dissoluta, quo anno, ibid. Inter eum et Asiaticos de Pa schate efferbuit controversia, LXXXV et seqq. Romanæ synodo adversus Asiaticos præfuit, LXXXIV Asiaticis ex communicationem denuntiat, nisi Romanæ de Paschate disciplinæ consentirent, LXXXVI. An ab eo vibrata, ibid. Victoris nimia severitas in Asiaticos episcopis pluribus, etiam ab his discrepantibus. displicuit, ibid. Irenzo præ cipue, ibid. et LXXXVI. Ad Victorem papam ab Irenæo scripta epistola, 340 et seqq. Victor papa Ecclesits Orien talibus pacem restituit, Irenæi argumentis victus, xc. Vienna, ad quam provínciam pertinebat, præfectusque quomodo vocatus, Lxxxn. Vienna et Lugdunum uni Roma no præsidi Pothini ætate paruisse, inanis Valesii conje etura, Lxxxi. Vienna Pothini ætate, nondum proprio gaudebat præsule, LxxxI. Nec movet Tillemontii conje ctura, ibid. Viennensi Ecclesie et Lugdunensi regendæ umum episcopum satis superque fuisse, Pothini ætate, haud improbabile, ibid.", LxxxI. Vienuæ persecutio excitata, quo tempore, Exxix. Viennensis episcopi cur nullibi fit mentio tempore persecutionis hujus, LxxxII, LXXXLI. Viennenses martyres coram præside Lugdunensi cur judicio sistuntur, ibid. Viennenses ab Orientalibus Ecclesiis consulti qua de re, LXXIX. clero sententiam rogati martyres in carcere constituti, una cuin ipso priva tis epistolis dicunt, ibid. Ad Eleutherum pariter scripta ab utrisque epistolæ, ibid., Lxxx. quo perlatæ, Lixx seq. Montañistarum errore quantuin aient martyres, Vineæ sarments, licet a Deo facta, cur abscinduntur, 231. Vineæ parabola malis colonis locale explicatur, 277 et seqq. Vineam Dei a malis colonis ablatam, Christus melioribus, gentilibus videlicet, locaturus venit, 278. Vinitorum parabola diversis horis missorum, quid si gnificat, 280. Viperarum progenies a Christo quinam appellati, et, quo sensu, 288. Virginem ab Isaia genitricem Dei prænuntiatam, Marlam esse Josepho ostendit angelus, 239. Ex Virgine natus Dei Filius, Patribus antea promissus, Salvator, Christus, a prophetis est annuntiatus, 204. De Virgine natus est quem Deus Davidi promiseral, 217. Ex Virgine Christus natus est, 212, 213, 215 seqq. Ex Virgine carnem conceptani Christum assumpsisse hæretici negantes refelluntur, 218 segg. Virtus quo sensu in infirmitate perficitur, 295, 296. Virtutes primis tantum et summis Eonibus a Simone et aliis Gnosticorum principibus immediate subjectæ, Visio Det incorruptelam tribuit, 283. Visio clara Dei nonnisi post regnum justorum temporale secutura est in culis, juxta Irenæum, 337. V, Valentinianorum £on, Logi conjux, 6. Vitam cum Verbo conjunctam, necnon ultimam ogdoadis conjugatio nem, Valentiniani unde mutuati, xxvn. Vita et Verbo Ecclesiam et Hominem emuxisse, Scripturis abusus Va len'inus finxit, xxix. Aliud Vitæ afflatus, aliud Spiritus Dei vivificans, 306. Posterior sempiternus est, prior vero temporalis, ibid. cxxxiv. Vite flatus incorporalis est et immortalis, 300, 301. Vitæ caro capax est, si quidem et mortis, 305. Vitæ immortalis el resurrecti nis argumenta, priscorum vita longæva, et Henoch ac Helize assumptio in propriis corporibus, 298. Si Vita temporalis carnem vivi licare potest, a fortiori vita æterna eamdem in futuro sæculo vivificabit, 296, 297 Vitam per peccatum amissam recuperabit bomo, 306. Vitam Adamus per peccatum amissam, victo rursus diabolo per incarnationem, recupe ravit, 222. Vita hominis, charitas, 217. Vita nostra, Deus est, 25. Vita Hominis, visio Dei, 235. Vila æterna ex Dei visione, 254. Quomodo, ibid. Vita æterna, honorum operum merces, 49, not. Viventium initium Christus est, 220. Vocatio gentilium ad fidem, mysterium hominibus im pervium, 51. Vocatio non sufficit sine operibus justitiæ, 379 et nol., 280. Voluntas quid est, ea libera potestate prædicata, 512, CLY seqq. Voluntas Dei, omnium substantia quomodo, 163, not. Omnibus dominatur, 169. Voluptatibus servientes bomines, jumentis ac irratio nabilibus animalibus as-imilati a prophetis, 301. 502. Voluptatibus carnalibus qui serviunt, Spiritui sancto re sistentes, carnales vocal Apostolus, 301, 302. Jumenta et feras appellant prophetæ, pecora et irrationabilia inter pretatur consuetudo, lex deuique immundos emuntiat, ibid. Xerophagiis olim astricta tota major hebdomada Zacchæi quinam dicti hæretici, LXXII. Eorum dogmata, quænam, LXX|{}. Zacharias mutos factus propter infidelitatem, 185. Za charias Deum unum esse et eumdem legis et Evangelü confitetur, 185, 186. ZARA, cujus populi typus, 261. Zoz seu Vita, Verbi conjux, ab Unigenito et Alethla una cum Verbo genita, xvn, 6. Zoe cum Logo individue copu lata, nec proinde ab eo diversa. aut re distincta, xxxiv, Zoe et Logos decem Eonas producunt, 6. Eorum nomina, ibid: Zoes locum in incarnatione Spirfium sauclum»lim plevisse Marcosfi asserebant, xXXIX. ZOROASTER, unus e philosophis antiquis quorum reve lationes Gnostici palain ostendebant, xx. Zoroastri líber a Gnosticis confictus, juxta Porphyrium, xzN. ZOSTRIANUS, unus e philosophis antiquis quorum reve lationes Gnostici circumferebaut, xxu. In variorum Prolegomenis et Adnotationibus in Irenæum continentur. ABGARO Christus imaginem suam mittit, 74. Abrang nomine liber unus a Sethianis conscriptus, 31. De Abrahamo quorumdam Hebræorum traditio, quæ, ADAMI nomen, ex quatuor litteris initialibus totidem Græcarum dictionum conflatum, 100. Adæ peccato pe dita in eo ac posteris ejus imago Dei, juxta irenæum et quos dam alius; quo sensu, 135. Adamum eadem die qua con ditus fuerat et peccaverat, ejectum fuisse de paradiso, quorumdam Patrum sententia, 192. Adam poenitentiam egil, 77. Adam et Eva ipsa die qua peccaverunt, mortui sunt, quo sensu, 196. Adamus vita functus, in Calvaria monte sepultus creditur, 142. Addonei, Adona, Adonai, quid significant, 110. Advocatam temere ab irenão appellatam fuisse Virgi nem Mariam, Centuriatorum vana criminatio, 13. Bonum triginta numerus, unde a Gnosticis excer plus, 80. Aereos tantum cœlos, non sidereos, postremo incendio purgandos, communior sententia, 148. Etates bominis, septem ex Hippocrate, 98. Ethiopia. In Ethiopia interiori miri doctrina evange licæ progressus temporibus apostolicis, 43. Africæ primi apostoli, qui, 43, 44. Africæ ecclesiæ om nes, Romanæ, ut capiti suo, perpetuo adheserunt, 115. Agugima quid, juxta Simonianos, 71. Aj, vox a Judæis summo Deo tributa, 37. Quid signi Bcal, 110. Alemanni apostolicis temporibus Christo dediti, 43. Alexandria a Ptolemæis ad Christum usque philosophia et omnium optimarum disciplinarum officina fuerat, 43, Christi ascensione facundissimos theologos habuit, ibid Primus ejus apostolus, 43. Alexandrina ecclesia Romaum, ut capiti suo, perpetuo adhaesit, 115. Amplitudo, solius veræ Ecclesiæ nota, 41. Altarium usus perpetuus in Ecclesia, illorumque effra ctores ut sacrilegi habiti, 166. Anabaptistarum vivendi genus specie tenus austerum.

131. Eorum delima et impudicitiae, ibid. Ex Anabapti storum sec'a prodeuntes, cur vocati Libertini, 22. ANACLETUS, Vid. Cletus ANAXAGORAS Clazomenius, Anaximenis auditor, Socratis et Euripidis præceptor, 92. Quando in Græciani trajecit, ibil. Ejus errores et somnia, ibid Áng ab Irenæo vocatus, thi. Anaxilaus, de quo Irenæus, quis, 31. ANAXIMANDER, Th. letis auditor, 92. Quæ somniabat, ibid. ANDREAS Cæsariensis Valentinianorum sententiam de septem cœlorum, totidemque angelorum creatione, ab Ireaseo relatam, velut ipsius Irenæi assertionem in bono sensu accipit, 38. Ange.os creatures esse corporum nostrorum et anima lium, Platonis et Porphyrii sententia, 82. Ex his hause runt Gnostici, ibid. Refelluntur, ibid. et seq. Angelis corpora propria a multis antiquorum tributa, juxta alios vero i absolute incorporei, (35. Ad quos angelos lega tione Del functus est Enoch, juxta Irenæum, 11. Hic Cen turtatorum criminatio reprimitur, ibid. Animam ejusdem esse substantiæ cum Deo mundi crea tore, Manichæorum et Priscithanistarum bæresis, 97. Unde errorem hune hauserant, ibid. Huic nunquam fave runt SS. Patres, ibid. Anima immortalitas a Lutheranis nee non Calvinianis plurimis labefactata, 169. Astruitur, 105. De animarum charactere ac figura post mortem quæ tradit Irenæus, commode explicantur, 108, 109. Illas ev Tura meminisse quæ hic egerunt et a quibus recesserunt, constans Patrum sententia, 108, 109. Animam ex se vitam non habere, sed beneficio Dei perdurare, quo sensu dixit Irenæus, 109. Eodem modo explicandi ratianus et Arnobius, ibid. De animarum sorte quibus jamı nibi: ex piaudum superest, quid sensit Irenæus, 204. Anima justorum non ob spiritalem suam substantiam, sed ob virtutem el opera bona salvabuntur, ex Irenæo, 105. Hæc attendant Protestantes, ibid. Anni o im ante diluvium, utrum lunares tantum, an mares, 186. Antichristus quis et qualis futurus, 196. Ex tribu Dan nasciturus, 200. Ejus sedes, 203. Impietas, 197. Præsti giæ, 198 Varia nomina, 200. Habebit proprium characte rem, 199. Danielis et. Apocalypseos de eo prophetiæ ex plicantur, 197, 200. Mahometi et discipulis quomodo conveniant quæ de Antichristo narrantur, 197, 200. Lu therus pariter utrum vere Antichristus, 200. Antichristi nomen hæreticis variis a SS. Patribu- tributum, 51. Antiphanks ab Irenæu memoratus, quis, 92. ANTISTHENIS Sectatores, Cynici un de appellati, 93. ACT vox, Hebraica, e qua Guostici lingebaut Oreum, 79. Apocalypsis, liber divinus, cujus vere auctor Joannes apostolus, 2003. Apostata quis juxta profanos et sacros, 146. Apostolicis temporibus mir Evangelii progressus, 42. Vid. Evangeliumn. Ab apostolica doctrina Irenæum de flexisse, turpissima Calvinianorum criminatio retundi tur, 10. Apostolos baptizatos fuisse, etsi ne verbum quidem de hoc Scriptura habeat, non ambigendum, ex Augustino, 115. Ab apostolis, universe per orbem Ecc.esiæ sacras olei et chrismatis in baptismale unctiones acceptas, reti muerunt, 67. Magdeburgensium refel.itur temeritas, ibid. AQUILA, Bibliorum interpres, cur ab Ecclesia proscri plus, et quo anno, 136. Quæ ejus fortuna, ibid. Arbitrium, vide Liberum. Arbor scientiæ cur a Deo prohibita, ex Gregorio Nyss, Archontici sibi ipsis libros a se confictos circumfere bant, quos symphoniæ magnæ et parvæ nomine oruabant 51. Sacramentorum usum non admittebant, 68. ARXOBIUS, Gе immortalitate anima, explicatur, 109 Ascodrugi, Ascodrupitæ, vide Archontici. Asiaticis post sacros ordines, uxores, quas ante duxe rant, domi retinere semper fuit permissum, 53. Ab iisdem continuisse verisimillimum, ibid. Austri reginæ nomen, ex quibusdam; de ea plura narrantur, 171. Avaritia et luxuries, malorum fomites, 29. Itæretici atroque morbo sæculis omnibus laborarunt, ibid et 30. AZARL, quid, ól. Baptizandi symbolum filei olim edocti, ante sacramen tum illud profitebantur, 41. Ille ritus non modo inter ca tho.icos, sed et apud schismaticos obtinuit, ibid. Ad apo stolus ipsos referendus, ibid. Baptismi materia et forma a Christo institute, 67. Gnosticis corrupta, 66, 67. Hebraica etiam ab ipsis su peraddita nomina, 67. Verborum istorum fontes, qui, Spid. Baptismi forma per Christum discipulis deinandala, hujus sacramenti necessitas, virtus multiplex, ex frenup, 132. Baptismi character ab Ireuro et quibusdam aliis me moratus, 135. Raptismus omnibus, etiain parvulis Uidelium, necessarius, 192. De baptismo iufantium apostolica tradi tio ab Irenæo confirmata, 98. Eadem etiam a Patribus Ire nao tum prioribus, tum posterioribus asserta, ibid. In baptismo suscipiendo, qui ritus olim servabantur ab adultis, qui pariter a susceptoribus, vice parvulorum, 62. In baptismate protestationes el unctiones catholicis usi tate, a Gnosticis ipsis observatæ, 67. In hoc apostolicæ traditioni hæserunt, ibid. BARUCH propheta liber canonicus, 208. Sub nomine Jeremiæ a multis citatus, ibid. BASILIDIS origo et dogniata, 72. Fuit polygraphus, ibid. Bib:la. Bibliis sacris plurima a Judeis deleta, in odium Christiani nominis, si Justino fides, 136. CADMUS e Phoenicia in Græciam primum 16 litteras attulit, idque paulo ante Xerxis tempora, 60. CAIRUS. De Catno quid somniabant Gnostici, 80. In Caia nam hæresim demulata Nicolaitarum secta, juxta Ter tull., 76. Colices aurei et argentei, in usu a primis Ecclesiæ tem poribus, 161. Vide Vasa sacra. In calicibus allaris, Christi efligies, Tertulliani ævo, instar boni pastoris iuscul pla, 75. Calmana cum Caino geuita, juxta quosdam, 80. Calviniani secum pugnare, nec inter se de pluribus fidei articulis convenire posse convincuntur, 91. Calvi niani et sacramentarii, Lutheranorum censura, quales habendi, 87, 88 Calvinianorum in fueandis erroribus suis calliditas et malitia, 150. Calvinianorum in expungendis e divinorum librorum catalogo quibusdam libris, audacia redarguitur, 112. Calvinianorum in Irenæum maledicta; retunduntur, 9. Calvinismi novitas, ipsius ruina, 119. CALVINDM prorsus ignarum fuisse, multa probant, 125. Calvinus, ipso fatente, nonnisi incerta ac trepidante con scientia errores sparsit, 120. Suis etiam discipulis infe stus, 88. Caro ad imaginem Dei formala, ex Irenseo, quo sensu, 187. Carnis duplex resurrectio ab Irenæo et aliis eruituí ex Apocalypsi, 207. CARPOCRATES Quis et qualis fuerit, 73 Ejus errores, ibid. Castitatis inimici, hæretici omnes, 31. Cataphrygum secta, quo anno exorta, 15. Catholica Ecclesia, vide Ecclesia. Caulaucau, utrum Salvatoris nomen, 72, 73. Quid signi ficat, 72. Celtica et Lugdunensis vocata Galliæ Comata tertia pars, 21. Centuriatorum convitia, criminationes, calumniæ qui bus Irenæum petunt, reprimuntur, 10, CERDONIS errores, qui, 76. CERINTHUS quis et quais fuerit, 73. Ejus errores, 75, 76. Vivis ipsis apostolis ab Ecclesia defecit. 124. Cerinthiani Evangelio Matthæi utebantur, ex parte Lantum; at Paulum integrum reprobalant, 76. CRAMO Noe Bio tributi a quibusdam libri de Necro manticis artibus, 100. Chrisma, vid. Olerun. Christiani sive ex gentibus, sive ex Judæis, Irenæi sæ culo, dæmones exorcismis e corporibus frequenter eji ciebant, 85. Duplici unctione olim utebantur, una ante mortem, 68. Altera post mortem, antequam corpora da rentur sepulturæ, 68, 70. Posterioris illius forma et fints, que, 68. Utraque a Gnosticis admissa, sed iniquo animo, et simiarum more, 68. CHRISTUS. Ante Christum natum patres mortui, non recta cœlum petiere, 85. Justificari non potuerant, nisi per fidem in Deum et Mediatorem futurum, ibid. Christo soli conveni Isaia vaticinium, non Ezechise, non uni filiis Achaz, etc, 158. De Christo intelligendus Script. locus: Non deerit princeps in Juda, 153. hristo pariter tribuenda: Luvabit in vino; item. Et crit vita tun pendens ibid Christi generatio duplex, 103, 101. Verba Isat: Ge nerationem ejus quis, etc., ad unam, aut alteram, vel utramque referunt diversi Patres, 1-3, 104. Nihil de di vina philosophicis ratiociniis temere definiendum, quam Christiano silentio adorare præstat, 103, 104 Angelis ipsis incomprehensibile mysterium, 105, 104. In Christo du plex natura in unitate personæ, 13. Commistionis vos ab Irenao et quibusdam aliis catholice usurpata, 134, Adoptionis vero, quo sensu, 134, 135. Christi deitas, Pa tri consubstantialis et coæterna, 42. Valentinus Gentills, allique novi ex Polonia et Transylvania Trinitarii et Arlant, contrarium vane ex frenão eruere conantur, 48.

