Diplomatic text · TLG-E clean (diplomatic Greek; primary witness) — PG column chips mark the printed columns.
Amphilochius, Bishop of Iconium, from the Nativity homily...Ἀμφιλοχίου ἐπισκόπου Ἰκονίου ἐκ τοῦ εἰς τὰ γενέθλια…
Clean text (TLG). Diplomatic Greek text; the machine OCR of the Migne page is kept in the OCR and Page views.
PG 39:53Ἀμφιλοχίου ἐπισκόπου Ἰκονίου ἐκ τῆς πρὸς Σέλευκον ἐπιστολῆς. Πιστεύω εἰς ἕνα θεὸν ἐν τρισὶ γνωριζόμενον προσώποις· αἴτιον καὶ δημιουργὸν τῶν ἁπάντων, ἀγένητον, ἀκατάληπτον, ἀόρατον, ἀνεπινόητον, ἀπερίγραφον, ἄτρεπτον, ἀναλλοίωτον, ἀθάνατον, ἀπαθῆ· μίαν ἀρχὴν ἄναρχον οὔτε ἐν ἑτέρῳ τινὶ πάθους εἶναι δεκτικὴν φημί, πάντη γὰρ ἀπαθὴς τυγχάνει ἡ θεία φύσις. Ἕνα γὰρ θεὸν λέγω τὸν ὄντως ὄντα θεόν, πολυθείαν Ἑλληνισμοῦ φεύγων. Ἐν τρισὶ δὲ προσώποις γνωρίζεσθαι τὸν ἕνα Ἰουδαϊςμοῦ ἐστιν ἀνατροπή. Πατὴρ γὰρ ἐν υἱῷ, καὶ υἱὸς ἐν πατρί, καὶ πνεῦμα ἐν υἱῷ καὶ πατρὶ ὁμολογῶ. Προσκυνῶ δὲ Ἰησοῦν Χριςτὸν συναί̈διον τῷ πατρὶ κατὰ τὴν θεότητα· οὐκ οὐσίας, οὐχ ὑπάρξεως τρόπον νεότερον τοῦ πατρὸς κατὰ τὴν θεότητα. Ὡσαύτως δὲ καὶ τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον. Τὸν μὲν γὰρ υἱὸν φημὶ γεγεννημένον ἀχρόνως καὶ ἀνάρχως, συνυπάρχοντα ἀεὶ τῷ πατρὶ κατὰ τὴν θεότητα· τὸ δὲ πνεῦμα τὸ ἅγιον ἐκπορευόμενον ἐκ τοῦ θεοῦ καὶ πατρὸς ἀϊδίως πιστεύω. Καὶ τὴν ἐκπόρευσιν τοῦ πνεύματος οὐ φημὶ γέννησιν, καὶ τὴν γέννησιν τοῦ υἱοῦ οὐ λέγω ἐκπόρευσιν.
