PROLOGUS AUCTORIS. α΄. Ὁ τὸ διδασχαλιχὸν πρὸς ἀλλήλους σπεύδοντες, μεταδιώκειν ἀξίωμα, ὀφείλουσιν ἐκ τοῦ ἑαυτῶν βίου τὴν ἐτέρων διδασχαλίαν ὑποδεικνύειν, κατὰ τὴν θείαν φωνὴν τὴν λέγουσαν" « Οὕτως λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσι ὑμῶν πὰ χαλὰ ἔργα, καὶ δαξάσωσιν τὸν Πατέρα ὑμῶν, τὲν ἐν τοῖς οὐρανοῖς. » Μήπως ἑτέρους νουθετεῖν καὶ χαταρτίζειν, καὶ ὁδηγεῖν απεύδοντες, πρὶν ἑαυτοὺς διδάξωσιν, χαὶ ἐκχαθάρωσιν διὰ τῆς τῶν θείων ἔντο- γῶν ἐργασίας, λάθωσιν πρὸ τούτων οἰκεῖον νεκρὸν κ)αῦσαι, περὶ τὸν τοῦ ἑτέρου ἀσχοληθέντες, καὶ πληρωθῇ ἐπ᾽ αὐτοῖς τὸ ἀψευδὲς, καὶ ἁρμόζον αὐτοῖς γόγιον, τὸ φάσχον" « Ὅστις μὴ ποιήσῃ καὶ διδάξῃ, εὗτος ἐλάχιστος κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐ- ρανῶν. κε Καὶ πάλιν" ε Ὑποχριτὰ, ἔκθαλλε πρῶτον τὴν δοχὸν ἐκ τοῦ ὀφθαλμοῦ σου, καὶ τότε ἐμθλέψεις,» χαὶ τὰ ἑξῆς. Διὸ καὶ ὁ τῶν Πράξεων τῶν ἀποστόλων σοφὸς συγγραφεὺς περὶ τοῦ μεγάλου χαὶ ἀληθινοῦ ἡμῶν Θεοῦ χαὶ διδασκάλου οὕτως φησίν" Ὧν ἤρξατο ὁ Ἰησοῦς ποιεῖν τε καὶ διδάσκειν. » Τοῦτο γὰρ καὶ Παῦλος τὸ μέγα σκεῦος τῆς Ἐχχλησίας, ἐπιπλῆττον τοῖς Ῥωμαίοις, ἔγραφεν οὕτως λέγων - « Εἶτα ὁ δι- δάσγων ἕτερον, σεαυτὸν οὐ διδάσχεις ; » χαὶ τὰ ἑξῆς. Ἐπεὶ οὖν ἐξ οἰκείου βίου διδασχαλίας, καὶ τῆς κατ᾽ ἀρετὴν ἐργασίας εἰκόνα καὶ τύπον προθεῖναι ἀδυνα- τοῦμεν, τὰ πάθη τῆς ἁμαρτίας ἐν ἑαυτοῖς πανταχοῦ περιφέροντες, φέρε χἂν ἐχ τῆς ἑτέρων ἐργασίας, χαὶ τῶν ἄλλοις πονηθέντων ἱδρώτων τροφὴν ὑμῖν σή- μερον μὴ ἀπολλυμένην, ἀλλ᾽ ὁδηγοῦσαν πρὸς ζωὴν αἰώνιον τὰς ἡμετέρας ψυχὰς, ἀναχαλύψομεν. Β΄. "Ἄρτος μὲν γὰρ τὸ σῶμα στηρίζει " λόγος δὲ Θεοῦ τὴν ψυχὴν πρὸς ἀρετὴν σπουδαίως διεγείρει, χαὶ μάλιστα τῶν ῥᾳθυμοτέρων περὶ τὴν ἐργασίαν τῶν θείων παραγγελμάτων ἀμελῶς διακειμένων" τοῖς μὲν γὰρ σπουδαίοις καὶ τῇ διανοίᾳ πρὸς Θεὸν ἀναχειμένοις, ἱκανὴ καὶ ἡ συνείδησις πρὸς διδασχα- λίας ὑπόθεσιν, πάντα τὰ ἀγαθὰ συμθουλεύουσα, χαὶ πάντων τῶν πονηρῶν ἀποστρέφουσα, Τοῖς δὲ ἔτι τού- τῶν ταπεινοτέροις χρεία ἐστὶν τῆς τοῦ γραπτοῦ νό- βου παραγγελίας καὶ ὑποθέσεως. Εἰ δέ τις τὸν πρῶ- τὸν καὶ τὸν δεύτερον τρόπον τῆς πρὸς ἀρετὴν φερού- α΄. Ὁ τὸ διδασχαλιχὸν πρὸς ἀλλήλους σπεύδοντες ἡ μεταδιώκειν ἀξίωμα, ὀφείλουσιν ἐκ τοῦ ἑαυτῶν βίου τὴν ἑτέρων διδασκαλίαν ὑποδειανύειν, κατὰ τὴν θείαν φωνὴν τὴν λέγουσαν" « Οὕτως λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσι ὑμῶν πὰ καλὰ ἔργα, καὶ δοξάσωσιν τὸν Πατέρα ὑμῶν, τὲν ἐν τοῖς οὐρανοῖς. 1 Μήπως ἑτέρους νουθετεῖν καὶ χαταρτίζειν, χαὶ ὀδηγεῖν σπεύδοντες, πρὶν ἑαυτοὺς διδάξωσιν, χαὶ ἐκχαθάρωσιν διὰ τῆς τῶν θείων ἔντο- λῶν ἐργασίας, λάθωσιν πρὸ τούτων οἰκεῖον νεκρὸν κλαῦσαι, περὶ τὸν τοῦ ἑτέρου ἀσχοληθέντες, χαὶ πληρωθῇ ἐπ᾽ αὐτοῖς τὸ ἀψευδὲς, καὶ ἁρμόζον αὐτοῖς ἡήγιον, τὸ φάσχον" « Ὅστις μὴ ποιήσῃ καὶ διδάξῃ, οὗτος ἐλάχιστος κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐ- ρανῶν. κε Καὶ πάλιν" ε« Ὑποχριτὰ, ἔκδαλλε πρῶτον τὴν δοχὸν ἐκ τοῦ ὀφθαλμοῦ σου, καὶ τότε ἐμθλέψεις,»! χαὶ τὰ ἑξῆς, Διὸ καὶ ὁ τῶν Πράξεων τῶν ἀποστόλων σοφὸς συγγραφεὺς περὶ τοῦ μεγάλου καὶ ἀληθινοῦ ἡμῶν Θεοῦ χαὶ διδασκάλου οὕτως φησίν'" Ὧν ἤρξατο ἃ Ἰησοῦς ποιεῖν τε καὶ διδάσκειν. ν Τοῦτο γὰρ χαὶ Παῦλος τὸ μέγα σκεῦος τῆς Ἐχχλησίας, ἐπιπλῆττον κοῖς Ῥωμαίοις, ἔγραφεν οὕτως λέγων - « Εἶτα ὁ δι- δάσγων ἕτερον, σεαυτὸν οὐ διδάσχεις ; » καὶ τὰ ἑξῆς. Ἐπεὶ οὖν ἐξ οἰκείου βίου διδασχαλίας, καὶ τῆς κατ᾽ ἀρετὴν ἐργασίας εἰκόνα καὶ τύπον προθεῖναι ἀδυνα- ποῦμεν, τὰ πάθη τῆς ἁμαρτίας ἐν ἑαυτοῖς πανταχοῦ περιφέροντες, φέρς χἂν ἐχ τῆς ἑτέρων ἐργασίας, χαὶ τῶν ἄλλοις πονηθέντων ἱδρώτων τροφὴν ὑμῖν σή- μερον μὴ ἀπολλυμένην, ἀλλ᾽ ὁδηγοῦσαν πρὸς ζωὴν αἰώνιον τὰς ἡμετέρας ψυχὰς, ἀναχαλύψομεν. θ΄. "Ἄρτος μὲν γὰρ τὸ σῶμα στηρίζει " λόγος δὲ΄ Θεοῦ τὴν ψυχὴν πρὸς ἀρετὴν σπουδαίως διεγείρει, καὶ μάλιστα τῶν ῥᾳθυμοτέρων περὶ τὴν ἐργασίαν τῶν θείων παραγγελμάτων ἀμελῶς διαχειμένων᾽ τοῖς μὲν γὰρ σπουδαίοις καὶ τῇ διανοίᾳ πρὸς Θεὸν ἀναχειμένοις, ἱκανὴ καὶ ἡ συνείδησις πρὸς διδασνα- λίας ὑπόθεσιν, πάντα τὰ ἀγαθὰ συμθουλεύουσα, χαὶ πάντων τῶν πονηρῶν ἀποστρέφουσα, Τοῖς δὲ ἔτι τού- τῶν ταπεινοτέροις χρεία ἐστὶν τῆς τοῦ γραπτοῦ νό- βου παραγγελίας καὶ ὑποθέσεως. ΕἸ δέ τις τὸν πρῶ- τὸν καὶ τὸν δεύτερον τρόπον τῆς πρὸς ἀρετὴν φερού- 1. Qui docendi auetoritate apud alios valere Siudenl, c propria sua vita debent oslendere doctrinam, quam alios. doceant, juxta divin: vocis oraculum : « Sie luceat lux vestra coram homini- bus, ut videant opera vestra. bona, et. glorificent Patrem vestrum, qui in caelis est f, » No dum alios prius monere, iustrüere, et in viam dueere stu- dent, quam ipsi se docuerint, et expurgaverint. per divinorum mandatorum observationem, ante obli- viscantur proprium mortuum [lere, quam de alieno laborent, et in illis impleatur, verum hoe, et ipsis congruum eloquium, quod dicit : * Qui non feecrit et docuerit, hic minimus vocabitur in regno crelo- rum *. » Et iterum; « Hypocrita, ejice primum tra- bem ex oeulo tuo, et tune inspicies ?, » etc. Ideo J sapiens quoque Actuum apostolorum seriptor de Tuaguo ae verace Deo nostro et. magislro sic loqui- lur: « Quz. coopit Jesus facere et docere *. » IIoc enim et Paulus, magnum Ecclesi» vas, Romanos increpans, scripsit, sic dicens: « Tu, qui alium doces, te ipsum non doces? » etc, Quoniam ergo e vita nostra, doetrinz et operationis, quie seeundum. virtutem est, imaginem et figuram proponere non possumus, peccati affectiones ubique in nobis cir- cumferentes ; age, vel ex aliorum operatione, et ex sudoribus, qui ab aliis exantlati sunt, alimentum, quod vobis hodie non pereat, sed animas nostras adducat in vitam cternam, revelabimus. ^ 9, Nam panis quidem confirmat corpus, divinus autem sermo animam excitat ad virtutem, maxime eorum, qui negligentiores sunt, et in divinorum mandatorum exsecutionem segniter ineumbunt. « Nam diligentibus et cogitatione Deo inbewrentibus, sufficit eonscientia, ad doctrine fundamentum |ja- ejendum, que omnia bona conciliat, et avertit ab omnibus malis. Sed ili, qui hisce viliores sunt, indigent legis scriptas declaratione, et argumento. Si vero aliquis primum et secundum modum vie, quae ducit ad virtutem, repuleriL, necesse est haee * Matih. v, 16. ? ibid. 19. * Matth. vit, 3. * Acl. 1, f.

ex sundio etiam aliorum et eura, qux per auditum / et narrationem ad. ipsum devenerit, divino deside- vio excilari, somnum anims a se ipso excutere, angusta tritaque via. incedere, et vitam zeternam in posterum auspieari. Etenim penes nos est, et in nostra positum potestate, desiderio futurorum, prosentia, tanquam periranseuntia, contemnere ; aub contra desiderio et cupiditate prosentium , bouis nunquam terminandis frustrari, EL verum esse id, quod dietum est, eonvincunt nos quidem omnes homines, qui a s:enlo sunt, qui Deo placere studuerunt, tametsi ejusdem nobiseum consorles essent natur: ; maxime vero qui in :etate nostra (1), luminaria apparuerunt. Quorum unus hie sapien. iissimus Symeon exstitit (2), inultoram prx multis venerabilior, Eo quod ad tantum puritatis et im- | yassibilitais fastigium conscendil, ut per ea, qua in via virtutis videntur allerre piaculum, damnum, ac impedimentum illis, qui pravis affectionibus et. carni astrietiores sunt, per ea, inquam, purissi- mus illi Simeon, sicut margarita, impollute trans- ierit. Loquor sane de commoratione ejus in civi- lale, mulierum conversione, et reliqua vit: ejus fraude ; festinans vere ostendere, desidiosioribus, ct impotentiam causantibus ad vitam cum virtute transigendam, praeberi a Deo vires, sincere ex tota anima ipsi ministrantibus, «eontra Spiritus ma- liti. [ 5. Rogo aulem omnes, qui de angeli conver- salioiis ejus, quae pre manibus est, narratione au- diunt vel legunt, ut cum timore Domini attendant. lis, quie dicuntur, et verace, quae Christianos decet, atque ineoneussa fide, Novimus enim futurum, ut 15, qui amentia et contemptu laborant, incredibilia vileamur dicere, et risu. digna. Si vero. audiverunt. dicentem : « Qui vult sapiens esse in hoc s;eculo, stultus fiat, ut siL sapiens ". » Et. iterum: «. Nos stulti propter Christum 5. » Et. iterum : « Quia quod stultum est Dei, sapientius est hominibus 5; » non rebus ab illo vero pugile gestis, tanquam ridi- culis, attendant ; sed potius et plus mirentur, quam €0s, qui in ewierarum virtutum currieulo versati sunt. Nee. enimvero adliuc inexercitatus exsistens ] et praefecti indigus, in mundum venit ; sed quemad- modum in bellicis ordinibus fieri videmus, dum universus exercitus simul stetit; alibi propriz, seu potius Dei. virtuti, et bellieis armis, quie in promptu suut, et diverse. in bellieis rcbus, ac diuturnz ex- perienuse confidunt, hi vel soli ad. singulare ceria- men e multitudine contra adversarios exsiliunt, Sie et ille fecit, quando belle et legitime pulchrum cer- iamen certavit; quando virtute spiritus tanquam thorace indutum se vidit; quando virtutem ab ipso aecepit caleandi supra serpentes et scorpiones; ᾿ σης ὁδοῦ διακρούσεται, ἀνάγκη τοῦτον χἂν ἐχ τῆς τῶν ἄλλων σπουδὴς χαὶ φροντίδος, τῆς τε κατ᾽ ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ, τῆς τε δι' ἀκοῆς καὶ διηγήσεως πρὸς αὐτὸν χαταντώσης, πόθῳ θείῳ διεγερθῆναι, καὶ τὸν τῆς ψυχῆς ὕπνον ἐξ ἑαυτοῦ ἀποτινάξασθαι, καὶ τὴν στενὴν κα, τεθλιμμένην ὄδεῦσαι ὁδὸν, καὶ τῆς αἰωνίου λοιπὸν ἀ πάρξασθα: ζωῆς. Καὶ γὰρ ἐφ᾽ ἡμῖν ἔστιν, καὶ ἐν τῇ ἡμετέρᾳ ἐξουσίᾳ κεῖται, τῷ πόθῳ τῶν μελλόντων, τῶν παρόντων ὡς παρερχοῦ νων καταφρονῆσαι, ἢ πάλιν πόθῳ καὶ ἐπιθυμίᾳ τῶν παρ- ὄντων, τῶν ἀπεράντων ἀγαθῶν ἀποτυχεῖν " χαὶ ὅτι ἀληθὲς τὸ λεγόμενον, ἐλέγχουσιν ἡμᾶς, πάντες μὲν οἱ ἀπ᾽ αἰῶνος ἄνθρωποι, οἱ τῷ Θεῷ εὐαρεστήσαντες τῆς ἡμετέρας καὶ αὐτοὶ φύσεως ὑπάρχοντες, μάλι- στα δὲ οἱ ἐν τῇ ἡμετέρᾳ γενεᾷ φωστῆρες ἀναδειχθέν- } τος" ὧν εἷς καὶ οὗτος ὁ πάνσοφος Συμεὼν χαθέστη- χεν, χαὶ πολύ γε τῶν πολλῶν αἰδεσιμώτερος, διότι εἰς τοσοῦτον καθαρότητος, καὶ ἀπαθείας ὕψος ἀν- ἐδραμεν, ὥστε διὰ τῶν δοκούντων τοῖς ἐμπαθεστέ- ροὶς χαὶ σαρχωδεστέροις μολυσμὸν καὶ βλάθην χαὶ ἐμπόδιον τοῦ πρὸς ἀρετὴν βίου αὐτοῖς ἐμποιεῖν, διὰ τούτων οὗτος ὁ καθαρώτατος, ὥσπερ μαργαρίτης διὰ ϑορθόρου ἀμολύντως διώδευσε. Λέγω διὰ τῆς ἐν πόλει διατριδῆς, καὶ τῆς τῶν γυναικῶν ἀναστροφῆς, καὶ τῆς λοιπῆς βίου ἀπάτης, δεῖξαι σπεύσας ἀληθῶς ποῖς ῥᾳθυμοτέροις καὶ προφασ'ζομένοις ἀδυναμίαν πρὸς τὸν κατ᾽ ἀρετὴν βίον, τὴν ἐκ Θεοῦ παρεχομέ- νην δύναμιν τοῖς γνησίως ἐκ Ψυχῆς ἁπάσης αὐτῷ « λειτουργοῦσιν, χατὰ τῶν πνευμάτων τῆς πονηρίας. ΠΟ γὴ, Αἰτῶ δὲ πάντας, τοὺς τῆς προκειμένης ἡρῖν περὶ τῆς ἀγγελικῆς αὐτοῦ πολιτείας διηγήσεως ἀκροωμένους ἣ ἐντυγχάνοντας, μετὰ φόδον τοῦ Κυ- οἷου τοῖς λεγομένοις προσέχειν, καὶ τῆς πρεπούσης ἀληθινῆς Χριστιανοῖς πίστεως ἀδιαστάχτου. Οἴδαμεν γὰρ ὅτι τοῖς ἀφρονεστέροις καὶ καταφρονηταῖς, ἄπι- στα δόξομεν καὶ λέγειν, καὶ γελοίων ἄξια. ΕἸ δὲ ἤχου- σὰν τοῦ εἰπόντος" « Ὃ θέλων σοφὸς εἶναι ἐν τῷ αἰῶνι τούτῳ, μωρὸς γενέσθω, ἵνα γένηται σοφός. ν Καὶ πάλιν" « Ἡμεῖς μωροὶ διὰ Χριστόν. ν Καὶ πά- λιντ «Ὅτι τὸ μωρὸν τοῦ Θεοῦ σοφώτερον τῶν ἂν- θρώπων ἐστὶν, οὐκ ἂν τοῖς ὑπὸ τούτου τοῦ ὄντως ἀθλητοῦ χατεργασθεῖσιν ὡς γελοίοις προσεῖχον. » Α}}" ἢ μᾶλλον καὶ πλέον τῶν τὰς λοιπὰς τῆς ἀρετῆς Ὁ πολιτείας μετελθόντων ἐθαύμαζον, Οὐδὲ γὰρ ἀγύ- βναστος ἔτι ὧν, τοῦ ἐπιστατοῦντος δεόμενος ἐπὶ τὸν κόσμον ἐχώρησεν" ἀλλ᾽ ὥσπερ ἐπὶ τῶν πολεμικῶν παρατάξεων ὁρῶμεν γινόμενον, ὄτ᾽ ἂν ἅπας ὁ στρα- τὸς ὁμοθυμαδὸν ἔστηκεν, οἵτινες τῇ τοῦ Θεοῦ δυνά- με, καὶ τοῖς ἐπικειμένοις αὑτοῖς στρατιωτικοῖς ὅπλοις, χαὶ τῇ διαφόρῳ πολεμικῇ καὶ πολυχρονίῳ ἐμπειρίᾳ καταθαῤῥοῦσιν, οὗτοι καὶ μόνοι εἰς μονο- μαχίαν ἐκ τοῦ πλήθους κατὰ τῶν ἀντιπάλων ἐχπη- δῶσιν: οὕτω καὶ αὐτὸς ποιεῖ, ὅτ᾽ ἂν καλῶς καὶ νο- μίμως τὸν χαλὸν ἀγῶνα ἐπύχτευσεν. Ὅτ᾽ ἂν τῇ τοῦ ωεεώνας δωρδιῶς πως δου :λονν ὅκε Φῶν (1) Leontius itaque sancto Symeoni corvus. (2) Ab Evagrio lib. tv Eccl. Hist. cap. 55; et Ni- om. 1, 21. 51 Cor. m, 18. Τ1 Cor. iv, 10. * 1 Cor. 1,25. *? Cant. iv, 7. NOTAE. tephoro lib. xvn. Eccl. Histor scribittr Συμεώνηςν et Latine redditur Symeones,

CAPUT PRIMUM. ε΄. Ἐν τοῖς χρόνοις τῆς βασιλείας τοῦ ἐν ἁγίοις Ἰουστινιανοῦ τοῦ βασιλέως, παραγινομένων τῶν φιλοχρίστων, καὶ τοὺς ἀγίους τοῦ Χριστοῦ τόπους προθυμουμένων προσκυνεῖν, τοὺς ἐν τῇ ἁγίᾳ πόλει κατὰ συνήθειαν, ἐν τῇ ὑψώσει τοῦ τιμίου καὶ ζωο- ποιοῦ σταυροῦ (γινώσκουσιν δὲ πάντες οἱ ἐχεῖσε πα- ραγενέασθα: εἰωθότες ἐν ταύτῃ τῇ ἁγίᾳ καὶ πανυμνή- τῳ ἑορτῇ, ὅτι σχεδὺν ἐκ πάσης τῆς οἰκουμένης συν- πρέχουτι τῶν λαῶν τὰ φιλόσταυρα καὶ Χριστοφόρα πλάθη)" ἐν τῇ αὐτῇ ἀοιδίμῳ ἑορτῇ συνέδη,, τινὰς δύο νεωτέρους, ἀπὸ Συρίας ὄντας, συντυχεῖν ἀλλὴ- λοις κατ᾽ οἰκανομίαν Θεοῦ. "Ὄνομα τῷ ἑνὶ Ἰωάννης, καὶ ὄνομα τῷ ἑτέρῳ Συμεών. Ὡς οὖν διέτριψαν ἐκεῖσε ἡμέρας ὀλίγας, καὶ τῆς ἁγίας τοῦ Θεοῦ ἕορ- τῆς τελειωθείσης, ἀνεχώρει λοιπὸν ἔχαστος εἰς τὴν ἰδίαν πόλιν " ἐπεὶ, κατ᾽ εὐδοχίαν τοῦ φιλανθρώπου 1 Θεοῦ, ἔσχον οἱ δύο οὗτοι νεώτεροι τὴν συντυχίαν χαὶ τὴν ἀγάπην μετ᾽ ἀλλήλων, οὐχ ἔτε ἐχωρίσθησαν ἀπ' ἂν τὴν δύνυμιν κατ᾽ αὐτοῦ, χαὶ τοῦ πατεῖν ἐπάνω ὄφεων, καὶ σχορπίων, εἴληφεν, ὅτ᾽ ἂν τὴν τῆς σαρχὺς πύρωσιν, τῇ τοῦ ἁγίου Πνεύματος δρόσῳ κατέσθε- σεν, ὅτ' ἂν ἁπάσης τῆς τοῦ βίου αὐτοῦ τρυφῆς χαὶ δόξης, ὡς ἀράχνης, κατέπτυσεν. δ΄, Καὶ τ δεῖ πλέον λέγειν; ὅτ᾽ ἂν τὴν ἀπάθειαν ὡς ἱμάτιον ἔσωθεν χαὶ ἔξωθεν διὰ ταπεινοφροσύνης πρὸς ἑαυτὸν ἐπεσπάσατο, καὶ τῆς υἱοθεσίας κατ. ηξιώθη, κατὰ τὴν φωνὴν, τὴν ἐν τῷ “Ασματι τῶν ἀσμάτων, περὶ τῆς καθαρᾶς καὶ ἀπαθοῦς ψυχῆς εἰ- βημένην" «Ὅτι ὅλη καλὴ, φησὶν ὁ Χριστὸς πρὸς τὴν φυχὴν, ὅλη καλὴ ἢ πλησίον μευ, καὶ μῶμος ἔν αὐτῇ οὐκ ἔστιν. » Τότε χαὶ αὐτὸς ἐπὶ τὸν κόσμον, ὥσπερ εἰς μονομαχίαν, ἐκ τῆς ἐρέμου γχατὰ τοῦ δια. θόλου Ὀεόλεχτος ἐξεπήδησεν" οὐ δίχαιον γὰρ ᾧετο τὸν οὕτω παρὰ Θεοῦ τιμηθέντα χαὶ ὑψωθέντα, τῆς πῶν ὁμοφύλων καταφρονῆσαι σωτηρίας, ἀλλὰ μνη- μονεύσας τοῦ εἰπόντος" «᾿Αγαπέσεις τὸν πλησίον σου ὡς ἑαυτὸν, » ὃς καὶ μορφὴν δούλου ἐνδύσασθαι ἀτρέ- πτῶως, διὰ τὴν τοῦ δούλου σωτηρίαν, οὐκ ἀττεξίωσεν, Διμεῖται καὶ αὐτὸς τὸν Δεσπότην τὸν οἰκεῖον, τὴν οἰκείαν ἀληθῶς ψυχὴν καὶ σῶμα θεὶς, ἵνα τινὰς σώ- σεις, ᾿Αγαγκαῖον χαὶ πρὸ πάντων τὸν τρόπον τῆς εἰς τὸν χόσμον ἔχ τῆς ἐρήμου αὐτοῦ ἐλεύσεως ὑμῖν ὃι- ἡγήσασθαι" εἶθ᾽ οὕτως τὰ παράδοξα αὐτοῦ καὶ ἀξιο- θαύμαστα πράγματα. De vitada munerum acceptione. Quisquis captat munera, aut plus quain par sit quaerit possidere, item pecunie avidus et fenera- tor; quabsor hi unum eumdemque trahunt eur- rum, sed eo preduce qui superbie auriga est et princeps. Atqui hie Domini imperio dejectus cst ; eos attamen. liie. inpurus inquietat, qui ipsum ad animue usque depulsioner sequuntur. Non igitur equum fuerit, ut qui sanz sunt mentis, tam eruenti hostis frena patiantur, ne illius aurigatione cum suo auriga in puteum abripiantur supplicii : quin potius pracitore Apostolo, recta contendant ad viram. « Habentes, inquit, victum, et quibus tega- mur, bis contenti e-imus, qui enim volunt divites € fieri, incidunt in tentationem et laqueum dia- boli *. » Profeeto qui Apostoli mandatum revere- iur, imo verius, Domini dicentis : « Nolite possidere aurum aut argentum ?', 1041 et ne solliciti sitis quid manduceüis aut bibatis ^ : » is aurigam super- big exturbat curru, atque suis proterit pedibus. Pulehre igitur Parcemiastes, per admonitionem, munera eaplantibus dieit : « Ne opprimas paupe- rem aut vim ili feceris: pauper enim est. "9. » ite : € Qui. diligit. peeuniam, non implebitur pe- eunia?^. » Propterea pauper facile novit ingredi jm conspectu Domini. EL: « Ne sit manus tua extenta ad accipiendum, et ad reddendum con- iracta **, » Hfoc. ipsum et Paulus : « Beatius est dare quam. accipere **. » Lex item : « Non justifi- cabis impium pro muneribus **.» Et : « Non acci- pies munera; munera enim excoecant oeulos viden- ium 9o Samuel : c Num de manu eujuspiam accepi munus aut. calecamentum ??? ; Ecce testis Dominus. Propheta Amos. adversus populum indi- gnabundus dicebal : « Dona electa accepistis a pauperibus **. « Huie per omnia consentaneus Isaias, ait : « Principes tui diligunt munera, se- annie sessibatinaon FH . ülas sut enit WutÁxE &v vh) Bovout) wav ajo, xz soU zacniy ináyo Vgetoy, xat axopniun, sDnosv, Gr' àv ty efc capas müposte, vf soU dyíoo Ilwsüpasog üpóst xaticfc- 32v, 6 By cách vs o0 Bfon abTél egugkc xai Bene, b &páyviz, xaéimvuosy. V. Kai sls doy Xéews Ov. dy cip àmdlietay og lpáiov ÉonÜzy xai Elocv. Gu vamecvog posóvme mpie bav:by Em:omásato, xol cüs uieüsclug xa- nir, xat zh» veyhw cho Ey v "Acpact zv dispo, vspt vig zalagds xal émaüeüs quyfis ci- Fuivsv* € "Oct Gh xa, qnoi £ Xpisths mpig thy doy, Gu xd dj mdmatoy. wo, xo ngog £v abri cix Éoww. o» Tóc: xu ajcbg bmi cv xóauio, Domeg els tovoparglav, 6x vts pkuon vavi vo0 Bro- 68ou üzZkexzes iüemiürasw" o0 Diar yàp (ero ^b) custo mpi Ozoü ziplévza wa Uuüfysa , sk Gy &ptpUlow xasaqpovtat swznplac, dà pov- govsücas voli eindvtog: «Ayamtaste by mimstov z03 d: bausby, à Ug xal popitty CoUlou ivbüaacOat dczt- mos, Ck liy «0D Gnd)on awrnpiav, ovx dcr tleszo, uipsieai zi aichr tbv A:gmótny by olrfoy, rhy lisixy üXx 0s Quykw wax oua. Ore, Toa tvi st- Get, "Avzptalos xax mph máviy vy spózoy vhs cic zw xósuey ix fis ipfuon acob iArüssug Dpiv Ge- vrfsasüx:* ef oüttoz eX mapátoEa airo) xai dtro- Oaduacza n páypaza. (3) Multo latius olim. saneti nomen quam hodie patuiL, teste Velsero in Comm. 2d Convers, sancte Afra ; episcopi vnlgo sancti, sanctissimi, beatissimi dicebantur ... Reliqui etiam. Christiani, certe pro- bate vilae, sancti, quanquam adhue mortales. Con- Slantinus oralionem, quam ad Christianam. Eccle- Siam scripsit, ad sanctorum cotum inseripsit : Ita Stengelius in Commentario ad. Vitam beati Wilhelmi Hirsaugieusis. (4) Ostendi populo Crux, et. proferri. adorauda * Cant. iv, 7, 1 Matth, xix, 49. solebat, non solum jn coutzua Pasche die, sed etiam in media jejuniorum hebdomade, qui nobis est Quadragesinxe tertia, prout. dicitur ad diem 1 Maii. ldem fiebat et eum multo majore concursu populi, in festo Exaltationis sanct: Crucis 14 Se- ptembris, uti colligitur e Vita S. Marie JEgqyptiace, ea occasione converse, de qua die n Aprilis. (3) Orti Edessa Mesopotami urbe, quas a Justino imperatore restaurata, Justinopolis quoque dieta fuit, auetore Evagrio lib.1v Eecl. Histor., Cap. 8. n

RENS OSNNCMSENCRA NEENIS UNS. TM «quis, quie ad legis cullum pertinent, etiam ara. Nam et lex sancla censetur, invitans nos ad. cognitio- nem Dei, et justos faciens producendo el promovendo nos ad principia virtutis. Siquidem Seriptura jn liunc modum testatur ; € Principium vie borse facere justa ?*. » IIuc facit testimonium Pauli dicen- tis: ltaque lex sancta, et praeeptum sanctum et justum et bonum : seilicet. si non ad umbram, sed si ai spiritualem transferatur intellectum, Nam typi Veteris Testamenti quasi Stentorea voce nobis pra- dicant Christum revera. Sanctum sanctorum. Deus etenim suo 3piritn perfundens nos affert sanctifica. tonem fidelibus. Nuntiatur autem diligenter, ne. quis simile huie componat. unguentum. Solias siqui- dem Dei est sanctificationem prastare sive sanctificare. At qui nascuntur, emn. prius non fuerin', sincüfienntur ; in quos aptissime dicitar : € Quid enim. babes, quod non accepisti ?*? » Ad eum mo- dum el Jounnes ait: « De plenitudine ejus nus omnes accepimus 9. » Et iterum : « Non. secundum mensuram dat spiritum **. » Siquidem fons sauclilicalionis est inexhaustus. Cum priecepisset sacer- dotes illo oleo consecrandos, continuo addit : « Caro humana non eo ungatur *'. » Quo pacto illum Scripturz solvenus. nodum ? Memineris sacerdotium excedere omne humanum fastigium, quod Chr'sti Supra naturam parlieeps est. Proinde a terra contagio ahsceindens sacerdotes, aserihit eos elo di- cens : « Ne vocaveritis vobis patrem super terram. Unus enim vobis Pater csl in colis **, » — « Vos emues fretres estis 9, » Mors sive. capitale supplicium illi poema. est, qui. alienigenz de isto elargitus fuerit oleo, Nam inquit : « Ne dederitis saneta canibus, neque objeceritis margaritas poreis *. » Non euim is, qui adhuc fuerit impurus et incredulus, sanciileadonem assequilur. Sanclilieatio. eontirgit illum, qui baptismi. interventu emundatus fuerit. Nee permittit, ut quis privatim sibi paret illiasmodi oleum sive unguenlum. Que enim societas est. naturalium et. artificialium ? Christum nobis ob oculos ponit illud unguentum, quemadmodum supra dedimus. Prater Christum, sieoti prasceptum e«t Judieis, »gnoscimus Salvatorem nullum, At Jodie. sibi componentes et adornantes. filium iniquitstis, depreben- duntur manifesto quod. deseruut uuguentum Dei et Patris, qui nobis mauifesiavit fragrantiam cognilio- nis suc in Filio per tabulas perscriptas digito. Dei. HMM -MNMÁS ANNUM, VIENI, VOD NEP E EE rU (6) Urbs quondam notissima Palesiinz, 130 sta- diis distans Jerosolymis in ortum, Jordanem {Ππ|- vium versus 60, teste Adriehoniio. A Josue eversa. fuit, restauratori ejus imprecanle diras; nunc vero in vieulum redaeta est, jacetque iu oda ampla, montibus in theatri formam circumdata, amGnitale et palmarum fructn insignis. (1) Deviare, a via defleetere, Grieco-Barbare πα- gaespassüsto, vel παραστρατίζειν ab lalieo el La- Tino, Strada, et Strata. Vide. Cangium. Interpres. spud Surium ierivavit à voen στρατός, exerritus, atque hoc. sensu reddilit : Gontigit aatem ut inzeri- [o Δάχτηλον Θεοῦ χαλεῖ ἀλλαχοῦ ἡ Γραφὴ τὴν ἐνέρ- qeu αὐτοῦ (04), ὡς ὁ Φαραώ (95) φησι" « Δάκτυ- Aeg Θεοῦ ἔστι. » Καὶ ὁ Κύριος " « Εἰ δὲ ἐγὼ ἐν δα- χτύλῳ Θεοῦ [ἐχδόλλι τὰ δαιμόνια, » παρὰ τῷ Λου- χᾷ]. “περ ὁ Ματθαῖος, ε Ἐν Πνεύματι Θεοῦ, » λέγει, Τοῦτο δέ φησιν ἡ Γραφὴ (90) πρὸς ἀντιδια- στολὴν τῶν μελλουσῶν πλαχῶν. Ἐχείνας γὰρ αὐτὸς ὁ Μωῦσῆς χαὶ λαξεύει καὶ γράφει κατὰ κέλευτιν τοῦ Θεοῦ. ΧΥΠ 4.1 Ouid hoe ad Deum. aui semper, licet non

τῷ ἰδίῳ τόπῳ μνημονεύσομεν. Οὗτος οὖν ὁ εἰρημένος, θεοφιλὴς Ἰωάννης, ὁ ἐνάξετος διάχονος, αὐτὸς ἡ αν τὸν ἅπαντα βίον σχεδὸν τοῦ πανσόφου διηγήσατο, τὸν Κύριον προθαλλόμενος τῶν λεγομένων μάρτυρα, ὡς ὅτι οὐδὲν κατὰ προσθήκην ἐπέγραψε τῷ διηγήματι, ἀλλὰ μᾶλλον χαὶ τὰ πλεῖστα ἐκ τοῦ χρόνου ἐπελά- θέτο. ζ΄. Κατερχομένων οὖν αὐτῶν, φηρὴ, τὴν ὁδὸν τὴν ἀληθῶς εἰς τὴν ζωὴν αὐτοὺς ὁδηγήσασαν, ἦν ἰδεῖν αὐτοὺς ἀγαλλιωμένους καὶ τρέχοντας, ὡς Πέτρον χαὶ Ἰωάννην ἐπὶ τὸν ζωοποιὸν τοῦ Κυρίου τάφον, χαὶ ἀλλήλους τῇ προθυμίᾳ διεγείρουτας, καὶ προῦυμο- ποιοῦντας, Ὃ μὲν γὰρ Ἰωάννης ἐφοθεῖτο, μήπως ἡ συμπάθεια τῆς μητρὺς ἀναχόνῃ τὸν Συμεών. Ὁ δὲ πάλιν ἐδίσταζο, μὴ ἡ προσπάθεια τῆς νεογάμου γυναι- χὺς, ὥσπερ μαγνῆτις λίθος, πρὸς ἑαυτὴν ἐπιστρέψῃ ἢ πὸν Ἰωάννην. Καὶ λοιπὸν ἐχ τούτου ἕτερος πρὸς τὸν ἕτερον νουθετητικοῖς καὶ παρακλητικοῖς ἐχέχρηντο λόγοις " χαὶ ὁ μὲν ἔλεγεν" Μοδὲν ῥᾳθυμήσῃς, ἀδελφὲ Συμεών. Ἐλπίζομεν γὰρ εἰς τὸν Θεὸν, ὅτι τῇ σημε- ρινῇ ἡμέρᾳ ἀνεγεννέθημεν᾽ τί γὰρ ἡμᾶς τὰ μάταια ἐκεῖνα τοῦ βίου πράγματα, καὶ ὁ πλοῦτος ὠφελῆσαι ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως ἐδύναντο, ἀλλὰ μᾶλλον καὶ βλά- ψαι; οὐδὲ ἡ νεύτης πάλιν, καὶ τὸ κάλλος, τὸ προκεί- ϑένον τῷ σώματι ἡ λῶν, εἰς τέλος ἀμάραντον διαμέ- νει, ᾽Αλλ᾽ ἢ ὑπὸ τοῦ γήρους τῷ καιρῷ, ἢ ὑπὸ θανά- τοῦ τοῦ προσχαίρου ἀτόύλλυται" χαὶ ὡς ταῦτα καὶ πολλῷ πλείονα ἔλεγεν πρὸς Συμεῶνα ὁ Ἰωάννης, πάλιν ἀντεφθέγγετο ἐχεῖνος, καὶ τὰ ὅμοια ἐδυσώπει καὶ ἔλεγεν" Ἐγὼ μὲν, ἀδελφὲ Ἰωάννη, οὔτε πατέρα ( οὔτε ἀδελφοὺς, οὔτε ἀδελφὰς κέχτημαι, εἰ μὴ τὴν ταπεινὴν γραίαν ἐκείνην, τὴν ἐμὲ γεννήσασόν' οὐ ποσοῦτον ὃ πόνον ὀργίζομαι περὶ ἑαυτοῦ, ὅτον σοῦ τὴν καρδίαν φοδοῦμαι, μήπως τὸ κράσμα [βράσμα] τῆς νεογάμου γυναιχὺς ἀποσπάσῃ σε ἐχ τῆς ὁδοῦ ταύτης τῆς ἀγαθῆς. Ὡς οὖν ταῦτα καὶ πλείονα τού- τῶν πρὸς ἀλλήλους ἀντεφιλολογοῦντο, καταντῶσιν εἰς μοναστήριον τὸ χαλούμενον τοῦ ἀδθὰ Τερασίμου. Ἦσαν γὰρ καὶ τοῦτο εὐξάμενοι" ὅτι Κύριε ὁ Θεὺς, ἐν οἴῳ κελεύεις ἡμᾶς ἀποτάξασθαι μοναστηρίῳ, εὕ- βοιμεν τὴν θύραν ἀνοιχτήν᾽ ὅπερ χαὶ γέγονεν, Ἣν οὖν ἐν τούτῳ τῷ μοναστηρίῳ ἄνὴῃρ θαυμάσιος ὀνόματι Νίκων, ἄνθρωπος ἀληθῶς κατὰ τὴν προσηγορίαν, καὶ τὴν πολιτείαν κτησάμενος. Νικῶν γὰρ ὑπῆρχε πᾶσαν δαιμονικὴν παράταξιν, θαύμασι καὶ σημείοις ἢ χαταλάμπων, καὶ προφητείας ἀξιώματι ὑπὸ Θεοῦ τε- τιμημένος" ὃς καὶ προέγνω τὴν τούτων τῶν μαχαρίων η΄. Ὡς οὖν παραγενόμενο: εὗρον τὴν θύραν ἀνει- γμένην, καὶ τὸν ἀδθᾶν καθεζόμενον, καὶ περιμένοντα αὐτούς - εἶπεν ὁ Ἰωάννης τῷ Συμεών" Καλὸν σημεῖον, ὀδελφὲ, ἰδοὺ ἡ θύρα ἀνοικτὴ, χαὶ ὁ ὀστιάριος καῦ- ἥμενος τ ὡς οὖν ἐπλησίασαν, λέγει αὐτοῖς ὁ ἡγούμε- νης" Καλῶς ἦλθον τὰ πρόθατα τοῦ Χριστοῦ. Λέγει YOU ARATRI ME CR VW Fart SANITARI AMETS . πο SINE MES a VEL ROATCEVO A PNNEUOR — VNONENDTMNS παρουσίαν; φησὶ γὰρ ἑωρακέναι αὑτὸν κατὰ τοὺς ὕτινους τῇ ἡμέρᾳ, ἐν ᾧ παρεγένοντο, τινὰ λέγοντα abi" ᾿Ανάστα καὶ ἄνοιξον τὴν θύραν τῆς ποίμνης ἵνα εἰσέλθωσι τὰ πρόδατὰ μου * ὅπερ καὶ ἐποίησεν. ΤΌ ΤΡ, ΡΥ, ES ἐπ Sl u u 8. Postquam ergo advenissent, invenerunt januam. apertam, et abbatem sedentem, et ipsos expectan- tem. Dixit Joannes Symeoui : Bonum signum, frater, ecce janua aperta, el ostiarius sedens. Dum. igitur appropinquassent, dicit ipsis hegumenus (12) : Dene venerunt oves Christi. Dicit statim Symeoni ; A suo loeo (10). ldem itaque predictus, Dei amans, et virinte. insigni Joannes diaconus, omnem peue vitum sapientissimi Symeonis nobis exposuit; Deum iestatus de iis que dicebat, tantumque. s»besse, ul aliquid addeudo narrationi, verilatem ejusdem contamiünasset, qnin potius multa lapsu temporis esset oblitus. 7, Dum itaque (ut dicebam) viam ingrederentur, qui vere ducebat eos ad vitam, videre ipsos erat exsultantes et currentes (non. secus ae Petrum et Joannem ad vivificum Domiui sepulerum), et mutuo alter alterum desiderio et alacritate excirabant. Nam. Joannes metuebat me affectus matris Symconem reiardaret, llic rursum hzrebat dubius, annon propensio novae nupt, sicut, magnes lapis, ad. se B convertisset Joannem. Et in posterum ex illo tem- pore, monitoriis et consolatoriis inter se utebantur sermonibus. Et hic. quidem disit : Neutiquam tor- peas, frater Symeon ; speramus enim in Deum, ho- dierna die nos essc regeneratos. Quid enim nobis slelie ilis vilae res et divitim prodesse in die judicii possint ; imo potius quid possint nis nocere? Nec rursum juventus, nee pulehritudo, inhxrens nostro corpori, immarcescibilis permauet usque in finem; sed vel tempore per senectutem vel moriem. intempestivam perit. Et dum haze et multo plura dixisset ad Symeonem Joannes; iterum hic respon- dit, et similia verebatur, et dicebat : Ego quidem, Joannes frater, neque patrem, neque fratres, neque : sorores habeo, preter humilem anum illam, quee me genuit. Nec de hae re laboro tantum, quoantàm limeo ue cor tuum novae nupie desiderium abstra- hat a bona hae via. liec igitur atque bis plura inier $e amice conferentes, perveniunt ad monastertum, quod vocatur abbatis Gerasimi. Nam hoe etiam oraverant ; Domine Deus, in quo jubes nos mona- sterio collocari, inveniamus januam apertam ; quod et factum fuit. Erat itoque in hoc monasterio vir mirabilis, nomine Nicon, homo eui vere congrua cognominatio (11) conversationi erat indita, Nam vincebat omnem diabolicam legionem, miraeulis et signis effulgebat, et prophetie dignitate erat a Deo honoratus, qui etiam. beatos hosce affore pranovit. Dixit enin vidisse se in somnis illa die, qua advene- ! runt, aliquem, qui dicebat ipsi : Surge et aperi ja- nuam mandrae, ut ingrediantur oves mex ; quod et fecit. BOT. 10) Capite septimo invenies. uu 15) A verbo vizám , vinco, eujus participium. est vix&v,visicens, aut. victor. (12) Ἡγούμενος, abbas, monasterio praefectus.

