xxX VIH. Emon, ubinam et quo tempore dogmata propagare ce pil? lxvi. Legis veteris studiosus observator, tord Qui nam ejus errores? ibid. Prave consuetudines, ibid. Eblonæi, a quo ita Duncupati? LIV, LXVI. Eorum erro res, lxvi. Quomodo inter se discrepabant, ibid. Priorum el posteriorum errores accurate distinguendi, ibid Pravee eorum consuetudines, quæ? ibid., 21, 103. Scripturæ quænam ab eis rejecta, mutilate, supposita? ibid. Eorum de mundi auctore et Jesu sententia, 105 et not. ▲ spiri tali discipulo, quomodo judicandi? 271. Incarnationem Filli Dei ex Maria Virgine Spiritu sancto cooperante factam respuentes, manent in veteris Adæ damnatione, 293. Theodotionem et Aquilam secuti, temere Christum e Joseph generatum asserunt, 215. Refelluntur, 213 seqq. Solum Matthæi Evangelium, non tamen integrum, sed mutilum ac depravatum admittebant, Paulum vero reji ciebant, 105, 189 et not. Lucam admittentes, Paulo apu stolo testimonium reddentem, temere Paulum rejiciebant, Ecclesiæ typus, statua salis uxoris Lot, quomodo? 269, 272. Jacob et Rachel, 258. Egressus ex gentibus, egressus Hebræorum ex Ægypto, 268. Ecclesia ex gentibus as sumpta, per uxorem Oseæ et Moysis significa a, 257. Ad Ecclesie formationem, hominisque perfectionem a Deo præfinita omnia, 283. Ecclesiæ persecutiones variasque Christi operationes prænuntiarunt veteres prophetæ, ar in se præformarunt, 272 et seqq. Ecclesia messuit qui ¦ quid a patriarchis et prophetis antea disseminatum, 261. Ecclesia, Abrahe semen, a Deo per Christum parenti suO promissam hæreditatem recipiens, 236. Ecclesia ex homi nibus fornicationis a Deo assumpta, et Filii ejus cominu nicatione sanctificanda, 257. Ecclesiæ caput est Verbun per quod omnia, 313. Ecclesia omnis Hierosolymitana Ecclesiæ ortum debet, 193. Mater est nutriens in vitam, 223. Persecutionibus non debilitatur, sed augescit, 272. Ab Ecclesia virgine generatio nova repetenda per fiem, 271 et not. Ecclesiæ munus Dei creditum, lides nustra, ad hominis vivificationem, 923 et not. Ejus auctoritas ne cessaria ad astruenda fidei dogmata, 173 not. Dei.Spiritus et veritatis depositorium dives; quicunque ab ejus unita te desciscunt in partem illius non veniunt, cur? cxv, 174 223, 272. Blasphemi, et impudentes sophista, 317. Carci ac cæcorum duces, adeoque fugiendi, 517.. Ad omneia doctrinæ ventum moventur, cur? 223. spiritali discipulo judicandi, 272. Ecclesie Christi veræ quænam in apostolicorum viro rum animis insita, et ab apostolis accepta notio? cxvm. cæteris quibuscunque societatibus quomodo discernitur? ibid. et seqq Hæreticos omnes ab ea excludit Irenæus, ibid. Falsa proinde, quam commenti sunt recentiores Protestantium ministri, Ecclesiæ notio, ibid. Quatuor ejusdem proprii, singu.aresque characteres, ibid. Unitas, ibid. Sanctitas, cxxi seq. Universalitas, ibid. Ab apusio lis accepta origo, ibid. If solius Ecclesiæ Romanæ ac ca tholicæ characteres, cxxiv seqq. In ea sola certus qua rumcunque controversiarum componendarum modus; extra eam, nullus, cxix seq. Nunquam desitura est, doctri namque puram et i.libatam perpetuo conservabit, tradel que, 275, cv, cXIY seq. Vause ea de re Grabii cavilla tiones refelluntur, ibid. Vera Christi Ecclesia per univer sum orbem diffusa, 48, 193, 278, cxxiv. Inanes Grabii tricæ, cxxv seq. Visibilis ac conspicua, cXXIV, CXXVI. Fidem ac Symbolum ab apostolis accepit, 48 et not. Sola veram ac vivificam fidem ab apostolis acceptan tradit, 175. Sectis quibuscunque antiquior, CXXIV. Catholica, depositorium dives, in quod apostoli contulerunt omnia quæ sunt veritatis; veritatem ubique prædicans, 178, 317, cix. Vani Protestantium cavilli, ibid. Extra ipsam nonnisi latrones, fugiendi, 178. Soli lumen Dei creditum, 317. Ejus una toto orbe anima, unum cor, una sibique semper et ubique constans fides et doctrina, 49, 51, 106, 222, 317. Ejusdem miracula vera et benefica, 164, 165, 166. Irenæi ætate adhuc communia, ibid. Dæmonum in vocationibus et magicis artibus ascribi non possunt, ibid. In ea sola veri martyres, verum martyrium, puraque ac sancta doctrina, 272, cxxiv. Extra eam nulla vera sancti las, cxxin Ecclesiam aliquam esse necesse est quæ inter omnes prima sit ac præcipua, omnibusque præsit;cur? cix seq Eam esse solius Ecclesiæ Romanæ prærogativam, ve ritas Ireno certissima, 175 seq. et not., cxx seqy. Importu nissimi loci pondus frustra declinare corantur Protestantes, cxxi seqq. Ad Romam Ecclesiam necesse est cæteras onities convenire, cur, et quomodo? ibid. Vide Romana Brciessa. In Ecclesia catholica traditio apostolica pura et illıbala semper servala, 175, cxiv seqq. Romains pontificibus aduiterari nunquam potuit, cxvi seq Medium quo ad mus

usque fluxit intemerata, successio episcoporum est legi time in Ecclesia catholica ordinatorum, CXIV, 175 seqq. In singularum Ecclesiarum archivis, episcoporum ab apostolorum evo sibi invicem succedentium Catalogus. Irenæi ætate exstabat. cxvu. Ad hanc episcoporum successionem hæreticos cur tam sæpe provocat Ire næus, cxiv_seqq. Ad confundendos oinnes hæreli cos, unius Ecclesiæ Romanæ Catalogum, omissis alits. evolvere sufficit; cur 175 seqq., cxx. In sola Ecclesía ca tholica Romana veri sunt ac při pastores et episcopi ab apostolis successionem ducentes, 175 seqq., 263, cxiv seqq. Singuli singulis Ecclesiis ab apostolis præfecti, cxv seq. tu alia quavis societate nulli veri pastores, cxv, CXVI seq. Ab illis solis veritas, germanaque Scripturarum ex positio petenda, 263, 270, civ seqq. Hic antiquus Eccle siæ status, e quo vera agnitio repetenda, 272 et not. Ecclesias omnes et singulas, omnesque ac singulos episcopos in errorem conspirare, impossibile; cur, cxıx seq. Ecclesiæ oblatio a Christo mandata, purum est et ac ceptum Deo sacrificium, 250. Ecclesia ab apostolis ac ceptum offert Deo sacrificium in universo mundo, quod nam, et cur, 219. Sola puram oblationem corporis et sanguinis Verbi incarnati offert Deo, 250, 251. Ejus sacrificium cur Deo acceptum, 250. In Deo omnipotente per Jesum Christum offert, 249. Ecclesia sub M. Aurelio motibus intestinis ob animorum dissensionem quas-ata; cur, Lxxix. Ecclesiæ quænam aliæ, præter Occidentales omnes, Romanæ consentiebant in disciplina Paschatis, LXXXV. Dissidentes, Aniceti et Polycarpi ætate, pacem et unitatem cum tota Ecclesia servabant, 341. Ab Ecclesiis Orientalibus et Occidentalibus dissidentibus funestum schismatis malum avertit Irenæus, quomodo, LXXXVI, .Lxxxvu, xc. Ecclesiis Orientalibus pacem restituit Victor papa, argumentis Irenæi virtus, xc. Ecclesia quam late jam Irenæi ætate per orbem diffusa, 49. Verorum adhuc miraculorum gloria coruscans Irenæi tempore, lxxix. Ec clesiæ in Galliis adhuc rarissimæ medio tertio sec., Lxxxm. In Ecclesiam totam Irenæi Christianæ religionis promovende studium, quomodo sese diffudit? Lxxxiv. De Ecclesia tota Irenæi discipulis verbis, scriptis et exemp is, quam bene meriti, LXXXIV. Ecclesin catholicæ ab apostolis traditis dogmatibus de angelorum prævaricatorum superbia et casu, necnon de restauratione omnium in Christo, Valentiniani quomodo abusi, xxx, xxxn. Ecclesia, Valentinianorum Eon, ho minis conjux, a Logo et Zoe orta, 6, xvn. Ecclesia com homine indivulse conjuncta, nec proinde ab eo diversa, aut re distincta, xxxiv. Ecclesi m et hominem a Vita et Verbo effluxisse, Scripturis abusus Valentinus linxit, XXIX. Ecclesia spiritale semen Valentinianorum, 28. Ec clesia inferior seu spiritales homines, cur imago superio ris Ecclesiæ a Valentinianis dicti, xxxix. Ecclesiæ terrena Homo, superior Æon, dux et præfectus, a quo scilicet per subditos sibi Alones informata, et in lucem edita, xxxix. Ecclesiæ locum, in Incarnatione Virginem adimplevisse Marcosii asserebant, xxxix. Ecclesia, quid ex Sethianis, Eccles'asticus Valentini.norum Eon, Hominis et Eeclesiæ proles, 7, xvII. Hoc nomen a Spiritus sancti pro prietate derivabant, xxx. Ecclesiasticorum nomine Ca tholici a veteribus non raro designati, 203 not. Vulgus eorum et plebem ita appellabant Valentinfaui, 203. Edessa caput Osrhoеnæ, Lxxxv. Eicton, que sensu vocatum a Mercurio primum omnium principium ab Egyptiis admissum xxv. Idem ac Bythus Valentinianorum, quomodo, ibid. Electione, non natura, boni homines aut mali, secus nec laudandi, nec vituperandi, 281, 252. Electivum cur appellatum novum a Potamone intro ductum in Alexandrinam scholam philosophandi genus, Eleemosyna præteritæ cupiditatis solutio, 242. Elementa mundi corporea, ex Achamothe tristitia et pavore orta, secundumi Valentinianos, 19, 20, 26. lis omnibus insitus ignis exitiosus, 26. E.ementa quatuor, quid significant, ex Marcosiis, 81. Eleusinia el Bucchanalia. abominanda ethnicorum sa crorum mysteria, quibus ethuica religio veluti turpi infa miæ labe semper fedata remansit, xxv. ELEUTHERUS papa 12 ab apostolis, Soteris successor, 176. Ad Eleutheri usque ætatem Valentiuum pervenisse, improbabile, xiv. Eleutheri episcopatum cum Antonini principatu componeus Tertullianus, gravis anachronismi reus, ibid. Ad Eleutherum papam scriptæ epistolæ a martyribus Lugdunensibus, nou a c.ero solo, cur, et qua de re, LXXIX. quo perlatæ, Lxxx et seqq. Eleutberusne, an Victor præproperas pacis litteras Montanistis concessit LXXIX, LXXX. Eædem, monente Praxea, revocatæ jam emissæ, ibid. Elias indignans valde propter populi transgressionem, milius agere edoctus est, quare, 256 Proprie beum non vidit, quid igitur, 256. Eliam vere assumptum in carne, minimeque in curru igneo consuniptam ejus carnem, Jon:0 et trium puerorum conservatio possibile demonstrat, 298. Ejus assumptio in proprio corpore, resurrectionem corpo ream Patrum quoniod præmonstrabat, 298. Cum Moyse in altitudine montis cuni Deu homine locutus est, cur, 255. Ubinam est cum Henocbr, 246 not. Eligendi potestas, cum indifferentia voluntatis ad utrumlibet, ab Irenæo vindicata contra Guosticos, clvu seqq. Eiloeuth, quid significat, ex Irenæo, 170 not. Eloe, quid significat, ex Irenæu, 170 et not. ELPIDIUS rhetor, Marci Memphitani in Hispaniis disci pulus, L. Quo anno a concilio Cæsaraugustano damnatus, ibid. Elpis, Valentinianorum Eon, Patricæ conjux, Hominis et Ecclesiæ proles, 6. Emeth, seu forsản Kneph, quo sensu vocatum a Mercu rio principium Deo solo Monopatore inferius, ab Ægyptiis admissum, xXV'. Eminentia Dei invisibilis quidem, at ejus providentia nequaquam ignota, 122. Emissio, quiJ, 131. Emissionum Eonum explicandarını rationes, quæcunque afferri possunt, repugnant, 138 seqq Emissiones Eonum Valentinianæ, gratis excogitata, 155. Nulla earum ratio reddi potest, 136 seqq. Gnosticis acceptæ, 151. EMPEDOCLES, unus e philosophis ethnicis a quibus Va lentirani materiam systematis mutuati sunt, xxu. Ex subjecta materia facta esse omnia doruit, 134. Encratite, seu Continentes, Tatiani discipuli, lxxI. ENNE, Bythi conjux, 5, xvii. Charis et Sige appellata, ibid. Cum Bytho indivulse conjuncta, nec proinde ab eo diversa, aut re distincta, xxxiv. Nun et Veritatem parit, 5. Ab Enucca Patris, et Nu immediate emissos asserebant angelos Simon, Menauder, el Saturninus, quid inde, XXXV. Enna Valentinianorum, ipsamet Chaldaicoruni Intelligentia, quomodo, xxvi. Ennota quid, ex Irenão, 129; ENOCH sine circumicisione Deo placens, conservatur usque nunc testis justi judicis Dei, 246. Enoch et Elias in paradisum terrestrem translati, juxta apostolorum disci pulos, 298. Enochi cum proprio corpore translatio resur rectionem justorum præmonstrabat, 298. Euthymesis Sophiæ, quid, 9, 11. Partus informis est, et femineus, ibid. Achamoth dicitur, 18. Vide Achummoth. Secuuda Ogdoas dicta, 16. Revera intra naturæ ange'icæ limites a Va.entinianis conclusa, quid inde, xum. Va lentinianis conficta, tai:quam malorum omnium semiaarium et radix, xxii. Sophia separari non potuit, 110, 141. Separata, passiones concipere non potuit, 141. Ab en passiones separari non potuerunt, ut fierent mater æ substantia, 141. Ejus imago esse non potest Jura apre stasia, 145. Enthymesi ophiæ cum anima mundi Plato nica vix major affinitas, XL et seqq. Enthymneseos vani perturbationum æstus, earumque ab ea secretarum con densatio, etc., quomodo in Platonicorum placitis adum brata, XLI. Ephesia Ecclesia a Paulo fundata, 178. In ea perma net Joannes apostolus usque ad Trajani tempora, ibid Ea fidei a Paulo accepta el conservatæ testis est verus, 178. Non Ephesini tantum presbyteri, sed et proximarum civitatum episcopi a Paulo Mi.etum advocati, juxta Ire næum, cxviii. Quid inde contra Puritanos, ibid. EFICBARMUS Pythagoricus philosophus, cujus disciplin™ seipsum tradidit Plato, xxu. EPICURUS unus e philosophis ethnicis a quibus Valenti‹ niani materiam systematis mutuali sunt, xxn. Epicuri et Democriti prima rerum principia, 133. Umbræ et vacui Valentinianornm auctores, 135. Epicurus Marcionis con siliarius a Tertulliano dictus, 223 not. Ab Epicureis Deus otiosus fictus, nullam rerum creatarum curam habens, 223 not. Epimenidis circa triplicem mundum excogitata doctrina, ipsissima est Valentini bypothe is, quomodo, xxv. EPIPHANES ex patre Carpocrate Alexandrinus,ex matre vero Alexandria Cephalenius, XLVII. Piatonice phi oso phise peritissimus fuit, ibid. Egregiis dotibus abusus, ne fariis dogmatibus patris ampliatis, ad Secundum et fautores cjus se app.icavit, ibid. et XLVI. Quænam ejus dograata, ivid., xvi, 54, 330 seq. Junior adhuc norte iminatu ( præventus, quo anno, incertum; vix tamen Adriano prin cipi superfuisse potuit. Ei mortuo divini honores a Co phaleniis delati, ibid Quosnam scripsit libros, isid, luxta

Epiphanem justitia Dei quid, 350. Apud Deum nullam esse personarum acceptionem, imo omnibus, etiam animantibus, juste et æqualiter ab eo hona sua distribui, qua mente asserebat, 350, 351. Ejus adversus auctorem veteris legis maledicta, 351. Valentino et Ptolemaitis quomodo differebat, XLVI. Cur a Clemente Alexand. proving auctor dictus est, ibid. Ejus bypothesim irridet Irenæus, 54, 55. Epiphanes et Carpocrates filius ejus Adriano imperante nefarias suas hæreses confirma runt, xv, xvi. Circa vocem Epiphames misere lapsus Irenæi interpres, Tertulliano præbuit offendiculum, EPIPHANIUS verba aliqua e Lucæ exemplaribus a Catho licis quibusdam abrasa fuisse queritur, 219 not. Episcopales sedes in Gallits paucissimæ Pothini et Ire næi ætate, Lxxxu et seqq. Episcopis quos instituebant apostoli, tradita quæcun que scitu necessaria erant; cur, 175. Ab episcopis solis, qui successionem habent ab apostolis, legitima Scriptura rum expositio et doctrinæ veritas petenda; cur, 262. cxv. principali successione qui absistunt, quomodo ba bendi, ibid. Episcoporum legitime ordinatorum successio traditionem apostolicam transmittit, 176. Certissimum argumentum quo demonstratur traditionem apostolicam illibatam in Ecclesia conservatam fuisse, cXIV seqq. Hinc prosternuntur Calviniani, Lutberaní, etc., ibid. Hauc suc cessionem cur tam acriter urget adversus hæreticos Irenæus, cxiv seqq. Sola catholica et Romana Ecclesia ea legitima episcoporum successione gaudet; sola profude apostolica et vera, cxv seqq., cxxiv. Episcoporum succes sionum ab apostolis catalogus Irenæi ætate in archivis Ec clesiarum omnium exstabat, CXVR. Singulares proinde in Ecclestis constituti ab apostolis episcopi, presbyteris jure divino superiores, ibid. et seq., 201 not. Inter lot episco pos tam longe a se dissitos, quomodo unitas fovenda, cxix et seqq. Episcopos omnes singulasque Ecclesias in errorem conspirare impossibile est; cur, cxix, cxx. Epi scopis quibus apostoli tradiderunt Ecclesias, hæretici omnes valde posteriores, quo sensu, Lx, 317. Episcopi et presbyteri non tantum Ephesi, sed etiam reliquarum proximarum civitatum a Paulo apostolo Miletum convocati, 201 not. Episcopi fratrum nomine a veteribus nunquam designati, Exxxi. Episcopis solis credita quatuor priori bus sæculis administratio sermonis in Occidente, xcvн. luter episcopos olim mos promiscuus eucharistiam ad sese mutuo ir..nsinittendi, paschali tempore, 341 not. Episcopi in Galliis vix alibi quam Lugduni esse potuerunt M. Au relii anno 17, LXXXI seqq. Episcopis pluribus Victoris nimi severitas in Asiaticos disp.icuit; cur, Lxxxvi. Ire næo præcipue, ibid. et LXXXVII. Error prodire timet nudus, sed veritatis speciem induit, ESDRAS legem et prophetas restituit, quando, 216 Ethnici ab ipsis rebus creatis discunt unum esse Deum mundi conditorem, 126. Dei providentia niundum hunc dirigi confessi sunt, 223. Apud ethnicos Christiana religio majorem sibi auctoritatem non acquisivit ex sacrorum ac profanorum mistione, qua ornata est pbilosophia Plato nica, quinimo, xxiv. Ethnicorum sacra quanti faciebant Platonici, L. Cur et tantum pariter æque ac Pythago rici vocabulis in eorumdem sacris adhibitis tribuebant, ibid. Ethnicis ipsis Valentiniani pejores, quomodo, XLVI. Ethnici congruentiora nomina imponunt duodecim diis suis, quam Valentiniani duodecim onibus suis, 136. Ab impuris ethnicorum Platonicorumque initiamentis Marco slorum redemptiones manarunt, Liii. EYANMAZ Damen Antichristo convenire potest; de hoc tamen nihil afturınandum, 329 et not. Eucharistiae sacramentum quibus sacrilegiis a Marco et discipulis contaminatum, L. Eucharistiam consecrare se fingil Marcus magus, vinumque in Christi sanguinem ine ris præstigiis convertere, 60, 61. Hinc manifestum, admis sain ab co transsubstantationem, præsentiamque realem, L seq., cxxxix. Eucharistiam offerendi potestatem laicis competere nunquain dixit Irenæus, CLI seq. Grabíus id absurdum Irenæo aftingens, castigatus, ibid. Eucharistiam verum esse Christi corpus et sanguinem, per veram et realem panis et vini transmutationem in idem Christi cor pus et sanguinem certissima veritas ab omnibus tum hæ reticis, tum Catholicis Irenæi ævo aguita et propugnala, CXXXIX et seqq., 251 et not., 270, 293 et not., 291. Ea adeo constitit Irenæo, ut Gnosticos negantes Verbum di vinum esse mundi opificis Filium, veramque carnem susce pisse, et carnem aliquando resurrecturam, inde confutet, CXL seq., CXLII, cxLv seqq., 231, 270, 293 seqq. Nisi ea fuisset Irenæi fides, vana et ridicula essent ejus argu vinta, cxLi seqq., cxliv, cxLvi, cxlvu. Grabfi aliorumque Calviuianorum vanæ exceptiones refelluntur, eXLIV, CXLV, cxlvi seqq. Invocatio Dei super panem ei vinum, certis simam eorum transmutationis in Christi corpus et sangu! nem argumentum; cur, CXLH seq, 251. Eucharistico Chri sti corpore et sanguine carnem nostram ali et nutriri, ları vere quam pie affirmare potuerunt SS. Patres; potuerazi et negare; cur, cxLvm seq., 194. Catholica de præsentis reali et transsubstantiatione doctrina, a Cyrillo Jerosoly mitano, Gregorio Nys eno, Joanne Damasceno, et aliis antiquis Patribus, ipso fatente Grabio, propugnata, cxux seq. Albertini et Claudii de Paschasio Radberto commenta omnino ruere, Justinuinque martyrem et Irenæum idem cum Cyrillo, Nysseno et Damasc. sensisse, necessaria Grabianæ confessionis consectaria, CL seq. Eucharistia, ex Ireno, constaus ex duabus rebus, terrena et cœlesti, aliud præsentiæ realis et transsubstantiationis argumentum, CXL seq., 231. Eam pro vero ac proprio dicto novæ legis sacrilicio, ipso fatente Grabio, habuit Irenæus, CXL, CXLIX, 249, 250 seq. Hoc sacrificium purum ac novum veteribus sacrificiis substituit Christus, toto orbe nomini Domini offerendum, 249. In eo Verbum vere Deo offertur, 251 et bot. Eucharistia, vero Christi corpore ac sanguine, nutrita caro vitæ æternæ capax est, 291. Eucharistia sententiam nostram de resurrectione carnis et de Verbo incarnato confirmat, 251. Eucharistia primis Ecclesiæ temporibus a summis pontificibus in unitatis et pacis signum absentibus ac dissitis transmissa, 541 not. EUCLIDES senior, postremus quem Plato Athenis audi vit, xxu. Ab eo Megarica secta, ibid. Eulogiarum nomine Eucharistiam Paschali tempore o!im ad sese mutuo transmittendi mos inter episcopos promi scuus, 341 not. Eunucho fidem in Christum Jesum Philippus facile sua sit; cur, 260. Philippo baptizatus, cur cito ab_eodem derelictus, ibid. Eunuchus Christi adventus in Æthiopia præco, suæque gentis apostolus, 196, 200. EURICUS Pythagoricus philosophus, cujus disciplinæ se ipsum tradidit Plato, xxii. EUSEBIUS. Ab Eusebio quænam assignata de Valentini ætate epocha, xiv. Ex Eusebii Rufüniani Latinis collectum fuisse a recentioribus martyrologis Lugdunensium marty rum XLVIII numerum, inane Dodweli commeulum, xcii, Eva cur a Deo statim post lapsum interrogatur, 221. Serpens vero minime, cur, 222. Ob peccatum a Deo non maledicta, pluribus tantum ærumnis fit obnoxia, 221. Eva fortior, imbecillior vero Adam in transgressione præcepti; illa digna venia fuit, hic vero minus, cur, 344 Eve in obedentia generi humano causa facta est mortis, 220 et al. Evæ virginis contumacia cum Mariæ Virginis obedientia confertur, 220 seq., 516. Evæ virginis Maria virgo ſit advocata, el per obedientiam genus humanum servat, 316. Evangelica præcepta legem non solvunt, sed impient; quomodo, 242. Evangelica historiæ plurima ac maxime necessaria capita per Lucam solum novimus; quænam illa, 2u2. Evangelistæ quatuor nonnisi audita aut inspirata seri pserunt, 171. Evangelistis qui non assentit quosnam spernit, 174. Evangelium. Ut Evangelii testamentum aperiretur, mor tous est Christus, 303. Evangelium seu Testamentum No vum priora alia longe superat, 191. Evangelium, Adel nostræ columna, 173. Evangelium undique spargit iucor rupt bi.itatem et vitam, 190. Evange.ii die illucescente cur superbius quam antea sese extulit Platonica doctrina, Evangelium novum a Basilide scriptum, Lxt. Evange lium Matthæi solum admittebant Ebionæi, 105. Evange lium Lucæ mutilat Marcion, 106 Evangelium Judæ prodi tori afdictum a Caianis, 112. Evangelium novum Valentino falso attributum, nequidem contradicente genuino Ter tulliano, XVI, xvn. Evangelium novum fictum a Valenti niais, et ab eis falso veritatis titulo nuncupatum, 192. Evangelii loca quibus abutebantur Marcosii, 92, 93. Evan gelium de quatuor mundi angulis inscriptum, ex quorum officina prodiit, Liv. Evangelium imperfectiori legi suc cedeus Deum non immutat, nec alium Patrem, Christumve alium, Dei filium, nec alium Spiritum sanctum annuntiat, in quo igitur lege præstantius, 206, 238, 242. Evange i doctrina non alia quam Dei unius et ejusdem, creatoris omaium per prophetas annuntiati, legis auctoris, Patris Domini Jesu Christi, et præter eum nullius, 183 seqч., 228 seqq. Idem evincitur ex iisdem Evangelii partibus quas Gnostici retinent, suisque erroribus patrocinar com tendunt, 189, 190 Evangelia quatuor, nec plura numero, nec pauciora, 190. Mysticæ hujus numeri rationes, ibid., cvi seq. Alia qui admittunt, audaces et blasphemi, 192 Evangelia quatuor, quatuor Ecclesiæ columna, 190. Qua tuor mundi regionibus respondent, ibid. Evangelium

quadfiforme, 190. El respondent quatuor testamenta diversis temporibus a Deo generi humano data, 191. Quatuor animalibus Ezechielis mystice significatum, 190, 191. Evangeliorum quatuor spiritus unus et idem, 190. Evangelia quatuor, a quibus scripta, 174. Quodnam pri mum scriptis consignatum, ibid. not. Evangelium Matthæi Hebraice scriptum, 174. et not. Utrum Hebraica illa lin gua eadem sit cum veteri, ibid. Evangelium Marci Deum unum et eumdem Patrem cœil et terræ conditorem docet, 188. EVARISTUS papa, quartus. Clementis successor, 176. Exarchicum jus in Galliis nullum secundo Ecclesiæ seculo; cur, LXXXII. Excæcare quo sensu Deus dicitur, 266, 267. Exemplum rerum condendarum ab uno Deo sumi po tait, 124, 157. semetipso accepit Deus_mundi creator; secus progressus in infinitum dabitur, 137. EZECHIEL non proprie Deum vidit, 256. Faciem Dei vivi in cœlis facies nostra videbit, 301. Fato omnia, et Deum ipsum subjici, Valentiniani a Stof cis et poetis acceperunt, 134. FELIX (S.) presbyter, Irensi discipulus, Valentiam ab eo mittitur, LXXXIV. Femina, et natura et lege mari subjecta, 348. Feminæ Eones, masculorum affectiones sunt, nec ab lis disjungi possunt, 128. FERREOLUS (S.) presbyter et martyr, Irenæi discipulus, ab eo Vesuntionem mittitur, Lxxxiv. FRRUCCIO (S.) diaconus et martyr, Irenæi discipulus, ab eo Vesuntionem mittitur, ibid. Fides. In fide ipsa homo liber et suæ potestatis, 282. Fides in præputio patriarchis primum ostensa, postea subtracta; cur, 261. Fides in præputio typus, Zara, cur, 261. Fides ante circumcisionem erat in Abraham et in reliquis justis, 261. Fides Abrahæ adhuc in præ Palio, prima et novissima facta est, quo sensu, šbid. Fidei nostræ patriarcha et propheta Abraham, 257. 258. Fides Abrahæ et nostra, una et eadem, quomodo, 258. Fides in Messiam venturum non sola justificabit, quid præterea, 212 not. Fidem, justitiam et obedientiam, non sacrificia, Deus a Judæis exigebat, propter illorum salu tem, 249. Fides in Christum, ac Novi Testament libertas a prophetis annuntiata, quomodo, 274. Fides in Christum a prophetis et patriarchis prænuntiata, ex eorum vatici niis facilior evasit, 259. Fides et vocatio gentium in Isaac et in Rebecca partu præsignificata, 258 Fidem ab aposto Jis eorumque discipulis accepit Ecclesia, 48, 173. Fidei unius et ejusdem transmissio ab apostolis usque ad nos unde eruiturs176. Fidem nostram solis ab apostolis suc cessionem ducentes pastores custodiunt, 263. Ad tidem Christi converterunt facilius apostoli, quos jam institue rant prophetæ, 260. Fides tota hominibus annuntiata, symbolo apostolico explicite non continetur, 175 not. Ad fidei nostræ probationem tradita evangelica libertas, 217. Fides circa Patrem et Filium sat evidenter ostensa, ab omnibus comprobanda fuit, in amicorum salutem, inimi corum vero reprobationem, 234. Fides nostra sola vera, firma et non ficta, unde habetur, 216. Fidei nostræ coll formatic, Spiritus sanctus, 223. Fides nostra Dei munus Ecclesia creditum, ad vivificationem hominis, ibid. et not. Fidem Ecclesiæ qui effugiunt, putidam aquam de ceno bibunt, 223. Per tidem generalio nova petenda ab Eccle sia, 271 et not. Fides Ecclesiæ catholicæ a prophetis et apostolis orta, una sibique semper et ubique constans, 23. Fides una eademque firma in Ecclesia sola catholica circa Deum unum Patrem, Filii ejus incarnationem, Spi ritus sancti donationem etc., 317. Fides una et eadem in doctis et indoctis, 50, Fidei consensionem primis tem poribus commendat jejuniorum diversitas, quomodo, 510, 541. In fidei mysteriis sobrie sapiendum, 317. Errorum quibus olim fides contaminata fuit, quidnam fomitem mi nistravit, xxiv. Fidei catholicae "eritas ex pugnantibus secum invicem hæreticorum sententiis magis elucet, 47. Per fidem et Spiritum Dei homo insertus ex oleastro fit im fructifera, 301. Secus si insertionem non assumit, ibid. Fidem qui habent in Patrem et Filium, et eloquia Dei meditantur, mundis animalibus ruminantibus, et un gulam duplicem habentibus quomodo significantur, 302. Fides Marie Evæ incredulitati opponitur, 220 et not. Fides catholica, quantum ex Irenæi doctrina juvari po‐ test, cvii et seqq. Fides Justini in Deum unum creatorem, Patrem Domini nostri, quam firma, 233, 254. Per fidem cum Deo conjunctus, qui Deo credit; separatus autem a Deo, qui non credit, 323. Utriusque sors, Verbo judice, quam diversa, 326 Fides hominibus vitam impertit, ve Juti anima corpori, 223 et-not. Fides pura ad sacrificium purum requisita, 251. Per fidem et obedientiam non om nes sunt filii Dei, licet omnes sint per naturam, 288. Pi des et spes, quomodo in futuro secule perseverabunt, 157, CLY. Fides et charitas, sine operibus, ad salutem sufficiunt, ex Carpocratianis, 104. Fides Christiana, quando primum apud varias Occidentis nationes invecta, 49 not. LXXXII seq. Fideles genus sunt Abrahæ, 233. Eamdem cum Abra ham fidem sortiti, secuti sunt et ipsi Verbum Dei, 235. Dii appeilati, quare, 180. Non simpliciter, sed cum addita mento, 181. Spiritu sancto percipiunt salutem; qui vero contemnunt eum, justissimo judicio excipieudi, 274. Ubi primum appellati Christiani, 199. Filius Dei. Circa Filii Dei incarnationem et veram hu manitatem Gnosticorum omnium varii errores, 189. Filii Dei unigeniti varia nomina et rationes in totidem ones discerpendi, undenam a Valentinianis occasio captala, xxx. Fi ium Dei specie tenus factum hominem dicentes Va lentiniani, vani sunt, 292. Filius seu Verbum semper et ah æterno exstitit cum Patre. 253, 235. Non extra, sed in sinu Patris, 189. Unus cum Patre Deus, 184. Filio Dei communicat in omnibus Pater, 158. In Filio Pater 199. Filii nomen proprium Patris est, 249. Filii generatio Patre, 190, 191. Filli invisibile, Pater, 234. Filius, visi bile Patris, 234. Mittitur a Patre, 234. Filius Dei semper et ab initio revelavit Patrem angelis et omnibus a quibus vult cognosci Pater, 163. 234, 235 seq., 254 seq. Ita reve Javit Patrem, ut invisibilitatem ejus semper custodierit, 255. Filius, agnitio-Patris, 234, 235. Per Filium adoptive visus est Pater, 254. Filius Patrem tanquam Deum an nuntiavit, Filio pariter testimonium perhibente Patre, 180. Filius notum facit Patrem, Pater vero Filium, 189, 234, filius sine Patris beneplacito cognosci non potest, 254. Filium esse agnitionem Patris, agnitionemque Filii in Patre, et per Filium revelatam esse, quo sensu dixit Irenæus, cxxxi. Filii et Patris dispositiones quasnām pēr vulgavit Spiritus Dei, 272. Filium et Patrem nullatenus cognosci posse Christus non docuit, alioquin supervaca neus adventus ejus, 234. In Filio Patrem viderunt om nes, non omnes crediderunt, 234. Sine Filio Patrem cognosci posse Judæi putantes, a Deo quoque defecerunt, 236. Filii Dei agnitio, agnitio salutis, 186, 195. Filius, Deus ac Dominus a Spiritu sancto merito appellatus, 180. Nonnisi per Filium Deus, Christique adventus ab ullo unquam cognitus est, 233. Filius Dei passim in Scri pturis inseminatus, 239. Is est qui passim in Scripturis vel cum Abraham et Noe loquens, vel Adam quærens, vel Sodomitas judicio excipiens, vel Jacob in via dirigens, au' de rubo cuin Moyse loquens inducitur, 239. In figura hu mana ad Abraham et Moysem locutus est, 236. Unus erat ex tribus qui Abrahæ apparuerunt, quem adoravit, et Dominum Deum confessus est, 235, not. Salutaris Des appellatus, 185. Ejus incarnatio a Deo promissa, 185. Filius cum Patre Deus ac Dominus a prophetis et aposto lis prædicatus, et præter eum nulla alia res, 183. Filiom Dei, filium hominis factum prophetæ prænuntiarunt, quo modo, 273. Filii Dei adventum Moyses et prophetæ præ dicaverunt, 229, 235. Filii Dei adventus quis et qualls a prophetis annuntiatus, 239. Filii sui incarnationem Deus Pater omnium operatus est et novam generationem ostendit, 293. Filius missus a Patre, non ad modum pre photarum. sed principalem auctoritatem habens, 278. Filius Dei unigenitus ab eodem Deo Patre qui a lege et prophetis annuntiatus est, in salutem hominum venit, 314. Ipse ejusdem Dei vox per quam homo præcepta accepit, 31. Filius comprehensibilis et visibilis appel latus, 189. Filio Dei adveniente nova omnia facta sunt, 185. Filii divinitas et incarnatio astruuntur, 180. Distincta ejus hypostasis, 180 not. Filius Dei semper exsistens apud Patrem non tune cœpit cum carnem assumpsit, 209. Filius Altissimi et filius David, unus et idem, 205. Filius Dei vere factus est homo, 271. Verus Deus et verus homo. 208, 210, 214, 258. Verbum Patris est simul et Filius bominis, 213. Filium ignorare non potuerunt apostoli, 199. Filius Dei visibilis et passibilis factus, cur, 255. Factus hominis filius ut et bomo filius Det fieret, 185, 212. Filio Dei bomine facto conteri serpentis caput, inimicumque vinci decebat, 318. Cur Filius Dei magiste, Doster verus homo fieri debuit ut doceret nos, 292. Ac redimeret, ibid. Non vi, sd suadela, 292. Filius Det per incarnationem salutem hominibus in compendio præstans, 209. Salus, Salvator, et salutare vere dicitur et est, 186 Filii imaginem accipit homo per Spiritum sanctum, 218. Ad Filium per Spiritum sanctum, ad Patrem vero per Filium justi ascensuri, 337. Filius mensura immensi Pa tris, quomodo, 231, cxxxi. Filil figuratio ab Irenæo et SS. Patribus Spiritus sanctus appellatus, 256 et not. Patri ad omnia ministrans quo sensu, ibid. 235.299. cxxxi. et seq. Filius et Spiritus sanctus, Verbum et sapientia,

