Πατρὸς ἐν δεξιᾷ κάθηται· τὰ δὲ, ὡς δοῦλα παρέστηκε καὶ ἀποστέλλεται καὶ λειτουργεί. Filii et creatorum angelorum, nisi quod hic quidem & Υιός· τὰ δὲ, δοῦλα· καὶ ὁ μὲν, ὡς Υἱός, μετὰ τοῦ est Filius, illi servi: et quod hic, utpote Filius, ad dexteram Patris sedet, illi autem, ceu servi, astant et mittuntur atque ministrant. & Τούτων δὲ οὕτως γεγραμμένων, οὐ γενητὸς ἐπ' τούτων ὁ Υἱὸς σημαίνεται, ὦ Αρειανοί, ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλος μὲν τῶν γενητῶν, ἴδιος δὲ τοῦ Πατρὸς, ἐν τοῖς κόλποις ὢν αὐτοῦ. Καὶ γὰρ καὶ τὸ γεγραμμένον εν ταῦθαι γενόμενος ο οὐ γενητὸν σημαίνει τὸν Υἱόν, ὥσπερ ὑμεῖς νομίζετε. Εἰ μὲν γὰρ ἁπλῶς εἰρήκει, γενόμενος, καὶ ἐσιώπησεν, ἦν πρόφασις τοῖς 'Αρεια νοῖς. Ἐπεὶ δὲ Υἱὸν προείρηκε, δι' ὅλης τῆς περικο τῆς ἀποδείξας αὐτὸν ἄλλον εἶναι τῶν γενητῶν, οὐδὲ τὸ γενόμενος ἀπολελυμένως ἔθηκεν, ἀλλὰ τὸ κρείτ των συνήψε τῷ γενόμενος. Αδιάφορον γὰρ ἡγήσατο τὴν λέξιν· εἰδὼς ὡς ἐπὶ ὁμολογουμένως γνησίου Υἱοῦ ὁ λέγων τὸ γενόμενος, ἴσον τῷ γεγενῆσθαι ότι ἔστι κρείττων λέγει· τὸ μὲν γὰρ γενητὸν οὐ διαφέρει, κἂν λέγῃ τις· Γέγονεν ἢ πεποίηται. Τὰ δὲ γενητά, δημιουργήματα όντα, ἀδύνατον λέγεσθαι γεννητά εἰ μὴ ἄρα μετὰ ταῦτα μετασχόντα τοῦ γεννητού Υιού. γεγεννῆσθαι καὶ αὐτὰ λέγονται· οὗ εί γε διὰ τὴν ἰδίαν φύσιν, ἀλλὰ διὰ τὴν μετουσίαν τοῦ Υἱοῦ ἐν τῷ Πατρί. Καὶ τοῦτο πάλιν οἶδεν ἡ θεία Γραφή, ἐπὶ μὲν τῶν γενητῶν λέγουσα·. Πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο,ο καὶ, ο Πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησεν.· Ἐπὶ δὲ τῶν υἱῶν τῶν γεννητῶν, «Εγένοντο τῷ Ἰακώβ υἱοὶ ἑπτὰ καὶ θυγατέρες τρεῖς· ν και, ο Αβραὰμ δὲ ἦν ἑκατὸν ἐτῶν ὅτε ἐγένετο αὐτῷ Ἰσαὰκ ὁ υἱὸς αὐτοῦ. ὁ Οὐκοῦν εἰ τῶν μὲν γενητῶν ἄλλος ἐστὶ, τῆς δὲ τοῦ Πατρὸς οὐ σίας μόνος ίδιον γέννημα ὁ Υἱός, μεματαίωται τοῖς Αρειανοῖς ἡ περὶ τοῦ γενόμενος πρόφασις. Κἂν γὰρ ἐν τούτοις αἰσχυνθέντες βιάζονται πάλιν λέγειν, συγκ κριτικῶς εἰρῆσθαι τὰ ῥητὰ, καὶ διὰ τοῦτο εἶναι τὰ συγκρινόμενα ομογενῆ, ὥστε τὸν Υἱὸν τῆς τῶν ἀγο γέλων εἶναι φύσεως, αἰσχυνθήσονται μὲν προηγουμε νως ὡς τὰ Οὐαλεντίνου καὶ Καρποκράτους φθεγγό μενοι· ὧν ὁ μὲν τοὺς ἀγγέλους ὁμογενείς είρηκε τῷ Χριστῷ, ὁ δὲ, ἀγγέλους τοῦ κόσμου δημιουργούς εἶναι φησιν· παρ' αὐτῶν γὰρ ἴσως μαθόντες καὶ οὗ τοι, συγκρίνουσι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον τοῖς ἀγγέλοις· ἀλλ' ἐντραπήσονται τοιαῦτα φανταζόμενοι, παρὰ μὲν τοῦ Ὑμνῳδοῦ λέγοντος. Τις όμοιωθήσεται τῷ Κυρίῳ ἐν υἱοῖς Θεοῦ, καὶ τὶς ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς, Κύριε;» 'Ακούσονται δὲ ὅμως, ἐὰν ἄρα μάθωσιν, ὡς ἐν μὲν τοῖς ὁμογενέσιν όμολογουμένως φιλεῖ τὸ τῆς συγκρί σεως γίνεσθαι, καὶ οὐκ ἐν τοῖς ἑτερογενέσιν. Quæ cum ita scripta sint, nequaquam ex his denotatur factus Filius, o Ariani, sed diversus potius a rebus factis, Patris proprius, et in hujus sinu residens. Nam et quod hic scribitur e factus, non factum significat Filium, uti vos existimatis. Nam si simpliciter dixisset, factus, et mox siluisset, ansam hinc haberetis, Ariani. Sed quoniam antea Filium dixit, tota periodo demonstrans eum a rebus factis diversum; ne vocabulum quidem, factus, absolute posuit; sed vocabulum, melior, copulavit cum, factus. Indifferentem enim judicavit dictionem; probe sciens, eum qui de genuino indubitanter Filio dicit, factus, quod perinde est ac genitus, meliorem eum esse affirmare. Nam factum nihil differt, sive quis dicat factum aut effectum. Sed factæ cum sint res creatæ, dici non possunt genitæ: nisi forte si participent cum genito Filio, dicuntur et ipsæ genitæ, non propter propriam naturam, sed propter participationem cum Filio in Patre. Atque hoc item divina novit Scriptura, de rebus quidem factis dicens: Omnia per ipsum facta sunt;» item: «Omnia in sapientia fecit ". › De genitis autem Aliis Et facti sunt Jobo filii septem et filiæ tres * • item: • Abrahamus autem cum centum esset annorum, factus est ei Isaacus filius ejus". › Si ergo a factis quidem rebus diversus est Filius, Patris autem genitura ipse solus, vanus est Arianorum ex vocabulo, facius, praetextus. Quod si in bis impudenter agentes vim facient, dicendo hæc comparativo modo vocabula eſſerri, ideoque hæc quæ comparantur esse homogenea, ita ut Filius de natura angelorum sit, hanc præcipuam infamiam contrahent quod Valentini et Carpocratis eloquantur dogmata; quorum alter angelos homogeneos Christo dixit; alter autem angelos mundi creatores affirmavit. Namque ab his fortasse Ariani edocti, Verbum Dei comparant angelis. Sed enim qui hæc imaginantur, ab Hymnico confundentur dicente: Quis assimilabitur Domino ex filiis Dei? et quis similis tibi inter deos, Domine ®?, Au-D dient simul, si quidem discere volent, comparationem inter omnino homogenea fieri solere, non autem inter heterogenea. Nemo 'itaque Deum cum homine comparat; neque rursus hominem cum brutis, neque ligna cum lapidibus, propter naturæ dissimilitudinem. Sed Deus quidem incomparabilis res est, homo autem cum homine comparatur, lignum cum ligno, et cum lapide lapis. Nec quisquam usurpabit in his 87 Jol) 1, 2. Οὐδεὶς γοῦν Θεὸν συγκρίνει πρὸς ἄνθρωπον, οὐδε πάλιν ἄνθρωπον πρὸς τὰ ἄλογα, οὐδὲ ξύλα πρὸς λί θους διὰ τὸ ἀνόμοιον τῆς φύσεως. ᾿Αλλὰ Θεὸς μὲν, ἀσύγκριτόν ἐστι πράγμα, ἄνθρωπος δὲ πρὸς ἄνθρω που συγκρίνεται, καὶ ξύλον πρὸς ξύλον, καὶ λίθος πρὸς λίθον. Καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι ἐπὶ τούτων τὸ κρείτ ns Gen. xxi, 5. ** Psal. lxxxvii, 7; lxxxv, 5. * Joan. 1, 3. of Psal. ciis, 24. In utroque codice Paris. ct Mediol. (si recte lectum fuit) Jacob; sed sine dubio scribendam 3 Τού.

Πατρὸς ἐν δεξιᾷ κάθηται· τὰ δὲ, ὡς δοῦλα παρέστηκε καὶ ἀποστέλλεται καὶ λειτουργεί. Filii et creatorum angelorum, nisi quod hic quidem & Υιός· τὰ δὲ, δοῦλα· καὶ ὁ μὲν, ὡς Υἱός, μετὰ τοῦ est Filius, illi servi: et quod hic, utpote Filius, ad dexteram Patris sedet, illi autem, ceu servi, astant et mittuntur atque ministrant. & Τούτων δὲ οὕτως γεγραμμένων, οὐ γενητὸς ἐπ' τούτων ὁ Υἱὸς σημαίνεται, ὦ Αρειανοί, ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλος μὲν τῶν γενητῶν, ἴδιος δὲ τοῦ Πατρὸς, ἐν τοῖς κόλποις ὢν αὐτοῦ. Καὶ γὰρ καὶ τὸ γεγραμμένον εν ταῦθαι γενόμενος ο οὐ γενητὸν σημαίνει τὸν Υἱόν, ὥσπερ ὑμεῖς νομίζετε. Εἰ μὲν γὰρ ἁπλῶς εἰρήκει, γενόμενος, καὶ ἐσιώπησεν, ἦν πρόφασις τοῖς 'Αρεια νοῖς. Ἐπεὶ δὲ Υἱὸν προείρηκε, δι' ὅλης τῆς περικο τῆς ἀποδείξας αὐτὸν ἄλλον εἶναι τῶν γενητῶν, οὐδὲ τὸ γενόμενος ἀπολελυμένως ἔθηκεν, ἀλλὰ τὸ κρείτ των συνήψε τῷ γενόμενος. Αδιάφορον γὰρ ἡγήσατο τὴν λέξιν· εἰδὼς ὡς ἐπὶ ὁμολογουμένως γνησίου Υἱοῦ ὁ λέγων τὸ γενόμενος, ἴσον τῷ γεγενῆσθαι ότι ἔστι κρείττων λέγει· τὸ μὲν γὰρ γενητὸν οὐ διαφέρει, κἂν λέγῃ τις· Γέγονεν ἢ πεποίηται. Τὰ δὲ γενητά, δημιουργήματα όντα, ἀδύνατον λέγεσθαι γεννητά εἰ μὴ ἄρα μετὰ ταῦτα μετασχόντα τοῦ γεννητού Υιού. γεγεννῆσθαι καὶ αὐτὰ λέγονται· οὗ εί γε διὰ τὴν ἰδίαν φύσιν, ἀλλὰ διὰ τὴν μετουσίαν τοῦ Υἱοῦ ἐν τῷ Πατρί. Καὶ τοῦτο πάλιν οἶδεν ἡ θεία Γραφή, ἐπὶ μὲν τῶν γενητῶν λέγουσα·. Πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο,ο καὶ, ο Πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησεν.· Ἐπὶ δὲ τῶν υἱῶν τῶν γεννητῶν, «Εγένοντο τῷ Ἰακώβ υἱοὶ ἑπτὰ καὶ θυγατέρες τρεῖς· ν και, ο Αβραὰμ δὲ ἦν ἑκατὸν ἐτῶν ὅτε ἐγένετο αὐτῷ Ἰσαὰκ ὁ υἱὸς αὐτοῦ. ὁ Οὐκοῦν εἰ τῶν μὲν γενητῶν ἄλλος ἐστὶ, τῆς δὲ τοῦ Πατρὸς οὐ σίας μόνος ίδιον γέννημα ὁ Υἱός, μεματαίωται τοῖς Αρειανοῖς ἡ περὶ τοῦ γενόμενος πρόφασις. Κἂν γὰρ ἐν τούτοις αἰσχυνθέντες βιάζονται πάλιν λέγειν, συγκ κριτικῶς εἰρῆσθαι τὰ ῥητὰ, καὶ διὰ τοῦτο εἶναι τὰ συγκρινόμενα ομογενῆ, ὥστε τὸν Υἱὸν τῆς τῶν ἀγο γέλων εἶναι φύσεως, αἰσχυνθήσονται μὲν προηγουμε νως ὡς τὰ Οὐαλεντίνου καὶ Καρποκράτους φθεγγό μενοι· ὧν ὁ μὲν τοὺς ἀγγέλους ὁμογενείς είρηκε τῷ Χριστῷ, ὁ δὲ, ἀγγέλους τοῦ κόσμου δημιουργούς εἶναι φησιν· παρ' αὐτῶν γὰρ ἴσως μαθόντες καὶ οὗ τοι, συγκρίνουσι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον τοῖς ἀγγέλοις· ἀλλ' ἐντραπήσονται τοιαῦτα φανταζόμενοι, παρὰ μὲν τοῦ Ὑμνῳδοῦ λέγοντος. Τις όμοιωθήσεται τῷ Κυρίῳ ἐν υἱοῖς Θεοῦ, καὶ τὶς ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς, Κύριε;» 'Ακούσονται δὲ ὅμως, ἐὰν ἄρα μάθωσιν, ὡς ἐν μὲν τοῖς ὁμογενέσιν όμολογουμένως φιλεῖ τὸ τῆς συγκρί σεως γίνεσθαι, καὶ οὐκ ἐν τοῖς ἑτερογενέσιν. Quæ cum ita scripta sint, nequaquam ex his denotatur factus Filius, o Ariani, sed diversus potius a rebus factis, Patris proprius, et in hujus sinu residens. Nam et quod hic scribitur e factus, non factum significat Filium, uti vos existimatis. Nam si simpliciter dixisset, factus, et mox siluisset, ansam hinc haberetis, Ariani. Sed quoniam antea Filium dixit, tota periodo demonstrans eum a rebus factis diversum; ne vocabulum quidem, factus, absolute posuit; sed vocabulum, melior, copulavit cum, factus. Indifferentem enim judicavit dictionem; probe sciens, eum qui de genuino indubitanter Filio dicit, factus, quod perinde est ac genitus, meliorem eum esse affirmare. Nam factum nihil differt, sive quis dicat factum aut effectum. Sed factæ cum sint res creatæ, dici non possunt genitæ: nisi forte si participent cum genito Filio, dicuntur et ipsæ genitæ, non propter propriam naturam, sed propter participationem cum Filio in Patre. Atque hoc item divina novit Scriptura, de rebus quidem factis dicens: Omnia per ipsum facta sunt;» item: «Omnia in sapientia fecit ". › De genitis autem Aliis Et facti sunt Jobo filii septem et filiæ tres * • item: • Abrahamus autem cum centum esset annorum, factus est ei Isaacus filius ejus". › Si ergo a factis quidem rebus diversus est Filius, Patris autem genitura ipse solus, vanus est Arianorum ex vocabulo, facius, praetextus. Quod si in bis impudenter agentes vim facient, dicendo hæc comparativo modo vocabula eſſerri, ideoque hæc quæ comparantur esse homogenea, ita ut Filius de natura angelorum sit, hanc præcipuam infamiam contrahent quod Valentini et Carpocratis eloquantur dogmata; quorum alter angelos homogeneos Christo dixit; alter autem angelos mundi creatores affirmavit. Namque ab his fortasse Ariani edocti, Verbum Dei comparant angelis. Sed enim qui hæc imaginantur, ab Hymnico confundentur dicente: Quis assimilabitur Domino ex filiis Dei? et quis similis tibi inter deos, Domine ®?, Au-D dient simul, si quidem discere volent, comparationem inter omnino homogenea fieri solere, non autem inter heterogenea. Nemo 'itaque Deum cum homine comparat; neque rursus hominem cum brutis, neque ligna cum lapidibus, propter naturæ dissimilitudinem. Sed Deus quidem incomparabilis res est, homo autem cum homine comparatur, lignum cum ligno, et cum lapide lapis. Nec quisquam usurpabit in his 87 Jol) 1, 2. Οὐδεὶς γοῦν Θεὸν συγκρίνει πρὸς ἄνθρωπον, οὐδε πάλιν ἄνθρωπον πρὸς τὰ ἄλογα, οὐδὲ ξύλα πρὸς λί θους διὰ τὸ ἀνόμοιον τῆς φύσεως. ᾿Αλλὰ Θεὸς μὲν, ἀσύγκριτόν ἐστι πράγμα, ἄνθρωπος δὲ πρὸς ἄνθρω που συγκρίνεται, καὶ ξύλον πρὸς ξύλον, καὶ λίθος πρὸς λίθον. Καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι ἐπὶ τούτων τὸ κρείτ ns Gen. xxi, 5. ** Psal. lxxxvii, 7; lxxxv, 5. * Joan. 1, 3. of Psal. ciis, 24. In utroque codice Paris. ct Mediol. (si recte lectum fuit) Jacob; sed sine dubio scribendam 3 Τού.

Πατρὸς ἐν δεξιᾷ κάθηται· τὰ δὲ, ὡς δοῦλα παρέστηκε καὶ ἀποστέλλεται καὶ λειτουργεί. Filii et creatorum angelorum, nisi quod hic quidem & Υιός· τὰ δὲ, δοῦλα· καὶ ὁ μὲν, ὡς Υἱός, μετὰ τοῦ est Filius, illi servi: et quod hic, utpote Filius, ad dexteram Patris sedet, illi autem, ceu servi, astant et mittuntur atque ministrant. & Τούτων δὲ οὕτως γεγραμμένων, οὐ γενητὸς ἐπ' τούτων ὁ Υἱὸς σημαίνεται, ὦ Αρειανοί, ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλος μὲν τῶν γενητῶν, ἴδιος δὲ τοῦ Πατρὸς, ἐν τοῖς κόλποις ὢν αὐτοῦ. Καὶ γὰρ καὶ τὸ γεγραμμένον εν ταῦθαι γενόμενος ο οὐ γενητὸν σημαίνει τὸν Υἱόν, ὥσπερ ὑμεῖς νομίζετε. Εἰ μὲν γὰρ ἁπλῶς εἰρήκει, γενόμενος, καὶ ἐσιώπησεν, ἦν πρόφασις τοῖς 'Αρεια νοῖς. Ἐπεὶ δὲ Υἱὸν προείρηκε, δι' ὅλης τῆς περικο τῆς ἀποδείξας αὐτὸν ἄλλον εἶναι τῶν γενητῶν, οὐδὲ τὸ γενόμενος ἀπολελυμένως ἔθηκεν, ἀλλὰ τὸ κρείτ των συνήψε τῷ γενόμενος. Αδιάφορον γὰρ ἡγήσατο τὴν λέξιν· εἰδὼς ὡς ἐπὶ ὁμολογουμένως γνησίου Υἱοῦ ὁ λέγων τὸ γενόμενος, ἴσον τῷ γεγενῆσθαι ότι ἔστι κρείττων λέγει· τὸ μὲν γὰρ γενητὸν οὐ διαφέρει, κἂν λέγῃ τις· Γέγονεν ἢ πεποίηται. Τὰ δὲ γενητά, δημιουργήματα όντα, ἀδύνατον λέγεσθαι γεννητά εἰ μὴ ἄρα μετὰ ταῦτα μετασχόντα τοῦ γεννητού Υιού. γεγεννῆσθαι καὶ αὐτὰ λέγονται· οὗ εί γε διὰ τὴν ἰδίαν φύσιν, ἀλλὰ διὰ τὴν μετουσίαν τοῦ Υἱοῦ ἐν τῷ Πατρί. Καὶ τοῦτο πάλιν οἶδεν ἡ θεία Γραφή, ἐπὶ μὲν τῶν γενητῶν λέγουσα·. Πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο,ο καὶ, ο Πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησεν.· Ἐπὶ δὲ τῶν υἱῶν τῶν γεννητῶν, «Εγένοντο τῷ Ἰακώβ υἱοὶ ἑπτὰ καὶ θυγατέρες τρεῖς· ν και, ο Αβραὰμ δὲ ἦν ἑκατὸν ἐτῶν ὅτε ἐγένετο αὐτῷ Ἰσαὰκ ὁ υἱὸς αὐτοῦ. ὁ Οὐκοῦν εἰ τῶν μὲν γενητῶν ἄλλος ἐστὶ, τῆς δὲ τοῦ Πατρὸς οὐ σίας μόνος ίδιον γέννημα ὁ Υἱός, μεματαίωται τοῖς Αρειανοῖς ἡ περὶ τοῦ γενόμενος πρόφασις. Κἂν γὰρ ἐν τούτοις αἰσχυνθέντες βιάζονται πάλιν λέγειν, συγκ κριτικῶς εἰρῆσθαι τὰ ῥητὰ, καὶ διὰ τοῦτο εἶναι τὰ συγκρινόμενα ομογενῆ, ὥστε τὸν Υἱὸν τῆς τῶν ἀγο γέλων εἶναι φύσεως, αἰσχυνθήσονται μὲν προηγουμε νως ὡς τὰ Οὐαλεντίνου καὶ Καρποκράτους φθεγγό μενοι· ὧν ὁ μὲν τοὺς ἀγγέλους ὁμογενείς είρηκε τῷ Χριστῷ, ὁ δὲ, ἀγγέλους τοῦ κόσμου δημιουργούς εἶναι φησιν· παρ' αὐτῶν γὰρ ἴσως μαθόντες καὶ οὗ τοι, συγκρίνουσι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον τοῖς ἀγγέλοις· ἀλλ' ἐντραπήσονται τοιαῦτα φανταζόμενοι, παρὰ μὲν τοῦ Ὑμνῳδοῦ λέγοντος. Τις όμοιωθήσεται τῷ Κυρίῳ ἐν υἱοῖς Θεοῦ, καὶ τὶς ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς, Κύριε;» 'Ακούσονται δὲ ὅμως, ἐὰν ἄρα μάθωσιν, ὡς ἐν μὲν τοῖς ὁμογενέσιν όμολογουμένως φιλεῖ τὸ τῆς συγκρί σεως γίνεσθαι, καὶ οὐκ ἐν τοῖς ἑτερογενέσιν. Quæ cum ita scripta sint, nequaquam ex his denotatur factus Filius, o Ariani, sed diversus potius a rebus factis, Patris proprius, et in hujus sinu residens. Nam et quod hic scribitur e factus, non factum significat Filium, uti vos existimatis. Nam si simpliciter dixisset, factus, et mox siluisset, ansam hinc haberetis, Ariani. Sed quoniam antea Filium dixit, tota periodo demonstrans eum a rebus factis diversum; ne vocabulum quidem, factus, absolute posuit; sed vocabulum, melior, copulavit cum, factus. Indifferentem enim judicavit dictionem; probe sciens, eum qui de genuino indubitanter Filio dicit, factus, quod perinde est ac genitus, meliorem eum esse affirmare. Nam factum nihil differt, sive quis dicat factum aut effectum. Sed factæ cum sint res creatæ, dici non possunt genitæ: nisi forte si participent cum genito Filio, dicuntur et ipsæ genitæ, non propter propriam naturam, sed propter participationem cum Filio in Patre. Atque hoc item divina novit Scriptura, de rebus quidem factis dicens: Omnia per ipsum facta sunt;» item: «Omnia in sapientia fecit ". › De genitis autem Aliis Et facti sunt Jobo filii septem et filiæ tres * • item: • Abrahamus autem cum centum esset annorum, factus est ei Isaacus filius ejus". › Si ergo a factis quidem rebus diversus est Filius, Patris autem genitura ipse solus, vanus est Arianorum ex vocabulo, facius, praetextus. Quod si in bis impudenter agentes vim facient, dicendo hæc comparativo modo vocabula eſſerri, ideoque hæc quæ comparantur esse homogenea, ita ut Filius de natura angelorum sit, hanc præcipuam infamiam contrahent quod Valentini et Carpocratis eloquantur dogmata; quorum alter angelos homogeneos Christo dixit; alter autem angelos mundi creatores affirmavit. Namque ab his fortasse Ariani edocti, Verbum Dei comparant angelis. Sed enim qui hæc imaginantur, ab Hymnico confundentur dicente: Quis assimilabitur Domino ex filiis Dei? et quis similis tibi inter deos, Domine ®?, Au-D dient simul, si quidem discere volent, comparationem inter omnino homogenea fieri solere, non autem inter heterogenea. Nemo 'itaque Deum cum homine comparat; neque rursus hominem cum brutis, neque ligna cum lapidibus, propter naturæ dissimilitudinem. Sed Deus quidem incomparabilis res est, homo autem cum homine comparatur, lignum cum ligno, et cum lapide lapis. Nec quisquam usurpabit in his 87 Jol) 1, 2. Οὐδεὶς γοῦν Θεὸν συγκρίνει πρὸς ἄνθρωπον, οὐδε πάλιν ἄνθρωπον πρὸς τὰ ἄλογα, οὐδὲ ξύλα πρὸς λί θους διὰ τὸ ἀνόμοιον τῆς φύσεως. ᾿Αλλὰ Θεὸς μὲν, ἀσύγκριτόν ἐστι πράγμα, ἄνθρωπος δὲ πρὸς ἄνθρω που συγκρίνεται, καὶ ξύλον πρὸς ξύλον, καὶ λίθος πρὸς λίθον. Καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι ἐπὶ τούτων τὸ κρείτ ns Gen. xxi, 5. ** Psal. lxxxvii, 7; lxxxv, 5. * Joan. 1, 3. of Psal. ciis, 24. In utroque codice Paris. ct Mediol. (si recte lectum fuit) Jacob; sed sine dubio scribendam 3 Τού.

Πατρὸς ἐν δεξιᾷ κάθηται· τὰ δὲ, ὡς δοῦλα παρέστηκε καὶ ἀποστέλλεται καὶ λειτουργεί. Filii et creatorum angelorum, nisi quod hic quidem & Υιός· τὰ δὲ, δοῦλα· καὶ ὁ μὲν, ὡς Υἱός, μετὰ τοῦ est Filius, illi servi: et quod hic, utpote Filius, ad dexteram Patris sedet, illi autem, ceu servi, astant et mittuntur atque ministrant. & Τούτων δὲ οὕτως γεγραμμένων, οὐ γενητὸς ἐπ' τούτων ὁ Υἱὸς σημαίνεται, ὦ Αρειανοί, ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλος μὲν τῶν γενητῶν, ἴδιος δὲ τοῦ Πατρὸς, ἐν τοῖς κόλποις ὢν αὐτοῦ. Καὶ γὰρ καὶ τὸ γεγραμμένον εν ταῦθαι γενόμενος ο οὐ γενητὸν σημαίνει τὸν Υἱόν, ὥσπερ ὑμεῖς νομίζετε. Εἰ μὲν γὰρ ἁπλῶς εἰρήκει, γενόμενος, καὶ ἐσιώπησεν, ἦν πρόφασις τοῖς 'Αρεια νοῖς. Ἐπεὶ δὲ Υἱὸν προείρηκε, δι' ὅλης τῆς περικο τῆς ἀποδείξας αὐτὸν ἄλλον εἶναι τῶν γενητῶν, οὐδὲ τὸ γενόμενος ἀπολελυμένως ἔθηκεν, ἀλλὰ τὸ κρείτ των συνήψε τῷ γενόμενος. Αδιάφορον γὰρ ἡγήσατο τὴν λέξιν· εἰδὼς ὡς ἐπὶ ὁμολογουμένως γνησίου Υἱοῦ ὁ λέγων τὸ γενόμενος, ἴσον τῷ γεγενῆσθαι ότι ἔστι κρείττων λέγει· τὸ μὲν γὰρ γενητὸν οὐ διαφέρει, κἂν λέγῃ τις· Γέγονεν ἢ πεποίηται. Τὰ δὲ γενητά, δημιουργήματα όντα, ἀδύνατον λέγεσθαι γεννητά εἰ μὴ ἄρα μετὰ ταῦτα μετασχόντα τοῦ γεννητού Υιού. γεγεννῆσθαι καὶ αὐτὰ λέγονται· οὗ εί γε διὰ τὴν ἰδίαν φύσιν, ἀλλὰ διὰ τὴν μετουσίαν τοῦ Υἱοῦ ἐν τῷ Πατρί. Καὶ τοῦτο πάλιν οἶδεν ἡ θεία Γραφή, ἐπὶ μὲν τῶν γενητῶν λέγουσα·. Πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο,ο καὶ, ο Πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησεν.· Ἐπὶ δὲ τῶν υἱῶν τῶν γεννητῶν, «Εγένοντο τῷ Ἰακώβ υἱοὶ ἑπτὰ καὶ θυγατέρες τρεῖς· ν και, ο Αβραὰμ δὲ ἦν ἑκατὸν ἐτῶν ὅτε ἐγένετο αὐτῷ Ἰσαὰκ ὁ υἱὸς αὐτοῦ. ὁ Οὐκοῦν εἰ τῶν μὲν γενητῶν ἄλλος ἐστὶ, τῆς δὲ τοῦ Πατρὸς οὐ σίας μόνος ίδιον γέννημα ὁ Υἱός, μεματαίωται τοῖς Αρειανοῖς ἡ περὶ τοῦ γενόμενος πρόφασις. Κἂν γὰρ ἐν τούτοις αἰσχυνθέντες βιάζονται πάλιν λέγειν, συγκ κριτικῶς εἰρῆσθαι τὰ ῥητὰ, καὶ διὰ τοῦτο εἶναι τὰ συγκρινόμενα ομογενῆ, ὥστε τὸν Υἱὸν τῆς τῶν ἀγο γέλων εἶναι φύσεως, αἰσχυνθήσονται μὲν προηγουμε νως ὡς τὰ Οὐαλεντίνου καὶ Καρποκράτους φθεγγό μενοι· ὧν ὁ μὲν τοὺς ἀγγέλους ὁμογενείς είρηκε τῷ Χριστῷ, ὁ δὲ, ἀγγέλους τοῦ κόσμου δημιουργούς εἶναι φησιν· παρ' αὐτῶν γὰρ ἴσως μαθόντες καὶ οὗ τοι, συγκρίνουσι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον τοῖς ἀγγέλοις· ἀλλ' ἐντραπήσονται τοιαῦτα φανταζόμενοι, παρὰ μὲν τοῦ Ὑμνῳδοῦ λέγοντος. Τις όμοιωθήσεται τῷ Κυρίῳ ἐν υἱοῖς Θεοῦ, καὶ τὶς ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς, Κύριε;» 'Ακούσονται δὲ ὅμως, ἐὰν ἄρα μάθωσιν, ὡς ἐν μὲν τοῖς ὁμογενέσιν όμολογουμένως φιλεῖ τὸ τῆς συγκρί σεως γίνεσθαι, καὶ οὐκ ἐν τοῖς ἑτερογενέσιν. Quæ cum ita scripta sint, nequaquam ex his denotatur factus Filius, o Ariani, sed diversus potius a rebus factis, Patris proprius, et in hujus sinu residens. Nam et quod hic scribitur e factus, non factum significat Filium, uti vos existimatis. Nam si simpliciter dixisset, factus, et mox siluisset, ansam hinc haberetis, Ariani. Sed quoniam antea Filium dixit, tota periodo demonstrans eum a rebus factis diversum; ne vocabulum quidem, factus, absolute posuit; sed vocabulum, melior, copulavit cum, factus. Indifferentem enim judicavit dictionem; probe sciens, eum qui de genuino indubitanter Filio dicit, factus, quod perinde est ac genitus, meliorem eum esse affirmare. Nam factum nihil differt, sive quis dicat factum aut effectum. Sed factæ cum sint res creatæ, dici non possunt genitæ: nisi forte si participent cum genito Filio, dicuntur et ipsæ genitæ, non propter propriam naturam, sed propter participationem cum Filio in Patre. Atque hoc item divina novit Scriptura, de rebus quidem factis dicens: Omnia per ipsum facta sunt;» item: «Omnia in sapientia fecit ". › De genitis autem Aliis Et facti sunt Jobo filii septem et filiæ tres * • item: • Abrahamus autem cum centum esset annorum, factus est ei Isaacus filius ejus". › Si ergo a factis quidem rebus diversus est Filius, Patris autem genitura ipse solus, vanus est Arianorum ex vocabulo, facius, praetextus. Quod si in bis impudenter agentes vim facient, dicendo hæc comparativo modo vocabula eſſerri, ideoque hæc quæ comparantur esse homogenea, ita ut Filius de natura angelorum sit, hanc præcipuam infamiam contrahent quod Valentini et Carpocratis eloquantur dogmata; quorum alter angelos homogeneos Christo dixit; alter autem angelos mundi creatores affirmavit. Namque ab his fortasse Ariani edocti, Verbum Dei comparant angelis. Sed enim qui hæc imaginantur, ab Hymnico confundentur dicente: Quis assimilabitur Domino ex filiis Dei? et quis similis tibi inter deos, Domine ®?, Au-D dient simul, si quidem discere volent, comparationem inter omnino homogenea fieri solere, non autem inter heterogenea. Nemo 'itaque Deum cum homine comparat; neque rursus hominem cum brutis, neque ligna cum lapidibus, propter naturæ dissimilitudinem. Sed Deus quidem incomparabilis res est, homo autem cum homine comparatur, lignum cum ligno, et cum lapide lapis. Nec quisquam usurpabit in his 87 Jol) 1, 2. Οὐδεὶς γοῦν Θεὸν συγκρίνει πρὸς ἄνθρωπον, οὐδε πάλιν ἄνθρωπον πρὸς τὰ ἄλογα, οὐδὲ ξύλα πρὸς λί θους διὰ τὸ ἀνόμοιον τῆς φύσεως. ᾿Αλλὰ Θεὸς μὲν, ἀσύγκριτόν ἐστι πράγμα, ἄνθρωπος δὲ πρὸς ἄνθρω που συγκρίνεται, καὶ ξύλον πρὸς ξύλον, καὶ λίθος πρὸς λίθον. Καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι ἐπὶ τούτων τὸ κρείτ ns Gen. xxi, 5. ** Psal. lxxxvii, 7; lxxxv, 5. * Joan. 1, 3. of Psal. ciis, 24. In utroque codice Paris. ct Mediol. (si recte lectum fuit) Jacob; sed sine dubio scribendam 3 Τού.

Πατρὸς ἐν δεξιᾷ κάθηται· τὰ δὲ, ὡς δοῦλα παρέστηκε καὶ ἀποστέλλεται καὶ λειτουργεί. Filii et creatorum angelorum, nisi quod hic quidem & Υιός· τὰ δὲ, δοῦλα· καὶ ὁ μὲν, ὡς Υἱός, μετὰ τοῦ est Filius, illi servi: et quod hic, utpote Filius, ad dexteram Patris sedet, illi autem, ceu servi, astant et mittuntur atque ministrant. & Τούτων δὲ οὕτως γεγραμμένων, οὐ γενητὸς ἐπ' τούτων ὁ Υἱὸς σημαίνεται, ὦ Αρειανοί, ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλος μὲν τῶν γενητῶν, ἴδιος δὲ τοῦ Πατρὸς, ἐν τοῖς κόλποις ὢν αὐτοῦ. Καὶ γὰρ καὶ τὸ γεγραμμένον εν ταῦθαι γενόμενος ο οὐ γενητὸν σημαίνει τὸν Υἱόν, ὥσπερ ὑμεῖς νομίζετε. Εἰ μὲν γὰρ ἁπλῶς εἰρήκει, γενόμενος, καὶ ἐσιώπησεν, ἦν πρόφασις τοῖς 'Αρεια νοῖς. Ἐπεὶ δὲ Υἱὸν προείρηκε, δι' ὅλης τῆς περικο τῆς ἀποδείξας αὐτὸν ἄλλον εἶναι τῶν γενητῶν, οὐδὲ τὸ γενόμενος ἀπολελυμένως ἔθηκεν, ἀλλὰ τὸ κρείτ των συνήψε τῷ γενόμενος. Αδιάφορον γὰρ ἡγήσατο τὴν λέξιν· εἰδὼς ὡς ἐπὶ ὁμολογουμένως γνησίου Υἱοῦ ὁ λέγων τὸ γενόμενος, ἴσον τῷ γεγενῆσθαι ότι ἔστι κρείττων λέγει· τὸ μὲν γὰρ γενητὸν οὐ διαφέρει, κἂν λέγῃ τις· Γέγονεν ἢ πεποίηται. Τὰ δὲ γενητά, δημιουργήματα όντα, ἀδύνατον λέγεσθαι γεννητά εἰ μὴ ἄρα μετὰ ταῦτα μετασχόντα τοῦ γεννητού Υιού. γεγεννῆσθαι καὶ αὐτὰ λέγονται· οὗ εί γε διὰ τὴν ἰδίαν φύσιν, ἀλλὰ διὰ τὴν μετουσίαν τοῦ Υἱοῦ ἐν τῷ Πατρί. Καὶ τοῦτο πάλιν οἶδεν ἡ θεία Γραφή, ἐπὶ μὲν τῶν γενητῶν λέγουσα·. Πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο,ο καὶ, ο Πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησεν.· Ἐπὶ δὲ τῶν υἱῶν τῶν γεννητῶν, «Εγένοντο τῷ Ἰακώβ υἱοὶ ἑπτὰ καὶ θυγατέρες τρεῖς· ν και, ο Αβραὰμ δὲ ἦν ἑκατὸν ἐτῶν ὅτε ἐγένετο αὐτῷ Ἰσαὰκ ὁ υἱὸς αὐτοῦ. ὁ Οὐκοῦν εἰ τῶν μὲν γενητῶν ἄλλος ἐστὶ, τῆς δὲ τοῦ Πατρὸς οὐ σίας μόνος ίδιον γέννημα ὁ Υἱός, μεματαίωται τοῖς Αρειανοῖς ἡ περὶ τοῦ γενόμενος πρόφασις. Κἂν γὰρ ἐν τούτοις αἰσχυνθέντες βιάζονται πάλιν λέγειν, συγκ κριτικῶς εἰρῆσθαι τὰ ῥητὰ, καὶ διὰ τοῦτο εἶναι τὰ συγκρινόμενα ομογενῆ, ὥστε τὸν Υἱὸν τῆς τῶν ἀγο γέλων εἶναι φύσεως, αἰσχυνθήσονται μὲν προηγουμε νως ὡς τὰ Οὐαλεντίνου καὶ Καρποκράτους φθεγγό μενοι· ὧν ὁ μὲν τοὺς ἀγγέλους ὁμογενείς είρηκε τῷ Χριστῷ, ὁ δὲ, ἀγγέλους τοῦ κόσμου δημιουργούς εἶναι φησιν· παρ' αὐτῶν γὰρ ἴσως μαθόντες καὶ οὗ τοι, συγκρίνουσι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον τοῖς ἀγγέλοις· ἀλλ' ἐντραπήσονται τοιαῦτα φανταζόμενοι, παρὰ μὲν τοῦ Ὑμνῳδοῦ λέγοντος. Τις όμοιωθήσεται τῷ Κυρίῳ ἐν υἱοῖς Θεοῦ, καὶ τὶς ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς, Κύριε;» 'Ακούσονται δὲ ὅμως, ἐὰν ἄρα μάθωσιν, ὡς ἐν μὲν τοῖς ὁμογενέσιν όμολογουμένως φιλεῖ τὸ τῆς συγκρί σεως γίνεσθαι, καὶ οὐκ ἐν τοῖς ἑτερογενέσιν. Quæ cum ita scripta sint, nequaquam ex his denotatur factus Filius, o Ariani, sed diversus potius a rebus factis, Patris proprius, et in hujus sinu residens. Nam et quod hic scribitur e factus, non factum significat Filium, uti vos existimatis. Nam si simpliciter dixisset, factus, et mox siluisset, ansam hinc haberetis, Ariani. Sed quoniam antea Filium dixit, tota periodo demonstrans eum a rebus factis diversum; ne vocabulum quidem, factus, absolute posuit; sed vocabulum, melior, copulavit cum, factus. Indifferentem enim judicavit dictionem; probe sciens, eum qui de genuino indubitanter Filio dicit, factus, quod perinde est ac genitus, meliorem eum esse affirmare. Nam factum nihil differt, sive quis dicat factum aut effectum. Sed factæ cum sint res creatæ, dici non possunt genitæ: nisi forte si participent cum genito Filio, dicuntur et ipsæ genitæ, non propter propriam naturam, sed propter participationem cum Filio in Patre. Atque hoc item divina novit Scriptura, de rebus quidem factis dicens: Omnia per ipsum facta sunt;» item: «Omnia in sapientia fecit ". › De genitis autem Aliis Et facti sunt Jobo filii septem et filiæ tres * • item: • Abrahamus autem cum centum esset annorum, factus est ei Isaacus filius ejus". › Si ergo a factis quidem rebus diversus est Filius, Patris autem genitura ipse solus, vanus est Arianorum ex vocabulo, facius, praetextus. Quod si in bis impudenter agentes vim facient, dicendo hæc comparativo modo vocabula eſſerri, ideoque hæc quæ comparantur esse homogenea, ita ut Filius de natura angelorum sit, hanc præcipuam infamiam contrahent quod Valentini et Carpocratis eloquantur dogmata; quorum alter angelos homogeneos Christo dixit; alter autem angelos mundi creatores affirmavit. Namque ab his fortasse Ariani edocti, Verbum Dei comparant angelis. Sed enim qui hæc imaginantur, ab Hymnico confundentur dicente: Quis assimilabitur Domino ex filiis Dei? et quis similis tibi inter deos, Domine ®?, Au-D dient simul, si quidem discere volent, comparationem inter omnino homogenea fieri solere, non autem inter heterogenea. Nemo 'itaque Deum cum homine comparat; neque rursus hominem cum brutis, neque ligna cum lapidibus, propter naturæ dissimilitudinem. Sed Deus quidem incomparabilis res est, homo autem cum homine comparatur, lignum cum ligno, et cum lapide lapis. Nec quisquam usurpabit in his 87 Jol) 1, 2. Οὐδεὶς γοῦν Θεὸν συγκρίνει πρὸς ἄνθρωπον, οὐδε πάλιν ἄνθρωπον πρὸς τὰ ἄλογα, οὐδὲ ξύλα πρὸς λί θους διὰ τὸ ἀνόμοιον τῆς φύσεως. ᾿Αλλὰ Θεὸς μὲν, ἀσύγκριτόν ἐστι πράγμα, ἄνθρωπος δὲ πρὸς ἄνθρω που συγκρίνεται, καὶ ξύλον πρὸς ξύλον, καὶ λίθος πρὸς λίθον. Καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι ἐπὶ τούτων τὸ κρείτ ns Gen. xxi, 5. ** Psal. lxxxvii, 7; lxxxv, 5. * Joan. 1, 3. of Psal. ciis, 24. In utroque codice Paris. ct Mediol. (si recte lectum fuit) Jacob; sed sine dubio scribendam 3 Τού.

Πατρὸς ἐν δεξιᾷ κάθηται· τὰ δὲ, ὡς δοῦλα παρέστηκε καὶ ἀποστέλλεται καὶ λειτουργεί. Filii et creatorum angelorum, nisi quod hic quidem & Υιός· τὰ δὲ, δοῦλα· καὶ ὁ μὲν, ὡς Υἱός, μετὰ τοῦ est Filius, illi servi: et quod hic, utpote Filius, ad dexteram Patris sedet, illi autem, ceu servi, astant et mittuntur atque ministrant. & Τούτων δὲ οὕτως γεγραμμένων, οὐ γενητὸς ἐπ' τούτων ὁ Υἱὸς σημαίνεται, ὦ Αρειανοί, ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλος μὲν τῶν γενητῶν, ἴδιος δὲ τοῦ Πατρὸς, ἐν τοῖς κόλποις ὢν αὐτοῦ. Καὶ γὰρ καὶ τὸ γεγραμμένον εν ταῦθαι γενόμενος ο οὐ γενητὸν σημαίνει τὸν Υἱόν, ὥσπερ ὑμεῖς νομίζετε. Εἰ μὲν γὰρ ἁπλῶς εἰρήκει, γενόμενος, καὶ ἐσιώπησεν, ἦν πρόφασις τοῖς 'Αρεια νοῖς. Ἐπεὶ δὲ Υἱὸν προείρηκε, δι' ὅλης τῆς περικο τῆς ἀποδείξας αὐτὸν ἄλλον εἶναι τῶν γενητῶν, οὐδὲ τὸ γενόμενος ἀπολελυμένως ἔθηκεν, ἀλλὰ τὸ κρείτ των συνήψε τῷ γενόμενος. Αδιάφορον γὰρ ἡγήσατο τὴν λέξιν· εἰδὼς ὡς ἐπὶ ὁμολογουμένως γνησίου Υἱοῦ ὁ λέγων τὸ γενόμενος, ἴσον τῷ γεγενῆσθαι ότι ἔστι κρείττων λέγει· τὸ μὲν γὰρ γενητὸν οὐ διαφέρει, κἂν λέγῃ τις· Γέγονεν ἢ πεποίηται. Τὰ δὲ γενητά, δημιουργήματα όντα, ἀδύνατον λέγεσθαι γεννητά εἰ μὴ ἄρα μετὰ ταῦτα μετασχόντα τοῦ γεννητού Υιού. γεγεννῆσθαι καὶ αὐτὰ λέγονται· οὗ εί γε διὰ τὴν ἰδίαν φύσιν, ἀλλὰ διὰ τὴν μετουσίαν τοῦ Υἱοῦ ἐν τῷ Πατρί. Καὶ τοῦτο πάλιν οἶδεν ἡ θεία Γραφή, ἐπὶ μὲν τῶν γενητῶν λέγουσα·. Πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο,ο καὶ, ο Πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησεν.· Ἐπὶ δὲ τῶν υἱῶν τῶν γεννητῶν, «Εγένοντο τῷ Ἰακώβ υἱοὶ ἑπτὰ καὶ θυγατέρες τρεῖς· ν και, ο Αβραὰμ δὲ ἦν ἑκατὸν ἐτῶν ὅτε ἐγένετο αὐτῷ Ἰσαὰκ ὁ υἱὸς αὐτοῦ. ὁ Οὐκοῦν εἰ τῶν μὲν γενητῶν ἄλλος ἐστὶ, τῆς δὲ τοῦ Πατρὸς οὐ σίας μόνος ίδιον γέννημα ὁ Υἱός, μεματαίωται τοῖς Αρειανοῖς ἡ περὶ τοῦ γενόμενος πρόφασις. Κἂν γὰρ ἐν τούτοις αἰσχυνθέντες βιάζονται πάλιν λέγειν, συγκ κριτικῶς εἰρῆσθαι τὰ ῥητὰ, καὶ διὰ τοῦτο εἶναι τὰ συγκρινόμενα ομογενῆ, ὥστε τὸν Υἱὸν τῆς τῶν ἀγο γέλων εἶναι φύσεως, αἰσχυνθήσονται μὲν προηγουμε νως ὡς τὰ Οὐαλεντίνου καὶ Καρποκράτους φθεγγό μενοι· ὧν ὁ μὲν τοὺς ἀγγέλους ὁμογενείς είρηκε τῷ Χριστῷ, ὁ δὲ, ἀγγέλους τοῦ κόσμου δημιουργούς εἶναι φησιν· παρ' αὐτῶν γὰρ ἴσως μαθόντες καὶ οὗ τοι, συγκρίνουσι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον τοῖς ἀγγέλοις· ἀλλ' ἐντραπήσονται τοιαῦτα φανταζόμενοι, παρὰ μὲν τοῦ Ὑμνῳδοῦ λέγοντος. Τις όμοιωθήσεται τῷ Κυρίῳ ἐν υἱοῖς Θεοῦ, καὶ τὶς ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς, Κύριε;» 'Ακούσονται δὲ ὅμως, ἐὰν ἄρα μάθωσιν, ὡς ἐν μὲν τοῖς ὁμογενέσιν όμολογουμένως φιλεῖ τὸ τῆς συγκρί σεως γίνεσθαι, καὶ οὐκ ἐν τοῖς ἑτερογενέσιν. Quæ cum ita scripta sint, nequaquam ex his denotatur factus Filius, o Ariani, sed diversus potius a rebus factis, Patris proprius, et in hujus sinu residens. Nam et quod hic scribitur e factus, non factum significat Filium, uti vos existimatis. Nam si simpliciter dixisset, factus, et mox siluisset, ansam hinc haberetis, Ariani. Sed quoniam antea Filium dixit, tota periodo demonstrans eum a rebus factis diversum; ne vocabulum quidem, factus, absolute posuit; sed vocabulum, melior, copulavit cum, factus. Indifferentem enim judicavit dictionem; probe sciens, eum qui de genuino indubitanter Filio dicit, factus, quod perinde est ac genitus, meliorem eum esse affirmare. Nam factum nihil differt, sive quis dicat factum aut effectum. Sed factæ cum sint res creatæ, dici non possunt genitæ: nisi forte si participent cum genito Filio, dicuntur et ipsæ genitæ, non propter propriam naturam, sed propter participationem cum Filio in Patre. Atque hoc item divina novit Scriptura, de rebus quidem factis dicens: Omnia per ipsum facta sunt;» item: «Omnia in sapientia fecit ". › De genitis autem Aliis Et facti sunt Jobo filii septem et filiæ tres * • item: • Abrahamus autem cum centum esset annorum, factus est ei Isaacus filius ejus". › Si ergo a factis quidem rebus diversus est Filius, Patris autem genitura ipse solus, vanus est Arianorum ex vocabulo, facius, praetextus. Quod si in bis impudenter agentes vim facient, dicendo hæc comparativo modo vocabula eſſerri, ideoque hæc quæ comparantur esse homogenea, ita ut Filius de natura angelorum sit, hanc præcipuam infamiam contrahent quod Valentini et Carpocratis eloquantur dogmata; quorum alter angelos homogeneos Christo dixit; alter autem angelos mundi creatores affirmavit. Namque ab his fortasse Ariani edocti, Verbum Dei comparant angelis. Sed enim qui hæc imaginantur, ab Hymnico confundentur dicente: Quis assimilabitur Domino ex filiis Dei? et quis similis tibi inter deos, Domine ®?, Au-D dient simul, si quidem discere volent, comparationem inter omnino homogenea fieri solere, non autem inter heterogenea. Nemo 'itaque Deum cum homine comparat; neque rursus hominem cum brutis, neque ligna cum lapidibus, propter naturæ dissimilitudinem. Sed Deus quidem incomparabilis res est, homo autem cum homine comparatur, lignum cum ligno, et cum lapide lapis. Nec quisquam usurpabit in his 87 Jol) 1, 2. Οὐδεὶς γοῦν Θεὸν συγκρίνει πρὸς ἄνθρωπον, οὐδε πάλιν ἄνθρωπον πρὸς τὰ ἄλογα, οὐδὲ ξύλα πρὸς λί θους διὰ τὸ ἀνόμοιον τῆς φύσεως. ᾿Αλλὰ Θεὸς μὲν, ἀσύγκριτόν ἐστι πράγμα, ἄνθρωπος δὲ πρὸς ἄνθρω που συγκρίνεται, καὶ ξύλον πρὸς ξύλον, καὶ λίθος πρὸς λίθον. Καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι ἐπὶ τούτων τὸ κρείτ ns Gen. xxi, 5. ** Psal. lxxxvii, 7; lxxxv, 5. * Joan. 1, 3. of Psal. ciis, 24. In utroque codice Paris. ct Mediol. (si recte lectum fuit) Jacob; sed sine dubio scribendam 3 Τού.

Πατρὸς ἐν δεξιᾷ κάθηται· τὰ δὲ, ὡς δοῦλα παρέστηκε καὶ ἀποστέλλεται καὶ λειτουργεί. Filii et creatorum angelorum, nisi quod hic quidem & Υιός· τὰ δὲ, δοῦλα· καὶ ὁ μὲν, ὡς Υἱός, μετὰ τοῦ est Filius, illi servi: et quod hic, utpote Filius, ad dexteram Patris sedet, illi autem, ceu servi, astant et mittuntur atque ministrant. & Τούτων δὲ οὕτως γεγραμμένων, οὐ γενητὸς ἐπ' τούτων ὁ Υἱὸς σημαίνεται, ὦ Αρειανοί, ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλος μὲν τῶν γενητῶν, ἴδιος δὲ τοῦ Πατρὸς, ἐν τοῖς κόλποις ὢν αὐτοῦ. Καὶ γὰρ καὶ τὸ γεγραμμένον εν ταῦθαι γενόμενος ο οὐ γενητὸν σημαίνει τὸν Υἱόν, ὥσπερ ὑμεῖς νομίζετε. Εἰ μὲν γὰρ ἁπλῶς εἰρήκει, γενόμενος, καὶ ἐσιώπησεν, ἦν πρόφασις τοῖς 'Αρεια νοῖς. Ἐπεὶ δὲ Υἱὸν προείρηκε, δι' ὅλης τῆς περικο τῆς ἀποδείξας αὐτὸν ἄλλον εἶναι τῶν γενητῶν, οὐδὲ τὸ γενόμενος ἀπολελυμένως ἔθηκεν, ἀλλὰ τὸ κρείτ των συνήψε τῷ γενόμενος. Αδιάφορον γὰρ ἡγήσατο τὴν λέξιν· εἰδὼς ὡς ἐπὶ ὁμολογουμένως γνησίου Υἱοῦ ὁ λέγων τὸ γενόμενος, ἴσον τῷ γεγενῆσθαι ότι ἔστι κρείττων λέγει· τὸ μὲν γὰρ γενητὸν οὐ διαφέρει, κἂν λέγῃ τις· Γέγονεν ἢ πεποίηται. Τὰ δὲ γενητά, δημιουργήματα όντα, ἀδύνατον λέγεσθαι γεννητά εἰ μὴ ἄρα μετὰ ταῦτα μετασχόντα τοῦ γεννητού Υιού. γεγεννῆσθαι καὶ αὐτὰ λέγονται· οὗ εί γε διὰ τὴν ἰδίαν φύσιν, ἀλλὰ διὰ τὴν μετουσίαν τοῦ Υἱοῦ ἐν τῷ Πατρί. Καὶ τοῦτο πάλιν οἶδεν ἡ θεία Γραφή, ἐπὶ μὲν τῶν γενητῶν λέγουσα·. Πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο,ο καὶ, ο Πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησεν.· Ἐπὶ δὲ τῶν υἱῶν τῶν γεννητῶν, «Εγένοντο τῷ Ἰακώβ υἱοὶ ἑπτὰ καὶ θυγατέρες τρεῖς· ν και, ο Αβραὰμ δὲ ἦν ἑκατὸν ἐτῶν ὅτε ἐγένετο αὐτῷ Ἰσαὰκ ὁ υἱὸς αὐτοῦ. ὁ Οὐκοῦν εἰ τῶν μὲν γενητῶν ἄλλος ἐστὶ, τῆς δὲ τοῦ Πατρὸς οὐ σίας μόνος ίδιον γέννημα ὁ Υἱός, μεματαίωται τοῖς Αρειανοῖς ἡ περὶ τοῦ γενόμενος πρόφασις. Κἂν γὰρ ἐν τούτοις αἰσχυνθέντες βιάζονται πάλιν λέγειν, συγκ κριτικῶς εἰρῆσθαι τὰ ῥητὰ, καὶ διὰ τοῦτο εἶναι τὰ συγκρινόμενα ομογενῆ, ὥστε τὸν Υἱὸν τῆς τῶν ἀγο γέλων εἶναι φύσεως, αἰσχυνθήσονται μὲν προηγουμε νως ὡς τὰ Οὐαλεντίνου καὶ Καρποκράτους φθεγγό μενοι· ὧν ὁ μὲν τοὺς ἀγγέλους ὁμογενείς είρηκε τῷ Χριστῷ, ὁ δὲ, ἀγγέλους τοῦ κόσμου δημιουργούς εἶναι φησιν· παρ' αὐτῶν γὰρ ἴσως μαθόντες καὶ οὗ τοι, συγκρίνουσι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον τοῖς ἀγγέλοις· ἀλλ' ἐντραπήσονται τοιαῦτα φανταζόμενοι, παρὰ μὲν τοῦ Ὑμνῳδοῦ λέγοντος. Τις όμοιωθήσεται τῷ Κυρίῳ ἐν υἱοῖς Θεοῦ, καὶ τὶς ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς, Κύριε;» 'Ακούσονται δὲ ὅμως, ἐὰν ἄρα μάθωσιν, ὡς ἐν μὲν τοῖς ὁμογενέσιν όμολογουμένως φιλεῖ τὸ τῆς συγκρί σεως γίνεσθαι, καὶ οὐκ ἐν τοῖς ἑτερογενέσιν. Quæ cum ita scripta sint, nequaquam ex his denotatur factus Filius, o Ariani, sed diversus potius a rebus factis, Patris proprius, et in hujus sinu residens. Nam et quod hic scribitur e factus, non factum significat Filium, uti vos existimatis. Nam si simpliciter dixisset, factus, et mox siluisset, ansam hinc haberetis, Ariani. Sed quoniam antea Filium dixit, tota periodo demonstrans eum a rebus factis diversum; ne vocabulum quidem, factus, absolute posuit; sed vocabulum, melior, copulavit cum, factus. Indifferentem enim judicavit dictionem; probe sciens, eum qui de genuino indubitanter Filio dicit, factus, quod perinde est ac genitus, meliorem eum esse affirmare. Nam factum nihil differt, sive quis dicat factum aut effectum. Sed factæ cum sint res creatæ, dici non possunt genitæ: nisi forte si participent cum genito Filio, dicuntur et ipsæ genitæ, non propter propriam naturam, sed propter participationem cum Filio in Patre. Atque hoc item divina novit Scriptura, de rebus quidem factis dicens: Omnia per ipsum facta sunt;» item: «Omnia in sapientia fecit ". › De genitis autem Aliis Et facti sunt Jobo filii septem et filiæ tres * • item: • Abrahamus autem cum centum esset annorum, factus est ei Isaacus filius ejus". › Si ergo a factis quidem rebus diversus est Filius, Patris autem genitura ipse solus, vanus est Arianorum ex vocabulo, facius, praetextus. Quod si in bis impudenter agentes vim facient, dicendo hæc comparativo modo vocabula eſſerri, ideoque hæc quæ comparantur esse homogenea, ita ut Filius de natura angelorum sit, hanc præcipuam infamiam contrahent quod Valentini et Carpocratis eloquantur dogmata; quorum alter angelos homogeneos Christo dixit; alter autem angelos mundi creatores affirmavit. Namque ab his fortasse Ariani edocti, Verbum Dei comparant angelis. Sed enim qui hæc imaginantur, ab Hymnico confundentur dicente: Quis assimilabitur Domino ex filiis Dei? et quis similis tibi inter deos, Domine ®?, Au-D dient simul, si quidem discere volent, comparationem inter omnino homogenea fieri solere, non autem inter heterogenea. Nemo 'itaque Deum cum homine comparat; neque rursus hominem cum brutis, neque ligna cum lapidibus, propter naturæ dissimilitudinem. Sed Deus quidem incomparabilis res est, homo autem cum homine comparatur, lignum cum ligno, et cum lapide lapis. Nec quisquam usurpabit in his 87 Jol) 1, 2. Οὐδεὶς γοῦν Θεὸν συγκρίνει πρὸς ἄνθρωπον, οὐδε πάλιν ἄνθρωπον πρὸς τὰ ἄλογα, οὐδὲ ξύλα πρὸς λί θους διὰ τὸ ἀνόμοιον τῆς φύσεως. ᾿Αλλὰ Θεὸς μὲν, ἀσύγκριτόν ἐστι πράγμα, ἄνθρωπος δὲ πρὸς ἄνθρω που συγκρίνεται, καὶ ξύλον πρὸς ξύλον, καὶ λίθος πρὸς λίθον. Καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι ἐπὶ τούτων τὸ κρείτ ns Gen. xxi, 5. ** Psal. lxxxvii, 7; lxxxv, 5. * Joan. 1, 3. of Psal. ciis, 24. In utroque codice Paris. ct Mediol. (si recte lectum fuit) Jacob; sed sine dubio scribendam 3 Τού.

Πατρὸς ἐν δεξιᾷ κάθηται· τὰ δὲ, ὡς δοῦλα παρέστηκε καὶ ἀποστέλλεται καὶ λειτουργεί. Filii et creatorum angelorum, nisi quod hic quidem & Υιός· τὰ δὲ, δοῦλα· καὶ ὁ μὲν, ὡς Υἱός, μετὰ τοῦ est Filius, illi servi: et quod hic, utpote Filius, ad dexteram Patris sedet, illi autem, ceu servi, astant et mittuntur atque ministrant. & Τούτων δὲ οὕτως γεγραμμένων, οὐ γενητὸς ἐπ' τούτων ὁ Υἱὸς σημαίνεται, ὦ Αρειανοί, ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλος μὲν τῶν γενητῶν, ἴδιος δὲ τοῦ Πατρὸς, ἐν τοῖς κόλποις ὢν αὐτοῦ. Καὶ γὰρ καὶ τὸ γεγραμμένον εν ταῦθαι γενόμενος ο οὐ γενητὸν σημαίνει τὸν Υἱόν, ὥσπερ ὑμεῖς νομίζετε. Εἰ μὲν γὰρ ἁπλῶς εἰρήκει, γενόμενος, καὶ ἐσιώπησεν, ἦν πρόφασις τοῖς 'Αρεια νοῖς. Ἐπεὶ δὲ Υἱὸν προείρηκε, δι' ὅλης τῆς περικο τῆς ἀποδείξας αὐτὸν ἄλλον εἶναι τῶν γενητῶν, οὐδὲ τὸ γενόμενος ἀπολελυμένως ἔθηκεν, ἀλλὰ τὸ κρείτ των συνήψε τῷ γενόμενος. Αδιάφορον γὰρ ἡγήσατο τὴν λέξιν· εἰδὼς ὡς ἐπὶ ὁμολογουμένως γνησίου Υἱοῦ ὁ λέγων τὸ γενόμενος, ἴσον τῷ γεγενῆσθαι ότι ἔστι κρείττων λέγει· τὸ μὲν γὰρ γενητὸν οὐ διαφέρει, κἂν λέγῃ τις· Γέγονεν ἢ πεποίηται. Τὰ δὲ γενητά, δημιουργήματα όντα, ἀδύνατον λέγεσθαι γεννητά εἰ μὴ ἄρα μετὰ ταῦτα μετασχόντα τοῦ γεννητού Υιού. γεγεννῆσθαι καὶ αὐτὰ λέγονται· οὗ εί γε διὰ τὴν ἰδίαν φύσιν, ἀλλὰ διὰ τὴν μετουσίαν τοῦ Υἱοῦ ἐν τῷ Πατρί. Καὶ τοῦτο πάλιν οἶδεν ἡ θεία Γραφή, ἐπὶ μὲν τῶν γενητῶν λέγουσα·. Πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο,ο καὶ, ο Πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησεν.· Ἐπὶ δὲ τῶν υἱῶν τῶν γεννητῶν, «Εγένοντο τῷ Ἰακώβ υἱοὶ ἑπτὰ καὶ θυγατέρες τρεῖς· ν και, ο Αβραὰμ δὲ ἦν ἑκατὸν ἐτῶν ὅτε ἐγένετο αὐτῷ Ἰσαὰκ ὁ υἱὸς αὐτοῦ. ὁ Οὐκοῦν εἰ τῶν μὲν γενητῶν ἄλλος ἐστὶ, τῆς δὲ τοῦ Πατρὸς οὐ σίας μόνος ίδιον γέννημα ὁ Υἱός, μεματαίωται τοῖς Αρειανοῖς ἡ περὶ τοῦ γενόμενος πρόφασις. Κἂν γὰρ ἐν τούτοις αἰσχυνθέντες βιάζονται πάλιν λέγειν, συγκ κριτικῶς εἰρῆσθαι τὰ ῥητὰ, καὶ διὰ τοῦτο εἶναι τὰ συγκρινόμενα ομογενῆ, ὥστε τὸν Υἱὸν τῆς τῶν ἀγο γέλων εἶναι φύσεως, αἰσχυνθήσονται μὲν προηγουμε νως ὡς τὰ Οὐαλεντίνου καὶ Καρποκράτους φθεγγό μενοι· ὧν ὁ μὲν τοὺς ἀγγέλους ὁμογενείς είρηκε τῷ Χριστῷ, ὁ δὲ, ἀγγέλους τοῦ κόσμου δημιουργούς εἶναι φησιν· παρ' αὐτῶν γὰρ ἴσως μαθόντες καὶ οὗ τοι, συγκρίνουσι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον τοῖς ἀγγέλοις· ἀλλ' ἐντραπήσονται τοιαῦτα φανταζόμενοι, παρὰ μὲν τοῦ Ὑμνῳδοῦ λέγοντος. Τις όμοιωθήσεται τῷ Κυρίῳ ἐν υἱοῖς Θεοῦ, καὶ τὶς ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς, Κύριε;» 'Ακούσονται δὲ ὅμως, ἐὰν ἄρα μάθωσιν, ὡς ἐν μὲν τοῖς ὁμογενέσιν όμολογουμένως φιλεῖ τὸ τῆς συγκρί σεως γίνεσθαι, καὶ οὐκ ἐν τοῖς ἑτερογενέσιν. Quæ cum ita scripta sint, nequaquam ex his denotatur factus Filius, o Ariani, sed diversus potius a rebus factis, Patris proprius, et in hujus sinu residens. Nam et quod hic scribitur e factus, non factum significat Filium, uti vos existimatis. Nam si simpliciter dixisset, factus, et mox siluisset, ansam hinc haberetis, Ariani. Sed quoniam antea Filium dixit, tota periodo demonstrans eum a rebus factis diversum; ne vocabulum quidem, factus, absolute posuit; sed vocabulum, melior, copulavit cum, factus. Indifferentem enim judicavit dictionem; probe sciens, eum qui de genuino indubitanter Filio dicit, factus, quod perinde est ac genitus, meliorem eum esse affirmare. Nam factum nihil differt, sive quis dicat factum aut effectum. Sed factæ cum sint res creatæ, dici non possunt genitæ: nisi forte si participent cum genito Filio, dicuntur et ipsæ genitæ, non propter propriam naturam, sed propter participationem cum Filio in Patre. Atque hoc item divina novit Scriptura, de rebus quidem factis dicens: Omnia per ipsum facta sunt;» item: «Omnia in sapientia fecit ". › De genitis autem Aliis Et facti sunt Jobo filii septem et filiæ tres * • item: • Abrahamus autem cum centum esset annorum, factus est ei Isaacus filius ejus". › Si ergo a factis quidem rebus diversus est Filius, Patris autem genitura ipse solus, vanus est Arianorum ex vocabulo, facius, praetextus. Quod si in bis impudenter agentes vim facient, dicendo hæc comparativo modo vocabula eſſerri, ideoque hæc quæ comparantur esse homogenea, ita ut Filius de natura angelorum sit, hanc præcipuam infamiam contrahent quod Valentini et Carpocratis eloquantur dogmata; quorum alter angelos homogeneos Christo dixit; alter autem angelos mundi creatores affirmavit. Namque ab his fortasse Ariani edocti, Verbum Dei comparant angelis. Sed enim qui hæc imaginantur, ab Hymnico confundentur dicente: Quis assimilabitur Domino ex filiis Dei? et quis similis tibi inter deos, Domine ®?, Au-D dient simul, si quidem discere volent, comparationem inter omnino homogenea fieri solere, non autem inter heterogenea. Nemo 'itaque Deum cum homine comparat; neque rursus hominem cum brutis, neque ligna cum lapidibus, propter naturæ dissimilitudinem. Sed Deus quidem incomparabilis res est, homo autem cum homine comparatur, lignum cum ligno, et cum lapide lapis. Nec quisquam usurpabit in his 87 Jol) 1, 2. Οὐδεὶς γοῦν Θεὸν συγκρίνει πρὸς ἄνθρωπον, οὐδε πάλιν ἄνθρωπον πρὸς τὰ ἄλογα, οὐδὲ ξύλα πρὸς λί θους διὰ τὸ ἀνόμοιον τῆς φύσεως. ᾿Αλλὰ Θεὸς μὲν, ἀσύγκριτόν ἐστι πράγμα, ἄνθρωπος δὲ πρὸς ἄνθρω που συγκρίνεται, καὶ ξύλον πρὸς ξύλον, καὶ λίθος πρὸς λίθον. Καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι ἐπὶ τούτων τὸ κρείτ ns Gen. xxi, 5. ** Psal. lxxxvii, 7; lxxxv, 5. * Joan. 1, 3. of Psal. ciis, 24. In utroque codice Paris. ct Mediol. (si recte lectum fuit) Jacob; sed sine dubio scribendam 3 Τού.

Πατρὸς ἐν δεξιᾷ κάθηται· τὰ δὲ, ὡς δοῦλα παρέστηκε καὶ ἀποστέλλεται καὶ λειτουργεί. Filii et creatorum angelorum, nisi quod hic quidem & Υιός· τὰ δὲ, δοῦλα· καὶ ὁ μὲν, ὡς Υἱός, μετὰ τοῦ est Filius, illi servi: et quod hic, utpote Filius, ad dexteram Patris sedet, illi autem, ceu servi, astant et mittuntur atque ministrant. & Τούτων δὲ οὕτως γεγραμμένων, οὐ γενητὸς ἐπ' τούτων ὁ Υἱὸς σημαίνεται, ὦ Αρειανοί, ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλος μὲν τῶν γενητῶν, ἴδιος δὲ τοῦ Πατρὸς, ἐν τοῖς κόλποις ὢν αὐτοῦ. Καὶ γὰρ καὶ τὸ γεγραμμένον εν ταῦθαι γενόμενος ο οὐ γενητὸν σημαίνει τὸν Υἱόν, ὥσπερ ὑμεῖς νομίζετε. Εἰ μὲν γὰρ ἁπλῶς εἰρήκει, γενόμενος, καὶ ἐσιώπησεν, ἦν πρόφασις τοῖς 'Αρεια νοῖς. Ἐπεὶ δὲ Υἱὸν προείρηκε, δι' ὅλης τῆς περικο τῆς ἀποδείξας αὐτὸν ἄλλον εἶναι τῶν γενητῶν, οὐδὲ τὸ γενόμενος ἀπολελυμένως ἔθηκεν, ἀλλὰ τὸ κρείτ των συνήψε τῷ γενόμενος. Αδιάφορον γὰρ ἡγήσατο τὴν λέξιν· εἰδὼς ὡς ἐπὶ ὁμολογουμένως γνησίου Υἱοῦ ὁ λέγων τὸ γενόμενος, ἴσον τῷ γεγενῆσθαι ότι ἔστι κρείττων λέγει· τὸ μὲν γὰρ γενητὸν οὐ διαφέρει, κἂν λέγῃ τις· Γέγονεν ἢ πεποίηται. Τὰ δὲ γενητά, δημιουργήματα όντα, ἀδύνατον λέγεσθαι γεννητά εἰ μὴ ἄρα μετὰ ταῦτα μετασχόντα τοῦ γεννητού Υιού. γεγεννῆσθαι καὶ αὐτὰ λέγονται· οὗ εί γε διὰ τὴν ἰδίαν φύσιν, ἀλλὰ διὰ τὴν μετουσίαν τοῦ Υἱοῦ ἐν τῷ Πατρί. Καὶ τοῦτο πάλιν οἶδεν ἡ θεία Γραφή, ἐπὶ μὲν τῶν γενητῶν λέγουσα·. Πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο,ο καὶ, ο Πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησεν.· Ἐπὶ δὲ τῶν υἱῶν τῶν γεννητῶν, «Εγένοντο τῷ Ἰακώβ υἱοὶ ἑπτὰ καὶ θυγατέρες τρεῖς· ν και, ο Αβραὰμ δὲ ἦν ἑκατὸν ἐτῶν ὅτε ἐγένετο αὐτῷ Ἰσαὰκ ὁ υἱὸς αὐτοῦ. ὁ Οὐκοῦν εἰ τῶν μὲν γενητῶν ἄλλος ἐστὶ, τῆς δὲ τοῦ Πατρὸς οὐ σίας μόνος ίδιον γέννημα ὁ Υἱός, μεματαίωται τοῖς Αρειανοῖς ἡ περὶ τοῦ γενόμενος πρόφασις. Κἂν γὰρ ἐν τούτοις αἰσχυνθέντες βιάζονται πάλιν λέγειν, συγκ κριτικῶς εἰρῆσθαι τὰ ῥητὰ, καὶ διὰ τοῦτο εἶναι τὰ συγκρινόμενα ομογενῆ, ὥστε τὸν Υἱὸν τῆς τῶν ἀγο γέλων εἶναι φύσεως, αἰσχυνθήσονται μὲν προηγουμε νως ὡς τὰ Οὐαλεντίνου καὶ Καρποκράτους φθεγγό μενοι· ὧν ὁ μὲν τοὺς ἀγγέλους ὁμογενείς είρηκε τῷ Χριστῷ, ὁ δὲ, ἀγγέλους τοῦ κόσμου δημιουργούς εἶναι φησιν· παρ' αὐτῶν γὰρ ἴσως μαθόντες καὶ οὗ τοι, συγκρίνουσι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον τοῖς ἀγγέλοις· ἀλλ' ἐντραπήσονται τοιαῦτα φανταζόμενοι, παρὰ μὲν τοῦ Ὑμνῳδοῦ λέγοντος. Τις όμοιωθήσεται τῷ Κυρίῳ ἐν υἱοῖς Θεοῦ, καὶ τὶς ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς, Κύριε;» 'Ακούσονται δὲ ὅμως, ἐὰν ἄρα μάθωσιν, ὡς ἐν μὲν τοῖς ὁμογενέσιν όμολογουμένως φιλεῖ τὸ τῆς συγκρί σεως γίνεσθαι, καὶ οὐκ ἐν τοῖς ἑτερογενέσιν. Quæ cum ita scripta sint, nequaquam ex his denotatur factus Filius, o Ariani, sed diversus potius a rebus factis, Patris proprius, et in hujus sinu residens. Nam et quod hic scribitur e factus, non factum significat Filium, uti vos existimatis. Nam si simpliciter dixisset, factus, et mox siluisset, ansam hinc haberetis, Ariani. Sed quoniam antea Filium dixit, tota periodo demonstrans eum a rebus factis diversum; ne vocabulum quidem, factus, absolute posuit; sed vocabulum, melior, copulavit cum, factus. Indifferentem enim judicavit dictionem; probe sciens, eum qui de genuino indubitanter Filio dicit, factus, quod perinde est ac genitus, meliorem eum esse affirmare. Nam factum nihil differt, sive quis dicat factum aut effectum. Sed factæ cum sint res creatæ, dici non possunt genitæ: nisi forte si participent cum genito Filio, dicuntur et ipsæ genitæ, non propter propriam naturam, sed propter participationem cum Filio in Patre. Atque hoc item divina novit Scriptura, de rebus quidem factis dicens: Omnia per ipsum facta sunt;» item: «Omnia in sapientia fecit ". › De genitis autem Aliis Et facti sunt Jobo filii septem et filiæ tres * • item: • Abrahamus autem cum centum esset annorum, factus est ei Isaacus filius ejus". › Si ergo a factis quidem rebus diversus est Filius, Patris autem genitura ipse solus, vanus est Arianorum ex vocabulo, facius, praetextus. Quod si in bis impudenter agentes vim facient, dicendo hæc comparativo modo vocabula eſſerri, ideoque hæc quæ comparantur esse homogenea, ita ut Filius de natura angelorum sit, hanc præcipuam infamiam contrahent quod Valentini et Carpocratis eloquantur dogmata; quorum alter angelos homogeneos Christo dixit; alter autem angelos mundi creatores affirmavit. Namque ab his fortasse Ariani edocti, Verbum Dei comparant angelis. Sed enim qui hæc imaginantur, ab Hymnico confundentur dicente: Quis assimilabitur Domino ex filiis Dei? et quis similis tibi inter deos, Domine ®?, Au-D dient simul, si quidem discere volent, comparationem inter omnino homogenea fieri solere, non autem inter heterogenea. Nemo 'itaque Deum cum homine comparat; neque rursus hominem cum brutis, neque ligna cum lapidibus, propter naturæ dissimilitudinem. Sed Deus quidem incomparabilis res est, homo autem cum homine comparatur, lignum cum ligno, et cum lapide lapis. Nec quisquam usurpabit in his 87 Jol) 1, 2. Οὐδεὶς γοῦν Θεὸν συγκρίνει πρὸς ἄνθρωπον, οὐδε πάλιν ἄνθρωπον πρὸς τὰ ἄλογα, οὐδὲ ξύλα πρὸς λί θους διὰ τὸ ἀνόμοιον τῆς φύσεως. ᾿Αλλὰ Θεὸς μὲν, ἀσύγκριτόν ἐστι πράγμα, ἄνθρωπος δὲ πρὸς ἄνθρω που συγκρίνεται, καὶ ξύλον πρὸς ξύλον, καὶ λίθος πρὸς λίθον. Καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι ἐπὶ τούτων τὸ κρείτ ns Gen. xxi, 5. ** Psal. lxxxvii, 7; lxxxv, 5. * Joan. 1, 3. of Psal. ciis, 24. In utroque codice Paris. ct Mediol. (si recte lectum fuit) Jacob; sed sine dubio scribendam 3 Τού.

Πατρὸς ἐν δεξιᾷ κάθηται· τὰ δὲ, ὡς δοῦλα παρέστηκε καὶ ἀποστέλλεται καὶ λειτουργεί. Filii et creatorum angelorum, nisi quod hic quidem & Υιός· τὰ δὲ, δοῦλα· καὶ ὁ μὲν, ὡς Υἱός, μετὰ τοῦ est Filius, illi servi: et quod hic, utpote Filius, ad dexteram Patris sedet, illi autem, ceu servi, astant et mittuntur atque ministrant. & Τούτων δὲ οὕτως γεγραμμένων, οὐ γενητὸς ἐπ' τούτων ὁ Υἱὸς σημαίνεται, ὦ Αρειανοί, ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλος μὲν τῶν γενητῶν, ἴδιος δὲ τοῦ Πατρὸς, ἐν τοῖς κόλποις ὢν αὐτοῦ. Καὶ γὰρ καὶ τὸ γεγραμμένον εν ταῦθαι γενόμενος ο οὐ γενητὸν σημαίνει τὸν Υἱόν, ὥσπερ ὑμεῖς νομίζετε. Εἰ μὲν γὰρ ἁπλῶς εἰρήκει, γενόμενος, καὶ ἐσιώπησεν, ἦν πρόφασις τοῖς 'Αρεια νοῖς. Ἐπεὶ δὲ Υἱὸν προείρηκε, δι' ὅλης τῆς περικο τῆς ἀποδείξας αὐτὸν ἄλλον εἶναι τῶν γενητῶν, οὐδὲ τὸ γενόμενος ἀπολελυμένως ἔθηκεν, ἀλλὰ τὸ κρείτ των συνήψε τῷ γενόμενος. Αδιάφορον γὰρ ἡγήσατο τὴν λέξιν· εἰδὼς ὡς ἐπὶ ὁμολογουμένως γνησίου Υἱοῦ ὁ λέγων τὸ γενόμενος, ἴσον τῷ γεγενῆσθαι ότι ἔστι κρείττων λέγει· τὸ μὲν γὰρ γενητὸν οὐ διαφέρει, κἂν λέγῃ τις· Γέγονεν ἢ πεποίηται. Τὰ δὲ γενητά, δημιουργήματα όντα, ἀδύνατον λέγεσθαι γεννητά εἰ μὴ ἄρα μετὰ ταῦτα μετασχόντα τοῦ γεννητού Υιού. γεγεννῆσθαι καὶ αὐτὰ λέγονται· οὗ εί γε διὰ τὴν ἰδίαν φύσιν, ἀλλὰ διὰ τὴν μετουσίαν τοῦ Υἱοῦ ἐν τῷ Πατρί. Καὶ τοῦτο πάλιν οἶδεν ἡ θεία Γραφή, ἐπὶ μὲν τῶν γενητῶν λέγουσα·. Πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο,ο καὶ, ο Πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησεν.· Ἐπὶ δὲ τῶν υἱῶν τῶν γεννητῶν, «Εγένοντο τῷ Ἰακώβ υἱοὶ ἑπτὰ καὶ θυγατέρες τρεῖς· ν και, ο Αβραὰμ δὲ ἦν ἑκατὸν ἐτῶν ὅτε ἐγένετο αὐτῷ Ἰσαὰκ ὁ υἱὸς αὐτοῦ. ὁ Οὐκοῦν εἰ τῶν μὲν γενητῶν ἄλλος ἐστὶ, τῆς δὲ τοῦ Πατρὸς οὐ σίας μόνος ίδιον γέννημα ὁ Υἱός, μεματαίωται τοῖς Αρειανοῖς ἡ περὶ τοῦ γενόμενος πρόφασις. Κἂν γὰρ ἐν τούτοις αἰσχυνθέντες βιάζονται πάλιν λέγειν, συγκ κριτικῶς εἰρῆσθαι τὰ ῥητὰ, καὶ διὰ τοῦτο εἶναι τὰ συγκρινόμενα ομογενῆ, ὥστε τὸν Υἱὸν τῆς τῶν ἀγο γέλων εἶναι φύσεως, αἰσχυνθήσονται μὲν προηγουμε νως ὡς τὰ Οὐαλεντίνου καὶ Καρποκράτους φθεγγό μενοι· ὧν ὁ μὲν τοὺς ἀγγέλους ὁμογενείς είρηκε τῷ Χριστῷ, ὁ δὲ, ἀγγέλους τοῦ κόσμου δημιουργούς εἶναι φησιν· παρ' αὐτῶν γὰρ ἴσως μαθόντες καὶ οὗ τοι, συγκρίνουσι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον τοῖς ἀγγέλοις· ἀλλ' ἐντραπήσονται τοιαῦτα φανταζόμενοι, παρὰ μὲν τοῦ Ὑμνῳδοῦ λέγοντος. Τις όμοιωθήσεται τῷ Κυρίῳ ἐν υἱοῖς Θεοῦ, καὶ τὶς ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς, Κύριε;» 'Ακούσονται δὲ ὅμως, ἐὰν ἄρα μάθωσιν, ὡς ἐν μὲν τοῖς ὁμογενέσιν όμολογουμένως φιλεῖ τὸ τῆς συγκρί σεως γίνεσθαι, καὶ οὐκ ἐν τοῖς ἑτερογενέσιν. Quæ cum ita scripta sint, nequaquam ex his denotatur factus Filius, o Ariani, sed diversus potius a rebus factis, Patris proprius, et in hujus sinu residens. Nam et quod hic scribitur e factus, non factum significat Filium, uti vos existimatis. Nam si simpliciter dixisset, factus, et mox siluisset, ansam hinc haberetis, Ariani. Sed quoniam antea Filium dixit, tota periodo demonstrans eum a rebus factis diversum; ne vocabulum quidem, factus, absolute posuit; sed vocabulum, melior, copulavit cum, factus. Indifferentem enim judicavit dictionem; probe sciens, eum qui de genuino indubitanter Filio dicit, factus, quod perinde est ac genitus, meliorem eum esse affirmare. Nam factum nihil differt, sive quis dicat factum aut effectum. Sed factæ cum sint res creatæ, dici non possunt genitæ: nisi forte si participent cum genito Filio, dicuntur et ipsæ genitæ, non propter propriam naturam, sed propter participationem cum Filio in Patre. Atque hoc item divina novit Scriptura, de rebus quidem factis dicens: Omnia per ipsum facta sunt;» item: «Omnia in sapientia fecit ". › De genitis autem Aliis Et facti sunt Jobo filii septem et filiæ tres * • item: • Abrahamus autem cum centum esset annorum, factus est ei Isaacus filius ejus". › Si ergo a factis quidem rebus diversus est Filius, Patris autem genitura ipse solus, vanus est Arianorum ex vocabulo, facius, praetextus. Quod si in bis impudenter agentes vim facient, dicendo hæc comparativo modo vocabula eſſerri, ideoque hæc quæ comparantur esse homogenea, ita ut Filius de natura angelorum sit, hanc præcipuam infamiam contrahent quod Valentini et Carpocratis eloquantur dogmata; quorum alter angelos homogeneos Christo dixit; alter autem angelos mundi creatores affirmavit. Namque ab his fortasse Ariani edocti, Verbum Dei comparant angelis. Sed enim qui hæc imaginantur, ab Hymnico confundentur dicente: Quis assimilabitur Domino ex filiis Dei? et quis similis tibi inter deos, Domine ®?, Au-D dient simul, si quidem discere volent, comparationem inter omnino homogenea fieri solere, non autem inter heterogenea. Nemo 'itaque Deum cum homine comparat; neque rursus hominem cum brutis, neque ligna cum lapidibus, propter naturæ dissimilitudinem. Sed Deus quidem incomparabilis res est, homo autem cum homine comparatur, lignum cum ligno, et cum lapide lapis. Nec quisquam usurpabit in his 87 Jol) 1, 2. Οὐδεὶς γοῦν Θεὸν συγκρίνει πρὸς ἄνθρωπον, οὐδε πάλιν ἄνθρωπον πρὸς τὰ ἄλογα, οὐδὲ ξύλα πρὸς λί θους διὰ τὸ ἀνόμοιον τῆς φύσεως. ᾿Αλλὰ Θεὸς μὲν, ἀσύγκριτόν ἐστι πράγμα, ἄνθρωπος δὲ πρὸς ἄνθρω που συγκρίνεται, καὶ ξύλον πρὸς ξύλον, καὶ λίθος πρὸς λίθον. Καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι ἐπὶ τούτων τὸ κρείτ ns Gen. xxi, 5. ** Psal. lxxxvii, 7; lxxxv, 5. * Joan. 1, 3. of Psal. ciis, 24. In utroque codice Paris. ct Mediol. (si recte lectum fuit) Jacob; sed sine dubio scribendam 3 Τού.

Πατρὸς ἐν δεξιᾷ κάθηται· τὰ δὲ, ὡς δοῦλα παρέστηκε καὶ ἀποστέλλεται καὶ λειτουργεί. Filii et creatorum angelorum, nisi quod hic quidem & Υιός· τὰ δὲ, δοῦλα· καὶ ὁ μὲν, ὡς Υἱός, μετὰ τοῦ est Filius, illi servi: et quod hic, utpote Filius, ad dexteram Patris sedet, illi autem, ceu servi, astant et mittuntur atque ministrant. & Τούτων δὲ οὕτως γεγραμμένων, οὐ γενητὸς ἐπ' τούτων ὁ Υἱὸς σημαίνεται, ὦ Αρειανοί, ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλος μὲν τῶν γενητῶν, ἴδιος δὲ τοῦ Πατρὸς, ἐν τοῖς κόλποις ὢν αὐτοῦ. Καὶ γὰρ καὶ τὸ γεγραμμένον εν ταῦθαι γενόμενος ο οὐ γενητὸν σημαίνει τὸν Υἱόν, ὥσπερ ὑμεῖς νομίζετε. Εἰ μὲν γὰρ ἁπλῶς εἰρήκει, γενόμενος, καὶ ἐσιώπησεν, ἦν πρόφασις τοῖς 'Αρεια νοῖς. Ἐπεὶ δὲ Υἱὸν προείρηκε, δι' ὅλης τῆς περικο τῆς ἀποδείξας αὐτὸν ἄλλον εἶναι τῶν γενητῶν, οὐδὲ τὸ γενόμενος ἀπολελυμένως ἔθηκεν, ἀλλὰ τὸ κρείτ των συνήψε τῷ γενόμενος. Αδιάφορον γὰρ ἡγήσατο τὴν λέξιν· εἰδὼς ὡς ἐπὶ ὁμολογουμένως γνησίου Υἱοῦ ὁ λέγων τὸ γενόμενος, ἴσον τῷ γεγενῆσθαι ότι ἔστι κρείττων λέγει· τὸ μὲν γὰρ γενητὸν οὐ διαφέρει, κἂν λέγῃ τις· Γέγονεν ἢ πεποίηται. Τὰ δὲ γενητά, δημιουργήματα όντα, ἀδύνατον λέγεσθαι γεννητά εἰ μὴ ἄρα μετὰ ταῦτα μετασχόντα τοῦ γεννητού Υιού. γεγεννῆσθαι καὶ αὐτὰ λέγονται· οὗ εί γε διὰ τὴν ἰδίαν φύσιν, ἀλλὰ διὰ τὴν μετουσίαν τοῦ Υἱοῦ ἐν τῷ Πατρί. Καὶ τοῦτο πάλιν οἶδεν ἡ θεία Γραφή, ἐπὶ μὲν τῶν γενητῶν λέγουσα·. Πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο,ο καὶ, ο Πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησεν.· Ἐπὶ δὲ τῶν υἱῶν τῶν γεννητῶν, «Εγένοντο τῷ Ἰακώβ υἱοὶ ἑπτὰ καὶ θυγατέρες τρεῖς· ν και, ο Αβραὰμ δὲ ἦν ἑκατὸν ἐτῶν ὅτε ἐγένετο αὐτῷ Ἰσαὰκ ὁ υἱὸς αὐτοῦ. ὁ Οὐκοῦν εἰ τῶν μὲν γενητῶν ἄλλος ἐστὶ, τῆς δὲ τοῦ Πατρὸς οὐ σίας μόνος ίδιον γέννημα ὁ Υἱός, μεματαίωται τοῖς Αρειανοῖς ἡ περὶ τοῦ γενόμενος πρόφασις. Κἂν γὰρ ἐν τούτοις αἰσχυνθέντες βιάζονται πάλιν λέγειν, συγκ κριτικῶς εἰρῆσθαι τὰ ῥητὰ, καὶ διὰ τοῦτο εἶναι τὰ συγκρινόμενα ομογενῆ, ὥστε τὸν Υἱὸν τῆς τῶν ἀγο γέλων εἶναι φύσεως, αἰσχυνθήσονται μὲν προηγουμε νως ὡς τὰ Οὐαλεντίνου καὶ Καρποκράτους φθεγγό μενοι· ὧν ὁ μὲν τοὺς ἀγγέλους ὁμογενείς είρηκε τῷ Χριστῷ, ὁ δὲ, ἀγγέλους τοῦ κόσμου δημιουργούς εἶναι φησιν· παρ' αὐτῶν γὰρ ἴσως μαθόντες καὶ οὗ τοι, συγκρίνουσι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον τοῖς ἀγγέλοις· ἀλλ' ἐντραπήσονται τοιαῦτα φανταζόμενοι, παρὰ μὲν τοῦ Ὑμνῳδοῦ λέγοντος. Τις όμοιωθήσεται τῷ Κυρίῳ ἐν υἱοῖς Θεοῦ, καὶ τὶς ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς, Κύριε;» 'Ακούσονται δὲ ὅμως, ἐὰν ἄρα μάθωσιν, ὡς ἐν μὲν τοῖς ὁμογενέσιν όμολογουμένως φιλεῖ τὸ τῆς συγκρί σεως γίνεσθαι, καὶ οὐκ ἐν τοῖς ἑτερογενέσιν. Quæ cum ita scripta sint, nequaquam ex his denotatur factus Filius, o Ariani, sed diversus potius a rebus factis, Patris proprius, et in hujus sinu residens. Nam et quod hic scribitur e factus, non factum significat Filium, uti vos existimatis. Nam si simpliciter dixisset, factus, et mox siluisset, ansam hinc haberetis, Ariani. Sed quoniam antea Filium dixit, tota periodo demonstrans eum a rebus factis diversum; ne vocabulum quidem, factus, absolute posuit; sed vocabulum, melior, copulavit cum, factus. Indifferentem enim judicavit dictionem; probe sciens, eum qui de genuino indubitanter Filio dicit, factus, quod perinde est ac genitus, meliorem eum esse affirmare. Nam factum nihil differt, sive quis dicat factum aut effectum. Sed factæ cum sint res creatæ, dici non possunt genitæ: nisi forte si participent cum genito Filio, dicuntur et ipsæ genitæ, non propter propriam naturam, sed propter participationem cum Filio in Patre. Atque hoc item divina novit Scriptura, de rebus quidem factis dicens: Omnia per ipsum facta sunt;» item: «Omnia in sapientia fecit ". › De genitis autem Aliis Et facti sunt Jobo filii septem et filiæ tres * • item: • Abrahamus autem cum centum esset annorum, factus est ei Isaacus filius ejus". › Si ergo a factis quidem rebus diversus est Filius, Patris autem genitura ipse solus, vanus est Arianorum ex vocabulo, facius, praetextus. Quod si in bis impudenter agentes vim facient, dicendo hæc comparativo modo vocabula eſſerri, ideoque hæc quæ comparantur esse homogenea, ita ut Filius de natura angelorum sit, hanc præcipuam infamiam contrahent quod Valentini et Carpocratis eloquantur dogmata; quorum alter angelos homogeneos Christo dixit; alter autem angelos mundi creatores affirmavit. Namque ab his fortasse Ariani edocti, Verbum Dei comparant angelis. Sed enim qui hæc imaginantur, ab Hymnico confundentur dicente: Quis assimilabitur Domino ex filiis Dei? et quis similis tibi inter deos, Domine ®?, Au-D dient simul, si quidem discere volent, comparationem inter omnino homogenea fieri solere, non autem inter heterogenea. Nemo 'itaque Deum cum homine comparat; neque rursus hominem cum brutis, neque ligna cum lapidibus, propter naturæ dissimilitudinem. Sed Deus quidem incomparabilis res est, homo autem cum homine comparatur, lignum cum ligno, et cum lapide lapis. Nec quisquam usurpabit in his 87 Jol) 1, 2. Οὐδεὶς γοῦν Θεὸν συγκρίνει πρὸς ἄνθρωπον, οὐδε πάλιν ἄνθρωπον πρὸς τὰ ἄλογα, οὐδὲ ξύλα πρὸς λί θους διὰ τὸ ἀνόμοιον τῆς φύσεως. ᾿Αλλὰ Θεὸς μὲν, ἀσύγκριτόν ἐστι πράγμα, ἄνθρωπος δὲ πρὸς ἄνθρω που συγκρίνεται, καὶ ξύλον πρὸς ξύλον, καὶ λίθος πρὸς λίθον. Καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι ἐπὶ τούτων τὸ κρείτ ns Gen. xxi, 5. ** Psal. lxxxvii, 7; lxxxv, 5. * Joan. 1, 3. of Psal. ciis, 24. In utroque codice Paris. ct Mediol. (si recte lectum fuit) Jacob; sed sine dubio scribendam 3 Τού.

Πατρὸς ἐν δεξιᾷ κάθηται· τὰ δὲ, ὡς δοῦλα παρέστηκε καὶ ἀποστέλλεται καὶ λειτουργεί. Filii et creatorum angelorum, nisi quod hic quidem & Υιός· τὰ δὲ, δοῦλα· καὶ ὁ μὲν, ὡς Υἱός, μετὰ τοῦ est Filius, illi servi: et quod hic, utpote Filius, ad dexteram Patris sedet, illi autem, ceu servi, astant et mittuntur atque ministrant. & Τούτων δὲ οὕτως γεγραμμένων, οὐ γενητὸς ἐπ' τούτων ὁ Υἱὸς σημαίνεται, ὦ Αρειανοί, ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλος μὲν τῶν γενητῶν, ἴδιος δὲ τοῦ Πατρὸς, ἐν τοῖς κόλποις ὢν αὐτοῦ. Καὶ γὰρ καὶ τὸ γεγραμμένον εν ταῦθαι γενόμενος ο οὐ γενητὸν σημαίνει τὸν Υἱόν, ὥσπερ ὑμεῖς νομίζετε. Εἰ μὲν γὰρ ἁπλῶς εἰρήκει, γενόμενος, καὶ ἐσιώπησεν, ἦν πρόφασις τοῖς 'Αρεια νοῖς. Ἐπεὶ δὲ Υἱὸν προείρηκε, δι' ὅλης τῆς περικο τῆς ἀποδείξας αὐτὸν ἄλλον εἶναι τῶν γενητῶν, οὐδὲ τὸ γενόμενος ἀπολελυμένως ἔθηκεν, ἀλλὰ τὸ κρείτ των συνήψε τῷ γενόμενος. Αδιάφορον γὰρ ἡγήσατο τὴν λέξιν· εἰδὼς ὡς ἐπὶ ὁμολογουμένως γνησίου Υἱοῦ ὁ λέγων τὸ γενόμενος, ἴσον τῷ γεγενῆσθαι ότι ἔστι κρείττων λέγει· τὸ μὲν γὰρ γενητὸν οὐ διαφέρει, κἂν λέγῃ τις· Γέγονεν ἢ πεποίηται. Τὰ δὲ γενητά, δημιουργήματα όντα, ἀδύνατον λέγεσθαι γεννητά εἰ μὴ ἄρα μετὰ ταῦτα μετασχόντα τοῦ γεννητού Υιού. γεγεννῆσθαι καὶ αὐτὰ λέγονται· οὗ εί γε διὰ τὴν ἰδίαν φύσιν, ἀλλὰ διὰ τὴν μετουσίαν τοῦ Υἱοῦ ἐν τῷ Πατρί. Καὶ τοῦτο πάλιν οἶδεν ἡ θεία Γραφή, ἐπὶ μὲν τῶν γενητῶν λέγουσα·. Πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο,ο καὶ, ο Πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησεν.· Ἐπὶ δὲ τῶν υἱῶν τῶν γεννητῶν, «Εγένοντο τῷ Ἰακώβ υἱοὶ ἑπτὰ καὶ θυγατέρες τρεῖς· ν και, ο Αβραὰμ δὲ ἦν ἑκατὸν ἐτῶν ὅτε ἐγένετο αὐτῷ Ἰσαὰκ ὁ υἱὸς αὐτοῦ. ὁ Οὐκοῦν εἰ τῶν μὲν γενητῶν ἄλλος ἐστὶ, τῆς δὲ τοῦ Πατρὸς οὐ σίας μόνος ίδιον γέννημα ὁ Υἱός, μεματαίωται τοῖς Αρειανοῖς ἡ περὶ τοῦ γενόμενος πρόφασις. Κἂν γὰρ ἐν τούτοις αἰσχυνθέντες βιάζονται πάλιν λέγειν, συγκ κριτικῶς εἰρῆσθαι τὰ ῥητὰ, καὶ διὰ τοῦτο εἶναι τὰ συγκρινόμενα ομογενῆ, ὥστε τὸν Υἱὸν τῆς τῶν ἀγο γέλων εἶναι φύσεως, αἰσχυνθήσονται μὲν προηγουμε νως ὡς τὰ Οὐαλεντίνου καὶ Καρποκράτους φθεγγό μενοι· ὧν ὁ μὲν τοὺς ἀγγέλους ὁμογενείς είρηκε τῷ Χριστῷ, ὁ δὲ, ἀγγέλους τοῦ κόσμου δημιουργούς εἶναι φησιν· παρ' αὐτῶν γὰρ ἴσως μαθόντες καὶ οὗ τοι, συγκρίνουσι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον τοῖς ἀγγέλοις· ἀλλ' ἐντραπήσονται τοιαῦτα φανταζόμενοι, παρὰ μὲν τοῦ Ὑμνῳδοῦ λέγοντος. Τις όμοιωθήσεται τῷ Κυρίῳ ἐν υἱοῖς Θεοῦ, καὶ τὶς ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς, Κύριε;» 'Ακούσονται δὲ ὅμως, ἐὰν ἄρα μάθωσιν, ὡς ἐν μὲν τοῖς ὁμογενέσιν όμολογουμένως φιλεῖ τὸ τῆς συγκρί σεως γίνεσθαι, καὶ οὐκ ἐν τοῖς ἑτερογενέσιν. Quæ cum ita scripta sint, nequaquam ex his denotatur factus Filius, o Ariani, sed diversus potius a rebus factis, Patris proprius, et in hujus sinu residens. Nam et quod hic scribitur e factus, non factum significat Filium, uti vos existimatis. Nam si simpliciter dixisset, factus, et mox siluisset, ansam hinc haberetis, Ariani. Sed quoniam antea Filium dixit, tota periodo demonstrans eum a rebus factis diversum; ne vocabulum quidem, factus, absolute posuit; sed vocabulum, melior, copulavit cum, factus. Indifferentem enim judicavit dictionem; probe sciens, eum qui de genuino indubitanter Filio dicit, factus, quod perinde est ac genitus, meliorem eum esse affirmare. Nam factum nihil differt, sive quis dicat factum aut effectum. Sed factæ cum sint res creatæ, dici non possunt genitæ: nisi forte si participent cum genito Filio, dicuntur et ipsæ genitæ, non propter propriam naturam, sed propter participationem cum Filio in Patre. Atque hoc item divina novit Scriptura, de rebus quidem factis dicens: Omnia per ipsum facta sunt;» item: «Omnia in sapientia fecit ". › De genitis autem Aliis Et facti sunt Jobo filii septem et filiæ tres * • item: • Abrahamus autem cum centum esset annorum, factus est ei Isaacus filius ejus". › Si ergo a factis quidem rebus diversus est Filius, Patris autem genitura ipse solus, vanus est Arianorum ex vocabulo, facius, praetextus. Quod si in bis impudenter agentes vim facient, dicendo hæc comparativo modo vocabula eſſerri, ideoque hæc quæ comparantur esse homogenea, ita ut Filius de natura angelorum sit, hanc præcipuam infamiam contrahent quod Valentini et Carpocratis eloquantur dogmata; quorum alter angelos homogeneos Christo dixit; alter autem angelos mundi creatores affirmavit. Namque ab his fortasse Ariani edocti, Verbum Dei comparant angelis. Sed enim qui hæc imaginantur, ab Hymnico confundentur dicente: Quis assimilabitur Domino ex filiis Dei? et quis similis tibi inter deos, Domine ®?, Au-D dient simul, si quidem discere volent, comparationem inter omnino homogenea fieri solere, non autem inter heterogenea. Nemo 'itaque Deum cum homine comparat; neque rursus hominem cum brutis, neque ligna cum lapidibus, propter naturæ dissimilitudinem. Sed Deus quidem incomparabilis res est, homo autem cum homine comparatur, lignum cum ligno, et cum lapide lapis. Nec quisquam usurpabit in his 87 Jol) 1, 2. Οὐδεὶς γοῦν Θεὸν συγκρίνει πρὸς ἄνθρωπον, οὐδε πάλιν ἄνθρωπον πρὸς τὰ ἄλογα, οὐδὲ ξύλα πρὸς λί θους διὰ τὸ ἀνόμοιον τῆς φύσεως. ᾿Αλλὰ Θεὸς μὲν, ἀσύγκριτόν ἐστι πράγμα, ἄνθρωπος δὲ πρὸς ἄνθρω που συγκρίνεται, καὶ ξύλον πρὸς ξύλον, καὶ λίθος πρὸς λίθον. Καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι ἐπὶ τούτων τὸ κρείτ ns Gen. xxi, 5. ** Psal. lxxxvii, 7; lxxxv, 5. * Joan. 1, 3. of Psal. ciis, 24. In utroque codice Paris. ct Mediol. (si recte lectum fuit) Jacob; sed sine dubio scribendam 3 Τού.

Πατρὸς ἐν δεξιᾷ κάθηται· τὰ δὲ, ὡς δοῦλα παρέστηκε καὶ ἀποστέλλεται καὶ λειτουργεί. Filii et creatorum angelorum, nisi quod hic quidem & Υιός· τὰ δὲ, δοῦλα· καὶ ὁ μὲν, ὡς Υἱός, μετὰ τοῦ est Filius, illi servi: et quod hic, utpote Filius, ad dexteram Patris sedet, illi autem, ceu servi, astant et mittuntur atque ministrant. & Τούτων δὲ οὕτως γεγραμμένων, οὐ γενητὸς ἐπ' τούτων ὁ Υἱὸς σημαίνεται, ὦ Αρειανοί, ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλος μὲν τῶν γενητῶν, ἴδιος δὲ τοῦ Πατρὸς, ἐν τοῖς κόλποις ὢν αὐτοῦ. Καὶ γὰρ καὶ τὸ γεγραμμένον εν ταῦθαι γενόμενος ο οὐ γενητὸν σημαίνει τὸν Υἱόν, ὥσπερ ὑμεῖς νομίζετε. Εἰ μὲν γὰρ ἁπλῶς εἰρήκει, γενόμενος, καὶ ἐσιώπησεν, ἦν πρόφασις τοῖς 'Αρεια νοῖς. Ἐπεὶ δὲ Υἱὸν προείρηκε, δι' ὅλης τῆς περικο τῆς ἀποδείξας αὐτὸν ἄλλον εἶναι τῶν γενητῶν, οὐδὲ τὸ γενόμενος ἀπολελυμένως ἔθηκεν, ἀλλὰ τὸ κρείτ των συνήψε τῷ γενόμενος. Αδιάφορον γὰρ ἡγήσατο τὴν λέξιν· εἰδὼς ὡς ἐπὶ ὁμολογουμένως γνησίου Υἱοῦ ὁ λέγων τὸ γενόμενος, ἴσον τῷ γεγενῆσθαι ότι ἔστι κρείττων λέγει· τὸ μὲν γὰρ γενητὸν οὐ διαφέρει, κἂν λέγῃ τις· Γέγονεν ἢ πεποίηται. Τὰ δὲ γενητά, δημιουργήματα όντα, ἀδύνατον λέγεσθαι γεννητά εἰ μὴ ἄρα μετὰ ταῦτα μετασχόντα τοῦ γεννητού Υιού. γεγεννῆσθαι καὶ αὐτὰ λέγονται· οὗ εί γε διὰ τὴν ἰδίαν φύσιν, ἀλλὰ διὰ τὴν μετουσίαν τοῦ Υἱοῦ ἐν τῷ Πατρί. Καὶ τοῦτο πάλιν οἶδεν ἡ θεία Γραφή, ἐπὶ μὲν τῶν γενητῶν λέγουσα·. Πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο,ο καὶ, ο Πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησεν.· Ἐπὶ δὲ τῶν υἱῶν τῶν γεννητῶν, «Εγένοντο τῷ Ἰακώβ υἱοὶ ἑπτὰ καὶ θυγατέρες τρεῖς· ν και, ο Αβραὰμ δὲ ἦν ἑκατὸν ἐτῶν ὅτε ἐγένετο αὐτῷ Ἰσαὰκ ὁ υἱὸς αὐτοῦ. ὁ Οὐκοῦν εἰ τῶν μὲν γενητῶν ἄλλος ἐστὶ, τῆς δὲ τοῦ Πατρὸς οὐ σίας μόνος ίδιον γέννημα ὁ Υἱός, μεματαίωται τοῖς Αρειανοῖς ἡ περὶ τοῦ γενόμενος πρόφασις. Κἂν γὰρ ἐν τούτοις αἰσχυνθέντες βιάζονται πάλιν λέγειν, συγκ κριτικῶς εἰρῆσθαι τὰ ῥητὰ, καὶ διὰ τοῦτο εἶναι τὰ συγκρινόμενα ομογενῆ, ὥστε τὸν Υἱὸν τῆς τῶν ἀγο γέλων εἶναι φύσεως, αἰσχυνθήσονται μὲν προηγουμε νως ὡς τὰ Οὐαλεντίνου καὶ Καρποκράτους φθεγγό μενοι· ὧν ὁ μὲν τοὺς ἀγγέλους ὁμογενείς είρηκε τῷ Χριστῷ, ὁ δὲ, ἀγγέλους τοῦ κόσμου δημιουργούς εἶναι φησιν· παρ' αὐτῶν γὰρ ἴσως μαθόντες καὶ οὗ τοι, συγκρίνουσι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον τοῖς ἀγγέλοις· ἀλλ' ἐντραπήσονται τοιαῦτα φανταζόμενοι, παρὰ μὲν τοῦ Ὑμνῳδοῦ λέγοντος. Τις όμοιωθήσεται τῷ Κυρίῳ ἐν υἱοῖς Θεοῦ, καὶ τὶς ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς, Κύριε;» 'Ακούσονται δὲ ὅμως, ἐὰν ἄρα μάθωσιν, ὡς ἐν μὲν τοῖς ὁμογενέσιν όμολογουμένως φιλεῖ τὸ τῆς συγκρί σεως γίνεσθαι, καὶ οὐκ ἐν τοῖς ἑτερογενέσιν. Quæ cum ita scripta sint, nequaquam ex his denotatur factus Filius, o Ariani, sed diversus potius a rebus factis, Patris proprius, et in hujus sinu residens. Nam et quod hic scribitur e factus, non factum significat Filium, uti vos existimatis. Nam si simpliciter dixisset, factus, et mox siluisset, ansam hinc haberetis, Ariani. Sed quoniam antea Filium dixit, tota periodo demonstrans eum a rebus factis diversum; ne vocabulum quidem, factus, absolute posuit; sed vocabulum, melior, copulavit cum, factus. Indifferentem enim judicavit dictionem; probe sciens, eum qui de genuino indubitanter Filio dicit, factus, quod perinde est ac genitus, meliorem eum esse affirmare. Nam factum nihil differt, sive quis dicat factum aut effectum. Sed factæ cum sint res creatæ, dici non possunt genitæ: nisi forte si participent cum genito Filio, dicuntur et ipsæ genitæ, non propter propriam naturam, sed propter participationem cum Filio in Patre. Atque hoc item divina novit Scriptura, de rebus quidem factis dicens: Omnia per ipsum facta sunt;» item: «Omnia in sapientia fecit ". › De genitis autem Aliis Et facti sunt Jobo filii septem et filiæ tres * • item: • Abrahamus autem cum centum esset annorum, factus est ei Isaacus filius ejus". › Si ergo a factis quidem rebus diversus est Filius, Patris autem genitura ipse solus, vanus est Arianorum ex vocabulo, facius, praetextus. Quod si in bis impudenter agentes vim facient, dicendo hæc comparativo modo vocabula eſſerri, ideoque hæc quæ comparantur esse homogenea, ita ut Filius de natura angelorum sit, hanc præcipuam infamiam contrahent quod Valentini et Carpocratis eloquantur dogmata; quorum alter angelos homogeneos Christo dixit; alter autem angelos mundi creatores affirmavit. Namque ab his fortasse Ariani edocti, Verbum Dei comparant angelis. Sed enim qui hæc imaginantur, ab Hymnico confundentur dicente: Quis assimilabitur Domino ex filiis Dei? et quis similis tibi inter deos, Domine ®?, Au-D dient simul, si quidem discere volent, comparationem inter omnino homogenea fieri solere, non autem inter heterogenea. Nemo 'itaque Deum cum homine comparat; neque rursus hominem cum brutis, neque ligna cum lapidibus, propter naturæ dissimilitudinem. Sed Deus quidem incomparabilis res est, homo autem cum homine comparatur, lignum cum ligno, et cum lapide lapis. Nec quisquam usurpabit in his 87 Jol) 1, 2. Οὐδεὶς γοῦν Θεὸν συγκρίνει πρὸς ἄνθρωπον, οὐδε πάλιν ἄνθρωπον πρὸς τὰ ἄλογα, οὐδὲ ξύλα πρὸς λί θους διὰ τὸ ἀνόμοιον τῆς φύσεως. ᾿Αλλὰ Θεὸς μὲν, ἀσύγκριτόν ἐστι πράγμα, ἄνθρωπος δὲ πρὸς ἄνθρω που συγκρίνεται, καὶ ξύλον πρὸς ξύλον, καὶ λίθος πρὸς λίθον. Καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι ἐπὶ τούτων τὸ κρείτ ns Gen. xxi, 5. ** Psal. lxxxvii, 7; lxxxv, 5. * Joan. 1, 3. of Psal. ciis, 24. In utroque codice Paris. ct Mediol. (si recte lectum fuit) Jacob; sed sine dubio scribendam 3 Τού.

