Jacobo Baumgarten, Sem. Theol. directori, patrono suo summopere venerando. Leve hoc et tenue scriptum reverentiae suae documentum multis faustisque in festos hos dies ominibus et precationibus offert auctor. [Pag. 5] Bella sunt verba, viri summe reverendi, quae habentur in Homilia inter Macarii vulgo creditas V₁a (a) § 9, omnibus veris Christianis Xanthicum mensem, sive Aprilem, non iniuria fausta quaeque polli ceri. Hic enim, quemadmodum renovat quasi frigidi et inimici olim caeli naturam, et calidiorem iam iu cundamque reddit, ita beata recordatio eorum, quae sub hoc fere idem tempus in nos omnes per Salvatoris novam quasi vitam redundarunt, non potest non animi opprimere tristitiam, mentemque divina quadam perfundere laetitia. Unde oro atque obsecro, viri summe reverendi, pro eximia vestra benevolentia cle menter interpretamini, quod sollemne hoc Christiano orbi tempus vobis ex animi sententia gratulari susti neo, inque eam rem leve hoc vobis offero scriptum. Quod quidem ipse satis intelligo ita esse comparatum, ve nerabilibus ut personis vestris dignum videri vix possit. Quare et ipse non mediocriter dubitabam, an sun) mis nominibus vestris inscribere illud commode possim. At videbar mihi satis cognovisse in vobis, viri summe reverendi, [Pag. 6] eam virtutem, qua, ut potestis maxime, omnia benevolentissime in eam accipere soletis partem quae est lenior. Quidni ergo eodem me beneficio fruiturum sperem, dum meorum rationem vobis studiorum his reddere volo? Tum ne mihi ipsi quidem satisfeci, sed multa adhuc reprehendo. Hoc tamen, licet forte unicum, non omnino carere sua quacunque utilitate mihi videbatur, quod jam intelligi potest, ex se ipso Macarium, si diligenter volvatur, posse in multis corrigi, quod omnia bis aut ter occur runt, et librariorum inde errores abstergi optime possunt. Quod licet parvum utilitatis momentum si voðis non penitus improbari intellexero, viri summe reverendi, videbor mihi non inutiliter hanc parvam operam consumsisse. Valete et benevolentia vestra, nisi indignus videbor, porro me amplectimini. Dabam Halae sub ipsos festos dies. [Pag. 7] § I. Quae Macarii circumferuntur Opuscula, ut dili genti lectione non omnino indigna sunt, ita nec forte hoc examine, Macarii an nomen jure prae se ferant et revera ab eo sint. Atque hic non dubito fore plerosque qui mirentur, quid sit quod ego po tissimum dubitem de re, de qua nemini unquam fere in mentem venit. Quin et ipse aliquantum ti midum me esse non nego. Utcunque vero res ce ciderit, juvabit tamen errori, quem esse suspicatus sum, me ipsum pro virili parte obstitisse. Quod antea jam tetigi, posse mihi forte aliorum obstare auctoritatem, qui nihil tale suspicati sunt, id adhuc contendo vitio mihi verti nullo modo [Pag. 8] posse. Ita enim in his studiis mihi jam diu multorum auctoritatibus suasi esse versandum, ut temere nihil, nec sine rationibus facile crede rem. Neque hoc meum examen ulla in re nomini magnorum virorum derogare aliquid potest. Mirari enim nemo erit qui vetet, cur hanc nemo quaestio nem moverit. Nisi quis eo forte referat Possinum, qui in Thesauro suo ascetico de tertio Macario ideo cɔgitat, quod horum duorum neutri veterum testi monium exstet. Quam quidem litem simul con fecero, si hanc potuero, quam ipse incipio. Atque videamus jam, quibus argumentis fidem haberi velint aut velle possint, qui Macario, qui cunque is sit, ista adscribunt. Nulla certe habere alia possunt, quam omnino duo. Quorum alterum codicum MSS. est, alterum ex ipsis veterum scri ptis petitum et testimoniis. Quod si ergo neutrum stabile et firmum sit, non temere dubitare ego videbor. Atque id ipsum ego assero. reor, Primum enim quod attinet ad MSS., ad quae in his rebus provocare non exiguum est testimonium, multa erunt circumspicienda. Quam antiqui tales codices sint, qui Macarium auctorem produnt, sta tuere vix possum, quia eorum in his terris, ut fit, nulla aut exigua est notitia. At contendere vix ve non ultra saeculum xn aut XII esse posse, quia, ut ostendemus postea, nemo fere ante ista tempora istorum operum Macarii sub nomine men tionem facit. Hoc ergo sane non multum roboris habebit argumentum. [Pag. 9] Accedit, sint licet MSS. multi, possunt ab uno omnes profecti esse, atque ergo auctoritatis adhuc minoris. Tum, si vel maxime de auctoritate MSS. constaret, iis tamen ex eo tantum capite aliquid dandum esset, quod rationi bus contraria non dicunt. Jam vero fieri vix potest, ut auctor asceticus, qualis est Macarius, tam diu mo nachis ignoratus sit per x et plura saecula, ut nemo ejus meminerit. Adde, quod multi talia praecept scripserint, ut hoc studium ¿oxytixò fere semper viguerit. Ita hoc eodem jure Caveus, Hist. Lit. P. 1, Macarii negat esse opusculum aliquod de exodio animae justorum et impiorum, quod, licet MS. praeferat Macarii nomen, tamen ratio tractationis absona et non conveniens sit. Et profecto, si licet conjecturis indulgere, non dubito, nostra omnia Ma cariana Opuscula tempore eodem cum hoc isto nata et consarcinata fuisse. Jogetico disputatio additur brevis hoc indice: Ex pendi spatii caussa, quod me fefellit, pauculas anim adversiones in Tertulliani Apologeticum prodo. EDIT. (a) Corr., Semlerus falso scripsit Xma. Id.

MSSti ergo, ut vidimus, nisi aliunde auctoritas accedit, nulla est. Videamus jam argumentum alte rum, utrum tale aliquid exstet in veterum scriptis. Ubi quidem cogitate scribere me credo et judicare, nemini veterum notum fuisse, quod Macarius ista reliquerit. Ita omnes, qui de scriptoribus ecclesiasticis tra diderunt, certo ex consilio de Macario et his ejus Opusculis tacent. Atque hos ego auctores, quo cujusque [Pag. 10] major esse auctoritas videtur, singulos ordine collocabo. Agmen omnium ducit Hieronymus. Hic, quod notum inter omnes est, non vulgari diligentia in isto argumento versatus est, veterumque reipublicae Christianae insignium viro rum vitas, et praesertim scripta eorum reliquit. At idem hic Hieronymus nescit, Macarium aliquid con scripsisse, et ideo ex isto albo omittit. Atque hoc argumentum eo est gravius, quod Hieronymi aetas non solum Macarii tempora non multo post est consecuta, sed et ipse habitaculum Macarii oculis suis vidit, ut testatur de se ipse inter opuscula de Vitis patrum. Mortui jam erant Macarii, et qui iis supervixerant, multa Hieronymum de eorum vita et rebus gestis docuerunt, at de scriptis ta cent. Quod si ergo hi, qui omnia, quae ad laudem Macariorum pertinere videbantur, contulerunt, pulla ejus scripta sciunt, scire multo minus ii pos sunt, qui multum postea vixerunt. Sed et certo ne sciunt, quia itidem tacent. Hieronymum enim jam excipit Gennadius, testimoninm perhibiturus, se de his Macarii nihil omnino suo tempore cognovisse. Nec objiciat quis, quod Macarium inter scriptores ecclesiasticos ponat. Illud enim nihil huc juvat. Videamus ipsa Gennadii de Macario verba. Macarius, monachus ille Aegyptius, signis et virtu tibus clarus, unam tantum scripsit ad juniores pro fessionis suae epistolam, in qua docet, [Pag. 11] illum perfecte posse servire Deo, qui conditionem creationis suae cognoscens ad omnes semetipsum inclinaverit labores, et luctando atque Dei auxilium adversum omne, quod in hac vita suave est, explorando, ad naturalem quoque perveniens puritatem, continen tiam velut naturae debitum¸munus obtinuerit. Hic, ut videmus, meminit scripti alicujus a Ma aario, sed epistolam, et quidem unam tantum appel lat. Adeoque nec Homilias, nec alia Opuscula audi verat aut viderat. Venit in mentem illius, quod Caveus Hist. Lit. P. 1 de Macario contra Possinum scribit, qui eadem de causa tertium Macarium exsculpserat, quod Gennadius de Aegyptio taceret. Respondet, inquam, Caveus ita: «Quid si Gennadius de solis Macarii epistolis loquitur? Quid si alia scripserit Macarius, quae Gennadii diligentiam fu gerint, cum non pauca sint scripta, quae frustra (a) Corr., Semlerus habet 3. Epit. apud Gennadium quaeri possint? Haec Caveus. Quae et contra me sint, nisi averterem. Quod facile possum. Miror enim, virum in hoc genere doctissi mum ista scripsisse. Putat de solis epistolis loqui Gennadium. At id non credibile est, quia confectu rus erat indicem potiorum auctorum et scriptorum. Macarius isto tempore notissimus; ideo dicit, ille Aegyptius. Et cum ejus mentionem faciat, utique non minorem partem ab eo scriptorum nominasset, sed majorem et potiorem. Et si fuissent nostra eo tempore, fuissent tritissima, quia doxytixá. Cum [Pag. 12] ergo taceat Gennadius, idem est ac si dicat, Macarium haec non scripsisse. Deinde aperte Gennadius dicit, scripsit unam tantum epistolam, i. e. nihil aliud ultra. Nec fugisse eadem de causa ista possunt ejus oculos aut diligentiam, quia et majus opus, quam epistola, conficiunt, et nota fuis sent omnium maxime. Quin et haec epistola, quam Macario dat Gennadius, vix mihi revera ab eo esse videtur, quod Hieronymus non mentionem facit; qui, si exstitisset, eam in deserto isto domicilio monachorum, quibus praefuit Macarius, sine dubio vidisset. His addo adbuc Rufinum, qui libro x cap. (a) et 8 de Macariis agit, at de scriptis tacet; Honorium Augustodunensem, qui pleraque quidem ex Gennadio et aliis sublegit, at quia tacet, nihil ultra cognovisse credendus est. Sed omisi Palladium, qui primo post Hieronymum loco commemorandus fuisset, nisi isti mihi conjungendi esse visi fuissent. Hic anno post obitum Macarii eundem in locum so litudinis accessit, et tamen nihil horum scriptorum meminit in Historia Lausiaca, licet Macarii egregia facta collaudet. Omisi et Joannem Cassianum, qui de institutis monasticis scribens multa celebria Macarii dicta affert, at haec ejus Opuscula ignorat, quae tamen proprie ad suum scribendi genus per tinuissent, si exstitissent. Quin, quod adhuc addo, lacet et Suidas. Neque enim in vita Macarii scripta ejus ulla memorat, sed quaedam Evagrii, discipuli illius. Unicus restat, sed is ex recentioribus, Joan nes Trithemius, qui Macarium inter scriptores [Pag. 13] ponit, nulla tamen ejus scripta comme morat. Quod ad Simeonem Logothetam attinet, quem Caveus monet capitula CLXX ascetica metaphrasi illustrasse, hoc sufficiat, eum, quia aut incerti sit, aut certe à demum saeculi, parum posse ista scripta tueri. Si ad manum aliquando ipse fuerit is liber, plura forte notabimus. Certum ergo est, ante saeculum XII non nota fuisse Macariana. Satis ergo suis rationibus destituitur, ut credo, opinio pervulgata de Macarii scriptis. Sed nec his argumentis solis innitor, quum de Opusculis istis dubito. Addam aliud adhuc, quod tantum abest ut istis cedat, ut pondere suo praestare potius opiner. Scilicet totam scribendi rationem, qua confecti isti

caput habet suppositum divinis libris, sed tantum praesto est sacerdoti qui mysticam precationom *h ipso recitat. Sacerdos vero ea perfecta, cum ad eum qui initiatur venit, illum régat primum, num remittat nuntium non solum dividuis distinctisque vitis, verum etiam visionibus; deinde perfectissimam ei vitam exponit, hoc pro testimonio dicens, eum mediam vitam superare ac transilire oportere. Quae ubi omnia is qui initiatur continenter professus est se esse facturum, sacerdos signo crucis eum consignatum tondet, appellans tres personas divinae beatitudinis; omnique veste detracta eum alia induit, et eum aliis sanctis viris qui adsunt, cum eum salutavit, participem facit divinorum mysteriorum. Contemplatio. Quod neutrum genu flectit, neque habet caput divinis libris subiectum, praestoque est sacerdoti pre cationem recitanti, declarat, monachorum ordinis non esse alios deducere, sed in se ac per se perstare in singulari sanctoque statu, sacerdotum ordines assectantem, et ab eis ad divinam sacrorum quae illum at tingunt scientiam facile traduci. Divisarum autem diversarumque non solum vitarum, sed etiam visionum ut ita dicam abrenunciatio perfectissimam monachorum philosophiam significat, quae in praeceptorum, quae unum faciunt, scientia vim et efficacitatem habet. Est enim, ut dixi, non medii eorum qui initian tur ordinis, sed summi omnium. Itaque multa eorum, quae impune ac sine improbatione a medio ordine geruntur, omni ratione singularibus monachis interdicta sunt; quippe qui cum uno coniungi debeant et cum sacra monade colligi atque ad sacerdotum vitam, quantum licet, formari; quod ei ordini in multis ordo ille similis sit, et unus ex omnibus ordinibus eorum qui initiantur, ad eum proxime accedat. Signum vero figurae crueis, ut iam a nobis dictum est, declarat universarum ad corpus pertinentium cupiditatum privationem. Capillus autem tonsus puram nullaque figura fucatam vitam indicat, quae non fictarum figura rum aut eolorum inductione deformitatem mentis ornet, sed per seipsam non humana pulchritudine, verum singulari et unica ad divinam excitet. Prioris vero vestis detractio et alterius inductio significat a media sanc ta vita ad perfectiorem traductionem: quemadmodum in ortu a Deo sive baptismo vestis vicissitudinem ac. mutationem a vita quae expiabatur ad contemplationis sapientiaeque statum et habitum migrationem significare dicebamus. Quod si nunc etiam et sacerdos et omnes sancti qui intersunt eum qui initiatus est consalutant, intellige sanctam eorum qui divinitatem imitantur societatem, amanter cum divina laetitia inter se gratulantium. Postremo sacerdos ad divinam communionem invitat eum qui initiatus est, sancte indicans illum qui | consecratus est: si vero ad monachorum institutum, quod singulare est, pervene rit, non solum spectatorem sacrorum quae ei permissa sunt fore, nec ritu medii ordinis in sanctissimorum sacramentorum societatem communionemque venturum, sed cum divina eorum sacrorum quae percepit cognitione, alio quam sanctus populus modo venturum esse ad divinae societatis adeptionem et perce ptionem. › Philo vero de eorumdem ortu scripsit hunc in modum 1 (a): Postquam de Essaeis dis seruimus, qui vitam activam exercent, omnibus, aut, quod minus invidiosum dictu est, plerisque felicius ordo postulat, ut deinceps dicamus quae dicenda sunt de contemplationi deditis. Non debet enim huiusmodi virorum virtus eximia causam praebere silentii his qui nihil hone stum putant tacendum dissimulandumque. Institutum autem huius philosophiae mox apparet ex ipsis appellationibus; vocantur enim therapeutae, therapeutridesque, hoc est curatores et curatri ces, sive cultores et cultrices, vero nomine, vel quia profitentur medicinam praestantiorem ista vulgata per omnia oppida; haec enim medetur solis corporibus, illa et animas liberat morbis gravibus et adversus medelas contumacibus, quos inflixerunt voluptates, concupiscentiae, dolores, timores, avaritiae, insipien tiae, iniustitiae et ceterae perturbationes et vitiorum agmen innumerabile; vel quia didicerunt a natura et e sacris legibus colere illud Ens et bono melius et uno sincerius et unitate in generando antiquius atque, ut ita dicam, principalius. Horum pietati quos tandem merito comparabimus?» Et paucis interiectis At illud hominum genus therapeuticum semper in divinitatis contemplatione proficiet, etiam sole hoc sensibili praeterito, nec unquam suum ordinem deseret tendentem ad felicitatem perfectissimaın. Huic vitae instituto qui se addicunt, non ex more aut rogati id faciunt, sed amore correpti rerum caelestium, et quasi divino furore perciti, donec ad contemplationem illam desideratissimam perveniant. Deinde prae immortalis beataeque vitae cupidine quasi iam hac mortali defuncti, facultates suas relinquunt liberis aut cognatis, ultro eis possessione cedendo: atque etiam sociis et amicis, si cognati desint. Oportet enim, ut qui perspicaces divitias adeptus est, caecas illas relinquat mentibus caecutientibus. Nec multo post: ‹ Re lictis igitur facultatibus et avocamentis omnibus fugiunt, nulla habita ratione fratrum, liberorum, parentum, uxorumque, et deserunt numerosas cognationes, societates, amicitias, ipsas denique patrias, in quibus geniti educatique sunt. Quando quidem consuetudo magnum momentum habet ad allectandos animos. Demi grant autem non in aliam civitatem, sicut servi, qui se vendi aliis heris impetrant miseri, ut qui servitu tem mutant, non effugiunt. Quaevis enim civitas, vel optimis ornata legibus, plena est tumultu plurimo, (a) Lib. De vita contemplativa sive supplicum virtutibus.

AD VERSIONEM LAT. HOM. S. MACARII AEGYPTII. quem nemo sapientiae sectator sustineat. Sed extra moenia degunt in hortis aut villis solitariis, amantes solitudinem, non hominum odio, sed ad cavendos congressus cum dissimilibus, quos sciunt bonis mori bus officere. Hoc genus reperitur in multis orbis regionibus, merito, ut absolutae probitatis, receptum a Graecis atque Barbaris. Maxime tamen | in Aegypto frequentatur per praefecturas singulas, praesertim circum Alexandriam. Ex omnibus autem locis optimus quisque therapeutarum, tamquam in huius generis patriam, colonus mittitur in locum quendam aptissimum, situm ad stagnum Mariam, in terreno colle acclivi leviter, tatum simul ab aeris temperie. Securitatem enim ei praestant villae vicique proximi; aerem vero temperat emissarium stagni exonerantis se in mare, et aurae nunquam non ex alto aspiran tes tenuiter, sicut crassiores feruntur e stagno, quibus permixtis temperamentum existit saluberrimum. Domicilia vero convenarum sunt admodum frugalia, parata contra aestum tantummodo et frigora, non contigua ut in urbibus, non enim placet id amantibus solitudinem, nec tamen longe remota, quia socie tatem diligunt, ut sibi possint invicem succurrere adversus latronum incursus fortuitos. Singuli autem habent sacras aediculas quae σɛµvɛľa vocant sive monasteria, ubi solitarii sanctae vitae mysteriis dant operam. Nec cibi potusve quicquam eo inferunt, aliudve in usam corporis, sed legem tantum et prophetarum oracula divinitus prodita hymnosque et quaedam alia pietati scientiaeque promovendae utilia. Itaque perpetuam habent Dei memoriam, ut ne in somnis quidem aliud eis obversetur quam imagines di vinarum pulchritudinum. Et sunt in his qui somniando produnt praeclaras sacrae philosophiae sententias. Quo tidie bis precari solent, mane ac sub vesperam: oriente sole petentes diem vere felicem, utque mentes eorum caelesti repleantur lumine; occidente vero, ut anima in totum exonerata | sensibus moleque rerum sensibilium veritatem vestiget in consistorio domestico. Medium vero matutini vespertinique temporis interstitium totum meditationi tribuitur. Versantes enim sacra volumina dant operam philosophiae per manus acceptae a maio ribus, scrutando eius allegorias, quoniam sub apertis verbis latere credunt secreta naturae, coniecturis explicanda probabilibus. Habent etiam priscorum commentarios, qui huius sectae auctores multa monu menta reliquerunt de allegoriis eiusmodi, ad quorum imitationem posteri se accommodant. Itaque non so lum contemplantur, sed etiam cantica hymnosque in Dei laudem componunt, vario metrorum carmi numque genere rhythmis concinnatos in augustiorem ac religiosam speciem. Per sex dies seorsum quisque in suis illis modo dictis monasteriis philosophantur, non progredientes foras, immo ne prospicientes qui dem. Septima vero conveniunt in coetum communem, et iuxta aetatis ordinem considunt decenti habitu, manus continentes sub pallio, dextram inter pectus barbamque, sinistram applicant lateri. Tum progressus in medium natu maximus et dogmatum eius sectae peritissimus disserit vultu ad gravitatem composito, voce moderata, non sine magna prudentia, secus quam oratores aut aetatis nostrae sophistae ostentatores eloquentiae: ut cui magis cordi sunt exquisitae sententiae diligensque et accurata harum enarratio, quae non summis insidat auribus, sed per auditum penetret in animum ibique firmiter inhaereat. Reliqui omnes auscultant per summum silentium, annutantes oculis tantum aut capite. Id commune œɛµveľov, in quod | septimo die conveniunt, septo clauditur duplici, separatis virorum et mulierum coetibus. Nam mu lieres quoque auscultant ex more, duntaxat quae institutum idem sectantur. Medius autem paries a solo surgit tribus quatuorve cubitis in modum loriculae; superiora usque ad tectum patent. Unde gemina pro venit commoditas, et quod pudori foeminei sexus consulitur, et quod verba doctoris exaudiuntur facile absque obstaculis quae vocem intercipiant. Temperantiae tanquam fundamento in anima iaeto virtutes ceteras superstruunt. Nec cibum nec potum quisquam sumit ante solis occasum, quod sapientiae studium luci convenire iudicent, tenebris vero curam corporis. Ideo totos dies alteri, alteri vero exiguam noctis partem tribuunt. Nonnulli ex his vix tertio quoque die famem sentiunt, attenti magis ad disciplinarum seientiam. Nec desunt, qui praelaute accepto epulo sapientiae copiose praebentis sua placita, perdurant duplum eius temporis, et vix sexto die degustant cibum necessarium, assueti sicut cicadae rore vivere, canticis, opinor, solantes inediam. Septimum vero diem, ut festum sacratumque, honore dignantur eximio; quo post curam animi corpus quoque reficiunt, sicut iumento relaxantes laborem continuum. In cibatu utuntur pane simplici; sal vicem supplet obsonii; qui delicatiores sunt, hyssopum pro condimento adiiciunt. Potum e fluentis hauriunt, contenti placare dominas a natura mortalibus additas, famem sitim que, absque omnibus lenociniis, fruendo rebus sine quibus non licet vivere. Edunt igitur ne esuriant, bi bunt ne sitiant, saturitatem cavendo ut inimi | cam animo pariser ac corpori. Et quoniam tegminis quoque duae sunt species, vestis tectamque, de aedibus iam dixi, esse incultas et extemporaneas, factas ad prae sentem usum tantummodo. In veste autem cadem apparet simplicitas, ad arcendos calores et frigora, pro pelliceis crassa tunica in hyeme, aestate vero exomis aut interula linea. In universum enim exercent mo destiam, ut fontem veritatis, sicut e fastu mendacium prognatum autumant. Profluunt enim e mendacio variæ malorum species; contra ex veritate omnium felicitatum humanarum divinarumque copia. › Deinde quibusdam interiectis haec ait: ‹ Ubi vero convenere candidati et laeti cum summa gravitate ad signum datum a quopiam ephemereuta-sic huiusmodi ministros nominant-priusquam discumbant, stantes una serie decenter, sublatisque ad caelum manibus atque oculis: his quoniam didicerunt spectare caclestia,

AD VERSIONEM LAT. HOM. S. MAGARII AEGYPTII. alacri ferventique fide eos imitarentur qui propheticam vitam ducebant. Etenim et in Actis apostolo rum, de quibus nihil est dubii, hoc memoratur, quod omnes Apostolorum discipuli possessiones ac facultates suas divenditas cunctis distribuerint, iuxta quod cuiusvis exigebat necessitas, ita ut nemo prorsus inter eos egeret. Quotquot enim, sicut ipsa verba habent, possessores erant agrorum aut aedium, vendiderunt, ac pretium distractorum bonorum afferentes ad pedes Apostolorum ponebant, ad hoc, ut singulis secundum cuiusvis necessitatem expenderetur. Consimilia istis praedictus Philo testificatus, ad verbum subiicit dicens: «Est autem in multis quidem terrarum locis hoc genus hominum; oportebat enim perfecti boni participes fieri tam Graecos quam Barbaros: verum in Aegypto in singulis praefecturis, sicuti vocant, abundat, et maxime circa Alexandriam. Undique autem optimus quisque velut in patriam, ita in cultorum coloniam ad commodissimum locum, qui lacui Mariae in tumulo submissiore adiacet, admodum opportune propter securitatem aerisque temperiem sese recipit.» Deinde et habitationes eo rum, quales illae fuerint, describens, de ecclesiis eius regionis haec dicit: In singulis autem sacrum domicilium est, quod ɛɛľov et monasterion vocatur; in quo manentes, honestae ac sanctae vitae my steria celebrant, nibil illo inferentes, | nec potum, nec cibum, neque aliud quidquam eorum quae ad corpo ris sunt sustentationem necessaria, sed leges et oracula prophetarum et hymnos ac reliqua huiusmodi, quibus scientia et pietas augescunt et consummantur.» Et aliquanto post dicit: Totum autem illud tem poris spacium, quod a diluculo est usque ad vesperam, in exercitium illis insumitur. Sacras quippe Scripturas legentes philosophantur, ac patriam philosophiam allegorice tractant. Etenim putant ea, quae in manifesta sunt Scripturarum expositione, quaedam esse absconditae naturae symbola per figuras si gnificata. Habent et commentarios priscorum virorum, qui cum haereseos ipsorum duces essent, multa in forma rerum allegorice traditarum post se monumenta reliquerunt, quibus tanquam archetypis usi propositi illorum imitantur rationem. › Haec igitur ita videntur ab hoc viro dicta, ut appareat, illum corum fuisse auditorem, qui sacras Scripturas exposuerunt. Vero simile autem est, commentarios illos priscorum virorum, quos apud eos fuisse dicit, esse Evangelia et Apostolorum scripta, et quasdam anti quorum prophetarum expositiones, quales cum ea, quae ad Hebraeos est, tum aliae plures epistolae Pauli continent. Denique et de eo, quod de novo psalmos composuerint, ad hunc modum scribit: ‹ Itaque non modo divina contemplantur, sed et cantica et hymnos ad Deum sacratioribus omnis generis metrorum et carminum rhythmis graviter construunt.» Et alia quidem multa de illis, quorum hic mentionem faci mus, in eo libro disserit. Verum illa visa sunt necessario deligenda, per quae certas ecclesiasticae con versa | tionis notas posuit. Quod si cuipiam ea quae, dicta sunt, non proprie ad evangelicam pertinere politiam, sed et aliis praeter dictos cultores adaptari posse videntur, credat saltem his illius verbis quae subiiciemus, ex quibus indubitatum, si aequo sit animo, hac de re testimonium reportabit. Sic enim scribit Continentiam autem primum tanquam fundamentum quoddam in anima collocant, deinde et alias virtutes superstruunt. Cibum aut potum nemo illorum ante solis occasum usurpat. Etenim philoso phiae studium luce, corporis vero necessitates tenebris dignas esse iudicant; unde et diem illi, istis vero modicam noctis partem tribuunt. Nonnulli ex eis toto triduo cibi non recordantur, quibus maius scientiae quam cibi desiderium insedit. Nonnulli ita laetantur ac delectantur sapientia pasci, quae do gmata opulente et abunde subministrat, ut duplicato temporis spatio abstineant, ac vix per sex dies neces sario cibo gustantes vescantur. › Haec Philonis verba clare et absque ulla contradictione de nostris esse dieta putamus. Si vero adhuc quisquam obfirmate contradixerit, vel sic sibi persuaderi sinat, ut clario ribus demonstrationibus credat, quas non apud alios quosdam nisi solam Christianorum secundum Evan gelium religionem invenire licet. Dicit enim, apud eos, de quibus loquitur, mulieres quoque reperiri, quarum pleraeque grandaevae virgines castitatem non necessitate, sicut quaedam sacerdotes apud gentes, magis quam sponte sua propter zelum ac desiderium sapientiae custodiant, cuius commercium studiose cɔlentes, corporum voluptates, im | mortalium liberorum, quos solus amans Dei animus ex se gignere potest, non mortalium cupidae aspernentur. Deinde subsecutus clarius ista exponit: Interpretationes autem, › inquit, sanctarum Scripturarum allegoricae illis ac figuratae sunt. Videtur enim viris istis universa legis Scriptura animanti similis esse, ita ut superficies verborum, corporis, sensus vero in verbis reconditus, animae sit loco, quem ipsorum religio praecipue, quasi per speculum nominum eximiam sententiarum pulchritudinem relucentem observans, contemplari coepit. Quid opus est istis adiicere, quomodo in unum congregati, separatimque viri ac separatim mulieres conversati sint, et quae illis exercitia in con sueto fuerint; quae etiamnum apud nos durant, et praecipue circa salutaris Passionis festum diem in ieiu nüs et vigiliis nocturnis divinorumque sermonum lectione exercere consuevimus? Quae vir praedictus eodem modo, quo apud nos solos hactenus sunt servata, diligenter annotavit et commentariis suis inse…. ruit, praesertim nocturnas magni festi vigilias, et horum exercitia, cum hymnis qui apud nos dici solent. describens; et quomodo uno cum rhythmo psallente reliqui cum silentio auscultantes extremam hymno rum partem una cum illo concinendo terminent; quomodo etiam praedictis diebus humi in stragulis ' Act. 1v. 32 sqq.

