EPISTOLA. AD CONSTANTIAM AUGUSTAM Εὐσεβίου ἐπιστολὴ πρὸς Κωνσταντίαν τὴν βασί- Eusebii Pamphili epistola ad Constantiam Auguλισσαν Ἐπεὶ δὲ και περί τινος εἰκόνος ὡς δὴ τοῦ Χριστοῦ γέγραφας, εἰκόνα βουλομένη σοι ταύτην ὑφ' ἡμῶν πεμφθῆναι· τίνα λέγεις καὶ ποίαν ταύτην, ἣν φῂς τοῦ Χριστοῦ εἰκόνα; [Οὐκ οἶδα πόθεν αὐτὴ ὁρμηθεῖσα τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν διαγράψαι εἰκόνα προστάττεις. Ποίαν τοῦ Χριστοῦ εἰκόνα ἐπιζητεῖς; | Πότερον τὴν ἀληθῆ καὶ ἀμετάλλακτον, καὶ φύσει τοὺς αὐτοῦ χα ρακτῆρας φέρουσαν· ἢ ταύτην ἣν δι' ἡμᾶς ἀνείληφεν, τῆς τοῦ δούλου μορφῆς περιθέμενος τὸ σχῆμα; [ Ὁ γὰρ τοῦ Θεοῦ Λόγος καὶ Θεὸς, μορφὴν δούλου λαβών, ἐν ὁμοιώματι σαρκὸς ἁμαρτίας τὴν ἁμαρτίαν κατέκρινεν, η φησιν ὁ θεῖος Απόστολος. Οὕτως ἡμᾶς τῆς παλαιᾶς πικρίας καὶ δαιμονικῆς δουλείας τῷ τιμίῳ αἵματι λυτρωσάμενος ἀπηλευθέρωσεν. Δύο οὖν μορφῶν αὐτῷ παρισταμένων] περὶ μὲν τῆς τοῦ Θεοῦ μορφῆς οὐδὲ αὐτὸς ἡγοῦμαι σε ζητεῖν, ἅπαξ παρ' αὐτοῦ παιδευομένην, ὅτι οὔτε τὸν Πατέρα τις ἔγνω, εἰ μὴ ὁ Υἱὸς, οὐδ᾽ αὐτὸν Υἱὸν γνοίη ποτέ τις ἐπαξίως, εἰ μὴ μόνος ὁ γεννήσας αὐτὸν Πατήρ.... ᾿Αλλὰ γὰρ πάντως τῆς τοῦ δούλου μορφῆς ἐπιζητεῖς καὶ οὗ δι' ἡμᾶς περιεβλήθη σαρκίου. Ἀλλὰ καὶ τοῦτο τῇ δόξῃ τῆς θεότητος ἀνακεχρᾶσθαι μεμαθήκαμεν, καὶ καταπεπόσθαι τὸ θνητὸν ὑπὸ τῆς ζωῆς. [Καὶ οὐ τί που θαυμαστὸν, εἰ μετὰ τὴν εἰς οὐρανοὺς ἄνοδον τοιοῦτόν που πέφηνεν, ὁπότε καὶ ἐν ἀνθρώποις ἔτι βιοτεύων ὁ Θεὸς Λόγος, τοῖς ἐγκρίτοις τῶν ἑαυτοῦ λόγων προαῤῥαβωνιζόμενος τὴν θέαν τῆς αὐτοῦ βασιλείας, μεταβαλὼν τὴν τοῦ δούλου μορ φὴν, αὐτὴν ἐκείνην ἐπὶ τοῦ ὄρους ὑπὲρ τὴν ἀνθρωπείαν φύσιν ἐπιδέδεικται· ὅτε τὸ μὲν πρόσωπον αυ τοῦ ἀπήστραψεν ὡς ὁ ἥλιος, τὰ δὲ ἱμάτια ὡς τὸ φῶς.] Τίς οὖν τῆς τοσαύτης ἀξίας τε καὶ δόξης τὰς ἀποστιλβούσας, καὶ ἀπαστραπτούσας μαρμαρυγάς οἷός τε ἂν εἴη καταχαράξαι νεκροῖς καὶ ἀψύχοις χρώμασι καὶ σκιογραφίαις, οπότε μηδὲ ἐμβλέψαι αὐτῷ [τοῦτον ὀφθέντι τὸν τρόπον,] οἱ θεσπέσιοι ὑπέμειναν μαθηταί, οἵ γε ἔπεσον ἐπὶ πρόσωπον, ἀφόρητον αὐτοῖς τὸ θεώμενον ὁμολογήσαντες; Εἰ δ' οὖν τότε ἡ ἐν σαρκὶ αὐτοῦ μορφὴ τοσαύτης έλαχε δυνάμεως, πρὸς τῆς ἐνοικούσης αὐτῇ θεότητος ↑ Rom. viii, 3. Ex notis J. Boivin. ad Nicephori Gregora Historic Byzantinæ lib. xix, cap. 3, nun. 4. Uncis inclusa ex cod. Reg. 1980 primus edidit Boivin. Reliqua jam edita erant in actis concilii Nicæni 11. Hanc epistolam, qua imaginum cultus aperte improbatur, Eusebii esse aiebant Iconomachi; et orthodoxi' quoque fatebantur. Verum cum idem Ensebius in Historia sua ecclesiastica (lib. vii, cap. 18) celebret mulierem Syrophonissam, quæ sanguinis profluvio liberata, statuam Christo liberatori erexerat, idcirco a quibusdamn dubitatum est an illa epistola esset reipsa Eusebii. Sed tantum abest ut ejusmodi arguimento constet non scriptam eam, tum Historiæ Ecclesiastica, tum ejus quam dicimus epistolæ. Nam quod a muliere Syrophonissa factum in Historia ecclesiastica narratur, idipsum ibidem εθνικῇ συνηθείᾳ hoc est consuetudine ethnica, seu usu apud PATROL. GR. ΧΧ. G stam. Quoniam scripsisti etiam de quadam imagine, quasi Christi, hancque imaginem tibi a nobis mitti voluisti, quam qualemve dicis istam quam Christi imaginem esse contendis? Nescio quidem quid te impulerit, ut Salvatoris nostri depingi imaginen jubeas. Quamnam Christi imaginem desideras? Utrum veram et immutabilem et revera vultum ejus referentem, an eam quam propter nos acce pit, servilis formæ habitum induens? Nam Dei Verbum et Deus, formam servi accipiens, similitudine carnis peccati ¹ peccatum condemnavit, uti dicit divinus Apostolus. Sic nos a