informi omnia condidisse, quo sensu dicitur, 93. Omnia creavit ex nihilo, 88, 89, 93. Deo soli mundi opus ascri bendum, 81. Ex operibus suis natura duce cognoscitur, 85. Ita cognoverunt quidam philosophi, 83. Corporeis oculis non posse conspici, Patrum sententia, 83. Nou tamen ideo ignotus, 83. Deum utrum intuitive viderint Moyses et Paulus ante mortem, 168. Refragator Irenæus, 168 Deum ignorantia laborare Gnostici soli ausi sunt asserere, in hoc ethnicis ipsis pejores, 97. Deus unus et trinus, juxta Irenæum, 42. Vani ergo Valentini gentilis, alioruinque novorum ex Polonia et Transylvania Trinitariorum et Arianorum conatus, 42. Deus unus, Pater, Funts et Spi ritus sanctus, 81. Immensus, intinitus, 82. Extra und:n Deum nihil, nec ipse extra quidpiam, 82. Aut unus, aut nullus, 82. Deus Pater Verbum emittit sine ulla disul sione naturæ, 91. Relative ad Filium et Spiritum sanctum, radix et fous optime a catholicis appellatus, 33. Deum de Deo, lumen de lumine Filium dicentes Patres Nicæni, nibil novi statuerunt, 95. Dei facies, Filius, juxta Cle mentem, quo sensu, 35. Dei visione fruuntur sanctorum animæ, cum primum hujus vitæ vinculis expediuntur, 42. Eamdem visionem anteactæ vitæ peccata adınissa non re tardant in martyribus, 42. Deum peccati auctorem esse non posse, coustaus Patrum sententia, 182. Deus non causă reprobationis, sed ipsimet reprobi, 180. Improbos excæcare, quo sensu dicitur ab Augustino, 121. Dei 1.0 men in jurejurando antiquitus usurpatum, 110. Quæ for mula præ aliis usitata, 110. Christus nullo pacto dicendus Blius adoptivus. Ob bunc errorem Elipandus cum asseclis damnatus, 135, Christum Jesum in Galilæam reversum, cum Josepho fabrilem artem aliquando exereuisse, quorumdami Patrum sententia, 28. Christum anno ætatis 30 baptizatum, quadragesimo do cuisse, necnon quinquagesimo passuin fuisse assere.s Ireneus, inimico dente nequaquam carpendus, 12. Chri stum u.tra quadragesimun annum docuisse, Irenæi minus accurata sententia, 98, 99. Christus in montem Thabor sexta die ascendit, et de eodem nounisi septima descen dit, 57. Prius e calice bibit, quam aposto:is suis daret, 206. Quo tempore passus est, 133. Pro omnibus mortuus est, 169 Passionis ejus utilitas et eilicacia, 98, 191. De scensus ejus ad inferos, fidei dogma, 203. Utrum Symbolo additum, 204. Christus cum figuris et characteribus vul nerum ascendit ad Patrem, eisdemque signatus in flue venturus est, 204. De Christo quam sana Irenæi fides, 10. Christo ignorantiam simpliciter nunquam tribuit, 104. Ejus mens explicatur, 101. Vide Judicii dies. Christus ignorantia nunquam laboravit, 105. Qua sensu igitur se judicii diem et horam uescire profitetur, 103. Lutherani hunc errore u propuguantes a Luthero ipso redarguun tur, 103. Christi corpus et sanguis in eucharistia ore cor poris vere suscipiuntur, 183. Christum aliquando flammas Inferni perpessum esse Gnostici antiqui blasp: emabant, 96. Christi imago ærea palam erecta ab hemorrhoiissa, in accepti benelicit monumentum, 74. Christi erucilixi imagi es, primis Ecclesiæ sæculis in usu apud Christianos, 74, 73. Circenses ludi, spectaco a scenica, etc., vitiorum omn rium fomenta, juxta SS. Patres, 31. Circumcisio, utrum vacuum tantum signum, 156. CLEMENS a quo primum eruditus, et quomodo factus Pe tri comes, 117. Idemne, cujus Paulus meminit, 117. Utrum immediate Petro in Romana sede successit, 117. Quis ei immediate successit, 117 CLETUS, an Anacletus Lino subjungendus, 117. Coelestia corpora, utrum incorruptibilia et in æternum mansura, 147, 148.' COLORBASI errores tidemne ac Marci, 56. Uterque postea suam sectam habuit, 56. Confessio sacramentalis a Patribus propugnala, 190. Ex Christi præscripto, apostolorum usu et ecclesiarum om nium consensu, necessarium ad eluenda peccata reme dium, ex Ireno, 53. Ex Augustino, 55. Basi.io, 53. Cy priano et aliis, 53. Confessio publica quandoque facta, 55. Confirmationis sacramentum ab irenso agnitum et propugnatu:n, 68. CONSTANTINI pietas erga Christum crucifixum, 73. Ima ginum cultor, 75. Constantinopolitanus. Non ad Constantinopolitanum concilium, sed ad apostolos ipsos referendum Symbolum fidel, 41. Continentes, quinam hæretici, 77. Create res, divinorum exemplarium imagines, ex qui bus Deum cognoscimus, 83, 87. Ad Deum no.tris sensibus significaudum varie assumptæ, 63. Crucis supplicium cur præ cæteris a Deo electam, 169. Crucis Dominicæ figura, quæ, 101. Crucis Dominica si guum et figura, ususque ejus apostolis ipsis at Christianis Omnibus frequentissimum fuit, 74, 75. Cynici Antisthenis sectatores, unde sic appellati, 93. Dæmonis primum peccatum, invidia an superbia, 183. Dæmones peccato suo in horrendas mentis tenebras inci derunt, 196. Damasceno quominus fragmentorum Irenæl Græcorum collectio ascribatur, quænam impediunt, 15, 16. DAVID sacerdos dicitur, quo sensu, 152. Decalogi præcepta quot in unaquaque tabula reposita fuerint, diversæ Hebræorum, Græcorum et Latinorum sententia, 101. DELDORA Cum Abele genita, juxta quosdam, 80. DEMOCRITI paradoxa, 92, 93. Deus suminus, a Valentinianis Jao, a Samaritanis Jabe, a Judæis Aju appellatus, 37. Deum plaue poeticuín sibi Lingebaut Valentiniani, 81. Deus pura mens dicitur, etiam ab ethnicis, si Lactantio fides, 96. De Deo, quo sensu asseri vel negari potest, quod sit substautia, 56. Dei uni tas a Tertuliano et Prudentio quomodo probata, 147. Deus vel unus est, vel infinitus deorum ac inundorum nu merus, 82. Deus unicus et solus universorum opifex, 87. Dei unius varia nomina sive Græca, sive Hebraica expli cantur, 110. Is qui Deus a nobis dicitur, quomodo ab Ara bibus, Turcis, Mahometauis, Persis et Magis appellatus. 28. Deus non otiosus ante mundi creationem, 103. Dei omnipotentiæ bides, totius religionis Christianæ basis, 49. Apostoli hoc unum Dei Patris epithetum, cæteris præter missis, initio Symbo.i aflixerunt, 49. Deam ex materit Diabolum tum primum maledictum, cum Deus post ho minis lapsum dixit: Semen mulieris conterel, etc., Ire næum docuisse, Centuriatorum calumnia, 11. Non ausum fuisse ante Christi adventum blasphemare Deum, Irenæi et aliorum quorumdam sententia, temere damnata a Cen turiatoribus, 11. Utrum possit aliquando duci pœnitentis, 198. Cur a Valentinianis Cosmocrator appellatus, 30. Diaconis cunctis matrimonium licitum esse, ex frenzo erui non potest, 53. Di..cunisse et presbyteræ ab apostolis institutæ, quo fine, 73. Dit inferiores a Valentinianis alive cognominati, 33. Vox spiritibus inferioribus non solum a Valentinianis, sed etiam a catholicis tributa, 33. Usserius hic emenda tur, 33. DIODORUS Moysem a Deo qui vocetur Jao leges acceptar tulisse somniat, 29. Diogenis errores et immunditiæ, 93 Doctrina. In doctrina apostolica uitul ab [renso immu tatum, 10. Dominicæ orationis clausula, qua gloria dicitur Deo dię sobę alôraç, ulim nec a catholicis, nec a Valentinianis agnita, 36. Ebionei quo Evangelio usi sunt, 127. EBIONIS Domen tebraice quid significat, 76. Ejus erro res, 76. Ebiou viventibus ipsis apostolis ab Ecclesia de fecit, 121. Ecclesiæ veræ soliusque mira amplitudo, a prioribus jam sæculis, 42. Quanti Evangelii progressus, temporibus etiam apostolicis, in Germania, 43, 44. In Hispania, 45. 44. In Gallia, et aliis Occidentis partibus, 43, 44. In Asia, in Scythia, Palæstina, aliisque Orientis regionibus, 43. In celebrioribus Africa partibus, 45. In inferiori etiam Ethiopia, 45. In omnibus finibus Judææ, 43 et 44. Sania rise, et Galilæ, 45, 44. Harum omnium, quinam primi apostoli, 43. Ecclesia solius catholica tessera, unitas; falsitatis et mendacii divisio, 46. Ecclesia veræ nota, universitas et amplitudo, 41, 179. Ecclesia non est abs que episcopo, presbyteris et diaconis, etiam fatente Gra bio, 11. Ecclesiarum omnium consensus, murus æneus hæreticis omnibus merito ab Ireno oppositus, 42. Ro manæ præsertim auctoritas, primatus et successio apo stolica fidenter a Patribus ac feliciter hæreticis objects, 113. In Ecclesia sola catholica nullum doctrina, vel fidei caput, sacramentum, ritus, quem Deus per sanctos suos evidentissimis miraculis non probaverit, 51. Ab Ecclesia sola catholica fidel veritas repetenda, 118, 119. Ecclesia persecutionibus crevit, 176. ELIAS et Enoch quen in locum a Deo translati, 157,158. ELIPANDUS Toletanus in synodo Francofordiensi, cur damnatus, 135. Ellocuth quid significat, 110. Elos vocis expositio, 109, 110. Elohe, Deinonen a quo Gnostici fingebant Elœamm, 79. Eloi, Eloth, quid significat, 110. Encratite Scripturas que dicebantur Andres, Joannis et Thomae circumferebant, 31. Exoca quasdam prophetias litteris commendasse, quo rumdam Patrum sententia, 100. Enoch et Elias quem i;

locum a Den transiati, 157, 187. EPICURUS quo anno prodiit. Infinita volumina scripsit, EPIPHANES, obscenum monstrum; quis, qualis, quidve senserit, tum ipse, tum discipuli, 47. Movadintis prés au clor, 48. EPIPHANIUS, Deum blasphemare ante Christi adventum non ausum fuisse diabolum docens, catholicus, 11. Epiri primus apostolus quis, 43. Episcopatus sanctis olim Patribus formidandum onus, Episcopus non tam sui ipsius, quam aliorum, juxta Ignatium, 20. Absque episcopo, presbyteris et diaconis Ecclesia nou est, etiam fatente Grabio, 112. Episcoporum est legitimos in Ecclesiis ordinare episcopos, non regum, aut magistratuum, minus vero popularium, 117. Episco porum successio legitima, certa Ecclesiæ nota, qua a ca teris secernitur, 117, 170. Ab iis Scripturarum interpre tatio, legitima sacramenta, fideique veritas petenda, 117. Successio hæc in Romana Ecclesia perspicua est, 117. Non ita apud Protestantes, 117. Eucharistiae sacramentum ab Irenso agnitum et propu gnatum, 68. In eucharistia præsentia realis Christi corpo ris et sanguinis, per veram transsubstantiationem, ab Ireuso agnita et probata, 164, 185. Suffragantur cæteri Patres, tum Græci, tum Latini, 164. Eucharistia, verum ac proprie dictum sacrificium, ipso fatente ac probante Grabio, 158, 162, 166. In eucharistiæ sacrificio aqua vino commiscenda, ex traditione apostolica, 174, 185, 186. In eucharistia celebratione, hæc verba: Per omnia sæcula sæculorum, quibus sacerdos preces omnes absolvit, apo stolorum traditioni referenda, 29. Idem dicendum de his Sursum corda, elc., 29. xosial, preces in celebratione sacramenti eucharistiæ fundi solita, 35. De his Pauli verba, quibus fieri jubet obsecrationes, etc., Patres aliqui acceperunt, 35, 36. Harum clausula, Per omnia sæcula sæculorum, utrum fuerit jam in usu, primo Ecclesiæ ævo, 35, 36. Repo verbum, consecrandi significationem habet, sicut et gratiarum actionis, 51. Amen, peracto cucharistiæ sacrificio, a cœtu Christianorum universo cantatum fuisse Justinus et Irenæus testantur, 56. De una eucharistia quam diverse protestantium sententiæ, 177. Eucharistia ad absentes missa, domique asservata, 212. Eucharistiæ sacrificil cæremonias Gnostici mutarunt, 52. Heretici tum veteres, tum recentiores sacerdotii munus integrum mulieribus permittentes, refelluntur, 3. In eucharistia vinum aqua mistum adbibebant Gnosti ci, 54. Circa eucharistiam de sacrificio corporis et san guinis Christi incommede loquenti Irenæo vim faciunt centuriatores; bic eorum mala fides reprimitur, 12, 13. Eunuchus reginæ Æthiopum Evangelii prædicator exsti tit, 128. Eva, mentiendo, tribus modis peccavit, 