iacentes, vinum in universum, sicut ipsis verbis scripsit, et de animantibus ne gustant quidem, sed sola illis aqua potum praebeat, et obsonium sit panis cum sale et hyssopo. Praeterea scribit, quo pacto praesi deant inter eos ii quibus ecclesiastica commissa sunt ministeria, diaconatus etiam, | et quae supra cuncto³ eminent episcopatus praesidentiae. Quod si cui desiderium inerit ista exacte cognoscendi, discat ea ex dicta iam viri huius historia. Quod igitur Philo illic de primis evangelicae doctrinae praeconibus et ritibus olim ab Apostolis traditis disserens ista scripserit, cuivis manifestum est. Singulares anachoretarum vitas summae aur ctoritatis in Ecclesia viri scripserunt: D. Athanasius Alexandrinae urbis episcopus ac Dorotheus vitam An tonii Magni, quam postea latino sermone tradidit Evagrius; D. Hieronymus Pauli heremitae, Hilarionis atque Malchi captivi monachi'; reliquorum autem monachorum vitas prosecuti sunt Theodoretus ac Palladius iustis voluminibus, quae latina nuper prodierunt in lucem opera Gentiani Herveti, viri de christiana republica bene meriti. Istorum porro colloquia si quis desideret, legat Cassianum. At cum huiusmodi homines per de serta respersi vitamque solitariam agentes, sibi duntaxat prodesse viderentur, et religionem christianam parum promovere, Basilius Magnus Caesareae Cappadociae episcopus, ut ait Nazianzenus in Vita Basilii, de duxit eos ad civitates et oppida, ut ab his populus Deo gratam vivendi rationem ac cultum divinum edisceret. Itaque Gregorii Nazianzeni verba (a) subiicere non poenitebit: Ut autem, > ait, ‹ non solum sibi, sed et aliis quoque proficeret, primus coenobia excogitavit, ritumque illum monachorum antiquum atque agre stem ad ordinem quendam formulamque religioni propiorem reduxit. Cum enim animadvertisset, eos, qui in communi vita, hoc est, inter alios mixtim agunt, mo | nasticam licet abstinentiam servent, aliis quidem utiles, sibi vero nequaquam existere, cum in multis eos necesse sit versari malis quae vitae quietae ac plane perfectae contraria videntur, eos vero, qui in solitudine procul ab aliis agunt, firmiores sane propo sito magisque Deo coniunctos quam supradictos vidit, attamen sibi tantum utiles, cum rerum experientiam nequaquam teneant, nec cum aliis commercium ullum habeant, utrumque vitae genus coniungere cona tus est. Quamobrem monachorum coenobia haud procul ab iis, qui in hominum societate vivunt, aedifi cari iussit, nec omnino separavit, ut et propinquitate, cum opus charitatis exposceret, adesse valerent, dis siti alioqui propriis terminis, ne quies eorum aut pax interrumpi per multitudinem posset, nec ipsi mo nachi actionis merito, quod ex impendenda aliis pietate esset, privarentur, neque rursus eorum actio per tumultus inutilis efficeretur, et alter alterum hoc modo iuvare posset, et monachorum vita per conversa tionem eorum, qui in communi agunt, pia fieret, et ipsi ex monachis quietem, constantiam, sapientiam, contemplationem ediscerent, quemadmodum tellus ac pontus invicem se iuvant ac suscipiunt.› Hos ergo ubi coegisset Basilius in urbes, ac e monachis et anachoretis coenobitas effecisset, vivendi regulam Evangelio consentaneam illis conscripsit, quam et in precio habemus, et totius Graeciae monachi hactenus observa runt atque reveriti sunt, quemadmodum et Latini sumptam inde regulam beatorum Hieronymi, Augustini, Benedicti, Dominici, Francisci, Bernardi, ac reliquorum. Ceterum ne variis allegationibus obruen | tes lectoris animum epistolae modum excedamus, institutique nostri videamur obliti, dues fuisse Macarios testantur Palladius ac Nicephorus (b), alterum Alexandrinum genere, qui licet iunior in iis, quae sunt mo nachorum praecipua, primas obtinebat, alterum Aegyptium, aetate grandiorem,qui has ipsas graece scripsit Homilias, quas in latinum sermonem transtulimus. Hic nonaginta vixit annos integros, quorum sexaginta transegit in solitudine. Itaque natus annos triginta, et in iuvenili coustitutus aetate, tam toleranter tulit labores exercitationis totum decennium, ut magna quadam et insigni dignus haberetur distinctione, adeo ut vocaretur æzıdaptoyέpwv, id est, in puerili aetate senex, quoniam citius quam pro aetate profecerat virtutibus. Quadraginta annos natus potestatem accepit adversus daemonas, gratiam item curandi, spiri tumque praedicendi futura. Dignus quoque est habitus honorando sacerdotio. Habitarunt cum eo duo discipuli in intima solitudine quae vocatur Scete. Quorum unus quidem, velut minister, illi semper as sidebat eorum gratia qui veniebant curandi, alter autem seorsum secedebat in cellam. Procedente vero tempore cum sanctus perspicaci oculo praevidisset, dixit ministro suo nomine Joanni, qui postea factus presbyter suffectus est in locum Macarii: Audi, mi frater Joannes, meamque fer aequo animo admonitio nem tibi valde profuturam. Tentaris enim, inquit, et te tentat spiritus avaritiae; sic enim perspectum habeo; scio tamen, si meam benigne tuleris adhortationem, te perfectum fore in Dei timore atque eius opere, laudaberisque, et | flagellum non appropinquabit tabernaculo tuo. Quod si non audieris, in te venient, quae Giezi tandem acciderunt, cuius vitio laboras. Contigit porro, ut defuncto Macario non paruerit, sed ei, qui propter avaritiam alligavit Judae laqueum. Elapsis itaque quindecim aut viginti annis, cum bona pauperum usurpasset, tam gravi laboravit elephantia, ut in toto eius corpore non inveniretur integer locus, in quo quis digitum figere posset. Haec fuit Macarii prophetia. Ferebatur hic sanctus pati continen tem ecstasin, saepiusque vel cum Deo, vel in rebus versari caelestibus. Fama etiam constans erat, in solitudine illum suscitasse mortuum, ut persuaderet cuidam haeretico neganti resurrectionem. Reliqua, (a) Ex monodia Greg. Nazianzeni in vitam Basilii. (b) Pallad. in Historia Patrum cap. 19, 20; Niceph. Hist. Eccl. lib. ix cap. 14.

Quam sancte et caste se gerere debeat anima Christiani erga Christum sponsum suum. Spiritales homines obnoxios esse tentationibus et afflictionibus, quarum origo est primum peccatum. De Christianorum unctione spiritali et gloria. De thesauro Christianorum qui est Christus et Spiritus sanctus variis modis exercens eos ad per fectionem assequendam. Christianus proficere volens ad omne id quod bonum est, se vi compellere debet. Solus Christus sanavit animam, quam ornamento gratiae suae vestivit, Homini Christiano duplex incumbit bellum, externum et internum. De duplici statu decedentium. Hi soli diadema regium gestare possunt, qui sunt e semine regio. Christianorum status mercaturae et fermentationi similis est. Per inobedientiam redacti sumus in servitutem, a qua per mysterium crucis liberamur; item de lacrimarum et ignis divini efficacia. De dignitate, facultate et operationibus animae, et qua ratione tentetur a diabolo et | ab eo liberetur. Dignitatem et statum hominis Christiani prosequitur, eiusque liberum arbitrium, permixtis inte rim utilibus quaestionibus. XXVIII Describit ac deplorat calamitatem animae in qua propter peccatum non habitat Christus. XXIX Duplici ratione gratiam suam largitur Deus, cuius fructum tandem iusto iudicio repetit. Ex Spiritu sancto renasci debet anima Dei regnum ingressura, et qui hoc fiat. Fidelis animo mutari debet et in Deum colligere cogitationes omnes, a quibus vere acpendet obsequium divinum. Gloria Christianorum modo latet in animis eorum, quae resurrectionis tempore emerget et illu strabit corpora pro suo quaeque modo. De gloria Christianorum illis non ignota. Diversa est resurgentium gloria. XXXIII Quam attente diligenterque precandum sit. De sabbato antiquo et novo. XXXVII De paradiso et lege spiritali. XXXVIII Exacto opus est iudicio in discernendis veris Christianis, et quinam sint illi. Ad quid Scriptura divina nobis donata est a Deo. Virtutum inter se colligatio, itidem vitiorum. Quam profunda sint animae penetralia, quae paulatim incrementa gratiae aut vitiorum ac cipit. | Non externa, sed interna promovent aut laedunt hominem, veluti spiritus gratiae aut spiritus nequitiae. De progressu viri Christiani, cuius tota vis dependet a corde, ut hic varie describitur. Quantam in homine Christiano mutationem ac renovationem faciat Christus, qui morbos ani mae sanavit. Nullis artibus aut operibus huius mundi, sed solo Christi adventu sanatum esse hominem; cuius magnam cum Deo cognationem refert haec homilia. XLVIII De perfecta fide in Deum. De differentia inter verbum Dei et verbum mundi, et inter filios Dei et filios huius mundi. Explicatio allegorica quorundam sub lege benefactorum. Non satis est huius saeculi delicias reliquisse, nisi quis alterius saeculi beatitudinem conse quatur. Deus est, qui per sanctos suos et creaturas edit miracula. [Post Scripturae locorum sacrae qui in homiliis citantur» atque ‹ rerum memorabilium, quos indices exstant Ho miliae latine p. 1-311. In quarum fine legis: Excudebat Guil. Morelius in Graecis typographus Regius Lutetiae Parisiorum M. D. LIX. Cal. Maias.] AD EDITIONEM HOMILIARUM S. MACARII AEGYPTII SANCTI PATRIS MACARII EREMITAE AEGYPTII HOMILIAE SPIRITUALES QUINQUAGINTA DE INTEGRITATE QUAE DECET CHRISTIANOS, cunctis quibus animae salus revera curae est, tum propter insignem pietatis doctrinam, tum propter similium frequentiam maxime utiles ac necessariae, GRAECO IN LATINUM SERMONEM conversae et coniunctim nunc primum in Germania editae a M. ZACHARIA PALTHENIQ FRIDBERGENSI 1594, Francofurti Apud Joan. Wecheli viduam, impensis Nicolai Bassaei. 8° min. | Reverendo, generis splendore ac nobilitate antiqua, religione, virtute, doctrina multisque in Ecclesiam Christi meritis praestantissimo viro DD. JOANNI SWICHARDO CRONBERG, insignis metropolitanae ecclesiae Moguntinensis Scholastico, S. Albani Praeposito, nec non reverendissimi et illustrissimi Domini D. Wolfgangi Archiepiscopi et Principis Electoris Moguntinensis in spiritualibus Vicario generali, Domino ac Patrono suo plurimum colendo S. P. Quotiescunque, reverende, nobilissime et amplissime Do. Schwicharde, Maecenas clarissime, vir summis

quod epistolae et rescripta imperatorum aliorumque iureconsultorum respensa pleraque sermone graeco prolata atque edita sint, multaeque voces et sententiae graecorum philosophorum, poetarum et oratorum tanquam gemmae et lumina orationis ad res significantius exprimendas insertae sint. Quin etiam aliquot sunt leges et tituli, quos totos a | Graecis mutuati sunt iureconsulti, ab Aristotele nimirum titulus de usuris, a Platone ff. de nundinis 1. 2, sic titulus de poenis ex Homero et Demosthene. Summopere ergo graecarum literarum ope indiget legum cupida iuventus. Quoad theologiam vero, quae nobis sacrosancta oracula atque adeo salutis nostrae summam tradit, si quis buius linguae cognitione se carere posse asserat, is mihi non multum absimilis videtur esse ei, qui absque nutrimento et cibo corpus salvum et incolume conservari statuit. Nonne omnes Evangelistae, excepto uno Matthaeo, nonne omnes epistolae Pauli, nonne apocalypsis Joannis graeeo sermone perscripta et ad nos delata est? Nome Basilius, nonne Chry sostomus, nonne Nazianzenus, nonne Eusebius, nonne Origenes, nonne Theophylactus, nonne Athanasius atque Epiphanius, viri vitae sanctimonia atque eruditione commendati, cum quibus quem compares cuius cunque vel linguae vel aetatis theologum, non facile video: nonne, inquam, omnes graeco sermone sua opera conscripserunt? Quis ergo ex illis nobis futurus fru | clus, quae consolatio aut oblectatio, si graecae linguae studium negligeremus? Nullus certe. Et certe hoc pacto, quod absit, irritus atque inanis omnis illorum labor fuisset. Fateor quidem, ex Latinis gustum maximum hauriri atque percipi posse, attamen hac in parte poetae adstipulor qui canit; Gratius ex ipso fonte bibuntur aquae. Haec ergo quum omnia ita, ut dixi, sic se habeant, quis adeo pervicax, adeo obstinatae mentis, adeo durae cervicis atque adeo perversi iudicii esse possit, qui tantam huius linguae praestantiam, tantamı dignitatem dignitatique coniunctam utilitatem non agnoscat, agnitam praedicet, atque debitis landum encomiis ornet? Recte igitur atque optime subtilis iudicii atque profundae eruditionis vir H. S. velut Tapwoos de hac lingua canit Et quidem, ut ingenue fatear, tantus me huius linguae incessit amor, tanta me a teneris fere unguiculis detinuit cupiditas, ut per totum semestre spatium, invidia dicto absit, | uni Homero quo ceu fonte perenni Vatum Pieriis ora rigantur aqais, perlegendo, relegendo atque revolvendo, totum me dederim. Idem enim accidebat mihi, quod iis, qui exiguo aliquo divinorum mysteriorum gustu percepto, quo majora sibi revelata fuerint gaudia caelorum, eo ardentiori desiderio tenentur. Sic ego quo majori fervore scriptores graecos tum solutae tum ligatac ora tionis evolvebam, eo vehementius aestus ille animi inflammari atque incendi coepit, adeo ut me illius stu dié nulla unquam άļɩxopla aut fastidium ceperit, et quo magis esurirem, nunquam tamen ſames illa se dari, expleri aut exsaturari potuerit. Quumque hac hieme a continuis laboribus, quibus ultra sesquiennium obrutus, non tamen oppressus fui, respiratio exigua concederetur, incidi forte fortuna in sanetum atque divinum sancti patris Macarii opus, sanctissimas nimirum atque summa pietate refertas Homilias, quarum lectio me adeo oblectavit, recreavit et detinuit, ut, priusquam spatio trium dierum librum evolvissem, perversis neis cogi | tationibus omnino gravem et molestum me exhibuerim. Tanta enim religione scatent hae homiliae atque sermones, ut vel in agone mortis constitutum in vitam reducere, atque consolatione pia praesto esse queant. Summa ergo suavitate huius sacerrimae lectionis illectus atque devinctus, tandem insignium aliquot et praecipuarum homiliarum versionem aggredior latinam; non tamen eo animo, ut, quas latina veste exornaram, alteri mecum essent communes, sed ut aridos ingenii mei rivulos irrigarem atque incultos memoriae agellos excolerem, Quas latinitate donatas quum apud me conspexissent viri quidam non infimae existimationis eruditionisve, illi coeptum urgere, instare ac dicere, me, si, quam coepissem telam pertexere, ad finem perducerem, tum cupidae graecarum literarum iuventuti, tum ceteris omnibus, quibus animae salus re vera curae est, rem non omnino ingratam praestiturum. Quorum tandem ardenti desiderio et voluntati, quod aequum erat, satisfacere cupiens, opus, quod spero, non inutile in manus sumpsi, in quo quantum laboris posuerim aut sus | tinuerim, testes erunt ii, qui quos dies noctesque in typographiis mo stris labores impendo, norunt. Ut enim factae promissioni atque prelo satisfacerem, nocturnas quasdam ho ṛas suffurari necesse fuit, quarum tamen molestias et asperitatem, ut non persentiscerem, vicit amor lin guae, superavit ipsa operis amoenitas, levavit consolationum copia, molliit caelestis animo depicta requies, adeo ut, Sisyphi saxum dum volverem, id a me volvi minime sentirem. Quoniam vero, ut fieri solet, non defuturos iniquiores aliquos censores et aristarchos verebar, qui minus laborem hunc meum probarent, operae pretium esse sum ratus, si quem patronum operi huic quaererem, qui ipsum et eruditione sua pro

AD EDITIONEM HOM. S. MACARII AEGYPTII. bare et contra alios, pro re nata, protegere posset. Eum autem quod Te, Suicarde (a) nobilissime, prae ceteris selegerim, plures reddi possunt causae. Cum etenim Tu unus sis, quem hac aetate tum propter eximias animi dotes, tum propter praeclara virtutis ornamenta, quae ad hominem ornandum cumulate va lere possunt, iure merito suspiciunt, admirantur ac venerantur omnes, cui potius quam | T. R. D. excelso atque nobilissimo nomini sanetas sancti Macarii Homilias insignirem, dedicarem atque consecrarem. Quid enim de alta et antiqua stemmatis Tui progenie et familia, quae multis abhinc saeculis summa semper vi guit laude, plura dicam? Fortes creantur fortibus, Est in iuvencis, est in equis patrum Virtus, nec imbellem feroces Progenerant aquilae columbam. Testantur hoc ipsa historiarum monumenta per totam Germaniam atque adeo totum fere orbem, quibus virtus Vestra illustrata, ignota diutius esse nequit. Taceo Imperatores et Principes, et non domesticos tan tum, sed externos etiam, quibus prudentia Cronbergiorum in consiliis, fortitudo in rebus bellicis, et usui ct summae semper admirationi fuit. Quid de Guilielmo Cronbergio, equite aurato dicam, cuius et virtus et fortitudo, quum ludis equestribus Augustae Trevirorum a Conrado II imperatore et Franciae Orientalis duce institutis rex praeficeretur, atque amplissimis victoriae ßpaбsłowę onustus do | mum reverteretur, ante multa saecula emicuit? Quid de Eberwini episcopi Wormatiensis ab heroico vestro stemmate orti pietate, vitae integritate atque sanctitate dicam, qui velut inter cetera astra aurorae sidus elucescit? Quid de Phi lippi Cronbergii fortitudine atque infracto animo, quem imperator Carolus buius nominis V, exigentibus id eius meritis atque animi dotibus praestantissimis, militaribus copiis praefecit atque primarium ductorem con stituit? Quid de reliquorum summa cognitione et scientia bonarumque literarum eruditione dicam,'quorum omnium gloria et aeterni nominis fama in excelso posita est loco? Cui non eognita atque perspecta summa animi magnitudo, prudentia, religio, pietas et humanitas reverendissimi atque illustrissimi Principis ac Domini D. Waltheri Cronbergii, totius Ordinis Teutonici per Italiam et Germaniam Magistri supremi? Cuius rei testimonia e scriptoribus dignissimis clarissima atque evidentissima peti possent, si res postu laret. Verum ne externa prosequi videar, Hartmannus a Cron | berg, senior suae aetatis P. M., nobilissimus ille tuus parens, quantis, quaeso, virtutibus, quanta animi constantia, iustitia atque ceteris virtutum orna mentis emicuit? Tantis quidem, ut ad summam illum dignitatem summosque honores evexerint, atque apud Reverendissimum Illustrissimum Principem Electorem Moguntinum tantam fidem atque auctoritatem illi conciliarint, ut nihil ardui, nihilque, quod alicuius momenti vel ponderis esset, incideret, in cuius delibe rationem ac diffinitionem non fuerit adhibitus, imo præcipuo loco habitus? Quid vero fratres Tuos, viros nobilissimos memorem, quorum singuli in Illustrissimi Principis Electoris Moguntini consilium asciti tantis animi dotibus ornati sunt, ut ex re, ex tempore,de qualibet re ad negotium quoquo modo pertinente, quid facto opus sit, deliberare, tum commode quoque de his, quae deliberaverint, dicere, eaque,quoties res exegerit, conficere possint. Quae res effecit, ut ad amplissimas atque honorificentissimas sint promoti di gnitates, quibus cum laude praesunt. Taceo hic reliquos, quos aut Burggra ¦ viatus aut praefecturae am plissima dignitate suscepto balthei militaris decore exornatos totus suspicit orbis, tota veneratur ac colit Germania. De Te vero, reverende ac amplissime Swicarde, avita Tuorum religione et nobilitate laudatis simo quid dicam? Cui non sunt cognitae ac perspectae plurimae, quae in Te elucent, virtutes? Pietas, hu militas, comitas, humanitas, aequanimitas, rerum experientia, linguarum peritia, laborum et molestiarum tolerantia, et erga omnes vel infimae sortis homines et egentes summa benignitas et propensa benefaciendi voluntas, totus virtutum orbis Te totum velut margarita quaedam pretiosa circumvestiunt, Te totum sibi vindicant totumque ad suas partes pertrahunt. Sed nolo in Tuis laudibus recensendis, quae innumerabiles sunt, diutius immorari, ne Tuas virtutes plurimas tenui oratione mea videar imminuere: quanquam pro Tua modestia graviter feras, eas a quoquam praedicari. Illud certissime constat, quod demonstrare volui, Te unum esse, quem literarum scientia expoliti literarum et | virtutum antistitem habeant et observent, communemque defensorem ac patronum sibi diligant. Quo nomine etsi ego in numero literatorum minime sum reponendus, si Te mihi patronum versionis huius constituo, videor id meo summo iure vindicare. Offero ergo Tibi, reverende ac spectabilis Swicarde, sanctum sancti Patris opus, e graeco sermone in lati num, praefixis et additis singularum homiliarum (b) argumentis, de integro a me conversum: quod vere ne verterim, Tu omnium sapientissime iudicabis, si modo vacat, animum a gravioribus curis ad sancturn sancti Patris opus perlegendum convertere. Quod omnino iam Tuum benevole suscipias, Tuo splendore illustres, dignitate foveas, auctoritate defendas, ut si non de auctore, certe de patrono ubique possit suo iure gloriari: meque cum ipso T. R. D. ex asse devinctum recipias et ames, atque, quod in Te est, ad (a) Sic! EDIT. (b) Corr., Palth, additis šinquli Homiliae suis. Ip.

dignitates et honores promoveas, quam humillime oro. Quod superest, aeternum Deum patrem Liberatoris nostri Jesu Christi ex imo pectore precor, ut Reverendam | Dominationem Vestram tanquam singulare et electum gratiae suae organum sub umbra alarum suarum protegat, tranquillam et pacatam vitam largiatur, benedictionem animae et vitae conferat, et tandem immarcescibili beatitudinis corona exornet. Francofurti ex meo Musaeo, Calend. Aprilis, anno a nato Rege Messia filio Dei 1594. devinctissimus. M. ZACHARIAS PALTHENIUS Fridbergensis. | Carmen heroicum in vitam B. Macarii Aegyptii, instituti vitae eremiticae Primarii, discipuli quondam D. Patris Antonii devotissimi etc. ad eundem reverendum, nobilem et amplissimum virum Dominum Dn. Joannem Swichardum a Cronberg, etc. D.D. suum gratiosum, scriptum u M. Valentino Leuchthio, S. Palatii Aulaeque Lateranensis Comité etc. Quaestio mota diu, sacrae non infima sortis, Quis prior aut potior Divorum ex ordine vitam Foverit abstractam, et deserta habitacla ferarum. Nam quidam referunt Heliam Thesbitide cretum, Qui iuga Carmeli conscendit et aspera montis, Indignos regina tuos Isabella furores Evitans, saevas et iniquis frontibus iras. Sunt, qui Baptistam memorant, quem Spiritus ipsis Visceribus matris complevit numine clausum, teneris qui annis montosa cacumina lustrans, Et populi turmas fugit mundique favores, Ad scopulos nemorum petiit Iordanidis undae, Texta camelorum gessit velamina setis; Et zonae pellis medium cinxere ferinae, | Et virides victum dederant de rure locustae, Silvestrisque cava mellis favus ilice sumptus; Bacche, tuas vires risit, nec cetera curans Quae mentes hominum genialia pocula mulcent. Ast alii et quorum melior sententia menti Insidet, a quodam Paulo deducier ortum Monstrant, qui Decii crudelis tempore diro Insidias fugiens accessit inhospita rura, Ut silvas inter, inter quoque fustra leonum, Christe tibi gratas resonaret Maxime laudes, Efferretque tuum sincero pectore nomen. Hunc exercitio felix Antonius uno Austerae sequitur vitae; nam laetus eremo Conspectus hominum liquit carosque parentes, Ut casses satanae, mundi, carnisque dolosos, Et liber posset fraudes vitare malignas, Ac Christo soli pacato corde placere, Servitiumque Deo sine fine lítare supremo. Proximus hinc noster Macarius ordine fertur, Quem studio Aegypti tellus fecunda Pelasgo Edidit, et nobis divino sidere misit. Aemulus Antonii vitam moresque beatos Discipulus fidi sequitur placido ore magistri, Se tibi, Christe, dedit totum, vitamque solutam curis legit rigidoque gravamine plenam. Delicias mundi contempsit iugiter omnes, Nimbosos petiitque animosa mente recessus, Atque ibi nudus, inops, saxo vix tectus adeso, Sub Jove ferre nives statuit glacialibus auris Hiberno, expertus quantum patientia tandem Duraque paupertas humanaque membra valerent. Exili cuius tenuatum corpus amictu, Desidiae patiens, tolerans algoris et aestus, Rugosa facie, lacrimisque fluentibus ore Sub tacito pastum, queruli constante doloris | Pectore duritiem consumpsit, laeta salutis. Quem volucres cinxere leves pia verba sonantem, Aurita ante pedes stupuere animantia quaevis. Non auro splendente domus, gemmisque decora, Illi punecio nec lana colore rubescens, Non centum versata iugis felicia campi Iugera, crescenti nec palmite dives agellus, Aut gregis innumeri foetus, nec merce Sabaca Niliaco plenae venientis littore naves, Etficiunt alias felicem quamve, fuere. O quam laeta piae est paupertas conscia mentis, linmortale viro forti decus atque perenne!