priore amaritudine et diabolica servitute per sanguinem pretiosum redemptos liberavit. Cum igitur duæ forma ei competant, divinam quidem formam nequaquam puto te quærere, quippe quæ semel ab eo sis edocta, quod neque Patrem novit quisquam, nisi Filius, neque ipsum Filium digne noverit quis unquam, nisi solus Pater qui eum generavit..... Sed enim omnino formam servi desideras, et quam propter nos induit carnem. Sed etiam hanc gloria divinitatis temperatam, et mortale a vita absorptum fuisse didicimus. Neque ullo modo mirum, si post ascensionem in cœlos tale quid apparuit, quandoquidem, etiam inter homines adhuc degens, Deus Verbum, electis doctrinæ suæ (discipulis) quasi piguus concedens aspectum regni sui, transmutata servi forma, illa ipsa, quæ est supra naturam humanam, indutus in monte conspectus est, quando facies ejus affulsit uti sol, et vestimenta uti lux. Quis igitur tantæ dignitatis atque gloriæ radios fulgentes ac splendentes efformare potuerit mortuis inanimatisque coloribus et picturis, siquidem aspicere cum (tali modo apparentem) ne divini quidem sustinuerunt ejus discipuli, utpote qui prolaberentur in faciem, haud ferendum ipsis visum confitentes? Si igitur tunc tantam vim habuit carnalis ejus forma, a divinitate inhabitante transfigurata, quid dicendum erit, postquam mortalitate exuta et interitu deposito, servilis formæ speciem in Domini ac gentes jam inde antiquitus recepto, factum esse dicitur; quem scilicet usum minime probabat Eusebius. Addlo γάρ. Addlo ούν. ᾿Αλλὰ περί, in Acl. concil. Nican. n. Πρός, ibid. Την εικόνα, ibid. Μαθητῶν, apud Gregoram. cod. Reg. no 2952, Γ. 50, verso. Τοιαύτης, in Acl. concil. Nic, I. *H ibid. Προσβλέψαι, ibid. Αὐτῷ ἐπὶ τοῦ ὄρους, ibid. Εἰ γοῦν, ibid. (64 'H Evoapxos, ibid.

EPISTOLA. AD CONSTANTIAM AUGUSTAM Εὐσεβίου ἐπιστολὴ πρὸς Κωνσταντίαν τὴν βασί- Eusebii Pamphili epistola ad Constantiam Auguλισσαν Ἐπεὶ δὲ και περί τινος εἰκόνος ὡς δὴ τοῦ Χριστοῦ γέγραφας, εἰκόνα βουλομένη σοι ταύτην ὑφ' ἡμῶν πεμφθῆναι· τίνα λέγεις καὶ ποίαν ταύτην, ἣν φῂς τοῦ Χριστοῦ εἰκόνα; [Οὐκ οἶδα πόθεν αὐτὴ ὁρμηθεῖσα τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν διαγράψαι εἰκόνα προστάττεις. Ποίαν τοῦ Χριστοῦ εἰκόνα ἐπιζητεῖς; | Πότερον τὴν ἀληθῆ καὶ ἀμετάλλακτον, καὶ φύσει τοὺς αὐτοῦ χα ρακτῆρας φέρουσαν· ἢ ταύτην ἣν δι' ἡμᾶς ἀνείληφεν, τῆς τοῦ δούλου μορφῆς περιθέμενος τὸ σχῆμα; [ Ὁ γὰρ τοῦ Θεοῦ Λόγος καὶ Θεὸς, μορφὴν δούλου λαβών, ἐν ὁμοιώματι σαρκὸς ἁμαρτίας τὴν ἁμαρτίαν κατέκρινεν, η φησιν ὁ θεῖος Απόστολος. Οὕτως ἡμᾶς τῆς παλαιᾶς πικρίας καὶ δαιμονικῆς δουλείας τῷ τιμίῳ αἵματι λυτρωσάμενος ἀπηλευθέρωσεν. Δύο οὖν μορφῶν αὐτῷ παρισταμένων] περὶ μὲν τῆς τοῦ Θεοῦ μορφῆς οὐδὲ αὐτὸς ἡγοῦμαι σε ζητεῖν, ἅπαξ παρ' αὐτοῦ παιδευομένην, ὅτι οὔτε τὸν Πατέρα τις ἔγνω, εἰ μὴ ὁ Υἱὸς, οὐδ᾽ αὐτὸν Υἱὸν γνοίη ποτέ τις ἐπαξίως, εἰ μὴ μόνος ὁ γεννήσας αὐτὸν Πατήρ.... ᾿Αλλὰ γὰρ πάντως τῆς τοῦ δούλου μορφῆς ἐπιζητεῖς καὶ οὗ δι' ἡμᾶς περιεβλήθη σαρκίου. Ἀλλὰ καὶ τοῦτο τῇ δόξῃ τῆς θεότητος ἀνακεχρᾶσθαι μεμαθήκαμεν, καὶ καταπεπόσθαι τὸ θνητὸν ὑπὸ τῆς ζωῆς. [Καὶ οὐ τί που θαυμαστὸν, εἰ μετὰ τὴν εἰς οὐρανοὺς ἄνοδον τοιοῦτόν που πέφηνεν, ὁπότε καὶ ἐν ἀνθρώποις ἔτι βιοτεύων ὁ Θεὸς Λόγος, τοῖς ἐγκρίτοις τῶν ἑαυτοῦ λόγων προαῤῥαβωνιζόμενος τὴν θέαν τῆς αὐτοῦ βασιλείας, μεταβαλὼν τὴν τοῦ δούλου μορ φὴν, αὐτὴν ἐκείνην ἐπὶ τοῦ ὄρους ὑπὲρ τὴν ἀνθρωπείαν φύσιν ἐπιδέδεικται· ὅτε τὸ μὲν πρόσωπον αυ τοῦ ἀπήστραψεν ὡς ὁ ἥλιος, τὰ δὲ ἱμάτια ὡς τὸ φῶς.] Τίς οὖν τῆς τοσαύτης ἀξίας τε καὶ δόξης τὰς ἀποστιλβούσας, καὶ ἀπαστραπτούσας μαρμαρυγάς οἷός