PG 39:99Ὅταν δὲ τῶν λεγομένων ἡ ἀκολουθία ἀπαιτήσῃ, ἕνα θεὸν λέγω οὐ τὰς ὑποστάσεις ἀρνούμενος, ἀλλὰ τῷ τοῦ θεοῦ ὀνόματι τὸ κοινὸν τῆς οὐσίας σημαίνων. Ὅταν δὲ τὸ ὁμοούσιον λέγω, οὐχ ἑνὸς προσώπου ὁμοουσιότητα, ἀλλὰ τριῶν φημί· πατρός, υἱοῦ καὶ ἁγίου πνεύματος· ἓν γὰρ πρόσωπον ὁμοούσιον ἑαυτῷ οὐ λέγεται, ἀλλὰ πατήρ, υἱὸς καὶ πνεῦμα. Ἡ δὲ διαφορὰ ἐν προσώποις, οὐκ ἐν τῇ οὐσίᾳ· τὸ γὰρ πατήρ, υἱὸς καὶ πνεῦμα τὸ ἅγιον, τρόπου ὑπάρξεως ἤτουν σχέσεως ὀνόματα, ἀλλ’ οὐκ οὐσίας ἁπλῶς. Δηλώσει ὃ τὸ οὖν εἶναι τοῦ πατρός, τὸ θεός· τὸ δὲ τινὸς εἶναι, τὸ ὁ πατήρ· καὶ τὸ δὲ τινὸς εἶναι τοῦ θεοῦ, τὸ θεός. Τοῦ δὲ τινὸς εἶναι τοῦ υἱός. Ὡσαύτως καὶ τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον. Ὧν δὲ τὸ εἶναι ταυτόν, τούτων ἡ οὐσία μία. Ταῦτα μὲν περὶ τῆς ὁμοουσίου τριάδος κατὰ τὴν ἐμὴν δύναμιν εἰρείσθω. Ἐὰν εἴπωσιν ὡς μιᾶς οὐσίας ἐστί, ἐρωτήσατε αὐτούς· Πῶς οὖν κατὰ μὲν θεότητα ἀπαθῆ λέγετε Χριστόν, κατὰ δὲ τὴν σάρκα παθητόν; Τὸ γὰρ μιᾶς ὑπάρχον οὐσίας ὅλον ὅμοιον· ἢ γὰρ ἀπαθὲς ὅλον ἢ παθητόν. Ὥστε τὴν τοῦ θεοῦ μορφὴν καὶ τὴν τοῦ δούλου μορφὴν συντελεῖν εἰς ἓν πρόσωπον υἱοῦ τε καὶ κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ·
PG 39:103οὕτως θεόν τε καὶ ἄνθρωπον ὁμολογῶ τὸν υἱὸν τοῦ θεοῦ, ἕνα υἱὸν δύο φύσεων, παθητῆς τε καὶ ἀπαθοῦς, θνητῆς τε καὶ ἀθανάτου, ψηλαφητῆς τε καὶ ἀνεπάφου, ἀνάρχου καὶ ἀρξαμένης, ἀπεριγράπτου καὶ περιγραφομένης, (ἔφην γὰρ ἐν τοῖς ἀνωτέρω τὸν Χριστὸν τὸν υἱὸν τοῦ θεοῦ καὶ ἀπερίγραφον εἶναι καὶ περιγεγραμμένον·) κατὰ μὲν τὴν θείαν φύσιν ἀπερίγραφον, κατὰ δὲ τὴν ἀνθρωπίνην περιγεγραμμένον· καθ’ ἣν καὶ ἐν φάτνῃ, καὶ ἐν σπαργάνοις, καὶ ἐν σταυρῷ, καὶ ἐν τάφῳ, περιεγέγραπτο (ὁ Χριστός, ὁ υἱὸς τοῦ θεοῦ, κατὰ τὴν θεότητα δὲ ἀπεράντως καὶ ἀπεριγράφως τὰ πάντα περιεῖχέ τε καὶ περιέχει). Ὁ Χριστός, ὁ υἱὸς τοῦ θεοῦ, ὁ δύο τελείων φύσεων εἷς υἱός, ὁ κατὰ τὴν θεότητα ἀπεράντως τε καὶ ἀπεριγράφως τὰ πάντα περιέχων καὶ διοικῶν. Ἕνα μὲν τὸν υἱὸν τοῦ θεοῦ, δύο δὲ φύσεών φημι, οὐκ ἀρνούμενος τὴν θείαν οὐδὲ τὴν ἀνθρωπείαν. Πάσχει τοίνυν οὐ θεότητι ἀλλ’ ἀνθρωπότητι· τουτέστι Χριστὸς ἔπαθε σαρκί, ἀλλ’ οὐχ ἡ θεότης ἔπαθεν· ἄπαγε τὸ δυσμενὲς τοῦτο καὶ βλάσφημον, ὦ δείλαιε. Ἡ ληφθεῖσα πάσχει φύσις, ἡ δὲ λαβοῦσα ἀπαθὴς μένει. Οἰκειοῦται οὖν αὐτὸς ὁ θεὸς λόγος πάσχων οὐδὲν τὰ τοῦ ναοῦ·
PG 39:107ἐπειδὴ εἰς ἓν πρόσωπον συντελοῦσιν αἱ δύο φύσεις. Τίκτεται τοίνυν ἐκ τῆς ἁγίας παρθένου Μαρίας ὁ δεσπότης Χριστός, ὁ υἱὸς τοῦ θεοῦ, οὐ τῇ ἀπεριγράφῳ, ἀλλὰ τῇ περιγεγραμμένῃ φύσει. Εἷ[ς] τοίνυν ὁ Χριστός, ὁ υἱὸς τοῦ θεοῦ, παθητὸς σαρκί, ἀόρατος θεότητι, περιγραπτὸς σαρκί, ἀπερίγραπτος θεότητι, ἀρχὴν χρονικὴν ἔχων κατὰ τὴν σάρκα, ἄναρχος κατὰ τὴν θεότητα.
