PG 59John Chrysostom
Six Homilies on the Holy Passover
Printed text · machine OCR
machine OCR · Migne scan
Diplomatic text · scholarios OCR (cleaned, language-split) — OCR floor from page-view (megaspan gap-fill) — PG column chips mark the printed columns.
col. 739–740page 1 of 2

Inde namque primi fallaciæ fluctus, vitali et pisces, fere et aves, et similia omnia animalia inter deos rela ta et culta. Cum autem de cælo vindex ira revelata fuerit, et furor magnus super omnem terram ſuerit expansus, tunc primum superstitiosus idolorum error insanus dejicietur. In omnibus, inquit, diis Ægyptiorum faciam vindictam: ego Dominus (Exod. 12. 12). In primogenita antem omnia sævitur, quia antiquiora tempora sibi vindicantes, vetustissimam omnium ser vitutem idolis præstabant. Tenebrosa et nocturna plaga erat: nam tenebrosa, tristia, ingrata, caliginosa, inhumana, atque tenebrosorum operum et dæmonum crant judicia. Dabo, inquit, prodigia in cælo surSUM, el signa in terra deorsum, sanguinem et ignem et va porem fumi. Et sol convertetur in tenebras, et luna in sanguinem, antequam venial dies Domini magnus et manifestus (Joel 2. 50. 31 ). Cur vobis hæc dies Do mini? Et hæc est tenebrie, et non lux. Quemadmodum enim si fugerit vir a facie leonis, et occurrerit ipsi rur sus, et introierit domum, et manu sua innixus fuerit in parietem, et momorderit eum coluber: sic erit dies Do mini tenebræ, et non erit lux in ea (Amos 5. 18-20). Sanguis vero in signum signaculi Christi, meum est mysterium. Signum autem non tunc veritas erat, sed futuræ veritatis signum. Quotquot enim habent si gnum sanguinis in animabus, ut a lege in domibus imprimi et ungi jussum erat, hos omnes exitiosa plaga praeteribit. In quibus, inquit, domibus sangui nem videbo, tegum vos, et non erit in vobis plaga qua vos atterat, cum percutiam in terra Egypti (Exod. 12. 13). Sanguis ergo ut signum ad custodiam: in domi bus autem, ut in animabus. Anima enim ex divino Spiritu et ex fide sacrum fit habitaculum. Hoc te guntur ii, qui credunt. Pascha per universum mun dum tale mysterium est. 3. Audi tamen nos pro virili nostra parte divinam initiationem sigillatim explicantes. Res enim quomodo vere se habeat, Deus Verbum novit, qui in se et per se sacrum Pascha adornavit: nobis vero utpote homi nibus venia danda, si non omnia assequamur, et si labamur. Dicamus tamen, priora resumentes. Primo dicitur, Mensis ille est initium mensiuni. Cur mensis Paschæ primus est mensium anni? Arcanus Hebr:co rum sermo est, hoc esse tempus quo temporum Do minus et Creator Deus universum creavit: et hunc esse primum creationis florem, mundi pulchritudi nem, quando fulgentem totam imaginem in mente Creator concinne moveri vidit, et ornari recto illo cælorum ordine, tempestatum bono ordine, solis rc eto cursa, lucis nondum imminutæ oriente, et jai ornatam fructuum ortu, plantarum fructificatione, arborum floribus recurrentibus, gregum partubus quando floret germinatque universa terra, et floren tes arbores fructus, quos parturiunt, jam paritur:c sunt: quando juga ex aratro solvit agricola, et quie tem dat currui mugientium, ac postquam divinos fru clus in terra jecit, calestes excipit fontes et imbres quando pastor lac candidum jam mulget: quando apis dulces favos el ceram efformat: quando nauta latus mare jam tentare audet, et amore lucri âu ctuum pericula audacter adit: illamque jam uni versorum consonantiam, et bonum omnium ordinem, atque, ut ita dicam, beneplacitum, principium esse, dulcem nempe veris voluptatem. Ego vero his dictis non difficile crediderim, sed opinor, imo vero credo, per Paschæ spiritualeın solemnitatein principium, ca. put ac quasi ducem omnis temporis intelligi, et hunc esse Pasche niensem, in quo magnum illud consum matur et celebratur mysterium; ut sicut Dominus omnium intelligibilium et invisibilium primogenitus est ab initio; sic et hic mensis, qui sacra honoratur initiatione, primus esset in anno, et omnis sæculi principium. Aunus autem hic est, quem divina Scri ptura clamat: Prædicare annum Domini acceptabilem (Luc. 4. 19). Agnus est victima sacra. Ipse enim, in quit, Sicut ovis ad occisionem ductus est, et sicut agnus coram londente se mutus (Act. 8. 32). Et Joannes Ecce agnus Dei, qui tollit peccatum mundi (Joan. 1. 