195, 196. Ejus peccatum, quia triplo majus Adami delicto, triplici prena punitum, 142. Evæ cum Maria sæpius a SS. Patribus instituta comparatio, 142. Evangelii progressus, temporibus apostolicis, in Ger mania, 43, 44. In Hispania, 45, 44. In Gallia et aliis Occi dentis partibus, 45, 44. In Asia, in Scythia, in Palæstina allisque Orientis regionibus, 43. In celebrioribus Africa partibus, 45. In interiort etiam Æthiopia, 43. In omnibus Judas finibus, 45 et 41. Samariæ et Galilæ, 43 et 44. Harum omnium quinam primi apostoli, 43. De quaterna rio Evangeliorum numero argumentatio Irenal haud spernenda, 125, 127. Explicatur, 193, 127, 128. Evangelia quatuor duntaxat ab initio probata et recepta, 111. Reliqua pseudo-evangelia jure reprobantur, 111. Quo tempore quisque evangelistarum scripserit, 111, 112. EVARISTO quis immediate successit in sede Romana, Exomologesis, vide Confessio. Exorcismorum in nomine Jesu adhibitorum, etiam ab bis qui Christiani non erant, efficacia, 85. Extrema unctio, vide Unctio. Ficus, arbor vetita ex cujus fructu comederunt primi parentes, 143. Fide sola sine operibus hominem justificari nusquam dixit Irenæus, 111. Hermanni cujusdam temeritas çasti gatur, 111 Fidem solam ad justitiam sufficere, impurus Simonis, Valentinianorum, Eunomianorum, necnon pseu do-apostolorum error, 12, 71. Fide sota absque legis na tura observatione Patres ante legem promulgatam justos fuisse, citra errorem a centuriatoribus asseri non potest, 12. In fide, sicut in operibus, suæ potestatis arbitrium homini a Deo servatum fuisse recte asseruit Irenæus temeraria ergo centuriatorum criminatio, 12. Fides recta mutuis hæreticorum pugnis illustratur et confirma tur, 91. Fides nostra una et eadem ac veterum omnium Patrum, 150. Fides duplex, jaxta theologos, infusa et acquisita, 181. Fidem in futuro etiam sæculo permansu ram, non unius Irenæi sententia, 103. Quo sensu acri pienda, 103. Filius, Deus unus est rerum omnium conditor cum Patre et Spiritu sancto, 131. Duræ quædam Patrum loquendi formulæ explicantur, 151. Filius, unus Deus natura cum Patre, persona tantum distinctus, 83. Patre prognatus, veluti lumen e lumine, 91, 95. Facies Patris juxta Clementem, quo sensu, 35. Qno sensu mittitur, 91. Quo sensu dicitur Patsi ministrare, 181. De Filii divinita te, æternitate et consubstantialitate pie et orthodoxe sensit Irenæus, 42, 70, 102, 106, 131, 146. Filium Dei Patrem ignorare contendebant Gnostici; utrum pariter Origenes, 96. Filius Dei per metaphoram Logos vocatus, juxta Mathiam Flaccum Illyricum, 50. FLORINI dogma de monarchia creatoris, a Marcionis vel alterius cujusdam hæretici errore diversum ac magis inipium, 16. Valesius emendatur, 16. Galliæ Comata tertia pars, Celtica et Lugdunensis vecata, 21. Galliæ quanto animi ardore Evangelium sunt amplexata; quinam primi apostoli, quotque in eas missi apostolici viri, 43, 44. Generatio Verbí, vid. Christus. Gentiles ob spretam legem naturalem a Deo judican di, 173, 174. Gentilismus quandiu stetit, Christiani ab idolotbytis caverunt, 30, 31. Gentium vocatione vix abstrusius mysterium, quod que Judæis et apostolis ab initio majus negotium facessi verit, 45. Germania, apostolorum sæculo, jam Christo nomen dederant, 43, 44. Earum quinam primi apostoli, 45, 44. Gigantes, utrum vere exstiterint, 105. De eorum ortu et proceritate plura narrant sacti et profani, 105. Nephi-. lim cur appellati, 193. De eorum conatibus quid fabulan tur profani, 105. Eorum impletas quæ, si Beroso tides, Gnostici apostolis coævi fuerunt, 126. Quot eorum species, 78. Fungis recte comparantur, 78. Eorum erro res ac deliria, 78 et seq. Ficta et obscura nomina suis Eonibus imponebant, 79. Tot deos constituebant, quot Bonas et angelos, quotque affectiones ipsis inesse som niabant, 81. Gnosticorum delirium, Adm et uxori ejus tunicas pelliceas a Deo datas, ipsam carnem humanam fuisse, 30. Ea de re Joannes Hierosol. ab Hieronymo reprehensus, 30. Eorum deliria e Platonicis ideis fabri cata, 86. Ex Democrito et Epicuro desumpta, 86. Plura ad imitationem poetarum conficta, 79. Suas de mundi principio et auctore fabulas ab Orpheo et Hesiodo mutuati sunt, 84. Ea quibus ineffabilem in divinis fecunditatem descripserunt, seu potius deturparunt, ex Hesiodi, Or phei aliorumque profanorum fontibus hausere, 28. Gno sticorum artes magica, 75. Ipsi a Satana producti in scandalum ac opprobrium Ecclesise, 73. Metempsychosim Pythagoricam admittentes, Pythagoricis ipsis pejores erant, 75. Philtris utebantur, 53. In hoc profanis ipsis pejores, 73. Eorum impietates, 74. Quorumdam imagines supremo cultu venerabantur, 74. Eorum antesignanı vaniora et deteriora Judæis contra fidei catholicæ præci pua capita audebant, 19, 20. Sceleratos ac reprobatos quosdam justificabant, justos vero ac sanctos inferis man cipabant, 80. Quam lascivi et impari fuerint, 31, Multas nuptias admittebant, 78. Gnostici utrumque sexum cor rumpebant impudicarum mulierum ministerio, 73, 74. Gnosticos infames, quibus impositis nomenclaturis dete starentur SS. Patres, 47. Gnostici importune hæc incul cabant: Quærite el invenietis, etc. Cur, 20. Remissionem peccatorum, non Joaunis, sed Christi baptismate conferri censebant, 66. Illis in hoc Protestantes deteriores, 66. Gnosticorum secum invicem pugnas imitantur Protestan tes, 92. Græcis post sacros ordines uxores, quas ante duxe rant, domi retinere semper fuit permissum, 53. Ab lisdem continuisse verisimillimum, Petri exemplo, 53. In Græco rum moderandis Ecclesiis Romana Ecclesia etiam ab initio auctoritatem suam interposuit, 117. Nec id Græcis episcopis ingratum, 117. Gratiam Dei ad servandam legem naturalem necessariam fuisse vult Irenæus; vana ergo Centuriatorum criminatio, 12 Gratiam per mortale pec catum amitti qui negant, aberrant, 113.

Hæmorrhoissa. Ab hæmorrhoissa Christi imago palam erecta in accepti beneficii monumentum, 74. Hæresiarchæ omnes, ignari, 125. Recentiores nonnisi incerta, trepidante, imo et repugnante conscientia errores suos sparserunt, 119. Hæresiarcharum in erroribus pro pagandis artes, 52. Hæresis omnis, spiritalis idololatria, 60, 70. Hærescon omnium tum veterum, tum recentiorum novitas originis, ipsarum ruina, 119. Hæretici, nec catholici, nec Christiani appellandi, sed a principe sectæ cognominandi, 71. Id etiam imperatoriis legibus olim sancitum, 71 Ethnicis ipsis pejores, 87. Neoterici nostri infestis sese mutuo dictis discerpunt, 87 et seq. Hæretici utroque morbo sæculis omnibus, luxurie et avaritia laborarunt, 29, 30, 31. Eorum ambitio et superbia, 96. Hæretici omnes indocti ac superbi, 125 et seqq. Hoc ab omni ævo quasi hæreditario jure possi dent, ut speciosis titulis se suosque cœtus adornent, 47. Mulierum ministerio in spargendis suis erroribus utun tur, 74. Hæretici varii varías Deo detraxerunt perfectio nes, 97. At soli Gnostici scientiam Dei ab ethnicis ipsis intactam labefact:runt, 97. Tum veteres, tum recentiores, suos errores et blasphemias veluti Evangelium venditant, 126. Librorum sanctorum corruptores, 210. recentiori bus depravata Scripturæ, 210. Hæreticis Satanas semper adest, sicut piis Ecclesiæ Dei pastoribus Spiritus sanctus, 52. Utrum vera miracula edere possint, disputatur inter theologos, 106 et seq. Irenæus et alii quidam negant, 106 et seq. Eorum assertio pluribus exemplis tum vete ribus, tum recentioribus astruitur, ibid., 107. Contraria sententia quibus innititur auctoritatibus, ibid. Hæretico rum sectæ veris semper miraculis destitutæ, 51. Vana igitur, nec a Deo, hæreticorum missio, 51. Hæreticorum sectæ nusquam unæ, sed semper divisæ. Unitas soli Ec clesia catholicæ conveniens, 46. Mutuis hæreti corum pugnis fides recta illustratur et confirmatur, 91. Hæretici sub ovina pelle lupi rapaces, 20. Ab his semper caveudum, 20. Adversus hæreticos decertandum semper, nec ullo pacto in eorum sceleribus connivendum, 21. Adversus eos efficax et validum præscriptionis argumen tum, 119. Tertulliano feliciter olim usurpatum, nec minus Neotericis formidandum, 119. Hebræi a sinistra ad dexteram, Latinorum more, scri bunt, dum alienis characteribus suas voces exprimunt, Hebraicæ litteræ utrum reliquis omnibus inventione et usu priores, 100. Quis earum inventor, 100. Decem primæ ab aleph usque ad jod, cur præcipuæ vocantur, 100. Hebraicam linguam accipere videtur Irenæus pro vulgari, qua populus utebatur: Hac Chaldaica primum fuit seu Syriaca, postea Hierosolymitana dicta est, 109. Helcesaitæ de libro quodam e cœlis sibi delapso quid effutiebant, 50. HELENA, Simonis Magi scortum, 70. Mater omnium dicta, etc., 70 Stesichorum ab ea excæcatum et illumi na um tradit fabula, 70. HERACLEON paria cum Valentino sensit, 84. HERMES philosophus in Ægypto post Moysen claruit, Tpeutes vocatus; quænam ab ipso conscripta ferun tur. 98. Quanti æstimanda ejus scripta, 166. Quis ipse fuerit, 167. HESIODUS de Pandora quid fingit, 93. Post Orpheum, chaos omnium esse rerum principium asseruit, 9. Ex Hesiodi, Orphei aliorumque profanorum fontibus hause runt, quibus ineffabilem in divinis fecunditatem descri berent, seu potius deturparent Gnostici, 28. Hispani apostolorum sæculo Christo nomen dederunt, Hispania. In Hispania evangelicæ doctrinæ miri progres sus, temporibus apostolicis, 43, 41. HOMERUS, cur ita vocatus, quæ ejus patria, 92. De ætate ejus convenire difficillimum, 92. Homo. Ad hominis formationem, ex Irenæo, corpus, anima et spiritus requisita, quo sensu, 188. Hominem ad imaginem Dei non conditum, sensisse Irenæum, Centu riatorum mendacium, 11. Non esse conditum a Deo per fectum, Irenæum citra errorem dixisse, adversus Centu riatores probatur, 11. Hominem etiamnum esse liberum et suæ potestatis, unanimis Patrum sententia Redemptionis officium adimplere non potuisset, ex Ironæo et omnibus theologis, 131. Homo judicabitur juxta opera sua, 105. Hæc attendant solius fidei assertores, 103. Primo homini duæ uxores a Judæis affictæ, ex qui bus genealogiæ infinitæ, etc., 19. Hominis ætates septem ex Hippocrate, 98. Primi homines utrum adeo longævi, Humaniores litteræ a SS. Patribus commendatæ, 92. Hydra. De Hydra Lernæs quid Batrat fabula, 80. Huic monstro Gnostici comparati, 80. Hydroparastatæ, vid. Continentes. Hypostatica unio duplex in Christo, juxta Bezam, 76. Refellitur, 76. Hystera, quid juxta Gnosticos, 81. Idearum constitutio minus grata antiquis Patribus, 86. De iis multa disputatio inter sumimos philosophos, 86. Ex ideis Platonicis fabricata Gnosticorum deliria, 86. Idololatriæ ortus et progressus unde petendi, 199. Ido lolatria spiritalis, hæresis omnis, 60. Idolothy is (ab) Christiani caverunt, quandiu gentilís mus stetit, 30, 31. IGNATU epistolarum auctoritas apud antiquos,199. Ejus dem ad Magnesianos epistolam recentiorem esse Valen tino ac spuriam probare conantur ex Irenæo Dallæus et Blondellus, sed vane, fatente Grabio, 47, 48. Ignorantia fidelis, melior quam temeraria scientia, 102. Utrum ignorantia Christus laboravit. Vide Christus. Imaginum Christi et apostolorum nullum in Ecclesia fuisse olim usum Protestantium calumuia, 74. Reſelli tur, 74. Imago Dei per Adæ peccatum perdita in eo ac poste. ris ejus, juxta Irenæum et quosdam alios, quo sensu, 133. Imperium Romanum, vide Romanum. Infans. De infantium baptismo apostolica traditio ab Irenæo confirmata, 98. Eadem