τε ἂν εἴη καταχαράξαι νεκροῖς καὶ ἀψύχοις χρώμασι καὶ σκιογραφίαις, οπότε μηδὲ ἐμβλέψαι αὐτῷ [τοῦτον ὀφθέντι τὸν τρόπον,] οἱ θεσπέσιοι ὑπέμειναν μαθηταί, οἵ γε ἔπεσον ἐπὶ πρόσωπον, ἀφόρητον αὐτοῖς τὸ θεώμενον ὁμολογήσαντες; Εἰ δ' οὖν τότε ἡ ἐν σαρκὶ αὐτοῦ μορφὴ τοσαύτης έλαχε δυνάμεως, πρὸς τῆς ἐνοικούσης αὐτῇ θεότητος ↑ Rom. viii, 3. Ex notis J. Boivin. ad Nicephori Gregora Historic Byzantinæ lib. xix, cap. 3, nun. 4. Uncis inclusa ex cod. Reg. 1980 primus edidit Boivin. Reliqua jam edita erant in actis concilii Nicæni 11. Hanc epistolam, qua imaginum cultus aperte improbatur, Eusebii esse aiebant Iconomachi; et orthodoxi' quoque fatebantur. Verum cum idem Ensebius in Historia sua ecclesiastica (lib. vii, cap. 18) celebret mulierem Syrophonissam, quæ sanguinis profluvio liberata, statuam Christo liberatori erexerat, idcirco a quibusdamn dubitatum est an illa epistola esset reipsa Eusebii. Sed tantum abest ut ejusmodi arguimento constet non scriptam eam, tum Historiæ Ecclesiastica, tum ejus quam dicimus epistolæ. Nam quod a muliere Syrophonissa factum in Historia ecclesiastica narratur, idipsum ibidem εθνικῇ συνηθείᾳ hoc est consuetudine ethnica, seu usu apud PATROL. GR. ΧΧ. G stam. Quoniam scripsisti etiam de quadam imagine, quasi Christi, hancque imaginem tibi a nobis mitti voluisti, quam qualemve dicis istam quam Christi imaginem esse contendis? Nescio quidem quid te impulerit, ut Salvatoris nostri depingi imaginen jubeas. Quamnam Christi imaginem desideras? Utrum veram et immutabilem et revera vultum ejus referentem, an eam quam propter nos acce pit, servilis formæ habitum induens? Nam Dei Verbum et Deus, formam servi accipiens, similitudine carnis peccati ¹ peccatum condemnavit, uti dicit divinus Apostolus. Sic nos a priore amaritudine et diabolica servitute per sanguinem pretiosum redemptos liberavit. Cum igitur duæ forma ei competant, divinam quidem formam nequaquam puto te quærere, quippe quæ semel ab eo sis edocta, quod neque Patrem novit quisquam, nisi Filius, neque ipsum Filium digne noverit quis unquam, nisi solus Pater qui eum generavit..... Sed enim omnino formam servi desideras, et quam propter nos induit carnem. Sed etiam hanc gloria divinitatis temperatam, et mortale a vita absorptum fuisse didicimus. Neque ullo modo mirum, si post ascensionem in cœlos tale quid apparuit, quandoquidem, etiam inter homines adhuc degens, Deus Verbum, electis doctrinæ suæ (discipulis) quasi piguus concedens aspectum regni sui, transmutata servi forma, illa ipsa, quæ est supra naturam humanam, indutus in monte conspectus est, quando facies ejus affulsit uti sol, et vestimenta uti lux. Quis igitur tantæ dignitatis atque gloriæ radios fulgentes ac splendentes efformare potuerit mortuis inanimatisque coloribus et picturis, siquidem aspicere cum (tali modo apparentem) ne divini quidem sustinuerunt ejus discipuli, utpote qui prolaberentur in faciem, haud ferendum ipsis visum confitentes? Si igitur tunc tantam vim habuit carnalis ejus forma, a divinitate inhabitante transfigurata, quid dicendum erit, postquam mortalitate exuta et interitu deposito, servilis formæ speciem in Domini ac gentes jam inde antiquitus recepto, factum esse dicitur; quem scilicet usum minime probabat Eusebius. Addlo γάρ. Addlo ούν. ᾿Αλλὰ περί, in Acl. concil. Nican. n. Πρός, ibid. Την εικόνα, ibid. Μαθητῶν, apud Gregoram. cod. Reg. no 2952, Γ. 50, verso. Τοιαύτης, in Acl. concil. Nic, I. *H ibid. Προσβλέψαι, ibid. Αὐτῷ ἐπὶ τοῦ ὄρους, ibid. Εἰ γοῦν, ibid. (64 'H Evoapxos, ibid.