And the holy bishop of Iconium...Καὶ ὁ ἐν ἁγίοις δὲ τοῦ Ἰκονίου πρόεδρος…
Clean text (TLG). Diplomatic Greek text; the machine OCR of the Migne page is kept in the OCR and Page views.
PG 39:111Καὶ ὁ ἐν ἁγίοις δὲ τοῦ Ἰκονίου πρόεδρος Ἀμφιλόχιος οὕτω φησίν· Ὁρᾶτε τοιγαροῦν ὅπως καὶ οἱ θεσπέσιοι πατέρες ὁμοούσιον εἰρήκασι τὸν υἱὸν τῷ πατρὶ κατὰ τὴν θεότητα, καὶ ὁμοούσιον τῇ μητρὶ κατὰ τὴν ἀνθρωπότητα· διπλοῦν τὴν οὐσίαν ἤτοι τὴν φύσιν, οὐ διπλοῦν δὲ τὴν ὑπόστασιν.
Ἐκ τοῦ · Καὶ Ἰησοῦς προέκοπτε σοφίᾳ καὶ ἡλικίᾳ…
Clean text (TLG). Diplomatic Greek text; the machine OCR of the Migne page is kept in the OCR and Page views.
Ἐκ τοῦ· Καὶ Ἰησοῦς προέκοπτε σοφίᾳ καὶ ἡλικίᾳ καὶ χάριτι παρὰ θεῷ καὶ ἀνθρώποις.
PG 39:113Προέκοπτε κατὰ τὴν ἡλικίαν ἀνδρουμένου κατὰ φύσιν τοῦ σώματος, σοφίᾳ διὰ τοὺς παρ’ αὐτοῦ τὰ θεῖα σοφιζομένους, χάριτι, ἐφ’ ᾗ εὐφραινόμενοι προκόπτομεν πιστεύοντες, ὅτι ἔσται τελείωσις τοῖς ὑπ’ αὐτοῦ λελαλημένοις περὶ τῆς ἐν ἡμῖν ἐλπίδος παρὰ θεῷ, ὅτι τὸ ἔργον τοῦ πατρὸς τετελείωκε σαρκωθεὶς καὶ ἡμᾶς λυτρωσάμενος, καὶ παρὰ ἀνθρώποις, διὰ τὴν αὐτῶν ἐξ εἰδωλολατρείας ἐπὶ τριαδικὴν θεογνωσίαν μετάστασιν. Κατὰ τούτους οὖν τοὺς τρόπους προέκοπτε καὶ ἀληθεύει, οὐ γὰρ κατὰ τοὺς ἄφρονας ἀπὸ τοῦ χείρονος ἐπὶ τὸ κρεῖττον.