CAPUT I. σὰ, τέκνον, ὁ ἐχθρὺς τῶν ψυχῶν ἐμῶν ὑποθάλῃ". Τίς ἄρα τοὺς ἐμοὺς γονεῖς γερυδοσχήσει; τίς τὴν ἐμὴν σύμθιον παραμυθήσεται; τίς τὰ ἐχείνων δά- πκρυα καταπαύσει; Εὶ μὲν γὰρ πρὸς ἕτερον Θεὸν τού- τοὺς ἐγκατελείψατο, καὶ πρὸς ἕτερον δουλεύειν ἀπήρ- χεσῦς, καλῶς ἂν ἐμεριμνᾶτε, εἰ ἄρα φροντίζει αὖ- τῶν καὶ πχραμυμεῖται, ἢ οὔ. Χῦν δὲ πρὸς αὐτὸν, ᾧ πούτους ἐγκατελείψατε προσδραμόντες, καὶ ἑαυτοὺς ἀφιερώσαντες, θαῤῥεῖν χρὴ, κἀκεῖνο δὲ λογίζεσθαι" ὅτι εἰ ἐν τῷ χόσμῳ τούτῳ ὄντων ἡμῶν, καὶ τῷ βίῳ δαυλευόντων, πάντων πρόνοιαν ἐποιεῖτο ἢ τοῦ Θεοῦ ἀγαθότης, πότῳ γε μᾶλλον οὐ φροντίσει νῦν τῶν ἡμετέρων οἴκων, ὅτε δουλεύειν αὐτῷ χαὶ εὐαρε- στεῖν αὐτῷ ὀλοψύχως εἰσέλθομεν: «ὐς Ῥοίνον, ὦ τέχνα, μνημονεύοντες τοῦ Κυρίου εἴ- πόντος πρὸς τὸν εἰπόντα " Ἐπίτρεψόν μοι, ὑποστρέ- ψαι πρῶτον, χαὶ θάψαι τὸν πατέρα μου" ἤλφες τοὺς νεκροὺς θάψαι τοὺς ἑαυτῶν νεκρούς " ἀμεταστρόφῳ γνώμῃ χοὶ ἀμεταμελέτῳ χαρδίᾳ χαταδράμετε ὀπίσω αὐτοῦ. ὙῈ γὰρ ἄρα; εἰ καὶ ὁ ἐπίγειος οὗτος καὶ φθαρτὸς βασιλεὺς προετρέψατο ὑμᾶς, ζῶται βουλό- ψένος, εἰς πατρικίους, ἢ χουθιχουλαρίους τοῦ ἐπι- Ὑεῖον αὐτοῦ παλατίηυ, τοῦ παρερχομένου, καὶ ὡς σκιᾶς καὶ ἐνυπνίου, ἀφανιζομένου, ἄρχειν, οὐ χατ- εφρονήσατε ἂν ἀπάντων τῶν ὑπαρχόντων ὑμῖν, καὶ σπουδαίως καὶ ἀνεμποδίστως πρὸς αὐτὸν χατελαμθά- νετο, τῶν παρ᾽ αὐτοῦ τιμῶν, καὶ τῆς αὑτοῦ ὄψεως καὶ παῤῥησίας ἀπηλαύειν ἐπιθυμοῦντες, καὶ πάντα πόνον, καὶ χόπον, χαὶ θάνατον προτξλασθς ὑπομέ- νεῖν, μόνον ἴνα τὴν ἡμέραν ἐχείνην ἐρεῖν ἀξιωθῆτε, ἐν ἦ μέλλει ὁ βασυηεὺς ἐπὶ πάσης τῆς συγκλήτου δέ- χεσθαι, καὶ στρατεύειν, χαὶ φιλοτιμεῖσθαι ὑμᾶς; Τῶν δὲ φησάντων οὕτως ἔχειν, εἶπεν ὁ μέγας Νίχων" Εἰολλῷ μᾶλλον οὖν, τέχνα, μετὰ πλείονος σπουδῆς, καὶ χατανύξειος τῷ ἀφθάρτῳ καὶ αἰωνίῳ βασιλεῖ τῶν βασιλευόντων κατατρέχειν καὶ ἀκολουθεῖν ἡμεῖς, οἱ εὐγνώμονες δοῦλον ὀφείλομεν, μνημονεύοντες τῆς ἀγάπης, ἧς ἐνεδείξατο εἰς ἡμᾶς ὁ Θεὸς, ὥστε τὸν γῶν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ οὐκ ἐφείσατο ὃν’ ἡμᾶς, ἀλλ᾽ ὑπὲρ ἡμῶν πάντων παρέδωχεν αὐτόν ; Ὥστε οὖν εἰ καὶ τὰ ἑαυτῶν αἵματα ὑπὲρ αὐτοῦ ἐξεχέαμεν, αἱ τῷ αἵματι αὑτοῦ τῆς φθορᾶς χαὶ τοῦ θανάτου λυ- τρωθέντες, καὶ εἰς υἱῶν γνησίων τάξιν εἰσποιγθέν- τος, οὐδὲ οὕτως ἀντάξιόν τὶ προσηνέγκαμεν αὐτῷ" οὐ γὰρ ὅμοιόν ἔστιν ἐχχυθῆνυι αἷμα βασιλικὴν», καὶ αἶμα δουλικὴν, ἀδελφοί. | nem dixit : Neque übi, fili, animarum nostrarum hosts subjieiat : Quisnam. parentum. meorum se- nectutem. paseeL? Quis vilae consortem. eonsolabi- iur? Quis illorum laerymas sistet ? Nam si illos al- terius Dei cure reliquisselis, eL venissetis aid Serviendum alteri; recte solliciti essetis, an. quis eorum curam gerat, el consoletur, annon. Jam vero postquam accurristis ad illum cui eos reli- quistis, et vos ipsos eonseerastis, oportet confidere, atque illud considerare : quod si, dum sumus in hoe mundo, et vibe servimus, ommium gessit curam Dei bonitas; quanto magis curabit nuuc domos nostras, quando, serviluri ipsi, et. placituri ex tota anima exivimus ? 10. lgiiur, fihi; memores Domini dicentis ad ) ewm, qui aiebat : « Permitte mihi. reverti pri- mum et sepelire patrem meum : Sine mortuos se- pelire mortuos suos ", » mentem induite que mutari haud possit, nec vos poeniteat eurrere pone ipsum. Quid enim ? Si quis terrenus rex et obno- xius corruptioni, aceiret vos, zona induere volens, ut im patriciorum et eubiculariorum ordinem ascripti, terreno palatio ejus, quod przeterit, et tan- quam umbra et somnium evanescit, proesselis; noune contemneretis omnes facullales vestras, di- ligenterque sine impedimento ad ipsum aecede- reis, honoribus, qui ab ipso sunl, et conspecta ejus, et eollocutione frui desiderantes? nonne labo- vem omnem, et molestiam, et mortem prxeligeretis , sustinere, ideo solum, ut digni essetis videndi diem ^ jllutn, quo futurum esset, ut rex emm. omni suo se- natu vos exciperet el [quo] vos niilitaretis et tiona- ribus afficeremini? Cum aulem illi dicerent ila esse, dixit magnus. Nicon : Quanto. itaque magis, filii, enm majore diligentia ct eompanctione ad cor- ruplionis expertem, et sempiternum regnantiunt regen aecurrere. et sequi nos, si volumns osse grati servi, debemus, in memoriam revocantes dilectio - nem, quam ostendit Deus erga nos, ut lilio suo unigenito non peperceriL nostra causa, Sed pro nobis omnibus tradiderit. illum !*? Itaque tametsi sanguinem quisque nostrum pro ipso effanderemus, qui ejus sanguine ab interitu et iorto sumus re- dempti, et in. genuinorum filiorum ordinem ascri- D pii, uiliil adeo sat dignum ipsi reddiderimus. Nam sanguinem regis effusum esse, fratres, et sanguinem servi, nimium quantum differt. | ac penitentia veniam 166 eorum. efflagitant, nequaquam vero ab iis, qui de adversa fortuna et mereium jactura queruntur, aut de interversis magistratibus et dominatione atque gloria subrepta. Horum enim domus non bona, lamentorum quam- vis plena inveniatur atque luctus: quippe quod lucis ille et lamenta non eorum sunt, qui cogi- tent et desiderent potiora ea bona, quae in ccelo- rum regno sperantibus obveniuht, sed eorum potius, qui bumana quisrunt et temporaria et caduca , unde originem plerumque peccatum duot. Nam hoc ille confirmat iis, qu protinus sub- ) jecit; ait enim : « Eo quod hic est uis omnis hominis *.» Hic, inquit;at quis? nimirum excessus et mors : in qua utique repulanda curam animi ponere debemus, et hanc vite nostre: summan pulare, ut resipiscentes admissorum penitentiam agamus, el peeeatà nostra ploremus. Perpetuis enim uberibusque laerymis, sicut in lavàcro foedi- iates abluimus corporis, ita maculas anim sor- desque detergimus. Adeunti porro domus luctus jn ipso accessu resipiscendi ansa prabetur et pos- nitentiz occasio se offert super iis, quae deliquerit : itaque se a noxiis avertitur, el ad ea praestanda, qua bona ae potiora suni, traduciur. llàc de causa adjecit : 2 v. Et qui vivit, dabit bonum ad cor suum. x Nam hie verborum horum sensus est, cum im domum luctus vivens etiamnum homo pervenerit, ibique cognatorum 167 atque amicorum fletus ge- mitusque audierit, fure omnino, ut eorum induat affectus, et ad merorem ac lacrymas commotus, seria landen ae recla meditari animum inducat : alque ut peccata, qua admiserit, poenitentia plane detestetur, veniamque eorum confessione eL largis inopum subsidiis impetrare cohténdat, Davidis propheta usurpans verba : « Quoniam iniquitatem. meam ego annuntiabo, et eogilabó pro peccato meo ". » ldem vel si tumidus sit et animo elatus, superbisque assuetam eogiiationibus mentem gerat, D et fastu insolenter se jactet, ad pudorem ac de- PO Matth, vi, 21, 22. 0 Joan. m, £6,

corpora, et vestimentis mollibus indula, et juven- tutem in deliciis enutritam, et omni relaxalioni et deceptioni obnoxiam. Unde sapiens medicus et ma- gister divina notione, qux ci inerat, et experientia, illos exemplis hujusmodi et monitis munitos, iterum anibos compellat : An. capitis vestri. comam tonderi vultis, ac in laico (14) habitn, quo induti estis ho- die, aliquantisper perseverare ? Quasi uno consilio, seu potius uno Spiritu sancto acti, ambo acciderunt. ad pedes hegumeni, rogantes ipsum, ut mox et sine procrastinatione eos tonderet. Et dixit Sy- meon, nisi hoc faceret multa cum feslinatione, stalim ipsos discessuros ad aliud monasterium. Nam simplex eral et innocuus; Joannes autem majore sapientia, et rerum nolitia praestabat. Nec mora : sanctus Nicon unuuquemque eorum seorsum pre- ! hendit, periculum volens facere, quam fervida re- rum, e maleria conerelarum, secessione (15) ad Deum accederent. Et quiedam ipsi dixit, conatus moram injicere, ne illa die tonderetur, sed nullo opere fructu, neque alterutro eorum consentiente, lvit itaque ad alterum, et dixit : Ecce. persuasi fra- tri tuo ut laicus, qualis est, maneat ad unum usque annum. Statim itaque illi respondit is, cui hoe dixerat : Si vult ille manere, maneat; vere, Pater, loe ego non sustineo. Atque hoc dixit ipsi Symeon, «quando seorsum cum eo locutus fuit : Festina, Pater, per Dominum [oro], etenim multum. tremit. meum cor propter Joannem fratrem, ne, quoniam ab axno nxorem duxit prodivitem. et. formosam, ( rursus rapiatur ipsius desiderio, et ab amore divitio deficiat. 13. Joannes iterum seorsim multa cum prece et lacrymis (utpote qui ea multo vivaeius prz ocnlis habebat, quam frater Symeon) eidem vivo speetatze virtutis illud dixit : Ne permitte, Paier, ul fratrem meum amiltam propter te. Etenim sola ipsi est mater, sed tam impeuse amabant inter se, ut non posset duas horas sine ipsa lransigere ; sed usque hodie dormirent simul, et mater ejns, et. ipse; ne- que nocta separari possent. ld qnod maxime ma siii et exedit, donee ipsum tonsum videro, et Lin- dem de eo noa amplius laborem. Audiit vir magnus alterius de altero curam, et eertus quod non eon- I fandat Deus, neque despiciat cos, qui ex tolo corde et tide noa hiesitante ad ipsum confügiunt, adducto fovfice, et eo, quo par est, ordine, altari superim- posito, illos totondit (16), eL exutis eorum vestibus, induit eos aliis ad commiserationem quidem, sed simul ad sanctimoniam aecemmodats, Compatie- Α σώματα ἀπαλὰ, καὶ ἱματίοις μολαχοῖς ἡλφιεσμέναν καὶ νεότητα ἀπὸ τρυφηλοῦ βίου ἀνατεθραμμένην, χαὶ ἐν ἀνέσει πάσῃ καὶ ἀπάτῃ συνειθισμένην. “Ὅθεν ὁ σοφὸς ἰατρὸς καὶ διδάσχαλος τῇ ἐνούσῃ αὐτῷ θείᾳ γνώσει καὶ πείρᾳ, τούτους τοῖς τοιούτοις ὑποδείγμα- σιν καὶ παραγγέλμασιν ὁπλίσας, λέγει πάλιν ἄμφο- πέροις " Βούλεσθε τὴν χόμην τῆς χεφαλῆς ὑμῶν ἀπο- κείρασθαι, ἢ τέως μικρὸν χρόνον ἐνδιατρίψαι τῷ ἐπιχειμένῳ ὑμῖν σέμερον τοῦ λαϊχοῦ σχήματι; "σ- περ δεὲχ μιᾶς σκέφτως, μᾶλλον δὲ ἐξ ἑνὸς Πνεύμα- τος ἁγίου, ἔπεσαν ἀμφότερον ὑπὸ τοὺς πόδας τοῦ ἡγουμένου, αἰτοῦντες αὐτὸν, εὐθέως καὶ ἀνυτερθέ- τῶς χουρεῦσαι αὐτούς - χαὶ ἔλεγεν ὁ Συμεὼν, ὅτι εἰ μὴ τοῦτο ποιήσι: διὰ πολλοῦ τοῦ τάχους, εὐθέως ἀπέρχεσθαι αὐτοὺς εἰς ἕτερον μοναστέρ!ον" ἄγαχος δ γὰρ καὶ ἀπόνηρος ὑπῆρχεν" ὁ δὲ Ὑυάννης σεφώτο- φος, καὶ γνῶσιν πλείονα χεχτημένος, Ἔλαθιν οὖν εὐθέως ἕνα ἕκαστον αὐτῶν κατ᾽ ἰδίαν ὁ ὅσιος Νίκων, δυκιμάσειν βουλόμενος ἀμφοτέρων τὴν θερμὴν ἀποτα- γὴν, τὴν πρὸς τὸν Θεὸν, χαὶ ἔλεγεν αὑτῷ τινα, ἀνα χόπτειν αὐτὸν πειρώμενος, τοῦ μὴ καρῆναι ἐν αὑτῇ τῇ ἡμέρᾳ. οὐδ' ὅλως δὲ τὸ σύνολον" οὐδὲ ἑτέρου αὐ- τῶν συνθεμένου. Ἤρχετο πρὸς τὸν ἕτερον, καὶ ἔλε- γεν αὐτῷ - Ἰδοὺ τὸν ἀδελφόν σου ἔπεισα μεῖναι τέως ἕνα ἐνιαυτὸν, ὡς ἔστιν λαϊκός, Εὐθέως οὖν ἀπεχρί- γατο αὑτῷ, πρὸς ὃν τοῦτο ἔλεγεν Ἐὰν θέλει ἔχεῖνος μεῖναι, μείνῃ, ὄντως, Πάτερ, ἐγὼ οὐχ ἀνέχομαι. Καὶ τοῦτο δὲ εἶπεν αὐτῷ ὁ Συμεὼν, ὅτε χατ᾽ ἰδίαν ἐλάλησεν αὐτῷ - Σπεῦσον, Πάτερ, διὰ τὸν Κύριον" ᾿ καὶ γὰρ πολύ μοὺ τρέμει ἢ χαρδία διὰ τὸν ἀδελφὸν “ Ἰωάννην, ὅτι ἀπ᾽ ἔτους ἐζεύχθη γυναιχὶ πάνυ εὖ- πόρῳ καὶ ὡρχίᾳ, μὴ, πάλιν ὁ πρὸς αὐτὴν πόθος ἀρ- πάτει αὐτὸν, κοὶ ἐκλείψει ἐκ τοῦ πρὸς Θεὸν πόθου, δ΄. Τιάλιν δὲ ὁ Ἰωάννης τοῦτο κατὰ μόνας τῷ αὑτῷ ἐναρέτῳ ἀνδρὶ εἶπεν μετὰ πολλὲς ἱκεσίας χαὶ δαγρύων " καὶ γὰρ ἐκέκτητο αὐτὰ πρὴ τῶν ἔφθαλ- μῶν αὐτοῦ φυσικῶς πλείω τοῦ ἀδελφοῦ Συμτών" Πάτερ μὴ ἀπολέσω τὸν ἀδελφόν μοὺ διλ σοῦ καὶ γὰρ μητέρα κέχτητο μόνον, καὶ τοιοῦτος ἣν ὁ ἐχα- πέρου πόθος, ὥστε μὴ δύνασθαι αὑτὸν ποιῆσαι δύο ὥρας ἔξωθεν αὐτῆς, ἀλλ᾽ ἕως σήμερον ἐχοιμῶντο ὀμφότεροι, ἢ τε μήτηρ αὐτοῦ καὶ αὐτὸς. μῆτε νυχτὸς χωρίζεσθαι δυνάμενον" ὅπερ μάλιστα καίει καὶ τρώ- γε: με ἄχρις ἂν κουρευθέντα αὐτὸν ἴδω, καὶ τελείως ) ἀπομεριμνήσω περὶ αὐτοῦ, Τῆς παρ᾽ ἀμφοτέρων οὖν ὑπὲρ τῆς εἷς ἀλλήλους φροντίδος ἤχουσεν ὁ μέγας, χὰ πληροφορηθεὶς, ὡς οὐ καταισχύνει ὁ Θεὺς, οὐδὲ παραδλέπει τοὺς ὁλοψύχως χαὶ ἀδιστάχτως αὐτῷ προσδραμόντας, ἀγαγὼν τὸ Ψαλίδιον, καὶ μετὰ τῆς προσηκούσης τάξεως, τεθεικὼς ἐπὶ τοῦ ἁγίου θυσια- στηρίου, ἐχούρευσεν αὐτοὺς, χαὶ ἐχδύσας τὰ ἱμάτια (14) Laieus est, qui vite institutione a populo non est. discretus, quasi popularis seu secularis, a λαὸς, populus. (Ὁ) Üvserva eireà vocem ἀποταγή, ex lsidoro Pelusiota lib. r, epist. 1 ad Nilum monaehum : « Sancti viri, monastiem philosophie principes οἱ antesignani, ex :erummuis el certaminibus, quibus perfuneti sunt, vocabula quoque rebus congrua, juonendi nosti atque erudiendi eausa imposue- runt : eum ἀποταγὴν secessionem a rebus, ex ma- τοῦτα. conerelis , οἱ ὑποταγὴν propensionem ail obediendum nuncuparunt. » {10} Breve. est illud auctoris. De Eccl. hierarch. cap. 3: « Sacerdos monaclium signo erueis consi- gnans, tondet in nomine Palris, et Fili, et Spirits n ti, detraeüsque vestimentis, nigra veste iu- duit, »

αὐτῶν, ἐνέδυσεν αὐτοὺς, οἰκτρὰ μὲν, ὅμως ἅγια, κα ἐλεῶν αὐτοὺς ὁ σοφὸς χαὶ συμπαθέστατος, διὰ τὴν τοῦ σώματος αὐτῶν ἀπαλότητα, χαὶ ἀσυνείθεστον χαχοπάθειαν. Κουρενομένων δὲ αὐτῶν, ὁ μὲν Ἰωάν- νῆς ἔκλαιεν πάνν᾽ ὁ δὲ Συμεὼν ἔνευσεν τοῦτον παύς φάσθαι, μὴ νοῶν ὅλως τὸ διὰ τί χλαίει" ἐδόκει γὰρ ὅτι ἀπὸ λύπης τῶν γονέων αὐτοῦ, καὶ τῆς ἀγάπης τῆς γυναικὸς αὐτοῦ χλαίει. Μετὰ οὖν τὸ κουρευθῆ- ναι αὐτοὺς, καὶ τὴν ἁγίαν σύναξιν ἐπιτελέσαι. ἔχα- Θέζετυ πάλιν ὁ ἡγούμενος, διὰ πάσης σχεδὸν τῆς ἡμέρας νουθετῶν αὐτούς. "Πδει γὰρ ὅτι οὐ πολυχρο- νοῦσιν πρὸς αὐτὸν, τοῦ Θεοῦ χαὶ τοῦτο οἰκονομῆσαν- τος. Τῇ οὖν ἐπαύριον ἐδούλετο, οὔσης ἁγίας Κυρια- χῆς, δοῦναι αὑτοῖς καὶ τὸ ἅγιον σχῆμα. Ὡς οὖν τινες τῶν ἀδελφῶν ἔλεγον αὐτοῖς " Μακάριοί ἔστε, ὅτι αὖ- ριον ἀναγεννᾶσῦς, καὶ γίνεσθε χαθαροὶ ὡς ἐγεννήθ. ] τε ἀπὸ πάσης ἁμαρτίας, ὡς ἵνα αὐτῇ τῇ ἡμέρᾳ ἐδαπτίσθητε, ἐθαμδήθησαν, χαὶ ἔδραμον ἀμφότεροι πρὸς τὸν θεῖον Νίκωνα, ὀφὲ τῷ Σαδδάτιρ, καὶ τοῖς ποσὶν αὐτοῦ προσέπιπτον λέγοντες " Δεόμεθά σον, Πάτερ, μὴ βαπτίσῃς ἡμᾶς" Χριστιανοὶ γὰρ ἐσμεν καὶ Χριστιανῶν γονέων. Ὃ ὃὲ μὴ γνοὺς τί ἦσαν ἀκηκούτες ὑπὸ τῶν τοῦ χοινοδίου Πατέρων, ἔλεγεν πρὸς αὐτούς᾽ Τίς γὰρ, τέχνα, θέλει βαπτίσαι ὑμᾶς; Ὁ δὲ εἴπον" ΟἹ κύριοι οἱ δεσπόται ἡμῶν, οἱ τοῦ μο- ναστηρίου Πατέρες, λέγουσιν ἦμῖη, ὅτι Αὔριον ἔξανα- δαττίξεσῦς, Τότε συνῆχεν ὁ ἡγούμενος, ὅτι περὶ τοῦ ἀγίου σχήματος εἶπον αὐτοῖς, καὶ λέγει πρὸς αὖ- τούς - Καλῶς εἶπον, ὦ τέκνα" καὶ γὰρ τοῦ Κυρίου εὐδοκοῦντος, αὔριον θέλομεν ἐνδῦσχ! ὑμᾶς τὸ ἅγιον ( χαὶ ἀγγελιχκὸν σχῆμα, Ὡς ἐνόησαν οἱ ἀπόνηροι τοῦ Χριστοῦ παῖδες, μηδὲν αὐτοὺς ἐλλείπειν τοῦ ξυδύ- γ΄. Ἦν δὲ μέγας οὗτος τῇ προλαθούσῃ ἑδδομάδι, ἐν ἢ χαὶ ὑπῆρχεν τοῦ τιμίου σταυροῦ ἡ ὕψωσις, δε- δϑωκώς τίνε τῶν ἀδελφῶν νεωτέρῳ σχῆμα τὸ ἄγων, χαὶ οὐχ ἦν ἀκμὴν πληρώσας τὰς ἑπτὰ ἡμέρας, ἀλλ᾽ ἔτι ἐφόρει πάντα, ὡς ἔστιν ἡ κατάστασις, ὃν ἐπότρε- ψεν ὁ μέγας εὐθέως εἰς μέσον ἀχθῆναι, Ὡς οὖν ἦλθε, ὑξωροῦσιν αὐτὸν ἀμφότεροι, καὶ ἔπεσαν εὐλέως εἰς τοὺς πόδας τοῦ ἀδθᾶ, χαὶ εἶπον αὐτῷ - Δεόμεθά σου, ἐὰν οὕτως ἡμᾶς μέλλεις ἐνδύειν, καὶ τοιαύτης τιμῆς καὶ δόξης ἀξιοῦν, ἀφ᾽ ἑσπέρας ποίησον, μὴ πὼς ἄνθρωποι ὄντες, διὰ τῆς νυχτὸς φθάσῃ ἡμῖν τὸ ἀνθρώπινον, καὶ ἀπέλθωμεν τῆς τοιαύτης δόξης καὶ χυρᾶς, χαὶ τοῦ τοιούτου ὀψιχίου καὶ στεφάνου ἀπο- τυχόντες. Ὡς οὖν ἤχουσεν αὐτῶν ὁ ἡγούμενος εἴρη-! χότων τῶν τοιούτου ὀψιχίου χαὶ στεφάνου ἀποτυγχά- νεῖν, ἐνόησεν ὀπτασίαν αὐτοὺς εἰς τὸν τὸ ἅγιον σχῆμα φοροῦντα ἑωρακέναι, καὶ ἐπέστρεψεν ὑπελθεῖν αὐτὸν ἐν τῷ ἰδίῳ τόπῳ, ὅπου ἣν ἐξ οὗ ἐνεδύσατο τὸ ἅγιον αγῆμα. Τούτου οὖν ἀπελθόντος, ἐλυπήθησαν σφόδρα οἱ παῖδες τοῦ Χριστοῦ, καὶ λέγυυσιν τῷ ἡγουμένῳ" Διὰ τὸν Κύριον, Πάτερ, ἀνάστα, ποίησον ἡμᾶς ὡς CONARMNERIANE S ΣΝ SUM. ἢν ΠΟΤ eR RRME PME SIENNA. PÉNEONUNNIE βᾶτος τοῦ μοναχιχοῦ, λέγουσιν τῷ ἀδδᾷ " ΤΊ yàp, Πάτερ, ἄλλο τί ποτε χρήζομεν, ἵνα ἐνδυσώμεθα τὸ ἀγγελικὺν ἐκεῖνο, ὃ λέγεις, σχῆμα; T ism | batur ipsis vir sapiens et commiseralione plenus propter teneram eorporis constitutionem, et mole- stiam, eni non assueverant. Postquam Lonsi essent, Joannes ubertim flevit. Sed Symeon innuehat ut de- sisteret, omnino ignarus cur fleret. Existimabat enin ipsum flere prz dolore erga parentes suos, et dilectione conjugis sum. Tonsura etsynaxi absolu- lis, denuo consedit hegumenus, per totam pene diem ipsos admonens. Sciebat enim eos non longo lempore apud se commoraluros, hoc quoque ila dispeusante Deo. Postera ergo die, qui erat sancta Dominica, dare ipsis volebat sanctum habitum. Dumnonnulli fratrum ipsis dicebant: Benli estis, quia cras regenerabimini et mundabimini ab omni peccato, ut mundati fuistis eadem die, qna fuistis ? baptizati : turbati uterque. ad divinum. Niconem eneurrerunt, vespere Sabbati, et pedibus cjus acei- derunt, dicentes : Rogamus le, Pater, ne nos bapti- zes; nam Christiani sumus, et Christianis orti parentibus. llle ignarus quidnam audivissent e Pa- tribus ecenobii, dixit ad ipsos : Quisnam baptizare vos vult, fiii? Dixermnt : Domini ae heri nostri, monasterii Patres, dieunt nobis : Cras rebaptizabi- mini. Tune intellexit. hegumenus quod ipsis dix's- sent de saneto habitu. Et dixi ad illos: Recte dixerunt, filii; eras enim saneto et angelico (17) habitu, si Deo visum fuerit, induere vos volumus. Ubi innocui pueri. Christi intellexerant, nihil in se desiderari, ut, monasticum vestimentum induerent, ; dicunt abbati : Sed enim quanam alia re indigemns, Pater, ut. induamur angelico illo, quem dicis, ba- bitu. uit, buibusw abzobc, obxspk piv, Üpwoz &vun, Deüy ajeoUg b oeghg xal cupcalistazog, àb vy ce) oógaog &ücOy &mxhévnta, xs ücuvsiliuscos x&xonáfüztaw. Koupzuouévtv Ok abe, à uiv "ludv- vez Büauey mávo Eb Eugebv Éveuaev tolzoy vade Ga80at, uj voGs xoc cb Gtk sl xXaect BüUxet yàp det kb MUmme vv vovioy abroD, wai ves Ayáune "s ovatuhs abx00 xlaiev. Merk obw «b woupsuÜf- var abroUc, xal vhw &ylav aóvi&ty EmtzsMéaat, Exa- OiTeru md 6 fyoíucvog, (kk másns Gyrübw SI udpas voutievioy ajcoóz. "Ilüet vào zt oU mokugpo- visis mpbz aüchw, coG GU xoi cobco olzovotifisav- tos. Tfj ov Enaóptoy t6oUheta, onc áyiae Kupia- xe, Godvat abcolg xax xb &yiov ayrus. "D; odvsivsg ti &BsAgiv B.eyov advoig * Maxápwil Esse, Uzt aD- piov &vaxeyviate, xol vivzofis xallapot ie ivsvvid- "ws heh mácve ápaptixe, Oríws abi vi faion kéxnzíoünre, Büapfisürcav, xal Ébpuyov &ugócepot mo^; sb Üsloy Nixcva., ójt v Xa60ácp, xoi voi; mocl» abtoU mposimimzo) AMyoyceg * AtógsüR coo, Tlizp, pd Bazrisne fgks Xpuravoh yàp isusw xa Xpusstsü» quviow. 'O OR ph quoUs ci fav dmrofssg Dh viv «o0 xotwotiso Tlaxépuv, FAcyev mph: ascoog* Tie vào, ixyn, 0:ax Samviont 0nc; Q1 8b nov 0! dgio: oi ü:ocóvxt fuv, ol «oO qio- vaszrplou Yacipse, Advooatw uo, óet AUgioy fava- Gazsioss0s. Tózs auvixey b yoduevog, bc mpi tol ios ayfjiavog &Tmow avo, vx Xiyet mpbg ad- Tel Ko eicuw, Q vixvan xo yàg x03 Kopfou s582yoUvcoc, abptoy Üfkouzw iviüsxi 0g cb &yuy xi àyysuxhw oyfua. "Oc ivinsaw oi àmóvqpot vo? Xete0 maló:g, qn8iv abtobg EXLeime: v2 iyb0- (17) Duplex apud. Griecos est nionasticus babi- lus, parvus nimirum, €t maguus, sive angelicus. Cujus apparatum, et qux hue speetant, dat Goar, peg. 190, et Habertus observatione tertia,

ille; nemo enim in 1olo monasterio est homn, 4 quem non anieeat honore. Dicit eis abbas : Quali honore? Tunc dixerunt : Per eum, Pater, qui nos dignatur hoc babitu et honore, beati sumus el nos, sia tdli monachorum multitudine, cereos gestan- Vium, fuerimus stipati, el lalem coronam, splen- dide lucentem, gestaverimus in nostro capito. Pu- tabant enim heguimenum etiam vidisse ea, quoe ipsi conspexerant. Hoe cognito, non dixil ipsis se nihil vidisse, sed tacuit, el simplicitatem magnam ac pu- ritatem obstupuit, potissimum Symeonis. 14. Hoe autem gratiosissime eis dixit vir magnus: Die erastina vos quoque sancto habitu induemus, aspirante Spiritus saneti gratia, Quo assumpto, prout affirmaviL sanctissimus diaconus, innoeuus | Symeon asseveravit, mutuos se vidisse vultus tem- pore noetis, sicut in die, et similes illi, qui ante apparuerat, allerum in alterius capite coronam. Tanto autem, aiebat, nostra mens affecta eral gau- dio, ut nec cibum ncc potum gustare liberet. Exac- tis itaque ab assumpto saneto habitu duobus diebus, contemplantur illrm, qui ante septem dies eum assumpserat, quom eliam coronatum et comitatum eonspexerant (ferebat hic mantle et ministrabat ; sed non amplius deinceps coronam capiti imposi- tam, nec rursum monachos cum cereis comitantes liabebat), et mirati sunt. Dicitque Symeon Joanni : Crede, frater, tamelsi eliam nos septem hosce dies impleverimus, non adhue elegantiam illam et gra- tiam sumus habituri. Et dicit Joannes :-Quid vis! ut fiat, frater? Cui ille iterum : Si me audis, ut res S:eculares quas reliquimus, et valere jussimus, per- feete toto animi nisu valere jubeamus. Aliam nam- que vitam et res novas contemplor in hoc habitu. Ex quo enim eodem nos induit Dei servus, fla- grant mea przecordia, nescio unde, ct quzrit anima mea non videre quemquam, nequc alloqui, nee audire. Dicit ei Joannes : Et quid comedemus, frater? Cui Symeon : An comedunt, qui pascen- tes (48) vocantur, de. quibus heri dominus Nicon Sermonem quoque ad nos habuit? Nam forsan ipse etiam volens, ut nos hujusmodi vitam ampleeta- mur, exposuit nobis quam vit: rationem teneant, quomodo dormiant (19), et. quidquid ad illos per- 1 tinet. Deinde dicit Joannes : Et quomodo? Quia ne- que eantam, neque eorum institutum novimus. 45. Tune Deus aperuit cor abbatis (20) Symeo- ὠρμμδοδόυ δι εωυπό. ἀνεν:κο αοὶ -ὦ ἌΜΜΕ Α ἐχεῖνον, ὅτι εἰς τὸ μοναστήριον σου ἧλον ἄνθρωπος ἐν τῇ τοιαύτῃ τιμῇ οὐχ ἔστιν, ὡ; ἐκεῖνος, Λέγει αὐ- τοῖς ὁ ἀδθᾶς" Πυίᾳ τιμῇ ; Τότε εἴπον" Μὰ τὸν ἀξιοῦυ- τὰ ἡμᾶς, Πάτερ, τοῦ σχήματος αὐτοῦ χαὶ τῆς τιμῆς, μακάριοί ἐσμεν καὶ ἡμεῖς, ἐὰν ὑπὸ τοσούτου πλή θους μοναγῶν μετὰ κηρίων ὀψικευόμεθα, καὶ τοιοῦ-- τὸν στέφανον λαμπρὸν λάμποντα ἐτὴ τῆς ἡμετέρας χεφαλὴς φορέσομεν, Ἐνόμιζον γὰρ καὶ τὸν ἡγούμε- νὸν βλέπειν τὰ ὑπ᾽ αὐτῶν ὁρώμενα. Διὰ τοῦτο γνοὺς. οὐδὲ εἶπεν αὐτοῖς, ὅτι αὐτὸς οὐδὲν εἴδεν, ἀλλ᾽ ἐσιώ- πῆσεν, καὶ χατεπλάγη τὴν πολλὴν ἀκεραιότητα χαὶ καθαρότητα, μάλιστα ὃὲ τοῦ Συμεών. ιδ΄, Τοῦτο δὲ χαριεστάτως ἔλεγεν αὑτοῖς ὁ μέγας, ὅτι Αὔριον ἐνδύομεν καὶ ὑμᾶς διὰ τῆς χάριτος τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Μετὰ οὖν τὸ λαθεῖν αὐτοὺς τὸ Ρ ἅγιον σχῆμα, ὡς διεδεθαιοῦτο ὁ ὁστώτατος διάκονος, διισχυρίζετο ὁ ἀψευδὴς Συμεὼν, ὅτι Τὰ πρόσιυπα ἀλλήλων ἐθεωροῦμεν τῇ νυχτὶ ὡς ἐν ἡμέρῳ, καὶ ὁμοίως τοῦ πρότερον ὑπ’ αὑτῶν θεαθέντος, στέφανον ἐπὶ τῆς τοῦ ἑτέρου χεφαλῆς ὁ ἕτερος. Ἕν τοιαύτῃ δὲ χαρᾷ ἦν, φημὶ, ἡ ψυχὴ ἡμῶν, ὥστε μηδὲ θέλειν ἡμᾶς εὐχερῶς τροφῆς μεταλαμθάνειν ἢ πόσεως. Μετὰ οὖν δύο ἡμέρας τοῦ λαθεῖν αὐτοὺς τὸ ἅγτον ἔνδυμα, θεωροῦσιν τὸν πρὸ ἑπτὰ ἐμερῶν τοῦτο γα- Θόντα, εἰς ὃν τὸν στέφσνον καὶ τοὺς ὀψικεύοντας ἐθεάσαντο, καὶ ἐφόρει σακχομάχιν, καὶ ἐποίει δια- κονίαν, καὶ λοιπὸν οὐχ ἔτι οὔτε τὸν στέφανον αὑτῷ περικείμενον, οὔτε πάλιν τοὺς μετὰ κηρίων ὀφικεύον- πας μοναχοὺς ἐχέχτητο, χαὶ ἐθαύμασαν. Καὶ λέγει ὃ Συμεὼν τῷ Ἰωάννῃ" Πίστευσον, ἀδελφὲ, ἐὰν χαὶ ὁ ἐμεῖς πληρώσωμεν τὰς αὐτὰς ἡμέρας ἑπτὰ, οὐχ ἔτι ἕξομεν τὴν εὐπρέπειαν ταύτην καὶ τὴν χάριν. Καὶ λέγει ὁ Ἰωάννης’ Καὶ τί θέλεις ἵνα γένηται, ἀδελφέ; Λέγει αὐτῷ πάλιν " Ἐὰν ἀχούσῃς μου, ἵνα ὥσπερ ἐγχατελείψαμεν χοὶ ἀπεταξάμεθα τῶν κοσμικῶν, ἀποταξώμεθα τελείως ἀπὸ πάσης πνοῖς. "Αλλον γὰρ βίον γαὶ ξένα πράγματα θεωρῶ ἐν τῷ σχήματι: τού- τῷ, Ἄφ᾽ ἧς γὰρ αὐτὸ ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ ἐνέδυσεν ἡμᾶς, καίονται τὰ ἔσωθέν μον, οὐχ οἴδα πόθεν, καὶ ζητεῖ ἡ ψυχὴ μὸν μὴ θεωρῆσα! τίνα, μέτε λαλῆσαι, ἢ ἀκοῦσαί τινος. Λέγει αὐτῷ ὁ Ἰωάννης" Καὶ τί τρώγομεν, ἀδελφέ ; Λέγει αὐτῷ Συμεών - Εἴτι τρώ- γουσιν οἱ ἀκούοντες βοσκοὶ, περὶ ὧν χαὶ χθὲς εἶπεν ἡμῖν ὁ χύριος Νίχων; Τάχα γὰρ καὶ αὐτὸς θέλων, » ἦνα τοιοῦτον βίον διάξωμεν, διηγήσατο ἡμῖν τὸ πῶς ζῶσιν, καὶ πῶς κοιμῶνται, χαὶ πάντα τὰ κατ᾽ αὐ- τούς. Εἶτά φησιν ὁ Ἰωάννῆς Καὶ πῶς; Ὅτι οὔτε ψάλαι, οὔτε τὴν κατάστασιν παρελάθομεν. «ε΄, Τότε ἀνέῳξεν ὁ Θεὸς τὴν καρδίαν τοῦ ἀδθᾶ (18) Ita appellati monachi quidam Palcestinze βοτα- νηφάγοι, quia teste Evagrio lib. 1 Eccl. Hist. cap. 91: « Cibos quidem hominibus usitatos aspernantur, lerram autem. depaseuntur, unde et pabulatores cognominati snnt; tantum carpentes, quantum ad vitam sufficit. » Sive, prout tradit. Sozomenus lib. vy, cap. 55 : « Neqne. domicilia habent, neque panem, neque obsonium comedant, neque vinum bibunt. In montibus autem degeutes, semper Deum velebrant, precibus et hymnis seeundum ritu Keclesie vacantes. Quando vero vescendi tempus ad- venit, pabulantium in morem, quilihet falce arrepta, per montem vagantes, herbis pascuntur. » (19) 118. ecgraphium. nostrum ; non χομῶνται, ἃ χομάω, quod est eonun nutrio, sicati expressit In- terpres apud Surium. (20) Abbas non tantum iegumenum , seu. yra'fe- ctum monasterii. designabat, Sed ita eompellabantur monaelii passim omnes, priesertim senio venerandi. 1d quod semel hic indicasse sil satis in antecessum etiam pro locis sequentibus.