EPISTOLA. AD CONSTANTIAM AUGUSTAM Εὐσεβίου ἐπιστολὴ πρὸς Κωνσταντίαν τὴν βασί- Eusebii Pamphili epistola ad Constantiam Auguλισσαν Ἐπεὶ δὲ και περί τινος εἰκόνος ὡς δὴ τοῦ Χριστοῦ γέγραφας, εἰκόνα βουλομένη σοι ταύτην ὑφ' ἡμῶν πεμφθῆναι· τίνα λέγεις καὶ ποίαν ταύτην, ἣν φῂς τοῦ Χριστοῦ εἰκόνα; [Οὐκ οἶδα πόθεν αὐτὴ ὁρμηθεῖσα τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν διαγράψαι εἰκόνα προστάττεις. Ποίαν τοῦ Χριστοῦ εἰκόνα ἐπιζητεῖς; | Πότερον τὴν ἀληθῆ καὶ ἀμετάλλακτον, καὶ φύσει τοὺς αὐτοῦ χα ρακτῆρας φέρουσαν· ἢ ταύτην ἣν δι' ἡμᾶς ἀνείληφεν, τῆς τοῦ δούλου μορφῆς περιθέμενος τὸ σχῆμα; [ Ὁ γὰρ τοῦ Θεοῦ Λόγος καὶ Θεὸς, μορφὴν δούλου λαβών, ἐν ὁμοιώματι σαρκὸς ἁμαρτίας τὴν ἁμαρτίαν κατέκρινεν, η φησιν ὁ θεῖος Απόστολος. Οὕτως ἡμᾶς τῆς παλαιᾶς πικρίας καὶ δαιμονικῆς δουλείας τῷ τιμίῳ αἵματι λυτρωσάμενος ἀπηλευθέρωσεν. Δύο οὖν μορφῶν αὐτῷ παρισταμένων] περὶ μὲν τῆς τοῦ Θεοῦ μορφῆς οὐδὲ αὐτὸς ἡγοῦμαι σε ζητεῖν, ἅπαξ παρ' αὐτοῦ παιδευομένην, ὅτι οὔτε τὸν Πατέρα τις ἔγνω, εἰ μὴ ὁ Υἱὸς, οὐδ᾽ αὐτὸν Υἱὸν γνοίη ποτέ τις ἐπαξίως, εἰ μὴ μόνος ὁ γεννήσας αὐτὸν Πατήρ.... ᾿Αλλὰ γὰρ πάντως τῆς τοῦ δούλου μορφῆς ἐπιζητεῖς καὶ οὗ δι' ἡμᾶς περιεβλήθη σαρκίου. Ἀλλὰ καὶ τοῦτο τῇ δόξῃ τῆς θεότητος ἀνακεχρᾶσθαι μεμαθήκαμεν, καὶ καταπεπόσθαι τὸ θνητὸν ὑπὸ τῆς ζωῆς. [Καὶ οὐ τί που θαυμαστὸν, εἰ μετὰ τὴν εἰς οὐρανοὺς ἄνοδον τοιοῦτόν που πέφηνεν, ὁπότε καὶ ἐν ἀνθρώποις ἔτι βιοτεύων ὁ Θεὸς Λόγος, τοῖς ἐγκρίτοις τῶν ἑαυτοῦ λόγων προαῤῥαβωνιζόμενος τὴν θέαν τῆς αὐτοῦ βασιλείας, μεταβαλὼν τὴν τοῦ δούλου μορ φὴν, αὐτὴν ἐκείνην ἐπὶ τοῦ ὄρους ὑπὲρ τὴν ἀνθρωπείαν φύσιν ἐπιδέδεικται· ὅτε τὸ μὲν πρόσωπον αυ τοῦ ἀπήστραψεν ὡς ὁ ἥλιος, τὰ δὲ ἱμάτια ὡς τὸ φῶς.] Τίς οὖν τῆς τοσαύτης ἀξίας τε καὶ δόξης τὰς ἀποστιλβούσας, καὶ ἀπαστραπτούσας μαρμαρυγάς οἷός τε ἂν εἴη καταχαράξαι νεκροῖς καὶ ἀψύχοις χρώμασι καὶ σκιογραφίαις, οπότε μηδὲ ἐμβλέψαι αὐτῷ [τοῦτον ὀφθέντι τὸν τρόπον,] οἱ θεσπέσιοι ὑπέμειναν μαθηταί, οἵ γε ἔπεσον ἐπὶ πρόσωπον, ἀφόρητον αὐτοῖς τὸ θεώμενον ὁμολογήσαντες; Εἰ δ' οὖν τότε ἡ ἐν σαρκὶ αὐτοῦ μορφὴ τοσαύτης έλαχε δυνάμεως, πρὸς τῆς ἐνοικούσης αὐτῇ θεότητος ↑ Rom. viii, 3. Ex notis J. Boivin. ad Nicephori Gregora Historic Byzantinæ lib. xix, cap. 3, nun. 4. Uncis inclusa ex cod. Reg. 1980 primus edidit Boivin. Reliqua jam edita erant in actis concilii Nicæni 11. Hanc epistolam, qua imaginum cultus aperte improbatur, Eusebii esse aiebant Iconomachi; et orthodoxi' quoque fatebantur. Verum cum idem Ensebius in Historia sua ecclesiastica (lib. vii, cap. 18) celebret mulierem Syrophonissam, quæ sanguinis profluvio liberata, statuam Christo liberatori erexerat, idcirco a quibusdamn dubitatum est an illa epistola esset reipsa Eusebii. Sed tantum abest ut ejusmodi arguimento constet non scriptam eam, tum Historiæ Ecclesiastica, tum ejus quam dicimus epistolæ. Nam quod a muliere Syrophonissa factum in Historia ecclesiastica narratur, idipsum ibidem εθνικῇ συνηθείᾳ hoc est consuetudine ethnica, seu usu apud PATROL. GR. ΧΧ. G stam. Quoniam scripsisti etiam de quadam imagine, quasi Christi, hancque imaginem tibi a nobis mitti voluisti, quam qualemve dicis istam quam Christi imaginem esse contendis? Nescio quidem quid te impulerit, ut Salvatoris nostri depingi imaginen jubeas. Quamnam Christi imaginem desideras? Utrum veram et immutabilem et revera vultum ejus referentem, an eam quam propter nos acce pit, servilis formæ habitum induens? Nam Dei Verbum et Deus, formam servi accipiens, similitudine carnis peccati ¹ peccatum condemnavit, uti dicit divinus Apostolus. Sic nos a priore amaritudine et diabolica servitute per sanguinem pretiosum redemptos liberavit. Cum igitur duæ forma ei competant, divinam quidem formam nequaquam puto te quærere, quippe quæ semel ab eo sis edocta, quod neque Patrem novit quisquam, nisi Filius, neque ipsum Filium digne noverit quis unquam, nisi solus Pater qui eum generavit..... Sed enim omnino formam servi desideras, et quam propter nos induit carnem. Sed etiam hanc gloria divinitatis temperatam, et mortale a vita absorptum fuisse didicimus. Neque ullo modo mirum, si post ascensionem in cœlos tale quid apparuit, quandoquidem, etiam inter homines adhuc degens, Deus Verbum, electis doctrinæ suæ (discipulis) quasi piguus concedens aspectum regni sui, transmutata servi forma, illa ipsa, quæ est supra naturam humanam, indutus in monte conspectus est, quando facies ejus affulsit uti sol, et vestimenta uti lux. Quis igitur tantæ dignitatis atque gloriæ radios fulgentes ac splendentes efformare potuerit mortuis inanimatisque coloribus et picturis, siquidem aspicere cum (tali modo apparentem) ne divini quidem sustinuerunt ejus discipuli, utpote qui prolaberentur in faciem, haud ferendum ipsis visum confitentes? Si igitur tunc tantam vim habuit carnalis ejus forma, a divinitate inhabitante transfigurata, quid dicendum erit, postquam mortalitate exuta et interitu deposito, servilis formæ speciem in Domini ac gentes jam inde antiquitus recepto, factum esse dicitur; quem scilicet usum minime probabat Eusebius. Addlo γάρ. Addlo ούν. ᾿Αλλὰ περί, in Acl. concil. Nican. n. Πρός, ibid. Την εικόνα, ibid. Μαθητῶν, apud Gregoram. cod. Reg. no 2952, Γ. 50, verso. Τοιαύτης, in Acl. concil. Nic, I. *H ibid. Προσβλέψαι, ibid. Αὐτῷ ἐπὶ τοῦ ὄρους, ibid. Εἰ γοῦν, ibid. (64 'H Evoapxos, ibid.