Αμφιλοχίου ἐπισκόπου Ικονίου, ἐκ τῆς πρὸς Σέ- Α λευκον ἐπιστολῆς. Η ληφθεῖσα (12) πάσχει φύσις· ἡ δὲ λαβοῦσα, ἀπαθὴς μένει. Οἰκειοῦται δὲ ὁ Θεὸς Λόγος άπα- θῶς (13) τὰ τοῦ ἰδίου ναοῦ ἀνθρώπινα πάθη σταυ ρόν φημι καὶ θάνατον, καὶ τὰ ἄλλα, ὅσα περὶ αὐτὸν οἰκονομικῶς θεωρεῖται, οἰκειοῦται αὐτὸς ὁ Θεός, αὐτὸς πάσχων οὐδέν (14). Αμφιλοχίου, ἐκ τῆς πρὸς Σέλευκον ἐπιστολῆς. Αλλ' ἐπειδὴ εἰς ἐν πρόσωπον συντελοῦσιν αἱ φύσ σεις (15)· ἡ ἀπαθὴς τὰ τῆς παθητοῦ οἰκειοῦται. Τοῦ ἁγίου Αμφιλοχίου ἐπισκόπου Ικονίου, ἐκ τῆς πρὸς Σέλευκον ἐπιστολῆς. Οὕτω Θεὸν (16) καὶ ἄνθρωπον τὸν Χριστὸν ὁμολο- γῶ, τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, ἕνα Υιόν, δύο φύσεων, παθη- τῆς τε καὶ ἀπαθοῦς, θνητῆς τε καὶ ἀθανάτου. Καὶ μετ' ὀλίγα. Ένα Υιόν, δύο φύσεών φημι, ἀσυγχύτως, ἀτρέπτως, ἀδιαιρέτως. Πάσχει τοίνυν δ Χριστὸς, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, οὐ θεότητι, ἀλλ' άνθρω- πότητι (17). Τουτέστιν, ὁ Θεὸς ἔπαθε σαρκί· ἀλλ' οὐχ ἡ θεότης σαρκὶ ἔπαθεν. Απαγε τὸ δυσμενὲς καὶ βλάσ φημον, δείλαιε. Αμφιλοχίου ἐπισκόπου Ικονίου, ἐκ τῆς πρὸς Σέλευκον. Ἐὰν είπωσι ὡς μιᾶς ουσίας εἶναι, ἐρωτήσατε αὐτ τούς· Πῶς οὖν κατὰ μὲν τὴν θεότητα ἀπαθῆ λέγετε Χριστόν· κατὰ δὲ τὴν σάρκα, παθητόν; Τὸ γὰρ μιᾶς ὑπάρχον οὐσίας, ὅλον ὅμοιον· ἡ γὰρ ἀπαθὲς ὅλον, ἢ παθητόν. Τοῦ μακαρίου Αμφιλοχίου ἐκ τῆς πρὸς Σέλευκον ἐπιστολῆς. Λόγος ἦν περὶ τῆς ἑνώσεως· καὶ ὅτι ἀναθεματι σθῆναι χρὴ τοὺς τὴν ἐκ μήτρας ἕνωσιν τῶν φύσεων λύοντας· ἔτι μὴν καὶ κατὰ σύγχυσιν ἢ τροπὴν νοοῦν. τας τὴν ἄῤῥητον ἔνωσιν. Ωσπερ γὰρ τὸ τὴν ἕνωσιν χωρίζειν, τῆς ὀρθοδοξίας (18) αλλότριον, καὶ ἔξω τῆς ἀληθείας καὶ τῆς ζωῆς· οὕτω καὶ τὸ συγχέειν τὰς φύσεις, τῆς θεότητος καὶ τῆς ἀνθρωπότητος, ἀλλό τριον χριστιανισμοῦ. Αμφιλοχίου Ικονίου, ἐκ τῆς πρὸς Παγχάριον κειοῦται αὐτὸς πάσχων οὐδέν. οὐ αὐτός. SENTENTIA ET EXCERPTA. Ex eadem Barlahami collect. reg. cod. habet etiam Anastasius Sinaita in Hodego. Amphilochii episcopi Iconii, ex epistola ad Se leucuni. Patitur assumpta natura: quæ autem assumpsit, manet impatibilis. Cæterum Deus Verbum humanas sibi passiones, templo proprias, nulla passione asciscit : sibi, inquam, crucem et mortem, et quæ- cunque alia circa ipsum dispensatione gesta consi- derantur, Deus ipse, nihil ipse patiens, appropriat et sua facil. Amphilochii, ex epistola ad Seleucum. Quia vero naturæ in unam personam coeunt; ven- dicat a passione immunis, quæ spectant ad naturam passioni obnoxiam. Apud S. Joannem Damascenum, lib. contra Jacobitas, tom. I, pagg. 423, 424, edit. Paris. 