AN TRRI ROSSONERO RS RT οβ΄. Εἰς τὸν Madsivov. Συμεὼν, καὶ εἴπεν" Ὁ σώσας τοὺς πρὸ τοῦ Δαυὶδ α εὐαρεστήσαντας αὐτῷ, σώζει χαὶ ἡμᾶς. Εἰ δὲ καὶ ἄξιοι γενώμεθα, διδάσχει καὶ ἢ μᾶς, ὡς ἐδίδαξεν τὸν Δανϊδ, ὡς ἦν εἰς τὰ πιρόδατα εἰς τὴν ἔρημον, μὴ θελήσῃς ἀναχόψαι τὴν προθυμίαν μου, ἀδελφέ," Δλλὰ λοιπὸν, ὅτι εἰς τοῦτο τὸ πρᾶγμα ἐδώκαμεν ἑαντοὺς, μὴ ἀφανίσωμεν αὐτό. Τότε ὁ κῦρις Ἰωάννης εἶπεν" Ὡς θέλεις, ποιέσομεν, Πῶς δὲ χαὶ ἐξερχόμεθα : ὅτι ἢ θύρα κλείεται τῇ νυχτί' Λέγε! αὐτῷ Συμεών" Ὁ ἀνοίξας ἡμῖν τῇ ἡυέρᾳ, αὐτὸς ἀνοίγει χαὶ τῇ νυκτί, Ὡς οὖν ἔστησαν τὴν βουλὴν, εὐθὺ; τῆς νυκτὸς χατα- λαδούτης, θεωρεῖ ὁ ἡγούμενός τινα καθ᾿ ὕπνους ἀνοίγοντα τὴν θύραν τοῦ μοναστηρίου, καὶ λέγοντα " Ἐξέιθετε, πρόδυτα ἐσφραγισμένα τοῦ Χριστοῦ, εἰς τὴν βοσχὴν ὑμῶν. Καὶ διυπνισθεὶς, εὐθέως χατέρ- χετα! εἰς τὸν πυλῶνα, χαὶ εὗρον αὐτὸν ἀνοιχτὸν, καὶ ὦ νομίσα; ὅτι ἐξῆλθεν ἐχεῖθεν, ἐκαθέζετο στυγνὸς, στε- νάζων χαὶ λέγων, ὅτι Οὐχ ἠξιώθην ἐγὼ ὁ ἀμαρτω- λὴς λαθεῖν τὴν εὐχὴν τῶν Πατέρων μου. ᾿Αληθῶς οὗτοί μου Πατέρες, καὶ δεσπόται, καὶ διῤάτκαλοι ἐτύγχανον, καὶ διὰ τοῦτο τῆς παρ᾽ αὐτῶν παραθέσεως ἡστόχησα. Βαθαί ! πῶς λίθοι τέμιοι, ὥς φησιν ἢ Τραφὴ, λεληθότες ἐπὶ τῆς γῆς χυλίονται, ὑπὸ πολ- λῶν μὲν φαινόμενοι, ὑπὸ ὀλίγων δὲ χαταλαμθανόμε- νοι 1 Ὡς ταῦτα οὖν εἰς ἑαυτὸν ἀδημονῶν διελογίζετο, ἰδοὺ οἱ νυμφίοι οἱ καθαροὶ τοῦ Χριστοῦ ἐρχόμενοι ἐπὶ πὸ ἐξελθεῖν, ὧν ἔμπροσθεν ἐθεώρει ὁ χαθαρώτατος ἡγούμενος Νίκων τινὰς εὐνούχους λαμπαδηφόρους, ποὺς δὲ σχξικερα ἕν 415 κι γειρε χωξένονεας. ὐούδδι8 10 δ0ῃ 1}}6}} ις΄. Ὡς οὖν τούτους ἐθεάσατο, περιχαρὴς σφόδρα ( ἐγένετο, διότι οὐχ ἀπέτυχεν τῆς αὑτοῦ ἐπιθυμίας " ὃν θεασάμενοι οἱ μακάριοι, ἠβουλήθησαν ὑποστρέψαι, μὴ νοήσαντες ὅτι ὁ ἡγούμενός ἔστιν. “Ἐδραμεν οὖν ὁ ὅσιος Νίκων καὶ προσεκαλέσατο αὐτοὺς πρὸς ἐαυ- τόν. Ὡς οὖν ἔγνωσαν ὅτι ὁ ἡγούμενός ἔστιν, περι- χαρεῖς καὶ αὐτοὶ ἐγένοντο, μάλιστα θεωρήσαντες χαὶ τὸν πυλῶνα ἀνοικτόν " ἐνόησαν γὰρ ὅτι ὁ Θεὸς αὐτῷ πάλιν χαὶ τοῦτο ἀπεχάλυψεν. Ἠθέλησαν οὖν βαλεῖν μετάνοιαν, καὶ διεκώλυσεν αὐτοὺς λέγων, μηδὲν τοις οὗτον αὐτοῖς ἐξεῖναι ποιῆσαι, διὰ τὴν τιμὴν τοῦ περι- τεθέντος αὐτοῖς ἀγγελικοῦ σχήματος. Λέγουσιν οὖν αὐτῷ εὐθέως" Εὐχαριστοῦμέν σοι, Πάτερ, καὶ τί προσ- άξαι τῷ Θεῷ καὶ τῇ σῇ τιρίᾳ χεφαλῇ, οὐκ οἴδαμεν. Τίς ἡμᾶς τοιούτων δωρεῶν ἀξιωθῆναι ἤλπιζεν ποῖος βασιλεὺς τοιούτῳ ἀξιώματ: ἡμᾶς τιμῆσαι ἡδύ- νατο; ποῖοι ἐπέγειοι θησαυροὶ οὕτως ἐξαίφνης πλου- τῆσαι ἡμᾶς ἐποίουν; ποίων λουτρῶν ἀπολούσεις οὕτως ἡ λῶν πὴν ψυχὴν ἐχαθάριζον; ποῖοι γονεῖς οὔ- τως ἀγαπῆσαι χαὶ σῶσαι ἐδύναντο; ποῖα ξένια δῶρα τὴν τῶν ὁμαρτιῶν ἡμῶν ἄφεσιν συντόμως οὕτως ἐνέγχαι ἡμῖν ἴσχυον, ὡς σὺ, τίμιε ἡμῶν Πάτερ, καὶ nis, qui dixit : Qui servavit eos, qui ante Davidem placuerunt Deo, nos quoque servabit; eL, si qui- dem fiamus digni, nos item docebit, prout docuit Davidem, quando in solitudine pascebat oves. Noli, frater, desiderium meum retardare. Quod superest, we rem, quo animum appulimus, reddamus irri- vum. Tum dominus Joannes dixit: Faciemns, uti vis. At quomodo exibimus? Nam moctu clauditur ostium. Dieit ei Symeon : Qui illad. nobis aperuit interdiu, idem ille noctu. aperiet. Stabilito. igitur consilio, statim, ubi advenil nox, hegumenus videt aliquem: in somnis, aperientem ostium. monasterii, ct dicentem : Exite, oves Christi siguatze, ad pascua vestra, A somno excitatus, statim ad. januam per- venit, quam ubi invenisset. apertam, ratus exinde ) egressos, consedit maestus, gemensque et dicens : Non eram dignus ego peccator, Patrum. meoenm preces accipere, Wi sanc erant Patres mei, et do- mini, ae magistri : ideo scopum, quem sibi pree- fixerunt, non sum asseeulus. Papi ! quam pretiosi lapides, ut loquitur Scriptura ?*, latentes supra terram volvuntur; qui a multis quidem videntur. sed a paueis apprehenduntur. Dum hee mosstus secum agitabat, ecce. puri sponsi Christi veniunt ut. egrediantur, ante quos contemplabatur purissimus hegumenus Nicon eunuchos aliquot, quorum ali ferebant lampades, alii sceptra manu tenebant, . 46. Eos igilur conspicatus, solide gavisus (uil; quia non erat [rustratus suo desiderio. Postquam. hune vidissent beati, voluerunt redire, non cogi- üantes quod hegumenus esset, Cueurrit itaque sanctus Nicon, et advocavit eos ad se. Ubi primum cis hegumenus innotuit, ipsi etiam valde gavisi sunt, maxime quando videbant ostimm apertum. Etenim. Deum hoe illi rursum revelasse, cogita- bant. Jamque volebant. poenitentiam (21-22) facere, at vetuit illis dicens nihil tale. eis licere faeere ; propter angelieum habitum, quo erant induti. Mox illi dieunt : Grates tibi agimus, o Pater, et quidnam Deo ae venerando capili tuo. simus repensuri , ignoramus. Quis nos. hujusmodi denis cunulandos sperasset ? Qualis rex nos tali dignitate honorare ) posset? Quales terreni thesauri adeo repente nos divites redderent? Qualium lavaerornm usus adeo animxun nostram mundaret? Quales parentes ita diligere possent ae servare? Qualia xenia donaque remissionem peccatorum nostrorum tam breviter nobis afferre, sieut. tu. faeis, venerande Pater no- ster? Tu. progenitorum omnium ac parentum loeo (21-92) Interpres apud Surium legit καλεῖν uszá- woxxw, et reddil vocare ponHentinn. Nota eum Cangio vocet μετάνοι, preter powitentitin desi- 1 Zachar. ix, 46. gnare corporis et capitis inclinationes, monacliis ae paenitentibus usitalas. Et. fortasse hoe sensu μετά- γυῖα lie accipitur,

nobis, post Christum , paler et mater es. Tn domi- / mus, tu. instructor, tu manuduetor, tu. vis dux, et alia quecunque, quibus referendis lingua non sulli- cit. Per te pretiosissimam margaritum adepti su- mus, et vere baptismatis virtutem, cujus saucli nobis pranuntii Patres fuere, experti sumus. Novi- mus vere peccatorum nostrorum eombustionem ex igne, qui corda nostra comburit ; cui tolerando iim- pares sumus, adeo priecordia nostra inflanimat. 17. Beatitudinem tuam, o Pater, obsecramus, ut. impense pro nobis ores, et servos tuos abire sinas, ut sincere et enixe Deo serviamus, cui nos conse- cravimus. Sine te exorari, ut nunquam obliviscaris inulium filiorum tuorum, co tempore, quo ma- nus tnas venerabiles extendis. Imo, imo, vir sancte, ! Sine te exorari ab alienigenis : orbitatis eorum re- miniscere. Deinde genva sancti hominis amplexi, rursum dieebant : Pater, esto memor humilium Warum ovium, quas Christo holocausta immolasti. Tecorüare externarum plantarum , quas pulchro paradisi horto inserere studuisti. Ne obliviscere operariorum inerUum, quos undecima circiler hora in vinea Christi mercede «onduxisti. Mivabatur autem el obstupeseebat przses, quando vidobst 603, qui ante biduum fuerant idiolze ae rudes, tam Subito evasisse sapientes, ex eo quod assumpsis- sent divinum habitum. Dum ergo uterque satis diu flevisset, genu inclinavit sanctus Nicon, et collocato Symeone a dextris et Joanne a sinistris, Surrexit, ( *L protensis in eclum manibus, dixit : Deus juste et laudabilis, Deus magne et fortis, Deus, qni es &nte seula, esaudi virum peceatorem in liae liora z exaudi me, Deus, exaudi me in fortitudine. Esto im- metnor, tempore hoc, quo preces undo, pravarica- lionum a mea vilitate usque ct asque. profeetaram- Exaudi me, Domine, exaudi me in igne orationis, Sicul olim tuum prophetam ; et ejus interventu. combure meas iniquitates, et peccata expurga. Ita fiat, o Deus sanetarum virtutum ! ila fiat, 0. rerum. incorporearum creator ! ita fiat! qui dixisti : Petite. etaceipietis. Ne abominare me, qui sum labiis ini- puris, etin peccatis hirco. Exaudi me, qui pro- misisli te exauditurum eos, qui invoeant te in. vo- TMate; dirige gressus servorum tuorum, el pedes I eorum in viam pacis. Compatere innocuis pueris, in externa terra exsistentibus, qui dixisli : « Estote simpliees sicut eolumlxe 9. » Clamavi ad te in toto corde meo; Deus, Dens, exaudi me, spes omnium finium terre, et eorum, qui sunt. proeul in terra 9liena t**. 18. Increpa spiritus omnes inuundos a [acie puerorum tuorum : apprehende arma et sentum, et. exsurge in adjutorium eorum : effunde frameam et conclude adversus eos, qui persequuntur illos : dic, 0o Domine, anime eorum : Salus tua ego sum. Ite- €edat a mente eorum spiritus timoris, acedi:z, su- Α ἀντὶ πάντων τῶν προγόνων ἡμῶν χαὶ γονέων, δὺ ἡμῶν, μετὰ Χριστὸν, πατὴρ καὶ μήτηρ: Σὺ Δεσπότης, σὺ συγχροτητὴς, σὺ χειραγωγὸς, σὺ ὀδηγὰς, χαὶ ὅσα γλῶσσα εἰπεῖν οὐκ ἰσχύει. Διὰ σοῦ τὴν πολυτίμητον μαργαρίτην ἐκτησάμεθα, ἐμάθωμεν ἀληθῶς τὴν δύ- ναμὶν τοῦ βαπτίσματος, οὗπερ ἡμῖν οἱ ὅσιοι Πατέρες προέλεγον. Ἔγνωμεν ὄντως τὴν τῶν ἡμετέρων ἀμαρ- τιῶν χατάχαυσιν ἐχ τοῦ περικαίοντος ἡμῶν τὰς καρ- δίας πυρὸς, ὅπερ χαὶ μὴ φέροντες, οὕτως τὰ ἡμῶν ἐντὸς περιφλέγων. ιζ΄, Αἰτοῦμεν εὐχὴν ποιῆσα! ἐχτενῶς τὴν μακα- ριότητά σου, Πάτερ, χαὶ ἀπολῦσαι τοὺς σοὺς δηύλους εἰς τὸ γνησίως χαὶ ὀλοψύχως δουλεῦσαι ᾧ ὀφιςρώ- σαμεν ἑαυτοὺς Θεῷ, δυσωπούμενος μηδέποτε λήθην ποιῆσαι ἀχρείων σοὺ παίδων, ἐν καιρῷ ἐκτάσεως Β χειρῶν σου τιμίων. Ναὶ, ναὶ, δυσωπούμενος ὑπὸ τῶν ξένων, ὅσιε, μνείαν ποιοῦ τῆς αὑτῶν ὀρφανείας, Καὶ ἐπιλαθόμενοι τῶν γονάτων τοῦ ὁσίου, πάλιν ἔλεγον" Μνήσθητι, Πάτερ, τῶν σῶν ταπεινῶν προθάτων, ὧν δλοκαύτωσας τῷ Χριστῷ. ΜΙνη μόνευσον ξένων φυτῶν, ἃ ἐν τῷ καλῷ κήπῳ τοῦ παραδείσου φυτεῦσα! ἔσπευ- σας. Μὴ ἐπιλάθῃ ὀχνηρῶν ἐργατῶν, οὺς περὶ τὴν ἐνδεχάτην εἰς τὸν ἀμπελῶνα τῷ Χριστῷ ἐμίσθωσας. ᾿Ἐθαύμαζεν δὲ καὶ ἐξεπλήττετο ὁ ποιμὴν, θτωρῶν τοὺς πρὸ δύο ἡμερῶν ἰδιώτας, οὕτως ἐξαίφνης σοφι- σβέντας διὰ τῆς περιδολῇς τοῦ θείου σχήματος. Ὡς ἔκλαυσαν οὖν ἀμφότεροι ἐπὶ ἱκανὴν ὥραν, κλίνας γόνυ ὁ ὅσιος ΝΝίχων, χαὶ στῆσας Συμεὼν ἐν δεξιῶν, καὶ Ἰωάννην ἐξ εὐωνύμων ἀνέστη, χαὶ ἐκτείνας τὰς ἡ χεῖρας εἰς τὴν οὐρανὸν, εἶπεν" Ὃ Θεὸς ὁ δίκαιος καὶ αἰνετὸς, ὁ Θεὸς ὁ μέγας χαὶ ἰσχυρὺς, ὁ Θεὸς ὁ προ- αἰώνιος, εἰσάκουσον ἁμαρτωλοῦ ἀνδρὸς τῇ ὥρᾳ παύτῃ, Ἐπάχουσὐόν μου, ὁ Θεὸς, ἐπάκουσόν μου ἐν ἰσχύϊ. Μὴ μνημόνευσον, ἐν ταύτῃ μου τῇ προσευχῇ, τῶν ἀεὶ καὶ εἰς ἀεὶ παρακοῶν τῆς ἐμῆς ἐξουθενώ- σεως. Ἑπάχουσόν μου, Κύριε, ἐπάχουσόν μὸν ἐν πυρὶ προσευχῆς, ὥς ποτε τοῦ σοῦ προφήτου, καὶ διὰ πῶν αὐτοῦ πρεσδειῶν, τὰς ἀνομίας μο0 κατάφλεξον, χαὶ τὰς ἁμαρτίας μου χαθάρισον. Ναὶ, ὁ Θεὸς τῶν ἁγίων δυνάμεων" ναὶ ὁ τῶν ἀσωμάτων ποιητές' ναὶ, ὁ εἰπών " Αἰτεῖτς, χαὶ λέψεσθε- μὴ με βδελύξῃ τὸν ἀκάθαρτα χείλη περιδεθλημένον, καὶ ἐν ἁμαρτίαις συνεχόμενον. Ἑπάκουσόν μου, ὁ ἐπαγγειλάμενος ἐπακούειν τῶν ἐν ἀληθείᾳ ἐπικαλουμένων σε, καὶ ἢ χατεύθυνον τὰ διαδήματα τῶν δούλων σου, καὶ τοὺς πόδας αὐτῶν εἰς ὁδὸν εἰρήνης. Συμπάθησον ἀκάχοις παισὶν ἐπὶ ξένης οὖσιν, ὁ εἰπών " « Γίνεσθε ἀχέραιο: ὡς αἱ περιστεραί. » Ἐχέκραξά σο: ἐν ὅλῃ καρδίᾳ μου, Ὁ Θεὺς, ὁ Θεὸς, ἐπάχουσόν μον, ἡ ἐλπὶς πάν- τῶν τῶν περάτων τῆς γῆς, καὶ τῶν ἐπὶ ξένης μα- χράν. ιη΄. Ἐπιτέμησον πᾶσιν τοῖς ἀκαθάρτοις πνεύμασιν ἀπὸ προσώπου τῶν παίδων σου. ᾿κἰπιλαδοῦ ὅπλου χαὶ θυρεοῦ, χαὶ ἀνάστηθ: εἰς τὴν βοήθειαν αὐτῶν. Ἔχχεον ῥομφαίαν καὶ σύγχλεισον ἐξεναντίας τῶν χαταδιωχόντων αὐτούς. Εἰπὲ, ὦ Κύρις, τῇ ψυχῇ αὐ- τῶν Σωτηρία σού εἰμι ἐγώ. Ὑπαναχωρησάτω ἀπὸ Vzns. 5. « Ut files vestra non sit in sapientia hominum, sed in virtute Dei. » Hae enim de eausa non peruisit Dominus nos uti eloquentia , ut fides vestra omni suspicione careal, ut quo mon wt verborum abrepta, sed Spiritus virtute. indu- eta sit. Vans. 6. « Sapientiam autem loquimur inter perfectos : sapientiam vero non hujus s:euli, neque prineipum hujus saculi, qui destruuntur. » * Quoniam pradicationem antea stultitiam appel- lasit, ea usus appellatione, quam infideles excogi- larant, jure ostendit illam esse et. diei sapientiam ab iis qui sinceram et perfeetam fidem susceperunt. Principes autem seculi appellat sophistas, poelas, philosophos et oratores, ut qui ob bene dicendi ! vim. in bac vita elari sint. Ves. 7. « Sed loquimur Dei sapientiam in mysterio, quie abscondita est, quam priedestinavit Deus ante swcula in gloriam nostram. » Sensus non est: In mysterio loquimur, sed sapientiam, qui estin mysterio absconsa, hominibus pro- ferimus ; quam nunc Deus non ex aliqua consilii mutatione dispensavit, sed jam olim et a priucipio pranüt, futuram inde nobis gloriam 176 pro- curans. Non solam enim salutem, sed etiam glo- riam praestat. credentibus. Vens. 8. « Quam nemo principum hujus sieuli cognovit : si enim cognovissent, nunquam Dowi- mum glorie crucilixissent. » Principes hnjus sa- Σ euli appellavit, Pilatum , Herodem , Annam, Cai- pham , et alios Judaorum principes. Eos autem dicit ignorasse divinum mysterium , et. propterea Dominum erucifixisse. Qua. de causa etiam Doii- nus cruci allixus dicebat: « Pater, dimitte iilis, non enim sciunt quid. faciunt3. » Si enim cogno- visseul salutarem passionem , ipsos quidem per universum terrarum orbem dispersuram, gentibus vero salutem esse allaturam, passionem aggressi non essent: et propicrea. Dominus eos venia di- guos censuil. Sed eum, postquam a mortuis sur- rexit, et in coelos ascendit, et sanctissimus Spi- ritus venit, et apostoli omnis generis miracula fecerunt, in infilelitate permausissent, eos ob- sidioni tradidiL. Dominum autem glorise erucifivum D appellavit, nequaquam divinitat passionem tri- buens, sed sumnuum eorum qui peccarunt scelus ostendens. Vens. 9. « Sed sicut scriptum est: Quie oculus non vidit, nee auris audivit, nec in cor hominis ascenderunt, quae proeparavit Deus iis qui diliguut ilum. » Quoniam Judmorum ignorationis memi- nit, el incarnationis mysterium absconsum fuisse dixit, convenienter adjecit, quod quz neque * ullus

τῆς αὐτῶν διανοίας, πνεῦμα δειλίας, ἀκηδίας, ὑπερ- δ ηφανίας, καὶ πάτης χακίας, χαὶ χατατῦςσθήτω αὐ- πῶν πᾶσα πύρωσις καὶ κένησις ἐχ διαδολικῆις ἕνερ- γείας συνισταμένη. Φωτισθήτω αὐτῶν τὸ σῶμα, καὶ ψυχὴ, χαὶ τὸ πνεῦμα τῷ φωτὶ τῆς γνώσεώς σου, ἵνα καταντήσαντες εἰς τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως, καὶ τῆς ἐπιγνώσεως τῆς ἁγίας χαὶ προσχυνητῆς Τριάδος, εἰς ἄνδρα τέλειον, εἰς μέτρον ἡλικίας, δοξάσωσίν σε εἰς αἰῶνα αἰῶνος, καὶ εδαρεστήσωσίν σο! τῷ Κυρέω, ὅτ: πάνδημον τὸ φυλαχτήριον ὄνομά σου. τοῦ Πατρὸς χαὶ τοῦ ΥἹοῦ, καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος, ᾿Αμήν. Δὸς δὲ αὐτοῖς σὺν πᾶσι τοῖς ἀγαθοῖς, ὦ Κύριε, καὶ τοὺς λόγους ταύτης μου τῆς οἰκτρᾶς καὶ ἀναξίας σου ἱκεσίας ἐν καρδίᾳ διὰ παντὸς ἔχειν πρὸς δοξολογίαν χυὶ ὕμνον τῆς αἧς χρηστότητος. Πάλιν δὲ πρὸς αὖ- τοὺς μετὰ πολλῶν δακρύων ἔλεγεν" Ὃ Θεὸς, ὃν ἐξ. ἢ ελέξασθε, τέκνα καλὰ, καὶ ᾧ χατεδράμετε, αὐτὸς ἐξαποστελεῖ τὸν ἄγγελον αὐτοῦ πρὸ προσώπου ὑμῶν, χαὶ χατατχευάσει τὴν ὁδὺν αὐτοῦ ἔμπροσθεν τῶν ποδῶν ὑμῶν. Ὃ ἄγγελος, ὥς φησιν ὁ μέγας Ἰακὼδ, ὁ ῥνόμενός με ἀπὸ πάντων τῶν ἐναντίων δυνάμεων, αὐτὸς προπορεύεται τῶν τρίδων ὑμῶν. Ὁ ῥυσάμε- νος; τὸν ξαυτοῦ προφήτην ἐκ στύματος λεόντων, αὐ- τὸς ῥύσεται καὶ ὑμᾶς ἀπὸ τῶν χειρῶν ποῦ λέοντος, Ὃ ἐκλεξάμενος ὑμᾶ; Θεὸς, αὐτὸς ἀχαταίσχυντον τὴν θυσίαν μου φυλάξει. Ὡς δὲ ταῦτα καὶ πλεῖον τούτων αὐτοῖς ἐπηύξατο, καὶ συνεπλάχη ὁ θεοφόρος τοῖς προχέλοις αὐτῶν χαὶ ἔλεγεν" Σῶσον, ὁ θεὸς, σῶσον τῆς αὑτῶν διανοίας, πνεῦμα δειλίας, ἀκηδίας, ὑπερ-, ηφανίας, καὶ πάσης χακίας, χαὶ χατατῦςσθήτω αὐ- πῶν πᾶσα πύρωσις χαὶ κένησις ἐχ διαθδολικῆς ἔνερ- γείας συνισταμένη. Φωτισθήτω αὐτῶν τὸ σῶμα, καὶ ψυχὴ, χαὶ τὸ πνεῦμα τῷ φωτὶ τῆς γνώσεώς σου, ἵνα καταντήσαντες εἰς τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως, καὶ τῆς ἐπιγνώσεως τῆς ἁγίας χαὶ προσχυνητῆς Τριάδος, εἰς ἄνδρα τέλειον, εἰς μέτρον ἡλικίας, δοξάσωσίν σε εἰς αἰῶνα αἰῶνος, καὶ εὑαρεστήσωσίν σο! τῷ Κυρέω, ὅτι πάνδημον τὸ φυλαχτήριον ὄνομά σου. τοῦ Πατρὸς χαὶ τοῦ ΥἹοῦ, καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος, ᾿Αμήν. Δὸς δὲ αὐτοῖς σὺν πᾶσι τοῖς ἀγαθοῖς, ὦ Κύριε, καὶ τοὺς λόγους ταύτης μου τῆς οἰκτρᾶς καὶ ἀναξίας σου {κεσίας ἐν καρδίᾳ διὰ παντὸς ἔχειν πρὸς δοξολογίαν χιὰὶ ὕμνον τῆς σῆς χρηστότητος. Πάλιν δὲ πρὸς αὖ- τοὺς μετὰ πολλῶν δακρύων ἔλεγεν" Ὃ Θεὺς, ὃν ἐξ- ελέξασθε, τέχνα καλὰ, καὶ ᾧ χατεδράμετε, αὐτὸς ἐξαποστελεῖ τὸν ἄγγελον αὐτοῦ πρὸ προσώπου ὑμῶν, χαὶ χατατχευάσει τὴν ὁδὺν αὐτοῦ ἔμπροσθεν τῶν ποδῶν ὑμῶν. Ὃ ἄγγελος, ὥς φησιν ὁ μέγας Ἰακὼδ, ὁ ῥνόμενός με ἀπὸ πάντων τῶν ἐναντίων δυνάμεων, αὐτὸς προπορεύεται τῶν τρίδων ὑμῶν. Ὃ ῥυσάμε- νος; τὸν ἑαυτοῦ προφήτην ἐκ στύματος λεόντων, αὖ- τὸς ῥύσεται καὶ ὑμᾶς ἀπὸ τῶν χειρῶν ποῦ λέοντος, Ὃ ἐκλεξάμενος ὑμᾶς; Θεὸς, αὐτὸς ἀχαταίσχυντον τὴν θυσίαν μοῦ φυλάξει. Ὡς δὲ ταῦτα καὶ πλεῖον τούτων αὐτοῖς ἐπηύξατο, καὶ συνεπλάχη ὁ θεοφόρος τοῖς πραγέλοις αὐτῶν χαὶ ἔλεγεν" Σῶσον, ὁ Θεὸς, σῶσον «νι. Εἴτα πάλιν πρὸς αὐτούς Βλέπετε, τέχνα, εἰς ( πόλεμον ἑαυτοὺς ἐξεδώκατε φοθερὸν καὶ ἀθέατον. τλλλὰ μὴ φοθηθῆτε" « Δυνατὸς γάρ ἔστιν ὁ Θεὺς, ὃς οὖχ ξάσει ὑμᾶς πειρασθῆναι, ὑπὲρ ὃ δύνασθς ὕπ- ενεγχεῖν. » ᾿λγωνίσασῦς, τέκνα, μὴ ἡττηθῆναι αὐτῷ, ἀρὰ στῆτε γεναῖοι, ἔχοντες τὸ ὅπλον τοῦ ἁγίου σχῆ- ματος γατ᾽ αὐτοῦ, μνημονεύσατε τοῦ εἰπόντος - ὁ Οὐδεὶς ἐπιδαλὼν τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐπ᾽ ἄροτρον, καὶ σερατεὶς εἷς τὰ ὀπίσω, εὔθετός ἐστιν εἰς τὴν βασι- λείαν τῶν οὐρανῶν. ε Καὶ πάλιν περὶ τῆς τοῦ πύρ- ὑοῦ οἰκοδομῆς" Μὴ ἀρξαμένων ὑμῶν τῆς τελείας δδοῦ, τὰς κατὰ Θεὺν πολιτείας ἀποχαννωθῆτε, καὶ πληρωθῇ ἐφ᾽ ὑμῖν, ὅτι Ἴρξαντο οἰκυδομῆσαι, καὶ οὐκ εἴχον δύναμιν χαὶ προθυμίαν πρὸς τὸν ἀπαρτισμὸν τοῦ θεμελίου. ᾿Ασφαλίσασθε, τέχνα " μικρὸς ὁ πόλε- μος, ἀλλὰ μέγας ὁ στέφανος " πρόσκαιρος ὁ τόνος, ἀλλ᾽ αἰωνία ἡ ἀνάπαυσις, Τῆς ὥρας οὖν προκοψά- σης, καὶ ἤδη λοιπὸν τοῦ ξύλου κρούοντος, ὡς ἔμελλον ποῦ πυλῶνος ἐξέρχεσθαι, ἔλαθεν ὁ Συμεὼν τὸν ἡγού- μενον γατ᾽ ἰδίαν, καὶ εἶπον αὐτῷ - Διὰ τὸν Θεὴν, Πάς περ, εὖξαι, ἵνα ὁ Θεὸς διασχεδάσῃ τὴν μνήμην τῆς ψοναινὴς τοῦ ἀδελφοῦ βου Ἰωάννου, μὴ πως ἐκ τοῦ πονηροῦ ἐάσαι με, καὶ ἀπόχωμα! ὑπὸ τῆς λύπης perbis, et omnis malitie, et exsüngnaLur jm illis omnis flamma atjue. motio, quie diaboli operatione exsurgit. Corpus corum et anima et spiritus, cogui- lionis tum radiis illustrentur, ut occurrentes in unitatem fidei, el agnitionem sinetze et. adorandie Trinitatis, in virum perfectum, in mensuram. setatis glorilicent te in s;ceulum saeculi, placitoque se tuo, qui Dominus es, conforment. Nam przsidium om- nium populorum est nomen tuum, Patris et Filii et Spiritus saneti, Amen. Da illis, Domine, cum om - nium bonorum cumulo, ut hujus mex miserabilis etindigna orationis sermones assidue cordi suo inseulpant, ad gloriam et laudem bonitatis Qui. lterum multis cum. laerymis ad ipsos dixit : Deus, quem elegistis, boni filii, et ad quem aeeurristis, ) Deus ipse emittet angelum suum anle faciem ve- stram, et preeparabit viani suam ante pe-les vestros. Angelus, qui, sieut dicit magnus Jacob, liberat mo ab omnibus eontariis potestatibus, ille pr:ecedet ante vias vestras. Qui prophetam suum liberavit ab ore leonum, ille vos quoque liberabit a manibus leonis. Qui elegit vos Deus, ille sacrificium meum ab ignominia vindicabit. Hoe et plura precatus, et cola eorum sirinxit vir deifer, et dixil : Serva, Deus, serva eos, qui toto corde diliguut nomen tuum, neque. enim iniquas es, Domiue, nt illos, qui siulias hujus vize res reliquerunt, eontemmas et descras. 19. Postea rursum ad illos sermonem convertit : Aueudite, filii, terribili vos et oceulto bello iledistis, sed metum pellite : « Potens. enim est. Deus, qui non patietur vos tentari supra id quod polestis sus tinere i7, » Certate, filii, ut non. superewini. Sed stato animo ereeto, opponentes inimico sacri ha- bitus armaturam. In memoriam revocate verba illius, qui dicit : « Nemo mittens manum snam ad aratrum, eiconversus retro, aplus est regno codorum LT Et rursum de sdifüicatiene Lurris : ne. viam perfe- etam incipientes, in. Dei obsequio desides sitis, ef in vobis impleatur, quia €ceperunt sedilicare, el mon sat habuerunt virium ei animi ad opus eon- summandum '*. State. securi, o filii : parvum. est bellum, sed magna corona; temporalis Pubor, sed ) àterna requies. Itaque eum tempus procederet, et jam deiwceps lignum pulsaret (23) ; et illi c janua essent egressuri, hegumeno seorsim prehenso dixit Symeon : Propter Deum, iji Pater, ora, ut Deus ex animo fratris. mei Joannis deleat memoriam conju- gis sux, ne maligno 1nachinante spiritu me deserat, et ego inteream pro dolore, ob ejus exitium et re- eossum. Ora, ebsecro, propter. Deminum, ut Deus CUR. WES SER CRANE CIS PNIS FD ΡΞ, ΡΟ ΤᾺΝ NOT.E. (25) Quomodo lignis pro sere Campamo ulamiur monachi Orientales, explicat bellus Teronymi Magii Dc tintinnabulis. 417} (ον. χ, 1ὅ. Lue. 62. ἰδ Luc. xiv, 30.

