κι; Εὑρεθήσεται ὁ Θεὸς κατὰ σὲ ἄδικος, ὅπερ οὐχ? ιν. Ἐπεὶ γὰρ ὁ Θεὸς προσέταξεν, ὡς σὺ λέγεις. πάρων πορνεύειν, καὶ τὸν κλέπτην κλέπτειν, ι τὴν ἀνδροφόνον ανδροφονείν, ἄξιοί εἰσιν τιμῆς γὰρ θέλημα τοῦ Θεοῦ ἐποίησαν. Ευρεθήσονται ι οἱ νομοθέται του ψευδεῖς, καὶ τὰ βιβλία σου υδεπίγραφα, ἐπειδὴ προστάττουσι τὸν πόρνον καὶ κλέπτην δέρεσθαι ποιήσαντας τὸ θέλημα τοῦ τοῦ, καὶ τὸν ἀνδροφόνον ἀποκτανθῆναι, ὃν ἔδει μηθῆναι, ἐπειδὴ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ἐποίησεν. 'Ο δὲ ΣΑΡΑΚ. Τίς φησι, πλάττει τὰ βρέφη ἐν οιλίαις τῶν γυναικῶν; τοῦτο γὰρ προβάλλονται οἱ αῤῥακηνοὶ πρὸς ἡμᾶς πρόβλημα δεινότατον, θέλοντες ποδείξαι τὸν Θεὸν αἴτιον τοῦ κακοῦ. Εἰ γὰρ ἀπο ριθεὶς λέγω, ὅτι ὁ Θεὸς πλάττει τὰ βρέφη ἐν κοι ταις γυ ναικῶν, ἐρεῖ ὁ Σαρακηνός· Ἰδοὺ ὁ Θεὸς συνε ργός ἐστι τῷ πόρνῳ, καὶ τῷ μοιχώ. Ο ΧΡΙΣΤ. Πρὸς ταῦτα ἀποκρίνεται· Οὐδαμῶς εὐ ρίσκω μετὰ τὴν πρώτην ἑβδομάδα τῆς κοσμοποιίας την Γραφήν λέγουσαν πλάττειν τὸν Θεὸν ἢ κτίζειν τι. Εἰ δὲ ἀμφιβάλῃ περὶ τούτου, δείξῃ [σοι] κτίσμα Η πλάσμα οιονδηποτούν 1 μετὰ τὴν πρώτην εβδο μάδα γιγνόμενον ὑπὸ τοῦ Θεοῦ· οὐδαμῶς τούτου ὑποδεῖξαι 1. Πάντα γὰρ τὰ ὁρατὰ κτίσματα την πρώτην εβδομάδα γεγόνασιν. Έπλασεν γὰρ ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον τὴν πρώτην εβδομάδα, καὶ προσέταξεν αὐτὸν γεννᾶν καὶ γεννᾶσθαι, εἰπών· «Αὐξάνεσθε, καὶ πληθύνεσθε, και πληρώσατε τὴν γῆν. ο Καὶ ἐπειδὴ ἔμψυχος ἦν ὁ ἄνθρωπος ἔμψυχον σπέρμα ἔχων, ἐν τῇ ἰδίᾳ γυναικὶ σπορὰ ἀνεφύει. Ὥστε ἄν θρωπος άνθρωπον γεννά, καθάπερ ή Γραφή λέγει Ἀδὰμ γὰρ ἐγέννησε τὸν Σεθ, καὶ ὁ Σεθ ἐγέννησε τὸν Ἐνώς, καὶ Ενώς ἐγέννησε τὸν Καϊνάν, καὶ Καϊνὰν ἐγέννησε τὸν Μαλαλεήλ, καὶ Μαλαλεὴλ ἐγέν νησε τον Ενώχ.» Καὶ οὐκ εἶπεν, Ὁ Θεὸς ἔπλασε τον Σήθ, ἢ τὸν Ἐνώς, ἢ ἄλλον τινά· καὶ ἐντεῦθεν γινώ σκομεν, ὅτι μονώτατος πέπλασται ὁ Ἀδὰμ ὑπὸ τοῦ Θεοῦ, οἵ τε μετ' ἐκεῖνον γεννῶνται καὶ γεννῶσιν ἕως τοῦ παρόντος. Καὶ οὕτως χάριτι τοῦ Θεοῦ σ κόσμος συνίσταται. Ἐπειδὴ καὶ πᾶσα βοτάνη και φυτὸν προστάξει τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τότε γεννᾷ καὶ γεν νᾶται. Εφη γὰρ ὁ Θεός· Βλαστησάτω ἡ γῆ βοτά την χόρτου.» Κατὰ τὸ πρόσταγμα αὐτοῦ ἐβλάστη σεν ἕκαστον δένδρον, εἶδος * βοτάνης καὶ φυτοῦ ἐν ἑαυτῷ ἔχει σπερματικὴν δύναμιν. Η σπορὰ δὲ παν τὸς φυτοῦ καὶ βοτάνης ἔμψυχός ἐστιν, ἥτις ἐν τῇ γῇ πάλιν ἐφ' ἑαυτῆς πίπτουσα, ἢ καὶ ὑπὸ ἄλλου σπει ρομένη, βλαστάνει· μὴ πλαττομένη ὑπό τινος, ἀλλὰ τῷ πρώτῳ προστάγματι τοῦ Θεοῦ ὑπακούσαντος 1. Ἰδοὺ ἐγώ, καθὰ πρώην ἔφην, αὐτεξούσιος ὢν ἐν οἷς μόνοις προείπα, ὅπου ἐὰν σπείρω, κἂν εἰς ἰδίαν !: εἰ δὲ ἀπορεῖς πρὸς τοῦτο, δείξον πλάσμα ἡ κτίσιν οἱαντιναούν. ἀλλὰ δὲ ἀποδειχθῆναι τοῦτο οὐ δύναται. ὁμοίως δὴ καὶ βοτάνη καὶ φυτὸν ἐξ ἑαυτοῦ. 1 ὑπακούσασα. bonae ex Deo esee Invenietur Deus secundum ' Ger. ', 28. 'Gen. v, 3 seqq. • Gen. 1, 11. te injustus: quod utique non-est. Quoniam ením Deus præcepit, ut tu inquis, fornicatorem forni cari et furem farari et homicidam cædem facere, mercede digni sunt hujusmodi, voluntatem enim Dei fecerunt. Invénientur quoque legislatores twi mendaces, et libri tui falsi, quandoquidem man dant fornicatorem et furem excoriari, qui tamen Dei voluntatem fecerunt: homicídam quoque in terfici, quem præmio cumulari oportebat, quippe qui voluntatem Dei fecerit. SARAC. Ait, quis format infantes in uteris mu lierum? istud porro objiciunt Saraceni adversus nos tanquam argumentum invictissimum, quo ostendere nituntur, Deum mati esse auctorem. Si enim respondens dicas, Deum esse qui coruat infantes in uteris mulierum, regeret Saraconus Ergo Deus cooperatur cum fornicatore et mœcho. CHRIST. Igitur ad hæc respondet: Nullò modo invenio post primam hebdomadam qua