1712. B Sancti Amphilochii episcopi Iconii, ex epistola ad Seleucum. Sic Christum Deum et hominem confiteor, Dei Filium, Filium umam, duarum naturarum, passibilis scilicet et impassibilis, mortalis et immortalis. Et paucis interjectis. Unum Filium, duarum in- quam naturarum, sine confusione, conversione, separatione. Patitur itaque Christus, Dei Filius, non deitate, sed humanitate. Hoc est, Deus pas- sus est carne haudquaquam vero passa est carno deilas. Facessat, miser, inimica blasphemaque isthæc opinatio. Ex eadem Barlahami collect. ms. G Amphilochii episcopi Iconii, ex epistola ad Se leucum. Cum tibi dixerint esse unius suostantiæ, percun- ctare illos : Qul ergo Christum dicitis impatibilem secundum divinitatem ; secundum vero humanita- n; tem, patibilem? Quod enim unius substantia est, totum simile est: nam vel impatibile totum, vel patibile. Ex Elementis Damasceni D Rupeſucaldinis. B. Amphilochii ex epistola ad Seleucum. Erat sermo de unione: quodque ii sint anathe- mate percellendi, qui unionem naturarum ex utero solvunt; ad hæc vero, ii etiam qui ineffabilem illamı et arcanam unionem confusione intelligunt et muta- tione. Nam sicut unionis divisio alienum facit a recta fide, extraque veritatein et fidem constituit: ita et naturarum confusio, divinæ inquam et humanæ, alienum a christianismo facit. XVI. Ex mss. codice R. P. Sirmondi. recital Joannes Damascenus lib. contra Jacobilas, tom. I, pag. 424. - Intermedia librario excidisse videntur repetitum qua desunt ibid. Amphilochii Iconiensis episcopi, ex epistola dogma- sium. - Damascenus. Ilinc autem rursus ad finem usque Combetisius ex laudata Barlabami collectione ms. advertit Combefisius. (12) Η ληφθ. Hunc et proxime sequentem locum (15) Απαθῶς. Hæc vox deest apud Damascenum. (14) Οἰκειοῦται οὐδέν. Sic Vainascenus : αἰ. (15) Αἱ φύσεις. Damasc. αἱ διτται φύσεις. Reli- (16) Οὕτω, κ. τ. λ. Hæc desunt apud Combefi (17) Πάσχει — ἀλλ' ἀνθρωπότητι. Ηuc usque (18) Τῆς ὀρθοδοξίας. His addenda vox ποιεῖ, με
Amphilochius, Bishop of Iconium, on the union of the two...Ἀμφιλοχίου ἐπισκόπου Ἰκονίου περὶ τῆς ἑνώσεως τῶν δύο…
Clean text (TLG). Diplomatic Greek text; the machine OCR of the Migne page is kept in the OCR and Page views.