etiam parentes ejus consoletur, ne de iilo la- A borent. 90. At vero senex, miratus fratermum affectum, nihil ei respondit. Rursus Nieonem eodem modo prehendit abbas Joannes et seorsim se vocavit, sic. loquens: Propter Deum te obtestor, o Pater, ne fratris mei euram depone; sed ora, ne matris suse dolorem miseratus, me fugiat, et in. portu inveniar naufragus, Hec ubi dicta ; ob alternam muli amo- ris vieissitudinem obstupefaetus Nicon tandem sSubjeeit : [te, filij, anaunzio enim vohis eumdem, qui aperuit vobis hic, aperuisse jam nune ea, quie sunt illie, Et postquam frontes eorum, pectora, lotumque eorpus signasset, illos dimisit. Dinissi itque et egressi, illad usurparunt: O Deus hujus magni servi tai, alienigenis nobis et. auxilio eareu- bus esto. vise dux; etenim neque loca, neque ro- gionem novimus. Verum accedentes ad te , morti €t solitudinis hujusce pelago nos commisimus. Tunc Joannes ita Symeonem compellat: Quid modo cst? Quorsum tendimus? Cui ille : Pergamus ad dexte- rom: quidjuid enim dexterum est, bonum est. Jamque tantum vize erant emensi, nt ad mare Mor- iuum (24) venirent versus fluvium, cui nomen. Ar- non (23). 21. Deo autem dispensante, et. nunquam deso- rente illos, qui toto animo in enm eonlidunt, inve- neruntlocum (quem senex quidam prius incolue- rat, sed qui jam paucis ante diebus mortem obierat) à in quo modica erat supellex, necnon herbe ad vescendum grax el delicate, quibus eliom. vitam zberat senex ille, qui ibi jacebal. Loeum conspi- vati, non secus sunt gavisi, quam si thesaurum in- venissent, Igitur viri illi, omni praeconio celebrandi (eum quippe noverunt fuisse prieparatum divinitus, cL oblatum) Deo et. magno illi seai gratias agete ecperunt, Enimvero, aiebant : Orationis ejus pre- sidio feliciter nobis suecessitloc iter. Paucis ibidem exactis diebus, servorum Christi virtutem non. fe- vens animarnm nostrarum hostis diabolus, impu- gnare eos cepit, Joannem quidem uxoris, Ssmeo- nem aulem magno erga matrem affectu. Quando itaque uius ex illis afflictum se vidit, statim alteri dixit : Surge, frater, oremus. Et usurparunt oratio- | nem magni senis, Oraverat enim : Da illis, Domine, utorationis hujus sermones cordi suo inseulpant. , αὐτοῦ, χαὶ τὴς ἀπωλείας καὶ τοῦ χωρισμοῦ, Εὖξχι, δέομαι διὰ τὸν Κύριον, ἵνα παραμυθήσηται ὃ Θεὸς καὶ τοὺς γονεῖς αὐτοῦ, ἵνα μὴ μεριμνῶσιν αὐτόν. χ΄. Θαυμάσαντις δὲ τοῦ γέροντος τὴν στορι ἢν, ἣν ἔχει πρὸς τὸν ἀδελφὺν, οὐδὲν ἀπεκρίθη, αὐτῷ, Ἰάλιν ὃς τὸν αὐτὸν τρόπον ἔλαδεν αὑτὸν καὶ ὁ ἀδθδ,, Ἔωάν- νῆξν καὶ παρεκάλει χατ᾽ ἰδέαν" Διὰ τὸν Θεὸν, [{άτερ, μὴ ἀμελήσῃς τοῦ ἀδελφοῦ, εὐχόμενος, ἵνα μὴ φύγῃ με διὰ τὴν μητέρα αὐτοῦ, συμπαθῶν αὐτῇ, καὶ εῦρε- θῶ ἐν τῷ λιμένι ὑπομένον τὸ ναυάγιον. Ὡς οὖν εἴ- ρῆτα;:, καταπλαγεὶς τὴν ἀμφοτέρων πρὸς ἀλλήλους ἀγάπην, τελείως λέγει αὐτεῖς Πορεύεσθε, τέχνα " εὐαγγελίζομα: γὰρ ὑμῖν, ὅτι ὁ ἀνοίξας ὑμῖν ὗιδε, προσήνοιξεν ὑμῖν καὶ τὰ ἐχεῖ, Καὶ σφραγίσας αὑτῶν τὰ μέτωπα καὶ τὰ στέθῃη καὶ ὅλον τὸ σῶμα, ἀπέλυ- Ρ σεν αὐτούς, Ὡς οὖν ἀπελύθησαν, καὶ ἐξῆλθον, τοῦτο ἔλεγον" Ὃ Θεὸς τοῦ δούλου σου τοῦ μεγάλου, ἐδ γη- σον ἡμᾶς τοὺς ξένους καὶ ἀπεριστάτους, ὅτι οὔτε ποὺς τόπους, οὔτε τὴν χώραν ἐπιστάμεθα. ᾿Αλλὰ πρὸς σὲ ἐρχόμενοι, παρεδώκαμεν ἑαυτοὺς εἰς θάνα- τον, εἰς τὸ πέλαγος τῆς ἐρήμου ταύτης, Λέγει οὖν ὁ Ἰωάννης τῷ Ξυμεών " ΤΙ ἔστιν ἄρτι: Ποῦ ὑπάγομεν; "Απεχρίθη αὐτῷ ἐκεῖνος, βάλωμεν δεξιὰ, ὅτι ὅλα τὰ δεξιὰ, καλά εἰσιν. Καὶ ἐρχόμενοι κατήντησαν ἐπὶ πὴν Νεχρὰν θάλασσαν, ὡς ἐπὶ τὸν λεγόμενον ᾽λρνο- νᾶν, κα’, Τοῦ Θεοῦ δὲ οἰχονομήσαντος, καὶ μτδέποτε τοὺς εἰς αὐτὸν πιστεύοντας ὁλοψύχως ἐγχαταλιμπά- νοντος, εὗρον τόπον, ἔνθα ᾧχε: τις γέρων, πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν τελευτήσας, ἐν ᾧ ὑπῆρχον καὶ μικρὰ σχεύη, καὶ βοτάνα: τρυφεραὶ εἰς τὸ ἐσύίειν αὐτοὺς, ἐξ ὧν ἤσθιεν ὁ γέρων, ὁ ἐχεῖσε χείμενος. Ἰδόντες οὖν τὸν τόπον οἱ ἀοίδιμο!, εὐφράνθησαν, ὥς τινα θηπαυρὺν εὗρον. “Εγνώσαν γὰρ ὅτι ὑπὸ Θεοῦ ἡτοιμάσθη, χαὶ ἐπέμφθη αὐτοῖς, καὶ ἤρξαντο εὐχαριστεῖν τῷ Θεῷ, καὶ τῷ μεγάλῳ γέροντι. Ἔλεγον γάρ" Πίστευσον, δι᾽ εὐχῶν αὐτοῦ κατευοδώθη μεν, Ὥς οὖν ἔμειναν ὀλί- γὰς ἡμέρας, μὴ φέρων τὴν ἀρετὴν τῶν Χριστοῦ δού- λων ὁ ἐχθρὸς τῶν ψυχῶν ἡμῶν διάδολος, ἤρξατο πο- λεμεῖν αὐτοὺς, τὸν μὲν Ἰωάννην εἰς τὴν ἑαυτοῦ γυ- ναῖχα, τὸν ὃΣ Συμτὼν εἰς τὴν ἀγάπην τὴν πολλὴν τῆς ἑαυτοῦ μητρός. Ὅτε οὖν ᾿ἔδλεπεν ἑαυτὸν εἷς ἐξ αὖ- τῶν ὑλιθόλενον, εὐθέως ἔλεγεν τῷ ἑτέρῳ" ᾿Ανάστα, ἀδελρὲ, εὐξώμεθα, Καὶ ηὔχοντο τὴν εὐχὴν τοῦ με- .) γάλου γέροντος " ηὔξατο γὰρ, ὅτι λὺς αὐτοῖς, Κύρι:, ποὺς λόγους τῆς εὐχῆς ταύτης ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῶν. Καὶ εὐθέως οἱ ὅσο εὑρέθησαν, γινώσκοντες αὐτὴν ἐκ (24) Ingens laeus Palestinz;e ad meridiem, et Terre sanete versns Orientem; lebraica phrasi, mare dietus, quale vocatur omnis copiosior aqua- rum collectio, Mortuum nuncupatur, quod nullum gignat piseem, uullumve alind animal producat, sed laens prorsus si bituminosus, pesUlens, et horribilis, unde el Asphaítites appellate a seripto- ribus Grzeis ae Latinis. Plura dabit. Cotovicus Iti- neravii Hierosolymitani lil. 1, cap. A7. (85) Desiguatür bic torrens Arnon, ni fallor, de quo Josephus lib. iv Antiq. Judaic. Θαρῖν ἐπὶ zo- ταμὸν ᾿Αρνῶν, ὃς ἐκ τῶν τῆ; ᾿Αῤῥαθίας ὁρῶν ὁρμώ- μένος, χαὶ διὰ πάσης ἐρήμου ῥὀῥῶν, εἰς τὴν ᾿Ασφαλ- αἴτιν λίμνην ἐχδίδωσι, ὁρίζων τὴν τὸ ἈΒοαθττον we “λμορῖτιν᾽ γῇ δ' αὕτη χαρποφόρο: χαὶ πλῆθος ἀν- θρὥπων ἴσον τοῖς παρ᾽ αὐτοῖς ἀγαυοῖς bari τρέφειν. Doreexit ad. flnvitm , qui. wominatur Arnon. I est Arabie montibus exortts, desertum. medium. perer. raus, i Asphalttem [ucmm iefui, Moabitas αν Amorrhueis distermiuaws: estque hec regio [rwgifera, el fructus, quantum est satis, ineelis suppeditit. lia. Josephus. Porro in ms. nostro adjeéla modica pa- rasoge scribitur ᾿Αρνονᾶν. Vocabulum isthoe vel nou invenit in suo apographo, vel prilermisit in- lerpres. apud Suriumi ad diem 1 Julii,

στήθους, καὶ αὐτὴν ηὔχοντο πάντοτε εἰς ἔχαστον πει-᾿ ραπμὸν, καὶ εἰς ἕκαστον αἴτημα αὐτῶν πρὸς τὺν Θεόν. "Ἔστιν γὰρ ὅτε ἐπύρου αὐτοὺς ὁ διάθολος, ὡς ἐξ- ἡγεῖτο ὁ θεοφόρος Σαλὸς, ὡς ἐὰν κρέα καὶ οἶνον ἤσῆτον, χαὶ πάλιν ὑπέθαλλεν αὐτοῖς παρὰ τὰς ἀρχὰς δει- λίαν, καὶ ἀκχηδίαν πρὸς τὴν ἄσχησιν, ὥστε διαφό- ρὺς ἐπιζητεῖν αὐτοὺς ὑποστρέφειν εἰς τὸ μοναστῆ- ρῶν ἀπὸ τῆς ἐρῆμον, πάλιν δὲ γχατὰ τοὺς ὕπνους ὑτωρεῖν. "Κστιν δὲ ὅτε καὶ ἐν φαντασίᾳ τοὺς ἑαυ- τῶν ἰδίου;, τοὺς μὲν κλαίοντας, τοὺς δὲ εὐωχηθέντας πορεσχεύαζεν ὁ πολύμορφος ὄφις, καὶ πολλὰ ἕτερα, ἃ οὐδὲ ἐξηγήσασθαι: δυνατὸν, εἰ μὴ τούτων τῶν πε!- ρασμῶν ἐν πείρᾳ γίνεταί τις. ᾿Αλλ᾽ ἡνίκα δ᾽ ἂν ἐμ- νημόνενον τῶν στεφάνων, οὖς εἰς ἀλλήλους ἐθεάσαν- το, χαὶ τῆ; διδασχαλίας, καὶ τῶν δακρύων τοῦ γέ- ρόντος, ὥσπερ ἐλαίῳ ἁγίῳ χατεπραὔνετο αὐτῶν ἡ χαρδία, καὶ παρεχαλεῖτο, χῷ΄. Ἐφαίνετο δὲ αὐτοῖς κατ᾽ ὄναρ καὶ ὁ χύριος Νίκων, ὁτὲ μὲν νουθετῶν αὐτοῖς, ὁτὲ ὃΣ προσευχό- βενος ὑπὲρ αὐτῶν, ἔστι δὲ ὅτε χαὶ ψαλμοὺς αὐτοὺς διδάσχων" καὶ ἐξυπνίζοντο ἀποστηθίζοντες ὅσα κατὰ τοὺς ὕπνους αὐτοὺς ἐδίδασκεν, καὶ εἶχον χαρὰν ἐπὶ τοῦτο μεγάλην, Ἐγίνωσκον γὰρ ὅτι πονεῖ ὁ γέρων δύ αὐτοὺς, καὶ ἐπληροφοροῦντο ἐξ αὐτῶν τῶν πρα- γμάτων. Καὶ γὰρ πρὸ πάσης αἰτήσεως ἐκ Θεοῦ τοῦτο πρὸ πάντων αἰτησαμένων ἀμφοτέρων, τοῦ μὲν Συ- μεὼν, ἵνα παραχληθῇ ἡ χαρδία τῆς μητρὸς αὐτοῦ, χαὶ πληροφορηθῇ " τοῦ δὲ Ἰωάννου, ἵνα προσλάδηται ὁ Θεοὺς τὴν αὐτοῦ σύμθιον, πρὸς τὸ ἀποκοπῆναι τὴν σχέσιν αὐτῆς ἀπὸ τῆς ἐννοίας αὐτοῦ, εἰσέχουσεν ὁ Θεὸς ἀμφοτέρων, ὁ εἰπὼν θέλημα τῶν φοδουμένων αὐτὸν ποιῆται. Καὶ δύο ἐτῶν παρελθόντων, ἔπληρον φορήθη ὁ κῦρις Συμεὼν ἐν Θεοῦ, ὅτι ἄλυπός ἐστιν ἡ μήτηρ αὐτοῦ περὶ αὐτοῦ, καὶ ὅτι φαίνεται αὐτῇ χατὰ νύχτα, χαὶ παραμυθεῖται αὐτὴν, καὶ λέγει αὐτῇ τῇ Σύρων ξιαλέχτῳ " Λαδέχρε, λιχὲμ, ὅ ἔστιν, Μὴ λυποῦ, μῆτερ' γαὶ γὰρ χαλῶς ἔσμεν χἀγὼ, καὶ ὁ χῦρις Ἰωάννης, καὶ ὑγιαένομεν, καὶ ἐστρατεύθημεν εἰς τὸ παλάτιον τοῦ βασιλέως, καὶ ἰδοὺ στεφάνους φοροῦμεν, οὃς ἀνέδησεν ἡμᾶς ὁ βασιλεὺς, καὶ στολὰς εὐπρετοεῖς, ᾿λλλὰ παραμύθησαι χαὶ τοὺς γονεῖς τοῦ ἀδελφοῦ Ἰωάννου, ὅτι μετ᾽ ἐμοῦ ἔστιν ἐστρατευμένος. ᾿Αλλὰ μηδὲν λυπηθῆτε. Καὶ ὁ ἀδθᾶς δὲ Ἰωάννης εἶδεν ὅτι λέγει αὐτῷ τις λευχειμονῶν " Ἰδοὺ τὸν μὲν πατέρα σοῦ ἄλυπων ἐποίησα, τὴν δὲ γυναῖκά σοῦ ἐν ταύταις προσλαμθάνομαι. χγ΄. Ἐξηγήσαντο οὖν ἀλλέλοις ἃ ξῃεώρησαν ἀμφό- περοι, χαὶ ἔχάρησαν, χαὶ εὐφράνθη αὐτῶν ἢ, καρδία, Καὶ τέως ἐκ τοῦ λογισμοῦ τῶν γονέων αὐτῶν εὐθέως ἐχούφισεν αὐτοὺς ὁ Θεός. Ἰκαὶ λοιπὸν ἐν ἀνέσει ὑπ- Ἔρχον μηδὲ ὅλως λυπούμενοι περὶ αὐτῶν. ᾽)}᾽ ἀπτό- ψνως χαὶ ἀόχνως τὸν τῆς ἀσχήσεω: χαὶ ἡσυχίας δι- & Et evenius iiio doeuil ambos hone calluisse ex prompta menioria. Et eam adhibebant, quoties ten- latio ingruebat, aut aliquid. a Deo petebant. Qua- dam vice instigabat eos diabolus, uti narrabat deifer Salus, ad usum carnis etvini ; et in priucipio sug- gerebat limorem, et torporem in vita ascelica : adeo ut variis modis eonarelur eos ex eremo in monasterium revocare. Nunc iterum quadam. re- prisentabat in somno, nune amicorum aliquos : lios quidem flentes, hosce genio indulgentes ju jmagine corporea efformabal versinellis ac torluo- sus coluber, et plurima alia, quze recensere nemo valet, preter eum, qui tales tentationes expertus fuerit. Sed quando recordabantur coronarum, quas aller in altero contemplati fuerant, institutionum - ? que et laerymarum senis; cor illorum quasi saneto quodam oleo delibutum recreabatur, 29. In sommo etiam apparuit illis dominus Ni- COD; nunc cos instruens, nunc pro ipsis oramus. Aliquando etium eos docebat psalmos; et exper- recti memoria tenebant, quidquid in sommo illos doeuerat. Id quod magno eis gaudio fuit. Sciebant enim senem ipsorum causa laborare, de qno ex rebus ipsis liebant certiores, Et. vero. cum prz em- nibus peteret uterque a. Deo, Symeon. quidem, ut cor matris solatio. recrearetur et. confirmaretur ; Joannes autem, ut Deus conjugem suam susciperet, et dolorem e separatione ejus ortum ex animo fu- , gàret ; utrumque exaudivit Deus, qui dixit, se faetu- "rum voluntatem timentium se. Et jam duobus exactis annis, dominus Symeon certior a. Dco est factus, quod mater sua causa non doleret ; quod noctu ei appareret, et ipsa consolaretur, et dice- ret Syriaco sermone : Ladeehre, Licheni. Hoe est : Neluge, mater; etenim belle. habemus et ego et Írater Joannes, et valemus, ei militi: nomen dedi- mus in palatio regis, el ecce, coronas gestamus , quibus rex nos induil, et. vestes clegantes. At. pa- rentes. (26) quoque eonsolare. fratris Joannis, quia mecum una milit. Neutiquam ergo lugete. Et Joannes quoque conspexit aliquem, candidis vesti- bus indutum, qui dicebat: Ecce patrem tuum do- lore liberavi; conjusem vero tuam e vivis tollam ) propediem. 95. lgitur, que quisque contemplatus fuerar, nler aleri narrabat; et gandebant, et cor eorum exhilaratum est. Et tuue parentum eura statiin. le- vavit illos Deus; et imposterum eam omiserunt, uihil prorsus de ipsis dolentes ; sed sine molestia ct segnilia, exercitaonis ct silentii cursum perag^- (26) Interpres apud. Surium legit in numero sin- gulari parentem, conformiter ad ca, qui sup'a Cap. 1, ubi narratur Joannes fuisse ἀμήτωρ. Nisi persb parentes, lie fortasse siznificentur anici.

bant contiui, diebus àc noctibus: seu potius Lenta- / tionem, qux non distraliebat, et sollicitudinem, quiae uinime sollieitabat, assidus& orationis ; quia impi- gri operarii tim compendiose proficiebant, ut €xiguo tempore. honorati fuerint divinis visionibus, €t imniraeulis confirmati. Nam parvo post tempore, dom uterque silemio vacaret, qnasi ad lapidis jo- etum à se mutuo [dislabant]. Sed enini hoc etiam sibi preseripserant; hoc est seorsim secedere, quando alter singulatim ab altero. volebat orare ; ut, si ineiderent ipsi. cogitationes, aut negligentia obreperet, ad alterum accederet, et ambo simul Deum invocarent, ut a tentatione liberarentur. Die. quodam enn Symeon loco sibi consueto sederet, videl se in ecatasi veluti adesse apud matrem suam, sgrotantem Edessse (ibi enim eral), ei dicit ei Iin- ua Sjriaca : Qui vales, mater? Et eum illa. dice- 1e: Hecle, fili, ille rursum : Vade, ait, ad regem, re metue : nam rogasi illum, et bonum tibi locut proparavit, ct, ubi voluerit, te sequar illuc. 91. Ad se reversus, intellexit ea ipsa hora ma- rem e vivis exeessisse, eL currieulo currens ad fratrem Joannem, dixil : Surge, domine, orabimus. Cmnque ille turbaretur (existimabat enim aliquam tenlatonem accidisse Symeoni ), dicit ei Symeon : Noli turbari, frater; uihil enim mali babeo, per Deum. Cui Joannes : Et quie causa lalis cursus, Paier Syuicon? (Nam. impense venerabatur, et co- lebat ille Symeonem, sicut Syuieon Joannem.) Tune ocnlis fletu. perfusis, et gemmarum instar laerymis in pectus cjus decurrere incipientibus, dicit Joanni : Jam bonam meam et beuedietam niatrem. Dominus ad se vocat. EL narrabat ei. visionem, ae flexis ge- nibus orabant : audiebaturque Symeon Deum com- pellare vere miserabilibus et supplieibus sermoni- bus (nam commovebantur et conturbabantur viscera ejus, affectu. naturali commota ), et. clamaliat : O Deus, qui sacrifieium | Abrahae. suscepisti; qui ad Jephte vietimam respexisti ; qui dona Abelis aver- satus non fuisti ; qui per Samuelem puerum tuum, Annam proplietissam esse ostendisti ; tu. idem, Do- mine, mi Domine, propter me servum Luum, sus- cipe spiritum bonz matris me:e, Memento, Domine, [ laboruu ac molestiarum ejus, qux zea causa per- Vulit. Memento, Domine, laerymarum ejus, et ge- 1nituum, quae emisit, quando relieta illa confugi ad te. Memento, Domine, uberum, quibus me lactavit vilem, ut gauderet juventute. mea, et gavisa non fuit. Ne obliviscere, quod ne vel ad horam separari à me potuerit, et separata fuerit a me tolo tempore. Recordare, Domine, qui omnia scis, quod, quando in me oblectare se volebat, tünc me. ei subtraxe- rim (27) propter nomen tuum. Ne obliviscere, juste Deus, dilacerationis viscerum cjus, quam sustinuit illo die, quo ad te confugi. NO ἢ ΤΩ ΗΒ δας πθ τὴν ἙὩΡ Ὑ πν΄ ΨΗς ς΄ δι τ’ 6 ὡς ὦ, τ΄ ἢ ὁ ἀ ΦιΝ Ἷ δοδιάδιῃ αἱ δβι τυ δδὶ, Ργαδίθγθαῆι πα ἃ δαγοχία σοπίποι : 0.5 δἱ φυΐβ εὐπὶ φΓΆΠΟ 88}}5 ἀδιφθη ον ὁρογϑηι πανανθγῖι, του πη} ἑπ 49. Βαμα εἰ5. ροτοίμίοε αἰᾷσε ἴῃ ἀΐορ ῥτοῦς!ο' AVIIS 27) dux " ; i (87) juxia commmnes probz syntaxeos leges, dicendum crat: τότε αὐτὴν ἐμαυτοῦ διὰ τὸ ὕνομά con

innocentiam et integritatem : sentiebat enim se, À per virtutem Spiritus saneti sibi inhabitantis, ncc limere dolorem, nee frigus, nec famem, neczesim, sed ipsam natura humans. conditiouem prope esse proetergressum, 7. Dicit Joanni : Quid proficimus itoposteruni, Trater, in hae solitudine coumorantes ? Enimvero, Si me audis, surge, discedaimus, alios etiam redda- mus salvos. flic. enim, praeterquam nobis, prosu- mus nemini, ei a nullo mercedem accipimus. Et incipiebat ei dicere nonnulla lrujusmodi e sacris pa- ginis: « Nemo quod suum est quirat, sed quod proximi ?*, » Et iterum : « Omnibus omnia factus sum, ut omnes salvarem **. » EL ex Evangelio : « Sie luceat lux vestra coram hominibus, ut videant ! opera vestra. bona, et glorificent Patrem vestrum, qui in eolis est ?', » atque alia quxdam istius- modi. Et respondens. dominus Joannes, dicit ipsi : Puto, frater, Satanas quieli nostri invidit, et hanc tibi cogitationem injecit. Quin tu. potius mane, et cursum nostrum, quo vocati sumus à. Deo, implea- musin hac eremo. Tum Symeon : Crede, ego. non maneo, sed diseedo in virtute Christi, mundum la- dilicaturus. Cui rursum frater ejus : Ne, hone frater, oro te propter Dominum, ne me humilem deseras ; neque enim eo virtulis perveni, ut possim mundunt ludifiare. Sed propter eum, qui nos junxit, noli disjungi a tuo fratre, Nosti, quod post. Deum non habeam ulinm, proeter te, frater nii ; sed renuntiavi r omuibus, ut tibi adharerem : et nune tu vis in hac solitudine tanquam in pelago ine linquere ? Memento liujus dici, qua sortem duximus. et audivimus ab- batem Niconem; quod convenerit inter nos, mutuo non separari. Memento terribilis hors, quando sanetum habitum induti sumus, ei eramus duo, sieut anima una, adeo ut omnes dilectionem no- stam anquam rem novam mirarentur. Nolito oblivisci sermones magni senis, quibus nos admo- nuit ea nocte, qua egressi sumus. Ne, quaeso, ne forte peream, et requirat Deus animam meam abs te. 28. Cui iterum Symeon : Cogita me esse mor- | lusm; noune haberes, unde tui curam gereres, lametsi sols esses? Crede, si venias, recie. facies eb belle; quoniam. ego non manco. Ubi vidit fra- iler Joannes eum persislero, €oguovit quod divino justinetu hoe faceret. Nibil quippe eos potuisset separare nisi sola mors, et fortasse ne ipsa quideu. Nam sepius lioc etiam Dcum rogaverant, ut atibos simule vila vocaret, et. eredebaut. exaudiendos se Yuisse a Domino in hae re, sieui in omnibus. Dicit itaque ei [Joannes]: Videsis, Symcon, ne dia- bolus fortasse libi. velit struere insidias. Respondit ille : Tu modo ne mei obliviscere in tuis prceibus, ᾿ Συμεὼν ἐχ τῆς προπούσης αὐτῷ ἀκαχίας καὶ καῦα- ρότητος. Ἠσθάνετο γὰρ ἑαυτὸν διὰ τῆς ἐνοικούσης ἐν αὑτῷ τοῦ ἁγίου Πνεύματος δυνάμεως, μέτε πά- ὃος φοθούμενον, μήτε ψύχος, ἢ πεῖναν, ἢ χαύσωνα, ἀλλὰ σχεδὸν ὑπὲρ τὰ μέτρα τῆς φύσεως τῆς ἀνῦρω- πίνης γενόμενον. χξ Αέγοι τῷ Ἰωάννῃ Τὶ ὠφελούμεθα λοιπὸν, ἀδελφὲ, ἐν τῇ ἐρήμῳ ταύτῃ διατρίθοντες ; ᾿Αλλ᾽ ἐὰν ἀχούσῃς μον, ἀνάστα, ἀπέλθωμεν, σώσωμεν χαὶ ἄλλους. δ: γὰρ εἰ μὴ ἑαυτοὺς μόνους, ἕτερόν κινα οὐκ ὠφελοῦμεν, καὶ μισθὸν παρά τινος οὐχ ἔχο- μεν. Καὶ ἤρξατο λέγειν αὑτῷ, καὶ ἐκ τῆς ἁγίας Γρα- φῆς τινα τοιαῦτα᾽ ὁ Μηδεὶς τὸ ἑαυτοῦ ζητείτω, ἀλλὰ τὸ τοῦ πλησίου, ν Καὶ πάλιν" « Τοῖς πᾶσιν πάντα γέγονα, ἵνα πάντως τινὰς σώσω. » Καὶ ἐκ δ κοῦ Εὐαγγελίου « Ὅτι οὕτως λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τὰ χαλὰ ἔργα καὶ δοξάσωτιν τὸν Πατέρα ὑμῶν, τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς" ν καὶ ἄλλα τινὰ τοιαῦτα, [Καὶ ἀπο- χριθεὶς ὁ Κύριος Ἰωάννης, λέγει αὐτῷ - Νομίζω, ἐδελφὲ, ὁ Σατανᾶς ἐφθόνησεν τὴν ἡσυχίαν ἡμῶν, καὶ ὑπέθαλέν σοι τὸν λογισμὸν τοῦτον, Ἡουναντίον χάθ- σὸν, χαὶ τὸν δρόμον ἡμῶν, ὅπου ἐχλήθημεν ὑπὸ τοῦ Θεοῦ, εἰς τὴν ἔρημον ταύτην πληρώσωμεν. Λέγει αὐτῷ ὁ Συμεών" Πίστευσον, ἐγὼ οὐ μένω, ἀλλ' ἐν τῇ δυνάμει τοῦ Χριστοῦ ὑπάγω, ἐμπαίζων τῷ χόσμῳ. Λέγει αὐτῷ πάλιν ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ " Μὴ, ἀδελφὴ καλὲ, παραχαλῶ σε διὰ τὸν Κύριον, μὴ, ἐάσῃς με τὸν ταπεινόν, Οὕπω γὰρ ἐγὼ εἰς τοῦτο τὸ μέτρον ἔφϑα- ; σαν ἵνα δυνηθῶ ἐμπαῖξαι τῷ κόσμῳ. ᾿Α)λὰ δ αὐτὸν τὸν ζεύξαντα ἀχᾶς μὴ θελέσῃς ἀποξευχθῆναι τοῦ σοῦ ἀδελφοῦ, Σὺ οἶδας, ὅτι μετὰ Θεὸν οὐδένα ἔχω, εἰ μὴ σὲ, ἀδελφέ μον, ἀλλὰ πάντας ἠρνησάμην καὶ προσεχολλέθην σοε" χαὶ ἄρτι σὺ θέλεις, ὥσπερ ἐν πελάγει, ἑᾶσαί με εἰς τὴν ἔρημον ταύτην; Μνημό- νευσον τῆς ἡμέρας ἐκείνης, ὅτε ἐλάχομεν, χαὶ κατ- ηρχόμεθα ἐπὶ τὸν κῦριν Νίχωνα, ὅτι συνεθέμεθα, μὴ χωρίζεσθαι ἀπ᾽ ἀλλήλων. Μνημόνευσον τῆς φο- θερὰς ὥρας, ὅτε τὸ ἅγιον σχῆμα ἐνεδύθημεν, χαὶ ἦμεν οἱ δύο ὥσπερ μία ψυχὴ, ὥστε πάντας ξενίζε- σϑαι ἐπὶ τῇ ἀγάπῃ ἡμῶν. Μὴ ἐπιλάθῃ τῶν λόγων τοῦ μεγάλου γέροντος, ὧν ἡμᾶς ἐνουθέτησεν τῇ νυχτὶ, ἦ ἐξήλθομεν. Μὴ, παρακαλῶ, μὴ πὼς ἀπ- ὅλωμαι καὶ ἐχζητῆσγ, ὁ Θεὸς τὴν ψυχὴν μον ἀπὸ σοῦ. χη, Λέγει αὐτῷ πάλιν ὁ Συμεών - Νόμισον, ἀπ- ἔθανον, οὐχ εἶχε: φροντίσα: ἑαυτοῦ κατὰ μόνας ὥν ; Πίστευσον, εἰ μὲν ἔρχῃ, εὖ καὶ καλῶς, ἐπεὶ ἐγὼ οὐ μένω, Ὡς οὖν ἴδεν αὐτὸν ὁ ἀδελφὸς Ἰωάννης ἐπι- μένοντα, ἔγνω ὅτι ἐκ Θεοῦ ἐπληροφορήθη τοῦτο πρᾶξαι, Ἐπεὶ ὑὺκ ἐχώριξεν αὐτοὺς, εἰ μὴ ὁ θάνα- πος, τάχαδὲ οὐδὲ αὐτός. Καὶ γὰρ ἦσαν καὶ τοῦτο πολ- λάχις παρακαλέσαντες τὸν Θεὸν, ἵνα ἐμοῦ προῦ- λάθητα! τοὺς δύο, καὶ ἐπίστευον ὅτι εἰσαχούσει σὺ- τῶν ὁ Κύριος καὶ ἐν τούτῳ, ὡς ἐν ἅπασιν. Λέγει οὖν αὐτῷ" Βλέπε, Συμεὼν, μή πως ὁ διάδολος χλευά- σαν σε θέλῃ. Ὃ δὲ εἶπεν αὑτῷ" Σὺ μόνον μὴ ἐπι- λάθῃ μου ἐν τῇ εὐχῇ σου, ὥσπερ οὐδὲ ἐγὼ σοῦ, γαὶ ὁ ?EFCor s,945,. ** 1 Cor. 1x; 92, ?! Matth. v, 16.

Θεὸς καὶ σἱ εὐχαί σγυ σώζουσίν με, Πάλιν οὖν ἤρξατο νουθετεῖν αὐτὸν ὁ ἀδελφὴς αὐτοῦ χαὶ λέγειν Βλέτι, ἀσφάλισαι σεαντὸν, ἀδελφὲ Συμεὼν, ἵνα μὴ ὅσα συνῆξεν ἡ ἔρημος, σχορπίσῃ ὁ κέσμος " καὶ ὅσα ὠφέληπεν ἡ ἡσυχία, βλάνῃ ἡ ταραχὴ" καὶ ὅσα ἤνεγκεν ἡ ἀγρυτινία, διὰ ὕπνου ἀπολέτῃς. ᾿Ασφάλισαι, ἀδελφὲ, μὴ τὴν σωφροσύνην τοῦ μοναχιχοῦ διαφθείρτ βίου ἡ ἀπάτη τῶν χοσμιχῶν. Βλέπε μὴ τὸν χαρπὸν τῆς στερήσεως τῶν γυναιχῶν, ἐξ ὧν σε ἔσωτεν ὁ Θεὸς ἕως σήμερον, ἀπολέσῃ ἡ μετ᾽ αὐτῶν διατριδή. Βλέπε μὴ τὴν ἀκτημοσύνην, ἦν σο: ὁ ἀναχωρητι:ὃς προεξένησς βίος, διασκεδάσῃ ἢ πολυχτημοσύνη, μή πως ὃ ἔστηξεν ἢ νηστεία σῶμα, παχύνῃ τὰ βρώ- ματα. χθ', Βλέπε, ἀδελφὲ, μὴ πὼς τὴν χατάνυξίν σου ἀπολέτῃς διὰ τοῦ γέλωτος, χαὶ τὴν προσευχὴν σου διὰ τῆς ἀμελείας σου, Βλέπε, παρακαλῶ, μὴ πῶς γε- λῶντος τοῦ προσώπου σον, συνδιαχέηται ὁ νοῦς σον, μὴ τῶν χειρῶν ψηλαφούντων, συμψηλαφήσῃ καὶ ἡ ψυχὴ, μὴ τοῦ στόματος ἐσθίοντος, συνηδυνθῇ καὶ ἡ χαρδία, μὴ τῶν ποθῶν βαδιζόντων, συνορχήσηται ἀτάντως καὶ ἢ ἔνδον ἡσυχία, καὶ συντόμως εἰπεῖν, μὴ ὅσα πράττει τὸ σῶμα ἔξωθεν, πράττῃ καὶ ἡ ψυχὴ ἔσωϑεν. ᾽Αλλ᾽ εἰ καὶ ὅλως εἴληφας ἐχ Θεοῦ δύναμιν, ἀδελφὲ, ἵνα ὅσα ξὰν τὸ σῶμα πράξῃ σχήματα, ἢ λό- Ἴους, ἢ πράγματα, ἀκίνητος καὶ ἀτάραγος διαμένῃ ὁ νοῦς σου καὶ ἡ καρδία, καὶ οὐδαμῶς ὑπὸ τούτων μολύνεται, ἢ βλάπτεται, ὄντως ἐγὼ ἐπὶ τῇ σωτηρίᾳ σου χαίρω. μόνον ἵνα εὔξῃ τῷ Θεῷ, ἵνα ἐκεῖ μὴ χω- ρήσῃ ἡμᾶς ἐξ ἑαυτῶν. Τότε λέγε: αὐτῷ ὁ ἀδθᾶς Συ- μεών" Μὴ φοθηθῇς, ἀδελφὲ Ἰωάννη" οὐ γὰρ ἀπ᾽ ἐμαυτοῦ τοῦτο βούλομαι πρᾶξαι, ἀλλὰ τοῦ Θεοῦ κε- λεύοντός μοι, καὶ ἐν τούτῳ γνώσῃ, ὅτι εὐηρέστησεν πῷ Θεῷ τὸ ἔργον μὸν διὰ τῆς αὐτοῦ συνεργείας, ὅτι πρὸ τοῦ ἀποθανεῖν με, ἔρχομαι, καὶ καλῶ σε, καὶ ἀππάζομα! σε. καὶ ἐν ὀλίγαις ἡμέραις φθάνεις με. "Αλλὰ ἄνδατα, καὶ ποιήσωμεν εὐχήν. Καὶ εὐξαμένων αὐτῶν ἐπὶ ἱκανὰς ὥρας, χαὶ φιλητάντων τὰ ἑαυτῶν στήθη, καὶ βρεξάντων αὑτὰ ἀπὸ τῶν δαχρύων ἑαυπ τῶν, ἀπέλυσεν αὐτὸν ὁ ἀσθᾶς Ἰωάννης συνοδοιπορῆ- σας αὐτῷ ἱκανὸν διάστημα" οὐ γὰρ ἐδίδου αὐτῷ ἡ ψυχὴ αὐτῷ χωρισθῆναι ἀπ᾽ αὑτοῦ, ἀλλὰ χαθότι ἔλε- γεν αὑτῷ ὁ ἀδδᾷ; Συμτῶν, Ὑπόστρεψον, ἀδελφὲ, ὡς ἵνα ἐχώριζεν αὑτὸν μάχαιρα πὸ τοῦ σώματος αὐ- ποῦ, οὕτως τοῦ λόγον τούτου ἤκουεν, καὶ πάλιν παρ- ἐκάλει αὐτὸν συνακολουθῆσαι ἄλλο ὀλίγον. ᾿Ὡς οὖν ἐδιάσατο αὐτὸν ὁ ἀθθᾶς Συμεὼν, ὑπέστρεψεν ,τβρέ- χων τὴν γῆν τοῖς δάχρυσιν, εἰς τὸν ἔδιον τόττον, γι, Ὠρθοδρόμησεν ἐν τῇ ἁγίᾳ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν πόλει. Ἐδίψα γὰρ πάνυ, ὡς ἔλεγεν, καὶ ἑκαί- ετο ἐπιποθῶν ἐν ἀπολαύσει γενέσθαι διὰ τοσούτων χρόνων τῶν ἀγίων τοῦ Χριστοῦ τόπων, καὶ χαταλα- βὼν τὸ ὅγιον χαὶ ζωοποιὸν τοῦ Χριστοῦ μνῆμα, καὶ πὸ ἅγιον χαὶ σωτέριον, χαὶ νικηφόρον κρανίον, τὸν τιόῆον ἐπλήρωσεν, 'Ενέμεινε δὲ τρεῖς ἡμέρας εἰς τὴν ἁγίαν πόλιν καθήμενος, ἐρχόμενος καὶ προσκυνῶν ποὺς πανσέπτους τοῦ Κυρίου τόπους, καὶ εὐχόμενος, Ἡ δὲ εὐχὴ αὑτοῦ πᾶτα ὑπῖρχε τοῦ σκεπασθῆνα: sicut nee eo tui obliviscar; et Deus, nec non preecs vise servabunt me. lterum ergo monere ipsum CoL fraler ejus, ct diccre: Vide ut cautus sis, frater Symeon, ne, quidquid collegit erenus, dis- pergat mundus; quidquid promovit silentium, Iic- dat tumultus; quidquid congregaverunt vigil, somnus perdat. Cave, frater, ne vitz: monasties moderationem, nmndi fraus corrumpat, Vide ne fructum, quem. percepisti ex absentia feminarum, a quibus te haelenus. servavit Deus, perdat futura cum eis couversalio. Vide ne inopiam, quam tibi conciliavit vita sofitaria, dispergat opulentia; re forsan corpus, quod afflictavit jejunium, cibi im- pingueni, 1 29. Vide, frater, ne compunetionem aviltas per risum, et orationem per negligentiam. Vide, obse- cro, ne, dnm ridet tuus. vultus, diffundatur mens ina; ne, dum contrectant manus, simul contrectat anima; ne, dum comedit os, simul dulcedine afficiatue €ór; ne, dum pedes vadunt, simul inordinate sub- sullet interna quies et interna pax : atque, ut pacis compleclur ommia, ne quidquid agit corpus extrinseeus, anima etiam agat intrinsecus. Sed si prorsus a Deo accepisti virtulem, frater, ut, quo 8e cunque modo habuerit corpus, aut sermo, aut actiones, eareat animus tuus et eor motione el per- iurbatione; et neutiquam ab illis rebus. polluatue aut ledatur; vere de tua salute gaudeo, modo it Deum ores, ne hic nos allerum ab altero separct. ; Tune dicit ei abbas Symeon : Ne timeas, fratec Joannes : non enim proprio Marte id volo agere, at Deo jubente, Et in hoc cognosces placuisse Deo opus meum, ipso cooperante ; quia, priusquam m i- riar, veniam ad te, et. vocabo te, et ampleetar te, et paucis post diebus me sequeris. A1 surge, et orationem instituamus. Et posiquam | sat. diu oras- sent, cL aller alterius poctora zmplesi, laerynés suis ea rigassent, dimisit ipsum abbas Joaunes, fa- ctus ipsi comes per salis longum spatium ; non euim patiebatur anima ejus ab ipso separari. Scd quando ipsi dicebat frater Symeon : Revertere, frater : non aliter sermonem liunc. audivit, quam 8i gladius eum separasset a suo corpore. El iteruu orabat eum, ut ad aliud modicum spatium coini- ) tari permitteret. Itaque, cogente ipsnm abbate Sy« meone, rediit ad locum suum, laerymis terram ir- vigans. 50. Symeon in sanctam Christi civitalem recta contendit. Nam vehemente aiebat sitire se et ar- dere desiderio jam dudum [ruendi sanctis Chriszi locis. E: postquam pervenisset ad sunctum ae vivi- ficum Christi monumentum, sanctamque ac saluta- rem et vietricem Calvariam, desiderium explevit. Nam triduum in saneta civilate moratus fuit, acce- dens ct adorans perquam veneranda Christi loca, €t precibus vacans. Omnis autem. oratio ejus erat, ul actiones ejus tegerentur, donec ex lae vità mi- Auxcuxd cuccmno ceme Sereni orum Din insusnrii— umm SA -