Homiliarum B. Macarii singularum argumenta. Interpretatio allegorica visionis apud Ezechielem descriptae. De regno tenebrarum, hoc est peccato; et hominem solius Dei beneficio liberari ab eo. Pag. De quieta fratrum inter se conversatione et proelio interiori. Qua ratione promovendum in vita Christiana. Quantum discrepet vita Christianorum a reliquorum hominum vita. De modo precandi. De clementia Christi erga homines; continet etiam responsiones ad quasaam interrogationes forte curiosas. De his quae contingunt Christianis inter orandum. Promissiones ac prophetias divinas per varios successus et tentationes impleri, et soli Deo adhae rendo liberari nos ab infestationibus daemonum. Humilitate et alacritate retinentur et augentur dona gratiae divinae, superbia autem et igna via perduntur. Virtutem sancti Spiritus in corde hominis se habere instar ignis. De statu Adae post imaginem Dei perditam. Quem fructum a Christiano Deus exigat. Qui se dedicant Deo, non sine speremunerationis id faciunt. Quam sancte et caste se gerere debeat anima | Christiani erga Christum sponsum suum. Spiritales homines obnoxios esse tentationibus et affictionibus; quarum origo est primum peccatum. De Christianorum unctione spiritaki et gloria. De thesauro Christianorum, qui est Christus et Spiritus sanctus, variis modis exercens eos ad perfectionem assequendam. Christianus proficere volens, ad omne id, quod bonum est, se vi compellere debet. Solus Christus sanavit animam, quam ornamento gratiae suae vestivit. Homini Christiano duplex incumbit bellum, externum et internum. De duplici statu decedentium. Hi soli diadema regium gestare possunt, qui sunt e semine regio. Christianorum stalus mercaturae et fermentationi similis est. Per inobedientiam redacti sumus in servitutem, a qua per mysterium crucis liberamur; item de lacrimarum et ignis divini efficacia. De dignitate, facultate el operationibus animae, et qua ratione tentetur a diabolo et ab eo liberetur. Dignitatem et statum hominis Christiani prosequitur, eiusque liberum arbitrium, permixsis interim utilibus quaestionibus. XXVIII Describit ac deplorat calamitatem animae in qua propter peccatum non habitat Christus. Duplici ratione gratiam suam largitur Deus, cuius fructum tandem iusto iudicio repetit.. 387 Ex Spiritu sancto renasci debet anima Dei regnum ingressura, et qui hoc fiat. Fidelis animo mutari debet et in Deum colligere cogitationes omnes, a quibus vere dependet obsequium divinum. Gloria Christianorum modo latet in animis eorum, quae resurrectionis tempore emerger et il lustrabit corpora pro suo quaeque modo. Quam attente diligenterque precandum sit. De gloria Christianorum illis non ignota. De sabbato antiquo et novo. Diversa est resurgentium gloria. XXXVII De paradiso et lege spiritali. XXXVIII Exacto opus est iudicio in discernendis veris Christianis, et quinam sint illi. Ad quid Scriptura divina nobis donata est a Deo. Virtutum inter se colligatio, itidem vitiorum. Quam profunda sint animae penetralia, quae paulatim incrementa gratiae aut vitiorum ac cipit. Non externa, sed interna promovent aut laedunt kominem; veluti spiritus gratiae aut spiri tus nequitiae. De progressu viri Christiani, cuius tota vis dependet a corde, ut hic varie describitur. Quantam in homine Christiano mutatio | nem ac renovationem faciat Christus, qui morbos animae sanavit. Nullis artibus aut operibus huius mundi, sed solo Christi adventu sanatum esse hominem; cuius magnam cum Deo cognationem refert haec homilia. De differentia inter verbum Dei et verbum mundi, et inter filios Dei et filios huius mundi. Explicatio allegorica quorundam sub lege [bene] factorum. De perfecta fide in Deum. Non satis est huius saeculi delicias reliquisse, nisi quis alterius saeculi beatitudinem conse quatur. Deus est, qui per sanctos suos et creaturas edit miracula. Homiliae exstant graece et latine pagg. 1-542. Quibus singulis praemissa argumenta graeca multo prolixiora a Pal thenio, ut ipse in Praefatione supra col. 305-306 testatur, conscripta, habes infra in Praefatione ad editionem al teram Parisiensem Homiliarum S. Macarii Aegyptii col. 317 sqq. Homilias excipit Index rerum ac sententiarum in S. Macarii Homiliis contentarum alphabetico ordine digestus, quem sequuntur Palthenii atque typographi hae literae Suida et Trithemio, amice lector, in prioribus libelli paginis de vita Macarii quaedam diecimus,

nec tum alios scriptores Macarii mentionem facientes ad manum habuimus. Verum cum iamiam ad finem paulatim opus tenderet, revolvimus Nicephorum et Palladium. Sane uterque, ut supra dictum, duos fuisse Macarios testantur, alterum Alexandrinum genere, qui, licet iunior, in iis quae monachorum sunt praecipua, primas obtinebat, alterum Aegyptium, aetate grandiorem, qui has ipsas graece conscri psit Homilias, quas in latinum sermonem transtulimus. Hic XC vixit annos integros, quorum LX trans į egit in solitudine. Itaque natus annos XXX et in iuvenili aetate constitutus, tam toleranter tulit labores exercitationis totum decennium, ut magna quadam et insigni dignus haberetur distinctione, adeo ut voca relur naidapioyέpwv, id est in puerili aetate senex, quoniam citius quam pro aetate profecerat virtutibus. XL annos natus potestatem accepit adversus daemones, gratiam item sanandi, spiritumque praedicendi futura. Dignus quoque est habitus honorando sacerdotio. Habitarunt cum eo duo discipuli in intima solitudine quae vocatur Scete. Quorum unus quidem velut minister illi semper assidebat eorum gratia qui veniebant curandi; alter autem seorsum secedebat in cellam. Praecedente vero tempore cum sanctus perspicaci oculo praevidisset, dixit ministro suo nomine Joanni, qui postea factus presbyter suffectus est in locum Macarii: Audi, mi frater Joannes, meamque fer aequo animo admonitionem tibi valde profu turam. Tentaris enim, inquit, et te tentat spiritus avaritiae; sic enim perspectum habeo. Scio tamen, si meam benigne tuleris adhortationem, te perfectum fore in Dei timore atque eius opere, laudaberisque, et flagellum non appropinquabit tabernaculo tuo. Quod si non audieris, in te venient quae Giezi tandem acciderunt, cuius vitio laboras. Contigit porro, ut defuncto Macario non paruerit, sed ei qui propter avaritiam alli gavit Judae laqueum. Elapsis itaque XV aut XX annis, cum bona pauperum usurpasset, tam gravi la boravit elephantia, ut in toto eius corpore non inveniretur integer locus in quo quis digitum figere posset. Haec fuit Macarii prophetia. Ferebatur hic sanctus pati continentem ecstasin, saepiusque vel cum Deo vel in rebus versari caelestibus. Fama etiam constans erat in solitudine, suseitasse eum mortuum, ut persuaderet cuidam haeretico neganti resurrectionem. Reliqua, quae divino beneficio gesta sunt, petenda sunt e Palladio in Historia Patrum cap. 19 et 20, Nicephoro Hist Eccl. tib. ix cap. 14. Vale. { Typographus Lectori S. Diligentiam quam in Macarii Homiliis adhibuimus, benevole lector, praedicare nolumus; ipse satis perspicies in transcursu lectionis. Nec tamen asseverare volumus, nihil prorsus nos hic fugisse, sed, quae oculos nostros fefellerunt, pleraque omnia facile per te cognosci posse. In uno tamen monendus es. Demandaramus munus versionis describendae ex auctoris autographo studioso cuidam; verum is qua scatet levitate alicubi misere pervertit auctoris verba. Volumus itaque ut ea sic restituas. Sequuntur Corrigenda octo locorum versionis. AD EDITIONEM HOMILIARUM S. MACARII AEGYPTII SS. PP. GREGORII NEOCAESARIENSIS EPISCOPI COGNOMENTO THAUMATURGI, MACARII AEGY PTII ET BASILII SELEUCIAE ISAURIAE EPISCOPI OPERA OMNIA QUAE REPERIRI POTUERUNT. Nunc primum Graece et Latine coniunctim edita, cum indicibus necessariis. Accessit Joannis Zonarae Expo sitio Canonicarum Epistolarum. Parisiis sumptibus Michaelis Sonnii, Claudii Morelli et Sebastiani Cra moisy, via Jacobea. MDCXXII. Cum privilegio Regio fol. Illustrissimo viro Merico de Viq, summo Galliarum procancellario. Alienum nimis a munere nostro credebamus, vir illustrissime, si inter tot ac tanta publicae congratu jationis indicia, quibus universa Gallia communibus votis et vocibus Nomen Vestrum commendat, ipsi soli taceremus, et nulla nostri etiam obsequli officia testaremur. Ex quo enim iustissimus idemque invictis simus Rex noster Ludovicus XIII matura deliberatione ad sanctiora consilii sui Te admisit penetralia, et ad regiorum Sigillorum custodiam deputatum Te voluit, nemo fuit, cui cognita tua virtus est, qui non lau darit, non approbaverit, et regium et egregium factum non praedicaverit. Virum scilicet maturum consilio, justi et aequi amantissimum, prudentem, sapientem, de republica summe meritum; virum, inquam, ad sum ma natum, longo rerum usu et seria variorum negotiorum exercitatione ad status politici regimen ap prime versatum, tali vocatione dignum. Unde factum est, ut ipsae etiam Musae castissimae in partem exultationis venire gestientes, Tibi patrono suo ad patrios lares redeunti et triumphatorem regem nostrów

comitanti obviae forent ovantes. Et quoniam virum ad tantum dignitatis apicem evectum maxime condecet pietas et antiqua veterum Patrum fides et religio, ecce e typis nostris prodeunt in manus vestras tres in victi fidei athletae Gregorius Thaumaturgus, Basilius Isau | ricus, et Aegyptius ille nomine reque beatus Macarius, qui ex Orientis fontibus ut tres olim generosi Davidis milites aquam de cisterna Bethleem, id est, avitae fidei et limpidioris doctrinae latices Tibi porrectum veniunt. Tres quidem non Atticae tantum facundiae gloria celebres, sed, quod amplius, et morum probitate et vitae sanctimonia et miraculorum frequentia conspicui. Gregorius equidem, qui Neocaesariensi ecclesiae praefectus ita pastoralis officii munus implevit, ut adiunctis sibi septemdecim non amplius sociis universos urbis et ruris incolas ad Christi fidem adduxerit; qui precibus montem excelsum transtulit; qui lacum altissimum in solum ferax convertit et exundantis fluminis cursum virgae attactu in proprium alveum reduxit, unde et alter Moses dictus est; qui futurorum praedictione nulli Prophetarum inferior, sed varia miraculorum operatione multis superior effectus, Thaumaturgus inde est appellatus. Tum Basilius, qui supra aetatem sapiens duodeviginti tantum annos natus Seleuciae Isauriae in Epi scopi gradum evectus haereticae pravitati singulari qua pollebat cum doctrina tum animi fortitudine mu rum se pro domo Dei opposuit; qui coacto Chalcedonensi centum quinquaginta episcoporum concilio in primis affuit, Nicenae synodi decreta sententiae suae auctoritate firmavit, et Dioscorum fidei vomicam confregit. Macarius denique eremicolarum decus, solitariae quietis amantissimus, qui transacto in solitudine sexa ginta annorum stadio nulla non fuit expertus religiosae pietatis exercitia. Cui daemonas arcere, varios morbos eurare, et spiritu prophetico futura praedicere familiare fuit. Qui in futurae resurrectionis fidem ad revincendum cuiusdam dubitantis errorem suscitati etiam mortui hominis testimonium advocavit. Cui perspectae erant cordium cogitationes, et qui continua paene mentis ecstasi adhuc in terris positus Deo coniunctus vivebat. Quid ergo est quod in istis Patribus non aequi bonique consulat vir sapiens? Elige itaque, vir claris sime, aut huius facundiam, aut illius probitatem, aut istius sapientiam, vel melius utrumque amplecte re. Habes enim in triplici tantorum virorum delectu complexam omnium virtutum, quae virum gravem condecorant, encyclopaediam. Habes in sacris ipsorum monumentis, quae suis scriptis posteritati consi gnarunt, expressam ad vivum cum sincerae doctrinae, | tum fidei catholicae, imo ipsius pietatis imagi nem. Unde nec munus nostrum, qualecunque est, tanto viro de re literaria quam bene merito minus dignum iudicavimus. Imo quem aequum rerum aestimatorem comperimus, eidem quem rei literariac auctorem et fautorem sperat, sua quantula sunt muneradicat societas nostra typographica. Interim dum grata benignus accipis nostri in Te animi monumenta, excipiat Altissimus vota nostra, et Te quam optamus diu, cum Ecclesiae suae sanctae tum totius Galliae bono servet incolumen. Vale. Vestrae Celsitudini addictisimi Michael Sonnius. Claudius Morellus. Sebastianus Cramoisy. Sequuntur S. Gregorii Thaumaturgi Opera pagg. 1-116, dein titulus S. PATRIS MACARII AEGYPTII HOMILIAE QUINQUAGINTA INTERPRETE JOANNE PICO IN SENATU PARISIENSI Joannis Daval Treportuensis Doctoris Theologi in laudem D. Pici pruesidis Hexastichon. Quo celebrem Macari donabis munere Picum, Qui splendore suo candidat Aethiopem? cet., ut in Jo. Pici Praefatione ad versionem latinam Homiliarum S. Macarii Aegyptii supra col. 297-298. Joannes Picus in senatu Parisiensi classium inquisitoriarum Praeses et piis omnibus Christi et Ecclesiae sanctae cultoribus salutem. Quam antiqua sit et illustris anachoretarum et monachorum origo cet., ut ibidem supra col. 283-284. Ex Suida. Duo fuerunt Macarii cet., ut in Zachariae Palthenii Praefatione supra col. 310. ut in Zachariad Palthenii Praefatione supra col. 309.

Non evagor extra Te, dum communitatis Tibi commissae gloriam exsequor. Corporis vis et ſlos totius in capite residet; inde vigent sensus, valent artus; motus, facultas, omnis actio eo laudem sui referant fas est, unde originem et vigorem utique trahunt. Nec gratuitus hic Tibi otiosae felicitatis fructus est, sed sollicitae et enixe certantis proventus industriae; curas, satagis, contendis, indesinenter attentus vigiliae custodiaeque gregis Tui. Verbo admones exemplo monstrans, nocturnis aeque diurnisque psalmodiis assiduissimus perseverantissimusque praecentor et choragus. Novitiorum institutione ipse defungeris; ipse iunioribus professis consentaneam illi statui culturam impertis; ipse curandis dirigendisque prove ctioribus non oflicia solum cuncta exhibes ordinis constitutionibus praescripta, sed et supererogas quae multa variaque in rem praesentem opportune suggerit solertis ingenium caritatis. Haec sunt arcana vestra; de quibus eo parcius dicere cogimur, quod talium notitia non nisi tenui ad nos externos odore transspirat. Illa iam percutiunt sensus apertius. Per vos illata hodie urbibus eremi sancțitas, ut, cum primis Christianae memoriae saeculis ecclesiae ac cleri angelicam anachoretarum vi tam non aliter quam famae longinqua narrantis indicio cognoscerent, mariaque ac lata terrarum se obiicerent spatia spectare illam optantibus, meliori iam sorte nostris felicioribus reservata temporibus Nitrias et Thebaides non modo intra Continentem, citra mare, sed in suburbanis, sed intra ipsa civitatum frequentium moenia videamus opportunitate non ad spectaculi magis novitatem | expetibili aut ad iucunditatem, quam vel inprimis ad animi fructum et morum in intuentibus emendationem quae stuosa. Quidni hoc putemus tanto ante praedictum ab Isaïa verbis illis: Laetabitur deserta et invia, et exulta bit solitudo, et florebit quasi lilium (3)? Attemperavit se videlicet industria caritatis humanae debilitati, et velut ne suus squallor, larvam virtuti horribilem induens, odiis eam imprudentium obiiceret, spinis quae dam suis insivit lilia; floridior apparere sustinuit; et austeritatem intus recondens suam tectorium sibi circumdedit amoenius; nihil sibi quidem indulgens aut relaxans intimae asperitatis, at in gratiam et uti litatem intuentium eminentem exterius horrorem piae cuiusdam aspersione suavitatis emolliens, ne in firmi aspectu primo territi averterentur, quos allici ad bonum expedit. Egrediebatur, ait Evangelista Marcus, ad Ioannem [Baptistam] omnis Iudaeae regio et Hierosolymitae universi Tolosanis per vos lucrifit egrediendi labor, ut proficiant. Habent intra portas, unde ad sancti moniam initientur. Vestra illis se obiiciens Cartusia scenam aperit coelestem: vestibulum, atria, porti eus, muri, postes, aer ipse paradisum spirans, claustrorum prospectus, et in quadrum digesti late circumiacentium ordines cellarum, quas videns merito exclamet cum Iacob Patriarcha: Castra Dei sunt haec castra utique Cartusiae, novae Sulamitidis et Christi sponsae, ut castrorum acies ordinatae quibus cum statis horis procedere cernuntur ascetae vestri illa fronte adhuc a recenti cum Deo congressu fulgente, illis oculis adhuc uvidis e contemplationis arcanae fletu, illa compositione quae angelos referat, totam Antoniorum, Hilarionum et Paulorum e speluncis in apertum ad Dei laudem prodeuntium exhibent speciem, nisi quod admota penitus cuti cilicia, quae illi monstrabant, candidae obtentu vestis abscondunt. Merito tales Tolosana civitas censuit esse illos vigiles custodes murorum qui custodiunt civitatem in Scripturis memoratos dum magistratuum ac populi plenissimo et liberalissimo consensu, quem Senatus deinde auctoritas comprobavit, extendi iussit septum Tolosanae Cartusiae usque ad muros urbis, et comprehensam eo spatio moenium partem ac turres vestrae fidei commisit, sapien ↓ ter reputans, nullum esse ad tuendas urbes munitius Religione propugnaculum. Meminerant quid Romae contigisset a Vitige rege Gothorum obsessae, quam quum propugnans Belisarius, partem muri ruptam et insultibus paene patentem instaurare ac munire decrevisset, consensu reclamantis populi prohibitus abstitit, civibus passim universis affirmantibus, S. Petri se tutelae locum illum credidisse, certoque confi deres numquam Romam ea parte capiendam. Nec spes illos fefellit sua. Nam. Vitiges frustra omnia conatus solvere obsidionem est coactus, prout haec ex oculato testimonio refert qui praesens adfuit Procopius Tuis ad Te nunc revertor, venerabilissime pater. Spissa et multiplex persona vobis Cartusiarum prae positis imponitur, ex intimis profundissimae adytis asceseos exire isto subinde officio coactis in tractatus cum proceribus et populo promiscuos, in' hospitalitatem comem et mundam, in sermones accommodatos audientibus status ac generis cuiusvis. Pauci ad fundum penetrant, quanta vis sit illius Pauli apostoli sen tentiae: Omnibus omnia factus sum, ut omnes facerem salvos Quam vivida, inquam, et scintillanter mi canti mentis experrectae praestantia opus Apostolo gentium fuerit, ut ab ecstasi, qua raptus ad paradisum arcana ineffabilia audierat, ad facunde perorandum in medio Areopago, ad prolixe disserendum coram Festo praeside, rege Agrippa et regina Berenice, ad urbane conversandum cum Sergio Paulo Cypri pro Corr., Possin. videmus. Editor. Isai. XXXV, 1. Marc. I, 5. Gen. XXXII, 2. Cant. VI, 3. Cant. V, 7. Gothic. lib. I cap. 33, ed. Reg. p. 368; lib. cap. 2 p. 410. I Cor. IX, 22. II Cor. XII, 4.

consule, denique ad familiariter simulque utiliter agendum Philippis cum Lydia purpuraria, Iconii cum Thecla virgine, aliisque alias innumeris Sic nusquam luculentius quam in Te apparet, quod quidam veter”m aiebat, eloquentiam silentii prolem esse, et neminem loqui uberius et dulcius, quam qui diu re ligiosissime tacuerit; dum, ut Bernardus ex umbra et secessu silvarum, ita Tu e severissima claustri taci turnitate, quasi e schola rhetorum prodiens audiris, quotiescumque loquendum est, mellifluus orator. In locum me ancipitem propulsum sentio, ubi praedicare, quod haec civitas universa sentit et loquitur, prohibeor modestiae Tuae respectu, quam suarum obtrusione laudum scio quantum offende rem. Utar ergo astutia Pauli apostoli, artificium suum quoddam | tale adeo non dissimulantis, ut ultro prodiderit, quando ait Corinthiis: Cum essem astutus, dolo vos cepi Nempe idem Corinthiis iisdem alibi profitetur, se quaedam, quae de ipsis, offensionem eorum metuens, declarare verebatur, transfigurasse in se et suum in praedicatione ad ipsos socium vel administrum Apollo, propter ipsos ut pudori scilicet ipsorum parceret. Sic et ego in aliis personis Tua decora constituens, simul erubescentiam Tibi Tuam lucrifaciam, simul tamen officio meo non deero significandi, quae nosse multorum interest. De Magno Antonio S. Athanasius scribit, fuisse illum ita in congressu et sermone cum omni hominum genere humanum et suavem, ut non e desertis montibus, ubi omnem aetatem solitarius exegerat, sed e sinu cultarum urbium prodire videretur. Verba ipsa ponam Athanasii, ne quis a me fingi suspicetur tòv dè hóyov elxev hptuµévov tý Oɛly ädatı, hoc est: non ut in monte nutritus et ibi senex factus, agrestem habuit conversationem, sed suavis erat et civilis, sermonem autem habebat divino sale conditum. Haec Atha nasius, qui eiusdem alibi Antonii eloquentiae specimina profert insignia, longas ipsius, etiam ad gentiles philosophos, orationes recitans, quibus in admirationem illi raperentur. Antonii quoque discipulus Ma carius cognomento Alexandrinus, etsi vitam et ipse in deserto longam duxerat, tamen, ut Sozomenus te statur eam exhibuit in promiscuo cum illum adeuntibus usu morum et sermonum elegantiam, ut vulgo cognominaretur ¿otóc, hoc est urbanus et civilis. Talem Te passim gratulantur admirantes, qui e con gressu Tuo redeunt, simul e prudentia consiliorum, e gravitate admonitionum, e sententiarum sapientia fructum animi mansurum in sinu reportantes. Nec tenent se, quin in laudes postea erumpant. Unde, ut fit, gliscens fama, impleta civitate, in provin ciam redundat eo strepitu, cuius sonitus ne ad Te perveniat, ulla claustri ac solitudinis obstare muni menta queant. Non igitur Te latet; sed nec Te laedit, hoc est, humilem Tui sensum, qui verae sancti tatis indubitatissimus character est, in Te ulla ex parte minuit publicum istud Tibi honorificum praeco nium. Quo plus eveheris, eo Te altius apud Te coram Deo deprimis, sancta illa, philosophis ignota gen tilibus, unius propria christianismi humilitate, quae nusquam eminet probatior, quam ubi inter ſaven tissimos vulgi plausus et famae buccinantis elogia sonora locum nihilominus suum, hoc est infimum, mor dicus retinet. Magna et rara virtus, ut idoneus talium judex, Tuorum exemplar decorum, S. Bernardus pronunciat, humilitas honorata Huius Tibi carissimae pretio dotis commendandum apud Te quem offero librum autumo, in cunctis fere paginis christianissimae ac religiosissimae virtutis huius encomia ambitiose, paene dixerim, pero rantem. Nec minus, spero, placebit ascetis istis venerandis et domus hic huius Tuae et universi alibi uspiam sacri vestri ordinis. Iuvabit ipsos illic abstinentiam, quam orbe obstupescente mire continuam exercent; silentium aeternum, coelituum alloquiis confabulationes hominum permutatione quaestuosa compensans; abnegationem evangelicam sui, abdicationem terrenorum, adhaesionem Deo super omnia indivulsam glu tino nunquam intermissae iuxta suggestiones apostolicas orationis, caeterasque religiosissimas observa tiones ubique praescriptas, praedicatas, praeceptis pariter et exemplis commendatas, informatas intueri. Suas prorsus ipsorum in hoc quasi speculo formas aspicient, et quae instituto dudum vestro domestico usur pant, dictis, actis, legibus antiquissimorum Ecclesiae Patrum jam olim exercita comprobataque recogno scent voluptate, quantum auguror, non parva. Cuius in suggerenda per hanc editionem occasione ac facul tate, si quam mihi contingeret a Te et illis inire gratiam, abunde ampla illi merces rependeretur, ubi per Vestrae indulgentiam caritatis participatione quadam meritorum suffragiorumque Vestrorum aspergerer. Quod, multum iis indigens, licet non minus immeritus, opto et voveo, faustissima Vobis omnia precans et augurans. Vale, venerabilis pater, et hoc qualecumque obsequium ne graveris admittere addictissimi Tibi et universo vestro sanctissimo ordini devotissimi clientis. Scribebam Tolosae XVI Kal. Sept. Act. XVII, 22. XXV. XXVI. XIII, 7. XVI. II Cor. XI, 16. I Cor. IV, 6. Sozom. Hist. Eccl. lib. III cap. 13. S. Bernardi Hom. IV super Missus est. I Thess. V, 17.