Ἀμφιλοχίου ἐπισκόπου Ἰκονίου περὶ τῆς ἑνώσεως τῶν δύο φύσεων. Λόγος ἦν ὅτι ἀναθεματισθῆναι χρὴ τοὺς τὴν ἐκ μήτρας ἕνωσιν τῶν φύσεων λύοντας, ἔτι μὴν καὶ τοὺς κατὰ σύγχυσιν καὶ τρόπην νοοῦντας τὴν ἄρρητον ἕνωσιν· ὥσπερ γὰρ τὸ τὴν ἕνωσιν μερίζειν τῆς ὀρθοδοξίας ἀλλότριον καὶ ξένον τῆς ἀληθείας καὶ τῆς ζωῆς, οὕτως καὶ τὸ συγχέειν τὰς φύσεις τῆς θεότητος καὶ τῆς ἀνθρωπότητος ἀλλότριον χριστιανισμοῦ. Ἀμφιλοχίου ἐπισκόπου Ἰκονίου ἐκ τοῦ εἰς τὰ γενέθλια λόγου. Πάντων μὲν γὰρ τῶν ἐκ παρακοῆς ἡμῖν προσγινομένων ἀπήλλαξε καὶ ἀνεκάθηρε τὴν ἡμετέραν φύσιν ὁ Λόγος·
Αμφιλοχίου ἐπισκόπου Ικονίου, ἐκ τῆς πρὸς Σέ- Α λευκον ἐπιστολῆς. Η ληφθεῖσα (12) πάσχει φύσις· ἡ δὲ λαβοῦσα, ἀπαθὴς μένει. Οἰκειοῦται δὲ ὁ Θεὸς Λόγος άπα- θῶς (13) τὰ τοῦ ἰδίου ναοῦ ἀνθρώπινα πάθη σταυ ρόν φημι καὶ θάνατον, καὶ τὰ ἄλλα, ὅσα περὶ αὐτὸν οἰκονομικῶς θεωρεῖται, οἰκειοῦται αὐτὸς ὁ Θεός, αὐτὸς πάσχων οὐδέν (14). Αμφιλοχίου, ἐκ τῆς πρὸς Σέλευκον ἐπιστολῆς. Αλλ' ἐπειδὴ εἰς ἐν πρόσωπον συντελοῦσιν αἱ φύσ σεις (15)· ἡ ἀπαθὴς τὰ τῆς παθητοῦ οἰκειοῦται. Τοῦ ἁγίου Αμφιλοχίου ἐπισκόπου Ικονίου, ἐκ τῆς πρὸς Σέλευκον ἐπιστολῆς. Οὕτω Θεὸν (16) καὶ ἄνθρωπον τὸν Χριστὸν ὁμολο- γῶ, τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, ἕνα Υιόν, δύο φύσεων, παθη- τῆς τε καὶ ἀπαθοῦς, θνητῆς τε καὶ ἀθανάτου. Καὶ μετ' ὀλίγα. Ένα Υιόν, δύο φύσεών φημι, ἀσυγχύτως, ἀτρέπτως, ἀδιαιρέτως. Πάσχει τοίνυν δ Χριστὸς, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, οὐ θεότητι, ἀλλ' άνθρω- πότητι (17). Τουτέστιν, ὁ Θεὸς ἔπαθε σαρκί· ἀλλ' οὐχ ἡ θεότης σαρκὶ ἔπαθεν. Απαγε τὸ δυσμενὲς καὶ βλάσ φημον, δείλαιε. Αμφιλοχίου ἐπισκόπου Ικονίου, ἐκ τῆς πρὸς Σέλευκον. Ἐὰν είπωσι ὡς μιᾶς ουσίας εἶναι, ἐρωτήσατε αὐτ τούς· Πῶς οὖν κατὰ μὲν τὴν θεότητα ἀπαθῆ λέγετε Χριστόν· κατὰ δὲ τὴν σάρκα, παθητόν; Τὸ γὰρ μιᾶς ὑπάρχον οὐσίας, ὅλον ὅμοιον· ἡ γὰρ ἀπαθὲς ὅλον, ἢ παθητόν. Τοῦ μακαρίου Αμφιλοχίου ἐκ τῆς πρὸς Σέλευκον ἐπιστολῆς. Λόγος ἦν περὶ τῆς ἑνώσεως· καὶ ὅτι ἀναθεματι σθῆναι χρὴ τοὺς τὴν ἐκ μήτρας ἕνωσιν τῶν φύσεων λύοντας· ἔτι μὴν καὶ κατὰ σύγχυσιν ἢ τροπὴν νοοῦν. τας τὴν ἄῤῥητον ἔνωσιν. Ωσπερ γὰρ τὸ τὴν ἕνωσιν χωρίζειν, τῆς ὀρθοδοξίας (18) αλλότριον, καὶ ἔξω τῆς ἀληθείας καὶ τῆς ζωῆς· οὕτω καὶ τὸ συγχέειν τὰς φύσεις, τῆς θεότητος καὶ τῆς ἀνθρωπότητος, ἀλλό τριον χριστιανισμοῦ. Αμφιλοχίου Ικονίου, ἐκ τῆς πρὸς Παγχάριον κειοῦται αὐτὸς πάσχων οὐδέν. οὐ αὐτός. SENTENTIA ET EXCERPTA. Ex eadem Barlahami collect. reg. cod. habet etiam Anastasius Sinaita in Hodego. Amphilochii episcopi Iconii, ex epistola ad Se leucuni. Patitur assumpta natura: quæ autem assumpsit, manet impatibilis. Cæterum Deus Verbum humanas sibi passiones, templo proprias, nulla passione