Πατρὸς ἐν δεξιᾷ κάθηται· τὰ δὲ, ὡς δοῦλα παρέστηκε καὶ ἀποστέλλεται καὶ λειτουργεί. Filii et creatorum angelorum, nisi quod hic quidem & Υιός· τὰ δὲ, δοῦλα· καὶ ὁ μὲν, ὡς Υἱός, μετὰ τοῦ est Filius, illi servi: et quod hic, utpote Filius, ad dexteram Patris sedet, illi autem, ceu servi, astant et mittuntur atque ministrant. & Τούτων δὲ οὕτως γεγραμμένων, οὐ γενητὸς ἐπ' τούτων ὁ Υἱὸς σημαίνεται, ὦ Αρειανοί, ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλος μὲν τῶν γενητῶν, ἴδιος δὲ τοῦ Πατρὸς, ἐν τοῖς κόλποις ὢν αὐτοῦ. Καὶ γὰρ καὶ τὸ γεγραμμένον εν ταῦθαι γενόμενος ο οὐ γενητὸν σημαίνει τὸν Υἱόν, ὥσπερ ὑμεῖς νομίζετε. Εἰ μὲν γὰρ ἁπλῶς εἰρήκει, γενόμενος, καὶ ἐσιώπησεν, ἦν πρόφασις τοῖς 'Αρεια νοῖς. Ἐπεὶ δὲ Υἱὸν προείρηκε, δι' ὅλης τῆς περικο τῆς ἀποδείξας αὐτὸν ἄλλον εἶναι τῶν γενητῶν, οὐδὲ τὸ γενόμενος ἀπολελυμένως ἔθηκεν, ἀλλὰ τὸ κρείτ των συνήψε τῷ γενόμενος. Αδιάφορον γὰρ ἡγήσατο τὴν λέξιν· εἰδὼς ὡς ἐπὶ ὁμολογουμένως γνησίου Υἱοῦ ὁ λέγων τὸ γενόμενος, ἴσον τῷ γεγενῆσθαι ότι ἔστι κρείττων λέγει· τὸ μὲν γὰρ γενητὸν οὐ διαφέρει, κἂν λέγῃ τις· Γέγονεν ἢ πεποίηται. Τὰ δὲ γενητά, δημιουργήματα όντα, ἀδύνατον λέγεσθαι γεννητά εἰ μὴ ἄρα μετὰ ταῦτα μετασχόντα τοῦ γεννητού Υιού. γεγεννῆσθαι καὶ αὐτὰ λέγονται· οὗ εί γε διὰ τὴν ἰδίαν φύσιν, ἀλλὰ διὰ τὴν μετουσίαν τοῦ Υἱοῦ ἐν τῷ Πατρί. Καὶ τοῦτο πάλιν οἶδεν ἡ θεία Γραφή, ἐπὶ μὲν τῶν γενητῶν λέγουσα·. Πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο,ο καὶ, ο Πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησεν.· Ἐπὶ δὲ τῶν υἱῶν τῶν γεννητῶν, «Εγένοντο τῷ Ἰακώβ υἱοὶ ἑπτὰ καὶ θυγατέρες τρεῖς· ν και, ο Αβραὰμ δὲ ἦν ἑκατὸν ἐτῶν ὅτε ἐγένετο αὐτῷ Ἰσαὰκ ὁ υἱὸς αὐτοῦ. ὁ Οὐκοῦν εἰ τῶν μὲν γενητῶν ἄλλος ἐστὶ, τῆς δὲ τοῦ Πατρὸς οὐ σίας μόνος ίδιον γέννημα ὁ Υἱός, μεματαίωται τοῖς Αρειανοῖς ἡ περὶ τοῦ γενόμενος πρόφασις. Κἂν γὰρ ἐν τούτοις αἰσχυνθέντες βιάζονται πάλιν λέγειν, συγκ κριτικῶς εἰρῆσθαι τὰ ῥητὰ, καὶ διὰ τοῦτο εἶναι τὰ συγκρινόμενα ομογενῆ, ὥστε τὸν Υἱὸν τῆς τῶν ἀγο γέλων εἶναι φύσεως, αἰσχυνθήσονται μὲν προηγουμε νως ὡς τὰ Οὐαλεντίνου καὶ Καρποκράτους φθεγγό μενοι· ὧν ὁ μὲν τοὺς ἀγγέλους ὁμογενείς είρηκε τῷ Χριστῷ, ὁ δὲ, ἀγγέλους τοῦ κόσμου δημιουργούς εἶναι φησιν· παρ' αὐτῶν γὰρ ἴσως μαθόντες καὶ οὗ τοι, συγκρίνουσι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον τοῖς ἀγγέλοις· ἀλλ' ἐντραπήσονται τοιαῦτα φανταζόμενοι, παρὰ μὲν τοῦ Ὑμνῳδοῦ λέγοντος. Τις όμοιωθήσεται τῷ Κυρίῳ ἐν υἱοῖς Θεοῦ, καὶ τὶς ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς, Κύριε;» 'Ακούσονται δὲ ὅμως, ἐὰν ἄρα μάθωσιν, ὡς ἐν μὲν τοῖς ὁμογενέσιν όμολογουμένως φιλεῖ τὸ τῆς συγκρί σεως γίνεσθαι, καὶ οὐκ ἐν τοῖς ἑτερογενέσιν. Quæ cum ita scripta sint, nequaquam ex his denotatur factus Filius, o Ariani, sed diversus potius a rebus factis, Patris proprius, et in hujus sinu residens. Nam et quod hic scribitur e factus, non factum significat Filium, uti vos existimatis. Nam si simpliciter dixisset, factus, et mox siluisset, ansam hinc haberetis, Ariani. Sed quoniam antea Filium dixit, tota periodo demonstrans eum a rebus factis diversum; ne vocabulum quidem, factus, absolute posuit; sed vocabulum, melior, copulavit cum, factus. Indifferentem enim judicavit dictionem; probe sciens, eum qui de genuino indubitanter Filio dicit, factus, quod perinde est ac genitus, meliorem eum esse affirmare. Nam factum nihil differt, sive quis dicat factum aut effectum. Sed factæ cum sint res creatæ, dici non possunt genitæ: nisi forte si participent cum genito Filio, dicuntur et ipsæ genitæ, non propter propriam naturam, sed propter participationem cum Filio in Patre. Atque hoc item divina novit Scriptura, de rebus quidem factis dicens: Omnia per ipsum facta sunt;» item: «Omnia in sapientia fecit ". › De genitis autem Aliis Et facti sunt Jobo filii septem et filiæ tres * • item: • Abrahamus autem cum centum esset annorum, factus est ei Isaacus filius ejus". › Si ergo a factis quidem rebus diversus est Filius, Patris autem genitura ipse solus, vanus est Arianorum ex vocabulo, facius, praetextus. Quod si in bis impudenter agentes vim facient, dicendo hæc comparativo modo vocabula eſſerri, ideoque hæc quæ comparantur esse homogenea, ita ut Filius de natura angelorum sit, hanc præcipuam infamiam contrahent quod Valentini et Carpocratis eloquantur dogmata; quorum alter angelos homogeneos Christo dixit; alter autem angelos mundi creatores affirmavit. Namque ab his fortasse Ariani edocti, Verbum Dei comparant angelis. Sed enim qui hæc imaginantur, ab Hymnico confundentur dicente: Quis assimilabitur Domino ex filiis Dei? et quis similis tibi inter deos, Domine ®?, Au-D dient simul, si quidem discere volent, comparationem inter omnino homogenea fieri solere, non autem inter heterogenea. Nemo 'itaque Deum cum homine comparat; neque rursus hominem cum brutis, neque ligna cum lapidibus, propter naturæ dissimilitudinem. Sed Deus quidem incomparabilis res est, homo autem cum homine comparatur, lignum cum ligno, et cum lapide lapis. Nec quisquam usurpabit in his 87 Jol) 1, 2. Οὐδεὶς γοῦν Θεὸν συγκρίνει πρὸς ἄνθρωπον, οὐδε πάλιν ἄνθρωπον πρὸς τὰ ἄλογα, οὐδὲ ξύλα πρὸς λί θους διὰ τὸ ἀνόμοιον τῆς φύσεως. ᾿Αλλὰ Θεὸς μὲν, ἀσύγκριτόν ἐστι πράγμα, ἄνθρωπος δὲ πρὸς ἄνθρω που συγκρίνεται, καὶ ξύλον πρὸς ξύλον, καὶ λίθος πρὸς λίθον. Καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι ἐπὶ τούτων τὸ κρείτ ns Gen. xxi, 5. ** Psal. lxxxvii, 7; lxxxv, 5. * Joan. 1, 3. of Psal. ciis, 24. In utroque codice Paris. ct Mediol. (si recte lectum fuit) Jacob; sed sine dubio scribendam 3 Τού.

Πατρὸς ἐν δεξιᾷ κάθηται· τὰ δὲ, ὡς δοῦλα παρέστηκε καὶ ἀποστέλλεται καὶ λειτουργεί. Filii et creatorum angelorum, nisi quod hic quidem & Υιός· τὰ δὲ, δοῦλα· καὶ ὁ μὲν, ὡς Υἱός, μετὰ τοῦ est Filius, illi servi: et quod hic, utpote Filius, ad dexteram Patris sedet, illi autem, ceu servi, astant et mittuntur atque ministrant. & Τούτων δὲ οὕτως γεγραμμένων, οὐ γενητὸς ἐπ' τούτων ὁ Υἱὸς σημαίνεται, ὦ Αρειανοί, ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλος μὲν τῶν γενητῶν, ἴδιος δὲ τοῦ Πατρὸς, ἐν τοῖς κόλποις ὢν αὐτοῦ. Καὶ γὰρ καὶ τὸ γεγραμμένον εν ταῦθαι γενόμενος ο οὐ γενητὸν σημαίνει τὸν Υἱόν, ὥσπερ ὑμεῖς νομίζετε. Εἰ μὲν γὰρ ἁπλῶς εἰρήκει, γενόμενος, καὶ ἐσιώπησεν, ἦν πρόφασις τοῖς 'Αρεια νοῖς. Ἐπεὶ δὲ Υἱὸν προείρηκε, δι' ὅλης τῆς περικο τῆς ἀποδείξας αὐτὸν ἄλλον εἶναι τῶν γενητῶν, οὐδὲ τὸ γενόμενος ἀπολελυμένως ἔθηκεν, ἀλλὰ τὸ κρείτ των συνήψε τῷ γενόμενος. Αδιάφορον γὰρ ἡγήσατο τὴν λέξιν· εἰδὼς ὡς ἐπὶ ὁμολογουμένως γνησίου Υἱοῦ ὁ λέγων τὸ γενόμενος, ἴσον τῷ γεγενῆσθαι ότι ἔστι κρείττων λέγει· τὸ μὲν γὰρ γενητὸν οὐ διαφέρει, κἂν λέγῃ τις· Γέγονεν ἢ πεποίηται. Τὰ δὲ γενητά, δημιουργήματα όντα, ἀδύνατον λέγεσθαι γεννητά εἰ μὴ ἄρα μετὰ ταῦτα μετασχόντα τοῦ γεννητού Υιού. γεγεννῆσθαι καὶ αὐτὰ λέγονται· οὗ εί γε διὰ τὴν ἰδίαν φύσιν, ἀλλὰ διὰ τὴν μετουσίαν τοῦ Υἱοῦ ἐν τῷ Πατρί. Καὶ τοῦτο πάλιν οἶδεν ἡ θεία Γραφή, ἐπὶ μὲν τῶν γενητῶν λέγουσα·. Πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο,ο καὶ, ο Πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησεν.· Ἐπὶ δὲ τῶν υἱῶν τῶν γεννητῶν, «Εγένοντο τῷ Ἰακώβ υἱοὶ ἑπτὰ καὶ θυγατέρες τρεῖς· ν και, ο Αβραὰμ δὲ ἦν ἑκατὸν ἐτῶν ὅτε ἐγένετο αὐτῷ Ἰσαὰκ ὁ υἱὸς αὐτοῦ. ὁ Οὐκοῦν εἰ τῶν μὲν γενητῶν ἄλλος ἐστὶ, τῆς δὲ τοῦ Πατρὸς οὐ σίας μόνος ίδιον γέννημα ὁ Υἱός, μεματαίωται τοῖς Αρειανοῖς ἡ περὶ τοῦ γενόμενος πρόφασις. Κἂν γὰρ ἐν τούτοις αἰσχυνθέντες βιάζονται πάλιν λέγειν, συγκ κριτικῶς εἰρῆσθαι τὰ ῥητὰ, καὶ διὰ τοῦτο εἶναι τὰ συγκρινόμενα ομογενῆ, ὥστε τὸν Υἱὸν τῆς τῶν ἀγο γέλων εἶναι φύσεως, αἰσχυνθήσονται μὲν προηγουμε νως ὡς τὰ Οὐαλεντίνου καὶ Καρποκράτους φθεγγό μενοι· ὧν ὁ μὲν τοὺς ἀγγέλους ὁμογενείς είρηκε τῷ Χριστῷ, ὁ δὲ, ἀγγέλους τοῦ κόσμου δημιουργούς εἶναι φησιν· παρ' αὐτῶν γὰρ ἴσως μαθόντες καὶ οὗ τοι, συγκρίνουσι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον τοῖς ἀγγέλοις· ἀλλ' ἐντραπήσονται τοιαῦτα φανταζόμενοι, παρὰ μὲν τοῦ Ὑμνῳδοῦ λέγοντος. Τις όμοιωθήσεται τῷ Κυρίῳ ἐν υἱοῖς Θεοῦ, καὶ τὶς ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς, Κύριε;» 'Ακούσονται δὲ ὅμως, ἐὰν ἄρα μάθωσιν, ὡς ἐν μὲν τοῖς ὁμογενέσιν όμολογουμένως φιλεῖ τὸ τῆς συγκρί σεως γίνεσθαι, καὶ οὐκ ἐν τοῖς ἑτερογενέσιν. Quæ cum ita scripta sint, nequaquam ex his denotatur factus Filius, o Ariani, sed diversus potius a rebus factis, Patris proprius, et in hujus sinu residens. Nam et quod hic scribitur e factus, non factum significat Filium, uti vos existimatis. Nam si simpliciter dixisset, factus, et mox siluisset, ansam hinc haberetis, Ariani. Sed quoniam antea Filium dixit, tota periodo demonstrans eum a rebus factis diversum; ne vocabulum quidem, factus, absolute posuit; sed vocabulum, melior, copulavit cum, factus. Indifferentem enim judicavit dictionem; probe sciens, eum qui de genuino indubitanter Filio dicit, factus, quod perinde est ac genitus, meliorem eum esse affirmare. Nam factum nihil differt, sive quis dicat factum aut effectum. Sed factæ cum sint res creatæ, dici non possunt genitæ: nisi forte si participent cum genito Filio, dicuntur et ipsæ genitæ, non propter propriam naturam, sed propter participationem cum Filio in Patre. Atque hoc item divina novit Scriptura, de rebus quidem factis dicens: Omnia per ipsum facta sunt;» item: «Omnia in sapientia fecit ". › De genitis autem Aliis Et facti sunt Jobo filii septem et filiæ tres * • item: • Abrahamus autem cum centum esset annorum, factus est ei Isaacus filius ejus". › Si ergo a factis quidem rebus diversus est Filius, Patris autem genitura ipse solus, vanus est Arianorum ex vocabulo, facius, praetextus. Quod si in bis impudenter agentes vim facient, dicendo hæc comparativo modo vocabula eſſerri, ideoque hæc quæ comparantur esse homogenea, ita ut Filius de natura angelorum sit, hanc præcipuam infamiam contrahent quod Valentini et Carpocratis eloquantur dogmata; quorum alter angelos homogeneos Christo dixit; alter autem angelos mundi creatores affirmavit. Namque ab his fortasse Ariani edocti, Verbum Dei comparant angelis. Sed enim qui hæc imaginantur, ab Hymnico confundentur dicente: Quis assimilabitur Domino ex filiis Dei? et quis similis tibi inter deos, Domine ®?, Au-D dient simul, si quidem discere volent, comparationem inter omnino homogenea fieri solere, non autem inter heterogenea. Nemo 'itaque Deum cum homine comparat; neque rursus hominem cum brutis, neque ligna cum lapidibus, propter naturæ dissimilitudinem. Sed Deus quidem incomparabilis res est, homo autem cum homine comparatur, lignum cum ligno, et cum lapide lapis. Nec quisquam usurpabit in his 87 Jol) 1, 2. Οὐδεὶς γοῦν Θεὸν συγκρίνει πρὸς ἄνθρωπον, οὐδε πάλιν ἄνθρωπον πρὸς τὰ ἄλογα, οὐδὲ ξύλα πρὸς λί θους διὰ τὸ ἀνόμοιον τῆς φύσεως. ᾿Αλλὰ Θεὸς μὲν, ἀσύγκριτόν ἐστι πράγμα, ἄνθρωπος δὲ πρὸς ἄνθρω που συγκρίνεται, καὶ ξύλον πρὸς ξύλον, καὶ λίθος πρὸς λίθον. Καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι ἐπὶ τούτων τὸ κρείτ ns Gen. xxi, 5. ** Psal. lxxxvii, 7; lxxxv, 5. * Joan. 1, 3. of Psal. ciis, 24. In utroque codice Paris. ct Mediol. (si recte lectum fuit) Jacob; sed sine dubio scribendam 3 Τού.

Πατρὸς ἐν δεξιᾷ κάθηται· τὰ δὲ, ὡς δοῦλα παρέστηκε καὶ ἀποστέλλεται καὶ λειτουργεί. Filii et creatorum angelorum, nisi quod hic quidem & Υιός· τὰ δὲ, δοῦλα· καὶ ὁ μὲν, ὡς Υἱός, μετὰ τοῦ est Filius, illi servi: et quod hic, utpote Filius, ad dexteram Patris sedet, illi autem, ceu servi, astant et mittuntur atque ministrant. & Τούτων δὲ οὕτως γεγραμμένων, οὐ γενητὸς ἐπ' τούτων ὁ Υἱὸς σημαίνεται, ὦ Αρειανοί, ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλος μὲν τῶν γενητῶν, ἴδιος δὲ τοῦ Πατρὸς, ἐν τοῖς κόλποις ὢν αὐτοῦ. Καὶ γὰρ καὶ τὸ γεγραμμένον εν ταῦθαι γενόμενος ο οὐ γενητὸν σημαίνει τὸν Υἱόν, ὥσπερ ὑμεῖς νομίζετε. Εἰ μὲν γὰρ ἁπλῶς εἰρήκει, γενόμενος, καὶ ἐσιώπησεν, ἦν πρόφασις τοῖς 'Αρεια νοῖς. Ἐπεὶ δὲ Υἱὸν προείρηκε, δι' ὅλης τῆς περικο τῆς ἀποδείξας αὐτὸν ἄλλον εἶναι τῶν γενητῶν, οὐδὲ τὸ γενόμενος ἀπολελυμένως ἔθηκεν, ἀλλὰ τὸ κρείτ των συνήψε τῷ γενόμενος. Αδιάφορον γὰρ ἡγήσατο τὴν λέξιν· εἰδὼς ὡς ἐπὶ ὁμολογουμένως γνησίου Υἱοῦ ὁ λέγων τὸ γενόμενος, ἴσον τῷ γεγενῆσθαι ότι ἔστι κρείττων λέγει· τὸ μὲν γὰρ γενητὸν οὐ διαφέρει, κἂν λέγῃ τις· Γέγονεν ἢ πεποίηται. Τὰ δὲ γενητά, δημιουργήματα όντα, ἀδύνατον λέγεσθαι γεννητά εἰ μὴ ἄρα μετὰ ταῦτα μετασχόντα τοῦ γεννητού Υιού. γεγεννῆσθαι καὶ αὐτὰ λέγονται· οὗ εί γε διὰ τὴν ἰδίαν φύσιν, ἀλλὰ διὰ τὴν μετουσίαν τοῦ Υἱοῦ ἐν τῷ Πατρί. Καὶ τοῦτο πάλιν οἶδεν ἡ θεία Γραφή, ἐπὶ μὲν τῶν γενητῶν λέγουσα·. Πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο,ο καὶ, ο Πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησεν.· Ἐπὶ δὲ τῶν υἱῶν τῶν γεννητῶν, «Εγένοντο τῷ Ἰακώβ υἱοὶ ἑπτὰ καὶ θυγατέρες τρεῖς· ν και, ο Αβραὰμ δὲ ἦν ἑκατὸν ἐτῶν ὅτε ἐγένετο αὐτῷ Ἰσαὰκ ὁ υἱὸς αὐτοῦ. ὁ Οὐκοῦν εἰ τῶν μὲν γενητῶν ἄλλος ἐστὶ, τῆς δὲ τοῦ Πατρὸς οὐ σίας μόνος ίδιον γέννημα ὁ Υἱός, μεματαίωται τοῖς Αρειανοῖς ἡ περὶ τοῦ γενόμενος πρόφασις. Κἂν γὰρ ἐν τούτοις αἰσχυνθέντες βιάζονται πάλιν λέγειν, συγκ κριτικῶς εἰρῆσθαι τὰ ῥητὰ, καὶ διὰ τοῦτο εἶναι τὰ συγκρινόμενα ομογενῆ, ὥστε τὸν Υἱὸν τῆς τῶν ἀγο γέλων εἶναι φύσεως, αἰσχυνθήσονται μὲν προηγουμε νως ὡς τὰ Οὐαλεντίνου καὶ Καρποκράτους φθεγγό μενοι· ὧν ὁ μὲν τοὺς ἀγγέλους ὁμογενείς είρηκε τῷ Χριστῷ, ὁ δὲ, ἀγγέλους τοῦ κόσμου δημιουργούς εἶναι φησιν· παρ' αὐτῶν γὰρ ἴσως μαθόντες καὶ οὗ τοι, συγκρίνουσι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον τοῖς ἀγγέλοις· ἀλλ' ἐντραπήσονται τοιαῦτα φανταζόμενοι, παρὰ μὲν τοῦ Ὑμνῳδοῦ λέγοντος. Τις όμοιωθήσεται τῷ Κυρίῳ ἐν υἱοῖς Θεοῦ, καὶ τὶς ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς, Κύριε;» 'Ακούσονται δὲ ὅμως, ἐὰν ἄρα μάθωσιν, ὡς ἐν μὲν τοῖς ὁμογενέσιν όμολογουμένως φιλεῖ τὸ τῆς συγκρί σεως γίνεσθαι, καὶ οὐκ ἐν τοῖς ἑτερογενέσιν. Quæ cum ita scripta sint, nequaquam ex his denotatur factus Filius, o Ariani, sed diversus potius a rebus factis, Patris proprius, et in hujus sinu residens. Nam et quod hic scribitur e factus, non factum significat Filium, uti vos existimatis. Nam si simpliciter dixisset, factus, et mox siluisset, ansam hinc haberetis, Ariani. Sed quoniam antea Filium dixit, tota periodo demonstrans eum a rebus factis diversum; ne vocabulum quidem, factus, absolute posuit; sed vocabulum, melior, copulavit cum, factus. Indifferentem enim judicavit dictionem; probe sciens, eum qui de genuino indubitanter Filio dicit, factus, quod perinde est ac genitus, meliorem eum esse affirmare. Nam factum nihil differt, sive quis dicat factum aut effectum. Sed factæ cum sint res creatæ, dici non possunt genitæ: nisi forte si participent cum genito Filio, dicuntur et ipsæ genitæ, non propter propriam naturam, sed propter participationem cum Filio in Patre. Atque hoc item divina novit Scriptura, de rebus quidem factis dicens: Omnia per ipsum facta sunt;» item: «Omnia in sapientia fecit ". › De genitis autem Aliis Et facti sunt Jobo filii septem et filiæ tres * • item: • Abrahamus autem cum centum esset annorum, factus est ei Isaacus filius ejus". › Si ergo a factis quidem rebus diversus est Filius, Patris autem genitura ipse solus, vanus est Arianorum ex vocabulo, facius, praetextus. Quod si in bis impudenter agentes vim facient, dicendo hæc comparativo modo vocabula eſſerri, ideoque hæc quæ comparantur esse homogenea, ita ut Filius de natura angelorum sit, hanc præcipuam infamiam contrahent quod Valentini et Carpocratis eloquantur dogmata; quorum alter angelos homogeneos Christo dixit; alter autem angelos mundi creatores affirmavit. Namque ab his fortasse Ariani edocti, Verbum Dei comparant angelis. Sed enim qui hæc imaginantur, ab Hymnico confundentur dicente: Quis assimilabitur Domino ex filiis Dei? et quis similis tibi inter deos, Domine ®?, Au-D dient simul, si quidem discere volent, comparationem inter omnino homogenea fieri solere, non autem inter heterogenea. Nemo 'itaque Deum cum homine comparat; neque rursus hominem cum brutis, neque ligna cum lapidibus, propter naturæ dissimilitudinem. Sed Deus quidem incomparabilis res est, homo autem cum homine comparatur, lignum cum ligno, et cum lapide lapis. Nec quisquam usurpabit in his 87 Jol) 1, 2. Οὐδεὶς γοῦν Θεὸν συγκρίνει πρὸς ἄνθρωπον, οὐδε πάλιν ἄνθρωπον πρὸς τὰ ἄλογα, οὐδὲ ξύλα πρὸς λί θους διὰ τὸ ἀνόμοιον τῆς φύσεως. ᾿Αλλὰ Θεὸς μὲν, ἀσύγκριτόν ἐστι πράγμα, ἄνθρωπος δὲ πρὸς ἄνθρω που συγκρίνεται, καὶ ξύλον πρὸς ξύλον, καὶ λίθος πρὸς λίθον. Καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι ἐπὶ τούτων τὸ κρείτ ns Gen. xxi, 5. ** Psal. lxxxvii, 7; lxxxv, 5. * Joan. 1, 3. of Psal. ciis, 24. In utroque codice Paris. ct Mediol. (si recte lectum fuit) Jacob; sed sine dubio scribendam 3 Τού.

Πατρὸς ἐν δεξιᾷ κάθηται· τὰ δὲ, ὡς δοῦλα παρέστηκε καὶ ἀποστέλλεται καὶ λειτουργεί. Filii et creatorum angelorum, nisi quod hic quidem & Υιός· τὰ δὲ, δοῦλα· καὶ ὁ μὲν, ὡς Υἱός, μετὰ τοῦ est Filius, illi servi: et quod hic, utpote Filius, ad dexteram Patris sedet, illi autem, ceu servi, astant et mittuntur atque ministrant. & Τούτων δὲ οὕτως γεγραμμένων, οὐ γενητὸς ἐπ' τούτων ὁ Υἱὸς σημαίνεται, ὦ Αρειανοί, ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλος μὲν τῶν γενητῶν, ἴδιος δὲ τοῦ Πατρὸς, ἐν τοῖς κόλποις ὢν αὐτοῦ. Καὶ γὰρ καὶ τὸ γεγραμμένον εν ταῦθαι γενόμενος ο οὐ γενητὸν σημαίνει τὸν Υἱόν, ὥσπερ ὑμεῖς νομίζετε. Εἰ μὲν γὰρ ἁπλῶς εἰρήκει, γενόμενος, καὶ ἐσιώπησεν, ἦν πρόφασις τοῖς 'Αρεια νοῖς. Ἐπεὶ δὲ Υἱὸν προείρηκε, δι' ὅλης τῆς περικο τῆς ἀποδείξας αὐτὸν ἄλλον εἶναι τῶν γενητῶν, οὐδὲ τὸ γενόμενος ἀπολελυμένως ἔθηκεν, ἀλλὰ τὸ κρείτ των συνήψε τῷ γενόμενος. Αδιάφορον γὰρ ἡγήσατο τὴν λέξιν· εἰδὼς ὡς ἐπὶ ὁμολογουμένως γνησίου Υἱοῦ ὁ λέγων τὸ γενόμενος, ἴσον τῷ γεγενῆσθαι ότι ἔστι κρείττων λέγει· τὸ μὲν γὰρ γενητὸν οὐ διαφέρει, κἂν λέγῃ τις· Γέγονεν ἢ πεποίηται. Τὰ δὲ γενητά, δημιουργήματα όντα, ἀδύνατον λέγεσθαι γεννητά εἰ μὴ ἄρα μετὰ ταῦτα μετασχόντα τοῦ γεννητού Υιού. γεγεννῆσθαι καὶ αὐτὰ λέγονται· οὗ εί γε διὰ τὴν ἰδίαν φύσιν, ἀλλὰ διὰ τὴν μετουσίαν τοῦ Υἱοῦ ἐν τῷ Πατρί. Καὶ τοῦτο πάλιν οἶδεν ἡ θεία Γραφή, ἐπὶ μὲν τῶν γενητῶν λέγουσα·. Πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο,ο καὶ, ο Πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησεν.· Ἐπὶ δὲ τῶν υἱῶν τῶν γεννητῶν, «Εγένοντο τῷ Ἰακώβ υἱοὶ ἑπτὰ καὶ θυγατέρες τρεῖς· ν και, ο Αβραὰμ δὲ ἦν ἑκατὸν ἐτῶν ὅτε ἐγένετο αὐτῷ Ἰσαὰκ ὁ υἱὸς αὐτοῦ. ὁ Οὐκοῦν εἰ τῶν μὲν γενητῶν ἄλλος ἐστὶ, τῆς δὲ τοῦ Πατρὸς οὐ σίας μόνος ίδιον γέννημα ὁ Υἱός, μεματαίωται τοῖς Αρειανοῖς ἡ περὶ τοῦ γενόμενος πρόφασις. Κἂν γὰρ ἐν τούτοις αἰσχυνθέντες βιάζονται πάλιν λέγειν, συγκ κριτικῶς εἰρῆσθαι τὰ ῥητὰ, καὶ διὰ τοῦτο εἶναι τὰ συγκρινόμενα ομογενῆ, ὥστε τὸν Υἱὸν τῆς τῶν ἀγο γέλων εἶναι φύσεως, αἰσχυνθήσονται μὲν προηγουμε νως ὡς τὰ Οὐαλεντίνου καὶ Καρποκράτους φθεγγό μενοι· ὧν ὁ μὲν τοὺς ἀγγέλους ὁμογενείς είρηκε τῷ Χριστῷ, ὁ δὲ, ἀγγέλους τοῦ κόσμου δημιουργούς εἶναι φησιν· παρ' αὐτῶν γὰρ ἴσως μαθόντες καὶ οὗ τοι, συγκρίνουσι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον τοῖς ἀγγέλοις· ἀλλ' ἐντραπήσονται τοιαῦτα φανταζόμενοι, παρὰ μὲν τοῦ Ὑμνῳδοῦ λέγοντος. Τις όμοιωθήσεται τῷ Κυρίῳ ἐν υἱοῖς Θεοῦ, καὶ τὶς ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς, Κύριε;» 'Ακούσονται δὲ ὅμως, ἐὰν ἄρα μάθωσιν, ὡς ἐν μὲν τοῖς ὁμογενέσιν όμολογουμένως φιλεῖ τὸ τῆς συγκρί σεως γίνεσθαι, καὶ οὐκ ἐν τοῖς ἑτερογενέσιν. Quæ cum ita scripta sint, nequaquam ex his denotatur factus Filius, o Ariani, sed diversus potius a rebus factis, Patris proprius, et in hujus sinu residens. Nam et quod hic scribitur e factus, non factum significat Filium, uti vos existimatis. Nam si simpliciter dixisset, factus, et mox siluisset, ansam hinc haberetis, Ariani. Sed quoniam antea Filium dixit, tota periodo demonstrans eum a rebus factis diversum; ne vocabulum quidem, factus, absolute posuit; sed vocabulum, melior, copulavit cum, factus. Indifferentem enim judicavit dictionem; probe sciens, eum qui de genuino indubitanter Filio dicit, factus, quod perinde est ac genitus, meliorem eum esse affirmare. Nam factum nihil differt, sive quis dicat factum aut effectum. Sed factæ cum sint res creatæ, dici non possunt genitæ: nisi forte si participent cum genito Filio, dicuntur et ipsæ genitæ, non propter propriam naturam, sed propter participationem cum Filio in Patre. Atque hoc item divina novit Scriptura, de rebus quidem factis dicens: Omnia per ipsum facta sunt;» item: «Omnia in sapientia fecit ". › De genitis autem Aliis Et facti sunt Jobo filii septem et filiæ tres * • item: • Abrahamus autem cum centum esset annorum, factus est ei Isaacus filius ejus". › Si ergo a factis quidem rebus diversus est Filius, Patris autem genitura ipse solus, vanus est Arianorum ex vocabulo, facius, praetextus. Quod si in bis impudenter agentes vim facient, dicendo hæc comparativo modo vocabula eſſerri, ideoque hæc quæ comparantur esse homogenea, ita ut Filius de natura angelorum sit, hanc præcipuam infamiam contrahent quod Valentini et Carpocratis eloquantur dogmata; quorum alter angelos homogeneos Christo dixit; alter autem angelos mundi creatores affirmavit. Namque ab his fortasse Ariani edocti, Verbum Dei comparant angelis. Sed enim qui hæc imaginantur, ab Hymnico confundentur dicente: Quis assimilabitur Domino ex filiis Dei? et quis similis tibi inter deos, Domine ®?, Au-D dient simul, si quidem discere volent, comparationem inter omnino homogenea fieri solere, non autem inter heterogenea. Nemo 'itaque Deum cum homine comparat; neque rursus hominem cum brutis, neque ligna cum lapidibus, propter naturæ dissimilitudinem. Sed Deus quidem incomparabilis res est, homo autem cum homine comparatur, lignum cum ligno, et cum lapide lapis. Nec quisquam usurpabit in his 87 Jol) 1, 2. Οὐδεὶς γοῦν Θεὸν συγκρίνει πρὸς ἄνθρωπον, οὐδε πάλιν ἄνθρωπον πρὸς τὰ ἄλογα, οὐδὲ ξύλα πρὸς λί θους διὰ τὸ ἀνόμοιον τῆς φύσεως. ᾿Αλλὰ Θεὸς μὲν, ἀσύγκριτόν ἐστι πράγμα, ἄνθρωπος δὲ πρὸς ἄνθρω που συγκρίνεται, καὶ ξύλον πρὸς ξύλον, καὶ λίθος πρὸς λίθον. Καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι ἐπὶ τούτων τὸ κρείτ ns Gen. xxi, 5. ** Psal. lxxxvii, 7; lxxxv, 5. * Joan. 1, 3. of Psal. ciis, 24. In utroque codice Paris. ct Mediol. (si recte lectum fuit) Jacob; sed sine dubio scribendam 3 Τού.

Πατρὸς ἐν δεξιᾷ κάθηται· τὰ δὲ, ὡς δοῦλα παρέστηκε καὶ ἀποστέλλεται καὶ λειτουργεί. Filii et creatorum angelorum, nisi quod hic quidem & Υιός· τὰ δὲ, δοῦλα· καὶ ὁ μὲν, ὡς Υἱός, μετὰ τοῦ est Filius, illi servi: et quod hic, utpote Filius, ad dexteram Patris sedet, illi autem, ceu servi, astant et mittuntur atque ministrant. & Τούτων δὲ οὕτως γεγραμμένων, οὐ γενητὸς ἐπ' τούτων ὁ Υἱὸς σημαίνεται, ὦ Αρειανοί, ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλος μὲν τῶν γενητῶν, ἴδιος δὲ τοῦ Πατρὸς, ἐν τοῖς κόλποις ὢν αὐτοῦ. Καὶ γὰρ καὶ τὸ γεγραμμένον εν ταῦθαι γενόμενος ο οὐ γενητὸν σημαίνει τὸν Υἱόν, ὥσπερ ὑμεῖς νομίζετε. Εἰ μὲν γὰρ ἁπλῶς εἰρήκει, γενόμενος, καὶ ἐσιώπησεν, ἦν πρόφασις τοῖς 'Αρεια νοῖς. Ἐπεὶ δὲ Υἱὸν προείρηκε, δι' ὅλης τῆς περικο τῆς ἀποδείξας αὐτὸν ἄλλον εἶναι τῶν γενητῶν, οὐδὲ τὸ γενόμενος ἀπολελυμένως ἔθηκεν, ἀλλὰ τὸ κρείτ των συνήψε τῷ γενόμενος. Αδιάφορον γὰρ ἡγήσατο τὴν λέξιν· εἰδὼς ὡς ἐπὶ ὁμολογουμένως γνησίου Υἱοῦ ὁ λέγων τὸ γενόμενος, ἴσον τῷ γεγενῆσθαι ότι ἔστι κρείττων λέγει· τὸ μὲν γὰρ γενητὸν οὐ διαφέρει, κἂν λέγῃ τις· Γέγονεν ἢ πεποίηται. Τὰ δὲ γενητά, δημιουργήματα όντα, ἀδύνατον λέγεσθαι γεννητά εἰ μὴ ἄρα μετὰ ταῦτα μετασχόντα τοῦ γεννητού Υιού. γεγεννῆσθαι καὶ αὐτὰ λέγονται· οὗ εί γε διὰ τὴν ἰδίαν φύσιν, ἀλλὰ διὰ τὴν μετουσίαν τοῦ Υἱοῦ ἐν τῷ Πατρί. Καὶ τοῦτο πάλιν οἶδεν ἡ θεία Γραφή, ἐπὶ μὲν τῶν γενητῶν λέγουσα·. Πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο,ο καὶ, ο Πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησεν.· Ἐπὶ δὲ τῶν υἱῶν τῶν γεννητῶν, «Εγένοντο τῷ Ἰακώβ υἱοὶ ἑπτὰ καὶ θυγατέρες τρεῖς· ν και, ο Αβραὰμ δὲ ἦν ἑκατὸν ἐτῶν ὅτε ἐγένετο αὐτῷ Ἰσαὰκ ὁ υἱὸς αὐτοῦ. ὁ Οὐκοῦν εἰ τῶν μὲν γενητῶν ἄλλος ἐστὶ, τῆς δὲ τοῦ Πατρὸς οὐ σίας μόνος ίδιον γέννημα ὁ Υἱός, μεματαίωται τοῖς Αρειανοῖς ἡ περὶ τοῦ γενόμενος πρόφασις. Κἂν γὰρ ἐν τούτοις αἰσχυνθέντες βιάζονται πάλιν λέγειν, συγκ κριτικῶς εἰρῆσθαι τὰ ῥητὰ, καὶ διὰ τοῦτο εἶναι τὰ συγκρινόμενα ομογενῆ, ὥστε τὸν Υἱὸν τῆς τῶν ἀγο γέλων εἶναι φύσεως, αἰσχυνθήσονται μὲν προηγουμε νως ὡς τὰ Οὐαλεντίνου καὶ Καρποκράτους φθεγγό μενοι· ὧν ὁ μὲν τοὺς ἀγγέλους ὁμογενείς είρηκε τῷ Χριστῷ, ὁ δὲ, ἀγγέλους τοῦ κόσμου δημιουργούς εἶναι φησιν· παρ' αὐτῶν γὰρ ἴσως μαθόντες καὶ οὗ τοι, συγκρίνουσι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον τοῖς ἀγγέλοις· ἀλλ' ἐντραπήσονται τοιαῦτα φανταζόμενοι, παρὰ μὲν τοῦ Ὑμνῳδοῦ λέγοντος. Τις όμοιωθήσεται τῷ Κυρίῳ ἐν υἱοῖς Θεοῦ, καὶ τὶς ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς, Κύριε;» 'Ακούσονται δὲ ὅμως, ἐὰν ἄρα μάθωσιν, ὡς ἐν μὲν τοῖς ὁμογενέσιν όμολογουμένως φιλεῖ τὸ τῆς συγκρί σεως γίνεσθαι, καὶ οὐκ ἐν τοῖς ἑτερογενέσιν. Quæ cum ita scripta sint, nequaquam ex his denotatur factus Filius, o Ariani, sed diversus potius a rebus factis, Patris proprius, et in hujus sinu residens. Nam et quod hic scribitur e factus, non factum significat Filium, uti vos existimatis. Nam si simpliciter dixisset, factus, et mox siluisset, ansam hinc haberetis, Ariani. Sed quoniam antea Filium dixit, tota periodo demonstrans eum a rebus factis diversum; ne vocabulum quidem, factus, absolute posuit; sed vocabulum, melior, copulavit cum, factus. Indifferentem enim judicavit dictionem; probe sciens, eum qui de genuino indubitanter Filio dicit, factus, quod perinde est ac genitus, meliorem eum esse affirmare. Nam factum nihil differt, sive quis dicat factum aut effectum. Sed factæ cum sint res creatæ, dici non possunt genitæ: nisi forte si participent cum genito Filio, dicuntur et ipsæ genitæ, non propter propriam naturam, sed propter participationem cum Filio in Patre. Atque hoc item divina novit Scriptura, de rebus quidem factis dicens: Omnia per ipsum facta sunt;» item: «Omnia in sapientia fecit ". › De genitis autem Aliis Et facti sunt Jobo filii septem et filiæ tres * • item: • Abrahamus autem cum centum esset annorum, factus est ei Isaacus filius ejus". › Si ergo a factis quidem rebus diversus est Filius, Patris autem genitura ipse solus, vanus est Arianorum ex vocabulo, facius, praetextus. Quod si in bis impudenter agentes vim facient, dicendo hæc comparativo modo vocabula eſſerri, ideoque hæc quæ comparantur esse homogenea, ita ut Filius de natura angelorum sit, hanc præcipuam infamiam contrahent quod Valentini et Carpocratis eloquantur dogmata; quorum alter angelos homogeneos Christo dixit; alter autem angelos mundi creatores affirmavit. Namque ab his fortasse Ariani edocti, Verbum Dei comparant angelis. Sed enim qui hæc imaginantur, ab Hymnico confundentur dicente: Quis assimilabitur Domino ex filiis Dei? et quis similis tibi inter deos, Domine ®?, Au-D dient simul, si quidem discere volent, comparationem inter omnino homogenea fieri solere, non autem inter heterogenea. Nemo 'itaque Deum cum homine comparat; neque rursus hominem cum brutis, neque ligna cum lapidibus, propter naturæ dissimilitudinem. Sed Deus quidem incomparabilis res est, homo autem cum homine comparatur, lignum cum ligno, et cum lapide lapis. Nec quisquam usurpabit in his 87 Jol) 1, 2. Οὐδεὶς γοῦν Θεὸν συγκρίνει πρὸς ἄνθρωπον, οὐδε πάλιν ἄνθρωπον πρὸς τὰ ἄλογα, οὐδὲ ξύλα πρὸς λί θους διὰ τὸ ἀνόμοιον τῆς φύσεως. ᾿Αλλὰ Θεὸς μὲν, ἀσύγκριτόν ἐστι πράγμα, ἄνθρωπος δὲ πρὸς ἄνθρω που συγκρίνεται, καὶ ξύλον πρὸς ξύλον, καὶ λίθος πρὸς λίθον. Καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι ἐπὶ τούτων τὸ κρείτ ns Gen. xxi, 5. ** Psal. lxxxvii, 7; lxxxv, 5. * Joan. 1, 3. of Psal. ciis, 24. In utroque codice Paris. ct Mediol. (si recte lectum fuit) Jacob; sed sine dubio scribendam 3 Τού.

Πατρὸς ἐν δεξιᾷ κάθηται· τὰ δὲ, ὡς δοῦλα παρέστηκε καὶ ἀποστέλλεται καὶ λειτουργεί. Filii et creatorum angelorum, nisi quod hic quidem & Υιός· τὰ δὲ, δοῦλα· καὶ ὁ μὲν, ὡς Υἱός, μετὰ τοῦ est Filius, illi servi: et quod hic, utpote Filius, ad dexteram Patris sedet, illi autem, ceu servi, astant et mittuntur atque ministrant. & Τούτων δὲ οὕτως γεγραμμένων, οὐ γενητὸς ἐπ' τούτων ὁ Υἱὸς σημαίνεται, ὦ Αρειανοί, ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλος μὲν τῶν γενητῶν, ἴδιος δὲ τοῦ Πατρὸς, ἐν τοῖς κόλποις ὢν αὐτοῦ. Καὶ γὰρ καὶ τὸ γεγραμμένον εν ταῦθαι γενόμενος ο οὐ γενητὸν σημαίνει τὸν Υἱόν, ὥσπερ ὑμεῖς νομίζετε. Εἰ μὲν γὰρ ἁπλῶς εἰρήκει, γενόμενος, καὶ ἐσιώπησεν, ἦν πρόφασις τοῖς 'Αρεια νοῖς. Ἐπεὶ δὲ Υἱὸν προείρηκε, δι' ὅλης τῆς περικο τῆς ἀποδείξας αὐτὸν ἄλλον εἶναι τῶν γενητῶν, οὐδὲ τὸ γενόμενος ἀπολελυμένως ἔθηκεν, ἀλλὰ τὸ κρείτ των συνήψε τῷ γενόμενος. Αδιάφορον γὰρ ἡγήσατο τὴν λέξιν· εἰδὼς ὡς ἐπὶ ὁμολογουμένως γνησίου Υἱοῦ ὁ λέγων τὸ γενόμενος, ἴσον τῷ γεγενῆσθαι ότι ἔστι κρείττων λέγει· τὸ μὲν γὰρ γενητὸν οὐ διαφέρει, κἂν λέγῃ τις· Γέγονεν ἢ πεποίηται. Τὰ δὲ γενητά, δημιουργήματα όντα, ἀδύνατον λέγεσθαι γεννητά εἰ μὴ ἄρα μετὰ ταῦτα μετασχόντα τοῦ γεννητού Υιού. γεγεννῆσθαι καὶ αὐτὰ λέγονται· οὗ εί γε διὰ τὴν ἰδίαν φύσιν, ἀλλὰ διὰ τὴν μετουσίαν τοῦ Υἱοῦ ἐν τῷ Πατρί. Καὶ τοῦτο πάλιν οἶδεν ἡ θεία Γραφή, ἐπὶ μὲν τῶν γενητῶν λέγουσα·. Πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο,ο καὶ, ο Πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησεν.· Ἐπὶ δὲ τῶν υἱῶν τῶν γεννητῶν, «Εγένοντο τῷ Ἰακώβ υἱοὶ ἑπτὰ καὶ θυγατέρες τρεῖς· ν και, ο Αβραὰμ δὲ ἦν ἑκατὸν ἐτῶν ὅτε ἐγένετο αὐτῷ Ἰσαὰκ ὁ υἱὸς αὐτοῦ. ὁ Οὐκοῦν εἰ τῶν μὲν γενητῶν ἄλλος ἐστὶ, τῆς δὲ τοῦ Πατρὸς οὐ σίας μόνος ίδιον γέννημα ὁ Υἱός, μεματαίωται τοῖς Αρειανοῖς ἡ περὶ τοῦ γενόμενος πρόφασις. Κἂν γὰρ ἐν τούτοις αἰσχυνθέντες βιάζονται πάλιν λέγειν, συγκ κριτικῶς εἰρῆσθαι τὰ ῥητὰ, καὶ διὰ τοῦτο εἶναι τὰ συγκρινόμενα ομογενῆ, ὥστε τὸν Υἱὸν τῆς τῶν ἀγο γέλων εἶναι φύσεως, αἰσχυνθήσονται μὲν προηγουμε νως ὡς τὰ Οὐαλεντίνου καὶ Καρποκράτους φθεγγό μενοι· ὧν ὁ μὲν τοὺς ἀγγέλους ὁμογενείς είρηκε τῷ Χριστῷ, ὁ δὲ, ἀγγέλους τοῦ κόσμου δημιουργούς εἶναι φησιν· παρ' αὐτῶν γὰρ ἴσως μαθόντες καὶ οὗ τοι, συγκρίνουσι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον τοῖς ἀγγέλοις· ἀλλ' ἐντραπήσονται τοιαῦτα φανταζόμενοι, παρὰ μὲν τοῦ Ὑμνῳδοῦ λέγοντος. Τις όμοιωθήσεται τῷ Κυρίῳ ἐν υἱοῖς Θεοῦ, καὶ τὶς ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς, Κύριε;» 'Ακούσονται δὲ ὅμως, ἐὰν ἄρα μάθωσιν, ὡς ἐν μὲν τοῖς ὁμογενέσιν όμολογουμένως φιλεῖ τὸ τῆς συγκρί σεως γίνεσθαι, καὶ οὐκ ἐν τοῖς ἑτερογενέσιν. Quæ cum ita scripta sint, nequaquam ex his denotatur factus Filius, o Ariani, sed diversus potius a rebus factis, Patris proprius, et in hujus sinu residens. Nam et quod hic scribitur e factus, non factum significat Filium, uti vos existimatis. Nam si simpliciter dixisset, factus, et mox siluisset, ansam hinc haberetis, Ariani. Sed quoniam antea Filium dixit, tota periodo demonstrans eum a rebus factis diversum; ne vocabulum quidem, factus, absolute posuit; sed vocabulum, melior, copulavit cum, factus. Indifferentem enim judicavit dictionem; probe sciens, eum qui de genuino indubitanter Filio dicit, factus, quod perinde est ac genitus, meliorem eum esse affirmare. Nam factum nihil differt, sive quis dicat factum aut effectum. Sed factæ cum sint res creatæ, dici non possunt genitæ: nisi forte si participent cum genito Filio, dicuntur et ipsæ genitæ, non propter propriam naturam, sed propter participationem cum Filio in Patre. Atque hoc item divina novit Scriptura, de rebus quidem factis dicens: Omnia per ipsum facta sunt;» item: «Omnia in sapientia fecit ". › De genitis autem Aliis Et facti sunt Jobo filii septem et filiæ tres * • item: • Abrahamus autem cum centum esset annorum, factus est ei Isaacus filius ejus". › Si ergo a factis quidem rebus diversus est Filius, Patris autem genitura ipse solus, vanus est Arianorum ex vocabulo, facius, praetextus. Quod si in bis impudenter agentes vim facient, dicendo hæc comparativo modo vocabula eſſerri, ideoque hæc quæ comparantur esse homogenea, ita ut Filius de natura angelorum sit, hanc præcipuam infamiam contrahent quod Valentini et Carpocratis eloquantur dogmata; quorum alter angelos homogeneos Christo dixit; alter autem angelos mundi creatores affirmavit. Namque ab his fortasse Ariani edocti, Verbum Dei comparant angelis. Sed enim qui hæc imaginantur, ab Hymnico confundentur dicente: Quis assimilabitur Domino ex filiis Dei? et quis similis tibi inter deos, Domine ®?, Au-D dient simul, si quidem discere volent, comparationem inter omnino homogenea fieri solere, non autem inter heterogenea. Nemo 'itaque Deum cum homine comparat; neque rursus hominem cum brutis, neque ligna cum lapidibus, propter naturæ dissimilitudinem. Sed Deus quidem incomparabilis res est, homo autem cum homine comparatur, lignum cum ligno, et cum lapide lapis. Nec quisquam usurpabit in his 87 Jol) 1, 2. Οὐδεὶς γοῦν Θεὸν συγκρίνει πρὸς ἄνθρωπον, οὐδε πάλιν ἄνθρωπον πρὸς τὰ ἄλογα, οὐδὲ ξύλα πρὸς λί θους διὰ τὸ ἀνόμοιον τῆς φύσεως. ᾿Αλλὰ Θεὸς μὲν, ἀσύγκριτόν ἐστι πράγμα, ἄνθρωπος δὲ πρὸς ἄνθρω που συγκρίνεται, καὶ ξύλον πρὸς ξύλον, καὶ λίθος πρὸς λίθον. Καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι ἐπὶ τούτων τὸ κρείτ ns Gen. xxi, 5. ** Psal. lxxxvii, 7; lxxxv, 5. * Joan. 1, 3. of Psal. ciis, 24. In utroque codice Paris. ct Mediol. (si recte lectum fuit) Jacob; sed sine dubio scribendam 3 Τού.

Πατρὸς ἐν δεξιᾷ κάθηται· τὰ δὲ, ὡς δοῦλα παρέστηκε καὶ ἀποστέλλεται καὶ λειτουργεί. Filii et creatorum angelorum, nisi quod hic quidem & Υιός· τὰ δὲ, δοῦλα· καὶ ὁ μὲν, ὡς Υἱός, μετὰ τοῦ est Filius, illi servi: et quod hic, utpote Filius, ad dexteram Patris sedet, illi autem, ceu servi, astant et mittuntur atque ministrant. & Τούτων δὲ οὕτως γεγραμμένων, οὐ γενητὸς ἐπ' τούτων ὁ Υἱὸς σημαίνεται, ὦ Αρειανοί, ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλος μὲν τῶν γενητῶν, ἴδιος δὲ τοῦ Πατρὸς, ἐν τοῖς κόλποις ὢν αὐτοῦ. Καὶ γὰρ καὶ τὸ γεγραμμένον εν ταῦθαι γενόμενος ο οὐ γενητὸν σημαίνει τὸν Υἱόν, ὥσπερ ὑμεῖς νομίζετε. Εἰ μὲν γὰρ ἁπλῶς εἰρήκει, γενόμενος, καὶ ἐσιώπησεν, ἦν πρόφασις τοῖς 'Αρεια νοῖς. Ἐπεὶ δὲ Υἱὸν προείρηκε, δι' ὅλης τῆς περικο τῆς ἀποδείξας αὐτὸν ἄλλον εἶναι τῶν γενητῶν, οὐδὲ τὸ γενόμενος ἀπολελυμένως ἔθηκεν, ἀλλὰ τὸ κρείτ των συνήψε τῷ γενόμενος. Αδιάφορον γὰρ ἡγήσατο τὴν λέξιν· εἰδὼς ὡς ἐπὶ ὁμολογουμένως γνησίου Υἱοῦ ὁ λέγων τὸ γενόμενος, ἴσον τῷ γεγενῆσθαι ότι ἔστι κρείττων λέγει· τὸ μὲν γὰρ γενητὸν οὐ διαφέρει, κἂν λέγῃ τις· Γέγονεν ἢ πεποίηται. Τὰ δὲ γενητά, δημιουργήματα όντα, ἀδύνατον λέγεσθαι γεννητά εἰ μὴ ἄρα μετὰ ταῦτα μετασχόντα τοῦ γεννητού Υιού. γεγεννῆσθαι καὶ αὐτὰ λέγονται· οὗ εί γε διὰ τὴν ἰδίαν φύσιν, ἀλλὰ διὰ τὴν μετουσίαν τοῦ Υἱοῦ ἐν τῷ Πατρί. Καὶ τοῦτο πάλιν οἶδεν ἡ θεία Γραφή, ἐπὶ μὲν τῶν γενητῶν λέγουσα·. Πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο,ο καὶ, ο Πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησεν.· Ἐπὶ δὲ τῶν υἱῶν τῶν γεννητῶν, «Εγένοντο τῷ Ἰακώβ υἱοὶ ἑπτὰ καὶ θυγατέρες τρεῖς· ν και, ο Αβραὰμ δὲ ἦν ἑκατὸν ἐτῶν ὅτε ἐγένετο αὐτῷ Ἰσαὰκ ὁ υἱὸς αὐτοῦ. ὁ Οὐκοῦν εἰ τῶν μὲν γενητῶν ἄλλος ἐστὶ, τῆς δὲ τοῦ Πατρὸς οὐ σίας μόνος ίδιον γέννημα ὁ Υἱός, μεματαίωται τοῖς Αρειανοῖς ἡ περὶ τοῦ γενόμενος πρόφασις. Κἂν γὰρ ἐν τούτοις αἰσχυνθέντες βιάζονται πάλιν λέγειν, συγκ κριτικῶς εἰρῆσθαι τὰ ῥητὰ, καὶ διὰ τοῦτο εἶναι τὰ συγκρινόμενα ομογενῆ, ὥστε τὸν Υἱὸν τῆς τῶν ἀγο γέλων εἶναι φύσεως, αἰσχυνθήσονται μὲν προηγουμε νως ὡς τὰ Οὐαλεντίνου καὶ Καρποκράτους φθεγγό μενοι· ὧν ὁ μὲν τοὺς ἀγγέλους ὁμογενείς είρηκε τῷ Χριστῷ, ὁ δὲ, ἀγγέλους τοῦ κόσμου δημιουργούς εἶναι φησιν· παρ' αὐτῶν γὰρ ἴσως μαθόντες καὶ οὗ τοι, συγκρίνουσι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον τοῖς ἀγγέλοις· ἀλλ' ἐντραπήσονται τοιαῦτα φανταζόμενοι, παρὰ μὲν τοῦ Ὑμνῳδοῦ λέγοντος. Τις όμοιωθήσεται τῷ Κυρίῳ ἐν υἱοῖς Θεοῦ, καὶ τὶς ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς, Κύριε;» 'Ακούσονται δὲ ὅμως, ἐὰν ἄρα μάθωσιν, ὡς ἐν μὲν τοῖς ὁμογενέσιν όμολογουμένως φιλεῖ τὸ τῆς συγκρί σεως γίνεσθαι, καὶ οὐκ ἐν τοῖς ἑτερογενέσιν. Quæ cum ita scripta sint, nequaquam ex his denotatur factus Filius, o Ariani, sed diversus potius a rebus factis, Patris proprius, et in hujus sinu residens. Nam et quod hic scribitur e factus, non factum significat Filium, uti vos existimatis. Nam si simpliciter dixisset, factus, et mox siluisset, ansam hinc haberetis, Ariani. Sed quoniam antea Filium dixit, tota periodo demonstrans eum a rebus factis diversum; ne vocabulum quidem, factus, absolute posuit; sed vocabulum, melior, copulavit cum, factus. Indifferentem enim judicavit dictionem; probe sciens, eum qui de genuino indubitanter Filio dicit, factus, quod perinde est ac genitus, meliorem eum esse affirmare. Nam factum nihil differt, sive quis dicat factum aut effectum. Sed factæ cum sint res creatæ, dici non possunt genitæ: nisi forte si participent cum genito Filio, dicuntur et ipsæ genitæ, non propter propriam naturam, sed propter participationem cum Filio in Patre. Atque hoc item divina novit Scriptura, de rebus quidem factis dicens: Omnia per ipsum facta sunt;» item: «Omnia in sapientia fecit ". › De genitis autem Aliis Et facti sunt Jobo filii septem et filiæ tres * • item: • Abrahamus autem cum centum esset annorum, factus est ei Isaacus filius ejus". › Si ergo a factis quidem rebus diversus est Filius, Patris autem genitura ipse solus, vanus est Arianorum ex vocabulo, facius, praetextus. Quod si in bis impudenter agentes vim facient, dicendo hæc comparativo modo vocabula eſſerri, ideoque hæc quæ comparantur esse homogenea, ita ut Filius de natura angelorum sit, hanc præcipuam infamiam contrahent quod Valentini et Carpocratis eloquantur dogmata; quorum alter angelos homogeneos Christo dixit; alter autem angelos mundi creatores affirmavit. Namque ab his fortasse Ariani edocti, Verbum Dei comparant angelis. Sed enim qui hæc imaginantur, ab Hymnico confundentur dicente: Quis assimilabitur Domino ex filiis Dei? et quis similis tibi inter deos, Domine ®?, Au-D dient simul, si quidem discere volent, comparationem inter omnino homogenea fieri solere, non autem inter heterogenea. Nemo 'itaque Deum cum homine comparat; neque rursus hominem cum brutis, neque ligna cum lapidibus, propter naturæ dissimilitudinem. Sed Deus quidem incomparabilis res est, homo autem cum homine comparatur, lignum cum ligno, et cum lapide lapis. Nec quisquam usurpabit in his 87 Jol) 1, 2. Οὐδεὶς γοῦν Θεὸν συγκρίνει πρὸς ἄνθρωπον, οὐδε πάλιν ἄνθρωπον πρὸς τὰ ἄλογα, οὐδὲ ξύλα πρὸς λί θους διὰ τὸ ἀνόμοιον τῆς φύσεως. ᾿Αλλὰ Θεὸς μὲν, ἀσύγκριτόν ἐστι πράγμα, ἄνθρωπος δὲ πρὸς ἄνθρω που συγκρίνεται, καὶ ξύλον πρὸς ξύλον, καὶ λίθος πρὸς λίθον. Καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι ἐπὶ τούτων τὸ κρείτ ns Gen. xxi, 5. ** Psal. lxxxvii, 7; lxxxv, 5. * Joan. 1, 3. of Psal. ciis, 24. In utroque codice Paris. ct Mediol. (si recte lectum fuit) Jacob; sed sine dubio scribendam 3 Τού.