etiam a Patribus Irenaso tum prioribus, tum posterioribus asserta, 98. Infernus. De inferni loco ac suppliciis æternis quid cre dendum, 204. Inferni flammas Christum aliquando per pessum esse Gnostici antiqui blasphemabant, 96. Ad infe ros Christi descensus, fidei dogma, 203. Utrum Symbolo additum, 204. Infideles, vid. Gentiles. Innocentes (SS.) vere martyres, 131. Interpretes LXX Spiritu sancto afflatos asseruere ve‐ teres Patres, 137. Vide Scripturæ interpretes. IRENEUS quo anno et quo imperante natus juxta Dod wellum, 13, 14. Ejus sententia refutatur, 13, 14. Quo p. riter anno diem clausit extremum, 11. Mortis genus incertum, 14. Irenæus, sicut et is, ad quem libros adver sus hæreses scribit, forte Asiatici fuere, 54. In Irenal jugulum quibus modis Lutherani invadunt, 10. Repellun tur, 10. Irenæum nunquam sacras perlegisse Scripturas, nec Symbolum intellexisse; multa protulisse in Christum pestifera; multa temere commutasse, et ab apostolica doctrina deflexisse, totidem Calvinianorum calumniæ, refelluntur, 9. Irenæum catholice de Spiritu sancto non sensisse calumniantur Centuriatores, 10. Refelluntur, 10. Item eum, Spiritum sanctum nusquam Deum asseruisse, 150. Sensisse diabolum tum denium corpisse labi, cum hominem seduxit, 11. Valentini gentilis, circa Verbi ac Spiritus sancti consubstantialitatem, calumniis vindica tur, 122. Solis Scripturarum præsidiis Gnosticos impu gnasse, Erasini assertio emendanda, 113. Irenæus quid sensit de animarum quibus nihil expiandum superest sorte, tum cum e corpore exeunt, 204. Infirma ejus argu menta, 204. Ejus sententia de animarum post mortem charactere ac figura explicatur, 108. Septem sacramento rum Ecclesiæ catholicæ acerrimus propugnator, 68. Ire næus ignorantiam Christo simpliciter nunquam tribuit, 104. Ejus mens explicatur, 104. Vide Judicii dies. Chri stum anno ætatis 30 baptizatum, quadragesimo docuisse passumque fuisse quinquagesimo assereus, inimico dente nequaquam carpendus, 12. Improbabilis ejus sententia, 98. Ab Irenæo libri adversus hæreses Græce scripti, 15. Utrum Latina eorum versio Tertulliano et Cypriano re ceutior, Dodwellus affirmat, 13. At minus probabiliter, 15. Verisimilius illa Irenæo coæva, vel saltem nuper defuncto adornata, 15. Et quidem a Gallicano scriptore, 15. Genuinus quis titulus operi præfixus, 15, 19, 81. Textus Græcus in capita, et quidem minutiora, quam quæ in Latina versione, jam olim distinctus, ibid. Codices Græci bactenus incogniti, ibid. Græcorum fragmentorum collectio, rectene Damasceno ascripla, ibid. et 16. De interpolatione Claromontani Parallelorum codicis, qua conjecturæ, ibid. Vossii codicis Latini librum quintum in fine magna parte mutilum quænam probant, 16. Irenæi quinque Adversus hæreses libri, an primi omnium ab eo conscripti, 14, 21. Hi non uno impetu editi, sed singuli prodiere, 14, 21. Ab Ireneo non adeo sene, necdum epi scopo, sed presbytero conscripti, 15. Quo tempore, sia tuere difficil imum, 14, 21. Irenæum ipsum suum opus non convertisse facile conjicitur, 18 Irenæi liber quintus a Gallasio primum in capita distinctus, 17. Ab Irenao

liber De ogdoade qua occasione elaboratus, 16. Florino mon instar epistolæ scriptus, 16. Quod apud Hieronymum pdf inscriptus legatur, non Hieronymi erratum, 16. De octava tamen non bene vertit, 16. Octonationem melius reddidisset, 16. Irenæi ad Victorem episto a, et De Puschale or unum idemque scriptum juxta Dodwel lum, 16. Emendatur, 16. Jabe vox quædam a Samaritanis summo Deo tribu ta, 37. Jaldaboth vox, quo sensu a Gnosticis usurpata, 79. Jao quid, 29. Hoc nomen a paganis soli attributum, 29. Dei nomen, 79. Eo summus Deus a Valentinianis designa tus, 37. Jaoth quid significat, 110, 111. Jehovah nomen, quo sensu prisci dicebant ineffabile, Jejunia primis Ecclesiæ temporibus quam rigide ob servata, 31. Ante-Paschalia diversimode celebrata, 213. Locus Irenæi ea de re difficilis, ex Epistola ad Victorem, Grabius explicare nititur, 213. JESUS nomen Hebraicum est, non Græcum; ejus origo et significatio, 99, 101. Fjusdem litterarum Du merus mysticum quid continet, ibid. Sibyllam Cumanam hujus pariter nominis litterarumi meminisse ferunt, ibid. Gnostici ex nominis is litteris, syllabis et numeris ipsis respondentibus figmenta sua confirmare nitentes halluci mantur, ibid. Jesus nomen Græce 888 numerum quomodo reddit, 59. Ogdoas insignis cur a Marco dicebatur, 57. JOANNES, quo tempore scripserit, 111, 112. Ejus disci puli qui, Irenæus eos vel præceptores habuit, vel facile convenire potuit, 200. Judæi. Judæis plurima e sacris Bibliis deleta in odium Christiani nominis, si Justino fides, 136. Judæorum prisco rum opinio, tabernaculi structuram Dei instinctu ita com paratam fuisse, ut integram totius mundi et præsertim ho minis,fabricam repræsentaret, 127. Imo tabernaculum istud manufactum res coelestes adumbrasse persuasi fuere, 127. Hinc prisci Christiani suam Ecclesiam tum cum cœlesti Jerusalem rebusque supernis, tum cum mundo ejusque conditione comparabant, 127. Judæis duæ uxores primo homini affictæ, ex quibus genealogiæ infinitæ, etc., 19. Judæos in errorem metempsychoseos tandem incidisse Justinus credit, 107. Nec injuria, 107 et 108. Judaicam linguam pro genuina illa Hebræa, qua Velus Testamentum scriptum est, Irenæus accipere videtur, Judicii diem Christum ignorare, quo sensu dixit Ire næus, 10. Marci verba, quibus asserere videtur horam et diem judicii Christum æque ac angelos latere, olim torquebant quidam hæretici, ut ipsum Patri homoousion negarent, 104. Judicii diem et horam quo sensu nescire se profitetur Christus, 105. Ignorantiam Lutherani Chri sto tribuentes, a Luthero ipso redarguuntur, 105. Ante judicium unamquamque gentem dignam habitationem percipere scribens Irenæus, temere a Centuriatoribus re darguitur, 13. Justi omnes, reges et sacerdotes juxta Irenæum, quo sensu, 152. Nullatenus Protestantium hæresi patrocina Sur, 152 JUSTINUS martyr, Deum blasphemare ante Christi ad ventum non ausum fuisse diabolum docens, nil a fide allenum sensit, fi. Justitiam originalem et charitatem peccato perdidit Adamus, et nos in ipso, 143. Justitiam ergo originalem donum esse supernaturale, aut gratiam per mortale pec caturn _amitti qui negant, aberrant, 143. Justitia vera coram Deo non sola fide, sed et spe et charitate et bonis operibus consistit, juxta Irenæuni et ejus sæculi Patres, 42. Centuriatorum calumnia retunditur, 42. Ad justitiam et opera bona prophetas et apostolos, quod in nobis id situm sit, hortatos Ireneous scribens, erroris temere a Centuriatoribus postulatur, 13. Juvenis in Evangelio Christo respondens servasse se mandata, num mendacii reus, 154. LATONA Cei filia, 98. LAZARI resurrectio, pœnitentis a peccatis resurgentis symbolum, 189, 190. Lazari et divitis narratio utrum omni ex parte par.bo lica, 147. Legalia utrum vacua tantum signa, 156. Legem ante promulgatam Patres justos fuisse lege naturæ etiamsi dixisset Irenæus, nonnisi temere carpere tur, 12. Legis datæ non postrema ratio, idololatria, 153, Liberatio, formula quædam confessionis a Judæts adhi bita, cui vim magnam tribuunt, 54. Illa duplex, altera quæ matutinis precibus additur, altera quæ vespertinis, 54. Vid. Redemptio. Libertatem per peccatum non penitus sublatam, Pa trum sententia, 155. Protestantes refelluntur, 155. Libertini cur vocali, qui ex Anabaptistarum secta pro diere, 22. Liberum hominem esse etiamnum et suæ potestatis, unanimis Patrum cum utriusque Testamenti Scripturis sententia, 148, 180. Liberum hominis arbitrium distincte non fuisse ab frenæo constitutum, Centuriatorum calum nia, 11. Refellitur, 12. LINUS utrum immediate Petro in Romana sede succes serit, 117. Liturgie Jacobi, Clementis, etc. vel suppositæ vel inter polatæ,56. In his tamen omnibus ritus expressi, quique jam olim ubique inter sacra mysteria usitati fuere, ad aposto licam traditionem referendi, 36. In liturgiis Græcis invo catur Spiritus sanctus, ut panem et vinum in Christi cor pus et sanguinem vertat, Grabio fatente, 54. Lor utrum ebrietate ac incestu peccaverit, sicut et fil liæ, 172. Nihil hac de re judicandum temere, 173. LUCAS quo tempore scripserit, 111, 112. An ante Pauli exitum, 111, 112. Virginis Mariæ, simulque SS. apostolo rum Petri et Pauli imagines depiuxisse traditur. 74. Lugdunensis et Celtica, vocata pars tertia Galliæ Coma ta, a. LUTHERUS, ipso fatente nonnisi incerta, imo et repu gnante conscientia, errores suos sparsit, 119. Prorsus ignarus, fatentibus Helveticis ministris, 125. Suismet auditoribus et discipulis infestus, 88. Lutherani secum pugnare, nec de pluribus fidei articu lis inter se convenire posse convincuntur, 91. Inde tot sects, a sese mutuo discrepantes, 91. Tot diversæ fidei confessiones, 91. Idololatriæ rei, 60. Plurimi, novi Sadducæi merito appellantur. 109. Sacramentariorum censura quales habendi, 87, 88. Lutheranorum in expungendis ex divinorum librorum catalogo quibusdam libris, impietas arguitur, 112. Eorum convicia in SS. Pa tres et martyres, 133, 131. Quibus modis in Irenæi jugu lum invadunt, 10. Repelluntur, 10. Luxuries et avaritia duæ res, quæ maxime homines ad malum impellunt, 29. Hæretici utroque morbo sæculis omnibus laborarunt, 29 et 30. MAHOMETI et discipulis quomodo conveniant quæ de Antichristo narrantur, 197, 200. Mam, quid significat, et unde oritur, 121, 122. Mammona, dictio Syriaca juxta Hieronymum, quid si gnificat, 121, 122. Manichæi scripturam quamdam legebant blasphemiis refertam, cui Thesauri nomen dabant, 31. MARCIONIS hæretici fortuna quæ, 77. Errores, 77. quibus impugnati. 77. Quam late sparsa ejus hæresis, 77. In rejiciendis mutilandisve Scripturis audacia, 77. Os diaboli recte appellatus, 77. Quot ab eo statuta principia, 144, 145. Deum duplicem admittebat, 82. Refellitur, ibid. et 83. Marcione liber ex Evangeliorum et Apostoli mutilatis ac depravatis sententiis concinnatus, isque ab eo apostolicus dictus, 31. Plures Novi Testamenti partes rejiciebat, 129. Marcionitæ quam late sparsi, 77. Eorum errores, 77. MARCUS evangelista, quo tempore scripsit, 111. MARCUS Magus qui tractum Rhodanensem hærësi sna infecit, ab eo diversus qui Gnosticorum errorum in Hi spania disseminator exstitit, 55. Hieronymus emendatur, 55. Aliquandiu ante adultam Irenæi ætatem hæresim sparsit, 61. Non tamen a Clemente Romano damna tus, 6). Tria præstigiarum ejus exempla, 52. Ejus erro res, 56. MARIAM Dei Christi matrem et virginem concepisse, et virginem genuisse, et post partum virginem permansisse, integra fide credendum Augustinus censet, traditione nixus, 115. B. Mariæ integritatis et pietatis assertor et vindex Irenæus, 132. B. Mariæ donum prophetiæ ab ¡re næo tributum, nec immerito, 124. Illam canticum Magni fical, exscribente Luca, dictasse, quorumdam sententia, 134. Catholice ab Irenæo patrona et advocata asseritur; temeraria ergo Centuriatorum criminatio, 13. B. Mariæ Virginis honor a Protestantibus impie violatus, 140. Fo rum conviciis opponenda Patrum; tum Græcorum, tum Latinorum scripta, quibus summis honorum titulis exor natur, ibid. et seqq. B. Mariæ invocatio astruitur, ex Patribus, 193. Mariæ virgini prius et privatim post resur rectionem (hristus manifestum se fecit, 204. Mariæ cum Eva sæpius a SS. Patribus instituta comparatio, 142 Gallasius perstringitur, 153.