Dei manus, quo sensu. 228, 253 not., 295 not., 299, Cxxvi. Filio Dei ignorationem diei extremt judicii non ascripsit Irenæus. Explicatur ejus sententia, cxxx¡u et seq. Vide Verbum. Filii Dei sunt omnes secundum naturam, non autem om nes secundum fidem et obedientiam, 288. Filiorum lucis et filiorum tenebrarum, Verbo judice, sors quam diversa, 526. Filiorum major est obedientia et pietas, quam servorum, cur, 242. Filios oportet magis timere quam servos, quo sensu, 247. Flagitia quæcunque non inquinant spiritales, ex Va lentinianis, 29. Flatus vitæ incorporalis et immortalis, 300, 301. FLORA. Ad eam a Ptolemæo scripta epistola, quid erro rls continebat, XLIX. Floriani quinam dicti hæretici, lxxit. Eorum dogmata, FLORINUS quis, et quæ ejus fortuna, civ. Polycarpi disci pulus, Irenæi sodalis, ibid. Ejus errores quinam, ibid. et cv. Ab Irenæo scripta adversus eum epistola, ibid. Quo anno, cv. Fragmentum illius epistolæ, 339. Ejus occasio ne pariter scriptus liber De Ogdoade, cv. Hujus libri clau sula, 339. Florinus in imperatoria aula splendide agens ab Irenæo adhuc puero visus, 359. Forma e carlo decidus, causæ rerum exemplares, ex Democrito, 133. FORTUNATUS (S.) diaconus et martyr, Irenæi discipulus, Valentiam ab co mittitur, LXXXJV. Fratrum nomine episcopi a reteribus nunquam desi gnati, uxxxit. Gallia. In Galliis quando primum suscepta fides, 49 not. Quando primum visa martyria, ibid., LXXxm. In Gal liis rarissimæ adhuc Ecclesiæ medio tertio sæc., ibid. Rarissimi aut forte nullidum episcopi, Pothini et Irenæl ælale, LXXXI et seqq. Galliarum Ecclesias vix alius præ ter Lugdunensem episcopum episcopali jure regens, Irenæi ætate, LXXXII, LXXXIV. In Galliis episcopi vix alibi quam Lugduni esse potuerunt anno 17 M. Aurelii, LXXXII, LXXXIv. In Galliis nullus patriarchicum, metro politicum aut exarchicum jus secundo Ecclesiæ sæculo LxxxI. Galliæ Ecclesiarum sententia de Paschatis cele bratione, LXXXVI. In Galliis Lugduni et Viennæ persecu tio excitata, quo tempore, LXXIX. In Gallias profectus Irenæus Lugdunum venit, quando autem, a quo, et qua occasione missus, incertim, LXXVIII, LXXIX. Quænam ibi zeli sui specimina edidit, LXXXIV. Galliarum apostolus lumenque Gallorum Occidentalium dictus, LXXXIV. Generatio Verbi divini incnarrabilis, et soli Deo nota, 158. Non sunt sui compotes qui eam enarrare audent, 158. Generatio duplex in Christo, 212. Generationes quot a Luca memoratæ ab Adam usque ad Christum, juxta Irenæum, 219, not. Gentes et linguas tot fuisse quot generationes Christi, plures ex antiquis crediderunt, 2!9 not. Gentilium sacra quanti faciebant Platonici, LM. Cor et tantum pariter, æque ac Pythagorici, vocabulis in eorum dem sacris adhibitis tribuebant, ibid. Gentilium theologia naturalis undenam perfectionem et ornatum mutuata, et quomodo Evangelii sanctitati opposita, xxiv. Duo tamen, quibus vanæ excusationis velum obduci non potuit, ibid. et xxv. Gentium fides et vocatio in Isaac et in Rebeccæ partn præsignificata, 258. Et per uxorem ab Osea et Moyse assumptam, quomodo, 257. Ex gentibus egressus Eccle siæ, egressus Hebræorum ex Ægypto typus, 268. Gen tium ad fidem vocatio, mysterium hominibus impervium, 51. Ad gentes etiam promissionis Abrahæ factæ fructus manavit, 235. gentibus Christus recipiendus erat, a Judæis autem occidendus, 257. Gentibus melioribus colo nis, vineam Dei a malis ablatam, Christus locaturus venit, 278. Gentium multitudo in unam fidem convenientium, Christi merces, 28. Gentilium conversio difficilior quam Judæorum, 260. Ex gentibus qui credunt, pater eorum Abraham, 258. Gentium fides generosior quam Judæorum, 260 Gentes et infideles justis ad salutem quomodo pro sunt, 527. Gentilibus vulgata calumnia, Christianos onines magicis artibus deditos,, eorumque cœtus corruptelarum omnis generis officinam esse, unde manavit, LVI. Gentes indicat spiritalis discipulus, quomodo, 270. Adversus gentes editus ab Irenæo liber seu potius sermo, De scien tia inscriptus, cv. Eusebius et Hieronymus hic corri gendi, cv. gentilibus si quæ ad vitam necessaria accipimus, a fortiori ab Ægyptiis quidquam accipere potuerunt Hebræi, 268. li nonnisi temere damuari pos Sunt, 268. Genus humanum instauravit Verbum idem Dei, a quo nos conditi, 312. In genus humanum gratia uberior per Christum effusa, 379. GLAUCIA, vir obscuri nominis, quem Basilides præce ptorem habuisse gloriabatur, LIX. Gloria majori gradu dilectio Christi major ab ipso re muneranda, 213. Gnosticorum nomen undenam deductam, XXV. I quid, juxta Gnosticos et Platonicos. Hanc vocem utrique cur sibi arrogabant, xxv. Gnosticorum titulo quinam se insolentius efferebant, et cur, Lxxu. Quis primus super bum hoc nomen sibi suæve sectæ indiderit, incertum, Lxxn. Patribus quibusdam quo sensu specialis Gnosti corum secta constituitur, ibid. Gnostict sese spiritales vocabant, 204.Gnosticorum ætas et princeps, 179. Gno stici omnes a Simone Mago orti, 115. Gnosticis ommibus cum Simone eadem pene dogmata, Lvit. Gnosticorum hæresis a Simone Mago et Menandro propagata, apostolo rum ævo altas jam radices egerat, xx. It forsan in quos digitum intendit Apostolus ad Timotheum scribens, xx. Gnosticorum omnium doctrinæ fundamenta, unde eruta, Evil. Gnostici quorumnam philosophorum libros circum ferebant, xxn. Platonicæ potissimum philosophie operam dabant, xn. Omnium hypothesis eadem re ac Platonico rum mundus intelligibilis, XL. Gnosticorum Valenticia norumque hæresis purus ethnicismus varie interpolatos et novis accessionibus ex Christiana religione auctus, xx, xxI. prioribus Gnosticis aut Valentino Dei unita tem negatam fuisse, improbabile prorsus, et a verosimili abhorrens, xxxin. Gnosticis veteribus omnibus quæDIM assignata malorum radix et origo, xxxt. Gnostici veteres a quibus suam de duplici principio hæresim repetiere, XLB. Gnostici quidpiam extra Deum fingentes, progressum in infinitum admittant necesse est, 116. Juxta Gnosticos adulterantes Scripturas Deus verus a nullo cognitus ante Christi adventum, 233. Gnosticis adversus suum factorem blasphemantibus nulla excusatio, 187. Gnostici alterum Patrem, et quidem incognitum e Christi verbis temere eruunt, 236. Parabolis abutuntur ad alterum Deum inda cendum, 126. Dicentes Deum Patris alterius typum et imaginem esse, refelluntur, 252. Juxta Gnosticos Deus coli et terræ non vere Deus est, 228, 250. Refelluntur, 229. Deum cœli et terræ conditorem, Christi Patrem negantes, confutantur, 229. Contra Gnosticos Deam unum et eumdem utriusque Testamenti esse auctorem, senioris cujusdam auctoritate confirmatur, 269. Gnostico rum errores circa Dei, veteris et novæ legis auctorem, ex ipsismet Evangelii a se retentis et citatis partibus convelluntur, 189, 190. Contra eosdem etiam unius per sonæ Christi et Jesu passibilis veritas confirmatur, ibid. Deum fingentes humano generi minime communicantem, neque terrena administrantem, magnum Deum adinve nisse putabant, 223. Contra Gnosticos, Patrem supremum propriis caruisse instrumentis, per quæ vera sine erroris admistione loqueretur, nonnisi temere asseri posse pm hatur, 276. Gnostici in uno vero Deo animum sistere don potuerunt, 252. Deos plures fingebant, 223. Deas plures confingentes, Patres multos simulantes et Filium Dei dividentes, seductores sunt et pseudoprophetæ, 207. Gnosticorum Deus Pater, gratis effictus, 126, 254, 252. Gnosticorum errores circa mundi creationem, 188. Juxta Gnosticos quænam creationis mundi causa, 224. Quis mundum creavit, 188. Demiurgum non a semetipso re rum condendarum typos, imagines et modum, sed d² super accepisse effutientes, refelluntur, 253. Gnosticoral omnium sententia de mundi creandi ac regendi munere angelis imposito a Platonicis fontibus effluxit, xLII, XLM. Juxta Gnosticos multiplex angelorum ordo, varia officia et veluti præfecturæ, xxxix. Gnostici prophetas a De miurgo inspiratos et missos dicebant, 276. Eosdem partim a summitate, partim a medietate, partim a Demiurgo affla tos locutos fuisse asserentes, refelluntur, ibid. et seqq., Gnosticorum varii errores de Jesu Christo, 186, 201, 209. Evangelii doctrinæ directe oppositi, 206. Unum Christum Jesum confiteri tantum lingua, re vero eumdem dividere convincuntur, 206. Christum a Jesu temere dividentes, mendacii arguuntur, 208, 209. Christum im passibilem a Jesu passibili dividentibus, posterior priore melior contra ipsos demonstratur, 211. Primogenitum mortuorum nesciunt, 229. Christum, aut Salvatorem, aut Verbum incarnatum negant, 188, 189. Passionem Domisi extensionis Christi superioris supra Horum typum esan dicentes, refelluntur, 277. Gnosticis negantibus Christum esse Prium Verbum Dei, itemque carnis resurrectionem impugnantibus; eucharistiam vere corpus et sanguinem Domini esse constare non potest, 251 et not., cax et seqq. Gnostici veram et realem Christi corporis et san guinis in eucharistia præsentiam ac transsubstantiationem

admittebant, cXXXIX. Gnosticorum errores circa Salvato rem, 186 et not. Quemnam supernum Salvatorem appel lant, 186. Juxta Gnosticos Salvatoris origo quæ, 188. Et a quo emissus, 207. Salvatorem a Jesu distinguebant, 189. Guostici Salvatorem in Jesum descendisse ut Patrem annuntiaret, credebant, 189. Eorum Salvator Hesiodi Pandora similis dictus, cur, 229, not. Hinc Pandoraæ sophista appellati, ibid. Gnosticis et Valentinianis SS. Trinitatis fides omnis profanis suis ac Platonicis com mentis funditus eversa, quomodo, cxxvII. Quibus argu mentis ab Irenæo impugnati, cxxvIII. Gnosticis priori bus Trinitatis mysterium rejectum, quod Dei unitatem violare videretur, xxxm. Quid inde, ibid. et xxxiv. Gno stici priores non aliud de Trinitate senserunt quam quod postea Noetus et Sabellius, xxXV, XXXVI. Gnostici carnis resurrectionem negant, 98. Negantes a Deo corpora suscitata in æternum servari posse, refellun Jur, 293, 298, 299. Carnis resurrectionem negantes, de anima quid sentiebant post dissolutionem, 330. Gnosticis negantibus carnis resurrectionem et salutem Paulum nusquam favisse demonstratur, 302 et seqq. Gnostici gloriabantur abscondita et inenarrabilia se didicisse sa cramenta, 201. Catholicorum unctiones semulantur, 96. Baptismi Jesu virtutem enervant, 93, 94. Formam im mutant, 95. Quidam haptismum aquæ et sensibilia quævis signa rejiciunt, cur, 96, Gnosticorum asserentium Christum et apostolos doctrinam suam ad audientium opinionem accommodasse, audacia, 179. Istud impiissimum dogma confutatur familiaribus exemplis, 179, 180. Necnon Chri sti et apostolorum sermonibus, 193 seqq. Gnostici sæpe perstricti a Joanne apostolo, Juda, Jacobo, Ignatio et Polycarpo, Lxx. Ab ilis quinam rejecti Scripturæ libri, quinam mutilati, quamplurimi etiam penes illos apocry phi, blasphemiisque referti libri, ibid. Mores eorum per ditissimi, ibid., £xxiv. In Christianos ipsos redundabant, ibid. Quatuor Evangelia non admittebant, 189, 190. In carnationem negantes, unicum Marci Evangelium retine bant, 190. Gnosticis variis diversæ Evangeliorum partes retenta, 189, 190. Perperam explicant Scripturas, 126. Ut ab apertis Scripturarum traditionisve testimoniis sese expediant, quænam eorum subterfugia, 174, 175. Secum invicem pugnant, 277. Varias de iisdem Scripturis sen tentias habentes, 277. Catholici vero in eadem doctrina Conveniunt, 277. Varia Scripturarum principia admitten tes, invicte refelluntur, 276. Eorum varii errores ex ip sismet a se retentis Evangeliorum partibus refutantur, Gnostici, primi auctores emissionum Valentinianarum, 131. Eorum errores circa Monogenem et Logon, 188. Apud eos Bythi et Siges copulatione nihil frequentius; xiv. Quid inde contra Dallæum asserentem a Valentino Sigen primùm fuisse definitam, xut, xiv. Gnosticorum Mater femina a femina, 221 Matrem suam diversis voca bulis cognominant, 228. Digni matris Achamoth filii, 224. Apud eos silentium, res maxima, cur, 277. Gnosticorum genus duplex; alii communt, speciali alii sectæ aut magi stri titulo nou. LXXI. Gnosticorum quorumdam prava dogmata et mores, 107. Quidam morituros redimebant, cur el quomodo, 97, 98. Gnosticis multarum hæresumu propagines natæ, 106. Gnosticos seipsos vocant Carpo cratiani, 104. Gnosticorum surculus Nicolaitæ, 188. Guo sticorum principia scholæ suæ accommodavit Valentinus, 52 et not., xx seq. Gnosticorum fabulis Valentinum jami ab initio Alexandriæ imbutum fuisse satis probabile, xiv. Gnosticis aliis quidam Valentini discipuli moniti, a magistro defecerunt, cur, XVII. Gnostici Valentinianos impugnant propter emissionem Hominis et Ecclesiæ, 132. Gnosticos inter et Valentinianos nulla dissensio de emis sione primi ordinis angelorum a supremis Æonibus, sed tantum de emissionis modo, xxxvi. Ab his, quibusnam angelis ascripta mundi fabricatio, xxxix. Gnosticis se cundam tetradem furati sunt Valentiniani, in học tamen mali fures, quomodo, xxI. Gnosticorum nomen sibi super bius arrogantes Valentiniant omnes, ab Irenæo castigan tur, xcvi. Gnosticorum octonarium in duos quaternarios secans Secundus hæreticus, dextrum scilicet et sinistrum, lumen et tenebras, Pythagoreorum vestigia relegit, quo modo, xxix. Gnosticos ab errore revocaturo, quid præ standum, 227. in Gnosticis debellandis, qua methodo et ordine processit Irenæus, xcvi, xcvu. Operi cur delectio nis et eversionis, etc., titulum inscripsit, xcyt, xcvu. Ge. uuinum hunc quænam demonstrant, xcyn. recentiori bus cur omissus, et emissioni quinam occasionem dedere, ibid. Quo tempore scripti quinque iibri, il id. Dodwellus errans hic refellitur, ibid. et xcy. Grabius pariter emendatur, xcvnt. An simul et eodem tempore conseri při oiues, ibid., xcix. Adversus Gnosticos tres priores fitri quandenam ab freno scripti, Lxxx/ Gnosticis omnes per Valentinfanorum latus ab Irenæo transfixos exhibet operis titulus, quomodo, xcvi, xevn. Gnostici omnes, confutatis Valentinianis, simul confutantur, 169 seq. Gnostici, Simonis Magi discipuli, a spiritali discipulo judicandi, 271. Gnostici systematis absurditas, 137. Gno sticæ haereseos præcipuis capitibus eversis, cetera omnia ruunt, 144. Gnostici secum_invicem pugnant, 47, 98. No vitatum amatores, 47, 106. Episcopis, quibus apostoli tra diderunt Ecclesias valde posteriores, 317. Ethnicis pejo res, cur, 126. Ipsis Plato religiosior, in quo, 224 et not. Epicurei ac Cyici potius quam Christiani, 165. Diaboli ministri in hominum perniciem, 228. Eorum simulatio, do lus ac superbia, 203. Doctrina vacua et tenebrosa, 221. Ser mones captiosi, 209. Vanis proinissis credentes sibi deludunt, 2. Purum sacrificium non offerunt Deo, cur, 231 et not. Gatica, quænam magiæ species, juxta Platonicos, Græci philosophiæ suæ primordia a barbaris accepe runt, xxi. Ad Græcos et Latinos a Chaldais transmissa philosophia a quo nomen cepit, ibid. Quinam e Græcis philosophis prinii de divinis et coelestibus rebus disse ruere, ibid. Græcis quidam licet ad Christum conversi, in fabulosæ tamen ethnicorum theogoniæ gradibus per censendis adhuc operam dantes, ii forsan in quos intendit Apostolus ad Timotheum scribens, xx. Gratia major et uberior in novo testamento quam in veteri tradita, 240, 274, 279. Gratiæ Christi medicinalis necessitatem agnovit et probavit Irenæus, CLIx, 208. Gra tiam Catholicis in usu dari et adimi; sibi vero propriam esse, nec unquam auferri jactabant Valentiniani, 31. Gratia, Bythi conjux juxta Valentinianos, xvn. GREGORIUS Nyssenus præsentiæ realis Christi corporis el sanguinis in eucharistia ac transsubstantiationis propu gnator, ipso fatente Grabio, CXLIX seq. Necessaria hujusce Grabianæ confessionis consectaria, CL seq. GREGORII Turon. ætate miraculis celeberrimus frena'us, XCIV. Gregorius Turonensis Irenæum disertis verbis mar tyrem appellat, xc, xcı. Hanc auctoritatem elevare ten tans Dodwellus, refellitur, xcn el seqq. Hæmorrhoissa morbus, Sophiæ passionis figura, ex Va lentinianis, 15, 144, 148. Nulla inter utrunque affinitas, Hæreses, novæ et apostolis recentiores, 178, 179. Hæ reseos crimen mitius punitum primis Ecclesiæ tempori bus, 179 not. Ab omni hæresi quantum abhorrebat Poly carpus, 340. Necnon veteres Christiani, 340 not. Hare seos gnosticæ præcipuis capitibus eversis, cætera oninia ruunt, 144. Hæreseum omnium compendium, Valeutinia norum doctrina, 227. Hæretici, quis eorum pater, 173. Omnes Simonis Magi discipuli, 106. Omnes Deum quidem uuum confitentur, sed per malam sententiam immulant, 98. Oracula divina depravant, 2, 192, 198. Ab hæreticorum consuetudine quantum abborrebant apostoli ac eorum discipuli, 177. Hæretici similia Catholicis loquuntur, dissimilia sentiunt, 3. Hæreticorum variæ sententiæ, cur, 196. Non ita de discipulis apostolorum. 196. Ex hæreticorum sententiis secum invicem pugnantibus, catholicæ fidei veritas con firmatur, 47. lis non tantum respondendum, sed et adver sus eos argumeulandum est, cur, 127. Non credentes veritati, perdunt panem vitæ veræ, 127. Eorum miracuta falsa, et mere diaboli præstigiæ, 164 seq. Diabolo simi les, Scripturæ auxilio mendacium abscondunt, 318. Vanis scientiæ promissis rudiores decipiunt, 2. Pravis artibus imperitos seducunt, 2. Castitatis inimici, 30, not. Quomo do puniendi, 262. Modestiores monendi et confundendi; feroces et pertinaces fugandi, 164. Eorum temeraria curiositas, immissis in eos ignorantiæ dæmonibus juste castigata, 84. Cur in cæcitatem et stultiloquium incidunt, 157. Cæci sunt, ac cæcorum duces, ideoque fugiendi, 82, 317. Non apostolorum, sed sui erroris discipuli, 196. Eapropter variæ eorum sententiæ, 196. Hæretici omnes episcopis quibus apostoli tradiderunt Ecclesias, valde posteriores, quo sensu, LX. Hæreticis sectis quíbuscunque antiquior vera Ecclesia, juxta Irenæum, cxxiv. Hæretici ad veram Ecclesiam pertinere non possunt, juxta Ire næum, cxvi et seqq. Apage spuriam illam a recentiori bus Protestantium ministris excogitatam Ecclesiæ notio uem, ibid. et seqq. Non ad Scripturas duntaxat provoca bantur jam ab Irenæi ætate, sed et ad traditionem, cxm seqq. HARMOGENES, Salvatoris nomen, ex Barbeliotis, 108. Hebdomadæ majoris jejunium, aliis rigidius olimi ser vatum, txxvit. Teta hebdomada xerophagis astricta,

Hebdomas dicitur Valentinianorum Demfurgus, cur, 24. Hebræi Egyptios exspoliantes quomodo excusantur, 267, 268. Hebræorum egressus ex Egypte lypus fuit egressus Ecclesiæ ex gentibus, 267, 268. Hebræis cur tradita lex, 247. Hebræo populo legis servitus apte impo sita, 241, 245. Hebræis lex non ab altero Deo data seď ab eodem illis ad servitutem pronis imposita, 245. Ad He bræos Pauli Epistola ubinam ab Irenæo citata, cv. Hebraic litteræ non conveniunt cum numeris Græco rum, 150. Quædam a dextra ad sinistram scribuntur, quæ dam contrario, ibid. et not. Veteres dictæ sacerdotales, eur, ibid. not. Arithmetice quomedo disponuntur, ibid. not. Hebraica lingua apostolorum temporibus in Judæa vul garis, on vetus illa antiqui testamenti, sed Syro-Chal daica, 174, not. Hedone, Valentinianorum Eon, Autophnou conjux, Logi et Zoes proles, 6, xv. Ejus Eonis nomen e Scri ploris a Valentino corrasum, quomodo, xxix. HELENA, Simonis Magi socia, quæ et qualis, 99, LIV. Quid de ea garriret Simon, ibid., LIV, seq. Hellenista Judæi in Platonico philosophandi genere quantum profecerunt, xxiv. HENOCH legationis munus obivit ad angelos, 246. Quod nam, et ad quos angelos, ibid. not. Quid Spiritu pro phetico prædixit, juxta Tertullianum, 246, not. Unde haustus error, ibid. In quem tocum translatus cum Elia. 246, not. Henochi liber apocryphus Irenæo et 1 ertulliano erreris ansam præbuit, 246, nol. Henosis, Ageratou conjux, Valentinianorum Eon, Logi et Zoes proles, 6, xvII. HERACLEON, Valentini familiaris, 262. Verbi divini æter Bitatem, omniaque ab eo condita fuisse negat, ibid. seq. Joannis Evangelium corrumpit, 363. Ejus ætas in incerto potius relinquenda, quam quidquam de ea temere deli niendum, Lit. Ab Heracleone quinam scripti libri, lit, un. Quænam ejus dogmata, ibid. Verba hæc, Deum nemo vidit unquam, a Joaune, non evangelista, sed Baptista dicta fuisse putat, 563. Ad solos propbetas baptizandi muuus pertinere vult, 364. Joannem Baptistam ambigue respon disse dicit, ibid. Mundi opificem, Christo inferiorem esse, 1 liusque regnum temporarium esse et parvum, ibid. et 873, 374. Plura Joannis Evangelii loca detorquet ad Gno sticorum commenta, pessimeque explicat, 362 et seqq. Animam in mortalem esse negat, 375. Angelos quosdam ad filias hominum descendisse sentit, 374. Homines quosdam ejusdem essentiæ cum diabolo esse putat, 574, 575. Discipulorum ejus profana redemptio, quid et qualis, 97, et not. LII. Heracliteorum opiniones quid Platoui in couflando systemate inservierunt, xxIII. HERENNIUS e schola celebris Ammonit prodiit, ibid. HERME Pastor quantum auctoritate valuit apud Græcos, a. Velut canonicus liber ab Ireneo citatus, 253 et not., Cx. Cur postea e sacrorum numero expunctus, ibid. Hermionensium ille Op Apollo undenam manasse creditur, xxx. HERMOGENES, Parmenidis discipulus, unus ex iis quos Plate Athenis audivit, xxu. HERODES a Domino vulpes appellatus,cur et quo sensu, 288. Heroes angelis mundanis subjiciebantur juxta Platoni cos, XLI. Heroum ac dæmonum cur duplex a philosophis distinctum genus, utrisque sacra ſebant juxta Jambil chum sed ab finem diversum, XLIV. Heroum seu virorum illustrium animas in dæmonum ordinem referendas esse, placitum inductum a Platone, vel recens natum ab eo confirmatum; inde amplificata dæmonum turba, XLIV. HESIODUS poeta a Valentinianorum Matre inspiratus, 146. Ab Hesiodo 30 di conficti, xxx. Ab eo forte Plero matis forman Valentiniani desumpsere, ibid. Hesiodi Pandora Salvator est Valentinianorum, 134, 146. Hexonia Hori compago, 13 et not. HIEROCLES ex ore celebris Ammonil perpurgatam ite rum ab eo Platonicam philosophiam hausit, xxii. HIERONYMUS (S.). Quo anno scripsit illustrium virorum Catalogum, xcii. Hieronymus studii philosophici vindicías agens, cur argumentum ab Irenæo petit, LXXVIII. Disertis verbis Irenæum martyrem appellat, xc, xci. Ejus auctori tatem Dodwellus concutere tentans, refellitur, xcn. Hierophantarum Phonicis auditor Pythagoras,.xxii. Hierophantis et Ægyptiaco idiomati ante Ptolemæum concredita Ægyptiorum sapientia, jussu ejus el cura cum sacris Judæoruni libris in Græcum conversa est, cur, xXIII. Hierosolyma temporalis, sicut lex, eamdem debuit ha bere sortem, 231 et not. Hierusalem terrenam post re surrectionem seædificandam esse, et in ea regnaturos justos, quomodo probat Irenæus, 355 et seqq. Fx Hiero solymitana Ecclesia omnis Ecclesia, 195 Hierusalem, mairis Achamoth nemen. 23. Holocausta vacua Deus aJudæis non exigebat, quid ergn, 248. Holocausta et sacrificia Deus a Judæis non exigebat, sed justitiam, fidem, et obedientiam propter illorum salu tem, 249. HIPPOLYTUS ep. et M. Irenæi discipulus, eruditione conspicuus, LXXXIV. HOMERUS, Valentinianorum propheta, quomodo, 271. Valentinianorum Matre inspiratus, 148. Ejus sententia de deorum ortu, 133. Homeri cento, 46. Quorsum ab ire nao concinnatus, 45, 46. Homerici Jovis imbecillitas, 57. Homo, Valentinianorum Eon, a Logo et Zoe Artus, 6. Angelus fuit, quodnam ejus officium et veluti prætectura, XXXIX. Heminem et Ecclesiam a Verbo et Vita effluxisse Scripturis abusus Valentinus, quomodo finxit, xxix. Homo cum Ecclesia dodecadis caput, XVII, XVHI. Hominis et Be clesiæ emissionem a Gnosticis male furati Valentiniani, cur, 132. Propter eam emissionem impugnantur a Gnosti cis, ibid. Hominem et Ecclesiam Verbo et Vitæ præmit tunt Colorbasei, 58 et not. Hominis et Ecclesiæ emissio– nes a Valentinianis conficta confutantur, 132. Ab Homine Verbum perperam derivant Valentiniani, ibid. Homini et Verbo cur a Valentinianis longa Æonum subjecta series, xxxı. Homo ab angelis factus, ex Saturnino; quomodo, 100, LV, seq.Quæ sors ejus post mortem, ib. Homines, alií natura boni alii natura mali, ex eodem, 101. Hominis forma tio, qualis ex Ophitis, et Sethianis, 110. Quomodo facta secundum Valentinianos, 27. Eam ad Platonica placita exe gere, XLIV. Hominis pars triplex ex Valentinfanis, 27, M. Varia illius sors, ibid., 159, 166- Hominum tria genera, ex iisdem, 55. Varia eorum sors. ibid. Quibus Scripturæ locis significata, secundum eosdem, 38, seq. Homo spiri tualis Valentinianorum, quis, 27. In Demiurgum clam depositus, et per eum in animam humanam depositus, cut. 27, 28. Homo psychicus, seu animalis, secun dum similitudinem; hylicus, seu materialis, secun dum imaginem Dei conditus, ex Valentinianis, 27. Homo choicus, seu materialis, sive bominis caro necessario perit, nec salutem percipere potest, 28, 29. Hominis choici formationem ex limo primum, tum ex carne a phi losophis omnibus admissam, ex Genesi eruere, xLiv. Hominem hylicum penitus interire, cum Sadducæis, altis que non paucis gentilibus philosophis opinati sunt, XLV. Homines, quomodo immortales, ex Valentino, 353. Ange lis opilcibus formidandi ex eodem, cor, 552, 353. Homo ad supernæ Virtutis et triacontadis imaginem effectus, ex Marcostis, quomodo, 87. Quo die formatus, juxta eos dem, 88. Homines quidam, ejusdem cum diabolo essentiæ, ex Heracleone, 374, 375. Homo perfectus, quis et a quo emissus, ex Barbeliolis, 108. Hominem interiorem tantum, non animam neque cor pus, vitam æternam posse recipere, hæretici dicentes refelluntur, 316 et seqq. Hominem Deus non quasi indi gens creavit, cur ergo, 243. Hominis proprium, fieri; facere vero proprium benignitatis Dei, 286. Ex hominis creatione et obsequiis nihil ad Deum redit, totum bomini cedit emolumentum, 243. Vivum hominem perfecerunt manus Dei, Filius et Spiritus sanctus, quibus plasmatus est Adam, 293 et not. Home receptaculum sapientiæ et virtutis Det, 214. In hominis creatione sapientia Dei plurimum elucet, virtus autem in resurrectione ejus, 285, 296. Homo vivens, gloria Dei, 255. Propter hominem condita omnia, 327. Hominem non esse conditum a Deo perfectum, quidpiamque in ejus creatione prætermissum, à Verbo in:pletum fuisse, dixisse Irenæuni, Centuriato rum calumila, CLVII. Confutatur, ibid. et seq. Homo Deo similis, secundum quæ, 23! et Dol., XLIX, seq. 9 Homo et angeli non ad modum irrationabilium belluarum creati, sed liberi et eligendi facultate donati, 281 seqq. Homini facultas discernendi bonum a malo, et alterum præ altero eligendi índíla, et necessaria; cur, 283, CLVD seqq. Cor versatili voluntatis indifferentiæ, qua abuti posset, per missus a Deo, CLVII seq., 282 seq liber factus et sum potestatis sortem in manibus tenet, 232. Inexcusabi.is si infaustam consequitur, 232, 281 seq., 286. liber et sua potestatis non tantum in operibus, sed etiam in fide, 281. Homo liber ad similitudinem Dei factus est, 282. Homi nem liberum et suæ potestatis ostendunt proplietsrum adhortationes, sicut et Christi præcepta ac consilia, 282 et seqq. Homines non natura sed electione boni aut mali; secus nec laudandi, nec vituperandi, 281, 242 Homo imperfectus eo ipso quo creatus, 284 et nol., 285. Hominem cur perfectum non creavit Deus omnipotens, 283. Hominis imperfectio non Dei impotentiam arguit, sed ipsius hominis infirmitatem, 283, 281 et not. Ex ho minibus et angelis cur quidam a Deo defecerint, quidam subjecti perseveraverint; quæstio Deo dimittenda. 158 seq. Omnis homo percussus est in Adam, 534. Ob transgres sionem ærumnis obnoxius, 221, 311 Propter peccatum

humanis potestatibus subjectus, 321. Ex hominis lapsu patelit quam Deus misericors et patiens, 213, 214, 283. Itomo par apostasiam suam eruditus, quomodo, 283. Homo propriam infirmitatem experiri debuit ut inde virtutem Dei colligeret, 293. Ab homine Deus nullius in digens cur requirit obsequia, 213. Homines per Verbum, Deus cur scire Deum docuit, 252. Erga bominem quanta Dei benevolentia in concessione legis, 217. Homo in Abraham Verbum Dei sequi prædidicit, quomodo, 233. Hominibus sibi subjectis Verbum omni tempore utilitatem præstitit, legem congruentem et aptam singulis propo nens, 214. Homo a Deo Decalogum accepit in sui solius utilitatem et salutem, 247. Hominis vita, charitas, 217. Homo per legem velerem reus ostensus, non vero libera tus, 211. Hominibus cur tradita varia utriusque legis præ cepta, 258. Homiuibus a Deo salus præstita in Verbo perquod omnia facta sunt, 188, 319. Propter hominum salutem Verbum Dei ab initio assuetum, ascendere et descendere, 241 Ad homi num utilitaten Verbum paternæ gratiæ dispensator factum est, 255. Hominibus quomodo visibilem el comprehensi bilem præstat se Deus invisibilis et incomprehensibilis, 254. Hominis et Dei commistio farta per incarnationem juxta beneplacitum Patris, 211, 254. Hominem peccato rem, nonnisi per Salvatorem hominem factum, oportebat liberari. 211, 218. Homo immortalitatem haud percepisset uisi Verbum fuisset incarnatum, 212. Propter homines omnes venit Christus, tum eos qui ab initio crediderant in eum, tum eos qui postea credituri erant, 259. Ut homo Deo jungeretur, Verbum factum homo, 231 Ut homo filius Dei Beret, Dei Filius factus fitius hominis, 185'seq., 212. Homi nibus quid largitus est Christus per adoptionem, 247. Om mis homo corpus Christi est, 213. Homines omnes Christus per incarnationem in se recapitulatus est, 219. Omnes bomines non a semetipsis, sed per Christi adventum ju stificantur, 264. Hominis solutio facta est diaboli colliga tio, quomodo, 319. Hominis gulæ in paradiso remedium, jejunium Christi, 318. Ab homine victus diabolus ipse homini fuit subditus, 322. Homo ob accepta redemptionis beneticia humiliorem se probare debet, 213, 214. Homo ralus, exceptorium bonitatis Dei et organum clarifica tionis ejus, 240. Ingratus, exceptorium justi judicit, ibid. Homo a semetipso non habet unde salvetur, 214. Homines per Dei visionein immortales facti, 254. Homo Dei natu ram et immensitatem assequi non valet, 252. Hominem seusim crescere ac perfici decuit, 240. seqq. Ad hominis perfectionem omnia a Deo æfinita, 283. Homini Spiritus sanctus quam necesssarius, 208 In hominis adunitionem cum Deo Spiritus Patris a Christo effusus, 292. Homo per Spiritum sanctum imaginem Pa tris et Filii accipit, 208. Per Christi nomen et Spiritum sanctum salvatur, 303. Spiritum Dei assumens, vitam inveniet per peccatum amiss.m, 306. Hominen spiritalem et perfectum quænam constituunt, 299, 300 et not. Homo vere spiritalis et perfectus hic est qui ad imaginem et similitudinem Dei factus est, 299. Homo perfectus ex tri bus constat, carne, anima et Spiritu sancto; quomodo, 299, 500 et not. seqq. Ad bominis perfectionem Spiritum san ctum requiri, quo sensu dixerit Irenæus, CLX, seq. Homo quis imperfectus et animalis, 299 et not. Hominem eflicit animalem affatus vitæ, spiritalem vero Spiritus Dei Vivificans, 306. Hominem veterem exspoliandum esse in duendumque novum, quo sensu dixit Apostolus, 307. Homines carnales, ii de quibus Apostolus dicit: Caro el sanguis regnum Dei non possidebunt, 305, 307. Homines omnes per naturæ conditionem filii Dei sunt, non omnes per fidem et obedientiam, 288. Hominibus vitam impertit fides, veluti anima corpori, 223 et Bot. Homo a Deo ditari nou cessat, 240. Hominis gloria Deus est, 214. Hominis gloria est, Deo servire, 214. Homo per quæ perit, et per qua salvatur. ex Apostolo, 303. Hominis mors, non obe dire Deo; obedire autem, vita ejus; utriusque discrimen in libera ejus potestate positum a Deo, 245, 283. Ut ho mines diabolus perdat, quodnam ejus propositum, 228. Homo in ultimo judicio cur juste condemnandus, 232, Non homini principaliter paratus ignis æternus, 221. Ho minis vita, visio Dei, 255. Homo Deum videbit oculis et vocem ejus audiet, quomodo, 255. Homo a se non videt Deum, 251. Honoris qui celeriter præterit, nulla est gratia, 123. Honos quis. 9, 209. quo et quomodo prolatus, 10. Ejus cognomina, 16. Ejus operatio duplex, 16, 17. Virtus per se subsistens, veraque persona, juxta Valentinianos, xxxvII. Monogene emissus, secundum quosdam Valentinianos; a Propatore, secundum alios, 129. Dictus Horothetes, 10 et not. Unde et cur, xxx. Dictus etiam Soter, 129. In onun numero censeri debet, 129. Horos periclitanti succurrit Sophiæ, 9, 10. Hane confirmat, conjugioque restituit, ibid. Enthymesin ab ea subinovet, et a Pleromate disjun git, 9, 10. Jao inclamans, Achamotham coercet, 19. Horon Eonem Valentinianis, crucem et Redemptorem vocanti bus, laboraulique Sophiæ opem ferentem fingentibus,. quid exprimere animus erat, xxx. Horon Valentinianos ex Egyptiorum fontibus hausisse, unde habetur, xxx. Hori duo a Valentino conficti, 53. Humida omnis substantia ex Achamothæ lacrymis orta, secundum Valentinianos. 19. Hydroparastitæ seu Aquari, Tatiani discipuĝi, LXXI. HYGINUS, octavus ab apostolis episcopus Romanus, 103 et not., 176. Sub Hygino Valentinum Romam venisse, increvisse sub Pio, tempus vero usque ad Anicetum pro rogasse, Irenæi ac Eusebii sententia, xiv. Hylici nominis sors quænam, juxta Valentinianos, XLV. Eorum ac in re cum Sadducæis, aliisque non paucis gen tibus philosophis communis sententia, ibid. Hyperbata in Epistolis Pauli apost. Írequentia, cur, 182 Hystera, quid ex Cajanis, 112. Ideæ divinæ mentis, yet verei fontes et intel lectuales a Chaldæis quo sensu vocatæ, et a Deo quomodo distinctæ, xxxix. Ides divinæ, al mayai cur a Platonicis vocate, XL. Idea: Platonis, ipsa sunt Valentinianorum imagines, 133. In ideis Platonicis relucent Gnosticorum et Valentinianorum dogmata, teste Tertulliano, xlmu. IGNATIUS (S.).Ab eo Gnostici sæpe perstricti, Lxxu. Ignatii epistolas Puritanismolestissimas suppositionis male arguit Dallaus cum Blondello, xiu. Ignatio fuitne posterior Va lentious, xut, xiv, xvi. Ignatio teste tribulatio justis est necessaria, 327 et not. Ignis iu mundo delitescens materiam universam con sumet, ipse quoque consumendus; quando, ex Valenti nianis, 32, 160. Ignis mortifer elementis omnibus insitus, ex Valentinianis, 26, 160. Ignis æternus diabolo præser tim paratus et angelis ejus, 221. Præparatus ab initio peccatoribus, 158. Ignorantia perturbationibus Achamothe abdita, 19, 27. Mundi fabricationis causa, juxta Gnosticos, 224. Ignorantia et labes, materiæ principium, ex Valentinianis, 145. Ma Jorum omnia causa, ex fisdem, 110. Ignorantia, malorum fames et radix, ma aque ipsa a Valentinianis, posita eorum bypothesi, vere in Deum refundebantur, xut. Ignorantia et labes nulla in Pleroniate oriri potuit, 120, 121, 140. Ignorantiæ obnoxium universum Pleroma, aut Eones omnes ab ea immunes, 138 seqq. Ignorantiæ ob noxium fuisse Verbum Dei, absurdissimum, 139 seqq. Ignorantia et passio in Sophia Dei nulla esse potuit, 159. Ignorantia fructum dicere Deum mundi conditorem, maxima blasphemia, 157. Ignorantia et labes mundi causa esse non possunt, 119. Imago. Quæ de imagine supernorum in rebus creatis expressa dicebant Valentiniani, a Democrito et Platone mutuati fuerant, 133. Imago Nu Demiurgus esse non po test, 123 seq. Imago Æonum nou sunt res creatæ, 122 seq. Neque Achamotæ, aut angelorum Pleromatis, 124. Ad imaginem Dei conditum non fuisse hominem dixisse Ire uæum, Centuriatorum calumnia, CLIX. Imago Dei homini primum insculpta, deinde a Verbo instaurata, quomodo ex Irenæo, cuix. Inter imaginem et similitudinem Dei in homine distinguit Irenæus, cLx, 299 ét not. Quæ utrius que ratio, ex eodem, ibid. seqq. Immensum rerum omnium principium, ex Anaximan dro, 135. Immensus Deus, omnia continens, creavit omnia, 253. Immensitatem et naturam Dei assequi non valet homo, 252. Incomprehensibilis est. ibid. Immortalitas animæ ab Heracleone negata, 373. Immor talitatem, naturalem esse spirituum omnium dotem, tradit Irenæus, CLM seq. Impia ea de re Dodwelli commenta refelluntur, ibid. et seq. Immortalitas animarum et spiri Loum, quomodo Dei gratia, 169 et not. Immortalitatis et incorruptionis pignus est Spiritus sanctus in hac vita, 301. Immortalitatem tribuit amicitia Det, 243. Imperfectus homo quis, juxta Irenæum, 299. Imperfe ctionis sibi ipse causa est quisquis Deo non credit, nec voluntati ejus vult parere, 286. Implis omnibus salus a Jesu impertita, ex Marcione, 106. Impiorum potestati et malitiæ Deus justum dimitt t. cur, 250. Quomodo non operatur malum, ibid. Impii quo modo resurgent, 168. Incarnationem Filii Dei ex Maria Virgine, Spiritu sancio operante factanı respuentes Ebionet, manent in veteris Adæ damnatione, 293. Incarnationis mysteriona quibus blasphemiis a Valentinianis subversum, et quunanı ex principio ab his erutæ, xLv. Quænam pariter impiis sinil dogmatis necessaria consectaria, ibid, XLVI. Incarna tionem Christi contemnentes, confutautur, 316 et seqq.

