S. ANASTASIĮ SINAIT.E. IN ILLUD CREAVIT DEUS SECUNDUM IMAGINEM, etc., βούλονται ερευγόμενοι· ἐξ ὑποδείγματος δὲ τὸ λεγό- μενον σαφέστερον δείξομεν. Υπόθου τρεῖς εἶναι στή- λας χαλκᾶς· καὶ τὴν μίαν ἐκπυρωθεῖσαν ἄκρως καὶ ῥάβδον ἐν τῇ χειρὶ αὐτῆς προστεθεῖσαν· εἶτα ἐπειδὴ αἱ ἄλλαι δύο ἀβλαβεῖς τοῖς προσαπτομένοις εἰσὶν, αὐτὴ δὲ ἀνέπαφος διὰ τὴν λαθρότητα τῆς ἐκπυρώ καὶ τὴν ἐνέργειαν ἐκτήσατο τῆς οὐσίας τε καὶ ἐνα διασαφηνίσωμεν· ἔστω εἶναι τρεῖς πάλιν ἀδριάντας χαλκούς· καὶ ἀ αχρισθῆναι κηρῷ, ήγουν ἀναμαχθῆ τητοῦ. διδασκάλοις ὁ ἐν ἁγίοις ᾿Αθανάσιος ἐν τῷ κατὰ τῶν τοῦ εἴδους καὶ τὴν τῆς κατασκευῆς ὁμοιότητα, τῆς φύσεως ἀντὶ τοῦ κοινοῦ εἴδους καὶ τοῦ παραπλησίως πεφυκέναι λαμβανομένης· καὶ πάλιν οὐ τοίνυν μία φύσις ψυχῆς τε καὶ σώματος· ἡ μὲν γὰρ λογική ἐστι καὶ νοερὰ καὶ ἀσώματος, τὸ δὲ παχύ τε καὶ θνητὸν και ἄλογον· οὐ μιᾶς δὲ κατ' οὐσίαν ἀντιδιαιρούμενα γικὴν θνητὸν ὁ ἄνθρωπος· οὐ ταὐτὸν δὲ κατὰ φύσεως εἰ δὲ λέγοιτό ποτε μιᾶς φύσεως ὁ ἄνθρωπος, ἀντὶ τοῦ εἴδους τὸ τῆς φύσεως παραλαμβάνεται ὄνομα · Ο δὲ φύσεων. Παρέβαλόν τινι τῶν ἐξηγητῶν, καὶ ἔλεγεν ὅτι ποτὲ φιλολογοῦντος αὐτοῦ τὴν ἱερὰν Γραφήν, ἐγένετο ἐξαίφνης ὥσπερ διανοιχθῆναι αὐτοῦ τους νοερούς ὀφθαλμοὺς καὶ ἰδέσθαι πᾶσαν τὴν κατασκευὴν τῆς κτίσεως καὶ πάντων τῶν ἐν αὐτῇ τὴν εἰκόνα καὶ τύο πον τῆς ἀνθρωπήσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου διαγράφουσαν καὶ διὰ τοῦτό φησιν ὁ Παῦλος περὶ Χριστοῦ, ὅτι· «Τὰ πάντα δι' αὐτοῦ καὶ εἰς αὐτὸν ἐκτίσθη. » Χρὴ τοὺς σοφῶς καὶ ἐχεφρόνως μέλλοντας συζητεῖν μετὰ τῶν αἱρετικῶν περὶ τῶν τοῦ Χριστοῦ ἰδιοτήτων λόγον, ἤτοι περὶ θελήσεως ἢ περὶ ἐνεργείας πρὸ παντὸς λό- γου ἀπαιτεῖν αὐτοὺς ἐγγράφως ἐκθέσθαι τοὺς ὑπο γεγραμμένους όρους· ἐξ αὐτῶν γὰρ εὐχερῶς ἐλέγ χεται ἡ ἀφροσύνη αὐτῶν· δύο γὰρ τελειότητας οἱ ἅγιοι Πατέρες εἰρήκασι ἐν τῷ Χριστῷ, τουτέστι τέ λειον αὐτὸν ὄντα ἐν θεότητι ὁμοίως καὶ τέλειον ἐν ἀνο κακῶς ἡμᾶς συκοφαντοῦσιν οἱ ἀβασανίστως ἅπερ Α ναι, ἢ τυχόν χρυσῷ ἡ πηλῷ, ὥστε σκεπασθῆναι τὸν σεως, παρὰ τοῦτο τέσσαρες στῆλαί εἰσι καὶ οὐ τρεῖς ; ἢ τῆς ἰδίας ἐξέστη φύσεως ὁ χαλκός πυρωθείς, οὐχὶ δὲ μᾶλλον προσθήκην μὲν ἔλαβε τὴν τοῦ πυρὸς οὗ εργείας καὶ δυνάμεως; καὶ ἄλλως δὲ τὸ λεγόμενον χαλκὸν καὶ ἀφανῆ γενέσθαι τῇ ἔψει· λέγει αυτόν βλαθῆναι τις εἰς τὴν ἰδίαν οὐσίαν, διὰ τὴν τοῦ κηροῦ ἢ τῶν ἄλλων πρόσληψιν, οὐ λέγει δὲ σώζεσθαι ἐν αὐτῷ τὰς δύο τοῦ τε χαλκοῦ καὶ τοῦ κηροῦ ἢ τοῦ χρυσοῦ φύσεις ἀλωσή τους; εἶτα μὴ δυνάμεθα λέγειν τέσσαρας γενέσθαι αὐτοὺς ἀνδριάντας διὰ τὴν γι νομένην προσθήκην· οὐκοῦν τῷ αὐτῷ παραδείγματι ὡς ἐκ τῶν μικρῶν τὰ μεγάλα στοχάσασθαι, καὶ ἀμυδραῖς τισιν εἰκόσι τὴν ἀλήθειαν ἐνοπτρίσασθαι, νοήσεις καὶ ἐπὶ Χριστοῦ δύο μὲν τὰς φύσεις, μίαν δὲ τὴν ὑπόστασιν· καὶ προσθήκην τῇ Τριάδι γενέσθαι οὐδαμῶς ὑποπτεύσεις. Αναστασίου Αντιοχείας ἐκ τῶν κατὰ τοῦ διαι- Β ὡ; ἂν εἴη λεγόντων ἡμῶν ὅτι μὴ διαλλάττει κατά τινα φύσεως διαφορὰν ἄνθρωπος ἀνθρώπου, ἀλλ' ὡσαύτως ἔχειν ἀλλήλοις πεφύκασιν ἄνθρωποι, κατά τὸν τῆς συστάσεως λόγον, ὥστε καὶ ὑφ᾽ ἕνα πάντα ἀνάγεσθαι ὁρισμέν· καὶ οὐ παράδοξον δὴ τοῦτο, ὅπου γε καὶ πάντα ἅμα καθόλου τὰ γενητά κτιστά, είτε λογικὰ εἴη, εἴτε σωματικά, μιᾶς ἔσθ' ὅτε προσαγο ρεύομεν φύσεως κατ' αὐτὸ τὸ εἶναι γενητά, πρὸς ἀνα τιδιαστολὴν τῆς ἀκτίστου καὶ ἀγενή του θείας φύ σεως, ὡς ἐναργώς τηλοῖ πρὸς τοῖς ἄλλοις ἅπασι βλασφημούντων τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον οὕτωσὶ λέγων· "Οτι δὲ ἄνω τῆς κτίσεως ἐστι τὸ Πνεῦμα, καὶ ἄλλο μὲν παρὰ τὴν τῶν γενητῶν φύσιν, ἴδιον δὲ τῆς θεία τητος, ἔξεστι καὶ ἐκ τούτου πάλιν συνιδεῖν, καὶ ἑξῆς οὐκ ἄρα γε οὖν μιᾶς εἴη φύσεως ὁ καθ' έκαστα καὶ ἄτομος ἄνθρωπος, ἀλλὰ μιᾶς μὲν ὑποστάσεως, δύο Κἂν μιᾶς εἶναί ποτε λέγηται φύσεως ὁ ἄνθρωπος, οὐχ ὁ καθ' ἕκαστον, ἀλλ' ὁ καθόλου, διὰ τὸ ταυτὸν φύσεως, οὐ μιᾶς ἄρα γε οὐσίας ὁ ἄνθρωπος· καὶ ἄλο λως γὰρ φάναι, εἰ πᾶς ὄρος τῶν ὑποκειμένων φύ- σεών ἐστι δηλωτικός, λέγεται καθ' ὁρισμὸν ζῶον λο λόγον τὸ λογικὸν τῷ θνητῷ, οὐκ ἄρα μιᾶς εἴη ὁ ἄν θρωπος φύσεως κατὰ τὸν τοῦ οἰκείου ὁρισμοῦ κανόνα· Αναστασίου πρεσβυτέρου περὶ τοῦ· « Κατ' εἰκόνα καὶ καθ' ὁμοίωσιν ὑπὸ Θεοῦ κατασκευῆς, λόγος. θρωπότητι· δεῖ τοίνυν ἀπαιτεῖν αὐτοὺς ὁριστικῶς εἰπεῖν εἴ γε καὶ ἐπίστανται. Τί ἔστιν ὅρος όμο ουσίου ἀληθοῦς. Τί ἐστιν ὅρος τελείου ἐντελοῦς. Τι ἐστιν ὅρος ψυχῆς λογικῆς. Τί ἐστιν ὄρος ψυχῆς ἀλλο γου. Καὶ ποῖος ὅρος τῆς ψυχῆς τοῦ Χριστοῦ. Καὶ τί ἐστι σαρκικὴν θέλημα. Καὶ τί ψυχή. Καὶ τί θεϊκόν. — Καὶ ἐὰν τοὺς προειρημένους όρους πατρικῶς καὶ οὐχ Ἑλληνικῶς διορίσαι ἰσχύσωσιν, ἐξ αὐτῶν ἔλεγο χόμενοι πίπτουσιν· ὥσπερ γὰρ ἀνελλιπῆ Θεὸν δεί κνυσιν ἡ πρὸς τὸν Πατέρα ὀμενουσιότης τὸν λόγον, οὕτως ἐκ παντὸς τρόπου καὶ ἀνελλιπὴ αὐτὸν ἄν θρωπον παρίστησι ἡ πρὸς ἡμᾶς τοῦ σώματος αὐτοῦ καὶ τῆς ψυχῆς ὁμοουσιότης. Παρακαλοῦμεν τοὺς ἐν Κυρίῳ ἀδελφοὺς ἡμῶν μετά πολλῆς εὐλαβείας καὶ περισκέψεως διαλέγεσθαι πρὸς τοὺς ἀντιδίκους τὸν περὶ ἐνεργειῶν καὶ θελη

A gosqilay. Kekedet vào oUcog pev Mya mapet- esásxs, vá ve mph tige obeobop fae, xa vk pevk exa, xai ik hg metoxg paüely £y 6op piv sow Grávei ^y àvayxaltv àvafoDddpzvos co) vel aÀy bmtpd- Aeray* üouoy 05 àcf)auor) dao» cajcny évoletá- pivot vy emoubiy. "I 0b, "Ev xerpl coU zpopü- tov ^, ÓU "Ayyatov vot,spev. « Einby mpàz Zopt6á6cD, viv xo Eaha0t). bx quXRs "Modóo, xal mpbs "Insoüv, «by vo) "oseühx zbv legéx xbv piyay, Aéyuv * (E-8.) Tále