Martyril prærogativa quæ, 42. Martyrum historiæ non tantum olim publice legi solita in templis, verum etiam in tabellis graphice depictæ, 74, 75. In martyribus anteactæ vitæ peccata admissa Dei visionem non retardant, 42. Martyres nulli extra Eccle siam, 176. Materia nec coæterna Deo, nec ingenita, sed a Deo creata, 88, 93. Materia origo, juxta Pythagoreos, 94. Materia, corporalis potentia, actu vero incorporalis juxta Platonem, si Origeui fides, 58. Valentiniani ex hoc fonte hauserunt, 38. MATHIE Flacci Illyr. de Filio Dei error, 50. Matrimonii sacramentum ab Irenæo agnitum et propu gnatum, 68, 69, 71. Matrimonium sacerdotibus, diaconis et monachis cunctis esse licitum, ex Irenæo erui non potest, 53. Neoterici refelluntur, 13. Asiaticis et Græcis, post sacros ordines, uxores quas ante duxerant domi retinere semper fuit permissum, 53. Ab iisdem continuis se, verisimillimum, Petri exemplo, 53. MATTEAUS (S.) quo tempore scripserit, 111, 112. Mat thæi Evangelium Hebraice scriptum quomodo conserva tum, 111. Matthæum evangelistam aberrasse in recen senda Christi genealogia, Anabaptistarum error, si Sixto Sen. fides, 139. Refelluntur, 159. Matthæi Évangelio utebantur Cerinthiant, ex parte tantum, 76. Mediatorum titulus, isque nec vanus nec inefficax, qui busdam sanctis a Deo communicatus, 13. MELANCHTHON quam inconstans fuerit, nonnisi dubia imo et repugnante conscientia, errores suos sparsit, 119. MELESIGETES, prius Homeri nomen, 922. MENANDER Comicus a Theophrasto institutus, quis et qualis fuerit, 96. MENANDRI hæretici origo, dogmata et perditi mores, juxta Eusebium, 71. Metempsychosis quibus accepta refertur, 107, 108. Judæos in hunc tandem errorem incidisse Justinus credit, 107. Nec injuria, ibid. et 108. Exploditur ab antiquis, irid. Millenarii regni fabulæ non primus auctor Irenæus, 206. quibus contraxit, et a quo fonte dimanavit error, ibid. 207. Infirma ejus argumenta, ibid. Miracula vera utrum hæretici edere possint, disputatur Inter theologos, 106. Irenæus et alii quidam negant, 106. Horum assertio pluribus exemplis tum veteribus tum re centioribus astruitur, ibid. et 107. Contraria sententia quibus innititur auctoritatibus, ibid. Miracula vera edt non possunt ab hæreticis in falsi confirmationem, 51. Ad solam Ecclesiam catholicam pertinent vera miracula, ibid. Missa. In Missæ sacrificio verba hæc perantiqua Sursum corda, etc. Tum apud Græcos, tum apnd Latinos, 166. Vid. Sacrificium. Mithra apud ethnicos, quid, 73. Moloch, idolum Ammonitarum, 155. Monachis cunctis matrimonium licitum esse, ex Ire næo nonnisi temere eruitur, 55. Neoterici refelluntur, ibid. Measure quomodo auctor Epiphanes, 48. Mosaicarum institutionum occasio quæ, 156. Mosaica lex, vid. Lex. Morses et Paulus, utrum intuitive Deum ante mortem riderint, 16. Refragatur Irenæus, 168. Moyses et alii propheta, Dei essentiam in hac vila non viderunt, 65. Moysis uxor, quomodo dicitur Æthiopissa, 168. Moyses Hermetis Trismegisti nomen apud Ægyptios consecutus est, cur, 98. Moysen a Deo, qui vocetur Jao, leges acceptas tulisse Diodorus somniat, 29. Moysis no mine libri quidam a Sethianis conscripti, 31. Molierum ministerio hæretici in spargendis suis errori bus utebantur, 71. Mundi opus esse indignum Deo, Marcionitarum blasphe mia, 83. Refellitur, 83. Mundi opificium soli Deo ascri bendum, 84. Utrum post resurrectionem permansurus sit, 199. Ante mundi creationem Deus non otiosus, 103. Quid fecerit, quæstio inutilis et responsione indigua ex Aug., 103. Etholci mundum æternum putantes, quæstione hac Christianos olim exercuere, 103. Quod tradit Origenes, Talmudicas fabulas resipit, 103. Convenientius responde tnr, 103. De mundi principio et auctore fabulas suas Gnostici ab Orpheo et Hesiodo mutuati sunt, 81. Nazarei quo Evangelio usi sunt, 127. NEWBROTH idololatriae forte primus auctor, 199. NERO. Nerone Petrus apostolus in gratiam Simonis Magi neci traditus, 20. NICODEMUS propriis manibus Christi crucifixi imaginem sibi efformasse dicitur, 74. Nicolaitarum secta parum duravit, 76. In Caianam hæresim demutata, juxta Tertull., 76. Vid. Nicolaus. Nicolaus quis et qualis fuerit, 76. Ejus vel seciatorum errores, qui, 76. Vivis ipsis apostolis ab Ecclesia defecit, Nos temporibus homines Deo fructificare non potuisse, ob commistos iis transgressores angelos, citra errorem Irenæum docuisse, adversus Centuriatores quomodo pro batur, 11. Numerus omnis par aut impar, isque rerum omnium principium, juxta Pythagoricos, 94. Numerus quaterna rius quanto in honore apud Pythagoram, 21. Numerorum superstitiosa applicatio unde a Guosticis desumpta, 80. Numerorum rationibus res quæcunque determinats juxta priscos tam ethnicorum quam Judæorum et Christia norum philosophos, 127. Occidentales Ecclesias omnes Romanæ, ut capiti suo, perpetuo adhæisse, unde liquet, 114, 115. Occidens. In Occidente miri doctrinæ evangelicæ pro gressus, temporibus apostolicis, 43. Oceai fluxus et refluxus cansa, quæ, 103. Frigide Do dum solverunt philosophi, ibid. Oculis corporeis Dei majestatem conspici non posse, Patrum sententia, 85. Nec tamen propterea ignotus, ibid. Ogdoade (liber de), qua occasione ab Irenæo elaboratus, 16. Florino non instar epistola scriptus, 16. Quod_apud Hieronymum ne e inscriptus legatur, non Hiero nymi erratum, 16 De Octara tamen ille non bene vertit, 16. Octonationem melius reddidisset, 16. Olei et chrismatis in baptismate sacras unctiones, uni versæ per orbem Ecclesiæ ab apostolis acceptas retinue re, 67. Magdeburgensium refellitur temeritas, 67. Omnipotentiæ Dei fides, totius religionis Christianæ basis, 49. Apostoli hoc unum Del Patris epithetum, cæte ris prætermissis, initio Symboli affixerunt, 49. Opera bona ad salutem non esse necessaria, Simonis Magi et Valentini dogma, 50, 71. Protestantes his ipsis deteriores, quomodo, 30, 71. Operum bonorum necessitas contra Magdeburgenses demonstratur, 166. Absque ope ribus hominem sola fide justificari, nusquam dixit frenæus, 111. Hermanni cujusdam temeritas castigatur, 111. Ophite, vide Sethiani. Orationis Dominica clausula, qua gloria Deo dicitur się robę ativas, olim nec a catholicis, nec a Valentinianis agnita, 36. Ordinationis sacramentum ab Irenæo agnitum et pro pugnatum, 68. Oriens. In Oriente miri doctrinæ evangelicæ progres sus, temporibus apostolicis, 43, 44. Reges quidam mira culis Christi adbuc in Palæstina agentis, pertracti, 45, 44. Orientis Ecclesiæ quanti Romani pontificis auctoritatem fecerint primis Ecclesiæ temporibus, 118. Romanæ, vt c. piti suo, perpetuo adhæserunt, 115. ORIGENES, Deum blasphemare ante Christi adventum non ausum fuisse diabolum docens, catholicus, 11. De Originali peccato perspicua Irenæi sententia, 192. Solo baptismate, etiam in parvulis fidelium, deleri potest, ORPHEUS. Ex Orphei, Hesiodi aliorumque profanorum fontibus hauserunt, quibus ineffabilem in divinis fecun ditatem describerent, seu potius deturparent Grosti ci, 28. PALAMEDES quatuor litteras Græcas invenit tempore belli Trojani, 60. PANDORA. De Pandora quid fingit Hesiodus, 93. Paradisum visibilem negare, Seleucianorum et Her mianorum hæresis, 50. Paschatis vox, unde deducta, 155. De ejus celebratione varia Ecclesiarum disciplina, 212. De Paschale Irenæi Mos ejusque ad Victorem epistola, unum et idem scriptum juxta Dodwellum, 16. Emnendatur, 16. Passionis Christi utilitas et efficacia, 191. Pastoris libri auctoritas quæ, varia proponuntur judi cia, 167. Pater relative ad Filium et Spiritum sanctum radix et fons optime a catholicis appellatus, 55. Verbum emitt absque ulla natura divulsione, 91. Patris facies, Filius, quo sensu juxta Clementem, 35. Deum Patrem passioni bus et molestiis subjiciebant Grustici, 95. Ab his non abhorruit Lutherus, 95, 96. Patres ante Christum natum mortui, non recta in cœ lum evolarunt, juxta Irenæum, 85. Hi justificari non pe terant nisi per fidem in Deum et Mediatorem, 8. r

Patres veritati et simplicitati, magis quam eloquentie studebant, 21. Peritissimi ipsi fuerunt et acutissimi phi losophi, 92. Conviciis proscinduntur a Lutheranis, 133, 134. Eorum impietas arguitur, ibid. Patriarchæ cur tam longævi, 186. PAULUS et Moyses utrum intuitive Deum in hac vita viderint, 168. Refragatur Irenæus, 168. Pauli ad Corin thios et Ephesins Epistolæ quo tempore scriptæ, 112. Paulum integrum rejiciebant Cerinthiani, 76. Peccati auctorem Deum esse non posse, constans Pa trum sententia, 182. Pellice protoparentum tunicæ mysticcue ab Origene explicantur, 36. Pentecostes observatio, apostolica, 214. Ejus tempore flectenda non sunt genua, 214. Persecutionibus crevit Ecclesia, 176. PETRUS et Paulus Romæ evangelizarunt et fundarunt Ecclesiam; at Petrus longe prius Paulo annuntiavit, 112, 117. Petrus apostolus a Nerone in gratiam Simonis Magi neci traditus, 20. B. Petro quis primus, secundus ac ter tius in Romana sede snccesserit, 117. Conciliatur difli cultas, 117. Philosophi, hæreticorum patriarchæ, 92. Philosophica studia nequaquam damnanda, 92. PLATO tria statuit princípía, Deum, materiam et ideam, 38, 93. Ejus philosophia a vera Christianorum religione non multum abborret, 145. Platoni idem Deus, et justus, et bonus fuit, neque duos cum Gnosticis commentus est, 145. Platonicis ideis fabricata Guosticorum deli ria, 86. Poenitentiæ sacramentum ab Irenæo agnitum et propu gnatum, 68. Poenitentiæ et satisfactionis necessitas in Adami penitentia præmonstrata, 145. Pœnitentiam pu blicam in prisca Ecclesia usitatam fuisse, ex Ircuæo li quet, 53. Ejus modus quis, ibid. et 54. Vide Confessio publica. POLYCARPUS THO anno martyrio coronatus, 117, 118. Romanam Ecclesiam consulturus Romam venit, quia illa erat omnium prima, 212. Ei fragmenta quædam ascripta, Potestatibus sæcularibus honor et obedientia præstan da, 196. Præcepta Decalogi quot in unaquaque tabula reposita fuerint, diversa Hebræorum, Græcorum et Latinorum sententia, 101. Præscriptionis argumentum hæreticis, cum veteribus, tum recentioribus formidandum, 119. Presbyteri, ipso fatente Grabio, episcopis inferiores, jam ab apostolorum ævo, 213. Presbyteræ et diaconissæ ab apostolis institutæ, quo fine, 73. Primatus Ecclesiæ Romanæ, vide Romana Ecclesia. Primitiæ. Circa primitiarum oblationes quædam obser vanda, 163. His quomodo tenentur Christiani, 163. Priscillianorum codices multi corruptissimi a Leone M. inventi, 65. Prophetæ nunquam Deum aperte in hac vita viderunt, 65. Prophetis omnibus factæ visiones, per subjectam crea turam exhibitæ, ad significandum Deum invisibilem, 65. Prophetarum oracula rabbini ad impura quænam somnia detorquebant, et quo consilio, 19. Protestantium principes nonnisi incerta, trepidante, imo et reclamante conscientia errores suos sparserunt, 119. Protestantium novitas originis, ipsorum ruina, 119. Inter se pugnant in summis etiam fidei Christianæ capi tibus, 194. Protestantes dictis infestis sese mutuo discer punt, 87. Quam diversæ de uno eucharistiae sacramento sententiae, 177. Eorum convitia in B. Virginem Mariam, 140. Eorum impietas arguitur, 140. Marie honor et san clitas vindicatur, 140. Et quidem ex variis quibus a Patri bus, tum Latiuis, tum Græcis, houorum titulis ea exornatur, Psalmi a Valentino conficti, 31. Pseudo-prophetæ quinɔm a spiritali discipulo judicandi, ex freno Marcosiine au Montanista, 175. PTOLEMÆ errores el somnia, 20, 21. quibus post [re Bæum refelluntur, 21. PTOLEM.ECS filius lagi, cujus meminit Irenæus, a Ter tulliano Philadelphus cognominatus, 136. Ejus bibliotheca quam locuples, ex Josepho, 136. Puerorum recens editorum vagitus, quid portendunt, 58. Eorumdem causa naturalis, 58. Pueros sacræ rege nerationi initiandos, ex traditione apostolica discimus, Purgatorii fides confirmatur, 42. Pythagoras quanto in honore quaternarium habebat numerum, Èjus paradoxa, 93. Figmenta de rerum principiis, 94. Quaternarius numerus quanto in honore apud Pytha goram, 22. RAAB fornicaria, non solum actu, sed etiam voce pro phetissa, 168. Rabbini prophetarum oracula ad impura quænam sour nia detorquebant, et quo consilio, 19. Redemptio, quid, tum apud Gnostices, tum apud Ju dæos, 54. Vide Liberatio. Redemptionis multiplex notio, 69. Redemptionum formulæ explicantur, 69. Redemptio nis officium homo purus adimplere non potuisset, ex Irenæo et theologis omnibus, 134. Regum non est, aut magistratuum, minus vero popula rium, sed episcoporum legitimos Ecclesiis ordinare” epi scopos, 117. Reprobi ipsi, suæ reprobationis causa, non Deus, 180. Resurrectio carnis duplex ab aliis, quomodo eruitur ex Apocalypsi, 207. Romæ si jam erat Ecclesia ante Pauli adventum, quo medo a Petro et Paulo fundata Ecclesia Romana, ex Tre æo, 112. Romana Ecclesia caput et regula aliarum omnium, juxta Irenæum, 114. Ea maxima, 114. Antiquissima, om nibus cognita, 114. gloriosissimis apostolis Petro et Paulo fundata, ibid. et 117. Successionis ejus series, immobilis petra hæreseon omnium fluctibus opponenda, 114. Traditione ejus, viva voce ab apostolis accepta et conservata, hæretici confodiendi, 114.” Ad eam convenire necesse est omnem Ecclesiam, 114 Idque auctoritatibus, enumeratione et exemplis astruitur, 114. In Romana sede successio continua perspicua est, 117. Non ita apud Pro testantes, 117. Quis primus, secundus ac tertius in ca Petro successerit, 117. Romanæ Ecclesiæ potentiorem principalitatem incommode ab Irenæo assertan ut elevent Centuriatores, quænam fraus et malitia, 13. Romana ke clesia etiam ab initio auctoritatem suam in moderandis quoque Græcorum ecclesiis interposuit, 117. Nec id Græ cis episcopis ingratum, 117. Romanorum pontificum successio, vid. Episcoporum Romanis Simoni Mago erecta statua cum. inipia inscriptio ne, 20. Sabaoth per», quid significat 110, 111. Sabbati die opera tantum servilia prohibíta, 151, 152. Sacerdotes ac reges, justi omnes, ex Irenæo, quo sen su, 152. Nullatenus hæresi Protestantium patrocinatur, 152. Sacerdotibus cunctis matrimonium licitum esse, ex Irenæo nonnisi temere eruitur, 53. Neoterici refelluntur, ibid. Sacerdotii munus integrum hæretici mulicribus per mittentes refelluntur, 52. Sacramentariorum in fucandis erroribus suis calliditas et malitia, 130. Sacramentorum Ecclesiæ Irenæus acerrimus propugna tor, 68. Sacramentorum res diabolus in idolorum myste riis quondam æmulabatur, 68. Sacramentorum usum ar chontici non admittebant, 68. Sacrificia æterna et sacerdotium per Christum non abrogata, sed translata et consunimata, 163. Eucharistici sacriucii veritatem Magdeburgenses negare nitentes ca stigantur, 161, 166. Suffragatur nobiscum Grabius, 164, 166. Sacrificium in Ecclesia perenne ac perpetuum, a Christi et apostolorum temporibus, 152. Sacrificium et altare a Christo nobis tradita et relicta in terris, 166. Sa crificium Christi corporis in eucharistia ignorasse primo rum sæculorum Patres, Protestantium calumnia, 258. Es Irenæo sacrificii veritas invicte demonstratur, 158. Item ex Patribus omnibus illius sæculi, 158. Grabius mire sut fragatur, 162, 163, 164, 166. De sacrificio corporis et sanguinis Christi in eucharistia incommode loquenti Ire næo vim faciunt Centuriatores; eorum mala fides reprimi tur, 12, 13. În sacrificio eucharistico aqua vinumtemperaui dum, ex traditione apost, 174, 185, 186. In sacrificio