| I. Duodecim graecorum Patrum veterum octode- cuius intima notio cum tituli huic collectioni prae cim Opuscula, numquam hactenus vel graece edita vel latine reddita, utraque simul exposita lingua hoc collecta syntagmate tibi, lector, offerens oro, ut dum de iis et eorum auctoribus meaque in illis exscri bendis et interpretandis opera quaedam, quae te nosse juverit, expono, ne brevem commodare au dientiam gravere. Multum et dulce a prima mihi inventute studium fuit bibliothecas veteres lustrandi, quaeque in iis in edita, praesertim graeca, servarentur ab elegantibus olim ingeniis composita, non cognoscendi solum, quod insatiabili voluptate faciebam, sed etiam, in quo vincendum saepe taedium aerumnosi laboris fuit, longa describendi patientia in literas lectu faciliores ex archetypis aevo iam evanescentibus transferendi, si qua ex bis aliorum aut meo usui quondam profu tura sperarentur. In quo equidem a nullo scriptorum laudabilium abborrui genere, utique qui rhetorum etiam et poetarum nonnullam sic congesserim far raginem, historicos vero quosdam ediderim; fateor tamen, proniori me affectu incubuisse ad scripta Patrum ac Magistrorum Ecclesiae priscorum adhuc latentia e pulvere pluteorum eruenda, seu quae ad librorum canonicorum expositionem spectant, seu culturam morum religionisque disciplinam ex pro ſesso tractantia. Prioris argumenti quaedam luci dedi, plura in scriniis habeo. Sunt enim penes me, ultra dudum datas Patrum symbolas in Matthaeum et Marcum, supplementa et auctaria insignia Cate narum editarum in Lucam ac Joannem et in Gene sim; Catenae item integrae copiosissimae in Isaiam, Ezechielem, Danielem; scholia pariter graeca in prophetas minores duodecim; perpetuus insuper Commentarius libris duodecim expansus S. Gre gorii episcopi Agrigentini in Ecclesiasten, quem erudito iuveni Ioanni Francisco de Rubeis Romano latinitate ac luce donandum | reliqui Roma disce dens anno superiori 1681; denique complementum operis imperfecte editi S. Gregorii Nysseni in eun dem Ecclesiasten, post octo, quae exstant, homilias expositionem perducentes ad tertium duntaxat, nec ipsum totum sacri eius libri caput, reliquum uni versum Patris eiusdem disertissimi usque ad ver sum ultimum postremi duodecimi capitis commen tarium exhibens. mum II. Confiteri tamen debeo, delectatum me potissi occursu operum ab antiquis magni nominis Patribus scriptorum de interiori religionis disciplina quam ascesin vocant, graeco vocabulo exercitatio nem latine sonante, sed plus quippiam significante quam primo eius vocis auditu menti.subiicitur. Quo injungi mihi officium sentio, rem ipsam hanc totam, fixi intelligentia et universo argumento librorum hoc systema conflantium implicata est, lucide, si possum, distincteque declarandi. Graecum verbum, cui latina exercere ae meditari respondent, iam ab aevo priscorum Atticorum non ad cuiusvis exercitii significationem applicatum est, sed constanter et ex professo iterati ad certum finem perficiendi vel corporis vel animi. Nam et militia et pugilatus, cursus, lucta ceterique agones, et venatio, et cantus, et tibiarum ac fidium melodia, similesque aut iucun dae aut utiles ideoque in pretio habitae artes, suas habentcuique accommodatas asceses, meditamenta et praeexercitationes, quibus ad eas initientur qui cla rescere aut beari per illas sperant. Plerumque tamen philosophi veteres ad mentis culturam virtutumque praxim, per quas homo ad felicitatem disponitur, asceseos appellationem adaptarunt. Quos imitati una nimi consensu iam a primis legis novae saeculis ec clesiastici scriptores ascesin non fere aliam agno scunt et praedicant, quam quae ab ipsis distinguitur adiuncto pietatis ac religionis, quae animam pascit divinis sensibus: verba sunt Basilii Magni, scripto rum asceticorum facile principis, in libro De vita solitaria. Addicta igitur usu iam olim ecclesiastico est ascesis graeca vox indicandae praxi actuum internorum humanae mentis et voluntatis Deo co lendo et sibi perficiendis, semper quidem et ubique, sed in secessu praesertim ac solitudine, aut in convictu et contubernio idem ex instituto medi tantis sodalitatis attendentium. III. Character Ecclesiae Christi est, honorare numen non labiis solum aut usurpatione sensibili rituum, quod faciebat Synagoga, sed conceptis intime sensibus affectibusque devoti penitus animi. Hoc discrimen Christus exprimit his verbis Samaritanam alloquens Joan. IV: Mulier, venit hora, et nunc est, quando veri adoratores adorabunt Patrem in spiritu et veri tate. Summam sibi religionis vetus Iudaeorum natio ponebat in speciosis cerimoniis et pompis, qualium ostendendarum professam et quaestuosam artem Scribae praesertim Pharisaeique factitabant. Iis quomodocunque functi perfectos se arbitrabantur, securi celatorum intus ulcerum reae mentis et criminosorum affectuum consciae. Quod exprobrans illis Christus ait Matth. XXIII, 25: Vae vobis, Scribae et Pharisaei, quia mundatis quod deforis est calicis et paropsidis, | intus autem pleni estis rapina et immunditia….. similes sepulchris dealbatis, quae aforis parent hominibus speciosa, intus vero plena sunt ossibus mortuorum et omni spurcitia. Quem admodum ergo certam methodum ac formulam obser vationum istarum Mosaicarum Iudaei legis doctores

chetypa non supprimerem, | cum ad pignus meae fidei praebendum, tum ad fructum non inviden dum eruditis, ex ipsa, quod passim malunt, fonte hauriendi. digestam in regulas et compositam habebant tra- tariis ita e graeca latinam facere, ut ipsa tamen ar debantque ad usum plerumque merum ambitiosae ostentationis, ita par fuit, sanctos legis novae my stas interioris buius Dei cultus tacitis sensibus men tis et voluntatis motibus exerciti totam, exploratam animadversione longa, et literis commissam expli care rationem. Talis hyle, talis scopus est horum quos edimus librorum, non monachis duntaxat aut anachoretis, quod videri cuipiam posset, utilium, sed promiscue cunctis Ecclesiae statibus ordinibusque profuturo rum; quoniam, etsi Christi Ecclesia per Bethaniam figurata Mariam habeat in solidum contemplationi deditam et Martham vitae activae ministeriis atten dentem, tamen ex suis alterutrae officiis invicem interdum participant. Nam et Maria ministerii cor porei nonnihil attigit, dum Christi hospitaliter epulantis caput spicato nardino suavissimi odoris dapsiliter inunxit; et ipsa Martha orationum mo menta suis occupationibus infindit, prout vel ex eo patet, quod stetit Christum alloquens et orans, ut iuvari se curaret a sorore. Commune profecto cun ctis cuiusvis sexus, aetatis, ordinis Christianis orandi et actus interiores fidei, spei, caritatis, religionis exercendi praeceptum est, hoc solo discri mine coenobitarum et anachoretarum a caeteris, quod illi semper et unice religioni se totos impen dunt, hi cogitant quidem quae sunt mundi pro sui conditione status, sic tamen, ut religionis officia non negligant, Deo reddentes quae Dei sunt, inte rim dum et patriae et familiae prout res exigit consulere non desistunt. Unde iis quoque sua pars ascetices competit. Est igitur cur sperem, non ingratam Publico futuram a me curatam productionem in lucem uno collectorum corpore duodeviginti talis materiae tanti usus Opusculorum a celebribus duodecim elucubratorum auctoribus, cum paris in tanto mi nus dignis rariusque utilibus libellis coniunctim edendis diligentiae exempla faventer excepta prae Iverint. Equidem sentire me secus, quam par sit, de politissimi huius acumine et aequitate saeculi crederem, si, cum ab eo laudata et magni habita videam syntagmata cynegeticorum, accipitrariorum, georgicorum, agrimensorum, hippiatricorum et similium, despici vererer et a delicatorum fastidiis frigere, dum asceticorum non antehac visorum operum connexam uno serto seriem offero; quasi agrorum vel culturae vel dimensionis, mulorumque medicinae gratiosius sit praecepta vulgare ab ista rụm consultis artium tradita, quam disciplinae scitu dignissimae ac cunctis necessariae Deo placendi, mundandae animae, fidem, spem, caritatem, humili tatem, patientiam exercendi, orandi non solum illa initiali cunctis facili oratione, sed sublimiori altera quam contemplationem vocant, multa cautione ob periculum illusionum egente, certam methodum exploratamque rationem a viris sanctissimis, doctis simis, antiquissimis, accuratis explicatam commen IV. Reddenda deinceps ratio est Opusculorum. Inprimisque prodendum unde quodque hauserim. Inter volumina manus antiquae graeca plurima, quae Franciscus Turrianus Societatem nostram Romae iniens anno 1566 in domo professa Romana, ubi hactenus asservantur, deposuit, unum est aucto rum facile triginta lucubrationes de re ascetica colligens, veteri transmarina exaratum manu, an nis abhinc retro plus quingentis, quantum fumida ferrugo chartae olim candidae augurandum prae bet. Ex eo sexdecim Opuscula descripsi, hoc est, omnia exceptis duntaxat duobus XIII et XVIII; nam prius e Vaticano perantiquo codice, cui nume rus inscribitur 730, descriptum est, ultimum e Cryptoferratensi bibliotheca deprompsi. Omnium in fronte posui epistolam S. Joannis Chrysostomi ad monachos, ita clare in Turria nensi codice inscriptam. Esse illam Chry sostomi si quis negaret, ab hoc iure meo exige rem, ut testimonium pro se auctoritati Turrianei codicis aequilibre aut potius praeponderans afferret. Cum certum sit Patrem illum sanctissimum, ipso affirmante lib. I De sacerdotio, sat longo tempore antequam presbyter et ecclesiastes Antiochiae fie ret, unde est ad thronum Constantinopolitanum evocatus, inter monachos vixisse, verisimillimum est, tam foecundum ingenium non abstinuisse a scribendo de rebus quas tunc meditabatur, atque adeo hanc eo iam tum tempore epistolam, et plura forte alia paris argumenti literis mandasse, quae, quod non compareant in collectionibus vulgo editis Operum illius, causa esse potuit, quoniam ea po tissimum ex illis in codices publicos referebantur quae ad promiscui generis homines docendos per tinere viderentur, alia seorsum in monachorum scriniis et coenobiorum archiis uti professionis ascetarum propria sinebantur custodiri. Istam porro epistolam praeposui cunctis aliis Opusculis non antiquitatis praerogativa, qua Chrysostomum superant Macarius et Amphilochius, ille septem Opusculorum a II ad VIII, hic decimi auctores, sed ob claritatem tam noti et celebris Ecclesiae docto ris, quomodo inter Paulinas epistolas primatum occupat Romanis scripta propter Romanae vel ur bis vel Ecclesiae praecellentem dignitatem, licet aliquanto posterius quam quaedam ceterarum data. In reliquorum sane dispositione Opusculorum aeta tis cuiusque rationem, quantum licuit, habui. Septem Opuscula sequentia unius sunt auetoris Macarii Magni, prout diserte singulorum titulus signabat in codice Turrianeo. Erant autem ea ibi. non uno continue ductu expansa, sed in duo sepa ratim, multis interpositis, divisa systemata nomi nis eiusdem. Priori siquidem hic praefigebatur in

finiendo quis sit iste Macarius inter plures etiam Magni Antonii discipulos quos idem signavit nomen. Duo celebres Macarii feruntur, Aegyptius prior dictus, alter hoc iunior Alexandrinus. Fasti sacri Ecclesiae latinae priorem die secunda Januarii, al terum quinta decima memorant; Graeci utrumque die mensis eiusdem undevigesima venerantur. Non falso ambo discipuli Antonii vocantur. Viderunt enim audieruntque illum, sed seniorem iuvenes, sero tandem et obiter ad ipsum, ut multi tunc, profecti ad brevem venerationem, reversi mox ad statas babitationes suas a statione magni anacho retarum Patris dissitas plurimum. Aegyptius quippe Macarius in Scithi sedem habuit, Alexandrinus in Celliis, | quae loca in Libya sunt, longe a The baide distantia, in qua et mons interior, ubi so lus plerumque residebat Antonius, erat, et ab hoc non multum distans mons exterior, in quem subinde excurrebat, ut in eo habitantes suos monachos viseret. dex: Macarii Magni de custodia cordis; incipit a mox ostendam, ubi prius absolvero quod coepi, de folio 150 Turrianei codicis, et in 158 desinit. Alte rum a folio 245 ad 291 extensum rubrica exarato insignitur titulo sic latine sonante: dictis ac scitis divini Macarii vere beati de perfectione in spi ritu summaria epitome. Legens et comparans anim adverti, opus utrumque unius exhibere doctrinam auctoris, sed a duobus exceptam, | et prout ex ore dicentis audierant, suo cuiusque ingenio missam in literas. Hinc notabilis cernitur styli diversitas inter priorem posterioremque collectionem, quam quam eadem utrobique sententiarum quasi sub stantia est, unus tenor ordoque praeceptorum, nec differentia plerumque verba. Tantum pressior et paulo incomptior primus exceptor est, nihil prorsus referens, quod non in secundo syntagmate alicubi legatur. Id illum qui digessit, non efferre in eo propriae mentis sensa, sed aliena, nominati vide licet in fronte operis Macarii Magni recitare, cum alia declarant, tum inserta subinde vox valens ait, ubi minus exspectes; quam interpretando plerum que negligere sum coactus, metu, ne, si scrupulose redderem, sententiae limpiditatem et pronum fluxum molesta nec utilis ad quidquam interpellaret iteratio. Totum autem commentarium priorem Opusculo rum Macarianorum primo, syntagmatis huius se cundo, complexus, alterum haud paulo uberius et prolixius in sex alia molis ferme paris Opuscula discrevi, non arbitrio mere meo, sed indicia se cutus inspersorum certis intervallis peculiarium titulorum, quos in fronte cuiusque Opusculi ex pressi. Capita quoque sic ut exhibui distincta in originali codice visuntur, rubrica et suo cuique indito numero dirempta ordinataque invicem. V. Non dissimulo, septem haec Macarii Opuscula praecipuam mihi fuisse causam huius editionis adornandae, ceterosque auctores undecim totidem his adiunctorum libellorum non alio ferme consilio, quam ut Macario pompam facerem, neve incomita tus parum honeste prodiret, a me adscitos. Cui consentanee proposito agere hic paulo diligentius de Macario Magno debeo, non omissurus de aliis item reliquorum auctoribus Opusculorum suo cu iusque loco et ordine quae dici oportere videbuntur. Multa me ad impendendam Macarianis hisce Opusculis e situ eruendis diligentiam moverunt. Verbum vetus est S. Ambrosii: Primus discendi ar dor nobilitas est magistri S. Patris auctoritas, Magno Athanasio aequalis, Magno quoque Antonio familiaris, in opere illa ipsa proferente, quae divi nitus illustratus Antonius antiquissimo discipulorum ac filio primogenito, intimi longo usu contubernii ministro fidelissimo, arcane communicavit, digna visa est quam venerarer, et ea commendatum non despicerem latere in perpetuum sinendo volumen, praesertim spectabile utileque in [non] paucis, ut Lib. De virg. Ab hoc utroque Macario alium diversum et am bobus seniorem fuisse docent nos Athanasius in S. Antonii, Hieronymus in Pauli primi eremitae Vita, dum aiunt, Magnum Antonium duos secum discipu los intimos, comites individuos, habuisse Macarium et Amatham, praesertim ultimis quindecim vitae suae annis, quos et solos obitus sui testes et se pulturae, de qua illis mandata suprema dedit, esse conscios voluit. Contigit S. Antonii obitus anno Constantii 19, Christi 356. Atqui de Macario Aegyp tio, quem passim ponunt Alexandrino fuisse senio rem, ex eius Aetis constat, eum naturae debitum solvisse anno Christi 391 nonagenarium, post an nos sexaginta in Scithica solitudine transactos. Unde sequitur, capessivisse illum solitariam apud Scithin vitam anno Christi 331, ubi cum ad finem perseveraverit, nisi quod peregrinatus interdum ad Antonium est visendi et consulendi eius gratia, mox ad stationem regrediens suam, consequenter haud sane dici posse, fuisse hunc Aegyptium Ma carium, illum Amathae collegam, ministrum et so cịum individuum Magni Antonii, quem ille iam ab anno Christi 341-hic enim quintus decimus est ante mortem Antonii-dum in montem interiorem, illic reliquae vitae stadium decursurus, secederet, in loco huic vicino, hoc est in monte exteriore praesto semper sibi ad extremum esse iusserit. VI. Hunc equidem Macarium socium Amathae existimo tam quinquaginta, quae dudum exstant inscriptae nomine Macarii, Homiliarum auctorem, quam horum septem Opusculorum quae nunc edi mus. Nam quod vir doctissimus Joannes Picus, qui Homilias illas a se latine redditas vulgavit, opina tur, scriptas eas fuisse a Macario Aegyptio, Scithicae incola solitudinis, valide refellitur contrario testi monio Gennadii Massiliensis, cuius cap. X libri De

corum quae audierat ac viderat reticens. Paulo post: malo est abscedere compulsus. Unde ob eam cau Perseveraverunt autem monachi haec ipsa per tra ditionem discentes.... sed non audivi quemquam scripto signasse. Adeo a scribendo alieni erant illi veteres ascetae sancti, sibi videlicet ex instituto unis vacantes, exemplo Antonii Magni, qui cogni tam a se solo mirabilem vitam Pauli primi eremi tae, multis licet annis ei superstes, nec scripsit, nec dictavit, voce tantum narrare contentus, po steritate id ignoratura, nisi Hieronymus Pauli me moriam e discipulis Antonii compertam literis con signasset. Ad quem modum Zosimas, quae admira bilia de Maria poenitente sensibus praesens hause rat, etsi, cum centenariam attigerit aetatem, ut in Vitis Patrum lib. I pag. 299 diserte traditur, tri ginta totis minimum annis Mariae Aegyptiacae su pervixerit, tamen nec ipse, nec eius suasu aut sponte sua quisquam auditorum illius ea curavit in chartam mittere, donec sero exstitit anonymus monachus, qui Deo movente talem operam posteris praestaret quem equidem ipsum, aut divino si mili motum impulsu alium e coenobitis vel Tyrii prioris, ubi Zosimas diu vixit, vel alterius Jordani propinqui, quo iam senex migravit, monasterii quempiam crediderim haec nobis, quae aut ipse a Zosima audierat, aut e referentibus cognorat, Allo quia servasse, iis scripto complectendis. | Tertium exstat indicium a tempore ductum, ni fallor, vehemens ad suadendum, B. Zosimam, cu ius haec Alloquia nomen praeferunt, eundem esse ipsum, qui S. Mariam Aegyptiacam sepelivit. Non multos per ea tempora fama celebres fuisse Zosi mas indicat anonymus editor Actorum Mariae, qui suum cum nostro cognominem et, ut credimus, unum eundemque a cunctis synonymis se satis distinxisse credidit, ubi eum ab uno discrevisset, solo videlicet tunc noto alio Zosima. En id eius testantia verba: Nemo autem appellationi soli in kaerens sermonem mihi existimet esse de eo Zosima, qui circa doctrinam lapsus minus recte sapuit. Alius enim hic, et ille alius, multumque differunt inter se, quamvis nomenclaturam ambo eandem sor titi. Sic ille. In cuius verbis si quaerimus quis sit ille alius Zosimas, qui circa doctrinam lapsus minus recte sapuit, docebit id nos Marcellinus in lib. De schismate Ursicini et Damasi, quem librum cum ex recenti memoria scripserit, intelligimus eius auctorem sub Damaso, aut paulo post, hoc est, circiter annum Christi 390 floruisse. Ibi autem meminit cuiusdam Zosimi sive Zosimae quem Ariani suis tinctum erroribus in episcopatum urbis per Italiam clarae Neapolis, eiecto inde orthodoxo et sancto episcopo Maximo, intruserunt. Hunc sua poena celebrem fecit. Aggresso enim episcopale offi cium in ecclesia Neapolitana obire, intumescens ei lingua extra os excessit, nec nisi Zosima extra tem plum egresso retrahi potuit. Quo facto, cum iterum ac tertio Zosimas tentasset ingressus aedem sa cram episcopali fungi munere, toties pari coactus sam tandem cessit episcopatu, ut pristinum sibi linguac officium redderetur: verba sunt Marcellini, qui mox addit: non res antiquas referimus..... nam et hodie Zosimas in corpore est, usum linguae non amittens, postquam maluit cum amissione episcopatus vivere. Videri potest hic Zosimas tam evidenti miraculo resipuisse, quae causa fortasse fuerit anonymo de eius errore ut praeterito loquendi. Quidquid in re sit, ex his habemus, et S. Zosimam et alium eius dem nominis non sanctum eodem tempore, hoc est, sub finem quarti saeculi vixisse. Hoc quidem hie romonacho B. abbati Zosimae competit. Nam cum Daniel Papebrochius noster Tom. I April. pag. 68 argute demonstret ex charactere Paschae, S. Ma riam Aegyptiacam obiisse die I April. parasceve Paschae anno Christi 432, postquam pridie a Zo sima circiter septuagenario sacrum Christi corpo ris et sanguinis viaticum percepisset, manifestum est, eum multis annis ante quingentesimum aerae Christi non solum vixisse, sed vitam etiam asceti cam sanctissime coluisse in priori apud Tyrum monasterio, ex quo, antequam in aliud Jordani ci timum migraret, vitam religiosam se in primo exercuisse per annos tres et quinquaginta ipse, ut prius vidimus, testatur. Confirmat hanc chro nologiam totus Alloquiorum Zosimae contextus. Nam ibi et Evagrius, non ille Origenista, sed alius antiquior sanctissimus Macarii discipulus, et Pachomius, aliique paris antiquitatis tanquam ho mines recentis memoriae nominantur; sed et cum alia referantur ex Vitis et Actis Patrum, nihil om nino proditur non nino proditur non anno Christi sesquiquingente simo anterius. Ex his corrige quae Rosweidus noster, deceptus corrupto apographo Actorum Aegyptiacae Mariae sub falso nomine Sophronii vulgato, annotavit ad Vitas Patrum pag. 299 his verbis Claruit Maria Aegyptiaca temporibus Ju stini senioris circa annum Domini 520. Ea enim metachronismo laborare integri fere saeculi eru dite demonstrat supra laudatus Papebrochius, quem vide Tom. I Aprilis a pag. 67 ad 70. lure igitur nostro hoc Opusculum, B. Zosimae Alloquia com plectens, superiori, quod S. Amphilochium Ico niensem episcopum habet auctorem, sine medio coniungimus, ordinem temporum secuti, quo vitae digeruntur amborum ita comparatae, ut communes annos aliquot habuerint, Amphilochii senectute concurrente cum Zosimae adolescentia. Non erit abs re, hic ad extremum admonere, Ioannem Moschum, libri celebris jam olim et sexta generali Synodo laudati, cui Pratum spiri tuale titulus est, auctorem, haec sine dubio Zosi mae Alloquia vidisse. Nam cap. CCXI ex iis deci mum describit, verbis inde fere totidem referens historiam monachi, qui expilari cellam suam a vi cino monacho cum clare vidisset, patientissime to lerans, etiam postquam audivit improbissimum illum furem ob id facinus delatum ad iudicem

nistarum, alter Semipelagianum odiosissimum dogma, quia illa uterque vitia magnis virtutibus redimunt, adeo non interdicuntur usu ac luce, ut eorum etiam suadeatur lectio et commendetur quis tam iniquus arcere cunctos visu et contactu Jucubrationum Magni Macarii conetur propter tres quatuorque versus labecula nulli hodie noxia re persos in libris septem sana, inculpatissima, salu berrima eruditione redundantibus? librisque hodie apparent, haud dubio indicio ori- prior praeter caetera errores damnatissimos Monta ginis inde haustae. Et illae igitur Homiliae Anto nianae potius, quam Macarianae sunt, quippe qua rum verus auctor Antonius, merus ferme inter pres Macarius fuerit, prorsus idem unusque, cuius nomen tum Homiliis, tum septem modo per nos editis Opusculis praefigitur. Etenim si non alius a prisco Macario, prout ostendimus, quaerendus auctor est Homiliarum quinquaginta a Pico edita rum, repertus nobis opera eadem fuerit verus au etor septem quae nunc damus Opusculorum. Tanta quippe germanitas comparando agnoscitur scri ptionum ambarum, ut dubitari fere nequeat, quin Patris unius duo foetus sint. Sensa invicem con gruentia, expressionis unus genius, elocutionis et styli saliva, structurae atque ordinis forma par, contextus compositionisque totius color et succus idem, ut mihi quidem non nix, quod aiunt, nivi ad aspectum, non lac lacti aut mel melli ad gu stum similior, quam ista duo ad legentis sensum scripta videantur. Accedit suffragium communis ■trisque naevi, quali maxime rapi ad persuasionem solent, qui, expositum recens a partu aut alio casu aliquo abreptum a nutricis gremio infantem post quam diu quaesiere, dubitant an puer iam adul tior pro tali oggestus idem vere sit. Tunc enim, ubi maculam aut verrucam in filiolo, cum est natus, observatam mater aut obstetrix in oblato quoque corpore notarunt, exclamare consueverunt Licebit igitur per omnes aequos et prudentes nobis in hoc quoque horto rosarum odore frui, vitato, quod facillime possumus, spinae unius acu leo; in hoc campo metere purum frumentum in annonam, neglecto reiectoque unius illic forte ad nati surculo lolii. Non vulgaris spes ad hoc operae pretii vocat. Utique vix uspiam alibi reperturos enucleatius, disertius, intelligentius declarataın ra tionem omnem ac methodum artis alioqui recon ditae ac perplexae, serviendi Deo in spiritu, men tisque ac voluntatis cuiusque nostrarum via recta certaque promovendarum ad gratum divino Numini obsequium praestandum, nosque per heroicarum exercitia virtutum elimandos ad perfectionem, quanta homini potest in hac vita contingere, sic que disponendos ad ineundam statim ab obitu possessionem regni diligentibus Deum promissi. Iuvabit etiam in puritate catholici dogmatis et ca pitibus praecipuis orthodoxarum veritatum, hodie Nihil amplius quaerendum, hic prorsus, hic ipsus cum maxime adversus haereses propugnatis, miram est. Idem usu veniat par est nobis Macarium Ho miliarum scriptorem in septem asceticorum libro rum auctore quaerentibus. Deformitas quaedam œrnitur in Macariana Homilia tertia doctrinae nunc falsi convictae, olim magnis Patribus visae proba bilis, de corporeitate angelorum et animarum. Ea dem porro cum Opusculo huius Thesauri VI cap. item VI pag. 124 legatur, et quidem iisdem fere verbis, quidni nos quoque iam convicti fateamur Manus haec omnino manus, imo et vox quoque Homiliarum auctoris Macarii est. VII. Nolim tamen hac offensum confessione labis lectorem continuo praeiudicare luce indignum et opera editoris ea sorde inquinatum commentarium. Nimis multos tam praeceps sententia proscriberet. Nam e graecis S. Methodius martyr, S. Basilius Magnus, uti et huius aequalis et familiaris S. Ephrem Syrus, Severianus Gabalensis, S. Cyrillus Alexandrinus, Caesarius, Anastasius Sinaita et alii, e latinis vero Tertullianus, S. Augustinus, S. Ful gentius, S. Petrus Chrysologus, Arnobius, Cassia nus, Maximus Taurinensis, Gennadius, Rupertus, S. Bernardus, hunc errorem hodieque suis exstan tibus consignatum libris praeferunt, prout allega tione locorum demonstrat Dionysius Petavius Tom. III Theologicorum dogmatum lib. I de angelis cap. II. Quid quod, cum ex modo nominatis quidam, uti Tertullianus et Cassianus, alia perniciosa suo superseminata tritico zizania habeant, nempe Ecclesiae quae nunc vivit, cum ea quae Magnorum Antonii et Athanasii aevo floruit, consensionem in his libris agnoscere. Absoluta in omnibus necessi tas gratiae supernaturalis ad bene operandum in ordine ad salutem aeternam, cum ubique passim insinuatur, tum disertissime asseritur cap. XV Opusc. VI pag. 134, ubi non magis posse bene co gitari aut agi sine speciali naturae meritum exce dente Dei adiutorio dicitur, quam videri sine oculo, dici sine lingua, sine pedibus ambulari. Capite vero XIX Opusc. VII pag. 165 pulcherrime idem adstruitur inductione generali creatarum rerum, naturales etiam suas operationes exsequi non va lentium, nisi iis subveniat alienae naturae auxilium. Idem antea demonstratum fuerat cap. IV Opusc. VI pag. 118, eo argute applicata Evangelica para bola decem virginum, quarum quae prudentes me rito dicuntur quinque: Peregrinum, ait auctor, a sua ipsarum natura oleum, quod est spiritus gratiae, in vasis cordis praesumpserant..... quinque vero fa. tuae ea sibi sufficere ducentes, quae natura ipsie | suppeditabat sua, excludi a thalamo meruerunt, in quem priores sunt admissae. VIII. His opponi forte posset locus ex fine capi tis XXIX Opusc. VIII pag. 221, ubi Macarius ait, renuere hominem et non condelectari cogitationibus pravis sine Deo adiuvante esse possibile. Ac nihil hic doctrinae orthodoxae de necessitate auxilii gratiae actualis ad omnem actum bonum positivum con