mundus factus est, Scripturam asserentem, quod formet Deus vel creet quidquam. Quod si ille non acquie scat circa hoc, ostendat (Christianus) creaturam vel figmentuin quodcunque post primam hebdo madam a Deo esse nullatenus ostendi. Omnes enim visibiles creaturæ prima hebdomada ex stiterunt. Formavit enim Deus hominem prima hebdomada; eique mandavit ut gigneret et gîgne retur, inquiens: • Crescite et multiplicamint, et replete terram '.. Εt quonin animalis erat hono Et animale semen habens, in propria uxore sementis germinabat. Quamobrem homo hominem gignit, ut Scriptura dicit: Adam enim genuit Seth, et Seth genuit Enos, et Enos genuit Kainan, et Kainan genuit Malaleel, et Malaleel genuit Jarel, Jaret autem genuit Enoch '.. Porro non dixit: Εt Deus formavit Seth vel Enos, vel alium quem piam. Hine agnoscimus unum prorsus formatum fuisse Adam a Deo: qui vero post iffum sunt, ge nerantur et generant usque in præsens tempus, atque hoc modo ex Dei beneficio mundus conserva tur. Quinimo etiam omnis herba et planta jussu Del ex eo tempore generat et generatur. Ait enim Deus: «Germined terra herbam feni ',, atque juxta præceptum ejus germinavit omnem arborem, et species quælibet berbæ vel plantæ, in semet ipsa habet vim senentinam. Sementis porro cu jusvis plautæ vel herbæ animalis est; quæ rur sus in terram per se decidens, vel etiam ab alio sala germinat, non formata a quoquam, sed pri ma Dei jussioni morem gerens. Ecce ego, qnem admodum antea dixeram, libero præditus arbitrio Lequienius Sin vero de hoc dubitas, ostende figmentum aut creaturam ullam. i Lequienius k Len. Similiter of berba et planta ex seipsa. Forte

μενος, ἀναβλαστάνει καὶ γίνεται τῷ πρώτην προσ τάγματι τοῦ Θεοῦ ὑπακούουσα. οὐχ ότι και νυν και ἑκάστην ἡμέραν πλάττει ὁ Θεὸς καὶ ἐργάζεται ἐπειδὴ ἐν τῇ πρώτῃ ἑβδομάδι ι ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὴν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν καὶ τὸν σύμπαντα κόσμον ἐξ ἡμέραις, καὶ τῇ ἑβδόμη κατέπαυσεν ἀπὸ πάντων τῶν ἔργων αὐτοῦ, ὧν ἤρξατο ποιεῖν, ο καθὼς καὶ ἡ Γραφή μαρτυρεί μοι. ; γυναίκα, κἂν εἰς ἀλλοτρίαν τῇ ἐξουσία μου χρον Ὁ δὲ ΣΑΡΑΚΗΝΟΣ. Φησὶν ὁ Θεὸς πρὸς Ἱερε μίαν· «Πρὸ τοῦ μὲν πλάσαι σε ἐκ κοιλίας ἐπίστα. μαί σε, καὶ ἐκ μήτρας ἡγίακά σε. ο Ο ΧΡΙΣΤ. Παντὸς ἀνδρὸς ἐκ κοιλίας έπλασεν Θεὸς τὴν ἔμψυχον καὶ σπερματικὴν δύναμιν ἀπὸ 'Αδὰμ καὶ καθεξῆς. Ἀδὰμ γὰρ ἐν κοιλίᾳ ἔχων, τὸν Σηθ ἐγέννησεν, ὡς προείπον, καὶ Σιθ τὸν Ἐνῶς, καὶ ἕκαστος ἄνθρωπος προέχων ἐν τῇ κοιλίᾳ αὐτοῦ υἱόν, καὶ ὁ υἱὸς ἐγέννησε καὶ νὰ " μέχρι τοῦ παρ ὄντος. Τὸ δὲ, «Εκ μήτρας ἡγίακά σε, ο νόησον την ὄντως γεννώσαν τὰ τέκνα τοῦ Θεοῦ, κατὰ τὴν μαρ τυρίαν τοῦ ἁγίου Εὐαγγελίου. «Οσοι γὰρ ἔλαβον αὐτὸν, φησίν, ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν τέκνα Θεού γενέσθαι, τοῖς πιστεύουσιν εἰς αὐτὸν, φησίν, οἱ οὐκ ἐξ αἱμάτων, οὐδὲ ἐκ θελήματος ἀνδρὸς, ἀλλ' ἐκ Θεοῦ ἐγεννήθησαν ο διὰ τοῦ βαπτίσματος. Ὁ δὲ ΕΝΑΝΤΙΟΣ, καὶ ἦν πρὸ Χριστοῦ βάπτισμα ὁ γὰρ Ἱερεμίας πρὸ Χριστοῦ γεννᾶται. Ο ΧΡΙΣΤ. Ην, κατὰ τὴν μαρτυρίαν τοῦ ἁγίου Αποστόλου φάσκοντος· ὅτι οἱ μὲν διὰ νεφέλης, οἱ δὲ διὰ θαλάσσης ἐβαπτίσθησαν. Καὶ ὁ Κύριος ἐν Εὐαγ γελίας φησίν· «Ἐὰν μή τις γεννηθῇ δι᾽ ὕδατος καὶ πνεύματος, οὐ μὴ εἰσέλθῃ εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐ ρανῶν.» Ωστε ὁ ᾿Αβραὰμ καὶ Ἰσαὰκ καὶ Ἰακώβ, καὶ οἱ λοιποὶ πρὸ Χριστοῦ ἅγιοι εἰσερχόμενοι εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, εἰ μὴ προεβαπτίσθη σαν, οὐκ ἂν ἐσώζοντο. Μαρτυρεῖ δὲ τὸ Πνεῦμα τὸ άγιον, λέγον· ο 'Απηλλοτριώθησαν οἱ ἁμαρτωλοὶ ἀπὸ μήτρας, ο τοῦτ' ἔστι τῆς τοῦ βαπτίσματος. Χάριτι τούτου ὁμολογοῦμεν, ὅτι πάντες οἱ σωθέντες καὶ οἱ σωζόμενοι διὰ βαπτίσματος εσώθησαν καὶ σώζονται χάριτι Θεοῦ. Ο ΣΑΡ. πρώτα λέγων· Τὸν Χριστιανὸν τὸν ποιοῦντα τὸ θέλημα αὐτοῦ τοῦ Θεοῦ, καλὸν εἶναι Ο λέγεις ή κακόν; Γνοὺς δὲ τὴν πανουργίαν αὐτοῦ ὁ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ἔφη· υ θέλεις εἰπεῖν ἐπίσταμαι. Ο ΣΑΡ. Φανέρωσόν μοι αὐτό. Ο ΧΡΙΣΤ. Εἰπεῖν θέλεις πρὸς ἐμὲ, ὅτι ὁ Χριστὸς θέλων ἔπαθεν, ἢ μὴ θέλων; Καὶ ἐάν σοι εἴπω, θέλων ἔπαθεν, ἵνα μοι είπης, "Απελθε, προσκύνησον τους Ἰουδαίους, ἐπειδὴ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ἐποίησαν. πάντως οὖν ἐν μήτρα ἔπλασεν. ΧΡ. Εμψυχον καὶ σπερματικήν δύναμιν ᾿Αδὰμ ἐν τῇ κοιλίᾳ έχων. in iis duntaxat quæ præfatus sum ubicunque se minem, sive in propriam uxorem sive in alienam, mco usus arbitrio, succrescit et germinat per obe dientiam primæ Dei jussioni. Non quod vel nunc quotidie formet Deus et operetur; quoniam in pri ma hebdomada fecit Deus caelum et terram unt versumque mundum sex diebus, septima vero ro quievit ab omnibus operibus suis quæ aggresSUS est facere *,» quemadmodum quoque Scriptura mihi testatur. SARAC. Ait Deus ad Jeremiam: «Antequam for marem te ex utero novi te, et ex matrice sanctifi cavi le '. > CHRIST. Cujuslibet hominis ex utero formavit Deus animalem ac sementinam virtutem ab Adamo atque deinceps. Adam enim in ventre habens Se thum genuit, ut præfatus sum, Sethus vero Ene sum. Et quivis homo cum ante habeat in ventre filium suum gignit, filiusque etiam usque in præ sens tempus. Illud vero: «Ex matrice sanctificavi te: s in eo cogita illam quæ revera general Glios dei, juxta sancti Evangelii testimoniumn: «Quot quot enim receperunt eum, inquit, dedit eis po testatem filios Dei fieri. Qui credunt in eum, in quit; qui non ex sanguinibus, neque ex volumate viri, sed ex Deo nati sunt › per baptismum, ADVERSARIUS. Ergone ante Christum erat ba ptisma? Jeremias enim ante Christum natus est. CHRIST. Erat utique juxta testimonium sancti Apostoli dicentis alios per nubem, alios vero per mare fuisse baptizatos. Et Dominus in Evangeliis " ait: «Nisi quis nascatur ex aqua et spiritu, non ingredietur regnum cœlorum '., Adeoque Abraham et Isaac et Jacob caterique ante Christum sancti, qui ingressi sunt regnum calorum, uisi baptizati fuissent, non utique salutem fuissent consecuti. Testatur id vero Spiritus sanctus inquiens: ‹ Ab alienali sunt peccatores a vulva ",» hoc est a bapti smale. Quomobrem conftemur, omines eos qui vel salvati sunt vel salvantur, per baptismum salvati sunt vel salvantur Dei gratia. SARAC. Interrogavit dicens: Christianum qui facit voluntatem ipsiusmet Dei, bonumne esse ais vel malum? Agnoscens autem vafritiem ejus, CHRIST., in quit: Quid tibi velis scio. SARAC. Indica illud mihi. CHRIST. Dicere vis ad me; Christus voluntate kassus est, an non? Quod si tibi dixero: Volan tate passus est; mihi repones: Abi, ergo adora Judæos, quoniam voluntatem Dei tui fecerunt. * Gen. 1, 1 2. • Jerem. 1, (sic) 5. • Joan. 1, 12, 13. ' Joan. 1, 5. * Psal. Lvit, 6.. Leg. Omnino igitur in matrice formavit. CHRIST. Animalem et sementinam virtutem Adamus in ventre ha bens.» Voculis xai vā nihil respondet in Lequieno.