nisse verba hæc perantiqua, Sursum corda, etc., tum apud Græcos, tum apud Latinos, 166. Salvatorem mundi oportuit esse Deum simul et homi nem. 155. Salvatoris adventus seri, causa congruens, 45. Sancti utrum post resurrectionem lingua corporis et voce Deo laudes decantaturi, 188. De sanetarum quibus jam nihil expiandum superest, auimarum sorte quid sensit Irenæus, 204. Sanctis quibusdam mediatorum titulus, isque nec vanus nec inefficax a Deo communicatus, 15. Satisfactio, vide Pænitentia Saturninus, unde oriundus, 71. Schisma magnum crimen, imo cateris gravius, ex Pa tribus, 175. Schismatici quam graviter a Deo excipiendi, Scientia temeraria, pejor ignorantia fideli, 102. Scriptura non sola fidei regula, 119. Scripturæ inter pretes Græci, utrum LXXI an LXX tantum fuerint, 136. Eorum nomina, 136. Integrumne Vetus Testamentum, an sola lex ab illis translata, ibid. et 137, 138. Ptolemæi Lagi, an Philadelphi tempore, 157. Versionis bujus quan ta olim, etiam inter Judæos, auctoritas, 137. Ab his annua solemnitate bonoratus locus in quo primum edita fuit, si Philoni fides, 137. De cellulis, etc., quid scripserunt ve teres, 137, 138. De Scripturis sacris quam honorifice sen tit Irenæus, 102. Non omines adeo apertæ et cuivis obviæ, ut nuila sit in eis obscuritas, ibid. et 103. Neoterici re felluntur, ibid. Solis Scripturarum præsidiis Irenæum Gnosticos impngnasse, Erasmi assertio emendanda, 113. Scythiæ primus apostolus, 43. SECUNDUS, hæreticus,quibus a Valentino dissentiebat,47. SELENE, vide Helepa, Seleucianorum hæresis, paradisum visibilem negare, 30. Septuaginta Interpretes, vide Scripturæ interpreles. Sepultura. Ante sepulturam olim corpora ungebantur Christianis, 68, 70. Unctionis illius forma et finis, quæ, 68. Ea a Gnosticis admissa, sed iniquo animo, et simiarum more, 68. Serpentem meliorem esse Creatore, Marcionis error, si Theodoreto fides, 145. Serpentis verba ad mulierem, mendaciis et blasphemiis plena, 196. SETALfilii rerum cœlestium disciplinas in columnis scri pserunt, si Josepho fides, 100. Sethianorum errores, qui, 79. 4 Sethianis libri septem nomine Seth, liber unus nomine Abrahæ aliique Moysis nomine conscripti, 31. Utrum ab Ophitis distincti bære el, 80. Sibyllæ Erythreæ oraculum de Christo, 99, 100. SIMEON senex non vulgaris aut infimæ conditionis; magni Hillelis auditor, præceptor Gamalielis juxta Tal mudistas, necnon unus e senioribus Sanhedrinis, 151. SIMON Mag. quantam sibi auctoritatem conciliavit, 20, De se ac sibi assumpla muliercula quænam somnia et blasphemiæ, 19, 20. Ejus nomini a Romanis cum_impia inscriptione erecta statua, 20. In ejus gratiam Petrus apostolus. a Nerone neci traditus, 20. Ejus portenta et magicæ artes, 70. Veluti Deus bonoratus, 70. De Helena sua quid blasphemabat, 70 Simonis Magi et Valentint impium dogma, opera bona ad salutem necessaria non esse, 30. Simonianorum intemperantiæ, incantationes, præsti giæ, 71. Impietates, 74. Quorumdam imagines colebant, ibid. Sponides lyricus quatuor litteras alphabeto Græco ad didit, 60. Spectacula scenica, lodi Circeuses ac theatrales, vitio rum omnium fomenta malarumque cupiditatum irrita menta, juxta SS. Patres, St. Sphæra. De sphærarum cœlestium numero non conve piunt philosophi et theology, 95. Spiritus sancti divinitas astruitur, 42. Valentinus Gen His, aliique novi Trinitarti et Ariani nequiter hic fre num interpretantur, 42. De Spiritus sancti divinitate nunquam locutum fuisse Irenæum, Centuriatorum ca lumnia, 70. Spiritus sancti divinitas et coæqualitas cum Paire et Fi'io, constanter ab frenæo propugnatæ, 103, 133. 451, 173, 187. Spiritus saneti divinitatem nusquam asseruisse Irenrum, Magdeburgensium calumnia, 150. Spíritus sanctus mittitur, quo sensu, 91. In liturgiis Græ w's invocatur, ut panem et vinum in Christi corpus et sanguinem vertat, fatente Grabio, 51. Piis Ecclesiæ pa storibus semper adest, sicut hæreticis Satanas, 52. He braice cur feminino genere, Latine masculino, neutro Græce dicitur. 57. Spiritus, vid. Anima. Spiritos hinc discedentes eorum meminisse quæ hic egerunt et a quibus recesserunt, constans Patrum sententia, 108. Stoica secta cur ita nuncupata, 93. Ad tempora B. Pauli duravit, 93. Stoicorum paradoxa, 93. Suarez a Feuardentio castigatur, 141, 142. Successio apostolica, Ecclesiarum omnium consensus, Romanæ præsertim auctoritas, fidenter a Patribus ac feli citer hæreticis objecta, 113. Successio episcoporum, vid. Episcopi. Summi sacerdotis duodecim tintinnabula quid significa bant, 64. Susan historia authentica, ex Irenseo et aliis, 170. Symbolum fidei ab apostolis ipsis conditum fuisse, Pa trum sententia, 41. Hæretici negantes exploduntur, 41. Lutherus nobis favet, 41, 42. Symbolum fidel jam olim eos, qui baptizandi erant, edoctos, et ante sacramentum acceptum professos esse, testes sunt Irenæus et Cypria nus, 41. Ille ritus non solum inter catholicos, sed et in ter schismaticos obtinuit, 41. Ad apostolos ipsos referen dus, 41. Symbolum apostolicum, regula veritatís, juxta Irenæum, 10. SYNESIUS episcopus Ptolemaidis omnem fere Valentinia norum matæologiam veræ theologiæ adaptavit, 32. Tabernaculi sancti structuram, Dei instinctu ita com paratam fuisse, ut integram totius mundt et præsertim hominis fabricam repræsentaret, priscorum Judæorum opinio, 127. Imo tabernaculum istud manu factum res celestes adumbrasse persuasi fuere, 127. Hinc prisci Christiani suam Ecclesiam, tum cum cœlesti Jerusalem re busque supernis, tum cum mundo ejusque conditione comparabant, 127. Tatiani negantes Adæ salutem refelluntur, 77, 78. TATIANUS unde oriundus, quæ ejus fortuna, 77. Errores, 77, 78. De immortalitate animæ, sententia, 109. TEALES, unus ex septem Græciæ sapientibus; de rerum principiis quid docuit, 92. Thamara crimine vindicatur, 169. Theatrales ludi, spectacula scenica, etc., vitiorum om nium fomenta, juxta SS. Patres, 31. THEODOTION quo tempore prodiit, quis et qualis fuerit, et quæ ejus fortuna, 136. Private Bibliorum interpreta lioni operam dedit, 136. Ejus versio quo tempore fa eta, 14. Thesauri nomine appellata scriptura quædam blasphe mits referta, quam Manichæi legebant, St. THOME, qua ferebant, 31. dicebantur, scripturas, Encralitæ circum Thuris suffumigationes in sacris Hebræorum frequen tes, 100. Ejusdem benedictjø et usus in sacris Christiano rum, ex apostolorum traditione summoque Ecclesiarum consensu, observator, 100, 101. Tintinnabula duodecim summi sacerdotis, quid-significa bant, 64. Traditionis apostolica auctoritas, vis et efficacia adver sus hæreticos, 113 et seq. Ad eam Christiani et catholici, omnibus retroactis sæculis, quoties de dogmatibus Ec clesiæ exorta est disputatio, ut ad sacram anchoram con fugere, 113 et seqq. Undecim capita quæ per solam tra ditionem credenda censet Augustinus, 115. Traditio apo stolica quid proprie dicatur, 113. Traditiones quæ a Christo reprobate, 153. Manichæorum, Sadducæorum, Ptolemaitarum ac Protestantium sententia exploditur, Trium SS. Trinitatis personarum unica et inseparabilis operatio in mundi administratione, ex Irenæo, 70. SS. Trinitatis strenuissimus propugnator Irenæus, 122 et seqq. Unctionis extreme sacramentum ab Irenseo agnitum et propugnatum, 69. Unctione duplici olim utebantur Chri stiani, una ante mortem, 68, altera post mortem, ante quam corpora darentur sepulturæ, 68, 70. Posterioris

ORDO RERUM QUÆ IN HOC TOMO CONTINENTUR. sed forma et finis, quæ, 68. Utraque a Gnosticis admissa, inquo animo et simlarum more, 68. Unitas, solius veræ Ecclesiæ nota, Unitatem fidei et doctrinæ, solis exemplo, nullo pacto dirimi posse, apte ostenditur, 41. Hæc unitas solius veræ Ecclesiæ nota, 44, 46. Universitas, Ecclesiæ veræ nota, 179. Valentinianorum secta quo tempore orta, 119. Deum plane poeticum sibi fingebant, 84. Promiscue apud illos libidines, 21 et 22. VALENTINUS Phrebonites, alias Phoebonites et Phibioni tes, Egypti maritimus, in Alexandria Græcorum litteris institutus. Unde et imitatio Theogonia Hesiodi, 27. Fidem catholicam in Egypto, necnon Roma initio tenuit, 27. Quomodo in hæresim lapsus, 27. Quo tempore exortus, quo anno Romam venit, quandiu prorogavit tempus, 27. Secundi, Epiphanis, etc., utique princeps, at non abso lute primus dogmatum illorum inventor, imo potius Guo sticorum successor, 48. Valentini et Simonis Magi impium dogma, opera bona ad salutem necessaria non esse, 30. Valentinos quædam scriptis evulgavit; Evangelium, Psal mos, etc., 20, 31. Discípulos etiam habuit polygraphos, ibid. Vasa sacra Christi et apostolorum temporibus usque ad nos, cunctis Christianis honori fuerunt ac veneratioui, 161 et seq. Verbum Patris prolatilium non est, 90. Sed substan tiale, 91. Verbum emittit Pater absque ulla naturæ di vulsione, 91. Verbum substantiale a verbo vocali Irenæum non perspicue distinxisse, Centuriatorum calumnia, 10. Refellitur, 10, 11. Verbi consubstantialitas et costernitas constanter ab Irena propugnatæ, 122 et seqq. Utrum Verbum caro factum fuisset, st non peccasset Adam, 190. Conciliantur dissidentes sententiæ, 191. Verbum cur se rius incarnatum, 45. Verbi generatio, vid. Christi gene ratio. Veritas simplex est, mendacium multiplex et varium, VICTOR. Ad Victorem Irenæi epistola, et De pa schate, unum et idem scriptum, juxta Dodwellum, 16. Emendatur, 16. Xerophagis diebus jejuniorum observatæ, juxta Ter tullianum, 31. ZAMAEL, malignus spiritus, 80. DISSERTATIO PRIMA. De hæreticis quos libro primo recenset Irenæus, eorumque actibus, scriptis et do ctrina. ARTICULUS I. - De Valentino. Valentini patria. XIV. De Ophitis et Sethianis. XV. - De Caianis seu Cainistis. DISSERTATIO SECUNDA. - De sancti Irenæi vita et rebus gestis; de ejus libris quinque adversus hæreses el altis scriptis deperditis. ARTICULUS I.· Sancti Irenæi vita et res gesta. 175 ART. II. - De Irenæi libris quinque adversus hæreses. 11. Valentini ætas. ART. III. De aliis Irenæi scriptis. III. Occasio effundendæ hæreseos. DISSERTATIO TERTIA. - De Irenal doctrina. ARTICULUS II. - De Valentini discipulis. I. De Secundo. ARTICULUS I. - De Scripturarum sacrarum divinitate, canone et versionibus. De Epiphane. III. — De Epiphanis discipulis. ART. II. — De Scripturarum perspicuitate et obscuri. tate. IV. — De Ptolemæo ejusque discipulis. ART. III. - De Traditionis auctoritate et fundamento. De Colorbaso. VI. De Marco Mago. De Valentini magistris. ART. IV. - De Ecclesia, ejus notis ac characteribus, et Romanæ primatu atque auctoritate. I. De Simone Mago. II. De Menandro. De Saturnino. IV. - De Basilide. V. - De Carpocrate. VI. - De Cerintho. VII. De Ebionæis. VIII. - De Nicolaitis. De Cerdone. X. - De Marcione. ART. V. - De mysterio sanctissimæ Trinitatis. 293 ART. VI. - De mysterio Incarnationis, Christi nalivi tate, baptismo et descensu ad inferos, ac B. Mariæ Vir ginis dignitate et intercessione. ART. VII. - De pœnitentiæ et eucharistiæ sacramen tis. ART. VIII.· De angelorum natura, ordinibus, peccato et pœnis. ART. IX. - De hominis perfectione ac Abero arbitrio, ejusque ad imaginem et similitudinem Dei creatione. Dé péccato originali et gratiæ divinæ necessitate. ART. X. - De animarum natura et statu post mortem. De Tatiano. XII. De aliis quibusdam hæreticis. COMMENTATIO VALCHII de authentia librorum Ire De variis Gnosticorum sectis. næi adversus hæreses.