Atqui Magnum Antonium viderat qui hoc scri bit, intimo ei convictu diu familiaris. Contrarius est scopulus sanam gratiae doctrinam tradentibus vitandus, oppressio humani arbitrii ac vertibilis in contraria et contradictoria inficiatio libertatis. Hunc semper studiosissime declinat Ma carius hic noster, velis numquam non remisque in oppositam incumbens professionem vertibilitatis indifferenter liberae sui compotis voluntatis, ita semper aut gratiae praesenti ad bene agendum, aut tentationi seu concupiscentiae instiganti ad male operandum consentientis, ut possit pro arbi trio resistere in quo fontem residere meriti et vituperii verumque cardinem negotii humanae iustificationis aut depravationis, quatenus hae im putabiles homini sunt vel ad praemii meritum, vel ad poenae iustissimae reatum, verissime hic auctor censet. Haec cum paginis fere omnibus perpetuo aut inculcat aut innuit tum praesertim Opusc. II cap. XII et Opusc. VIII cap. III pagg. 37 et 185 ex professo tam luculenter enunciat, ut qui sic lo quitur saeculo Ecclesiae fluente quarto, videri pos sit orthodoxam de libero arbitrio deque gratiae cum ipso ac concupiscentiae cooperante doctrinam non potuisse disertius, uberius circumspectiusque proponere, si decreta et canones sacrae synodi Tridentinae Sessionis VI plus mille annis posterius celebratae iam tum legisset; adeo illis consentanee catholicam de hominum justificatione fidem edisse trarii est. Agit enim-auctor de dissensu mere ne- ▲ omne liberum, a periculo videlicet peccandi. gativo, hoc est suspensione assensus, quae, cum mera negatio et purum nihil sit, auxilio non eget nisi pariter negativo. Talem esse Macarii mentem prope manifeste patet ex his eius verbis imme diate praecedentibus: sine Deo adiuvante et per se ipsum liberare se quemquam, quoad lucta, quae ipsi est cum cogitationibus, expeditus fuerit, est impossi bile. Siquidem liberare se, et lucta cogitationum ex pedire se, actus hominis positivos indicant, ad quales omnes prorsus indispensabiliter necessa rium Dei per gratiam actuale adiutorium esse auctor pronunciat; de suspensione vero assensus mera, quae vere nihilum sit, concedit actuali eam auxilio non egere. Scio, a quibusdam hodie scholasticis negari, esse possibiles puras istius modi omissiones. Ab aliis tamen eae non paucis nec parum illustribus admittuntur. Quorum sen tentiae Macarius hoc loco suffragatur; agere enim se de mera, ut dixi, cessatione voluntatis pravis cogitationibus tentatae eo significat, quod cum sus pensionem assensus expressisset verbo renuere aut contradicere, in quo erat emphasis quaedam positi vi actus, quasi corrigens aut explicans statim adiungit et non condelectari, ubi et, ut saepe alias, expositivum est, quasi diceretur id est. His adiun gat, si quis volet, plerosque theologos docere, ad actus quidem omnes vere salutares et meritorios vitae aeternae requiri actualem gratiam superna turalem in substantia, sive, ut loquuntur, in enti tate; ad non succumbendum autem tentationi per rit. simplicem renutum mere naturalis ordinis sufficere actualem gratiam supernaturalem tantum quoad modum, non vero in substantia. Quod si putetur hic Macarius indicare voluisse, etiam sic expers erroris erit. Apparet praeterea, septem hos libros scriptos ante natam Evagrii Pontici Origenistae, et alumni huius, Pelagii, doctrinam, quae impec cabilitatem et salutis securitatem cum plena ex stinctione passionum hominibus in hac vita possi bilem finxit. Contra enim horum auctor absolutam securitatem salutis in hac vita propter vertibilem in malum etiam post ecstases et visa divina volun tatem ne primis quidem Apostolis post acceptum die Pentecostes Spiritum sanctum concedit cap. XVI Opusc. VI pag. 135, ut timere videlicet cum plurimis lacte divini verbi aluit et efficacissima Paulo potuerint, ne cum aliis praedicavissent, ipsi reprobi efficerentur. Unde capite libri eiusdem XX pag. 139 exemplum affert monachi post visum in raptu paradisum foede lapsi. Quare capitibus VIII et IX Opusc. VII pag. 152 et 153 perfectionem omnibus absolutam numeris et plenam impeccan tiam homini viventi contingere ait posse solum momentaneam in puncto raptus et ecstasi, post quae iterum peccabilem sic passum divina nihilo minus esse pronunciat. Capite autem Opusculi eiusdem VII duodecimo pag. 157 haec no | tabilia ponit verba Nondum autem quemquam vidi Chri stianum perfectum, aut omni ex parte in tempus IX. Dicendum hic aliquid superest de cognomento Magni, Macarii nomini adiuncto. Expressum id clare praefert antiquissimus quem exscripsi codex non solum in Macarianorum Opusculorum titulo, sed praeterea in Opusculo IX quod inscribitur Apo phthegmata Patrum, ut videre est pag. 243, quin et in Opusc. XVII Nicephori, argumento, ni fallor, satis certo, receptum olim hoc fuisse et usa vul gari tritum. Cuius triplex excogitari ratio potest. Prima, ingens viri meritum; doctrinae, inquam, eius et sanctimoniae praestantia, quas quotidia no proprie quisque longo usu experientiae cum perspicerent, et praesenti fructu sentirent tot millia monachorum, quos ante et post mortem Antonii annis dexteritate ad profectum spiritus promovit, exemplo semper praeiens in omni functione religiosi officii, tam excellentem magistrum sibi visi sint tali hono rare appellatione debuisse, Evangelio etiam auctore, ubi legebant Matth. V, 19: Qui fecerit et docuerit, hic magnus vocabitur in regno coelorum. Altera, quod cum Antonium solerent Magnum sine addito vocare, adeo ut istud adiunctum in no men iam proprium migrasset, prout intelligitur ex supra recitatis Cronii presbyteri apud Palladium verbis, et Macarium viderent e sinu Antonii pro ductum, vices eius in ipsorum regimine gerentem, et in omni laude simillimum, aequum duxerint,

post Antonii praesertim mortem, eodem Macarium octava numero ponitur eius oratio inscripta de poe impertire titulo, quo Patrem et suum cunctorum communem, et peculiarem ipsius exemplarque archetypum Magnum Antonium, dum viveret, ho noraverant. Postrema huius rei sat verisimilis causa est, quod, cum iam tum fama florerent duo alii, de quibus superius est dictum, iuniores Macarii et diversis in partibus degentes Aegyptius et Alexandrinus, ut suum antiquiorem ab illis distinguerent, Magni eum insigniendum epitheto putaverint qui tunc vivebant. Quod utinam constantius fuisset a posteris obser vatum; sic enim foret damnosa et periniqua confu sio vitata, quae veneratione propria in fastis eccle siasticis Patris olim sanctissimi et coelestium me rentissimi honorum obrutam ambiguitate memo riam fraudavit; ut cum dies assignatus anniversario cultui proprius in Martyrologiis et Menologiis signe tar Aegyptio et Alexandrino Macariis, eorumque Acta separatim descripta legantur, solus antiquior ambobus et neutro minus illustris Macarius Magnus innominatus praetereatur. Cui, spero, medebuntur incommodo Antuerpienses nostri, quorum laus tanta est in Actis Sanctorum illustrandis, si pro priam historiam vitae abbatis Pispiritani Macarii, ab anonymo veteri, qui Posthumii ei succedentis Acta literis tradidit, ut ipse indicat, compositam, reperire alicubi potuerint, cum tineis forte adhuc blattisque luctantem. nitentia et quod non sit desperandum, duas hoc quod damus expansas scripto narrationes totidem plane recitat verbis continua serie ab extrema pa gina centesima, quae illius orationis ibi nona est, usque ad centesimam duodecimam. Et sunt ambae illae historiae adeo inopinatae ac mirae, ut descri benti mihi sollicitudinem moverent, ne pro apo cryphis et temere confictis reiicerentur. Quo carius habeo muniri eas tam irrefragabilis aucto ris minime dubio nec cuiquam recusabili suffragio. Puto autem hunc commentarium ab Amphilochio adhuc monacho et monachorum institutore compo situm, ex quo idem postea Iconiensis antistes, in occasione praemuniendi suum populum adversus tentationem desperationis, duo ista exempla verbis plane iisdem retulerit, alia plura omittens quae monachis alias allegata utiliter, saecularibus do cendis minus opportuna viderentur. XI. Opusculum undecimum equidem plurimi fa cio propter efflorescentem in illo genuinam indolem vere asceticorum sensuum, et quendam suavissime fragrantem ex uberi, qua penitus imbuitur, unctione spiritus heroicae sanctimoniae odorem. Nullum li bentius exscripsi, in nullo interpretando tantum in timae dulcedinis sum expertus. Quo mihi conten dendum enixius statui ad ejus tempus auctorem que, ignotissimum utrumque, vestigiis omnibus in dagandum. Continet id alloquia quatuordecim studio audi toris in literas missa, prout excepta fuerant ex ore senis cuiuspiam grandaevi, longo usu vitae religio sae per omnes perfectionis Evangelicae gradus ad apicem evecti sanctitatis, quantam capit divinis adiuta beneficiis humana mortalitas. Alloquiorum auctor nominatur beatus abbas Zosimas. De ex ceptore tantum innuitur, fuisse illum ex eius assi duis auditoribus unum, verisimiliter sodalem eius dem in quo degebat Zosimas coenobii. Diu de his et sollicite disquirenti mihi ea tandem sedit sen tentia, eundem istum esse Zosimam cum illo cele bratissimo divinitus electo, ut sanctae poenitentis Mariae Aegyptiae, seu, ut vulgo loquuntur, Acgy ptiacae, et cognosceret vitam et funus curaret. X. Diu nos tenuit Macarius. Utinam transigere velocius queamus quae de aliis sequentium Opa sculorum auctoribus necessario praefanda vide buntur. Nonum Opusculum anonymi est collectoris sententiarum Patrum. Huius aetatem prodit, quod non nisi antiquissimorum nomina recitat: argu mento, eum ante posterius celebrium tempora vixisse. Opusculum X simplicem in meo archetypo Turrianeo codice praeferebat titulum qualem exhi beo S. Amphilochii de non desperando. Quod non fit hic mentio Iconiensis episcopatus, uti neque supra in titulo I Opusculi S. Joanni Chrysostomo tributi citra ullam sedis Constantinopolitanae me moriam, indicio est, opus utrumque ab iis Patri bus fuisse scriptum, dum adhuc privati inter mona chos viverent, antequam in thronos promoverentur; Exstat de his commentarius omni fide firmatus, quae amborum talis temporis et argumenti lucu brationes in monachorum tabulariis relictae fuerint, tanquam iis solis accommodatae. Scio, non unum esse in antiqua Ecclesiastica memoria celebrem Amphilo chium; tamen huius, quem hic edimus, libelli ve rum fuisse patrem antiquissimum illum doctrina et sanctimonia late inclytum, ex monacho Iconiensem episcopum Amphilochium, a SS. Basilio, Gregorio Nazianzeno, Hieronymo multisque aliis veterum magnifice laudatum, cuius in Martyrologio Romano ad diem IX Kal. Dec., in Graecis Meneis eodem die splendida elogia leguntur, manifeste constat ex eo, quod in operibus eiusdem S. Patris ante hos annos XL graece simul latineque Parisiis editis, quae non Sophronii, ut perperam inscribitur a mul tis, quod invictis argumentis confutatur ab ul timo eius scripti editore, nostro Daniele Papebro chio Tom. I Aprilis pag. 69, sed anonymi mona chi coenobii prope Jordanem siti, in quo Zosimas ultimos suae vitae annos exegit, prout ipse in nuit auctor sic scribens sub finem narrationis suae, postquam docuisset, reversum a S. Mariac Aegyptiacae funere Zosimam quae viderat et audi verat saepe retulisse: Perseverarunt autem monachi [post Zosimae videlicet obitum] haec ipsa per tra ditionem discentes atque ad communis utilitatis argu mentum proponentes audire volentibus, sed non au divi quemquam scripto signasse narrationem. Ego

vero quae citra scripturam comperi, per literas cu- retur. Utut de iis sit, certum videtur, post Judaeam ravi nota facere. Indicia hinc exsequar, quibus mo veor ad opinandum, horum auctorem Alloquiorum Zosimam non alium esse ab eo, cui testi unico Ma riae Aegyptiacae notitiam debet Ecclesia, sicut An tonio Pauli primi eremitae. deletam primis Ecclesiae saeculis, et IV potissi mum, quo Zosimas vivebat, ut ostendemus, Tyrum Palaestina fuisse comprehensam. Herodi sane Agrip pae, nepoti Herodis Magni, cum sub Caesare Claudio pareret maxima Judaeae pars, ut docet Jo sephus lib. XIX Antiq., subjectos fuisse Tyrios et Sydonios indicat S. Lucas Actorum XII, 20. Quae cum ita sint omnia, cur affirmare dubitemus, monasterium, quod apud Tyrum fuerit, vere situm in Palaestina dici potuisse? Meminit praeterea Zo simas in quodam Alloquio campestrium, ubi ait se fuisse. Quae haec campestria, nisi campus magnus Galilaeae et latissima illa planities tam saepe in Scripturis memorata? Alibi ait, se Hierosolymis di versatum, alias, quemdam se vidisse Caesareae; loca haec omnia Palestinae. Denique initio Alloquii XIII lauram abbatis Gerasimi memorat tanquam vicinam loco in quo tunc Zosimas degebat; coeno bio nempe prope Jordanem, quo ex Tyrio migrave rat: fuisse autem lauram quoque sive monaste | riam Gerasimi propinquum Jordani, clare docet Mo schus cap. CVII Prati sic scribens: uno ſere millia rio distat a Jordane monasterium quod abbatis Ge rasimi dicitur. Ex his conficitur, tam Zosimam Al loquiorum auctorem, quam repertorem Mariae Aegyptiacae in Palaestina vixisse. Primum detector latebrarum Aegyptiacae Ma riae Zosimas, a puero traditus monasticae disci plinae in quodam coenobio Palaestinae, in eo lauda tissime vitam asceticam exercuit per annos supra quinquaginta, testante id ipso, cujus haec verba anonymus monachus exscribit num. 3 suae narratio nis: Dicebat autem ipse de se Zosimas, quod ab ulnis, ut sic loquar, paternis in monasterium istud datus, per annos quinquaginta tres in monastico cursu perseveravit. | Monasterium porro istud, ut initio narrationis clare dicitur, fuit unum ex iis quae per Palaestinam sunt monasteriis. Atqui haec Allo quia eius sunt, qui in Palaestina vixerit et conse nuerit, nec aliam admodum orbis partem, quantum ex eius verbis intelligitur, incoluerit. Nam Alloquio VI haec loquitur: Iter agebamus ego et frater unus via Neapolitana cum quibusdam saecularibus, veni musque ad locum ubi erat telonium cet. Fuit olim Neapolis celeberrima Palaestinae civitas, teste inter innumeros alios Plinio, cuius haec lib. V cap. 13 verba sunt: Samariae oppida Neapolis, quod Ma morta dicebatur cet. Iterum Alloquio X dicit Zosi mas: Cum essem in monasterio quod est apud Ty rum. Est quidem Tyrus Phoeniciae urbs, sed quae, uti et Sidon, propter propinquitatem Palaestinae contribuitur. Hodierni geographi Palaestinam duo decim Israeliticarum tribuum habitatione definiunt, nec cum Veteris nec cum Novi Testamenti historiis consentientes. Nam rex duodecim tribuum Saul, ut ex I Regum patet, et qui ei successit David, ut ex II, itemque ex I Paralip. manifestum est, uni versam XII tribuum ditionem obtinentes, multa bella cum Philistaeis, hoc est Palaestinis, habuerunt, qui utique aliam ab Israelitide terra regionem habi tabant. Christus vero ipse, qui se aiebat non ve nisse nisi ad oves quae perierant domus Israel, Matth. XV, 24, tamen, ut ibidem V, 21 dicitur, secessit in partes Tyri et Sidonis, quod et Marcus cap. VII con firmat, et ibi curavit filiam Chananaeae, prout ibi dem Evangelistae narrant; quasi ut ostenderet, Phoenicem jam tum ad Palaestinam, prout haec Is raeliticam regionem denotat, pertinuisse. Cérte in historiis sacrarum expeditionum Tyrum, Sidonem, et Phoeniciam universam Palaestinae partem vide mus habitam. Antiquiores vero longe latius fines Palaestinae porrexerunt, ut Ovidius, qui ripam Tigris amnis marginem Palaestinae vocat illo versu Fast. II. Inque Palaestinae margine sedit aquae, adstipulante Plinio, qui lib. VI cap. 28 Sittace nem regionem Tigri continuam Palaestinae accen set; ut omittam quod testatur Plutarchus, Strymo nem Macedoniae fluvium Palaestinum olim dictum cur? nisi quod Palaestina eo usque protendi vide XII. Secundus est character identitatis utriusque Zosimae, genius amborum unus ac mores. Relator Actorum Mariae, quod e scripto anonymi monachi patet, doctus quidem et disertus vir fuit, docere tamen viva praesentes voce contentus a scribendo abstinuit. Audiamus hoc testantem anonymum; sic num. 2 scribit: Iste Zosimas orthodoxus fuit, qui in uno monasteriorum [ nempe Tyrio, ex supra dictis] ab initio conversatus, per omne exercitatio nis [graece ascesis] genus probatus est, et ad omnem virtutem congruenter institutus, totum quidem ordi nem in eiusmodi palaestra solitum servari custodivit, multa verc et sponte adiecit, volens carnem spiritui subiicere; quod ita ei successit, ut propter multam rerum spiritualium experientiam saepius ex vicinis, aut etiam remotioribus monasteriis ad eum conflue rent plures, ipsius doctrina ad perfectionem infor mandi. Ita ille. An non haec et occasionem et ar gumentum horum Alloquiorum manifeste indicant? Subdit mox idem: Cum autem tantam animarum tractandarum peritiam assecutus esset senex, NUN quam remissius egit in meditatione eloquiorum divi norum, sed insistebat iisdem, seu decumberet strato, seu assurgeret, vel quidpiam manibus operaretur œt. Nusquam hic scriptionis mentio; qua certo et irre vocabili judicio abstinuisse Zosimaın nihil magis declarat, quam quod Acta tam mira Mariae poe nitentis, quorum unus esset ipse conscius, scri ptis haud commiserit, narrare verbo satis babens. Sic enim habetur num. 40 eiusdem narrationis Zosimas reversus in coenobium [a curato S. Mariae Aegyptiacae funere ] narravit omnia monachis, nukil

clausum carcere teneri, primum corrogatos cibos XV conficit. Quod non ponerem hoc loco ante tria ad eum in custodiam detulit, deinde a iudice libe rationem eius impetravit. Id solum discrimen est, quod, cum Zosimas dicat, senem corrogasse ova et cathara, quae ad furem vinctum deferret, Moschus pro iis ponit, aliqua esculenta, vitans forte neces sitatem exponendi quid essent cathara. Quam vo cem neque in ullis glossariis declaratam reperi, et cum de ea Graecos in Italia monachos interrogarem, fatentes audivi nescire se prorsus quid ea signaret, unde ipsum vocabulum latinis expressum literis in mea interpretatione sum coactus relinquere. Mo schus idem cap. CCXII exscribit ex Alloquio XIII duo exempla senum sanctorum ultro latronibus offerentium sua omnia, ea sola differentia, quod vocem scalidion 'interpretatur marsupium pendens, praeterquam minus perite, eum vetus Theocriti scholiastes ad Idyllium X vocabulum scalis explicet instrumentum agriculturae, unde sarculum sum in terpretatus, sed etiam improbabiliter numerans in ter mobilia cellae monasticae marsupium, praeser tim quod addit pendens, quod statim latrones vi dissent, nec opus habuissent abeuntes a sancto sene admoneri, ut quod non advertentes relinquebant toHerent. Est praeterea caput CCXVI Prati ex Allo quio Zosimae sexto descriptum. Caput vero CCXVIII ex undecimo. Denique caput CCXIX ex tertiode cimo. Sed de his iam satis. sequentia, si crederem, eius auctorem, quod aliqui autumant, esse illum, cuius meminit Spondanus Tom. I Contin. ad annos 1350, 1554, 1355 et 1362. His нe assentiar, tria retrahunt: 1. quod titulo san ctitatis huic in nostro codice tributo parum con gruant hominis mores, qui se schismaticum actis et scriptis acrem praebuerit, quique Constantinopo litanum patriarchatum, scelere partum, justa poena perdiderit; II. quia nihil videtur causae, cur non com pareret in titulo episcopatus Heracleensis et patriar chatus Constantinopolitanus, quibus duabus suc cessive insignitus infulis ille Philotheus dicitur; III. quoniam scriptor saeculi XIV non potest credi au ctor operis in codice descripti, cuius manus el charta aetatem praeferunt annorum, ut supra dixi, quingentorum, praesertim cum ibi post illud alia ponantur aetatis manifeste senioris. Scripserit ergo hunc sermonem multo antiquior quidam et san ctior e plurimis omni aevo insignitis Philothei vo cabulo monachis. De Theodoro archiepiscopo Edesseno Opusculi XVI auctore non constat quis fuerit, unde oriundus, ubi vitam, quod apparet, monasticam ante archi episcopatum exercuerit, quando et qua occasione a coenobio ad Edessenam cathedram fuerit promotus. Tom. XXH Bibliothecae Patrum editionis novissi mae Lugdunensis quinquaginta ex eius capitulis, hoc est non totum dimidium libri eius [quem inte grum damus], idque mere latine exhibentur, deque eo in generali indice Tom. I dicitur floruisse illum XII saeculo. Sane serius non potuit Theodo rus noster, quam istius saeculi initio vivere. Testa tur enim Eugenius III summus Pontifex literis ad Ludovicum regem Francorum scriptis, quas recitat Baronius Tom. XII num. XXXI anni 1145, captam a Saracenis eo anno Edessam, occiso ab iis archi episcopo pluribusque aliis. Ex quo tempore vacasse illam sedem apparet, quoad erepta Saracenis per Francos Edessa est, qui deinceps, quamdiu Hiero solymis regnarunt, archiepiscopos ei latinos dede runt. Nec videtur verisimile, archiepiscopum a Sa racenis interfectum hunc ipsum fuisse Theodorum. Martyr enim fuisset dictus, qui in Turrianeo co XIII. Zosimae Isaac Syrum Opusculi XII auctorem proxime admotum subiungimus, quoniam hunc Pos- c sevinus, ex Gennadio referens, ponit imperatorum Martiani ac Leonis temporum aequalem. Quem et ait, praeter multa contra haereticos, etiam asce tica scripsisse. Supra Opusc. IX pag. 247 fit mentio cuiusdam Isaac, qui fuerit discipulus Magni Arse mii. Idem is sane cum hoc nostro esse potuit. Dubium quidem mihi non est, quin, quae infra Opusc. XVII Nicephori monachi ex Isaac Syro de scribuntur, eiusdem huius nostri sint. Memini alias in Bibliotheca Vaticana vidisse me multa et praeclara Isaac | Syri opera, quae multum profu tura, si prodirent, interpretis et editoris operam implorant. Theodorum Studitam Isaac Syro con tinuo, quod illum inter plerosque sequentium au ctores Opusculorum certae et notae aetatis video dice duntaxat Sanctus pater noster inscribitur. esse. Vixit octavo saeculo. Multa, quae de eo di cenda sunt, cumulate congeret vir doctissimus omnium eius operum plenam et luculentam editio nem adornans. Abbatis Isaiae quartum decimum est Opusculum. Hunc alii Esaiam appellant, ego Ecclesiae latinae usum receptum in Isaiae vocabulo efferendo tenui, securus scripturae Graecorum in verbo Hebraicae originis. Bellarminus in libro De scriptoribus eccle siasticis de eo ait, se, quo tempore vixerit, invenire nequivisse. Vide etiam de illo Possevinum. Huius quoque honorifice meminit infra Nicephorus mona chus Opusc. XVII. Obiisse ergo illum naturali morte ante annum 1145 credibile est, imo forte aliquanto submotiore re- | tro aetate, ut, quem Saraceni Edessae expugnatores occiderunt, successor illius non immediatus, sed secundus, tertius, quartusve fuerit. Paris cum Theodoro Edesseno aetatis Nicepho rum monachum opinari licet Opusculi XVII, libri valde utilis, auctorem, cum certiori rerum et acto rum eius testimonio careamus. Hoc forte antiquior fuerit auctor XVIII ultimi Opusculi, anonymnus monachus coenobii graeci or dinis S. Basilii in agro Tusculano, a S. Nilo juniore circa finem saeculi X fundati, cuius amplificator Sermo S. Philothei de mandatis Christi Opusculum insignis exstitit unus e Nili discipulis, eiusdem

sti 1033 creatus ambitu et factione cognatorum Tusculanorum comitum adolescentulus vixdum pu ber. Qui duodecim annis Romanam vexavit et con spurcavit Ecclesiam, anno tandem 1045 deiectus. Vide de his Ciaconium edit. novissimae Romanae Tom. I a col. 775 ad 779. Ultimam huic sedem Opusculo decrevi, quod non, ut alia, didacticum dogmaticumque sit, doctrinae asceticae praecepta tradens, verum eius praxim in exemplo illustri ascetae clarissimi demonstrans. His iam nimis mul tis etsi quae adjungerem se offerant, verbum non addam, ne in librum excrescat praefatio. Vale, le que successor tertius, S. Bartholomaeus, cum quo Benedictum VIII, alii IX numerant, anno Chri se vixisse qui hanc eius vitam conscripsit significat. Certo autem charactere S. Bartholomaei abbatis Cryptoferratensis aetas consignatur in hoc scripto, dum dicitur, Pontificem, qui tunc Romanam rege bat Ecclesiam, iuvenem ob grave delictum clam patratum morsu adactum conscientiae Bartholo maeum consuluisse, a quo cum audiisset, quod in hac Vita legitur: Non licet tibi sacro fungi sacer dotio; opus est redigere te in ordinem, et privatim animae tuae remedio vacare, ac divinum placare Numen, cuius iram peccando provocasti; obsequens ille statim, ut ibidem additur, throno relicto, privatus apparuit. Fuit hic sine dubio Pontifex, quem alii ctor, et fave. Facultas provincialis Soc. Jesu et communicatio privilegii regii. Ego Petrus Allemand, provincialis Societatis Jesu in provincia Tolosana, juxta privilegium concessum a Regibus Christianissimis Henrico III 10 Maii 1583, Henrico IV 20 Decemb. 1605, Ludovico XIII 14 Febr. 1612 et Ludovico XIV nunc regnante 23 Decembr. 1650, quo prohibetur omnibus librariis et typo graphis, ne libros ab eiusdem Societatis hominibus compositos absque permissu superiorum imprimant, permitto Guillelmo Bosc, ut librum cui titulus est' Thesaurus asceticus etc, ab aliquot Societatis nostrae theologis probatum, excudere et vendere possit. Datum Tolosae die 21 Aprilis anno 1682. Petrus Alle mand. Opusculum I Sancti Ioannis Chrysostomi Epistola ad monachos. S. Macarii Magni de custodia cordis liber. Eiusdem de perfectione in spiritu liber. Eiusdem de oratione liber. de patientia et discretione liber. , de elevatione mentis liber. de caritate liber. de libertate mentis liber. Opusc. II Opusc. III Opusc. IV Opusc. V Opusc. VI Opusc. VII Opusc. VIII Opusc. 1X Opusc. X Opusc. XI Opusc. XII Opusc. XIH Opusc. XIV S. Theodori Studitae capitula. Opusc. XV Opusc. XVI Apophthegmata Patrum. S. Amphilochii de non desperando liber. B. abbatis Zosimae Alloquia. Isaac Syri de cogitationibus libellus. Abbatis Isaiae capitula. S. Philothei de Mandatis Domini nostri Iesu Christi sermo. S. Theodori archiepisc. Edessae capitula CII. Opusc. XVII Nicephori monachi' de custodia cordis liber. Opusc. XVIII Vita S. Bartholomaei abb. Cryptoferratensis. [Sequuntur Opuscula pagg. 1–455, tum Index rerum.] Libri a Possino editi censuram hanc, quae exstat in Actis eruditorum Lips. [liber prohibi tus decr. ab a. 1685 ad a. 1757] a. 1685 mens. Novemb. pagg. 488-491, adiicere lubet. Thesaurus asceticus sive syntagma opusculorum octodecim a Graecis olim Patribus de re ascetica scriptorum. Ea nunc primum prodeunt e ve tustissimis Mss. codicibus eruta. Collectore atque interprete Petro Possino Soc. Iesu. Parisiis apud Ant. Dezallier. 1684 in-4. Cum, qui Scriptorum gentilium fragmenta colligunt atque typis publicis exscribi curant, non leve operae pretium fecisse putantur, tum maius illi laboris praemium meruisse censendi sunt, qui sanctorum viro rum fragmenta pietati excitandae idonea typorum opera vindicant ab interitu. Fecit id laudabili sane industria eruditissimus Possinus. Nam Thesauro hoc ascetico duodeviginti Opuscula complectitur; quorum sedecim ex antiquissimo volumine Ms. graeco triginta lucubrationes de re ascetica continente et à Fran cisco Turriano in domo professa Romae anno 1566 deposito, cum Societatis lesu ille membrum fieret, descripsit. Reliqua duo, nempe S. Theodori Studitae Capitula, ex codice Vaticano perantiquo, cui numerus inscriptus 730, et Vitam S. Bartholomaei abb. Cryptoferratensis, quod ultimum est in hoc volumine, ex Cryptoferratensi bibliotheca depromsit. Primum omnium istorum Opusculorum est S. Ioannis Chrysostomi Epistola ad monachos in Turriano codice inscripta, quam scripsisse illum putat, cum Antiochiae inter monachos vixerit, antequam episco pus fieret Constantinopolitanus. Septem opuscula quae post laudatam Epistolam collocantur, ut De custo