carnationem qui negant, adhuc sunt sub veteri damna tione, quomodo, 211. Incarnation's fide posita pereunt omnes hæreticorum doctrina. 292 Incarnationem Filii Dei Abraham didicit a Verbo, 23%. Incarnationis Filii Dei tempus apertissime præsignatum a Moyse, 259. Incarna tionis Christi typus, Moysis virga, 217. Încarnationem Fi lii sui Deus Pater omnium operatus est, et novam osten dit generationem, 295. Incaruationis necessitas et con venientia, 211, 212, 218, 292. Incarnationis quinam effectus, 206, 212, 214, 219, 222, 251, 255, 299, 313. Per In carnationem Deum eumdem, sed nove colere docemur, 186. Increduli post Christi adventum severius excipiendi, quam ante, cur, 279. Indifferentie versatili voluntatis, qua abuti posset, cur permissus homo, CLVII seq. Indifferentia voluntatis ad u!rumlibet, ejusque eligendi potestas ab Irenæo vindicata contra Gnosticos, CLVI seqq. Infantes vagientes, quid significant, ex Marco, 73. inferi. Ad inferos Christus descendens cum piis fideli bus peccata dimiserit, eadem ipsis minime imputanda, cur, 264. Apud inferos mortui discipuli, per Christi pas sionem expergefacti, 259. Infideles justis ad salutem prosunt, quomodo, 327. Infinitos deos admittere necesse est, vel unum duntaxat qui a semetipso fecerit omnia, 124. Infirmitatem natura in Deum qui refundunt, rationi adversantur, 285. Infirmitatem ipsius hominis, non Dei impotentiam arguit hominis imperfectio, 283, 284 et not. Infirmitatem propriam homo experiri debuit, cur, 295. Ob infirmitatem hominis perfectum Verbum per Incarnatio nem infans cum homiue factum est, 281. Inimicus diligendos Verbum Dei docuit verbo et exem plo, 210. Inimicos diligere, perfectio legis. 243. Injustitiam ferre non potest Deus idem Pater, justus, remunerator, et julex, 280. Innocentes propter Christum occist, martyres, 205. Inobedientia Eve humano generi mortis causa facta est, 220 et not. Inobedientiæ fructus, languores et morbi, 311. Inquisitio Dei Patris Eoni perturbationem interre non potuit, 141, 142. Institorium, quid, 203, not. Intellectus. Ex intellectu et necessitate, seu erratica ausa mundum compositum esse scribens Plato, quid ex primere animus eral, xLi Interpres. Ab Interpretibus LXX non Pentateuchus solus, sed canonicæ omnes Juda orum Scripturæ in Græ cum conversæ, ex Irenæo, cx, 70. Interpretum versio, quam venerabilis Irenæo visa est, cix, cxi. Cur, cx. De iisdem Interpretibus quid censuit, sicut et de modo quo versio ab bis adornata, ibid. 70. Interpretum versionem in citandis V. Test. loris plerumque sequitur Irenæus, cxi. Cur tamen ab ea interdum videtur discedere, ibid. Invocatione Dei servabantur bomines, et a dæmoniis liberabantur ante adventum Christi, 122. Invocatio Dei super panem et vinum in eucharistia, certissimum eorum transmutationis in Christi corpus et sanguinem argumen tum, cx seq. IRENEI Domen Latine quid significat, Lxxxvi. Irenæi quæ patria, quod genus, LXXVII. Quo anno in lucem edi tus, ibid. Polycarpum quo ætatis anno audiebat, ibid. Dodwellus hic castigatus, ibid. Quo anno martyrio coro Datus, ibid. Polycarpi auditor a teneris, visa a se et audita alte animo impressa retinebat, non quidem ju charta, sed in corde consignans, 340, Lxxvi. Diaconus a quo et ubinam ordinatus, ibid. In Oriente quantum tem poris versatus fuerit, quidve ibidem gesserit, incertum, ibid. Irenæo quam chara Polycarpi memoria, LxxvII. Humaniores litteras non neglexit, cur, ibid. Irenæus a Joaunis discipulis, aliisque senioribus apostolorum et apostolicorum virorum discipulis institutus, ibid. Nou fuit Joannis apostoli discipulus, Lxxvi, LXXVII. Cur ergo inter apostolica doctrinæ testes a veteribus recensitus, ibid. Papia Joanne discipulo institutus, ibid. Ab Irenæo adhuc puero visus Florinus in imperatoria aula splendide agens, 339. Irene pietatem quænam commendant, LXXIX. Ejus humilitas et modestia, 3, 4, Lxxvm. Ei minus qui, qui paulo humiliorem stylum ejus conqueruntur, ibid. Ejus zelus et charitas, 138. Pia oratio pro lectoribus suis, fidei suæ puritatem exhibens, 181. In Gallias pro fectus, Lugdunum venit, quandonam autem, a quo, et qua occasione missus, incertum, LXXVII, LXXIX. quo presbyter ordinatus, ibid. Quo sensu Lugdunensis Ecclesiæ presbyter ab Eusebio appellatus, LXXIX. Irenæus, Tbyati rensis Ecclesiæ episcopus non est, in Apocalypsi memo ratus, ibid. In presbyteratus munere quam præclare se gessit, ibid. Ardentíssimum ejus Christianæ legis tuende desiderium plurima commendant, ibid. quo ordiuatus episcopus, LXXX), LXXXI. Præter Irenæum vix alius qui Galliarum Ecclesias episcopali jure tune regeret, Lxxi et seqq. Irenæu Pothino suffecto, cur præ cæteris ucmandata Jegatio ad Eleutherum pontificem, Lxxxi. Finis legationis duplex, lxxxn. Irena tradita epistole a Lugdunensibus martyribus et clero, ad Eleutherum pontificem perfereo dæ, LXXIX, LXXX. Fuitne ab eo expleta legatio, £xxx et seqq. Tuendæ ac fovendæ in Ecclesia pacis quam studio SUS, LXXXIV, LXXXV, LXXXVI, LXXXVI, LXXXIX, XC. Ab Irenæo coercita Blasti cujusdam Romani presbyteri te meritas, LXXXVI. Ad Victorem scribit, ejusque fervidiorem in Asiaticos æstum fortiter increpat, LXXXVI, LXXXVH. Plures etiam aliæ ad varios episcopos de re eadem ab eo scriptæ epistolæ, LXXXVI. freno sequestro pacis et conciliatore, Victorem inter et Orientales orta contro versiæ, compositæ, xc. Irenæus Roma reversus, ingentem vastitatem a gentilibus Lugdunensi Ecclesiæ illatam »bunde resarcivit, LXXXIV. Irenæi quantum apud suos Christianæ religionis promovendæ studium, LXXXIV. In Galliis plura zeli sui specimina edidit, LXXXIV. Irenæo ad Ecclesias Asiæ et Phrygiæ fuitne demandata legatio, Lxxx, Ab Irenæo plura scriptis mandata: quis primus ejus fetus, xcv. Cur adversus Gnosticos scripserit, causa duplex, ibid. Cujus amici precibus, xcv. Ab Irenæo susceptum opus ar duum a pluribus minus feliciter jam tentatum. quo successu ad exitum usque perductum, 227. xcv, xcvi. Irenæo credita procuratio Valentinianos confutandi, 138. Irenæi in impu gnandis Valentinianis consilium et scopus, 3, xcvin seq.,. Pugnantes secum invicem Gnosticorum sententias aperire sibi proponit, 47. Portentosa Valentinianorum mysteria reserare aggreditur, quo fine, 3. Apud Celtas tum com morabatur, 4. Irenæi quanta diligentia et sagaritas, xcv. Scripturarum sacrarum scientia, et venerandæ tradition is notitia, xcvi. In libris interdum quare obscurus, ibid. In d”bel:andis hæreticis qua methodo et ordine processit, ibid., xcvu. Operi cur Detectionis et eversionis falso co gnominate agnitionis titulum inscripsit, xcvi, xcvu. Ge Duinum hunc quænam demonstrant, xcvi. recentiori bus cur omissus, et omissioni quinam occasionem dede mint, ibid. Quo tempore scripti quinque libri, ibid. Dodwelus bic refellitur, ibid., xcvim, Grabius pariter emendatur, xcvii An simul et eodem tempore conscripti omnes, ibid., xcix. Ad amicum libros suns mittit, ut argumenta ei adversus Valentinianos suppeditet, 3, 4. Ejus charitas erga Gnosticos, 224. Irenæum quænam martyrem probant, xc. Dodwelli contraria argumenta refelluntur, xc et seqq. Irenæus toto orbe ut martyr habitus jam a sæculo quinto, xc et seqq. Illius memoriæ diem solemnem quo mense latini consecrant et Græci, XCIV. Gregorii Tur. ætate miraculis celeberrimus, xcıv. Ejus sepulcrum Calvinistis fœde violatum, quo anno, XCIV. Solum capitis cranium quomodo ereptum, et ubinam asservatum, xciv. Quo anno et in qua persecutione mar tyrio coronatus, xc, xct. Passionis Acta sincera jam dudum deperdita, ibid. Irenæum inter martyres Lugdunenses a Gregorio Tur. recensitum esse, inane Dodwelli commen tum, xc; refellitur, ibid.. xciv. Irenæi quinam discipuli, LXXXIV. De Ecclesia tota verbis, scriptis et exemplis quam bene meriti, ibid. Irenæus a quibusdam ceus ra vexatus, vindicatur, cv1, CVII. Irenæi quinque libros Græco idiomate conscriptos quæ nam demonstrant, xcix et seqq. Textus Græcus integer fere excidit, c. Latinæ ejus interpretationis imperitas auctor, hactenus incognitus, ci. Antiqua illa et reno ipso, si non superstite, saltem nuper erepto, edita, ci. Ipsam Tertullianus præ oculis habuit, c, cu. Legit part ter Cyprianus, sed jam vitiosam, cit. Legit et Augustinus, cu. Irenæum deinceps cur tam pauci e Latinis allegave runt, cu Exemplarium ejus Latinorum cur tanta jam a sæculo vn penuria, cur etiam paucissima sana et non mutila ad nos pervenere, ibid. Librum quintum magna parte etiamnum mutilum contendit Grabius, ibid. et cın. Sed frustra, ibid. Textui utrique Latino et Græco quid nam commune fuit, ibid. Librum quintum versionis 1.atinæ quinam primi in capita secuerunt, civ. Irenæuni de textu in certa capita dividendo ne cogitasse quidem, imo nec veterem interpretem, demonstratur, cm, av. Laceratus deinceps potius quam divisus, crv. Ineptiora etiam argumenta, civ. Ab Irenæo quænam certo conscripta opuscula, civ et seqq. Quænam dubia, cv, cvi. Librum De Ogdonde scripsit, 339. Librum De Pascha. 312 Ab Irenæo inscripta De schismate epistola, qua occasione scripta, LXXXVI. Irenæus salutis Florini quam sollicitus, CIV, CT. Ab eo adversus illum scripta episto'a, ibid. Quo annu cv. Ejus occasione etiam scriptus liber De Ogdoade, ev. Marcionem a se speciatim confutandum polli etur, 106. An fidem liberaverit, cv, 198 not. Ab Irenæeo scripti ad Victorem papani epistola, 340 et seqq. Ex fremæi doctrina

quantum juvari potest catholica fides, cvu et seqq. ISAAC sacrificium, typus sacrificii Filii Dei, 233. Ex Isaac benedictione, quam filio suo Jacob impertivit, ter renum justorum cum Christo regnum post resurrectionem probare nititur Irenæus, 332. ISAIAS quando prophetavit, 215. Isaise locus, vi, 14, a Theodotionis, Aquila, Ebionitarum ac Judæorum prava interpretatione vindicatur, 215 seqq. ISIDORUS, Basilidis tilius, 351. Ejus doctrina moralis, ibid. et 352. Auctor Moralium et Expositionum prophetæ Parchor, quorum exstant fragmenta duo, 551. Auctor libri De adnata anima, cujus exstat fragmentum, 351. Isidorus quisnam scriptis Paræuesibus, Epiphani auctor erroris fuit, juxta Epiphanium, XLVIII. Israelitis Verbum præcepit offerri sacrificia, cur, 251. Israelitis sacrificia omnia a Deo uno et eodem in typos data, 252. Israelite juste damnati propter inobedientiam, cur, 245. Israelitarum prævaricationes in correptionem nostram descriptæ, 264. Italicam versionem non raro Irenæi interpres sequitur, Jacob Christi et Ecclesiæ typus, 258. Jacobi prudens economía, secundum Irenæum, circa legalium observationem, 200 et not. Is Judaicorum rituum observantissimus, ibid. An primatum ei inter apostolos tribuerit Irenæus, ibid. Jacobi epistola utrum frenæo Dota, 216 not. JALDABAOTH, quis, 109 et seqq. Jaldabaoth ſabula, LXXV. Unde ab Ophitis petita, ibid.. JAMBLICHUS ex ore celebris Ammonii perpurgatam ab eo Platonicam philosophiam hausit, xxm. Jao nomen,unde ortum acceperit, ex Valentinianis, 19. Jaoth, quid significat, ex Irenæo, 170 not. Jejunium Christi, gule hominis in paradiso remedium, 318. De jejunii forma paschall festo præmissi, locus Ire næi difficilis elucidatur, Lxxxvu et seqq. Jejunii forma quænam toti Ecclesiæ populisque omnibus olim in more posita, LXXXIX. Jejunii quadragesimalis forma multiplex, quænam vim legis habuit, quænam tantum consilii, LXXXIX. Jeunium superpositionis, quod vocant, piis quidem pluribus olim servatum, at nulla ecclesiastica lege sanci tum, Lxxxvm. De jejunio ipso antepaschali, aut jejunio rum numero nulla inter Orientales et Occidentales, Ire næi ætate, controversia, £xxxvu. De quibus igitur, ibid. et seqq. 310 seq. Jejuniorum forma a quibusdam jam a primis Ecclesiæ temporibus haud accurate retenta, 340. Jejuniorum diversitas fidei consensionem primis Ecclesiæ temporibus commendabat, 340, 341. Jesus Nave Moysi succedeus, Verbi subsistentis figura succedentis legi, JESUS Homeu, secundum Hebræos, litterarum est duarum et dimidiæ, 149 et not. 150. Significat Dominum eum, qui continet coelum et terram, 149 et not. 150. Coelum et terram complectitur; quomodo, ibid. Hebraicum cum sit, ad Græcorum numerum transferri non potest, ibid. Ogdoa dum plenitudo, ex hæreticis, ibid. Insignis ogdoas, 71. Jesus crucifixus non fuit, sed pro ipso Simon Cyrenæus, ex Basilide, 101. Josephi et Mariæ filius est, cæteris hominibus natura similis, operibus duntaxat præstantior, ex Carpocrate et Cerintho, 103, 105. Filius est mundi fabricatoris, secundum Nicolaitas, 188. Qualis et cur in hunc mundum venerit, ex Marcione, 106. Jesus salutem impiis omnibus impertitur, justis vero negat, ex eodem, ibid. Jesus, Christus, Unigenitus et Salvator, quatuor sunt distincti secundum Gnosticos, 189, 207. Jesu passibili Christum impassibilem dividentes Gnostici, pri mogenitum mortuorum nesciunt, 229. Jesum filium esse, Christum vero patrem mentiebantur quidam Gnostici, 204. Jesum receptaculum Christi fuisse credebant quidam Gnostici, 204. Jesum descendisse in Demiurgi Filium incaruatum sentiebant quidam Gnostici, 189. Jesum a De miurgo corpus animale sumpsisse dicebant Gnostici, 186, not. Jesum tantum, non Christum, ex Joseph et Maria natum esse et in eum descendisse Christum sentiebaut quidam Gnostici, 189. Jesum tantum incarnatum, et pas sum, per Mariam, velut aquam per tubum, pertransiisse Gnostici quidam asserebant, ibid. In Jesum descendisse Salvatorem post annos triginta mentiebantur Gnostici, 186 et not. 189. Jesus unde ortus, ex Valentino, 53. Jesus Valentinia norum Omnia, vel Omme, seu Tolum dicitur, 13, 16. 146 seq. Ex Eonum omnium collatione producitur, 12, 11, 146. Salvator, Logos et Christus secundus appellatur, 13. Angeli satellites ei dati, it-id. In Jesum Christum bla sphemiæ Valentinianorum, quænam, 227. Tanquam sedu clores nab apostolis prævisi, ibid. et 228. Jesus a Verbo juxta Valentinianos, tanquam diving mentis interprete electus, in lucem vero editus ab Anthropo tanquam Ec clesiæ dux, xxxm. Jesus divinitatem sibi acquisivit, ex Valentino, quomodo, 553. Corpus ejus incorruptibile, ibid. Quorum instinctu vaticinia fudit, secundum Valen tinianos, 54. Christo dividitur, 227. Christo et Sal vatore distinctus passus est, recurrente in Pleroma qui Christum portabat Salvatore, 204. Per Mariam transiisse et in eum Salvatorem descendisse effutiebant, ibid. Jesus Christus, quis ex Ophitis et Sethianis, 111. Jesus ex vir gine quidem uatus, sed purus homo, ex iisdem, 111. Suis discipulis agnotus, ibid. et seq. Cur et quomodo crucifixus et resurrexit, 112. Jesu nomen quale, ex Marco Mago, 75, 76. Nomen insigne, cur, 69 seqq., 149. Jesu ortus, ex Marco Mago, 75 seqq. Quomodo generatus, juxta Marco sios, xxxix. secunda quaternitate productus, per Maria uterum transmeat, ex Marco Mago, 77. In eum, baptismi tempore, descendit Salvator instar columbas, ibid. De Jesu Christo litteras discente impia Marcosiorum com menta, 91 et not. Jesu Christi animam cæteris non præcellere, insanum dogma, 165 seq. Jesu Christum minime revolasse in passione efficaciter probatur, 210. Jesus Christus ex Ma ria natus unus Filius Dei et hominis, 118, 181, 184, 196, 204, 205, 212, 288. Jesum crucifixum Christum esse Dei Filium a Scripturis prænuntiatum, cur tam facile suade bant apostoli, 260. JOANNES apostolus Ephesi permanet usque ad Trajant tempora, 148, 178. Cum Joanne cæterisque qui Dominum viderant, Polycarpo intercessit familiaris consuetudo, 540. Joannis apostoli discipulus non fuit Irenæus, LXXVII, Lxxviu. Cur ergo inter apostolicæ doctrinæ testes a vete ribus recensitus, ibid. Joannes apostolus Cerinthum in balneo se lavantem fugit, 177, LXIV. Ejus Evangelium adversus errores Nicolaitarum et Cerinthianorum scri plum, 188. Ubi, 174. Ab Heracleone corruptum, 363. Plura ejusdem loca ad Gnosticorum commenta ab eodein detorta et pessime explicata, 362 et seqq. Moutanistis admissum, sed a quibusdam decurtatum, 192 not. Joannis doctrina de Christo Jesu quænam, 204. Christum Jesam, Dei Verbum agnoscit, 44. Unum Deum, unumque Uni genitum Christum Jesum verum Dei Filium prædical, 43, 44. Quo tempore scripsit Apocalypsim, 330. JOANNES SCORY ementitus episcopus, a quo Matthæus. Parker ordinatus, cxvII. JOANNES Damascenus præsentiæ realis Christi corporis et sanguinis in eucharistia, ac transsubstantiationis propu gnator, ipso fatente Grabio, CXLIX seq. Necessaria hujusce confessiouis Grabianæ consectaria, CL. seq. Joannis Baptistæ figura puer manu Samsonem regens, 346. Joannes Bapt. propheta simul et apostolus, propheta alii simpliciter prophetæ, 189. Joannes Baptista salutis notitiam dedit, 186. In prædicatione verba metum incu tientia usurpabat, cur, 347. In eum lex desivit, 231. JON prophetæ signum datum Ninivitis, ut converte rentur et agerent pœnitentiam, 213. Jonæ prophetæ historia, redemptionis nostræ economiam repræsentat, 213. Ex his quæ Jona et tribus pueris acciderunt, resur rectio possibilis demonstratur, 298, 299. Joseph. In Joseph Christus præfiguratus, 345. Ex Joseph Christum generatum quidam dicentes refelluntur, 516 et seq. Ex Joseph qui dicunt Christum generatum, a regno sese abdicant, 218. Josephi filius non est Chri stus, sed Dei, 215, 217, 218. Josephus statuam salis uxoris Lot se vidisse testatur, 369, not. Josuz Moysi succedens, Verbi subsistentis figura succe dentis legi, quomodo, 343. Josue facies clarificata impo sitione manuum Moysis, licet non pari claritate, 345, 346. Josue frumentum mauna cessante datum, Christi corporis figura, 315. Jovis Homerici imbecillitas, 57. Judas apostolus Gnosticos sæpe perstringit, LXXIII JUDA rebellis post confectum sub Adriano bellum, novone iterum flagravit sub Antonino Pio, xv. Judæorum Deus, angelorum inferiorum princeps, ex Basilide, 101. Angelus ex Saturnino, 101. Judæorum Do minum et creatorem Deum a summo Deo distinctum hæ retici volebant, 231 et not. Judæorum et gentium Deus unus et idem, abscon·lita cognoscens, 258. Judaicum populum ad idololatriam pro num Deus per typos ad veritatem duxit, 244. Judæis a Deo indulte legis observantiæ, non propier se, sed pro pter ipsus, 217. Judaico populo legalia a Deo concessa, cur, 245. Judæorum infirmitati sacrificia vacua a Deo in dulta, quibus novum testamentum significaretur, 218. Eadem Deus deleri voluit, ibid. Judæorum sacrificia im perfecta, cur, 245 not. Judæi non ideo ex Ægypto a Dea educti, ut sacrificia ei offerrent, cur ergo, 218. Judaice populo quædam a Moyse propter cervicis duritiam impo sita, 215 Jud.cis subrogatos fuisse gentiles ob contem

ptum Christi et prophetarum, parabola vinitorum bene demonstrat, 278. Judæis Christus occidendus, a gentibus recipiendus erat, 27 Judaici populiignorantia per Christum manifestata, 213. Judæi Patrem per seipsum sine Filio co gnosci posse putantes, a Deo quoque defecerunt, 236. Judæo rum conversio facilior quam gentilium, cur, 2650. Judæis le galia economie causa ab aposto: is permissa. 200 et not. Ad Judæos scriptum fuit Matthæi Evangelium, 347. Judæi, lubricum genus, cur, 502. Judæorum errores qui, ipsi a spiritali discipulo judicandi, 270. Si cognovissent Scri pluris nos usuros aliquando fuisse, comburere easdem Bon dubitassent, 215. Judais Christus etiamnum ænigma est, cur, 262. Cum legitur lex fabulæ similis est, quo sensu, ibid. Per Judæorum calcitatem salutem nos acce pimus, sicut per Ægyptiorum cæcitatem acceperunt Israe lite, 266 Judæis et Christianis præcepta naturalia com munia, istis ergo quid amplius supra illos, 243. Judæi puram oblationem non offerunt, 251 not. Judæorum propria temporibus Christi lingua, Syro Chaldaica, 174, not., 185, not. Judæi Macedonibus obe diebant Ptolemæi Lagi filii tempore, 213. Judæi, licet jam a Christi ætate fabulis meutem pascerent, nondum tamen tunc natæ apud eos Sephirotice Chimeræ, kabba listici mundi, etc., xx. Judæis Plato haud penitendam divinæ scientiæ copiam accepit, xxn. Ex Judæorum et Christianorum libris sublimior theologia ab Ammonio celebri deprompta, quantum splendoris nova Platonica scholæ addidit, xxi, xxiv. Judæis accepta Platouici postmodum cum fenore red:liderunt, quomodo, xx‹v. Ju dæos in Palæstina Philonis ætate degentes, Piatonica doctrina haud mediocriter excultos, Hellenistis licet hac in re impares, multa suadent, xxiv. Judæorum plurimi in Egypto, et potissimum Alexandriæ, Valentini tempori bus, vixerunt, xm. Judæi ad Platonicani perpurgatam philosophiam animum appellentes, in ea multum profe cerunt, haud tamen absque magno religionis detrimento, XXIV. Judæorum philosophia Valentinum imbutum fuisse, verosimile juxta Buddæum, xi. JUDAS proditor a Cerintho honoratus, juxta Philastrium, LXV. Jude apostasia, Sophiæ passionis figura, ex Valen tienianis, 15, 144. Judæ proditoris apostasiam typum esse non posse passionis duodecimi Eonis, seu Sophiæ, 144 seqq. Nec Enth meseos ejus, 145. Judæ proditori præ cæteris omnibus nota veritas, ex Cajanis, 112. Hine Chri stum prodidit, ibid. Huic Evangelium aftingunt, ibid. Judicium. Ante judicium justos in ea terra, io qua arumas pertulerunt, regnaturos, probare Irenæus co natur, 331. Judicii diem et horam Christus concessit a solo Patre sciri, quomodo, 158, 159. Judicii extremni diem Christo probe notam fuisse agnovit Ireneus. Expii catur ejus sententia, cxxx:n etseq Ad judicium extremum Christus venturus est, cur, 206. In judicio extremo homo juste condemnandus, 232. Justini lides in Deum unum creatorem, Patrem Domini Dostri, quam firma, 233, 234. Ejus Dialogus cum Tryphone. quo anuo bitus et scriptus, utrum post ob.atam Anto nino Pio priorem Apologiam, xv. Hæc etiam quo anno scripta et oblata, ibid. Justino liber adversus hæreses ubinam et quo anno scriptus, in eo refutata jam Valenti niana hæresis, xv. Justini liber contra Marcionem deper ditus, 234 not. Ex quonam Justini libro exscripsit Irenæus, Satanam ante Christi adventum Deo aperte maledicere ausum fuisse, 324, not. Justis omnibus, prophetis et Abrahæ posteris salus a Jesu negata, ex Marcione, 106. Justus simul et bonus esse debet, mundum hunc qui regit Deus, 223, 224. Justi soli secundum opera filii Dei sunt, licet omnes secundum naturam, 288 seqq. Justi omnes sacerdotalem habent ordinem, 237. Quo sensu, ibid. not. CLI seq. Justi in veteri testamento minus perfecti quam in novo, cur, 240. Justorum persecutiones in Abel signi ficate, a prophetis prædicate, in Christo perfectre, 276. Justus & Deo impiorum potestati et malitia dimissus, in insti ipsius probationem, impiorum vero condemnationem, 250. Justis tribulatio necessaria, 327. Infideles eis prosunt ad salutem, ibid. Justorum sanguis nisi inquirendus fuis set, nequaquam Christus sanguinemet carnem sumpsisset, 310. Justi, quomodo resurgent, 168. Justos in ea terra in qua ærumnas pertulerunt, antequam ad cœlum evehan tur, regnaturos unde et quomodo probat Irenæens, 331 et seqq. In terrena Hierusalem post resurrectionem readifi canda regnaturos esse contendit, 335 et seqq. Ad Patrem per Filium, ad Filium vero per Spiritum sanctum ascen suros esse vult, 337. Deo variis habitationibus pro cu jusque dignitate donamios, 337. Justitia, quædam cum æqualitate communio, ex Epi pnaue, 550. Quæ definitionis bujus consectaria, ibid, et 351. Justitiam et judicandi vim Deo bono indignam hære tici putantes, refelluntur, 223. Justitia si Dev deest, Deus non est, 224. Justitia, bonitas et sapientia in Deo quomodo uniuntur, 224. Ad_justitiæ consummationem bonitatisque ostensionem a Deo præfinita omnia, 283. Justitia Dei eadem, in veterum delicta animadvertens et in nostra, 263. Levius quidem illic, hic vero severius, ibid. Justitiæ haud consummatrix circumcisio, cur a Deo præcepta, 246. Justitia legis, quid, ibid. Absque justitiæ operibus vocatio non sufficit, 279, 280. Justitiam majorem a discipulis Christus requirens, legi non contradicebat, sed eam adimplebat, 212. Juveni¡is ætas a trigesimo anno incipit, ex Irenæo, 148. Kabbalæ nugarumque kabbalisticarum quænam anti quitas, xx. Kabbalistici mundi, etc. Judæis Christo co vis prorsus ignoti, ibid. kabbalistica Hebræorum philo sophia, Valentiniana dogmata derivantes quidam ac emol lientes refelluntur, ibid. Kabbala Paulo apostolo ignota, ib. Kneph. Vid. Emeih. Korxonpáropec, quinam angelt juxta Platonicos, XLmı. Ho rum duplex ordo, juxta Damascium, alii muudí superioris, alii inferioris moderatores, ibid. Labes et ignorantia, materiæ principium, secundum Valentinianos, 143. Mundi causa, 225. Propter labem Christus et Spiritus sanctus emissi, 227. Labi ignorantia obnoxium universum Pleroma, nisi Æones omnes ab ea sint immunes, 138 seq. Labes et ignorantia in Pleromate nulla oriri potuit, 120, 121, 140. Labis fructum dicera Deum mundi conditorem, blasphemia, 144, 157 seq. 183. Labes et ignorantia mundi causa esse non possunt, 113, AATEINOX Homen Antichristo convenire potest, de hoc tamen nihil temere affirmandum, 329 et not. LAZARUS, symbolum peccatoris, 308. I.azari el divitis historia, fabula non est, 229. Quis narrationis scopus, ibid. Legem non a Deo, sed a sinistra quadam intelligentia latam fuisse, Simonis Magi senteutia ab Archelao philo sopho accepta, Lợi. Quæñam ejus consectaria, ibid. Legis veteris auctor, angelorum mundi fabricatorum princeps, ex Basilide, 102. Legi veteri et eius auctori impie detra hunt Carpocrates et Epiphanes, 331. Legalia ab Ebionais studiose servata, 105. Legem et prophetas rejicit Marcion, 106. Leges humanæ, legibus divinis omnia omnibus communia facientibus contrariæ, juxta Isidorum hæreti cuni, 331. Lege illa, qua omnibus omnia erant æqualia et communia per leges humanas meum et tuum admittentes, violata; inde fures et latrones, juxta Epiphanem, ibid. Legis veteris auctor multiplex, ex Ptolemao, 358 seqq., XLIX. Legis auctor, quis ex Ophitis et Setbianis, in. Lex et prophetiæ a Christo adimpletæ, 275. Quid inde contra Marcionitas, 274, 275. Legis Mosaicæ typi præcipui að commenta Valentinianorum non quadrant, 150 seqq. Ante legem Decalogus ad salutem necessarius, solus sul ficiebat, 241. Lex media obtinuit tempora, quænam, 261. Lex Hebræis non ab altero Deo data, sed ab eodem itis ad servitutem pronis imposita, 243. Legis et Evangelif unus et idem Deus Pater, creator omnium, a Christo annuntiatus, 183 seqq., 229 seq., 241 seqq., 289, 31J. Legis auctor nonnisi temere dici potest infirmus, propter Israelitas inobedientes et perditos. 243. Legis naturalia, quid, 242. Per ea non tantum qui sub lege, sed etiam qui ante legem, justificati, ibid. Absque legalium observa tione Abraham et alii plures justificati, 216. Lex patriar chis et justis non posita, cur, 246, 247. Legalia præce pta cur Deus per Moysen nonnisi post diuturnum tempus populo tradidit, ibid. et not. Per legem homo operalus, sed non liberatus fuit, 211. Lex velus manifestabat pec catum, non auferebat, ibid. l.egis sacrificiis et cæremoniis Deus non placatur; quibus igitur, 248. Legalia quando nam a Deo rejecta, 217, 248. Hominem non justificabant, cur ergo populo tradita, 245, 216, 217, Legis utriusque varia cur hominibus tradita præcepta. 238 Legis servitus Hebræo populo apte imposita fuit. 244. 245. Lex utraque, vetus et nova, apta temporibus, ad utilitatem humani ge neris ab uno et eodem Deo præstita, 198. Legis jugum grave Hebræis necesse fuit addere, cur, 214, 215. Lega lia, seu servitutis præcepta nonnisi in signum dala, et ideo Christo abrogata, 247. Legis veteris exteriores munditiæ, in futurorum umbram præscripte. 240. Sabbata a Deo in signum data; quid significabant, 216. Legis anti quæ signa minime otiosa, 245. Lex servis posita animam per corporalia erudiebat, 242. Lex Moysis ab Esdra mire post captivitatem restituta, 216. Lex Sabbatorum, quænam permittebat, prohibebatur, 256, 237. Perfectio legis in quo consistit, 212, 213. Legis justitia, quid, 246. Legis initium et finis, Christus. 211. 1.ex adbortabatur homines ad credendum in Christury,