asciscit : sibi, inquam, crucem et mortem, et quæ- cunque alia circa ipsum dispensatione gesta consi- derantur, Deus ipse, nihil ipse patiens, appropriat et sua facil. Amphilochii, ex epistola ad Seleucum. Quia vero naturæ in unam personam coeunt; ven- dicat a passione immunis, quæ spectant ad naturam passioni obnoxiam. Apud S. Joannem Damascenum, lib. contra Jacobitas, tom. I, pagg. 423, 424, edit. Paris. 1712. B Sancti Amphilochii episcopi Iconii, ex epistola ad Seleucum. Sic Christum Deum et hominem confiteor, Dei Filium, Filium umam, duarum naturarum, passibilis scilicet et impassibilis, mortalis et immortalis. Et paucis interjectis. Unum Filium, duarum in- quam naturarum, sine confusione, conversione, separatione. Patitur itaque Christus, Dei Filius, non deitate, sed humanitate. Hoc est, Deus pas- sus est carne haudquaquam vero passa est carno deilas. Facessat, miser, inimica blasphemaque isthæc opinatio. Ex eadem Barlahami collect. ms. G Amphilochii episcopi Iconii, ex epistola ad Se leucum. Cum tibi dixerint esse unius suostantiæ, percun- ctare illos : Qul ergo Christum dicitis impatibilem secundum divinitatem ; secundum vero humanita- n; tem, patibilem? Quod enim unius substantia est, totum simile est: nam vel impatibile totum, vel patibile. Ex Elementis Damasceni D Rupeſucaldinis. B. Amphilochii ex epistola ad Seleucum. Erat sermo de unione: quodque ii sint anathe- mate percellendi, qui unionem naturarum ex utero solvunt; ad hæc vero, ii etiam qui ineffabilem illamı et arcanam unionem confusione intelligunt et muta- tione. Nam sicut unionis divisio alienum facit a recta fide, extraque veritatein et fidem constituit: ita et naturarum confusio, divinæ inquam et humanæ, alienum a christianismo facit. XVI. Ex mss. codice R. P. Sirmondi. recital Joannes Damascenus lib. contra Jacobilas, tom. I, pag. 424. - Intermedia librario excidisse videntur repetitum qua desunt ibid. Amphilochii Iconiensis episcopi, ex epistola dogma- sium. - Damascenus. Ilinc autem rursus ad finem usque Combetisius ex laudata Barlabami collectione ms. advertit Combefisius. (12) Η ληφθ. Hunc et proxime sequentem locum (15) Απαθῶς. Hæc vox deest apud Damascenum. (14) Οἰκειοῦται οὐδέν. Sic Vainascenus : αἰ. (15) Αἱ φύσεις. Damasc. αἱ διτται φύσεις. Reli- (16) Οὕτω, κ. τ. λ. Hæc desunt apud Combefi (17) Πάσχει — ἀλλ' ἀνθρωπότητι. Ηuc usque (18) Τῆς ὀρθοδοξίας. His addenda vox ποιεῖ, με
PG 39:115ἅπερ δὲ αὐτὸς κατ’ εἰκόνα τὴν οἰκείαν ἐποίησε, ταῦτα παραλλαγῆς οὐκ ἔχρῃζεν, οἵαν τὸ φθαρὲν σῶμα διὰ τὸ μὴ συμφθαρῆναι, ἀλλ’ ἄφθαρτον διαμεῖναι ὡς εἰκόνα θεοῦ τὴν ψυχήν.
End of PG 39.≣ read PG 39 as one pagePG 40 begins →