Ο ΣΑΡ. Οὕτως, φησί, σοὶ ἤθελον εἰπεῖν· Εἰ ἐστί σου λόγος. ἀποκρίθητί μοι. Ο ΧΡΙΣΤ. Σὺ λέγεις θέλημα εἶναι, ἐγὼ λέγω ἀνοχὴν καὶ μακροθυμίαν. Ὁ ΣΑΡ. Πόθεν δύνῃ τοῦτο παραστῆσαι; Ο ΧΡΙΣΤ. Διὰ πραγμάτων ἔφη πρὸς Σαρακηνόν Καθημένου ἐμοῦ καὶ σοῦ, ἡ ἱσταμένου, δύναταί τις ἐξ ἡμῶν ἄνευ τῆς ἐξουσίας καὶ δεσποτείας τοῦ Θεοῦ ἀναστῆναι ἡ κινηθῆναι; Καὶ ὁ ΣΑΡ. Ο. Ο ΧΡΙΣΤ. Τοῦ Θεοῦ εἰπόντος, Μὴ κλέψῃς, μὴ περνεύσῃς, μὴ φονεύσῃς, οὐ θέλει να κλέψωμεν καὶ πορνεύσωμεν καὶ φονεύσωμεν. Ο ΣΑΡ. Οὐχι. Εἰ γὰρ ἔθελεν, οὐκ ἂν εἶπεν, Μὴ κλέψῃς, μὴ πορνεύσης, μή φονεύσης. Ο ΧΡΙΣΤ. Δόξα τῷ Θεῷ, ὅτι σὺ ὡμολόγησας λέγων & θέλω εἰπεῖν. Ἰδοὺ συνέθου μοι, ὅτι οὐδεὶς ἐξ ἡμῶν ἄνευ τοῦ Θεοῦ δύναται ἀναστῆναι ἡ κινηθῆναι. Καὶ ὅτι οὐ θέλει ὁ Θεὸς ἕνα κλήψωμεν ἢ πορνεύσωμεν. Ἐὰν ἄρτι ἀναστὰς ἀπέλθω, καὶ κλέψω ή πορνευκώ σω· τί αὐτὸ λέγεις; Θέλημα Θεοῦ, ἡ συγχώρησιν καὶ ἀνοχὴν καὶ μακροθυμίαν; Ο ΣΑΡ. Νοήσας καὶ θαυμάσας ἔφη· 'Αληθῶς οὕ τως έχει. Ο ΧΡΙΣΤ. Νόησον καὶ τοῦτο, ὅτι δυναμένου Θεοῦ πατάξαι, ἀνεχώρησεν πρὸς τὸν σταυρόν· τοῦτ' ἔστιν, ἐμακροθύμησεν ἐπὶ τὴν ἁμαρτίαν. Αλλ' ὅταν θέλῃ [ἶνα] μετανοήσω, ἀποδίδωσί μοι καθάπερ καὶ τοῖς Ἰουδαίοις ἐποίησεν. Μετὰ γὰρ ἔτη] ὀλίγα ἀνέστησεν κατ' αὐτῶν τὸν Τίτον, καὶ Οὐεσπασιανὸν, καὶ τοὺς Έλληνας, καὶ καθεῖλεν τὰ φρυάγματα αὐτῶν. Ἐὰν ἐρωτηθῇς παρὰ Σαρακηνοῦ λέγοντος· Τί λέ στις εἶναι τὸν Χριστόν; εἰπὲ αὐτῷ· Λόγον Θεοῦ. Μηδὲν ἐν τούτῳ νομίζω ἁμαρτάνειν, ἐπειδὴ καὶ λό γος λέγεται παρὰ τῇ Γραφῇ, καὶ σοφία, καὶ βραχίων, καὶ δύναμις Θεοῦ, καὶ ἄλλα πολλὰ τοιαῦτα, πολυώ νυμος γάρ ἐστιν. Καὶ σὺ ἀντερώτησον αὐτὸν λέγων Τί λέγεται παρὰ τῇ Γραφῇ ὁ Χριστός; ἴσως καν θελήσῃ ἐρωτῆσαί σε ὁ Σαρακηνὸς ἄλλο τι, μὴ ἀπου κρίνου αὐτῷ, ἕως ἂν λύσει τὸ ἐρώτημά σου. Ανάγκη ποία ἀποκριθήσεται σοι λέγων· Παρὰ τῇ Γραφῇ μου Πνεῦμα καὶ Λόγος Θεοῦ λέγεται ὁ Χριστός. Καὶ τότε εἰπὲ αὐτῷ σὺ πάλιν· Τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ καὶ ὁ Λόγος, παρὰ τῇ Γραφῇ σου, ἄκτιστα λέγονται ή κτιστά; Καὶ ἐπὰν εἴπῃ ὅτι ἄκτιστά εἰσιν, εἰπὲ αὐτ τῷ· Καὶ τίς ἔκτισε τὸ Πνεῦμα καὶ τὸν Λόγον τοῦ Θεοῦ; Καὶ ἐὰν ἐξ ἀπορίας εἴπῃ σοι, ὅτι ὁ Θεὸς αὐτὰ ἔκτισεν, εἰπέ· Ἰδοὺ εἰ ἔλεγον ἐγὼ πρὸς σὲ τοῦτο, ἔλεγες ἂν πρός με, ὅτι Ηφάνισας την μαρ τυρίαν σου· καὶ τοῦ λοιποῦ οὐ πιστεύεστε· ὅσα ἂν εἴπῃς. Ὅμως οὖν καὶ τοῦτο ἐρωτῶ σε, πρὸ τοῦ κτί σαι ὁ Θεὸς τὸν Λόγον καὶ τὸ Πνεῦμα, οὐκ εἶχεν Πνεῦμα οὐδὲ Λόγον; Καὶ φεύξεται ἀπὸ σοῦ μὴ ἔχων τί ἀποκριθῆναι. Αἱρετικοὶ γάρ εἰσιν οἱ τοιοῦτοι κατὰ πιστεύεται πιστευθήσεται. SARAC. Hoc utique tibi dieoré volebam; atque si hiscere polis es, responde mihi. CHRIST. Tu ais voluntatem esse, ego dico to lerantiam et longanimitatem. SARAC. Unde vales hoc demonstrare? CHRIST. Ex rebus ait ad Saracenum. Sedente me vel te, aut etiam stante, potest quis ex nobis sine potestate et arbitrio Dei surgere aut moveri? SARAC. Haudquaquam. CHRIST. Dicente Deo: Non furaberis, non for nicaberis, non occides; sane non vult ut furemur, fornicemur aut occidamus. SARAC. Non utique. Si enim istud voluisset, baud edixisset, Non fureris, non forniceris, ROD occidas. Forte vel CHRIST. Sit gloria Deo, quia tu convenis me cum ea dicens, quæ dicere volo. Ergo convenit tibi mecum, quod nostrum nemo absque Deo po test surgere aut moveri, quodque non vult Deus, ut furemur aut fornicemur. Si ergo jam surgens abeam, atque furer vel fornicer: quid istud ap pellas Deine voluntatem vel indulgentiam, tolerantiam atque longanimitatem? et SARAC. Vim persentiscens admiratus ait: Re ipsa sic se habet. CHRIST. Cogita et hoc, quod cum posset Deus percutere, ad crucem contendit: hoc est longani mitate usus est erga peccatum. At quando vult ut me poeniteat, reddit mihi; quo mode agit etiam erga Judæos. Post aliquantum enim exeitavit con tra illos Titum et Vespasianum et Græcos, et de jecit petulantiam eorum. Si interrogeris, Saraceno dicente; Quem ais esse Christum? Responde illi, Verbum Dei. Nihil in hoe aberrare arbitror, quoniam et Verbum dicitur a Scriptura, et sapientia et brachium et virtus Dei, et alia id genus multa. Multinomius enim est. Tu vero vicissim interroga eum dicens; Quid vocatur a Scriptura Christus? Fortasse etiamsi ve lit interrogare