accedit ad. hominem superbia et existimalio pro- j pria, quie vel ipsos angelos perdidit in celo, Exau- divit ergo ipsum ille, qui dixit : « Clamaverunt justi, et Dominus exandivit eos **. » Etenim. quan- quam Lanta. patraret prodigia, et res tam. ineredi- lites supra opinionem, prouL intelligi datur ex iis quie sequantur : non fiebant aetiones sancti, homi- nibus manifeste. Nam petitio ejus faeta. est velut legmen super eorda eorum, donec in Domino ob- doriniret, qui. videbant ea, quie perfieiebaL, [et non intelligebant,] Quomodo enim, nisi res ità se ha- luerit, nisi, inquam, Deus virtutem beati viri ho- minibus oceullarii, propter eam, quam ab ipsis adepturus erat, gloziam, non innotescebat onmibus? Qui nunc quidem diemoniacos sanabat, nune rursus ignem (20) ferebat manu ; mune vero sepius uon-! nullis futura priedicebat, et aliis significabat ea, quie iu loeo remoto de se erant dicta ; nune cibos omnis generis ac. delicias, occulta virtute, et ridi- eulo modo, in eremum inferebat; nonnunquam etiam Hebrzos, aut a (ide devios ad pietatem con- vertebat, sanabat zgrotos, etalios e perieulis li- berabat. Spius item mulierculas impudicas et meretrice, partim quidem ad legitimas nuptias ludiero modo traducebat, partim ad frugem, pecu- niis inescans; quinimo per insitam sibi pietatem langebat earum cor, ut vitam solitariam amplecte- rentur, Nec miror, Clivisticoke, eum, qui hoec per Deum patravit, incognitum permansisse, Etenim [sicut] ille (amnlorum suorum virtutes, quz abscón- ( dite latent, ssepe manifestat, sie dispensatione sua hujus saneti [virtutes] omnibus incognitas, maui- festavit. Tridua ilaque, uti dictum. est supra, san- eis locis consumpto, in Emesenorum civitateta pervenit. MUROS STA orn $1. In ipsó 3utem civitatis ingressu ita se gessit. Cum insignis [Symeon] in. sterquilinio, quod erat extra civitatem, invenisset canem mortuum, soluta quam portabat zona, e funiculis texta, et canis pedi alligata, Lrahobat ipsum currens, eL ingressus est per portam, prope quam schola erat puerorum, lioc viso, pueri coperunt clamare : Vah! abbas liie stultus est. Et institerunt post illum currere, ct ! alapis eum impetere. Postridie vero hujus diei, quae erat Dominica, eepit nuces, et ingressus ecelesium, in principio divini officii uuees projecit, et candelas exsünxit. Ubi autem aceurrerunt eum ejecturt, am bonem (21) eenscendit, et exinde nueibus appete- barmulieres. ltaque. diun. multo. eum labore eum tuliitiam simulat Emese, Ejus ibidem fumulutus , verbera , ves iirabiles, jejunia, miraa PERO d RE RR ————— "—— κ ἐχ τοῦ βίου, ἵνα διχρύγῃ τὴν τῶν ἀνθρώπων δόξαν. δι ἧ; παραγίνεται! τῷ ἀνθρώπῳ περηφάνεια καὶ οἴησις, καὶ ἀγγέλους ἀπολέτατα ἐξ οὐρανῶν. Εἰσ- ἔχουσεν οὖν αὐτοῦ, ὁ εἰπών" « Εχέκραξον οἱ δίχατο:, χαὶ ὁ Κύριος εἰσέχουσεν αὐτῶν" ν χαὶ γὰρ τοταύτος θαυματουογίας αὐτοῦ ἐπιτελέσαντος,, καὶ τυσαῦτα παράδοξα χατεργασαμένον, ὡς ἔχ τῶν ἑξῆς ἔστι μα- θεῖν, οὐκ ἐγένετο δήλη ἢ τοῦ ὁσίου ἐργασία τοῖς ἀνθρώποις. Ἢ γὰρ αἴτητις αὐτοῦ ὥσπερ χάλυμνα ἐγένετο ἐπὶ τὰς χαρῆίας τῶν θεωρούντων τὰ ὑτ᾽ αὖ- ποῦ τελούμενα, ἕως τῆς αὐτοῦ χοιμέσεως, Ιδῶς γὰρν εἰ μὴ τοῦτο ἦν, λέγω δὴ τὸ τὸν Θεὸν σχέπειν ἐξ ἀν- θρώπων τὴν ἀρετὴν τοῦ μακαρίτου, διὰ τὴν παρ᾽ αὐτῶν δύξαν, οὐ πᾶσιν χατάδηλος ἐγένετο; Νῦν μὲν δαιμονῶντας ἰώμενος, πάλιν δὲ ἐν τῇ χειρὶ λαμπρὰ δ βαστάζων, τισὶν δὲ πολλάχις τὰ μέλλοντα προλέγων, χαὶ ἄλλοις τὰ ἀπὸ μαχρόθεν περὶ αὐτοῦ λαληθέντα σημαίνων - ἐξ ἀοράτου τροφὴν ἐν τῇ ἐρέμῳ πᾶν- ποίας τρυφῆς γελοιωδῶς ἐπιχομίζων " ἔστιν δὲ ὅτε καὶ Ἑδραίους, ἢ χαχυπίστους πρὸς τὴν εὐσέδειαν ἐπιστρέφων, καὶ νοσοῦντας ἰώμενος, ἄλλους ἔχ κιν- δύνων ῥυόμενος" ποϊλάκ:ις δὲ χαὶ γυναῖχ ἄσεμνα χαὶ πορνιχὰ, τὰ μὲν ἐπὶ νόμεμον γάμον παιγνικῶς ἔφε- ρεν, τὰ δὲ σουφρονεῖν διὰ γρημάτων ἀνθτρευόμενος ἐποίει. ᾿Αλλὰ δὲ καὶ τὸν μονήρη βίον μετέρχεσθαι διὰ τῆς προσούσης αὐτῷ καθαρότητος χατένυττε. Καὶ οὐ θαυμάζω, φιλόχριστοι, παρὰ Θεῷ ταῦτα χατο τργαξόμενον, ἄγνωστον διαμεῖναι. Ὃ γὰρ ποιῶν τὰς χεχρυμμένας ἀρετὰς τῶν ἑαυτοῦ θεραπόντων πολλά- 5 χὶς χαταδήλους πᾶσιν, οὕτως τῇ αὐτοῦ οἰκονομίαν χαὶ τὰς τούτου τοῦ ὁτίου πᾶτε» οὔσας ἀγνώστους, χαταδήλους ἐποίησεν, Ὡς ἀνωτέρω τοίνυν εἴρηται, διατρίψας τὰς τρεῖς ἡμέρας ἐν τοῖς ἀγίοις τόποις χαταλαμδάνε: τὴν Ἐμεσηνῶν πόλιν. λα΄. Ὁ δὲ τρόπος τῆς ἐν τῇ πόλει εἰτόδου αὐτοῦ ὑπῆρχεν οὕτως. Εὐρὼν ὁ λἀοΐδιμος ἐτὴ τῆς χοπρίας τῆς ἕξω τῆς πόλεως, κύνα νεχρὸν, λύσας. ὃ ἐφόρει, ζωνάριον ἐχ σχοινίου, καὶ δήσας τὸν τόδα αὐτοῦ, ἔσυρεν αὐτὸν τρέχων, χαὶ εἰσερχόμενος διὰ τῆς πόω- τῆς, ὅπου πλησίον ἐστὶν τὸ σχολίον τῶν παιδίων. Ὡς τοῦτον οὖν ἐθεάσαντο οἱ παΐξες, ἤσξαντο κράζειν: ἜΤ ) ἀθδᾶς μωρός᾽ καὶ ἔθαλλον τρέχειν ὀπίσω αὐτοῦ, καὶ χοσσίζειν αὐτόν. Τῇ οὖν ἐπαύριον, Κυρ'ακῇ; οὔσης, ἔγαθεν κάρυα, καὶ εἰσξλθεν ἂν τῇ ἐκχχλησίᾳ ἐν τῇ ἀρχῇ τῆς λειτουργίας χαρυδίζων, καὶ σδέσων τὰς κανδήλας. Ὡς; οὖν τοῦτον ἐξενέγχαι κατέτρεχον, ἀνέρχεται εἰς τὸν ἄμθωνα, καὶ ἐκεῖθεν ἐλίθαζεν τὰς γυναῖκας τοῖς χαρυδίοις, Πολλῷ οὖν κόπῳ ἐξενεγκάν- 1701 Interpres apud Snrium non satis proprie sic reddit : Rursum autem res spleudidas. manu ferret. δία τὸ λαμπρὸν vulgo splendidum, denotal prie- levea. iuent, flammam, iquis fulgovem; et hic gezo- νυμιχῶς eiectus videtur poni pro causa, nimirum splendor ignis, pro igne ipso. Plura de hae re exem- pla reperies In Glossario Cangii. (51) Pulpitum, tribunal ecclesi ab. ἀναξαίνειν, ascendere,

τῶν αὐτὸν, ἐν τῷ ἐξέρχεσθαι, ἔστρεψεν τὰ ταθλία δ τῶν πλακουνταρίων, οἱ καὶ ἔδωχαν αὑτῷ πληγὰς εἰς θάνατου. Ὥς οὖν εἶδεν ἑαυτὸν συγχλασλέντα, ἔλεγεν εἰς ἑαυτόν - Ταπεινὲ Συμεὼν, ὄντως οὕτως οὐ ζῇς εἰς τὰς χεῖρας τούτων μίαν ὥραν. Κατ᾽ οἰχονομίαν οὖν τοῦ Θεοῦ θεωρεῖ αὐτὸν εἴς φουσχάριος, καὶ οὐχ ἤδει, ὅτι τὸν σαλὴν τεροσττοιεῖται, καὶ λέγει αὐτῷ" Θέλεις. ταύρι ἀθῦ,3, ἀντὶ τοῦ γυρεύειν, ἵνα ἴστασαι, καὶ πω- λεῖς τὰ θέρμια; Καὶ εἶπεν αὐτῷ ἐχεῖνο;" Ναί, λϑ, Ὡς οὖν ἔστησεν αὐτὸν μίαν ἡμέρον, ἤρξατο πάντα ῥογεύειν τοῖς ἀνθρώποις, καὶ τρώγειν καὶ αὖ- τὸς ἀπλήστως. Ἣν γὰρ μὴ φαγὼν ὅλην τὴν ἐθδο- μάβα, Λέγε: οὖν ἡ γυνὴ τοῦ φουσχαρίου τῷ ἀνδρὶ αὐτῆς" Πόθεν ἤγαγες ἡ μἷἵν τὸν ἀδδᾶν τοῦτον; Ὄντως ἐὰν οὕτως τρώγει, οὐ χρεία, ἴνα πωλήσωμέν τι ποτε, κἂν μίαν γὰρ γάστραν, ἐξ ἧς ἔχω κανονίζουτα αὐτὸν, ἔφαγεν δερμίων, Οὐχ ἐγίνωσχον δὲ ὅτι ὅτα εἴχον καὶ τὰ λοιπὰ γαστρία, τοῖς συναδελφοῖς καὶ τοῦ; λοιποῖς ἣν ῥογεύσας, τοῦτ᾽ ἔστιν τὰ φάθατα καὶ τὴν φυχὴν, καὶ τὰ τρωγάλια χαὶ πάντα, ἀλλ᾽ ἐνόμι- ζον ὅτι ἐπώλησεν αὑτά. Ὡς οὖν ἤνοιξαν τὴν ἐμθη- λὴνν καὶ οὐχ εὗρον φολερὸν, ἔτυψεν αὐτὸν, καὶ ἂπ- ἔλυσαν, τίλαντες καὶ τὸν πώγονα αὐτοῦ, Τῆς ἐσπέ- ρας οὖν καταλαθούτης, ἐθέλησεν βαλεῖν θυμίαμα" οὐ γὰρ ἀνεχώρησεν ἀπ᾽ αὑτῶν ἀποψαὶ, ἀλλ᾽ ἔχεῖ ἔχοι- μήθη ἔξωθεν τῆς θύρας. Καὶ μὴ εὑρὼν ὄστρακον, ἔδαλεν τὴν χεῖρα αὐτοῦ εἰς τὴν ἐστίον, καὶ ἐγέμισεν αὐτὴν λαμπρὰ, καὶ ἐθυμία. Τοῦ Θεοῦ δὲ θελήσαντος σῶσαι τὸν φουσχάριον, ἣν γὰρ αἱρετικὺς τῶν 'Ἄχε- ( φάλων Σενηριτῶν, εἶδεν αὐτὸν ἡ γυνὴ αὐτοῦ θυμιῶν- πα τῇ χειρὶ αὐτοῦ, καὶ ἐχπλαγεῖσα λέγει " Εἷς Θεός! ἀθθᾶ Συμεὼν, εἰ; τὴν χεῖρά σου θυμιᾷς: λγ΄, Ὡς δὲ τοῦτο ὁ γέρων ἤχουσεν, προσεποιήσατο τὸν καιόμενον, καὶ τινάσσων τὰ λαμπρὰ ἐχ τῆς χει- οὺς αὐτοῦ, μετέθαλλεν αὐτὰ εἰς τὸ παλλίον αὑτοῦ τὸ παλαιὸν, ὃ ἐφόρει, εἰπὼν αὐτῇ " Καὶ ἐὰν μὴ θέλῃς, εἰς τὴν χεῖρά μου, ἴδε εἰς τὸ παλλίον μου θυμῷ, (αὶ ὡς ἐπὶ Κυρίου τοῦ διαφυλάξαντος τὴν βάτον ἄτλε- χτον, χαὶ τοὺς παῖδας, οὐδὲ οὕτως ὁ ὅσιος ἤσθετο τοῦ λαμπροῦ, οὐδὲ τὸ παλλίον αὐτοῦ, Ὁποίῳ δὲ τρό- πῳ ἐσώθησαν ὁ φουεκάριος καὶ ἡ γυνὴ αὐτοῦ, ἐν ἑτέρῳ χεφαλαίῳ ῥηθήσεται, Ἐπετήδευσαν δὲ καὶ | ejicerent, inter egrediendum tabulas (52) placenta- riorum subvertit, qui plagis illum muliarunt usque ad mortem. Quando itaque contusum se vidit, haee seem : liumilis Symeon, vere, vere, sie noa vives iu manibus eornm una hora. Deo igitur ita ordi- nante, conspicatus eum quidam puscarius (35), et ignarus quod stultitiam simularet, dicit illi : Vise, domine (31) ahba, qui jam gyrando cireunis, sta- lorem ageve, et veadere hupinum? Cui ille : Equi- dem voto. 52. Posiquom ergo ipsi hoc officii dedisset uno die, cospit omnia erogare hominibus, et vorare etiam ipse insatiabiliter; uam tota hobdomade non comederat. Dicit it«que pusearii uxor mario suo * Unde adduxisti nobis hune abbatem ? Yere si ita ? voret, non opus, nt aliquid amplius vendamus, Et- enim, ex quo aceurate ipsum observavi, aniphoram integram lupinorum comedit ; non noverant autem, eum consodalibus suis el reliquis erogasse vasa quecunque habuerat reliqua, id est fabas, lentes etlegumina omnia, sed putabant illa. vendidisse. Aperto itaque armacio, et nec merce, nec pretio ejus reperto, verberarunt ipsum et dimiserunt, ejus quoque barbam vellentes. Inclinata im vespe- ram die, voluit thuris suffitum cmillere. (neque enim recessit ab eis illa vespera, sed dormiebat ibi cxtra poriam) et non invenfa testa, manum immi- sit in loeum, et implevit cam igne (33), et suffitum dedit. Beo nutem. volente. salvum facere puscarium ; (nam haeresi Acephalorum (56) Severianorum (57) sectabatur) vidit Symeonem manu sua suffitum emit- tere puscarii uxor, et perculsa dixit: Unus Deus! abba Symeon, an suffümigas in manu tua? 35. Hoc audito finxit senex se uri, ct ignem e manu sua projieiens, transtulil in pallium snum vetus, quod gestabat, dicens ipsi: Si nolis, ut in miea manu, ecce im pallio meo suflanigo. Et sie virtute. Dei, qui conservavit rubum incombustum , et pueros ; nec ipse sanctus sensit ignem, nec. pal- lium ipsius. Quomodo antem pusearius et nxor ejus salvi evaserint, dicetur in alio eapite (38). lllud etiam studiose observabat sanctus, ul, quandocun . que fecerat aliquid prater opinionem rnirabile, vi- Περὶ κατανύξεως. Ἢ κατάνυξις τίχτει τὸν κλαυθμὸν καὶ τὰ ὅ- xpuz* χόπῳ δὲ τιν: ἔρχεται, εἰ μὴ διὰ πολλῆς ἀδο λεσχίας xaX ὑπομνήσεως τῆς φοδερᾶ: ἡμέρα: τῆς χρίσεως, καὶ ἀντατιξόσεως ὧν ἡμάρτομεν ἐν λέγῳ, καὶ ἔργῳ. xal διανοίᾳ" καὶ τῆς αἰσχύνη; ἐχείνης τῆς "mi τοῦ φοδεροῦ βήματος, ἐνώπιον ἀγγέλων χαὶ ἀν- νρώπων, καὶ ὅλων τῶν ἐπουρανίων δυνάμτων, ὕτε γυρνὰ καὶ τετρα ηλισμένα πάντα, ὅτε ἔχαστος ἡμῶν παρίσταται ὑπὲρ ἑαυτοῦ ἀπογογούμενος, ὅτε οὐδεὶς οὐδενὶ βοηθὸς, ἦτε φανεροῦνται τὰ χκεχρυμμένα, ἃ τ οὐδεὶς τέως οἶδεν, εἰ μὴ ἡ συνείδησις ἡμῶν, μᾶλλον δὲ τὰ πλεῖστα οὐδὲ ἡ χαρδία ἐπίσταται, εἰ μὴ μόνος ὃ ἐτάζων καρδίας καὶ νεφροὺς, ὁ Θεὸς, ὅτε I * Πῦρ ἐνώπιον αὐτοῦ προπορεύσεται, καὶ φλογιεῖ κύχλῳ τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ» ὅτε χαταθικάζονται οἱ μὲν εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον τὸ ἡτοιμασμένον τῷ δισθόλῳ καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ - οἱ δὲ εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον " ἄλλο: παραπέρμπονται τῷ ἀχοιμήτῳ σχώ- Ans ἄλλοι τῷ ταρτάρῳ παραδίδονται χαὶ τί δεῖ πάντα κατὰ λεπτὸν ἀπαγγέλλειν, χαὶ ἀχηδίαν ἐμ- ποιεῖν τοῖς ἀκροαταῖς: Τοῦτα εὖν πάντα καὶ τὰ ὅμοια ἐννουῦντες, ἀγαπητοὶ, ἔλθωμεν εἰ; χατάνυξιν, wx. παυσώμεθα τῶν χαχῶν ἡμῶν πράξεων" χαὶ κλαύσωμεν ἡμέρας χαὶ νυχτὸς, ἐναντίον Κυρίου τοῦ ποιήσαντος ἡμᾶ,. “Ὅπου γὰρ δάκρυα, ἐχεζδυσώπησις Θεοῦ: ἡ πόρνη διὰ Γερμῶν δαχρύων, μιᾶς ὥρας, πολλῶν ὀφλημάτων ἄφεσιν ἐκομίσατο" τὰ δάκρυα τὴν ς εὐχὴν τῷ Θεῷ παριστῶσιν, καὶ εὐπρόσδεχτον αὐτὴν ποιοῦσιν, Ὃ Πέτρο-, διὰ μιᾶς ὥρα. πικρῶν δαχρύων, οὐ μόνον συνεχωρήθη τῷ πταίσματι τῆς ἀρνήσεω;, ἀλλὰ xai τὰς χλεῖς τῆς βατιλείας τῶν οὐρανῶν mi- στεύεται, "Elexiz τῷ βασιλεῖ δι’ ὀλίγων δαχρύων δεκαπέντε ἔτη τῇ ζιυῇ προσετέθη. Αἱ ῥανίδες τῶν δακρύων ὡς μέλι γλυχάζον εἰσὶν ἐν τῇ καρδί;, χαὶ θυμίαμα εὐῶδες παρὰ τῷ Θεῷ. Χρὴ οὖν, πρὸ παντὸς αἰτήματος, κατόρθωσιν κεχρῆσθαι τοὺς δάχρυτιν, llávs γὰρ χαίρε: ὁ Δεσπότης ἡμῶν δεχόμενος προσ- εὐχὴν ἐν δάχρυσιν μετὰ ταπεινῆς καρδίας, μηδαμῶς ἐπαιρομένης, ὡς ὑπὲρ τοὺς πολλοὺς ὄντων ἡμῶν, ἵνα μὴ ἐπὶ πλεῖον παροργίσωμεν τὸν δεδωχότα τὴν γάριν. Iloxkot γὰρ δακρύοντες ὑπὲρ ἁμαρτιῶν, ἐπιλανθ:νό- μένοι τοῦ σχοποῦ τῶν δαχούων, μανέντες ἐξεπλά- [ γησαν. Ἐὰν δέ τις τελείαν κατανυξιν χέντηται, αἷ- σθάνεται ἑαυτὸν παρὰ τοῦ ἄρτου τῆς ζωῆς, τριφὴν δεχόχενον πνευματικὴν, τροφὴν τοῦ κρείττονος có Ὅου, τροφὴν πόθου ἐπουρανίου, καὶ στεναγμοῦ map- ηγορίας καὶ κατανύξεως. καὶ μελῳβίας, καὶ γνώστως βαθυτέρας, xax θείων τινῶν μυστηρίων. Ἢ vacivo- ξις δικρυώδους τινὰς καὶ ἡπίου; ἐννοίας τὴν καρδίαν παρασχιυάξει φέρειν" ὅθεν ὄντως ἔστιν ἰδεῖν τὰ σπέρματα sh: εὖ͵ ἧς μετὰ δαχρύων ἐν τῇ γῇ τῆς καρδίας ἐνσπειρόμενα διὰ τὴν ἐλπίδα τῆς τοῦ θ:- ρισμοῦ χαρᾶς. Ἢ μετὶ κατανύξεως καὶ πρεσευγῆς μελέτη τίκτει τὸν τοῦ Θεοῦ φόθων ἐν ἡ αἵν, Φησὶ γὰρ vla, vir 16. Y Philipp, iu, 21.

τῇ αὔριον διδόμενον " οἱ δὲ τὸ σῶμα Χριστοῦ λέγου-, σιν, ὡς τῇ οὐσίᾳ ἡμῶν συμθάλλοντα. Τὺ, Μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμὸν, εὔχε- σθαι διδάσχει, μὴ ἐπιπηδᾷν, ἀλλὰ παραιτεῖσθαι τοὺς ἀγῶνας " ἐλθόντας δὲ ἀναδέχεσθαι" ἕνα χαὶ τὸ ἀχε- νέδοξον και τὸ γενναῖον ἐπιδειξώμεθα, τὸ, "Αλειψαξ σου τὸ πρόσωπον, οὗ κελεύοντός ἔστιν ἀλείφειν, ἀλλὰ νομοθετοῦντος τοσοῦτον κρύδειν ξαντὸν, ὥστε παντελῶς λανθάνειν, ὥσπερ τοὺς ἐν εὐφροσύνῃ ἀλειφομένους. Ὃ λύχνος, τοῦ σώματός ἐστιν ὁ ὀρθαλμὸς, καὶ τὰ ἑξῆς. Ὃ λέγει τοιοῦτόν ἐστιν, ὅτι ὕπερ ἐστὶν ὁ ὑρθαλμὸς τῷ σώματι, τοῦτο ὁ νοῦς τῇ ψυχῇ " ὥσπερ ἡῥδν οὐδὲν ὄφελος τῷ σώματι τῷ μὴ βλέποντι, οὕτως τῷ ἐσχοτισμένῳ τὴν διάνοιαν ἐπιτεθόλωται ἡ ἐντεῦ- δὲν πᾶσα ζωή. “Ὁ Πῶς νοητέον τὸ, Οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν; Δύο τοὺς ἐνάντία ἐπιτάττοντας λέγει" ἂν γὰρ μὴ τοῦτο εἴη, οὐδὲ δύο ἂν εἶεν, ἀλλ᾽ εἷς " ὡς τὸ, Καὶ γὰρ τοῦ πλήθους τῶν πιστευσάντων ἦν ἡ ψυχὴ μία. Μαμωνᾶ τὸν πλοῦτον λέγει, ἀλλ' οὐ τὸν διάδολον, ὡς οἱ πολλοὶ λέγουσιν. Μὴ μεριμνήσητε τῇ ψυχῇ ὑμῶν τί φάγητε" κατὰ τὴν χοινὴν συνήθειαν λέγει καὶ τὰ πολλὰ βρώ- ματα" ταῦτα γὰρ μετὰ μερίμνης ἢ κατὰ ψυχὴν λέγει μὴ τοιαῦτα φροντίζειν " ὥστε κατὰ διάστασιν ἀναγνωστέον, εἰ οὕτως νοεῖν θέλοιμεν " καὶ στίζομεν εἰς τὴν ψυχὴν, εἶτα ἀρξόμεθα. Ι "- Ἐμδλέψατε ἐὶς τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ, δτι οὐ ὀπείρουσι" τοῦτα δὲ λέγει οὐχ ἵνα μὴ σπείρωμεν, ἀλλ᾽ ἵνα μὴ μικρόφυχῶμεν. “να εἴπῃ ὅτι ἠξπ' αὐτῆς ἐργασία, μυρίων κόπων χὰλ πόνων ὑπάρχει πρόξενος. Καὶ ἄλλως " Τὸ ἀρκετὸν τῇ ἡᾷρᾳ ἡ κακία αὐτῆς, οὐ πονη- ρίαν ἡμέρας λέγξι, ἀλλὰ τὸν πόνον καὶ τὴν φροντίδα se esseemote mentis. Etenim Spiritus sancti, uti dictum sepius est, ei inhabitantis virtute munitus, incendium diaboli superabat, nequaquam ab.iilo lesus. $3. Die quadam postquam vidisse eum pre exercitalione maceratum (nam Pascha preterierat, et sine cibo sacra omnia jejunia transegerat) pr:e- dictus spectate virtutis Joannes, Dei amans, idem ille, qui vitam ejus nobis exposuit, nec non misera- lus ac miratus ineffabilem ejus ausleritatem, ta- metsi in civitate esset, et eum mulieribus pariter ae eum viris versaretur, volens quasi per modum , lodi corpus ipsius refocillare, dicit: Veni lavatum, Sale. SubjeciL ille : Imo vero, eamus, eamus. Di- ctum faetum; exuit vestem. suam, capiti superiim- posui, et. tanquam fasciam eidem alligavit. Dicit. illi dominus Joannes : Indue, frater; quia vere, si nudus ombulas, ego tecum non venio. Cui abbas Symeon: Apage, stulte: opus agendum preeveni (41). fi autem venire renuis, en, przecedo te pauxillum; eoque relicto aliquantulum przeeessit. Duo erant lavacra, mutuo sibi propinqua, virorum alterum ; alterum mulierum. Reliquit Salus id, quod erat vi- rorum, et contulit se ad illud, quod erat mulierum, sponte sua. Inclamabat Dominus Joannes : Quo tendis, Sale? Mane; mulierum illud est. Conversus vir mirabilis: Apage, inquit, stulte; illie calida . aqua (42), et hie calida aqua. Quidnam est amplius ' aut illic, aut hic? Et currens, transivit per medium mulierum, quasi in Domino glorians. Omnes autem irruerunt in eum, et verberantes ejecerunt. luterro- gavit ergo eum Dei amans diaconus, quando tota ei vitam suam exposuit, Die, propter. Dominum, Pater, quomodo fuisti affeetus, postquam es intro- gressus lavaerum mulierum ? Cui ille : Crede, fili, sicut lignum 'est cum lignis, sic ego tunc eram. "Neque enim quod corpus ferrem, neque quod. in- gressus essem locum, ubi erant corpora, sentiebam ; sed niens mea tota erat in opere Domini, ab eoque non destili. Nam ea, qu: gessit sanctus, effecit par- tim ex studio salulis, et ex commiseratione liomi- num, partim ut obtegerentur ipsius rccte faeta. ) $6. Nonnulli extra civitatem agitabant. eursum, lysoporta dictum, Erat inter illos filius. Joannis diaconi, Symeonis amici, qui pauris ante diebus rem habuerat eum muliere conjugata : cumque domo ejus egrederetur, nemine ipsum vidente, a diemone est. obsessus, Voluit eum. sanetus simul ad frugem reduceré, simul sanare, et dixit currenti - lus: Euimvero si ego vobiscum una non lusero, (43) Interpres apud. Surium vertit : « Ego onim &nmie opus, opus feci, » ulinant satis congrue eL significanter, (43) Τὰ vt» idem sonal quod ὑγρός, humidum, liquidum. Vide Auctorem Etymologici in voce vap^v. Noster. scribit νερόν.

non sinam vos currere : ecepitque in eos lapides / mitiere. Voiuerunt ergo admittere illum ea parte qua currebaLis, queui erat sanaturus. Moe viso, s»bbas Symeon potius in oppositam partem reces- sit. Seieliat enim. quid esset faeturus, Et quando incipiebant currere, prosequitur sanctus juvenem; quem diemon invaserat, et eum assecutus, nullo. id intelligente, maxillam cjus verberat, diciique: Ne posthac moechare, o infelix ! et dzmon non appro- vinquabit tibi. Statim itaque diseerpsit eum diemon, et omnes accesserunt ad illum, Dum itaque jaeeret humi spumans, aspieit js, qui patiebatur; quod Salus persequeretur canem nigeum, ex se [ejectum] et percuteret ipsum eruce liguea. Multis post horis ad se reversus interrogabatur : Quidnam es passus : Et nihil poterat 0ieere, preterquam hoe unum ; | Dixit milii aliquis: Ne posthac muehare. Abbate autem Symeone ad. superos translato, rediit ad se, et cem gestam singulalim omnibus exposuit. 31. Scenicie rei operam dabant in theatro nimi. Unus ex ilis dieebatur Psephas. Haque eum a malo hujusmodi vellet eum absterrere vir justus (babebat enim opera quadam bona predictus Psephas), non dedignatus est eo discedere : sed illuc se contulit, et stetit infra in area circi, ubi ludebant mimi. Coaspicatus quod Psephas agere inciperet res quasdam nefarias, parvum admodum lapidem abripuit, cruce prius insignitum, projecit ín manum dexteram Psephe, illam exsiccavit. Nemo autem tum observavit quisnam projecisset iapidem. Sanctus itaque noctu apparet ei in somnis, et dixit : Revera scopum atügi; et nisi juraveris fore ut hoe vilze institutum. non amplius secteris, neutiquam sanaberis, Juravit ergo ei per Deiparam, fore ui de c:etero non amplius talem ludum exer- ceret. Et cum surrexisset, invenit manum suam s$anam, et narravit quacunque viderat. Verum , quod Salus esset, qui ipsi loeutus fuerat iu somnis, asserere non poterat. Tantum dicebat : Monachus, nescio quis, ferens coronam ex palmis, hee mili 58. Magno terra motn, urbem aliquaudo inva- I suro, quando Antiochis (43) concidit, temporibus sancti (44) Mauricii itiperatoris (Lune enim e soli- vadine iu publicum exiit sanctus), ahripuit lorum ex fuuiculis, et ecpll. colnmmas pereutere, ae dicere singulis : Dixit. Dominus tuus, sta. Et orto terre motu, nulla ex omnibus columnis, quas pereusserat, cecidit. Venit itaque ad unam columnam, et dixit z "Ia vero nec eade, nec sta, EL scissa est a summo usque deorsum, fuitque miodice inclinata, et sie permansit, Nemo. intelligebat id. quod fecerat san- οὐκ ἀφῶ ὑμᾶς δραμεῖν. Καὶ ἔρξατα λιθάζειν αὐτούς. Ἠθέλησεν οὖν λαθεῖν αὐτὸν εἰς τὸ μέρος ὅπον ἔτρε χεν, ὃν ἔμελλεν ἰάσασθαι. δὼν ἐξ ἀδθᾶς Συμεὼν μᾶλλον εἰς τὸ ἐξεναντίας μέρο: ἀπῆλθεν, Ἤδη, γὰρ πὸ τῇ ἔσελλεν ποιεῖν, καὶ ὡς ἤρξαντο τρέχειν, ἐρνᾷ ὁ ὅσιος κατὰ τοῦ παιδὺς τοῦ δαιμονῶντος, καὶ φῦά- σας αὐτὸν, μηδενὸς νοέσαντος, τύπτει αὐτὸν εἰς τὴν σιαγόνα, καὶ λέγει' Μηκέτι μοίχευε, ταπεινὲ, χαὶ οὖκ ἐγγίζει σοι ὁ δαίμων. Εὐθέως οὖν ἔῤῥηξεν αὐτὸν τὸ δαιμόνιον, καὶ συνήχθησαν πάντες ἐπάνω αὐτοῦ. Ὡ; οὖν ἔχειτο χαμαὶ ἀφρίζων, θεωρεῖ τὸν Σαλὸν ὁ πάσχων διώκοντα ἐξ αὐτοῦ κύνα μαῦρον, καὶ τύ- πτοῦτα αὑτὸν μετὰ ξυλίνου σταυροῦ, Εἰς ἑαυτὸν δὲ μετὰ πολλὰς ὥρας ἐπανελθὼν, ἡρωτᾶτο" Τί πέπον- θας; χαὶ οὐχ ἠδυνήθη εἰπεῖν, εἰ μὴ μόνον ὅτ: Τίς ποῦς εἶπέ μοι" Μηκέτι πόρνευς, Τοῦ δὲ ἀδδᾶ Συ- μεὼν τελειωθέντος ἐν εἰρήνῃ, ὥσπερ ἀνένηψεν, καὶ ἐξηγεῖτο πᾶσ: λεπτομερῶς τὸ πρᾶγμα. λφ. Ἐθεάτριζόν ποτε μῖμοι εἰς τὸ θέατρον. ἯΙν δὲ εἴς ἐξ αὐτῶν. Ῥηφᾶς. Θέλων οὖν τὸ τοιοῦτον καχὸν ἀνακόψαι ὁ δίκαιος (εἴχε γάρ τινα καλὰ ἔργα ὁ λεγό- μενος Ῥηφᾶ:), οὖχ ἀπηξίωσε τοῦ ἀπελθεῖν, ἀλλὰ ἀπῆλθε, καὶ χάτω ἵστατο εἰς τὸ πέλμα, ὅπου ἔπαιζον οἱ μῖμον" καὶ ὡς ἴδεν τὸν Ἑητᾶν ἀρξάμενον τοῦ ποιεῖν ἀθέμιτα πράγματα, ῥίπτει λίθον μικρὸν πάνν, ποιέσας εἰς αὐτὶν σταυρὸν, καὶ βάλλε: χατὰ τῆς δὲ- ειᾶς χειρὸς τοῦ Ἡηφᾶ, καὶ ἐξέρανεν αὐτὴν. Οὐδεὶς δὲ ἔνδησε τὸ τίς τὸν λίθον ἔῤῥιψεν, Φαίνεται οὖν αὑτῷ τῇ νυχτὶ χατὰ τοὺς ὕτινους ὁ ὅσιο; καὶ λέγει αὐτῷ" ᾿βθντως ἐπέτυχον, καὶ εἰ μὴ ὁμόσεις ὅτ: οὐκ ἔτι ἔπι- πηδεύεις τοιοῦτόν τι πρᾶξαι, οὐχ ὑγιαίνεις, "Ὥμοσεν οὖν αὑτῷ κατὰ τῆς Θεοτόχου, ὅτι Οὐ μὴ παρέλθω τοῦ λοιποῦ διὰ τοῦ τοιοῦτον παιγνιδίου. Καὶ ἀναστὰς, εὖρε τὴν χεῖρα αὐτοῦ ὑγιῆ, χαὶ ἐξηγεῖτο τὰ ὁραθέντα αὐτῷ πάντα. Πλὴν ὅτι ὁ Ξαλὸς ἦν ὁ εἰπὼν αὑτῷ κατὰ τοὺς ὕπνους, οὐχ ἐδυνέηη εἰπεῖν, τοῦτο δὲ μόνον εἴρηκεν, ὅτ: Τίς ποτε μοναχὸς, φυρῶν στέφανον ἀπὸ θαΐων, εἶπέ μο! ταῦτα. DR) 8st andus de hae epocha actui in. Comimen- dario μηνίον (44). Circa lranc vocem, quaedam notavimus cap. t quie hie pro insertis habert volumus.