quomodo, 230 et not. Lex, pædagogus noster in Jesum Christum, 229. Lex quomodo adimpletur, 242. Legis præ cepta quomodo adimplevit et extendit, 242, 243. Legem adimplebat Christus curans in die Sabbatorum, 256. Lex a Christo non damnata, quid igitur, 241. lege prohibi tum nihil Christus præcepit, 242. Legis præcepta a Chri sto velut gradus proposita sequi eum volentibus, ibid. f.egem perficiens Christus, timorem auxit, quo sensu, Lex vetus, 247. Lex nova, in quo veteri præstantior, 258. a Deo servis ac indisciplinatis tradita, nova autem liberis jam ac fide justificatis, 257. Lex nova quando incœpit, 275. Quid novi attulit ac immutavit, ibid. Legis utriusque eminentiora præcepta, eadem, 241. Legis naturalia Christus non dissolvit, sed implevit et extendit, 242. Primum et maximum mandatum innovavit, 241. Legalia Judæis economiæ causa ab apostolis permissa, 200 et not. Lex etiamnum Judæis cum legitur, fabulæ similis est, quo sensu, 263. Legem adimpiere, est non tantum dicere, sed et facere, 242. LETO, Valentinianorum Mater, 146. Hesiodo et Pindaro Inspirat, ibid. Levainen sinistræ manus, quid, 153, not. Levite quinam hæretici, Lxxn. quibus prognati, ibid Eorum dogmata, quænam, LXXIII. Liber homo a Deo creatus ab initio, quomodo, 281 et seqq. Liberi homines Deo effecti similes, 285. Liberum hominem et suæ potestatis ostendunt prophetarum adhor tationes, sicut et Christi præcepta atque consilia, 282 et seqq. In libera hominis potestate, boni et mali positum est discrimen, cur, 283. Liber homo et sus potestatis; si legem transgreditur, suamet culpa est, non Dei, 281, 286. Liber homo factus, et suæ potestatis sortem in mani bus tenet, 232. Inexcusabilis, si infaustam consequitur, ibid. Liber homo et suæ potestatis non tantum in operi bus, sed etiam in fide, 282. Qui liberum eum negant, aut impotentem, aut ignorantem Deum constituunt, ibid. Quoinodo, not. Liberum hominis arbitrium ab Irenæo vindicatum con tra Gnosticos, CLVII et seqq. Eligendi potestas cum ia differentia ad utrumlibet eidem asserta, ibid. Liberis ac fide justificatis nova lex tradita, 237. liberis in Ecclesia, non a servis offeruntur sacrificia, 250. Liber tatis fructus, Christus est, 251. Libertas evangelica ad probationem fidei nostræ tradita, 247. Lignum. Per lignum sicut nos Deo debitores facti, ita per lignum a Christo redempti, 314. LINCS papa, cujus Paulus meminit, episcopatum a Pe tro et Paulo accepit, 176. Litteræ Græcorum a quibus et quando inventa, 78. Litteræ viginti quatuor Græcorum, trium superiorum virtutum imagines, ex Marco Mago, quomodo, 70 seqq. De iisdem litteris alia Marci commenta, 74 seq. Ex litte ris, syllabis et numeris argumenta petita, infirma, cur, 153. Hæc ad rationem exigenda, non e contrario, ibid, Vana ab iisdem argumenta ducunt hæretici, 149 seqq., 158. Litteræ Hebraicæ non conveniunt cam numeris Græ corum, 150. Quædam a dextra ad sinistram retorquentur, quædam e contrario, ibid. et not. Veteres, dicta sacer dotales, cur, ibid. not. Arithmetice, quomodo disponun tur, ibid. not. Liturgiarum ritus apostolis ipsis accepti referendi. Logos, Phronesis, Sophia, Dynamis, totidem Eones virtute duntaxat, non re ab innato Patre distincti, juxta Basilidem; bis Virtutes, Principes et primi ordinis angeli immediate subjecti, xxxvi. Logos, Fidus Unigeniti seu Monogenis, secundum Gnosticus, 188. Logos Valentinia norum, inferiorum Eonum Pater, totiusque Pleromatis principinm et formatio, 6, 41. Nu et Alethia editur, 6, XVI. Logos el Zoe Hominem et Ecclesiam emittunt, ibid. Decem Eonas producunt, ibid, et xvm. Logo aliisque ex eo prognatis onibus, sua cuique ut persona, sic et sub stantia angelici ordinis, a Deo Patre re et natura distin cla, xxxvii seqq. Logi officium quale, xxxix. Ejus a Nu emissio, Horique a Bytho per Nun in imagine Patris pro cessio, à Valentinianis conficta, catholici dogmatis forda deformatio est, xxx. Logo coepit passio, secundum quos dam Valentinianos, 139. Logi et Zoes, Hominis et Eccle. siæ emissiones a Valentinianis conficta confulantur, 131 seq. Logos et Sige in eodem Pleromate simul esse non possunt, 129. Logos, Nus Dei Patris, 139. Logos, Jesu Valentinianorum cognomen, 13 1.ogos, quis, ex Barbe liotis,107.Logi generationem Bytho perperam ascribit Cyril Jus Hierosolymitanus, 6, not. Ejus textus emendatur, ibid. Lor absque circumcisione a Deo liberatus, 246. Ab incestus crimine ab Irenæo absolvitur, 288 et seqq. Ex cusantur pariter duæ ejusdem filiæ, 969. Ille Verbi Det, utriusque Synagogæ patris, typus, ibia. Istæ autem duas synagogas sub unico patre significant, ibid. I.ot uxoris statua salis, typus Ecclesiæ quomodo, 272. Lot uxor, Ecclesiae quomodo typus, 269, 272. Ejus statua salis diu tius perseveravit, 269, not. LUCAS assiduus Pauli comes, ejusque laborum et apo stolatus consors et particeps, 201. Paulo ipso disficit quod scriptis mandavit, ibid. Pauli sectator ac interpres, 174. Seciator et discipulus apostolorum, 185. Initium generationis a Domino inchoat, cur, 220. Luca quot generationes ab Adam usque ad Christum recensitæ, juxta Irenæum, 219 et not. solo Luca plurima Evangelii ca pita fuisse scripta eur Deus permiserit, 202, 203 Luca Evangelium et Pauli Epistolas decurtabant Marcionitæ, solaque hæe legitima dicebant, 198. Ex lis tamen qua retinebant convincuntur erroris, ibid. Lucæ scripta, vel omula recipienda sunt, vel nulla, cur, 202. Luca exem plaribus verba aliqua a catholicis quibusdam improvido zelo abrasa fuisse queritur Epiphantus; quænam illa, 219 not. LUCILLA factiosa femina, cur ab Ecclesiæ ministris cor repta, xci. Lugdunum, Rhodanusia a veteribus dicitur, 65 et not. Lugdunum, ad quam provinciam olim pertinebat, præfe etusque quomodo vocatus, LXXxn. Coram eo cur Viennenses martyres judicio sistuntur, ibid. et Lxxxm. Lugdunum et Viennam unus rexisse videtur episcopus Pothini ætate, LXXXII seqq. Vix alibi quam Lugduni alii esse potuerant in Galliis episcopi M. Aurelii anno 17, ibid. Lugdunį per secutio excitata, quo tempore, LXXIX. Ibi tum primum intra Gallias visa martyria, Lxxxit. Cranium Irenæi capi tis religiose asservatur, xciv. Lugdunensis Ecclesiæ cui nam debentur exordia LXXXI. Prætèr Lugdunensem epi scopum vix alius freuæi ætate episcopali jure Galliarum Ecclesias regebat, LXXXIII, LXXXIV. Lugdunensem unum episcopum suæ et Viennensi Ecclesiæ regendæ satis su perque fuisse Pothini ætate, haud improbabile, LXXXII, LXXXI. Lugdunenses ab Orientalibus Ecclesiis consulti, qua de re exxix. clero sententiam rogati martyres in carcere constituti, una cum ipso privatis epistolis dicunt, ibid. Ad Eleutherum pariter scriptæ ab utrisque epistolæ, cur, ibid. Lxxx, Lxxxi. & quonam perlatæ, LXXX et seqq. Lugdunensibus ipsismet martyribus, non a clero solo scripte epistolæ ad Eleutherum papam, qua de re, Lxxix. Blondellus hic castigandus, ibid. Lugdunensis proprætor cur martyres Vienneuses coram proprio tribunali Lugduni sisti jubet, LXXXN, LxxxI. Lugdunenses quo anno mar tyrii palmam adepti, xc, xci. Eorum numerus, nomina, variaque quibus interiere suppliciorum genera, unde collecta a Gregorio Tur., Adone, etc., xcm. Lugdunensium XLVIII, martyrum numerum e Latinis Eusebii Rufuniani collectum a recentioribus martyrologis fuisse, inane Dod welli commentum, xc. Refellitur, xcm. Lugdunensis Ecclesiæ presbyter quo sensu Irenæus ab Eusebio ap. pellatus, Lxxix. Cum Lugdunensibus martyribus Irenæus versatus est, 192 not. Lumen et tenebræ, principia bonorum, et malorum, ex barbaris; quomodo, 319. Lutheraui eodem argumento prosteruendi, quo ab Irenæo aliisque SS. Patribus hæretici et schismatici olim confundebantur, cxv, cxvi. Lutherani eadem argumenta ad Ecclesiæ suæ veritatem tuendam.usurpantes ac Doua tistæ, ipsius Augustini verbis valide prosternuntur, cxx♥ et sequ. Lux ex Achamotæ risu initium accepit, ex Valentinia nis, 19. LYDUS, unus e philosophis antiquis quorum libros cir cumferebant Gnostici, xxn. Lytroles, seu Redemptor, Hori cognomen, 10 et not.,13. MACARIA, Valentinianorum Eon, Monogenis conjux, Logi et Zoes proles, 6 xvu. Ejus nomen e Scripturis a Valentino corrasum, quomodo, xxix. MACARIOTES, Valentinianorum Eon, Ecclesiastici con jux, Hominis et Ecclesiæ proles, 7, xv:1. Macedonibus quo tempore Judæi parebant, 215. Magia, cui photosophi perinde alque mystagogi stude bant, turpis infamiæ labes qua ethnica religio semper for data remansit, xxiv, xxv. Magnesianos (Ad) epistola auctor vocem istam sa quo sensu usurpavit, xıv. Magnitudo Dei inenarrabilis est, 252. Magorum munerum mystica significatio, 184. Major hebdomada xerophagiis tota olim astricta, LXXXIX, Majoris hebdomadæ jejunium aliis alii rigidius, quanta religione omnes olim observabant, Lxxxvu, LXXXVIN, Malum. De mali origine dubitatio pervetus, quot philo sophorum ac etiam Christianorum tersit ingenia et cur,

XXXI. Quot in errores plurimi præ nodi difficultate præ cipites acu, ibid. In re admodum obscura quid finxere e Platonicis quidam, quid Priscillianista, Marcionitæ et Manichæi, ibid. Quid Simon, Menander, Saturninus, aliique veteres Gnostici, ibid. Hinc denique a Valenti nianis cudendæ hypotheseos occasio captata, ibid. Malo rum omnium quænam assignata a Valentinianis origo et causa, XXXI, xxx, 140, 354, seq. Mala, unde orta, ex Sethianis et Ophitis, 109 seq, 111. Unde orta, ex Barbe liotis, 108. Mali et boni discrimen in libera hominis po testate positum est, cur, 285. Mali homines vel boni, non natura, sed electione, secus nec laudandi, nec vituperandi, 281, 282. Malum Deus non operatur, impio ruin potestati justum dimittens, 250. Malitia spiritalis, quid ex Valentinianis, et a quo condita, 26, XLU. Mam quid, 185, not. Mammona, vox Syriaca, non Hebraica, ibid. not. Quid significat, ibid. not. Mandatum primum et maximum legis a Christo inno vatum, 241. Manichæi. Ab eis quænam assignata malorum radix vel Causa, XXXI. Manna cur a Deo traditum, 247. Manna cessante fru mentum a Josue datum, Christi corporis figura, 345. Manus dextra, quid Valentinianis significaret, 152, 153. Manus sinistra, materialia et corruptibilia dicuntur ab hæreticis, cur, 152, 153. Mauus sinistra levamen, quid, 153, not. Manuum digitis, quomodo numeros indicarent antiqui, 82 et not. 152. not. MARCELLINA, mulier cujus ope Carpocratiana hæresis in Occidente propagata, Lxii. Romæ multos in errorem, in duxit, 104. MARCIANO fratri nuncupatus sermo, ab Irenæo editus, MARCION, Cerdonis discipulus et successor, unde oriun dus, et quis fuerit pater ejus, LXVIII. Naula et nauelerus cur appellatus, ibid. Ex episcopo apostatam factum fuisse, improbabile, ibid. Quænam causa defectionis, ibid., et tempus, ibid., LXIX, 179. Quotuplex Romam adventus, LXVII, LXIX. An ad Eleutheri usque tempora vitam prorogavit, ibid. Tertullianus hic corrigendus est, ibid. Errores ejus quinam, ibid. et LXX, LXXI, 106, 270 seq. Duplicis comminiscendi principii quænam ei fuit oc casio, juxta Tertullianum, LXX. Scriptura quænam ab en rejectæ, aut mutilatæ, ibid. 106, 190, 192, 198. Unde petita errorum argumenta, LXIX, LXXI. Deum otiosum et sine providentia ungebat, 223 seq. Quid de Jesu Christo sentiebat, 106. Corporum resurrectionem negabat, ibid. Impiis omnibus salutem a Jesu impertitam, justis vero negatam asserebat, ibid. Hunc speciatim confutaturum se pollicetur Irenæus, ibid. cv. Marcioui interroganti, Poly carpi responsum. 177, not. Marcionitæ. Marcionitis quænam assignala malorum radix vel causa, xxxi. Unde nam sua de duplici principio dogmata mutuati, XLI. Deum bonum a Deo justo dividentes, refelluntur, 224, 270. In hoc tamen tolerabiliores Valentinianis, cur, 198, not. Eorum argumentum quo Deum malorum auctorem pro bare nitebantur, diluitur, 266, 267. Negantes ab eodem Pa tre missos prophetas a quo et Christus organa Satanæ sunt, quomodo, 324. Marcionitarum erroris origo, ignorantia Scripturarum et dispositionis Dei, 198. Quasdam Scripturas in totum rejicientes, reliquas nonnisi a se decurtatas ad mittebant, ibid. Ex iis ipsis tamen erroris convincuntur, ibid. Solum Lucæ Evangelium admittebant, 190, 202. Idque decurtatum, 192, not. Totum tamen gloriabantur se habere Evangelium, quomodo, ibid. not., Abrahæ saluti contradicentes, refelluntur, 236. Marcosii veteratoriis magistri artibus eruditi, quanam vitiorum ac errorum colluvie orbem infecerunt, Li. Cœptum ab Asia malum quomodo, et quasnam postea regiones subiit, ibid. xcv. Ne latius serperet, scribit adversus Gnosticos Irenæus, ibid. Eorum libido et insana superbia, 64. Omnia sibi licere putant, ibid. Mulieres Lugdunenses seducunt, 65. Marcosiorum errores et ineptiæ, i et seqq. Ritos profani, L, LU. Hypothesis de mundi hujus creatione ad iniaginem invisibilium facta, 84 seqq. Deum omnipotentem ex defectu ortum esse blasphemant, 82,90. Deum Patrem ante Christi adventum nemini notum fuisse, ex Scripturis probare nituntur, 90, 91. Eorum de Jesu Christo litteras discente somnia, 91 et not. Ab jis sacra menta Ecclesiæ, quomodo contaminata et eversa, L, LII. Eorum redemptio quid, et quæ ejus virtus, 64 et not., 68, 93, LI. Ab impuris ethnicorum et Platonicorum initia mentis manavit, LII. Orationes quibus divino judicio sistendi utebantur, 64, 65. Cur in suis sacris Hebraica, Chaldaica et Syriaca vocabula aliis omnibus anteponebant, LA. Plura Moysis loca in suam hypothesim detorquebant, 86 seqq. Varils Evangelii locis abutebantur, 92, 95. Apo cryphas et spurias scripturas conÂnxerunt, 91. Marcosio rum insania ridenda simul et plangenda, 83. In eorum bypothesi explicanda cur dintius immoratus est Irenæus, MARCUS evangelista Petri discipulus et interpres, 174. 187. Quo tempore scripserit, utrum post Petri et Pauli interitum, an excessum tantum e Roma 174, not. MARCUS Memphitanus, quis, LI. Gnosticorum errores in Hispanils spargit, ibid. MARCUS hæresiarcha, quis et qualis, 59, 60, seqq. Sect ejus initia, quo anno, ibid. Colorbasica Siges vulva et conceptaculum, ipsique unigenitus, 65 et not. Ad eum sublimissima quaternitas descendit, 66. Ejus hypothesis, ibid. seqq. Valentinianorum systema sub nominum et litterarum involucris exhibet, ibid. xxxviii. Pythagoricam quaternitatem velut genesim et matrem omnium induxit, 135. Ab ejus discipulis, non ab ipso, pravis erroribus infecta Rhodanenses regiones, juxta Irenæum, LI. Da monem paredium habebat, 61. Anaxilai ludicra cum ma gorum versutia conjungebat, 60. Philtris ad corrumpendas mulieres utebatur, 65. Ditiores præsertim et elegantions seducebat corrumpebatque, 59, 61, 62. Vanam prophetiæ doni spem eis injiciebat, 61, 62. Vinum Eucharisticum in veruni sanguinem meris præstigiis convertere se fingit, 60, 61. Mulieribus consecranda Eucharistiæ munus committit, 60. Eum plæet catholicæ mulieres exsecrantur, 61. Ejus deliria confutat Irenæus, 78 seqq. In eumdem objurgatoria senioris cujusdam carmina, 80. MARIAM Aaronis sororem Deus percutiens lepra, non severi judicis, sed patris instar castigavit, 548. Cur sola pœnas dedit, ibid. Ex Maria et Joseph natum Jesum in eumque descen disse Christum Gnostici mentiebantur, 189. Refelluntur, 212 seqq. Per Mariam, ad modum aquæ per tubum, Jesum pertranslisse Gnostici asserebant, 189. De Maria Virgine Christus natus, 217. Ex Maria Verbum exsistit, 218. Ex Maria natus Christus Jesus, Filius unus Dei est, 196, 205. Maria Virgo vere Dei genitrix, 213. In eam simpliciter non descendit Christus, sed carnem veram ex ea assumpsit, 218 seqq. In virginitate maneus concepit, 216. In Maria partu impleta est promissio Davidi facta, 217. Maria vera salutis nostræ mediatrix secundaria ab Irenæo recte el catholice dicta et agnita, cxXIY seqq. De salute nostra in cœlo sollicita, preces pro nobis fundit, cxxvi. Hujus præsidium, nulla Christo facta injuria, implorare licere, fateatur Grabius necesse est. ibid. Nostras preces ab ea cæterisque sanctis in cœlo degentibus audiri et percipi, Ecclesia semper credidit, ibid. Vana Grabiicæterorumque Protestantium argumenta confutantur, ibid. seqq. Maria miraculum a Filio in nuptiis Cana obthiere voleus, nullius imperfectionis moralis rea, cxxxvII. Contrarium ex Irenæu inferre perperam nititur Grabius, ibid. Maria Virgo com paratur cum Eva, et ei opponitur quomodo, 220 et not. 316. Maria Virgo Eva virgini fit advocata, et per obedientiain genus humanum servat, 316. Per obedien tiam causa facta est salutis, 220, et not. Martyres veri in Ecclesia sola catholica, cur, 272. In martyribus Spiritus sanctus vineit, 302. Martyres secun dum quid contemnunt mortem, 302. Christo ipso re munerandi, 210. Martyrum animas, singulari prærogativa, statim in coelum recipi existimat Irenæus, CXLVI. Secus de aliis justorum animabus sentit, CLXI seq. In martyrum album quanta cautione olim nomen alicujus a majoribus nostris referebatur, xcı. Martyres Lugdunenses et Viennenses, Vide Lugdunen ses, Viennenses. Martyria quando primum in Galliis visa, 49, Dul. Martyrium quid, et quotuplex martyrum genus, juxta Basilidem, 349 seqq. Puena præcedentis peccati, aut vo luntatis peccandi, ex eodem; quomodo, ibid. Martyriun:, optimum veritatis creditæ et prædicata indicium in apo stolis, 198. Masculis a Deo acris et vehementior ad generis perpe tuitatem ingenerata cupiditas, juxta Epiphanem et Car pocratem, 351. Mater plorans, mundi creationis causa, juxta Valenti nianos, 224. Mater Valentinianorum, Achamoth, 21. Mater Valentinianorum, Leto, 146. Hesiodo et Pindaro inspirat, ibid. Materia æterna et a nullo producta, a Platonicis qui busdam tanquam malorum radix invecta, xxx1. Materi:e a Deo vix motrix impressa, ipsa ex anima mundi_eaque non statim perfecta juxta Platonicos; quo sensu a Platone intellectus vocala, XLI. Quo sensu necessitas seu erratica causa, ibid. Materia quæ videri et tangi potest, hujus universi corpus est, juxta Platonem, XL. Hoc post animain natum effutiebat, ALT. Ex materia subjecta omnia a Dee

tionis Christi typus est, quomodo, 217. Nuptiæ, typus Verbi nuptiarum cum Ecclesia, 257. Assumens Ethiopis sam uxorem, typus Christi Ecclesiam in gentibus perti cientis, ibid. Moysis et Christi sermones, lidem, 229. Moyses a Christo excusatus ob libellum repudii, cur. 245. Moyses, prophetæ et Abraham, Christusque ipsa ex una substantia, que sensu, 229. Gnostici contradicentes re felluntur, ibid. Moyses et Elias cum Deo homine locuti sunt in altitudine montis, cur, 255. Moyse lex inchoa vit, et in Joannem desivit, 251. Mulier ob transgressionem quot ærumnis obnoxia, 221. Mulier everrens domum et drachmam inventens, supe rioris Sophiæ figura, ex Valentinianis, 59. Multeres, di tiores præsertim et elegantiores, a Marco Mago seductæ et corruptæ, 59, 62. Mulieribus consecranda eucharistiæ munus a Marco Mago commissum, 60. Mulieres piæ et catholica Marcum Magum exsecrantur, 62. Mulieres qua dam a Marco Mago corrupte percata sua, etiam occulta, confitentur in Ecclesia, eaque pœnitentia publica eluere student, 63, 65. Mundum ex intellectu et necessitate, seu erratica causa compositum esse scribenti Platoni, quid exprimere ani mus erat, XLI. Mundus duplex juxta Platonicos, iu utro que præter unam supereminentem causam dii alii multi plices, xxxx. Mundus triplex Platonis, Epimenidis, etc., ipsissima est Va entini hypothesis, xxv. Mundus Platoni corum intelligibilis, quid continebat, ibid. et seq. Idem re ac Pleroma Valentinianorum. ibid. Mundus idealis quid continebat, juxta Platonem, XLII. Mundus bic inferior ad illius Archetypi exemp.um ab angelis efformalus, juxta eumdem bæc omnia in suam hypothesin quomodo trans tulerunt Valentiniani, ibid. Mundi anima, quid juxta Pla tonicos, XL, XLI. Undenam ab eis decerptuin quidquid de ea effutiebant, IL. Ea ante corpus universi creata, cur, XL. Non statim perfecta et numeris omnibus absoluta, XLI. Intellectus à Platone cur vocata. Sub necessitatis Ptiam nomine æque ac materia intelligi poterat, ibid. Mundi principium, Dei bonitas, juxta Platonem, 224. Mundi opifex bonus est, secundum Platonem, 224, not. In hoc Gnosticis religiosior, ibid. Mundi opifex non pri mus Deus, juxta Numenium, quis ergo juxta eumdem, ex sententia Platonis, XLIII. Circa mundi conditorem et originem varit hæreticormam errores, 316. Mundum ab angelis esse factum, primus dixit Simon Magus, 99, 196. Ab angelis inferioribus conditus, ex Basilide. 101. Ex Carpocratianis, 103. Ab inferiori virtute conditus, ex Ce rintho, 105. Ab angelis factus, ex Menandro, 100. quo, ex Barbeliotis, 108. Mundus per Verbum non creatus secundum Marcionem et Gnosticos quosdam, 188. Per quem igitur secundum eosdem, ibid. Mundi fabricatio non prioribus angelis, sed posterioribus tantum a Valentinia nis et Gnosticis ascripta, xxxix. Mundum hunc ad Plero matis imaginem effictum dicentes Valentiniani e Platoni cis fontibus hauserunt, xam. Mundus, quandiu a Demiurgo administrabitur, ex Valentinianis, 34, 35. Ejus creatio ad imaginem invisibilium facta, ex Marcosiis, 81 seqq. Mundi substantiam a semetipsa floruisse et esse ex se nalam quidam dicentes, valide refelluntur, 316, 317. Mundus labis et ignorantiæ fructus esse non potest, 1.19. Mundi bu us creator, unus Deus, Pater Domini nostri, 185 seqq., 229 seqq., 253 seq. Mundi conditorem unum esse Deum, veteres omnes consentiunt, 126. Mundus ab eodem Deo factus, a quo et mente conceptus, 119 seq. Mundus a Deo creatus sola sua voluntate ae virtute, quæ subjectæ ma terise loco fuernat, 127. Inscio aut nolente Deo Patre condi non potuit, 117. Si sciente ac volente Deo Patre conditus fuerit, hie solus ejus auctor dici potest, ibid. seq. Mundum in iis quæ continentur a Patre, aili ab ipso condere non potuerunt, 120 et seqq. Mundus hic per Ver bum factus est voluntate Patris, non per angelos, neque per apostasiam, defectionem, aut ignorantiam, 3t5. Per angelos aut virtutes a Deo separatas conditus non fuit, 98, 315. Mundi non est conditor Deus, si materia sit in genita, 348. Mundum hunc qui regit Deus, justus simul et bonus esse debet, 223, 221. Mundum hunc Dei provi dentia dirigi ipsimet ethnici confessi sunt, 225. Mundi infiniti consequuntur ex deorum pluralitate. 117. Mundi finem quænam præcedent, 325, 324. Mundus in resurre ctione non penitus exterminandus, juxta Irenæum, 336. Mundi deliciae sæculariaque oblectamenta Christo damnata, 229. Mundum si judicat Christus, discermitque inter bonos et malos, judicat proinde et Pater, omnibus que prospicit se providet, 345. Mysteria divina quomodo inquirenda, 156. Ea temere scrutati hæretici, nihilque Deo reservare volentes, misere pereunt, 157. Narbonensem provinciam sub ditione senatus regebat proconsul, LXXxu. Ad hanc pertinebat Vienna, ibid. NARCISSUS Hierosolymitanus et Theophilus Cæsariensis synodo Palæstinæ adversus Asiaticos præfuere, LXXXIV, Naturæ totius fons, quaternarius numerus juxta Pytha goricos, xxvu, xxviu. Secundum naturam filii Dei sunt omnes, non omnes secundum fidem et obedientiam, 288 Naturæ infirmitatem in Deum qui refundupt, augmenti ac perfectionis impatientes, rationi adversantur, 285. Natu ræ humanæ quadain sunt necessaria, quædam autem simpliciter naturalia, juxta Isidorum hæreticum, 352. Nauclerus et nauta, cur Marcion appellatus, LxVMI. Necessitati servire non potest Deus, cur, 121. Necessitatem omnem, quæ alterius volendi potestatem adimeret, ab humana voluntate procul excludit Irenæus, CLVII seqq. Necromantia, vide Getica Magia. Nicolaus unus e septem diaconis, an propudiosæ sui nominis sectæ primus auctor, LXVI, LXVII. Quænam lapsus occasio fuit, juxta Epiphanium, LXVU. Nicolaita, Dei ipsius ore damnati, LXVII. Nomen cite exstinctum, ibid. Quænam eorum dogmata, ibid., 105. Primine, Gnostici appellati, ibid. Nicolaitarum errores in assignando rerum visibilium principio, 188. Refellantur, ibid. Eorum errores circa Christum, ibid. Adversus Nico. laitarum errores Evangelium a Joanne scriptum, ibid. Nicolaite, surculus Gnosticorum, ibid. Nicolaidis pre gnati Stratiotici, Phibionita et Levitæ, tres in una e. eadem secta hominum classes, juxta Epiphanium, ɩxxn. Eorum dogmata, quæ, LXXIII. NICOTARUS, unus e philosophis antiquis, quorum reve lationes Gnostici palam ostendebant, xxu. Nos incircumcisus carne Deo placuit, 246. Sub Noe testamentum a Deo datum, 191. Noe temporibus homines improbi fructificare non poterant, cur, 279. Per Noe arcam baptismus significatus, 179 not. Noe in divinæ legationis munere ad libidinosos angelos Enocho successisse, cre didit Tertullianus; unde hausit errorem, 246 not. Noetarcha, quo sensu vocabatur intelligibile principium, solo Monopatore Deo inferius, ab Egyptiis admissum, XXVI. Idem ac Nus Valentinianorum, ibid. Nomen insigne, quod, 69 et not. Nomina varia Dei, quæ in Scripturis leguntur, unius et ejusdem Dei appel lationes, 170 seq Notaricon, quid Judæis, 149 nol. Numeri, rerum omnia principia, ex Pythagoricis, 131 et not. Numerus omnis, juxta Pythagoreos, par aut im par; ille imperfectus, hic altero præstantior, cur, xxviu. Prior masculus, alter femina; conflatus ex utroque, masculo-femina cur appellatus, ibid. Numerus jusignis quis, 72. Numerus quaternarius, totius naturæ fons juxta Pythagoricos, XXVII, XXVI. Numerus omnis appel atus XXVI. Numerus denarius quomodo in sese, juxta Pytha goreos, numerum omnem comprehendit, ibid. Ad nume ros oninia revocare, a Pythagoricis accepere Valentiniani, 134 seq. Numeri quinarii nulla a Valentinianis habita ra tio, 151 seq. numeris, litteris et syllabis Græcis vana ducunt argumeuta hæretici, 149 seqq., 158. Ex numeris, litteris et syllabis argumenta petita, infirma, 153. Hæc ad rationem exigenda, non e contrario, ibid. Numerorum rationes curiosius inquirere, vanum et periculosum, 131 seqq. Numeri ex regula, non regula ex numeris, 133. Numeri digitis manuuni a veteribus indicati, 82 et not., 152 not. Nummularios e tempio cur projecit Christus, Gai vede rat adimplere legem, 229, 250. Nuptiæ, a Satana ex Saturnino, 101. Tatiano ejusque discipulis damnatæ, 107. Nus quid, secundum Gnosticos, 188. Nus Valentiniano rum, quis, 5. Bytho Patri similis et æqualis, ibid. Solas capit magnitudinem Patris, ibid. 7. Aliis exponere cogi tantem Sige prohibet, 8. Rerum omnium principium et Pater, 8, 40, 41. Logen et Zoen emittit, 6. Intra Patrem tantum emissus, nec re aut persona a Patre distinctus, XXXVI. Alterius longe sublimioris ac perfectioris natura, quam cæteri Æones; divinam eam fuisse extra dubiuni est, xxxv. Non vero persona subsistens, a Patre distincta, PL eidem consubstantialis, ibid. et xxxvi. Angelos sibi subjectos habebat, xxxx. Nus Def Patris, Logos, 159. Ipse est Egyptiorum, Chaldaicorum et Platonicorum Nus xxvn. Ipse noetarcha ab Egyptiis admissus, xxvi. Nus Deo emitti non potest, 131 seq. Nus et Alethia a Bytho et Ennora emitti non potuerunt, 129 seq. Nus Valentinia.com rum ignorantia obnoxius, si ad hujus imaginem conditus Demiurgus, 123 seqq. Nus quomodo ab Trenæo definitur, 129, 130. Obetire. Non obedire Deo, mors hominis; obedire au

tem. vita ejus: utriusque discrimen in libera hominis potestate positum a Deo, 285. Obedientia filiorumque pietas major, quam servo rum, 242. Obedientiam a Judæis Deus exigebat, non sa crificia, 249. Obedientia Virginis Mariæ, Evæ inobedien tise opposita, 219, 220, 316. Oblationum genus a Deo non reprobatum, sed species immutata, 25C. Oblatio Ecclesiæ à Christo mandată, pu rum est et acceptum Deo sacrificium, ibid. Oblationes et preces ubi recipiantur, templum est et altare in cœlis, Oblivionis poculo, quo putari animas corpus subeuntes finxit Plato, quid, 167. Oceanus. Ab Oceano et Theti orti dii omnes, ex Ho mero, 133. Ultra Oceanum populos nullos agnoscebaut antiqui, 156, not. In Occidente quatuor prioribus sæculis, solis episcopis credita sermonis administratio, xcviii. Occidentales inter et Orientales nulla irenæi ætate de jejunio antepaschali, aut jejuulorum numero controversia, £xxxvii. De quibus igitur, ibid. et seqq. Vide. Ogdoas Valentinianorum primigena, ex duplici tetrade constans, radix et substantia omnium, quomodo, xvu, 6. Ejus nomina et perfectiones, ibid. Cur a quatuor duntaxat Diasculis nomen sortiebatur, xxvII, XXXIV. Ogdoadis conju gationem u limam undenam mutuali Valentiniani, xxvw, Ogdoas prima Valentinianorum, quibus Joannis Evangelii locis significata, secunduin eos, 40 seqq. Conſutantur eo Tum commenta, 45 seqq. Ogdoadis primæ Æonum natura, que juxta Colorbasum, xxxv. Ogdoas prima Gnosticoruni stare non potest, 129. Ogdoas secunda, quæ, 16 et not., 21. Ogdoas, matris Achamoth nomen, 23. De Ogdoade scriptus ab Irenæo libet, qua occasione, cv, 339. Omnia, omne, Jesu Valentinianorum cognomen. Vide Jesus Valentinianorum Omnipotentia Dei neminem latere potest, 122. Oneiropompi dæmones, qui, 61, not. Opera nulla ex se naturaque sua bona, ex Simone Mago, 100. Opera bona ad salutem inutilia, ex eodem. Mayo, ibid Catholicis necessaria, sibi inutilia dicebaut Valentiniani, 29, 31, 159. Opera. Absque operibus justitiæ vocatio non sufficit, 279, 280. Secundum opera justi soli filii Dei sunt, licet omnes secundum naturam, 288 et seqq. malis operibus non tantum abstinere, sed etiam a concupiscentiis, adim pletio legis est, 242. Non operibus tantum, sed etiam cogitationibus et sermonibus malis abstinere jubet Chri stus, 165. Operationes omnes indifferentes ex Basilidianis, 102. Opbita undenam dicti Gnostici quidam. An a Sethianis distincti, LXXIV. Commenta eorum. et unde petita, ibid. et seqq., 108, not., 110 et not. Ophitæ et Sethiani En thymesin suam in secundarium quoddam deitatis genus per se subsistens transformantes in hoc Platonicis stoli diores, XLI. Adversus Ophitarum impurorum hæresiar chiam decertans Irenæus, quid censuit de serpentis cum tuuliere colloquio, 314. Orationum perseverantia et fortitudo fidei significantur per calcholibanum in camino succensum, 256. Ordinationis sacramentum quibus sacrilegiis a Marco et discipulis contaminatum, L. Per Orientis et Asiæ provincias, a quibus propagata Valentiniana hæresis, xiv. Orientales Ecclesiæ quibus motibus agitate M. Aurelii tempore, LXXIX. Ea de re consulti Lugdunenses et Vien nenses, ibid. Orientalium ab Occidentalibus Ecclesiis quanta dissensio Victoris ætate, LXXXVI. Orientalibus et Occidentalibus dissidentibus Ecclesiis funestum schisma tis malum avertit Irenæus, £xxXVI, LXXXVII, Xc. Orienta libus Ecclesiis Victor papa pacem restituit, Irenæi argu mentis victus, xc. Inter Orientales et Occidentales nulla Irenæ ætate de jejunio antepaschali, aut jejuniorum numero controversia, LXXXVI. De quibus igitur, ib. et seqq. ORIGENES ex ore celebris Ammonii perpurgatam ab eo Platonicam philosophiam hausit, xxm. Originale peccatum, serpentis plaga; ab eo homines minime liberandi, nisi per fidem in Christum, 230. Origi nalis peccati labe maculatos nasci homines agnovit Ire næus, civil seq. De original! peccato Irenæi testimonium a divo Augustino contra Julianum adoptatum, 230 not. OROMAZES, Deus bonorum opifex, juxta Zoroastrum magum, xxx. quo etiam alii, 30 dii conditi, ibid. Is e purissima luce genitus, diis bouis ortum dedit, xu. ()sgas. Ab Osea uxor fornicaria cur assumpta, 257. Ab Osea et Moyse uxor assumpta, vocationis gentium figura, quomodo, 257. Ostais quo sensu vocatur ab Ægypt is principium solo Monopatore Deo inferius, xxvI. Osrhoena el Mesopotamia, an promiscue usurpentur.ab auctoribus, Lxxxv. Utriusque mores diversi, ibid. Osrhoe næ Ecclesiæ, Romanæ cousentiebant in disciplina l'a schatis, LXXXV. Ovis amissæ parabola insane abutuntur Marcosii, 80 seqq. Palæstioi. Ad Palæstinos per quem philosophia deve nit, xxn. Palæstinæ synodo adversus Asiaticos quinam præfuere, PALMAS Ponticæ synodo adversus Asiaticos præfuit, PANDORA Hesiodi, Salvator est Valentinianorum, 131, 146. Pandora Sophiste, Gnostici, 229, not. Panis communis jam non est eucharistia post invoca tionem, 231, cxl seqq, cxlii seqq., 293 seq. Panem et calicem proprium corpus et sanguinem suum Christus confessus est, 219, 270, 291, CXLV. PAPIAS, Joannis discipulus, a quo Irenæus institutus, LXXVI. Spuriis traditionibus nimium indulgens, erroris plerisque post ipsum scriptoribus eclesiasticis ansam præbuit. 333, not Quot libros conscripsit, ibid. In Mille uariorum errorem cum incidisset, pluribus postmodum e SS. Patribus lapsus occasionem ministravit, LXV. Parabolis abutuntur Gnostici, ad alterum Deum indu cendum, 126. Parabolis de ove drachmaque amissa quam insane abuterentur Marcosii, 80 seqq. Parabola obscura et ambiguæ, obscuris et ambiguis non solvuntur, 155. Parabola vineæ malis colonis locata explicatur, 277 el seqq. Parabola operariorum in vineam diversis bori missorum, quid significat, 280. Paracietus a Domino promissus, 208. Cur a Deo super terram missus, ibid. Paracletus, Valentinianorum Eon, Hominis et Ecclesiæ proles; 6. Ejus conjux, ibid. Ejus nomen a Spiritus sancti quanam proprietate in Scripturis siguilicata Valentiniani derivabant, xxx. Paracletus, Salvatoris Valentinianorum nomen, 21. Paradisus supra tertium culum exsistens, 25. Virtute ar changelus quartus a Valentinianis dictus, ib. In eo versatus Adam, ibid. paradiso Adam expulsus, mortique factus obnoxius, Dei misericordia, 222. In paradi um unde bome ejectus est, Henochum cum Elia translatum fuisse, Irenæi sententia a quibus didicit, 246 not. Parasceve, cena pura dicitur, 71 et not. Parasceves ante solis occasum jejunium solvere, nuliis olim licitum, Parchor prophetæ expositionum auctor Isidorus hære ticus, 352. PARKERI, in Cantuariensem sedem intrusi, ordinatio ludicra et invalida, cxvi Hinc nullæ apud hodiernos An glos veræ ac legitimæ ordinationes, ibid. Paredri dæmones, qui, 61 not. Singulis adsunt homini bus, ex Isidoro, 352. Partus spiritalis Achamothæ, quid, 23, 160. Paschæ dies, idem qui crucifixionis dies juxta Tertn) lianum, LXXXV. Pascha ter a Christo celebratum post baptismum, 147 seq. Ab eodem manducatum pridie quam pateretur, ibid. De Paschalis celebrandi die primis Ec clesiæ temporibus inter Anicetum et Polycarpunı orta controversia, pacem inter eos cæterusque fideles non scidit, 341, Lxxxv seq. De Paschate celebrando Romanam inter et Asianas Ecclesias orta controversia, ibid. Quæ nam Galliæ Ecclesiarum sententia, LXXxvi. Paschalis festivitatis tempore eucharistiam ad alios episcopos eulo giarum nominė transmittendi mos erat, isque inter epi scopos promischus, 341, not. De Pas ha librum scripsit Irenæus, 342. De Paschate celebr. vid. Romani, Asiani. PASCHARIUM Radbertum primum catholici dogmatis de præsentia reali Christi corporis et sanguinis in eucharistia auctorem fuisse, vanissimum Albertini et Claudii com mentum, a Grabio confutatum, cr seq. Passio Christi, quomodo præfigurata, 261. Ut a prophe tis prænuntiata, sic et impleta, 194. Circumstantiæ a pro phetis prænuntiats, 275 seq., 277. Soli Domino nostro jesu Christo conveniunt, 275. Passionis Christi Domini fructus. et effectus, 145. Passio Christi, expergefactio mortuoriin discipulorum apud inferos, 259. Per passionem surta Christus et Patrem unum eumdemque Creatorem quem offendimus et semetipsum manifestum fecit, 313. Passio nem Domini, extensionis Christi supra Horum typum esse Gnostici dicentes refelluntur, 277. Passio a Verbç seu Logo cœpit, secundum quosdam Valentinianos, 139 Passio Christi Domini, novissimi Eonis passionis figura, ex Valentinianis, 36, 144. Passionis Sophia figura, ha morrhoissæ morbus, ex Valentinianis, 15. 141, 148. Con futatur hæc fabula, 119.