te Saracenus de aliqua alia re; ne respondeas illi antequam solverit postulatum tuum. Qua necessitate coactus respondebit tibi dicens Scriptura mea Spiritus et Verbum Dei dicitur Chri stus. Et tunc dic illi tu quoque: Spiritus Dei et Verbum a Scriptura tua increata dicuntur, an vero creata? Ac ubi responderit creata esse, dic ei: Ec quis creavit Dei Spiritum et Verbum? Quod si ad incitas redactus dixerit tibi, Deum illa creasse; regere Et si dixissem ego tibi rem hujusmodi, respondisses profecto mihi: medio sustulisti te stimonium tuuni, ac porro haud confirmavéris quæ cunque dixeris. Nihilominus et istud te interrogo Antequam crearet Deus Verbum et Spiritum, non habebat Spiritum neque Verbum? atque declinabit a te, non habens quid respondeat. Hæretici enim

Ο ΣΑΡ. Οὕτως, φησί, σοὶ ἤθελον εἰπεῖν· Εἰ ἐστί σου λόγος. ἀποκρίθητί μοι. Ο ΧΡΙΣΤ. Σὺ λέγεις θέλημα εἶναι, ἐγὼ λέγω ἀνοχὴν καὶ μακροθυμίαν. Ὁ ΣΑΡ. Πόθεν δύνῃ τοῦτο παραστῆσαι; Ο ΧΡΙΣΤ. Διὰ πραγμάτων ἔφη πρὸς Σαρακηνόν Καθημένου ἐμοῦ καὶ σοῦ, ἡ ἱσταμένου, δύναταί τις ἐξ ἡμῶν ἄνευ τῆς ἐξουσίας καὶ δεσποτείας τοῦ Θεοῦ ἀναστῆναι ἡ κινηθῆναι; Καὶ ὁ ΣΑΡ. Ο. Ο ΧΡΙΣΤ. Τοῦ Θεοῦ εἰπόντος, Μὴ κλέψῃς, μὴ περνεύσῃς, μὴ φονεύσῃς, οὐ θέλει να κλέψωμεν καὶ πορνεύσωμεν καὶ φονεύσωμεν. Ο ΣΑΡ. Οὐχι. Εἰ γὰρ ἔθελεν, οὐκ ἂν εἶπεν, Μὴ κλέψῃς, μὴ πορνεύσης, μή φονεύσης. Ο ΧΡΙΣΤ. Δόξα τῷ Θεῷ, ὅτι σὺ ὡμολόγησας λέγων & θέλω εἰπεῖν. Ἰδοὺ συνέθου μοι, ὅτι οὐδεὶς ἐξ ἡμῶν ἄνευ τοῦ Θεοῦ δύναται ἀναστῆναι ἡ κινηθῆναι. Καὶ ὅτι οὐ θέλει ὁ Θεὸς ἕνα κλήψωμεν ἢ πορνεύσωμεν. Ἐὰν ἄρτι ἀναστὰς ἀπέλθω, καὶ κλέψω ή πορνευκώ σω· τί αὐτὸ λέγεις; Θέλημα Θεοῦ, ἡ συγχώρησιν καὶ ἀνοχὴν καὶ μακροθυμίαν; Ο ΣΑΡ. Νοήσας καὶ θαυμάσας ἔφη· 'Αληθῶς οὕ τως έχει. Ο ΧΡΙΣΤ. Νόησον καὶ τοῦτο, ὅτι δυναμένου Θεοῦ πατάξαι, ἀνεχώρησεν πρὸς τὸν σταυρόν· τοῦτ' ἔστιν, ἐμακροθύμησεν ἐπὶ τὴν ἁμαρτίαν. Αλλ' ὅταν θέλῃ [ἶνα] μετανοήσω, ἀποδίδωσί μοι καθάπερ καὶ τοῖς Ἰουδαίοις ἐποίησεν. Μετὰ γὰρ ἔτη] ὀλίγα ἀνέστησεν κατ' αὐτῶν τὸν Τίτον, καὶ Οὐεσπασιανὸν, καὶ τοὺς Έλληνας, καὶ καθεῖλεν τὰ φρυάγματα αὐτῶν. Ἐὰν ἐρωτηθῇς παρὰ Σαρακηνοῦ λέγοντος· Τί λέ στις εἶναι τὸν Χριστόν; εἰπὲ αὐτῷ· Λόγον Θεοῦ. Μηδὲν ἐν τούτῳ νομίζω ἁμαρτάνειν, ἐπειδὴ καὶ λό γος λέγεται παρὰ τῇ Γραφῇ, καὶ σοφία, καὶ βραχίων, καὶ δύναμις Θεοῦ, καὶ ἄλλα πολλὰ τοιαῦτα, πολυώ νυμος γάρ ἐστιν. Καὶ σὺ ἀντερώτησον αὐτὸν λέγων Τί λέγεται παρὰ τῇ Γραφῇ ὁ Χριστός; ἴσως καν θελήσῃ ἐρωτῆσαί σε ὁ Σαρακηνὸς ἄλλο τι, μὴ ἀπου κρίνου αὐτῷ, ἕως ἂν λύσει τὸ ἐρώτημά σου. Ανάγκη ποία ἀποκριθήσεται σοι λέγων· Παρὰ τῇ Γραφῇ μου Πνεῦμα καὶ Λόγος Θεοῦ λέγεται ὁ Χριστός. Καὶ τότε εἰπὲ αὐτῷ σὺ πάλιν· Τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ καὶ ὁ Λόγος, παρὰ τῇ Γραφῇ σου, ἄκτιστα λέγονται ή κτιστά; Καὶ ἐπὰν εἴπῃ ὅτι ἄκτιστά εἰσιν, εἰπὲ αὐτ τῷ· Καὶ τίς ἔκτισε τὸ Πνεῦμα καὶ τὸν Λόγον τοῦ Θεοῦ; Καὶ ἐὰν ἐξ ἀπορίας εἴπῃ σοι, ὅτι ὁ Θεὸς αὐτὰ ἔκτισεν, εἰπέ· Ἰδοὺ εἰ ἔλεγον ἐγὼ πρὸς σὲ τοῦτο, ἔλεγες ἂν πρός με, ὅτι Ηφάνισας την μαρ τυρίαν σου· καὶ τοῦ λοιποῦ οὐ πιστεύεστε· ὅσα ἂν εἴπῃς. Ὅμως οὖν καὶ τοῦτο ἐρωτῶ σε, πρὸ τοῦ κτί σαι ὁ Θεὸς τὸν Λόγον καὶ τὸ Πνεῦμα, οὐκ εἶχεν Πνεῦμα οὐδὲ Λόγον; Καὶ φεύξεται ἀπὸ σοῦ μὴ ἔχων τί ἀποκριθῆναι. Αἱρετικοὶ γάρ εἰσιν οἱ τοιοῦτοι κατὰ πιστεύεται πιστευθήσεται. SARAC. Hoc utique tibi dieoré volebam; atque si hiscere polis es, responde mihi. CHRIST. Tu ais voluntatem esse, ego dico to lerantiam et longanimitatem. SARAC. Unde vales hoc demonstrare? CHRIST. Ex rebus ait ad Saracenum. Sedente me vel te, aut etiam stante, potest quis ex nobis sine potestate et arbitrio Dei surgere aut moveri? SARAC. Haudquaquam. CHRIST. Dicente Deo: Non furaberis, non for nicaberis, non