ὃ ἐποίητεν ὁ μακαρίτης. "Αλλ' ἔλεγον πάντες, ὅτι δ ἀτὸ παραφρονήσεως ἔτους τοὺς στύλους, δοξάσαι ναὶ θαυμάσαι ἣν τὸν Θεὺν, ὅτι δι᾽ ὧν τινες ἐνόμιζον αὐτὸν ἀσωτεύεοθαι σχημάτων, δ:ὰ τούτων πολλάκις τὰ παράϊοξα ἐνεδεέχνυτο, Θανατικοῦ γάρ ποτο τῇ πόλει ἐπέρχεσθαι μέλλοντος, παρελθὼν ὅλα τὰ σχο- λία, ἤρξατο ἀσπάζεσθαι τοὺς παῖδας, λέγων ἑκάστῳ, ὡς ἂν γελοίῳ: Ὕπαγε καλῶς, γαλέ μου, Οὐ πάντας δὲ ἡσπάσατο, ἀλλ᾽ ὅπου ἡ Θεοῦ γάρις ἐγνώρισεν αὐτῷ, Καὶ ἔλεγε τῷ διδασχάλῳ ἑχάστου σχολίου " Τὸν θοὺν, ἔξηχε, μὴ δείρῃς τὰ παιδία, τὰ φιλῶ, ὅτι μακρὰν στράταν ἔχουσιν ἀπελθεῖν, Κατατπαίζων δὲ αὐτοῦ ὁ διδάσχαλος ἔστιν ὅτε ἐδίδου αὐτῷ ἀθίνας, ἔστι δὲ ὅτε καὶ τοῖς παισὶν ἔνευς, χαὶ ἐστύλιζον αὐ- τόν, Τοῦ δὲ θανατιχοῦ καταλαθόντος, οὐχ ἔμεινεν οὐ-' δὲ εἷς ἐξ ὧν ἑπσπάσατο ὁ ἀδύᾶς Συμεὼν, ἀλλὰ πάντες " ἀπέθανον. 10’, Ἐΐχε δὲ χαὶ ἔθος ὁ ὅσιος ἀνέρχεσθαι εἰς τοὺς οἴκους τῶν πλουσίων χαὶ παίξειν, πολλάκις δὲ προσ- ποιεῖσθαι καταφιλεῖν καὶ τὰς δούλας αὐτῶν, ἐν οἷς ἐν μιᾷ τινὸς δημύτου ἐγγαστρώταντο; μίαν δούλην ἑνὸς τῶν ἐμφανῶν, κοὶ μὴ βυολομένης τῆς δούλης ἐχφάναι τὸν πορνεύσαντα εἰς αὐτὴν, ἡρωτᾶτο παρὰ τῆς κυρίας αὐτῆς τὸ τὶς αὐτὴ» διέφθειρεν, Ἢ δὲ εἶπεν" Ὁ Σαλὸς Συμτὼν ἐδιάσατό με. Ἑλθόντος οὖν αὐτοῦ κατὰ συνέθειαν εἰς τὸν οἴκον, λέγει ἡ αὐθέν- τρῖα τῆς χόρης " Καλῶς, ἀδδᾶ Συμεὼν, ὅτι ἔφθειρας καὶ ἐνεγάστρωσας τὴν ζούλην μου. Εὐθέως οὖν ξχεῖ- νος γελάσας, καὶ ὑποχύψα; τὴν ἑαυτοῦ χεφαλὴν τῇ χειρὶ τῇ δεξιᾷ αὐτοῦ, ἔλεγεν αὐτῇ, ἐπισυνάγων ὁμοῦ τοὺς πέντε δακτύλους ἑαυτοῦ: "Αφες, ἄφες, ταπεινὴ, ἄρτι γεννᾷ σοι, καὶ ἔχεις μικρὸν Συμεών. “Ἕως: οὖν ἔγϑασεν ἡ ἡμέρα αὐτῆς, ἔμεινεν ὁ ἀθθᾶς Συμεῶν, κουθαλῶν αὐτῇ σιλίγν:α, ταὶ κρέατα καὶ ὀψάρια, καὶ ἔλεγε " Φάγε, γονή μου. “Ὅτε δὲ ἔφθασεν ὁ καιρὸς χαὶ ἢ ὥρα τοῦ γεννῆσαι αὐτὴν, ἐχυλιοπόνησεν τὰς τρεῖς ἡμέρας ἕως θανάτου. Λέγει οὖν ἡ χυρία αὐτῆς πρὸς τὸν Σαλόέν" Εὔξαι, ἀδδᾷ Συμεὼν, ὅτι ἡ γυνή σον οὐ δύναται γεννῆσαι, Ὁ δὲ εἶπεν αὐτῇ βαλλίζων " Μὰ τὸν Ἰηφοῦν, μὰ τὸν Ἰησοῦν, ταπεινὴ, οὐχ ἀπέρχεται τὸ παιδίον ἐχεῖθεν ἕως οὗ εἴπῃ τίς ἔστιν ὁ πατὴρ αὐτοῦ. Ὡς; οὖν ἤχουσεν τοῦτο ἡ κινδυνεύουσα, εἶπεν, ὅτι Κατέπλεξχ αὐτοῦ, ἀλλ' ἐχ τοῦ δεῖνος τοῦ δημό- τοῦ ἐστίν. Τότε οὖν εὐθέως ἐγέννησεν, Καὶ θαυμα- σάντων πάντων, εἶχον αὐτὴν, οἱ μὲν τοῦ οἴκου ἅγιον, ἢ οἱ δὲ πάλιν ἔλεγον, ὅτι Ἐκ τοῦ Σατανᾶ μαντεύτται, ἐπεὶ ἔξηχος καθαρὸς ἐστιν. μ΄. Δύο δὲ τίνων Πατέρων τότε ἐν μοναστηρίῳ τοῦ πλησίον Ἐμέσης εἰς ἑαυτοὺς ζέτησιν ποιουμέ- νῶν, καὶ ἐξερευνώντων, τὸ διὰ τί ἄρα ᾿Δριγένης ὁ οἷ- ρετινὸς ἔπεσεν, τοιαύτῃ γνώμῃ καὶ σοτίᾳ παρὰ Θεοῦ | (108; sed uno oinnes ore dicebant, qued columnas, percussisset ex dementia. Laudandus et admiran- dus Deus, quod, per quas figuras existimabant Sy- meonem se stolide gerere, per eas sepe ostenderit. res, opinionem hominum execdentes. lmpeudente civitati lue, scholas ubi omnes adiisset, coepit salu- tare pueros, dicens singulis quasi joco : Apage bene, mi bone. Neque salutavit omnes, sed quos Dei gratia indicavit. Dixitque magistro unius- cujusque sehole : Per Deum, stulte, ne excarnifices pueros; amo illos: longam enim viam conficere debent. Magister antem, ci ludos faciens, nonnun- quam ezdebat seutica, nonnunquam annuebat pue- ris, et procaeiter ei insultabant (£3). Suborta jam lue, ne unus quidem remansit ex iis, quos saluta - ? verat abbas Symeonem, sed omnes mortui sunt. 539. Solcbat etiam sanctus adire divitum domos, et ludere, et non raro etim simulare se osculari eorum ancillas. Dum die quadam aliquis plebeius: imprignasset ancillam unius ex illustrioribus, et- nollet ancilla prodere stupratorem, interrogabatur a sua domina, quisnam se corropisset. Respondit ila : Symeon Salus vim mihi attulit. Ingredienti illi de more domum, dicit puelle domina: Przclare, abha Symeon, quia corrupisti et impraxgnasti an- cillam meam. Igitur ipse ridens, incurvato capiie in dexteram suam. manum, et coníraciis quinque di- gitis, dixit: Sine, sine, o misera! llla tibi jam pariet, , e habebis parvum. Symeonem. Donec itaque veni- " ret dies ejus, mansit abbas. Symeon, afferens (46) ipsisiligineos (47) panes, eL carnes el ohsonia, ct dixit: Comede, mea. uxor. Quando autem aderai lempus et hora ejus, ul pareret, dies tres uteri eruciatu (48) ad. mortem usque laboravit. Dicit ita- que domina ejus ad Salum : ra, abba Symeon, quia lua uxor non polest parere. Respondit ille tripe- dians : Per Jesum, per Jesum! o misera! non egre- dietur inde infans, donec prius ipsa dieat quis sit pater ejus. Hoe audito, illa quie periclitabatur, dixit : Hoc ego erimen ei affinxi, [non illius, sed] alicujus e plebe proles est. Tunc ergo statim pepe- vit; et mirantibus omnibus, domesticorum alii wslimabaut ipsum sanctum, alii autem dicebant : ) Ope Salani divinal, quoniam prorsus est emolar menlis. 40. Dum duo. quidam patres, qui Lune erant in aliquo monasterio prope Emesam, quaererent. inter se, et indagarent, quid causm fuisset, quod Orige- nesin heresim (49) inciderit, qui tali ingenio ct (45) Pro στυλίζω communiter dicetur στη ατεύω, dufamia noto, publico, oratione invecta. utor. Mine orationes sancti Gregorii Nazianzeni adversus Julia- num dicunlur λόγο! στηλιτευτικοὶ pro quo euam elicitur στυλομαγία, "(à8) Κουθαλεῖν est, afferre: nddacere etc. , quod velo dicitur ἐπυχεῖν, διακομίζειν, ἀνάγειν, (41) Σιλίγνιον eb σιλίγνις, siliqo, videlur hic de- bere aecipi pro siligineo. pane, qui apud Galenuin lib. r. De «cult. alimenior. vocatnr σιλιγνίτης ἄρτος. Nisi malis hic sumi panem siliginenm pro quovis pane indeterminato , tanquam speciem pro genere per synecdochen. (48) χυλίω volvo, ek πονέω, laboro; quasi dicas : ὌΝ se in omnem partem pre iolestia. (49) Platouis philosophia in varios illuni errores.

sapientia a Deo honoratus fuerat. Cumque aher di- j ceret scientiam, qua pollebat, non fuisse ex Deo, sed ex naturali inzenii ubertaie ; porro felicem ani- mam nactum, presertim vero cum Seripturz divi- me leetioni, et sanctis Patribus vacaret, acuisse ipsum ingenii vim, et ex hae re ortum, quod li- bros (5U) tuos conseripserit. Dum contra diceret alter; now posse aliquem dicere tales ex naturali ingenii ubertate sermones, quales ille vulgaverat, presertim illos, qui Hexapla (81) dicuntur, et quie ideo usque in hodiernum diem Ecclesia catholica admittit tanquam mecessaria (32). Alium iterum respondente : Crede, gentiles sunt, qui sapientia illum superarunt, et. plures, quam ille libros (35) scripserunt. Quod ergo? An opus est eos laudare propter verbosas suas nugas? Dum aiééesdaénL. inter se, tandem dicit unus alteri : AÁudimus ex iis, qui veniunt e. sanctis locis, quod Jordanis solitudo magnos habeat monachos; eamus, diseamus ab ipsis. Itaque euntes ad sancta loca, et orantes, per- veniunt etiam ad solitudinern maris Mortui, in quam secesserant Joannes et Symeon, perpetuis przeconiis celebrandi. Deo autem faciente ut. non frustra assu- merent id laboris, invenerunt abbatem Joannem, qui ibidem restabat, et qui pervenerat ad apicem perfectionis. Ubi autem illos vidit, dixit : Bene ve- nerunt, qui, mari relicto, ad siecam paludem hau- sturi veniunt. 4. Longa igitur ac religiosa inter eos ultro ci- woque habita eolloeutione, dicebant ipsi, eue. hoc i iter suscepissent, Respondit : Nondum, Patres, charisma accepi discernendi judieia Dei; verum abite ad Symeonem Salum, qui est in regione ve- sla ; ct potest ipse et hoe, et alia quzeeunque vultis, solvere, et dicite illi: Ora pro Joanne, ut ipsis cliam decem sorte obiiugant. Postquam venissent Emesam, et seiscitati essent, ubinam illie esset Salus, qui vocabatur Symeon, omnes deridebant €os, dicentes : Quidnam ab ipso vultis, Patres mei? ᾿ς πιμγθεὶς, καὶ τοῦ μὲν λέγοντος, ὅτ! οὐκ ἦν ἐκ Θεοῦ ἃ προσοῦτα αὐτῷ γνῶσις, ἀλλὰ φυσικὸν πλεονέχτημαν λοιπὸν δὲ καὶ δεξιοῦ νοὺς ὑπάρχων, μάλιστα δὲ χαὶ τῇ ἀναγνώσει τῆς θείας Γραφῆς, καὶ τοῖς ἁγίοις Πα- πράσιν σχολάτας, ὥξυνεν τὸν ἑαυτοῦ νοῦν, καὶ ἐκ τούτου τὴν τῶν βιθλίων αὐτοῦ συγγραφὴν ἐποιήσατο. Τοῦ δὲ πάλιν ἀντιλέγοντος, ὅτι οὐ δύναταί τις λαλῇ- σαιἐκ φυσικοῦ πλεονεχτήματος λόγους, οὖς ἐξέθετο, μάλιστα τοὺς τῶν “Πξαπλῶν αὐτοῦ διὸ χαὶ μέχρι σέμερον δέχεται αὐτὰ ὡς ἀναγκαῖα ἡ καθολικὴ Ἐχ- χλησία. Πάλιν δὲ ἐκείνου ἀποχρινομένου, ὅτι Πί- σπεῦσον, εἰσὶν “Ἕλληνες πλείονα τούτου σοφίαν χτησά- μένοι, χαὶ πλείονας αὐτοῦ βίδλους συγγραψάμενοι. ΤΙ οὖν ἄρα καὶ τούτους ἐπαινέσαι χρὴ διὰ τὴν πολύς λογον αὐτῶν φλυαρίαν; ᾿Ασυμθιθάστων τοίνυν βει- δ νάντων, τέλος, λέγει ὁ εἷς πρὸς τὸν ἄλλον" ᾿Ακούο- μὲν παρὰ τῶν ἐρχομένων ἐχ τῶν ἁγίων τόπων, ὅτι μεγάλους μουσχοὺς ἔχει ἢ ἔρημος τοῦ Ἰορδάνου, ἄγωμεν, μάθωμεν ἀπ᾽ αὐτῶν. Καταλαθόντες οὖν τοὺς ἁγίους τόπους, καὶ εὐξάμενοι, ἔρχονται χαὶ ἐπὶ τὴν ἔρημον τῆς Νεκρᾶς θαλάσσης, εἰς ἣν χαὶ ἦσαν ὑπ- ἀναχωρήσαντες οἱ ἀοίδιμοι χαὶ ἀείμνηστοι Ἰωάννης χαὶ Συμεών. Τοῦ Θεοῦ οὖν μὴ ποτέσαντος εἰς χενὴν τὸν χόπον αὐτῶν, εὗρον τὸν ἀδδᾶν Ἰωάννην, ἤδη λοι- πὸν καὶ αὐτὸν εἰς μέτρα τέλεια φθάσαντα" ὡς γὰρ ἴδεν αὑτοὺς, λέγει" Καλῶς ἦλθον οἱ τὴν θάλασσαν ἀφέντες, καὶ ἐπὶ τὴν λίμνην τὴν ξηρὰν ἐλθόντες ἀντλῆσαι. μα!, Πολλῆς οὖν καὶ θεοριλοῦς συντυχίας μεταξὺ . αὐτῶν γενομένης, λέγουσιν αὐτῷ δι’ ὧν τὴν ὁδοιπο- ρίαν τοσαύτην ἤνυτον, Καὶ λέγει αὐτοῖς Οὕπω, Πα- τέρες, ἐγὼ τὸ χάρισμα διακρίσεως τῶν τοῦ Θεοῦ χρι- μάτων εἴληφα, ἀλλὰ ἀπέλθετε πρὸς τὸν Σαλὸν Συ- μεὼν, τὸν ἐν τῇ χώρᾳ ὑμῶν, καὶ αὐτὸς δύνατα: ὑμῖν χαὶ αὐτὸ, καὶ πάντα ὅσα βούλεσῦς, ἐπιλῦσαι, λέγοντες αὐτῷ " Εὔξα: γαὶ Ἰωάννῃ, ἵνα λάχῃ καὶ αὐτῷ δέκα, ἦλθον εἰς Ἔμεσαν, καὶ ἠρώτησαν, Ποῦ ἔστιν ἐκεῖ Σαλὺς, Συμεὼν καλούμενος ; πάντες κατεγέλων αὖ- τῶν, χαὶ ἔλεγον" Τὶ θέλετε ἐξ ἐκείνου, Πατέρες; induxit. Sanctus Basilius lib. De Spiritu sancto cap. 50 dicil. Origenem non habuisse sanas de Spi- €itu sancto opiniones. Sanctus Epiphanius in libris De heresibus Origenem. numero aecenset aliorum haereticorum, Sanctus llieronymus Latinos fecil li- . bros Origenis Περὶ ἀρχῶν, ut ostenderet errores plurimos ibidem inspersos. Denique in quinta sy- nodo generali collatione 8, ean. ri dieitur anathema Origeni et scriptis ejus, sieut Ario, Eunomio, Ma cedonio, Nestorio, οἱ Eutyeheti. Plura Bellarminus De scriptor, ecclesiast., et Baronius, ad annum Chri- sti 538. (90) Sex librorum millia eum. conscripsisse, au- etorest Honorius De Luminaribus ecelesiast. num. 31 ad annii 261, Cordinalis Bellarminus pro. eodem neunero librorum eitat et sequitur Epiphanium in heresi Orirenis. iuc dietus est auveaxttzbz cour- positor, et ὁδαμάντιος, el quasi adanantis instar sridio indefessus. (DE) dd est sextupliceta. Sic. appellat. Eusebius bb. vr Historie editionem saucte Seriptara, opus tyigenis ingens, cujus spinosum pariter ae longum ii irem secessu Tyrio mütigavit Auctor, cL in sex «olumnas distinxit pro sex cju.dem variis versioni bus, nempe duabus Hebraicis, et quatuor Grzeis, Symmachi, Aquilie, septuagista duorum interpre- tum ac Theodotionis. Vide Baronium ad annum Christi 251. ] (52) Sanctus. Hieronymus in epistola ad Titum cap. uu. quamlibet ab Oigene alienus, flexapla ejus his verbis commendat : Hic. iminortale illud. ingo- nium suo nobis labore donavit, ut uon magnopere pertimescamus supercilium Juikeorum, solutis labiis eL obtorta lingua, et stridente saliva, el rasa fauce gaudentium. » Hieronymo. asüpulatur sanctus Epi- phanius lib. De mensur : « Sex eolumnas interpre- tum alternatim collocans, magnam utilitatem cogni- lionis exhibuit, x (33) Non occurrit, qui librorum multitudine Ori- genem vicerit, Didymus, Leste Suida, edidisse libros iraditur τον mille ac quingentos. Suid: quoad bune numerum consentit Athen.cus lib. iv. Seucea eum exiendil usque ad quater mille. Dicitur ab. Hiero- wvmo eb laborem indefessum γαλκέντερος, "neis iitesiinis praditus, Athencus. βιθλιολάθαν ἃ Deme- trio 'T'razeuio compellatum tradit, quasi dicas obli- vioue librorum, videlicet quod ssepe nec corum me« miuisset, quz scripserat.

ΓΑνθρωπός ἔστιν παράφρων, καὶ πάντας κυλλοῖ χαὶ μουχίζει, κατ' ἐξαίρετον δὲ τοὺς μοναχούς. Τῶν δὲ ἐπιζητησάντων αὐτὸν, καὶ εὑρόντες εἰς φουσχάριον πρώγοντα θέρμια, ὡς ἄρκτον, εὐθέως ὁ εἷς ἐσκανδα- χίσθη, καὶ εἶπεν ἐν ἑαυτῷ ᾿Αληθῶς μέγαν γνωστιχὴν ἤλθομεν ἰδεῖν, οὗτος πολλὰ ἔχει τοῦ ἐξειπεῖν ἡμῖν. Ὡς οὖν ἐπλησίασαν, λέγουσιν αὐτῷ" Εὐλόγησον. Δέ- τι αὐτοῖς ἐκεῖνος" Καχῶς ἤλθετε, καὶ ὁ πέμψας μᾶς ἔξηχος. Κρατήσας οὖν τὸ ὠτίον τοῦ σχανδαλι- σϑέντος, δίδει αὐτῷ κόσσον τοιοῦτον, ὅτ' ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας ἐφαίνετο" καὶ λέγει" Τὰ θέρμια τί μέχφε- σΊε ; τεσσαράκοντα ἡμέρας ἐδράχησαν, ὁ δὲ Ὠριγέ- νης ἐξ αὐτῶν οὗ τρώγει, ὅτι ὑπερεισῆλθεν εἰς τὴν θάλασσαν, καὶ οὐκ ἴσχυσεν ἐξελθεῖν, καὶ ἐπνίγη εἰς πὸν βυθόν, Ἐχπλαγέντων οὖν αὐτῶν, ὅτι προεῖπεν αὐτοῖς ὅλα, καὶ τοῦτο δὲ, ὅτι τὰ δέκα θέλε: ὁ Σαλὸς, ἀλλ᾽ ἔξηχός ἔστιν ὅμοιος ὑμῶν. Λαμθάνεις, εἰπὲ, ὀντικνήχην, ναὶ, ναὶ, ὑπάγετε" καὶ ἐπάρας εὐθέως τὴν χύτραν τῆς φούσχας τῆς ζεστῆς, ἔχαυσεν αὐτοὺς εἰ; τὰ χείλη τοὺς δύο, ἵνα μὴ δυνηθῶσι λαλῆσαι! τὸ τί εἶπεν αὑτοῖς. μβ΄. Ἔλαθεν ὡς ἦν εἷς τὸ φουσχάριον ἐν μιᾷ πανδυῦρι», χαὶ ἤρξατο αὐλεῖν εἰς ἕν στενορύμην, ὅπου ἣν πνεῦμα ἀκάθαρτον, Ηὔλει δὲ καὶ ἔχεγεν τὴν εὐχὴν τοῦ μεγάλου Νίχωνος, ἵνα ἀποδιώξῃ ἐκ τοῦ κόπου τὸ πνεῦμα" πολλοὺς γὰρ ἐχύλλωσεν, Ὡς οὖν ἔφυγε τὸ δαιμόνιον, παρῆλθεν ὡς Αἰθίοψ διὰ τοῦ φουσχαρίου, καὶ ὅλα συνέτριψεν. Ὑποστρέψας οὖν ὁ θαυμάσιος, λέγει τῇ αὐθεντοίχᾳ αὐτοῦ' Τίς ἔκλασε ταῦτα; Ἢ δὲ εἶπεν " ΕἸς Μαῦρος ἐπικατάρατος ἦλθε, χαὶ ὅλα συνέτριῳε. Λέγει αὐτῇ γελῶν' ΚΚονδὸς, χον. δὲς; Ἢ δὲ φησι" Καὶ ὄντως, Σαλέ, Λέγει αὐτῇ " ᾽Αλη: ϑὼς ἐγὼ αὐτὸν ἔπεμψα, ἵνα χλάτῃ ὅλα. Ὡς τοῦτο οὗ! γθισε, ἐχεῖνε. ἔζέενσε χζύψαι αὐτόν. Ὁ ξὲ κύψας. HENRICI VALESII ADNOTATIONES ADNOTATIONES IN LIBRUM QUARTUM HISTORLE ECCLESIASTICAE THEODORETI, comlueere dis, qui amentiam simulant proptet Christum, » prout hab sin fine hujus capitis, (59) Insulsc inierpres apud Surium : « Statimque sublata olla, in qua erat levis versica. Jn nis. nostro lestur ζεστός, fervidus, bulliens, » nou ξεστός, Levis. Vocis Qoüsxa ignoratio, aut saltem notitia »wen satis distinela, dieto interpreti erroris ans puebuil qus praer vesieam etiam significat pus- cnn, de qna ia. annotatis ad. caput ὃ littera c, Fa- venb versioni nastro vei adiuncta. Hes agebatur apud Pusearium, ct verasimililer in. puseirio, id j esl, iu loco, ubi pxsea eoquebatar; ollam sustulit Symeon, labra monachorum adzssit. Quorsum hue pertinet levis vesica ? Proesertiin eum Phiemin dicat in Cynopsaphio, pagina, ut eilat Cangius, 364 τ Φοῦαχα δὲ ἔστιν ὅξος χαὶ ὕξωρ θερμὴν xxi ὠὰ δύο. « Pusca vero est acetum ΟἹ aqua calida, et ova Quo. » (60) Παυδοῦρι pandura, instrumentem. nzusicum, Pollici et Athenzo πανδούρα, pandurizo, panduram pulso. Pandarizavit, prgano modulatus esl. dia Lumpridius in üeliosabalo, uti est in Afierolewico Macri. 61) fic sumitur pro loco, ubi con(cilur pusca, seu effücia puscari, wt palet partim ex arlienlo qrupositivo neutro τὸν partim ex His, qux postea sequantur : ἄνοιξον φουτχάριον ἐφέτος. aperi pusca- την quotannis, Accedit Nieephorus. presbyter in Vita ms. sancto. Andrew Sali τ Eis1A0zv ἐν quusxa- fog. Pagressis est in puscerim.

sustulisset. pulverem, projecit, et oeulos ejus ob- . seuravit Sanetus, disique : Certe nou. me capta- bis; sed vel in. ecclesia meenm communicate, aut Maurus universa eonfringet in dies (erant autem hioresi Acephalorum infecti). Postquam ergo ab illa recessit, ecce postera dieeadem lora. iterum venit, et in eouspectu eorum iterum universa Auliiops dif- fregit. In angustias (3) itaque redaeti, religioni Christiani nomen dederunt, et habuerunt. Symeo- nwem pro servo Dei, nemine ipsi audente obloqui, quamvis quolidie trausiret. Salus et eos irri- leret, 45. Quidam civitatis operarius, eognita cjus vir- tute, voluit eum vulgare. Semel enim vidit, dum se lavaret, duos cum eo angelos versantes. Operarius autem erat Hebraeus, ei multa in. Cliristum. bla- spliemabat, Sanetus apparuit ipsi in soumis, dicens, ut nemini proderet. id quod viderat. Mane volebat adüer de ipso triumphum agere, et. mox astans. ci Salus, tetigit labia ejus, ac compressit, et non va- lebat uli loqui. Accessit igitur Salum, et signum dabat mann sua, ut loquelam redderot. Sed. abbas Symeon pri se ferebat. stnllum, et. vicissim ipsi annuebat amentis in morem. limuebat autem ei ut se signaret. Et videri erat utrumqne alteri annuen- tes, horrendum puebenüs speetaenlum, [eram itaque apparuit ei Symeon in. somnis, dicens : Aut boptizare, aut. motus eris usque. ad mortem (65). Kt tune quidem non poterat adduci, ut ei fidem ( haberet, Posiremo autem, ubi mortem obiit abbas Symeon, et videbat Julius se angustis premi, muaxhue quando corpus ejus transferebalur, tene 1pse eb tola domus ejus haptizali sunt. EL egressus € sancto lavacro, statim loculus est. Sali aotem quotannis memoriam celebrabat, et pauperes invi- tabat. Eo. autem purilalis et inpatibilitatis perve- nerat Sancius, ui seepenutiero saltat (61) ac clio- reus duceret, tenens aliam mulierem. scenicam hine, aliam inde, ct in medio. populi versaretur, ac juderet, et nonnunquam impudicze mulieres immit- Lerent manus suas in sinum ejus, ircitarent, alapas impingerent, ac titillarent, Senex antem non secus a6 pneum aurum, nequaquam ab. lisce rebus con- tominabatur. I A44. Fuit, uti retulit, quando in solitudine bellmn hibait eum libidine, precatus. Deum, et magnum Nicouem, ut arduo. rei voluptaris confliclu se leva- vent. Contemplatus fuil semel venientem hunc virum eelebratissimum, et dicentem sibi : Qui va- les, frater? Cui ille respondens, dixit : Male, si non. Suveurras : num caro mili inolestà est, nescio ἃ καὶ ἐπάρας χώματα, ἔῤῥιψε, καὶ ἐσκότισε τοὺς ὀφθαλ- μοὺς αὐτῆς ὁ ἅγιος, χαὶ εἶπεν" "Ὄντως οὐ γριπί- ζεῖς με, ἀλλ᾽ ἢ εἰς τὴν Ἔχχλησίαν μου χοινιογεῖτα, ἢ ὁ Μαῦρος ἡμερήσιον χλάσει ὅλα. Ἥ αν γὰρ τῶν ᾿λχεφόγων αἱρετικῶν, Ὡς οὖν ἀπῆλθεν ἀπ' αὐτῆς, ἰδοὺ τῇ ἐπαύριον αὑτῇ τῇ ὥρῃ ἦλθεν, καὶ πάλιν συν- ἐτριψεν ὀφθαλμοφανῶς ὅλα ὁ Μαῦρος. Στενωθέντες οὖν, ἐγένοντο ὀρθόδοξοι, ἔχοντες τὴν Συμεὼν θερά- ποντὰ Θεοῦ, μηδενὶ τολμῶντες λέγειν περὶ αὐτοῦ, καίπερ χαθ' ἡμέραν τοῦ Σαλοῦ παρερχομένον, καὶ μουχίζοντος αὐτούς. ΒΥ΄. Τὶς τῶν ἐργαστηριακῶν τῆς πόλεως ἠθέλησε δημοσιεῦσαι αὐτὸν, γνοὺς τὴν ἀρετὴν αὐτοῦ. "ἴδεν Β γὰρ αὐτὸν ἅπαξ λουόμενον, καὶ δύο ἀγγέλους ουὖν- ομιλοῦντας αὐτῷ. Ἦν δὲ ὁ ἐργαστηριαχὺς δραῖος, χαὶ ἐθλασφήμει εἰς τὸν Χριστὸν πολλά. Φαίνετσι οὖν αὐτῷ κατὰ τοὺς ὕπνους ὁ ὕσιο΄. λέγων, μυδενὶ εἰπεῖν, ὅ ἴὸς. Τῇ οὖν ἕωθεν ἐδούλετο θριαμθεῦσαι αὐτὸν, καὶ εὐθέως παραστὰς αὐτῷ ὁ ὅσιος, ἔψατο τῶν χειλέων αὐτοῦ, χαὶ ἔφιμο)η, χαὶ οὐκ ἴσχυσε λαλῆσαί τινι. Ἥρχετο δὲ πρὸς τὸν Σαλὸν, καὶ ἔνευ- σεν αὐτῷ τῇ χειρὶ ἑχυτοῦ, ἔνα ποιήσῃ αὐτὸν λαλῆσαι. Προπεποιεῖτο δὲ ὁ ἀδθᾶς Συμεὼν τὸν σαλὸν, καὶ ἀντένευσεν αὐτῷ ὡς ἔξηχος, "Ἄνευσεν ὃξ αὐτῷ, ἵνα κατασφραγίσηται. Καὶ ἦν ἰδεῖν τοὺς ἀμφοτέρους νεύοντας πρὸς ἀλλήλους, φοθερὸν θέαμα. δαίνεταε οὖν αὑτῷ πάλιν ὁ γέρων χατ᾽ ὄναρ, λέγων" Ἢ βαπτί- ξῃ, ἢ αὐτὴν [τελευτὴν] ἔχεις, Ὑύτε μὲν οὖν οὐκ ἣν- 5 ἔσχετο αὑτῷ πρησϑῆναι. “τε δὲ ἀπέθανεν ἐσχάτως ὁ ἀθθᾷς Συμεὼν, καὶ ἴδεν ἑαυτὸν στενωθέντα ὁ Ἴου- δαῖος, μάλιστα χαὶ ἐν τῷ μετατιθέναι τὸ λείψανον αὐτοῦ, τότε ἐθαπτίσθη αὐτὸς καὶ ὁ οἶχες αὐτοῦ. Καὶ ἡνίχα ἀνῆλθεν ἐχ τῆς ἁγίας χυλυμθήθρας, εὐθέως ἐλάλησεν, Ἑποίει δὲ καὶ τὴν μνείαν τοῦ Σαλοῦ χατ᾽ ἐνιαυτὸν, καὶ ἐχάλει πτωχούς. Εἰς τοσοῦτον δὲ καθα- ρότητος καὶ ἀπαθείας ἤλασεν ὁ. Μακάριος μέτρον, στε πολλάκις σάσσειν αὐτὸν καὶ χορεύειν, χρατοῦν- τα μίαν θυμελιχὴν ἔνθεν, χαὶ μέαν ἔνθεν, καὶ μέσον ὅλου τοῦ δημοτικοῦ συνεῖναι αὐτὸν καὶ παίζειν. "Ὥστε ἔστιν ὅτε ἔθαλλον τὰς χεῖρας αὐτῶν τὰ ἄσεμνα γύ- ναια εἰς τὸν κόλπον αὐτοῦ, χαὶ ἐσίαινον, καὶ ἐχόσσι- ζον, καὶ ἐγαργάλιξον αὐτόν. Ὃ δὲ γέρων ὥσπερ χρυ- , “ὃς καθαρὸς, οὐδαμῶς ὑπὸ τούτων ἐμολύνετο, μδ΄, Ἣν γὰρ, ὡς ἔλεγεν, ὅτε τὴν πύρωσιν χαὶ τὸν πόλεμον ἔσχεν εἰς τὴν ἔρημον, δεηθεὶς τοῦ Θεοῦ, χαὶ μεγάλου Νίχωνος, ἵνα κουφίσῃ αὐτὸν ἐχ τοῦ μεγάλου πολέμον τῆς πορνείας, καὶ θεωρεῖ ἅπαξ ἐλθόντα τὸν ἀοίδιμον τοῦτον, καὶ λέγοντα αὐτῷ" Πῶς ἔχεις, ἀδεὰ- φέ; Καὶ εἶπον αὐτῷ, φησίν" Εἰ μὴ φθάσῃς, χαγῶς, διότι ἡ σὰρξ σαίνει με, οὐκ οἶδα διὰ τί, Μειδιάσας 162) Interpres apud. Surium habet : « Contrmo- buntur dtaque Christiani; » qui imdulie in suo exemplari legit : στερεωθέντες οὖν ἐγένοντο ὀρθό- ὄοξοι. Ego nostram leetinnein profero. El sie pu- scar etuxoris ejus conversio, ab Leontio zlibi promissa, hie datur, Recole, que dieta suut in au- notatis ad eaput 5. (06) Πρὺς αὐτάν, sebintellizo τελευτῆν, « Usque αὐ ἐρᾶν morlem. » (1) Perperam interpres sape. dietus τὺ σάσσειν reddit, sederet, de. quo Cangius, el patet ex. seustt,

ἀπ΄. Εἴ ποτε δὲ παρέδη αὐτῷ μία ἐκ τῶν νομιζο- μένων αὐτῷ φίλων, εὐθέως τῷ πνεύματι ἐνόει, ὅτε ἐπόρνευσε, χαὶ ἔλεγς λαλῶν, χαὶ ξξανοίγιων τὸ στόμα αὐτοῦ καὶ κράζων: Παρέθης. “Ἄγια, ἅγιο δὸς αὐτῇ, χαὶ τὴν ἀσθένειαν αὐτῇ, ἕως θανάτου τὔχετο ἐλθεῖν, ἢ πολλάκις, ἐὰν ἐπέμεινε μὴ σωφρονοῦσα, καὶ δαί. μονα αὐτῇ ἔπεμπε. Ἔκ τούτου λοιπὴν πάσας τὰς τασσομένας αὑτῷ, σωφρονεῖν χαὶ "ἡ παραθαίνειν ἢ αὐτῷ ἐποίς:, Ἧν δέ τις πλησίον Ἐμέσης μένων πρω- τοχομήτης. χαὶ ὡς ἤκουσεν τὸν βίων αὐτοῦ, λέγει" Πίστευσον, ξὰν ἴδω, ἐὰν προτποιητός ἔστι, χαὶ ἐάν τε ἐν ἀληθείᾳ ἐστὶν ἔξεγος, Παραγενόμινος οὖν εἰς τὴν πόλιν, κατὰ συγχυρίαν εὗρεν, ὅτι ἐθάσταζεν αὖ- τὸν μία προϊσταμένη, καὶ ἄλλη ἐλώριζεν αὐτόν, Εὺ- θέως δὲ ἐσκανδαλίσθη ὁ πρωτοκομέτης, καὶ εἷς ἔχυ- τὸν διελογίζετο χαὶ ἔλεγε Συριστί' ρα αὐτὴς ὃ Σατανᾶς οὐ πιστεύει, ὅτι πορυεύε! μετ' αὐτῶν ὁ ψτυ- οὔ", φησὶν, ὁ θαυμάτεος Νίχων, ἐπῆρεν ὕδωρ ἐν τοῦ. ἄγίου Ἰορδάνου. καὶ ἔθαλεν ὑποχάτω τοῦ ὀμφαλοῦ αὐτοῦ, στραγίσας τῷ τύπῳ τοῦ τιμίου σταυροῦ, χαὶ εἶπεν αὐτῷ - Ἰδοὺ ὑγιὴς γέγονας. ᾿Απὸ τότε οὖν, ὡς ὥμννεν, οὔτε καθ᾽ ὕπνους, οὔτε γρηγορῶν, πυρώ- στως σωματικῆς ἤσθετο, Διὸ μάλιστα καὶ θαῤῥῶν ἐπὶ τὸν κόσμον ὑπέστρεψεν ὁ γενναῖος, συμτπιαθῆτας καὶ σῶσαι τοὺς πολεμουμένους βουλόμενος. "Ἔστι γὰρ ὅτε χαὶ τοῦτο ἔλεγε πρὸς μίαν τῶν ἐταιρίδων" Θέλεις ἔχω σε φίλην; καὶ δίδω σοι ἑκατὸν ὁλοχοτίνα. Ἔρε- θιζόμεναι οὖν πολλαὶ αὐτῷ ἐπίθοντο. δείκνυε γὰρ αὐταῖς καὶ τὸ λογάριν" εἶχε γὰρ ὅσα ἔθελε, τοῦ Θευῦ δοράτως αὐτῷ χορηγοῦντος διὰ τὸ ἔνθεον αὐτοῦ σχο- πόν. αὶ λοιπὸν ὄρχον ἀπήτει παρὰ τῆς λαμδανού- σης, ὅτι οὐκ ἀθετεῖ αὐτόν. Πάντα δὲ διὰ σχημάτων σαὶ ὧν καὶ ἀσχήμων ἐποίςι, με΄, ᾿Αλλ' οὐ δύναται ὁ λόγος τὴν τῶν πραγμάτων εἰκόνα ὑποδεῖξαι, Ἣν γὰρ ποιῶν ἑαυτὸν, ποτὲ δὲ συρόμενον εἰς τὰ καθίσματα, ποτὲ δὲ βάλλοντα πόδχ πολ τρέχοντι, καὶ ῥίπτοντα αὐτόν. Πάλιν δὲ κατὰ τὴν σελήνης γένναν ἐπὶ γῆς κυλιόμενον καὶ λὰξ αὐ- τὴν παίοντα τοῖς ποσίν, Ἔστι ὃὲ ὅτε καὶ τὸν διαλα- λοῦντα προπεποιεῖτο, Ἔλεγε γὰρ πλεῖον ὅλων τῶν σχημάτων ἀρμόζειν καὶ συμθάλλεσθα: τὸ τοιοῦτο σχῆμα, τοῖς προσποιουμένοις μωρίαν διὰ Χριττόν, Διὰ τούτου γὰρ πολλάκις καὶ ἤλεγχεν, χαὶ ἀνέχοπτεν ἁμαρτίας, χαὶ ὀργὴν τινε πρὸς διόρθωσιν ἔπερτιε, καὶ προέλεγέ τινα, καὶ ὅσα ἤθελεν ἐποίει, μόνον δὲς τὴν ἑαυτοῦ φωνὴν, καὶ τὰ μέλη ἐξέλασσε, καὶ ὅσα- περ ἂν ἐποίει, εἶχον αὐτὸν ὥσπερ τοὺ; πολλοὺς τοὺς ἐκ δαιμόνων διαλαλοῦντας καὶ προτητεύοντας. Serututio aveazorum, diuturgs jejenia, sanati oculi, cibi divinitus allati, amicus ab injusta morte liberatus. A quare. Subridens ilaque mirabilis Nieon, uti re- tnlit Symeon, sustulit aquam e sancto Jordane, et projecit subter ejus umbilienm, signo facto vene- rando crucis, et dixit ipsi : Eeee sanus faelus es, Ab boc tempore, uti jurabat, neque in so:wnis, ne- que vigilans, eorporis flammam seusit. Hae re po- lissimum | fisus vir ille generosus, in. mundum re- versus est, compati volens et servare eos, qui oppugnabantur, Eyenit aliquando ut. cuidam mere- rici diceret : Visne ut. amicam te habeam, et dem. tibi centum aureos (65). Multo igitur animo lubenti ipsi eredebant. Nam ostendebat eis pecunia (6t) summam; habebat enim, quantam volebat; Deo invisibiliter ei suppeditante propter divinum, quem sibi przfixerat, scopum. Porro juramentum exige- ) patab illa, quz acceperat, se prontissa mon. reddi- turam irrita. Omnia aulem faciebat per stultas. et . indlecoras figuras. A3. Verum non est rerum imagini reprzsentan- die par oratio, Nunc enim simulabat se. elaudicare, nune saltare, nune trahi ad sedilia, nunc alicui cur- renti pedem impingere, et ipsum projicere; ali- quando autem sub ortum luna, volvi per terram, et pedibus et ealee eam. impetere : nonnuuqnam si- mulabat non coh:rentia loqui; dicebat enim, prze atiis omuibus hane figuram convenire et conducere iis, qui amentiam simulant propter. Christum. Per hoc euim sspe arguebat et. reprimebat peccata, et bilem evomebat adversus aliquem, ut corrigeretur ; : aliqua prdicebat, et. faciebat, quecunque volebat, vocem duntaxat, ac situm membrorum comuiuutans, et quidquid faciebat, habebant eum tanquam anum enultis, qui alllalu doemonis loquuntur. et vatici- nantur, (00) λογάριν et λογάριον significare pecunie sum- mum, seu certam. quantitatem nummori, 3 Glos- sario Caugius allirmat.

gitabat, et dicebat Syriace : Nanquid ipse Satanas / credet. fictum hune abbatem cum ipsis rem haberc? Nlis itaque relictis statim. Salus ad protocomitem. venit, qui aberat ab ipso quasi ad jaetum lapidis, et dedit ipsi alapam ; exuit vestes suas, dixitque ei saltans : Adesduin, lude, o vilis homo! Hic non sub- est (67) dolus. Cognovit. igitur ille, scrutari eum, qui latebant in corde. Et quando rem miratus, veniebat, uL diceret alicui id. quod contigerat, liga- batur ejus lingua, et non poterat proloqui. 47. Graia item abstinent prw multis Sanctis excelluit, Adveniente enim Saneta sanetorum | jeju- niorum Quadragesima, non. gustabat aliquid. usque ad sanctam feriam quintam. Mox autem a primo diluculo, feria eadem quinta sedebat in itra (68) comeuens, adeo ut scandalizarentur spectatores, eo ] quod ne quidem saneta feria quinta jejunabat. Joaunes vero diaconus cognoscebat divinam ejus esse operationem. Ubi ergo sancta feria quinta vidit. eum sedere in itra, et comedere a prima luce, dicit: Quanti hoc est, Sale? Cui ille, prehensa ejus manu; Follaris (69) iste, 0 stulte, quadraginta valet nummis. (70), significans per hoc, post dies quadraginta se. demum comedere. Demon iterum in alio quodam urbis compito frequens versaba- tur: quem die quadam vidit Sanctus, transiens, illac, quod vellet pulsare aliquem. eorum, qui prze- ieribant; etabreptis in suo sinu lapidibus, capit cos projicere binc et inde ad forum, et impedicbat omnes, qui volebant transire. Inter he Lansibat. eanis; quem dun percussisset d:emon , capit. spu- mas emittere. Tunc dixit omnibus Sanetus : Nunc iransite, stulti, Noverat enim vir sapientissimus, quod, si transivisset homo, pulsaturus ipsum fuis- set [dzemon] loco canis ; ideirco aliquantisper pro- hibuit eos transire. Totus quippe scopus, ut jam pradietum, sapientissimi hujus Symeonis ila se habvit, primo quidem, ut animas salsas faceret sive per rationes, quas ipsis rilieale, vel captiose sug- gerebat; sive per miracula, qu aliis non adver- tentbus perpetrabat ; sive per promissa, qux, stul- 1am mentitus, proferebal. Deinde nt virtus cjus non innotescerel, et nullam apud homines laudem et gloriam aceiperet. 48. Nam cum in quodam vico puelle choreas [ ducerent, et. numerum inirent , visum est. ei trans- jre per illum vicum. Ulii eum conspexerunt, ac- censere eum [eoltadentibus] (71) eoperunt, Vir ita- que justus, fusis precibus, volens cas frugi reddere, mox omues feeit strabones; dumque iuter se re- ᾿ δοαδοᾶς οὗτος ; Καταλιπὼν οὖν αὐτὰς, εὐθὺς ὁ Σαλὺς ἔρχεται πρὸς τὸν πρωτοχομήτην ἀπέχοντα ἀπ᾽ αὐτοῦ, ὡσεὶ λίβου βολὴν, καὶ δέδωχεν αὐτῷ κόσσον, ἐγύμνω- σε δὲ τὰ ἱμάτια αὐτοῦ, χαὶ εἶπεν πρὸς αὐτὸν βαλλέ- ζων" Δεῦρο παίζιον, ταπεινὰ, ὧδε δόλος οὐκ ἔνι. ἔγνω οὖν ἐκεῖνος, ὅτι τὰ ἐν τῇ καρδᾳ αὐτοῦ ἐνόησε, χαὶ θαυμάσας χαθότι ἤρχετο εἰπεῖν τινι τὸ πρᾶγμα, ἐδεσμεῖτο ἡ γλῶσσα αὐτοῦ, καὶ οὐκ ἠδύνατο φθέγ- ξασθαι. μζ΄, Εἴχε δὲ καὶ τὸ χάρισμα τῆς ἐγκρατείας ὑπὲρ πολλοὺς τῶν ἁγίων, Καθότι γὰρ ἔσθανεν ἡ ἁγία Ἡεσσαραχοστὴ τῶν ἁγίων νηστειῶν, οὐκ ἔγεῤετό τι- νος ἄχρι τῆς ἁγίας πέμπτης. Εὐθέως δὲ ἀπὸ πρωΐ τῇ ἁγίᾳ πέμπτῃ ἐκαθέζετο εἰς τὸν ἱτρᾶν, τρώγων, ὥστε δ χαὶ ἔχ τούτου ἐσχανδαλίζοντο οἱ θεωροῦντες αὐτὸν, ὡς ὅτι, φησὶν, οὐδὲ τὴν ἁγίαν πέμπτην νηστεύει. Ὁ δὲ κῦρις Ἰωάννης ὁ διάχονος ἐγίνωσχεν ἔνθεον εἶναι τὴν ἐργασίαν αὐτοῦ. Ὡς ἴδε δὲ αὐτὸν τῇ ἁγίᾳ πέμ- πτῇ καθεζόμενον εἰς τὸν ἱτρᾶν καὶ τρώγοντα πρωΐ, λέγει αὐτῷ" Πόσου τοῦτο, Σαλέ; Λέγει αὐτῷ χἀκεῖ- γος χρατήσας ἂν τῇ χειρὶ αὐτοῦ, τεσσαράκοντα ἔχων γουμέα, Ἰὸ φολερὸν, ἔξηχε, δηλῶν διὰ τοῦτο, διὰ τεσ- σαράκοντα ἡμερῶν ἐσθίειν αὑτόν. Ἐφιλοχώρει πάλιν ἐν ἑτέρῳ τινὶ τῆς πόλεως ἀμφόδῳ δαίμων. Ἔν μιᾷ οὖν εἶδεν αὐτὸν ὁ ὅσιος παριὼν, θέλοντα χροῦσαΐ τινα τῶν παρερχομένων, καὶ λαθὼν ἐν τῷ χόλπῳ αὐ- τοῦ λίθους, ἤρξατο λιθάζειν ἔνθεν καὶ ἔνθεν εἰ; τὴν ἀγορὰν, καὶ ἐκώλυε πάντας τοὺς θέλοντας περᾶσαι, . Ἔν τούτοις παρῆλθε κύων, χαὶ ἔκρουσεν αὐτὸν ὁ ᾿ δαίμων, καὶ ἤρξατο ἀφρίζειν. Τότε λέγει πᾶσιν ὁ ἅγιος" Άρτι παρέλθετε, ἔξηχοι. "Ἤδει γὰρ ὁ πάνσο- φος, ὅτι εἰ ἐπέρασεν ἄνθρωπος, αὑτὸν ἤμελλε χρυύειν ὁ δαίμων ἀντὶ τοῦ χυνὸς, διὰ τοῦτο ἐχώλυσεν αὑτοὺς παρελθεῖν πρὸς βραχύ. “Ὅλος μὲν οὖν ὁ σχοπὸς, ὡς ἤδη προείρηται, τοῦ πανσόφου τούτου Συμεὼν οὕτως ὑπῆρχε" πρῶτον μὲν εἰς τὸ σῶσαι ψυχὰς, εἴτε δι᾽ ἐπιφορῶν, ὧν αὐταῖς γελοιοδῶς, ἢ μεθοδευτιχῶς ἔπεμπεν, εἴτε πάλιν διὰ θαυμάτων, ὧν ἀνοήτως ἐπ- ἐστεῦις, εἴτε διὰ παραγγελιῶν, ὧν πρὸς αὐτοὺς μω- ροποιῶν ἔλεγεν " ἔπειτα δὲ ἵνα μὴ γνωσθῇ αὐτοῦ ἢ ἀρετὴ, καὶ λάθῃ ἔπαινον παρὰ ἀνθρώπων καὶ τι- μήν. ) μη, Χορευόντων γὰρ ἐν μιᾷ [ῥύμῃ] πχορασίων, καὶ καταλεγόντων αὑτῶν, ἔδοξεν αὐτῷ παρέρχεσϑαι δὲ’ ἐκείνης τῆς ῥύμης. Ὡς οὖν εἶδον αὐτὸν, ἤρξαντο χαταλέγειν εἰς ἀδθάδας. Εὐξάμενος οὖν ὁ δίχαιος, θέλων σωφρονίσαι αὐτὰς, εὐθέως ἐστραύωσεν ὅλας, χαὶ ὡς ἤρξαντο ἀλλήλαις λέγειν τὸ συμθὰν αὐταῖς (07) Per apocopen loniee pro ἕνεστε ponitur fu. (08) Vocem ἐτρᾶν nullibi reperio. Quid si pona- iur pro ἕτρίον, quod mss. Groeco-Latina vertunt trim traction. ἔχρίον emendat Salmasius ad liistov. August. pag. 1523 et pergam. interpretatur, Vide. Mesyehium in. «piv et Favorinum ii fzos/. (09) Genus esl monete, de quo consule Cangii Glossaria, ubi plurima enriose eongessit, Inepte dgiur Latine videtur verti cscufeitum. apad Surium. (10) Nummus pars. tertia est. quadraptis, talenti antem seu solidi 18,000, Nam in tot νου μία dividi, observat Hesychius. (13) Quid Sibi vult εἰς à664522 ? Interpres. apud Surium accepit pro (usu. calewformm, quo ex fonte, qno vade, quo Leste, nescio, Sie itaque reddit La fine bane sensum , £t ceperunt eam rejerze in cata- iogum eorinn, qui eram. [usur calculis.