EUSEBII CASARIENSIS OPP. PARS 1. HISTORICA. Dei gloriam transmutarat, post victoriam de morte μεταβληθεῖσα, τί χρή λέγειν, ὅτε τὴν θνητότητα ἀπο δύς, καὶ τὴν φθορὰν ἀπονιψάμενος, τῆς τοῦ δούλου reportatam, et post ascensionem in cœlos, et post consessun in throno regali ad dexteramn Patris, μορφῆς τὸ εἶδος εἰς τὴν τοῦ δεσπότου καὶ Θεοῦ δόξαν post requiem in in«labili et inenarrabili Palris μετεσκευάσατο, μετὰ τὴν κατὰ τοῦ θανάτου νίκην cœlestes καὶ μετὰ τὴν εἰς οὐρανοὺς ἄνοδον, καὶ μετὰ τὴν ἐν sinu, ad quam cum accederet et assideret, potestates acclamarunt dicentes: Attollite porlas, τῷ βασιλικῷ θρόνῳ ἀμφὶ τὰ δεξιὰ τοῦ Πατρὸς ίδρυσιν, principes, vestras, et elevamini portæ æternales, es μετὰ τὴν ἐν τοῖς ἀκατονομάστοις καὶ ἀῤῥήτοις κόλποις introibit rex gloriæ %. Itaque etiam servi forma tali- τοῦ Πατρὸς ἀνάπαυσιν, εἰς ἣν ἀνιόντα καὶ ἀποκαθιliter facta, prorsus transmutata est in lucem ejus σάμενον αἱ οὐράνιαι δυνάμεις ἀνηυφήμουν, λέγουσαι· ineffabilem et inenarrabilem, in lucem ipsi Deo *Αρατε πύλας,οἱ ἄρχοντες,ὑμῶν· καὶ ἐπάρθητε, πύο Verbo convenientem, quam oculus non vidit, neque λαι αἰώνιοι, καὶ εἰσελεύσεται ὁ βασιλεὺς τῆς δόξης. auris audivit, neque in cor hominis ascendit. Quo- [Οὐκοῦν καὶ ἡ τοῦ δούλου μορφὴ ἐν τοιούτοις γινομένη, modo igitur quisquam impossibilia fecerit? Quo- ἐξύλων ὅλη μεταβέβληται ἐπὶ φῶς αὐτοῦ ἄῤῥητον καὶ modo tam admirabilis atque incomprehensibilis ἀνεκδιήγητον, αὐτῷ τῷ Θεῷ λόγῳ πρέπον φῶς, ἵπερ formæ, siquidem fas est formam adhuc nominare ὀφθαλμὸς οὐκ εἶδεν, καὶ οὖς οὐκ ἤκουσεν, καὶ ἐπὶ divinam et spiritualem essentiam, imaginem quis καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη. Πῶς οὖν τις τῶν ἀδυ pinxerit? Nisi, sicut gentiles infideles, minine νάτων εφίκοιτο; Πῶς δὲ τῆς οὕτω θαυμαστῆς, καὶ simile sibi quis depinxerit, quemadmodum pietor ἀλήπτου μορφῆς, εἴ γε χρὴ μορφὴν ἔτι καλεῖν τὴν ἔνθεον καὶ νοερὰν οὐσίαν, εἰκόνα τις ζωγραφήσειεν; pingens quæ neutiquam similia sunt. Sic enim illi quoque effingentes vel Deum, ut putant, vel quem- Εἰ μὴ τοῖς ἀπίστοις ἔθνεσιν ὁμοίως τὰ μηδαμή μηδαdam (uti dixerint) heroa, vel simile quid formare μῶς ἐοικότα ἑαυτῷ τις ἀναζωγραφήσειεν, ὥσπερ et assimilare voluerint, cum neque simile, neque γραφεὺς μηδὲν ἐοικότα γράφων. Τοιοίδε γὰρ κἀκεῖνοι ἀνειδωλοποιοῦντες ἤ ποτε Θεὸν, ὡς ἡγοῦνται, ἤ τινε quod prope accedat pingere possint, absurda repræsentant, humanas figuras efformantes. Nos (ὡς ἂν φαίεν) ηρώων, ἤ τι τῶν τοιούτων πλάττειν autam talia non decere, omnino quidem tu ipsa καὶ ἀπεικάζειν ἐθέλοιεν, οὐδὲν ὅμοιον, οὐδὲ ἐγγύς concedis. Sed si non forinæ in Deum transfiguralæ, οἷοί τε ὄντες γράφειν, ἀλλόκοτα σκιογραφοῦσιν, ἀν sed carnis, qualis fuit ante transfigurationem, sci- δρείκελα σχήματα διαχαράττοντες. Ἡμῖν δὲ ὅτι μὴ licet mortalis imaginem te dicis a nobis requirere, δίκαιον τὰ τοιαῦτα, πάντως που καὶ αὐτὴ συμβάλλεις. in Deus quo num, quæso, illud te fugit præceptum, Αλλ' εἰ μὴ τῆς εἰς Θεὸν μεταβληθείσης μορφής, vetat facere imaginein, neque eorum quæ in cœlo, ἀλλὰ τοῦ πρὸ τῆς μεταβολῆς σαρκίου αὐτοῦ δὴ του Neque eorum quae deorsum sunt in terra? Num θνητοῦ τὴν εἰκόνα φῂς παρ᾽ ἡμῶν αἰτεῖν,— ἆρα γὰρ τοῦτό σε μόνον διέλαθεν τὸ ἀνάγνωσμα, ἐν ᾧ ὁ Θεὸς audivisti unquam in Ecclesia tale quid vel ipsa, vel etiam ab alio? Nonne per totum orbem terrarum νομοθετεῖ μὴ ποιεῖν ὁμοίωμα, μήτε τῶν ὅσα ἐν τῷ hæcce profligata sunt et procul ab Ecclesiis expul- οὐρανῷ, μήτε τῶν ὅσα ἐν τῇ γῇ κάτω; ἢ ἔστιν ὅτε sa, et nobis solum non licere tale quid facere, ἐν Ἐκκλησίᾳ τὸ τοιοῦτον ἢ αὐτῇ, ἢ καὶ παρ' ἄλλου apud omnes divulgatum est? Nescio enim quomodo τοῦτο ἤκουσας; Οὐχὶ δὲ καθ᾽ ὅλης τῆς οἰκουμένης muliercula quaedam duos quondam manibus gestans ἐξώρισται καὶ πόῤῥω τῶν Ἐκκλησιῶν πεφυγάδευται depictos, fortasse philosophos, dixerit Pauli et Ser- τὰ τοιαῦτα, μόνοις τε ἡμῖν μῆ ἐξεῖναι τὸ τοιοῦτον valoris esse (imagines); dicere non possum, neque ποιεῖν παρὰ πᾶσι βεβόηται;.... Οὐκ οἶδα γὰρ, ὅπως ■nde acceperit neque unde audierit. Ne autein neɛ γύναιόν τι μετὰ χειράς ποτε δύο τινάς φέρουσα και ipsa, nec alii scandalizarentur, ipsam assumens ταγεγραμμένους, ὡς ἂν φιλοσόφους, ἀπέρριψε λόγων, apud me retinui, minus bene se habere ratus, si ὡς ἂν εἶεν Παύλου καὶ τοῦ Σωτῆρος· οὐκ ἔχω λέhæc omnino inter alios promulgarentur, He idolo- γειν, οὔτε ὁπόθεν λαβοῦσα, οὔτε ὅθεν τοῦτο μαθοῦσα. Jatrarum instar Deum nostrum in imagine circum- ἵνα μὴ δὲ αὐτή, μηδὲ ἕτεροι σκανδαλίζοιντο, ἀφελό ferre videremur. Equidem Paulum sequor, qui nos μενος ταύτην, παρ' ἐμαυτὸν κατεῖχον, οὐχ ἡγούμενος omnes edocuit quod carnalibus non amplius sit in- καλῶς ἔχειν εἰς ἑτέρους ὅλως ἐκφέρειν ταῦτα, ἵνα cumbendum. Si enim, ait, Christum secundum car- μὴ δοκῶμεν δίκην εἰδωλολατρούντων τὸν Θεὸν ἡμῶν nem cognovimus, nunc vero haud amplius cogno- ἐν εἰκόνι περιφέρειν. Παύλου τε ἀκούω πάντας ἡμᾶς scimus. Simonem Magum fama fert apud atheos παιδεύοντος, μηκέτι τοῖς σαρκικοῖς προσανέχειν. Εἰ hæreticos adorari, in materia inanimata depictum. γὰρ ἔγνωμεν, φησί, κατὰ σάρκα Χριστὸν, ἀλλὰ νῦν Et nos ipsi eum, qui a μανίᾳ cognominatus est, οὐκέτι γινώσκομεν. - Σίμωνα τὸν Μάγον λόγος ἔχει vidimus imagine a Manichæis stipatum. Nobis au- παρὰ τοῖς ἀθέοις αἱρεσιώταις προσκυνεῖσθαι, ἐν tem talia sunt interdicta. Imo Deum Dominum ἀψύχῳ ὕλῃ καταγεγραμμένον. Ἐθεωρήσαμεν δὲ καὶ Servatorem nostrum confitentes, tanquam Deum αὐτοὶ τὸν τῆς μανίας ἐπώνυμον ὑπὸ τῶν Μανιχαίων videre nos præparamus, omni studio animos no- εἰκόνι δορυφορούμενον. Ἡμῖν δὲ ἀπείρηται τὰ τοιαῦτα. stros purgantes, ut purgati eum videamus. Beati Θεὸν γοῦν Κύριον τὸν Σωτῆρα ἡμῶν ὁμολογοῦντες, 9. 3 1 Cor. 11, 9. • Psal. xxıĤ, 7, Δίκην, cod. Colb.