occides; sane non vult ut furemur, fornicemur aut occidamus. SARAC. Non utique. Si enim istud voluisset, baud edixisset, Non fureris, non forniceris, ROD occidas. Forte vel CHRIST. Sit gloria Deo, quia tu convenis me cum ea dicens, quæ dicere volo. Ergo convenit tibi mecum, quod nostrum nemo absque Deo po test surgere aut moveri, quodque non vult Deus, ut furemur aut fornicemur. Si ergo jam surgens abeam, atque furer vel fornicer: quid istud ap pellas Deine voluntatem vel indulgentiam, tolerantiam atque longanimitatem? et SARAC. Vim persentiscens admiratus ait: Re ipsa sic se habet. CHRIST. Cogita et hoc, quod cum posset Deus percutere, ad crucem contendit: hoc est longani mitate usus est erga peccatum. At quando vult ut me poeniteat, reddit mihi; quo mode agit etiam erga Judæos. Post aliquantum enim exeitavit con tra illos Titum et Vespasianum et Græcos, et de jecit petulantiam eorum. Si interrogeris, Saraceno dicente; Quem ais esse Christum? Responde illi, Verbum Dei. Nihil in hoe aberrare arbitror, quoniam et Verbum dicitur a Scriptura, et sapientia et brachium et virtus Dei, et alia id genus multa. Multinomius enim est. Tu vero vicissim interroga eum dicens; Quid vocatur a Scriptura Christus? Fortasse etiamsi ve lit interrogare te Saracenus de aliqua alia re; ne respondeas illi antequam solverit postulatum tuum. Qua necessitate coactus respondebit tibi dicens Scriptura mea Spiritus et Verbum Dei dicitur Chri stus. Et tunc dic illi tu quoque: Spiritus Dei et Verbum a Scriptura tua increata dicuntur, an vero creata? Ac ubi responderit creata esse, dic ei: Ec quis creavit Dei Spiritum et Verbum? Quod si ad incitas redactus dixerit tibi, Deum illa creasse; regere Et si dixissem ego tibi rem hujusmodi, respondisses profecto mihi: medio sustulisti te stimonium tuuni, ac porro haud confirmavéris quæ cunque dixeris. Nihilominus et istud te interrogo Antequam crearet Deus Verbum et Spiritum, non habebat Spiritum neque Verbum? atque declinabit a te, non habens quid respondeat. Hæretici enim

Σαρακηνούς, καὶ πάνω βδελυκτοὶ καὶ ἀπόβλητα καὶ ἐὰν αὐτὸν θέλῃς δημοσιεῦσαι τοῖς λοιποῖς Σαρα κηνοῖς φοβηθήσεται σε πολύ. Καὶ ἐὰν ἐρωτήση σε ὁ Σαρακηνὸς λέγων· Τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ κτιστά επ ἢ ἄκτιστα; Τοῦτο γὰρ προβάλλονται πρὸς ἡμᾶς ερώτημα δεινότατον θέλοντες ἀποδεῖξαι κτιστὸν εἶνα τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ὅπερ οὐκ ἔστιν. Εἰ δὲ εἶπης Καστά εἰσιν, λέγει σοι, ὅτι· ἰδοὺ ταῦτα πάντα λόγι τοῦ Θεοῦ ὑπάρχοντα, ἄκτιστα μέν εἰσι, Θεοὶ δὲ οἷα εἰσιν. Ἰδοὺ σὺ ὡμολόγησας, ὅτι ὁ Χριστὸς Λόγος ὧν τοῦ Θεοῦ, οὐκ ἔστι Θεός. Διὸ μηδὲ κτιστὰ μηδὲ ἐκτι στα ὁ Χριστιανὸς ἀποκριθεὶς αὐτῷ λέγει· Ἐγὼ Ενε μόνον Λόγον τοῦ Θεοῦ ἐν ὑποστάσει ὁμολογῶ ἄπτισιον ὄντα, καθάπερ καὶ σὺ ὡμολόγησας· τὴν δὲ ἅπασαν Γραφήν μου, οὐ λέγω λόγια, ἀλλὰ ῥήματα Θεού. Καὶ ἐὰν εἴπῃ ὁ Σαρακηνός· Καὶ πῶς λέγει ὁ Δαβίδ Λόγια Κυρίου, λόγια ἁγνά·, καὶ οὐχὶ, Τὰ βήματα Κυρίου, βήματα ἁγνά; εἰπὲ αὐτῷ· Ο Προφήτης τροπολογικῶς ἐλάλησεν, καὶ οὐ κυριολογικώς. Καὶ ἐάν σοι εἴπῃ· Τί ἐστιν τροπολογία καὶ κυριολογία; εἰπὲ αὐτῷ· Κυριολογία μέν ἐστιν, βεβαία ἀπόδειξης πράγματος· τροπολογία δέ ἐστιν ἀβέβαιος ἀπόδειξις. Καὶ ἐάν σοι εἴπῃ ὁ Σαρακηνός· 'Ενδέχεται προφή τὴν εἰπεῖν ἀβέβαιον ἀπόδειξιν; εἰπὲ αὐτῷ εὐθέως Ἐπὶ τοῖς προφήταις τὰ ἄψυχα πρόσωπα ποιεῖν, καὶ ὀφθαλμοὺς καὶ στόματα θεάσῃ αὐτοῖς· ὥστε, «Η θάλασσα εἶδεν, καὶ ἔφυγεν.» Ἰδοὺ καὶ θάλασσα ὀφθαλ μοὺς οὐκ ἔχει, οὐ γάρ ἐστιν ἔμψυχος. Και πάλιν ὁ αὐτὸς Προφήτης ὡς ἔμψυχον αὐτὴν διαλέγεται· «Τί σοί ἐστι, θάλασσα, ὅτι ἔφυγες;» καὶ τὰ ἑξῆς. Καὶ ἡ μάχαιρα φάγεται κρέα, ο λέγει η Γραφή. Τὸ γὰρ φαγεῖν ἐπὶ στόματος λέγει ο τρώγοντος καὶ πίνον τος, ἡ δὲ μάχαιρα τέμνεται μεν, οὐ καταπίνει δέ. Οὕτως καὶ τὰ ῥήματα τροπολογήσας ἐλάλησε λόγους, ἅπερ οὐκ εἰσιν λόγια, ἀλλὰ ῥήματα. Καὶ ἐὰν στο εἴπῃ, Πῶς κατῆλθεν ὁ Θεὸς εἰς κοιλίαν γυναικός; εἰπὲ αὐτῷ· Χρησώμεθα τῇ γραφῇ σω, καὶ τῇ Γρα φῇ μου· ἡ γραφή σου λέγει, ὅτι ἐκάθηρεν ὁ Θεὸς τὴν Παρθένον Μαρίαν ὑπὲρ πᾶσαν σάρκα γυναι κείαν, καὶ κατέβη τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ καὶ ὁ Λόγος ἐν αὐτῇ, καὶ τὸ Εὐαγγέλιον μου λέγει· «Πνεῦμα ἅγιον ἐπελεύσεται ἐπὶ σὲ, καὶ δύναμις Υψίστου επι σκιάσει σοι.» Ἰδοὺ μία φωνὴ ἀμφοτέρων τῶν λέ ξεων, καὶ ἐν νόημα. Γινώσκω δὲ καὶ τοῦτο, ὡς πρὸς τὴν ἡμετέραν ιδιότητα λέγει ἡ Γραφὴ κατάβασιν Θεοῦ καὶ ἀνάβασιν, τροπολογικῶς καὶ οὐ κυριολο γικῶς. Κυρίως γὰρ κατάβασις καὶ ἀνάβασις ἐπὶ σωμάτων λέγεται κατὰ φιλοσόφους, ὁ δὲ Θεὸς τὰ πάντα περιέχει, καὶ οὐ περιέχεται ὑπό τινος τόπου. Εφη γάρ τις τῶν προφητῶν· «Τίς εμέτρησε τη χειρὶ αὐτοῦ τὴν θάλασσαν, καὶ τοὺς οὐρανοὺς σπι Λέγεται. ΝΟΤΑ. sual qui hoc alirmant apud Saracenos, maxime que sunt abominabiles et propudiosi: et si huncce volueris traducere apad reliquos Saracenos, time bit te admodum. Quod si interrogaverit te Sarace nus inquiens: Sermones Dei creati sunt an increa ti? Solent enim nobis objicere hanc interrogatio nem vehementissimam, volentes ostendere creatum esse Verbum Dei, quod sane non est. Quod si di xeris creatos, regerit contra te, quod ecce omnes dii vero non sunt. Ecce tu confessus es, Ver bum Dei, cum sit Christus, Deum tamen non esse. Quamobrem, neque creatos neque increa tos Christianus respondens illi appellat (dicens), Ego unum solum Verbum Dei in hypostasi confi teor quod sit increatum, quemadmodum et tu confteris; hanc totam Scripturam meam non dico sermones, sed dictionus Dei. Quod si dixerit Sa racenus: Quomodo ergo ait David: Sermones Domini, sermones puri ";» et nen: dictiones Domini, dictiones pur? Dic ei: Vates figurale locutus est, at non proprie. Quod si tibi dixerit, Quid est figurata propriave locutio? Tu regeras illi: Propria locutio est certa demonstratio roi, figurata vero locutio est minus certa rei demon stratio. Quod si opponat tibi Saracenus: Fierine potest ut propheta enuntiet minus certam rei de monstrationem? Dic ei statim: In prophetis in animata personas Aeri, oculosque et ora eis tribui videris. Quapropter, Mare vidit et fugit ".; Attamen mare oculos non habet, neque enim ani mal est. Rursus idem Propheta velut animantem illud alloquitur: «Quid tibi est, ware, quia fugi sti 11 › et quæ sequuntur. Quin etiam ‹ Gladius devoravit carnes › dicit Scriptura “. At enim devo rare de ore dicitur quod comedit ac bibit, gladius vero cædit quidem, non tameu deglutit. Sic et dictiones figurata locutione usus sermones voca vit, tametsi non sint sermones sed dietiones. Sin autem sciscitatus fuerit; Quomodo descendit Deus in uterum mulieris? Respondeto illi: Adhi beamus scripturam tuam al meam. Scriptura lum dicit • Purgavit Deus virginem Mariam supra omnem muliebrem carnem, descenditque Spiritus Dei et Verbum in eam (2).› Evangelium vero mreuum dicit: • Spiritus sanctis supervenies in te, et virtus Altissimi obumbrabit tibi ". En idem utrinque verborum sonus et sensus. Adverto et istud, quod nempe secundum proprietatem no stram dicat Scriptura ascensionem Dei et descen sionem, figurate nimirum at non proprie. Proprie euim descensus et ascensus juxta philosophos de › Psal. xı, 7. 1º Psal. cxv, 3. ibid. 5. 19 Jerem. xit, 12. 18 Luc. 1, 55. p P Apud Lequien num. 2, pag. 460. 9 Confer Guadagnolun Apolog. pag 277. Inio totam passim consule Apologiam.