Aye: Kóptog zav- aoxpásop "'* 'O Jabs oürog Aéyouaty* Oby facet d woipbz v5 olxobouioa. viv dluoy Kuploo, Kal ivé- vezo Jos Kupfou &y ystgh "Ayvaioo co) mposgfroo, Xéyuv* E wonghz piv Opi) ivi a0 obxely BV oiuotg D oui» xo3022áf ore, 6 05 otros S oUtoz &Enpfipuoars "epía piyav v» àpyupía wuletw ÜDo sd Ora Teak. "Aeyisget volyov bvst ip "IngeU, xai zi Zo- pnftáéc). Bnpareryolvet, olóv «tox. xprzalg à Oshc xe- yenpévoc, thy «o9 Aaoí ik coQ Mpogfzoo mouicat sacr roplay. "Opsie p, triotv, Gars ubv vat énotag icuiselag vàg ceevipss obxag pesi ob yàp gidvov lxobopoga:y, dX xai xaXkumiQoua: sacas * echy 05 0ctoy olov, 8t of votis aurtpfac &moladoust misse, obzoDogely oix iüfhoucww, àvemwtiietoy elg obxoboplay 8x6sBawüpevo, sbv xaigáv, e.c Kol viv cábe Mes Kóptog movsoxpáttop * Tátar: cÀe U xaphlag ópy elg vàg bob Duübv. » «. "OgÜ ypfysaste Xorespip, xai. véveafie xpecat. Brant ^ «iy Specipov Emrerisopátos, xai pátess vig mepl «Oca omoubhg «e xul fafuylag cb Dtkgepoy óoov. Elza Mer, Ücx moXby xacafzDdópisvot ompoy, Od qioiov vapmbw ixouisavro, üg dei xai ewf, val Bub, sa xópoo gener: dmohadss, à EY mevla. xal exkauztopla Diver, Oc xa abzte tO mipifo- Jaluyanavtteoy ciis y pela. « TepisGdneots vào, gnat, zal obw büzgpáfiqes v absole, xul Ó cob: quoüoug covirrow, auviyartey elz dmBsopuy csspumudvov. à Wiz vp alui; volg 9" woxenpévote, s ol àeoyet- qofluzo. paaüapysy elu óteg, xa «by quoüby cuy- afpatztv, edbiy cG» moXiGw &mivavto móVov, cV mE mupzxsMUrex, aógpow ypioacünt Deyupip, xoY ) sávstw mporiéoÜui «oU Ücios vacü Tiy émpéAeiav, wA sip ápqnages xavahaóst) wopugic, xdi «à águddux zd oixeboplg &Oa. «epely * ürusyvoluevug Govsprfastw, wol mepiémioug xavasísetv. "Ava- pupkexei Bb ajmobz xal ce mpovipas ivüsias, fun gátosiv ofa chc Patogiag cà Enlyetpa. 0. 6 CEGAipezs Uo ylp elg coXE, wo iyiveto ppm llgQebe Bpijasüat wapmoü: mposbwxiezwseg c: Vemm mita Ker tprr P3bs RUP UM "Araccaotov. IV LL d iigeccrq C cicer afr reci ! Tob abrov. 7 RN RARE WO" MAT RE zx ΡΥ ΛΠ ἘΠ ἐπι" Τοῦ αὑτοῦ: ᾿Αλλὰ ζητητέον πρῶτον μὲν, περὶ τίνος γέγρα- πταὶ τὸ περὶ τοῦ χαθχρισμοῦ αὐτῶν " δεύτερον δὲ, περὶ τοῦ παραστῆσαι αὐτὸν τῷ Κυρίφ᾽ καὶ τρίτον, τί σημαίνει τὸ ζεῦγος τῶν τρυγόνων, καὶ οἱ δύο νεοτσοὶ τῶν περιστερῶν εἰ γὰρ τὸ περὶ τοῦ χαθα- ρισμοῦ αὑτῶν, περὶ τῆς ἁγίας Θεοτόκου, ἡ περὶ ποῦ Κυρίου, νομίσει τις λέγεσθαι, ἀσεθδῆσει" οὔτε [1, 2] Tum rursus ad aliam visionem narratio- nem transfert, aitque vidisse se virum porlantem funiculum geometrieum, tum interrogasse illum quo pergeret, atque illum dixisse, ad. dimetiendam. Hierosolymam se abite, ut diseerel quanta esset