Passiones et affectiones hominum, dum cogitant, Deo perperam tribuunt Valentiniani, 130, 151, 131, 157, 158. Passio si quæ Dei Verbum afficiat et Patrem afficiet; cur, 139 seq. Passionis Sophiæ typum esse non posse Juda proditoris apostasiam, 144 seqq. Nec Christi Domini pas sionem, 145. Passio Ronem afficere non potuit, 141 seq. Passio et ignorantia, nulla in Sophia Dei esse potuit, 139, 140. Passioni obnoxium universum Pleroma, aut Bones omnes ab ea immunes, 15% seq. Passiones in Euthymesi separata esse non potuerunt, 141. Separari ab ea non po tuerunt, ut ferent materia substantia, 141. Pastor Herma, ut liber Canonicus non ab Irenæo solo citatus, 255 not., cıx. Pastores pil ac vert in Ecclesia sola catholica, ab apo stolis successionem ducentes, a quibus veritas el germana Scripturarum expositio quaerenda, 263, cxv seqq. pasto ribus malis recedendum, piis vero apostolorum successo ribus adhærendum, 262. Quinam ii, 265, cxvi. Pastores iniqui, ac superbientes, a Verbo redarguendi, 262. Pater Domini, et fabricator mundi, duo secundum Ni colaitas et Cerinthianos, 188. Ab altero Patre Christum Dominum, ab alio autem Deo prophctas Marcionitæ di centes refutantur, 276. Patrem alterum, præter unicum cœli et terræ Creatorem, Deum Christi D. Patrem exco gitantes Gnostici, refelluntur, 180 seqq., 228 seqq., 241 seqq, 271, 316 seq. Pater si quis est præter mundi creato rem, infirmus sit aut invidus necesse est, si corporibus nostris vitam æternam præstare vel non possit, vel uolit, 297. Patris supremi a mundi opifice, eadem Gnosticis et Valentinianis distinctio ac separatio, xxi. Patre ipso et a Mente Patris Valentinianos Verbum et Sapientiam se parasse, non a verosimili abhorrens, xxxvii. Nec contra dicere videtur Irenæus, ibid. et xxxvm. Deo Patre Logos et cæteri ex eo prognationes re et natura distincti, non meræ virtutum quæ semper sint cum Deo appellationes, xxxv et seqq. Pater supremus et Æones, Salvatoris imperio omnia subjiciunt, ut in ipso omnia conderentur, 21. Pater supremus modo conjugii vinculo copulatus, modo supra marem et femiuam, 10. Pater om nium dictus Valentinianorum Nus, 5. Pater, Demiurgi Valentinianorum nomen, 24. Patrem supremum aute Christi adventum omnibus ignotum fuisse, ex Scripturis probare nituntur Marcosii, 90. Dei Patris inquisitio_per turbationem Eoni inferre non potuit, 141, 142. Deus Pater passioni obnoxias, si Verbum eidem obuoxium, 139 seq. In Patrem recurrunt eadem quæ in Demiurgo vituperant hæretici, 121 seq. Pater a Gnosticis excogita tus, Deus esse non potest, 253. Gratis effictus, 126. Ejus nullum in Scripturis vestigium, 155. Patris alterius typus e imago Deus esse non potest, 252. Contradicentes Gnostici refelluntur, ibid. Patrem alterum, et quidem incognitum, Gnostici e Christi verbis temere eruunt, 236. Patrem alium supra Deum qui fingunt, insani, 252. Pater unus est et idem qui creavit et perfecit nos, 312. Patris voluntate mundus hic per Verbum factus est, non per angelos, neque per apostasiam defectionem, aut ignorantiam, 315. Pater nullus supra Demiurgum, Deum unum, creatorem omnium, 311, 312. Pater alter minime recipiendus, præter eum qui a Filio revelatur; isque cœli et terræ creator, non vero pseudo-Pater a Gnosticis adinventos, 254. Patrem qui alium præter Deum creatorem adinvenisse putant, Scripturas nesciunt, et errant, 232. Pater quem Christus suum confessus est, Deus unus et idem super omnia, conditor et rector, ibid. Non Patris alterius, præter Deum unum, Christus Deus, simulque verus homo Filius est, 270, 271. Patrem supremum pro priis caruisse instrumentis, per quæ vera sine erroris adoristione loqueretur, nonnisi absurde asseri potest, 276. Pater, Deus ac Dominus appellatus a Spiritu sancto, 180. Patrem unicum, cosi ac terræ Deum ac Dominum Moyses et prophets docent, 229 seqq. Pater Christi Christusque ipse Abrahæ haud incoguiti, a quo didicerat, 233. Patrem suum Christus Deum solum creatorem om nium esse docet manifeste et sine parabolis, 229 seqq. Pater idem qui a lege annuntiatus, a Christo traditus, 258, 240 seqq., 277, 180, 288. Pater Christi, Deus unus, omnia Verbo fecit et sapientia adornavit, 255. Patrem unum et eamdem, semetipsumque Christus per passionem suam manifestum fecit, 313. Patrem ignorare non potu erunt apostori, 199. Unum Patrem, culi et terræ condito rem, a lege celebratum annuntiaverunt, 183 seqq. Pater Verbum sunm portal, Verbumque portatum a Patre præ stat vitaın aut spiritum rebus creatis omnibus, quémaumo dum vult Pater, et preut unicuique earum couvenit, 318. Patris Christi Domini providentia omnia con tant, et jussu administrantur, 280. Ejus providentia Verbum una cum Plasmate semper fuit, 233. Cum Patre Christus anos vi verum est Deus, qui Moysi locutus est, et prophetis ma nifestatus, 232. Ab eodem Patre creatore omnium missi prophetæ, a quo et Christus, 274 seqq., 324 seq. Patre Christus Spiritu sancto unctus, 184. Propter quid, 185. Patre incarnatio Filii promissa, 185. Pater unus rex et Dominus omnium, præparans ab initio nuptias Filo suo, 279 seqq. Patre descendit Filius, 209. Juxta Patris beneplacitum peractum Incarnationis mysterium, 290. Pater omnium Deus Filii suf incarnationem operatus est, et novam generationem ostendit, 293. Verbum suum visibile effecit per Incarnationem, 184. Propter omnes omnino bomines misit Filium, tum eos qui in eum ab initio crediderant, tum eos quí deinceps credituri erant, 259. Super omnia et Christi caput est, 315. Omnia sua Christo tradidit, 253. Christo Deo et homini testimiɔnium reddit, 235. Patri invisibili homo per incarnationem con similis factus est per visibile Verbum, 313. Ut Patrí pre tiosus homo fieret, Verbum incarnatum hominen sibi metipsi assimilavit, 312, 313. Patre muodi conditore Christus si non venisset, serpentem sibi vincenduin von suscepisset, 318. Pater benedictionem escæ et gratiam potus in novissimis temporibus per Filium suum donat humano generi, 189. Patre quidquid prædictum per prophetas, Christus in line perfecit, ejus voluntati mi nistrats, 324. Pater cognoscendus per Salvatorem, 204. Patrem in Filio viderunt omnes, nou omnes crediderunt, 234. Patrem per seipsum sine Filio cognosci posse Judæi putantes, a Deo quoque defecerunt, 256. Patris per Ver bum manifestatio videntibus vitam præstat, 253. Pater diligendus, credendum Filio, 233, 234. Patre acceptumi Spiritum sanctum Dominus douavit bominibus, 208. l'atris imaginem homo accipit per Spiritum sanctum, ibid. Pa tris qui in cœlis est, Christique notitia caret, qui Spiritum sanctum in se non habet, 546. Patrem intuitive a Spiritu præparatus homo videbit, 251 et not. Pater omnium sa pieus dici non potest, si judicandi potestate careat, 221. Ad Patrem per Filium, ad Filium vero per Spiritum san ctum justos ascensuros esse, undenam probal Irenæus, 357. Patri subjecta erunt omuia in tine mundi, ibul. Pater cum Filio, Deus ac Dominus a prophetis et apo stolis appellatus, et præter eum nulla alia res, 183. Pater et Filius unus et idein Deus, 184, 266. Pater et Verbum non alius et alius Deus, sed una et eadem natura et sub stantia, juxta Irenæum, cxxvii seqq. Pater nuus Deus, et Verbum unum, et unus Spiritus in omnibus, eɩ una salus credentibus in eum, 235. Pater Verbum et Spiritus sanctus, Deus unus factor cœli et terræ, et utriusque le gis auctor, juxta Irenæum, CXXIX. Patre generatio principalis, 190, 191. Apud Patrem Filius semper exsi stens, 209, 243, 255. In Patris sinu Finius est, 189. Pater in Filio, 199. Pater in Filio, et Filius in Patre, 180. Cum Patre semper et ab æterno exstitit Verbum et Spiritus sanctus, 253, cxXVIII seq. Pater Verbum alloquebatur, cum dixit: Faciamus hominem, etc., 312. Pater æternus communicat in omnibus Filio, 158. Patris est proprium nomen Filii, 249. Pater incomprehensibilis et iuvi-ibi.is dictus, 189, 253 seqq. Patrem invisibilem semper mau sisse cur tam sollicite inculcal Irenæus, cxxxi et seqq. Pater omnia operans in omnibus, invisibi.is quidem et inenarrabilis, incognitus nequaquam, 255 seqq. Pater, ab initio revelante Filio, nunquam non coguitus, 25J. Pater, invisibile Filii; Patris visibile, Filius, 234. Patris et Filii dispositiones quasnam pervulgavit Spiritus Dei, 272. Patris voluntas, ut Deus cognoscatur, 231. Sed re velante Filio, ibid. Ea quæ Patris sunt, Verbum solum enarrare potest, 292, 234. Pater nonnisi Verbo revelante cognosci potest, 234, 235. Pater omnibus, a quibus vuit cognosci, revelatur per Verbum suum, 165, 199, 235, 414. Siue Patris beneplacito Filius cognosci non potest, 234. Pater Filium revelavit, ut per eum et ipse notus liat oinnibus, et credentes salvi fiant, ibid. Pater notum facit Filium, Filius vero Patrem, 189. In Patre agnitio Filii, et per Filium revelata, 255. Patris agnitio est Filii mani festatio, 23. Patris agnitionem Filium, et agnitionem Filii in Patre esse, et per Filium revelatam esse, quo sensu dixit trensns, cxxxi. Pater per Filium adoptive vi sus est, 254. Patrem et Filium nullatenus cognosci posse Christus non docuit, alioquin supervacaneus adventus ejus, 234. Pater immensus est, 253. Patris iminiensi meu sura, Filius, 231, cxxxi. Pater unxit Filium, 210. Pater mittit Filium, 234. Non ad modum prophetarum, sed principalem auctoritatem habentem, 278. Patri admini straus Filius omnia perficit, 206, 234, 235, 236, 285. Patrí ministrans, Verbum et Spiritus sanctus, quo sensu, 256, cxxx seqq. Patris manus, per quas homo fit secundum Dai similitudinem, Filus et Spiritu, 236, 29. Pater Verbo præcipit, quminodo, 183. Patrein Verbo et Sparitui

sancto præcepisse ac jussisse, cur et quo sensu tam sæpe inculcet Irenæus, cxxx seq. Patribus Ecclesiæ veteribus quanta traditionis auctori tas, juxta frenæum, cxIII, cxiv. Patriarchas Deus propter illorum salutem elegit, ipse nulllus indigens, 244. Patriarchis et justis lex non posita, 216, 217. Patriarcharum et prophetarum delicta quæ Scriptura non redarguit, ipsis minime exprobranda, sed typus in fis quærendus, 268 seq. Patriarchæ et prophetæ sub Veteri Testamento Christum disseminarunt, 261. Pa triarchæ et nos ab eodem Dei Verbo electi, 281. Ex pa triarcharum et prophetarum vaticiniis facilior evasit in Christum ab iis prænuntiatum fides, 259. Patriarchicum jus in Galliis nullum secundo Ecclesia sæculo, LXXXIII. PATRICUS, Valentinianorum Eon, Hominis et Ecclesiæ proles, 6, xvn. Ejus conjux, ibid. Nomen a Spiritus sancti proprietatibus in Scripturis significatis Valentiniani de rivabant, xxIx. Patripassianorum erroris, Valentinus quo sensu ab Athanasio factus reus, xxxvI. Paulus, a quo Christus toto orbe annuntiatus est, për Benjamin significatus, 345. Paulus apostolus, pastor ir reprebensibilis, 263. Ephesiuæ Ecclesiae fundator, 178. Paulo apostolo convocali Miletum episcopi et presbyteri, nou solum Ephesi, sed etiam reliquarum proximarum civitatum, 201, uot. Quo anno Hierosolymam ascenderit, de libertate gentilium tractaturus. 200, 201, not. Nou Paulo soli nota veritas, 200 seq. Paulus quæ sciebat, simpliciter docebat, 201. Pauli prædicatio, eadem ac cæ terorum apostolorum, 197. Pauli doctrina, doctrina veri ta is circa Deum unum Patrem Christilegisque conditorem, 289. Paulo apostolo quid revelatum de Christo, 197. Fide dignissimus est, ibid. Ab eo Deus quis aun intiatus, ibid., 203. Pauli doctrina de Christo Jesu, 205, 207, 209 seq., 510 Pauli verba: Primo quod animale, deinde quod spi ritale; cur hoc ordine dicta, 306. Quo sensu dixit: Curo et sanguis regnum Dei non possidebunt, 302 et seqq., 308, 511. Paulo apostolo præcepta quædam secundum igno acentiam concessa, 243 Ei hyperbata familiaria; 182. Pauli Epistolas curtat Marcion, 106, 198. Pauli Epistolas rejiciebant Ebionæi, 105. Ejus auctoritatem teniere ele vantes confutantur, 203. Pauli raptus probat res quasdam spiritales creatas esse in cœlis Demiurgo subd:tis, 162 seq. Ei kabbala prorsus ignota, xx De Pauli prædicatione liber apocryphus, LIV. Paull ad Hebræos Epistola ab Ire neo citata, cv. Paulo didicit Lucas quod Scripturis man davit, 201. Pauperibus omnia distribuere, perfectio legis, 213. Peccati originalis labe maculatos nasci homines agno vit Irenæus, cuvini. Per peccatum vitam amissam, quomodo inveniet homo, 306 Peccatum a lege manifestatum, sed non ablatum, 211. Peccata Deus solus remittere potest, remittebat autem Christus, 514. Peccatum et mors per Christum evacuata, ibid., 232. peccato abstinendum, ut prosint sacrilicia, 250. Propter peccatum subjectus homo potestatibus humanis, 321. Peccator, vas diaboli, 290. Pentateuchum trifariam distribuens Ptolemæus, hunc a supremo Deo sancitum non fuisse, quo ex principio erue bat, XLIX. Non Pentateuchus solus, sed et omnes Judæo rum Scripturæ canonics in Græcum conversæ, ex Ire no, cx. Pentecostes tempore, et Dominico die non flectitur genn, ab apostolis hæc orta consuetudo, 312. Perfectus apud Gnosticos, quis, 86. Perfectum hominem quænam constituunt, 299, 300 et not. Perfecti et spiri tuales quinam juxta Apostolum, 299, 300. Perfectionis suæ ordinem statutum homo immutare non debet, 286. Perpetuitas Ecclesiæ efficaciter probatur, cxvn. Gra bius refellitur, potissimam ex Augustiuo, ibid. et cxxv et sqq. Perpetuitas Ecclesiæ Romanæ ex Augustino ad versus Grabium et Protestantes, quomodo probatur, cxxv et seqq. Vide Ecclesia. Persarum magos a Zoroastro institutos, a Chaldæis na turales disciplinas, imo et theologiam accepisse, baud im probabile, xxn. Persecutiones justorum in Abel significatæ, a prophetis prædicata, in Christo perfectæ, 276. Persecutiones Ec clesiæ, variasque Christi operationes prænuntiarunt ve teres prophetæ, ac in se pra:formarunt, 273 et seqq. Propter persecutionem Ecclesia primum debilitata, sia tam auget membra et integra fit, semper perseverans, 272. Persecutio Lugduni excitata, quo tempore, LXXIX. Vien næ pariter, ibid. Perseverantia nostra in æternum, non ex natura nostra, sed ex Cbristi Verbi magnitudine, 291. Personarum divinarum circumincessio ab frenæo pro bata, quibus verbis, cxxxi. personis divinis Verbum so lum in veteri Testamento patriarchis et prophe:is appa ruisse, cur tam sollicite inculcet Irenæus, cxxx et seqq. Personis tribus concurrentibus pervenit homo ad per fertum, 283. Perturbationes Achamotæ, prima rerum omnium infe riorum materia, 19, 23 seqq. PETRUS Deum illum annuntiat, qui per prophetam Spi ritum sanctum promiserat, 193. Petrus Deum unum, Pa trem et Filium, qui et homo factus est, passus, et resur rexit, Judæis annuntiabat, 193, 194, 196. Ethnicos primum baptizavit, 199. Conturbat Ecclesiam occasione legalium, 200 et not. PHARAO, quo sensu a Deo excæcatus dicitur et indura tus, 266, 267. Ex Pharaone excæcato Marcionitæ Deuni malorum auctorem esse concludentes, refelluntur, 266, Pharbæthites, inferioris Ægypti nomus; quis ejus situs, et utrum Valentini patria, xul. Pharbathus, urbs Ægypti, an Valentini patria, xın. PRARES, cujus populi typus, 261. Pharisæi Verbum Dei, Christum, cur non receperunt, 230, 241. Publicauis et meretricibus pejores, 257. Phari sæorum traditiones, non legem Dei, Christus damnabat, 241. Cura Christo tanquam hypocritæ damnantur, 250. PHERECYDES Syrus, Pythagoras et Thaletes, primi qui de rebus divinis disseruerunt, Ægyptiorum seipsos in hoc discipulos agnoscentes, xxu. Phibionit, quinam dicti hæretici, LXXII. quibus pro gnati juxta quosdam, ibid. Eorum dogmata, quæ, Lxxm. Distinguunturne a Stratioticis ac Levitis, LXXII. PHILIPPUS facile eunucho fidem in Jesum Christum sua sit, cur, 260. Philippo eunuchus baptizatus, cur eito derelictus, 260. PHILO Judæus, a veteribus alter Plato habitus. Ejus exemplum posteri male æmulati, xxiv. Subtitiori licet et argutiori methodo divina rimatus, ipsi tamen prorsus ignota Sephirarum mysteria, sicut et kabbalistica far rago, xx. PRILOCOMUS, unus e philosophis antiquis quorum libros circumferebant Gnostici, xxⱭI. PHILOLAUS, Pythagoricus philosophus, a quo in Græcia Magna institulus Plato, xxii. Philosophia Chaldaica fons uberrimus, ex quo haurientes Babylonii, Assyrit, Chana uæi, Phoenices, Egyptii, et Persa, Græcis postmodum infudere, xx. Philosophia a Chaldæis ad Ægyptios ante Josephum traducta, juxta Diodorum, xxu. Philosophia Platonica Christiana religioni, Christianisque ipsis exitio fuit, quo auctore, xxiv. philosophia antiqua emersi Gnostici, xx, XXII. Philosophi. Philosophis Græcis, quinam primi de coelestibus et divinis rebus disseruere, xxn. Philosophi variarum gentium Alexandriam sub Ptolemæo Philadelpho confluunt, xxiu. Philosophis ethnicis ignota fuit veritas, 135. Philosophorum, quorum circumferebant libros Guo slici, nomina, xxn. philosophis ethnicis, Pythagoricis præsertim ac Platonicis, Egyptiisque et Chaldæis mys:a gogis, Guosticæ ac Valentinianæ hæreseos eruta mate ria, forma vero ex ethnicis poetis, xxi, xxi, 133 seqq. philosophis veteribus plures, ut a molestissima quse stione de origine mali sese expedirent, quodnam porten tosum dogma fluxerunt, XLI. Valentiniani, exteríus licet minus impii, re tamen ejusdem sceleris rei, imo gravio ris, ibid. Phoenices, scientiarum fama tota antiquitate celebres, a quibus scientiam derivarunt, xxu. Phoenicia Ecclesiæ, Romane consentiebant in disciplina Paschatis, LXXXV. Phrebonites quid, an Valentini patria, xı. Phronesis, Logos, Sophia, Dynamis, totidem Eones virtute duntaxat, non re ab innato Patre distincti, juxta Basilidem, xxXVIII. Phrygiæ Eccle is, Lugdunenses et Viennenses consu Junt, Lxxix. Ad Phrygiæ Ecclesias legatio, cui demandata Phta vocatum ab Ægyptiis Principium solo Monopatore Deo inferius, XXVI. Phtenotes in Egypto nomus; an idem ac Ptenethu P¡¡ nii, et utrum Valentini patria, xm. PINDARUS lyricus, a Valentinianorum matre inspiratus, Pistis, Valentinianorum Æon, Paracleti conjux, Ilomi nis et Ecclesiæ proles, xvII. Pius papa, Hygini successor, 176. Planetarum septem, aliarumque stellarum orbes ant matos, atque intellectu præditos, imo et angelos Platonici que ac Valentiniani sustinebant, xliii. by Google

PLATO philosophicarum disciplinarum cupidissin.us Socratica primum informatus, quam longe lateque potuit peregrinatus est, xxu. quibus institutus magistris, ibid. et seq. Omnigenis philosophorum exuviis locupletatus, novam sectam condidit, xxiii. Deum Patrem agnoscens tanquam primam causam exemplaria rerum omnium ministrantem, ipsam generandi vim, providendique facul tatem ad deos inferiores pertinere asserebat, juxta Pro clum, XLII. Platone idee divinæ, quo sensu dii appella Le, xt. Dæmonibus media deos superiores in er et homi nes assignata sedes, xLiv. Platoue supremum mundi opilcem, inferioresque dæmones admittente, discipuli pustea quænam a Judæis mutuati sunt, xxiv. Platone quænam de toto hoc universo excogitata hypothesis, XL et seqq. Ex subjecta materia cuncta a Deo condita fuisse sensit, 134. Platonis principia, tría, 153. An primus metempsychoseos inventor, 167 et not. Primus oblivionis poculum finxit, ibid. Platone tola Gnosticorum doctrina, paucis additis, desumpta, XXI. Platonem intelligibilis essentia profundum non penetrasse asserebant Gnostici, ibid. Platonis, Epimenidis, et discipulorum ejus, circa triplicem mundum excogitata doctrina, ipsissima est Valentini hypothesis, xxv. Platonis et Amelli reges tres, tria forsan a Valentinianis assignata Pleromatis principia, xxvm. Platonis et Democriti doctrina de ideis, eadem ac Valentiniana de imaginibus supernorum expressis in re bus creatis, 133. Plato Deum unum bonum et justum confitens, eumdemque bonitate sua mundi creatorem, Gnosticis ipsis religiosior ostenditur, 224 et not, Platonica sectæ quisnam character, xxiu. Platonica scholæ uova, unde, et a quo tautum splendoris additum, ibid. et seq. Platonica philosophia a Potamone perpur gata, sectatoresque ejus Electivi appellati, xxm. Plato nicæ philosophiæ quid præ cæteris pretium addidit, ibid. Platonicorum nomen quinam, spreto Academicorun no mine, primi sibi vindicarunt, ibid. Platonici Egyptiis præ celeris commendati, ibid. In schola Alexandrina, a Ptolemæo instituta, primas facile tenent, ibid. Platonico ram philosophia certis quibusdam defuedata semper man sit, ibid., xxiv. Platonicis distinctum triplex deorum genus, omnium toto genere discrepantium, xx. His omnibus deorum nomen tributum, licet plerisque, fateu tibus etiam Platonicis, deesset vera Dei essentia, ibid. Dit ait supercalestes, alii cœlestes, alii subcœlestes, Ficino teste; quænam eorum functiones, et quibus præ positi, XLI. Dii plures, alii feminæ, mares alii, alii masculo-feminæ; per feminas, quid ab iis intellectum, XXVI. Invisibiles et supercolestes deos licet plurali numero efferrent, re tamen Deum unum, essentie unius et personæ, admittebant, xxxIII. Aristoteles hac de re Platonis sententiam male exponit, ibid. In Platonicorum scholis, Porphyrii tempore, jam obtinebat dogma de duplici dæmonum, bonorum et malorum, statuendo gene ra, xuv. A-Platonicis quibusdam quænam assignala malo rum radix et origo, xxxı. Platonici aliam licet, præter Deum, malorum causam quærendam esse assererent, angelis tamen creationem et administrationem rerum inferiorum tribuentes, aliis postea offensionis ansam præbuere, XLII. l'latonicis ethnicorum initiationes suis frequenter inculcats, LII. Judæis accepta, postmodum cum fenore reddiderunt, xxiv. Platonica philosophia Ju dæis et Christianis exitio fuit, cur, ibid. Platonica polissimum philosophiæ Gnostici omnes operam dabant, xin. In Platonica philosophia miri Epi phanis progressus, XLVII. Platonicorum monade, povadu Tb auctor dictus, xlvii. Platonicæ philosophiæ scientis simus Carpocrates, Lxn. Eidem Valentinus operam dedit, xm. Platonicorum dogmata de rerum ideis, acde superiori animæ parte, ipsamet Saturnini deliramenta, Lix. Plato nica philosophia, Valentinianæ bæreseos præcipua quæque capita profluxerunt, xxv et seqq. Platonicis vox, Ple roma, Valentiniano sensu usurpata, xxv. Platonicorum tria intelligibilium principia, ipsamet tria Pieromatis Valentiniaui, xxvi. Platonicorum, Ægyptiorum, Chaldæo rumque dogmata de natura primi principii, ipsamet Valentinianorum placità de proprietatibus Bythí, xxvi, Platonicorum prima xprebovary eltia diis omuibus superemi nens, ipsemet Valentinianorum Bythus et Propator, XL. Platonicorum Verbum, idem ac Logos, seu Verbum a Valen tinianis admissum, xxvii. Platonici, præter unam superiorem aut supereminentem causam, multiplex distinguebant deoruin genus, XXXIX, XL. Ab his mutuati Valentiniani, quomodo, ibid. Platonicorum lacuuis, Valentinianos totum Eonum masculorum, feminarum, et masculo-femt uarum deprompsisse mysterium, haud improbabile, xxvIII. In Platonicorum aliorumque veterum philosophorum doguratibus, plusquam adumbrata Valentinianorum tota de mundi hujus origine et ordinatione hypothesis, XLII ol seqq. In Platonicorum bypothesi de mundi anima, tota Achamothe fabula plusquam adumbrata, x1 seqq. Plato nicorum dogmata de anima duplici, eadem ac Carpocratia na et Valentiniana, XLIV seq., Lat seq. Ab impuris P.a tonicorum ethnicorumque initiamentis, Marcosiorum redemptiones manarunt, LIII. Pleromatis descriptio el explicatio, xvii, xvmi. Pleroma Gnosticorum vetus, viginti et duobus Eonibus a Valentino auctum et locupletatum, xxi. Pleromatis Valentini.pl rudiora saltem lineamenta, undenam sumpta, xxv et seqq. xxx Pieromatis Valentiniani divisio, 7,132. Non quadrat ǝd divisionem anni, mensium et dierum, 151 s‹ q. Ogdoas prima, Gnosticis et Valenti..ianis communis, eædema primæ Eonum syzygiæ, etc., xxi. Aut Pleroma universum jabi ignorantiæ obnoxium, aut Æones omnes ab ea immu nes, 138 seq. Pleroma cum Demiurgo quauam fibula conjungebatur, juxta Valentinianos. Hujus dogmatis conse clarium, xuv. Hæc omnia a Platonicis quomodo mutuati, ibid. Intra vel extra Pleroma esse, quoinodo explicabant Valentiniani quidam, 119, 120 et pot. Confutatur ea explicatio, 121. Extra Pleroma nihil esse potest, cur, 116, 125. Pleroma Valentinianum qui Marcus magus explicabat, 66 seqq. Pleroma aliud supra Deum qui fin gunt, insani, 252. Pleromatis umbra non sunt res creatæ, cur, 125. PLOTINUS ex ore celebris Ammonil, perpurgatam ab eo Platonicam philosophiam hausit, xxut Plotino Gnostici confutati, XXII. Pœnitens Adam statim post peccatum, ideo venta di gnus, 221 seq. Penitentia publica pro peccatis in Ecclesia, Irenæi ætate, usitata, 63, 65 Pro peccatis etiam occultis, cxxxviu seq Pœnitentiam agentibus pax et amicitia Dei paratur, nou pœnitentes vero manet sempiternus iguis, 286. Sine poenitentia quisquis in operibus malitiæ p rseverabit, diaboli sortem percipiet, 221. Poetæ et Stoici Deum ipsum fato subjiciebant, 131. Poetarum ac philosophorum veterum testimonia, ab Ire næo frequenter citata, qua mente, LXXVIII. POLYCARPUS (S.) apostolorum discipulus et martyr, að lisdem Smyrnæ constitutus episcopus, 176. Ab Irenzo visus, 176 Apostolica traitionis tenax custos, 177. Ipsi cum Joanne evang. familiaris consuetudo, 176, not. Philippum apostolum vidit, 176, not. Celebran um Pascha die xivlunæ credidit, ibid., not. quibus eam disciplinam acceperat, 341. Cum illo ea de re dissidet Anicetus, ibid. Ea controversia unitatem non seidit, ibid. Polycarpus Romam advenit, cur, et quando, 177 et not. Ei Anicetus in Ecclesia consecrandi munus, honoris causa, concessit, in unitatis et pacis signum, 341. Et quidem præsente x8 ibid. et not. Polycarpo Gnostici sæpe perstricti. Lxxn!. Centenario major obiit, 176, not. Exvit. Ei magis creden dum quam Valentino et Marcioni, 177. Epistolam ad Philippenses scribit, præclarum fidei suæ traditionisque acceptæ monumentum, ibid. Ab omni hæresi plurimum abhorrens, 340. Joannis cæterorumque discipulorum Do mini, cum quibus illi intercesserat familiaris consuetudo, sæpius dicta narrabat, 340. Polycarpi auditor Irenæus a teneris, quæcunque viderat didiceratve, alte animo in pressa retinebat, ibid. Polycarpi auditor Irenæus, quo setatis anno, LXXVII. Missusne fuit in Gallias a S. Polycar PO, LXXVIII, LXXix. Apud Polycarpum, in Asia inferiore Florinus ab Irenæo adhuc puero visus, in aula imperatoria splendide agens, 339. POLYCRATES Ephesinus episcopus minacibus Victoris litteris nullatenus commovetur, LXXXVI. Ad Victorem, Ephesini sui concilii nomine, rescribit, LXXX. Ponti Ecclesiæ Romanæ consentiebant in disciplina Paschatis, LXXXV. Ponticae synodo adversus Asiaticos quis præfuit, LXXXIV. Pontifices Rom. summis pontificibus eucharistia primės Ecclesie temporibus, in unitatis et pacis signum, absentibus ac dissitis transmissa, 341, not. pontificibus Romanis apo stolicæ traditioni assutos alios, partim incertos, parum falsos articu.os, asserens Grabius refellitur, cxvi el seqq. Vide Romani. Populi uitra Oceanum veteribus ignoti, 156, not. Popu Jus duplex ortus ex Rebecca; alter mna or, minor alter; hic liber, servus ille, uterque unius et ejusdem Patris, 238. Populi duplicis typus, Thamaris partus, 261. Popul s omnibus Ecclesiæque universæ quænam jejunii forms in more posita, LXXXIX. PORPHYRIUS ex ore celebris Ammonii perpurgatam ab eo Platonicam philosophian hausit, xxiii. Possessio Del, quam pretiosa sit, ex ejus privatione magis sentitur, 283. POTAMON, primus qui in Alexandrina schola Caram obtinuisse memoratur, quid scriptis reliquit, *xxm. Plato