θαμῇ, πᾶσαν τὴν γῆν δρακί; Καὶ ὅλως, πάντα τὰ. ὕδατα ὑπὸ χειρῶν εἰσιν τοῦ Θεοῦ καὶ ὁ οὐρανὸς δρακί τ ]. Πῶς ἐνδέχεται αὐτὸς ἰδίᾳ χειρὶ τῇ κατα εχούσῃ τὰ πάντα καταβῆναι καὶ ἀναβῆναι; Ἐὰν καὶ ἐρωτήσῃ σε ὁ Σαακηνός λέγων· Καὶ εἰ Θεὸς ἦν ὁ Χριστὸς, καὶ ἔφαγεν καὶ ἔπιεν, καὶ ὕπνωσεν, καὶ τὰ ἑξῆς; εἰπὲ αὐτῷ, ὅτι Ο προαιώνιο; Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ κτίσας τὰ σύμπαντα, καθώς λέγει η Γραφή μου, καὶ ἡ γραφή σου, αὐτὸς ἐκ τῆς σαρκὸς τῆς ἁγίας Παρθένου Μαρίας ἄνθρωπος γενόμενος τέλειος, ἔννους καὶ ἔμψυχος· ἐκεῖνος ἔφαγεν, καὶ ἔπιεν, καὶ ὕπνωσεν, ὁ δὲ Λόγος τοῦ Θεοῦ οὐκ ἔφαγεν οὐδὲ ἔπιεν οὐδὲ ὕπνωτε οὐδὲ ἐσταυρώθη, καὶ τὰ ἑξῆς. Γίνωσκε δὲ, ὅτι ὁ Χρι στῆς διπλοῦς μὲν λέγεται ταῖς φύσεσιν, εἷς δὲ τῇ ὑποστάσει. Εἷς γὰρ ὁ προαιώνιος Λόγος τοῦ Θεοῦ, καὶ μετὰ τὴν πρόληψιν τῆς σαρκὸς ὑποστατικῶς καὶ οὐ φυσικῶς· οὐ γὰρ προσετέθη τῇ Τριάδι τέταρτον πρόσωπον μετὰ τὴν ἄῤῥητον ἔνωσιν τῆς σαρκός. Ο ΣΑΡ. Οτι ἦν ἐγετελ ο θεϊκὸν ἀπέθανεν ἡ ζη; Εἰπὲ αὐτῷ· οὐκ ἀπέθανεν, θαῤῥῶν τῇ Γραφική ἀποδείξει. Λέγει γὰρ ἡ Γραφὴ περὶ τούτου· «Ἦλθεν ἐπ' αὐτὴν ὁ φυσικὸς τῶν ἀνθρώπων θάνατος μνήμην καθάρξας ἢ χειρωσάμενος πρὸς ἐν ἡμῖν ἄπαγε. Αλλως φέρε εἰπεῖν. Ὁ πρῶτος ἄνθρωπος ὕπνωσεν, καὶ τὴν πλευρὰν ἀφηρέθη. Ο ΣΑΡ. Ἰδοὺ " πέπληγμαι ἔν τινι τόπῳ τῆς σαρ κός μου, καὶ πληγεῖσα ἡ σὰρξ μώλωπα ἀπετέλεσεν, καὶ ἐν τῷ μώλωπι ἐγένετο σκώληξ. Τίς αὐτὸν ἔπλα σεν; Ο ΧΡΙΣ. Λέγει τὸ καὶ προείπομεν· μετὰ τὴν πρώτην εβδομάδα τῆς κοσμοποιίας, οὐχ ευρίσκομεν οιονδηποτοῦν πραγμα πλάσαντα τὸν Θεὸν, ἢ πλάτ τοντα· ἀλλὰ τῷ προστάγματι τοῦ Θεοῦ προσετάγη ἐν τῇ πρώτῃ ἑβδομάδι, καὶ ἐγένοντο τὰ γινόμενα. Μετὰ τοῖς προστάγμασι κατεκρίθην καὶ ἀκάνθας καὶ τριβόλους». Τότε δὲ καὶ ἡ σὰρξ ἡμῶν κριθεῖσα, μέχρι τῆς σήμερον φθεῖρας καὶ σκώληκας ἀνα τελεῖ. Ὁ ΣΑΡ. Ἐρωτᾷ τὸν Χριστιανόν Λοιπὸν τίς ἐστι παρὰ σοὶ μείζων 7, ὁ ἁγιάζων ἢ ὁ ἁγιαζόμενος; Γνοὺς δὲ ὁ ΧΡΙΣΤ. τὴν ἔνοπλον αὐτοῦ ἐρώτησιν, εἶπεν· Ο θέλεις εἰπεῖν γινώσκω. "Οτ' ἂν λέγῃ τό. ὃν λέγετε Θεὸν, ἀπέθανε. μετὰ δὲ τὴν παράβασιν κατεκ. • Ανατέλλειν κατακριθείσα. Ανατέλλει. ΝΟΤΑ. Μέχρις αὐτῆς / φυσικὸς τῶν ἀνθρώπων εχώρησε θάνατος, οὐ μὴν καθείρξας, ὡς ἐν ἡμῖν, ἢ χειρωσάμενος, απαγε. comprehendit, sed non comprehenditur ab ulio loco. Akt namqne quidam prophetarum: • Quis mensns est manu sua mare, et ca:los palmo, pu gillo terram universam?, Et omnino aquæ universæ sub manu Dei sunt..... Qui fieri potest ut is mana sua continente universa, descendat vel ascendat? Et si interrogaverit te Saracenus di cens: Siquidem Deus erat Christus, qua ratione comedit et bibit et dormivit, etc. Dic ei: Æter num Verbum Dei, quod creavit omnia, ut ait Scriptura mea et tua, ipsummet ex carne sanctæ Virginis Mariæ factus homo perfectus, ratione et anima præditus, is est qui comedit bibitque ac dormivit. At Verbum Dei nec comedit nec bibit » corporibus pronontiatur; Deus autem universa nec dormnivit, nec cruci amisum est, etc. Adverte antem Christum duplicem dici quod ad naturas attinet, unum vero hypostasi. Unus enim est æternum Verbum Dei etiam post assumptam carnem, hypostasi tamen non natura. Neque enim adjecta est Trinitati quarta quædam persona post ineffabilem unitionem carnis. SARAC. Quod divinum dicitis, mortuumne est an vivit? Responde illi non fuisse mortuum fretus Scri pturați demonstratione. Ait enim de hoc Seri ptura (Venit ad ipsam naturalis hominum mors memoriam lacessens vel subigens ad in nobis apage. Aliter ut ita dicam Primus homo dor mivit, et costa ab eo capta est. SARAC. Ecce plagam accepi certo quodam loco carnis meæ, plagaque affecta caro vibicem con traxit, et in vibice vermis enatus est. Quis eum formavit? CHI. Dicit quod et præfati sumus. Post prio rem hebdomadam creationis mundi, non reperi mus ullam rem formasse aut formare Deum. Sed mamlato Dei præceptumn est in prima illa hebdo mada, fueruntque quæ sunt. Deinde jussionibus dammata est terra (germinare) et spinas et tribu los. Tunc etiam caro nostra damnata, usque in præsentem diem pediculos et vermes gignit. SARAC. Interrogat Christianum: Caterum vero quis apud te major est, qui sanctificat an qui sanctificatur? Agnoscens vero CHRIST. hostilem ejus inter rogationem ait: Quod tibi vis, intelligo. * Isa. xi, 12. Lequien. Hee oscitanter inserta. * In Lequienio Quem dicitis Deum, mortuusne est?: Locus corruptissimus, et qui in Lequienio deest. * Lequienius num. 6. Post transgressionem vero, etc. Leg. et mox * 2 Lequien. num. 8, pag. 469. S. Andreas Cretensis orat. in Dormit. S. Ma riæ & v initio, de morte Deipara label Hinc locus omnimodo emendatur, explica turque quid sit Scripturalis demonstratio. Præterea liquet orationem illam Cretensi tributam, ante scri plionem hujus dialogi satis tritam magnæque au ctoritatis fuisse, cum Scripturalis audiret demon stratio.