Πατρὸς ἐν δεξιᾷ κάθηται· τὰ δὲ, ὡς δοῦλα παρέστηκε καὶ ἀποστέλλεται καὶ λειτουργεί. Filii et creatorum angelorum, nisi quod hic quidem & Υιός· τὰ δὲ, δοῦλα· καὶ ὁ μὲν, ὡς Υἱός, μετὰ τοῦ est Filius, illi servi: et quod hic, utpote Filius, ad dexteram Patris sedet, illi autem, ceu servi, astant et mittuntur atque ministrant. & Τούτων δὲ οὕτως γεγραμμένων, οὐ γενητὸς ἐπ' τούτων ὁ Υἱὸς σημαίνεται, ὦ Αρειανοί, ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλος μὲν τῶν γενητῶν, ἴδιος δὲ τοῦ Πατρὸς, ἐν τοῖς κόλποις ὢν αὐτοῦ. Καὶ γὰρ καὶ τὸ γεγραμμένον εν ταῦθαι γενόμενος ο οὐ γενητὸν σημαίνει τὸν Υἱόν, ὥσπερ ὑμεῖς νομίζετε. Εἰ μὲν γὰρ ἁπλῶς εἰρήκει, γενόμενος, καὶ ἐσιώπησεν, ἦν πρόφασις τοῖς 'Αρεια νοῖς. Ἐπεὶ δὲ Υἱὸν προείρηκε, δι' ὅλης τῆς περικο τῆς ἀποδείξας αὐτὸν ἄλλον εἶναι τῶν γενητῶν, οὐδὲ τὸ γενόμενος ἀπολελυμένως ἔθηκεν, ἀλλὰ τὸ κρείτ των συνήψε τῷ γενόμενος. Αδιάφορον γὰρ ἡγήσατο τὴν λέξιν· εἰδὼς ὡς ἐπὶ ὁμολογουμένως γνησίου Υἱοῦ ὁ λέγων τὸ γενόμενος, ἴσον τῷ γεγενῆσθαι ότι ἔστι κρείττων λέγει· τὸ μὲν γὰρ γενητὸν οὐ διαφέρει, κἂν λέγῃ τις· Γέγονεν ἢ πεποίηται. Τὰ δὲ γενητά, δημιουργήματα όντα, ἀδύνατον λέγεσθαι γεννητά εἰ μὴ ἄρα μετὰ ταῦτα μετασχόντα τοῦ γεννητού Υιού. γεγεννῆσθαι καὶ αὐτὰ λέγονται· οὗ εί γε διὰ τὴν ἰδίαν φύσιν, ἀλλὰ διὰ τὴν μετουσίαν τοῦ Υἱοῦ ἐν τῷ Πατρί. Καὶ τοῦτο πάλιν οἶδεν ἡ θεία Γραφή, ἐπὶ μὲν τῶν γενητῶν λέγουσα·. Πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο,ο καὶ, ο Πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησεν.· Ἐπὶ δὲ τῶν υἱῶν τῶν γεννητῶν, «Εγένοντο τῷ Ἰακώβ υἱοὶ ἑπτὰ καὶ θυγατέρες τρεῖς· ν και, ο Αβραὰμ δὲ ἦν ἑκατὸν ἐτῶν ὅτε ἐγένετο αὐτῷ Ἰσαὰκ ὁ υἱὸς αὐτοῦ. ὁ Οὐκοῦν εἰ τῶν μὲν γενητῶν ἄλλος ἐστὶ, τῆς δὲ τοῦ Πατρὸς οὐ σίας μόνος ίδιον γέννημα ὁ Υἱός, μεματαίωται τοῖς Αρειανοῖς ἡ περὶ τοῦ γενόμενος πρόφασις. Κἂν γὰρ ἐν τούτοις αἰσχυνθέντες βιάζονται πάλιν λέγειν, συγκ κριτικῶς εἰρῆσθαι τὰ ῥητὰ, καὶ διὰ τοῦτο εἶναι τὰ συγκρινόμενα ομογενῆ, ὥστε τὸν Υἱὸν τῆς τῶν ἀγο γέλων εἶναι φύσεως, αἰσχυνθήσονται μὲν προηγουμε νως ὡς τὰ Οὐαλεντίνου καὶ Καρποκράτους φθεγγό μενοι· ὧν ὁ μὲν τοὺς ἀγγέλους ὁμογενείς είρηκε τῷ Χριστῷ, ὁ δὲ, ἀγγέλους τοῦ κόσμου δημιουργούς εἶναι φησιν· παρ' αὐτῶν γὰρ ἴσως μαθόντες καὶ οὗ τοι, συγκρίνουσι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον τοῖς ἀγγέλοις· ἀλλ' ἐντραπήσονται τοιαῦτα φανταζόμενοι, παρὰ μὲν τοῦ Ὑμνῳδοῦ λέγοντος. Τις όμοιωθήσεται τῷ Κυρίῳ ἐν υἱοῖς Θεοῦ, καὶ τὶς ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς, Κύριε;» 'Ακούσονται δὲ ὅμως, ἐὰν ἄρα μάθωσιν, ὡς ἐν μὲν τοῖς ὁμογενέσιν όμολογουμένως φιλεῖ τὸ τῆς συγκρί σεως γίνεσθαι, καὶ οὐκ ἐν τοῖς ἑτερογενέσιν. Quæ cum ita scripta sint, nequaquam ex his denotatur factus Filius, o Ariani, sed diversus potius a rebus factis, Patris proprius, et in hujus sinu residens. Nam et quod hic scribitur e factus, non factum significat Filium, uti vos existimatis. Nam si simpliciter dixisset, factus, et mox siluisset, ansam hinc haberetis, Ariani. Sed quoniam antea Filium dixit, tota periodo demonstrans eum a rebus factis diversum; ne vocabulum quidem, factus, absolute posuit; sed vocabulum, melior, copulavit cum, factus. Indifferentem enim judicavit dictionem; probe sciens, eum qui de genuino indubitanter Filio dicit, factus, quod perinde est ac genitus, meliorem eum esse affirmare. Nam factum nihil differt, sive quis dicat factum aut effectum. Sed factæ cum sint res creatæ, dici non possunt genitæ: nisi forte si participent cum genito Filio, dicuntur et ipsæ genitæ, non propter propriam naturam, sed propter participationem cum Filio in Patre. Atque hoc item divina novit Scriptura, de rebus quidem factis dicens: Omnia per ipsum facta sunt;» item: «Omnia in sapientia fecit ". › De genitis autem Aliis Et facti sunt Jobo filii septem et filiæ tres * • item: • Abrahamus autem cum centum esset annorum, factus est ei Isaacus filius ejus". › Si ergo a factis quidem rebus diversus est Filius, Patris autem genitura ipse solus, vanus est Arianorum ex vocabulo, facius, praetextus. Quod si in bis impudenter agentes vim facient, dicendo hæc comparativo modo vocabula eſſerri, ideoque hæc quæ comparantur esse homogenea, ita ut Filius de natura angelorum sit, hanc præcipuam infamiam contrahent quod Valentini et Carpocratis eloquantur dogmata; quorum alter angelos homogeneos Christo dixit; alter autem angelos mundi creatores affirmavit. Namque ab his fortasse Ariani edocti, Verbum Dei comparant angelis. Sed enim qui hæc imaginantur, ab Hymnico confundentur dicente: Quis assimilabitur Domino ex filiis Dei? et quis similis tibi inter deos, Domine ®?, Au-D dient simul, si quidem discere volent, comparationem inter omnino homogenea fieri solere, non autem inter heterogenea. Nemo 'itaque Deum cum homine comparat; neque rursus hominem cum brutis, neque ligna cum lapidibus, propter naturæ dissimilitudinem. Sed Deus quidem incomparabilis res est, homo autem cum homine comparatur, lignum cum ligno, et cum lapide lapis. Nec quisquam usurpabit in his 87 Jol) 1, 2. Οὐδεὶς γοῦν Θεὸν συγκρίνει πρὸς ἄνθρωπον, οὐδε πάλιν ἄνθρωπον πρὸς τὰ ἄλογα, οὐδὲ ξύλα πρὸς λί θους διὰ τὸ ἀνόμοιον τῆς φύσεως. ᾿Αλλὰ Θεὸς μὲν, ἀσύγκριτόν ἐστι πράγμα, ἄνθρωπος δὲ πρὸς ἄνθρω που συγκρίνεται, καὶ ξύλον πρὸς ξύλον, καὶ λίθος πρὸς λίθον. Καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι ἐπὶ τούτων τὸ κρείτ ns Gen. xxi, 5. ** Psal. lxxxvii, 7; lxxxv, 5. * Joan. 1, 3. of Psal. ciis, 24. In utroque codice Paris. ct Mediol. (si recte lectum fuit) Jacob; sed sine dubio scribendam 3 Τού.

Πατρὸς ἐν δεξιᾷ κάθηται· τὰ δὲ, ὡς δοῦλα παρέστηκε καὶ ἀποστέλλεται καὶ λειτουργεί. Filii et creatorum angelorum, nisi quod hic quidem & Υιός· τὰ δὲ, δοῦλα· καὶ ὁ μὲν, ὡς Υἱός, μετὰ τοῦ est Filius, illi servi: et quod hic, utpote Filius, ad dexteram Patris sedet, illi autem, ceu servi, astant et mittuntur atque ministrant. & Τούτων δὲ οὕτως γεγραμμένων, οὐ γενητὸς ἐπ' τούτων ὁ Υἱὸς σημαίνεται, ὦ Αρειανοί, ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλος μὲν τῶν γενητῶν, ἴδιος δὲ τοῦ Πατρὸς, ἐν τοῖς κόλποις ὢν αὐτοῦ. Καὶ γὰρ καὶ τὸ γεγραμμένον εν ταῦθαι γενόμενος ο οὐ γενητὸν σημαίνει τὸν Υἱόν, ὥσπερ ὑμεῖς νομίζετε. Εἰ μὲν γὰρ ἁπλῶς εἰρήκει, γενόμενος, καὶ ἐσιώπησεν, ἦν πρόφασις τοῖς 'Αρεια νοῖς. Ἐπεὶ δὲ Υἱὸν προείρηκε, δι' ὅλης τῆς περικο τῆς ἀποδείξας αὐτὸν ἄλλον εἶναι τῶν γενητῶν, οὐδὲ τὸ γενόμενος ἀπολελυμένως ἔθηκεν, ἀλλὰ τὸ κρείτ των συνήψε τῷ γενόμενος. Αδιάφορον γὰρ ἡγήσατο τὴν λέξιν· εἰδὼς ὡς ἐπὶ ὁμολογουμένως γνησίου Υἱοῦ ὁ λέγων τὸ γενόμενος, ἴσον τῷ γεγενῆσθαι ότι ἔστι κρείττων λέγει· τὸ μὲν γὰρ γενητὸν οὐ διαφέρει, κἂν λέγῃ τις· Γέγονεν ἢ πεποίηται. Τὰ δὲ γενητά, δημιουργήματα όντα, ἀδύνατον λέγεσθαι γεννητά εἰ μὴ ἄρα μετὰ ταῦτα μετασχόντα τοῦ γεννητού Υιού. γεγεννῆσθαι καὶ αὐτὰ λέγονται· οὗ εί γε διὰ τὴν ἰδίαν φύσιν, ἀλλὰ διὰ τὴν μετουσίαν τοῦ Υἱοῦ ἐν τῷ Πατρί. Καὶ τοῦτο πάλιν οἶδεν ἡ θεία Γραφή, ἐπὶ μὲν τῶν γενητῶν λέγουσα·. Πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο,ο καὶ, ο Πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησεν.· Ἐπὶ δὲ τῶν υἱῶν τῶν γεννητῶν, «Εγένοντο τῷ Ἰακώβ υἱοὶ ἑπτὰ καὶ θυγατέρες τρεῖς· ν και, ο Αβραὰμ δὲ ἦν ἑκατὸν ἐτῶν ὅτε ἐγένετο αὐτῷ Ἰσαὰκ ὁ υἱὸς αὐτοῦ. ὁ Οὐκοῦν εἰ τῶν μὲν γενητῶν ἄλλος ἐστὶ, τῆς δὲ τοῦ Πατρὸς οὐ σίας μόνος ίδιον γέννημα ὁ Υἱός, μεματαίωται τοῖς Αρειανοῖς ἡ περὶ τοῦ γενόμενος πρόφασις. Κἂν γὰρ ἐν τούτοις αἰσχυνθέντες βιάζονται πάλιν λέγειν, συγκ κριτικῶς εἰρῆσθαι τὰ ῥητὰ, καὶ διὰ τοῦτο εἶναι τὰ συγκρινόμενα ομογενῆ, ὥστε τὸν Υἱὸν τῆς τῶν ἀγο γέλων εἶναι φύσεως, αἰσχυνθήσονται μὲν προηγουμε νως ὡς τὰ Οὐαλεντίνου καὶ Καρποκράτους φθεγγό μενοι· ὧν ὁ μὲν τοὺς ἀγγέλους ὁμογενείς είρηκε τῷ Χριστῷ, ὁ δὲ, ἀγγέλους τοῦ κόσμου δημιουργούς εἶναι φησιν· παρ' αὐτῶν γὰρ ἴσως μαθόντες καὶ οὗ τοι, συγκρίνουσι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον τοῖς ἀγγέλοις· ἀλλ' ἐντραπήσονται τοιαῦτα φανταζόμενοι, παρὰ μὲν τοῦ Ὑμνῳδοῦ λέγοντος. Τις όμοιωθήσεται τῷ Κυρίῳ ἐν υἱοῖς Θεοῦ, καὶ τὶς ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς, Κύριε;» 'Ακούσονται δὲ ὅμως, ἐὰν ἄρα μάθωσιν, ὡς ἐν μὲν τοῖς ὁμογενέσιν όμολογουμένως φιλεῖ τὸ τῆς συγκρί σεως γίνεσθαι, καὶ οὐκ ἐν τοῖς ἑτερογενέσιν. Quæ cum ita scripta sint, nequaquam ex his denotatur factus Filius, o Ariani, sed diversus potius a rebus factis, Patris proprius, et in hujus sinu residens. Nam et quod hic scribitur e factus, non factum significat Filium, uti vos existimatis. Nam si simpliciter dixisset, factus, et mox siluisset, ansam hinc haberetis, Ariani. Sed quoniam antea Filium dixit, tota periodo demonstrans eum a rebus factis diversum; ne vocabulum quidem, factus, absolute posuit; sed vocabulum, melior, copulavit cum, factus. Indifferentem enim judicavit dictionem; probe sciens, eum qui de genuino indubitanter Filio dicit, factus, quod perinde est ac genitus, meliorem eum esse affirmare. Nam factum nihil differt, sive quis dicat factum aut effectum. Sed factæ cum sint res creatæ, dici non possunt genitæ: nisi forte si participent cum genito Filio, dicuntur et ipsæ genitæ, non propter propriam naturam, sed propter participationem cum Filio in Patre. Atque hoc item divina novit Scriptura, de rebus quidem factis dicens: Omnia per ipsum facta sunt;» item: «Omnia in sapientia fecit ". › De genitis autem Aliis Et facti sunt Jobo filii septem et filiæ tres * • item: • Abrahamus autem cum centum esset annorum, factus est ei Isaacus filius ejus". › Si ergo a factis quidem rebus diversus est Filius, Patris autem genitura ipse solus, vanus est Arianorum ex vocabulo, facius, praetextus. Quod si in bis impudenter agentes vim facient, dicendo hæc comparativo modo vocabula eſſerri, ideoque hæc quæ comparantur esse homogenea, ita ut Filius de natura angelorum sit, hanc præcipuam infamiam contrahent quod Valentini et Carpocratis eloquantur dogmata; quorum alter angelos homogeneos Christo dixit; alter autem angelos mundi creatores affirmavit. Namque ab his fortasse Ariani edocti, Verbum Dei comparant angelis. Sed enim qui hæc imaginantur, ab Hymnico confundentur dicente: Quis assimilabitur Domino ex filiis Dei? et quis similis tibi inter deos, Domine ®?, Au-D dient simul, si quidem discere volent, comparationem inter omnino homogenea fieri solere, non autem inter heterogenea. Nemo 'itaque Deum cum homine comparat; neque rursus hominem cum brutis, neque ligna cum lapidibus, propter naturæ dissimilitudinem. Sed Deus quidem incomparabilis res est, homo autem cum homine comparatur, lignum cum ligno, et cum lapide lapis. Nec quisquam usurpabit in his 87 Jol) 1, 2. Οὐδεὶς γοῦν Θεὸν συγκρίνει πρὸς ἄνθρωπον, οὐδε πάλιν ἄνθρωπον πρὸς τὰ ἄλογα, οὐδὲ ξύλα πρὸς λί θους διὰ τὸ ἀνόμοιον τῆς φύσεως. ᾿Αλλὰ Θεὸς μὲν, ἀσύγκριτόν ἐστι πράγμα, ἄνθρωπος δὲ πρὸς ἄνθρω που συγκρίνεται, καὶ ξύλον πρὸς ξύλον, καὶ λίθος πρὸς λίθον. Καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι ἐπὶ τούτων τὸ κρείτ ns Gen. xxi, 5. ** Psal. lxxxvii, 7; lxxxv, 5. * Joan. 1, 3. of Psal. ciis, 24. In utroque codice Paris. ct Mediol. (si recte lectum fuit) Jacob; sed sine dubio scribendam 3 Τού.

Πατρὸς ἐν δεξιᾷ κάθηται· τὰ δὲ, ὡς δοῦλα παρέστηκε καὶ ἀποστέλλεται καὶ λειτουργεί. Filii et creatorum angelorum, nisi quod hic quidem & Υιός· τὰ δὲ, δοῦλα· καὶ ὁ μὲν, ὡς Υἱός, μετὰ τοῦ est Filius, illi servi: et quod hic, utpote Filius, ad dexteram Patris sedet, illi autem, ceu servi, astant et mittuntur atque ministrant. & Τούτων δὲ οὕτως γεγραμμένων, οὐ γενητὸς ἐπ' τούτων ὁ Υἱὸς σημαίνεται, ὦ Αρειανοί, ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλος μὲν τῶν γενητῶν, ἴδιος δὲ τοῦ Πατρὸς, ἐν τοῖς κόλποις ὢν αὐτοῦ. Καὶ γὰρ καὶ τὸ γεγραμμένον εν ταῦθαι γενόμενος ο οὐ γενητὸν σημαίνει τὸν Υἱόν, ὥσπερ ὑμεῖς νομίζετε. Εἰ μὲν γὰρ ἁπλῶς εἰρήκει, γενόμενος, καὶ ἐσιώπησεν, ἦν πρόφασις τοῖς 'Αρεια νοῖς. Ἐπεὶ δὲ Υἱὸν προείρηκε, δι' ὅλης τῆς περικο τῆς ἀποδείξας αὐτὸν ἄλλον εἶναι τῶν γενητῶν, οὐδὲ τὸ γενόμενος ἀπολελυμένως ἔθηκεν, ἀλλὰ τὸ κρείτ των συνήψε τῷ γενόμενος. Αδιάφορον γὰρ ἡγήσατο τὴν λέξιν· εἰδὼς ὡς ἐπὶ ὁμολογουμένως γνησίου Υἱοῦ ὁ λέγων τὸ γενόμενος, ἴσον τῷ γεγενῆσθαι ότι ἔστι κρείττων λέγει· τὸ μὲν γὰρ γενητὸν οὐ διαφέρει, κἂν λέγῃ τις· Γέγονεν ἢ πεποίηται. Τὰ δὲ γενητά, δημιουργήματα όντα, ἀδύνατον λέγεσθαι γεννητά εἰ μὴ ἄρα μετὰ ταῦτα μετασχόντα τοῦ γεννητού Υιού. γεγεννῆσθαι καὶ αὐτὰ λέγονται· οὗ εί γε διὰ τὴν ἰδίαν φύσιν, ἀλλὰ διὰ τὴν μετουσίαν τοῦ Υἱοῦ ἐν τῷ Πατρί. Καὶ τοῦτο πάλιν οἶδεν ἡ θεία Γραφή, ἐπὶ μὲν τῶν γενητῶν λέγουσα·. Πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο,ο καὶ, ο Πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησεν.· Ἐπὶ δὲ τῶν υἱῶν τῶν γεννητῶν, «Εγένοντο τῷ Ἰακώβ υἱοὶ ἑπτὰ καὶ θυγατέρες τρεῖς· ν και, ο Αβραὰμ δὲ ἦν ἑκατὸν ἐτῶν ὅτε ἐγένετο αὐτῷ Ἰσαὰκ ὁ υἱὸς αὐτοῦ. ὁ Οὐκοῦν εἰ τῶν μὲν γενητῶν ἄλλος ἐστὶ, τῆς δὲ τοῦ Πατρὸς οὐ σίας μόνος ίδιον γέννημα ὁ Υἱός, μεματαίωται τοῖς Αρειανοῖς ἡ περὶ τοῦ γενόμενος πρόφασις. Κἂν γὰρ ἐν τούτοις αἰσχυνθέντες βιάζονται πάλιν λέγειν, συγκ κριτικῶς εἰρῆσθαι τὰ ῥητὰ, καὶ διὰ τοῦτο εἶναι τὰ συγκρινόμενα ομογενῆ, ὥστε τὸν Υἱὸν τῆς τῶν ἀγο γέλων εἶναι φύσεως, αἰσχυνθήσονται μὲν προηγουμε νως ὡς τὰ Οὐαλεντίνου καὶ Καρποκράτους φθεγγό μενοι· ὧν ὁ μὲν τοὺς ἀγγέλους ὁμογενείς είρηκε τῷ Χριστῷ, ὁ δὲ, ἀγγέλους τοῦ κόσμου δημιουργούς εἶναι φησιν· παρ' αὐτῶν γὰρ ἴσως μαθόντες καὶ οὗ τοι, συγκρίνουσι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον τοῖς ἀγγέλοις· ἀλλ' ἐντραπήσονται τοιαῦτα φανταζόμενοι, παρὰ μὲν τοῦ Ὑμνῳδοῦ λέγοντος. Τις όμοιωθήσεται τῷ Κυρίῳ ἐν υἱοῖς Θεοῦ, καὶ τὶς ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς, Κύριε;» 'Ακούσονται δὲ ὅμως, ἐὰν ἄρα μάθωσιν, ὡς ἐν μὲν τοῖς ὁμογενέσιν όμολογουμένως φιλεῖ τὸ τῆς συγκρί σεως γίνεσθαι, καὶ οὐκ ἐν τοῖς ἑτερογενέσιν. Quæ cum ita scripta sint, nequaquam ex his denotatur factus Filius, o Ariani, sed diversus potius a rebus factis, Patris proprius, et in hujus sinu residens. Nam et quod hic scribitur e factus, non factum significat Filium, uti vos existimatis. Nam si simpliciter dixisset, factus, et mox siluisset, ansam hinc haberetis, Ariani. Sed quoniam antea Filium dixit, tota periodo demonstrans eum a rebus factis diversum; ne vocabulum quidem, factus, absolute posuit; sed vocabulum, melior, copulavit cum, factus. Indifferentem enim judicavit dictionem; probe sciens, eum qui de genuino indubitanter Filio dicit, factus, quod perinde est ac genitus, meliorem eum esse affirmare. Nam factum nihil differt, sive quis dicat factum aut effectum. Sed factæ cum sint res creatæ, dici non possunt genitæ: nisi forte si participent cum genito Filio, dicuntur et ipsæ genitæ, non propter propriam naturam, sed propter participationem cum Filio in Patre. Atque hoc item divina novit Scriptura, de rebus quidem factis dicens: Omnia per ipsum facta sunt;» item: «Omnia in sapientia fecit ". › De genitis autem Aliis Et facti sunt Jobo filii septem et filiæ tres * • item: • Abrahamus autem cum centum esset annorum, factus est ei Isaacus filius ejus". › Si ergo a factis quidem rebus diversus est Filius, Patris autem genitura ipse solus, vanus est Arianorum ex vocabulo, facius, praetextus. Quod si in bis impudenter agentes vim facient, dicendo hæc comparativo modo vocabula eſſerri, ideoque hæc quæ comparantur esse homogenea, ita ut Filius de natura angelorum sit, hanc præcipuam infamiam contrahent quod Valentini et Carpocratis eloquantur dogmata; quorum alter angelos homogeneos Christo dixit; alter autem angelos mundi creatores affirmavit. Namque ab his fortasse Ariani edocti, Verbum Dei comparant angelis. Sed enim qui hæc imaginantur, ab Hymnico confundentur dicente: Quis assimilabitur Domino ex filiis Dei? et quis similis tibi inter deos, Domine ®?, Au-D dient simul, si quidem discere volent, comparationem inter omnino homogenea fieri solere, non autem inter heterogenea. Nemo 'itaque Deum cum homine comparat; neque rursus hominem cum brutis, neque ligna cum lapidibus, propter naturæ dissimilitudinem. Sed Deus quidem incomparabilis res est, homo autem cum homine comparatur, lignum cum ligno, et cum lapide lapis. Nec quisquam usurpabit in his 87 Jol) 1, 2. Οὐδεὶς γοῦν Θεὸν συγκρίνει πρὸς ἄνθρωπον, οὐδε πάλιν ἄνθρωπον πρὸς τὰ ἄλογα, οὐδὲ ξύλα πρὸς λί θους διὰ τὸ ἀνόμοιον τῆς φύσεως. ᾿Αλλὰ Θεὸς μὲν, ἀσύγκριτόν ἐστι πράγμα, ἄνθρωπος δὲ πρὸς ἄνθρω που συγκρίνεται, καὶ ξύλον πρὸς ξύλον, καὶ λίθος πρὸς λίθον. Καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι ἐπὶ τούτων τὸ κρείτ ns Gen. xxi, 5. ** Psal. lxxxvii, 7; lxxxv, 5. * Joan. 1, 3. of Psal. ciis, 24. In utroque codice Paris. ct Mediol. (si recte lectum fuit) Jacob; sed sine dubio scribendam 3 Τού.

Πατρὸς ἐν δεξιᾷ κάθηται· τὰ δὲ, ὡς δοῦλα παρέστηκε καὶ ἀποστέλλεται καὶ λειτουργεί. Filii et creatorum angelorum, nisi quod hic quidem & Υιός· τὰ δὲ, δοῦλα· καὶ ὁ μὲν, ὡς Υἱός, μετὰ τοῦ est Filius, illi servi: et quod hic, utpote Filius, ad dexteram Patris sedet, illi autem, ceu servi, astant et mittuntur atque ministrant. & Τούτων δὲ οὕτως γεγραμμένων, οὐ γενητὸς ἐπ' τούτων ὁ Υἱὸς σημαίνεται, ὦ Αρειανοί, ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλος μὲν τῶν γενητῶν, ἴδιος δὲ τοῦ Πατρὸς, ἐν τοῖς κόλποις ὢν αὐτοῦ. Καὶ γὰρ καὶ τὸ γεγραμμένον εν ταῦθαι γενόμενος ο οὐ γενητὸν σημαίνει τὸν Υἱόν, ὥσπερ ὑμεῖς νομίζετε. Εἰ μὲν γὰρ ἁπλῶς εἰρήκει, γενόμενος, καὶ ἐσιώπησεν, ἦν πρόφασις τοῖς 'Αρεια νοῖς. Ἐπεὶ δὲ Υἱὸν προείρηκε, δι' ὅλης τῆς περικο τῆς ἀποδείξας αὐτὸν ἄλλον εἶναι τῶν γενητῶν, οὐδὲ τὸ γενόμενος ἀπολελυμένως ἔθηκεν, ἀλλὰ τὸ κρείτ των συνήψε τῷ γενόμενος. Αδιάφορον γὰρ ἡγήσατο τὴν λέξιν· εἰδὼς ὡς ἐπὶ ὁμολογουμένως γνησίου Υἱοῦ ὁ λέγων τὸ γενόμενος, ἴσον τῷ γεγενῆσθαι ότι ἔστι κρείττων λέγει· τὸ μὲν γὰρ γενητὸν οὐ διαφέρει, κἂν λέγῃ τις· Γέγονεν ἢ πεποίηται. Τὰ δὲ γενητά, δημιουργήματα όντα, ἀδύνατον λέγεσθαι γεννητά εἰ μὴ ἄρα μετὰ ταῦτα μετασχόντα τοῦ γεννητού Υιού. γεγεννῆσθαι καὶ αὐτὰ λέγονται· οὗ εί γε διὰ τὴν ἰδίαν φύσιν, ἀλλὰ διὰ τὴν μετουσίαν τοῦ Υἱοῦ ἐν τῷ Πατρί. Καὶ τοῦτο πάλιν οἶδεν ἡ θεία Γραφή, ἐπὶ μὲν τῶν γενητῶν λέγουσα·. Πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο,ο καὶ, ο Πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησεν.· Ἐπὶ δὲ τῶν υἱῶν τῶν γεννητῶν, «Εγένοντο τῷ Ἰακώβ υἱοὶ ἑπτὰ καὶ θυγατέρες τρεῖς· ν και, ο Αβραὰμ δὲ ἦν ἑκατὸν ἐτῶν ὅτε ἐγένετο αὐτῷ Ἰσαὰκ ὁ υἱὸς αὐτοῦ. ὁ Οὐκοῦν εἰ τῶν μὲν γενητῶν ἄλλος ἐστὶ, τῆς δὲ τοῦ Πατρὸς οὐ σίας μόνος ίδιον γέννημα ὁ Υἱός, μεματαίωται τοῖς Αρειανοῖς ἡ περὶ τοῦ γενόμενος πρόφασις. Κἂν γὰρ ἐν τούτοις αἰσχυνθέντες βιάζονται πάλιν λέγειν, συγκ κριτικῶς εἰρῆσθαι τὰ ῥητὰ, καὶ διὰ τοῦτο εἶναι τὰ συγκρινόμενα ομογενῆ, ὥστε τὸν Υἱὸν τῆς τῶν ἀγο γέλων εἶναι φύσεως, αἰσχυνθήσονται μὲν προηγουμε νως ὡς τὰ Οὐαλεντίνου καὶ Καρποκράτους φθεγγό μενοι· ὧν ὁ μὲν τοὺς ἀγγέλους ὁμογενείς είρηκε τῷ Χριστῷ, ὁ δὲ, ἀγγέλους τοῦ κόσμου δημιουργούς εἶναι φησιν· παρ' αὐτῶν γὰρ ἴσως μαθόντες καὶ οὗ τοι, συγκρίνουσι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον τοῖς ἀγγέλοις· ἀλλ' ἐντραπήσονται τοιαῦτα φανταζόμενοι, παρὰ μὲν τοῦ Ὑμνῳδοῦ λέγοντος. Τις όμοιωθήσεται τῷ Κυρίῳ ἐν υἱοῖς Θεοῦ, καὶ τὶς ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς, Κύριε;» 'Ακούσονται δὲ ὅμως, ἐὰν ἄρα μάθωσιν, ὡς ἐν μὲν τοῖς ὁμογενέσιν όμολογουμένως φιλεῖ τὸ τῆς συγκρί σεως γίνεσθαι, καὶ οὐκ ἐν τοῖς ἑτερογενέσιν. Quæ cum ita scripta sint, nequaquam ex his denotatur factus Filius, o Ariani, sed diversus potius a rebus factis, Patris proprius, et in hujus sinu residens. Nam et quod hic scribitur e factus, non factum significat Filium, uti vos existimatis. Nam si simpliciter dixisset, factus, et mox siluisset, ansam hinc haberetis, Ariani. Sed quoniam antea Filium dixit, tota periodo demonstrans eum a rebus factis diversum; ne vocabulum quidem, factus, absolute posuit; sed vocabulum, melior, copulavit cum, factus. Indifferentem enim judicavit dictionem; probe sciens, eum qui de genuino indubitanter Filio dicit, factus, quod perinde est ac genitus, meliorem eum esse affirmare. Nam factum nihil differt, sive quis dicat factum aut effectum. Sed factæ cum sint res creatæ, dici non possunt genitæ: nisi forte si participent cum genito Filio, dicuntur et ipsæ genitæ, non propter propriam naturam, sed propter participationem cum Filio in Patre. Atque hoc item divina novit Scriptura, de rebus quidem factis dicens: Omnia per ipsum facta sunt;» item: «Omnia in sapientia fecit ". › De genitis autem Aliis Et facti sunt Jobo filii septem et filiæ tres * • item: • Abrahamus autem cum centum esset annorum, factus est ei Isaacus filius ejus". › Si ergo a factis quidem rebus diversus est Filius, Patris autem genitura ipse solus, vanus est Arianorum ex vocabulo, facius, praetextus. Quod si in bis impudenter agentes vim facient, dicendo hæc comparativo modo vocabula eſſerri, ideoque hæc quæ comparantur esse homogenea, ita ut Filius de natura angelorum sit, hanc præcipuam infamiam contrahent quod Valentini et Carpocratis eloquantur dogmata; quorum alter angelos homogeneos Christo dixit; alter autem angelos mundi creatores affirmavit. Namque ab his fortasse Ariani edocti, Verbum Dei comparant angelis. Sed enim qui hæc imaginantur, ab Hymnico confundentur dicente: Quis assimilabitur Domino ex filiis Dei? et quis similis tibi inter deos, Domine ®?, Au-D dient simul, si quidem discere volent, comparationem inter omnino homogenea fieri solere, non autem inter heterogenea. Nemo 'itaque Deum cum homine comparat; neque rursus hominem cum brutis, neque ligna cum lapidibus, propter naturæ dissimilitudinem. Sed Deus quidem incomparabilis res est, homo autem cum homine comparatur, lignum cum ligno, et cum lapide lapis. Nec quisquam usurpabit in his 87 Jol) 1, 2. Οὐδεὶς γοῦν Θεὸν συγκρίνει πρὸς ἄνθρωπον, οὐδε πάλιν ἄνθρωπον πρὸς τὰ ἄλογα, οὐδὲ ξύλα πρὸς λί θους διὰ τὸ ἀνόμοιον τῆς φύσεως. ᾿Αλλὰ Θεὸς μὲν, ἀσύγκριτόν ἐστι πράγμα, ἄνθρωπος δὲ πρὸς ἄνθρω που συγκρίνεται, καὶ ξύλον πρὸς ξύλον, καὶ λίθος πρὸς λίθον. Καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι ἐπὶ τούτων τὸ κρείτ ns Gen. xxi, 5. ** Psal. lxxxvii, 7; lxxxv, 5. * Joan. 1, 3. of Psal. ciis, 24. In utroque codice Paris. ct Mediol. (si recte lectum fuit) Jacob; sed sine dubio scribendam 3 Τού.

Πατρὸς ἐν δεξιᾷ κάθηται· τὰ δὲ, ὡς δοῦλα παρέστηκε καὶ ἀποστέλλεται καὶ λειτουργεί. Filii et creatorum angelorum, nisi quod hic quidem & Υιός· τὰ δὲ, δοῦλα· καὶ ὁ μὲν, ὡς Υἱός, μετὰ τοῦ est Filius, illi servi: et quod hic, utpote Filius, ad dexteram Patris sedet, illi autem, ceu servi, astant et mittuntur atque ministrant. & Τούτων δὲ οὕτως γεγραμμένων, οὐ γενητὸς ἐπ' τούτων ὁ Υἱὸς σημαίνεται, ὦ Αρειανοί, ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλος μὲν τῶν γενητῶν, ἴδιος δὲ τοῦ Πατρὸς, ἐν τοῖς κόλποις ὢν αὐτοῦ. Καὶ γὰρ καὶ τὸ γεγραμμένον εν ταῦθαι γενόμενος ο οὐ γενητὸν σημαίνει τὸν Υἱόν, ὥσπερ ὑμεῖς νομίζετε. Εἰ μὲν γὰρ ἁπλῶς εἰρήκει, γενόμενος, καὶ ἐσιώπησεν, ἦν πρόφασις τοῖς 'Αρεια νοῖς. Ἐπεὶ δὲ Υἱὸν προείρηκε, δι' ὅλης τῆς περικο τῆς ἀποδείξας αὐτὸν ἄλλον εἶναι τῶν γενητῶν, οὐδὲ τὸ γενόμενος ἀπολελυμένως ἔθηκεν, ἀλλὰ τὸ κρείτ των συνήψε τῷ γενόμενος. Αδιάφορον γὰρ ἡγήσατο τὴν λέξιν· εἰδὼς ὡς ἐπὶ ὁμολογουμένως γνησίου Υἱοῦ ὁ λέγων τὸ γενόμενος, ἴσον τῷ γεγενῆσθαι ότι ἔστι κρείττων λέγει· τὸ μὲν γὰρ γενητὸν οὐ διαφέρει, κἂν λέγῃ τις· Γέγονεν ἢ πεποίηται. Τὰ δὲ γενητά, δημιουργήματα όντα, ἀδύνατον λέγεσθαι γεννητά εἰ μὴ ἄρα μετὰ ταῦτα μετασχόντα τοῦ γεννητού Υιού. γεγεννῆσθαι καὶ αὐτὰ λέγονται· οὗ εί γε διὰ τὴν ἰδίαν φύσιν, ἀλλὰ διὰ τὴν μετουσίαν τοῦ Υἱοῦ ἐν τῷ Πατρί. Καὶ τοῦτο πάλιν οἶδεν ἡ θεία Γραφή, ἐπὶ μὲν τῶν γενητῶν λέγουσα·. Πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο,ο καὶ, ο Πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησεν.· Ἐπὶ δὲ τῶν υἱῶν τῶν γεννητῶν, «Εγένοντο τῷ Ἰακώβ υἱοὶ ἑπτὰ καὶ θυγατέρες τρεῖς· ν και, ο Αβραὰμ δὲ ἦν ἑκατὸν ἐτῶν ὅτε ἐγένετο αὐτῷ Ἰσαὰκ ὁ υἱὸς αὐτοῦ. ὁ Οὐκοῦν εἰ τῶν μὲν γενητῶν ἄλλος ἐστὶ, τῆς δὲ τοῦ Πατρὸς οὐ σίας μόνος ίδιον γέννημα ὁ Υἱός, μεματαίωται τοῖς Αρειανοῖς ἡ περὶ τοῦ γενόμενος πρόφασις. Κἂν γὰρ ἐν τούτοις αἰσχυνθέντες βιάζονται πάλιν λέγειν, συγκ κριτικῶς εἰρῆσθαι τὰ ῥητὰ, καὶ διὰ τοῦτο εἶναι τὰ συγκρινόμενα ομογενῆ, ὥστε τὸν Υἱὸν τῆς τῶν ἀγο γέλων εἶναι φύσεως, αἰσχυνθήσονται μὲν προηγουμε νως ὡς τὰ Οὐαλεντίνου καὶ Καρποκράτους φθεγγό μενοι· ὧν ὁ μὲν τοὺς ἀγγέλους ὁμογενείς είρηκε τῷ Χριστῷ, ὁ δὲ, ἀγγέλους τοῦ κόσμου δημιουργούς εἶναι φησιν· παρ' αὐτῶν γὰρ ἴσως μαθόντες καὶ οὗ τοι, συγκρίνουσι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον τοῖς ἀγγέλοις· ἀλλ' ἐντραπήσονται τοιαῦτα φανταζόμενοι, παρὰ μὲν τοῦ Ὑμνῳδοῦ λέγοντος. Τις όμοιωθήσεται τῷ Κυρίῳ ἐν υἱοῖς Θεοῦ, καὶ τὶς ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς, Κύριε;» 'Ακούσονται δὲ ὅμως, ἐὰν ἄρα μάθωσιν, ὡς ἐν μὲν τοῖς ὁμογενέσιν όμολογουμένως φιλεῖ τὸ τῆς συγκρί σεως γίνεσθαι, καὶ οὐκ ἐν τοῖς ἑτερογενέσιν. Quæ cum ita scripta sint, nequaquam ex his denotatur factus Filius, o Ariani, sed diversus potius a rebus factis, Patris proprius, et in hujus sinu residens. Nam et quod hic scribitur e factus, non factum significat Filium, uti vos existimatis. Nam si simpliciter dixisset, factus, et mox siluisset, ansam hinc haberetis, Ariani. Sed quoniam antea Filium dixit, tota periodo demonstrans eum a rebus factis diversum; ne vocabulum quidem, factus, absolute posuit; sed vocabulum, melior, copulavit cum, factus. Indifferentem enim judicavit dictionem; probe sciens, eum qui de genuino indubitanter Filio dicit, factus, quod perinde est ac genitus, meliorem eum esse affirmare. Nam factum nihil differt, sive quis dicat factum aut effectum. Sed factæ cum sint res creatæ, dici non possunt genitæ: nisi forte si participent cum genito Filio, dicuntur et ipsæ genitæ, non propter propriam naturam, sed propter participationem cum Filio in Patre. Atque hoc item divina novit Scriptura, de rebus quidem factis dicens: Omnia per ipsum facta sunt;» item: «Omnia in sapientia fecit ". › De genitis autem Aliis Et facti sunt Jobo filii septem et filiæ tres * • item: • Abrahamus autem cum centum esset annorum, factus est ei Isaacus filius ejus". › Si ergo a factis quidem rebus diversus est Filius, Patris autem genitura ipse solus, vanus est Arianorum ex vocabulo, facius, praetextus. Quod si in bis impudenter agentes vim facient, dicendo hæc comparativo modo vocabula eſſerri, ideoque hæc quæ comparantur esse homogenea, ita ut Filius de natura angelorum sit, hanc præcipuam infamiam contrahent quod Valentini et Carpocratis eloquantur dogmata; quorum alter angelos homogeneos Christo dixit; alter autem angelos mundi creatores affirmavit. Namque ab his fortasse Ariani edocti, Verbum Dei comparant angelis. Sed enim qui hæc imaginantur, ab Hymnico confundentur dicente: Quis assimilabitur Domino ex filiis Dei? et quis similis tibi inter deos, Domine ®?, Au-D dient simul, si quidem discere volent, comparationem inter omnino homogenea fieri solere, non autem inter heterogenea. Nemo 'itaque Deum cum homine comparat; neque rursus hominem cum brutis, neque ligna cum lapidibus, propter naturæ dissimilitudinem. Sed Deus quidem incomparabilis res est, homo autem cum homine comparatur, lignum cum ligno, et cum lapide lapis. Nec quisquam usurpabit in his 87 Jol) 1, 2. Οὐδεὶς γοῦν Θεὸν συγκρίνει πρὸς ἄνθρωπον, οὐδε πάλιν ἄνθρωπον πρὸς τὰ ἄλογα, οὐδὲ ξύλα πρὸς λί θους διὰ τὸ ἀνόμοιον τῆς φύσεως. ᾿Αλλὰ Θεὸς μὲν, ἀσύγκριτόν ἐστι πράγμα, ἄνθρωπος δὲ πρὸς ἄνθρω που συγκρίνεται, καὶ ξύλον πρὸς ξύλον, καὶ λίθος πρὸς λίθον. Καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι ἐπὶ τούτων τὸ κρείτ ns Gen. xxi, 5. ** Psal. lxxxvii, 7; lxxxv, 5. * Joan. 1, 3. of Psal. ciis, 24. In utroque codice Paris. ct Mediol. (si recte lectum fuit) Jacob; sed sine dubio scribendam 3 Τού.

Πατρὸς ἐν δεξιᾷ κάθηται· τὰ δὲ, ὡς δοῦλα παρέστηκε καὶ ἀποστέλλεται καὶ λειτουργεί. Filii et creatorum angelorum, nisi quod hic quidem & Υιός· τὰ δὲ, δοῦλα· καὶ ὁ μὲν, ὡς Υἱός, μετὰ τοῦ est Filius, illi servi: et quod hic, utpote Filius, ad dexteram Patris sedet, illi autem, ceu servi, astant et mittuntur atque ministrant. & Τούτων δὲ οὕτως γεγραμμένων, οὐ γενητὸς ἐπ' τούτων ὁ Υἱὸς σημαίνεται, ὦ Αρειανοί, ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλος μὲν τῶν γενητῶν, ἴδιος δὲ τοῦ Πατρὸς, ἐν τοῖς κόλποις ὢν αὐτοῦ. Καὶ γὰρ καὶ τὸ γεγραμμένον εν ταῦθαι γενόμενος ο οὐ γενητὸν σημαίνει τὸν Υἱόν, ὥσπερ ὑμεῖς νομίζετε. Εἰ μὲν γὰρ ἁπλῶς εἰρήκει, γενόμενος, καὶ ἐσιώπησεν, ἦν πρόφασις τοῖς 'Αρεια νοῖς. Ἐπεὶ δὲ Υἱὸν προείρηκε, δι' ὅλης τῆς περικο τῆς ἀποδείξας αὐτὸν ἄλλον εἶναι τῶν γενητῶν, οὐδὲ τὸ γενόμενος ἀπολελυμένως ἔθηκεν, ἀλλὰ τὸ κρείτ των συνήψε τῷ γενόμενος. Αδιάφορον γὰρ ἡγήσατο τὴν λέξιν· εἰδὼς ὡς ἐπὶ ὁμολογουμένως γνησίου Υἱοῦ ὁ λέγων τὸ γενόμενος, ἴσον τῷ γεγενῆσθαι ότι ἔστι κρείττων λέγει· τὸ μὲν γὰρ γενητὸν οὐ διαφέρει, κἂν λέγῃ τις· Γέγονεν ἢ πεποίηται. Τὰ δὲ γενητά, δημιουργήματα όντα, ἀδύνατον λέγεσθαι γεννητά εἰ μὴ ἄρα μετὰ ταῦτα μετασχόντα τοῦ γεννητού Υιού. γεγεννῆσθαι καὶ αὐτὰ λέγονται· οὗ εί γε διὰ τὴν ἰδίαν φύσιν, ἀλλὰ διὰ τὴν μετουσίαν τοῦ Υἱοῦ ἐν τῷ Πατρί. Καὶ τοῦτο πάλιν οἶδεν ἡ θεία Γραφή, ἐπὶ μὲν τῶν γενητῶν λέγουσα·. Πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο,ο καὶ, ο Πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησεν.· Ἐπὶ δὲ τῶν υἱῶν τῶν γεννητῶν, «Εγένοντο τῷ Ἰακώβ υἱοὶ ἑπτὰ καὶ θυγατέρες τρεῖς· ν και, ο Αβραὰμ δὲ ἦν ἑκατὸν ἐτῶν ὅτε ἐγένετο αὐτῷ Ἰσαὰκ ὁ υἱὸς αὐτοῦ. ὁ Οὐκοῦν εἰ τῶν μὲν γενητῶν ἄλλος ἐστὶ, τῆς δὲ τοῦ Πατρὸς οὐ σίας μόνος ίδιον γέννημα ὁ Υἱός, μεματαίωται τοῖς Αρειανοῖς ἡ περὶ τοῦ γενόμενος πρόφασις. Κἂν γὰρ ἐν τούτοις αἰσχυνθέντες βιάζονται πάλιν λέγειν, συγκ κριτικῶς εἰρῆσθαι τὰ ῥητὰ, καὶ διὰ τοῦτο εἶναι τὰ συγκρινόμενα ομογενῆ, ὥστε τὸν Υἱὸν τῆς τῶν ἀγο γέλων εἶναι φύσεως, αἰσχυνθήσονται μὲν προηγουμε νως ὡς τὰ Οὐαλεντίνου καὶ Καρποκράτους φθεγγό μενοι· ὧν ὁ μὲν τοὺς ἀγγέλους ὁμογενείς είρηκε τῷ Χριστῷ, ὁ δὲ, ἀγγέλους τοῦ κόσμου δημιουργούς εἶναι φησιν· παρ' αὐτῶν γὰρ ἴσως μαθόντες καὶ οὗ τοι, συγκρίνουσι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον τοῖς ἀγγέλοις· ἀλλ' ἐντραπήσονται τοιαῦτα φανταζόμενοι, παρὰ μὲν τοῦ Ὑμνῳδοῦ λέγοντος. Τις όμοιωθήσεται τῷ Κυρίῳ ἐν υἱοῖς Θεοῦ, καὶ τὶς ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς, Κύριε;» 'Ακούσονται δὲ ὅμως, ἐὰν ἄρα μάθωσιν, ὡς ἐν μὲν τοῖς ὁμογενέσιν όμολογουμένως φιλεῖ τὸ τῆς συγκρί σεως γίνεσθαι, καὶ οὐκ ἐν τοῖς ἑτερογενέσιν. Quæ cum ita scripta sint, nequaquam ex his denotatur factus Filius, o Ariani, sed diversus potius a rebus factis, Patris proprius, et in hujus sinu residens. Nam et quod hic scribitur e factus, non factum significat Filium, uti vos existimatis. Nam si simpliciter dixisset, factus, et mox siluisset, ansam hinc haberetis, Ariani. Sed quoniam antea Filium dixit, tota periodo demonstrans eum a rebus factis diversum; ne vocabulum quidem, factus, absolute posuit; sed vocabulum, melior, copulavit cum, factus. Indifferentem enim judicavit dictionem; probe sciens, eum qui de genuino indubitanter Filio dicit, factus, quod perinde est ac genitus, meliorem eum esse affirmare. Nam factum nihil differt, sive quis dicat factum aut effectum. Sed factæ cum sint res creatæ, dici non possunt genitæ: nisi forte si participent cum genito Filio, dicuntur et ipsæ genitæ, non propter propriam naturam, sed propter participationem cum Filio in Patre. Atque hoc item divina novit Scriptura, de rebus quidem factis dicens: Omnia per ipsum facta sunt;» item: «Omnia in sapientia fecit ". › De genitis autem Aliis Et facti sunt Jobo filii septem et filiæ tres * • item: • Abrahamus autem cum centum esset annorum, factus est ei Isaacus filius ejus". › Si ergo a factis quidem rebus diversus est Filius, Patris autem genitura ipse solus, vanus est Arianorum ex vocabulo, facius, praetextus. Quod si in bis impudenter agentes vim facient, dicendo hæc comparativo modo vocabula eſſerri, ideoque hæc quæ comparantur esse homogenea, ita ut Filius de natura angelorum sit, hanc præcipuam infamiam contrahent quod Valentini et Carpocratis eloquantur dogmata; quorum alter angelos homogeneos Christo dixit; alter autem angelos mundi creatores affirmavit. Namque ab his fortasse Ariani edocti, Verbum Dei comparant angelis. Sed enim qui hæc imaginantur, ab Hymnico confundentur dicente: Quis assimilabitur Domino ex filiis Dei? et quis similis tibi inter deos, Domine ®?, Au-D dient simul, si quidem discere volent, comparationem inter omnino homogenea fieri solere, non autem inter heterogenea. Nemo 'itaque Deum cum homine comparat; neque rursus hominem cum brutis, neque ligna cum lapidibus, propter naturæ dissimilitudinem. Sed Deus quidem incomparabilis res est, homo autem cum homine comparatur, lignum cum ligno, et cum lapide lapis. Nec quisquam usurpabit in his 87 Jol) 1, 2. Οὐδεὶς γοῦν Θεὸν συγκρίνει πρὸς ἄνθρωπον, οὐδε πάλιν ἄνθρωπον πρὸς τὰ ἄλογα, οὐδὲ ξύλα πρὸς λί θους διὰ τὸ ἀνόμοιον τῆς φύσεως. ᾿Αλλὰ Θεὸς μὲν, ἀσύγκριτόν ἐστι πράγμα, ἄνθρωπος δὲ πρὸς ἄνθρω που συγκρίνεται, καὶ ξύλον πρὸς ξύλον, καὶ λίθος πρὸς λίθον. Καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι ἐπὶ τούτων τὸ κρείτ ns Gen. xxi, 5. ** Psal. lxxxvii, 7; lxxxv, 5. * Joan. 1, 3. of Psal. ciis, 24. In utroque codice Paris. ct Mediol. (si recte lectum fuit) Jacob; sed sine dubio scribendam 3 Τού.

Πατρὸς ἐν δεξιᾷ κάθηται· τὰ δὲ, ὡς δοῦλα παρέστηκε καὶ ἀποστέλλεται καὶ λειτουργεί. Filii et creatorum angelorum, nisi quod hic quidem & Υιός· τὰ δὲ, δοῦλα· καὶ ὁ μὲν, ὡς Υἱός, μετὰ τοῦ est Filius, illi servi: et quod hic, utpote Filius, ad dexteram Patris sedet, illi autem, ceu servi, astant et mittuntur atque ministrant. & Τούτων δὲ οὕτως γεγραμμένων, οὐ γενητὸς ἐπ' τούτων ὁ Υἱὸς σημαίνεται, ὦ Αρειανοί, ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλος μὲν τῶν γενητῶν, ἴδιος δὲ τοῦ Πατρὸς, ἐν τοῖς κόλποις ὢν αὐτοῦ. Καὶ γὰρ καὶ τὸ γεγραμμένον εν ταῦθαι γενόμενος ο οὐ γενητὸν σημαίνει τὸν Υἱόν, ὥσπερ ὑμεῖς νομίζετε. Εἰ μὲν γὰρ ἁπλῶς εἰρήκει, γενόμενος, καὶ ἐσιώπησεν, ἦν πρόφασις τοῖς 'Αρεια νοῖς. Ἐπεὶ δὲ Υἱὸν προείρηκε, δι' ὅλης τῆς περικο τῆς ἀποδείξας αὐτὸν ἄλλον εἶναι τῶν γενητῶν, οὐδὲ τὸ γενόμενος ἀπολελυμένως ἔθηκεν, ἀλλὰ τὸ κρείτ των συνήψε τῷ γενόμενος. Αδιάφορον γὰρ ἡγήσατο τὴν λέξιν· εἰδὼς ὡς ἐπὶ ὁμολογουμένως γνησίου Υἱοῦ ὁ λέγων τὸ γενόμενος, ἴσον τῷ γεγενῆσθαι ότι ἔστι κρείττων λέγει· τὸ μὲν γὰρ γενητὸν οὐ διαφέρει, κἂν λέγῃ τις· Γέγονεν ἢ πεποίηται. Τὰ δὲ γενητά, δημιουργήματα όντα, ἀδύνατον λέγεσθαι γεννητά εἰ μὴ ἄρα μετὰ ταῦτα μετασχόντα τοῦ γεννητού Υιού. γεγεννῆσθαι καὶ αὐτὰ λέγονται· οὗ εί γε διὰ τὴν ἰδίαν φύσιν, ἀλλὰ διὰ τὴν μετουσίαν τοῦ Υἱοῦ ἐν τῷ Πατρί. Καὶ τοῦτο πάλιν οἶδεν ἡ θεία Γραφή, ἐπὶ μὲν τῶν γενητῶν λέγουσα·. Πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο,ο καὶ, ο Πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησεν.· Ἐπὶ δὲ τῶν υἱῶν τῶν γεννητῶν, «Εγένοντο τῷ Ἰακώβ υἱοὶ ἑπτὰ καὶ θυγατέρες τρεῖς· ν και, ο Αβραὰμ δὲ ἦν ἑκατὸν ἐτῶν ὅτε ἐγένετο αὐτῷ Ἰσαὰκ ὁ υἱὸς αὐτοῦ. ὁ Οὐκοῦν εἰ τῶν μὲν γενητῶν ἄλλος ἐστὶ, τῆς δὲ τοῦ Πατρὸς οὐ σίας μόνος ίδιον γέννημα ὁ Υἱός, μεματαίωται τοῖς Αρειανοῖς ἡ περὶ τοῦ γενόμενος πρόφασις. Κἂν γὰρ ἐν τούτοις αἰσχυνθέντες βιάζονται πάλιν λέγειν, συγκ κριτικῶς εἰρῆσθαι τὰ ῥητὰ, καὶ διὰ τοῦτο εἶναι τὰ συγκρινόμενα ομογενῆ, ὥστε τὸν Υἱὸν τῆς τῶν ἀγο γέλων εἶναι φύσεως, αἰσχυνθήσονται μὲν προηγουμε νως ὡς τὰ Οὐαλεντίνου καὶ Καρποκράτους φθεγγό μενοι· ὧν ὁ μὲν τοὺς ἀγγέλους ὁμογενείς είρηκε τῷ Χριστῷ, ὁ δὲ, ἀγγέλους τοῦ κόσμου δημιουργούς εἶναι φησιν· παρ' αὐτῶν γὰρ ἴσως μαθόντες καὶ οὗ τοι, συγκρίνουσι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον τοῖς ἀγγέλοις· ἀλλ' ἐντραπήσονται τοιαῦτα φανταζόμενοι, παρὰ μὲν τοῦ Ὑμνῳδοῦ λέγοντος. Τις όμοιωθήσεται τῷ Κυρίῳ ἐν υἱοῖς Θεοῦ, καὶ τὶς ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς, Κύριε;» 'Ακούσονται δὲ ὅμως, ἐὰν ἄρα μάθωσιν, ὡς ἐν μὲν τοῖς ὁμογενέσιν όμολογουμένως φιλεῖ τὸ τῆς συγκρί σεως γίνεσθαι, καὶ οὐκ ἐν τοῖς ἑτερογενέσιν. Quæ cum ita scripta sint, nequaquam ex his denotatur factus Filius, o Ariani, sed diversus potius a rebus factis, Patris proprius, et in hujus sinu residens. Nam et quod hic scribitur e factus, non factum significat Filium, uti vos existimatis. Nam si simpliciter dixisset, factus, et mox siluisset, ansam hinc haberetis, Ariani. Sed quoniam antea Filium dixit, tota periodo demonstrans eum a rebus factis diversum; ne vocabulum quidem, factus, absolute posuit; sed vocabulum, melior, copulavit cum, factus. Indifferentem enim judicavit dictionem; probe sciens, eum qui de genuino indubitanter Filio dicit, factus, quod perinde est ac genitus, meliorem eum esse affirmare. Nam factum nihil differt, sive quis dicat factum aut effectum. Sed factæ cum sint res creatæ, dici non possunt genitæ: nisi forte si participent cum genito Filio, dicuntur et ipsæ genitæ, non propter propriam naturam, sed propter participationem cum Filio in Patre. Atque hoc item divina novit Scriptura, de rebus quidem factis dicens: Omnia per ipsum facta sunt;» item: «Omnia in sapientia fecit ". › De genitis autem Aliis Et facti sunt Jobo filii septem et filiæ tres * • item: • Abrahamus autem cum centum esset annorum, factus est ei Isaacus filius ejus". › Si ergo a factis quidem rebus diversus est Filius, Patris autem genitura ipse solus, vanus est Arianorum ex vocabulo, facius, praetextus. Quod si in bis impudenter agentes vim facient, dicendo hæc comparativo modo vocabula eſſerri, ideoque hæc quæ comparantur esse homogenea, ita ut Filius de natura angelorum sit, hanc præcipuam infamiam contrahent quod Valentini et Carpocratis eloquantur dogmata; quorum alter angelos homogeneos Christo dixit; alter autem angelos mundi creatores affirmavit. Namque ab his fortasse Ariani edocti, Verbum Dei comparant angelis. Sed enim qui hæc imaginantur, ab Hymnico confundentur dicente: Quis assimilabitur Domino ex filiis Dei? et quis similis tibi inter deos, Domine ®?, Au-D dient simul, si quidem discere volent, comparationem inter omnino homogenea fieri solere, non autem inter heterogenea. Nemo 'itaque Deum cum homine comparat; neque rursus hominem cum brutis, neque ligna cum lapidibus, propter naturæ dissimilitudinem. Sed Deus quidem incomparabilis res est, homo autem cum homine comparatur, lignum cum ligno, et cum lapide lapis. Nec quisquam usurpabit in his 87 Jol) 1, 2. Οὐδεὶς γοῦν Θεὸν συγκρίνει πρὸς ἄνθρωπον, οὐδε πάλιν ἄνθρωπον πρὸς τὰ ἄλογα, οὐδὲ ξύλα πρὸς λί θους διὰ τὸ ἀνόμοιον τῆς φύσεως. ᾿Αλλὰ Θεὸς μὲν, ἀσύγκριτόν ἐστι πράγμα, ἄνθρωπος δὲ πρὸς ἄνθρω που συγκρίνεται, καὶ ξύλον πρὸς ξύλον, καὶ λίθος πρὸς λίθον. Καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι ἐπὶ τούτων τὸ κρείτ ns Gen. xxi, 5. ** Psal. lxxxvii, 7; lxxxv, 5. * Joan. 1, 3. of Psal. ciis, 24. In utroque codice Paris. ct Mediol. (si recte lectum fuit) Jacob; sed sine dubio scribendam 3 Τού.