AD EDITIONEM HOM. S. MACARII AEGYPTII. Caroli Guilielmi, cancellario, consiliario intimo et sacri consistorii praesidi, eminentissimo, patrono singulari, Macarium, sanctissimum Patrem, atque seipsum obsequiosissimo cultu et studio offert Jo. Georgius Pritius. | Vir illustris! Quum Dei Optimi Maximi singulari nutu, et Serenissimi Caroli Guilielmi summi Principis iussu et auspiciis, Tuis tamen etiam consiliis, Lipsia, e charissima omnium patria, ad Servestanos evocatus abitum meditarer, adducendum insimul existimavi comitem venerandum Macarium illum Aegyptium, inter Patres Ecclesiae Christianae pietatis solidioris laude et viva rerum spiritalium scientia incompara bilem. Quem enim dabimus, qui, nisi divinorum mysteriorum a Spiritus sancti gratia fuerit peculia riter particeps factus, de excellentissima animae praestantia, de lapsu hominis miserrimo, de extrema hominum in peccatis iacentium pravitate, de insidiis hostium infernalium et molitionibus in mentem humanam periculosissimis, de suavissimo divini Spiritus ductu, de gratia Dei, | gratiaeque a natura distinctione, universaque salutis nostrae oeconomia solidius scripserit, quam veteranus ille inter Christi Salvatoris ministros Macarius? Tantum virum quod in hospitium deducam, nisi ad Te, vir excellentis sime? quippe qui pro inusitata rerum divinarum, qua polles, peritia es unus omnium maxime ad existi mandum idoneus, quodnam sit tam eximiis animabus statuendum pretium. Quod qui noverit, quam et cupide calideque olim nostris sacris dederis operam, quam amplas interioris sapientiae divinae possideas facultates, quam et morum praestes singulari integritate, quantoque amore in pietatem sinceram eiusque cultores feraris, iuxta mecum agnoscet libenter et praedicabit. Mihi vero et ista ratio fuit in clientelam Tuam tradendi divinum Macarium nostrum, nostris qualibuscunque vigiliis nunc paulo politius prodeun tem in publicum, ut me quoque hac ratione sisterem Tibi, vir illustris, ad perpetua servitia, ac aliquod exstet grati animi erga Te documentum: cui imprimis refero acceptum, quod apud Servestanos vestros et in ecclesia et in cathedra publica ca tra | dendi concessa mihi sit facultas, quae populo Christiano et studiosae iuventuti possint esse ad vitam Christianam recte ingrediendam atque colendam, ac ad veram eruditionem comparandam necessaria et utilia; quo vitae ego genere maxime omnium iam a multis annis vehementer delector. Recipe igitur, vir illustris, hospitem hunc novum ea fronte, qua ad sua vissimam humanitatem, dotem Tibi a natura faventer impertitam, et elegantissima vivendi ratione plurimum auctam, compositus, non doctos tantum, sed praesertim pietatis cultores ad conspectum Tuum benignissime admittis. Recipe et me in favorem, qui enixim in id connitar, ut quibus muneribus Tuo beneficio praeficior, satisfaciam semper, et de cetero quibuscunque possim officiis ad Te, vir eminen tissime, ornandum sim paratissimus. Vale. Lipsiae in abitu meo Cal. Octobr. A. O. R. clɔ lɔɑ XCVIII. | Lectori Benevolo salutem dicit Io. Georgius Pritius, SS. Theologiae Licentiatus et Professor Publicus. Evulgamus hic, quod Deus faustum esse iubeat, in Ecclesiae veraeque pietatis studiosorum utilitatem Macari, Patrum antiquissimi, Homilias, rebus optimae frugis divinissimaque mysteria complexis refertissi mas. De qua nova editione ut lectori paulo accuratius constet, erunt aliqua, licet brevissimis, praemittenda, antequam ad lectionem libri utilissimi admittatur. Editionem, ut apparet, Francofurtanam, quam Zacharias Palthenius anno saeculi superioris nonagesimo quarto adornaverat, repetivimus quidem; sed ut paulo somtior tamen prodiret elaboravimus. Nam graecum textum accurato studio revisimus, sublatis hinc inde mendis, quae in priorem editionem irrepserant. Ubi quidem in vo | tis nobis fuisset, ut ad manus nobis codex exstitisset manu exaratus, quum alicubi satis esset manifestum, lectionem libri excusi in vitio cu bare. Multis id locis posset ostendi, sed unum saltem speciminis loco adferre sufficiat. Homilia X p. 221 edi tionis Francofurtanae nullo sensu legitur in quorum verborum locum repo suimus Quamvis nec minus congruenter legi possit quae verba paulo post in ipso quoque contextu occurrunt. Ubi ergo et manifestum fuit, verba auctoris esse corrupta, et manifesta quoque emendationis ratio patuit, tentavimus auctorem sibi restituere. Aliquibus vero in locis Cotelerii diligentia nobis inserviit, ex manuscriptis codicibus in Ecclesiae Graecae Monumentis, quae Parisiis lucem adspexerunt, subinde variantes lectiones adnotantis, quas vel in textum recepimus vel ad latus adnota vimus. Latina versio miserrime omnino se habebat, adeo quidem, ut multis in locis foeda stribligine et bar barismis horreret, nec saepissime verum Macarii sensum exprimeret. Dedimus igitur operam, tum ut paulo magis Latinus sit interpres, tum ut fidelius, quae senserit ipse auctor, suo sermone exhibeat. Quanquam | nec sic quidem possimus spondere, nihil superesse in versione amplius, quod emendari mereatur, quum sit difficillimum, quae peccata sunt ab aliis, ita plene sustollere, ut nullus amplius naevus appareat. Ac mihi quidem facilius longe videbatur fore, novam concinnare versionem, quam veterem illam tot locis incongruam, et male auctoris menti respondentem corrigere. Textum in sectiones dispescuimus, interpretem germanicum ea in re secuti, ut videlicet, qui germanicum idioma cum graeca auctoris oratione conferre cupiant, quod quae runt, faciliori negotio invenire possint, nec ceteroquin aliqua oriatur exinde confusio. Quamvis non negemus, si nostra libertate uti hic nobis datum fuisset, aliam nos haud infrequenter distinguendi rationem fuisse secuturos. Argumenta Homilis ipsis praemissa retinuimus quidem, quamvis non ipsius sint Macarii, sed alterius cuiusdam

auctoris, inepte saepius Macarii mentem in summa proponentis, auctoremque ipsum, non raro a se ne intellectum quidem, intempestiva notantis censura. Non diffitemur interim, Homiliarum summam succinctius multo accu ratiusque referri potuisse. Index denique multis in locis auctior redditus et ordinatior factus est. Ut nunc quidem sperare | liceat, sanctissimi Patris labores insigni cum fructu a studiosorum manibus teri posse. Quae vero ad ipsius Macarii patriam, genus, vitae rationem, scribendi modum, summamque, quanta cogitari potest, rerum divinarum intelligentiam, aliaque multa pertinent, de iis prolixius tum sumus dissertaturi, quum Macarii Opuscula, a Petro Possino, e societate Jesu viro, ante annos aliquot Tolosae e manuscriptis primum nobis exhibita, Homilias has consequi jubebimus. Interim valeat lector, et quae promisimus iamiam, propediem nos exsoluturos esse certissime sibi persuadeat. Properabam Lipsiae ineuntibus nundinis auctumnalibus anni reparatae salutis clɔ ɔc XCVIII. |Homiliarum B. Macarii singularum Argumenta. Interpretatio allegorica visionis apud Ezechielem descriptae. De regno tenebrarum, hoc est peccato, et hominem solius Dei beneficio liberari ab eo. De quieta fratrum inter se conversatione, et proelio interiori. Qua ratione promovendum in vita Christiana. Quantum discrepet vita Christianorum a reliquorum hominum vita. De modo precandi. De clementia Christi erga homines; continet etiam responsiones ad quasdam interrogationes forte curiosas. De his quae contingunt Christianis inter orandum. Promissiones ac prophetias divinas per varios successus et tentationes impleri, et soli Deo adhaerendo liberari nos ab infestationibus daemonum. Humilitate et alacritate retineri et augeri dona gratiae divinae, superbia autem et ignavia perdi. Virtutem sancti Spiritus in corde hominis se habere instar ignis. De statu Adae post imaginem Dei perditam. | Quem fructum a Christiano Deus exigat. Qui se dedicant Deo, non sine spe remunerationis id facere. Quam sancte et caste se gerere debeat anima Christiani erga Christum sponsum suum. Spirituales homines obnoxios esse tentationibus et afflictionibus, quarum origo est primum peccatum. De Christianorum unctione spirituali et gloria. De thesauro Christianorum, qui est Christus et Spiritus sanctus, variis modis exercens eos ad perfectionem assequendam. Christianus proficere volens ad omne id quod bonum est, se vi compellere debet. Solus Christus sanavit animam, quam ornamento gratiae suae vestivit. Homini Christiano duplex incumbit bellum, externum et internum. De duplici statu decedentium. Hi soli diadema regium gestare possunt qui sunt e semine regio. Christianorum status mercaturae et fermentationi similis est. Per inobedientiam redacti sumus in servitutem, a qua per mysterium crucis liberamur; item de lacrimarum et ignis divini efficaciu. De dignitate, facultate, et operationibus animae; et qua ratione tentetur a diabolo, et ab eo liberetur. Dignitatem et statum hominis Christiani prosequitur, eiusque liberum arbitrium, permixtis interim utilibus quaestionibus. Describit ac deplorat calamitatem animae, in qua propter peccatum non habitat Christus. Duplici ratione gratiam suam largitur Deus, cujus fructum tandem iusto iudicio repetit. Ex Spiritu sanclo renasci debet anima Dei regnum ingressura, et qui hoc fiat. Fidelis animo mutari debet, et in Deum colligere cogitationes omnes, a quibus vere dependet obsequium divinum. Gloria Christianorum modo latet in animis eorum, quae resurrectionis tempore emerget, el illustrabit corpora pro suo quaeque modo. Quam attente diligenterque precandum sit. XXXIV De gloria Christianorum illis non ignota. XXXV De sabbato antiquo et novo. Diversa est resurgentium gloria. XXXVII De paradiso et lege spirituali. XXXVIII Exacto opus est iudicio in discernendis veris Christianis, et quinam sint illi. Ad quid Scriptura divina nobis donata est a Deo. Virtutum inter se colligatio, itidem vitiorum. Quam profunda sint animae penetralia, quae | paulatim incrementa gratiae aut vitiorum accipit. Non externa, sed interna promovent aut laedunt hominem veluti Spiritus gratiae aut Spiri tus nequitiae. De progressu viri Christiani, cuius tota vis dependet a corde, ut hic varie describitur. Quantam in homine Christiano mutationem ac renovationem faciat Christus, qui morbos ani mae sanuvit. Nullis artibus aut operibus huius mundi, sed solo Christi adventu sanatum esse hominem; cuius magnam cum Deo cognationem refert haec homilia. De differentia inter verbum Dei et verbum mundi, et inter filios Dei et filios huius mundi. 5:5

AD EDITIONEM OPUSC. S. MACARII AEGYPTII. Explicatio allegorica quorundam sub lege [bene] fuctorum. De perfecta fide in Deum. Non satis est huius saeculi delicias reliquisse, nisi quis alterius saeculi beatitudinem conse quatur. Deus est, qui per sanctos suos et creaturas edit miracula. [Sequuntur Homiliae pag. 1-566, dein Index rerum ac sententiarum in B. Macarii Homiliis contentarum alphabetico ordine digestus.] AD EDITIONEM OPUSCULORUM S. MACARII AEGYPTII Sancti Patris Macarii Aegyptii Opuscula nonnulla et Apophthegmata. Io. Georgius Pritius revidit, latinam versionem studiose emendavit, indicibusque adiectis edidit. Cum Privilegio S. regiae Majest. Polon. et Elect. Sax. Lipsiae, in bibliopolio Grossiano. Literis Christoph. Fleischeri. Anno clɔ loc˚ IC. Viro magnifico Adriano Stegero Icto, scabinatus electoralis adsessori et civitatis Lipsiensis consuli hoc tempore regenti gravissimo viro de patria splendidissime merito, Haec Macarii monumenta a se revisa et emendata sacra esse iubet tanti nominis perpetuus cultor 1o. Georgius Pritius. | Vir magnifice! Cum nuper admodum Macarii Homilias studio qualicunque nostro politius prodire faceremus, fidem pariter obstringebamus, fore, ut brevi quoque tempore, quae reliqua essent Macarii, pari ratione a nobis emendata consequerentur. Quam dissolvere nunc, quod boni est debitoris, cum apud animum consti tuerimus, Tu imprimis, vir amplissima illustris auctoritate, obveniebas animo, cui quicquid id est tra deretur in clientelam. Summam Opuscula haec et dicta Macarii spirant ubique pietatem, quae coelestis sima virtus tantopere Tibi cordi est et curae, ut haudquaquam Tibi satis fuerit ingenti prudentiae civilis florere laude, et copiosissimas sapientiae omnis possidere opes, nisi et eandem exquisitissimis istis, quibus abundas, bonis adiungeres, quae bona iam esse desinunt, si comitem, vel ducem rectius, non habeant pietatem. Memini, nec sine | voluptate memini prudentissimi illius sermonis, quem hau rire aliquando, cum officii causa Te reverenter salutarem, ex ore Tuo sapientissimo mihi feliciter con tigit, cum de pietatis studio recte et non ambitiose excolendo sane quam elegantissime dissereres, ut et fidei puritatem cum cura custodiendam, et vitae tamen insimul sanctitatem fervidius, quam vulgo fieri adsolet, colendam esse, tempestive admodum graviterque moneres. Fateor enimvero, his dictis Tuis in animi proposito de virtutis studio amplectendo, et recto de incidentibus controversiis sensu, me prae clare fuisse confirmatum. Mirabar vero insimul, virum, negotiis civilibus districtum, et in republica quotidie versantem, de rebus pariter divinis tam prompte, tam exquisite, tamque solide posse sermo cinari. Sed ea magnorum virorum, quos cura felicitatis suae tenet, ratio est, ut levia omnia esse exi-. stèment, summis fulgere honoribus, circumfluere, quae in bonis sunt, omnibus, scientiis instructum esse excellentissimis, nisi et colendi Numinis modum sollicitius investigent, investigatumque haud segnius retineant. Haud ergo ingratum arbitror Tibi fore hoc munusculum, Macariana Opuscula, | cum, si cuius-. quam alius ingenii monumenta, res divinissimas bonaeque frugis, in aeternam quoque vitam duraturae, fertilissimas contineant. Cuiusmodi voluminibus haud mihi ignotum est, quantum nunc delecteris, decli viori praesertim aetate ad beatae hinc demigrationis meditationem Te invitante, ut quandocunque Te evocare placuerit ad felicia illa regna sua Deo, Te inventurus sit omnibus momentis ad ultimum iter, ingrediendum paratissimum. Ego vero ex animo opto, ut benignissimum Numen Te, vir nobilissime, inter tota egregia, quibus Lipsia mea ad invidiam efflorescit, decora diu adhuc et corpore et animo vali dum conservet: ita enim et patriae meae, vel absenti carissimae, prospicietur porro utilitatibus, Tuaque' merita magis magisque impense augebuntur. De favore Tuo, toties a Te et universa nobilissima gente Tua mibi demonstrato, iam non amplius dubitare me patitur animi Tui constantissima benevolentia, quam certe et religiosis precibus compensare, et, si qua possum, inserviendi promptitudine nutrire studiosis sime semper connitar. Vale. Lipsiae die VI Iduum Martii Anno R. O. clɔ ɔɑ IC. |

SS. THEOLOGIAE LICENTIATI ET PROFESSORIS PUBLICI I. Cum Patris sanctissimi nominisque in Ecclesia tonii discipulo sacrum esse et sanctum testatur. maximi, magni illius Macarii, monumenta quae re periri potuerunt omnia, divinissimae sapientiae ple nissima, ut collecta a nobis et studio non plane nullo revisa sunt, prodeant nunc in publicum Jectoris interesse putamus, ut non tantum quae ad ipsum Macarium, sed et quae ad illius Opera insi gnemque illam, quae admirabilis in illo est, docendi rationem, et nostram denique, quam Patri vene rando ut orbi literato integer sisteretur, praestiti mus operam, pertinere videntur, in hoc veluti vestibulo exhibeantur; id quod nuper admodum, cum Homilias praecedere partem hanc alteram iu beremus, fuimus polliciti. II. Duos autem hoc insignes imprimis nomine in historia res personasque ecclesiasticas exponente occurrere videas, quorum unum Macarium dicunt Aegyptium, alterum vero Alexandrinum; sed ambo, ut habet Menologium antiquum, exercitatione mo nastica, vita, moribus, admirabili | abstinentia et miraculis fuere illustres Nec minus et Socrates, ecclesiasticae historiae conditor, refert, fuisse duos inter monachos eodem tempore viros, Deo amabiles, utrumque Macarii nomine, unum ex Aegypto supe riore, alterum Alexandrinum, utrumque multis rebus insignem, et imprimis propter abstinentiam, conver sationem, mores, miraculaque, quae eorum manibus perpetrabantur III. Unum ex iisdem magni illius Antonii, disci plinae monasticae auctoris primarii, fuisse discipu lum, antiquorum testimonia perhibent: sed uter illorum is fuerit, Aegyptiusne an Alexandrinus, res, ut videtur, apud auctores nondum confecta est; id quod et in causa fuerit, ut de natali die, utrique distincte adsignando, certum aliquid pronuntiari nequeat. Nam Martyrologia antiqua duos quidem fastis suis inseruerunt Macarios, quorum unum beati Antonii fuisse discipulum sane memorant; sed quinam ille ex duobus a nobis memoratis fue rit, non perinde adiungunt. Sic enim Martyrolo gium Romanum non tantum vetus, sed et Bellini diem II Ianuarii beato Macario simpliciter ita dicto, diem vero XV eiusdem mensis Macario abbati An Die xrx Jan. Quanquam Galesinius et Baronius suis in Martyro logiis priori illi Alexandrini vocabulum adiiciunt, ut inde posteriorem Aegyptium esse hariolari liceat. Vicissim tamen Palladius, cum de Macario Aegyptio agit, adeo non memorat, eundem Antonii discipu lum fuisse, ut id potius de Macario Alexandrino referat Res ergo haec esse videtur in | certa, nisi aliquis cum Petro Possino de utroque persua deri sibi sinat, non falso eosdem Antonii discipu!ɔs vocari, quippe qui viderint illum audiverintque, quamvis seniorem iuvenes, ac sero tandem et obiter, cum ad ipsum ad brevem venerationem essent pro fecti, mox iterum ad habitationes suas, quae a sta tione Antonii plurimum dissitae fuerint, reversuri Nec certe videmus quid obstet, cur, cum eodem tempore cum Antonio vixerint Macarii, cum vitam in solitudine sanctissimis meditationibus deditam consectați fuerint cuius instituti princeps erat Antonius, credi non possit, ad eundem se recepisse viros istos disciplinae rigidioris studiosissimos, ut a viro sanctitatis opinione claro in eo, quod susce perant, vitae proposito confirmarentur. IV. Sed praestat singulos intueri distinctius. Ma carius igitur, quem Aegyptium et seniorem dicunt, e regione Thebaide suam traxit originem Flo rente iam aetate et cum adhuc esset iuvenis, vir tutis studium amplectebatur, tamque austero vitae generi dabat operam, ut a monachis cappellitaretur. Cum XL iam annos natus esset, in presbyterum consecratus est. LX vero annos exegit in solitudine; demumque cum XC annos vivendo fere explevisset, animam suam, corporeis vinculis li beram, Deo reddidit circa annum CCCXCI. Multis miraculis insignem fuisse produnt omnes, qui de eo faciunt memoriam, Hieronymus imprimis, Palladius ac Sozomenus V. Solet praeterea frequentissime nomini eius Magni cognomen addi, credo non imitatione | tan tum magni illius Antonii, quem sine addito Magnum vocare solebant, ut, cum Macarius ipsi in omni laude esset simillimus,. eodem quoque cum tanto patre titulo insigniretur; sed imprimis id fieri Sic Pritius; leg. quae per eorum manus. [Edi Socrat. Hist. Eccles. lib. IV cap. 23. Pallad. cap. 20. Petrus Possinus Prolegom. in Thesaur. Ascet. Vide infra p. 156. 243. Theodoret. lib. IV cap. 21; Sozom. lib. III cap. 14; Socrat. lib. IV cap. 23. De Vitis Patrum cap. 28; Pallad. Histor. Lau siac. cap. 19; Sozom. lib. III cap. 13.

AD EDITIONEM OPUSC. S. MACARII AEGYPTII. patet ob ingentia viri merita et ob singularem plane ista quoque in sententia se acquiescere scriberet, doctrinae atque sanctimoniae, quibus virtutibus mirum in modum effulsit, praestantiam. VI. Eremus, in qua divinarum rerum studio et coelestibus cogitationibus vacabat, Scetis erat, quam tamen diversis nominibus et Sceticam, Scetinam, Scetiacam, Scyticam, Scytiacam et Scytioticam nuncupari identidem videas. Aegypti vero solitudo haec fuit, confluxu virorum sanctitati studentium fre quentissima. Testis enim Cassiodorus est, in eremo hac Scyti monachorum probatissimos patres et om uium sanctorum moralam esse perfectionem. Qua occasione vero istum in locum se receperit, narran tem ipsum audire, qui volet, poterit Macarium VII. Sed de Macario Alexandrino aliquid etiam dicendum est. Hunc iuniorem appellant et politi cum: iuniorem quidem, quoniam Macario illi Aegyptio superstes exstitit, mortuus demum, cum annos vixisset, anno CCCCIV. Politicus vero dictus est, quod non in solitudine duntaxat Ni triensi, in quam secesserat, vitam monasticam am plexus versaretur, sed quod etiam in urbem ali quando veniret, qui et magnam vitae partem in luce et oculis hominum transegisset. Anno aetatis XL baptismum suscepisse dicitur, presbyter deinde factus et archimandrita Nitriensis. | Cum vero in eo cum Macario Aegyptio conveniret, quod solitu dinem amaret, et severiori disciplinae ac vitae sanctioris studio esset addictissimus: tum vero in ea parte ab eodem plurimum discrepabat, quod bilari fronte invisentes ad ipsum exciperet, lepi disque oblectaret sermonibus, iuniores urbanitate quadam ad vitae monasticae cultum alliciens; id quod in Aegyptio secus se habebat. Nec minora vero, quam de Aegyptio, de eius virtutibus, vi vendi genere frugalissimo miraculisque referun tur, quae qui legere descripta cupiat, evolvat Pal ladium VIII. Tertium vero aliquem Macarium producit Petrus Possinus, ab utroque illo Macario diversum et ambobus seniorem, Antonii discipulum et comi tem, Amathae socium, quem magno molimine probat Operum Macarianorum esse auctorem, eo ad hanc rem probandam utens argumento, quod Athanasius in Vita Antonii et Hieronymus in Vita Pauli Antonium memorent duos seeum discipulos intimos comitesque individuos habuisse, Macarium et Amatham: non concedere vero temporis ratio nem, hoc ut in Macarium vel Aegyptium vel Alexan drinum convenřat. Fatemurque, tanti hoc argu mentum momenti visum fuisse viro antiquitatum ecelesiasticarum peritissimo Guilielmo Cavio, ut praesertim cum Oudinum quoque Possino succi nere animadvertisset Interim re melius expensa, alia nunc mente praeditus est vir eruditissimus, ut praeter Aegyptium et Alexandrinum tertium Ma cari um aliquem admittere haudquaquam velit. Et certe quod observatum et Cavio est, non alios. Macarios, qui Antonii discipuli fuerint, sistunt no bis Socrates, Sozomenus, Theodoretus, et qui his ipsis in locis et hoc tempore vixit Palladius, cum tamen diligenter de his rebus fuerint commentati. Nec vero est, cur, quae Possinus allegat, moveri se iisdem aliquis patiatur. Nam quod Athanasium. suam in rem citat, fallitur in eo ipse et fallit, cum de Macario apud Athanasium plane nihil exstet. Sic et Hieronymus meminit quidem Macarii et Amathae veluti discipulorum Antonii, qui et Amatham ait. magistrum suum tumulo intulisse; sed de Macario nihil praeterea docet. Et quare ex duobus istis Macariis, quos exstitisse omnium confessione con stat, unus Antonii comes esse non potuerit, non dum possumus perspicere. Incoluerit Macarius. Aegyptius per LX annos solitudinem Sceticam putabimusne, per integrum id tempus uno ipsum loco adfixum aliorsum aliquando non migravisse? Atqui vero compertum est, solitariam vitam aman tes suas saepe sedes commutavisse. Quid obstat ergo, quod nec ipse Possinus negat, quominus. Macarius subinde se ad Antonium contulerit, ex ore ipsius saluberrima praecepta hausturus? quem et, cum mori eum contigisset eo, quo praesens. aderat, tempore una cum Amatha sepultura ho nestaverit? Nec vero Sozomenus Macarium in una Sceti, sed in solitudine LX annos exegisse com memorat. Qualia et de Macario Alexandrino facile possent probari, si vellemus hoc agere. Suas } ergo res Macarius sibi habeat a Possino praeter ne cessitatem historiaeque fidem productus; nobis vero sufficiant Macarii duo, subquorum unius nomine haec, quae nunc lucem adspiciunt, circumferuntur Opera. IX. Sed nunc eonsiderandum erit exactius, utri illorum foetus isti sint adscribendi? Et Homilias quidem Aegyptio adscriptas semper fuisse ex in scriptione, quam manu exarati pariter et typis ex cusi codices prae se ferunt, manifestum est. Sed nec hoc placet Possino, qui easdem Macario a se praeter rem conficto vindicare satagit Ad Gen nadii Massiliensis auctoritatem provocat, qui unam tantum Macarium aiat ad iuniores professionis suae scripsisse epistolam Sed nondum persuaderi possumus, Possino ut adstipulemur; nec verba Gennadii, quod vult Possinus, satis evincunt, cum Leg. Cassianum. Pritius Cassiodorum cum Cas siano confundit. EDIT. Socrat. Hist. lib. IV cap. 18; Cassiodor. [sic Pritius, leg. Cassian.] Collat. I cap. 1; Theo doret. lib. IV cap. 21; Sozoin. lib. III cap. 14; Socrat. lib. IV cap.23. Pallad. Hist. Lausiac. cap. 20. Petrus Possinus in Proleg. ad Thesaur. Ascet. Cave Hist. Lit. P. I p. 212. P. II p. 76.. Possinus ). I. Gennad. De viris illustr. c. 10.

eum in sensum possint accipi, quod tantum de li- spirituales illae graece seorsim prodierunt Pari teris a Macarii conscriptis agant. Quid si et scri pserit aliqua Macarius, a Gennadio, ut multa alia, oculis non usurpata? Unde non opus erit, ut multa comminiscamur, veluti facit Possinus, qua occasione quove officio Homilias istas Macarius Amathae so cius graece a se redditas ex Antonii magistri dictatis protulerit. X. Quid vero de Opusculis istis dicemus, quae nunc post Possinum in Germania primum a nobis evulgantur, et cui patri liberos istos adseremus? Possinus vero hic iterum suum nobis supponit Macarium, quein tamen in mundo non fuisse, iam, ut arbitramur, monstravimus. Celeberrimus Cavius tribuenda quidem Macariorum nostrorum alterutri Opuscula haec non immerito esse iudicat; sed in eam tamen magis propendet sententiam, quod Alexandrino illi sint adsignanda. siis anno superioris saeculi LIX elegantissimis ty pis excusae: separatim vero et latina versio lucem adspexit, a loanne Pico, nisi fallimur, concinnata. Successit postmodum Zachariae Palthenii diligen tia, qui anno XCIV eiusdem saeculi et graecum sermonem, et latinam versionem, a se non exiguis laboribus exornatam, coniunctim edidit, typis, qua les et nostri sunt, paulo minutioribus. Opuscula vero reliqua diutius obscuritati suae immersa deli tuerunt, usquedum felici Petri Possini, e Societate Jesu viri, opera in Thesauro, quem vocat, Ascetico, cuius partem faciunt primariam, in lucem publicam sunt exposita. Unde tantum ipse habuerit thesau̟ rum, non equidem dissimulat. Franciscum enim Turrianum, notissimi nominis Jesuitam, cum anno clɔ lɔ LXVI societatem illam Romae ingrederetur, inter volumina refert graeca plurima, quae anti quae manus prae se ferant vestigia, quaeque in domo antiqua professa Romana deposuerit, unum quoque auctorum ferme triginta de re ascetica continens lucubrationes, annis abhinc plus quin- | gentis a manu transmarina exaratum, bibliothecae Patrum societatis intulisse; et inde Possinum, cum Romae degeret, praeter alia, isthaec Macariana de scripsisse. XI. Nobis autem id ante omnia videtur esse cer tissimum, quod unus auctor fuerit, qui divinissi mas nobis dedit Homilias, cum illo, cui debemus isthaec Opuscula. Id enim et res ipsae probant, quae et in Homiliis et Opusculis occurrunt, summa fidei nostrae mysteria, et praecipua Christianae religionis capita, maxime quae ad usum transfe renda sunt, exhibentes; et verba quoque modique loquendi, circa quos summa ubique, similitudo est; et par orationis forma elocutionisque dignitas. Addi etiam potest, quae desiderari in Macario possent, et qui in elegantissimo hoc corpore naevi obser vantur, eos utrobique sese nobis offerre. Cum igitur paulo ante Macario Aegyptio Homilias asser tum iverimus, patet ratio, quare Opuscula ei sint quoque adiudicanda; praesertim cum codices ma nuscripti in bibliotheca Vindobonensi, ipso docente Cavio, Macario nostro haec et similia opuscula attribuant. In ipso etiam, quo usus Possinus est, codice exserte Macarii nomini Magni appellatio, fa tente editore, est adiuncta, quam non Alexan drino, sed Aegyptio Macario addi frequentissime notissimum est. Nam quod Possinus persuadere nobis conatur, personarum hic contigisse confu sionem, videlicet suae inservit causae, ut iure aliquo, quae Macario Aegyptio debentur, novo suo et antiquis incognito Macario adscribere posset. Quanquam interim refragari nolimus, fuisse, qui ex ore di centis saltim Macarii haec exceperit unde et esse putamus, cur tam frequenter in Graeco vox Een occurrat, in versione ut plurimum omissa; ut adeo omnium quidem, quae traduntur, auctor fuerit Macarius, quanquam ipse illa non scripse rit. XII. Pertineant ergo foetus isti per nos ad Maca rium Aegyptium. Nunc qua ratione ex tenebris, quibus circumsepti per aliquot saecula fuerant, emerserint, agedum videamus. Homiliae primum Cave Hist. Lit. P. II p. 76. Id. Hist. Lit. P. II p. 75. XIII. Cum vèro Homiliae illae Palthenianae no stris in bibliopoliis non amplius exstarent, Opuscula autem reliqua a Possino edita rarissime apud nos conspicerentur, visum est, e re fore reipublicae lite rariae, imprimisque iuventutis studiosae, praeter lin" guae graecae delicias pietati quoque operantis, in corpus unum revocare omnia quae Macarium agnoscunt auctorem, Macarium inquam, quem exi stimamus esse Aegyptium. Nam quae in biblio theca Paulina Lipsiensi manuscripta exstat, et a Guilielmo Cavio ac Iacobo Tollio in latinum simul conversa prodita est De animae iustorum peccato rumque exitu Oratio et in titulo Alexandrino Ma cario adscribitur, et aniles ineptasque fabulas com plectitur, ut recentioris cuiusdam graeculi videa tur esse commentum, nec proinde hic locum inve nire potuerit. XIV. Quae vero circa Homilias a nobis sint prae stita, de iis in praefatione ad easdem actum fuit. Nunc vero quid circa Opuscula, quae sequuntur, quidque circa Apophthegmata egerimus, breviter indicandum est. In Opusculis autem illis VII Pos sini editionem, cum manuscriptis destitueremur, secuti sumus, sublatis tamen, quae in editione Possiniana apparebant frequentissime, sphalmatibus typographicis. Longe plura circa versionen latinam agenda invenimus. Possinus enim genus interpre tandi liberius secutus, mirifice non | raro evagatur, ut commentatoris potius, quam interpretis partes suscepisse videri possit; quae instituti ratio licet Id. Hist. Lit. F. I p. 708. Tollius Insign. Itin. Ital. p. 199.