Jongitudo ejus et latitudo. [5, 4] lax. etiam addit ad narrationem, angelum illum, 36039 qui baec verba ipsius auribus ineuleabat, stetisse, alterum vero augelum ad ipsum venisse, àc przecepisse ut eurreret ad illum juvenem. qui mensuram ferebat, ae diceret : « Frugifera habitabitur Hierosolyma, a mullitu- dine hominum et jumentorum jin medio ejus. (Vuns 5.) Et ego ero illi, dicit Dominus, murus lignis in cireuitu, et in gloriam ero in medio ejus. » Vide enim, inquil, ne urbis mensuram exiguam designes : sed cum inlellexeris a me, et 1uo et istius Domino, in ea quam maximam habi- taluram esse hominum mulütudinem, et. jumen- iorum, deseribe inagaitudinem habitantium multi- tmdini consentaneam. Caeterum ego illi benignitate mea murus ero, qui oppugnari et "superari non possit. Hunc enim vocavit mauram ignis, Nam quem- admodum pyra ingens trausiliri nequit, sie. vinei non polest qui gratia Dei custoditur. Non modo autem omnem ei securitatem prostabo, sed el il- lustrem eam reddam, ila wi ejus sloria omnes oras pervadat. lee vero. omnia vidit propheta, et. p préfecti angeli euram, eL aliorum angelorum cur- sum, et urbis dimensionem, tum ut ipse bonas de Hierosolyma promissiones ut. certas excipiat, bum ut populus his sermonibus exactam fidet habeat, non verba solum prolata, sed res etiam. videns. ante descriptas. Mox ergo ut haec prophetx de- monstravit, exclamare jubet : Vins. 6, 7. « O, o, fugite de terra aquilonis, dieit Dominus, quia de quatuor ventis e«li con- gregalio vos, dieit Dominus. ln. Sione salvamint, μάτων λόγον, γαὶ μάλιστα πρὸς τοὺς μὴ, χωροῦντας", οὐ γὰρ πάντων ἢ πίστις, ὥς φησιν ὁ Παῦλος " λοι- πὸν μὴ ἀναισχύντῳ προσώπιρ καὶ ἀναιδεστάτη, φωνῇ ὥς τινες ἄφρονες, ἀπεριφυλάντως χράξωμεν δύο φυσικὰ θελήματα χαὶ δύο φυσικὰς ἐνεργείας, καὶ δύο φυσιχὰ τόδε χαὶ τόδε, ἀλλὰ μετ᾽ εὐλαθείας χαὶ φόδυυ Θεοῦ χαὶ περισκέψεως " ἔστι γὰρ καὶ εὖσε- Εῶς εἰπεῖν ἐν Χριστῷ καὶ τὰς δύο φύσεις. Ὁμοίως ἔστι χαὶ ὀρθῶς καὶ στρεῦχῶ; εἰπεῖν ἐν αὐτῷ χαὶ θελήματα καὶ ἐνεργείας " καὶ γὰρ καὶ Διόδωρος χαὶ Νεστόριος λέγουσι δύο φύσεις Χριστοῦ, ἀ)}}᾽ ὑπο- στατιχῶς, Καὶ Θεόδωρος ὁ "᾿Αντιοχεὺς καὶ “Αρεῖος ὁ ᾿Αλεξανδρεὺς λέγουσι δύο θελήματα, ἀλλ᾽ ἐναντίως. "Avacvagiov "Avziozrlag bz τῆς apic Σέργιον τὸν Γραμματικόν (1). (Axe. Mar, Script. Vot, VII, 9.) μῳμῳρὐρόν, δ: δόμων ωω ἡ γὰρ ὁ Ἰωσὴφ ἔγνω τὴν ἁγίαν Παρθένον, οὔτε αὐτὴ ἐν ἀνομίαις συνέλαθε χαθὼς α! ἄλλαι γυναῖχες, ἵνα περὶ τοῦ καθαρισμοῦ ἑαυτῶν προσενέγχωσιν, ἀλλὰ ἁσπόρως συνέλαθε καὶ ἀρθόρως ἔτεχεν" ὅπου δὲ οὐ γυναιχὴς χαὶ ἀνδρὸς σύνοδος, οὐχ ὕπνος, οὐχ ἡδονὴ συνελθόντος, οὐ συνδυασμὸς, τίς χρεία καθαρισμοῦ; ἀλλ᾽ οὐδὲ περὶ τοῦ Κυρίου τοῦτο εἴρηται, τοῦ ἀχη- φάτου γαὶ ὑπὲρ πᾶσαν καθαρότητα. ) Τοῦ αὐτοῦ. Θεωρήσωμεν δὲ, τί ἄν τις ποιῶν τὴν ὑπαπαντὴν καλῶς ἑορτάζοι" ὁ τὰ μέλη τὰ ἐπὶ τῆς γῆς νεχρώ- σας, καὶ τὴν νέχρωτιν τοῦ Χριστοῦ ἐν τῷ σώματι περιφέρων, χαὶ τῇ πολιᾷ τῆς συνέσεως καὶ τῇ σοφίᾳ χοσμούμενος, καὶ ὑπήχοος τῶν θείων ἐντολῶν γινό- ϑένος, καὶ τὴν Ἱερουσαλὴμ οἰκῶν, λέγω δὴ τὴν ἀτάραχον καὶ εἰρηναίαν ἕξιν διὰ τῆς ἡσυχίας χτη- σάμενος, καὶ τὸν θεῖον λόγον οὐ χαταφρογητιχῶς κ᾿ Καὶ Μάνης ὁ Πέρσης λέγει δύο ἐνεργείας, ἀλλ᾽ ἀγα- θοῦ Θεοῦ χαὶ πονηροῦ ἑτέραν. Διὸ δυσωπῶ ἐν πϑνη περισχέψει τοῖς μαχομένοις ἀπολογισώμεθα λέγον- τες πρὸς αὐτοὺς εὐθέως, ὅτι εἴ τις λέγει ἐν Χριστῷ σαρχικὸν θέλημα ἢ χοσμιχὴν, ἢ ὅλιος ἐνέργειον ἐναντιουμένην τῇ αὐτοῦ θεύτητι, ἢ θέλημα ἀντιπίν, πτὸν τῷ Θεῷ Λόγῳ, ἔστω χατάχριτος" πάντα γὰρ ὅσα, εἶχεν ἡ τοῦ δούλου μορφῇ, ὑπέχειντο καὶ ἔγοντο χατὰ τὸ νεῦμα χαὶ βούλημα τῆς τοῦ Δεσπότου τοῦ Θεοῦ Λόγου μορφῆς. ᾿ΑἸλ' ὅπως μὴ ποιήτωμεν τὴν θείαν φύσιν αὐτοῦ ὑποχειμένην πάθεσι καὶ ὡς δοῦλον ὑποπίπτοντα τὸν λόγον τῷ Πατρὶ, τούτου χάριν ἔχα- πέρᾳ φύσει Χριστοῦ ἀδιαιρέτως τὰ ἴδια ἀπονέμομεν. Ἂλλ᾽ ἡ ἕνωσις μίαν ὑπέθειξεν ἡμῖν τὴν προσχύ- νῆσιν, τοῦ τε θεοποιέσαντος καὶ τοῦ θτοποιηϑέντος" μία γὰρ ἔστιν ἀχώριστος ὑπόστασις " οὐ τῶν φύ- σεων ἀλλοιωθεισῶν, οὐδὲ τῶν ἰδιοτέτων κατὰ πρῶτον λόγον ἀμειφθεισῶν, ἀλλὰ κατὰ τὸν τῆς ἀναχράσεως, ἵν᾽ οὕτως εἴπω, τρόπον, χαθ᾽ ὃ ὃν εἴποι τις αὐτὸν Θεὸν καὶ ἄνθρωπον, χαὶ ὅλον Θεὸν χαὶ ὅλον ἄνθρωπον. πεία φύσις ἐνωξεῖσα τῷ Θεῷ Λόγῳ χατεκρατέθη τοσ- οὔτον, ὡς μὴ δοκεῖν ἔτι φύσιν ἀν!ρώπου εἶναι" ταύτῃ τε λέγειν τοὺς πατέρας τεθεῶσθαι μὴ ἀπ- οχνῆσαι τὴν φύσιν" εἰ δὲ χαὶ ἐπὶ τοσοῦτον ἀνεχρα- τήθη τὴν οὐσίαν, δεῖ γε σώζειν τὴν διαφοράν" οὐ γὰρ χατὰ πρῶτον λόγον ἑαυτῆς ἐξέστη " καὶ γὰρ καὶ ἢ θεία φύσις μεμένηκεν ἀναλλοίωτος ἐν τῇ τοῦ φυ- ράμνατος ἡμῶν προσλέψει" ὅπερ πᾶσα παρίστησιν ἡ θεύτενευστος Γραφέ,

S. ANASTASII SINAITE Τοῦ αὐτοῦ. DE DIGNITATE SACERDOTALI (2). (ANG. MAI, Spicil. Rom. t. VII, p. xxvII) αἱ ἀγκάλα:, πράξεως· καὶ μετὰ τῶν τοσούτων κατ- ορθωμάτων έτοιμάζων ἑαυτὸν ὑπαντῆσαι τῷ ἐρχο μένῳ ὥσπερ εἰς οἰκεῖον ναὸν τὸν κόσμον τούτον, κρῖναι ζῶντας καὶ νεκρούς· ὄντως κατὰ τὸν θεῖον σκοπὸν, τὴν ὑπαπαντὴν τοῦ Κυρίου ἑορτάζει, γινό- ἀναστρεφόμενος, καὶ μηδέποτε τῶν θείων σημάτων ὑπήκοος γεγονώς, πῶς λέξει τό· . Εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου, πάντοτε τῶν ὀφθαλμῶν αὐτοῦ τῶν αἰσθητῶν καὶ τῶν νοητῶν, εἰς φαντασίας κοσμι κας καὶ ἐπιθυμίας ἀσελγεῖς, ἀσχολουμένων; οὐκ ἔστιν οὕτως ἑορτάζειν Κυρίῳ, οὐκ ἔστιν οὔτε μετὰ τοιούτων ἔργων θαῤῥεῖν καὶ ἐλπίζειν ἀπαντῆσαι αὐτῷ, κατὰ τὸ, ο Αρπαγησόμεθα ἐν νεφέλαις εἰς ἀπάντησιν τοῦ Κυρίου, εἰς ἀέρα. Βηθφαγή, οἶκος σιαγόνων ἑρμηνεύεται· αἱ σιαγόνες δὲ, εἰς τύπον τοῦ λόγου τῆς διδασκαλίας λαμβάνονται, αἱ τοῖς ἱερεῦσι κατὰ τὸν νόμον ἐδίδοντο· Βηθανία δὲ, οἶκος ὑπακοῆς· Ἱερουσαλήμ δὲ, ὅρασις εἰρήνης· οἱ λοι ὑπηρετοῦντες τῷ Χριστῷ πρὸς ἡμετέραν λύτρω σιν· τὸ εἶναι δύο τοὺς ἀποστελλόμενους, δηλοῖ τὰς καὶ ἕτερος ἀλλαχοῦ · Τοὺς ἱερεῖς αὐτοῦ, φησίν, ἐντί Demonstratio quod magna et angelica sit digni- tas sacerdotium; et quod omnino fieri nequeat, ut judicet laicus de sacerdote, qui nonnisi a majore pontifice judicandus est, ut sancti canones allir- mant, et in ecclesiastica eliam Philonis (3) philo- η sophi Historia dicitur. Qui sacerdotein honorat, Deum quoque honorabit; qui autem sacerdotem spernere assuescit, ulterius progressus, Deo ipsi contumeliam aliquando faciet. Qui vos recipit, in- quit Christus, me recipit. Alius vero alibi:Sucer- dotibus Domini, inquit, honorem exhibete. Pro- fecto et Judæi hinc Deum aspernari didicerunt, quia Moysem spreverunt, et lapidibus appetiverunt, etc. Porro locus, qui infra citatur ab Anastasio ex deperdita Philonis Christiani historia, idem est queni recitat Glycas in Annalibus, ed. Paris., p. 282. Pro immunitate ecclesiastica exstat in eodem synodico Constantinopolitano codice breve opuscu lum Anastasii Sinaitæ, quod ut ineditum memorat etiam Cavæus, p. 346 D. Ejus titulum et initium nunc recitabo. σμον τοῦτον αινίττεται, ὃς ἀπέναντί ἔστι τῶν ἀπα στελλομένων· ἀντίκειται γὰρ ἀληθῶς τοῖς ἀκολουθεῖν καὶ μαθητεύειν θέλουσι τῷ Κυρίῳ ἡ τοῦ κόσμου τού του φιλία, κατὰ τὸ γεγραμμένον, ὅτι ἡ τοῦ κόσμου τούτου φιλία, ἔχθρα τοῦ Θεοῦ ἐστιν· ἡ ὄνος δὲ ἡ δε δεμένη καὶ ὁ πῶλος, τὴν καθόλου τῶν ἀνθρώπων φύσιν αινίττεται, ἥτις καὶ εἰς δύο λαούς γνωμικής διῃρέθη· τουτέστιν εἰς Ἰουδαίους καὶ τὸν νέον τῶν ἐθνῶν λαόν, οὓς ὁ Κύριος βούλεται διὰ τῆς τῶν προστ τικῶν καὶ εὐαγγελικῶν ῥημάτων διδασκαλίας, ἢ δ' ἀποστόλων καὶ εὐαγγελιστῶν λυθῆναι τῆς τοῦ κόσμο ματαιότητος και φαντασίας, καὶ πρὸς αὐτὸν ἄγεσθαι, ἀποθούμενος, ἀλλὰ μυστικώς διὰ τῆς πράξεως εἰς ἡ δύο Διαθήκας· ἡ δὲ ἀνθρωπώνυμος κώμη, τὸν κα τὰς ἀγκάλας δεχόμενος· σύμβολον γὰρ αἱ χεῖρες καὶ μενος πνευματικός Συμεών, τουτέστι ὑπήκοος τῶν Θείων προσταγμάτων, καὶ πάντα κατορθώσας δι καίως καὶ εὐλαβῶς πάντοτε, καὶ κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς ἐξόδου αὐτοῦ, λέγει τό· « Νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦ λόν σου· › ὁ δ᾽ ἐν ταραχαῖς καὶ πειρασμοῖς βιωτικοῖς δὲ πεμπόμενοι, ἀπόστολοι καὶ προφῆται, ἢ καὶ ἄγγε Τὸ μὲν οὖν στρωννύειν τὰ ἑαυτῶν ἱμάτια, τὴν ἠθε κὴν δηλοῖ παίδευσιν· τὸ δὲ καὶ κλάδους κόπτειν καὶ ὑποστρωννύειν, τὸ ἐξ ἀπιστίας ὥσπερ ἐξ ἀγριελαίου ἐκκόπτειν, καὶ διὰ πίστεως ὀρθῆς ὑποτάσσειν το Κυρίῳ· τὸ βαῖα φοινίκων βαστάζειν, χαρακτηρίζει τὴν νίκην ἣν ὑπὲρ ἡμῶν νενίκηκε· σύμβολον γὰρ να κης τὰ βαΐα· τὸ δὲ Ωσαννὰ, ἑρμηνεύεται χάρις και δόξα τῷ Υἱῷ Δαβίδ, ἀμέλει ὁ θεῖος Λουκᾶς, ἐπὶ τοῦ του, « Δόξα ἐν ὑψίστοις, ο εἶπε· τὸ δὲ τὸ αὐτὸ λέγει τούς τε προάγοντας καὶ τοὺς ὄπισθεν ὄχλους, τὴν ὑμε φωνία, σημαίνει καὶ ὁμολογίαν τῆς εἰς αὐτὸν ὀρθῆ; πίστεως τῶν πρὸ τῆς ἐντάρχου αὐτοῦ πραγματεία, καὶ τῶν μετὰ ταύτην εἰς αὐτὸν ὀρθῶς πιστευσάντων, καὶ διὰ πίστεως καὶ πράξεως καὶ γνώσεως αὐτῷ τῷ Ο αρεστησάντων. Απόδειξις ὅτι μέγα καὶ ἀγγελικὸν ἀξίωμα ἡ ἱερω σύνη· καὶ ὅτι ἀδύνατον ἀνακρίνεσθαι ἀρχιερέα ὑπ' λαϊκοῦ, ἀλλ' ὑπὸ μείζονος ἀρχιερέως, καθὼς καὶ εἰ ἅγιοι κανόνες φασίν· καθάπερ καὶ ἐν τῇ ἐκκλησια στικῇ Ιστορία Φίλωνος τοῦ φιλοσόφου. — Ο τιμών τὸν ἱερέα, τὸν Θεὸν τιμήσει· ὁ δὲ μαθὼν τὸν ἱερέα καταφρονεῖν, ὁδῷ προβαίνων καὶ εἰς τὸν Θεὸν ἐνα υβρίσει ποτέ. Ο δεχόμενος ὑμᾶς, φησίν, ἐμὲ δέχεται μους ἔχει ἐντεῦθεν ἔμαθον οἱ Ἰουδαῖοι τοῦ Θεοῦ και ταφρονεῖν, ὅτι Μωσέως κατεφρόνησαν, ὅτι αὐτὸν ἐλίθαζον, κ. τ. λ. Ejusdem Anastasii exstat fragmentum de. S. Theodori imagine a Saracenis perforata. Inter Opera Sancti Joannis Damasceni ed. nov. I. XCIV, p. 1594; necnon et fraguentum in hovam Dominicam et in Thomam apostolum, 1. c., p. 415. (2) Ilem fragmentum memorat ac citat Allatius De Perpetua Consensione ed. Colon., p. 226. (5) Quis fuerit hic Philo philosophus qui llisto- riam Ecclesiasticam condidit, vel quo tempore vixerit, me plane nescire fateor. Cave Hist. litt p. 340.

Τοῦ αὐτοῦ ᾿Αναστασίου πατριάρχου Αντιοχείας Λόγος ὁπηνίκα ἐπανῆλθεν ἐπὶ τὸν θρόνον διὰ τριῶν καὶ εἴκοσι χρόνων, κ. τ. λ. Ex GALLAND. Vet. Patrum Biblioth. t. XII, p. xvII. I. Anastasius, genere Palæstinus, professione monachus, cum eruditorum plerisque quos laudat Fabricius distinguendus omnino videtur ab Anastasio Sinaita qui Mwüsñ voç a Græcis recentio ribus dicitur, ut refert Simonius Quapropter minime audiendus est Nicephoras, qui Anastasium de quo loquimur non solum cum Sinaita confundit, sed et cum altero Anastasio juniore, qui Anastasio de quo hic loquimur in episcopatu successit, et anno 609 Christi martyr occubuit Anastasius itaque post Domnum sive Domninum ad sedem Theopolitanam seu Antiochenam fuit evectus. Initium ejus pontificatus juxta Nicephori Chronicon ac Theophanis Tabulas, ex Pagii et Lequienii senten tia, illigandum anno 559, secus atque alii qui statuunt annum 561. Ejus enim decessor, qui anno 545 Antiochenam sedem obtinuit, annos 14 eam Ecclesiam rexisse, adeoque Anastasium nostrum anno 559 successorem habuisse comperitur. Res ab eo præclare gestas descripsit Evagrius Vir scilicet fuit tum ob eminentem vitæ sanctitatem, tum ob eximiam doctrinam ubique in Oriente spectatus. Magna insuper constantia et animi celsitudine in rectæ fidei defensione præditus fuisse perhibetur. Imperatori namque Justiniano in hæresim Aphthartodocitarum lapso firmiter obstitit: qui propterea ipsum exsilio relegare decreverat; sed, improviso fato perculsus anno 565, iniquum consilium perficere haud potuit. Illud tamen aliquot post annos perfecisse intelligimus nihilo æquiorem in sanctum antistitem Justinia.. ni cognatum Justinum juniorem, qui eum octavo imperii anno Antiochena sede deturbavit, ipsique Gregorium suffecit asceterii montis Sina præfectum. De his ex Evagrio erudimur, qui pluribus ista prosequitur Hanc Anastasii depositionem ægre admodum tulit Gregorius Magnus. Exstant aliquos ejus epistolæ ad eumdem Antiochenum præsulem, in quibus ipsum impense laudat: testatus præ terea se apud serenissimos dominos (Mauritium ejusque filium Theodosium) summis precibus sug gestionem fecisse, ut viro beatissimo suus honor restitueretur. II. Pontificatu cessit Anastasius anno 569 exeunte vel exacto, postquam prima vice sedisset annos 11, En ta', ut habetur in Nicephori Chronico ac Theophanis Tabulis; cujus propterea exsilium minus recte refert Pagius ad annum 565. Porro Gregorius, eidem suffectus anno 370, Ecclesiam Antiochenam rexisse usque ad ineuntem annum 595 compertum fit ex inscriptione Orationis quam habuit noster Anastasius, cum post annos tres et viginti, thronum suum patriarchalem rursus recepit. Hujusce Oratio nis inscriptionem sic refert Lambecius Ejusdem Anastasii patriarcha An tiocheni Oratio, cum post annos viginti tres ad sedem rediit. Qua de inscriptione Pagium et Bos chium consulas velim. Eamdem quoque recitat Lequienus sed aliud egisse videtur vir eru ditus, dum scriberet Anaslasium fuisse a Mauritio imperatore Antiochenæ sedi restitutum vicesimo ter pag. 313. Fabric. Bibl. Gr. t. IX, Simon. Bibl. chois. t. II, cap. 112, pag. 27. Niceph. Call. Hist. eccl. lib. xvm, cap. 44. Pagi. ad ann. 561, § 2. Lequien. Or. Christ. tom. II, p. 734. Evagr. Hist. eccl. lib. iv, cap. 40. In. lib. v, capp. 5 et 6. Greg. M. lib. 1, epist. 7, 25, 26; et lib. v, epist. 39; et lib. vi, epist. 27, edit. BB. Pagi. ad ann. 563, § 3. Lamb. Comment. de Bibl. Cæsar. lib. VII, p. 159. Pagi. ad ann. 594, §§ 4 seqq. Bosch. Tract: de Patr. Antioch., ad Act. SS. tom. IV. Jul. p. 98. num. 453. Lequien. Or. Christ. tom. II, p. 736.