EUSEBII CASARIENSIS OPP. PARS 1. HISTORICA. Dei gloriam transmutarat, post victoriam de morte μεταβληθεῖσα, τί χρή λέγειν, ὅτε τὴν θνητότητα ἀπο δύς, καὶ τὴν φθορὰν ἀπονιψάμενος, τῆς τοῦ δούλου reportatam, et post ascensionem in cœlos, et post consessun in throno regali ad dexteramn Patris, μορφῆς τὸ εἶδος εἰς τὴν τοῦ δεσπότου καὶ Θεοῦ δόξαν post requiem in in«labili et inenarrabili Palris μετεσκευάσατο, μετὰ τὴν κατὰ τοῦ θανάτου νίκην cœlestes καὶ μετὰ τὴν εἰς οὐρανοὺς ἄνοδον, καὶ μετὰ τὴν ἐν sinu, ad quam cum accederet et assideret, potestates acclamarunt dicentes: Attollite porlas, τῷ βασιλικῷ θρόνῳ ἀμφὶ τὰ δεξιὰ τοῦ Πατρὸς ίδρυσιν, principes, vestras, et elevamini portæ æternales, es μετὰ τὴν ἐν τοῖς ἀκατονομάστοις καὶ ἀῤῥήτοις κόλποις introibit rex gloriæ %. Itaque etiam servi forma tali- τοῦ Πατρὸς ἀνάπαυσιν, εἰς ἣν ἀνιόντα καὶ ἀποκαθιliter facta, prorsus transmutata est in lucem ejus σάμενον αἱ οὐράνιαι δυνάμεις ἀνηυφήμουν, λέγουσαι· ineffabilem et inenarrabilem, in lucem ipsi Deo *Αρατε πύλας,οἱ ἄρχοντες,ὑμῶν· καὶ ἐπάρθητε, πύο Verbo convenientem, quam oculus non vidit, neque λαι αἰώνιοι, καὶ εἰσελεύσεται ὁ βασιλεὺς τῆς δόξης. auris audivit, neque in cor hominis ascendit. Quo- [Οὐκοῦν καὶ ἡ τοῦ δούλου μορφὴ ἐν τοιούτοις γινομένη, modo igitur quisquam impossibilia fecerit? Quo- ἐξύλων ὅλη μεταβέβληται ἐπὶ φῶς αὐτοῦ ἄῤῥητον καὶ modo tam admirabilis atque incomprehensibilis ἀνεκδιήγητον, αὐτῷ τῷ Θεῷ λόγῳ πρέπον φῶς, ἵπερ formæ, siquidem fas est formam adhuc nominare ὀφθαλμὸς οὐκ εἶδεν, καὶ οὖς οὐκ ἤκουσεν, καὶ ἐπὶ divinam et spiritualem essentiam, imaginem quis καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη. Πῶς οὖν τις τῶν ἀδυ pinxerit? Nisi, sicut gentiles infideles, minine νάτων εφίκοιτο; Πῶς δὲ τῆς οὕτω θαυμαστῆς, καὶ simile sibi quis depinxerit, quemadmodum pietor ἀλήπτου μορφῆς, εἴ γε χρὴ μορφὴν ἔτι καλεῖν τὴν ἔνθεον καὶ νοερὰν οὐσίαν, εἰκόνα τις ζωγραφήσειεν; pingens quæ neutiquam similia sunt. Sic enim illi quoque effingentes vel Deum, ut putant, vel quem- Εἰ μὴ τοῖς ἀπίστοις ἔθνεσιν ὁμοίως τὰ μηδαμή μηδαdam (uti dixerint) heroa, vel simile quid formare μῶς ἐοικότα ἑαυτῷ τις ἀναζωγραφήσειεν, ὥσπερ et assimilare voluerint, cum neque simile, neque γραφεὺς μηδὲν ἐοικότα γράφων. Τοιοίδε γὰρ κἀκεῖνοι ἀνειδωλοποιοῦντες ἤ ποτε Θεὸν, ὡς ἡγοῦνται, ἤ τινε quod prope accedat pingere possint, absurda repræsentant, humanas figuras efformantes. Nos (ὡς ἂν φαίεν) ηρώων, ἤ τι τῶν τοιούτων πλάττειν autam talia non decere, omnino quidem tu ipsa καὶ ἀπεικάζειν ἐθέλοιεν, οὐδὲν ὅμοιον, οὐδὲ ἐγγύς concedis. Sed si non forinæ in Deum transfiguralæ, οἷοί τε ὄντες γράφειν, ἀλλόκοτα σκιογραφοῦσιν, ἀν sed carnis, qualis fuit ante transfigurationem, sci- δρείκελα σχήματα διαχαράττοντες. Ἡμῖν δὲ ὅτι μὴ licet mortalis imaginem te dicis a nobis requirere, δίκαιον τὰ τοιαῦτα, πάντως που καὶ αὐτὴ συμβάλλεις. in Deus quo num, quæso, illud te fugit præceptum, Αλλ' εἰ μὴ τῆς εἰς Θεὸν μεταβληθείσης μορφής, vetat facere imaginein, neque eorum quæ in cœlo, ἀλλὰ τοῦ πρὸ τῆς μεταβολῆς σαρκίου αὐτοῦ δὴ του Neque eorum quae deorsum sunt in terra? Num θνητοῦ τὴν εἰκόνα φῂς παρ᾽ ἡμῶν αἰτεῖν,— ἆρα γὰρ τοῦτό σε μόνον διέλαθεν τὸ ἀνάγνωσμα, ἐν ᾧ ὁ Θεὸς audivisti unquam in Ecclesia tale quid vel ipsa, vel etiam ab alio? Nonne per totum orbem terrarum νομοθετεῖ μὴ ποιεῖν ὁμοίωμα, μήτε τῶν ὅσα ἐν τῷ hæcce profligata sunt et procul ab Ecclesiis expul- οὐρανῷ, μήτε τῶν ὅσα ἐν τῇ γῇ κάτω; ἢ ἔστιν ὅτε sa, et nobis solum non licere tale quid facere, ἐν Ἐκκλησίᾳ τὸ τοιοῦτον ἢ αὐτῇ, ἢ καὶ παρ' ἄλλου apud omnes divulgatum est? Nescio enim quomodo τοῦτο ἤκουσας; Οὐχὶ δὲ καθ᾽ ὅλης τῆς οἰκουμένης muliercula quaedam duos quondam manibus gestans ἐξώρισται καὶ πόῤῥω τῶν Ἐκκλησιῶν πεφυγάδευται depictos, fortasse philosophos, dixerit Pauli et Ser- τὰ τοιαῦτα, μόνοις τε ἡμῖν μῆ ἐξεῖναι τὸ τοιοῦτον valoris esse (imagines); dicere non possum, neque ποιεῖν παρὰ πᾶσι βεβόηται;.... Οὐκ οἶδα γὰρ, ὅπως ■nde acceperit neque unde audierit. Ne autein neɛ γύναιόν τι μετὰ χειράς ποτε δύο τινάς φέρουσα και ipsa, nec alii scandalizarentur, ipsam assumens ταγεγραμμένους, ὡς ἂν φιλοσόφους, ἀπέρριψε λόγων, apud me retinui, minus bene se habere ratus, si ὡς ἂν εἶεν Παύλου καὶ τοῦ Σωτῆρος· οὐκ ἔχω λέhæc omnino inter alios promulgarentur, He idolo- γειν, οὔτε ὁπόθεν λαβοῦσα, οὔτε ὅθεν τοῦτο μαθοῦσα. Jatrarum instar Deum nostrum in imagine circum- ἵνα μὴ δὲ αὐτή, μηδὲ ἕτεροι σκανδαλίζοιντο, ἀφελό ferre videremur. Equidem Paulum sequor, qui nos μενος ταύτην, παρ' ἐμαυτὸν κατεῖχον, οὐχ ἡγούμενος omnes edocuit quod carnalibus non amplius sit in- καλῶς ἔχειν εἰς ἑτέρους ὅλως ἐκφέρειν ταῦτα, ἵνα cumbendum. Si enim, ait, Christum secundum car- μὴ δοκῶμεν δίκην εἰδωλολατρούντων τὸν Θεὸν ἡμῶν nem cognovimus, nunc vero haud amplius cogno- ἐν εἰκόνι περιφέρειν. Παύλου τε ἀκούω πάντας ἡμᾶς scimus. Simonem Magum fama fert apud atheos παιδεύοντος, μηκέτι τοῖς σαρκικοῖς προσανέχειν. Εἰ hæreticos adorari, in materia inanimata depictum. γὰρ ἔγνωμεν, φησί, κατὰ σάρκα Χριστὸν, ἀλλὰ νῦν Et nos ipsi eum, qui a μανίᾳ cognominatus est, οὐκέτι γινώσκομεν. - Σίμωνα τὸν Μάγον λόγος ἔχει vidimus imagine a Manichæis stipatum. Nobis au- παρὰ τοῖς ἀθέοις αἱρεσιώταις προσκυνεῖσθαι, ἐν tem talia sunt interdicta. Imo Deum Dominum ἀψύχῳ ὕλῃ καταγεγραμμένον. Ἐθεωρήσαμεν δὲ καὶ Servatorem nostrum confitentes, tanquam Deum αὐτοὶ τὸν τῆς μανίας ἐπώνυμον ὑπὸ τῶν Μανιχαίων videre nos præparamus, omni studio animos no- εἰκόνι δορυφορούμενον. Ἡμῖν δὲ ἀπείρηται τὰ τοιαῦτα. stros purgantes, ut purgati eum videamus. Beati Θεὸν γοῦν Κύριον τὸν Σωτῆρα ἡμῶν ὁμολογοῦντες, 9. 3 1 Cor. 11, 9. • Psal. xxıĤ, 7, Δίκην, cod. Colb.