PROLEGOMENA editionis Lipsiensis Adolphi Stieren. CAPUT I. De codicibus quibus Irenæi opus adversus bereses continetur. CAP. II. De editionibus Irenal operis adversus hæ reses. CAP. III. De apparatibus criticis aliorum, in editio Des receptis. CAP. XX. De apocryphis et fictis Marcosiorum seri. pluris, ac Evangelii locis quibus abutebantur. CAP. XXI.· Quid et quotuplex redemptio hæretico rum. CAP. XXII. Quæ regula veritatis, et in quo ab ea deflectant omnes hæretici. Simolis Magi et Menandri sententia et CAP. XXIV. - De Saturnino et Basilide. CAP. XXV. — De Carpocrate. Cap. XXVI. CAP. XXVIII. - De Tatiano, et continentibus, ac allis De Cerintho, Ebionitis et Nicolaitis. 686 De Cerdone et Marcione. mores. TESTIMONIA VETERUM selecta de Irenão ejusque scriptis. PROLOGUS ad libros contra hæreses. Analysis libri primi. Prospectus systematis Valentinianorum. de Barbelíolis, seu Borborianis. De Ophitis et Sethianis. quibusdam. De variis Gnosticorum sectis, ac primo Præfatio. rent. CAPUT I. Quid de Eonum suorum genest, no mine, ordine, fetibus conjugalibus effutirent Valentini discipuli, et quæ Scripturæ loca commentis suis adapta Soli unigenito cognitus primus Pater. So phiæ æmulatio, perturbatio, periculum et partus infor mis. Ab Horo restituitur. Horus quis? Christus et Spiritus sanctus ad Æonum consummatiouem emittuntur. Ex Eo num collatione Jesus producitur. Quibus Scripturæ sacræ locis uterentur hæretici ad asserenda commenta sua? CAP. IV. Qua ratione formatam matrem Achamoth vellent hæretici. Ex ejusdem perturbationibus ortum aspectabilem hunc mundum fingebant. tor. CAP. V. Formatur Demiurgus. Quis et qualis ille? Hic cæterorum omnium, quæ sunt extra Pleroma, condi Cap. VI. Triplex hæreticorum homo. Bona opera sibi inutilia, solis catholicis necessaria dicebant. Nullis flagitiis pollui se posse putabant. Perditi eorum mores. CAP. VII. Perfecto universo semine matrem Acha moth cum spiritalibus hominibus, in Pleroma transituram; Demiurguin, cum animalibus, in medietatis locum; homi nem vero choicum in corruptelam abituruin. Materia igne consumenda. Blasphemia in Christi veram ex B. Virgine incarnationem. Divisio prophetiarum, et de ea rum origine. Supina Demiurgi ignoratio. CAP. VIII. Qui Scripturas detorquerent Valentiniani ad ea quæ impie lingebaut. CAP. IX. Impuguantur impiæ hæreticorum interpre tationes. CAP. X. - Totius Ecclesiæ, quam late toto orbe patet, unam et eamdem esse fidem et doctrinam; nec ex eo quod in Ecclesia alii sint aliis intelligentiores, aliquam colligi posse fidei varietatem aut mutationem. CAP. XI. Quæ sit Valentini sententia, et in quibus ab eo discrepant discipuli ejus. Secundi, Epiphanis et aliorum quorumdam dogmata. CAP. XII· Ptolemæi discipulorum, et Colorbaseorum. doctrina. CAP. XIII. - De M. rci præstigiis et nefariis artibus. Cap. XIV. — Marci hypothesis. Fingit supremam te trada instar mulieris ad ipsum descendisse, arcana nemini hactenus revelata patefacturam. Sub æmgmatica littera rum, syllabarum, sonorum et characterum farragine Va. lentinianorum Pieroma ac commenta tradit. CAP. XXXI. De Caianis. Analysis libri secundi. Præfatio. CAP. I. Deum unum esse, nec supra nec infra eum, alium Deum, vel principium, aut Pleroma, aut Potesta tem esse posse. Cap. II. Ab angelis, vel ab alio quavis, præter sen tentiam supremi omnium Patris, fabricatum non esse mundum, sed ab eodem Patre per Verbum conditum fuisse. CAP. III. - Valentinianorum Bythum et Pleroma, et Marcionis Deum repugnarę. Ab eodem factum esse mun dum, a quo mente conceptus; nec fructum esse labis et ignorantiæ. CAP. IV. Vacui et labis hæreticorum absurditas de monstratur. CAP. V. – In iis quæ continentur a Patre mundum hanc ab aliis factum non esse. CAP. VI. Ab angelis, aut a mundi fabricatore supre mum Deum ignorari non potuisse. CAP. VII. Res creatas imagines non esse Eonum. qui sursum sunt intra Pleroma. CAP. VIII. Quam abhorreat a verosimili res creatas esse umbram Pleromatis. CAP. IX. Unum esse mundi conditorem, Deum Pa trem, veteresque omnes in hac traditione cum Ecclesia consentire. CAP. X.· Quam male ab hæreticis explicentur Seri pturæ. Omnia ex nihilo, non ex subjacenti materia, crea vit Deus. CAP. XI. Hæreticos veritati nɔn credentes in profun dum erroris incidisse. Cur eos interrogare statuat Irenæus? CAP. XII. - Triacontadem hæreticorum, el deficere et redundare. Cum unitæ et inseparabiles sint eorum conju gationes, sophiam sine permistone conjugis quidpiam pali aut generare non potuisse. Logon et Sigen sunul esse nou posse. Cap. XIII. — Primum ordinem emissionis hæreticorum Dulla ratione defendi posse. CAP. XIV. Valentinum et sequaces a gentilibus do ctrinæ suæ principia, mutatis tantum nominibus, accepis se. CAP. XV. Emissionum rationem nullam afferri posse. Pergit Sige Marco narrare xxiv elemento Vel mundi Conditorem a seipso rerum rum et Jesu generationem. Hæc deliria confutat Irenæus. creandarum imagines accepisse, vel Pleroma ad alterius cujuspiam dispositionis superioris imaginem factum esse; illam vero ad alias, et sic in infinitum. Insulsa parabolarum de ove, drachmaque perdita, & Marcosiis conficta explicatio. Admonitio aucto ris de stupenda illorum vesanta. CAP. XVII. Qui res creatas secundum imaginem in visibilium conditas fingerent Marcosii. Cap. XVIII. Quæ Moysis loca in suam bypothesim de torquerent hæretici. \ Cap. XIX. Quibus Scripturæ testimoniis probarent supremum Patrem incognitum fuisse ante Christi adven turn. CAP. XVII. Quæritur qualis sit Eonum emissio, et ostenditur eam, qualiscunque ngatur, ex omni parte repugnare; ipsumque Nun, atque etiam Patrem Fo sita hæreticorum hypothesi, ignorantiæ labe maculari. CAP. XVIII.· Sophiam nec ignorantia Jaborare, nec quidquam, Patrem investigando, pali, aut in apertum discrimen venire potuisse. Enthymesin ejus ab illa se parari non potuisse, multo minus proprias affectiones haberc.

CAP. XIX, Futilia et vana esse quæ de semine suo asserunt hæretici. Alienissimum esse ab omni ratione, Demiurgum in se suscepisse hoc semen, et id tamen, et qua superiora sunt ignorasse, ac animalem esse: com ipsi suscepta duntaxat ejusdem particula spiritales se esse, et omnia intelligere glorientur. CAP. XX. Demonstrat inanes esse probationes, qui bus Eonis duodecimi perturbationes et angustias asseve rabaut, nec per Juda apostasiam et defectionem ipsas posse confirmari. Demum variis antithesibus ostendit, passionem Domini nostri nihil commune, aut fine habere cum ficta Eonis passione. CAP. XXI. Duodecim apostolos Eonum typum non case. CAP. IV. sola Ecclesia catholica, traditionis et doctrina apostolica custode, petendam esse veritatem. Hæreses novas esse, nec originem ab apostolis acceptan referre posse. CAP. V.-Christum et apostolos sine ullo mendacio, fuco et hypocrisi, nec doctrinam suam ad auditorum opi pionem componentes, unum Deum Patrem omnium con ditorem annuntiasse. CAP. VI. Neque Spiritum sanctum in scripturis Vete ris Testamenti alium Deum ac Dominum nominasse, nisi qui vere Deus est, Patrem scilicet et Filium ejus. CAP. VII. Solvit objectionem petitam e Pauli verbis 11 Cor. iv, 3, probatque Apostolum hyperbatis frequenter uti. CAP. VIII.· Solvit alteram objectionem e Christi ver bis Matth. v, 24, et ostendit solum Deum, cum initio et Bine careat, Deum ac Dominum vere dici posse; cætera omnia, cum per Verbum ejus facta sint, Dei ac Domini nomen sortiri non posse. CAP. IX.- Unum et eumdem Deum cœli et terræ con ditorem, quia prophetis prædicatus est, et ab evangelistis annuntiatum fuisse. Id primum ex Matthæi Evangelio CAP. XXII.-Triginta Eonas per tricesimum annum, quo Christum baptizatum dicunt, non repræsentari: nec Christum duodecimo post baptismum mense passum esse, sed quadragenario majorem mortuum fuisse; quæ pecu liaris Irenso sententia est. CAP. XXIII. Mulierem profluvio sanguinis laboran tém perturbati Æonis typum non esse. probatur. Vana et insulsa esse argumenta quæ ex numeris, litteris et syllabis ducunt hæretici. Solvit objectionem, et ostendit Deum non esse ad litteras, syllabas et numeros exigendum, sed numeros, et ea quæ facta sunt, regula veritatis pensari debere. Omnia ex uno et eodem Deo esse, nec curiosius investiganda quæ mentis humanæ, Deo longe inferioris, captum superant. CAP. XXVI. Imperitos et idiotas Deum sincere dili gentes præferendos esse iis qui inflati sunt vanæ scientiæ persuasione. curiosis ac superfluis quæstionibus tem perandum. CAP. XXVII. Ex parabolis, quibus multiplex potest subesse sensus, obscura explicanda non esse, sed ex iis quæ clare et aperte posita sunt in Scripturis. CAP. XXVIII. Sic inquirenda esse Dei mysteria, ut a regula veritatis et a vera de Deo scientia nunquam de flectamus. Scripturis sacris adhibendam esse fidem, nec plura a nobis temere investiganda, quæ Deo committi debent, ac mentis nostræ limites excedunt. Et hoc esse vitium hæreticorum, quod nihil Deo reservent, sed teme re omnia scrutentur. Hinc in tam portentosos errores lapsos eos esse demonstrat. CAP. X.- Argumenta ex Luce et Marci Evangeliis. CAP. XI. - Idem probat ex Joannis Evangelio, quod ex tribus aliis jam probavit. Tum concludit quatuor esso Evangelia, nec plura, nec pauciora, et hujus numeri my sticas rationes affert. CAP. XII.- Quæ sit reliquorum apostolorum doctrina. CAP. XIII.· Adversus eos qui dicunt tantum Paulum ex apostolis coguovisse veritatem. CAP. XIV. Si quae occultiora mysteria præ aliis sci visset Paulus, ea Lucas assiduus illius comes, laborumque consors et particeps, ignorare non potuisset; nec latere eum veritas potuit, per quem solum pluis ac maxime necessaria evangelica historiæ capita novimus. CAP. XV.Ebionæos constringit, qui Pauli auctorita tem elevabant, hancque confirmat ex Luce scriptis, quæ universa atque integra admitti necesse est. Tum Gnosti corum hypocrisi, dolis ac superbia castigatis, concludit ex bactenus dictis, apostolos eorumque discipulos unicum Deum mundi creatorem novisse ac prædicasse. CAP. XVI. Ex apostolorum scriptis demonstrat unum et eumdem esse Jesum Christum, unigenitum Del Filium, verum Deum ac verum hominem. CAP. XVII. Non Christum aut Salvatorem, sed Spiri tum sanctum in Jesum descendisse docent apostoli. Cur descenderit, explicatur. CAP. XXIX. Repugnare quod asserunt hæretici ani mas quasdam in Pleroma, alias in medietatem abituras, corporibus salutis expertibus. CAP. XXX. – Vesanam hæreticorum impietatem casti gat, qui se spiritales, Demiurgum vero animalem esse dicebant. CAP. XXXI. Summatim perstringit ea fere omnia, quæ toto hoc libro fuse disseruit, speciatim contra Valen tinianos, eadem in reliquos etiam hæreticos dici posse confirmans. Cap. XXXII. — Flagitiosa eorum dogmata confutat, qui nullum non operationis genus experiendum esse, actio nesque sola opinione humana justas aut injustas, ac ani mam suam Jesu animæ similem, imo interdum meliorem esse impie asserebant. Cap. XXXIII. Animas e corporibus in corpora migrare, absurdum dogma multiplici ratione impetitum. 830 CAP. XXXIV. Animas non modo quæ in corpore ges serint meminissé, sed et immortales perseverare, tametsi initium habuerint. CAP. XXXV. - Basilidis hypothesim, Gnosticorumque, qui prophetas a diversis diis inspiratos oracula fudisse dicebant, errorem refellit. Analysis libri tertii. CAP. XVIII. Redit ad susceptum argumentum, pro balque tum ex Pauli, tum ex ipsius Domini verbis, Chri stum a Jesu dividendum non esse, nec Filium Dei specie Leuus, sed vere hominem factum esse. CAP. XIX. Jesum Christum non merum hominem ex stitisse ex Josephi satu progenitum; sed verum Deum ab altissimo Patre genitum, et verum hominem ex Virgine natum. CAP. XX. - Deum ex lapsu hominis patefecisse quam sit patiens, beuignus, misericors et potens ad salvandum; atque idcirco ingratissimum esse hominem, si suæ sor tis acceptique benedicii immemor gratiam nou referat. CAP. XXI.Prophetiam Isaia VII, 14, a prava inter pretatione Theodotionis, Aquila, Ebionitarum ac Judæo rum vindicat, auctoritatenique versionis Septuaginta in terpretum commendat, ac demum pluribus argumentis confirmat Christum e Virgine natum esse. Præfatio. CAP. XXII. Christum veram carnem ex Virgine con ceptam et natam sumpsisse. CAP. I. - Apostolos non prius Evangelium prædicasse, Scriptisque mandasse, quam Spiritus sancti donis ac vir tutibus instructi essent. Ab illis unum Deum, cœli et terræ conditorem, annuntiatum fuisse. CAP. II. Quod neque Scripturis, neque traditioni bus obsequantur hæretici. Traditione apostolorum, continua episcopo rum ab iis institutorum successione in Ecclesiis servata, hæreticos invicte confutat. CAP. XXIII. Contendit adversus Tatianum divinæ æquitati ac misericordiæ consentaneum fuisse, ut Adam primus omnium salutem a Christo consequeretur. CAP. XXIV. - Summatim repetit quæ hactenus adver sus varias Gnosticorum impietates disservit. Hæreticus vero ad omnem doctrinæ ventum fluctuantibus opponit unam, sibíque semper et ubique constantem Ecclesio doctrinami. CAP. XXV. Regi hunc mundum providentia unius