successione petitum argumentum, cxvi et seqq. Grabius id infirmare lentans refellitur, ibid. Protestantes omnes eodem argumento prosternuntur, quo olim ab Treno et SS. Patribus hæretici et schismatici confundebantur, cxv, cxvi. Protestantes eadem argumenta ad Ecclesise sue veritatem tuendam usurpantes ac Donatistæ, ipsius Augustini verbis refelluntur, cxxv et seqq. Protestantium, negantium Mariam cæterosque sanctos, nostros esse post Christum mediatores, invocarique a nobis posse et debe re, vana refelluntur argumenta, cxxvi. Protoparentes eadem ipsa die mortui, qua fructum ve titum degustaverunt, 320 et not., 321. Providentia Deum carentem, sibique et aliis inutilem fingebant Epicurei, 225 et not. Contrarium asseritur, ibid. Providentia Dei sapientissima, et ad omnia extenditur, 154, 280. Providentia Dei erga hominem, quæ, 285. Pro videntia Dei neminem latere potest, 122. Proximum diligere sicut seipsum lex utraque præci pit, 243. Froximi amorem, cur Deus homini præcepit, 247. Proximum gratuito diligere, perfectio legis, 243. Proximo benefaciendi quisquis facultatem habens, non benefacit, a charitate alienus est, 311. Ergo in proximum charitas, Dei ipsius charitati debet esse similis, quomodo, 215. De proximo non temere judicandum, 268. Abeque proximi charitate nihil prosunt sacrificia, 250. Pseudo-deos quomodo a vero Deo distinguant Scriptu ræ, 181. Pseudo-prophetæ quinam sunt, 271 et not. Ipsi a spiritali discipulo judicandi, 271. Pseudo-prophetæ Spiritum san ctum sibi falso attribuentes, Spiritum sanctum amittunt, 192 et not. Psychici a Montanistis appellati catholici, 193, not. Psychici a Valentinianis appellati, ii qui vel non cæco impetu erroribus eorum adhærebant, vel qui aperte con tradicebant, 203. Psychicum nibil intra Pleroma Valenti nianorum admittitur, 32, 159, 160. Plenethu Plinii, an verum nomi nomen, xiN. PTOLEMEUS Philadelphus scholam a se, Alexandriæ in stitutam, reddidit toto orbe celebrem, xxi. Ante Ptole mæum tola Egyptiorum sapientia hierophantis et Ægyp tiaco idiomati concredita, jussu ejus et cura cum sacris Judæorum libris in Græcum conversa est, ibid. PTOLEMEI Cujusnam, Lagi an Philadelphi, tempore ver sæ fuerint Scripturæ ex Hebræo in Græcum, magna diffi cultas: conciliatur a quibusdam, 215, not. Ptolemæus sub quo translate sunt Scripture, Christo multo vetustior, 16 et not. Ptolemæus Lagi filius ut Scripturæ in Græcum transferrentur, fuit auctor, 215. Id tamen difficultate non vacat, ibid., not., cax seq. PTOLEMUS Secundo et Epiphani comvus discipulus, magistris longe doctior: de ejus ætate, patria, moribus, etc., altum apud veteres silentium; schola ejus celebris apud Valentinianos, XLVII. Ejus placita ab Irenæo cæteris accuratius exagitata, ibid. Ptolemæus hæresiarcha aposto los nunquam vidit, 148. Ptolemæi de veteris legis aucto re sententia et verba, 357 et seqq Ptolemæus et Color basus, Valentini discipuli, proprias jam sub Adriano sibi sectas condiderant, xvi. Ptolemæo scripta epistola ad mulierculam quamdam nomine Floram, quid erroris con tinebat, xLix. Ptolemæi sententia, Valentinians scholæ veluti flosculus, 5. Ad Ptolemæum non Ptolemaitarum omnium placita referenda, XLIX. Ptolemaita quibus discrepabant a magistro, xLx. Qui bus a Valentino, xxxv. Ptolemaitarum dogmata recen sentur, 15 seqq. Ptolemæi discipulorum sententia, 56, 87. Deo affingunt quod Homerus suo Jovi, 57. Ptolemaitarum hypothesis de hominis et Ecclesia emissione, xvn. Quid quaternionem masculinum et femini num vocabant, XLVI. Primas in Valentini schola tenebant, XXI. Ptolemaitis, in quibus differebat Epiphanes, XLVII. Ptolemaitarum hypothesi repugnare fragmentum quod dam exstans apud Epiphanium quænam contra Dodwellum evincunt, xvii. Ptolemaicorumne, an Ptolemæi unius sententiam refert Irenæus in novem prioribus libri: sui capitibus, xuvm. Posterius credidit Tertullianus, xLIX. Publicanis et meretricibus Pharisæi pejores, 257. Puritanorum argumentum ab iis Actorum verbis, Mileto Paulus, etc., petitum, dudum ab Irenæo occupa tum, cxvnt, 201, Dol. PYTHAGORAS, a quo philosophiæ nomen apud Græcos crepit, quantum barbaris debuit, xxn. Apud Ægyptios, Chaldaeos, Persas, Phoenices et Syros conversatus, plura ab iis didicit, ibid Prophetarum Mochi successorum, alio rumque Phoenicia hierophantarum auditor factus est, ibid. Apud Egyptios quot annos egit, ibid. quo symbo licam didicit docendi rationem, ibid. Pythagora aliisque veteribus nullum aliud agnitum dæmonum genus, quam purorum et beneficorum, XLIV. Pythagoras, Pherecydes et Thaletes, primi qui de rebus diviuis disseruerunt, xxi. Pythagoras an primus pois auctor, LXI. Quodnam officium Mercurio tribuebat, eamdem fabulam quomodo recoxit Carpocrates, LXIV. Per Pythagoram quaterna rii auctorem, jusjurandum apud Pythagoreos sacrum Pythagorici numeros principia rerum omnium esse vo lunt, 13 et not. Juxta Phythagoreos namerus omnis par aut impar, ille imperfectus, hic altero præstantior, xxvin, Prior masculus, alter femina, couflatus ex utroque masco lo-femina appellatus, ibid. Numerum imparem, faustum et prosperum; parem vero, sinistrum et infaustum habebant, unde, xxvin, xxix. Hæc ab iis mutuatus est Secundus hæ reticus, xxix. Quaternionem quanti faciebant, xxvu, xxvui. Numerus quaternarius, numerus omnis ab iis ap pellatus, xxvm. Juxta Pythagoreos denarius in se nume rum omnem comprehendit, ibid. Pythagorica in divinis pertractandis docendi ratio, eadem pene cum Ægyptiaca, xxm. Pythagoricorum opiniones quid Platoui in conflando systemate inservierunt, ibid. Pythagoricum dogma de ani marum in alia et alia corpora transfusione a Basilide ad missum, 550. Pythagoras, unus e philosophis ethnicis a quibus Valentiniaui materiam systematis sunt mutuati, XXII. Pythagorica, Egyptiaca, Chaldaica, seu bis omni bus permista Platonica theologia, rudiora saltem suppe ditata Valentiniani Pleromatis lineamenta, xxv seqq. Pythagoricis quaternario et octonario numero quidquid ascriptum, id a Valentinianis ogdoadi suæ tributum, xxv, xxvi. Pythagoricus quaternarius numerum sex et triginta continebat; ideo mundus appellatus, xxix. Eadem vis pariter octonarii Valentiniani, ibid. Quadragesimæ pars prima prioribus sæculis jejunio paulo remissiori, posterior vero longe asperiori conse crala, LXXXIX. Quadragesimalis jejunii forma triplex ab Epiphanio distincta, ibid. Quænam vim legis habuit, quæ nam tantum consilii, ibid. Quaestionum ambiguitas, quomodo solvenda, 196. Quæ stionum de rebus divinis quis modus, 156. Quæstiones quæ de numeris funt, van plerumque et periculosz, 151 seqq. Quaternitas primigena Valentinianorum, quæ, 5,6. Pythagorica et radix omnium dicta, ibid. Quaternarius numerus, ex Pythagora et Marco hæresiarcha, genesis et mater omnium, 135. Primæ quaternitatis nomina, quæ er Marco mago, 74. Quaternitas utraque Eonum, quibus Moysis locis significata, juxta Marcosios, 86, 87, 88. Qua ternitas suprema Marco mago explicat Valentinianorum mysteria, 66 seqq. Veritatem e superis ædibus ad eum devehit, cur, 69. Quinarii numeri nulla a Valentinianis habita ratio, cur, 151 seq. RAAB. Raab muliere fornicaria tres suscepti specu latores, quid significabant, 257. Raabi meretrici signum ab exploratoribus Jericho datum, sanguinis Christi. tigura, ibid et not. RACHEL. Propter Rachel agens omnia Jacob, Christi ty pus, 258. Rachel Ecclesia typus, quomodo, ibid. Ratione et arbitrii libertate hominem, Deo similem esse crediderunt Irenæus, et ex antiquis nou pauci, 231 et not., CLX. REBECC partus, typus duorum populorum, 258. Reconciliationis nostræ mysterium penitus ruit, si Christi caro a nostra diversa fuit, 310. Redemptionis nostræ oconomiam Jonæ prophetæ histo ria repræsentat, 213. Redemptionem semetipsum dedit Verbum verus homo pro captivis, sanguine suo nos redi mens, 292. Redemptio Gnosticorum invisibilis et incon prebensibilis, 93. Ad fidei et baptismi eversionem a Sa iana suggesla, 93, un. Tot redemptiones, quot_hujus sententiæ doctores, ibid. Cur et quibus necessaria re demptio, 93, 94. Per redemptionem, perfectionem com parari, per Jesu baptismum peccata duntaxat dimitti im pie asserebant, 94. Morituris adhibita quibusdam, cur et quomodo, 97, 98. Redemptionem in sola agnitione consti tuunt Gnostici quidam, 96. Redemptionis Gnosticorum ritus sacrilegi, 94, 95, 96. Redemptiones Marcosiorum ab impuris ethnicorum et Platonicorum initiamentis mana runt, Lin. Redemptor, Hori cognomen, 10 et not., 15. Redempto ris et vindicis, Filii Dei nomina Horo suo aptabant Va lentiniani, xxx. Redemptorem oportuit esse Deum simul et hominem, 211. Regnum terrenum non a diabolo, sed a Deo constitu tum ad gentilium utilitatem, 321. Regnum Christi et ad ventus duplex a prophetis quomodo prænuntiata, 273, 271. Reguí ca·lorum scribæ ać doctores, discipuli Christi,

237. Regnum Christi et mundi finem quænam præcedent, 323, 32. Nonnisi post regnum justorum temporale_se cutura est in cœlis clara Dei visio, juxta Irenæum, 337. Regnum terrenum justorum post resurrectionem, unde probat Irenæus, 331 et seqq. Regno temporali destructo, eternum Christus inducet, 324. Køgnum æternum, resur rectio justorum, 321. Regnum cœleste terreno compara tam, quam pretiosum, 283. Regnum cœleste vi el agone comparandum, ne vilescat, ibid. Regni Dei hæredes, qui, 50%. Regnum coelorum caro possidere non potest, juxta Apostolum, quo sensu, 302 seqq. Regnum Dei non tam possidebit caro, quam ipsa possidebitur in regno a Spiritu Dei, 303. Regula veritatis immobilis, quæ, 46 et not., 47, 98. Regula non ex numeris, sed numeri ex regula, 153. Res spiritales creatas in cœlis Demiurgu subditas esse, probat Pauli raptus, 162 seq. Res creatæ, variæ et multæ, sed bene consonantes, 153 seq. Ab uno et eodem Deo omnes, ibid. Resurrectio carnis a Gnosticis negata, 98. Basilide pariter, 102. Marcione etiam, 1, 106. Resurrectio, qua His ex Menandro, 100. Nonnisi mendacitera Menandrianis venditata, LVIII. Quid, secundum Gnosticos, 161. Resurre ctionem corporum fides docet, 160. Diserte tradit Aposto Jus, 308 et seqq. Possibilis, ex iis quæ Jonæ et tribus pueris acciderunt, demonstratur, 298, 299. Resurrectio nis specimen maximum, mortui a Christo suscitati, 308. Argumenta, tot ægra a Christo curata miembra, 307. Re surrectionem carnis confirmat eucharistia, 251, 293 seqq., CXL seqq. Resurrectionis capax caro, quæ vitam temporalem participare potest, 296, 297. Resurrectio nostra, qua ratione fet, 168. Justorum et impiorum re surrectionis discrimen, ibid. Resurgent in iisdem corpori bus mortui, sicut in iisdem corporibus surrexerunt et curati sunt quos suscitavit et sanavit Christus, 508. Re surrecturi nos in eadem carne in qua Christus resurrexit, 500. Resurrexit prior Christus, cæteri postea resurrecturi sunt, 213 Resurrectio Christi a prophetis prænuntiata, 27. Resurrectio justorum, reguum æternum, 324. Re surrectionem” animæ quo sensu asseruit Irenæus, 231, vot. Resurrectionis tempus animæ quo in loco exspecta Luræ s'nt, juxta Irenæi sententiam, 551. In resurrectione mundus non penitus exterminandus juxta Irenæum, 336. In resurrectione justorum Abraham cum semine ejus pro nissam sibi in hacterra hæreditatem accepturus est, juxta Irenæum, 331, 332. Post resurrectionem justos in hac terra, antequam ad ccelum evehantur, regnaturos esse, quomodo probat Irenæus,.331 et seqq. Post resurrectio nem quanta terra fertilitas, juxta Irenæum, 333. Retributionis dies, de quo Isaias, quid, 146, 147. Rex omnium, Demiurgi Valentinianorum nomen, 23, 24. Reges, ex Valentinianis, animæ spiritali Achamothæ semine inspersæ, 34, 143. Rex omnis justus sacerdotalem habet ordinem, quo sensu, 237, not., CLI seq. Reges Dei solius jussu constituti, sed non ob eumdem finem, 321. Rhodanensis regio, quæ, 65 et not. Rhodanenses regio nes non a Marco mago, sed ab ejus discipulis pravis suis erroribus infecta, juxta Hieronymum, L. Corrigendus ergo ipse, vel cum Irenæo conciliandus, ibid. Rox in insula Tiberina Simoni mago posita statua cum inscriptione, Liv, 99. Romam cur venit Polycarpus tempore Aniceti, 341. De quibus inter eos orta controversia, ibid. Romæ non tau tum, sed in reliquis etiam urbibus, auctoribus apostolis, eadem gubernandarum Ecclesiarum forma constítuta, ex Irenæo, cxvi. Falsum ergo Puritanorum commentum, CXV Nec Romæ nata, nec ibi adolevit hæresis Valenti niana, xiv seqq. Romana Ecclesia. Ex Romana Ecclesia Valentinum bis ejectum fuisse non improbabile, xiv. Romana Ecclesia adulteratam fuisse traditionem apostolicam, vanum Grabii commentum, cxvi et seqq. Romanæ Ecclesiæ Irenæum semetipsum, aliosque fideles adeo obstrictos non existi masse, quam infeliciter probat Grabius, cxxn seq. Ro mana Ecclesia quotquot secessionem fecerint, eodem ar gumento prosternuntur, quo olim ab Irenæo et SS. Pa Tribus hæretici et schismatici confundebantur, cxv, cxvi. Romanæ ac catholicæ Ecclesiae amplitudo ab freno fre quenter inculcata, cxxv. Molestissíma ejus argumenta fu tiliter eludit Grabius, ibid. et seqq. Augustino vim infe rens, ex eo ipso refellitur, ibid. Romanæ Ecclesiæ per petuitas ex Augustino adversus Grabium et Protestantes probata, ibid. Romanæ Ecclesiæ primatus et auctoritas ab Ireneo constituta, 175, cxx et seqq. Importunissimus hic Protestantibus Irenæi locus, cxxi. Eorum causam quam male egit Salmasius, cxxi. Grabio res felicius non cessit, ibid. et seqq. Romana Ecclesia omnibus cognita, juxta Irenæum, a gloriosissimis apostolis Petro et Paulo fundata, 175, cxx. Ad hanc necesse esse Ecclesiam omnem conve nire, cur, et quo sensu asserit, ibid. Vana Protestantium effugia, cxxi et seqq. Romanse unius Ecclesiæ traditione per continuam episcoporum successionem in ea conserva tam semei cognita, illico aliarum omnium Ecclesiaruin traditionem cognosci, Irenæi conclusio, et quidem legi tima, 175, cxx. In Romana Ecclesia semper ab his qui sunt undique conservata ea quæ est ab apostolis traditio, 176, cxx, cxxi seqq. Præ cæteris efficax adversus hæreti cos, ibid. et 175. In sola Romana et catholica Ecclesia occurrit legitimus ordo successionis apostolica, cxv. Ex tra eamdem ergo veritatem et apostolicam traditionem frustra quæsieris, ibid. Ab hoc expedire se nequeunt Cal vinista, Lutherani, etc., ibid. et seqq. Soli Romanæ Ec clesiæ quatuor Ecclesiæ veræ characteres convenire posse, ex ipso Irenæ quomodo concluditur, cxxiv et seqq. So'a unius fidei el doctrinæ tenax, extra quam tot sententia, quot capita, cxxv. Sola sancta, extra quam nulli vere sancti, ibid. Sola apostolica, extra quam nonnisi nov:e Ecclesia a novis auctoribus fundatæ, ibid. Sola denique catholica, extra quam nonnisi sectæ intra certarum regio num fines concluse, ibid. seqq. Romanorum pontificum ab apostolis ad Eleutherium series, 176. Romanam Ecclesiam ante Soterem quinat gubernarunt, 340, 541. Romani pontifices ante Victorem licet ab Asianis in paschatis disciplina dissentientes, cum lis tamen communionem et pacem sludiose coluerunt, LXXXVI, 341. Quibus nitebantur, mormentis in tuenda sua de Paschate sententia, Lxxxv. Romanis, præter Occider. tales omnes, quinam alii consentiebant in disciplina Paschatis, Lxxxv. Romanæ synodo adversus Asiaticos quis præfuit, LXXXIV. Uni Romano præsidi Lugdunum et Viennam Pothii:i ætate paruisse, inanis Valesii conjectura, LXXXIII. Romani imperii divisio, ejusdemque per Antichristum dissolutio, mundi finem et Christi regnum quomodo præ cedet, 323, 324. RUFFINUS. Ruffino non eruta, quæcunque de Lugrtu nensibus martyribus a Gregorio Tur., Adone, etc., relata, Sabaoth, quid significat, ex Irenæo, 170, not. Sabbatorum observatio a Deo imperata, cur, 246. Quia significabant, ibid. Sabbati die non opera bona vetabat lex, sed tantum servilia, 236. Die sabbati sacerdotes Dominica. ministeria, non sæcularia perficientes, legem adimple bant, 237. Sabbatorum die Christus curans, legem non violabat, sed adimplebat, 236 Die Sabbati velleutes spi cas discipuli, violate legis minime rei, 237. Sacerdotes, ex Valentinianis, animæ spiritali Achamo the semine inspersæ, 34, 143. Sacerdotibus libere agers licet, quo casu, 237. Sacerdotes die Sabbati, Dominica, Don secularia perficientes ministeria, legem adimplebant, 237. Summi sacerdotis Christus operam perfecit, 236. Sa Cerdotes suntapostoliomnes, quomodo, 237. Sacerdotalem habent ordinem justi omnes, 237: Quo sensu, 237, not., CLI seq. Sacerdotalem ordinem habet rex omnis justus, quo sensu, ibid. Sacerdotii fundamentum et radix in Aarone, ideo non lepra sicut Maria percussus, sed in sorore casligalus, Sacramenta Ecclesiæ a Marcosiis contaminata et eversa, Sacrificium Deo offerendum, 2351. Sacrificiis Deus non indiget, cur ergo præcipit offerenda, 250. Sacrificium sanctificat conscientia pura, ibid. Sacrificia externa nist offerat conscientia pura, uihil prosunt offerentibus, ibid. Ad sacrificium purum, fides siue hypocrisi, spes firma, di lectio fervens, requisitæ, 251. Sacrificium si acceptetur, in oblato munere glorificatur is ipse qui offert, 250. Sa crificia omnia ab uno et eodem Deo in typos Israelitis data, 252. Sacrificia offerre Verbum Israelitis præcepit, cur, 251. Sacrificia legalia, cæteræque legis observationes a Deo, non propter se, sed Judæis propter ipsos indultæ, 217. Non ut sacrificia Deo offerrent Judei ex Ægypto educti, cur ergo, 248. Sacrificia et aliæ typicæ legis obser vationes vacua à Deo rejectm, quid igitur exigebat, 218, 249. Quando a Deo rejecta, 217, 218. Sacrificia liberorum Christianorum quantum Judaicis oblationibus præstant, 250. Sacrificium Ecclesiæ car Deo acceptum, 250. Sacri ficium purum sola Deo offert Ecclesia, 250, 251. Sacrifi cium purum est et Deo acceptum oblatio Ecclesiæ a Christo mandata, 250. Sacrificiis veteribus novum et pn rum sui corporis ac sanguinis substituit Christus toto orbe nomini Domini offerendum, 249. In sacrificio eucharistico Verbum vere Deo offertur, 251 et not., cxL, seq. În sacrj ficium verum ac proprie dictum novæ legis esse eucha ristiam, agnovit Irenæus, ipso fatente Grabio, CXL, CXLIX.

Hujus offerendi potestatem laicis interdum competere nusquam dixit Irenæus, CLI seq. Sacrificia ad altare inde sinenter offerri vult Deus, nobis, non Deo ipso profutura, Saddai, quid significat, 170, not. Sadducæorum aliorumque non paucorum philosophorum gentilium communis cum Valentinianis sententia de re surrectione corporis materialis, XLV. SALMASIUS asserens ab apostolis nullos unquam præfectos fuisse singulares episcopos iis quas ipsi fundarunt Eccle siis, refellitur ex ipso Irenæo, cxvii. SALOMON. Salomone ædificatum templum, veri templi typus, 261 Ab eo prænuntiatum Christi regnum et ad ventus, 261. Salomone quot millia parabolarum et can ticorum scripta, Sapientia Dei ab eo physiologice expo sita, 264. Salomon quandiu recte egit, semper Deo pla cens, 264. Cum vero inique, ab eo increpatus, 254. Salo monis Sapientice liber ab Ireneo citatus, cv. Salus impiis omnibus a Jesu impertita, justis vero ne gata, ex Marcione, 106. Salus, non operum bonorum fructus, sed solius, seu seminis electi privilegium, ex Valentinianis, 29 et not. Ad salutis nostræ œconomiam Christus nsus est rebus, non ab ignorantia et labe emissis, aut factis ab angelis, sed a se el a Patre conditis, 315. Saluti hominum Deus multis aptisque modis consultum voluit, 241. Ad salutem Decalogus etiam ante legem necessarius, sulus sufficiebat, 214. Ad salutem et perfe etionem nostram Verbi incarnatio necessaria, 292. Salutem participare, est sequi Salvatorem, 243. Salus nostra a Deo est, non a nobis, 214. Nulla salus absque Spiritu sancto, 303. Salutem a Spiritu sancto percipiunt fideles omnes, qui vero contemnunt eum, justissimo judicio excipiendi, 274. Salutem ti soli percipiunt, qui Deo credunt et eum diligunt, 266. SALVATORIS origo, secundum Gnosticos, quæ, 188. Quid ab eo factum fuisse credebant, 188, not. quo emissus, secundum eos, 207. Salvatorem superuam quem appellant, 186. Salvator Gnosticorum Hesiodi Pandora similis di clus, 134, 161, 229 et not. Salvator et Jesus, non unus et idem juxta Gnosticos, 189. Salvatorem illum de Pieromate ex omnibus formatum, in Jesum post annos triginta de scendisse fingebant, 186 et not. Salvatorem in Jesum descendisse, ut annuntiaret Patrem incognitum, Gnosti corum error, 189. Salvatorem nequaquam incarnatum aut passum, sed descendisse quasi columbam in Jesum, postea vero iterum ascendisse in Pleroma sentiebant, 189. Salvator, quis et qualis ex Saturnino, 100 seq. Quis ejus adventus finis, ex eodem, 101. De Salvatore Valen. tiniani quid sentiebant, xxxix, 12, 15. Virtus per se sub sistens, veraque persona, juxta Valentinianos, XXXVI. quibus ortus, xxxix, 12, 13, 58, 227. Dictus Tolum, ar Bene placitum, 13, 16, 58. Christi superioris universique Pleromatis receptaculum, 204, xxxix. Christus appella tus, 20. Jesu Christo et Verbo distinctus, 204, 227. In Jesum descendit, cur, quando et quomodo, ibid., 53. Nibil passus est, nec pati potuit, ibid, 33. Propter quid missus, 204. Salvator Valentinianorum angelis satellitibus stipatus ad Achamotham a Christo mittitur, 21. Illius imperio Pater et Æones omnia subjiciunt, 21. In eo omnia conduntur, 21, 42. Scientiæ formam Achamothæ tribuit, eamque perturbationibus liberat, 22. Perturbatio nes ejus in rerum omnium materiam transmutat, 23. Duplicem substantiam hinc condit, bonam et malam, 22. Primus discipliuarum auctor, 23. Per Achamoth omnia facit, 21, 161. Plura Demiurgum docuit, 54. Salvator in onum numero conseri debet, 129. Salvatorem Æonem angelis satellitibus stipatum quo ex fonte hauserunt Va lentiniani, xxxi. Imperitus artifex, si ad im-ginem Nu condiderit Demiurgum, 123. Salvatorem Valentinianorum ignorantiæ obnoxium tuisse demonstratur ex eorumdem principiis, 121. Item angelos ejus informes et imperfectos esse, 112. Salvator noster, cur venerit, quidve venlens susceperit, ex Valentinianis, 28. Multiplici ex parte compositus, 28. Hylicum nihil suscepit, 29. Corpus ejus quale, 28 Eum, Dominum appellare uolebant, 7. Salvatoris nomen, quale ex Marco mago, 74. Instar co Jumbæ in Jesum descendit, baptismi tempore, 77. Salva tor, quis ex Colorbaseis, 58, 59, L. Cur Christum et Filium hominis dictum esse vellent, 59. Salvator, quis, ex Bar beliolis, 108. Salvatoris promissio Davidi facta, a Deo adimpletur, 186. Salvator proprios prophetas babere de buit qui adventum ejus nuntiarent, 276. Salvatoris Christi adventum prophetæ prædicaverunt, ab ipso propheticum spiritum recipientes, 204, 254. Salvator hominum neque hemo tantum, neque Deus tantum, sed Deus et homo si mul, 211. Salvator, salus, et salutare vere dicitur Filius Dei, et est, 186. Salvatorem hominis rel cur oportebat bominem fieri, 211, 213. Salvatorem sequi, salutem par ticipare est, 243. Vide Christus et Jesus. Samaritani parabola explicatur, 208. In Same urbe Museum a Cephaleniis Epiphani hære siarchæ exstructum, xɩvui. SAMUEL, pastor irreprebensibilis, 265. Sancti in celo degentes, nostri post Christum mediato. res, quos proinde invocare licet, cxxxvi. Nostras preces audiunt et percipiunt, cxxxvi. Vana Protestantium argu menta refelluntur, ibid. Sanctitas solius veræ Christi Ecclesie character, juxta Irenæum, cxxm, cxxiv. Hujus caput Verbum, ibid. In ea manet Spiritus sanctus, ibid. Extra eam nulla vera doctri næ morumque sanctitas quærenda, ibid. Nulla, ad eorum quæ reprobat dogmatum confirmationem, nisi falsa mira cula meræque prestigia et magicæ operationes, ibid., SANCTUS et Blaudina a Græcis morti traditi, 343. Sanguis Christi per funiculum coccineum ab explorato ribus Jericho Raabi meretrici datum significatus, 257 et not. Sanguine suo redimeus nos Verbum, bomo verus, redemptiouem semetipsum dedit pro captivis, 292. San guis Christi vere est in eucharistia, 251, 293, seq., cxxix, seqq. Sapientia Spiritus sanctus appellatus, 223, not., 256, 255, not. Sapientia Dei in hominis creatione plurimum elucet, 284, 265, 296. Virtus antem in ejusdem resurre ctione, 296. Sapientia Deo deest, si justitia caret, 221. Sapientiæ liber ab Ireneo citatus, cv. SATANA, VOX Hebraica, quid significat, 319. Satanas, quis, ex Saturnino, 101. Aliquarum prophetiarum auctor, ex eodem, 101. Satanæ organa sunt Gnostici, negantes ab eodem Patre creatore omnium missos prophetas a quo el Christus, 324. Satanam ante Christi adventum Deo aperte ac per semetipsum maledicere ausum non fuisse, Irenæs ac veterum quorumdam sententia, 394, et not Post Christi autem adventum non ita, ibid. Huic opinioni quid ausam præbuit, ibid. not. CLVI. Salanam tentantem non aliunde Christus vicit, quam ex legis ipsius dictis, cur, 318 et seqq. Satana nihil exspectandum; soli vero Deo adhæ rendum, nec propter ejus dona superbiendum, 320. Sata uæ mentienti qui adhæret, ei proxima mors est, 320 SATURNINCS, quis, 100. Impia ejus dogmata, 100 seqq. Saturninus, vel Saturnilus, genere Antiochenus, Menan dri discipulus et ef cosevus, ubinam scholam erruris instituit, Lym. Errores et deliramenta, quæ, et unde de prompta, ibid., wx. Saturninus et Basilides, a quibus Valentiniani primam ogdoada accepere, nonnisi vvicam in Deo personam agnoscebant, xxxv, xxxvi. Saturninus, a quo immediate angelos volebat emitti, xxxvin. Satur nino angeli ut mundi auctores, sic malorum omnium opi fices statuti, xxxi. Ex Saturnini hypothesi mundi fabricatio nonnisi inferioris ordinis angelis ascripta, xxxix. Saturni nus duplex hominuni genus, alterum natura bonum, al terum natura malum, primus omnium finxit, 101. Scabellum pedum Dei, terra, quo sensu, 230. Schisma: De schismate inscripta ab Irenæo epistola, qua occasione scripta, Lxxxvi, cv. Schismatis malum cis sidentibus secum Orientalibus et Occidentalibus Ecclesiis funestum avertit Irenæus, LXXXV{,`LXXXVII, Xc. Schismatis perniciem nulla omnino facta correctio compensare potest, juxta Irenæum, cxxut. Ab hoc sese expediant Protestan tes, ibid. Schismatici quamcunque correctionem fecisse se glo rientur, hæc schismatis malum charitatisque jacturam nunquam compensabit, juxta Irenæum,cxx. Schismaticis sectis quibuscunque antiquior vera Ecclesia, juxta Ire næum, cxxiv. Schismatici sanctitatem extra Ecclesiam quærentes, eo ipso eadem excidunt, 192 not. Schismatici redarguuntur, 272 ▲ spiritali discipulo judicandi, 272. Suam utilitatem, non unitatem Ecclesia considerautes, corpus Christi conscindunt, et quantum in ipsis est inter ficiunt, 272. Deo quomodo puniendi, 262. Scientiam Dei nihil omnino fugit, 13 Scientia etsi quidam aliis præstent in Ecclesia, in una tamen et eadem fide cum indoctis consentiunt, 50. Scientia vera de Deo, qua, 136. Scientiæ vostræ quænam subdiderit Drus, 155. Scientia humana angustis omnino limitibus conclusa, 153, 156, seq, 139. Profunda Dei temere scrutari non debet, 159. Nihil scire præstat, quam a charitate et fide per scientiam excidere, 151. Scientia, quæ a Paulo vitupe retur, 154. Scientia Gnosticorum, quam superba el rana, 134. Vana pariter ea, qua gloriabantur Valentiniani, 155° Scoar. Vid. Joannes. Scribe el Pharisæi, qnia Dei et legis contemptores, Idcirco Verbum ejus Christum no receperunt, 230. Scripturæ quinam a Gnosticis rejecti aút mutilatı libri, LXXI Scriptura a Gnosticis perperam explicatæ, 125, 196. De Scripturis iisdem varias Gnostici senteutias ha bentes, secumi invicem pugnant, 277. Scripturarum varia

principia Gnostici admittentes, refelluntur, 276 seqq. Scripturas authenticas sibi minus faventes detorquebant æretici, 216. Scripturæ quæ a Basilide rejectæ, aut mu tiate, L.). Quæ pariter a Marcioue, Lxx, 198. Quæ ab Ebionitis repudiatæ, mutilatæ, suppositæ, Lxvi. Valen tino prave quidem expositæ, sed nusquam auctæ, muti latæ, aut corruptæ, Tertulliano teste, xvi. Nec contradi cente Irenæo, ibid. et xv. Scripturis posteriorum onum 22 nomina ac conjugationes, vel corrasit, vel fa bricavit ipse Valentinus, xxix, xxx. Scripture a Valenti nianis misere corrupta ac dietortæ, 7, 17, 36 seqq., 43, 44, 45, 46, 144 seq Marco mago et discipulis discer ptæ, consutæ, contorta; apocryphæ etiam innumera confictæ, LII, 91. Scripturarum divinitas fusius ab Irenæo probata, cv. Earumdem canon quam late ipsi patuit, quosque libros complectebatur, ibid. et seqq. Scripturæ perfecta sunt, spiritales, et a Verbo Dei, et Spiritu ejus dictate, 156. In Scripturis plura sunt obscura, quæ solvi a nobis non possunt, Deoque commendari debent, ibid. 156. 137, 158. In Scripturis quædam perspicua et scientis nostræ a Deo permissa, plurima autem obscura et bomini cunque impervia, juxta Irenæum, cx1 et seqq. Grabius hic invitum Irenæum in suum errorem trahens, refellitur, ibid. Scripturas varie dictas esse hæreticorum etiɔm omnium pessimi confessi sunt, exut. Scripturæ ambiguæ sunt in iis quæ spectant ad dispositiones Dei, 126. In Scripturis multæ parabolæ et allegoriæ sunt, quæ in di versos sensus trahi queunt, 17. Scripturarum interpres traditio, juxta Irenæum, cxiii. Scripturarum interpretatio legitima, quæ usque ad nos nec corrupta nec adulterata pervenit, sola est vera agnitio, 272 et not. Scripturarum germana expositio a quibus quærenda, juxta frenæum, cxix, 262, 263. Scripturæ apud Ecclesiæ presbyteros le genda, 270 Scripturarum sacrarum intelligentiam a qui bus hausit Irenæus, LXXVI. Scriptura silente, ad tradi tionem recurrendum, 178, Scripturas non tantum, sed et traditionem, fidei regulam esse, in confesso eral apud omnes, Irenæi ævo. cxin. Scripturæ corruptæ, tempore captivitatis, 216. Ab Esdra mire post 70 annos restitute, 216 De Scripturarum cor ruptione tempore captivitatis Babylonica, earumque instauratione ab Esdra, quid censuit Irenæus, cx, cxI. Scripture in Græcum quando, et a quibus translatæ, 215. Divino aspirante Spiritu conversas existimavit Irenæus, 215, 216. Quinam libri in Græcum a LXX. Interpretibus conversi, cx. Quæ versio venerabilior Irenæo visa est, cix. Quæ pariter ab apostolis laudata, 216, not. Non sem per secundum verborum ordinem ab evangelistis aut apostolis citata Scriptura, 184, not. Scripturas cum ad mittant Judæi, facilior eorum conversio, 260. Scripturis gentiles cum fidem non habeant, difficilior eorum conver sio, 260. Sed fides eorum generosior, 260. Scriptura quod non increpat, veteribus objici non debet, sed typus quæ rendus, 268: Scripturis nullus alius appellatus Deus præter Deum omnium Patrem, et Filium, 228 seqq. Scripturas nesciunt et errant, qui Patrem alium præter Deum creatorem adinvenisse putant, 232. Scripturæ clare et aperte prædicant, unum Deum omnia per Verbum fe cisse, 155, 156, 157. Scripturæ de Christo passim testifi cantes, non nisi ab uno eodemque Deo per Verbum omnia revelata fuisse demonstrant, 240. In Scripturis Christus est thesaurus absconditus, 261, 262. Scripturæ Veteris Testamenti tam frequenter de Christo Deí Filio loquen tes, unum et eumdem esse sui auctorem demonstrant, 239. Ostendunt similiter Christum verum esse Filium Dei et Filium hominis, 212. SECUNDUS, a quo Secundiani, Valentini discipulus; quis et qualis, quove in loco natus, penitus ignotum; Valentino coævus, a magistro vix aliter discrepans, quam eo quod longe impudentior ac sceleratior, XLVII. Dogmata ejusquæ, et in quo a Ptolemaicis et a Valentino discessit, ibid.. 55, 51. Secundus, imo Ptolemæus et Colorbasus, Valentini discipuli, proprias jam sub Adriano sibi secías condide rant, xvi. Secundi bæretici sententia de quaternione dex tro et sinistro, ex Pythagoreorum duplici quaternario explicatur, xxix. Ad Secundianorum sectam sese appli cuisse Epiphanem, unde eruitur, xvi. Ad Secundum fau toresque ejus sese applicans Epiphanes, illius in se virus expressit, XLVIII. Selencidis Ecclesiæ Asianis in disciplina Paschalis con sentiebant, LXXXV. Au a Victore excommunicatæ, Semen spiritale Valentinianorum, quid, 23, 160. Clam in Demiurgum depositum, et per eum in hominem, cur, 27, 28. Hoc semen Ecclesiam appellabant Valentiniani, 28. Seminis spiritalis Valentinianorum absurditas multi plex demonstratur, 113 seq. Ad imaginem angelorum Salvator concipi non potuit, cur, 111. Seminis spiritalis demissio in Demiurgum facta, ab eo ignorari non potuit, 142 seq. Animas non reddit præstantiores, 143 seq. Principum, regum et sacerdotum proprium non est, ibid. Hic perfici, absurdum, cur, ibid. Ab Anaxagora acceptum, Semina e cœlo decidua, prima rerum principia, ex Anaxagora, 133. Senilis ætas a quadragesimo anno incipit, ex Irenão, Sensus a Deo emitti non potest, cur, 151 seq. Sephirotica chimera, etc. Judæis Christo coævis et Philoni prorsus ignotæ, xx. Sermonibus malis abstinere jubet Christus, 165. Serpens. De serpente, a quo seducti Adam et Eva, Ophitarum et Sethianorum somnia, 110. Serpens utrun mulierem allocutus fuerit, et quomodo, juxta Irenæum, 344. Cur a Deo post lapsum Adæ non interrogatus, 222. In odium Dei cur incurrit, 222. In serpentem, protopa rentum seductorem, tota cecidit maledictio, 221, 222. Serpentis plaga, originale peccatum, a quo homines per solam fidem in Christum liberandi, 230 et not. Serpentis caput Christus calcaturus venit, 222, 318. Serpeutem inter et hominem inimicitiam positam Christus factus homo in semetipsum convertit, caput ejus calcans, 287. Serpens per Christum alligatus, et potestati bominis subjectus, 222. Ejus superbia per Christi humilitatem dissoluta, 316. Serpentem Christus non sibi vincendum suscepisset, si a Patre mundi conditore non venisset, 318. Non juste victus fuisset, nisi ex muliere homo esset, qui vicit eum, 318. Serpentis capite calcato, qui prior interemptus, price liberari debuit, 222. Serpentis et mortis advocatos se ostendunt, qui Adami salutem negant, 222. Servi. servis in Ecclesia non offeruntur sacrificia, sed a iberis, 230. Servis ac indisciplinatis lex vetus tra dila, 237. In servitutis jugo lex duminabatur, 245. Sethiani undenam dicti Gnostici quidam, ab Ophitisne distincti, LXXIV Eorum commenta quæ, et unde pelita, ibid. et seqq., 108 seqq. Sethiani Enthymesin suam in secundarium quoddam deitatis genus per se subsistens transformantes, in hoc Platonicis stolidiores, XLII. SEVERI persecutio, quo anno conügit, xc. Nulli Ecclesia quam Lugduneusi infestior, xc. Sideri unicuique ac cœlo angelum præfectum asserentes Valentiniani et Platonici; eo Lantum sensu stellarum or bes intellectu præditos seu angelos esse sustinebant, SIGE, Bythi Valentinianorum conjux, 5, xvi. Nun et Veritatem parit, ibid. Sige, Nu amplitudinem Patris aliis Eonibus exponere cogitanti, intercedit, cur, 7. Sige et Logos in eodem Pleromate simul esse non possunt, 129. Sigen a Bytho genitam perperam asserit Cyrillus Hiero solymitanus, 6, not. Sige Valentinianorum ante Ignatik martyrium nondum nata, juxta Dallæum, xui. Refellitur, ibid. el xiv. SILENTIUM, Bythi conjux, juxta Valentinianos, xvII, 55. Silentium et Verbum in eodem Pleromate simul esse non possunt, 129. Siloe piscinam cum Probatica Irenæus confundit, 256, not. SIMEON Christum excipiens, Demiurgi figura, ex Valen tinianis, 40. Simeonis fides de Christo Deo et homine, Similitudinem Dei per Spiritum sanctum dari, imagi nem vero in plasmate repositam, Irenæi et veterum quo rumdam sententia, 299, not, CLIX seqq. SIMONEM Cyrenæum, non Jesum crucifixum fuisse, con tendebat Basilides, 101. SIMON magus, quis, qualis, et unde oriundus, 99, Lin. Platonic philosophia operam dedisse, verisinile, LIII. Quo anno Christo nomen dedit, LIV. Hæreseon omnium pater, 99, 115, 173. Communis Valentinianorum parens, XCVI. Helenam sibi adjungit, 99, LIV. Quæriam illa, ibid. seqq. Quid ipse de ea garriebat, ibid. Magiæ se totum dedidit, cur, 99, LVI. Quo anno Romam venit, LIV. Quo Interiit, et quo mortis genere, ibid. Plures ab eo editi libri, seu sermones, ibid. Ejus blasphemiæ, 99 et seqq. LIV seqq. Susceptre hypotheseos consectaria, uvi. Clau dio Cæsare statua honestatus dicitur, 99, Liv. quo ange los emitti volebat, xxxviu. Simone angell ut mundi auctores, sic malorum omnium opifices statuti, cur, xxxı. Simon Magus et Menander, a quibus primam ogdoada Valentiniani accepere, nonnisi unicam in Deo personam agnoscebant, XXXV, XXXVI. Simone pseudo-Pater adinventus, qui cœlum et terram non creaverit, 234. Primus dixit se esse super omnia Deum, mundumque ab angelis esse factum, 126. Simon M. et ejus discipuli inter gentiles potius quam inter Christianos recensendi, Lvn. Simonis magi discipuli Guostici, a spiritali discipulo vi,

judicamli, 271. Simonianorum et Gnosticorum eadem pene dogmata, LVI Simoniauis cæterisque Gnosticis octonarins summo in honore habitus, xxı. Simoniant Æones e Platonicorum lacunis educti, LIV, LV. Simouianorum libido, magicæ artes et idololatria, 100. Simonianorum profligata vita in Christianam religionem redundabat, LVI. Simonianorum schola quinam apocryphi libri prodierunt, LIV. Simplicitas inlinita Del, 57, 130, 131 seqq., 139, 157. Sinistra quæ, secundum Valentinianos, 23, 28. Sinistræ manus ievainen, quid, 152, not. Sinistra manus, mate rialia et corruptibilia dicuntur ab hæreticis, cur, 152, SIXTUS papa Alexandri successor, 176. SOCRATEM primum Athenis audivit Plato, xxu. Socrati quædam significata fuisse, dæmone eum comitante, dice bant Attici, teste Isidoro hæretico, 352. SONCHEDIS, archipropheta Egyptius, a quo symbolicam Pythagoras didicit docendi ra ionem, xxn. nec SOPHIA. Valentinianorum Eon, Theleti conjux, Hominis et Ecclesiae proles, 7, xvu. Mera Theleti affectio, proinde ab eo diversa, aut re distincta, xxxiv. Sophia, Achamothe cognomen, 18, 25. Sophia nomen, a quo Spiritus sancti dono Valentiniani derivabant, xxx. Sophiæ, novissimi Eonis passio, quæ, 7. Ejus temeritas, 7. Extre mum periculum, 9. Huic opem fert Horos, 9. Ejus Enthy mess. It. Passionis ejus figuræ, quæ, ex Valentinianis, 15, 144, 148, 149. Sophiæ partus informis, 9. Multiplex ejus perturbatio, 9, 10. Ejus ad Patrem conversio, 9, 10. Sophia ad se redit, prioremque cogitationem cum passione depouit, 9. Ab lloro mundatur, conjugioque restituitur, 9, 10. Enthymesis ab ea submovetur, et a Pleromate disjungitur, 9, 10. Sophiæ, Eonum novissimi, car a Valentinianis excogi tata fabula, et quibus ex fontibus ab ipsis eruta, xxx, xxx. Sophia el Eviper si totidem substantiæ diverse, ac separatæ, juxta Va.entinianus, quidni similiter Logos et Sophia a Nu et a Patre divellentur, xxxvn. Nec con tradicere videtur Irenæus, ibid. et xxxvi. Sophiam Dei sub passione et ignorantia cecidisse, impossibile, 139, 140. Sophie passionis typum esse non posse Judæ prodi toris apostasiam, 144 seqq. Nec Christi Domini passionem, 145. Nec bæmorrhoissa mo: bum, 149. Sophia separatim a conjuge Theleto quidpiam pati aut generare non potuit, 128. Sophia separari non potuit Enthymesis, 140, 141. Sophia casus a Marco Mago explicatus, 68. Sophia, ser pens facta, ex Gnosticis quibusdam, 112. Sophia, Logos, Phronesis, Dynamis, totidem Eones virtute duntaxat, non re ab innato Patre distincti, juxta Basilidem, xxxvou. Sophiæ descensus in aquas, eisdem inordinatus impressus motus, corpusque ex eis assumptum, Ophitarum et Se thianorum delirantium commenta; unde ea hauserunt, Soter, seu Salvator, Jesu Valentinianorum cognomen, SOTER papa, Aniceti successor, 176. Ante Soterem qɔi nam presbyteri Ecclesiam Romanam gubernarunt, 310, 341. Hi omnes, licet a quibusdam circa l'aschalis cele brandi diem dissidentes, cum eis tamen semper unitatem servarunt, ibid. Spe major charitas, 241. Spes firma ad sacrificium pn rum requisita, 251. Spes el fides, quomodo in futuro sæculo perseverabunt, 157. Explicatur Irenæi ea de re sententia, CLV. Spiritus universi, seu universalis spiritus, quid juxta Platonem, XL, XLI. Spiritus sanctus, quis ex Sethianis, 109. Quis et unde ortus, ex Barbellotis, 108. quibus productus, ex Va lentino, 53. Spiritus sanctus Valentinianorum cum Christo a Monogene emittitur, 11. Ejus munus, 12. Ad_produ cendum Jesum Valentinianorum cum cæteris Ecnibus conspirat, 12. Propter labem emissus, juxta Valentinianos, 227. Spiritus sanctus, virtus per se subsistens, veraque persona, juxta Valentinianos, xxxvii. Spiritum sanctum onem Valentiniani e Scripturarum fontibus hauserunt, xxx, xxxi. Spiritus sancti quot proprietates et dona in Scripturis memorata, tot Æones ex iis a Valentinianis conflati, xxix seq. Spiritus sanctus et Christus in Eonum numero censeri debent, 129. Spiritus sanctus, Achamo the cognomen, 18, 25. De Spiritu sancto rarius loquitur Irenæus; cur, cxxxiv. Eum verum Deum, Patri et Filio coæqualem, coæternum et consubstantialem ab Irenæeo censeri, certis argumentis demonstratur, cxxvin seqq. Spiritus unus, et unus Pater, et Verbum unum in omni bus, et una salus credentibus in eum, 235. Aliud Spiritus Dei vivificans, aliud afflatus vitæ, quid uterque, 306. Prior sempiternus est, posterior vero temporalis, 306. Spiri:us sanctus, spiritus Dei, Spiritus Patris unus et idem per prophetas promissus in Christum descendit, 208. Spiritus Del veritas est, 223. Spiritus sanctus sapientiæ nomine significatus, 223 not., 236. 253 et not. Patri ministrat, 236. Spiritum sanctum et Verbum Patri ministrasse, eur et quo sensu tam sæpe inculcat irenæus, cxxxu seng. Per Spiritum sanctum cum Verbo omnia a Deo facta, disposita et gubernata, 98. Spiritus sanctus et Filius, Sapientia et Verbum, Dei manus, 228, 253, not, 293, not., 299, 327, cxxvi seqq., cxxxi. Spiritus sanctus figuratio Filii ab Ireno et SS. Patribus appellatus, 236 et not. Spiritus sanctus unus et idem Legis utriusque, 238. Spiritu sancto operante Pater multiplici modo manifesta tus, 254 Spiritus Dei, dispositiones Patris et Filü quas nam pervulgavit, 272. Spiritu sancto Christus unctus est a Patre, 184, 183. Spiritus sanctus unctio est qua Fillus unctus est a Patre, 210. Spiritus Christo Deo et homini testimonium reddit, 235. Duplicem Christi significavit na turam, 217. Super discipulos descendit, cur, 208. Spiritum sanctum acceptum a Patre Dominus donavit hominibus, 208. Spiritus idem et in prophetis, et in LXX Interpretibus, et in apostolis; ex freno, 216. Spiritus sanctus à prophetis promissus requiescit in hominibus, Patris operans volun Latem in ipsis, et renovans eos, 208. Spiritus Patris a Christo effusus in adunationem Dei et hominis, 292. Spi ritus sanctus a Christo datus velut arrba incorruptele, et fidei nostræ confirmatio, 223. Spiritus sancti necessaria est gratia: sine ea aridum nos triticum, massa una cum Christo feri non possumus, 208. Per Spiritum sanctum homo accipit imaginem et inscriptionem Patris et Filii, 208. Per Spiritum sanctum dari similitudinem Dei, imagi nem vero in plasmate positam esse, Irenæi et veterum quorumdam sententia, 199, not., CLIX seq. Spiritus san ctus mortalis non est, sed vita eorum qui percipiunt il lum, 300. Ad Deum scala, 223. Per Spiritum sanctum ad Filium. ad Patrem vero per Filium justos ascensuros esse, unda probat Irenæus, 337. Sine Spíritu sancto nulla salus, regnumque culorum comparari non potest, 303. Spiritus sancti universa gratia a Deo in cœlis tribuenda, similes ei nos efliciet, 303. In hoc sæculo is tantum pignus im mortalitatis, 303. Spiritum sanctum in se qui non habet, neque creatoris notitiam habet, neque Jesu Christi, ne qué Patris qui in cœlis est, 346. Ut Spiritus Dei requiescat super nos, præter vocationem opera justitiæ adhuc neces saria, 279 et not., 280. Ex Spiritu Dei et cárue fit homo viveus, quomodo, 502. Spiritus sanctus hominis pars, 299. Quo sensu, ibid. not. Ad hominis perfecti constitutionem, quomodo requiritur, 302. Spirituin sanctum ad hominis perfectionem requiri, quo sensu dixerit Irenæus, CLX seq. Spiritu sancto deficiente in anima, animalis homo vere est et imperfectus, Dei inaginem tantum, non vero simi litudinem habens, 299, ibid. not. Spiritui sancto qui se subjiciunt, concupiscentiisque carnis minime serviu::t, hi spiritales, ex Apostolo, 301. Carnales vero, qui, ibid., Spiritus sanctus in sola vera Ecclesia manet juxta Ire næum, cxxii, 223, 272. Spiritus sancti et operationum ejus participes esse non possunt, qui alieni sunt ab Ec clesia, 223. Spiritus sanctus is est qui vincit in_martyri bus, 302. Qui emundat et vivificat carnem, 502, 303. Spiritus sanctus infirmitatem carnis absorbens, eamdem hæreditate possidet, ibid. Spiritu sancto possessa caro, oblita sui, qualitatem ejus assumens, conformis fit Yerbo Dei, ibid. Spiritu sancto absorpta carnis infirmitale, fit homo spiritalis, 302. Spiritu Dei magis in reguo possi debitur caro, quam ipsa possidebit regnum, 505. Spiritus mortalis non est, 301. Spiritus immortales sunt, 169, CLI seqq. An ex Dei gratia, ibid. et not. Spiritale semen Valentinianorum, quid, 25, 160. Spiri tales nec a salute excidere, nec flagitiis quibuscunque pollui posse contendebånt Valentiniani, 29, 31. Spiritalis seminis Valentinianorum absurditas multiplex demonstra tur, 143 seq. Spiritalis Achamotha, partus, 25, 160. Infor mari ab ea non potest, ibid. Spiritale semen Valentinia norum ad imaginem angelorum Salvatoris concipi non potuit, cur, 142. Spiritalis seminis demissio in Demiurgum facta ignorari ab eo non potuit, 142 seqq. Spiritale semen Valentinianorum animas non reddit præstantiores, 143 seq. Principum, regum et sacerdotum proprium non est, 143 seq. Hic perfici, absurdum, cur, 148. Spiritales esse Valentinianos, Demiurgum vero animalem, abhorret a ratione. 142, 160. Spíritalia perfecit Demiurgus, non igi tur animalis est, 162, 163. Spirituales, quandonam et quomodo in Pleroma ingressuri, ex. Valentinianis, 32, Spiritales et perfecti, quinam ex Apostolo, 290 segg. Spiritale, cur ab Apostolo animali postponitur, 306. Spi ritales homines non sunt spiritus incorporales; sed caro, anima, et Spiritus simul unita spiritalem hominem el

ciunt, 301. Spiritalem hominem non efficit Spiritus solus, sublata carne et anima, cur, 299. Spiritalis quomodo fit homo in hac vita, carne perseverante, 30!. Spiritalis disci pulus, quis; hic a nemine judicatus, ipse judicat omnes, 270, 272, 274. Quomodo judicat gentes, 270. Judæos, 270. Marcioni:as, 270, 271. Valentinianos, 270, 271. Gnosticos, 270, 271. Ebionitas, 270, 271. Hæreticos, Christum specie tenus hominem esse dicentes, 270, 271. Pseudo-prophe Las. 270, 271. Schismaticos, 272 Omnes denique qui sunt extra Ecclesiam, 272. Spiritali discipulo omuía constant, 272. Spiritalis quisquis est, quæcunque de Christo præ dixerunt propheta, recte interpretatur, 274. Spiritalia ab eodem Deo facta, qui corporea condidit, Stauros, seu Crux, Hori cognomen, 10 et not., 13. STESICHORUS pocta, Helense infensus, 99 et not. Stuici et poetæ Deum ipsum fato subjiciebant, 154. Stoicorum opiniones quid Platoni in conflando systemate inservierunt, xxmu. Stratiotici quinam dicti hæretici, LXXI. quibus pro gnati, ibid. Dugmsta juænam, LXXII. Distinguunturne a Phibionitis, LIIN. Stylum Irenæi qui paulo humiliorem esse conquerun tur, ipsi minus æqui, LXXVII. Subtilitates Aristotelicas in Christianam fidem a Valen tinianis inductas conqueritur Irenæus, 134. Successio episcoporum in Ecclesia legitime ordinato Pum, medium ac veluti canalis, quo traditio apostolica ad nos usque fluxit intemerata, cxiv. Hanc Irenæus cur tam acriter urget adversus hæreticos, ibid. et seqq. Successio nis apostolica ordo legitimus in sola Romana Ecclesia occurrit, cxv. Extra eamdem ergo veritatem et apostoli cam traditionem frustra quæsieris, ibid. et seqq. Succes sionum episcoporum ab apostolis catalogus Irenæ ætate in archivis Ecclesiarum omnium exstabat, cxvII. Superbia serpentis, Christi humilitate dissoluta, 318. Superbiendum non esse ex veterum delictis in quæ animadvertit Deus infertur. 261. Superpositionis jejunium a piis quidem pluribus olim servatum, at nulla ecclesiastica lege sancitum, LXXXVIII. Susannæ historia ut sacra et canonica ab Irenæo agnita, Symbolum, velut breviarium quoddam fidei, 175, not. Solum pluribus dogmatibus astruendis non sufficit, ibid. Symbolum ab apostolis accepit Ecclesia, 48 et not. SYMPOSIARCHA, quis veteribus, 63, not. Synagogæ utriusque Lot cum duabus filiis dormiens, typus, 269 Syncrasis, Valentinianorum Æon, Acinetou conjux, Logi et Zoes proles, 6, xvII. Syncraseos nomen e Scripturis a Valentino corrasum, xxix. SYNERUS, Marcionis discipulus, primus Dei aut principii tertii auctor, juxta Rhodonem, Lxx. STNESIS, Valentinianorum Æon, Ænou conjux, Hominis et Ecclesiæ proles, 7, xvii. SYNESIUS, Valentinianorum sermones incautius in hym is adhibens, vix excusandus, xxxii. Synodi quænam coactæ adversus Asiaticos, et quinam præfuere, LXXXIII, LXXXIV. Syriæ Ecclesiæ, utrum Romanæ in disciplina Paschatis consenserint, dubitandi locus est, Lxxxv." An a Victore excommunicatæ, LXXXVI. SYRIANUS ex ore celebris Ammonii perpurgatam ab eo Plate uicam philosophiam hausit, xxm. Sysɩema Gnosticorum, quəm absurdum, 137. Tabularum Decalogi quot unaquæque præcepta contine bat, 152, not. TATIANUS quis, unde oriundus, et quomodo fidem Romæ amplexus est; Lxx1, 107. Quænam catholicus scripsit, quænam hæreticus, ibid. Quo anno hæresiarcha factus, ibid. Varlis nominibus nuncupata ejus secta, ibid. Errores et dogmata, ibid., 107. Tatianus salutem Adæ negans, quo Scripture testimonio abutebatur, 222. Refellitur, 220 seqq. Tatiani hæresis nihil aliud quam incomposita va riorum errorum congeries, 222 et not. TRITAN nomen satis apte Antichristo congruit, 329 et not., 330. De hoc tamen nibil affirmandum,-7 ,.ibid. TELESPHORUS papa et martyr, Sixti successor, 178. Temperans non est, neque justitiam colit, quisquis Juxta rationem cœlestisque legis normam non vivit, 346. Templum a Salomone ædificatum, veri templi typus, 264. Templum Hierosolymitanum, templum Dei ex Apo stolo, 322. In eo sedebit Antichristus, 522. templo nummularios Christus, qui legem adimplere venerat, înr projecit, 229, 230. Templi Hierosolymitani post solutam captivitatem Babylonicam instauratio novum testamentum dici non potest, 975. Templum Del, corpora nostra, 500. Proindeque æternum corrumpi non possunt, 300. Tem plum in colis est et altare ad preces et oblationes reci piendas, 252. Tenebræ et lux, dno rerum omnium ingenita principia, juxta barbaros, 349. Tentare Deum homo non debet; diabolus Christum in id inducens, quomodo repulsus, 318. TERMINUS a multis ut deus habitus, pacis custos dictus, et justitiæ testis, juxta Plutarchum, xxx. TERRA, matris Achamoth nomen, 25. Gnosticorum ma ter, 228. Terra in duodecim climata divisa, juxta Marco sios, cur, 85, 86. Terra proprie maledicta à Deo, non Adam, 221. Terra, cœlo et homine renovatis ac perseve rantibus, justi variis pro cujusque dignitate mansionibus donabuntur, juxta Irenæum, 556, 357. Terra, pedum Det scabellum, quo sensu, 230. In terra et sub terra potesta tem omnium accepit Christus Dominus, Verbum caro factum, cur, 253. Terrena typos esse cœlestium congruit; carlestia vero aliarum rerum cœlestium et ignotarum typos dicere, in sanum, 252. TERTULLIANI ætate a Valentino quantum discipuli ab cesserant, xxxv. Purus Valentinianismus jam nullibi ter rarum, præterquam. Antiochise sub Axionico, vigebat, XLVII. Tertullianus in assignanda ætate ad quam usque pervenit Valentinus, gravis anachronismi reus; quomodo corrigendus, xiv. Tertulliano genuino suppositi Evan gelii novi crimen nusquam Valentino tributum, quinimo, XVI. Tertulliano erroris ansam præbuit Henochi liber apocryphus, 246, not. Offendiculum præbuit imperitus Irenai interpres circa vocem Epiphanes, XLVII. Tertullia nus emendatur, 6, not., 9, not., 10, not., 11, not., 12, not., 21, not., 54, not., 58, not. Tertulliani libri De præ scriptionibus posteriora novem capita adscititia, xvI.. Testamenta quatuor humano generi data, sub Adam, sub Noe, sub Moyse, sub Christo, 191. Testamentum atramque in Abrahame præfiguratum, quomodo, 261. Testamenti utriusque figura, columnes duse quibus adnixus est Samson, 346. Testamenta duo ea sunt, quæ de the sauro proferuntur nova et vetera, 237. In testamento utroque eminentiora præcepta eadem, sua licet utrique sint pecularia, 241. Testamenta dio non ita differunt, quin ipsorum convenientia et unitas demonstrari queat, 198. Inter utrumque testamentum quæ specie tenus in terest pugna, hæreticis occasio fuit Deum duplicem ad mittendi, ibid. In testamenti veteris Deum auctorem qua cunque objiciunt hæretici, eadem Christum feriunt, 266. Testamenti utriusque Deus unus et idem auctor, 183, seqq., 229 seqq., 241 seqq., 269 seqq., 523, 524. Testa menti utriusque ac populi, Deus unus et idem, 261. Testamenta varia sapienter a Deo uno tradita, 238 et not. Testamenti utriusque auctor Christus Jesus, Verbum Dei unum et idem, quod Abrahæ et Moysi locutum est, 237. Testamentum vetus non otiose ac frustra a Deo datum, 270. Priori testamento concurvati homines in servitutem Dei, ad utilitatem ipsorum, non Del, 270, et not. In veteri testamento jasti minus perfecti quam in novo, 210. Sub veteri testamento patriarchæ ac prophetæ Christum disseminarunt, 261. Testamenti novi libertas et gratia uberior per Christum a prophetis prænuntiata, 258, 274. Testamenti novi velut signa, vetera sacrificia a Deo Judæis tradita, 248. Testa mentum novum, templi Hierosolymitani post solutam captivitatem instauratio dici non potest, 275. Testamentum novum a quo incoepit, 275. Testamentum novum nullus ex veteribus resurgens aperuit, 187, et not., 275. Testa mentum novum, a lege prædictum,Christus usque ad consum mationem in Ecclesia adimpleturus est, 275. Per testa mentum novum servitutis præcepta a Christo abrogata, 247. Testamentum novum priora alia longe superat, 191. Veteri præstantius, non quod Deum novum annuntiet, sed quod uberiorem gratiam conferat, 237 seq., 210. Testamenti novi libertas concessa iis qui nove in Deum per Spiritum sanctum credebant, 199. Testamenti novi major gratia, majorem a nobis perfectionem exigit, 266. Testamenti novi novam Christus docuit oblationem, 219. Testamenti utriusque, quinam ab Irenæo velut canonici habiti libri, CV et seqq. V. Testamenti versionum quarumnam memi nit Irenæus, ctx, cx1. In hujus citandis locis, sicut et Novi, quamnam plerumque sequitur, cxı. Tetras postrema, cæterorum Æonum radix, xvn. Circa tetradem secundam orto inter Valentinianos et Gnosticas dissidio, quidam e Valentini discipulis hac in re a' gistro defecerunt, xxı. Textos Irenæi Grecus integer fere excidit, c³. Latina ejus interpretationis imperitus auctor bactenus incogni tus, ibid. Perantiqua Ulla et Irenæo ipso, si nou superstite,

saltem nuper erepto edita, ibid. Ipsam Tertullianus præ oculis habut, ibid., cn. Legit pariter Cyprianus, sēd jam vitiosam, cui. Legit et Augustinus, ibid. Irenæum dein ceps cur pauci tantum e Latinis allegavere, ibid. Exem plarium Latinorum cur tanta jam a vii sæculo penuria, cur etiam paucissima sana, et non mutila ad nos pervenere, ibid Librum quintum magna parte etiamnum mutilum contendit Grabius. ibid. et C. Sed frustra, ibid. Textui utrique Latino et Græco quidnam commune fuit, ibid. Librum quintum versionis Latinæ quinam primi in capita secuerunt, civ. Operi integro, cur Detectionis et eversionis falso, etc, titulus inscriptus, xcvi, xcvit. Genuinum hunc queñam demonstrant, xevn. recentioribus cur omissus, et omissioni quinam occasionem dedere, xcvII. Quo tem pore scripti quinque libri, ibid. Dodwellus hic refellitur, bid. et xcvi. Grahius pariter emendatur, xcvm. An simul et eodem tempore conscripti omnes; alia dificultas, quomodo so vitur, ibid., xcıx De textu in certa capita dividendo ne cogitavit quidem frenæus, imo nec velus Interpres, citi, civ. Laceratus deinceps potius quam divi sus, civ. Ineptiora etiani argumenta, civ. THALES, Phærerydes et Pythagoras, primi qui de rebus divinis disseruere; bi vero a quibus acceperant, XXII. Thales Milesins, unus e philosophis ethnicis a quibus Va lentiniani materiam systematis mutuati sunt, xxt. Ejus principia, quæ, 133. TRAMARIS partus, duplicis populi typus, 261. THELETUS, Valentinianorum Eon, Hominis et Ecclesis proles, 7. Philetum vocat Tertullianus, 7 not. Theleti nomen a Spiritus sancti quanam proprietate Valentiniani derivabant, xxx. THEODADES seu Theudades, quis, utrum Pauli discipulus, aut Valentini præceptor, xi, xvI. nol THEODORETUS emendatur, 5, not., 7, not., 8, not., 53, THEODORUS mathematicus. Ab eo institutus Plato, xxi. TERODOTION male interpretatus est Isaiam de partú Vir ginis loquentem, 215. Ejus interpretatio, quo tempore pub icata, xcvi. Dodwellus hic refellitur, ibid. Illius ver ionis qua occasione meminit Irenæus, cx1. THEODOTO duce, Cataphryges exorti, quo anno, LXXIX. Theologia naturalis gentilium undenam perfectionem et ornatum mutuata, et quomodo Evangelii sanctitati op posita, xxiv. Duo tamen sunt, quibus vanse excusationis velum obduci non potuit, xXIV, XXV. THEOPHILUS Cæsariensis et Narcissus Hierosolymitanus synodo Palæstinæ adversus Asiaticos præfuere, £XXXIV. THEUDADES. Vid. Theodudes. Theurgia, quædam magiæ species, justa Platonicos, lvii, LVI. Goetica, altera, et Necromantia; de utraque quid sentiebant, LVII, LVIII. Ex his eruta Guosticorum omnium doctrinæ fundamenta, ibid. Thyatirensis Ecclesiae episcopus in Apocalypsi memo ratus, an Irenæus, LXXIX. TIMUS Pythagoricus philosophus, quem in Græcia magna audivit Piato, xxu. Timorem auxit Christus, legem perficiens, quo sensu, TITAN forte vocatur Antichristus, 329, 330. De hoc ta men nihil affirmandum, 329, 330. Tolosam quo sæculo advenit Saturninus, LXXXII. Traditio, non in charta, sed in corde scribitur, 178, not. ▲ Valentinianis quomodo destruitur, 175 traditionis apostolicae, nec non Ecclesiarum omnium consensus au ctoritate, argumenta ducturus Irenæus contra hæreticos, quomodo procedit, cxx et seqq. Traditions soli multæ gentes barbare inhærentes catholicam fidem firmiter te nuerunt, 178. Illius solius ope hæreticorum commenta re icere parate, 178. Traditionis quanta auctoritas priscis Ecclesia Patribus, cxit, cxiv. Non minoris auctoritatis, quam ipsa apostolorum scripta, cx seq. Traditio aposto Jorum, juxta Irenæum aliosque SS. Patres, ipsissima apostolor.am doctrina Ecclesiis et episcopis credita, cXIII, CXIV. Traditionis apostolicæ veritas unde eruitur, 179. Traditio apostolorum in tolo mundo manifestata, 175. Vo lentibus apparet, 175. Quibus fuit credita, 175. Hæreticis contraria, 175. Quomodo ad nos usque pervenit, 175. Tra ditio antiquissimarum Ecclesiarum cousulenda pro diri mendis controversiis, 178 not. Traditio, Scripturarum in terpres, cxm. Eamdem, sicul et Scripturas, fidei regulam esse, in confesso erat apud omnes, Irenæi avo, ibid. Scripturis latius patet, et ab iis distinguitur, ibid. Hic obiter mala fides Galasii castigatur, ibid. Traditio consn lenda, si Scriptura desit,.178. Traditionis virtus una et eadem ubique, 49. Traditionem apostolicam unam eleam dem, puram et il ibatam in Ecclesia catholica conservatam fuisse, principium ab Irenæo statutum, contra hæreticos, Cxx, 49 Quonam medio, ac veluti canali ad nos usque et Duxit intemerata, cxiv seqq. Пlibatam in Ecclesia couser vatam fuisse, argumentum certissimum, episcoporum suc cessio legitima, 176, cxv. Hinc prosternuntur ii omnes qui ab Ecclesia Romana secesserunt, quomodo, ibid., seqq. Romana Ecclesia adulteratam fuisse, vanum Pro testantium commentum, cxvi et seqq. Traditiones aposto licæ duplicis generis, de quibus cum Romana Ecclesiam omnem consentire necesse est, cxxit. Traditioni apostolo rum optime consonat versio LXX Interpretum, 216, et vice versa, 216, not. Traditiones hominum tantum, non lex, Christo damnatæ, 211. Transubstantiationis fides invicte contra Neotericos astruitur, L, LI. Transsubstantiatio panis et vini iu Christi corpus et sanguinem, ab Irenæo agnita et propugnata, CXXXIX seqq. Vide Eucharistia. Triacontas Valentinianorum deficit et redundat, cor, 128 seqq.. Trias illa toties a Piatonicis decantata, tria a Valent nianis assignata Pleromatis principia. xxvu. Tribulatio justis necessaria, 327 et not. Eis infideles ad salutem prosunt, ibid. Tributa qui a nobis exigunt, ministri Dei sunt, 521. Tributa Christus potestatibus humanis solvenda exemplo Suo monstravit, 321. Tricenarius Eonum numerus, quibus Moysis locis signi ficatus, ex Marcosiis, 89, 90. Triginta Christi Domini nostri anni triginta Æones, ex Valentinianis significant, 7. 14. Triginta Eones per Chri stum Dominum anno ætatis 50 baptizatum non significau tur, 146. Trinitas. De Trinitate non aliud senserunt Gnostici priores, quam quod postea Noetus et Sabeliins, xxxv, XXXVI. Trinitatis SS. mysteriumi a prioribus Gnosticis eo uno rejectum, quod Dei unitatem violare videretur, xxxm seqq. SS. Trinitatis fides omnis profanis Platonicisque commentis a Gnosticis et Valentinianis funditus eversa, cxxvii et seqq. Quibus argumentis if ab Irenão impugua ti, cxxvm et seqq. De SS. Trinitatis mysterio calbolira Irenæi doctrina, cxxvii et seqq Ut ejus mens ea de re certius exploretur, quis fuerit ejus scopus, quæ advers rum hypothesis, diligenter inspiciendum, ibid. Ejus argu menta, eadem prorsus, quibus usi sunt SS. Patres contra Arianos et Macedonianos, cxxv et seqq. Triuitas toia, Pater, Filius et Spiritus sanctus, a Raab muliere in trib speculatoribus suscepta, 257. SS. Trinitatis personis tri bus concurrentibus, pervenit homo ad perfectum, 285. Tri nitas tota in Christi nomine intelligitur, 210. Typi Mosaicæ legis præcipui ad commenta Valentiniano rum non quadrant, 150 seq. Umbra el vacuum Valentinianorum, a Democrito et Ep! curo sumpta, 133. Umbra Valentinianorum omnino repa gnat, 119 seq., 120. Umbra Pleromatis non sunt res crea Læ, 125. Unctio Christi in qno consistit, 165. Promissa a Deo per prophetas, 183. Unctiones catholicorum a Gnosticis imi Laudo eflictæ, 96. Unigenitus, Nus, seu Mens, a Bytho et Sige genitus, Principium rerum omnium, xvi, xvm et not. Ab unige nito Patris Filio Horon et Logon distinguendi, unde a Valentinianis occasio captata, xxx. Unigenitus a Verbo distinctus, juxta Valentinianos, 227. Unigenitus, Verbum, Salvator et Christus, unius et ejusdem persona diversa nomina, juxta Irenæum, cxxin. Ea Patri consubstantialis, ibid. et seqq. Unitas Dei ratione naturali demonstratur, 122. Unitas summa Ecclesiæ catholicæ, 49 seq. Soli Ecclesiæ catboii cæ singularis et propria, cxvin. In hac arce tutissimum ab Irenæo defensionis fidei constitutum præsidium, quomodo, ibid. Spuría ergo a recentioribus Protestantium ministris excogitata Ecclesiæ notio, ibid. et cxix. Hæc unitas in quibuscunque gravissimis controversiis nusquam violanda, cur, ibid. Inter tot singulares Ecclesias quomodo fovetur, ibid. et seqq. Universitas et amplitudo, proprius, essentialis, ac proinde perpetuus Ecclesiæ Christi character, juxta Au gustini doctrinam, cxxv et seqq. Grabius et Protestantes ex ipsomet Augustino refelluntur, cxxv et seqq. De Universo inscriptus liber, fetusne Irenæi, cvi. Universum hoc quomodo a Piatone definitum, XL. Illud ex corpore et anima concretum asserens, per utrumque quid intelligebat, XL, XLI. Uxores ex se communes, ex Epiphane et Carpocrate, Vacuum et atomi, prima rerum principia, ex Democrits