χακὸν, ἔγνωσαν ὅτι αὐτὸς αὐτὰς ἐστρχύωσε, καὶ κατ ἔτρεχον αὑτῷ χλαίουσαι ὀπίσω αὐτοῦ καὶ κράξουσαι" ᾿Ανάλυσον, Σαλὲ, ἀνάλυτον. ᾿Ενόμιζον γὰρ αὐτὸν ἀπὸ ἐπιλαλιᾶ: στραυῶσαι αὐτάς. Ὡς οὖν ἔφθασαν αὖ- κὸν, ἐκράτησαν αὐτὸν βέᾳ. Καὶ ὥρκιξον ἵνα ἀναλύσει, φησὶν, τὸ ἔδησε. Λέγει οὖν αὐταῖς παίζων - Οἵα θέ- λει ἐξ ὑμῶν ὑγιᾶναι, φιλῆσον τὸν ὀφθαλμὸν αὐτῆς Ὁ τὸν στρανωθέντα, καὶ ὑγιαίνει, Ὅσας οὖν ἠθέλησεν ὀθεὺς, ἵνα ὑγιάνωσι, φησὶν ὁ ὅσιος, χατεδέξαντο, αἱ δὲ λοιπαὶ, αἱ μὴ γαταδεξάμεναι ἵνα φιλήσῃ αὐτὰς, ἔμειναν οὕτως κλαίουται. Μετὰ οὖν τὸ ἀναχωρῆσαι οὐτὸν ἀπ᾿ αὐτῶν ὀλίγον, ἤρξαντο καὶ αἱ λοιπαὶ χατα- τρέχειν αὐτοῦ, καὶ κράζειν" Μεῖνον, Σαλὲ. μεῖνον, τὸν Θεὸν, μεῖνον, φίλησον καὶ ἡμᾶς. Ἦν οὖν ἰδεῖν τὸν Γέροντα τρέχοντα, χαὶ τὰς νεάνιδας ὀπέσω αὐτοῦ. Καὶ οἱ μὲν ἔλεγον ὅτι παίζουσι μετ᾽ αὐτοῦ" οἱ δὲ ἢ ἐλογίζοντο, ὅτι ἐξηχώθησαν χαὶ τὰ χοράστα. "Ἔμειναν οὖν οὕτως ἀθεράπευτα διὰ παντός. Ἔλεγεν γὰρ ὁ ὅσιος, Εὲ μὴ ἐστράδωσεν αὐτὰς ὁ Θεὸς, ὑπερδᾶλαι εἶχον εἰς ἀσωτίαν πάσας τὰς γυναῖκας Συρίας. ᾿Αλλὰ διὰ τῆς νόσου τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν ἐνδίδουσιν ἐκ τῶν πολλῶν κακῶν, Ἑχάλεσεν αὐτὸν ἅπαξ εἰς ἄρι- στον ὁ χῦρις Ἰωάννης, ὁ φίλος αὐτοῦ, χαὶ ἐχρέμαντο ἐχεῖ λαρδία. Ἤρξατο οὖν χόπτειν χαὶ τρώγειν ὠμὸν πὸ λαρδίον ὁ ἀδδᾶς Συμεών. Ὃ δὲ πάνσοφος Ἰωάν- νης, μὴ θέλων μετὰ κραυγῆς τι εἰπεῖν αὐτῷ, ἐγγί- σας πρὸς τὸ οὖς αὐτοῦ, λέγει αὐτῷ " "Ὄντως οὐ σχαν- δαλίξεις με, ἐὰν φάγῃς ἀπὸ καρμηλίου ὠμὸν, λοιπὸν εἴ τὶ θέλῃς, ποίησον, Ἐγίνωσχεν γὰρ τὴν ἀρετὴν τοῦ Σαλοῦ, διότι πνευματικὸς ἄνθρωπος καὶ αὐτὸς ὑπῆρχεν. μθ΄. Ἦλθόν ποτὲ τινες Ἐμεσενοὶ ἐν τῇ ἁγίᾳ Πα- σχαλίᾳ εἰς τὴν ἁγίαν πόλιν ἑορτάσαι, ὧν ὁ εἴς κῷ:- ἦλθεν εἰς τὸν ἅγιον Ἰορδάνην εὔξασθαι. Καὶ περιερ- χόμενος τοὺς Πατέρας, ἡτεῖτο εὐλογίαν. Συνέθη οὖν χαὶ τὸν ἀθδᾶν Ἰωάννην τὸν ἀδελφὸν τοῦ ἀδθᾷ Συμεὼν ὁπαντῆσαι χατ' οἰχονομίαν τοῦ Θεοῦ, τῷ πραγμα- πευτῇ εἰς τὴν ἔρημον. Ὡς δὲ εἶδεν αὐτὸν ὁ πραγμα- τευτὴς, ἔῤῥιψεν ἑαυτὸν χαμαὶ, αἰτῶν εὐχὴν παρ᾽ αὐτοῦ. Λέγει αὐτῷ ὁ ἀδθᾶς Ἰωάννης" Πόθεν εἴ; Δὲ γε: αὐτῷ ἐκεῖνος" ᾿Απὸ Ἐμέσης, Πάτερ, Τότε ἀτι- εχρίθη αὑτῷ " Καὶ ἔχων ἐχεῖ τὸν ἀδδᾶν Συμεὼν τὸν λεγόμενον Σαλὸν, ἐξ ἐμοῦ τοῦ ταπεινοῦ τί ζητεῖς ; Ῥῶν γὰρ εὐχῶν ἐχείνου χρήζω κἀγὼ, καὶ ὅλος ὃ χό- 1 σμος. Ἔλαθεν οὖν τὸν πραγματευτὴν ὁ ἀδδᾷς Ἰωάν. γῆς εἰς τὸ σπήλαιον αὐτοῦ χαὶ παρέθηχεν αὐτῷ τρά- πεζαν πλουτίαν. Ἔχ Θεοῦ τὰρ εὑρίσκετο εἰς τὴν ἔρημον ἐκείνην τὴν ξηρὰν, σιλέγνια χαθαρὰ χαὶ ἐψάριν ζεστὸν τηγάνου, χαὶ οἶνος ἄριατος, χαὶ βισ- αἰα ὑάλινα. Ὡς οὖν ἔφαγον καὶ ἐχορτάσθησαν, δίδω- σιν αὐτῷ τρεῖς εὐλογίας ζεστὰς, καὶ αὐτὰς ὁμοίως ἐκ Θεοῦ οὔσας, καὶ λέγει" Δὸς τῷ Σαλῷ, καὶ εἰπὲ αὐτῷ ἐξ ἐμοῦ" Διὰ τὸν [κύριον εὔχου τῷ ἀδελφῷ σου Ἰωῤννῃ. Τῆς ἀληθείας οὖν τοῦ Κυρίου ἐπιμαρτυρού- της, ὡς ἦλθεν εἰς Ἔμεσαν ὁ πραγματευτὴς ἀπαντᾷ | ferre inciperent malum, quod sibi evenerat, cogno- verunt ab ipso distortos sibi fuisse oculos. Et accurrerunt flentes. post. ipsum et clamantes : Dis- solve, Sale, dissolve. Pulabant enim strabones ab ilo se esse (aetas per verborum incantaticnem. Igitur ad illum digresse, tenuerunt eum vi, et ad- jurarunt, ut dissolveret quod. ligaverat. Dicit itaque illis ladens : Quxcunque ex vobis vult sanari. os- culabor oculum ejus strabum, et sanabitur. Qunt- quot ergo voluit Deus ut sanarentur, inquiebat Sanelus, accipiebant conditionem, reliquae vero, quoe non permiserunt, ut se oseularetür, manehznt sie flentes, Dum pausillum itaque ab lis esset. di- gressus, cceperunt et reliqui ad illum currere, et clamare : Mane, Sale, mane, per Deum mane, oscu- ) lare eL nos. Videre igitur erat senem currentem, et puelle post ipsum. Et hi quidem dicebant, quod puella ipsum luderent, illi cogitabant, quod etiam ipse emota essent mente. Atque ita in perpetuum non sanat» permanserunt. Dicebat enim. Sanetus : Nisi strabones illas fecisset Deus, futurum fuisse, ut morum lieenia omnes Syrig mulieres supera- rent; sed per morbum oculorum multa eas mala declinasse. [nvitavit ipsum quadam vice ad prai- dium Joannes, amicus ejus, et suspensa ibi'em erant larida. Coepit igitur scindere et comedere crudum laridum abbas Symeon. Sapientissimus vero Joannes, nolens ipsi aliquid dicere clamose, accedens ad aurem ojus, dieit: Haud sane scandalo ; mihi es, tametsi erudum e camino comedas. De cxwtero fae quod lubet; norat. enim Sali virtutem ; propterea quod et ipse vir spiritualis esset. 49. Venerunt aliquando nonnulli Emeseni in so- lemmitate sancta paschali, ad sanctam civitatem celebraturi festum, quorum unus ivit ad sanctum Jordanem ut oraret. Et cireumiens patres, petebat ut sibi bene. precarentur. Contigit. ergo, ul abbas quoque Joannes, Symeonis abbatis fraler, gceurre- ret, Deo sic disponente, mercatori [huic] in solitu- dine. Ubi illum conspexit mercator, projecit se humi, rogans ab eo preces. Cui abbas Joaunes : Cujas es? Subjecit ille: Emesenus, Pater. Tum réspondiL ipsi : Qui habes ibi abbatem Symeonem, qui dicitur Salus, quid a me abjecto petis? Nam ) ego quoque precibus cjus indigeo, ct totus mundus. Jaque Joannes abbas mereatorem in speluncam suam admisit, et opiparam mensam illi apposuit. Nam Dei virtute in arida illa solitudine invenieban- tur mundi panes. siliginei, et obsoninm in olla co- eum, et vinum. optimum, et. vitrea vascula. Post- quam ergo comedissent et saturati essent, dat ipsi tres calidas eulogias (72), a Deo itidem submissas, et dicit : Da. Salo, et die ipsi meis verbis : Propter Dominum, ora pro fratre tuo Joanue. Domino ita- que veritalis testimonium perhibente, simul atque Emesam venit mercator, ocenrrit ipsi abbas Symeon NOTE. (12) Eulogice sunt panes aut. alia. edulia. sacerdotisbenedictione consecrata. Vide Glossarium Cangii.

Juva, serva, miserere ct eustodi nos, Deus. Diem omnem perfeetum, sanctum, pacilicum, €t peccatis carentém a Domino exposcamus. Angelum pacis, Hidclem, ducem, custodem ani- marum nostrarum alique eorporuni. Honesta et quie conducunt animabus nostris, ct (4) la liturgia S.. Basilii Alexandrina apud Re- BUTTER Uh IERI Msn mwR NOT (15) Capite primo. (14) Τὸ σκήνωμα ost tentorium, tabernaculum, habitatio : hic usuürpatar μεταφορικῶς pro corpore vel cadavere, quod habitatio uim fuit. (75) Lexicon Cyrilli rs. et Glossa Basilie. Ka£z3- λάριος, ἔφιτεπος, ὁ ὃν ἵππῳ καθήμενος. Κάθαλος vip ὁ ἵππος. Gavallarius, eques, quiequo insidet. Cava fas euim est equus,

CAP. VIIL Tüliqua. miracula expediuntur. τοῖς, ἀπέστρεψας αὐτούς" μὴ γὰρ σά εἰσιν ἃ δίδως, ἀδελφέ, Εὶ ἀπιστεῖς τῷ εἰπόντι, ὅτι ἕκαστος τὰ πλα- σίονα ὁ μεταδιδοὺς, λήψεται ἐν τῷ νῦν αἰῶνι, χαὶ ἐν τῷ μέλλοντι ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσει, ΕἸ μὲν οὐκ ἀπιστῇς, δός. ΕἸ δὲ οὐ δίδως, φανερὸς εἶ ὅτι ἀπιστεῖς τῷ Κυρίῳ. Ἰδοὺ λόγο: σαλοῦ, μᾶλλον δὲ σοφοῦ ἁγίου. Πρὸς τοῦτον μὲν γὰρ τὸν χῦριν Ἰωάννην, ὅτι εὑρί- αχουτο οἱ δγ κατὰ μόνος, οὐδὲν ἐποίει τοῦ σαλοῦ. "Δ οὕτως εὐρύθμως χαὶ χατανενυγμένως συνετύγ- χανεν αὐτῷ, ὡς πολλάκις εὐωδίαν ἐξέρχεσθαι ἐκ τοῦ στόματος αὑτοῦ, ὡς διεθεδαιοῦτο οὗτος ὁ χῦρις Ἰωάννης, ὥστε μικροῦ δεῖν, ἀπιστεῖν με, αὐτὸν εἶναι τὸν πρὸ ὥρας σαλόν. Πρὸς δὲ ἅπαντας ἑτέρως διέχειτο. νβ΄. "Ἔστι γὰρ ὅτε χαταλαμδανούσης τῆ: ἀτγίας Κυριακῇς, λαμθάνειν αὑτὸν σειρὰν σαλσιχίων,, καὶ φορεῖν αὑτὰ ὡς ὀράριον, καὶ κρατεῖν ἐν τῇ ἀριστερᾷ αὐτοῦ χειρὶ σίνηπι, χαὶ οὕτως βάπτειν χαὶ τρώγειν ἀπὸ πρωῖ. Τινὺς δὲ καὶ ἔχριεν εἰς τὸ στόμα αὐτῶν ἐμ τοῦ σινήπεως ἐκ τῶν ἐρχομένων παῖξαι μετ᾿ αὖ- τοῦ. Ὅθεν καί τις ἐλθὼν προσπαῖξαι αὐτῷ χωριγὸς, ἔσων ἕν τοῖς δυσὶν ὑφθαλιοῖς αὐτοῦ λευκώματα ἄσπρα, ξρίσθη ὑπ’ αὑτοῦ ἐχ τοῦ σινήπεως εἰς τοὺς ὀφθαλ- υὐὺς αὐτοῦ, Τοῦ δὲ στυφθέντος ἕως θανάτου, λέγει αὐτῷ Ὕπαγς, νίψαι, ἔξηχε, εἰ; ἧξος καὶ εἰς σχόρδα, χαὶ εὐθὺς ὑγιαίνεις. Ἐξχεῖνος ὃὲ ὡς δοκῶν τι ποιεῖν, εὐθέως εἰς ἰατροὺς ἔδραμεν, καὶ πλεῖον ἐτυφλώθη, Ὑέλος οὖν ὁπὸὴ μανίας ὀμνύει Συριστί" Μὰ τὸν θοὸν τοῦ οὐρανοῦ, ἐὰν ἔχωσι εὐθέως πηδῆσαι οἵ δύο μοῦ ὀφθαλμοὶ, εἴ τ! εἶπέν μοι ὁ Ξαλὺς, ποιῶ, Καὶ νιψα- { μένου αὐτοῦ, ὡς εἶπεν αὐτῷ, εὐθέως ἐγένοντο οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ ὑγιεῖς, ὡς ἔχ γευνητῆς καθαρτὶ, ὥστε δοξάξειν αὐτὸν τὸν Θεόν. Τότε ἀπαντήσας αὐτῷ ὁ Σαλὺς, λέγει αὐτῷ" Ἰδοὺ ὑγίανα:, ἔξηχε, μηκέτι κλέ- πτῃς τὰ αἰγίδια τοῦ γείτονος. Ἑκλάπη τις λογάριν ἐν Ἐμέσῃ νομίσματα πενταχόσια, χαὶ ὡς ἐζήτει αὑτὰ, ἀπαντᾷ αὐτῷ ὁ ἀξθᾶς Συμεὼν, χαὶ θέλων με- ταβάλαι ἑαυτὸν, λέγει πρὸς αὑτόν’ Δύνασαι ποιῆσαΐ πίπονε, ἔξηχε, ἵνα εὑρεθῶσι τὰ ὀλοχότινά μου; Δέ- γε: αὐτῷ ἐκεῖνος" 'Εὰν θέλῃς, ναί. Λέγει αὐτῷ ἐχεῖ- νο;" Ποίησον, καὶ ἐὰν εὑρεθῶσιν, δίδω σοι δέκα, Αέ- χει αὐτῷ ὁ Σαλός" Εἴ τι εἴπω σοι, ποίησον, καὶ εἰς τὸ σχευρίν σου εὑρίσκεις τῇ νυχτὶ ταύτῃ. Συνέθετο οὖν αὐτῷ μεῦ᾽ ὅρκων ὅτι εἴ τι εἴπῃ αὐτῷ, ἀκούει αὐτοῦ, μόνον μὴ ἄκχερόν τί ποτε εἴπῃ. Λέγει αὐτῷ ὦ πάλιν" Ὑ παάγε, τὰ ὀλοχκότενά σοὺ ὁ δοῦλός σον ὁ ἔπι- κέρνης ἐπῆρεν. ᾿Αλλ ἰδυὺ, δός μοι λόγον, ὕτι οὐ δὲ- τις αὐτῶν, οὔτε ἄλλον τοῦ οἴχου σου ἔϑαοεν τὰ i non sublevasti, sed. rejecisti. Non euim tua sunt frater, quae das, Annon. credis ei, qui dixit: Quod unusquisque, qui largitus luerit, accepturus cit plura in przesenti soeeulo, etin. futuro lizereditaten ielernam ? Si. eredis, da. Si vero non. des, manife- stum est te Domino non eredere. Ecce non Làm Sali, seu fatui hominis verba, quam sancti sapientis. Nam apud Dominum Joaunem, quando duo simil agebant seorsim, nihil faeichat stulti; veram adeo concinue et tanta compunctione agebat cum illo, nt siepius bonus odor ex ore ejus erumperel ; uli asse- veravit idem. Deminus Joannes, et parum. abesset, quin non erederet, eumdem ilium esse, qui paulo ante erat fatuus, Sed apud alios aliter. se gerebat. jJ 92. Dum advenisset sancta. dies Dominies, eon- ligit, uL acceperit seriem (76) larciminum (77), et ila ferret tanquam orarium, et temerel sinistta manu sinapi, et sic a. prima luce tingeret et comes deret. Aliquorum vero ex Dis, qui lusum eum ipso venerant, oblinebat cos sinapi. Hine eum venis:et aliquis rusticus eum eo lusurus, cujus ulerque ocu- lus laborabat eandida albugine, inungebat utrumque eus oculum sinapi. Cui, ad mortem usque allli- etato, dicit : Abi, stolide, alliis et aceto telava, ct sauabere jamjam. le vero, ut. qui exislimarct se quidquam effecturum, protinus ad medicos cucurrit, el magis cwceuliebat. Tandem ilaque furore per- citus, jurat Syriace : Per Deum cceli, tametsi sta- lim duo mei oculi deberent exsilire, quod mihi C cuaque Salus dixerit, faciam. Postquam lavisset ex peeseripio Sali, mox oculi ejus sanati fuerunt, ct lam defzecati, quam primo natali die, adeo ut lau- daret Deum, Salus ei obviam faetus, disit : Eece sanus factus es, stulte ; noli posthac furari capellas vicini. Aliewi qusrenti quingentorum nummorum summam (78) Emese subreptam, occurrit abbas Symeon. Et ille, invertere se volens, dieit Symeoni : Potin' es eilicere, stolide, ut nuinmi mei invenian- wur? Cui ille : Possum utique, si velis. Respondit alter : Effiee, et, si inveniantur, dabo übi decem. Tum Salus : Si quid dixero tibi, facito ; et inve- nies jn armario (79) hac eUam nocle. Dato jure- jurando ille ad se recepit, quod, si quid ipsi diceret, auditurus ipsum esset, modo ut nihil importuni D ipsi diceret. Dicit ei rursum : Abi, numos tuos abstulit servus tuus, qui à poculis (80) tibi est. Sed ecce, da iilii (ilem. fore ut ipsum non exdas, vel aliquem e tua domo (edebat autem. acerrimie?. (26) Vos σειρά, pro qua Latine posui, series, quae- sit, Sed nuspiam inventa, 71) legir σαλσιχοπιύλης, et exponitur apud s Ancterem Etymologici, fartor, sareminum veudi- ior; E quo vocis σαλοίχιον signiliealio haud ubseure erüitar. (18) Λογάριν non signifieare exactorem. prout legitur apmd Surium, sed summam pecunie, seu cotum quantitatem nummorum, exemplis beue mullis ostendit Cangius in. Glossario. (19) Vox. σχευρὶν abstrusa. Videtur derivari a σχεῦοτ, vas, quecunque ulensilia; et quid. ni τὸ σχευρὶν siguifücalione — coimcica cum vocabulis σχευάρτον, σχευοθήχη. (80) Ἐπιχέρνης idem significat quod. πινχέρνης, qui cultiore lingua dieitur οἰνοχόος piuceria, qui est a poculis. Lego apud Surium : « Servus (uus epis cemes. »

Vie igitur putabat dicium sibi esse uL neminem ceret propter nummos; sed abbas Symeon ipsi dicebat ut nullum unquam coderet, Dedit itaque ipsi fidem eum jurameulo gravissimo, qnod nemi- nei esset verberaturus, ÉL abiens, servum suum blande prelieudil, et recvcpit ab eo quantum perdi- derat. 53, Accidit, ut veniret ab illo tempore, aliquem c&surus, et non. potuit; sed maaus ejus emarcuit. Rei gnarus, dieat : Enimvero hoe Salo aceeptum. fero : et aiivit ipsum, et dixit : Solve, Sale, jnra- Taentum. Et mox ille stultum se ingebat, adeo ut non sciret quid sibi diceret. Quando itaque perge- bat molestus esse, apparuit ipsi in somnis, et dixit: Vere solvam juramentum; promissa verbis inita ^ solvo, et prorsus reddo irrita. Quid ineptis? Cur vis caedere servos. tuos, qui procedent te in. futuro sxcul;? Postquam hie vidit, in posterum quievit. Gompatiebatur Symeon demoniacis tenerrimo af- fecu, ita ut discedens, variis modis se illis similem redderet, et eum iis agens, multos ex illis sanaret precibus suis, et nonnulli, a. demone obsessi, ob- murmurarent, ac dicerent : O. violeute Sale! Totum mundum subsannas; eam venisti ad nos, ul nos vexares? Recede hine : non es ex nostro grege. Quid nos erucias per totam noctem et uris? (nando jgitur ibidem aderat Sanctus, multos etiam, ut qui loqueretur ex instinetu Spiritus. sancti, corripie- bat; hos quidem, quod fucati essent, illos, quod scortati; alios reprehendebat eum clamore, quod € mon assidue eommunicarent; alios inseetabalur, lanquam perjuros, eo successu, ut tolam pene ci- vitatem hac industria a peccato eoerceret. Erat per id tempus mulier divinatrix, quz amuletis et incan- Tationibus navabat operam. Hanc sibi demereri studebat Sanctus, dans ipsi ea, quo ex aliorum be- neficentía colligebat, sive obolos, sive panes, sive vestes, Quadam die dicit illi: Visne ut ego tibi amuletum conficiam, quo nunquam (81) capias Jmolestiam] ex oeulo? Respondet illa; Volo equi- dem, Sale: sic reputans : Tametsi sit. fatuus, for- Sian id efficie, Abiens igitur scripsit in tabella Syriace : Faciat te Deus desistere ac cessare, ne homines abipso avoces, et ad le convertas, Dedit itaque ilii, et ferebat tabellàm, et. non amplius po- P tuit alicui divinare, aut facere amuletum. 54. Alia quadam vice sedebat eum fratribus, et calefaciebat se prope caminum figuli. vitrorum (82). Erat autem figulus Hebraeus, Et dicit Symeon pau- peribus, ludens: Vultisne nt. risum vobis movcam? Ecce supra poculum, qnod figit artifex, faciam erucem, et frangetur. Postquam itaque ad usque septem ex ordine fregisset, coeperunt ridere pau- peres, et rem indicarunt artifici. Qui ferro candente eum perseculus est. Symeon ab eo digressus excla- Δ σφυδρῶς, 'Ἐχεῖνος οὖν ἐνόμισεν ὅτι χάριν τῶν ὅλος χοτίνων εἶπεν αὐτῷ, ἵνα μὴ δείρῃ τινά, Ὃ δὲ ἀδθᾶς Συμεὼν διὰ τὸ μηδέποτε δεῖραι αὐτὸν, εἶπεν αὐτῷ, "Ἔδωκεν οὖν αὐτῷ λόγον μεθ' ὄρχων φριχτῶν, ὅτε οὐ δερεῖ τινὰ, χαὶ ἀπελθὼν, ἐκράτησεν τὸν δοῦλον αὐτοῦ χαλοθελῶς, χαὶ ἔλαδεν παρ᾽ αὐτοῦ τὸ πόσον. νγ΄. Ἔστιν οὖν ὅτε ἤρχετο δεῖραί τινα ἀπὸ τότε, χαὶ οὐχ ἠδύνατο, ἀλλ᾽ εὐθέως ἐνάρχα ἢ χεὶρ αὐτοῦ, Καὶ ἐπιγινώσχων, ἔλεγεν " "Ὄντως τοῦτο ἐχ τοῦ Σα- λοῦ ἀπέχω, καὶ ἀπεῖς πρὸς αὐτὸν, χαὶ ἔλεγεν - Αῦ- σον, Σαλὲ, τὸν ὄρχον" καὶ εὐθέως ἐχεῖνος ἐμωρο- ποίει, ὡς ἵνα μὴ οἶδεν τί ἔλεγεν αὐτῷ, "Ὅτε οὖν ἐπ- ἔμενεν σιαίνων αὐτὸν, φαίνεται: αὐτῷ κατὰ τοὺς μ ὕπνους, χαὶ λέγει αὐτῷ" Ὄντως λύσω τὸν ὅρκον, καὶ λύω τὸ λογάριν σου, καὶ ὅλον σκορπίξω, τί ἀσχημο- νεῖς; τί θέλεις τὸ δέρειν τοὺς συνδούλους σου, τοὺς προάγοντάς σοὺ ἐν τῷ μέλλοντι αἰῶνι" Ὡς εὖν ταῦτα εἶδεν, ἡσύχασεν ἀπ' αὐτοῦ. Συνέπασχεν δὲ τοῖς ὅχι- μονῶσιν ὑπὲρ πᾶσαν φύσιν, ὥστε διαφόρως ἀπερχό- μένος, ἐποίει ἑαυτὴν ὡς ἕνα ἐξ αὐτῶν, χαὶ “σὺν αὖ- τοῖς διάγων, τοὺς πολλοὺς ἐξ αὐτῶν διὰ τῆς ἰδίας εὐχῆς ἰᾶτο, ὥστε τινὰς δαιμονῶντας διαλαλεῖν χαὶ λέγειν. Ὦ βία, Σαλὲ, ἥλον τὸν κόσμον χλευάζεις, καὶ ἦλθες καὶ ἐγγὺς ἡμῶν σιᾶναι ἡμᾶς ; ᾿Αναχώρη- σον ἔνθεν, οὐχ εἴ ἐξ ἡμῶν, Τί ἡμᾶς ϑασανίζεις ὅλην τὴν νύχτα καὶ χαίεις; Ὡς οὖν ἣν ἐχεῖ ὁ ὅσιο;, πολ- λοὺς χαὺ αὐτὰς, ὡς διαλαλῶν ἐχ Πνεύματος ἁγίου, ἤλεγχεν, τοὺς μὲν χλέψαντας, τοὺς δὲ πορνεύσαντας, ἃ ἄλλους δὲ ἐμέμφετο κράζων, ὡς μὴ χοινωνοῦντας συνεχῶς, καὶ ἄλλους ὡς ἐπιόρκους ἤλεγχεν, ὥστε χαὶ δι' αὐτῆς τῆς ἐπινοίας σχεδὸν ὅλην τὴν πόλιν ἀνέκοπτεν τοῦ ἁμαρτάνειν. Ἣν δὲ χατ᾽ ἐχεῖνον τὸν καιρὸν γυνὴ μάντις, καὶ φυλαχτάρεα καὶ ἐποοιδίας ποιοῦσα. Ταύτην ὁ δίχαιος ἐμηχανήσατο χτήσασθαι φίλην, διδοὺς αὐτῇ ἃ συνῆγεν ἐχ τῶν διδόντων αὐτῷ, εἴτε φολερὰ, εἴτε Ψωμία, εἴτε χαὶ ἱμάτια. Ἔν μιᾷ οὖν λέγει αὐτῇ " Θέλεις ποιήσω σοι ἐγὼ φυλαχτὸν, ἵνα μηδέποτε λάθῃς ἀπὸ ὀφθαλμοῦ; Λέγει αὐτῷ ἐχείνη - Ναὶ, Σαλέ - λογισαμένη ὅτι κἂν σαλός ἔστιν, ἴσως ἐπιτυγχάνει, ᾿Απελθὼν οὖν, ἔγραψεν εἰς πιττά- κίον Συριστί" Καταργήσε! σε ὁ Θεὸς καὶ παύσει σε ἀποστρέφουσαν ἀπ᾽ αὐτοῦ πρὸς σὲ τοὺς ἀνθρώπου. , Ἔδωχεν οὖν αὐτῇ, χαὶ ἐφόρεσεν αὐτὸ, καὶ οὐκέτι ἐδυνήθη ποιῆσαί τινι, οὐδὲ μαντείαν, οὐδὲ φυλαχτό". νδ', Ἣν δὲ πάλιν ἅπαξ καθήμενος μετὰ ἀδελφῶν, χαὶ θερμαινόμενος πλησίον τοῦ χαμινίου τοῦ ὑελε- ψοῦ, Ἧν δὲ ὁ ὑελεψὸς ᾿Εὐραῖος, χαὶ λέγει τοῖς πτω- χοῖς παίζων" Θέλετε, ποιῶ ὑμᾶς γελᾶσαι ; Ἰδοὺ κατὰ ποτήριν, ὃ ποιεῖ ὁ τεχνίτης, ποιῶ σταυρὸν, καὶ κλᾶται, Ὡς οὖν ἔκλασεν ἐνορδίνως χὰν ἑπτὰ, ἤρξαντο γελᾷν οἱ πτωχοὶ, χαὶ εἶπον αὐτῷ τι πρᾶγμα. χαὶ ἐδίωξεν καντηριάσος αὐτόν. Ὡς οὖν ἀπέρχετα, ἔκραξεν, αὐτῷ λέγων" "Ὄντως μάντξηρε, ἕως οὗ ποιῆ- σῃς εἰς τὸ μέτωπόν σου σταυρὸν, ἔλα συντρίθονται, NO (81) Legit interpres apud Surium : « Ut munquam. 511 tibi lera in oculo. ; (82) Pro Grzco ὑελεψός dicitur communiter $2- λουργός, fletur virorum.

καὶ χλάσας πάλιν ἄλλα δέκα τρία ἐνορδίνως, κατε, ενέγχη [κατενύχθη] καὶ ποιεῖ σταυρὸν εἰς τὸ μέτ- ωπον αὐτοῦ, χαὶ οὐχέτι ἔχλασέν τί ποτε. Ἐχ τούτου οὖν τοῦ τρόπου ἀπῆλθεν, καὶ ἐγένετο Χριστιανός. Δέκα δημοτῶν ποτε πλυνόντων τὰ ἑαυτῶν ἱμάτια ἔξωθεν τῆς πόλεως, προελθὼν ὁ μακαρίτης, λέγει αὐτοῖς - Δεῦτε, ἔξηχοι, καὶ ποιῶ ὑμῖν ἄριστον χομ- ψόν, ΟἹ οὖν πέντε ἐξ αὐτῶν εἶπον" Οἶδεν ὁ Θεὸς, ἄγωμεν, ΟἹ δὲ λοιποὶ ἐχώλνον αὐτοὺς, λέγοντες, Ναὶ, ἐκ τοῦ σκότους ἔχει ὑμῖν ποιῆσαι ἄριστον " αὐτὸς ἀπὸ θυρῶν εἰς θύραν ἐπέστη, καὶ πόθεν ἔχει ; ᾿Αλλὰ μόνον ἐξαργῆσαι ἡμᾶς βούλεται. νε΄’, Ἐπίστευσαν οὖν, καὶ ἀπῆλθον οἱ πέντε. Καὶ λέγει αὐτοῖς, Μείνατε ὧδε, Καὶ ἀφεὶς αὐτοὺς, ὡσεὶ ] πόξου βολὴν ἀπῆλθεν ἀπ᾽ αὐτῶν, καὶ χρυπτῶς ηὔξα- το. λέγουσιν ἐκεῖνοι πρὸς ἑαυτούς " Ὄντως ἐνεπαί- χϑημεν " νομίζω γὰρ χόρτον θέλει ἐνέγχαι ἡμῖν ὁ ἀδδᾶς Συμεὼν, ἵνα βοσχηθῶμεν. Καὶ ἰδοὺ ὡς ταῦτα ἔλεγον, θεωροῦσιν αὐτὸν νεύοντα αὐτοῖς ἀπελθεῖν πρὸς αὐτόν " ἦν γὰρ, ὡς προείρηται, εὐξάμενος, καὶ ἐκ Θεοῦ ἑτοιμάσας αὐτοῖς πάντα. Καταλαθδόντες οὖν αὐτὸν, εὗρον ὡς ἐπὶ Κυρίου κείμενα ἔμπροσθεν αὖ- ποῦ σιλίγνια, καὶ πλαχοῦντας, καὶ σφαίρ:α, καὶ ὀψά- ρια, καὶ οἰνάρια διάφορα, καὶ ψαθύρια, χαὶ γλυχὺ, καὶ ἁπλῶς ὅσα πάντα ἔχει ὁ βίος λιμθά, Καὶ φαγόν- τῶν αὐτῶν λέγει' Λαμθάνετε, ταπεινοὶ, καὶ λόγῳ τῶν γυναικῶν ὑμῶν. Καὶ ἐὰν μηχέτι γίνεσθε δημό- ται ἔξηχοι, ὄντως οὐ μὴ ὑστερήσουσιν τὰ σιλίγνια, ταῦτα ἐχ τῶν οἴκων ὑμῶν, ἕως οὗ ἀποθάνω. Λέγου- σιν ἐν ἑαυτοῖς ὅτε ἀπῆλθον' Δοκιμάσωμεν μίαν ἐδδυ- μάδα, καὶ ἐὰν μὴ ἐκλείψουσιν, μηχέτι κατέλθωμεν μετὰ τῶν ἑταίρων ἡμῶν εἰς τὸ δημοτικόν. Ὡς οὖν ἴδον ὅτι οὐχ ἐξέλειπον τὰ σιλίγνια, καίτοι καθ᾿ ἡμέ- ρὰν ἐξ αὐτῶν δαπανώντων αὐτῶν, οὐχέτι παρῆλθον διὰ χαχοῦ πράγματος. ᾿Αλλ᾽ οἱ τρεῖς ἐξ αὐτῶν καὶ ἐμόνασαν κατανυγέντες ἐπὶ τῇ πολιτείᾳ τοῦ Σαλοῦ, Πλὴν ὅτι τινὶ εἰπεῖν τί ποτε, ἄχρις οὗ ἔζη ἐν σαρκὶ ὁ Σαλὸς, οὐκ ἠδυνέθησαν. γς΄. Ποῖον δὲ πρᾶγμε καὶ τιν! ἀθλίῳ, μᾶλλον δὲ βουρδουναρίῳ ἐποίησεν, ἄξιον τῇ γραφῇ παραδοῦναι πῇ χατ' αὐτόν, Ἣν γὰρ ἐλεήμων ὁ βουρδουνάριος, | mavit: Vere mantzere (82), donec crucem formes in fronte, omnia conterentur, Et postquam iterum alia tredecim ex ordine fregisset, compunctus est (84), et formavit crucem in fronte, nec quid- quam amplius fregit. Itaque ab hoc tempore mores mulavit, et Christianam fidem amplexus est, Viris decem plebeis extra civitatem. vestimenla lavanti- bus, interveniens sanctus, dixit : Adeste, stulti, et. apparabo vobis splendidum prandium. Quiuque igitur ex illis dixerunt : Novit Deus, camus. Cieteri prohibuerunt ipsis, dicentes : Scilicet apparabit nobis prandium e Lenebris. Ipse mendicat ostiatim, et unde habebit? Verum duntaxat vult ut ces- semus. $3. Creldiderunt itaque quinque, et abierunt : ? quibus dicit : Manete hic. Et relictis illis, quasi ad. teli jactum recessit, ut clam oraret. Dicunt illi inter se : Enimvero delusi sumus. Fenum, opinor, nobis afferre vult abbas Symeon, quo pascainur. Et ecce, ubi hac dixerant, conspiciunt, eum signum dare, ul accederent ad se. Etenim, uti supra est dietum, oraverat, et virtute Dei omnia. ipsis preeparaverat. Postquam ad illum pervenerant, invenerunt anta enm, vlique a Domino positos, siligineas panes, placentas, tragemala, pisces, diversi generis vina, psatyria (83) et dulce. (86), et, ut paucis. absolvani, quidquid vita habet lauti, Dum eomedissent, dicit : Accipite, o miseri, pro vestris etiam uxoribus, Et siquidem non amplius fiatis populus stultus, revera ; non deficient hi panes siliginei in. domibus vestris, donee moriar. Dieunt secum, quando abierant, Periculum faciamus vel una hebdomade, et siqui- dem non defecerint, non prodeamus amplius in pu- blicum eum sociis. Itaque ubi viderunt panes non deficere, tametsi quotidie ex iis consumerent, non amplius egressi sunt, ut rei quidquam male comit- lerent, sed tres ex dis vitam vixerunt solitariam, Sali conversatione compuncli. At nihil cuiquam di- cere potuerunt, quoad vixit Salus. 56. Cujusmodi autem rem misello cuidam, seu potius burdonario (87) prestiterit, dignum est man - dare iis, quae de illo traetant, litteris. Erat vero (85) Seribit Hamartolus in Copronymo : Μανσοὺρ ἐπωνόμασεν, ὅ ἐστι βλάσφημον. Mansur cognomina- vit, quod est blasphewum. Porro Μανσοὺρ apud Sa- racenos indigitare redeniptum, auclor est Cangius; μανσὺρ vcro Arabibus esse victoriosissiqtum , testa- tur Sealiger. Sin legendum manzer, uli exstat apud Surium, significare dicitnr. Hebradis, notum, spu- rium, e scorto natum. À quo indubie Graecum λέαν- the apud Gregentium, Theophanem, Cedrenum. Deuteronomii 25 legitur: « Non ingredietur Mam- zer, hoc est, de scorto natus, in Ecclesiam Domini usque ad decimam generationem, » Quomodocun- que vox istbze scribenda sit (nam μάντζερε, quod jn apographo nostro legitur, necdum inveni) videtur a Symeone adhiberi, ut hominis irati impetum re- vimeret, nuneupando illum blasphenum, cum He- Treue ac Jud:üs esset; velspurium, quem fortasse ivino instinetu talem esse cognoscebat. Adi Glos- sarium Canegii.