Πατρὸς ἐν δεξιᾷ κάθηται· τὰ δὲ, ὡς δοῦλα παρέστηκε καὶ ἀποστέλλεται καὶ λειτουργεί. Filii et creatorum angelorum, nisi quod hic quidem & Υιός· τὰ δὲ, δοῦλα· καὶ ὁ μὲν, ὡς Υἱός, μετὰ τοῦ est Filius, illi servi: et quod hic, utpote Filius, ad dexteram Patris sedet, illi autem, ceu servi, astant et mittuntur atque ministrant. & Τούτων δὲ οὕτως γεγραμμένων, οὐ γενητὸς ἐπ' τούτων ὁ Υἱὸς σημαίνεται, ὦ Αρειανοί, ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλος μὲν τῶν γενητῶν, ἴδιος δὲ τοῦ Πατρὸς, ἐν τοῖς κόλποις ὢν αὐτοῦ. Καὶ γὰρ καὶ τὸ γεγραμμένον εν ταῦθαι γενόμενος ο οὐ γενητὸν σημαίνει τὸν Υἱόν, ὥσπερ ὑμεῖς νομίζετε. Εἰ μὲν γὰρ ἁπλῶς εἰρήκει, γενόμενος, καὶ ἐσιώπησεν, ἦν πρόφασις τοῖς 'Αρεια νοῖς. Ἐπεὶ δὲ Υἱὸν προείρηκε, δι' ὅλης τῆς περικο τῆς ἀποδείξας αὐτὸν ἄλλον εἶναι τῶν γενητῶν, οὐδὲ τὸ γενόμενος ἀπολελυμένως ἔθηκεν, ἀλλὰ τὸ κρείτ των συνήψε τῷ γενόμενος. Αδιάφορον γὰρ ἡγήσατο τὴν λέξιν· εἰδὼς ὡς ἐπὶ ὁμολογουμένως γνησίου Υἱοῦ ὁ λέγων τὸ γενόμενος, ἴσον τῷ γεγενῆσθαι ότι ἔστι κρείττων λέγει· τὸ μὲν γὰρ γενητὸν οὐ διαφέρει, κἂν λέγῃ τις· Γέγονεν ἢ πεποίηται. Τὰ δὲ γενητά, δημιουργήματα όντα, ἀδύνατον λέγεσθαι γεννητά εἰ μὴ ἄρα μετὰ ταῦτα μετασχόντα τοῦ γεννητού Υιού. γεγεννῆσθαι καὶ αὐτὰ λέγονται· οὗ εί γε διὰ τὴν ἰδίαν φύσιν, ἀλλὰ διὰ τὴν μετουσίαν τοῦ Υἱοῦ ἐν τῷ Πατρί. Καὶ τοῦτο πάλιν οἶδεν ἡ θεία Γραφή, ἐπὶ μὲν τῶν γενητῶν λέγουσα·. Πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο,ο καὶ, ο Πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησεν.· Ἐπὶ δὲ τῶν υἱῶν τῶν γεννητῶν, «Εγένοντο τῷ Ἰακώβ υἱοὶ ἑπτὰ καὶ θυγατέρες τρεῖς· ν και, ο Αβραὰμ δὲ ἦν ἑκατὸν ἐτῶν ὅτε ἐγένετο αὐτῷ Ἰσαὰκ ὁ υἱὸς αὐτοῦ. ὁ Οὐκοῦν εἰ τῶν μὲν γενητῶν ἄλλος ἐστὶ, τῆς δὲ τοῦ Πατρὸς οὐ σίας μόνος ίδιον γέννημα ὁ Υἱός, μεματαίωται τοῖς Αρειανοῖς ἡ περὶ τοῦ γενόμενος πρόφασις. Κἂν γὰρ ἐν τούτοις αἰσχυνθέντες βιάζονται πάλιν λέγειν, συγκ κριτικῶς εἰρῆσθαι τὰ ῥητὰ, καὶ διὰ τοῦτο εἶναι τὰ συγκρινόμενα ομογενῆ, ὥστε τὸν Υἱὸν τῆς τῶν ἀγο γέλων εἶναι φύσεως, αἰσχυνθήσονται μὲν προηγουμε νως ὡς τὰ Οὐαλεντίνου καὶ Καρποκράτους φθεγγό μενοι· ὧν ὁ μὲν τοὺς ἀγγέλους ὁμογενείς είρηκε τῷ Χριστῷ, ὁ δὲ, ἀγγέλους τοῦ κόσμου δημιουργούς εἶναι φησιν· παρ' αὐτῶν γὰρ ἴσως μαθόντες καὶ οὗ τοι, συγκρίνουσι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον τοῖς ἀγγέλοις· ἀλλ' ἐντραπήσονται τοιαῦτα φανταζόμενοι, παρὰ μὲν τοῦ Ὑμνῳδοῦ λέγοντος. Τις όμοιωθήσεται τῷ Κυρίῳ ἐν υἱοῖς Θεοῦ, καὶ τὶς ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς, Κύριε;» 'Ακούσονται δὲ ὅμως, ἐὰν ἄρα μάθωσιν, ὡς ἐν μὲν τοῖς ὁμογενέσιν όμολογουμένως φιλεῖ τὸ τῆς συγκρί σεως γίνεσθαι, καὶ οὐκ ἐν τοῖς ἑτερογενέσιν. Quæ cum ita scripta sint, nequaquam ex his denotatur factus Filius, o Ariani, sed diversus potius a rebus factis, Patris proprius, et in hujus sinu residens. Nam et quod hic scribitur e factus, non factum significat Filium, uti vos existimatis. Nam si simpliciter dixisset, factus, et mox siluisset, ansam hinc haberetis, Ariani. Sed quoniam antea Filium dixit, tota periodo demonstrans eum a rebus factis diversum; ne vocabulum quidem, factus, absolute posuit; sed vocabulum, melior, copulavit cum, factus. Indifferentem enim judicavit dictionem; probe sciens, eum qui de genuino indubitanter Filio dicit, factus, quod perinde est ac genitus, meliorem eum esse affirmare. Nam factum nihil differt, sive quis dicat factum aut effectum. Sed factæ cum sint res creatæ, dici non possunt genitæ: nisi forte si participent cum genito Filio, dicuntur et ipsæ genitæ, non propter propriam naturam, sed propter participationem cum Filio in Patre. Atque hoc item divina novit Scriptura, de rebus quidem factis dicens: Omnia per ipsum facta sunt;» item: «Omnia in sapientia fecit ". › De genitis autem Aliis Et facti sunt Jobo filii septem et filiæ tres * • item: • Abrahamus autem cum centum esset annorum, factus est ei Isaacus filius ejus". › Si ergo a factis quidem rebus diversus est Filius, Patris autem genitura ipse solus, vanus est Arianorum ex vocabulo, facius, praetextus. Quod si in bis impudenter agentes vim facient, dicendo hæc comparativo modo vocabula eſſerri, ideoque hæc quæ comparantur esse homogenea, ita ut Filius de natura angelorum sit, hanc præcipuam infamiam contrahent quod Valentini et Carpocratis eloquantur dogmata; quorum alter angelos homogeneos Christo dixit; alter autem angelos mundi creatores affirmavit. Namque ab his fortasse Ariani edocti, Verbum Dei comparant angelis. Sed enim qui hæc imaginantur, ab Hymnico confundentur dicente: Quis assimilabitur Domino ex filiis Dei? et quis similis tibi inter deos, Domine ®?, Au-D dient simul, si quidem discere volent, comparationem inter omnino homogenea fieri solere, non autem inter heterogenea. Nemo 'itaque Deum cum homine comparat; neque rursus hominem cum brutis, neque ligna cum lapidibus, propter naturæ dissimilitudinem. Sed Deus quidem incomparabilis res est, homo autem cum homine comparatur, lignum cum ligno, et cum lapide lapis. Nec quisquam usurpabit in his 87 Jol) 1, 2. Οὐδεὶς γοῦν Θεὸν συγκρίνει πρὸς ἄνθρωπον, οὐδε πάλιν ἄνθρωπον πρὸς τὰ ἄλογα, οὐδὲ ξύλα πρὸς λί θους διὰ τὸ ἀνόμοιον τῆς φύσεως. ᾿Αλλὰ Θεὸς μὲν, ἀσύγκριτόν ἐστι πράγμα, ἄνθρωπος δὲ πρὸς ἄνθρω που συγκρίνεται, καὶ ξύλον πρὸς ξύλον, καὶ λίθος πρὸς λίθον. Καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι ἐπὶ τούτων τὸ κρείτ ns Gen. xxi, 5. ** Psal. lxxxvii, 7; lxxxv, 5. * Joan. 1, 3. of Psal. ciis, 24. In utroque codice Paris. ct Mediol. (si recte lectum fuit) Jacob; sed sine dubio scribendam 3 Τού.

Πατρὸς ἐν δεξιᾷ κάθηται· τὰ δὲ, ὡς δοῦλα παρέστηκε καὶ ἀποστέλλεται καὶ λειτουργεί. Filii et creatorum angelorum, nisi quod hic quidem & Υιός· τὰ δὲ, δοῦλα· καὶ ὁ μὲν, ὡς Υἱός, μετὰ τοῦ est Filius, illi servi: et quod hic, utpote Filius, ad dexteram Patris sedet, illi autem, ceu servi, astant et mittuntur atque ministrant. & Τούτων δὲ οὕτως γεγραμμένων, οὐ γενητὸς ἐπ' τούτων ὁ Υἱὸς σημαίνεται, ὦ Αρειανοί, ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλος μὲν τῶν γενητῶν, ἴδιος δὲ τοῦ Πατρὸς, ἐν τοῖς κόλποις ὢν αὐτοῦ. Καὶ γὰρ καὶ τὸ γεγραμμένον εν ταῦθαι γενόμενος ο οὐ γενητὸν σημαίνει τὸν Υἱόν, ὥσπερ ὑμεῖς νομίζετε. Εἰ μὲν γὰρ ἁπλῶς εἰρήκει, γενόμενος, καὶ ἐσιώπησεν, ἦν πρόφασις τοῖς 'Αρεια νοῖς. Ἐπεὶ δὲ Υἱὸν προείρηκε, δι' ὅλης τῆς περικο τῆς ἀποδείξας αὐτὸν ἄλλον εἶναι τῶν γενητῶν, οὐδὲ τὸ γενόμενος ἀπολελυμένως ἔθηκεν, ἀλλὰ τὸ κρείτ των συνήψε τῷ γενόμενος. Αδιάφορον γὰρ ἡγήσατο τὴν λέξιν· εἰδὼς ὡς ἐπὶ ὁμολογουμένως γνησίου Υἱοῦ ὁ λέγων τὸ γενόμενος, ἴσον τῷ γεγενῆσθαι ότι ἔστι κρείττων λέγει· τὸ μὲν γὰρ γενητὸν οὐ διαφέρει, κἂν λέγῃ τις· Γέγονεν ἢ πεποίηται. Τὰ δὲ γενητά, δημιουργήματα όντα, ἀδύνατον λέγεσθαι γεννητά εἰ μὴ ἄρα μετὰ ταῦτα μετασχόντα τοῦ γεννητού Υιού. γεγεννῆσθαι καὶ αὐτὰ λέγονται· οὗ εί γε διὰ τὴν ἰδίαν φύσιν, ἀλλὰ διὰ τὴν μετουσίαν τοῦ Υἱοῦ ἐν τῷ Πατρί. Καὶ τοῦτο πάλιν οἶδεν ἡ θεία Γραφή, ἐπὶ μὲν τῶν γενητῶν λέγουσα·. Πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο,ο καὶ, ο Πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησεν.· Ἐπὶ δὲ τῶν υἱῶν τῶν γεννητῶν, «Εγένοντο τῷ Ἰακώβ υἱοὶ ἑπτὰ καὶ θυγατέρες τρεῖς· ν και, ο Αβραὰμ δὲ ἦν ἑκατὸν ἐτῶν ὅτε ἐγένετο αὐτῷ Ἰσαὰκ ὁ υἱὸς αὐτοῦ. ὁ Οὐκοῦν εἰ τῶν μὲν γενητῶν ἄλλος ἐστὶ, τῆς δὲ τοῦ Πατρὸς οὐ σίας μόνος ίδιον γέννημα ὁ Υἱός, μεματαίωται τοῖς Αρειανοῖς ἡ περὶ τοῦ γενόμενος πρόφασις. Κἂν γὰρ ἐν τούτοις αἰσχυνθέντες βιάζονται πάλιν λέγειν, συγκ κριτικῶς εἰρῆσθαι τὰ ῥητὰ, καὶ διὰ τοῦτο εἶναι τὰ συγκρινόμενα ομογενῆ, ὥστε τὸν Υἱὸν τῆς τῶν ἀγο γέλων εἶναι φύσεως, αἰσχυνθήσονται μὲν προηγουμε νως ὡς τὰ Οὐαλεντίνου καὶ Καρποκράτους φθεγγό μενοι· ὧν ὁ μὲν τοὺς ἀγγέλους ὁμογενείς είρηκε τῷ Χριστῷ, ὁ δὲ, ἀγγέλους τοῦ κόσμου δημιουργούς εἶναι φησιν· παρ' αὐτῶν γὰρ ἴσως μαθόντες καὶ οὗ τοι, συγκρίνουσι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον τοῖς ἀγγέλοις· ἀλλ' ἐντραπήσονται τοιαῦτα φανταζόμενοι, παρὰ μὲν τοῦ Ὑμνῳδοῦ λέγοντος. Τις όμοιωθήσεται τῷ Κυρίῳ ἐν υἱοῖς Θεοῦ, καὶ τὶς ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς, Κύριε;» 'Ακούσονται δὲ ὅμως, ἐὰν ἄρα μάθωσιν, ὡς ἐν μὲν τοῖς ὁμογενέσιν όμολογουμένως φιλεῖ τὸ τῆς συγκρί σεως γίνεσθαι, καὶ οὐκ ἐν τοῖς ἑτερογενέσιν. Quæ cum ita scripta sint, nequaquam ex his denotatur factus Filius, o Ariani, sed diversus potius a rebus factis, Patris proprius, et in hujus sinu residens. Nam et quod hic scribitur e factus, non factum significat Filium, uti vos existimatis. Nam si simpliciter dixisset, factus, et mox siluisset, ansam hinc haberetis, Ariani. Sed quoniam antea Filium dixit, tota periodo demonstrans eum a rebus factis diversum; ne vocabulum quidem, factus, absolute posuit; sed vocabulum, melior, copulavit cum, factus. Indifferentem enim judicavit dictionem; probe sciens, eum qui de genuino indubitanter Filio dicit, factus, quod perinde est ac genitus, meliorem eum esse affirmare. Nam factum nihil differt, sive quis dicat factum aut effectum. Sed factæ cum sint res creatæ, dici non possunt genitæ: nisi forte si participent cum genito Filio, dicuntur et ipsæ genitæ, non propter propriam naturam, sed propter participationem cum Filio in Patre. Atque hoc item divina novit Scriptura, de rebus quidem factis dicens: Omnia per ipsum facta sunt;» item: «Omnia in sapientia fecit ". › De genitis autem Aliis Et facti sunt Jobo filii septem et filiæ tres * • item: • Abrahamus autem cum centum esset annorum, factus est ei Isaacus filius ejus". › Si ergo a factis quidem rebus diversus est Filius, Patris autem genitura ipse solus, vanus est Arianorum ex vocabulo, facius, praetextus. Quod si in bis impudenter agentes vim facient, dicendo hæc comparativo modo vocabula eſſerri, ideoque hæc quæ comparantur esse homogenea, ita ut Filius de natura angelorum sit, hanc præcipuam infamiam contrahent quod Valentini et Carpocratis eloquantur dogmata; quorum alter angelos homogeneos Christo dixit; alter autem angelos mundi creatores affirmavit. Namque ab his fortasse Ariani edocti, Verbum Dei comparant angelis. Sed enim qui hæc imaginantur, ab Hymnico confundentur dicente: Quis assimilabitur Domino ex filiis Dei? et quis similis tibi inter deos, Domine ®?, Au-D dient simul, si quidem discere volent, comparationem inter omnino homogenea fieri solere, non autem inter heterogenea. Nemo 'itaque Deum cum homine comparat; neque rursus hominem cum brutis, neque ligna cum lapidibus, propter naturæ dissimilitudinem. Sed Deus quidem incomparabilis res est, homo autem cum homine comparatur, lignum cum ligno, et cum lapide lapis. Nec quisquam usurpabit in his 87 Jol) 1, 2. Οὐδεὶς γοῦν Θεὸν συγκρίνει πρὸς ἄνθρωπον, οὐδε πάλιν ἄνθρωπον πρὸς τὰ ἄλογα, οὐδὲ ξύλα πρὸς λί θους διὰ τὸ ἀνόμοιον τῆς φύσεως. ᾿Αλλὰ Θεὸς μὲν, ἀσύγκριτόν ἐστι πράγμα, ἄνθρωπος δὲ πρὸς ἄνθρω που συγκρίνεται, καὶ ξύλον πρὸς ξύλον, καὶ λίθος πρὸς λίθον. Καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι ἐπὶ τούτων τὸ κρείτ ns Gen. xxi, 5. ** Psal. lxxxvii, 7; lxxxv, 5. * Joan. 1, 3. of Psal. ciis, 24. In utroque codice Paris. ct Mediol. (si recte lectum fuit) Jacob; sed sine dubio scribendam 3 Τού.

Πατρὸς ἐν δεξιᾷ κάθηται· τὰ δὲ, ὡς δοῦλα παρέστηκε καὶ ἀποστέλλεται καὶ λειτουργεί. Filii et creatorum angelorum, nisi quod hic quidem & Υιός· τὰ δὲ, δοῦλα· καὶ ὁ μὲν, ὡς Υἱός, μετὰ τοῦ est Filius, illi servi: et quod hic, utpote Filius, ad dexteram Patris sedet, illi autem, ceu servi, astant et mittuntur atque ministrant. & Τούτων δὲ οὕτως γεγραμμένων, οὐ γενητὸς ἐπ' τούτων ὁ Υἱὸς σημαίνεται, ὦ Αρειανοί, ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλος μὲν τῶν γενητῶν, ἴδιος δὲ τοῦ Πατρὸς, ἐν τοῖς κόλποις ὢν αὐτοῦ. Καὶ γὰρ καὶ τὸ γεγραμμένον εν ταῦθαι γενόμενος ο οὐ γενητὸν σημαίνει τὸν Υἱόν, ὥσπερ ὑμεῖς νομίζετε. Εἰ μὲν γὰρ ἁπλῶς εἰρήκει, γενόμενος, καὶ ἐσιώπησεν, ἦν πρόφασις τοῖς 'Αρεια νοῖς. Ἐπεὶ δὲ Υἱὸν προείρηκε, δι' ὅλης τῆς περικο τῆς ἀποδείξας αὐτὸν ἄλλον εἶναι τῶν γενητῶν, οὐδὲ τὸ γενόμενος ἀπολελυμένως ἔθηκεν, ἀλλὰ τὸ κρείτ των συνήψε τῷ γενόμενος. Αδιάφορον γὰρ ἡγήσατο τὴν λέξιν· εἰδὼς ὡς ἐπὶ ὁμολογουμένως γνησίου Υἱοῦ ὁ λέγων τὸ γενόμενος, ἴσον τῷ γεγενῆσθαι ότι ἔστι κρείττων λέγει· τὸ μὲν γὰρ γενητὸν οὐ διαφέρει, κἂν λέγῃ τις· Γέγονεν ἢ πεποίηται. Τὰ δὲ γενητά, δημιουργήματα όντα, ἀδύνατον λέγεσθαι γεννητά εἰ μὴ ἄρα μετὰ ταῦτα μετασχόντα τοῦ γεννητού Υιού. γεγεννῆσθαι καὶ αὐτὰ λέγονται· οὗ εί γε διὰ τὴν ἰδίαν φύσιν, ἀλλὰ διὰ τὴν μετουσίαν τοῦ Υἱοῦ ἐν τῷ Πατρί. Καὶ τοῦτο πάλιν οἶδεν ἡ θεία Γραφή, ἐπὶ μὲν τῶν γενητῶν λέγουσα·. Πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο,ο καὶ, ο Πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησεν.· Ἐπὶ δὲ τῶν υἱῶν τῶν γεννητῶν, «Εγένοντο τῷ Ἰακώβ υἱοὶ ἑπτὰ καὶ θυγατέρες τρεῖς· ν και, ο Αβραὰμ δὲ ἦν ἑκατὸν ἐτῶν ὅτε ἐγένετο αὐτῷ Ἰσαὰκ ὁ υἱὸς αὐτοῦ. ὁ Οὐκοῦν εἰ τῶν μὲν γενητῶν ἄλλος ἐστὶ, τῆς δὲ τοῦ Πατρὸς οὐ σίας μόνος ίδιον γέννημα ὁ Υἱός, μεματαίωται τοῖς Αρειανοῖς ἡ περὶ τοῦ γενόμενος πρόφασις. Κἂν γὰρ ἐν τούτοις αἰσχυνθέντες βιάζονται πάλιν λέγειν, συγκ κριτικῶς εἰρῆσθαι τὰ ῥητὰ, καὶ διὰ τοῦτο εἶναι τὰ συγκρινόμενα ομογενῆ, ὥστε τὸν Υἱὸν τῆς τῶν ἀγο γέλων εἶναι φύσεως, αἰσχυνθήσονται μὲν προηγουμε νως ὡς τὰ Οὐαλεντίνου καὶ Καρποκράτους φθεγγό μενοι· ὧν ὁ μὲν τοὺς ἀγγέλους ὁμογενείς είρηκε τῷ Χριστῷ, ὁ δὲ, ἀγγέλους τοῦ κόσμου δημιουργούς εἶναι φησιν· παρ' αὐτῶν γὰρ ἴσως μαθόντες καὶ οὗ τοι, συγκρίνουσι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον τοῖς ἀγγέλοις· ἀλλ' ἐντραπήσονται τοιαῦτα φανταζόμενοι, παρὰ μὲν τοῦ Ὑμνῳδοῦ λέγοντος. Τις όμοιωθήσεται τῷ Κυρίῳ ἐν υἱοῖς Θεοῦ, καὶ τὶς ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς, Κύριε;» 'Ακούσονται δὲ ὅμως, ἐὰν ἄρα μάθωσιν, ὡς ἐν μὲν τοῖς ὁμογενέσιν όμολογουμένως φιλεῖ τὸ τῆς συγκρί σεως γίνεσθαι, καὶ οὐκ ἐν τοῖς ἑτερογενέσιν. Quæ cum ita scripta sint, nequaquam ex his denotatur factus Filius, o Ariani, sed diversus potius a rebus factis, Patris proprius, et in hujus sinu residens. Nam et quod hic scribitur e factus, non factum significat Filium, uti vos existimatis. Nam si simpliciter dixisset, factus, et mox siluisset, ansam hinc haberetis, Ariani. Sed quoniam antea Filium dixit, tota periodo demonstrans eum a rebus factis diversum; ne vocabulum quidem, factus, absolute posuit; sed vocabulum, melior, copulavit cum, factus. Indifferentem enim judicavit dictionem; probe sciens, eum qui de genuino indubitanter Filio dicit, factus, quod perinde est ac genitus, meliorem eum esse affirmare. Nam factum nihil differt, sive quis dicat factum aut effectum. Sed factæ cum sint res creatæ, dici non possunt genitæ: nisi forte si participent cum genito Filio, dicuntur et ipsæ genitæ, non propter propriam naturam, sed propter participationem cum Filio in Patre. Atque hoc item divina novit Scriptura, de rebus quidem factis dicens: Omnia per ipsum facta sunt;» item: «Omnia in sapientia fecit ". › De genitis autem Aliis Et facti sunt Jobo filii septem et filiæ tres * • item: • Abrahamus autem cum centum esset annorum, factus est ei Isaacus filius ejus". › Si ergo a factis quidem rebus diversus est Filius, Patris autem genitura ipse solus, vanus est Arianorum ex vocabulo, facius, praetextus. Quod si in bis impudenter agentes vim facient, dicendo hæc comparativo modo vocabula eſſerri, ideoque hæc quæ comparantur esse homogenea, ita ut Filius de natura angelorum sit, hanc præcipuam infamiam contrahent quod Valentini et Carpocratis eloquantur dogmata; quorum alter angelos homogeneos Christo dixit; alter autem angelos mundi creatores affirmavit. Namque ab his fortasse Ariani edocti, Verbum Dei comparant angelis. Sed enim qui hæc imaginantur, ab Hymnico confundentur dicente: Quis assimilabitur Domino ex filiis Dei? et quis similis tibi inter deos, Domine ®?, Au-D dient simul, si quidem discere volent, comparationem inter omnino homogenea fieri solere, non autem inter heterogenea. Nemo 'itaque Deum cum homine comparat; neque rursus hominem cum brutis, neque ligna cum lapidibus, propter naturæ dissimilitudinem. Sed Deus quidem incomparabilis res est, homo autem cum homine comparatur, lignum cum ligno, et cum lapide lapis. Nec quisquam usurpabit in his 87 Jol) 1, 2. Οὐδεὶς γοῦν Θεὸν συγκρίνει πρὸς ἄνθρωπον, οὐδε πάλιν ἄνθρωπον πρὸς τὰ ἄλογα, οὐδὲ ξύλα πρὸς λί θους διὰ τὸ ἀνόμοιον τῆς φύσεως. ᾿Αλλὰ Θεὸς μὲν, ἀσύγκριτόν ἐστι πράγμα, ἄνθρωπος δὲ πρὸς ἄνθρω που συγκρίνεται, καὶ ξύλον πρὸς ξύλον, καὶ λίθος πρὸς λίθον. Καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι ἐπὶ τούτων τὸ κρείτ ns Gen. xxi, 5. ** Psal. lxxxvii, 7; lxxxv, 5. * Joan. 1, 3. of Psal. ciis, 24. In utroque codice Paris. ct Mediol. (si recte lectum fuit) Jacob; sed sine dubio scribendam 3 Τού.

Πατρὸς ἐν δεξιᾷ κάθηται· τὰ δὲ, ὡς δοῦλα παρέστηκε καὶ ἀποστέλλεται καὶ λειτουργεί. Filii et creatorum angelorum, nisi quod hic quidem & Υιός· τὰ δὲ, δοῦλα· καὶ ὁ μὲν, ὡς Υἱός, μετὰ τοῦ est Filius, illi servi: et quod hic, utpote Filius, ad dexteram Patris sedet, illi autem, ceu servi, astant et mittuntur atque ministrant. & Τούτων δὲ οὕτως γεγραμμένων, οὐ γενητὸς ἐπ' τούτων ὁ Υἱὸς σημαίνεται, ὦ Αρειανοί, ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλος μὲν τῶν γενητῶν, ἴδιος δὲ τοῦ Πατρὸς, ἐν τοῖς κόλποις ὢν αὐτοῦ. Καὶ γὰρ καὶ τὸ γεγραμμένον εν ταῦθαι γενόμενος ο οὐ γενητὸν σημαίνει τὸν Υἱόν, ὥσπερ ὑμεῖς νομίζετε. Εἰ μὲν γὰρ ἁπλῶς εἰρήκει, γενόμενος, καὶ ἐσιώπησεν, ἦν πρόφασις τοῖς 'Αρεια νοῖς. Ἐπεὶ δὲ Υἱὸν προείρηκε, δι' ὅλης τῆς περικο τῆς ἀποδείξας αὐτὸν ἄλλον εἶναι τῶν γενητῶν, οὐδὲ τὸ γενόμενος ἀπολελυμένως ἔθηκεν, ἀλλὰ τὸ κρείτ των συνήψε τῷ γενόμενος. Αδιάφορον γὰρ ἡγήσατο τὴν λέξιν· εἰδὼς ὡς ἐπὶ ὁμολογουμένως γνησίου Υἱοῦ ὁ λέγων τὸ γενόμενος, ἴσον τῷ γεγενῆσθαι ότι ἔστι κρείττων λέγει· τὸ μὲν γὰρ γενητὸν οὐ διαφέρει, κἂν λέγῃ τις· Γέγονεν ἢ πεποίηται. Τὰ δὲ γενητά, δημιουργήματα όντα, ἀδύνατον λέγεσθαι γεννητά εἰ μὴ ἄρα μετὰ ταῦτα μετασχόντα τοῦ γεννητού Υιού. γεγεννῆσθαι καὶ αὐτὰ λέγονται· οὗ εί γε διὰ τὴν ἰδίαν φύσιν, ἀλλὰ διὰ τὴν μετουσίαν τοῦ Υἱοῦ ἐν τῷ Πατρί. Καὶ τοῦτο πάλιν οἶδεν ἡ θεία Γραφή, ἐπὶ μὲν τῶν γενητῶν λέγουσα·. Πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο,ο καὶ, ο Πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησεν.· Ἐπὶ δὲ τῶν υἱῶν τῶν γεννητῶν, «Εγένοντο τῷ Ἰακώβ υἱοὶ ἑπτὰ καὶ θυγατέρες τρεῖς· ν και, ο Αβραὰμ δὲ ἦν ἑκατὸν ἐτῶν ὅτε ἐγένετο αὐτῷ Ἰσαὰκ ὁ υἱὸς αὐτοῦ. ὁ Οὐκοῦν εἰ τῶν μὲν γενητῶν ἄλλος ἐστὶ, τῆς δὲ τοῦ Πατρὸς οὐ σίας μόνος ίδιον γέννημα ὁ Υἱός, μεματαίωται τοῖς Αρειανοῖς ἡ περὶ τοῦ γενόμενος πρόφασις. Κἂν γὰρ ἐν τούτοις αἰσχυνθέντες βιάζονται πάλιν λέγειν, συγκ κριτικῶς εἰρῆσθαι τὰ ῥητὰ, καὶ διὰ τοῦτο εἶναι τὰ συγκρινόμενα ομογενῆ, ὥστε τὸν Υἱὸν τῆς τῶν ἀγο γέλων εἶναι φύσεως, αἰσχυνθήσονται μὲν προηγουμε νως ὡς τὰ Οὐαλεντίνου καὶ Καρποκράτους φθεγγό μενοι· ὧν ὁ μὲν τοὺς ἀγγέλους ὁμογενείς είρηκε τῷ Χριστῷ, ὁ δὲ, ἀγγέλους τοῦ κόσμου δημιουργούς εἶναι φησιν· παρ' αὐτῶν γὰρ ἴσως μαθόντες καὶ οὗ τοι, συγκρίνουσι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον τοῖς ἀγγέλοις· ἀλλ' ἐντραπήσονται τοιαῦτα φανταζόμενοι, παρὰ μὲν τοῦ Ὑμνῳδοῦ λέγοντος. Τις όμοιωθήσεται τῷ Κυρίῳ ἐν υἱοῖς Θεοῦ, καὶ τὶς ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς, Κύριε;» 'Ακούσονται δὲ ὅμως, ἐὰν ἄρα μάθωσιν, ὡς ἐν μὲν τοῖς ὁμογενέσιν όμολογουμένως φιλεῖ τὸ τῆς συγκρί σεως γίνεσθαι, καὶ οὐκ ἐν τοῖς ἑτερογενέσιν. Quæ cum ita scripta sint, nequaquam ex his denotatur factus Filius, o Ariani, sed diversus potius a rebus factis, Patris proprius, et in hujus sinu residens. Nam et quod hic scribitur e factus, non factum significat Filium, uti vos existimatis. Nam si simpliciter dixisset, factus, et mox siluisset, ansam hinc haberetis, Ariani. Sed quoniam antea Filium dixit, tota periodo demonstrans eum a rebus factis diversum; ne vocabulum quidem, factus, absolute posuit; sed vocabulum, melior, copulavit cum, factus. Indifferentem enim judicavit dictionem; probe sciens, eum qui de genuino indubitanter Filio dicit, factus, quod perinde est ac genitus, meliorem eum esse affirmare. Nam factum nihil differt, sive quis dicat factum aut effectum. Sed factæ cum sint res creatæ, dici non possunt genitæ: nisi forte si participent cum genito Filio, dicuntur et ipsæ genitæ, non propter propriam naturam, sed propter participationem cum Filio in Patre. Atque hoc item divina novit Scriptura, de rebus quidem factis dicens: Omnia per ipsum facta sunt;» item: «Omnia in sapientia fecit ". › De genitis autem Aliis Et facti sunt Jobo filii septem et filiæ tres * • item: • Abrahamus autem cum centum esset annorum, factus est ei Isaacus filius ejus". › Si ergo a factis quidem rebus diversus est Filius, Patris autem genitura ipse solus, vanus est Arianorum ex vocabulo, facius, praetextus. Quod si in bis impudenter agentes vim facient, dicendo hæc comparativo modo vocabula eſſerri, ideoque hæc quæ comparantur esse homogenea, ita ut Filius de natura angelorum sit, hanc præcipuam infamiam contrahent quod Valentini et Carpocratis eloquantur dogmata; quorum alter angelos homogeneos Christo dixit; alter autem angelos mundi creatores affirmavit. Namque ab his fortasse Ariani edocti, Verbum Dei comparant angelis. Sed enim qui hæc imaginantur, ab Hymnico confundentur dicente: Quis assimilabitur Domino ex filiis Dei? et quis similis tibi inter deos, Domine ®?, Au-D dient simul, si quidem discere volent, comparationem inter omnino homogenea fieri solere, non autem inter heterogenea. Nemo 'itaque Deum cum homine comparat; neque rursus hominem cum brutis, neque ligna cum lapidibus, propter naturæ dissimilitudinem. Sed Deus quidem incomparabilis res est, homo autem cum homine comparatur, lignum cum ligno, et cum lapide lapis. Nec quisquam usurpabit in his 87 Jol) 1, 2. Οὐδεὶς γοῦν Θεὸν συγκρίνει πρὸς ἄνθρωπον, οὐδε πάλιν ἄνθρωπον πρὸς τὰ ἄλογα, οὐδὲ ξύλα πρὸς λί θους διὰ τὸ ἀνόμοιον τῆς φύσεως. ᾿Αλλὰ Θεὸς μὲν, ἀσύγκριτόν ἐστι πράγμα, ἄνθρωπος δὲ πρὸς ἄνθρω που συγκρίνεται, καὶ ξύλον πρὸς ξύλον, καὶ λίθος πρὸς λίθον. Καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι ἐπὶ τούτων τὸ κρείτ ns Gen. xxi, 5. ** Psal. lxxxvii, 7; lxxxv, 5. * Joan. 1, 3. of Psal. ciis, 24. In utroque codice Paris. ct Mediol. (si recte lectum fuit) Jacob; sed sine dubio scribendam 3 Τού.

Πατρὸς ἐν δεξιᾷ κάθηται· τὰ δὲ, ὡς δοῦλα παρέστηκε καὶ ἀποστέλλεται καὶ λειτουργεί. Filii et creatorum angelorum, nisi quod hic quidem & Υιός· τὰ δὲ, δοῦλα· καὶ ὁ μὲν, ὡς Υἱός, μετὰ τοῦ est Filius, illi servi: et quod hic, utpote Filius, ad dexteram Patris sedet, illi autem, ceu servi, astant et mittuntur atque ministrant. & Τούτων δὲ οὕτως γεγραμμένων, οὐ γενητὸς ἐπ' τούτων ὁ Υἱὸς σημαίνεται, ὦ Αρειανοί, ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλος μὲν τῶν γενητῶν, ἴδιος δὲ τοῦ Πατρὸς, ἐν τοῖς κόλποις ὢν αὐτοῦ. Καὶ γὰρ καὶ τὸ γεγραμμένον εν ταῦθαι γενόμενος ο οὐ γενητὸν σημαίνει τὸν Υἱόν, ὥσπερ ὑμεῖς νομίζετε. Εἰ μὲν γὰρ ἁπλῶς εἰρήκει, γενόμενος, καὶ ἐσιώπησεν, ἦν πρόφασις τοῖς 'Αρεια νοῖς. Ἐπεὶ δὲ Υἱὸν προείρηκε, δι' ὅλης τῆς περικο τῆς ἀποδείξας αὐτὸν ἄλλον εἶναι τῶν γενητῶν, οὐδὲ τὸ γενόμενος ἀπολελυμένως ἔθηκεν, ἀλλὰ τὸ κρείτ των συνήψε τῷ γενόμενος. Αδιάφορον γὰρ ἡγήσατο τὴν λέξιν· εἰδὼς ὡς ἐπὶ ὁμολογουμένως γνησίου Υἱοῦ ὁ λέγων τὸ γενόμενος, ἴσον τῷ γεγενῆσθαι ότι ἔστι κρείττων λέγει· τὸ μὲν γὰρ γενητὸν οὐ διαφέρει, κἂν λέγῃ τις· Γέγονεν ἢ πεποίηται. Τὰ δὲ γενητά, δημιουργήματα όντα, ἀδύνατον λέγεσθαι γεννητά εἰ μὴ ἄρα μετὰ ταῦτα μετασχόντα τοῦ γεννητού Υιού. γεγεννῆσθαι καὶ αὐτὰ λέγονται· οὗ εί γε διὰ τὴν ἰδίαν φύσιν, ἀλλὰ διὰ τὴν μετουσίαν τοῦ Υἱοῦ ἐν τῷ Πατρί. Καὶ τοῦτο πάλιν οἶδεν ἡ θεία Γραφή, ἐπὶ μὲν τῶν γενητῶν λέγουσα·. Πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο,ο καὶ, ο Πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησεν.· Ἐπὶ δὲ τῶν υἱῶν τῶν γεννητῶν, «Εγένοντο τῷ Ἰακώβ υἱοὶ ἑπτὰ καὶ θυγατέρες τρεῖς· ν και, ο Αβραὰμ δὲ ἦν ἑκατὸν ἐτῶν ὅτε ἐγένετο αὐτῷ Ἰσαὰκ ὁ υἱὸς αὐτοῦ. ὁ Οὐκοῦν εἰ τῶν μὲν γενητῶν ἄλλος ἐστὶ, τῆς δὲ τοῦ Πατρὸς οὐ σίας μόνος ίδιον γέννημα ὁ Υἱός, μεματαίωται τοῖς Αρειανοῖς ἡ περὶ τοῦ γενόμενος πρόφασις. Κἂν γὰρ ἐν τούτοις αἰσχυνθέντες βιάζονται πάλιν λέγειν, συγκ κριτικῶς εἰρῆσθαι τὰ ῥητὰ, καὶ διὰ τοῦτο εἶναι τὰ συγκρινόμενα ομογενῆ, ὥστε τὸν Υἱὸν τῆς τῶν ἀγο γέλων εἶναι φύσεως, αἰσχυνθήσονται μὲν προηγουμε νως ὡς τὰ Οὐαλεντίνου καὶ Καρποκράτους φθεγγό μενοι· ὧν ὁ μὲν τοὺς ἀγγέλους ὁμογενείς είρηκε τῷ Χριστῷ, ὁ δὲ, ἀγγέλους τοῦ κόσμου δημιουργούς εἶναι φησιν· παρ' αὐτῶν γὰρ ἴσως μαθόντες καὶ οὗ τοι, συγκρίνουσι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον τοῖς ἀγγέλοις· ἀλλ' ἐντραπήσονται τοιαῦτα φανταζόμενοι, παρὰ μὲν τοῦ Ὑμνῳδοῦ λέγοντος. Τις όμοιωθήσεται τῷ Κυρίῳ ἐν υἱοῖς Θεοῦ, καὶ τὶς ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς, Κύριε;» 'Ακούσονται δὲ ὅμως, ἐὰν ἄρα μάθωσιν, ὡς ἐν μὲν τοῖς ὁμογενέσιν όμολογουμένως φιλεῖ τὸ τῆς συγκρί σεως γίνεσθαι, καὶ οὐκ ἐν τοῖς ἑτερογενέσιν. Quæ cum ita scripta sint, nequaquam ex his denotatur factus Filius, o Ariani, sed diversus potius a rebus factis, Patris proprius, et in hujus sinu residens. Nam et quod hic scribitur e factus, non factum significat Filium, uti vos existimatis. Nam si simpliciter dixisset, factus, et mox siluisset, ansam hinc haberetis, Ariani. Sed quoniam antea Filium dixit, tota periodo demonstrans eum a rebus factis diversum; ne vocabulum quidem, factus, absolute posuit; sed vocabulum, melior, copulavit cum, factus. Indifferentem enim judicavit dictionem; probe sciens, eum qui de genuino indubitanter Filio dicit, factus, quod perinde est ac genitus, meliorem eum esse affirmare. Nam factum nihil differt, sive quis dicat factum aut effectum. Sed factæ cum sint res creatæ, dici non possunt genitæ: nisi forte si participent cum genito Filio, dicuntur et ipsæ genitæ, non propter propriam naturam, sed propter participationem cum Filio in Patre. Atque hoc item divina novit Scriptura, de rebus quidem factis dicens: Omnia per ipsum facta sunt;» item: «Omnia in sapientia fecit ". › De genitis autem Aliis Et facti sunt Jobo filii septem et filiæ tres * • item: • Abrahamus autem cum centum esset annorum, factus est ei Isaacus filius ejus". › Si ergo a factis quidem rebus diversus est Filius, Patris autem genitura ipse solus, vanus est Arianorum ex vocabulo, facius, praetextus. Quod si in bis impudenter agentes vim facient, dicendo hæc comparativo modo vocabula eſſerri, ideoque hæc quæ comparantur esse homogenea, ita ut Filius de natura angelorum sit, hanc præcipuam infamiam contrahent quod Valentini et Carpocratis eloquantur dogmata; quorum alter angelos homogeneos Christo dixit; alter autem angelos mundi creatores affirmavit. Namque ab his fortasse Ariani edocti, Verbum Dei comparant angelis. Sed enim qui hæc imaginantur, ab Hymnico confundentur dicente: Quis assimilabitur Domino ex filiis Dei? et quis similis tibi inter deos, Domine ®?, Au-D dient simul, si quidem discere volent, comparationem inter omnino homogenea fieri solere, non autem inter heterogenea. Nemo 'itaque Deum cum homine comparat; neque rursus hominem cum brutis, neque ligna cum lapidibus, propter naturæ dissimilitudinem. Sed Deus quidem incomparabilis res est, homo autem cum homine comparatur, lignum cum ligno, et cum lapide lapis. Nec quisquam usurpabit in his 87 Jol) 1, 2. Οὐδεὶς γοῦν Θεὸν συγκρίνει πρὸς ἄνθρωπον, οὐδε πάλιν ἄνθρωπον πρὸς τὰ ἄλογα, οὐδὲ ξύλα πρὸς λί θους διὰ τὸ ἀνόμοιον τῆς φύσεως. ᾿Αλλὰ Θεὸς μὲν, ἀσύγκριτόν ἐστι πράγμα, ἄνθρωπος δὲ πρὸς ἄνθρω που συγκρίνεται, καὶ ξύλον πρὸς ξύλον, καὶ λίθος πρὸς λίθον. Καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι ἐπὶ τούτων τὸ κρείτ ns Gen. xxi, 5. ** Psal. lxxxvii, 7; lxxxv, 5. * Joan. 1, 3. of Psal. ciis, 24. In utroque codice Paris. ct Mediol. (si recte lectum fuit) Jacob; sed sine dubio scribendam 3 Τού.

Πατρὸς ἐν δεξιᾷ κάθηται· τὰ δὲ, ὡς δοῦλα παρέστηκε καὶ ἀποστέλλεται καὶ λειτουργεί. Filii et creatorum angelorum, nisi quod hic quidem & Υιός· τὰ δὲ, δοῦλα· καὶ ὁ μὲν, ὡς Υἱός, μετὰ τοῦ est Filius, illi servi: et quod hic, utpote Filius, ad dexteram Patris sedet, illi autem, ceu servi, astant et mittuntur atque ministrant. & Τούτων δὲ οὕτως γεγραμμένων, οὐ γενητὸς ἐπ' τούτων ὁ Υἱὸς σημαίνεται, ὦ Αρειανοί, ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλος μὲν τῶν γενητῶν, ἴδιος δὲ τοῦ Πατρὸς, ἐν τοῖς κόλποις ὢν αὐτοῦ. Καὶ γὰρ καὶ τὸ γεγραμμένον εν ταῦθαι γενόμενος ο οὐ γενητὸν σημαίνει τὸν Υἱόν, ὥσπερ ὑμεῖς νομίζετε. Εἰ μὲν γὰρ ἁπλῶς εἰρήκει, γενόμενος, καὶ ἐσιώπησεν, ἦν πρόφασις τοῖς 'Αρεια νοῖς. Ἐπεὶ δὲ Υἱὸν προείρηκε, δι' ὅλης τῆς περικο τῆς ἀποδείξας αὐτὸν ἄλλον εἶναι τῶν γενητῶν, οὐδὲ τὸ γενόμενος ἀπολελυμένως ἔθηκεν, ἀλλὰ τὸ κρείτ των συνήψε τῷ γενόμενος. Αδιάφορον γὰρ ἡγήσατο τὴν λέξιν· εἰδὼς ὡς ἐπὶ ὁμολογουμένως γνησίου Υἱοῦ ὁ λέγων τὸ γενόμενος, ἴσον τῷ γεγενῆσθαι ότι ἔστι κρείττων λέγει· τὸ μὲν γὰρ γενητὸν οὐ διαφέρει, κἂν λέγῃ τις· Γέγονεν ἢ πεποίηται. Τὰ δὲ γενητά, δημιουργήματα όντα, ἀδύνατον λέγεσθαι γεννητά εἰ μὴ ἄρα μετὰ ταῦτα μετασχόντα τοῦ γεννητού Υιού. γεγεννῆσθαι καὶ αὐτὰ λέγονται· οὗ εί γε διὰ τὴν ἰδίαν φύσιν, ἀλλὰ διὰ τὴν μετουσίαν τοῦ Υἱοῦ ἐν τῷ Πατρί. Καὶ τοῦτο πάλιν οἶδεν ἡ θεία Γραφή, ἐπὶ μὲν τῶν γενητῶν λέγουσα·. Πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο,ο καὶ, ο Πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησεν.· Ἐπὶ δὲ τῶν υἱῶν τῶν γεννητῶν, «Εγένοντο τῷ Ἰακώβ υἱοὶ ἑπτὰ καὶ θυγατέρες τρεῖς· ν και, ο Αβραὰμ δὲ ἦν ἑκατὸν ἐτῶν ὅτε ἐγένετο αὐτῷ Ἰσαὰκ ὁ υἱὸς αὐτοῦ. ὁ Οὐκοῦν εἰ τῶν μὲν γενητῶν ἄλλος ἐστὶ, τῆς δὲ τοῦ Πατρὸς οὐ σίας μόνος ίδιον γέννημα ὁ Υἱός, μεματαίωται τοῖς Αρειανοῖς ἡ περὶ τοῦ γενόμενος πρόφασις. Κἂν γὰρ ἐν τούτοις αἰσχυνθέντες βιάζονται πάλιν λέγειν, συγκ κριτικῶς εἰρῆσθαι τὰ ῥητὰ, καὶ διὰ τοῦτο εἶναι τὰ συγκρινόμενα ομογενῆ, ὥστε τὸν Υἱὸν τῆς τῶν ἀγο γέλων εἶναι φύσεως, αἰσχυνθήσονται μὲν προηγουμε νως ὡς τὰ Οὐαλεντίνου καὶ Καρποκράτους φθεγγό μενοι· ὧν ὁ μὲν τοὺς ἀγγέλους ὁμογενείς είρηκε τῷ Χριστῷ, ὁ δὲ, ἀγγέλους τοῦ κόσμου δημιουργούς εἶναι φησιν· παρ' αὐτῶν γὰρ ἴσως μαθόντες καὶ οὗ τοι, συγκρίνουσι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον τοῖς ἀγγέλοις· ἀλλ' ἐντραπήσονται τοιαῦτα φανταζόμενοι, παρὰ μὲν τοῦ Ὑμνῳδοῦ λέγοντος. Τις όμοιωθήσεται τῷ Κυρίῳ ἐν υἱοῖς Θεοῦ, καὶ τὶς ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς, Κύριε;» 'Ακούσονται δὲ ὅμως, ἐὰν ἄρα μάθωσιν, ὡς ἐν μὲν τοῖς ὁμογενέσιν όμολογουμένως φιλεῖ τὸ τῆς συγκρί σεως γίνεσθαι, καὶ οὐκ ἐν τοῖς ἑτερογενέσιν. Quæ cum ita scripta sint, nequaquam ex his denotatur factus Filius, o Ariani, sed diversus potius a rebus factis, Patris proprius, et in hujus sinu residens. Nam et quod hic scribitur e factus, non factum significat Filium, uti vos existimatis. Nam si simpliciter dixisset, factus, et mox siluisset, ansam hinc haberetis, Ariani. Sed quoniam antea Filium dixit, tota periodo demonstrans eum a rebus factis diversum; ne vocabulum quidem, factus, absolute posuit; sed vocabulum, melior, copulavit cum, factus. Indifferentem enim judicavit dictionem; probe sciens, eum qui de genuino indubitanter Filio dicit, factus, quod perinde est ac genitus, meliorem eum esse affirmare. Nam factum nihil differt, sive quis dicat factum aut effectum. Sed factæ cum sint res creatæ, dici non possunt genitæ: nisi forte si participent cum genito Filio, dicuntur et ipsæ genitæ, non propter propriam naturam, sed propter participationem cum Filio in Patre. Atque hoc item divina novit Scriptura, de rebus quidem factis dicens: Omnia per ipsum facta sunt;» item: «Omnia in sapientia fecit ". › De genitis autem Aliis Et facti sunt Jobo filii septem et filiæ tres * • item: • Abrahamus autem cum centum esset annorum, factus est ei Isaacus filius ejus". › Si ergo a factis quidem rebus diversus est Filius, Patris autem genitura ipse solus, vanus est Arianorum ex vocabulo, facius, praetextus. Quod si in bis impudenter agentes vim facient, dicendo hæc comparativo modo vocabula eſſerri, ideoque hæc quæ comparantur esse homogenea, ita ut Filius de natura angelorum sit, hanc præcipuam infamiam contrahent quod Valentini et Carpocratis eloquantur dogmata; quorum alter angelos homogeneos Christo dixit; alter autem angelos mundi creatores affirmavit. Namque ab his fortasse Ariani edocti, Verbum Dei comparant angelis. Sed enim qui hæc imaginantur, ab Hymnico confundentur dicente: Quis assimilabitur Domino ex filiis Dei? et quis similis tibi inter deos, Domine ®?, Au-D dient simul, si quidem discere volent, comparationem inter omnino homogenea fieri solere, non autem inter heterogenea. Nemo 'itaque Deum cum homine comparat; neque rursus hominem cum brutis, neque ligna cum lapidibus, propter naturæ dissimilitudinem. Sed Deus quidem incomparabilis res est, homo autem cum homine comparatur, lignum cum ligno, et cum lapide lapis. Nec quisquam usurpabit in his 87 Jol) 1, 2. Οὐδεὶς γοῦν Θεὸν συγκρίνει πρὸς ἄνθρωπον, οὐδε πάλιν ἄνθρωπον πρὸς τὰ ἄλογα, οὐδὲ ξύλα πρὸς λί θους διὰ τὸ ἀνόμοιον τῆς φύσεως. ᾿Αλλὰ Θεὸς μὲν, ἀσύγκριτόν ἐστι πράγμα, ἄνθρωπος δὲ πρὸς ἄνθρω που συγκρίνεται, καὶ ξύλον πρὸς ξύλον, καὶ λίθος πρὸς λίθον. Καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι ἐπὶ τούτων τὸ κρείτ ns Gen. xxi, 5. ** Psal. lxxxvii, 7; lxxxv, 5. * Joan. 1, 3. of Psal. ciis, 24. In utroque codice Paris. ct Mediol. (si recte lectum fuit) Jacob; sed sine dubio scribendam 3 Τού.

Πατρὸς ἐν δεξιᾷ κάθηται· τὰ δὲ, ὡς δοῦλα παρέστηκε καὶ ἀποστέλλεται καὶ λειτουργεί. Filii et creatorum angelorum, nisi quod hic quidem & Υιός· τὰ δὲ, δοῦλα· καὶ ὁ μὲν, ὡς Υἱός, μετὰ τοῦ est Filius, illi servi: et quod hic, utpote Filius, ad dexteram Patris sedet, illi autem, ceu servi, astant et mittuntur atque ministrant. & Τούτων δὲ οὕτως γεγραμμένων, οὐ γενητὸς ἐπ' τούτων ὁ Υἱὸς σημαίνεται, ὦ Αρειανοί, ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλος μὲν τῶν γενητῶν, ἴδιος δὲ τοῦ Πατρὸς, ἐν τοῖς κόλποις ὢν αὐτοῦ. Καὶ γὰρ καὶ τὸ γεγραμμένον εν ταῦθαι γενόμενος ο οὐ γενητὸν σημαίνει τὸν Υἱόν, ὥσπερ ὑμεῖς νομίζετε. Εἰ μὲν γὰρ ἁπλῶς εἰρήκει, γενόμενος, καὶ ἐσιώπησεν, ἦν πρόφασις τοῖς 'Αρεια νοῖς. Ἐπεὶ δὲ Υἱὸν προείρηκε, δι' ὅλης τῆς περικο τῆς ἀποδείξας αὐτὸν ἄλλον εἶναι τῶν γενητῶν, οὐδὲ τὸ γενόμενος ἀπολελυμένως ἔθηκεν, ἀλλὰ τὸ κρείτ των συνήψε τῷ γενόμενος. Αδιάφορον γὰρ ἡγήσατο τὴν λέξιν· εἰδὼς ὡς ἐπὶ ὁμολογουμένως γνησίου Υἱοῦ ὁ λέγων τὸ γενόμενος, ἴσον τῷ γεγενῆσθαι ότι ἔστι κρείττων λέγει· τὸ μὲν γὰρ γενητὸν οὐ διαφέρει, κἂν λέγῃ τις· Γέγονεν ἢ πεποίηται. Τὰ δὲ γενητά, δημιουργήματα όντα, ἀδύνατον λέγεσθαι γεννητά εἰ μὴ ἄρα μετὰ ταῦτα μετασχόντα τοῦ γεννητού Υιού. γεγεννῆσθαι καὶ αὐτὰ λέγονται· οὗ εί γε διὰ τὴν ἰδίαν φύσιν, ἀλλὰ διὰ τὴν μετουσίαν τοῦ Υἱοῦ ἐν τῷ Πατρί. Καὶ τοῦτο πάλιν οἶδεν ἡ θεία Γραφή, ἐπὶ μὲν τῶν γενητῶν λέγουσα·. Πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο,ο καὶ, ο Πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησεν.· Ἐπὶ δὲ τῶν υἱῶν τῶν γεννητῶν, «Εγένοντο τῷ Ἰακώβ υἱοὶ ἑπτὰ καὶ θυγατέρες τρεῖς· ν και, ο Αβραὰμ δὲ ἦν ἑκατὸν ἐτῶν ὅτε ἐγένετο αὐτῷ Ἰσαὰκ ὁ υἱὸς αὐτοῦ. ὁ Οὐκοῦν εἰ τῶν μὲν γενητῶν ἄλλος ἐστὶ, τῆς δὲ τοῦ Πατρὸς οὐ σίας μόνος ίδιον γέννημα ὁ Υἱός, μεματαίωται τοῖς Αρειανοῖς ἡ περὶ τοῦ γενόμενος πρόφασις. Κἂν γὰρ ἐν τούτοις αἰσχυνθέντες βιάζονται πάλιν λέγειν, συγκ κριτικῶς εἰρῆσθαι τὰ ῥητὰ, καὶ διὰ τοῦτο εἶναι τὰ συγκρινόμενα ομογενῆ, ὥστε τὸν Υἱὸν τῆς τῶν ἀγο γέλων εἶναι φύσεως, αἰσχυνθήσονται μὲν προηγουμε νως ὡς τὰ Οὐαλεντίνου καὶ Καρποκράτους φθεγγό μενοι· ὧν ὁ μὲν τοὺς ἀγγέλους ὁμογενείς είρηκε τῷ Χριστῷ, ὁ δὲ, ἀγγέλους τοῦ κόσμου δημιουργούς εἶναι φησιν· παρ' αὐτῶν γὰρ ἴσως μαθόντες καὶ οὗ τοι, συγκρίνουσι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον τοῖς ἀγγέλοις· ἀλλ' ἐντραπήσονται τοιαῦτα φανταζόμενοι, παρὰ μὲν τοῦ Ὑμνῳδοῦ λέγοντος. Τις όμοιωθήσεται τῷ Κυρίῳ ἐν υἱοῖς Θεοῦ, καὶ τὶς ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς, Κύριε;» 'Ακούσονται δὲ ὅμως, ἐὰν ἄρα μάθωσιν, ὡς ἐν μὲν τοῖς ὁμογενέσιν όμολογουμένως φιλεῖ τὸ τῆς συγκρί σεως γίνεσθαι, καὶ οὐκ ἐν τοῖς ἑτερογενέσιν. Quæ cum ita scripta sint, nequaquam ex his denotatur factus Filius, o Ariani, sed diversus potius a rebus factis, Patris proprius, et in hujus sinu residens. Nam et quod hic scribitur e factus, non factum significat Filium, uti vos existimatis. Nam si simpliciter dixisset, factus, et mox siluisset, ansam hinc haberetis, Ariani. Sed quoniam antea Filium dixit, tota periodo demonstrans eum a rebus factis diversum; ne vocabulum quidem, factus, absolute posuit; sed vocabulum, melior, copulavit cum, factus. Indifferentem enim judicavit dictionem; probe sciens, eum qui de genuino indubitanter Filio dicit, factus, quod perinde est ac genitus, meliorem eum esse affirmare. Nam factum nihil differt, sive quis dicat factum aut effectum. Sed factæ cum sint res creatæ, dici non possunt genitæ: nisi forte si participent cum genito Filio, dicuntur et ipsæ genitæ, non propter propriam naturam, sed propter participationem cum Filio in Patre. Atque hoc item divina novit Scriptura, de rebus quidem factis dicens: Omnia per ipsum facta sunt;» item: «Omnia in sapientia fecit ". › De genitis autem Aliis Et facti sunt Jobo filii septem et filiæ tres * • item: • Abrahamus autem cum centum esset annorum, factus est ei Isaacus filius ejus". › Si ergo a factis quidem rebus diversus est Filius, Patris autem genitura ipse solus, vanus est Arianorum ex vocabulo, facius, praetextus. Quod si in bis impudenter agentes vim facient, dicendo hæc comparativo modo vocabula eſſerri, ideoque hæc quæ comparantur esse homogenea, ita ut Filius de natura angelorum sit, hanc præcipuam infamiam contrahent quod Valentini et Carpocratis eloquantur dogmata; quorum alter angelos homogeneos Christo dixit; alter autem angelos mundi creatores affirmavit. Namque ab his fortasse Ariani edocti, Verbum Dei comparant angelis. Sed enim qui hæc imaginantur, ab Hymnico confundentur dicente: Quis assimilabitur Domino ex filiis Dei? et quis similis tibi inter deos, Domine ®?, Au-D dient simul, si quidem discere volent, comparationem inter omnino homogenea fieri solere, non autem inter heterogenea. Nemo 'itaque Deum cum homine comparat; neque rursus hominem cum brutis, neque ligna cum lapidibus, propter naturæ dissimilitudinem. Sed Deus quidem incomparabilis res est, homo autem cum homine comparatur, lignum cum ligno, et cum lapide lapis. Nec quisquam usurpabit in his 87 Jol) 1, 2. Οὐδεὶς γοῦν Θεὸν συγκρίνει πρὸς ἄνθρωπον, οὐδε πάλιν ἄνθρωπον πρὸς τὰ ἄλογα, οὐδὲ ξύλα πρὸς λί θους διὰ τὸ ἀνόμοιον τῆς φύσεως. ᾿Αλλὰ Θεὸς μὲν, ἀσύγκριτόν ἐστι πράγμα, ἄνθρωπος δὲ πρὸς ἄνθρω που συγκρίνεται, καὶ ξύλον πρὸς ξύλον, καὶ λίθος πρὸς λίθον. Καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι ἐπὶ τούτων τὸ κρείτ ns Gen. xxi, 5. ** Psal. lxxxvii, 7; lxxxv, 5. * Joan. 1, 3. of Psal. ciis, 24. In utroque codice Paris. ct Mediol. (si recte lectum fuit) Jacob; sed sine dubio scribendam 3 Τού.

Πατρὸς ἐν δεξιᾷ κάθηται· τὰ δὲ, ὡς δοῦλα παρέστηκε καὶ ἀποστέλλεται καὶ λειτουργεί. Filii et creatorum angelorum, nisi quod hic quidem & Υιός· τὰ δὲ, δοῦλα· καὶ ὁ μὲν, ὡς Υἱός, μετὰ τοῦ est Filius, illi servi: et quod hic, utpote Filius, ad dexteram Patris sedet, illi autem, ceu servi, astant et mittuntur atque ministrant. & Τούτων δὲ οὕτως γεγραμμένων, οὐ γενητὸς ἐπ' τούτων ὁ Υἱὸς σημαίνεται, ὦ Αρειανοί, ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλος μὲν τῶν γενητῶν, ἴδιος δὲ τοῦ Πατρὸς, ἐν τοῖς κόλποις ὢν αὐτοῦ. Καὶ γὰρ καὶ τὸ γεγραμμένον εν ταῦθαι γενόμενος ο οὐ γενητὸν σημαίνει τὸν Υἱόν, ὥσπερ ὑμεῖς νομίζετε. Εἰ μὲν γὰρ ἁπλῶς εἰρήκει, γενόμενος, καὶ ἐσιώπησεν, ἦν πρόφασις τοῖς 'Αρεια νοῖς. Ἐπεὶ δὲ Υἱὸν προείρηκε, δι' ὅλης τῆς περικο τῆς ἀποδείξας αὐτὸν ἄλλον εἶναι τῶν γενητῶν, οὐδὲ τὸ γενόμενος ἀπολελυμένως ἔθηκεν, ἀλλὰ τὸ κρείτ των συνήψε τῷ γενόμενος. Αδιάφορον γὰρ ἡγήσατο τὴν λέξιν· εἰδὼς ὡς ἐπὶ ὁμολογουμένως γνησίου Υἱοῦ ὁ λέγων τὸ γενόμενος, ἴσον τῷ γεγενῆσθαι ότι ἔστι κρείττων λέγει· τὸ μὲν γὰρ γενητὸν οὐ διαφέρει, κἂν λέγῃ τις· Γέγονεν ἢ πεποίηται. Τὰ δὲ γενητά, δημιουργήματα όντα, ἀδύνατον λέγεσθαι γεννητά εἰ μὴ ἄρα μετὰ ταῦτα μετασχόντα τοῦ γεννητού Υιού. γεγεννῆσθαι καὶ αὐτὰ λέγονται· οὗ εί γε διὰ τὴν ἰδίαν φύσιν, ἀλλὰ διὰ τὴν μετουσίαν τοῦ Υἱοῦ ἐν τῷ Πατρί. Καὶ τοῦτο πάλιν οἶδεν ἡ θεία Γραφή, ἐπὶ μὲν τῶν γενητῶν λέγουσα·. Πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο,ο καὶ, ο Πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησεν.· Ἐπὶ δὲ τῶν υἱῶν τῶν γεννητῶν, «Εγένοντο τῷ Ἰακώβ υἱοὶ ἑπτὰ καὶ θυγατέρες τρεῖς· ν και, ο Αβραὰμ δὲ ἦν ἑκατὸν ἐτῶν ὅτε ἐγένετο αὐτῷ Ἰσαὰκ ὁ υἱὸς αὐτοῦ. ὁ Οὐκοῦν εἰ τῶν μὲν γενητῶν ἄλλος ἐστὶ, τῆς δὲ τοῦ Πατρὸς οὐ σίας μόνος ίδιον γέννημα ὁ Υἱός, μεματαίωται τοῖς Αρειανοῖς ἡ περὶ τοῦ γενόμενος πρόφασις. Κἂν γὰρ ἐν τούτοις αἰσχυνθέντες βιάζονται πάλιν λέγειν, συγκ κριτικῶς εἰρῆσθαι τὰ ῥητὰ, καὶ διὰ τοῦτο εἶναι τὰ συγκρινόμενα ομογενῆ, ὥστε τὸν Υἱὸν τῆς τῶν ἀγο γέλων εἶναι φύσεως, αἰσχυνθήσονται μὲν προηγουμε νως ὡς τὰ Οὐαλεντίνου καὶ Καρποκράτους φθεγγό μενοι· ὧν ὁ μὲν τοὺς ἀγγέλους ὁμογενείς είρηκε τῷ Χριστῷ, ὁ δὲ, ἀγγέλους τοῦ κόσμου δημιουργούς εἶναι φησιν· παρ' αὐτῶν γὰρ ἴσως μαθόντες καὶ οὗ τοι, συγκρίνουσι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον τοῖς ἀγγέλοις· ἀλλ' ἐντραπήσονται τοιαῦτα φανταζόμενοι, παρὰ μὲν τοῦ Ὑμνῳδοῦ λέγοντος. Τις όμοιωθήσεται τῷ Κυρίῳ ἐν υἱοῖς Θεοῦ, καὶ τὶς ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς, Κύριε;» 'Ακούσονται δὲ ὅμως, ἐὰν ἄρα μάθωσιν, ὡς ἐν μὲν τοῖς ὁμογενέσιν όμολογουμένως φιλεῖ τὸ τῆς συγκρί σεως γίνεσθαι, καὶ οὐκ ἐν τοῖς ἑτερογενέσιν. Quæ cum ita scripta sint, nequaquam ex his denotatur factus Filius, o Ariani, sed diversus potius a rebus factis, Patris proprius, et in hujus sinu residens. Nam et quod hic scribitur e factus, non factum significat Filium, uti vos existimatis. Nam si simpliciter dixisset, factus, et mox siluisset, ansam hinc haberetis, Ariani. Sed quoniam antea Filium dixit, tota periodo demonstrans eum a rebus factis diversum; ne vocabulum quidem, factus, absolute posuit; sed vocabulum, melior, copulavit cum, factus. Indifferentem enim judicavit dictionem; probe sciens, eum qui de genuino indubitanter Filio dicit, factus, quod perinde est ac genitus, meliorem eum esse affirmare. Nam factum nihil differt, sive quis dicat factum aut effectum. Sed factæ cum sint res creatæ, dici non possunt genitæ: nisi forte si participent cum genito Filio, dicuntur et ipsæ genitæ, non propter propriam naturam, sed propter participationem cum Filio in Patre. Atque hoc item divina novit Scriptura, de rebus quidem factis dicens: Omnia per ipsum facta sunt;» item: «Omnia in sapientia fecit ". › De genitis autem Aliis Et facti sunt Jobo filii septem et filiæ tres * • item: • Abrahamus autem cum centum esset annorum, factus est ei Isaacus filius ejus". › Si ergo a factis quidem rebus diversus est Filius, Patris autem genitura ipse solus, vanus est Arianorum ex vocabulo, facius, praetextus. Quod si in bis impudenter agentes vim facient, dicendo hæc comparativo modo vocabula eſſerri, ideoque hæc quæ comparantur esse homogenea, ita ut Filius de natura angelorum sit, hanc præcipuam infamiam contrahent quod Valentini et Carpocratis eloquantur dogmata; quorum alter angelos homogeneos Christo dixit; alter autem angelos mundi creatores affirmavit. Namque ab his fortasse Ariani edocti, Verbum Dei comparant angelis. Sed enim qui hæc imaginantur, ab Hymnico confundentur dicente: Quis assimilabitur Domino ex filiis Dei? et quis similis tibi inter deos, Domine ®?, Au-D dient simul, si quidem discere volent, comparationem inter omnino homogenea fieri solere, non autem inter heterogenea. Nemo 'itaque Deum cum homine comparat; neque rursus hominem cum brutis, neque ligna cum lapidibus, propter naturæ dissimilitudinem. Sed Deus quidem incomparabilis res est, homo autem cum homine comparatur, lignum cum ligno, et cum lapide lapis. Nec quisquam usurpabit in his 87 Jol) 1, 2. Οὐδεὶς γοῦν Θεὸν συγκρίνει πρὸς ἄνθρωπον, οὐδε πάλιν ἄνθρωπον πρὸς τὰ ἄλογα, οὐδὲ ξύλα πρὸς λί θους διὰ τὸ ἀνόμοιον τῆς φύσεως. ᾿Αλλὰ Θεὸς μὲν, ἀσύγκριτόν ἐστι πράγμα, ἄνθρωπος δὲ πρὸς ἄνθρω που συγκρίνεται, καὶ ξύλον πρὸς ξύλον, καὶ λίθος πρὸς λίθον. Καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι ἐπὶ τούτων τὸ κρείτ ns Gen. xxi, 5. ** Psal. lxxxvii, 7; lxxxv, 5. * Joan. 1, 3. of Psal. ciis, 24. In utroque codice Paris. ct Mediol. (si recte lectum fuit) Jacob; sed sine dubio scribendam 3 Τού.

Πατρὸς ἐν δεξιᾷ κάθηται· τὰ δὲ, ὡς δοῦλα παρέστηκε καὶ ἀποστέλλεται καὶ λειτουργεί. Filii et creatorum angelorum, nisi quod hic quidem & Υιός· τὰ δὲ, δοῦλα· καὶ ὁ μὲν, ὡς Υἱός, μετὰ τοῦ est Filius, illi servi: et quod hic, utpote Filius, ad dexteram Patris sedet, illi autem, ceu servi, astant et mittuntur atque ministrant. & Τούτων δὲ οὕτως γεγραμμένων, οὐ γενητὸς ἐπ' τούτων ὁ Υἱὸς σημαίνεται, ὦ Αρειανοί, ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλος μὲν τῶν γενητῶν, ἴδιος δὲ τοῦ Πατρὸς, ἐν τοῖς κόλποις ὢν αὐτοῦ. Καὶ γὰρ καὶ τὸ γεγραμμένον εν ταῦθαι γενόμενος ο οὐ γενητὸν σημαίνει τὸν Υἱόν, ὥσπερ ὑμεῖς νομίζετε. Εἰ μὲν γὰρ ἁπλῶς εἰρήκει, γενόμενος, καὶ ἐσιώπησεν, ἦν πρόφασις τοῖς 'Αρεια νοῖς. Ἐπεὶ δὲ Υἱὸν προείρηκε, δι' ὅλης τῆς περικο τῆς ἀποδείξας αὐτὸν ἄλλον εἶναι τῶν γενητῶν, οὐδὲ τὸ γενόμενος ἀπολελυμένως ἔθηκεν, ἀλλὰ τὸ κρείτ των συνήψε τῷ γενόμενος. Αδιάφορον γὰρ ἡγήσατο τὴν λέξιν· εἰδὼς ὡς ἐπὶ ὁμολογουμένως γνησίου Υἱοῦ ὁ λέγων τὸ γενόμενος, ἴσον τῷ γεγενῆσθαι ότι ἔστι κρείττων λέγει· τὸ μὲν γὰρ γενητὸν οὐ διαφέρει, κἂν λέγῃ τις· Γέγονεν ἢ πεποίηται. Τὰ δὲ γενητά, δημιουργήματα όντα, ἀδύνατον λέγεσθαι γεννητά εἰ μὴ ἄρα μετὰ ταῦτα μετασχόντα τοῦ γεννητού Υιού. γεγεννῆσθαι καὶ αὐτὰ λέγονται· οὗ εί γε διὰ τὴν ἰδίαν φύσιν, ἀλλὰ διὰ τὴν μετουσίαν τοῦ Υἱοῦ ἐν τῷ Πατρί. Καὶ τοῦτο πάλιν οἶδεν ἡ θεία Γραφή, ἐπὶ μὲν τῶν γενητῶν λέγουσα·. Πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο,ο καὶ, ο Πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησεν.· Ἐπὶ δὲ τῶν υἱῶν τῶν γεννητῶν, «Εγένοντο τῷ Ἰακώβ υἱοὶ ἑπτὰ καὶ θυγατέρες τρεῖς· ν και, ο Αβραὰμ δὲ ἦν ἑκατὸν ἐτῶν ὅτε ἐγένετο αὐτῷ Ἰσαὰκ ὁ υἱὸς αὐτοῦ. ὁ Οὐκοῦν εἰ τῶν μὲν γενητῶν ἄλλος ἐστὶ, τῆς δὲ τοῦ Πατρὸς οὐ σίας μόνος ίδιον γέννημα ὁ Υἱός, μεματαίωται τοῖς Αρειανοῖς ἡ περὶ τοῦ γενόμενος πρόφασις. Κἂν γὰρ ἐν τούτοις αἰσχυνθέντες βιάζονται πάλιν λέγειν, συγκ κριτικῶς εἰρῆσθαι τὰ ῥητὰ, καὶ διὰ τοῦτο εἶναι τὰ συγκρινόμενα ομογενῆ, ὥστε τὸν Υἱὸν τῆς τῶν ἀγο γέλων εἶναι φύσεως, αἰσχυνθήσονται μὲν προηγουμε νως ὡς τὰ Οὐαλεντίνου καὶ Καρποκράτους φθεγγό μενοι· ὧν ὁ μὲν τοὺς ἀγγέλους ὁμογενείς είρηκε τῷ Χριστῷ, ὁ δὲ, ἀγγέλους τοῦ κόσμου δημιουργούς εἶναι φησιν· παρ' αὐτῶν γὰρ ἴσως μαθόντες καὶ οὗ τοι, συγκρίνουσι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον τοῖς ἀγγέλοις· ἀλλ' ἐντραπήσονται τοιαῦτα φανταζόμενοι, παρὰ μὲν τοῦ Ὑμνῳδοῦ λέγοντος. Τις όμοιωθήσεται τῷ Κυρίῳ ἐν υἱοῖς Θεοῦ, καὶ τὶς ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς, Κύριε;» 'Ακούσονται δὲ ὅμως, ἐὰν ἄρα μάθωσιν, ὡς ἐν μὲν τοῖς ὁμογενέσιν όμολογουμένως φιλεῖ τὸ τῆς συγκρί σεως γίνεσθαι, καὶ οὐκ ἐν τοῖς ἑτερογενέσιν. Quæ cum ita scripta sint, nequaquam ex his denotatur factus Filius, o Ariani, sed diversus potius a rebus factis, Patris proprius, et in hujus sinu residens. Nam et quod hic scribitur e factus, non factum significat Filium, uti vos existimatis. Nam si simpliciter dixisset, factus, et mox siluisset, ansam hinc haberetis, Ariani. Sed quoniam antea Filium dixit, tota periodo demonstrans eum a rebus factis diversum; ne vocabulum quidem, factus, absolute posuit; sed vocabulum, melior, copulavit cum, factus. Indifferentem enim judicavit dictionem; probe sciens, eum qui de genuino indubitanter Filio dicit, factus, quod perinde est ac genitus, meliorem eum esse affirmare. Nam factum nihil differt, sive quis dicat factum aut effectum. Sed factæ cum sint res creatæ, dici non possunt genitæ: nisi forte si participent cum genito Filio, dicuntur et ipsæ genitæ, non propter propriam naturam, sed propter participationem cum Filio in Patre. Atque hoc item divina novit Scriptura, de rebus quidem factis dicens: Omnia per ipsum facta sunt;» item: «Omnia in sapientia fecit ". › De genitis autem Aliis Et facti sunt Jobo filii septem et filiæ tres * • item: • Abrahamus autem cum centum esset annorum, factus est ei Isaacus filius ejus". › Si ergo a factis quidem rebus diversus est Filius, Patris autem genitura ipse solus, vanus est Arianorum ex vocabulo, facius, praetextus. Quod si in bis impudenter agentes vim facient, dicendo hæc comparativo modo vocabula eſſerri, ideoque hæc quæ comparantur esse homogenea, ita ut Filius de natura angelorum sit, hanc præcipuam infamiam contrahent quod Valentini et Carpocratis eloquantur dogmata; quorum alter angelos homogeneos Christo dixit; alter autem angelos mundi creatores affirmavit. Namque ab his fortasse Ariani edocti, Verbum Dei comparant angelis. Sed enim qui hæc imaginantur, ab Hymnico confundentur dicente: Quis assimilabitur Domino ex filiis Dei? et quis similis tibi inter deos, Domine ®?, Au-D dient simul, si quidem discere volent, comparationem inter omnino homogenea fieri solere, non autem inter heterogenea. Nemo 'itaque Deum cum homine comparat; neque rursus hominem cum brutis, neque ligna cum lapidibus, propter naturæ dissimilitudinem. Sed Deus quidem incomparabilis res est, homo autem cum homine comparatur, lignum cum ligno, et cum lapide lapis. Nec quisquam usurpabit in his 87 Jol) 1, 2. Οὐδεὶς γοῦν Θεὸν συγκρίνει πρὸς ἄνθρωπον, οὐδε πάλιν ἄνθρωπον πρὸς τὰ ἄλογα, οὐδὲ ξύλα πρὸς λί θους διὰ τὸ ἀνόμοιον τῆς φύσεως. ᾿Αλλὰ Θεὸς μὲν, ἀσύγκριτόν ἐστι πράγμα, ἄνθρωπος δὲ πρὸς ἄνθρω που συγκρίνεται, καὶ ξύλον πρὸς ξύλον, καὶ λίθος πρὸς λίθον. Καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι ἐπὶ τούτων τὸ κρείτ ns Gen. xxi, 5. ** Psal. lxxxvii, 7; lxxxv, 5. * Joan. 1, 3. of Psal. ciis, 24. In utroque codice Paris. ct Mediol. (si recte lectum fuit) Jacob; sed sine dubio scribendam 3 Τού.

Πατρὸς ἐν δεξιᾷ κάθηται· τὰ δὲ, ὡς δοῦλα παρέστηκε καὶ ἀποστέλλεται καὶ λειτουργεί. Filii et creatorum angelorum, nisi quod hic quidem & Υιός· τὰ δὲ, δοῦλα· καὶ ὁ μὲν, ὡς Υἱός, μετὰ τοῦ est Filius, illi servi: et quod hic, utpote Filius, ad dexteram Patris sedet, illi autem, ceu servi, astant et mittuntur atque ministrant. & Τούτων δὲ οὕτως γεγραμμένων, οὐ γενητὸς ἐπ' τούτων ὁ Υἱὸς σημαίνεται, ὦ Αρειανοί, ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλος μὲν τῶν γενητῶν, ἴδιος δὲ τοῦ Πατρὸς, ἐν τοῖς κόλποις ὢν αὐτοῦ. Καὶ γὰρ καὶ τὸ γεγραμμένον εν ταῦθαι γενόμενος ο οὐ γενητὸν σημαίνει τὸν Υἱόν, ὥσπερ ὑμεῖς νομίζετε. Εἰ μὲν γὰρ ἁπλῶς εἰρήκει, γενόμενος, καὶ ἐσιώπησεν, ἦν πρόφασις τοῖς 'Αρεια νοῖς. Ἐπεὶ δὲ Υἱὸν προείρηκε, δι' ὅλης τῆς περικο τῆς ἀποδείξας αὐτὸν ἄλλον εἶναι τῶν γενητῶν, οὐδὲ τὸ γενόμενος ἀπολελυμένως ἔθηκεν, ἀλλὰ τὸ κρείτ των συνήψε τῷ γενόμενος. Αδιάφορον γὰρ ἡγήσατο τὴν λέξιν· εἰδὼς ὡς ἐπὶ ὁμολογουμένως γνησίου Υἱοῦ ὁ λέγων τὸ γενόμενος, ἴσον τῷ γεγενῆσθαι ότι ἔστι κρείττων λέγει· τὸ μὲν γὰρ γενητὸν οὐ διαφέρει, κἂν λέγῃ τις· Γέγονεν ἢ πεποίηται. Τὰ δὲ γενητά, δημιουργήματα όντα, ἀδύνατον λέγεσθαι γεννητά εἰ μὴ ἄρα μετὰ ταῦτα μετασχόντα τοῦ γεννητού Υιού. γεγεννῆσθαι καὶ αὐτὰ λέγονται· οὗ εί γε διὰ τὴν ἰδίαν φύσιν, ἀλλὰ διὰ τὴν μετουσίαν τοῦ Υἱοῦ ἐν τῷ Πατρί. Καὶ τοῦτο πάλιν οἶδεν ἡ θεία Γραφή, ἐπὶ μὲν τῶν γενητῶν λέγουσα·. Πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο,ο καὶ, ο Πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησεν.· Ἐπὶ δὲ τῶν υἱῶν τῶν γεννητῶν, «Εγένοντο τῷ Ἰακώβ υἱοὶ ἑπτὰ καὶ θυγατέρες τρεῖς· ν και, ο Αβραὰμ δὲ ἦν ἑκατὸν ἐτῶν ὅτε ἐγένετο αὐτῷ Ἰσαὰκ ὁ υἱὸς αὐτοῦ. ὁ Οὐκοῦν εἰ τῶν μὲν γενητῶν ἄλλος ἐστὶ, τῆς δὲ τοῦ Πατρὸς οὐ σίας μόνος ίδιον γέννημα ὁ Υἱός, μεματαίωται τοῖς Αρειανοῖς ἡ περὶ τοῦ γενόμενος πρόφασις. Κἂν γὰρ ἐν τούτοις αἰσχυνθέντες βιάζονται πάλιν λέγειν, συγκ κριτικῶς εἰρῆσθαι τὰ ῥητὰ, καὶ διὰ τοῦτο εἶναι τὰ συγκρινόμενα ομογενῆ, ὥστε τὸν Υἱὸν τῆς τῶν ἀγο γέλων εἶναι φύσεως, αἰσχυνθήσονται μὲν προηγουμε νως ὡς τὰ Οὐαλεντίνου καὶ Καρποκράτους φθεγγό μενοι· ὧν ὁ μὲν τοὺς ἀγγέλους ὁμογενείς είρηκε τῷ Χριστῷ, ὁ δὲ, ἀγγέλους τοῦ κόσμου δημιουργούς εἶναι φησιν· παρ' αὐτῶν γὰρ ἴσως μαθόντες καὶ οὗ τοι, συγκρίνουσι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον τοῖς ἀγγέλοις· ἀλλ' ἐντραπήσονται τοιαῦτα φανταζόμενοι, παρὰ μὲν τοῦ Ὑμνῳδοῦ λέγοντος. Τις όμοιωθήσεται τῷ Κυρίῳ ἐν υἱοῖς Θεοῦ, καὶ τὶς ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς, Κύριε;» 'Ακούσονται δὲ ὅμως, ἐὰν ἄρα μάθωσιν, ὡς ἐν μὲν τοῖς ὁμογενέσιν όμολογουμένως φιλεῖ τὸ τῆς συγκρί σεως γίνεσθαι, καὶ οὐκ ἐν τοῖς ἑτερογενέσιν. Quæ cum ita scripta sint, nequaquam ex his denotatur factus Filius, o Ariani, sed diversus potius a rebus factis, Patris proprius, et in hujus sinu residens. Nam et quod hic scribitur e factus, non factum significat Filium, uti vos existimatis. Nam si simpliciter dixisset, factus, et mox siluisset, ansam hinc haberetis, Ariani. Sed quoniam antea Filium dixit, tota periodo demonstrans eum a rebus factis diversum; ne vocabulum quidem, factus, absolute posuit; sed vocabulum, melior, copulavit cum, factus. Indifferentem enim judicavit dictionem; probe sciens, eum qui de genuino indubitanter Filio dicit, factus, quod perinde est ac genitus, meliorem eum esse affirmare. Nam factum nihil differt, sive quis dicat factum aut effectum. Sed factæ cum sint res creatæ, dici non possunt genitæ: nisi forte si participent cum genito Filio, dicuntur et ipsæ genitæ, non propter propriam naturam, sed propter participationem cum Filio in Patre. Atque hoc item divina novit Scriptura, de rebus quidem factis dicens: Omnia per ipsum facta sunt;» item: «Omnia in sapientia fecit ". › De genitis autem Aliis Et facti sunt Jobo filii septem et filiæ tres * • item: • Abrahamus autem cum centum esset annorum, factus est ei Isaacus filius ejus". › Si ergo a factis quidem rebus diversus est Filius, Patris autem genitura ipse solus, vanus est Arianorum ex vocabulo, facius, praetextus. Quod si in bis impudenter agentes vim facient, dicendo hæc comparativo modo vocabula eſſerri, ideoque hæc quæ comparantur esse homogenea, ita ut Filius de natura angelorum sit, hanc præcipuam infamiam contrahent quod Valentini et Carpocratis eloquantur dogmata; quorum alter angelos homogeneos Christo dixit; alter autem angelos mundi creatores affirmavit. Namque ab his fortasse Ariani edocti, Verbum Dei comparant angelis. Sed enim qui hæc imaginantur, ab Hymnico confundentur dicente: Quis assimilabitur Domino ex filiis Dei? et quis similis tibi inter deos, Domine ®?, Au-D dient simul, si quidem discere volent, comparationem inter omnino homogenea fieri solere, non autem inter heterogenea. Nemo 'itaque Deum cum homine comparat; neque rursus hominem cum brutis, neque ligna cum lapidibus, propter naturæ dissimilitudinem. Sed Deus quidem incomparabilis res est, homo autem cum homine comparatur, lignum cum ligno, et cum lapide lapis. Nec quisquam usurpabit in his 87 Jol) 1, 2. Οὐδεὶς γοῦν Θεὸν συγκρίνει πρὸς ἄνθρωπον, οὐδε πάλιν ἄνθρωπον πρὸς τὰ ἄλογα, οὐδὲ ξύλα πρὸς λί θους διὰ τὸ ἀνόμοιον τῆς φύσεως. ᾿Αλλὰ Θεὸς μὲν, ἀσύγκριτόν ἐστι πράγμα, ἄνθρωπος δὲ πρὸς ἄνθρω που συγκρίνεται, καὶ ξύλον πρὸς ξύλον, καὶ λίθος πρὸς λίθον. Καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι ἐπὶ τούτων τὸ κρείτ ns Gen. xxi, 5. ** Psal. lxxxvii, 7; lxxxv, 5. * Joan. 1, 3. of Psal. ciis, 24. In utroque codice Paris. ct Mediol. (si recte lectum fuit) Jacob; sed sine dubio scribendam 3 Τού.

Πατρὸς ἐν δεξιᾷ κάθηται· τὰ δὲ, ὡς δοῦλα παρέστηκε καὶ ἀποστέλλεται καὶ λειτουργεί. Filii et creatorum angelorum, nisi quod hic quidem & Υιός· τὰ δὲ, δοῦλα· καὶ ὁ μὲν, ὡς Υἱός, μετὰ τοῦ est Filius, illi servi: et quod hic, utpote Filius, ad dexteram Patris sedet, illi autem, ceu servi, astant et mittuntur atque ministrant. & Τούτων δὲ οὕτως γεγραμμένων, οὐ γενητὸς ἐπ' τούτων ὁ Υἱὸς σημαίνεται, ὦ Αρειανοί, ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλος μὲν τῶν γενητῶν, ἴδιος δὲ τοῦ Πατρὸς, ἐν τοῖς κόλποις ὢν αὐτοῦ. Καὶ γὰρ καὶ τὸ γεγραμμένον εν ταῦθαι γενόμενος ο οὐ γενητὸν σημαίνει τὸν Υἱόν, ὥσπερ ὑμεῖς νομίζετε. Εἰ μὲν γὰρ ἁπλῶς εἰρήκει, γενόμενος, καὶ ἐσιώπησεν, ἦν πρόφασις τοῖς 'Αρεια νοῖς. Ἐπεὶ δὲ Υἱὸν προείρηκε, δι' ὅλης τῆς περικο τῆς ἀποδείξας αὐτὸν ἄλλον εἶναι τῶν γενητῶν, οὐδὲ τὸ γενόμενος ἀπολελυμένως ἔθηκεν, ἀλλὰ τὸ κρείτ των συνήψε τῷ γενόμενος. Αδιάφορον γὰρ ἡγήσατο τὴν λέξιν· εἰδὼς ὡς ἐπὶ ὁμολογουμένως γνησίου Υἱοῦ ὁ λέγων τὸ γενόμενος, ἴσον τῷ γεγενῆσθαι ότι ἔστι κρείττων λέγει· τὸ μὲν γὰρ γενητὸν οὐ διαφέρει, κἂν λέγῃ τις· Γέγονεν ἢ πεποίηται. Τὰ δὲ γενητά, δημιουργήματα όντα, ἀδύνατον λέγεσθαι γεννητά εἰ μὴ ἄρα μετὰ ταῦτα μετασχόντα τοῦ γεννητού Υιού. γεγεννῆσθαι καὶ αὐτὰ λέγονται· οὗ εί γε διὰ τὴν ἰδίαν φύσιν, ἀλλὰ διὰ τὴν μετουσίαν τοῦ Υἱοῦ ἐν τῷ Πατρί. Καὶ τοῦτο πάλιν οἶδεν ἡ θεία Γραφή, ἐπὶ μὲν τῶν γενητῶν λέγουσα·. Πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο,ο καὶ, ο Πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησεν.· Ἐπὶ δὲ τῶν υἱῶν τῶν γεννητῶν, «Εγένοντο τῷ Ἰακώβ υἱοὶ ἑπτὰ καὶ θυγατέρες τρεῖς· ν και, ο Αβραὰμ δὲ ἦν ἑκατὸν ἐτῶν ὅτε ἐγένετο αὐτῷ Ἰσαὰκ ὁ υἱὸς αὐτοῦ. ὁ Οὐκοῦν εἰ τῶν μὲν γενητῶν ἄλλος ἐστὶ, τῆς δὲ τοῦ Πατρὸς οὐ σίας μόνος ίδιον γέννημα ὁ Υἱός, μεματαίωται τοῖς Αρειανοῖς ἡ περὶ τοῦ γενόμενος πρόφασις. Κἂν γὰρ ἐν τούτοις αἰσχυνθέντες βιάζονται πάλιν λέγειν, συγκ κριτικῶς εἰρῆσθαι τὰ ῥητὰ, καὶ διὰ τοῦτο εἶναι τὰ συγκρινόμενα ομογενῆ, ὥστε τὸν Υἱὸν τῆς τῶν ἀγο γέλων εἶναι φύσεως, αἰσχυνθήσονται μὲν προηγουμε νως ὡς τὰ Οὐαλεντίνου καὶ Καρποκράτους φθεγγό μενοι· ὧν ὁ μὲν τοὺς ἀγγέλους ὁμογενείς είρηκε τῷ Χριστῷ, ὁ δὲ, ἀγγέλους τοῦ κόσμου δημιουργούς εἶναι φησιν· παρ' αὐτῶν γὰρ ἴσως μαθόντες καὶ οὗ τοι, συγκρίνουσι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον τοῖς ἀγγέλοις· ἀλλ' ἐντραπήσονται τοιαῦτα φανταζόμενοι, παρὰ μὲν τοῦ Ὑμνῳδοῦ λέγοντος. Τις όμοιωθήσεται τῷ Κυρίῳ ἐν υἱοῖς Θεοῦ, καὶ τὶς ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς, Κύριε;» 'Ακούσονται δὲ ὅμως, ἐὰν ἄρα μάθωσιν, ὡς ἐν μὲν τοῖς ὁμογενέσιν όμολογουμένως φιλεῖ τὸ τῆς συγκρί σεως γίνεσθαι, καὶ οὐκ ἐν τοῖς ἑτερογενέσιν. Quæ cum ita scripta sint, nequaquam ex his denotatur factus Filius, o Ariani, sed diversus potius a rebus factis, Patris proprius, et in hujus sinu residens. Nam et quod hic scribitur e factus, non factum significat Filium, uti vos existimatis. Nam si simpliciter dixisset, factus, et mox siluisset, ansam hinc haberetis, Ariani. Sed quoniam antea Filium dixit, tota periodo demonstrans eum a rebus factis diversum; ne vocabulum quidem, factus, absolute posuit; sed vocabulum, melior, copulavit cum, factus. Indifferentem enim judicavit dictionem; probe sciens, eum qui de genuino indubitanter Filio dicit, factus, quod perinde est ac genitus, meliorem eum esse affirmare. Nam factum nihil differt, sive quis dicat factum aut effectum. Sed factæ cum sint res creatæ, dici non possunt genitæ: nisi forte si participent cum genito Filio, dicuntur et ipsæ genitæ, non propter propriam naturam, sed propter participationem cum Filio in Patre. Atque hoc item divina novit Scriptura, de rebus quidem factis dicens: Omnia per ipsum facta sunt;» item: «Omnia in sapientia fecit ". › De genitis autem Aliis Et facti sunt Jobo filii septem et filiæ tres * • item: • Abrahamus autem cum centum esset annorum, factus est ei Isaacus filius ejus". › Si ergo a factis quidem rebus diversus est Filius, Patris autem genitura ipse solus, vanus est Arianorum ex vocabulo, facius, praetextus. Quod si in bis impudenter agentes vim facient, dicendo hæc comparativo modo vocabula eſſerri, ideoque hæc quæ comparantur esse homogenea, ita ut Filius de natura angelorum sit, hanc præcipuam infamiam contrahent quod Valentini et Carpocratis eloquantur dogmata; quorum alter angelos homogeneos Christo dixit; alter autem angelos mundi creatores affirmavit. Namque ab his fortasse Ariani edocti, Verbum Dei comparant angelis. Sed enim qui hæc imaginantur, ab Hymnico confundentur dicente: Quis assimilabitur Domino ex filiis Dei? et quis similis tibi inter deos, Domine ®?, Au-D dient simul, si quidem discere volent, comparationem inter omnino homogenea fieri solere, non autem inter heterogenea. Nemo 'itaque Deum cum homine comparat; neque rursus hominem cum brutis, neque ligna cum lapidibus, propter naturæ dissimilitudinem. Sed Deus quidem incomparabilis res est, homo autem cum homine comparatur, lignum cum ligno, et cum lapide lapis. Nec quisquam usurpabit in his 87 Jol) 1, 2. Οὐδεὶς γοῦν Θεὸν συγκρίνει πρὸς ἄνθρωπον, οὐδε πάλιν ἄνθρωπον πρὸς τὰ ἄλογα, οὐδὲ ξύλα πρὸς λί θους διὰ τὸ ἀνόμοιον τῆς φύσεως. ᾿Αλλὰ Θεὸς μὲν, ἀσύγκριτόν ἐστι πράγμα, ἄνθρωπος δὲ πρὸς ἄνθρω που συγκρίνεται, καὶ ξύλον πρὸς ξύλον, καὶ λίθος πρὸς λίθον. Καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι ἐπὶ τούτων τὸ κρείτ ns Gen. xxi, 5. ** Psal. lxxxvii, 7; lxxxv, 5. * Joan. 1, 3. of Psal. ciis, 24. In utroque codice Paris. ct Mediol. (si recte lectum fuit) Jacob; sed sine dubio scribendam 3 Τού.

Πατρὸς ἐν δεξιᾷ κάθηται· τὰ δὲ, ὡς δοῦλα παρέστηκε καὶ ἀποστέλλεται καὶ λειτουργεί. Filii et creatorum angelorum, nisi quod hic quidem & Υιός· τὰ δὲ, δοῦλα· καὶ ὁ μὲν, ὡς Υἱός, μετὰ τοῦ est Filius, illi servi: et quod hic, utpote Filius, ad dexteram Patris sedet, illi autem, ceu servi, astant et mittuntur atque ministrant. & Τούτων δὲ οὕτως γεγραμμένων, οὐ γενητὸς ἐπ' τούτων ὁ Υἱὸς σημαίνεται, ὦ Αρειανοί, ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλος μὲν τῶν γενητῶν, ἴδιος δὲ τοῦ Πατρὸς, ἐν τοῖς κόλποις ὢν αὐτοῦ. Καὶ γὰρ καὶ τὸ γεγραμμένον εν ταῦθαι γενόμενος ο οὐ γενητὸν σημαίνει τὸν Υἱόν, ὥσπερ ὑμεῖς νομίζετε. Εἰ μὲν γὰρ ἁπλῶς εἰρήκει, γενόμενος, καὶ ἐσιώπησεν, ἦν πρόφασις τοῖς 'Αρεια νοῖς. Ἐπεὶ δὲ Υἱὸν προείρηκε, δι' ὅλης τῆς περικο τῆς ἀποδείξας αὐτὸν ἄλλον εἶναι τῶν γενητῶν, οὐδὲ τὸ γενόμενος ἀπολελυμένως ἔθηκεν, ἀλλὰ τὸ κρείτ των συνήψε τῷ γενόμενος. Αδιάφορον γὰρ ἡγήσατο τὴν λέξιν· εἰδὼς ὡς ἐπὶ ὁμολογουμένως γνησίου Υἱοῦ ὁ λέγων τὸ γενόμενος, ἴσον τῷ γεγενῆσθαι ότι ἔστι κρείττων λέγει· τὸ μὲν γὰρ γενητὸν οὐ διαφέρει, κἂν λέγῃ τις· Γέγονεν ἢ πεποίηται. Τὰ δὲ γενητά, δημιουργήματα όντα, ἀδύνατον λέγεσθαι γεννητά εἰ μὴ ἄρα μετὰ ταῦτα μετασχόντα τοῦ γεννητού Υιού. γεγεννῆσθαι καὶ αὐτὰ λέγονται· οὗ εί γε διὰ τὴν ἰδίαν φύσιν, ἀλλὰ διὰ τὴν μετουσίαν τοῦ Υἱοῦ ἐν τῷ Πατρί. Καὶ τοῦτο πάλιν οἶδεν ἡ θεία Γραφή, ἐπὶ μὲν τῶν γενητῶν λέγουσα·. Πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο,ο καὶ, ο Πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησεν.· Ἐπὶ δὲ τῶν υἱῶν τῶν γεννητῶν, «Εγένοντο τῷ Ἰακώβ υἱοὶ ἑπτὰ καὶ θυγατέρες τρεῖς· ν και, ο Αβραὰμ δὲ ἦν ἑκατὸν ἐτῶν ὅτε ἐγένετο αὐτῷ Ἰσαὰκ ὁ υἱὸς αὐτοῦ. ὁ Οὐκοῦν εἰ τῶν μὲν γενητῶν ἄλλος ἐστὶ, τῆς δὲ τοῦ Πατρὸς οὐ σίας μόνος ίδιον γέννημα ὁ Υἱός, μεματαίωται τοῖς Αρειανοῖς ἡ περὶ τοῦ γενόμενος πρόφασις. Κἂν γὰρ ἐν τούτοις αἰσχυνθέντες βιάζονται πάλιν λέγειν, συγκ κριτικῶς εἰρῆσθαι τὰ ῥητὰ, καὶ διὰ τοῦτο εἶναι τὰ συγκρινόμενα ομογενῆ, ὥστε τὸν Υἱὸν τῆς τῶν ἀγο γέλων εἶναι φύσεως, αἰσχυνθήσονται μὲν προηγουμε νως ὡς τὰ Οὐαλεντίνου καὶ Καρποκράτους φθεγγό μενοι· ὧν ὁ μὲν τοὺς ἀγγέλους ὁμογενείς είρηκε τῷ Χριστῷ, ὁ δὲ, ἀγγέλους τοῦ κόσμου δημιουργούς εἶναι φησιν· παρ' αὐτῶν γὰρ ἴσως μαθόντες καὶ οὗ τοι, συγκρίνουσι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον τοῖς ἀγγέλοις· ἀλλ' ἐντραπήσονται τοιαῦτα φανταζόμενοι, παρὰ μὲν τοῦ Ὑμνῳδοῦ λέγοντος. Τις όμοιωθήσεται τῷ Κυρίῳ ἐν υἱοῖς Θεοῦ, καὶ τὶς ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς, Κύριε;» 'Ακούσονται δὲ ὅμως, ἐὰν ἄρα μάθωσιν, ὡς ἐν μὲν τοῖς ὁμογενέσιν όμολογουμένως φιλεῖ τὸ τῆς συγκρί σεως γίνεσθαι, καὶ οὐκ ἐν τοῖς ἑτερογενέσιν. Quæ cum ita scripta sint, nequaquam ex his denotatur factus Filius, o Ariani, sed diversus potius a rebus factis, Patris proprius, et in hujus sinu residens. Nam et quod hic scribitur e factus, non factum significat Filium, uti vos existimatis. Nam si simpliciter dixisset, factus, et mox siluisset, ansam hinc haberetis, Ariani. Sed quoniam antea Filium dixit, tota periodo demonstrans eum a rebus factis diversum; ne vocabulum quidem, factus, absolute posuit; sed vocabulum, melior, copulavit cum, factus. Indifferentem enim judicavit dictionem; probe sciens, eum qui de genuino indubitanter Filio dicit, factus, quod perinde est ac genitus, meliorem eum esse affirmare. Nam factum nihil differt, sive quis dicat factum aut effectum. Sed factæ cum sint res creatæ, dici non possunt genitæ: nisi forte si participent cum genito Filio, dicuntur et ipsæ genitæ, non propter propriam naturam, sed propter participationem cum Filio in Patre. Atque hoc item divina novit Scriptura, de rebus quidem factis dicens: Omnia per ipsum facta sunt;» item: «Omnia in sapientia fecit ". › De genitis autem Aliis Et facti sunt Jobo filii septem et filiæ tres * • item: • Abrahamus autem cum centum esset annorum, factus est ei Isaacus filius ejus". › Si ergo a factis quidem rebus diversus est Filius, Patris autem genitura ipse solus, vanus est Arianorum ex vocabulo, facius, praetextus. Quod si in bis impudenter agentes vim facient, dicendo hæc comparativo modo vocabula eſſerri, ideoque hæc quæ comparantur esse homogenea, ita ut Filius de natura angelorum sit, hanc præcipuam infamiam contrahent quod Valentini et Carpocratis eloquantur dogmata; quorum alter angelos homogeneos Christo dixit; alter autem angelos mundi creatores affirmavit. Namque ab his fortasse Ariani edocti, Verbum Dei comparant angelis. Sed enim qui hæc imaginantur, ab Hymnico confundentur dicente: Quis assimilabitur Domino ex filiis Dei? et quis similis tibi inter deos, Domine ®?, Au-D dient simul, si quidem discere volent, comparationem inter omnino homogenea fieri solere, non autem inter heterogenea. Nemo 'itaque Deum cum homine comparat; neque rursus hominem cum brutis, neque ligna cum lapidibus, propter naturæ dissimilitudinem. Sed Deus quidem incomparabilis res est, homo autem cum homine comparatur, lignum cum ligno, et cum lapide lapis. Nec quisquam usurpabit in his 87 Jol) 1, 2. Οὐδεὶς γοῦν Θεὸν συγκρίνει πρὸς ἄνθρωπον, οὐδε πάλιν ἄνθρωπον πρὸς τὰ ἄλογα, οὐδὲ ξύλα πρὸς λί θους διὰ τὸ ἀνόμοιον τῆς φύσεως. ᾿Αλλὰ Θεὸς μὲν, ἀσύγκριτόν ἐστι πράγμα, ἄνθρωπος δὲ πρὸς ἄνθρω που συγκρίνεται, καὶ ξύλον πρὸς ξύλον, καὶ λίθος πρὸς λίθον. Καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι ἐπὶ τούτων τὸ κρείτ ns Gen. xxi, 5. ** Psal. lxxxvii, 7; lxxxv, 5. * Joan. 1, 3. of Psal. ciis, 24. In utroque codice Paris. ct Mediol. (si recte lectum fuit) Jacob; sed sine dubio scribendam 3 Τού.

Πατρὸς ἐν δεξιᾷ κάθηται· τὰ δὲ, ὡς δοῦλα παρέστηκε καὶ ἀποστέλλεται καὶ λειτουργεί. Filii et creatorum angelorum, nisi quod hic quidem & Υιός· τὰ δὲ, δοῦλα· καὶ ὁ μὲν, ὡς Υἱός, μετὰ τοῦ est Filius, illi servi: et quod hic, utpote Filius, ad dexteram Patris sedet, illi autem, ceu servi, astant et mittuntur atque ministrant. & Τούτων δὲ οὕτως γεγραμμένων, οὐ γενητὸς ἐπ' τούτων ὁ Υἱὸς σημαίνεται, ὦ Αρειανοί, ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλος μὲν τῶν γενητῶν, ἴδιος δὲ τοῦ Πατρὸς, ἐν τοῖς κόλποις ὢν αὐτοῦ. Καὶ γὰρ καὶ τὸ γεγραμμένον εν ταῦθαι γενόμενος ο οὐ γενητὸν σημαίνει τὸν Υἱόν, ὥσπερ ὑμεῖς νομίζετε. Εἰ μὲν γὰρ ἁπλῶς εἰρήκει, γενόμενος, καὶ ἐσιώπησεν, ἦν πρόφασις τοῖς 'Αρεια νοῖς. Ἐπεὶ δὲ Υἱὸν προείρηκε, δι' ὅλης τῆς περικο τῆς ἀποδείξας αὐτὸν ἄλλον εἶναι τῶν γενητῶν, οὐδὲ τὸ γενόμενος ἀπολελυμένως ἔθηκεν, ἀλλὰ τὸ κρείτ των συνήψε τῷ γενόμενος. Αδιάφορον γὰρ ἡγήσατο τὴν λέξιν· εἰδὼς ὡς ἐπὶ ὁμολογουμένως γνησίου Υἱοῦ ὁ λέγων τὸ γενόμενος, ἴσον τῷ γεγενῆσθαι ότι ἔστι κρείττων λέγει· τὸ μὲν γὰρ γενητὸν οὐ διαφέρει, κἂν λέγῃ τις· Γέγονεν ἢ πεποίηται. Τὰ δὲ γενητά, δημιουργήματα όντα, ἀδύνατον λέγεσθαι γεννητά εἰ μὴ ἄρα μετὰ ταῦτα μετασχόντα τοῦ γεννητού Υιού. γεγεννῆσθαι καὶ αὐτὰ λέγονται· οὗ εί γε διὰ τὴν ἰδίαν φύσιν, ἀλλὰ διὰ τὴν μετουσίαν τοῦ Υἱοῦ ἐν τῷ Πατρί. Καὶ τοῦτο πάλιν οἶδεν ἡ θεία Γραφή, ἐπὶ μὲν τῶν γενητῶν λέγουσα·. Πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο,ο καὶ, ο Πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησεν.· Ἐπὶ δὲ τῶν υἱῶν τῶν γεννητῶν, «Εγένοντο τῷ Ἰακώβ υἱοὶ ἑπτὰ καὶ θυγατέρες τρεῖς· ν και, ο Αβραὰμ δὲ ἦν ἑκατὸν ἐτῶν ὅτε ἐγένετο αὐτῷ Ἰσαὰκ ὁ υἱὸς αὐτοῦ. ὁ Οὐκοῦν εἰ τῶν μὲν γενητῶν ἄλλος ἐστὶ, τῆς δὲ τοῦ Πατρὸς οὐ σίας μόνος ίδιον γέννημα ὁ Υἱός, μεματαίωται τοῖς Αρειανοῖς ἡ περὶ τοῦ γενόμενος πρόφασις. Κἂν γὰρ ἐν τούτοις αἰσχυνθέντες βιάζονται πάλιν λέγειν, συγκ κριτικῶς εἰρῆσθαι τὰ ῥητὰ, καὶ διὰ τοῦτο εἶναι τὰ συγκρινόμενα ομογενῆ, ὥστε τὸν Υἱὸν τῆς τῶν ἀγο γέλων εἶναι φύσεως, αἰσχυνθήσονται μὲν προηγουμε νως ὡς τὰ Οὐαλεντίνου καὶ Καρποκράτους φθεγγό μενοι· ὧν ὁ μὲν τοὺς ἀγγέλους ὁμογενείς είρηκε τῷ Χριστῷ, ὁ δὲ, ἀγγέλους τοῦ κόσμου δημιουργούς εἶναι φησιν· παρ' αὐτῶν γὰρ ἴσως μαθόντες καὶ οὗ τοι, συγκρίνουσι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον τοῖς ἀγγέλοις· ἀλλ' ἐντραπήσονται τοιαῦτα φανταζόμενοι, παρὰ μὲν τοῦ Ὑμνῳδοῦ λέγοντος. Τις όμοιωθήσεται τῷ Κυρίῳ ἐν υἱοῖς Θεοῦ, καὶ τὶς ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς, Κύριε;» 'Ακούσονται δὲ ὅμως, ἐὰν ἄρα μάθωσιν, ὡς ἐν μὲν τοῖς ὁμογενέσιν όμολογουμένως φιλεῖ τὸ τῆς συγκρί σεως γίνεσθαι, καὶ οὐκ ἐν τοῖς ἑτερογενέσιν. Quæ cum ita scripta sint, nequaquam ex his denotatur factus Filius, o Ariani, sed diversus potius a rebus factis, Patris proprius, et in hujus sinu residens. Nam et quod hic scribitur e factus, non factum significat Filium, uti vos existimatis. Nam si simpliciter dixisset, factus, et mox siluisset, ansam hinc haberetis, Ariani. Sed quoniam antea Filium dixit, tota periodo demonstrans eum a rebus factis diversum; ne vocabulum quidem, factus, absolute posuit; sed vocabulum, melior, copulavit cum, factus. Indifferentem enim judicavit dictionem; probe sciens, eum qui de genuino indubitanter Filio dicit, factus, quod perinde est ac genitus, meliorem eum esse affirmare. Nam factum nihil differt, sive quis dicat factum aut effectum. Sed factæ cum sint res creatæ, dici non possunt genitæ: nisi forte si participent cum genito Filio, dicuntur et ipsæ genitæ, non propter propriam naturam, sed propter participationem cum Filio in Patre. Atque hoc item divina novit Scriptura, de rebus quidem factis dicens: Omnia per ipsum facta sunt;» item: «Omnia in sapientia fecit ". › De genitis autem Aliis Et facti sunt Jobo filii septem et filiæ tres * • item: • Abrahamus autem cum centum esset annorum, factus est ei Isaacus filius ejus". › Si ergo a factis quidem rebus diversus est Filius, Patris autem genitura ipse solus, vanus est Arianorum ex vocabulo, facius, praetextus. Quod si in bis impudenter agentes vim facient, dicendo hæc comparativo modo vocabula eſſerri, ideoque hæc quæ comparantur esse homogenea, ita ut Filius de natura angelorum sit, hanc præcipuam infamiam contrahent quod Valentini et Carpocratis eloquantur dogmata; quorum alter angelos homogeneos Christo dixit; alter autem angelos mundi creatores affirmavit. Namque ab his fortasse Ariani edocti, Verbum Dei comparant angelis. Sed enim qui hæc imaginantur, ab Hymnico confundentur dicente: Quis assimilabitur Domino ex filiis Dei? et quis similis tibi inter deos, Domine ®?, Au-D dient simul, si quidem discere volent, comparationem inter omnino homogenea fieri solere, non autem inter heterogenea. Nemo 'itaque Deum cum homine comparat; neque rursus hominem cum brutis, neque ligna cum lapidibus, propter naturæ dissimilitudinem. Sed Deus quidem incomparabilis res est, homo autem cum homine comparatur, lignum cum ligno, et cum lapide lapis. Nec quisquam usurpabit in his 87 Jol) 1, 2. Οὐδεὶς γοῦν Θεὸν συγκρίνει πρὸς ἄνθρωπον, οὐδε πάλιν ἄνθρωπον πρὸς τὰ ἄλογα, οὐδὲ ξύλα πρὸς λί θους διὰ τὸ ἀνόμοιον τῆς φύσεως. ᾿Αλλὰ Θεὸς μὲν, ἀσύγκριτόν ἐστι πράγμα, ἄνθρωπος δὲ πρὸς ἄνθρω που συγκρίνεται, καὶ ξύλον πρὸς ξύλον, καὶ λίθος πρὸς λίθον. Καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι ἐπὶ τούτων τὸ κρείτ ns Gen. xxi, 5. ** Psal. lxxxvii, 7; lxxxv, 5. * Joan. 1, 3. of Psal. ciis, 24. In utroque codice Paris. ct Mediol. (si recte lectum fuit) Jacob; sed sine dubio scribendam 3 Τού.