et Epicuro, 133. Vacuum Valentinianorum commentum, 119 seq. Vide Umbra. Valentiæ civitatis quinam priores aposteli, LXXXIV. Ii episcopali dignitate non insignes, Exxxiv. VALENTINUS. De Valentini patria nibil certum a veteri bus sperandum; quid conjicitur, xin. Ejus ælas, 178. De Valentini ætate que assignata epocha ab Eusebio, xiv. Va lentinus Alexandriæ Græcorum artibus non mediocriter institutus, ingenio promptus, et in veterum philosopho rum ac poetarum lectione haud parum versatus, xi. Py thagoricus magis, quam Christianus, uxta Irenæum, xxii. An Judæorum philosophia imbutus, xi. Nunquam filem catholicam suscepisse, satis probabile, xv. Contrarium ex Tertulliano certo elici non potest, xvi. Quo tempore Romam venit, et quoùsque vitam prorogavit, xtv. ca tholica fide nondum recessisse, cum Romam advenit, nec alibi terrarum antea agnitum hæreticum, errat quisquis dixerit, xiv. Valentinus sub initio Hygini fidem catholicam simulans, sub Pio palam erupit; ab Ecclesia autem pul s's, ubinam exitiose hypothesi supremam manum admo vit, xiv. Quo præcise anno diem obierit, incertum, xiv. Quandiu vitam protraxit, juxta Dallæum, xi. Reſellitur, XIV et seqq. Romæ bisne Ecclesia pulsus est. Tertullianus id asserens, vel corrigendus, vel expilcandus, xiv. Valen tinus ad Cyprum delatus, ibi animum omnino depravavit, XIV. Gnosticorum fabulis Alexandriæ jam ab initio imbu tus, xiv. Citius, quam putant Dalisus et Blondellus, prinia saltem errorum rudimenta protulit, xiv et seqq. Quo tempore errores suos disseminaverit, gravis inter eruditos difficultas, xm. Resolvitur, ibid. et seqq. Fultne posterior Ignatio, juxta Dallæum et Blondellum, ibid., “xsv, xvt. Certior longe Irenai, Eusebii et Epiphanii sententia, xiv. Ei effundende hæreseos quid occasio fuit, et ubinam fa ctum, xvi. Valentini hæresis Egypti finibus non con clusa; per vicinas regiones Orientisque et Asiæ provin cias a quibus propagata, xiv. Valentini schola, unde manavit, 112. Valentinus non prima su hæreseos fundamenta jecit; a quibus primum strata via, xx, xxi. Veterum Gnosticorum principia schola su accommodavit, xx1, 52 et not. Valentinus non omnium primas Bythi et Siges copulationem tradidit, 52 not. xu, seq. Valentini dogmata, 52 seqq., xvi, seqq. Valentini et discipulorum hypothesis tribus pititur capitibus; quid primum complectitur, XVII, VII. Secundum circa quæ versatur, ibid. Quænam exponit tertium, xvu, xix. Quæ nam hypothesis circa hominis et Ecclesiæ emissionem. quidam Valentini discipuli a Gnosticis aliis moniti, in hoc ab eo defecerunt, xvi. Valentino posteriores 22 Æones unde erati, xix. Valentinum triginta deos invexisse, e SS. Patribus non pauci existimarunt, xxx. Valentino, aut prioribus Gnosticis, Def unitatem negatam fuisse, im probabile prorsus, et a verosimili abhorrens, xxx seq. Valentinus Horos duos tradit, 53. Valential de Spiritus sancti productione dogma, 53. De Christi ortu sententia, 53. De Jesu ortu, 53 De diaboli ortu placita, 53. De De miurgo, 53. Valentini de Deo creatore major blasphemia quam Marcionis, 198 et not. Valentinus et Marcion, apo stolis et discipulis unum Deum et Christnm confitentibns posteriores, 193. Valentino pseudo-Pater adinventus, culi et terræ non creator, 251. Valentinus Patripassianorum erroris quo sensu ab Athanasio factus reus, xxxvi. Valentino in quo differe bat Epipbanes, XLVHI. In quo pariter discessit Secundus hereticus, XLVII. Valentinus et Ptolemæus inter se quo modo differunt, juxta Tertullianum potior habenda Irenæo fides, xxxv. Valentinus qua libertate a magistris suis in pluribus discesserat, eadem ab ipso in multis secessere discipuli ejus, XLVI. Valentino, Tertulliani ætate, quan tum abresserant discipuli, xxXIV Valentino plura me morantur scripta, epistola, homiliæ, psalmi, dissertatio nes, liber cui titulus Sophia, Evangelium novum, etc. Horum omnium quæ genuina, quænam supposititia, xvt, XVII. Valentino falso ascriptum a Blondello fragmentum quoddam exstans apud Epiphanium, xvII. Valentino prave quidem expositæ Scripturæ, sed nunquam auctæ, mutilater, aut corruptæ, Tertulliano teste, xvi. Nec con tradicenté Irenæo, xvi, xvII. Valentinianorum parentes, qui, 113. Valentinianorum mater, Achamoth, 21. Valentinianorum mater, Letbo, 146. Hesiodo et Pindaro inspirat, 146. Valentiniani, Eo nis perturbati nepotes, 141, 142. Valentiniani. abortus male parientis matris ipsorum, 181. lidem feminæ, 161. Valentinianorum communis omnium parens, Simon Ma gus, xcvi. Proavi, veteres Gnostici, xxI. Omnes Gnosticos se venditabant, xxt. Valentiniani priores magistrum suum a Pauli dis:ipulis institutum jactabant, xvi. Valentinian Jereseos exordia prima satis apte cum sæculi secundi fui tiis colligari posse, quænam demonstrant, xiv seqq. Va lentinianorum secta ante annum Christi 130 jam celebris, longeque ac late diffusa hæresis, xv, xvi. Valentinianorum jam secta quædam in Asiæ provinciis constituta Justini M. tempore, Dialogum suum cum Tryphone scribentis, XIV, XV. Valentinianam hæresim nec Komæ natam, nec ibi adolescere potuisse, unde eruitur, xv, xvi. Valentinianorum doutrina, hæreseum omnium compen diùm, 227, xlvi seq. Erroris origo, Scripturarum et dispo sitionis Dei ignorantia, 198. Valentinianorum perditi mo res, 30, 31 Scelestissima vita, dogmatis impiissunis per fecte respondens, xivi. Vitiorum omnium turpissimorum que facinorum quodnam seminarium et origo exstitit, quotque impiæ ex horrendis principiis consecutiones, XLVI. Nullis agitits inquinari se posse jactabant, 29. Post Cynicos docent, cibos omnes et actiones ex e indifferen tes esse, 134. Valentiniatorum in disseminandis erroribus, quis dolus, quæ nefariæ artes, xvi, 135 Va.entiniani, si mulatores subdoli, calumniatores, 203 Quibus inenarra bile Plenitudinis suæ m·sterium enarrant, 203. Quosnam Psychicos appellant, 203. Valentinianorum placitis qui temere velut oves totos sese mancipant, inflati tiunt ac superbi, 203, 204. Valentinianorum superbus et arrogans animus, 20, 36. Perfectos se et semina e.ectionis; catho licos vero indoctos et ignaros ac Psychicos vorabänt, 31. Gratiam catholicis in usu dari, iisque adini; se vero eam proprie possidere, nec ab ea excidere posse jactabant, 31. Bona opera sibi ad salutem inutilia esse dicebant, cur, 29, 159. Valentinianorum mysteria portentosa, 3, 20. In vulgus non efferenda, 7, 14 seqq. Valentiniani systerbatis analysis et œconomia, xxxı. Unde et cur nova illius, qua genesim rerum explicarent, cudende hypotheseos susceptum ab ipsis consilium, xxx), xxxu. Quibus e catholicis dogmatibus, in nova sua cu dends hypothesi, abusi sunt, xxx, xxxn. Sparsas in Scripturis voces alque dictiones temere co.liguni, 45, 46. Perinde faciunt atque ii qui centones ex Homeri versibus concinnant, 45, 46. Tot Eonum nomine quid sibi velient xxx et seqq. Valentinianis deorum nonien licet Æont bus suis tributum, haud tamen inde concludendum eos totidem naturas divinas, vel naturæ unius personas ab ipsis habitos fuisse, xxxn, xxxiii. Valentinianorum bære sis purus ethnicismus varie interpolatus, et novis acces sionibus ex Christiana religione auctus, XXI, xx Ab ethnicis philosophis doctrinæ suæ principia mutuati sunt, 135 seqq. Valentinianæ hæreseos præcipua quæque capita e'philosophia Platonica profluxerunt, xxv et seqq. Va lentiniana Gnosticaque liypothesis, incondita Chaldaico rum, Pythagoricorum, Platonicorumque placitorum far rago, Christianis dogmatibus intermista, xxi, XXII. Va lentiniana hypothesis eadem re ac Platonicorum mundus intelligibilis, xt. Valentiniani Pleromatis rudiora saltem lineamenta undenam sumpta, xxv et seqq. Valentiniani Pleromatis formam an ab Hesiodo desumpsere, xxx. ▲ Gnosticis initia emissionum acceperunt, 131. Platoni corum lacunis totum Æonum masculorum, feminarum, et masculo-feminarum deprompsisse mysterium, haud im probabile, xxvin. Eouibus 30 quatuor in Pleromale extra emissionum seriem adjunctos unde hauserunt, xxx. Va lentinianorum Eonum 22 posteriorum proprietates et nomina licet Platonicis, Chaldæis et Pythagoricis prorsus ignota, ab his tamen petitum exemplum tricenarium deo rum effingendi numerum, xxx. Priorum Eonum conjuga tiones cur vocatæ ab Irenæo primogenita Pythagorica quaternatio, et primogenita octonatio. xxvi, XXVII. Valentinianis ogdoas primigena, cur quatuor duntaxat nominibus nuncupata, omissis feminarum appellationibus, XXXIV. Ab iisdem Eon unusquisque cur masculo-femina dictus, xxxiv. Valentiniani octo priores Cones, e quorum lacunis educti, LIV, LV. Valentinianorum ogdoas, si qua tuor duntaxat nominibus apud eos nuncupata, quomodo diis Pythagoreorum octo respondebit, xxviii, Valentinianorum Bythus, idem ac Ægyptiorum Eicton, XXVI. Valentinianis unde occasio captata Filii Dei untus unigeniti varia nomina et rationes in totidem Eones discerpendi, xxx. Valentinianis Logi a Nu emissio con ficta, Horique a Bytho per Nun in imagine Patris procés sio, catholici dogmatis fœda deformatio, xxx. Juxta Va lentinianos Logos et alii ex eo prognati Eones, totidem veræ persona, non simplices duntaxat affectiones aut proprietates, xxxv et seqq. Valentiniani vitæ cum Ver bo, necnon ultimam ogdoadis conjugationem unde mutuati sunt, xxvII. Valentinianis Ecclesia Inferior, imago dicta superioris Ecclesiæ, xxxix. Juxta Valentinianos, Christus quid Eonas docuit, 234. Valentinianis unde occasio captata Horon et Logon ab Unigenito Patris distinguendi, xxx. Ad Valentinianorum Horon, ab Ægyptiis de Horo suo ficta quadrant, xxx. Juxta Valentinianus, creator omutum, unde emissus, 227. Valentinianis Demiurgum suum, neo

non cæteros inferiores angelos animales esse volentibus, illisque sedem in medietate assignantibus, veteres assen tiebantur philosophi, XLIV. Valentinianis Cosmocratora inter et Demiurgum quodnam positum discrimen, xui et Xuv. Valentinian: ad modum Platonis humana cum divinis consociabant, XLIV. Juxta Valentinianos multiplex an gelorum ordo, xxxix. Varia officia et veluti præfecture, ibid. ▲ Valentinianis quibus angelis ascripta mundi fabrica tio, xxxıx. Valentinianorum tota de mundi hujus origine, constitutione et ordinatione hypothesis in Platonicorum aliorumque veterum philosophorum dogmatibus plusquam adumbrata, XL et seqq. Valentiniani, ex subjecta mate ria Deum omnia fecisse, ab Anaxagora, Empedocle et Platone acceperunt, 131. Quæ de imagine supernorum expressa in rebus creatis dicebant, a Democrito et Pla lone acceperant, 135. Valentinianis, quid ex apostolicis scriptis, Platonica deliria de duplici anima, superiori ac animali, inducendi occasio fuit, XLV. Ad numeños omnia revocantes, id acceperunt a Pythagoricis, 134 seqq. Post Stoicos et poetas, omnia et Deum ipsum fato subjiciebant, 131. Valentinianis quæ assignata malorum omnium cau sa et origo, xxx, XXXII. Valentinianorum doctrinam pro didisse, evertisse est, 113. Valentiniaui ad suam explican dam sententiam, propositasve sibi dificultates solvendas, inhabiles et parum comparati, xxxv. Quid tamen ex eorum verbis de emissorum Eonum natura conjicere li cet, ibid. et seqq. Valentinianis omnibus non satis per specta sul systematis idea, xxx¡v, xxxv. Hinc variæ quo rumdam de Eonum natura sententiæ, ibid. Valentiniani Enthymesin suam in substantiam quamdam per se subsi stentem transformantes, in hoc Platonicis stolidiores, XLI. Valentiniani Deum malorum effectorem, a veteribus philo– sophis admissum, aperte profiteri timentes, rerum condito rem cæcum Achamothe fructum asserendo, revera venenum cæteris crudius sorbebant, XLII. Valentinianis notior esse non potuit veritas, quam philosophis ethnicis, cur, 135. Eo rum scientia falsa et vana, 155. Valentinianorum argumenta a numeris, litteris et syllabis petita, vana et insulsa, 149 seqq. Valentinianis confutatis, cæteri omnes Gnostici confutantur, 163 seq. Valentiniani præcipuos quosque legis Mosaicæ typos accommodare non possunt commentis suis, 150 seqq. Valentinianorum errores in astruendis suis conjugationibus convelluntur ex ipso Joannis, quod retinent, Evangelio, 43 seqq., 190. Valentinianorum quo rumdam dogmata, 55, 56. De Bytho varia sentiunt, 56. Non Valentinianis modo, sed et reliquis Gnosticis com munis prima et secuuda tetras, xx. Quodnam autem circa hanc postremam inter utrosque ortum dissidium, xxı, 132. Ex Valentinianis quidam ab unigenito Na primum Hominem et Ecclesiam, tum ab his Verbum et Vitam de rivare contendentes, a cæteris dissentiebant, xvII. Valen tinianos inter et Gnosticos dissensio nulla circa primi ordi nis angelorum a supremis Eouibus emissionem, sed tan tum circa emissionis modum, xxxvu. Valentinianis et Gnosticis eumdem admissum fuisse mundi conditorem ex Ireneo ipso patet, xĽmi. Valentinianis quomodo Marcus magus dissidehat, LI. Valentiniani Aristotelicas quæstionum subtilitates in Christianam fidem induxerunt, 134. Valentintanorum er rores circa Deum unum, 271. Et unum Jesum Christum, 271. Ipsi a spiritali discipulo judicandi, 271. Unicam tan tum in Deo personam cum Simone mage admittunt, xxxvi, Sanctissimæ Trinitatis mysterium funditus evertunt, CXXVII seqq. Quibus argumentis ab trenso impuguali, cxxvii seqq. In Deum credere se dicunt, cui contume liose obtrectant, 157. Mysteria diving temere scrutari volentes, nihilque Deo committere, misere pereunt, 157. Deum corporeum et compositum inducunt, 151, 157. Bythum suum circumscribere coguntur et vacuum contl teri, 131. Affectiones et passiones hominum, dum cogi tant, Deo perperam tribuunt, 130, 131, 132, 137, 158. Valentinianis vere in Deum refundebantur ignorantia malorum fomes, malaque ipsa, posita eorum hypo liest, XLH Secundum Valentinianos aliosque Gnosticos, seque batur, Patrem supremum propriis caruisse instrumentis, per qua vera sine erroris admistione loqueretur, 276. Forum in Deum creatorem et in Dominum Jesum ac in Spiritum sanctum blasphemiæ, 188,198,204, 227. li tanquam seductores ab apostolis prævisi, ibid. et 228. Deum fabri calorem, appellabant Patrem, Dominum, Deum; in hoc tamen intolerabiliores ipsis Marcionitis, 198 et not, Indi gne sentiebant de Verbo Dei, 132, 157, 158. Ab iis mise re defcedata quæcunque docet de Verbi generatione ca tholica fides, xxx. Valentiniani lingua quidem cum catho licis consentientes circa Christum mente dissentiebant, 204, 271 el Bot. De Salvatore quid sentiebant, xxxıx. Jesum et Salvatorem a Christo, Verbum a Salvatore et Uni genito, Unigenitum denique a Verbo distinguebant, 297. Valentinianorum blasphemiæ in Christi veram ex B. Vir gine incarnationem, 35. Ex Valentinianorum principiis, Verbum caro non est factum, 44, 45. Valentiniani Christo Sal vatori nostro Domini nomen invident, 7.Valentiniani Filium Dei specie tenus factum esse hominem dicentes, vani sunt, 292. Valentiniani a Christo ignotum Deum fuisse prædicatum ex Luca inferebant, 255, not. Va'entinianorum de Christo Jesu doctrinæ apostolica fides aperte contradicit, 204 et seqq Valentinianorum in corrumpendis ac detorquendis Scripturis audacia, 7, 17, 56 seqq., 43, 44, 45, 46, 144 seq. His artibus infirmos in fide seducebant, 17. Valenti nianorum audacia in fabricando novo Evangelio, ab apo stolico omnino diverso, 192. Valentinianis, non Valentino, novum Evangelium ab Irenso ascriptum, xvi, XVU. Va lentiniani Evangelii secundum Lucam depravatores, 202, 233, not. Valentiniani priores, Irenæo comvi, religiosiores Scripturarum custodes posterioribus, xv. Valentiniants quibusdam, non Valentino, tribuendum quoddam frag mentum exstans apud Epiphanium, ibid. Valentiniani eo quod secundum Joannem est Evangelio pleniasime ute bantur, 190. Valentiniani si recipiant Evangelium inte grum, apostolorumque doctrinse adhæreant, pœnitentiam agant necesse est, ut salvi fiant, 202. Valentiniani dicentes hominem non ex hac terra, sed o fluida materia formatum fuisse, ex curatione caci nati refelluntur, 312. Valentinianos spiritales esse, Demiur gum vero animalem, abhorret a ratione, 142, 160 seqq. Valentinianis opposita apostolorum doctrina, 227, ช. Valentiniani cæterique Gnostici prophetas partim a sum mitate, partim a medietate, partím a Demiurgo afflatos, lorutos fuisse asserentes, refelluntur, 276 et seqq. Va lentiani negantes ab eodem patre missos prophetas a quo et Christus, organa Satanæ sunt, 324, Valentiniani in fine ab Homero accusandi, 271. Valentiniani minus bene ante Irenæi tempora impu gnati, 227. Valentinianis debellandis exordium ducens Trensus, cur eorum bypothesim majori ceteris cura ex plicatam dedit, xcvi. Valentinianos in plerisque doctrinæ suæ capitibus Gallus quidam ab hæresì vindicans, reton ditur, xx. Hæretica dogmata emollientes quidam alli, ét ex philosophia Hebræorum kabbalistica derivantes, re felluntur, xx. Valentinianos fis erroram portentis absol vere, quibus a veteribus Patribus insimulati sunt, quanto temeritatis, XLVI. Valentinianis prognati Stratiotici, Phibionite et Le vitæ, juxta Theodoretum, LXXI. Eorum dogmata, quæ, Ventilabrum, Luc. II, 17, crucem esse interpretabantur Valentiniani. 17. Verbum. Per Verbum non creatus mundus, secundum Marcionem et Gnosticos, 188. Verbum in hunc mundum non advenit, si Gnosticis credatur, 189. Nec caro factum, nec passibile, secundum Gnosticos omnes, 189. Nec Chri stus, nec Salvator, secundum eosdem, 188, 189. Verbi divini æternitas, rerumque omnium creatio ab eo facta, negata ab Heracleone, 362 seq. Verbum, principium ter tium a Valentinianis admissum, idem ac Verbum Platoni corum, xxvi. Verbo et Homini cur a Valentinianis longa Eonum subjecta series, xxxI. Verbo cœpit passio, secundum quosdam Valentinianos, 139. Verbo et Vita Hominem et Ecclesiam effluxisse, Scripturis abusus Va lentinus finxit, xxix. Verbi divini proprietates omnes in Scripturis expressæ, studiose a Valentino collectæ, et in totidem Eones transformata, xxix. De Verbo Dei indigne sentiunt Valentiniani, 132, 157, 158. De Verbi divini generatione quæcunque catholica fides docet, hæc a Va Tentinianis misere definedata, xxx. Verbum a Salvatore et Unigenito distinctum, juxta Valentinianos, 227. Verbi incarnati totam mysteriorum a'conomiam Valentiniani labefactabant, XLVI Verbum caro factum non est, ex Va lentinianorum principiis, 44, 45. Verbi et Vitæ, Hominis et Ecclesia emissiones à Valentinianis confict& confutan tur, 131 seq. Verbum ab Homine male derivant Valenti niani, cur, 132. Verbum et Silentium in eodem Pleromate simul esse non possunt, 129. Verbum Dei ignorantim obnoxium fuisse, absurdissimum, 139 Verbi divini gene ratio inenarrabilis, et soli Deo Lota, 158. Sui compotes non sunt, qui eam enarrare audent, 158. Verbum Dei si passioni obnoxium, et ipse Pater obnoxius, cur, 159 seq. De Verbo divino longe aliter sentiendum, atque de verbo hominum, 157. Verbum et Pater, unus et idem Deus, 266. Verbum cum Patre juste dicitur Deus et Dominus solus, 183. Verbum unum, et Pater anus, unusque Spiritus in omot bus, et una salus credentibus in eum, 235. Verbum divi num et Spiritum sanctum Deo Patri coæternos, esse, certissima veritas ab Irenæeo constanter propugnata et

demonstrata, 153, 165, 245, 253, cxxvn seqq. Utrumquo Deo Patri consubstantialem esse, non tantum confitetur, sed etiam ex professo probat et demonstrat Irenæus contra hæreticos, 118, 139, 165, 180, 183, 184, 204, 232 seq., 233, 231, 292, 306, cxxvu seqq. Verbum in Patre, 183. Mens Dei Patris, 139. Salutare Patris, 184. Verbo Dei nihil ex rebus creatis assimilandum, 183. Inter Ver bum substantiale et Verbum vocale Irenæum nɔn distin xisse, Centuriatorum calumnia, cxxxiv. Verbum suum solus cognoscit Pater, 234. Nonnisi Verbo revelante Pater cognosci potest, 234, 214, 254, 255, 292. Verbum divinum semper et ab initio revelavit Patrem angelis ipsis, et omnibus a quibus vult cognosci Pater, 163, 233, 233, 236 seq. Verbum visibile faciens Pater, ipsum omnibus revelavit, 234, 256 seq. Verbo revelatur creator Deus per ea quæ condidit, 234. Per Verbum, ad Dei immensi cognitionem ducimur, 253. Per Verbum suum Pater, uterque per legem et prophetas annuntiatus est, 231. Verbum divinum prophetis non per visiones modo et sermones, sed et per operationes præmonstrabat futura, 257. Verbum, progenies Patris, el ad omnia sua mini strans, quo sensu, 236. Verbum divinum, Dei manus, 218, 256, not, 253, not, 312 Verbum et Spiritum sanctum Patri ministrasse, cur et quo sensu tam sæpe dixerit Ire næus, cxxx seq. Verbo divino ignorationem diei extremi judicii non ascripsit Irenæus. Explicatur ejus sententia, cxxx et seq Verbo et Spiritu sancto omnia creavit Deus, Pater Domini nostri, 163. Per Verbum et Spiritum sanctum omnia a Deo facta, disposita et gubernata, 98, 163, 188, 233, 289 seq. Verbo Dei, ad omnium formationem suffi cienti, facta sunt omnia, 118 seq Verbum alloquebatur Pater, cum dixit: Faciamus hominem, etc., 312. Verbum una cum plasmate semper fuit, providentia Patris, 235. Verbum Dei semper astitit humano generi, salvans ab inilio, et condeminans, 266. Verbum solum ex divinis personis veteribus patriarchis et prophetis apparuisse, Irenæi sententia, 180, 236, 255, 256. Cur et quò sensu id iam sollicite inculcat Irenæus, cxxxi et seqq. Verbum Dei assuetum ab initio ascendere et descendere, propter salutem hominum, 241. Verbi Dei præcepto Abraham fidelis, in quo, 233. Hinc amicus Dei factus, 243. Verbum secutus est Abraham, cognationem deserens, ut cum Verbo moraretur, 233. Verbum Dei sequi in Abraham prædidicit homo, quomodo, 233. Verbum ab initio præ nuntiavit Christi adventum, quo salvarentur homines, 25. Verbi incarnatio a prophetis prænuntiata, 275. Ver bum Dei in novissimis temporibus hominem vocaturum venit, sicut ad Adam Deus, exquirens eum, vespere locu tus est, 312. Ostensum est, quando factum est homo, 312. Factum visibile per incarnationem, 181. Eo ipso quo omnibus visibile, Patrem et Filium omnibus ostendebat, 25. Non tunc incepit, cum passibile et homo factum est, 209. Verbum idem, Deus et homo; quatenus homo, Spi ritu sancto repletum et unctum ad evangelizandum, 185. In sui generatione secundum hominem, primam hominis plasmationem imitatum est, 218. Verbum æternum per quod facta sunt omnia, in tempore passibile et homo factum, 209. Verbum Dei Patris, factum Filius hominis, 211. Vere caro factum, 41, 45, 204 seqq., 218 seqq. De Verbo incarnato sententiam nostram eucharistia confir mat 251, seqq., 293 seq., CXL seqq. Verbum Dei, uni tum carni unione hypostatica et physica, 317. Homo ex radice Jesse et filius Abrahæ, 185. Ex Maria exsistens, 28. Verbum unigenitum quod semper humano generi adest, et caro factum, ipse est Christus Jesus Dominus Doster, qui passus et resurrexit, iterum venturus ad resuscitandam universam carnem, 206. Verbum, Salvator mundi, unclus a Patre, Jesus Christus factus est, 184. Verbum Dei se ostendit Christus, discipulos suos amicos Dei dicens, 243. Verbum, Unigenitus, Vita, Lux, Salva tor, Christus, Filius Dei, salutis nostræ causa incarnatus, unus et idem, 43. Verbum caro factum non fuisset, nisi servanda fuisset caro nostra, 510 et seqq. Verbum Dei cur homo factum est, 212, 214, 254, 292. Per Verbum Deus Pater, homini misertus, salutem dedit, 319. Verbum per incarnationem tale effectum, quod homo infirmus et infans capere posset, 284. Verbo assumpta humana natura, ut bomo fieret fi:ius Dei, 212 seq. et not. Factum homo, ut hominem Deo scriberet, 183, 186. Verbum Dei Christus et homo verus, universorum potestatem habet a Patre, 316. Super humana et invisibilia regnans ac omnia judi cans, 316. Potestatem omnium in terra et sub terra acce pit, 253. Venit in ruinam et in resurrectionem multorum, proindeque judicat omnes, 325. Verbo quiescente Chri stus tentatur, crucifigitur, etc. Eodem opitulante, vincit, resurgit, etc., 212, 213. Verbum carnem fleri necesse erat, 211. Verbi incarnatio necessaria ad salutem et per fectionem nostram, 292. Necessaria ut immortalitatem perciperemus, 212 Verbum Dei diabolum homini invi dentem per hominem vincens, homini subjecit, 522. Per Verbum carnem factum communio cum Deo restituta, 211. Imago Dei vere in nobis ostensa, 312, 313. Et amissa similitudo instaurata., ibid. CLIX seq. Homo Patri invisibili consimilis factus, 313. Verbum incarnatum ad vitam re vocavit hominem, eumque perfecit, 293. Sanguine mo redemit nos, dans animam pro anima nostra, et carnem pro carne, 292. Verbum hominem liberans, absque servi tutis vinculis Deum sequi docuit, 242. Libertatem exten dit, subjectionemque erga Deum auxit, 242. Verbum redemit nos non vi, sed sua·lela, 292. Verbum Dei. Idem a quo patriarchæ et nos electi, illos quidem visitans per prophetas, nos vero convocans undique per suum adven tum, 281. Paternæ gratiæ dispensator factum, ad utilit tem hominum, 253. Omni tempore sibi subjecſis homini bus utilitatem præstitit, legem congruentem et aplam singulis proponens, 214. Unum et idem Verbum Dei, Dominus noster Jesus Christus, qui et Abrahæ et Moysi collocutus est, utriusque testamenti auctor, 237. Verbo obedire, lex utraque præcipit, 243. Verbum a Patre annuntiasse legem, Christus per legem ostendit, 319. Israelitis præcepit offerre sacrificia, cur, 251. In lege Deum solum adorandum prædicans, iis.lem verbis Satanam tentantem vicit, 319. Inimicos diligendos docuit verbo et exemplo, 210. Verbum Dei Christum Pharisæi non rece perunt, quia Del et legis contemptores, 250. Ve bum Dei Judæi respuentes, de Deo temere gloriabantur, 253. Patre quoque defecerunt, 236. Verbi nuptiæ cum Ecclesia gentium, per nuptias Moysis cum uxore Ethiopissa signi ficate, 257. Verbum per quod omnia et Ecclesia caput est, 515. Solius veræ Ecclesia caput, cxxiu. Nisi Verbum Dei inhabitaverit in nobis, regnum Dei possidere nos impossibile est, 503. Verbo Dei conformis Bt caro a Spi ritu sancto possessa, 502, 305. Verbo Dei operante resur gent nostra corpora, eucharistia saginata, 294. Verbo Def qui non credunt et contemnunt ejus adventum, gravius puniendi, 266, 278 seq. Verbo redarguendi pastores iniqui ae superbientes, 262. Verbi incarnati corporis et sanguinis oblationem puram sola Ecclesia offert Deo, 250, 251, cxL. Verbum in sacrificio eucharistiæ vere Deo offertur, 231 et not., CXL seqq. Verbum Dei percipientes calix mistus et panis, funt eucharistia, id est, verum Chri sti corpus et sanguis, 294, cxL, seqq. Verbum Dei ab apo stolis annuntiatum in universa terra, nova lex est, 275. Securi simile est, 514. In hoc mundo satum ad modum sinapeos, vim igneam habet, 547. Verba Dei meditantes, simulque credentes in Patrem et Filium, mundis legis animalibns, ruminantibus scilicet et duplicem ungulam habentibus, apte significantur, 302. Veritas, Nu Valentinianorum conjux, 5. Bytho et Sige emissa, 5, xvu. Veritatis figura, ex Marco mago, quæ, 69. Veritas, quibus credita, secundum Valentinianos, 175 Veritas si nota fuit ethnicis philosophis, frustra in hunc mundum descendit Salvator, 135. Valentinianis notior esse non potuit quam philosophis, cur, 153. Veritatis depravatores in Dei lacte gypsum miscent, 209. Veritas sola sine fuco, propter hoc pueris credita, 205. Veritatis regula immobilis, quæ, 46 et not. 47, 98. Veritatem no tam fuisse apostolis et fidelibus, ex Christi testimonio efficaciter probatur, 199. Apostolis omnibus, non soli Paulo nota fuit, 199, 200 seq. Extra Ecclesiam catholicam frustra quæritur, 178. Veritas et Scripturarum germana expositio a quibus quærenda, juxta Irenæum, cxix. Versionem LXX Interpretum quanti fecit Irenæus, 215 seq., cix, cx, cxI. De iisdem Interpretibus quid censuit, necnon de modo quo ab iis adornata, ibid. Eodem in ho nore fuit apud omnes quatuor priorum sec. Patres, ex. Quo ex fonte profluxit ea veterum existimatio, ibid. Ques libros complectebatur, ex Irenæo, ibid. posto!oram traditioni optime consonat, 216. Et vice versa, ibid. not. Versionum Theodotionis et Aquilæ qua occasione me minit Irenæus, cxi, 115. Vesuntionis civitatis quinam priores Apostoli? Lxxxiv. An episcopali dignitate insignes, ibid. Veterum lapsus, in quos animadvertit Deus, nonnisi Ipso providente litteris mandali, ut iis erudiamur, nec superbiamus, 264. Propter veterum peccata qui dicunt alterum fuisse illorum Deum, huncque mundi creatorem, alterum vero a Christo annuntiatum Patrem, indocti, audares, imprudentes, 265. VICTOR papa. Victorne an Eleutherus, præproperas pacis litteras Montanistis concessit, LXXIX, LXXX. Eadem, monente Praxea, revocatæ jam emissæ, ibid. Ante Vieu rem pax inter Ecclesias constiterat, licet sibi invicem in Paschatis disciplina dissimiles, LXXXV, LXXXVi. Ab eo

dissoluta, quo anno, ibid. Inter eum et Asiaticos de Pa schate efferbuit controversia, LXXXV et seqq. Romanæ synodo adversus Asiaticos præfuit, LXXXIV Asiaticis ex communicationem denuntiat, nisi Romanæ de Paschate disciplinæ consentirent, LXXXVI. An ab eo vibrata, ibid. Victoris nimia severitas in Asiaticos episcopis pluribus, etiam ab his discrepantibus. displicuit, ibid. Irenzo præ cipue, ibid. et LXXXVI. Ad Victorem papam ab Irenæo scripta epistola, 340 et seqq. Victor papa Ecclesits Orien talibus pacem restituit, Irenæi argumentis victus, xc. Vienna, ad quam provínciam pertinebat, præfectusque quomodo vocatus, Lxxxn. Vienna et Lugdunum uni Roma no præsidi Pothini ætate paruisse, inanis Valesii conje etura, Lxxxi. Vienna Pothini ætate, nondum proprio gaudebat præsule, LxxxI. Nec movet Tillemontii conje ctura, ibid. Viennensi Ecclesie et Lugdunensi regendæ umum episcopum satis superque fuisse, Pothini ætate, haud improbabile, ibid.", LxxxI. Vienuæ persecutio excitata, quo tempore, Exxix. Viennensis episcopi cur nullibi fit mentio tempore persecutionis hujus, LxxxII, LXXXLI. Viennenses martyres coram præside Lugdunensi cur judicio sistuntur, ibid. Viennenses ab Orientalibus Ecclesiis consulti qua de re, LXXIX. clero sententiam rogati martyres in carcere constituti, una cuin ipso priva tis epistolis dicunt, ibid. Ad Eleutherum pariter scripta ab utrisque epistolæ, ibid., Lxxx. quo perlatæ, Lixx seq. Montañistarum errore quantuin aient martyres, Vineæ sarments, licet a Deo facta, cur abscinduntur, 231. Vineæ parabola malis colonis locale explicatur, 277 et seqq. Vineam Dei a malis colonis ablatam, Christus melioribus, gentilibus videlicet, locaturus venit, 278. Vinitorum parabola diversis horis missorum, quid si gnificat, 280. Viperarum progenies a Christo quinam appellati, et, quo sensu, 288. Virginem ab Isaia genitricem Dei prænuntiatam, Marlam esse Josepho ostendit angelus, 239. Ex Virgine natus Dei Filius, Patribus antea promissus, Salvator, Christus, a prophetis est annuntiatus, 204. De Virgine natus est quem Deus Davidi promiseral, 217. Ex Virgine Christus natus est, 212, 213, 215 seqq. Ex Virgine carnem conceptani Christum assumpsisse hæretici negantes refelluntur, 218 segg. Virtus quo sensu in infirmitate perficitur, 295, 296. Virtutes primis tantum et summis Eonibus a Simone et aliis Gnosticorum principibus immediate subjectæ, Visio Det incorruptelam tribuit, 283. Visio clara Dei nonnisi post regnum justorum temporale secutura est in culis, juxta Irenæum, 337. V, Valentinianorum £on, Logi conjux, 6. Vitam cum Verbo conjunctam, necnon ultimam ogdoadis conjugatio nem, Valentiniani unde mutuati, xxvn. Vita et Verbo Ecclesiam et Hominem emuxisse, Scripturis abusus Va len'inus finxit, xxix. Aliud Vitæ afflatus, aliud Spiritus Dei vivificans, 306. Posterior sempiternus est, prior vero temporalis, ibid. cxxxiv. Vite flatus incorporalis est et immortalis, 300, 301. Vitæ caro capax est, si quidem et mortis, 305. Vitæ immortalis el resurrecti nis argumenta, priscorum vita longæva, et Henoch ac Helize assumptio in propriis corporibus, 298. Si Vita temporalis carnem vivi licare potest, a fortiori vita æterna eamdem in futuro sæculo vivificabit, 296, 297 Vitam per peccatum amissam recuperabit bomo, 306. Vitam Adamus per peccatum amissam, victo rursus diabolo per incarnationem, recupe ravit, 222. Vita hominis, charitas, 217. Vita nostra, Deus est, 25. Vita Hominis, visio Dei, 235. Vila æterna ex Dei visione, 254. Quomodo, ibid. Vita æterna, honorum operum merces, 49, not. Viventium initium Christus est, 220. Vocatio gentilium ad fidem, mysterium hominibus im pervium, 51. Vocatio non sufficit sine operibus justitiæ, 379 et nol., 280. Voluntas quid est, ea libera potestate prædicata, 512, CLY seqq. Voluntas Dei, omnium substantia quomodo, 163, not. Omnibus dominatur, 169. Voluptatibus servientes bomines, jumentis ac irratio nabilibus animalibus as-imilati a prophetis, 301. 502. Voluptatibus carnalibus qui serviunt, Spiritui sancto re sistentes, carnales vocal Apostolus, 301, 302. Jumenta et feras appellant prophetæ, pecora et irrationabilia inter pretatur consuetudo, lex deuique immundos emuntiat, ibid. Xerophagiis olim astricta tota major hebdomada Zacchæi quinam dicti hæretici, LXXII. Eorum dogmata, quænam, LXX|{}. Zacharias mutos factus propter infidelitatem, 185. Za charias Deum unum esse et eumdem legis et Evangelü confitetur, 185, 186. ZARA, cujus populi typus, 261. Zoz seu Vita, Verbi conjux, ab Unigenito et Alethla una cum Verbo genita, xvn, 6. Zoe cum Logo individue copu lata, nec proinde ab eo diversa. aut re distincta, xxxiv, Zoe et Logos decem Eonas producunt, 6. Eorum nomina, ibid: Zoes locum in incarnatione Spirfium sauclum»lim plevisse Marcosfi asserebant, xXXIX. ZOROASTER, unus e philosophis antiquis quorum reve lationes Gnostici palain ostendebant, xx. Zoroastri líber a Gnosticis confictus, juxta Porphyrium, xzN. ZOSTRIANUS, unus e philosophis antiquis quorum reve lationes Gnostici circumferebaut, xxu. In variorum Prolegomenis et Adnotationibus in Irenæum continentur. ABGARO Christus imaginem suam mittit, 74. Abrang nomine liber unus a Sethianis conscriptus, 31. De Abrahamo quorumdam Hebræorum traditio, quæ, ADAMI nomen, ex quatuor litteris initialibus totidem Græcarum dictionum conflatum, 100. Adæ peccato pe dita in eo ac posteris ejus imago Dei, juxta irenæum et quos dam alius; quo sensu, 135. Adamum eadem die qua con ditus fuerat et peccaverat, ejectum fuisse de paradiso, quorumdam Patrum sententia, 192. Adam poenitentiam egil, 77. Adam et Eva ipsa die qua peccaverunt, mortui sunt, quo sensu, 196. Adamus vita functus, in Calvaria monte sepultus creditur, 142. Addonei, Adona, Adonai, quid significant, 110. Advocatam temere ab irenão appellatam fuisse Virgi nem Mariam, Centuriatorum vana criminatio, 13. Bonum triginta numerus, unde a Gnosticis excer plus, 80. Aereos tantum cœlos, non sidereos, postremo incendio purgandos, communior sententia, 148. Etates bominis, septem ex Hippocrate, 98. Ethiopia. In Ethiopia interiori miri doctrina evange licæ progressus temporibus apostolicis, 43. Africæ primi apostoli, qui, 43, 44. Africæ ecclesiæ om nes, Romanæ, ut capiti suo, perpetuo adheserunt, 115. Agugima quid, juxta Simonianos, 71. Aj, vox a Judæis summo Deo tributa, 37. Quid signi Bcal, 110. Alemanni apostolicis temporibus Christo dediti, 43. Alexandria a Ptolemæis ad Christum usque philosophia et omnium optimarum disciplinarum officina fuerat, 43, Christi ascensione facundissimos theologos habuit, ibid Primus ejus apostolus, 43. Alexandrina ecclesia Romaum, ut capiti suo, perpetuo adhaesit, 115. Amplitudo, solius veræ Ecclesiæ nota, 41. Altarium usus perpetuus in Ecclesia, illorumque effra ctores ut sacrilegi habiti, 166. Anabaptistarum vivendi genus specie tenus austerum.