Tw Hj o eMe a ER ee YERT L EPOT. ZIl'. "Azdup. Yaüskoeud rasta Auhduen Eüade zZe nada καὶ ἀπὸ συμβαινόντων ἐφύρασεν, Ἔν μιᾷ οὖν ἔξερ- χομένου αὐτοῦ ἐνέγκαι λόγῳ τοῦ οἴκου αὐτοῦ, καὶ εἰς πρᾶτιν οἰνάριον, ἀπαντᾷ αὐτῷ ὁ μακάριος, καὶ λέγει αὐτῷ- Ποῦ ὑπάγεις, ἔξηχε; Εἶχεν γὰρ ἀεὶ τοῦτον τὸν λόγον ἐπὶ τὸ αὐτὸ ἐπὶ στόματος. Λέγει οὖν αὑτῷ ἐχεῖνος, Διὰ οἰνάριον, Σαλέ. 'Απεχρίθη σὐτῷ ὁ ἀδδᾶς Συμεών" Φέρε καὶ γλιχόνην ὡς ἔρχῃ. Οἰωνισθεὶς οὖν ὁ βουρδουνάριος, ἔλεγεν χαθ᾽ ἑαυτὸν, ὡς ἀπήει" Αρα ποῖος Σατανᾶς ἀπὸ πρωὶ ἔπεμψέν μοι τὸν ἀδ- δᾶν τοῦτον, λέγοντά μο:" Φέρε μοι γλιχένην; "Ὄντως χαχοπόδινον γίνεται τὸ οἰνάριον τοῦτο, καὶ ἢ ὀξίξει, ἢ οὐχ οἶδα τί, Ὡς οὖν ὑπέστρεψεν ἐνέγχας οἶνον καλὸν πάνυ, ἀπὸ χαρᾶς ἔλαθεν ἐνέγκαι τὴν γλιχόνην. Λέγει αὐτῷ πάλιν ἐκεῖνος, “Ὄντως, ταπεινὲ, ἔλαθον. Μειδιάσας οὖν ὁ ἀδθᾶς, λέγε: αὐτῷ" Ὕπαγε μόνον" Ἰ τὸ γὰρ πρᾶγμά σου ἐδιοιχήθη. Ὡς οὖν ἦλῃ: μετα- θάλα: τὰ ἀσχήδια, εὗρεν αὐτὰ ὕὅξος, ὅτι ἐψόφει ἄν- θρωπος καὶ ὀσφρανθῆναι αὐτοῦ. Τότε οὖν ἐνόησεν τὸ πρᾶγμα, καὶ ἤρξατο λέγειν Ὄντως ἄρτι καὶ ἄγομεν διὰ γλιχόνην. “Ἕδραμεν οὖν καὶ ἦλθεν πρὸς τὸν Σαλὸν, καὶ παρεχάλει αὐτὸν (ἔλεγεν γὰρ ὅτι ὥσπερ ὁ Ψψηφᾶς ποιεῖ ὀφθαλμοπλανίαν, οὕτως χαὶ αὐ- τὸς ἐποίησεν)" ᾿Ανάλυσον δἐποίησας, Σαλέ. Λέγει αὐτῷ ἐχεῖνο;" Τὶ ἐποίησα ; Ὃ δέ φησι" Καλὸν οἶνον ἠγό- ράσα, καὶ εὑρέθη ὀξίδιν εἰς δύο ὥρας" Λέγει αὐτῷ πάλιν" Ὕπαγε, ὕπαγε, οὐ μέλλῃ σοι, ἄνοιξον ἐφετῶς φουσχάριον, καὶ συμφέρει σοι. νζ΄. Ἦν γὰρ ὁ σκοπὸς καὶ ἡ εὐχὴ τοῦ γέροντος, ἵνα εὐλογηθῇ ὁ κάματος αὐτοῦ, ὅτι ἦν ἐλεήμων, ἀλλ᾽ . οὐκ ἤθελεν προφανῶς ποιῆσαί τί ποτε, ἀλλ᾽ ὅλα διὰ ᾿ παιγνιδίων. Κατενύγη οὖν ὁ βουρδουνάριος, καὶ λέ- γει" Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς, φουσκάριον ἀνοίγω " καὶ ἀνοί- ἔαντος αὐτοῦ, ηὐλόγησεν αὐτὸν ὁ Θεὶς καὶ ὑπὲρ ὧν ἔδει εὐχαριστεῖν τῷ Σαλῷ, μᾶλλον καὶ ἐχόλα αὐτῷ, μὴ νοῶν τὸ τί αὐτῷ προεξένησεν. Τὸ ὃ πᾶν τοῦ πράγματος ἣν ὁ Θεοὺς, σχέπων τὸν σχοπὸν τοῦ ἀδθᾶ Συμεών. Ἠῤῥώστησέν ποτέ τις τῶν μεγιστάνων τῆς πόλεως. Εἶχεν ὃὲ ἔθος ὁ ὅσιος ἀνέρχεαθαι χαὶ παί- ζεῖν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ, καὶ ὡς ἐδαρήθη, ἐθεώρει ἑαυτὸν κατὰ τοὺς ὕπνους ταυλίζοντα μετά τινος Αἷ- θίοπος. ἯΙν δὲ οὗτος, ὁ θάνατος. "Εφθασεν οὖν καὶ ἦλθεν, φησὶ, κατα ῥίψαι ὁ ἀσθενῶν, καὶ εἰ μὴ ἔδα- λὲν τρίεκτα, ἡττᾶτο. Φθάνει οὖν αὐτῷ χατὰ τοὺς ὕπνους ὁ ἀδθᾶς Συμεὼν, χαὶ λέγει " Τί ἔστιν, ἔξηχε ; Ὁ “Ὄντως ἄρτι νικᾷ σε ὁ Μαῦρος οὗτος, ᾿Αλλὰ δός μοι λόγον, ὅτι οὐχέτι μιαίνεις τὴν χοίτην τῆς γυναιχός σου, καὶ ἐγὼ καταῤῥίπτω ἀντὶ σοῦ, καὶ οὐχ ἡττᾷ σε. Ὁμόσας οὖν, φησὶν ὁ ταῦτα ἰδὼν, καὶ λαδὼν ἐξ ἐμοῦ τὰ βόλια ἔῤῥιψεν, καὶ ἔπεσαν τρίεκτα. Ἐξυπνισθέν- τος οὖν τοῦ ἀῤῥώστου, ἀνῆλθεν εὐθὺς ὁ Σαλὺς, καὶ λέγει αὑτῷ " Καλὰ τρίεχτα ἔδαλες, μάταιε. Πίστεν- (88) « Herba est fruticosa, semipedali altitudine, folis sampsuchi, surculis per iniervalla purpureo ilore coronalis; unde multis pulegium regale nomi- natur. Alterum genus est flore candido, cui magna eum nepeta, et. mentha societas, multum excale- jacit, eL exlenuat. Si à pecore gusletur, balatum ilico dicitur concitare. Ideireo quasi 2X3jyev voca- tur. Pulegium autem Latini appellant, quod recens incensum puliees enecet. » la Gorneus. Forsan lie pulegium ponitur pro qualibet alia herba, aut olere, xxv συνεχδοχήν, (89) Insulse legitur apad Surium : « Pulchra tra- jecta trajecisti, stolide. »

σον, ἐὰν παραθῇς τὸν ὄρχον του, ὁ Μαῦρος ἐκεῖνος πνίγει σε, καὶ ὑθρίσας αὐτὸν, καὶ πάντας τοὺς τοῦ οἴκου αὐτοῦ, κατῆλθεν τρέχων. ΤΆΡΤῚ ϑυηιθοηῖς οἰτιι68, ργιεαϊειῖο οὐἶϊιι5, βαρεῖα ἢ αἰυϊηΐει γη,. Οὐχ ἐκέκτητο δὲ οὗτος ὁ σοφὸς ἀληθῶς ἐν τῷ χαλυδίῳ αὐτοῦ τι. Εἶχεν γὰρ καλύδην διὰ τὸ χοιμᾶ- σθα! αὐτὸν, μᾶλλον ὃὲ διὸ τὸ ἀγρυπνεῖν αὐτὸν τὰς νύχτας, εἰ μὴ ἕν φορτίον χχληματιδίων. Πολλάκις οὖν τὴν νύκτα διατελῶν ἕως πρωΐ ἐν προσευχῇ, καὶ τὸ ἔδαφος βρέχων τοῖς δάκρυσιν, ἐξήρχετο ἀπὸ πρωΐ, καὶ ἔχοπτεν ἢ ἀπὸ ἐλαίας, ἢ ἀπὸ βοτανῶν, καὶ ἐποίει ἑαυτῷ στέφανον, χαὶ ἐφόρει, χαὶ ἐκράτει ἐπὶ τῆς χειρὸς αὐτοῦ ἕνα κλάδον, χαὶ ἔστησεν κράζων, Νίχην βασιλεῖ χαὶ τῇ πόλει, Ἔλεγεν δὲ, πόλιν μὲν τὴν ψυ- 1 χὴν, βασιλέα δὲ τὸν αὐτοκράτορα τῶν παθῶν λογι- σμόν. Καὶ τοῦτο δὲ ἡτήσατο τὸν Θεὸν ὁ ἅγιος, ἵνα μὴ αὐξήσῃ ἡ κόμη τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ, ἡ τοῦ πώγω- νος, μὴ πως διὰ τοῦ χαρῆναι, φανερὸς γένηται ὅτι ἑαυτὸν ποιεῖ σαλόν. Διὸ καὶ πάντα τὸν χρόνον, ὃν διετέλεσεν ἐν τῇ τοιαύτῃ πολιτείᾳ, οὐδεὶς αὐτὸν ἐθεά- σατο, ὅτι ηὐξήθη ἡ κόμη τῆς χεφαλῆς αὐτοῦ, οὔτε ὅτε ἐκείρατο αὐτήν. Πολλὴν οὖν καὶ ἐπωφελῇ συντυ- χίαν πολλάκις συνέτυχεν τῷ κυρῷ Ἰωάννῃ τῷ δια- χόνῳ μόνῳ, χαὶ ἐπείλει, ὅτι εἰ φανερώσει τισὶ τὸν ἐνάρετον σχοπὸν αὐτοῦ, βασάνῳ μεγάλῃ κατὰ τὸν μέλλοντα αἰῶνα περιπέσει. νθ΄, "Ἔλεγεν δὲ αὐτῷ ὅτε ἅπαντα τὸν ἑαυτοῦ βίον ἐξεῖπεν αὐτῷ, τοῦτ' ἔστιν πρὸ δύο ἡμερῶν τοῦ μετα- στῆναι αὐτὸν ἐκ τοῦ βίου, ὅτ: Σήμερον ἀπῆλθον πρὸς ' τὸν ἀδελφὸν Ἰωάννην, καὶ εὗρον αὑτὸν διὰ τοῦ Θεοῦ προχόψαντα μεγάλως, χαὶ ἐχάρην. Εἶδον γὰρ αὐτὸν φοροῦντα τὸν στέφανον αὐτοῦ, χαὶ ἐπιγεγραμμένον" Στέφανος ὑπομονῆς τῆς ἐρήμου, Καὶ πάλιν φησὶν ἐχεῖνος ὁ εὐλογημένος" Εἴδον, φησὶν, ὡς ἦλθες, τινὰ λέγοντά μοι" Ἐλ0Σ, ἐλθὲ, Σαλὲ, ἕνα κομίσῃ οὖχ ἕνα στέφανον, ἀλλὰ τοὺς στεφάνους, ὧν προσήνεγχάς μοι ψυχῶν. Ἔχω δὲ, χῦρι ἀρχιδιάκονε, ὅτι οὐδὲν εἶδεν εἰς ἐμέ τι τοιοῦτον, ἀλλὰ προσεχαρίσατό μοι. Σαλὸς γὰρ καὶ ἔξηχος ἄνθρωπος ποῖον μεσθὰν ἔχω κομίτα- σθαι ; Πάλιν ἐχεῖνος " Δυσωπῶ σε, ἵνα πᾶσαν Ψυχὴν, μάλιστα δὲ μοναχὸν ἢ πτωχὺν, μηδέποτε ἐξουδενώ- σῃς, ὡς ἔτυχεν. Οἴδεν γὰρ ἢ ἀγάπη, ὅτι εἰσὶν εἰς ποὺς πτωχοὺς, μόλιστα δὲ εἰς τοὺς τυφλοὺς, ἄνθρω- ποῖ, ὡς ὁ ἥλιος καθάρσει καθαρθέντες διὰ τὴς ὑπο- μονῆς, καὶ τῆς κακοπαθείας αὐτῶν, Πόσους ἐπιχω- ρίους γεωργοὺς ἴδον ἐν τῇ πόλει πολλάκις εἰσερχομέ- νοὺς χοινωνῇσαι, καὶ ὄντας καθαρωτέρους τοῦ χρυ- σου, διὰ τὸ ἄχαχον αὐτῶν χαὶ ἀπερίεργον, καὶ διὰ τὸ ἐν ἱδρῶτι τοῦ προσώπου αὐτῶν ἐσθίειν τὸν οἰκεῖον ἄρτον! ζ΄. ᾿Αλλὰ μηδὲν με ἐπὶ τοῖς λεγομένοις πρὸς σὲ, δέσποτα, ἐπιμέμψῃ, διὰ τὸ ὕλην ἀμέλειαν τοῦ οἰκτροῦ μοῦ βίου ἐξειπεῖν σοι. Γίνωσχε δὲ ὅτι καὶ σὲ ὁ Κύ- ρος διὰ τάχους τροσλαμθάνετα!. ᾽Α}λ' ὅση σοι ἰσχὺς οἴχου αὐτοῦ, χατῆλθεν τρέχων. ΟλΡὺ ϑυπισοπὶς οἰγίμίο8, ργιεάϊειῖο οὐἶίις, δαπεία 1 ΓΙ νη΄. Οὐχ ἐκέχτητο δὲ οὗτος ὁ σοφὸς ἀληθῶς ἐν τῷ χαλυδίῳ αὑτοῦ τι. Εἶχεν γὰρ καλύδην διὰ τὸ χοιμᾶ- σθαι αὐτὸν, μᾶλλον δὲ διὸ τὸ ἀγρυπνεῖν αὐτὸν τὰς νὐχτας, εἰ μὴ ἔν φορτίον κληματιδίων. Πολλάκις οὖν τὴν νύκτα διατελῶν ἕως πρωΐ ἐν προσευχῇ, καὶ τὸ ἔδαφος βρέχων τοῖς δάκρυσιν, ἐξήρχετο ἀπὸ πρωῖ, χαὶ ἔχοπτεν ἢ ἀπὸ ἐλαίας, ἢ ἀπὸ βοτανῶν, καὶ ἐποίει ἑαυτῷ στέφανον, χαὶ ἐφόρει, καὶ ἐχράτει ἐπὶ τῆς χειρὸς αὐτοῦ ἕνα κλάδον, χαὶ ἔστησεν χράζων, Νίχην βασιλεῖ καὶ τῇ πόλει, Ἔλεγεν δὲ, πόλιν μὲν τὴν ψυ- χὴν, βασιλέα δὲ τὸν αὐτοκράτορα τῶν παθῶν }ογι- σρμόν. Καὶ τοῦτο δὲ ἡτήσατο τὸν Θεὸν ὁ ἅγιος, ἵνα μὴ αὐξήσῃ ἡ χόμη τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ, ἢ τοῦ πώγω- νος, μὴ πῶς διὰ τοῦ χαρῆναι, φανερὸς γένηται ὅτι ἑαυτὸν ποιεῖ σαλόν. Διὸ καὶ πάντα τὸν χρόνον, ὃν διετέλεσεν ἐν τῇ τοιαὐτῃ πολιτείᾳ, οὐδεὶς αὐτὸν ἐθεὰ- σατη, ὅτι ηὐξήθη ἡ κόμη τῆς χεφαλῆς αὐτοῦ, οὔτε ὅτε ἐκείρατο αὐτήν. Πολλὴν οὖν καὶ ἐπωφελῇ, συντυ- χίαν πολλάκις συνέτυχεν τῷ κυρῷ Ἰωάννῃ τῷ δια- χόνῳ μόνῳ, χαὶ ἡπείλει, ὅτι εἰ φανερώσει τισὶ τὸν ἐνάρετον σχοπὸν αὐτοῦ, βασάνῳ μεγάλῃ κατὰ τὸν μέλλοντα αἰῶνα περιπέσει. νθ΄. Ἔλεγεν δὲ αὐτῷ ὅτε ἅπαντα τὸν ἑαυτοῦ βίον ἐξεῖπεν αὐτῷ, τοῦτ' ἔστιν πρὸ δύο ἡμερῶν τοῦ μετα- στῆναι αὐτὸν ἐκ τοῦ βίου, ὅτ: Σήμερον ἀπῆλθον πρὸς τὸν ἀδελφὸν Ἰωάννην, καὶ εἶρον αὑτὸν διὰ τοῦ Θεοῦ προχόψαντα μεγάλως, καὶ ἐχάρην. Εἶδον γὰρ αὐτὸν φοροῦντα τὸν στέφανον αὐτοῦ, χαὶ ἐπιγεγραμμένον" Στέφανος ὑπομονῆς τῆς ἐρήμου, Καὶ πάλιν φησὶν ἐχεῖνος ὁ εὐλογημένος" Εἶδον, φησὶν, ὡς ἦλθες, τινὰ λέγοντά μοι" Ἐλ0ὲ, ἐλθὲ, Σαλὲ, ἵνα κομίσῃ οὐχ ἕνα στέφανον, ἀλλὰ τοὺς στεφάνους, ὧν προσήνεγκάς μοι ψυχῶν. Ἔχω δὲ, χῦρι ἀρχιδιάχονε, ὅτι οὐδὲν εἶδεν εἰς ἐμέ τι τοιοῦτον, ἀλλὰ προσεχαρίσατό μοι. Σαλὸς γὰρ καὶ ἔξηχος ἄνθρωπος ποῖον μισθὸν ἔχω χομίσα- σθα: : Πάλιν ἐχεῖνος " Δυσωπῶ σε, ἵνα πᾶσαν ψυχὴν, μάλιστα δὲ μοναχὸν ἢ πτωχὺν, μηδέποτε ἐξουδενώ- σῃς, ὡς ἔτυχεν. Οἷδεν γὰρ ἡ ἀγάπη, ὅτι εἰσὶν εἰς ποὺς πτωχοὺς, μάλιστα δὲ εἰς τοὺς τυφλοὺς, ἄνθρω- ποι, ὡς ὁ ἥλιος καθάρσει καθαρθέντες διὰ τὴς ὑπο- μονῆς, καὶ τῆς καχοπαθείας αὐτῶν, Πόσους ἐπιχω- ρίους γεωργοὺς ἴδον ἐν τῇ πόλει πολλάκις εἰσερχομέ- νοὺς χοινωνῆσαι, καὶ ὄντας καθαρωτέρους τοῦ χρυ- αἵου, διὰ τὸ ἄχαχον αὐτῶν καὶ ἀπερίεργον, καὶ διὰ τὸ ἐν ἱδρῶτι τοῦ προσώπου αὐτῶν ἐσθίειν τὸν οἰκεῖον ἄρτον! ζ΄ ᾿Αλλὰ μηδὲν με ἐπὶ τοῖς λεγομένοις πρὸς σὲ, δέσποτα, ἐπιμέμψῃ, διὰ τὸ ὅχην ἀμέλειαν τοῦ οἰχτροῦ μοῦ βίου ἐξειπεῖν σοι. Γίνωσχε δὲ ὅτι χαὶ σὲ ὁ Κύ- ριος διὰ τάχους προσλαμθάνετα!. ᾿Αλλ' ὅση σοι ἰσχὺς | ipsis el omnibus ejus domesticis insulfasset, curu- se inde proripuit, ablatum, 0000 - 58. Vir ille vere sapiens nihil quidquam possi- debat in suo tugurio (nam habebat tugurium, ubi dormiret, seu potius ubi vigilaret noci) preter unum fascem sarmentorum. Sepius itaque noetem producens in oratione usque ad lucem, et Lerram laeremis rigans, egrediebatur mane, et scindebat vel ex olea vel ex herbis, faciebat sibi coronam, quam gestabat, tenebatque manu sua ramum, et stabat clamans : Regi ae civitati vieloria! Civita- | tem quidem esse animam, regem vero rationem di- etitans, qus pravis animi affectionibus dominantur. Petierat autem sanclus a Deo, ut non crescerent crines capitis sui, aut barba; ne dumi tonderetur, innolesceret eum se stultum simnlare. ldcireo per totum tempus, qnod exegit in liujusmodi viue in- slitulo, nemo vidit erescere comas capitis ejus, uec ab eo tonderi. Frequenti pariter atque utili solius domini Joannis dizeoni consuetudine utebalur, et minabatur, quod, si alicui manifestaret suum. vir- tute praestantem scopum, in magnum cruciatum incideret in futuro s:eculo. 59. Dixit autem illi, dum viam ei omnem expo- , Suit, id est biduo antequam e vita excederet : Ho- ^ die adivi [rairem Joannem, et inveni ipsum valde per Deum profecisse, et gavisus sum. Vidi enim Tum gestare coronam suam, cui erat inseriplum : Corona tolerantiz in solitndine. Ac rursum. bene- dictus ille vir ; Vidi, inquit, aliquem, qui, dum ad- venisti, mihi diceret : Veni, veni Sale, uL accipias. non coronam unam, sed coronas animarum, «quas mibi obiulisti, Persuasum vero habeo, domine ar- chidiacoue, eum nihil tale in me vidisse, sed grati ficari mihi voluisse. Quaenam enim merces manet. homineni fatuum et emot mentis? Pergebat.. ille: Obsecro te, ne ulla anima, maxime autem mona- chus vel pauper, unquam tihi vilescat, prout (90) contigit, Novit enim charitas quod inter pauperes, p* proesertim inter ezecos, inveniantur homines, qui instar solís, purgatione purgati sunt per patientiam el srumunas suas. Quot rusticos agrieo!as siepe vidi ingredientes civilatem, ut [ibidem] communi- carent, qui puriores erant auro, quia innocue vi- vebant, et quia panem suum in sudore vultus sui comedebant. 60. Sed ne propter ea, quie apud te dicta sunt, Domine, me reprehendas; eienim. exposui omnem miserabilis vit:e meze negligentiam. Cognosce au- tem, quod. Dominus te quoque brevi. assugpturus. (90) Uti narratum invenies eapite 7. A ipsis el omnibus ejus domesticis insulfassct, cursu. se inde proripuit,

καὶ δύναμις, φρόντισον τῆς οἰκείας σου ψυχῆς, ἵνα ἀχειμάστως τους κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ ἀέρος τούτου διαπεράσαι δυνηθῇς. Οἶδεν γὰρ ὁ Κύριος ὅτι πολλὴν μέριμναν καὶ φόβον ἔχω, ἕως οὗ ἀμερι μνήσω ἐξ αὐτῶν. Αὕτη γάρ ἐστι ἡμέρα ἡ πονηρά, περὶ ἧς ὁ ᾿Απόστολος, καὶ ὁ Δαυΐδ εἶπεν. Διὸ παρα καλῶ σε, τέκνον καὶ ἀδελφὲ Ιωάννη, πάσῃ σου δυ νάμει, εἰ ἔστιν δεκτόν, ἐλέει, καὶ τὰς ὑπὲρ πάσας ἀρετὰς βοηθῇ ἡμῖν τότε. Φησὶν γὰρ, ο Μακάριος ὁ συνιὼν ἐπὶ πτωχὸν καὶ πένητα, ἐν ἡμέρᾳ πονηρά ῥύσεται αὐτὸν ὁ Κύριος·» καὶ μηδέποτε τῷ ἁγίῳ θυ σιαστηρίῳ παραστῇ, ἔχων κατά τινος, μή πως ἡ σὴ ἀνομία ἀναξίους ποιήσῃ καὶ ἄλλους τῆς ἐπιφοιτή σεως τοῦ ἁγίου Πνεύματος 61. ξα'. Ταῦτα καὶ ἄλλα δὲ πλεῖστα παρήγγειλεν απ τῷ, ἐξ ὧν τινα μήτε εἰπεῖν αὐτά ποτέ τινι παρεκέ λευσεν διὰ τὸ μὴ πάντας μετὰ πίστεως δέχεσθαι τὰ λεγόμενα. Παρακλήθητι δὲ, ἐπειδὴ διὰ τῶν τριῶν τούτων ἡμερῶν προσλαμβάνεται ὁ Κύριος τὸν Σαλόν τὸν ἐλάχιστον, καὶ τὸν κῦριν Ἰωάννην τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ. Καὶ γὰρ ἐγὼ αὐτὸς ἀπελθὼν εἶπον αὐτῷ, ὅτι Αδελφέ, δεῦρο, ἄγωμεν. Καιρός ἐστι λοιπόν, ἀλλὰ μετὰ δύο ἡμέρας ἐλθὲ εἰς τὸ καλύβιόν μου, καὶ βλέπε εἴ τι εὑρίσκεις. Θέλω ἵνα ἔχῃς μνημόσυνου τοῦ τε πεινοῦ καὶ ἁμαρτωλοῦ Σαλοῦ. Καὶ ταῦτα καὶ πλείονα τούτων εἰπὼν αὐτῷ, ἀπελθών, συνέστειλεν ἑαυτὸν ἐν τῷ καλυβίῳ αὐτοῦ. Νυνὶ δὲ καιρὸς καλεῖ, ὦ φίλοι, καὶ τὸν ἀξιοθαύμαστον αὐτοῦ θάνατον, μᾶλλον δ ὕπνον, ὑμῖν διηγήσασθαι. Καὶ γάρ ἐστιν καὶ αὐτὸς οὐ τὴν τυχοῦσαν παρέχων ὠφέλειαν, ἀλλά τε κα πάντων τῶν προειρημένων εξαιρετώτερον, όστις και σφραγὶς καὶ βεβαίωσις· τῆς ἀμολύντου αὐτοῦ πολύ τείας καθέστηκεν. Αἰσθόμενος γὰρ ὁ μέγας τὴν κοι νὴν ὥραν, βουλόμενος μηδὲ κατὰ θάνατον τιμὴν ἀν θρωπείαν ἀπενέγκασθαι, τί ποιεῖ; Εἰσελθὼν ὑποκάτω τοῦ ὄντος φορτίου τῶν κληματιδίων ἐν τῷ καλυβίω αὐτοῦ τῷ ἱερῷ, ἐκεῖσε καθεύδων, τῷ Κυρίῳ παρέδω κεν τὸ πνεῦμα ἐν εἰρήνῃ. Οἱ οὖν συνήθεις αὐτοῦ, ὡς οὐκ εἶδον αὐτὸν τὰς δύο ἡμέρας, λέγουσιν· "Αγωμεν, ἴδωμεν, μή πως ἀσθενεῖ ὁ Σαλός. Καὶ εὗρον αὐτὸν ὑποκάτω κείμενον τοῦ φορτίου τῶν κληματιδίων νεο κρόν. Τότε λέγουσιν· Αρα ἂν ἄρτι πιστεύσουσιν πάντες, ὅτι παρ' ἑαυτὸν ἦν οὗτος; Ἰδοὺ καὶ αὐτὸς ὁ θάνατος αὐτοῦ κατάσκαλμος. Καὶ βαστάσαντες αὐ τὸν δύο τινές, χωρὶς τοῦ πλῦναι αὐτὸν, καὶ χωρὶς ψαλμῳδίας, καὶ χωρὶς κηρίων καὶ θυμιαμάτων, ἀπελθόντες ἔθαψαν αὐτὸν εἰς τὸ ξενοτάφιον. ξβ'. Ὡς οὖν ἀπήρχοντο διὰ οἴκου τινὸς ἀπὸ Ἑ βραίων ὑελεψοῦ, ὅνπερ αὐτὸς ἐποίησεν Χριστιανόν, ὡς ἀνωτέρω εἰρήκαμεν, οἱ τοῦτον βαστάζοντες, καὶ ἐξερχόμενοι θάψαι αὐτὸν, ἀκούει ὁ εἰρημένος ἀπὸ Εβραίων ψαλμῳδίας, οἷον μέλος οὐ δύναται ψάλει χεῖλος ἀνθρώπων, καὶ πλῆθος δ οὐ δύναται συνάξει σκαλμός, σχάλλω, κατάσκαλμος, κατά σκαλμούς. sit. Sed, quantum vales ac potes, curam gere ani mæ tua, ut per principes tenebrarum hujus aeris, periculi expers transire possis. Scit enim Dominus magna me sollicitudine et timore affici, donec se curus ab ipsis requiescam. Hæc enim est dies mala, de qua Apostolussa et David * locuti sunt. Ideo rogo te, fili ac frater Joannes, quanta potes contentione, misericordiam exerce; hæc nos tunc juverit plus quam omnes virtutes. Dicit enim ‹ Beatus qui intelligit super egenum et pauperem; in die mala liberabit eum Dominus "; et nunquam assistas altari, habens aliquid adversum aliquem, ne forte iniquitas tua alios etiam indignos reddat ad ventu Spiritus sancti. Hæc et plura alia enuntiavit, et prohibuit, ne aliqua ex iis unquam cuiquam diceret, propter ea quod non omnes accipiant cum fide illa quæ dicuntur. Hoc tibi sit solatio, quod post hosce tres dies Dominus assumpturus sit minimum hunc Salun, et dominum Joannem, fratrem ejus. Etenin ego ipse discedens, dixi ei: Adesdum, frater, eamus. Tempus etiamnum superest; sed post biduum veni ad tugurium meum, et vide an aliquid inventurus sis. Volo autem ut habeas mnemosynon humilis et peccatoris Sali. Hæc et plura ipsi effatus, discessit, et in tugurium suum se abdidit. Nunc autem tem pus vocat, o amici, ut ejus quoque mortem admira tione dignissimam, seu somnum potius vobis expo nain. Haec enim non levem etiam vobis præbebit utilitatem. Quinimo, id quod omnibus, quæ præ dicta sunt, est excellentius, illa sigillum exstitit et confirmatio intaminatæ conversationis ejus. Dum enim vir magnus sentiret communem adesse horain, et ne post mortem quidem vellet humanum referre honorem, quid facit? Ingressus subter fascem sar mentorum, qui in saero ejus tugurio erat, ibidem obdormiens, spiritum suum Domino in pace reddi dit. Familiares ejus, qui a biduo illum non viderant, dicunt Eamus, videamus, num forte infirmus sit Salus. Et invenerunt eum jacentem subter fascem sarmentorum, mortuum. Tum dicunt: An jam cre dent omnes, quod mentis compos iste fuerit? Ecce, ipsa etiam ejus mors ad scalmos est. Et duo quidam tulerunt eum non lotum, sine psalmodia, sine cereis et odoranentis, et abeuntes sepelierunt ipsum in tumulo peregrinorum. 62. His autem, qui eum portabant, et tumula turi ipsum abierant, progressis ad usque domum cujusdam Hebraei, figuli vitrorum, quem Salus Chri stianis sacris ascripserat, audit prædictus Hebræus psalmodiam tam concinnam, ut talem labia humana cantare non possint, et turbam tantam, quantam 2. ss Ibid. ss Ephes. v, vi. so Psal. IL, Grece paxillus, sive leres lignum, cui alligatur remus. Derivatur a fodio, quia paxillus cavo quasi infoditur. Hinc facilis notio vocis pro qua forte legendum

ξγ΄. Οὗτος ὁ βίος καὶ ἡ πολιτεία, ὦ φιλόχριστοι, ποῦ θαυμασίου τούτου Συμεών. Αὗται αἱ αὐτοῦ ἐκ πολλῶν ὀλίγαι συλλεγεῖσαι ἀρεταί. Οὗτος αὐτοῦ ὁ χρυπτὸς ὄντω: καὶ οὐράνιος δρόμος, ὁ μηδενὶ μὲν ὁρώμενος, πᾶσιν δὲ ἐξαίφνης εὑρεθεὶς χατάδηλος. Οὗτος ὁ νέος Λὼτ, ὥσπερ ἐν Σοδόμοις ἐχεῖνος, οὕτως ἐν τῷ κόσμῳ οὗτος ἀφανῶς ὑπελθών. Καὶ τὰ μὲν θαυμάστὰ αὐτοῦ, χαὶ πολυύμνητα, ἔπαθχα, κατά γε τὸ ἡμῖν τοῖς οὐδαμινοῖς ἐγχωροῦν, γραφῇ παραδοῦ- γαι ἐσπουδάχαμεν, εἰ χαὶ ἑτέραν πρὸ ταύτης διὰ συντομίας πεποιήχαμεν, διὰ τὸ μήπω ἐλθεῖν εἰς ἡμετέραν γνῶσιν, τὴν λεπτομέρειαν τοῦ θαυμασίου τούτου διηγήματος. Τὸ δὲ τοῦτον ἐγχωμίοις τιμῆσαι, οὐ τῆς ἡμετέρας γνώσεως καθέστηχεν, ἀλλ᾽ ἐχείγων, οἷς δύναμις πρύσεστι, καὶ τῇ τούτου ἀρετῇ ἀκιλλᾶ- σθαι. Ποῖος γὰρ λόγος ἐπαινέσειεν τὸν ὑπὲρ λόγον πιμηθέντα' ἡ πῶς σάρκινα χείλη τὸν ἐν σαρχὶ ἄπσαρ- χὸν ἀναφανέντα; Πῶς δὲ σοφία γλώσσης τὸν πᾶσαν σοφίαν καὶ φρόνησιν τῇ κατὰ Θεὸν μωρίᾳ ἐξαφανί- σαντα; Ὄντως ἄνθρωπος εἰς πρόσωπον, ὁ δὲ Θεὸς εἰς καρδίαν. “Ὄντως οὐχ οὕτως ὄψετα: ἄνθρωπος, ὡς ὄψεται Κύριος, "Ὄντως οὐδεὶς γινώσκει τὰ τοῦ ἀν- θρώπου, εἰ μὴ τὸ πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου. "Ὄντως μὴ πρὸ καιροῦ τινα κρίνωμεν, ὦ φιλόχριστοι, ἕως ἂν, ἔλθῃ ὁ Κύριος, ὃς καὶ φωτίσε: πάντα. Τίς ἔλεγεν, ᾿φθόχριστοι, τὸν Ἰούδαν μετὰ τῶν μαθητῶν διάγοντα σωματιχῶς, μετὰ δὲ τῶν Ιουδαίων ὑπάρχοντα χαρ- διακῶς; Τίς ἐν Ἰεριχὼ τὴν Ῥαὰθ ἐν τῷ πορνείῳ οὖσαν σώματι, ἐδόχει ἐν Κυρίῳ τῷ πνεύματι; Τίς τὸν Λάζαρον ἐκεῖνον, τὸν πτωχὸν, ἤλπιζεν ἐν τοιαύτῃ ταλαιπωρίᾳ τῶν ἐλχῶν διατρίθοντα, ἐν τοιαύτῃ εὑ- ἡμερίᾳ ἐν τῷ τοῦ ᾿Αθραὰμι κόλπῳ γενέσθαι; ξδ΄. Ταῦτα ἰδόντες, ἀγαπητοὶ, χαὶ ἡμεῖς πεισθῶμεν τῷ καλῶς συμθουλεύοντι " Πρόσεχε σεαυτῷ μόνον, χαὶ μηδὲ τοῖς σοῖς, μηδὲ τοῖς περὶ σὲ, ἀλλὰ τεαυτῷ μόνον. Διότι ἔχαστος τὸ ἴδιον φορτίον βαστάσει, χαὶ 63. Ile vita estet conversatie, amantes Christi anima, mirabilis hujus Symeonis. Hze paucee «unt ejus, e multis collecte virtutes. Hic ipsius est vere occultus ac colestis cursus, qui a nullo quidem vi- debatur, sed omnibus repente manifestus innotait. Novus hie Lol, qui, sieut liie Sodomam, sic ille in mundum clam ingressus est. Ac mirabilia ejus, et celebratissima certamina, quoad per tenuitatem , nostram licuit, litteris mandare studuimus : siqui- * dem ante hane [vitam] aliam. compendio conseri- psimus, proterea quod necdum nobis iunotuerant singulatim apices omnes hujus mirabilis narratio- nis. Eum vero preeconiis celebrare, non est in nostra scientia situm, sed eorum, quibus facultas adest, ut dicendo virtutem ejus ex:equent, Qusnam autem laudarit illum oratio, qui omni oratione altius est evectus? Aut quomodo illum laudarint labra carnea, qui in carne carnis expers apparuit? Quomodo lin- guz sapientia praedieariL illum, qui omnem sapien- tiam ac. prudentiam affectata propter Deum stultitia superavit? Vere in faciem [respicit] homo; Deus autem ad cor. Vere non sieut videbit, homo, sic videbit Dominus, Vere nemo novit, qu: sunt ho- ) minis, nisi spiritus hominis. Vere ne ante tempus. aliquem judicemus, o amantes Christi animz, donec venerit Dominus, qui omnia illuminabit. Quis dixis- set, Judam versari quidem corpore eum discipulis, eorde aulem esse cum Judwis ? Quis Rahab, qu in Jericho corpore erat in prostibulo, existimasset spiritu esse in Domino ? Quis sperasset, mendicum illum Lazarum, in tanta ulcerum miseria degentem, futurum in sinu Abrahze in tanta felicitate? 64. Hzc videntes, o dilecti, el nos obediamus €i, qui recte eonsulit : Attende tibi ipsi solum, et meque tuis, neque quie sunt circa te, sed tibi ipsi solum, Quia unusquisque onus summ porlabit, et | humanum genus eongregare nequeat, Verum ille perculsus ordinato ac concinno angelicze harmoniae Sono, incurvans se, videt virum sanctum ellerri a duobus duntaxat, qui venerabile ejus eorpus porta- bant. Tune dixit ille, qui loe non spectabile melos audierat: Beatus es, Sale, quia, qui non habes ho- mines, qui tibi psallant, habes coelestes virtutes, hymnis te lionorantes, et mox descendens, eum suis manibus sepelivit. EL Lunc audita a se cantica angelorum, omnibus narravit. Audivit etiam hoe dominus Joannes diaconus, et curriculo accurrit eum multis aliis ad locum, ubi sepultus erat, volens tollere pretiosum ejus corpus, ut honorilice ei justa persolveret, Aperto itaque sepulero, illud non in- venit ; nam Dominus, qui eum glorificabat, transtu.- | lerat. Tune omnes veluti e somno excitati sunt, et narrabant inter. se, isa cuique. fecisset müracula, et quod propter Deum finxisset se stul« tum.