AD EDITIONEM OPUSC. S. MACARII AEGYPTII. cum aliqua lectoris utilitate coniuncta sit, eius ta- vel vitae delicias et com | moda cupide consecta men, qui sermonem alicuius in aliud idioma con vertere instituit, limites egreditur, cum sine dubio hoc sit optimum interpretandi genus, cum simpli cissime verbis auctoris inhaeretur, mente eius sine ambitiosis hinc inde excursionibus repraesentata. Possinus vero et excurrit creberrime, et praeterea genus loquendi sequitur fastuosius, ac altius ver bis adsurgit, quam interpretem decere videbatur Nos itaque superflua resecuimus, et quae pompo sius dicuntur, tumoreque aliquo inflata sunt, ad modestiam redegimus, id ubique sedulo navantes operam, ut Macarii cogitata verbis in latino sermone perspicuis, planis et sponte fluentibus lectoribus exhibeantur. Qua in re quidem haud exiguae tole randae nobis fuerunt molestiae, cum longe minus sit difficile, sua potius proferre, indolique suae accommodata, quam in aliorum laboribus emen dandis occupatum esse. Neque tamen censeat le ctor velim, nihil in versione restare amplius, quod luxuriem Possini sapiat, aut alias in melius restitui non potuisset; satis nobis fuit, tantum hac vice praestare, quantum praestitimus, reliqua lectorum iudicio permittentes. Apophthegmata vero viro eru… ditissimo Io. Baptistae Cotelerio, linguae graecae in academia Parisina Professori regio debemus, quae ipse, cum in bibliotheca Regia manuscripta inveni ret, Tomo I Monumentorum Ecclesiae Graecae, Lu tetiae Parisiorum anno | MDCLXXVII prodeuntium, inserta edidit. Eiusdem quoque versionem retinui mus, cum ipse auctorum verbis insistat pressius, et genus scribendi sequatur simplex, liquidum, et ab omni tumore ornatuque anxie conquisito alie num. Adiecta denique a nobis sunt fragmenta Ma cariana adhuc alia, quae auctores hinc inde evol ventibus se nobis obtulerunt. XV. Nunc ad ipsum propius intuendum Macarium accedamus. Constare autem vel ex prima Operum eius inspectione poterit omnibus, virum fuisse Ma carium ut sanctitatis studiosissimum, ita in rebus divinis et spiritualibus, si ullum alium, longe ex pertissimum, et admirandis gratiae divipae dotibus cumulate exornatum; quales qui sunt, illi vero maxime omnium existunt idonei, qui, qua luce di vina illustrantur, alios perfundant. Si quis ergo est, qui, nucleo insuper habito, externo cortice de lectatur, qui verborum flosculis ducitur, rebus contemptis, qui mente terrae affixa coelestia in mi nimis habet, cui nauseam creat, quidquid de carne cruci defigenda, et de perpetua mentis ad Deum elevatione dicitur, et qui denique, quidquid ad veram solidamque cum devotione pietatem attinet, in extremis curat: eum certum esse iubeo, nequa quam se, quod iuvare eius possit animum, hic re perturum esse. Nam qui hac mente non est prae ditus, ut posthabitis rebus sub adspectum caden tibus, immoto animi proposito desideriis suis, et omnibus animae viribus in spiritualia divinaque feratur; et contra vel gloriae saltem suae inservit, tur eidem non possunt non vel ingrata esse peni tus et fastidio, vel plane non intelligibilia, quae ab animabus, totas se sublimioribus cogitationibus de dentibus, et a divino Spiritu copiosius illustratis, de salutis humanae negotio Deique in animas opera tione praeclare disseruntur. Sed qui impulsu divi niori excitatus sibi iam attendere incipit, et id ea cum cura, quam negotii exposcit sublimitas; qui quam nihil ad veram hominis constantemque et aeternam conferant felicitatem omnia, quae lapsa in peccatum perditaque tam magni aestimat natura humana edoctus, iam ad Deum, beatitudinis omnis fontem, et ad Dei propiorem coniunctionem sollicite adspirat, et de obtinenda animae suae salute de center satagit: ille demum in Macario offendet, unde abundantissime ipse sitim suam restinguat.. XVI. Quid enim in iisdem occurrit aliud quam sanissima illa saluberrimaque in omnem Christia nismi partem dogmata? Lapsu humanum genus in peccatum miserrime esse corruptum et deforma tum, ut aversae iam a Deo mentes hominum ab ad versaria maligni spiritus potestate in omnis generis grandia peccata abripiantur. Inde divina gratia esse opus, ut tam male se habens ex peccato mor talium genus convalescat. Hanc vero nunquam non in animam hominis potenter operari, ut ipsa ere pta adversario suo in libertatem adseratur; despe randum esse homini de suis viribus, nisi ipsi a Spi ritu coelesti gratiose subveniatur. Christum a Deo hominibus destinatum re- demptorem et omnes homines profuso sanguine expiasse, et in omnium salutem hominum solerter incumbere. Quod tam frequenter, tamque dilucide inculcat Macarius, ut Io. Gerhardus Vossius, vir in evolvenda antiquitate diligentissimus, in doctissimo Historiae Pelagianae opere, cum id probare debet, Macarium in doctrinae tam salutaris testem creberrime excitat. Quam por ro docet egregie, quantis insidiis satanas animas hominum circumveniat, quamque constanter homi num salutem evertere studeat. Quanta certamina homini, salutem acquisituro, quam vehementia, quamque difficilia per omne vitae tempus sint sus¬ stinenda. Quanta cum devotione et quam ardenter semper preces ad Deum sint fundendae. Quam dili genter ad res divinas omnes animi cupiditates sint alligandae. Et denique, ut breviter complectar om nia, quid natura sit et gratia, quibus signis utraque dignoscatur quo certe in capite summam sapien tiae consistere apud Christianos omnium est cer tissimum. Et profecto vix videre ex veteribus con tigit ullum, unde tam luculenter divinae gratiae operationes et indolem licuit addiscere. XVII. In pulcherrimo vero hoc corpore si quidam deprehendantur naevi: quid mirum est, si et Ma carius fuerit homo errandi facilitati expositus? Nec ex omni antiquitate sisti possit ullus, qui labis omnis et erroris fuerit expers! Statuerit ergo Maca

DE SS. MACARIIS AEGYPTIO ET ALEXANDRINO. sui spiritus impertiat gratiam, et, quo usus est in- & tatem, nullis temporum periodis terminandam vian. strumento ad demonstrandas exuberantes suas divi tias spirituales, Macario, eius divinissimis scriptis multas ad se allicere, et in rectam, quae ducit ad felici De Custodia Cordis. dignetur dirigere. Scripsimus Lipsiae in urbe pa tria die IX Martii Anno recuperatae salutis clo loc Ic. | | SERIES eorum, quae in hoc libro de Macario continentur. De Perfectione in Spiritu. De Oratione. De Patientia et Discretione. De Elevatione Mentis. VI De Charitate. VII De Libertate Mentis. VIII Apophthegmata Macarii a Petro Possino edita. IX Apophthegmata Macarii a Io. Baptista Cotelerio edita. X De Macario Relatio ex Hieronymo. XI De Macario Relatio ex Palladio. XII De Macario Excerpta ex Cassiodoro *. [Sequuntur Opuscula pag. 1-285, tum Index rerum et verborum et Index locorum Scripturae quae in his Opusculis obiter explicantur.›¨ Leg. Cassiano. Cassiodorum cum Cassiano confundit Pritius. Edit. IN VITAS ET SCRIPTA SS. MACARIORUM AEGYPTII ET ALEXANDRINI. (Bibl. veterum Patrum antiquorumque scriptorum ecclesiasticorum T. VII. p. 11-v1.) [Pag. III] De S. Macario Aegyptio. 1. Macarius senior genere Aegyptius, et Magni cognomentum adeptus florente adhuc aetate monasticum institutum amplexus est. Quo quidem tempore virtutibus atque austero vivendi genere adeo enituit, ut naɩda proyέpwv, id est puersenex, a monachis vocaretur quoniam citius quam pro aetate in monasticae disciplinae studiis profecerat. Deinceps vero in intimam solitudinem secedens, in Sceti sedem posuit Ubi egregiis religiosae vitae certaminibus inclytus, pluribusque gratiae donis divinitus cumulatus, annos natus quadraginta ad sacerdotium evectus est. Magno Athanasio aequalis, Magno quoque Antonio fami liaris ex hac vita migravit nonagenarius, postquam ipsos annos sexaginta solitariam vitam egisset, Palladio teste, qui et praeclara eius facinora pluribus edisserit • Quid ego narrem › inquit Hieronymus ‹ Macarios, Arsenios, Serapionas et reliqua columnarum Christi nomina? Eius memo ria in Ecclesiae Latinae fastis die XV Januarii recolitur. II. Non solum autem vitae sanctioris institutis eximius exstitit Macarius Aegyptius, sed etiam doctrina praestans sacrarumque literarum scientia apprime excultus fuisse comperitur. Sub eius nomine circumfe runtur Homiliae quinquaginta de integritate quae decet Christianos, spiritualis succi plenae. Has primus ex codice Bibliothecae Regiae graece latineque edidit Parisiis Joannes Picus, in senatu Parisiensi classium inquisitoriarum praeses; eademque editio cum Gregorii Thaumaturgi et Basilii Seleuciensis operibus ibi dem iterum prodiit anno 1621. Antea vero, anno scilicet 1594, ex versione Zachariae Palthenii Friedber gensis Francofurti fuerant eaedem Homeliae secundo evulgatae. Atque hanc posteriorem editionem, graeco textu ex mss. codicibus, quos in suis Ecclesiae Graecae Monumentis excitavit Cotelerius, potissimum recensito, ac versione Paltheniana subinde castigata, rursus prelo commisit Lipsiae anno 1698 Joannes Pallad. Hist. Laus. cap. 20 p. 924; Apo phthegmata Patrum ap. Coteler. Eccl. Graec. Mon. T. I p. 537. Sozom. Hist. Eccl. lib. III cap. 14. Pallad. 1. 1. cap. 19 p. 921. Coteler. Ecct. Graec. Mon. T. I p. 530 sq.; Tillemont Mémoires eccl. T. VIII p. 806 Not. IV sur S. Macaire. Pallad. 1. 1. cap. 19. S. Hieron. Ep. CVIII al. XXVII ad Eustoch. 14, S. Hieron. Opp. ed. Veron. T. I p. 698 [Migne T. 1 [Patrol. T. XXII] p. 890].

Georgius Pritius additis praeterea septem opusculis asceticis, a Petro Possino in Thesauro Ascetico pri mum in lucem eductis, subiectisque simul eiusdem sancti abbatis Apophthegmatis cum Possinianis tum Cotelerianis, nec non excerptis, quae de nostro Macario in Vitis Patrum et apud Palladium atque Cassia num habentur. Quam propterea editionem ceteris auctiorem accuratioremque typis excudendam consign vimus. mur, III. De Homiliarum porro integritate ut paucis agamus, earum auctorem Macarium Aegyptium agno scunt non solum impressi codices, verum etiam mss. complures, quos laudant Montfauconius et Fabri cius Neque vero hac de re unquam suborta fuerat dubitatio, donec alium ab Aegyptio Macarium, Amathae socium et Magni Antonii discipulum, excogitare placuit Petro Possino, eumque sive Homiliarum quinquaginta, sive septem Opusculorum asceticorum ab se editorum parentem statuere Verum viri docti placita non esse omnino admittenda, pluribus evincunt Caveus et Pritius sed maxime Tillemontius Atque hinc etiam respuenda Oudini sententia, qui eiusmodi scripta, de quibus loqui ad Marcum 'Aoxythy seu Exercitatorem, Macarii iunioris discipulum, spectare arbitratur Quo rum quidem virorum cll. iudicium non minimum confirmare videtur Ioannes, patriarcha Antiochenus, in Oratione quam vulgavit Cotelerius. Sic enim ille: ‹ divinis sanctisque patribus nostris Athana sio, Basilio, Nysseno, aliisque eorum temporum editi sunt ascetici atque a Deo inspirati libri, qui com muniter degendi et vivendi rationem, omnemque absolute monachorum vitam et institutionem praestituunt; sed et qui primum in Aegypto compositus fuit maximus liber sanctorum Senum Scetis, Thebaidis et Libyae, complectens ordine alphabetico sacra eorum gesta et dicta. Quia vero per gratiam Christi etiam multi in disciplinis exercitati ac philosophi saeculi, angustam et arctam viam sectati, monachi sanctique evaserunt, conscripserunt illi quoque non paucos libros divinitus inspiratos, qui sic in ‹ scribuntur: LIBER..... SANCTI MACARII cet. Ex quibus intelligas, et Scetis solitudinem heic nominari, quam incoluisse Macarium Aegyptium superius ex Palladio didicimus, et Macarii librum laudari, quem eidem abbati Aegyptio iure adscribas. Alter enim, Alexandrinus, in Celliis habitasse traditur, ut mox videbimus. IV. Idem porro ferendum videtur iudicium de septem Opusculis asceticis a Possino in vulgus emissis eorum nimirum auctorem unum eundemque cum illo esse, a quo fuere Homiliae conscriptae. Etenim praeterquam quod res ipsae, quae utrobique ferme edisseruntur, unum scriptorem produnt et Ma carium quidem Aegyptium cognomento Magnum, accedit in primis ms. codicis fides quo usus est Possi nus, ut ipsemet testatur his verbis: ‹ Septem, >[P. IV] inquit, ‹ Opuscula unius sunt auctoris Macarii Magni, prout diserte singulorum titulus signabat in codice Turrianeo. Erant autem ea ibi non uno continue ductu expansa, sed in duo separatim, multis interpositis, divisa systemata nominis eiusdem. Priori siquidem hic praefigebatur index: Macarii Magni de custodia cordis cet. At vero non est heic dissimulandum, quod ex Joannis Mariae Brasichellani Expurgatorio Indice in literas retulit Lab beus Sic autem locus se habet: Illud opportune observamus, quaedam illis [Homiliis] inesse obscura, ambigua et a proprio exactoque more loquendi theologorum quadamtenus aliena, proinde que cum iudicio et circumspecte legenda. Et subest suspicio, ne ab aliquo Pelagiano sint alicubi interpolatae. › Haec ibi. Quem in locum lectorem haud pigeat laudatum subinde Tillemontium adire sed in primis ipsummet Opusculorum editorem Possinum V. Alia praeterea nonnulla de iisdem Macarii Homiliis observare nostra interest. Et primum quidem homiliam XXV sub titulo De libero arbitrio fuisse olim inter Basilianas recensitam, ut probe intellexit eruditus Bengelius Neque id sane olfecit Combefisius, qui eandem propterea, tanquam integrum Basilii Magni foetum existimans, suo Ecclesiastae graeco intexuit Verum Garnierius, doctissimus Basilianorum Operum editor, quamvis legitimum laudatae homiliae parentem Magnum Ma carium haud agnoverit, eam tamen sancto Basilio perperam fuisse adscriptam pluribus a contextu ac stilo ductis rationibus demonstravit quam proinde in appendicem reiecit At vero acrem viri Montf. Bibliotheca Bibliothecarum manuscri ptorum nova Paris. 1739 fol. T. I P. 67 C. Fabric. Bibl. Graec. T. VII p. 492 [ed. Harles Hamburg. 1802 T. VIII p. 363 not.] Possin. Prolegom. ad Thesaur. Ascet. § VI. Cave Hist. Lit. [ed. Basil. 1741] T. I p. 256. Pritius Praef. ad Macar. Opusc. § VIII sqq. Tillemont Mémoires eccl. T. VIII p. 619. 810 Not. X sur S. Macaire. Oudin de Scriptt. eccl. [Lips. 1722] T. I Joan.Antioch. apud Coteler. Eccl. Graec. Mon. T. I p. 66 § V. Tillemont Mémoires eccl. T. VIII p 610 Pritius l. 1. § XJ. Possinus 1. 1. § VI sub fin. Ibid. & IV. Labbe Dissert. hist. de Scriptt. eccl. T. II Tillemont Mémoires eccl. T. VIII p. 810 Not. X sur S. Macaire. Possin. l. 1. §§ VI sub fin. VII ac VIII. Bengel. in not. ad Gregor. Thaum. panegyr. in Originem p. 235. Combefis. Eccl. Graec P. I p. 455. Garnier Praef. ad S. Basilii Opp. T. II § VIII p. XXVI-XXVIII. Id. ibid. p. 613.

DE SS. MACARIIS AEGYPTIO ET ALEXANDRINO. critici censuram emollire placet mitiore iudicio, quod post Dupinium tulit cl. Tillemontius his verbis ‹ Le style en est simple, et l'on voit sans peine que c'est un solitaire qui parle du cœur, sans affecta ‹ tion, sans ornement, et quelquefois aussi sans ordre» Admonendum praeterea, homiliam ex Macarianis XXXVII De paradiso et lege spirituali inscriptam prooemio ad Opuscula Marci Eremitae asce tica integram fuisse intextam. Quae quidem hactenus observata, si aevo superiore ac nostro fuissent nonnullis eruditis viris comperta,neque fidenter nimis pronuntiassent, ut arbitror, aliquot nimirum alio rum scriptorum homilias Macarianis insertas deprehendi, neque adeo de legitimo earum auctore Macario Aegyptio suspicionem admisissent ingessissentque. VI. Quod superest, de locis, Novi Testamenti a Macario recitatis varia observat Millius quae heic excutere neque vacat, neque libet. Quae vero sententia de hac ipsa re absque ullo vade a Weststenio profertur loca scilicet sacrae Scripturae in codicibus Macarii editis ad Vulgatam latinam conformata esse vel potius detorta, neque nobis probatur, neque ulli qui recte sapiat admittenda videtur. Quod enim ait, neminem ex Graecis umquam legisse Maµбpñs ad II. Tim. III, 8, id equidem ab eo dictum nollem. Nam eiusmodi lectionem agnoscunt Constitutiones Apostolorum auctor Synopseos Scripturae sacrae Magno Athanasio tributae atque Antiochus monachus quamvis, ne quid dissimulem idem alibi legat 'lauбphs, ut omittam interim Origenis interpretem in Matthaeum aliosque veteres, quos apud Cotelerium Fabricium et Wolfium videas. Quid plura? Vel ipsum Wet stenium sententiam deinceps mutasse comperimus, quippe qui nostrum Macarium recenseat in ter graecos Ecclesiae scriptores, qui ad laudatum Apostoli locum Mªµбpñç legisse noscuntur. At de his satis. De S. Macario Alexandrino. I. Macarius iunior, domo Alexandrinus, cum Macario Aegyptio aetate coniunctus, sed ipsi superstes, monasticae disciplinae primum sese addixit, Magno Antonio magistro usus; serius vero presbyter ordi natus Celliorum, twv dɛyoµévwv Kɛhllwv, teste Palladio ac demum archimandrita Nitriensis. Cel liorum item mentio in Apophthegmatis Patrum Zv Tię Yεpwy ɛiç tà Kellia. Locus nimirum celebris, inquit Cotelerius in Aegypti eremo, a multitudine cellularum nuncupatus Cellia, Cellae, Cellulae, Eundem porro Macarium modɩtɩxòv, id est urbicum, fuisse appellatum produnt veteres Sozome nus collector Apophthegmatum Patrum nec non Philippus Sidetes qui et eum scholae catecheticae Alexandrinae praefuisse ob singularem eius doctrinam tradit. Eo autem sensu molitɩxdę di ctus existimatur, quod non ita eremum incoleret, ut vulgo solebant reliqui ascetae, sed quod partim in solitudine, partim èv tỷ módeɩ, in urbe, videlicet Alexandrina, vitam ageret, catecheseu›n nimirum doctor. Praeclara eius gesta fuse describit Palladius qui [Pag. V] eum probe noverat; atque alibi praeterea testatur ipsum in iis, quae sunt monachorum praecipua, primas partes egisse. Qui tandem omnibus fere arctioris disciplinae exercitationibus perfunctus, ut verbis utar Sozomeni anno demum Christi CCCXCIV aut CCCXCV ineunte grandaevus supremum diem obiisse videtur Eius dies festus in Ecclesia quidem latina die II Januarii, apud Graecos vero XIX eiusdem mensis peragi tur II. Exstat in Codice Regularum & sancto Benedicto Anianensi abbate olim contexto sancti Macarii Ale xandrini abbatis Nitriensis Reguia ad monachos De hac porro nonnullis viris eruditis visus est verba fecisse Gennadius quam tamen Macario seniori Aegyptio adscripserit. Aevo autem posteriore duo exstitere scriptores anonymi, qui Regulae Macarianae meminere. Et alter quidem in Vita sancti Joannis, abbatis Reomaensis, cuius haec sunt verba: Studuit denuo ipse [Joannes] salubria dogmata sub i (25 Tillemont Mémoires eccl. 1. VIII p. 619. Millius Prolegom. ad N. T. Gr. §§ 819-820. Wetsten. Prolegom. ad N. 1. Gr. ed. Semler p. 186. Const. Apost. lib. VIII capl. S. Athan. Opp. ed. BB. T. II p. 132 [ed. Bened. Patav. 1777. T. II p. 101]. Antioch. Hom. XXXII p. 60 Id. Hom. LVI p. 103. Orig. in Matth. tract. XXVI XXVII, Opp. ed. Benedict. [Delarue] T. III p. 848 916. Coteler. ad Const. Apost... I. Fabric. Cod. pseudoep. Vet. Test. T. I p. 816; Ei. Cod. apocr. N. T. T. I Wolf. Cur. crit. et philol. T. V p. 522. Wetsten. in not. ad N. T. (r. T. II p. 362. Pallad. Hist. Laus. cap. 20 p. 924. Apophth. Patr. apud Coteler. Eccl. Graec. Mon. T. 1 p. 383 § IV Coteler, ad l. 1. p. 802 B. Sozom. Hist. Eccl. lib. III cap. 14. Apophth. Patr. 1. 1. p. 537 g XXI. Philip. Sid. apud Dodwell. ad tin. Dissertat. Iren. p. 488. Pallad. 1. I. Pallad. Hist. Laus. cap. 19 p. 920. Sozom. 1. 1. Tillemont Mémoires eccl. T. VIII p. 648. Menol. graec. ed. Urbin. 1727 P. II p. 121. Holsten. Cod. Reg. p. 43-50. Gennadius de viris illustribus cap. 10.

reguları tenore, quem beatus Macarius Aegyptiorum indidit monachis, ministrare Alter vero sancti Philiberti, abbatis Gemeticensis et Heriensis I, res gestas literis tradens: Basilii sancti charismata, in quit, Macarii regulam, Benedicti decreta, Columbani instituta sanctissima lectione frequentabat assidua Utri autem Macario, Aegyptione an Alexandrino, uterque biographus Regulam eiusmodi tribuat, haud plane liquet; minus enim accurate Macarios distinxisse sequioris aevi scriptores noscuntur. Eos tamen, quorum verba modo protulimus, de Macario potius Alexandrino, quam Aegyptio esse accipiendos, cum Holstenio existimaverim equidem. Constat enim, Aegyptium et seniorem altero et multo celebriorem exstitisse, Magni propterea cognomentum adeptum; Alexandrinum vero urbici tantum vocabulo ab alio fuisse discretum: ut proinde seri scriptores, Macarii simpliciter mentionem iniicientes, Alexandrinum magis quam Aegyptium plura laudis insignia consecutum respexerint. Verum, ut ut res se habeat, non est cur demum a vetusti codicis scriptura, quem Benedictus Anianensis abbas descripsit, recedamus, ubi Regula, de qua loquimur, Macario Alexandrino diserte adscribitur. Idem porro dicendum de Epistola mona chis inscripta eidemque Regulae adjecta. Et in hanc quidem sententiam plura eruditissimus Tillemon tius, qui praeterea Gennadii verba excutiens, eius auctoritatem merito elevare comperitur III. Sub huius item Macarii Alexandrini nomine habetur Sermo de excessu iustorum et peccatorum, quor sum scilicet eorum animae e corpore demigrent et quomodo se habeant. Hunc vero sermonem primus in lu cem extulit Guilielmus Caveus ex ms. codice Bibliothecae Paulinae Lipsiensis, Henrico Warthono interprete usus Postmodum vero ex eodem ms. Lipsiensi, cum duobus codicibus Viennensibus collato, iterum velut adhuc ineditum vertit evulgavitque Jacobus Tollius quam quidem posteriorem editionem altera exactiorem secuti sumus. Licet autem codices cum Lipsiensis tum unus ex Viennensibus Macario Alexandrino huiusmodi opusculum adserant, alter tamen eiusdem Bibliothecae Caesareae codex membranaceus Macarii Alexandrini discipulo illud vindicat. Sic enim ibi Ceterum de visione in eo sermone relata sinistrum editoris utriusque iudicium satis corripit atque emendat par Magni Antonii dthra, quod legas apud Palladium ut opportune advertit Fabricius Neque deesse complura huic affinia in Vitis et Apophthegmatis Patrum, iam norunt eruditi. IV. His porro hactenus recensitis Opusculis subiicitur sanctorum patrum, Serapionis, Macarii, Paphnutii et alterius Macarii abbatum Regula ad monachos, cui aliae duae praeterea accessere; quae quidem ex co dice Regularum Holsteniano desumpsimus. Censent autem merito ac iure, ut videtur, viri eruditissimi duos Macarios hoc loci memoratos illos esse celeberrimos anachoretas, de quibus superius verba feți mus, Aegyptium videlicet atque Alexandrinum. Rufinus: Per idem tempus, › inquit ‹ patres mona chorum vitae et sanctitatis merito, Macarius et Isidorus, aliusque Macarius atque Heraclides et Pambus, Antonii discipuli, per Aegyptum et maxime in Nitriae deserti partibus habebantur; viri qui consortium vitae et actuum non cum ceteris mortalibus, sed cum supernis angelis habere credebantur › Et infra Florebat igitur Aegyptus ea tempestate non solum eruditis in Christiana philosophia viris, verum etiam his, qui per vastam eremum commanentes, signa et prodigia Apostolica simplicitate vitae et cor dis sinceritate faciebant. Ex quibus interim, quos ipsi vidimus et quorum benedici manibus meruimus, hi sunt: Macarius de superiori eremo, alius Macarius de inferiori cet. At vero Serapion, qui pri mum in Regulae inscriptione locum obtinet, vel ipso Macario Aegyptio antiquior in solitudine fuerit, dictus propterea Palladio et Sozomeno: Zɛparlwv ó µéyag, magnus ille Serapion. Paphnutius autem eidem Palladio plurimum commendatur V. Huiusmodi syllogen claudit Regula orientalis ex Patrum orientalium Regulis collecta a Vigilio dia cono. De opusculo eiusque auctore Gennadius haec habet: «Vigilius diaconus composuit ex traditione patrum Monachorum Regulam, quae in coenobio ad profectum fratrum in conventu legitur, breviato et aperto sermone totius monasticae professionis in se tenentem disciplinam Ad quem locum non exstare hanc opellam adnotat Fabricius, quod sane mirari subit. Eandem quoque Regulam memo rant praeter Honorium Augustodunensem et Trithemium Annales Trevirenses Neque Mabillon AA. SS. O. S. Bened. Saec. I p. Ibid. Saec. II p. 785 § V. Holsten. Cod. Reg. p. 45. Tillemont Mémoires eccl. T. VIII p. 618. 809. Not. VIII sur S. Macaire. Cave Hist. Lit. T. I p. 258. Jacobi Tollii Insignia Itiner. Ital. p. 192-199. Pallad. Hist. Laus. c. 27 p. 941. Fabric. Bibl. Graec. T. VII p. 495 [ed. Har les 1. T. VIII p. 366]; Ei. Cod. apocr. N. T. T. II p. 949 not. Bulteau Hist. de l'Ordre de S. Benoît p. 130. Tillemont Mémoires eccl. T. VIII p. 618. Rufin. Hist. Eccl. lib. II cap. 4. Id. ibid. cap. 8. Pallad. Hist. Laus. cap. 147. Sozom. Hist. Eccl. lib. III cap. 14. Pallad. 1. l. Gennadius de viris illustribus cap. 51. Honor. Aug. de scriptoribus eccl. lib. II cap. 50. Trithemius de scriptoribus eccl. cap. 138. Annal. Trev. P. II cap. 1.

