(GALLAND, Vet. Patrum Bibkosh. tom. XII, p. 111, 4.) 1. In excudendo scriptoris hujus opere cui titulus: De contemptu mundi, illud inscripsimus sancto Isaaco presbytero Ecclesiæ Antiochenæ, (de quo verba facit Gennadius quem et Marcellinus exscribit) Patricio et Ricimere coss., auctoritate nimirum Trithemii Naironi Combefisii aliorumque in errorem abrepti. At vero postmodum ab Assemano et Fabricio meliora edocti, presbyterum An tiochenum a Ninivitarum episcopo de quo hic sermo, nunc demum distinguimus; cum prior integro fere sæculo posteriorem antecessisse agnoscatur. Isaacus enim senior Gennadianus scripsit adversus Nestorianos et Eutychianos; ruinam etiam Antiochiæ eleganti carmine planxit. Atqui, ut verbis utar V. C. Nestorius anno Christi 429 hæresim suam publicavit; Eutyches vero circa annum Chri sti 448; Antiochiæ demum ruina contigit anno 459. Neque diu post illam cladem Antiochenam super stitem eum fuisse colligimus ex ipso Gennadio, qui supremum diem clausisse ipsum tradit Leone et Majoriano imperantibus, ut recte habent vetusti codices mss. Vaticanus et Corbeiensis; non autem Leone et Marciano, ut mendose vulgati. Leo siquidem Marciano defuncto succedit, inquit Marcellinus, Constantino et Rufo coss. ejusque voluntate Majorianus apud Ravennam Cæsar est ordinatus. At Majorianus Occidentis imperio simul ac vita spoliatus fuit anno 461, Dagalaifo et Severino coss. De cessit igitur magnus Isaacus presbyter circa annum 460, cum ultra annum 461 ejus obitus differri non possit, quo vitam cum morte commutavit Majorianus; neque retrahi ante annum 459, quo ipse An tiochiæ urbem gravi terræ motu concussam ac disjectam carmine lugubri planxit. Clađem namque Antiochenam eo anno contigisse, secus atque Scaliger, Calvisius, Petavius ac Pagius censuerunt, ex probatis auctoribus evincere studet vir doctissimus cujus modo meminimus; qui et ejusdem sancti Isaaci opera ex codicibus mss. Vaticanis late recenset. II. Jam vero, ut de nostro Isaaco Syro Ninives urbis episcopo sermonem habeamus, operæ pretium fuerit hic paucis contrahere, quæ fuse de eo refert laudatus Assemanus ex anonymi præfatione ad ejusdem Isaaci opera, quæ Arabico quidem sermone, sed litteris Syriacis exstant in codice Nitriensi xx. Ex eo itaque scriptore intelligimus præfatum Isaacum Syrum genere monasticam vitam in cœnobio Sancti Matthæi fuisse professum: ubi doctrina et ascetica observantia præstans, postquam vitæ cœno biticæ institutis rite perfunctus fuisset, in cellulain a monasterio dissitam secessit, ibique ab hominum consortio segregatus diu permansit. Verum cum ejus doctrinæ et sanctitatis fama percrebuisset, ad sedem magnæ urbis Ninives ſuit evectus. At vero vel ipsa prima ordinationis die, ob duorum litigan tium insolentiam, rursum solitariæ vitæ studio ductus episcopatu se abdicavit ac Scetensein eremuin petiit; ibique ad obitum usque commoratus, ad summum sanctimoniæ culmen pervenit. Quæ quidem ex anonyino summatim descripta cujus modo mentionem fecimus, plane evincunt, ut jure arguit Asse manus, Lambecii et Cavei conjecturam nequaquam esse admittendam, existimantium nostrum Isaacum post abdicatum episcopatum ex eremo in Italiam venisse, ac prope Spoletum in asceterio ab ipso condito reliquum suæ vitæ tempus transegisse: quo semel posito, unum eumdemque cum Isaaco Gennad. De script. eccl. cap. 66. Trithem. lib. De script. eccl. cap. 147. Nairon. Eropl. part. 1. cap. 2, num. 22. Combef. Bibl. PP. concion. tom. I, in Re cens. auct. p. 25. Asseman. Bibl. Orient, tom. I. pagg. 207 et 444 seqq. Fabric. Bibl. Gr. tom. X, pagg. 168 seqq. Asseman. 1. c. pagg. 207, 210 et 214. Marcellin. in Chron. Assem. Biblioth. Orient. tom. I, cap. 34, pagg. 444 seqq. Lambec. Comment. lib. v, pagg. 74 seqq. Cav. Hist. litter. tom. I, pag. 519.