INDEX AUCTORUM AB EUSEBIO MEMORATORUM. Si vero sine justa causa, pro futuro facie ad faciem conspectu et visione, Salvatoris nostri imagines magni æstimalis, quemmam habebimus meliorein pictorem quam ipsum Dei Verbum? ὡς Θεὸν ἰδεῖν εὐτρεπιζόμεθα, πάσῃ σπουδῇ καθάραν- enim mundo corde: quoniam ipsi Deum videbunt τες αὐτοὶ τὰς ἑαυτῶν καρδίας, ὡς ἂν ἴδοιμεν αὐτὸν κεκαθαρμένοι. Μακάριοι γὰρ οἱ καθαροὶ τῇ καρδίᾳ ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν ὄψονται. Εἰ δὲ ἐκ περιουσίας, πρὸ τῆς μελλούσης πρόσωπον εἰς πρόσωπον ὄψεως τε καὶ θέας, τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν τὰς εἰκόνας αὐτοὶ περὶ τοῦ Θεοῦ Λόγου ἔχοιμεν ἄν; * Matth. v, 8. πολλοῦ τίθεσθε, τίνα μᾶλλον ἀγαθὸν ζωγράφων αὐτα Epistolarum Eusebii fragmenta, ad S. Alexandrum Alexandrinum,! pro Arianis, ad Euphrationem, quol Filius Patrinon coexsistat, sed ante fuerit Pater quam Filius, exstant in Conciliorum toniis, actione sexta synodi Nicænæ 11. Adi, si lubet, Patrologia Latina tom. CXXIX, in quo leguntur bujus synodi acta ez iŅ terpretatione Anastasii Bibliothecarii. ORDO EPISCOPORUM Urbis Romæ, Alexandriæ, Antiochiæ et Hierosolymorum, juxta Eusebium. Episcopi urbis Romæ. Demetrius. Joseph. Petrus apostolus, post quem Heraclas. Judas. Linus. Dionysius. Marcus Anencletus. Maximus. Cassianus. JII. Clemens. Theonas. Publius. Evarestus. Petrus. Maximus. Alexander. Achillas. Julianus. Xystus. Alexander. Caius. Telesphorus. Hyginus. Episcopi Antiochiæ post apostoles. Symmachus.. Caius alter. Pius. Evodius. Anicetus. Ignatius. Capito. ΧΙ Soler, Heron Julianus alter. Maximus. Eleutherus. Cornelius. Antoninus. Victor. Eros. Valens. Zephyrinus. Theophilus. Callistus. Maximinus. Dolichianus. Narcissus. Urbanus. Serapio. Dius. Pontianus. Asclepiades Germanio. Anteros. Philetus. Gordius. Fabianus Zebinas. Narcissus iterum. Cornelius. Babylas. Alexander. Lucius. Fabius. Mazabanes. Stephanus. Demetrianus. Hymenæus. Xystus. Paulus Samosatenus. Zabdas. Dionysius. Domnus. Felix. Timæus. Eutychianus. Cyrillus. Caius. Tyrannus. Marcellinus. Miltiades. Episcopi Alexandriæ. II.' Marcus Evangelistes, post quem J. Annianus. Avilius. Tobias. Cerdo. Benjamin. Primus. Joannes. ✓ Justus. Matthias. Eumenes. Philippus Episcopi Hierosolymorum. Jacobus frater Domini. Symeon Clopæ filius. Justus. Zacchæus. Hermon. Episcopi Laodicea in Syria ab Busebio commemorati. Thelymidres. Heliodorus. Socrates. Eusebius Alexandrinus. Anatolius. Stephanus. Theodotus. Episcopi Casaree in Pakostina. Theophilus. Theoctistus. Marcus. Seneca. Domnus. Celadion. Justus. Theotecnus. Agrippinus. Levi. Agapius. Julianus. Ephres. Eusebius. INDEX ACCURATUS Scriptorum, episcoporum, et aliorum virorum illustrium, hæreticorum quoque, memora torum in Eusebii Historia ecclesiastica, De martvribus Palæstinæ et libris De vita et De laudibus Constantini, Ad paginas editionis Valesianæ, quas textui inseruimus, adornatus. (Ex Fabricii Bibliotheca Græca, ed. Harless, t. VII.) Abgarus. Infra Agbarus. Acacii et Strategii comitum litteræ ad Constantinuca, Abercius, sive Avircius Marcellus, 179.) Achæus, judex, 263. Abdus, Andi F. (Rufino Abdias), 34.