Πατρὸς ἐν δεξιᾷ κάθηται· τὰ δὲ, ὡς δοῦλα παρέστηκε καὶ ἀποστέλλεται καὶ λειτουργεί. Filii et creatorum angelorum, nisi quod hic quidem & Υιός· τὰ δὲ, δοῦλα· καὶ ὁ μὲν, ὡς Υἱός, μετὰ τοῦ est Filius, illi servi: et quod hic, utpote Filius, ad dexteram Patris sedet, illi autem, ceu servi, astant et mittuntur atque ministrant. & Τούτων δὲ οὕτως γεγραμμένων, οὐ γενητὸς ἐπ' τούτων ὁ Υἱὸς σημαίνεται, ὦ Αρειανοί, ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλος μὲν τῶν γενητῶν, ἴδιος δὲ τοῦ Πατρὸς, ἐν τοῖς κόλποις ὢν αὐτοῦ. Καὶ γὰρ καὶ τὸ γεγραμμένον εν ταῦθαι γενόμενος ο οὐ γενητὸν σημαίνει τὸν Υἱόν, ὥσπερ ὑμεῖς νομίζετε. Εἰ μὲν γὰρ ἁπλῶς εἰρήκει, γενόμενος, καὶ ἐσιώπησεν, ἦν πρόφασις τοῖς 'Αρεια νοῖς. Ἐπεὶ δὲ Υἱὸν προείρηκε, δι' ὅλης τῆς περικο τῆς ἀποδείξας αὐτὸν ἄλλον εἶναι τῶν γενητῶν, οὐδὲ τὸ γενόμενος ἀπολελυμένως ἔθηκεν, ἀλλὰ τὸ κρείτ των συνήψε τῷ γενόμενος. Αδιάφορον γὰρ ἡγήσατο τὴν λέξιν· εἰδὼς ὡς ἐπὶ ὁμολογουμένως γνησίου Υἱοῦ ὁ λέγων τὸ γενόμενος, ἴσον τῷ γεγενῆσθαι ότι ἔστι κρείττων λέγει· τὸ μὲν γὰρ γενητὸν οὐ διαφέρει, κἂν λέγῃ τις· Γέγονεν ἢ πεποίηται. Τὰ δὲ γενητά, δημιουργήματα όντα, ἀδύνατον λέγεσθαι γεννητά εἰ μὴ ἄρα μετὰ ταῦτα μετασχόντα τοῦ γεννητού Υιού. γεγεννῆσθαι καὶ αὐτὰ λέγονται· οὗ εί γε διὰ τὴν ἰδίαν φύσιν, ἀλλὰ διὰ τὴν μετουσίαν τοῦ Υἱοῦ ἐν τῷ Πατρί. Καὶ τοῦτο πάλιν οἶδεν ἡ θεία Γραφή, ἐπὶ μὲν τῶν γενητῶν λέγουσα·. Πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο,ο καὶ, ο Πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησεν.· Ἐπὶ δὲ τῶν υἱῶν τῶν γεννητῶν, «Εγένοντο τῷ Ἰακώβ υἱοὶ ἑπτὰ καὶ θυγατέρες τρεῖς· ν και, ο Αβραὰμ δὲ ἦν ἑκατὸν ἐτῶν ὅτε ἐγένετο αὐτῷ Ἰσαὰκ ὁ υἱὸς αὐτοῦ. ὁ Οὐκοῦν εἰ τῶν μὲν γενητῶν ἄλλος ἐστὶ, τῆς δὲ τοῦ Πατρὸς οὐ σίας μόνος ίδιον γέννημα ὁ Υἱός, μεματαίωται τοῖς Αρειανοῖς ἡ περὶ τοῦ γενόμενος πρόφασις. Κἂν γὰρ ἐν τούτοις αἰσχυνθέντες βιάζονται πάλιν λέγειν, συγκ κριτικῶς εἰρῆσθαι τὰ ῥητὰ, καὶ διὰ τοῦτο εἶναι τὰ συγκρινόμενα ομογενῆ, ὥστε τὸν Υἱὸν τῆς τῶν ἀγο γέλων εἶναι φύσεως, αἰσχυνθήσονται μὲν προηγουμε νως ὡς τὰ Οὐαλεντίνου καὶ Καρποκράτους φθεγγό μενοι· ὧν ὁ μὲν τοὺς ἀγγέλους ὁμογενείς είρηκε τῷ Χριστῷ, ὁ δὲ, ἀγγέλους τοῦ κόσμου δημιουργούς εἶναι φησιν· παρ' αὐτῶν γὰρ ἴσως μαθόντες καὶ οὗ τοι, συγκρίνουσι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον τοῖς ἀγγέλοις· ἀλλ' ἐντραπήσονται τοιαῦτα φανταζόμενοι, παρὰ μὲν τοῦ Ὑμνῳδοῦ λέγοντος. Τις όμοιωθήσεται τῷ Κυρίῳ ἐν υἱοῖς Θεοῦ, καὶ τὶς ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς, Κύριε;» 'Ακούσονται δὲ ὅμως, ἐὰν ἄρα μάθωσιν, ὡς ἐν μὲν τοῖς ὁμογενέσιν όμολογουμένως φιλεῖ τὸ τῆς συγκρί σεως γίνεσθαι, καὶ οὐκ ἐν τοῖς ἑτερογενέσιν. Quæ cum ita scripta sint, nequaquam ex his denotatur factus Filius, o Ariani, sed diversus potius a rebus factis, Patris proprius, et in hujus sinu residens. Nam et quod hic scribitur e factus, non factum significat Filium, uti vos existimatis. Nam si simpliciter dixisset, factus, et mox siluisset, ansam hinc haberetis, Ariani. Sed quoniam antea Filium dixit, tota periodo demonstrans eum a rebus factis diversum; ne vocabulum quidem, factus, absolute posuit; sed vocabulum, melior, copulavit cum, factus. Indifferentem enim judicavit dictionem; probe sciens, eum qui de genuino indubitanter Filio dicit, factus, quod perinde est ac genitus, meliorem eum esse affirmare. Nam factum nihil differt, sive quis dicat factum aut effectum. Sed factæ cum sint res creatæ, dici non possunt genitæ: nisi forte si participent cum genito Filio, dicuntur et ipsæ genitæ, non propter propriam naturam, sed propter participationem cum Filio in Patre. Atque hoc item divina novit Scriptura, de rebus quidem factis dicens: Omnia per ipsum facta sunt;» item: «Omnia in sapientia fecit ". › De genitis autem Aliis Et facti sunt Jobo filii septem et filiæ tres * • item: • Abrahamus autem cum centum esset annorum, factus est ei Isaacus filius ejus". › Si ergo a factis quidem rebus diversus est Filius, Patris autem genitura ipse solus, vanus est Arianorum ex vocabulo, facius, praetextus. Quod si in bis impudenter agentes vim facient, dicendo hæc comparativo modo vocabula eſſerri, ideoque hæc quæ comparantur esse homogenea, ita ut Filius de natura angelorum sit, hanc præcipuam infamiam contrahent quod Valentini et Carpocratis eloquantur dogmata; quorum alter angelos homogeneos Christo dixit; alter autem angelos mundi creatores affirmavit. Namque ab his fortasse Ariani edocti, Verbum Dei comparant angelis. Sed enim qui hæc imaginantur, ab Hymnico confundentur dicente: Quis assimilabitur Domino ex filiis Dei? et quis similis tibi inter deos, Domine ®?, Au-D dient simul, si quidem discere volent, comparationem inter omnino homogenea fieri solere, non autem inter heterogenea. Nemo 'itaque Deum cum homine comparat; neque rursus hominem cum brutis, neque ligna cum lapidibus, propter naturæ dissimilitudinem. Sed Deus quidem incomparabilis res est, homo autem cum homine comparatur, lignum cum ligno, et cum lapide lapis. Nec quisquam usurpabit in his 87 Jol) 1, 2. Οὐδεὶς γοῦν Θεὸν συγκρίνει πρὸς ἄνθρωπον, οὐδε πάλιν ἄνθρωπον πρὸς τὰ ἄλογα, οὐδὲ ξύλα πρὸς λί θους διὰ τὸ ἀνόμοιον τῆς φύσεως. ᾿Αλλὰ Θεὸς μὲν, ἀσύγκριτόν ἐστι πράγμα, ἄνθρωπος δὲ πρὸς ἄνθρω που συγκρίνεται, καὶ ξύλον πρὸς ξύλον, καὶ λίθος πρὸς λίθον. Καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι ἐπὶ τούτων τὸ κρείτ ns Gen. xxi, 5. ** Psal. lxxxvii, 7; lxxxv, 5. * Joan. 1, 3. of Psal. ciis, 24. In utroque codice Paris. ct Mediol. (si recte lectum fuit) Jacob; sed sine dubio scribendam 3 Τού.

Πατρὸς ἐν δεξιᾷ κάθηται· τὰ δὲ, ὡς δοῦλα παρέστηκε καὶ ἀποστέλλεται καὶ λειτουργεί. Filii et creatorum angelorum, nisi quod hic quidem & Υιός· τὰ δὲ, δοῦλα· καὶ ὁ μὲν, ὡς Υἱός, μετὰ τοῦ est Filius, illi servi: et quod hic, utpote Filius, ad dexteram Patris sedet, illi autem, ceu servi, astant et mittuntur atque ministrant. & Τούτων δὲ οὕτως γεγραμμένων, οὐ γενητὸς ἐπ' τούτων ὁ Υἱὸς σημαίνεται, ὦ Αρειανοί, ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλος μὲν τῶν γενητῶν, ἴδιος δὲ τοῦ Πατρὸς, ἐν τοῖς κόλποις ὢν αὐτοῦ. Καὶ γὰρ καὶ τὸ γεγραμμένον εν ταῦθαι γενόμενος ο οὐ γενητὸν σημαίνει τὸν Υἱόν, ὥσπερ ὑμεῖς νομίζετε. Εἰ μὲν γὰρ ἁπλῶς εἰρήκει, γενόμενος, καὶ ἐσιώπησεν, ἦν πρόφασις τοῖς 'Αρεια νοῖς. Ἐπεὶ δὲ Υἱὸν προείρηκε, δι' ὅλης τῆς περικο τῆς ἀποδείξας αὐτὸν ἄλλον εἶναι τῶν γενητῶν, οὐδὲ τὸ γενόμενος ἀπολελυμένως ἔθηκεν, ἀλλὰ τὸ κρείτ των συνήψε τῷ γενόμενος. Αδιάφορον γὰρ ἡγήσατο τὴν λέξιν· εἰδὼς ὡς ἐπὶ ὁμολογουμένως γνησίου Υἱοῦ ὁ λέγων τὸ γενόμενος, ἴσον τῷ γεγενῆσθαι ότι ἔστι κρείττων λέγει· τὸ μὲν γὰρ γενητὸν οὐ διαφέρει, κἂν λέγῃ τις· Γέγονεν ἢ πεποίηται. Τὰ δὲ γενητά, δημιουργήματα όντα, ἀδύνατον λέγεσθαι γεννητά εἰ μὴ ἄρα μετὰ ταῦτα μετασχόντα τοῦ γεννητού Υιού. γεγεννῆσθαι καὶ αὐτὰ λέγονται· οὗ εί γε διὰ τὴν ἰδίαν φύσιν, ἀλλὰ διὰ τὴν μετουσίαν τοῦ Υἱοῦ ἐν τῷ Πατρί. Καὶ τοῦτο πάλιν οἶδεν ἡ θεία Γραφή, ἐπὶ μὲν τῶν γενητῶν λέγουσα·. Πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο,ο καὶ, ο Πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησεν.· Ἐπὶ δὲ τῶν υἱῶν τῶν γεννητῶν, «Εγένοντο τῷ Ἰακώβ υἱοὶ ἑπτὰ καὶ θυγατέρες τρεῖς· ν και, ο Αβραὰμ δὲ ἦν ἑκατὸν ἐτῶν ὅτε ἐγένετο αὐτῷ Ἰσαὰκ ὁ υἱὸς αὐτοῦ. ὁ Οὐκοῦν εἰ τῶν μὲν γενητῶν ἄλλος ἐστὶ, τῆς δὲ τοῦ Πατρὸς οὐ σίας μόνος ίδιον γέννημα ὁ Υἱός, μεματαίωται τοῖς Αρειανοῖς ἡ περὶ τοῦ γενόμενος πρόφασις. Κἂν γὰρ ἐν τούτοις αἰσχυνθέντες βιάζονται πάλιν λέγειν, συγκ κριτικῶς εἰρῆσθαι τὰ ῥητὰ, καὶ διὰ τοῦτο εἶναι τὰ συγκρινόμενα ομογενῆ, ὥστε τὸν Υἱὸν τῆς τῶν ἀγο γέλων εἶναι φύσεως, αἰσχυνθήσονται μὲν προηγουμε νως ὡς τὰ Οὐαλεντίνου καὶ Καρποκράτους φθεγγό μενοι· ὧν ὁ μὲν τοὺς ἀγγέλους ὁμογενείς είρηκε τῷ Χριστῷ, ὁ δὲ, ἀγγέλους τοῦ κόσμου δημιουργούς εἶναι φησιν· παρ' αὐτῶν γὰρ ἴσως μαθόντες καὶ οὗ τοι, συγκρίνουσι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον τοῖς ἀγγέλοις· ἀλλ' ἐντραπήσονται τοιαῦτα φανταζόμενοι, παρὰ μὲν τοῦ Ὑμνῳδοῦ λέγοντος. Τις όμοιωθήσεται τῷ Κυρίῳ ἐν υἱοῖς Θεοῦ, καὶ τὶς ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς, Κύριε;» 'Ακούσονται δὲ ὅμως, ἐὰν ἄρα μάθωσιν, ὡς ἐν μὲν τοῖς ὁμογενέσιν όμολογουμένως φιλεῖ τὸ τῆς συγκρί σεως γίνεσθαι, καὶ οὐκ ἐν τοῖς ἑτερογενέσιν. Quæ cum ita scripta sint, nequaquam ex his denotatur factus Filius, o Ariani, sed diversus potius a rebus factis, Patris proprius, et in hujus sinu residens. Nam et quod hic scribitur e factus, non factum significat Filium, uti vos existimatis. Nam si simpliciter dixisset, factus, et mox siluisset, ansam hinc haberetis, Ariani. Sed quoniam antea Filium dixit, tota periodo demonstrans eum a rebus factis diversum; ne vocabulum quidem, factus, absolute posuit; sed vocabulum, melior, copulavit cum, factus. Indifferentem enim judicavit dictionem; probe sciens, eum qui de genuino indubitanter Filio dicit, factus, quod perinde est ac genitus, meliorem eum esse affirmare. Nam factum nihil differt, sive quis dicat factum aut effectum. Sed factæ cum sint res creatæ, dici non possunt genitæ: nisi forte si participent cum genito Filio, dicuntur et ipsæ genitæ, non propter propriam naturam, sed propter participationem cum Filio in Patre. Atque hoc item divina novit Scriptura, de rebus quidem factis dicens: Omnia per ipsum facta sunt;» item: «Omnia in sapientia fecit ". › De genitis autem Aliis Et facti sunt Jobo filii septem et filiæ tres * • item: • Abrahamus autem cum centum esset annorum, factus est ei Isaacus filius ejus". › Si ergo a factis quidem rebus diversus est Filius, Patris autem genitura ipse solus, vanus est Arianorum ex vocabulo, facius, praetextus. Quod si in bis impudenter agentes vim facient, dicendo hæc comparativo modo vocabula eſſerri, ideoque hæc quæ comparantur esse homogenea, ita ut Filius de natura angelorum sit, hanc præcipuam infamiam contrahent quod Valentini et Carpocratis eloquantur dogmata; quorum alter angelos homogeneos Christo dixit; alter autem angelos mundi creatores affirmavit. Namque ab his fortasse Ariani edocti, Verbum Dei comparant angelis. Sed enim qui hæc imaginantur, ab Hymnico confundentur dicente: Quis assimilabitur Domino ex filiis Dei? et quis similis tibi inter deos, Domine ®?, Au-D dient simul, si quidem discere volent, comparationem inter omnino homogenea fieri solere, non autem inter heterogenea. Nemo 'itaque Deum cum homine comparat; neque rursus hominem cum brutis, neque ligna cum lapidibus, propter naturæ dissimilitudinem. Sed Deus quidem incomparabilis res est, homo autem cum homine comparatur, lignum cum ligno, et cum lapide lapis. Nec quisquam usurpabit in his 87 Jol) 1, 2. Οὐδεὶς γοῦν Θεὸν συγκρίνει πρὸς ἄνθρωπον, οὐδε πάλιν ἄνθρωπον πρὸς τὰ ἄλογα, οὐδὲ ξύλα πρὸς λί θους διὰ τὸ ἀνόμοιον τῆς φύσεως. ᾿Αλλὰ Θεὸς μὲν, ἀσύγκριτόν ἐστι πράγμα, ἄνθρωπος δὲ πρὸς ἄνθρω που συγκρίνεται, καὶ ξύλον πρὸς ξύλον, καὶ λίθος πρὸς λίθον. Καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι ἐπὶ τούτων τὸ κρείτ ns Gen. xxi, 5. ** Psal. lxxxvii, 7; lxxxv, 5. * Joan. 1, 3. of Psal. ciis, 24. In utroque codice Paris. ct Mediol. (si recte lectum fuit) Jacob; sed sine dubio scribendam 3 Τού.

Πατρὸς ἐν δεξιᾷ κάθηται· τὰ δὲ, ὡς δοῦλα παρέστηκε καὶ ἀποστέλλεται καὶ λειτουργεί. Filii et creatorum angelorum, nisi quod hic quidem & Υιός· τὰ δὲ, δοῦλα· καὶ ὁ μὲν, ὡς Υἱός, μετὰ τοῦ est Filius, illi servi: et quod hic, utpote Filius, ad dexteram Patris sedet, illi autem, ceu servi, astant et mittuntur atque ministrant. & Τούτων δὲ οὕτως γεγραμμένων, οὐ γενητὸς ἐπ' τούτων ὁ Υἱὸς σημαίνεται, ὦ Αρειανοί, ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλος μὲν τῶν γενητῶν, ἴδιος δὲ τοῦ Πατρὸς, ἐν τοῖς κόλποις ὢν αὐτοῦ. Καὶ γὰρ καὶ τὸ γεγραμμένον εν ταῦθαι γενόμενος ο οὐ γενητὸν σημαίνει τὸν Υἱόν, ὥσπερ ὑμεῖς νομίζετε. Εἰ μὲν γὰρ ἁπλῶς εἰρήκει, γενόμενος, καὶ ἐσιώπησεν, ἦν πρόφασις τοῖς 'Αρεια νοῖς. Ἐπεὶ δὲ Υἱὸν προείρηκε, δι' ὅλης τῆς περικο τῆς ἀποδείξας αὐτὸν ἄλλον εἶναι τῶν γενητῶν, οὐδὲ τὸ γενόμενος ἀπολελυμένως ἔθηκεν, ἀλλὰ τὸ κρείτ των συνήψε τῷ γενόμενος. Αδιάφορον γὰρ ἡγήσατο τὴν λέξιν· εἰδὼς ὡς ἐπὶ ὁμολογουμένως γνησίου Υἱοῦ ὁ λέγων τὸ γενόμενος, ἴσον τῷ γεγενῆσθαι ότι ἔστι κρείττων λέγει· τὸ μὲν γὰρ γενητὸν οὐ διαφέρει, κἂν λέγῃ τις· Γέγονεν ἢ πεποίηται. Τὰ δὲ γενητά, δημιουργήματα όντα, ἀδύνατον λέγεσθαι γεννητά εἰ μὴ ἄρα μετὰ ταῦτα μετασχόντα τοῦ γεννητού Υιού. γεγεννῆσθαι καὶ αὐτὰ λέγονται· οὗ εί γε διὰ τὴν ἰδίαν φύσιν, ἀλλὰ διὰ τὴν μετουσίαν τοῦ Υἱοῦ ἐν τῷ Πατρί. Καὶ τοῦτο πάλιν οἶδεν ἡ θεία Γραφή, ἐπὶ μὲν τῶν γενητῶν λέγουσα·. Πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο,ο καὶ, ο Πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησεν.· Ἐπὶ δὲ τῶν υἱῶν τῶν γεννητῶν, «Εγένοντο τῷ Ἰακώβ υἱοὶ ἑπτὰ καὶ θυγατέρες τρεῖς· ν και, ο Αβραὰμ δὲ ἦν ἑκατὸν ἐτῶν ὅτε ἐγένετο αὐτῷ Ἰσαὰκ ὁ υἱὸς αὐτοῦ. ὁ Οὐκοῦν εἰ τῶν μὲν γενητῶν ἄλλος ἐστὶ, τῆς δὲ τοῦ Πατρὸς οὐ σίας μόνος ίδιον γέννημα ὁ Υἱός, μεματαίωται τοῖς Αρειανοῖς ἡ περὶ τοῦ γενόμενος πρόφασις. Κἂν γὰρ ἐν τούτοις αἰσχυνθέντες βιάζονται πάλιν λέγειν, συγκ κριτικῶς εἰρῆσθαι τὰ ῥητὰ, καὶ διὰ τοῦτο εἶναι τὰ συγκρινόμενα ομογενῆ, ὥστε τὸν Υἱὸν τῆς τῶν ἀγο γέλων εἶναι φύσεως, αἰσχυνθήσονται μὲν προηγουμε νως ὡς τὰ Οὐαλεντίνου καὶ Καρποκράτους φθεγγό μενοι· ὧν ὁ μὲν τοὺς ἀγγέλους ὁμογενείς είρηκε τῷ Χριστῷ, ὁ δὲ, ἀγγέλους τοῦ κόσμου δημιουργούς εἶναι φησιν· παρ' αὐτῶν γὰρ ἴσως μαθόντες καὶ οὗ τοι, συγκρίνουσι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον τοῖς ἀγγέλοις· ἀλλ' ἐντραπήσονται τοιαῦτα φανταζόμενοι, παρὰ μὲν τοῦ Ὑμνῳδοῦ λέγοντος. Τις όμοιωθήσεται τῷ Κυρίῳ ἐν υἱοῖς Θεοῦ, καὶ τὶς ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς, Κύριε;» 'Ακούσονται δὲ ὅμως, ἐὰν ἄρα μάθωσιν, ὡς ἐν μὲν τοῖς ὁμογενέσιν όμολογουμένως φιλεῖ τὸ τῆς συγκρί σεως γίνεσθαι, καὶ οὐκ ἐν τοῖς ἑτερογενέσιν. Quæ cum ita scripta sint, nequaquam ex his denotatur factus Filius, o Ariani, sed diversus potius a rebus factis, Patris proprius, et in hujus sinu residens. Nam et quod hic scribitur e factus, non factum significat Filium, uti vos existimatis. Nam si simpliciter dixisset, factus, et mox siluisset, ansam hinc haberetis, Ariani. Sed quoniam antea Filium dixit, tota periodo demonstrans eum a rebus factis diversum; ne vocabulum quidem, factus, absolute posuit; sed vocabulum, melior, copulavit cum, factus. Indifferentem enim judicavit dictionem; probe sciens, eum qui de genuino indubitanter Filio dicit, factus, quod perinde est ac genitus, meliorem eum esse affirmare. Nam factum nihil differt, sive quis dicat factum aut effectum. Sed factæ cum sint res creatæ, dici non possunt genitæ: nisi forte si participent cum genito Filio, dicuntur et ipsæ genitæ, non propter propriam naturam, sed propter participationem cum Filio in Patre. Atque hoc item divina novit Scriptura, de rebus quidem factis dicens: Omnia per ipsum facta sunt;» item: «Omnia in sapientia fecit ". › De genitis autem Aliis Et facti sunt Jobo filii septem et filiæ tres * • item: • Abrahamus autem cum centum esset annorum, factus est ei Isaacus filius ejus". › Si ergo a factis quidem rebus diversus est Filius, Patris autem genitura ipse solus, vanus est Arianorum ex vocabulo, facius, praetextus. Quod si in bis impudenter agentes vim facient, dicendo hæc comparativo modo vocabula eſſerri, ideoque hæc quæ comparantur esse homogenea, ita ut Filius de natura angelorum sit, hanc præcipuam infamiam contrahent quod Valentini et Carpocratis eloquantur dogmata; quorum alter angelos homogeneos Christo dixit; alter autem angelos mundi creatores affirmavit. Namque ab his fortasse Ariani edocti, Verbum Dei comparant angelis. Sed enim qui hæc imaginantur, ab Hymnico confundentur dicente: Quis assimilabitur Domino ex filiis Dei? et quis similis tibi inter deos, Domine ®?, Au-D dient simul, si quidem discere volent, comparationem inter omnino homogenea fieri solere, non autem inter heterogenea. Nemo 'itaque Deum cum homine comparat; neque rursus hominem cum brutis, neque ligna cum lapidibus, propter naturæ dissimilitudinem. Sed Deus quidem incomparabilis res est, homo autem cum homine comparatur, lignum cum ligno, et cum lapide lapis. Nec quisquam usurpabit in his 87 Jol) 1, 2. Οὐδεὶς γοῦν Θεὸν συγκρίνει πρὸς ἄνθρωπον, οὐδε πάλιν ἄνθρωπον πρὸς τὰ ἄλογα, οὐδὲ ξύλα πρὸς λί θους διὰ τὸ ἀνόμοιον τῆς φύσεως. ᾿Αλλὰ Θεὸς μὲν, ἀσύγκριτόν ἐστι πράγμα, ἄνθρωπος δὲ πρὸς ἄνθρω που συγκρίνεται, καὶ ξύλον πρὸς ξύλον, καὶ λίθος πρὸς λίθον. Καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι ἐπὶ τούτων τὸ κρείτ ns Gen. xxi, 5. ** Psal. lxxxvii, 7; lxxxv, 5. * Joan. 1, 3. of Psal. ciis, 24. In utroque codice Paris. ct Mediol. (si recte lectum fuit) Jacob; sed sine dubio scribendam 3 Τού.

Πατρὸς ἐν δεξιᾷ κάθηται· τὰ δὲ, ὡς δοῦλα παρέστηκε καὶ ἀποστέλλεται καὶ λειτουργεί. Filii et creatorum angelorum, nisi quod hic quidem & Υιός· τὰ δὲ, δοῦλα· καὶ ὁ μὲν, ὡς Υἱός, μετὰ τοῦ est Filius, illi servi: et quod hic, utpote Filius, ad dexteram Patris sedet, illi autem, ceu servi, astant et mittuntur atque ministrant. & Τούτων δὲ οὕτως γεγραμμένων, οὐ γενητὸς ἐπ' τούτων ὁ Υἱὸς σημαίνεται, ὦ Αρειανοί, ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλος μὲν τῶν γενητῶν, ἴδιος δὲ τοῦ Πατρὸς, ἐν τοῖς κόλποις ὢν αὐτοῦ. Καὶ γὰρ καὶ τὸ γεγραμμένον εν ταῦθαι γενόμενος ο οὐ γενητὸν σημαίνει τὸν Υἱόν, ὥσπερ ὑμεῖς νομίζετε. Εἰ μὲν γὰρ ἁπλῶς εἰρήκει, γενόμενος, καὶ ἐσιώπησεν, ἦν πρόφασις τοῖς 'Αρεια νοῖς. Ἐπεὶ δὲ Υἱὸν προείρηκε, δι' ὅλης τῆς περικο τῆς ἀποδείξας αὐτὸν ἄλλον εἶναι τῶν γενητῶν, οὐδὲ τὸ γενόμενος ἀπολελυμένως ἔθηκεν, ἀλλὰ τὸ κρείτ των συνήψε τῷ γενόμενος. Αδιάφορον γὰρ ἡγήσατο τὴν λέξιν· εἰδὼς ὡς ἐπὶ ὁμολογουμένως γνησίου Υἱοῦ ὁ λέγων τὸ γενόμενος, ἴσον τῷ γεγενῆσθαι ότι ἔστι κρείττων λέγει· τὸ μὲν γὰρ γενητὸν οὐ διαφέρει, κἂν λέγῃ τις· Γέγονεν ἢ πεποίηται. Τὰ δὲ γενητά, δημιουργήματα όντα, ἀδύνατον λέγεσθαι γεννητά εἰ μὴ ἄρα μετὰ ταῦτα μετασχόντα τοῦ γεννητού Υιού. γεγεννῆσθαι καὶ αὐτὰ λέγονται· οὗ εί γε διὰ τὴν ἰδίαν φύσιν, ἀλλὰ διὰ τὴν μετουσίαν τοῦ Υἱοῦ ἐν τῷ Πατρί. Καὶ τοῦτο πάλιν οἶδεν ἡ θεία Γραφή, ἐπὶ μὲν τῶν γενητῶν λέγουσα·. Πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο,ο καὶ, ο Πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησεν.· Ἐπὶ δὲ τῶν υἱῶν τῶν γεννητῶν, «Εγένοντο τῷ Ἰακώβ υἱοὶ ἑπτὰ καὶ θυγατέρες τρεῖς· ν και, ο Αβραὰμ δὲ ἦν ἑκατὸν ἐτῶν ὅτε ἐγένετο αὐτῷ Ἰσαὰκ ὁ υἱὸς αὐτοῦ. ὁ Οὐκοῦν εἰ τῶν μὲν γενητῶν ἄλλος ἐστὶ, τῆς δὲ τοῦ Πατρὸς οὐ σίας μόνος ίδιον γέννημα ὁ Υἱός, μεματαίωται τοῖς Αρειανοῖς ἡ περὶ τοῦ γενόμενος πρόφασις. Κἂν γὰρ ἐν τούτοις αἰσχυνθέντες βιάζονται πάλιν λέγειν, συγκ κριτικῶς εἰρῆσθαι τὰ ῥητὰ, καὶ διὰ τοῦτο εἶναι τὰ συγκρινόμενα ομογενῆ, ὥστε τὸν Υἱὸν τῆς τῶν ἀγο γέλων εἶναι φύσεως, αἰσχυνθήσονται μὲν προηγουμε νως ὡς τὰ Οὐαλεντίνου καὶ Καρποκράτους φθεγγό μενοι· ὧν ὁ μὲν τοὺς ἀγγέλους ὁμογενείς είρηκε τῷ Χριστῷ, ὁ δὲ, ἀγγέλους τοῦ κόσμου δημιουργούς εἶναι φησιν· παρ' αὐτῶν γὰρ ἴσως μαθόντες καὶ οὗ τοι, συγκρίνουσι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον τοῖς ἀγγέλοις· ἀλλ' ἐντραπήσονται τοιαῦτα φανταζόμενοι, παρὰ μὲν τοῦ Ὑμνῳδοῦ λέγοντος. Τις όμοιωθήσεται τῷ Κυρίῳ ἐν υἱοῖς Θεοῦ, καὶ τὶς ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς, Κύριε;» 'Ακούσονται δὲ ὅμως, ἐὰν ἄρα μάθωσιν, ὡς ἐν μὲν τοῖς ὁμογενέσιν όμολογουμένως φιλεῖ τὸ τῆς συγκρί σεως γίνεσθαι, καὶ οὐκ ἐν τοῖς ἑτερογενέσιν. Quæ cum ita scripta sint, nequaquam ex his denotatur factus Filius, o Ariani, sed diversus potius a rebus factis, Patris proprius, et in hujus sinu residens. Nam et quod hic scribitur e factus, non factum significat Filium, uti vos existimatis. Nam si simpliciter dixisset, factus, et mox siluisset, ansam hinc haberetis, Ariani. Sed quoniam antea Filium dixit, tota periodo demonstrans eum a rebus factis diversum; ne vocabulum quidem, factus, absolute posuit; sed vocabulum, melior, copulavit cum, factus. Indifferentem enim judicavit dictionem; probe sciens, eum qui de genuino indubitanter Filio dicit, factus, quod perinde est ac genitus, meliorem eum esse affirmare. Nam factum nihil differt, sive quis dicat factum aut effectum. Sed factæ cum sint res creatæ, dici non possunt genitæ: nisi forte si participent cum genito Filio, dicuntur et ipsæ genitæ, non propter propriam naturam, sed propter participationem cum Filio in Patre. Atque hoc item divina novit Scriptura, de rebus quidem factis dicens: Omnia per ipsum facta sunt;» item: «Omnia in sapientia fecit ". › De genitis autem Aliis Et facti sunt Jobo filii septem et filiæ tres * • item: • Abrahamus autem cum centum esset annorum, factus est ei Isaacus filius ejus". › Si ergo a factis quidem rebus diversus est Filius, Patris autem genitura ipse solus, vanus est Arianorum ex vocabulo, facius, praetextus. Quod si in bis impudenter agentes vim facient, dicendo hæc comparativo modo vocabula eſſerri, ideoque hæc quæ comparantur esse homogenea, ita ut Filius de natura angelorum sit, hanc præcipuam infamiam contrahent quod Valentini et Carpocratis eloquantur dogmata; quorum alter angelos homogeneos Christo dixit; alter autem angelos mundi creatores affirmavit. Namque ab his fortasse Ariani edocti, Verbum Dei comparant angelis. Sed enim qui hæc imaginantur, ab Hymnico confundentur dicente: Quis assimilabitur Domino ex filiis Dei? et quis similis tibi inter deos, Domine ®?, Au-D dient simul, si quidem discere volent, comparationem inter omnino homogenea fieri solere, non autem inter heterogenea. Nemo 'itaque Deum cum homine comparat; neque rursus hominem cum brutis, neque ligna cum lapidibus, propter naturæ dissimilitudinem. Sed Deus quidem incomparabilis res est, homo autem cum homine comparatur, lignum cum ligno, et cum lapide lapis. Nec quisquam usurpabit in his 87 Jol) 1, 2. Οὐδεὶς γοῦν Θεὸν συγκρίνει πρὸς ἄνθρωπον, οὐδε πάλιν ἄνθρωπον πρὸς τὰ ἄλογα, οὐδὲ ξύλα πρὸς λί θους διὰ τὸ ἀνόμοιον τῆς φύσεως. ᾿Αλλὰ Θεὸς μὲν, ἀσύγκριτόν ἐστι πράγμα, ἄνθρωπος δὲ πρὸς ἄνθρω που συγκρίνεται, καὶ ξύλον πρὸς ξύλον, καὶ λίθος πρὸς λίθον. Καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι ἐπὶ τούτων τὸ κρείτ ns Gen. xxi, 5. ** Psal. lxxxvii, 7; lxxxv, 5. * Joan. 1, 3. of Psal. ciis, 24. In utroque codice Paris. ct Mediol. (si recte lectum fuit) Jacob; sed sine dubio scribendam 3 Τού.

Πατρὸς ἐν δεξιᾷ κάθηται· τὰ δὲ, ὡς δοῦλα παρέστηκε καὶ ἀποστέλλεται καὶ λειτουργεί. Filii et creatorum angelorum, nisi quod hic quidem & Υιός· τὰ δὲ, δοῦλα· καὶ ὁ μὲν, ὡς Υἱός, μετὰ τοῦ est Filius, illi servi: et quod hic, utpote Filius, ad dexteram Patris sedet, illi autem, ceu servi, astant et mittuntur atque ministrant. & Τούτων δὲ οὕτως γεγραμμένων, οὐ γενητὸς ἐπ' τούτων ὁ Υἱὸς σημαίνεται, ὦ Αρειανοί, ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλος μὲν τῶν γενητῶν, ἴδιος δὲ τοῦ Πατρὸς, ἐν τοῖς κόλποις ὢν αὐτοῦ. Καὶ γὰρ καὶ τὸ γεγραμμένον εν ταῦθαι γενόμενος ο οὐ γενητὸν σημαίνει τὸν Υἱόν, ὥσπερ ὑμεῖς νομίζετε. Εἰ μὲν γὰρ ἁπλῶς εἰρήκει, γενόμενος, καὶ ἐσιώπησεν, ἦν πρόφασις τοῖς 'Αρεια νοῖς. Ἐπεὶ δὲ Υἱὸν προείρηκε, δι' ὅλης τῆς περικο τῆς ἀποδείξας αὐτὸν ἄλλον εἶναι τῶν γενητῶν, οὐδὲ τὸ γενόμενος ἀπολελυμένως ἔθηκεν, ἀλλὰ τὸ κρείτ των συνήψε τῷ γενόμενος. Αδιάφορον γὰρ ἡγήσατο τὴν λέξιν· εἰδὼς ὡς ἐπὶ ὁμολογουμένως γνησίου Υἱοῦ ὁ λέγων τὸ γενόμενος, ἴσον τῷ γεγενῆσθαι ότι ἔστι κρείττων λέγει· τὸ μὲν γὰρ γενητὸν οὐ διαφέρει, κἂν λέγῃ τις· Γέγονεν ἢ πεποίηται. Τὰ δὲ γενητά, δημιουργήματα όντα, ἀδύνατον λέγεσθαι γεννητά εἰ μὴ ἄρα μετὰ ταῦτα μετασχόντα τοῦ γεννητού Υιού. γεγεννῆσθαι καὶ αὐτὰ λέγονται· οὗ εί γε διὰ τὴν ἰδίαν φύσιν, ἀλλὰ διὰ τὴν μετουσίαν τοῦ Υἱοῦ ἐν τῷ Πατρί. Καὶ τοῦτο πάλιν οἶδεν ἡ θεία Γραφή, ἐπὶ μὲν τῶν γενητῶν λέγουσα·. Πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο,ο καὶ, ο Πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησεν.· Ἐπὶ δὲ τῶν υἱῶν τῶν γεννητῶν, «Εγένοντο τῷ Ἰακώβ υἱοὶ ἑπτὰ καὶ θυγατέρες τρεῖς· ν και, ο Αβραὰμ δὲ ἦν ἑκατὸν ἐτῶν ὅτε ἐγένετο αὐτῷ Ἰσαὰκ ὁ υἱὸς αὐτοῦ. ὁ Οὐκοῦν εἰ τῶν μὲν γενητῶν ἄλλος ἐστὶ, τῆς δὲ τοῦ Πατρὸς οὐ σίας μόνος ίδιον γέννημα ὁ Υἱός, μεματαίωται τοῖς Αρειανοῖς ἡ περὶ τοῦ γενόμενος πρόφασις. Κἂν γὰρ ἐν τούτοις αἰσχυνθέντες βιάζονται πάλιν λέγειν, συγκ κριτικῶς εἰρῆσθαι τὰ ῥητὰ, καὶ διὰ τοῦτο εἶναι τὰ συγκρινόμενα ομογενῆ, ὥστε τὸν Υἱὸν τῆς τῶν ἀγο γέλων εἶναι φύσεως, αἰσχυνθήσονται μὲν προηγουμε νως ὡς τὰ Οὐαλεντίνου καὶ Καρποκράτους φθεγγό μενοι· ὧν ὁ μὲν τοὺς ἀγγέλους ὁμογενείς είρηκε τῷ Χριστῷ, ὁ δὲ, ἀγγέλους τοῦ κόσμου δημιουργούς εἶναι φησιν· παρ' αὐτῶν γὰρ ἴσως μαθόντες καὶ οὗ τοι, συγκρίνουσι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον τοῖς ἀγγέλοις· ἀλλ' ἐντραπήσονται τοιαῦτα φανταζόμενοι, παρὰ μὲν τοῦ Ὑμνῳδοῦ λέγοντος. Τις όμοιωθήσεται τῷ Κυρίῳ ἐν υἱοῖς Θεοῦ, καὶ τὶς ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς, Κύριε;» 'Ακούσονται δὲ ὅμως, ἐὰν ἄρα μάθωσιν, ὡς ἐν μὲν τοῖς ὁμογενέσιν όμολογουμένως φιλεῖ τὸ τῆς συγκρί σεως γίνεσθαι, καὶ οὐκ ἐν τοῖς ἑτερογενέσιν. Quæ cum ita scripta sint, nequaquam ex his denotatur factus Filius, o Ariani, sed diversus potius a rebus factis, Patris proprius, et in hujus sinu residens. Nam et quod hic scribitur e factus, non factum significat Filium, uti vos existimatis. Nam si simpliciter dixisset, factus, et mox siluisset, ansam hinc haberetis, Ariani. Sed quoniam antea Filium dixit, tota periodo demonstrans eum a rebus factis diversum; ne vocabulum quidem, factus, absolute posuit; sed vocabulum, melior, copulavit cum, factus. Indifferentem enim judicavit dictionem; probe sciens, eum qui de genuino indubitanter Filio dicit, factus, quod perinde est ac genitus, meliorem eum esse affirmare. Nam factum nihil differt, sive quis dicat factum aut effectum. Sed factæ cum sint res creatæ, dici non possunt genitæ: nisi forte si participent cum genito Filio, dicuntur et ipsæ genitæ, non propter propriam naturam, sed propter participationem cum Filio in Patre. Atque hoc item divina novit Scriptura, de rebus quidem factis dicens: Omnia per ipsum facta sunt;» item: «Omnia in sapientia fecit ". › De genitis autem Aliis Et facti sunt Jobo filii septem et filiæ tres * • item: • Abrahamus autem cum centum esset annorum, factus est ei Isaacus filius ejus". › Si ergo a factis quidem rebus diversus est Filius, Patris autem genitura ipse solus, vanus est Arianorum ex vocabulo, facius, praetextus. Quod si in bis impudenter agentes vim facient, dicendo hæc comparativo modo vocabula eſſerri, ideoque hæc quæ comparantur esse homogenea, ita ut Filius de natura angelorum sit, hanc præcipuam infamiam contrahent quod Valentini et Carpocratis eloquantur dogmata; quorum alter angelos homogeneos Christo dixit; alter autem angelos mundi creatores affirmavit. Namque ab his fortasse Ariani edocti, Verbum Dei comparant angelis. Sed enim qui hæc imaginantur, ab Hymnico confundentur dicente: Quis assimilabitur Domino ex filiis Dei? et quis similis tibi inter deos, Domine ®?, Au-D dient simul, si quidem discere volent, comparationem inter omnino homogenea fieri solere, non autem inter heterogenea. Nemo 'itaque Deum cum homine comparat; neque rursus hominem cum brutis, neque ligna cum lapidibus, propter naturæ dissimilitudinem. Sed Deus quidem incomparabilis res est, homo autem cum homine comparatur, lignum cum ligno, et cum lapide lapis. Nec quisquam usurpabit in his 87 Jol) 1, 2. Οὐδεὶς γοῦν Θεὸν συγκρίνει πρὸς ἄνθρωπον, οὐδε πάλιν ἄνθρωπον πρὸς τὰ ἄλογα, οὐδὲ ξύλα πρὸς λί θους διὰ τὸ ἀνόμοιον τῆς φύσεως. ᾿Αλλὰ Θεὸς μὲν, ἀσύγκριτόν ἐστι πράγμα, ἄνθρωπος δὲ πρὸς ἄνθρω που συγκρίνεται, καὶ ξύλον πρὸς ξύλον, καὶ λίθος πρὸς λίθον. Καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι ἐπὶ τούτων τὸ κρείτ ns Gen. xxi, 5. ** Psal. lxxxvii, 7; lxxxv, 5. * Joan. 1, 3. of Psal. ciis, 24. In utroque codice Paris. ct Mediol. (si recte lectum fuit) Jacob; sed sine dubio scribendam 3 Τού.

Πατρὸς ἐν δεξιᾷ κάθηται· τὰ δὲ, ὡς δοῦλα παρέστηκε καὶ ἀποστέλλεται καὶ λειτουργεί. Filii et creatorum angelorum, nisi quod hic quidem & Υιός· τὰ δὲ, δοῦλα· καὶ ὁ μὲν, ὡς Υἱός, μετὰ τοῦ est Filius, illi servi: et quod hic, utpote Filius, ad dexteram Patris sedet, illi autem, ceu servi, astant et mittuntur atque ministrant. & Τούτων δὲ οὕτως γεγραμμένων, οὐ γενητὸς ἐπ' τούτων ὁ Υἱὸς σημαίνεται, ὦ Αρειανοί, ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλος μὲν τῶν γενητῶν, ἴδιος δὲ τοῦ Πατρὸς, ἐν τοῖς κόλποις ὢν αὐτοῦ. Καὶ γὰρ καὶ τὸ γεγραμμένον εν ταῦθαι γενόμενος ο οὐ γενητὸν σημαίνει τὸν Υἱόν, ὥσπερ ὑμεῖς νομίζετε. Εἰ μὲν γὰρ ἁπλῶς εἰρήκει, γενόμενος, καὶ ἐσιώπησεν, ἦν πρόφασις τοῖς 'Αρεια νοῖς. Ἐπεὶ δὲ Υἱὸν προείρηκε, δι' ὅλης τῆς περικο τῆς ἀποδείξας αὐτὸν ἄλλον εἶναι τῶν γενητῶν, οὐδὲ τὸ γενόμενος ἀπολελυμένως ἔθηκεν, ἀλλὰ τὸ κρείτ των συνήψε τῷ γενόμενος. Αδιάφορον γὰρ ἡγήσατο τὴν λέξιν· εἰδὼς ὡς ἐπὶ ὁμολογουμένως γνησίου Υἱοῦ ὁ λέγων τὸ γενόμενος, ἴσον τῷ γεγενῆσθαι ότι ἔστι κρείττων λέγει· τὸ μὲν γὰρ γενητὸν οὐ διαφέρει, κἂν λέγῃ τις· Γέγονεν ἢ πεποίηται. Τὰ δὲ γενητά, δημιουργήματα όντα, ἀδύνατον λέγεσθαι γεννητά εἰ μὴ ἄρα μετὰ ταῦτα μετασχόντα τοῦ γεννητού Υιού. γεγεννῆσθαι καὶ αὐτὰ λέγονται· οὗ εί γε διὰ τὴν ἰδίαν φύσιν, ἀλλὰ διὰ τὴν μετουσίαν τοῦ Υἱοῦ ἐν τῷ Πατρί. Καὶ τοῦτο πάλιν οἶδεν ἡ θεία Γραφή, ἐπὶ μὲν τῶν γενητῶν λέγουσα·. Πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο,ο καὶ, ο Πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησεν.· Ἐπὶ δὲ τῶν υἱῶν τῶν γεννητῶν, «Εγένοντο τῷ Ἰακώβ υἱοὶ ἑπτὰ καὶ θυγατέρες τρεῖς· ν και, ο Αβραὰμ δὲ ἦν ἑκατὸν ἐτῶν ὅτε ἐγένετο αὐτῷ Ἰσαὰκ ὁ υἱὸς αὐτοῦ. ὁ Οὐκοῦν εἰ τῶν μὲν γενητῶν ἄλλος ἐστὶ, τῆς δὲ τοῦ Πατρὸς οὐ σίας μόνος ίδιον γέννημα ὁ Υἱός, μεματαίωται τοῖς Αρειανοῖς ἡ περὶ τοῦ γενόμενος πρόφασις. Κἂν γὰρ ἐν τούτοις αἰσχυνθέντες βιάζονται πάλιν λέγειν, συγκ κριτικῶς εἰρῆσθαι τὰ ῥητὰ, καὶ διὰ τοῦτο εἶναι τὰ συγκρινόμενα ομογενῆ, ὥστε τὸν Υἱὸν τῆς τῶν ἀγο γέλων εἶναι φύσεως, αἰσχυνθήσονται μὲν προηγουμε νως ὡς τὰ Οὐαλεντίνου καὶ Καρποκράτους φθεγγό μενοι· ὧν ὁ μὲν τοὺς ἀγγέλους ὁμογενείς είρηκε τῷ Χριστῷ, ὁ δὲ, ἀγγέλους τοῦ κόσμου δημιουργούς εἶναι φησιν· παρ' αὐτῶν γὰρ ἴσως μαθόντες καὶ οὗ τοι, συγκρίνουσι τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον τοῖς ἀγγέλοις· ἀλλ' ἐντραπήσονται τοιαῦτα φανταζόμενοι, παρὰ μὲν τοῦ Ὑμνῳδοῦ λέγοντος. Τις όμοιωθήσεται τῷ Κυρίῳ ἐν υἱοῖς Θεοῦ, καὶ τὶς ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς, Κύριε;» 'Ακούσονται δὲ ὅμως, ἐὰν ἄρα μάθωσιν, ὡς ἐν μὲν τοῖς ὁμογενέσιν όμολογουμένως φιλεῖ τὸ τῆς συγκρί σεως γίνεσθαι, καὶ οὐκ ἐν τοῖς ἑτερογενέσιν. Quæ cum ita scripta sint, nequaquam ex his denotatur factus Filius, o Ariani, sed diversus potius a rebus factis, Patris proprius, et in hujus sinu residens. Nam et quod hic scribitur e factus, non factum significat Filium, uti vos existimatis. Nam si simpliciter dixisset, factus, et mox siluisset, ansam hinc haberetis, Ariani. Sed quoniam antea Filium dixit, tota periodo demonstrans eum a rebus factis diversum; ne vocabulum quidem, factus, absolute posuit; sed vocabulum, melior, copulavit cum, factus. Indifferentem enim judicavit dictionem; probe sciens, eum qui de genuino indubitanter Filio dicit, factus, quod perinde est ac genitus, meliorem eum esse affirmare. Nam factum nihil differt, sive quis dicat factum aut effectum. Sed factæ cum sint res creatæ, dici non possunt genitæ: nisi forte si participent cum genito Filio, dicuntur et ipsæ genitæ, non propter propriam naturam, sed propter participationem cum Filio in Patre. Atque hoc item divina novit Scriptura, de rebus quidem factis dicens: Omnia per ipsum facta sunt;» item: «Omnia in sapientia fecit ". › De genitis autem Aliis Et facti sunt Jobo filii septem et filiæ tres * • item: • Abrahamus autem cum centum esset annorum, factus est ei Isaacus filius ejus". › Si ergo a factis quidem rebus diversus est Filius, Patris autem genitura ipse solus, vanus est Arianorum ex vocabulo, facius, praetextus. Quod si in bis impudenter agentes vim facient, dicendo hæc comparativo modo vocabula eſſerri, ideoque hæc quæ comparantur esse homogenea, ita ut Filius de natura angelorum sit, hanc præcipuam infamiam contrahent quod Valentini et Carpocratis eloquantur dogmata; quorum alter angelos homogeneos Christo dixit; alter autem angelos mundi creatores affirmavit. Namque ab his fortasse Ariani edocti, Verbum Dei comparant angelis. Sed enim qui hæc imaginantur, ab Hymnico confundentur dicente: Quis assimilabitur Domino ex filiis Dei? et quis similis tibi inter deos, Domine ®?, Au-D dient simul, si quidem discere volent, comparationem inter omnino homogenea fieri solere, non autem inter heterogenea. Nemo 'itaque Deum cum homine comparat; neque rursus hominem cum brutis, neque ligna cum lapidibus, propter naturæ dissimilitudinem. Sed Deus quidem incomparabilis res est, homo autem cum homine comparatur, lignum cum ligno, et cum lapide lapis. Nec quisquam usurpabit in his 87 Jol) 1, 2. Οὐδεὶς γοῦν Θεὸν συγκρίνει πρὸς ἄνθρωπον, οὐδε πάλιν ἄνθρωπον πρὸς τὰ ἄλογα, οὐδὲ ξύλα πρὸς λί θους διὰ τὸ ἀνόμοιον τῆς φύσεως. ᾿Αλλὰ Θεὸς μὲν, ἀσύγκριτόν ἐστι πράγμα, ἄνθρωπος δὲ πρὸς ἄνθρω που συγκρίνεται, καὶ ξύλον πρὸς ξύλον, καὶ λίθος πρὸς λίθον. Καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι ἐπὶ τούτων τὸ κρείτ ns Gen. xxi, 5. ** Psal. lxxxvii, 7; lxxxv, 5. * Joan. 1, 3. of Psal. ciis, 24. In utroque codice Paris. ct Mediol. (si recte lectum fuit) Jacob; sed sine dubio scribendam 3 Τού.

purgationem, Deo nos desponsat, via est ad san- κάθαρσιν· ἔστι δὲ καὶ μνηστείας πρόξενος της παρέ ctificationem et adoptionem, et omnino cujusvis boni conciliatrix. Sic inclyti evaserunt patres nostri, sic claram celebremque gloriam adepti sunt. Multi eliam necem fortiter pertulerunt, et immarcescibilem gloriæ cinxere sibi coronam. Cur autem hæc dico, præteritis priscis? Adveniat clamans admirabilis Paulus. XI, 7. Fide Noë responso accepto de iis quæ nondum videbantur, timens arcam fabricavii ob domus suæ salutem. Quoniam universa terra viam suam corruperat, sicuti scriptum est ", et cor hominis ad prava opera jam inde a pueritia spectabat, diluvium totius orbis incolis Deus adduxit, ut hortum quodammodo silvescentem desolatuinque instauraret, nobili in eo servata arbore, præclarissimo Noe, ut per hunc humanám stirpem ad melius aliud revocaret initium, atque ita hæc mundo incolumis servaretur. Ergo Noe, oráculo monenti fidem adhibens, arcam instruxit ad suæ familiæ salutem, in qua pauca, id est octo, animæ ex aquis salva fuerunt. Generalis enim mortis sententia edita adversus incolas terræ fuerat, quæ peccatis repleta ad immanem iram Creatorem provoda verat. Sed tamen salvus fuit cum tota domo sua Noe, qui Deo credidit arcam parare præcipienti. Et universa quidem submersa terra, sola hæc aquis innatavit, gubernatorem servatoremque nacta universalem Deum: erantque in ea reliquiæ humani generis Noe cum mulieribus atque liberis. Qui fide gloriabatur.... XI, 17. Fide obtulit Abraham Isaac, cum tentarelur: Equidem rem tanta admiratione dignam præterire nequeo. Senex erat beatus Abrahamus, fliorum orbitatem deflebat, hæredem sibi a Deo deposcebat ex libera: quem eum impetrasset, in eoque spem totam generis sui collocatam cerneret et divinæ promissionis exitum, mandatum ei fuit ut ipsum sacrificaret. Quid tum senes? Satis intelligo in quot animæ angustias inciderit. Natura eum ad charitatem filii cogebat, divinum jussum ad obediendum vocabat: puero adhærebat quem solum babebat, Deum offendere metuebat. Ac veluti magna arbor et procerissima, contrariis ventorum flatibus hac illac agitata, propemodum cedit ac labefactatur, sic se justi viri anima habebat. Quo igitur pacto tentationis procellam superavit? Peritissimus legis Paulus nos docebit dicens: • Fide obtulit Isaac tentatus, arbitrans quod etiam a mortuis suscitare potens est Deus.. Ο constantia fidei! O mentis sancto viro dignæ securitas! Concessit Deum omnia prospere efficere posse. » Gen. vi, 12. G Θεοῦ, καὶ ὁδὸς εἰς ἁγιασμὸν καὶ υἱοθεσίαν, καὶ ἀπαξαπλῶς παντὸς ἀγαθοῦ προμνήστρια. Ούτως εξ δόκιμοι γεγόνασιν οι πατέρες, οὕτως λαμπρὰν καὶ ἀοίδιμον ἐσχήκασι δόξαν. Κατηνδρίσαντο δὲ καὶ αὐ τοῦ θανάτου πολλοὶ, καὶ τὸν ἀμάραντον τῆς δόξης ἀνεδήσαντο στέφανον. Καὶ τί ταῦτα λέγω, τὸ ἀρ χαῖα παραδραμών; Ηκέτω βοῶν ὁ θαυμάσιος Παῦλος. Πίστει χρηματισθεὶς Νῶς περὶ τῶν μηδέπω βλε πομένων, εὐλαβηθείς, κατεσκεύαζε κιβωτόν εἰς σωτηρίαν τοῦ οἴκου αὐτοῦ. Ἐπειδὴ γὰρ ἡ σύμπασα γῆ τὴν ὁδὸν αὐτῆς δ έφθειρε, καθὰ γέγραπται, καὶ ἀπονένευκεν ἡ καρδία τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ τὰ πονηρὰ ἐκ νεότητος, κατα κλυσμὸν τοῖς ἀνὰ πᾶσαν τὴν γῆν ἐπηρίες θεός, οἷόν τινα κῆπον ὑλομανήσαντα καὶ κεχερσωμένων ανακτώμενος, καὶ φυτὸν ἐν αὐτῷ τηρήσας είτε νές, τὸν πανάριστον Νώε, ἵν' ἐξ αὐτοῦ τὸ γένος τὸ ἀνθρώπινον, εἰς ἑτέραν ὥσπερ ἀρχὴν μεταστοιχει μενον, σώζηται πάλιν ἐπὶ τῆς γῆς. Πίστει οὖν χρησ ματισθεὶς Νῶε, κατεσκεύαζε την κιβωτόν εἰς σωτη ρίαν τοῦ οἴκου αὐτοῦ, εἰς ἣν ὀλίγαι, τουτέστιν ἐκτώ ψυχαί διεσώθησαν δι' ὕδατος. Μία μὲν γὰρ ἐξενήνε κται θανάτου ψῆφος κατά πάντων τῶν ἐπὶ τῆς γῆς, πεπληθυμένης δηλονότι τῆς ἁμαρτίας καὶ εἰς ἀδεύ λητον ὀργὴν καλεσάσης τὸν Δημιουργόν. Αλλ' ἐπώ ζετο πανοικὶ δίκαιος ὧν ὁ Νῶε, πεπίστευκε γὰρ τῷ Θεῷ προστάττοντι κατασκευάσαι τὴν κιβωτόν. Καὶ βεβάπτιστο μὲν σύμπασα γῆ, ἡ δὲ τοῖς ὕδασιν ἐπο ενήχετο, κυβερνήτην λαβοῦσα τὸν τῶν ὅλων σωτῆρε Θεόν· καὶ ἦν ἐν αὐτῇ λείψανον ἀνθρωπότητος ὁμοῦ γυναιξὶ καὶ τέκνοις. Ὁ πίστιν ἔχων τὸ καύχη μα Πίστει προσήνεγκεν Αβραάμ τὸν Ἰσαάκ, πειραζόμενος. ᾿Αλλ' οὐ δύναμαι τοῦ μεγάλου τούτου ἀποστῆναι θαύματος. Πρεσβύτης ἦν ὁ μακάριος Αβραάμ, εθρή νει τὴν ἀπαιδίαν, ἐζήτει παρὰ Θεοῦ κληρονόμον ἐξ ἐλευθέρας· εἶτα λαβὼν, καὶ ἐπ' αὐτῷ πᾶσαν ἔχων τὴν τοῦ γένους ἐλπίδα καὶ τὸ τῆς θείας ὑποσχέσεως τέλος, προσετάττετο θύειν αὐτόν. Τί οὖν ὁ πρεσβύ της; Εννοῶ μὲν ἐν ὅσαις γέγονε δυσθυμίαις. Ἡ φύσ σις αὐτὸν ἐδιάζετο πρὸς φιλοστοργίαν, τὸ θεῖον ἐκάλει πρόσταγμα πρὸς ὑπακοήν· προσέκειτο τῷ παιδι μόνον ἔχων αὐτὸν, ἐδεδίει προσκρούσαι Θεῷ. Καὶ καθάπερ τι δένδρον μέγα τε καὶ εὐμηκέστατον ταῖς τῶν ἀνέμων ἀντιπνοίαις τῇδε κἀκεῖσε διαῤῥιπτού μενον μονονουχί μεθύει καὶ σείεται, οὕτω γέγονεν τοῦ δικαίου ψυχή. Πῶς οὖν ἄρα τὸν τοῦ πειρασμοῦ χειμῶνα νενίκηκεν; Ο νομομαθέστατος Παῦλος διδάξεί λέγων· «Πίστει προσήνεγκε τὸν Ἰσαὰκ πειρα ζόμενος, λογισάμενος ὅτι καὶ ἐκ νεκρῶν ἐγεῖρας δύναται ὁ Θεός.» Ο πίστεως εδραιότης! ὦ λογισμῶν ἁγιοπρεπῶν ἀσφάλεια! δέδωκε τῷ Θεῷ πάντα δύνασθαι κατορθοῦν. Καὶ τί τὸ ἐντεῦθεν; Εἰς ποῖον αὐτῷ Abhinc in codice lacuna fit duorum circiter foliorum quæ perierunt.