DE SS. MACARIIS AEGYPTIO ET ALEXANDRINO. illam ignorarunt sanctus Benedictus [Pag. VI] Anianensis et Smaragdus abbas, qui et superiorem Macari Alexandrini, et alteram pariter sanctorum Patrum non solum saepius laudarunt, sed multa etiam inde capita, ille quidem in concordiam Regularum, hic vero in expositionem Regulae sancti Benedicti, trans tulisse perhibentur, ut monet Holstenius Holsten. Cod. Reg. p. 25. 45. 156, DE SS. MACARIIS AEGYPTIO ET ALEXANDRINO. [Casimiri Oudini Commentarius de scriptoribus Ecclesiae antiquis illorumque scriptis Francof. ad Moenum 1722 fol. T. I p. 474-480.] Macarii tres monachi. Hos simul iungimus, cum disiungi vix possint, atque ad distinctionem a se mutuo magis perspicuam simul iconiungi conveniat. Vixerunt hi tres eodem tempore, atque magistri eiusdem Antonii discipuli pariter exstiterunt. De quorum primis duobus hic inserendis loquuntur Socrates Hist. Eccl. lib. IV cap. 23, Sozomenus lib. III cap. 14, Theodoretus lib. IV cap. 24, Palladius Hist. Laus. capp. 19 et 20. Horum primus Macarius, gente Aegyptius, monachus Scetensis, Magni Antonii discipulus claruit ab anno 350. Qui in iuventute adhuc constitutus ita virtutibus monasticis et austero vivendi genere excelluit, sibi semper praesens et gravis, ut a fratribus raidapioyśpwr vocaretur. Annos natus quadra ginta ad presbyterii gradum evectus est. Miraculis et prophetia clarus tot sanavit aegros, tot a daemo nibus obsessos liberasse dicitur, ut Socrate teste miracula ab eo patrata speciale opus exigerent. Nihil mirum vero, tam celebrem inter monachos (Pag. 475] virum fuisse etiam inter Scriptores ecclesiasticos successu temporis recensitum. Illos enim insignes homines monachi sequiorum temporum pro viribus inter doctos etiam suppositis Operibus allegerunt. Hunc Macarium inter Scriptores non omisisset Hiero nymus, si tempore suo aliquid sub Macarii nomine exstitisset. Annis circiter centum post Hieronymi aetatem Gennadius Massiliensis presbyter retulit hunc Macarium inter Scriptores ecclesiasticos libro De viris illustribus cap. 10, cui unicam duntaxat attribuit Epistolam, quippe cum tunc temporis haec tantum sub Macarii celeberrimi nomine prostaret. Socrates, qui illorum Macariorum virtutes Hist. Eccl. lib. IV cap. 23 magnifice extollit, de scriptis silet, quamvis ibidem Evagrii illorum discipuli Opera positive recenseat. Nihil ergo sub Macariorum nomine tempore Socratis exstabat scriptum, quod sane dicere tam praeclara occasione data non omisisset; quorum et Apophthegmata illic refert, sicut et Palladius l. 1. Audacior sane Graecia ac monachismus recentior, qui erubuisset, si nihil sub Macariorum nomine scri ptum exstitisset. Sub falso igitur S. Macarii Senioris et Aegyptii, quem unicam duntaxat scripsisse Epistolam voluit 1. 1. Gennadius, productae Homiliae spirituales quinquaginta de integritate quae Christia nos decet. Exstant graece et latine Parisiis 1559 in-8, deinde cura Zach. Palthenii Francofurti 1594 in-8, denique cum Operibus Gregorii Thaumaturgi Parisiis in fol. anno 1622. Quas cum Caveus, si recte sensisset, ceu supposititias nulloque antiquitatis testimonio fultas proscribere debuisset, ab aliquo forsan sequioris saeculi interpolatas dixisse satis habuit. Illas Petrus Possinus e Soc. J. in Prolegomenis ad Thesaurum Asceticum graece et latine impressum in-4 anno 1684 Tolosae apud Guilielmum Bosch, censet pertinere ad Macarium iuniorem Aegyptium eodem tempore illustrem: quae contentio modici momenti est, cum uterque et senior et iunior tempore eodem vixerint. Ego ob veterum de his Operibus silentium utrique Macario Homilias istas opinor suppositas a monachis graecis ad maiorem Macariorum nominis famam. Omisso veterum de his Operibus silentio dico tum Epistolam illam, de qua loquitur Gennadius, tum has Quinquaginta Homilias, de quibus supra egimus, non posse esse Macarii illius Aegyptii, sive senioris, sive iunioris, qui seniori synchronus erat atque aetate duntaxat iunior. Rationem optimam affero Pela gianismum subtilissimum atque purissimum, quo et Epistola et Homiliae plenae sunt, ut attente legenti constabit. Erant autem hi tres Macarii mortui omnes ante Pelagianam ortam haeresim, unde scripta illa ad Macarios istos pertinere nullatenus possunt. De Epistola, quae interiit, expressum est Gennadii qui legerat testimonium ex libro De viris illustribus cap. 10 his conceptum verbis: ‹ Macarius monachus ille Aegyptius, [Pag. 476] signis et virtutibus clarus, unam tantum ad iuniores professionis suae scripsit Epistolam, in qua docet, illum perfecte posse Deo servire, qui conditionem creationis suae cognoscens ad omnes semetipsum inclinaverit labores, et luctando atque Dei adversum omne quod in hac vita suave est auxilium implorando, ad naturalem quoque perveniens puritatem, continentiam velut naturae debitum munus obtinuerit. › Continentiam enim esse munus naturae debitum, non gratiae, doctrina Pelagiana prorsus est contra Salomonem Sap. VIII, 2 et X, 2,- Apostolum Gal. V, 23: Fructus autem

Spiritus est cet. fides, modestia, continentia, castitas. Quod etiam hae Quinquaginta Homiliae ad Maca rium istum, atque alios eiusdem temporis duos nullatenus spectent, his duobus affirmo argumentis Primum. Homiliae istae non sunt proprie homiliae ad populum habitae, sed tantum farrago quaedam ab aliquo archimandrita collecta ac privatim composita, quae interdum quidem homilias continet, inter dum vero Quaestiones varias et Responsiones nullam homiliarum speciem habentes, quas consarcinator pro captu, absque connexione simul collegit. Ex inspectione et lectione illarum res constare potest, quod non diffitetur Elias du Pin Nov. Biblioth. Scriptt. Eccles. Tom. II Saec. IV pag. mihi 70. Nam ad finem homiliae VI de oratione movet duas Quaestiones de incarnatione Jesu Christi cum totidem Respon sionibus, quae ad argumentum Orationis nihil faciunt. Homiliae VII et VIII constant quoque variis Quaestionibus et Responsionibus. Unde liquet sole clarius, non esse Homilias ad populum dictas, sed collectaneum Quaestionum, quas ad archimandritam aliquem monachi accedentes proposuisse finguntur. Homilia XII continet Quaestiones et Responsiones vel nullatenus vel parum utiles. Homilia XV nuilum habet speciale argumentum, sed varias Quaestiones de resurrectione et concupiscentia continet, quae nul lam inter se connexionem habent. Homilia XXVI continet plures Quaestiones et Responsiones de tenta tionibus diaboli et gratiae effectibus. Homilia XXVII respondet quoque Quaestionibus multis de gratiae effectibus. Homilia XXXVII habetur verbotenus inter Opuscula Marci Exercitatoris. Homilia XL tres adhuc Quaestiones proponit, quas Responsionibus totidem solvit. Non ergo collectaneum istud Homiliarum proprie est, sed farrago variorum indiscriminatim, ut collectori allubuit. Secundo. Quisquis istius farraginis auctor, is post ortam Pelagianam haeresim scripsit, quam subtiliter et caute docet passim. Quod et agnovit Ellias du Pin 1. 1., dum inquit Homilias istas, de quibus agimus, esse conformes quoad doctrinam Epistolae sub Macarii nomine, quam depingit Gennadius in libro de viris illustribus cap. 10. At Epistola ista Pelagiana est, idemque dicendum de Homiliis istis. Nam Homilia XV vult concupiscentiam esse quandam ignis [Pag. 477] in homine accensi speciem, omnes, ut ita dictum sit, ipsius partes accendentem, cui resistere potest, si assidue invigilet sibi atque pugnet: Eos autem, qui passionibus resistunt, sanctum Spiritum atque Christi gratias recipere. Quod Pelagianum omnino est, quasi ante gratiam Christi perceptam concupiscentiae ac passionibus accensis ex naturae viribus resistere valea mus. Homilia XVI inquit hominem debere semper timere, eo quod semper tentationibus expositus sit; itaque qui gratiam nondum habent, debere semper et bonum agere et malum fugere ex motibus natura libus; qui vero gratiam acceperint, non indigere motibus his naturalibus atque interioribus. Supponit ergo, hominem etiam, antequam gratiam habeat, posse et bonum facere et malum fugere ex instinctibus naturalibus; quod Pelagianum est, quasi his naturae laboribus et conatibus gratiam Dei ad nos trahamus. Homilia XXVI tota quoque Pelagiana est, ut attente legenti constabit, atque ex iis, quae affert 1. 1. Ellias du Pin, cognosci abunde potest. Miror tamen, cur pagina mihi 72 Aethiopem dealbare conetur intendat que, auctorem hunc nihil aliud velle quam conciliare gratiae necessitatem cum liberi arbitrii nostri cooperatione. Aliud sane vult Pelagianus ille; initium nempe salutis nostrae esse a nobis per opera naturae incipientibus, quibus accedente divina gratia salus iam ad perfectionem adducatur. Unde quam vis saepius dicat gratiam esse necessariam vel ad iustitiam perfectam, vel vitam aeternam, ut Homi. lia XXIV, vel ad evitandas omnes peccati occasiones, vel ad omnibus tentationibus resistendum, ut Ho milia XXV, nunquam tamen asseruit, illam esse necessariam ad omne et quodlibet in singulari opus bo num, opinatus nempe iuxta Pelagium et Pelagianos, initium salutis esse a nobis ex natura operantibus. Convenit maxime hic auctor quoad doctrinam cum Marco dơxnτñ seu Exercitatore, qui olim Macarii huius discipulus fuit, nec difficile fuit, ut scripta discipuli magistro postmodum ex quadam maioris aucto ritatis affectatione vel etiam malitia attribuerentur. Plura de his Homiliis seu etiam Quaestionibus no postea in Marco Asceta, cui adiudicandas ob doctrinae et styli similitudinem censemus. Exstant autem hae S. Macarii Aegyptii Homiliae MSS. graece in Bodleiano Oxonii in Anglic. Bibliotheca codice 243 in MSS. Baroccianis. Atque in hoc codice exstant Homiliae LVII, quarum quae in editis postrema est, in MS. isto auctior est quam in impressis. Eiusdem Homilia LI ad Symeonem Ascetam pag. 202, b: Muxápios toïç draxntoïç. Eiusdem Homilia Lll in Natali Christi pag. 208 Homilia LIII de longanimitate et tolerantia in afflictionibus pag. 215: Bovióµɛroç Oɛ¦ evapeorñoai. [Pag. 478] Homilia LIV de beneplacito Dei et permissione divina: Márta tà yɛrójera. Homilia LV contra inanem gloriam captantes in concionibus ad populum pag. 230, b: 'Iơtéor Ōti tiréç Homilia LVI de nomine et officio monachi pag. 234, b: Tl šơti poráľwr. Homilia LVII de variis Spiritus sancti operationibus pag. 238, b: Tò xvɛñja öñov Oélɛi, zvɛi. Quae eandem cum impressis methodum, eandem doctrinam asceticam continent, atque in aliis Homi liarum eiusmodi MSS. exemplaribus non reperiuntur. Adducor autem maxime ut credam, has omnes Homilias et Quaestiones asceticas spectare ad Marcum

DE SS. MACARIIS AEGYPTIO ET ALEXANDRINO. Ascetam seu Exercitatorem, qui inter monachos Nitrienses solitariam vitam duxit, atque Macarii Aegyptii ianioris discipulus fuit, clarus anno 400 sqq. usque ad annum circiter 440 vel ultra; de quo Sozomenus lib. VI cap. 29, Palladius Hist. Laus. capp. 20 et 24, Nicephorus Hist. Eccl. lib. XIV cap. 54. Vixit enim post Pelagianam haeresim multis annis, perveniens ad decrepitam usque aetatem, obiitque centenario maior. Nec mihi rationes seu coniecturae desunt: I. Ipsa doctrina Pelagiana, quam eandem cum Marco Exercitatore prorsus habet. II. Homilia XXXVII De paradiso et lege spirituali habetur verbotenus inter Opuscula Marci Exercitatoris, unde non leve indicium est, omnem hanc Homiliarum collectionem ad eum pertinere, maxime cum Macarius Aegyptius abbas etiam iunior ad tempora Pelagianae haereseos non pervenerit, sed Marcus Exercitator, qui eam ubique operum sparsit. III. Stylus Homiliarum istarum apprime convenit cum stylo Marci Exercitatoris, de quo loquitur Photius in Bibliotheca cod. 200. IV.Hae Homiliae S. Macarii Aegyptii L possunt convenire cum iis, quae Marco Exercitatori 1. 1. Nicephorus Callistus asserit, ex Marci Exercitatoris operibus ad aetatem suam pervenisse libros octo universalium affe ctionum numerum aequantes, et alios triginta duos de re ascetica. Possunt enim hae Homiliae L sub no mine S. Macarii Aegyptii complecti Opuscula illa XL, quae Marco Exercitatori a veteribus tribuuntur. Nam plurimi Marcum consulebant quaestionibus asceticis, quibus ille responsiones dabat, ut constat ex Epistola Nicolai cuiusdam, qua gratias Marco agit ob praecepta eius salutaria sibi nuncupata. Cum au tem plures quam XL sint, hoc nihil facit contra Marcum Exercitatorem, quia omnia ipsius opera Nice phorus non assecutus fuerat. Huic Macario Aegyptio seniori Opuscula omnia Macariis diversis attributa adscribit imperite omnino Joannes Georgius Pritius, qui ea collecta simul edenda graece et latine curavit Lipsiae a. 1698 et 1699 tomis duobus in-8, itemque a. 1709 cum Prolegomenis. Denique Macarius hic senior exactis in solitudine sexaginta [Pag. 479] annis obiit nonagenarius, ut volunt, a. 391 die II Januarii. Macarius alter, iunior passim dictus, Alexandriae ortum duxit, in qua iunioribus annis bellaria vendendo quaestum quaerebat, cum superiore Macario eiusdem Antonii discipulus. Nam urbe simul Alexandrina et arte renuntiatis, in eremum Nitriensem secedens, vitam monasticam amplexus est. Anno quadragesimo aetatis baptismum suscepit, deinde successu temporum presbyter factus et archimandrita Nitriensis. Arctiorem vitae monasticae disciplinam tanto studio sectatus est, ut ex nimia cutis ariditate pili barbae ei non succreverint, inquit Sozomenus Hist. Eccl. lib. III cap. 14. Macarius vero Alexandrinus, inquit Socrates Hist. Eccl. lib. IV cap. 23, cum usquequaque similis esset Aegyptio, in hoc uno discrepabat, quod hilaris esset erga eos qui ad ipsum accesserant, et urbanitate quadam iuniores ad disciplinam monasticam alliceret. Mira de eius virtutibus, abstinentia, miraculis patratis et daemonibus per illum expulsis narrat Palladius Hist. Laus. cap. 20, de quibus plurimum ambigo, quamvis eo familiariter uteretur qui recenset. Hic quoque cum Macario Aegyptio virtutibus et miraculis inferior non esset, inter ecclesiasticos quoque Scriptores recenseri a monachis graecis recentioribus debuit, ne doctrina alteri cederet. Habetur ergo adscripta illi latine Regula monastica, XXX capitulis comprehensa, quam primus edidit Petrus Roverius Jesuita in Historia monasterii Reomacensis pag. 24. Eandemque edidit Lucas Holstenius in Codice Regularum Paris. a. 1663 in-4° apud Ludovicum Billaine. Sed cum Regulae istae nullo testimonio veterum nixae sint, figmenta recentiorum monachorum Graeciae a viris prudentibus censentur. Edidit et Caveus sub eiusdem Macarii Alexandrini nomine Sermonem ex MS. codice Paulinac Lipsiensis Bibliothecae absurdissimum, graece et latine, in Hist. Lit. Scriptt. Eccl. ad a. 373 pag. 208. Eundem sermonem etiam graece et latine iterum ex eodem MS. codice edidit Jacobus Tollius a. 1696 in‑4 Traiecti ad Rhenum apud Franciscum Halmam in Insignibus Itinerarii Italici pag. 192, collatum ad MSS. codices Bibliothecae Caesareae [Pag. 480] Vindobonensis ac variantibus lectionibus ditatum. Cuius ex lectione in promptu est intelligere impudentiam atque ignorantiam eorum, qui tales naenias recentiorum temporum antiquis Ecclesiae Patribus obtrudunt. Mortuus dicitur Macarius Alexandrinus circa a. 404, annos aetatis centum habens, cuius memoria in Martyrologio Romano die XV mensis Januarii agitur. Tertius Macarius, etiam S. Antonii Magni discipulus, amborum praecedentium aequalis, Amathae cocius, ab aliis duobus, altero Aegyptio, altero Alexandrino distinctus. De hoc Macario tertio abunde Possinus in Prolegomenis ad Thesaurum asceticum num. V. VI sqq., ubi recte tres Macarios, S. Patris Antonii discipulos, distinguit, nempe Aegyptium, qui Scythi sedem habuit, Alexandrinum, qui in Celliis quae in Libya sunt, locis longe distantibus a Thebaide,ubi Antonius degebat. Itaque in Thebaide erat mons interior, ubi solus plerumque residebat Antonius, et mons exterior, in quem subinde excurrebat, ut habitantes in eo suos monachos inviseret. In eo hic tertius Macarius habitavit, sub cuius nomine Opuscula septem, nempe de custodia cordis pag. 19, de perfectione in spiritu pag. 47, de oratione pag. 63, de patientia et discretione pag. 81, de elevatione mentis pag. 115, de caritate pag. 141, de libertate mentis pag. 183 edidit Petrus Possinus in Thesauro Ascetico graece et latine impresso Tolosae in-4° a. 1684 apud Guilielmum Bosch. Plurima illic in Prolegomenis de isto Macario tertio, quem Aegyptium quoque cum primo facit, et cui etiam Homilias quinquaginta, quae tamen vulgo Aegyptio seniori inscribuntur, huic iuniori quidem et tertio attribuit. Claruit eodem tempore quo Antonius abbas, cui a. 357 morienti adfuit.

Incerta igitur omnia Opuscula, quae tribus his Macariis hoc saeculo a doctis viris adscripta sunt, quorum nullus veterum mentionem fecit. De his tribus agit Macariis Petrus Possinus in Prolegomenis ad Thesaurum Asceticum, Guillelmus Caveus in Hist. Lit. Saec IV ad a. 373 pag. 207, 208 et 212, Acta Eruditorum Lipsiae a. 1685 mense Novembri pag. 488 latissime ad 491. DE SS. MACARIIS AEGYPTIO ET ALEXANDRINO. [Guilielmi Cave Scriptorum ecclesiasticorum Historia Literaria Ed. Basil. 1741 fol. T. I p. 256–260.] MACARIUS senior cognomine Magnus, gente Aegyptius, ex Thebaide provincia oriundus, monachus Scetensis, Magni Antonii discipulus, claruit circa a. 373. [Socr. lib. IV cap. 23; Soz. lib. III cap. 14; Theodoret. lib. IV cap. 24.] In juventute adhuc constitutus virtutibus ac philosophico et austero vivendi genere ita enituit, ut naidapioyέpwv a monachis vocaretur. Annos natus quadraginta ad presbyteril gradum evectus est, et exactis in solitudine annis sexaginta obiit nonagenarius anno, ut volunt, 391. Moribus erat reverendus pariter ac severus erga illos qui ipsum adibant. Miraculis et prophetia clarus tot sanavit aegros, tot obsessos a daemonibus liberavit, ut teste Socrate miracula ab eo patrata peculiare opus exigerent. De iis fuse agit Palladius Hist. Laus. cap. 19. Scripsit Homilias spirituales 1. de integritate quae decet Christianos, quae ab aliquo forsan sequioris saeculi interpolatae exstant gr. Paris. 1559, 8°; deinde cura Zach. Palthenii Francofurt. 1594 in 8°; denique cum Operibus Gregorii Thaumaturgi Paris. 1622 fol. Ejus etiam sunt Opuscula VII videlicet de Custodia cordis, de Perfectione in spiritu, de Oratione, de Patientia et Discretione, de Elevatione mentis, de Charitate, de Libertate mentis. Haec eundem cum Homiliarum auctore parentem habere, idem stylus et dicendi character, idem ingenium, eadem dogmata satis arguunt. Opuscula haec graece et latine in Thesauro suo Ascetico Petrus Possinus Soc. Jes. edidit Tolosae 1684, 4°. Tandem omnia Macarii opera, tum Homilias, tum Opuscula ascetica et Apophthegmata collegit et-graece simul ac latine edidit, textum graecum revidit, versionem emendavit, et excerpta ex Palladio et Cassiano addidit Jo. Georg. Pritius Lipsiensis Lips. 1698, 8° Sed praeter scripta, quae ei vulgo tribui solent, habentur graece MSS. in Bibliotheca Vindobonensi sub ejus nomine Opuscula varia, nempe Capita ascetica 170, metaphrasi illustrata a Simeone Logotheta; Cod. theol. 104. Parenaesis ascetica Cod. 140 num. 3, Capita ascetica 100 Cod. 179 num.. 8. De Custodia cordis Capita 30 Cod. 192 num. 15, Capita 170 de Perfectione spirituali Cod. 192 num. 16. Verum haec omnia nihil fere aliud continent quam VII illa Opuscula ascetica, quae in Thesauro suo edidit P. Possinus Paris. 1684, quaeque tertio cuidam Macario tribuenda esse contendit; certe vel nostro, veļ Macario Alexandrino vindicanda, uti mox ostendemus. MACARIUS junior et II o) trixò dictus, domo Alexandrinus, ubi aetate prima bellaria vendendo quaestum exercebat, Antonii discipulus, alterius Macarii σúyxpovoç eique superstes, urbe simul ac arte renunciata, in eremum Nitriensem secedens, vitam monasticam amplexus est. [Socrat. 1. IV c. 23; Sozom. 1. III c. 14; Theodoret. 1. IV c. 21]. Anno aetatis quadragesimo baptismum suscepit, dein presbyter factus et archimandrita Nitriensis. Obiit centenarius circa a. 404. Arctiorem vitae monasticae disciplinam tanto studio excoluit, ut ex nimia cutis ariditate pili barbae ei non succreverint. Interim in hoc uno ab altero Macario discrepabat, quod hilari fronte ad ipsum advenientes exceperit et lepido sermone oblectarit, ur banitate quadam juniores ad disciplinam monasticam alliciens. Mira de ejus virtutibus, abstinentia, mi raculis patratis et daemonibus ab eo fugatis narrat Palladius, qui eo familiariter utebatur, Hist. Laus. c. 20. Quod vero politicus dicebatur, inde factum est, quod non modo in solitudine inter monachos versa retur, sed et ¿v tñ nódɛt, i. e. in urbe Alexandria natus, magnam vitae partem in publica hominum luce trans egit. Fuisse scholae catechesewv Alexandrinae praefectum testatur Philippus Sidetes. Quod vero eum Petro martyri in hoc munere successisse scribit, vereor ut ne illud cum temporis ratione stare possit. Demus enim, Petrum scholam una cum episcopatu ad vitae usque finem tenuisse, quod tamen non constat, neque satis probabile videtur, eum certum sit, Petrum maximam episcopatus sui partem sub persecutione et in carcere Cf. Oudin Tom. I p. 474. Du Pin Hist. eccl. Vol. II p. 55 sq.; Fabr. Bibl. Graec. lib. V cap. 12 § 1 Vol. VII p. 492. [Ed. Harles. Vol. VIII p. 257]; Tillemont Mémoires eccl. Vol. VIII ad vit. "Macar.; Long. Bibl. sacr. p. 839. Denuo Lips. 1714. 8. Cf. Tillemont Mémoires eccl. Vol. VIII ad vit. Macar.; Fabr. Bibl. Gr. lib. V cap. 12 § 2 Vol. VII p. 494. [Ed. Harles. 1. 1.]; itemi Bibl. Eccles. ad Gennad. c. 10.