Del qui infinita simul præditus sit justitia, ut malos ple etat, atque bonitate, ut piis benefaciat et salutem imper tiatur. Analysis libri quarti. Præfatio. CAP. 1. - Christum unum solum Deum ac Patrem et cognovisse et docuisse discipulos. CAP. II. - Probat apertis tum Moysis, tum aliorum prophetarum, quorum sermones Christi sunt, testimoniis, eam et anum et solum Deum esse, mundi conditorem, quem Dominus annuntiabat, et quem Patrem suum esse dicebat. CAP. III. Respondet cavills Gnosticorum: non id circo Deum verum mutari aut desinere esse, quod colum sedes ejus, et terra suppedaneum pedum ejus, præter eant. CAP. IV. Respondet alteri objectioni, et probat ever sa licet et derelicta Hierosolyma, quæ magni Regis civi tas erat, nihil de suprema Dei majestate ac potentia decessisse: id enim sapientissimo ejusdem Dei consilio factum fuisse. CAP. V.. Redit ad susceptum argumentum, et osten dit unicum esse Deum a lege et prophetis annuntiatum, quem Christus Patrem suum confitetur, quique per Ver bum suum, unum cum eo Deum vivum notum in utroque Testamento se fecit hominibus. CAP. VI. Explicat Christi verba Nemo cognoscit Patrem nisi Filius, etc., quibus abutebantur hæretici, at probat, ut revelante Patre Filium, sic revelante Filio Pairem nunquam non cognitum fuisse. CAP. VII. Exorsam orationem repetit, et estendit Abraham revelante Verbo cognovisse Patrem et Filii Dei adventum. Hinc exsultasse videntem Christi diem, quo promissa sibi facta adimplenda erant. Cujus quidem ex sultationis fructus ad posteros, fidei Abrahæ consortes manavit, ad Judæos vero Dei Verbum rejicientes non pervenit. CAP. VIII. Vanos esse Marcionem et asseclas, qui Abraham a salute per Christum impertita excludunt Christum enim non Abraham modo, sed et semen ejus in libertatem asseruisse, legem implendo, non solvendo, dum etiam Sabbatis curabat. CAP. IX. Utriusque Testamenti unum esse auctorem, Înem scopumque præcipuum. CAP. X. Veteris Testamenti Scripturas, eas potissi mum quæ a Moyse exaratæ sunt, Filii Dei ubique passim meminisse, ejusque adventum et passionem clarissime prænuntiasse, ac proinde ab uno et eodem Patre inspi rante manasse. CAP. XI. Veteres prophetas et justos prænovisse adventum Christi, huncque videre et audire ardentius appetiisse ipso per Spiritum sanctum se in Scripturis revelante, et sine sui mutatione novis in dies beneficiis homines ditante, posteriores tamen cumulatius prioribus. CAP. XII. Eumdem esse utriusque legis auctorem bine liquido patere, quod Christus traditiones et mores veteri repugnantes damnaverit, summa vero et eminen tiora hujus præcepta confirmaverit, ac seipsum Mosaicæ legis finem esse docuerit. CAP. XIII. - Christum naturalia legis præcepta non dissolvisse; imo potius implevisse, extendisse et amplias se qui veteris legis jugum ac vincula ideo abstulit, ut homo am liber ea fiducia ac pietate, quæ filios decet, Deo pareret. CAP. XIV. Si quid obsequii exigat ab homine Deus, si hominem condiderit, vocaverit ac legibus informaverit, uni hominis saluti consulit; non homine indigens, sed in hunc beneficia gratis omnino conferre studens. 1010 Qui legem naturalem seu Decalogum ho minum cordibus primum inscribere satis habuerat Deus, Hebræorum, libertate sua abutentium, concupiscentiam graviori legis Mosaice jugo refrenare, imo et leges quas dam particulares ob duritiam cordis eorum statuere postmodum necesse habuit. CAP. XVI. Nec circumcisionis, nec aliarum cæremo niarum legalium virtute collatam esse perfectam justi tiam atque abrogata hæc a Christo fuisse, vigente sem per, imo invalescente qua nunquam non astricti fuerunt homines, becalogi lege. CAP. XVII. Deum veteribus et typicis oblationibus ac sacrificiis non indiguisse, nec per ea homines veram justitiam consequi potuisse. Idcirco iis abrogatis novum ac verum Novi Testamenti sacrificium ipsius corporis ac sanguinis Christi institutum fuisse, toto orbe nomini Do miui offerendum. CAP. XVIII. - In sola Ecclesia catholica cum simplici tate el justitia offerri verum ac purum sacrificium, eu charistiam videlicet, quæ est ipsum corpus et sanguis Christi. CAP. XIX. Terrena quidem cœlestium typos esse posse: sed ipsa cœlestia aliarum rerum supernarum et ignotarum typos, aut Deum nobis notum alterius ignoti typum sine insania dici non posse. CAP. XX. Unum Deum per Verbum et Spiritum sanctum omnia quæ in mundo sunt condidisse: atque in visibilem licet in hac vita, et incomprehensibilem, non tamen ignotum esse; utpote quem opera prædicent, et cujus verbum multis modis semper videndum se el co gnoscendum præbuerit. CAP. XXI. Unam et eamdem fuisse Abrahæ fidem et nostram hanc vero veterum patriarcharum et dictis et factis præsignificatam fuisse. CAP. XXII. Christum non venisse propier unius sæ culi homines, sed propter omnes qui juste ac pie viventes, in ipsum crediderant, ac deinceps credituri erant. 1016 CAP. XXIII.· Patriarchas et prophetas Christi adven tum præsignificantes, viam posteris ad Christi fidem mu niisse, ideoque minorem apostolorum laborem fuisse, quod fructum alieni laboris colligerent. CAP. XXIV. Difficiliorem fuisse gentium quam Ju dæorum conversionem; majorem proinde apostolorum laborem qui illi, quam qui huic operam navabant. 1049 CAP. XXV. Utrumque Testamentum in Abrahamo et in Thamaris partu præsignatum fuisse: unum vero utriusque Testamenti Deum esse. CAP. XXVI. Thesaurus absconditus in Scripturis Christus, hujus adventu ac cruce patefactos; Scripturarum vero expositionem doctrinæque veritatem a solis episco pis, qui in Ecclesia catholica successiouem habent ab apostolis, petendam esse. CAP. XXVII. Veterum lapsus, in quos animadvertit Deus, ipso providente litteris mandatos esse, ut iis eru diamur, nec superbiamus. Non igitur hinc colligendum alium Deum esse ab eo quem Christus prædicavil; li mendum potius ne unus et idem Deus, quí puenas ab an tiquis sumpsit, graviores a nobis repetat. CAP. XXVIII. Insipientes esse, qui Christi miseri cordiam exaggerantes, judicium tacentes, majoremque Novi Testamenti gratiam spectantes; majoris vero, quam a nobis exigit, perfectionis obliti, alterum Deum a Crea tore statuere nituntur. CAP. XXIX. Dissolvit argumentum Marcionitarum, quo Deum malorum auctorem probare nitebantur, quod Pharaonem et ministros ejus excæcaverit. CAP. XXX. Diluit aliud Marcionitarum argumentum, quod nimirum Hebræi, jubente Deo, spoliassent Egy plios. Cap. XXXI. — Quod Scriptura non redarguit, veteri‐ bus crimini temere dandum non esse, sed typum in eo quærendum: quod probatur exemplo incestus a Lot com missi. CAP. XXXII. — Utriusque testamenti unum Deum au ctorem esse, senioris apostolorum discipuli auctoritate confirmat. CAP. XXXIII. Quisquis unum Deum utriusque Testa menti auctorem esse confitetur, et Scripturas apud Eccle siæ presbyteros accurate legit, hic vere spiritalis disci pulus est; atque vera agnitione, quæ in sola Ecclesia catholica reperitur, illustratus, quæcunque de Christo ac Novi Testamenti libertate prænuntiarunt prophetæ, per spicit, et recte interpretatur. Cap. XXXIV. Adversus Marcionitas, ab uno et eodem Deo prophetas exstitisse ex eo probat, quod quacunque de Christo Novi Testamenti libertate ac futura hominum renovatione prædixerunt, in unum Christum nostrum, a quo impleta sunt omnia, nec in alium conveniant. CAP. XXXV. Vana et insana esse, quæ de varite Scripturarum principiis comminiscebantur Valentiniani et Gnostici, nec proinde prophetas (multo minus Christus)

partim a summitate, partim a medietate, partim a De miurgo afflatos, locutus fuisse. CAP. XXXVI. - Ab uno et eodem Patre missos esse prophetas, a quo et Christus missus est. CAP. XXXVII. Homines liberos esse et eligendi fa eultate præditos; nec proinde quosdam natura bonos, quosdam natura malos esse. bomo. Cur non ab initio perfectus factus est CAP. XXXIX. Bonum a malo discernendi facultatem homini inditam esse, ut sua voluntate et eléctione, nulla VI coactus, Del mandata peragat, quo ab eo perficiatur, malaque rebellibus parata a se avertat. CAP. XL. - Unum et eumdem Deum Patrem poenas infligere reprobis, ac electis præmia tribuere. CAP. XLI.Qui Deo non credunt, ipsique non obe diunt, angeli et fil diaboli sunt; non natura quidem sed imitatione. Epilogus hujus libri et scopus sequentis. 1115 Analysis libri quinti. Præfatio. CAPUT I. Solus Christus divina nos docere, ac redimere potuit, idemque, ut nos repararet, non opinionę, sed reipsa, Spiritus sancti operatione ex Maria Virgine carnem assumpsit; adversus Valentini et Ebionis vanita tes. CAP. II.. Christus non venit in aliena, cum sna nos gratia visitavit, et carni nostræ contulit capacem esse salutis, verum pro nobis sanguinem fundendo, veramque carnem suam nobis in eucharistia exhibendo. CAP. III. In infirmitate carnis humanæ elucet virlus et gloria Dei, qui corpus nostrum resurrectionis et im mortalitatis particeps efficiet; ipsique ævo sempiterno frui concedet, cui exiguam et communem hanc vitam lar gitur. CAP. IV.. Falluntur qui, præter mundi fabricatorem, alterum Deum Patrem confingunt; quem infirmum eţ inutilem, aut malignum et invidum esse necesse est, si corporibus nostris vitam æternam præstare vel non pos sit, vel nolit. CAP. V. Priscorum vita longæva, Eliæ et Enoch cum propriis corporibus translatio, una cum Jonæ, Ananiæ, Azariæ et Misaelis in summis periculis conservatione, evidenter ostendunt Deum excitare posse corpora nostra ad vitam æternam. CAP. VI. Integrum et perfectum hominem, corpore et anima constantem et conjunctum, salvum faciet Deus. cum eum Verbum assumpserit, et donis Spiritus sancti ornaverit, cujus corpora nostra templa sunt et dicantur. CAP. VII. Quia Christus in carne nostra resurrexit, consequitur nos in eadem resurrecturos; cum etiam re surrectio nobis promissa ad spiritus naturaliter immorta les referri non debeat, sed ad corpora ex se mortalia. CAP. VIII. - Dona Spiritus sancti, quæ recipimus, præ parant nos ad incorruptelam, spiritualesque reddunt, et à carnalibus discernunt: qui mundis et immundis anima libus in lege significantur. CAP. IX. Quomodo intelligendus sit locus Apostoli, quo hæretici abutebantur: «Caro et sanguis regnum Dei non possidebunt. › CAP. X.-Superiora probat similitudine ducta ab olea stro, cujus qualitas tantum, non natura per insitionem mutatur; ostendit quoque hominem sine Spiritu, nec fructus edere, nec regnum Dei possidere posse. 1147 CAP. XI. - De carnalium et spiritualium operibus, ablutioneque spirituali non ad corporum substantiam, sed pristinæ vitæ conversationem referenda. CAP. XII. - De differentia mortis et vitæ, afflatus vitæ et spiritus vivificantis; et quomodo eadem substantia car nis, quæ mortua est, reviviscit. CAP. XIII. Maximum specimen resurrectionis habe mus in mortuis a Christo auscitatis: cordaque nostra ca pacia esse vitæ æternæ eo astenduntur, quod nunc Spiri Lum Dei recipiant. CAP. XIV. Nisi caro servanda esset, carnem ejusdem qubstantiæ cum nostra Verbum non assumpisset; qua propter nec per ipsum essemus reconciliati. CAP. XV. Testimoniis Isaiæ et Ezechielis probat re surrectionem, eumdemque Deum nos resuscitaturum esse, qui creavit. CAP. XVI. • Cum in terram corpora nostra revertan tur, sequitur ea inde substantiam habere. Item Verbi ad ventu clarius in nobis imago Dei apparuit. CAP. XVII..· Deus et Dominus, Pater et creator uni versorum, unicus et solus est, qui nos in Christo dilexit, præcepta dedit, et remisit nobis peccata; cujus Filium et Verbum sese Christus probavit, cum peccata condonaret. CAP. XVIII. Creaturas universas, quibus Deus Pater et ejus Verbum utuntur, sua propria virtute et sapientia condiderunt; non ex labe, aut ignorantia; alias nunquam carnem assumpsisset Dei Filius, qui omnem a Patre po testatem accepit. CAP. XIX.· Cum Eva inobediente et prævaricatrice comparatur B. Virgo Maria, illius advocata; referunturque varie et dissidentes hæreses. Cap. XX. Audiendi sunt pastores, quibus apostoli commiserunt ecclesias, unam et eamdem salutis doctrinam habentes; fugiendi autem hæretici, et in fidei mystertis sobrie sapiendum. CAP. XXI. Caput omnium quæ prædicta sunt, Christus est; quem hominem assumere, a Patre universorum creatore mitti, et a Satana tentari oportuit, ut promis siones adimpleret, et gloriosam consummatamque victo riam reportaret. CAP. XXII... - Dominus verus, et Deus unus a lege de claratur, et in Evangelio per Christum ejus Filium ma nifestatur; quem solum adorare, et ab illo omnia bona exspectare oportet, non a Satana. CAP. XXIII. Diabolus assuetus est mendaciis, quibus seductus Adam sexto creationis die peccavit, quo tandem per Christum reparatus fuit. CAP. XXIV. - De diaboli perpetuo mendacio, potesta tibus quibus non parere oportet, atque imperiis terrenis, quatenus a Deo, non a diabolo constituantur. CAP. XXV. Antichristi fraus, superbia, et tyranni cum regnum, prout a Daniele et Paulo descripta sunt. CAP. XXVI. Quia Joannes et Daniel prædixerunt im perii Romani dissolutionem et desolationem, quæ finem muodi et regnum Christi æternum præcedet; refelluntur alium a Demiurgo Patrem confingentes Gnostici, Satana organa, quorum opera nunc Deum aperte blasphemat. CAP. XXVII.· De futuro judicio per Christum, commu nione et separatione divina, atque infidelium pœnis æter nis. CAP. XXVIII. - De piorum et impiorum discrimine, apostasia futura sub Antichristo, atque mundi consumma tíone. CAP. XXIX. Universa ad utilitatem hominum facta esse; et de Antichristi dolis, nequitia, vi apostatica, a diluvio et deinceps in Ananiæ, Azariæ et Misaelis perse cutione præßgurata. CAP. XXX. Certus quidem est numerus nominis An tichrist; sed de hoc nihil temere affirmandum, cum mal tis nominibus is aptari queat; et cur aperte a Spiritu san cta explicatum non fuerit; ac de regno morteque illius. CAP. XXXI. - Confirmatur reservatio corporum nostro rum morte, resurrectione et ascensione Christi; animæ sanctorum interea tempus illud exspectant, ut perfectam consummatamque gloriam percipiant. CAP. XXXII.-In ea carne, qua sancti multas hic ærum nas pertulerunt, laborum suorum fructus percipient; maxime cum id omnis creatura exspectet, ac Deus Abraha et semimi ejus promittať. CAP. XXXIII. Propositum eonfirmat promissionibus lis quibus Christus se de generatione vitis in regno Pa tris bibiturum. esse recepit, simul et mercedem centu um, et prandia promisit; quod etlonge antea benedictio præsignarai, uti Papias et seniores sunt interpre tali. CAP. XXXIV. Sententiam suam de temporali et ter reno sanctorum regno a resurrectione claudit variis isaiæ, Ezechielis, Jeremiæ et Danielis testimoniis, atque para bola vigilautium servorum, quibus se ministraturum Do minus pollicetur.