98% τέλος ἐκδεδράμηκεν ἡ πίστις; Τὸ Γράμμα διδάξει Quid hinc porro? Quem exitum fdes illius nacta τὸ ἱερόν·. Ἐπίστευσε γὰρ, φησὶν, Ἀβραὰμ τῷ Θεῷ, καὶ ἐλογίσθη αὐτῷ εἰς δικαιοσύνην.» ἂν οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος. Εἰ τοίνυν ἐκεῖνοι, ὧν οὐκ ἦν ἄξιος ο κόσμος (παραχωρεῖ γὰρ τὸ προὔχειν, τῇ τῶν κατορθωμάτων ύπερβολῇ νικώμενος· κόσμον δὲ ἐνταῦθα τοὺς ἐν τῷ κόσμῳ νοεῖσθαι πρέπει), εἰ οὖν ἐκεῖνοι διὰ μεγάλων θλίψεων πυρωθέντες τὸ δοκίμιον ἐπεδείξαντο, οὔπω δὲ ἀπέλαβον, μὴ ἡμεῖς ἐνταῦθα ζητῶμεν τὴν ἀντ· απόδοσιν, μηδὲ οὕτως ὦμεν πένητες ὡς τῶν μικρῶν ἐφίεσθαι. est? En sacra demonstrat Littera: • Credidit enim, inquit, Abraham Deo, et reputatum est illi ad justitiam. > XI, 38. Quibus dignus non erat mundus. Si ergo illi, quibus dignus non erat mundus (omittit enim ulterius pergere, recte factorum magnitudine eximia attonitus; mundum autem bic intelligere mundanos decet), si ergo illi magnis tribulationibus tanquam igne explorati probitatem suam demonstrarunt, nondum tamen receperunt (l), caveamus nos quominus præsenti tempore remunerationem exposcamus, neque ita miseri simus ut tam exigua exoplemus. *Ος ἀντὶ τῆς προκειμένης αὐτῷ χαρᾶς, ὑπέμεινε ΧΙΙ, 2. Qui proposito sibi gaudio, sustinuit crucem, σταυρὸν, αἰσχύνης καταφρονήσας. Μᾶλλον δὲ ὧδε νοεῖν οἰκειότερον, ὅτι καίτοι ἐνὸν αὐτῷ τοῖς τῆς ἰδίας φύσεως ἀξιώμασιν ἐντρυφάν, καὶ ταῖς κατὰ πάντων ἀσυγκρίτως ὑπεροχαῖς θεοπρεπώς ἐναβρύνεσθαι (τοῦτο γὰρ εἶναί φαμεν τὴν προκειμένην αὐτῷ χαρὰν), κεκένωκεν ἑαυτὸν καθεὶς ἐν τοῖς καθ' ἡμᾶς, ἵν᾽ ὑπὲρ παντὸς τὸν κατὰ σάρκα θάνατον ἀνατλὰς, εἶτα πατήσας αὐτὸν διὰ τῆς ἐκ νεκρῶν ἀναστάσεως, βάσιμον καὶ ἡμῖν ἀποφήνῃ τὸ παλινδρομεῖν δύνασθαι πρὸς ζωήν. Καὶ γέγονε μὲν αὐτῷ πρὸς ἐντροπῆς τε καὶ ἀδοξίας τὸ παθεῖν· ἐπειδὴ δὲ ἀν έστησε τὸν ἑαυτοῦ ναόν, καινοτομήσας τὸν θάνατον, καὶ πλεονεκτήσας την φθοράν, ὡς Θεὸς ἐκ Θεοῦ, καὶ εἰ πέφηνε μετὰ σαρκὸς, τὸ ἐν ἐκείνοις αἶσχος καὶ τὸ ἐκτροπῆς ἀκαλλὲς κατηφάνισται τοῖς δευτέροις, καὶ δεδόξασται διὰ τὴν ἀνάστασιν ὁ Υἱὸς, καίτοι πρὸ αὐτ τῆς τὸν ἀτιμότατόν τε καὶ ἀκλεᾶ μὴ παρωσάμενος θάνατον διὰ τὴν ἐκούσιον κένωσιν. Ἐν δεξιᾷ τε τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ κεκάθικεν. Δανιὴλ γοῦν θεοπτίας ἡμῖν ἀναγράφων καὶ δράσεις προφητικάς, καθίζει μὲν ἐπὶ θρόνου τὸν Παλαιὸν ἡμερῶν· περιίστησι δὲ αὐτῷ χιλίας μὲν χιλιάδας τῶν τεταγμένων εἰς λειτουργίαν, μυρίας δὲ μυριάδας τῶν παραστατών. Ησαΐας δὲ οὐκ ἐν μείονι δόξη τε θεασθαί φησι τὸν Υἱόν· «Εἶδον γὰρ, ἔφη, τὸν Κύ ριον Σαβαώθ καθήμενον ἐπὶ θρόνου ὑψηλοῦ καὶ ἐπε ηρμένου· καὶ πλήρης ὁ οἶκος τῆς δόξης αὐτοῦ. Καὶ Σεραφίμ εἱστήκεισαν κύκλῳ αὐτοῦ, καὶ ἐκεκράγεσαν τὸν ἐν τριττῷ μὲν ἐν ἀρχῇ, καταλήγοντα δὲ εἰς ἑνάδα καὶ εἰς κυριότητα μίαν, ἁγιασμόν. Αρά σοι δοκεῖ τὸ ἰσοπαγὲς ἐν δόξῃ ἰδίᾳ κεκτῆσθαι λοιπὸν ὁ Υἱός; Οπου γὰρ θρόνος ὁ ἀνωτάτω, καὶ ἰσοδύναμος ἡ ὑπεροχή, καὶ τῶν ἐν οὐρανῷ δυνάμεων ἡ ὡς ἐν κύκλῳ στάσις, τὸ τῆς δουλείας τῶν γεννητῶν ἐμφανίζουσα μέτρον, καὶ τὴν τῆς κυριότητος δόξαν προσμαρτυμούσα τῷ καθημένῳ, ποῖον ἂν ἔχοι τόπον ἐνδοιασμοῦ, confusione contempta. Imo hoc loco magis proprium sit intelligere Christum, cum ei liceret naturæ suæ dignitate frui, et incomparabili supra omnes sublimitate prout Deum decet gloriari (hoc enim esse dicimus quod hic appellatur propositum ipsi gaudium), exinanivit semetipsum ad conditionem nostram descendens”, ut pro mundo necem in carne perferens, et mox hac conculcata per suam a mortuis resurrectionem possibilem nobis demonstraret ad vitam reditum. Et fuit illi quidem pudendum et inglorium pati; sed postquam templum suum excitavit de insolito mortis genere, et corruptelam devicit, utpote Deus de Deo, quanquam in carne apparuerat, passionis ignominia et excessus e vità turpitudo, posteriore successu deletæ fuerunt, et clarificatus est ob resurrectionem Filius, quanquam antea deformissimam et ingloriam non recusaverat necem, propter voluntariam exinanitionem. In dextera sedis Dei sedet. Daniel itaque, divinas nobis revelationes visionesque propheticas describens ", Antiquum dierum in throno collocat, eique circumponit ministrorum millia millium, et stipatorum myriadas myriadum. Isaias pariter baud minore in gloria vidisse se Filium dicit ": «Vidi, inquit, Dominum Sabaoth in throno excelso et elevato sedentem, plenaque erat domus gloria ejus.» Et Seraphim circumsistebant, qui hymnum canebant a Trinitate ordientem, in unitate unaque dominatione desinentem, trisagium, inquam. Nonne ergo tibi jam videtur Filii in propria majestate pondus! Ubi enim thronus est supremus, et par sublimitas, et coelestium potestatum tanquam in circuitu assistentia, quæ servilem creaturarum conditionem ostendit, dominiique glorianı sedenti attestatur, quinam superest dubitandi locus, quin naturali Patris potestate Filius quoque Η Philipp. 1, 7. as Dan. vil, 9.» Isa. vi, 1, 2. Plenam scilicet mercedem, corpore cum anima beatificato. Hanc fuisse genuinam Cyrilli sententiam demonstravimus nos in ejus comment. ad Luc. xvi, 19, p. 356.

98% τέλος ἐκδεδράμηκεν ἡ πίστις; Τὸ Γράμμα διδάξει Quid hinc porro? Quem exitum fdes illius nacta τὸ ἱερόν·. Ἐπίστευσε γὰρ, φησὶν, Ἀβραὰμ τῷ Θεῷ, καὶ ἐλογίσθη αὐτῷ εἰς δικαιοσύνην.» ἂν οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος. Εἰ τοίνυν ἐκεῖνοι, ὧν οὐκ ἦν ἄξιος ο κόσμος (παραχωρεῖ γὰρ τὸ προὔχειν, τῇ τῶν κατορθωμάτων ύπερβολῇ νικώμενος· κόσμον δὲ ἐνταῦθα τοὺς ἐν τῷ κόσμῳ νοεῖσθαι πρέπει), εἰ οὖν ἐκεῖνοι διὰ μεγάλων θλίψεων πυρωθέντες τὸ δοκίμιον ἐπεδείξαντο, οὔπω δὲ ἀπέλαβον, μὴ ἡμεῖς ἐνταῦθα ζητῶμεν τὴν ἀντ· απόδοσιν, μηδὲ οὕτως ὦμεν πένητες ὡς τῶν μικρῶν ἐφίεσθαι. est? En sacra demonstrat Littera: • Credidit enim, inquit, Abraham Deo, et reputatum est illi ad justitiam. > XI, 38. Quibus dignus non erat mundus. Si ergo illi, quibus dignus non erat mundus (omittit enim ulterius pergere, recte factorum magnitudine eximia attonitus; mundum autem bic intelligere mundanos decet), si ergo illi magnis tribulationibus tanquam igne explorati probitatem suam demonstrarunt, nondum tamen receperunt (l), caveamus nos quominus præsenti tempore remunerationem exposcamus, neque ita miseri simus ut tam exigua exoplemus. *Ος ἀντὶ τῆς προκειμένης αὐτῷ χαρᾶς, ὑπέμεινε ΧΙΙ, 2. Qui proposito sibi gaudio, sustinuit crucem, σταυρὸν, αἰσχύνης καταφρονήσας. Μᾶλλον δὲ ὧδε νοεῖν οἰκειότερον, ὅτι καίτοι ἐνὸν αὐτῷ τοῖς τῆς ἰδίας φύσεως ἀξιώμασιν ἐντρυφάν, καὶ ταῖς κατὰ πάντων ἀσυγκρίτως ὑπεροχαῖς θεοπρεπώς ἐναβρύνεσθαι (τοῦτο γὰρ εἶναί φαμεν τὴν προκειμένην αὐτῷ χαρὰν), κεκένωκεν ἑαυτὸν καθεὶς ἐν τοῖς καθ' ἡμᾶς, ἵν᾽ ὑπὲρ παντὸς τὸν κατὰ σάρκα θάνατον ἀνατλὰς, εἶτα πατήσας αὐτὸν διὰ τῆς ἐκ νεκρῶν ἀναστάσεως, βάσιμον καὶ ἡμῖν ἀποφήνῃ τὸ παλινδρομεῖν δύνασθαι πρὸς ζωήν. Καὶ γέγονε μὲν αὐτῷ πρὸς ἐντροπῆς τε καὶ ἀδοξίας τὸ παθεῖν· ἐπειδὴ δὲ ἀν έστησε τὸν ἑαυτοῦ ναόν, καινοτομήσας τὸν θάνατον, καὶ πλεονεκτήσας την φθοράν, ὡς Θεὸς ἐκ Θεοῦ, καὶ εἰ πέφηνε μετὰ σαρκὸς, τὸ ἐν ἐκείνοις αἶσχος καὶ τὸ ἐκτροπῆς ἀκαλλὲς κατηφάνισται τοῖς δευτέροις, καὶ δεδόξασται διὰ τὴν ἀνάστασιν ὁ Υἱὸς, καίτοι πρὸ αὐτ τῆς τὸν ἀτιμότατόν τε καὶ ἀκλεᾶ μὴ παρωσάμενος θάνατον διὰ τὴν ἐκούσιον κένωσιν. Ἐν δεξιᾷ τε τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ κεκάθικεν. Δανιὴλ γοῦν θεοπτίας ἡμῖν ἀναγράφων καὶ δράσεις προφητικάς, καθίζει μὲν ἐπὶ θρόνου τὸν Παλαιὸν ἡμερῶν· περιίστησι δὲ αὐτῷ χιλίας μὲν χιλιάδας τῶν τεταγμένων εἰς λειτουργίαν, μυρίας δὲ μυριάδας τῶν παραστατών. Ησαΐας δὲ οὐκ ἐν μείονι δόξη τε θεασθαί φησι τὸν Υἱόν· «Εἶδον γὰρ, ἔφη, τὸν Κύ ριον Σαβαώθ καθήμενον ἐπὶ θρόνου ὑψηλοῦ καὶ ἐπε ηρμένου· καὶ πλήρης ὁ οἶκος τῆς δόξης αὐτοῦ. Καὶ Σεραφίμ εἱστήκεισαν κύκλῳ αὐτοῦ, καὶ ἐκεκράγεσαν τὸν ἐν τριττῷ μὲν ἐν ἀρχῇ, καταλήγοντα δὲ εἰς ἑνάδα καὶ εἰς κυριότητα μίαν, ἁγιασμόν. Αρά σοι δοκεῖ τὸ ἰσοπαγὲς ἐν δόξῃ ἰδίᾳ κεκτῆσθαι λοιπὸν ὁ Υἱός; Οπου γὰρ θρόνος ὁ ἀνωτάτω, καὶ ἰσοδύναμος ἡ ὑπεροχή, καὶ τῶν ἐν οὐρανῷ δυνάμεων ἡ ὡς ἐν κύκλῳ στάσις, τὸ τῆς δουλείας τῶν γεννητῶν ἐμφανίζουσα μέτρον, καὶ τὴν τῆς κυριότητος δόξαν προσμαρτυμούσα τῷ καθημένῳ, ποῖον ἂν ἔχοι τόπον ἐνδοιασμοῦ, confusione contempta. Imo hoc loco magis proprium sit intelligere Christum, cum ei liceret naturæ suæ dignitate frui, et incomparabili supra omnes sublimitate prout Deum decet gloriari (hoc enim esse dicimus quod hic appellatur propositum ipsi gaudium), exinanivit semetipsum ad conditionem nostram descendens”, ut pro mundo necem in carne perferens, et mox hac conculcata per suam a mortuis resurrectionem possibilem nobis demonstraret ad vitam reditum. Et fuit illi quidem pudendum et inglorium pati; sed postquam templum suum excitavit de insolito mortis genere, et corruptelam devicit, utpote Deus de Deo, quanquam in carne apparuerat, passionis ignominia et excessus e vità turpitudo, posteriore successu deletæ fuerunt, et clarificatus est ob resurrectionem Filius, quanquam antea deformissimam et ingloriam non recusaverat necem, propter voluntariam exinanitionem. In dextera sedis Dei sedet. Daniel itaque, divinas nobis revelationes visionesque propheticas describens ", Antiquum dierum in throno collocat, eique circumponit ministrorum millia millium, et stipatorum myriadas myriadum. Isaias pariter baud minore in gloria vidisse se Filium dicit ": «Vidi, inquit, Dominum Sabaoth in throno excelso et elevato sedentem, plenaque erat domus gloria ejus.» Et Seraphim circumsistebant, qui hymnum canebant a Trinitate ordientem, in unitate unaque dominatione desinentem, trisagium, inquam. Nonne ergo tibi jam videtur Filii in propria majestate pondus! Ubi enim thronus est supremus, et par sublimitas, et coelestium potestatum tanquam in circuitu assistentia, quæ servilem creaturarum conditionem ostendit, dominiique glorianı sedenti attestatur, quinam superest dubitandi locus, quin naturali Patris potestate Filius quoque Η Philipp. 1, 7. as Dan. vil, 9.» Isa. vi, 1, 2. Plenam scilicet mercedem, corpore cum anima beatificato. Hanc fuisse genuinam Cyrilli sententiam demonstravimus nos in ejus comment. ad Luc. xvi, 19, p. 356.

καὶ αὐτοῦ φανήσονται τοῦ Χριστοῦ, καὶ μοῖραν ήδη rem ei sortem adepti; si quidem il e caducum poλαχόντες τὴν ἐπέκεινα τῶν αὐτοῦ, εἰ ὁ μὲν ἀπόβλη τον ποιήσεται τὴν ἀρχὴν, οἱ δὲ ἀμήρυτον λαχόντες τὴν εὐθυμίαν καὶ τὸ ἐν βεβαίῳ κεῖσθαι τῆς δόξης διακεκτήσονται. Τὸ δὲ δὴ καὶ ἄγροικον ποιεῖσθαι τὴν συκοφαντίαν, πῶς οὐκ ἀπόβλητον κομιδῇ; Το μὲν γὰρ χρῆναι κρατεῖν καὶ βασιλεύειν τῶν ὅλων, προσήκοι ἂν οὐχ ἑτέρῳ μᾶλλον ἢ αὐτῷ τῷ Χριστῷ, οὐκ ἐπίκτητον ἢ δοτὸν πλουτοῦντι τὸ χρῆμα, καθά περ ἡμεῖς, ἀλλὰ τοῖς τῆς φυσικῆς κυριότητος από μενον λόγοις. Οἱ δέ γε συμπάσχοντες καὶ συμβασιλεύσομεν αὐτῷ, καθώς γέγραπται. Οὐκοῦν ὁ μὲν τοῦ κατάρχειν Κύριος, εἰσποίητοι δὲ ἡμεῖς καὶ τρόπῳ τῷ κατὰ μέθεξιν ἐκτετιμημένοι· συμβασιλεύσουσι γὰρ βασιλεύοντι τῷ Κυρίῳ. Εἶτα πῶς ἀσάλευτον ἔξουσι τὴν ἐπὶ τῷδε φιλοτιμίαν, καὶ διηνεκώς βασιλεύσουσιν, εἰ κατασεισθήσεται καὶ καταλήξει τὸ τοῦ Χριστοῦ κράτος, οὗ μετόχους αὐτοὺς εἶναι φαμεν; Καὶ εἰ τῆς βασιλείας αὐτοῖς ὁ χορηγὸς καὶ πρύτανις ἀποπεπαύσεται τῆς ἀρχῆς, ποὺ τὰ αὐτῶν ἔτι κείσεται τοῖον ἔχοντα βάραθρον; Ποῦ γὰρ ἔτι συμμεθέξουσιν, εἰ τὸ κεκληκὸς εἰς δόξαν ἀσθενεῖ; Η οὐκ ἀνάγκη συγκατολισθεῖν τοῖς ἀνέχουσι τὸν ἀνεχόμενον, καὶ τοῖς κατωτάτοις βόθροις ἐνιζῆσαι τὰ ἐπερηρεισμένα, ὑποσπασθέντος τοῦ ἐρείδοντος; Οτε τοίνυν ἡ τῆς εὐκλείας κρηπὶς καὶ ὁ τῆς εὐημερίας θεμέλιος κατασεισθήσεται κατ' αὐτοὺς, συνοιχήσεται που πάντως εἰς τὸ δυσκλεές τε καὶ ἐν ὑφέσει καὶ ἡ τῶν ἄλλων ἐλπίς. Τὸ οὖν, «ὅταν παραδῷ τὴν βασιλείαν, ο οὐ τοιοῦτόν ἐστιν, ὅτι ταύτην ἀποθήσει, ἀλλ' ὅτι ὑφ᾽ ἑτέρων ἐχομένην ἐκσπάσας προσάξει τῷ Πατρί· συγκ κατάρξει γε μὴν τούτῳ καὶ αὐτός. tentatum habebit, hi autem perpetuum sortiti gaudium, stabilitatem quoque gloriæ obtinebunt. Jam si hæc inurbana calumnia est, quidni protinus abjicietur? Nam possidendi atque universaliter regnandi oficium neminem magis quam ipsum Christum decet, qui non acquisitum datumve aliquid possidet, sicuti nos, sed omnia naturalis sui dominii jure. Nos autem cum illo passi, cum eodem regnabimus, veluti scriptum est *. Igitur ipse principatus Dominus, nos vero asciti, et participantium gradu honorati: sancti enim cum regnante Domino conregnabunt. Deinde quomodo immobilem hunc honorem habebunt, perpetuoque regnabunt, si nutabit ac desinet Christi potentatus, cujus sanctos participes dicimus? Et si regni dator el præses potestate spoliabitur, ubinam res istorum consistent, quæ tali fundamento innituntur? Quomodo hi participabunt, si is qui in partem vocavit infrnatur? Nonne necessario cadet cum gestante gestatum, et in infimis foveis subsidebit quidquid illic innitebatur, fulcro subducto? Si quando itaque prosperitatis basis bonique status fundamentum commovebitur, prout isti putant, calamitosa protinus fet atque decidua spes quoque aliorum. Dictio itaque, ‹ cum tradiderit regnum, › non significat fore ut Christus regnum abdicet, sed quod potius ab aliis detentum, Patri vi sua vindicabit; cum quo et ipse regnabit. Ἰησοῦς Χριστὸς χθὲς καὶ σήμερον· ὁ αὐτὸς καὶ G XIII, 8. Jesus Christus her et hodie, ipse et in secula. εἰς αἰῶνας. Τῶν φωνῶν αἱ μὲν θεοπρεπεῖς ὡς τὸ, ο Ἐγὼ ἐν τῷ Πατρὶ, καὶ ὁ Πατὴρ ἐν ἐμοί· ο αἱ δὲ ἀνθρωποπρεπεῖς, ὡς τὸ, «Νῦν δὲ ζητεῖτέ με ἀποκτεῖναι αν θρωπον, ὃς τὴν ἀληθείαν λελάληκα ὑμῖν· ο [αἱ δὲ μέσαι, ὧν αὕτη, Χριστὸν γὰρ εἰπὼν (2)] χθὲς καὶ σήμερον εἶναί φησι καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας· ἰδοὺ δὴ σαφῶς ὁ πνευματοφόρος, ὁ παρὰ αὐτοῦ Χριστοῦ τὸ περὶ αὐτοῦ μεμαθηκὼς μυστήριον, τὸ ἐν ἀτρέπτῳ καὶ ἀμεταποιήτῳ φύσει κεῖσθαι τὸν Υἱὸν ὁμολογεῖ, ὅπερ ίδιόν ἐστι μόνου τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός, ἑτέρῳ δὲ πρόσεστι τῶν γενητῶν οὐδενί. Οὐκοῦν εἰ μόνος άτρεπτος ὁ Θεὸς καὶ Πατὴρ, ἐν ταυτότητι δὲ φύσεως καὶ ὁ Υἱός, ἀεὶ τοῦτο ὢν ὅπερ καὶ ὁ γεννήσας αὐτὸν, πῶς ἂν εἴη τῶν γεννητῶν εἷς ὁ μόνος τῷ φύσαντι κατὰ τὸν ἄφρα στον της ουσίας λόγον ἁμιλλώμενος, καὶ τοῦτο ὢν κατὰ φύσιν, ὅπερ ἐστὶν ὁ Πατήρ, δίχα μόνου τοῦ εἶναι Πατήρ; Ὅτι γὰρ οὐκ ἀλλοιοῦται γεγονὼς ἄνθρωπος καθ' ἡμᾶς ὁ Λόγος, ἐν τούτοις διαμεμήνυκεν ὁ πνει - ματοφόρος· καὶ σημαντικὸν μὲν τοῦ παρωχηκότος χρόνου ποιεῖται τὸ ο χθές,» τοῦ γε μὴν ἐνεστῶτος τὸ · σήμερον,» τοῦ δὲ ἐσομένου καὶ μέλλοντος τὸ «εἰς τοὺς » II Tim. 11, 12. Dictiones aliæ sunt Deo congruæ, vetuti: ‹ Ego in Patre, et Pater in me “,› aliæ hominem decent, ut: • Nunc me quæritis interfcere, hominem qui veritatem locutus qum vobis ". [Aliæ media sunt, ut hæc. Nam cum Christum] beri et hodie esse ait et in sæcula, en aperte vir inspiratus, atque ab ipso Christo mysterium proprium edoctus, Filium inconvertibili atque immutabili natura praeditum confitetur, quod Dei Patris tantummodo proprium est, creatoque alii inest nemini. Igitur si solus inconvertibilis est Deus Pater, ejusdem vero naturæ et Filius est, idem semper exsistens quod et Genitor ejus est, quomodo de numero creaturarum sit, qui unus Genitorem suum ineffabili substantiæ ratione æmulatur, idemque natura est quod Pater, uno excepto quod ipse Pater non est? Nam quod homo nobis similis factum nullatenus Verbum sit mulatum, his verbis vir inspiratus siguificavit:nam præteritum quidem tempus denotat vocabulum «heri, præsens vero, chodie,» futurum denique et reliquum, dictio, ‹ in sæcula. › Jam sı nonnulli heri et hodie pro se Joan. x, 11. sr Joan. viii, 40. Videsis quid simile his in Cyrilli epistola ad Acacium Melitinensem Opp. t. V, part. II, p. 117. Quæ uncis inclusimus, ea valde sunt in codice evanida.

καὶ αὐτοῦ φανήσονται τοῦ Χριστοῦ, καὶ μοῖραν ήδη rem ei sortem adepti; si quidem il e caducum poλαχόντες τὴν ἐπέκεινα τῶν αὐτοῦ, εἰ ὁ μὲν ἀπόβλη τον ποιήσεται τὴν ἀρχὴν, οἱ δὲ ἀμήρυτον λαχόντες τὴν εὐθυμίαν καὶ τὸ ἐν βεβαίῳ κεῖσθαι τῆς δόξης διακεκτήσονται. Τὸ δὲ δὴ καὶ ἄγροικον ποιεῖσθαι τὴν συκοφαντίαν, πῶς οὐκ ἀπόβλητον κομιδῇ; Το μὲν γὰρ χρῆναι κρατεῖν καὶ βασιλεύειν τῶν ὅλων, προσήκοι ἂν οὐχ ἑτέρῳ μᾶλλον ἢ αὐτῷ τῷ Χριστῷ, οὐκ ἐπίκτητον ἢ δοτὸν πλουτοῦντι τὸ χρῆμα, καθά περ ἡμεῖς, ἀλλὰ τοῖς τῆς φυσικῆς κυριότητος από μενον λόγοις. Οἱ δέ γε συμπάσχοντες καὶ συμβασιλεύσομεν αὐτῷ, καθώς γέγραπται. Οὐκοῦν ὁ μὲν τοῦ κατάρχειν Κύριος, εἰσποίητοι δὲ ἡμεῖς καὶ τρόπῳ τῷ κατὰ μέθεξιν ἐκτετιμημένοι· συμβασιλεύσουσι γὰρ βασιλεύοντι τῷ Κυρίῳ. Εἶτα πῶς ἀσάλευτον ἔξουσι τὴν ἐπὶ τῷδε φιλοτιμίαν, καὶ διηνεκώς βασιλεύσουσιν, εἰ κατασεισθήσεται καὶ καταλήξει τὸ τοῦ Χριστοῦ κράτος, οὗ μετόχους αὐτοὺς εἶναι φαμεν; Καὶ εἰ τῆς βασιλείας αὐτοῖς ὁ χορηγὸς καὶ πρύτανις ἀποπεπαύσεται τῆς ἀρχῆς, ποὺ τὰ αὐτῶν ἔτι κείσεται τοῖον ἔχοντα βάραθρον; Ποῦ γὰρ ἔτι συμμεθέξουσιν, εἰ τὸ κεκληκὸς εἰς δόξαν ἀσθενεῖ; Η οὐκ ἀνάγκη συγκατολισθεῖν τοῖς ἀνέχουσι τὸν ἀνεχόμενον, καὶ τοῖς κατωτάτοις βόθροις ἐνιζῆσαι τὰ ἐπερηρεισμένα, ὑποσπασθέντος τοῦ ἐρείδοντος; Οτε τοίνυν ἡ τῆς εὐκλείας κρηπὶς καὶ ὁ τῆς εὐημερίας θεμέλιος κατασεισθήσεται κατ' αὐτοὺς, συνοιχήσεται που πάντως εἰς τὸ δυσκλεές τε καὶ ἐν ὑφέσει καὶ ἡ τῶν ἄλλων ἐλπίς. Τὸ οὖν, «ὅταν παραδῷ τὴν βασιλείαν, ο οὐ τοιοῦτόν ἐστιν, ὅτι ταύτην ἀποθήσει, ἀλλ' ὅτι ὑφ᾽ ἑτέρων ἐχομένην ἐκσπάσας προσάξει τῷ Πατρί· συγκ κατάρξει γε μὴν τούτῳ καὶ αὐτός. tentatum habebit, hi autem perpetuum sortiti gaudium, stabilitatem quoque gloriæ obtinebunt. Jam si hæc inurbana calumnia est, quidni protinus abjicietur? Nam possidendi atque universaliter regnandi oficium neminem magis quam ipsum Christum decet, qui non acquisitum datumve aliquid possidet, sicuti nos, sed omnia naturalis sui dominii jure. Nos autem cum illo passi, cum eodem regnabimus, veluti scriptum est *. Igitur ipse principatus Dominus, nos vero asciti, et participantium gradu honorati: sancti enim cum regnante Domino conregnabunt. Deinde quomodo immobilem hunc honorem habebunt, perpetuoque regnabunt, si nutabit ac desinet Christi potentatus, cujus sanctos participes dicimus? Et si regni dator el præses potestate spoliabitur, ubinam res istorum consistent, quæ tali fundamento innituntur? Quomodo hi participabunt, si is qui in partem vocavit infrnatur? Nonne necessario cadet cum gestante gestatum, et in infimis foveis subsidebit quidquid illic innitebatur, fulcro subducto? Si quando itaque prosperitatis basis bonique status fundamentum commovebitur, prout isti putant, calamitosa protinus fet atque decidua spes quoque aliorum. Dictio itaque, ‹ cum tradiderit regnum, › non significat fore ut Christus regnum abdicet, sed quod potius ab aliis detentum, Patri vi sua vindicabit; cum quo et ipse regnabit. Ἰησοῦς Χριστὸς χθὲς καὶ σήμερον· ὁ αὐτὸς καὶ G XIII, 8. Jesus Christus her et hodie, ipse et in secula. εἰς αἰῶνας. Τῶν φωνῶν αἱ μὲν θεοπρεπεῖς ὡς τὸ, ο Ἐγὼ ἐν τῷ Πατρὶ, καὶ ὁ Πατὴρ ἐν ἐμοί· ο αἱ δὲ ἀνθρωποπρεπεῖς, ὡς τὸ, «Νῦν δὲ ζητεῖτέ με ἀποκτεῖναι αν θρωπον, ὃς τὴν ἀληθείαν λελάληκα ὑμῖν· ο [αἱ δὲ μέσαι, ὧν αὕτη, Χριστὸν γὰρ εἰπὼν (2)] χθὲς καὶ σήμερον εἶναί φησι καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας· ἰδοὺ δὴ σαφῶς ὁ πνευματοφόρος, ὁ παρὰ αὐτοῦ Χριστοῦ τὸ περὶ αὐτοῦ μεμαθηκὼς μυστήριον, τὸ ἐν ἀτρέπτῳ καὶ ἀμεταποιήτῳ φύσει κεῖσθαι τὸν Υἱὸν ὁμολογεῖ, ὅπερ ίδιόν ἐστι μόνου τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός, ἑτέρῳ δὲ πρόσεστι τῶν γενητῶν οὐδενί. Οὐκοῦν εἰ μόνος άτρεπτος ὁ Θεὸς καὶ Πατὴρ, ἐν ταυτότητι δὲ φύσεως καὶ ὁ Υἱός, ἀεὶ τοῦτο ὢν ὅπερ καὶ ὁ γεννήσας αὐτὸν, πῶς ἂν εἴη τῶν γεννητῶν εἷς ὁ μόνος τῷ φύσαντι κατὰ τὸν ἄφρα στον της ουσίας λόγον ἁμιλλώμενος, καὶ τοῦτο ὢν κατὰ φύσιν, ὅπερ ἐστὶν ὁ Πατήρ, δίχα μόνου τοῦ εἶναι Πατήρ; Ὅτι γὰρ οὐκ ἀλλοιοῦται γεγονὼς ἄνθρωπος καθ' ἡμᾶς ὁ Λόγος, ἐν τούτοις διαμεμήνυκεν ὁ πνει - ματοφόρος· καὶ σημαντικὸν μὲν τοῦ παρωχηκότος χρόνου ποιεῖται τὸ ο χθές,» τοῦ γε μὴν ἐνεστῶτος τὸ · σήμερον,» τοῦ δὲ ἐσομένου καὶ μέλλοντος τὸ «εἰς τοὺς » II Tim. 11, 12. Dictiones aliæ sunt Deo congruæ, vetuti: ‹ Ego in Patre, et Pater in me “,› aliæ hominem decent, ut: • Nunc me quæritis interfcere, hominem qui veritatem locutus qum vobis ". [Aliæ media sunt, ut hæc. Nam cum Christum] beri et hodie esse ait et in sæcula, en aperte vir inspiratus, atque ab ipso Christo mysterium proprium edoctus, Filium inconvertibili atque immutabili natura praeditum confitetur, quod Dei Patris tantummodo proprium est, creatoque alii inest nemini. Igitur si solus inconvertibilis est Deus Pater, ejusdem vero naturæ et Filius est, idem semper exsistens quod et Genitor ejus est, quomodo de numero creaturarum sit, qui unus Genitorem suum ineffabili substantiæ ratione æmulatur, idemque natura est quod Pater, uno excepto quod ipse Pater non est? Nam quod homo nobis similis factum nullatenus Verbum sit mulatum, his verbis vir inspiratus siguificavit:nam præteritum quidem tempus denotat vocabulum «heri, præsens vero, chodie,» futurum denique et reliquum, dictio, ‹ in sæcula. › Jam sı nonnulli heri et hodie pro se Joan. x, 11. sr Joan. viii, 40. Videsis quid simile his in Cyrilli epistola ad Acacium Melitinensem Opp. t. V, part. II, p. 117. Quæ uncis inclusimus, ea valde sunt in codice evanida.

Τῆς δὲ εὐποιίας και κοινωνίας, κ. τ. λ. XIII, 16. Beneficentiæ autem et communionis, elc Tu vero denuo videsis quomodo hoc loco Deum Paulus Filium appellat Nam si ipse est qui creaturam omnem in judicium adducit, unicnique retribuens secundum opera ejus“, ideoque erga proximum saum beneficos approbat,dicens: 4 Venite, possidete paratum vobis regnum: esurivi enim, et dedistis mihi manducare,» et reliqua *: cur non sit Deus, qui ita sanctorum haud fallaci voce nominatur, et beneficorum oblationes recipit, singulisque congruam retributionem confert, atque ad cœleste regnum sanctorum hominum chorum transfert? Offeramus itaque laudis sacrificium, labiorum fructum, Creatori nostro Deo. Neque enim ex area tantum ac torculari, verum etiam ab oraΣὺ δέ μοι δρα πάλιν, ὅπως ἐνθάδε Θεὸν ὁ Παῦλος τὸν Υἱὸν ἀποκαλεῖ. Εἰ γὰρ αὐτός ἐστιν ὁ σύμπαν ἄγων εἰς κρίσιν τὸ ποίημα, καὶ ἀποδιδοὺς ἑκάστῳ κατὰ τὰ ἔργα αὐτοῦ, διὰ δὲ τοῦτο τοὺς εὖ ποιοῦντας τὸν πλησίον ἀποδεχόμενος, καὶ λέγων· «Δεῦτε, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν· ἐπείνασα γάρ, καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν,» καὶ τὰ ἑξῆς, πῶς οὐκ ἔσται Θεὸς ὁ οὕτως ἀποκεκλημένος διὰ τῆς ἀψευδοῦς τῶν ἁγίων φωνῆς, καὶ τὰς τῶν εὖ ποιούν των θυσίας ἀποδεχόμενος, ἀποδιδούς τε ἑκάστῳ τὴν αὐτῷ πρέπουσαν ἀμοιβὴν, καὶ εἰς τὴν τῶν οὐρανῶν βασιλείαν εἰσπέμπων τὸν τῶν ἁγίων χορόν; Αναφέρωμεν οὖν τὴν τῆς αἰνέσεως θυσίαν, τὸν καρπὸν τῶν χειλέων τῷ κτίσαντι ἡμᾶς Θεῷ· οὐ γὰρ δεῖ μόν νον ἄλωνος καὶ ληνοῦ, ἀλλὰ καὶ λόγων ἀπάρχεσθαι δεῖ τῷ Θεῷ, καὶ λόγων πολλῷ μᾶλλον ἢ δραγμάτων, ὅσῳ καὶ ἡμῖν οἰκειότερος οὗτος ὁ καρπὸς, καὶ αὐτῷ προσφιλέστερος τῷ τιμωμένῳ Θεῷ. Βότρυν μὲν γὰρ καὶ ἄσταχυν λαγόνες εκφέρουσι γῆς, καὶ τρέφουσιν ὄμβρων ἐπιῤῥοαὶ, καὶ γηπόνων θεραπεύουσι χεῖρες ὕμνον δὲ ἱερὸν τίκτει μὲν εὐλάβεια ψυχῆς, τρέφει δὲ συνειδὸς ἀγαθὸν, δέχεται δὲ εἰς τὰ ταμιεῖα τῶν οὐρα νῶν ὁ Θεός. Οσῳ δὲ γῆς ἀμείνων ψυχή, τοσούτῳ καὶ αὕτη βελτίων ἐκείνης ἡ φορά. Διά τοι τοῦτο καὶ τῶν προφητῶν τις, ἀνὴρ θαυμαστὸς καὶ μέγας, Ὡσης ὄνομα αὐτῷ, τοῖς τῷ Θεῷ προσκεκρουκόσι, καὶ μέλο λουσιν ἵλεων καταστήσειν αὐτὸν, παρήνει λέγων· • Φέρετε μεθ' ἑαυτῶν οὐχὶ βοῶν ἀγέλας, οὐδὲ σε μι δάλεως μέτρα τόσα καὶ τόσα, οὐδὲ τρυγόνα και περιστερὰν, οὐδὲ ἄλλο τι τῶν τοιούτων οὐδὲν, ἀλλὰ φέρετε ferte orationem, “., Atqui, dicet fortasse aliμεθ᾿ ἑαυτῶν λόγους.» Καὶ ποία θυσία λόγος; εἴποι τις ἄν. Μεγίστη μὲν οὖν καὶ σεμνοτάτη καὶ τῶν ἄλλων ἀπασῶν βελτίων. Καὶ τίς ταῦτά φησιν; Αὐτὸς ὁ Δαβίδ· τῷ γὰρ Θεῷ ποτε ευχαριστήρια θύων ἐπὶ νίκῃ πολέμου γεγενημένῃ, ούτωσί πώς φησιν· • Δινέσω τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ μου μετ' ᾠδῆς, μεγαλυνῶ αὐτὸν ἐν αἰνέσει.» Εἶτα τῆς θυσίας ταύτης τὴν ὑπεροχὴν ἡμῖν ἐνδεικνύμενος, ἐπήγαγε ο Καὶ ἀρέσει τῷ Θεῷ ὑπὲρ μόσχον νέον κέρατα εκφέροντα καὶ ὁπλάς.» Ταῦτα ἱερεῖα καὶ ἡμεῖς θύσωμεν, καὶ τὸ θυσιαστήριον ἀπὸ τῶν θυμάτων τούτων αἱμάξωμεν τὸ πνευματικόν tione primitias afferre ad Deum decet: imo vero orationis potius oblationem quam manipulorum, quatenus bujusmodi fructus nobis præcipue congruus est, et honorato Deo gratior. Nam racemum el spicas terre latera gignunt, imbres educant, agricolarum excolunt manus: at sacrum hymnum parit animæ pietas, bona conscientia alit, in cœli horrea recipit Deus. Quanto autem melior anima tellure est, tanto et illius fructus praestantior. Quaniobrem et propheta quidam, admirabilis magnusque vir, cui nomen Oseæ, homines qui Deum læserant eumque placare volebant, hortabatur dicens: • Ferte vobiscum non boum greges, neque simila mensuras quaslibet, neque turturem aut columbam, nec aliud quidquamı hujusmodi, sed vobiscum afquis: Quodnam sacrifcii genus oratio est? Maximum, inquam, et sanctissimum, et cæterorum omnium optimum. Quis porro id affirmat? Ipse David: nam Deo quondam eucharisteria sacrificans pro victoria ex bello relata, sic ait“: ‹ Laudabo nomen Dei mei cum cantico, magnificabo eum laude.. Deinde hujusmodi sacrificii excellentiam nobis ostendens addidit: Placebitque Deo præ novello vitulo jam cornua producente et ungulas. › Hasce victimas nos quoque immolemus, et altare spiritale bujusmodi hostiarum sanguine cruentemus. In codice Syriaco antiquissimo Vatic. C1V, inter diversorum ad Pauli Epistolas expositiones hoc quoque Cyrilli fragmentum legitur, quod Latine hic exhibebimus. Cyrillus in sua explanatione Epistolæ ad Hebræos (νε, 4-6). Ait sapientissimus Paulus: Impossibile est eos qui semel sunt baptizati,, etc. Nunc hujusmodi verborum sententiam spectemus. Judæi nonnulli, evangelicis præceptis illecti, Christo credentes baptizabantur, fiebantque Spiritus sancti participes per impositionem manuum apostolorum, verbaque divina ** Osee XIV, ** Matth. xv), » Matth. xxv, Num quid præterea Cyrilli sit in postremis Mediolanensis codicis paginis, cognosci nequit, quia margine circumciso, nomina auctorum, ex quibus catena conficitur pessumdata fuerunt. Videmus tolo fere hoc commentario in Paull Epistolam ad Hebræos pugnantem Cyrillum contra Arianos, qui idcirco dictam Epistolam canone expungebant, ut ait Theodoretus in sui Commentarii PATROL. GR. LXXIV. 3. * Psal. Lxviii, 31. prologo. Atque hæc fortasse causa est cur in duobus Ambrosianæ bibliothecæ palimpsestis a me olim detectis, ubi Ulphila Arianorum episcopi duplex exemplar est Pauli Epistolarum ad Gothicam linguam translatarum, illa quidem ad Hebræos desideretur. De Ulpbilæ Arianismo docte vir cl. amicus poster Carolus comes Castillionæus post Epist. I ad Thessalonicenses.

Τῆς δὲ εὐποιίας και κοινωνίας, κ. τ. λ. XIII, 16. Beneficentiæ autem et communionis, elc Tu vero denuo videsis quomodo hoc loco Deum Paulus Filium appellat Nam si ipse est qui creaturam omnem in judicium adducit, unicnique retribuens secundum opera ejus“, ideoque erga proximum saum beneficos approbat,dicens: 4 Venite, possidete paratum vobis regnum: esurivi enim, et dedistis mihi manducare,» et reliqua *: cur non sit Deus, qui ita sanctorum haud fallaci voce nominatur, et beneficorum oblationes recipit, singulisque congruam retributionem confert, atque ad cœleste regnum sanctorum hominum chorum transfert? Offeramus itaque laudis sacrificium, labiorum fructum, Creatori nostro Deo. Neque enim ex area tantum ac torculari, verum etiam ab oraΣὺ δέ μοι δρα πάλιν, ὅπως ἐνθάδε Θεὸν ὁ Παῦλος τὸν Υἱὸν ἀποκαλεῖ. Εἰ γὰρ αὐτός ἐστιν ὁ σύμπαν ἄγων εἰς κρίσιν τὸ ποίημα, καὶ ἀποδιδοὺς ἑκάστῳ κατὰ τὰ ἔργα αὐτοῦ, διὰ δὲ τοῦτο τοὺς εὖ ποιοῦντας τὸν πλησίον ἀποδεχόμενος, καὶ λέγων· «Δεῦτε, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν· ἐπείνασα γάρ, καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν,» καὶ τὰ ἑξῆς, πῶς οὐκ ἔσται Θεὸς ὁ οὕτως ἀποκεκλημένος διὰ τῆς ἀψευδοῦς τῶν ἁγίων φωνῆς, καὶ τὰς τῶν εὖ ποιούν των θυσίας ἀποδεχόμενος, ἀποδιδούς τε ἑκάστῳ τὴν αὐτῷ πρέπουσαν ἀμοιβὴν, καὶ εἰς τὴν τῶν οὐρανῶν βασιλείαν εἰσπέμπων τὸν τῶν ἁγίων χορόν; Αναφέρωμεν οὖν τὴν τῆς αἰνέσεως θυσίαν, τὸν καρπὸν τῶν χειλέων τῷ κτίσαντι ἡμᾶς Θεῷ· οὐ γὰρ δεῖ μόν νον ἄλωνος καὶ ληνοῦ, ἀλλὰ καὶ λόγων ἀπάρχεσθαι δεῖ τῷ Θεῷ, καὶ λόγων πολλῷ μᾶλλον ἢ δραγμάτων, ὅσῳ καὶ ἡμῖν οἰκειότερος οὗτος ὁ καρπὸς, καὶ αὐτῷ προσφιλέστερος τῷ τιμωμένῳ Θεῷ. Βότρυν μὲν γὰρ καὶ ἄσταχυν λαγόνες εκφέρουσι γῆς, καὶ τρέφουσιν ὄμβρων ἐπιῤῥοαὶ, καὶ γηπόνων θεραπεύουσι χεῖρες ὕμνον δὲ ἱερὸν τίκτει μὲν εὐλάβεια ψυχῆς, τρέφει δὲ συνειδὸς ἀγαθὸν, δέχεται δὲ εἰς τὰ ταμιεῖα τῶν οὐρα νῶν ὁ Θεός. Οσῳ δὲ γῆς ἀμείνων ψυχή, τοσούτῳ καὶ αὕτη βελτίων ἐκείνης ἡ φορά. Διά τοι τοῦτο καὶ τῶν προφητῶν τις, ἀνὴρ θαυμαστὸς καὶ μέγας, Ὡσης ὄνομα αὐτῷ, τοῖς τῷ Θεῷ προσκεκρουκόσι, καὶ μέλο λουσιν ἵλεων καταστήσειν αὐτὸν, παρήνει λέγων· • Φέρετε μεθ' ἑαυτῶν οὐχὶ βοῶν ἀγέλας, οὐδὲ σε μι δάλεως μέτρα τόσα καὶ τόσα, οὐδὲ τρυγόνα και περιστερὰν, οὐδὲ ἄλλο τι τῶν τοιούτων οὐδὲν, ἀλλὰ φέρετε ferte orationem, “., Atqui, dicet fortasse aliμεθ᾿ ἑαυτῶν λόγους.» Καὶ ποία θυσία λόγος; εἴποι τις ἄν. Μεγίστη μὲν οὖν καὶ σεμνοτάτη καὶ τῶν ἄλλων ἀπασῶν βελτίων. Καὶ τίς ταῦτά φησιν; Αὐτὸς ὁ Δαβίδ· τῷ γὰρ Θεῷ ποτε ευχαριστήρια θύων ἐπὶ νίκῃ πολέμου γεγενημένῃ, ούτωσί πώς φησιν· • Δινέσω τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ μου μετ' ᾠδῆς, μεγαλυνῶ αὐτὸν ἐν αἰνέσει.» Εἶτα τῆς θυσίας ταύτης τὴν ὑπεροχὴν ἡμῖν ἐνδεικνύμενος, ἐπήγαγε ο Καὶ ἀρέσει τῷ Θεῷ ὑπὲρ μόσχον νέον κέρατα εκφέροντα καὶ ὁπλάς.» Ταῦτα ἱερεῖα καὶ ἡμεῖς θύσωμεν, καὶ τὸ θυσιαστήριον ἀπὸ τῶν θυμάτων τούτων αἱμάξωμεν τὸ πνευματικόν tione primitias afferre ad Deum decet: imo vero orationis potius oblationem quam manipulorum, quatenus bujusmodi fructus nobis præcipue congruus est, et honorato Deo gratior. Nam racemum el spicas terre latera gignunt, imbres educant, agricolarum excolunt manus: at sacrum hymnum parit animæ pietas, bona conscientia alit, in cœli horrea recipit Deus. Quanto autem melior anima tellure est, tanto et illius fructus praestantior. Quaniobrem et propheta quidam, admirabilis magnusque vir, cui nomen Oseæ, homines qui Deum læserant eumque placare volebant, hortabatur dicens: • Ferte vobiscum non boum greges, neque simila mensuras quaslibet, neque turturem aut columbam, nec aliud quidquamı hujusmodi, sed vobiscum afquis: Quodnam sacrifcii genus oratio est? Maximum, inquam, et sanctissimum, et cæterorum omnium optimum. Quis porro id affirmat? Ipse David: nam Deo quondam eucharisteria sacrificans pro victoria ex bello relata, sic ait“: ‹ Laudabo nomen Dei mei cum cantico, magnificabo eum laude.. Deinde hujusmodi sacrificii excellentiam nobis ostendens addidit: Placebitque Deo præ novello vitulo jam cornua producente et ungulas. › Hasce victimas nos quoque immolemus, et altare spiritale bujusmodi hostiarum sanguine cruentemus. In codice Syriaco antiquissimo Vatic. C1V, inter diversorum ad Pauli Epistolas expositiones hoc quoque Cyrilli fragmentum legitur, quod Latine hic exhibebimus. Cyrillus in sua explanatione Epistolæ ad Hebræos (νε, 4-6). Ait sapientissimus Paulus: Impossibile est eos qui semel sunt baptizati,, etc. Nunc hujusmodi verborum sententiam spectemus. Judæi nonnulli, evangelicis præceptis illecti, Christo credentes baptizabantur, fiebantque Spiritus sancti participes per impositionem manuum apostolorum, verbaque divina ** Osee XIV, ** Matth. xv), » Matth. xxv, Num quid præterea Cyrilli sit in postremis Mediolanensis codicis paginis, cognosci nequit, quia margine circumciso, nomina auctorum, ex quibus catena conficitur pessumdata fuerunt. Videmus tolo fere hoc commentario in Paull Epistolam ad Hebræos pugnantem Cyrillum contra Arianos, qui idcirco dictam Epistolam canone expungebant, ut ait Theodoretus in sui Commentarii PATROL. GR. LXXIV. 3. * Psal. Lxviii, 31. prologo. Atque hæc fortasse causa est cur in duobus Ambrosianæ bibliothecæ palimpsestis a me olim detectis, ubi Ulphila Arianorum episcopi duplex exemplar est Pauli Epistolarum ad Gothicam linguam translatarum, illa quidem ad Hebræos desideretur. De Ulpbilæ Arianismo docte vir cl. amicus poster Carolus comes Castillionæus post Epist. I ad Thessalonicenses.

Τῆς δὲ εὐποιίας και κοινωνίας, κ. τ. λ. XIII, 16. Beneficentiæ autem et communionis, elc Tu vero denuo videsis quomodo hoc loco Deum Paulus Filium appellat Nam si ipse est qui creaturam omnem in judicium adducit, unicnique retribuens secundum opera ejus“, ideoque erga proximum saum beneficos approbat,dicens: 4 Venite, possidete paratum vobis regnum: esurivi enim, et dedistis mihi manducare,» et reliqua *: cur non sit Deus, qui ita sanctorum haud fallaci voce nominatur, et beneficorum oblationes recipit, singulisque congruam retributionem confert, atque ad cœleste regnum sanctorum hominum chorum transfert? Offeramus itaque laudis sacrificium, labiorum fructum, Creatori nostro Deo. Neque enim ex area tantum ac torculari, verum etiam ab oraΣὺ δέ μοι δρα πάλιν, ὅπως ἐνθάδε Θεὸν ὁ Παῦλος τὸν Υἱὸν ἀποκαλεῖ. Εἰ γὰρ αὐτός ἐστιν ὁ σύμπαν ἄγων εἰς κρίσιν τὸ ποίημα, καὶ ἀποδιδοὺς ἑκάστῳ κατὰ τὰ ἔργα αὐτοῦ, διὰ δὲ τοῦτο τοὺς εὖ ποιοῦντας τὸν πλησίον ἀποδεχόμενος, καὶ λέγων· «Δεῦτε, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν· ἐπείνασα γάρ, καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν,» καὶ τὰ ἑξῆς, πῶς οὐκ ἔσται Θεὸς ὁ οὕτως ἀποκεκλημένος διὰ τῆς ἀψευδοῦς τῶν ἁγίων φωνῆς, καὶ τὰς τῶν εὖ ποιούν των θυσίας ἀποδεχόμενος, ἀποδιδούς τε ἑκάστῳ τὴν αὐτῷ πρέπουσαν ἀμοιβὴν, καὶ εἰς τὴν τῶν οὐρανῶν βασιλείαν εἰσπέμπων τὸν τῶν ἁγίων χορόν; Αναφέρωμεν οὖν τὴν τῆς αἰνέσεως θυσίαν, τὸν καρπὸν τῶν χειλέων τῷ κτίσαντι ἡμᾶς Θεῷ· οὐ γὰρ δεῖ μόν νον ἄλωνος καὶ ληνοῦ, ἀλλὰ καὶ λόγων ἀπάρχεσθαι δεῖ τῷ Θεῷ, καὶ λόγων πολλῷ μᾶλλον ἢ δραγμάτων, ὅσῳ καὶ ἡμῖν οἰκειότερος οὗτος ὁ καρπὸς, καὶ αὐτῷ προσφιλέστερος τῷ τιμωμένῳ Θεῷ. Βότρυν μὲν γὰρ καὶ ἄσταχυν λαγόνες εκφέρουσι γῆς, καὶ τρέφουσιν ὄμβρων ἐπιῤῥοαὶ, καὶ γηπόνων θεραπεύουσι χεῖρες ὕμνον δὲ ἱερὸν τίκτει μὲν εὐλάβεια ψυχῆς, τρέφει δὲ συνειδὸς ἀγαθὸν, δέχεται δὲ εἰς τὰ ταμιεῖα τῶν οὐρα νῶν ὁ Θεός. Οσῳ δὲ γῆς ἀμείνων ψυχή, τοσούτῳ καὶ αὕτη βελτίων ἐκείνης ἡ φορά. Διά τοι τοῦτο καὶ τῶν προφητῶν τις, ἀνὴρ θαυμαστὸς καὶ μέγας, Ὡσης ὄνομα αὐτῷ, τοῖς τῷ Θεῷ προσκεκρουκόσι, καὶ μέλο λουσιν ἵλεων καταστήσειν αὐτὸν, παρήνει λέγων· • Φέρετε μεθ' ἑαυτῶν οὐχὶ βοῶν ἀγέλας, οὐδὲ σε μι δάλεως μέτρα τόσα καὶ τόσα, οὐδὲ τρυγόνα και περιστερὰν, οὐδὲ ἄλλο τι τῶν τοιούτων οὐδὲν, ἀλλὰ φέρετε ferte orationem, “., Atqui, dicet fortasse aliμεθ᾿ ἑαυτῶν λόγους.» Καὶ ποία θυσία λόγος; εἴποι τις ἄν. Μεγίστη μὲν οὖν καὶ σεμνοτάτη καὶ τῶν ἄλλων ἀπασῶν βελτίων. Καὶ τίς ταῦτά φησιν; Αὐτὸς ὁ Δαβίδ· τῷ γὰρ Θεῷ ποτε ευχαριστήρια θύων ἐπὶ νίκῃ πολέμου γεγενημένῃ, ούτωσί πώς φησιν· • Δινέσω τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ μου μετ' ᾠδῆς, μεγαλυνῶ αὐτὸν ἐν αἰνέσει.» Εἶτα τῆς θυσίας ταύτης τὴν ὑπεροχὴν ἡμῖν ἐνδεικνύμενος, ἐπήγαγε ο Καὶ ἀρέσει τῷ Θεῷ ὑπὲρ μόσχον νέον κέρατα εκφέροντα καὶ ὁπλάς.» Ταῦτα ἱερεῖα καὶ ἡμεῖς θύσωμεν, καὶ τὸ θυσιαστήριον ἀπὸ τῶν θυμάτων τούτων αἱμάξωμεν τὸ πνευματικόν tione primitias afferre ad Deum decet: imo vero orationis potius oblationem quam manipulorum, quatenus bujusmodi fructus nobis præcipue congruus est, et honorato Deo gratior. Nam racemum el spicas terre latera gignunt, imbres educant, agricolarum excolunt manus: at sacrum hymnum parit animæ pietas, bona conscientia alit, in cœli horrea recipit Deus. Quanto autem melior anima tellure est, tanto et illius fructus praestantior. Quaniobrem et propheta quidam, admirabilis magnusque vir, cui nomen Oseæ, homines qui Deum læserant eumque placare volebant, hortabatur dicens: • Ferte vobiscum non boum greges, neque simila mensuras quaslibet, neque turturem aut columbam, nec aliud quidquamı hujusmodi, sed vobiscum afquis: Quodnam sacrifcii genus oratio est? Maximum, inquam, et sanctissimum, et cæterorum omnium optimum. Quis porro id affirmat? Ipse David: nam Deo quondam eucharisteria sacrificans pro victoria ex bello relata, sic ait“: ‹ Laudabo nomen Dei mei cum cantico, magnificabo eum laude.. Deinde hujusmodi sacrificii excellentiam nobis ostendens addidit: Placebitque Deo præ novello vitulo jam cornua producente et ungulas. › Hasce victimas nos quoque immolemus, et altare spiritale bujusmodi hostiarum sanguine cruentemus. In codice Syriaco antiquissimo Vatic. C1V, inter diversorum ad Pauli Epistolas expositiones hoc quoque Cyrilli fragmentum legitur, quod Latine hic exhibebimus. Cyrillus in sua explanatione Epistolæ ad Hebræos (νε, 4-6). Ait sapientissimus Paulus: Impossibile est eos qui semel sunt baptizati,, etc. Nunc hujusmodi verborum sententiam spectemus. Judæi nonnulli, evangelicis præceptis illecti, Christo credentes baptizabantur, fiebantque Spiritus sancti participes per impositionem manuum apostolorum, verbaque divina ** Osee XIV, ** Matth. xv), » Matth. xxv, Num quid præterea Cyrilli sit in postremis Mediolanensis codicis paginis, cognosci nequit, quia margine circumciso, nomina auctorum, ex quibus catena conficitur pessumdata fuerunt. Videmus tolo fere hoc commentario in Paull Epistolam ad Hebræos pugnantem Cyrillum contra Arianos, qui idcirco dictam Epistolam canone expungebant, ut ait Theodoretus in sui Commentarii PATROL. GR. LXXIV. 3. * Psal. Lxviii, 31. prologo. Atque hæc fortasse causa est cur in duobus Ambrosianæ bibliothecæ palimpsestis a me olim detectis, ubi Ulphila Arianorum episcopi duplex exemplar est Pauli Epistolarum ad Gothicam linguam translatarum, illa quidem ad Hebræos desideretur. De Ulpbilæ Arianismo docte vir cl. amicus poster Carolus comes Castillionæus post Epist. I ad Thessalonicenses.