29). Perfectuin autem quærit agnum et anniculum, perfectum ut in terra habetur. Aunus temporis men suram in terra sibi sumit, annus in se revolvitur, et illa revolutione immensurabile sæculum imitatur. Sumitur autem decima mensis, idque admodum sym bolice: lex enim distat ab evangelio. Legis quippe præcipuum dogma est decalogus: post decem autem legis præcepta tunc agnus niysticus de calo venit. Servatur autem per quosdam intermedios dies, quo subindicat Scriptura tempus illud usque ad passio nem, quando comprehensus Servator in domo summi pontificis detentus est. Qui antem assumitur vicinus ad comedendum agnum, ego sum. te enim, o Israel, agnus non captus est. Deinceps vero agnus ad vesperam immolatur. Nam ad occidentem solem sa cer agnus jugulatur. Mactant autem illmon omnis mul titudo synagogæ filiorum Israel. Incredulus enim Israel reus factus est hujus venerandi sangninis nam idem populus olim occidit, idemque nunc non credit. Ideo divinus Spiritus contra ipsos testificatur et clamat: Manus vestræ plenæ sunt sanguine (Isai. 1. 15). Sanguis autem supra limen est, quasi supra Ecclesiam; et super duos postes, ut super duos po pulos. Non enim satis habet Servator, o Israel, quod ad te primum missus sit: Non enim missus sum, in quit, ad vos, sed ad oves quæ perierunt domus Israel (Matth. 15. 24). Ego vero ut catellus ad alienam men sam assidebam, cum nondum panem comedere pos sem, sed cadentes micas parasitus colligerem. Quia vero tu manna de calo non cognovisu, in me pa nis per fidem translatus est, et canis loco filius ef fectus, carnes comedo. Occidit enim lux mundi in magno corpore Christi. Accipite, comedite, hoc est cor pus meum (Matth. 26. 26). Carnes cortas igni. Igneum enim est rationabile corpus Christi. Ignem veni mit tere in terram, et quid volo si jam accensus sit (Luc. 12. 49)? Non crudam carnem; ut verbum sit opera tione facile, utile, acceptabile: non aqua assatum; ne humidum, aqueum vel resolutum sit. Caput cum pe dibus et intestinis. Principium et medium, quasi invi sibile consilium; pedes ut homo. Caput cum pedibus et intestinis: principium et medium et finis: omnia continet, constringit et conglutinat in seipso insolubi libus vinculis, verc factus mediator Dei et hominum. Caput cum pedibus et intestinis. Altitudine, profun ditate, latitudine, quæ sunt terræ radices. Caput cum pedibus et intestinis. Lex, verbum, ut et consilium. Quam speciosi pedes evangelizantium bona (Isai. 52.7;! Os autem non comminuetis ex eo (Exod. 12. 46); ut cognoscatur resurrectio cum corpore. Nam Mitte, in quit, digitos tuos in fixuras clavorum (Joan. 20. 27), nt scias, Quia spiritus carnem et ossa non habet (Luc 24. 59). Azyma cum herbis amaris comedite. Amara enim tibi, et amarorum operum sunt mysteria. Terra vestra deserta, civitates vestræ succensæ igni, terram ve stram alieni coram vobis comedunt, et deserta est subversa a populis extrancis. Comedetis Pascha cum festinatione (Isai. 1. 7). Vigilem quippe et excitatum oportet i lum esse, qui ad tantum illud corpus est accessurus. Lumbi vestri succincti sint. Cessent genitales et dissoluti carnis fluxus, et sordidæ voluptates. Calceamenta ve stra in pedibus: ut recti gressus sint, et fulera firma nam veritatis sunt radices. Calceamenta vestra in pe dibus vestris: quæ Moyses quidem solvit, Jesus vere ligavit. Nam, Solve, inquit, calceamentum pedum laơ rum (Exod. 5. 5), ut legein pertransituram esse ostenderetur. Cujus non sum dignus corrigiam calcea mentorum solvere (Luc. 3. 16), ut Verbum undique constrictum esse ostenderctur. Baculi vestri in mani bus vestris: divinæ virtutis signa, rationabilis fortitu dinis fulcra. Virga per Moysem, virga per Aaronem, virga nucea, virga qua profunda maris dividit, quæ fontium acerbitatem dulcem reddidit, virga supra quam septem spiritus sancti Dei requieverant: Spiri tus sapientiæ et intellectus, spiritus consilii et fortitudi nis, spiritus timoris Dei implebit illum (Iɛai. 11. 2).

col. 741–742page 2 of 2
PG 59:741κτηρία ὑμῶν ἐν ταῖς χερσὶν ὑμῶν. Τῆς θείας δυνά μέως τὰ σημεῖα, τῆς λογικῆς ἰσχύος τὰ ἐρείσματα. Ράβδος ἡ διὰ Μωϋσέως, ῥάβδος ἡ δι' Ααρών, ῥάβδος ἡ καρυΐνη, ῥάβδος ἡ τεμούσα βάθη θαλάσσης, ἡ γλυκή νασα πικρίαν πηγῶν· ῥάβδος ἐφ᾽ ἦν τὰ ἑπτὰ πνεύματα τὰ ἅγια ἀνεπαύσατο τοῦ Θεοῦ· Πνεῦμα σοφίας καὶ συνέσεως, πνεῦμα βουλῆς καὶ ἰσχύος, πνεῦμα φόν του Θεοῦ ἐμπλήσει αὐτόν. Τόδε πάσχα, πάσχα Κυ ρίου, ἐξεβόησε τὸ Πνεῦμα· ὅτι πάσχα οὐ τύπος, ούχ ἱστορία, οὐ σκιά, ἀλλὰ πάσχα ἀληθῶς Κυρίου. Τὸ δὲ αἷμα εἰς σημεῖον, σημεῖον δὲ τῆς μελλούσης ἀληθείας, τοῦ ἀληθινοῦ Πνεύματος τὸ πρωτοτύπωμα, τὸ μίμημα τοῦ μεγάλου χρίσματος. Καὶ ὄψομαι τὸ αἷμα, καὶ σκε πάσω ὑμᾶς. Εσκέπασας ἀληθῶς, Ἰησοῦ, ἀπὸ τῆς πολύ τῆς ἀπωλείας, καὶ χεῖρας ἐξέτεινας πατρικάς· ἐκάλυψας ἡμᾶς ἐντὸς τῶν πτερύγων σου τῶν πατρικῶν, αἷμα θεῖον ἐπὶ γῆς πηγάσαι ταῖς ἐναίμοις σου καὶ φιλανθρώποις σου σπονδαῖς· καὶ τὰς τῆς ὀργῆς παρήγαγε, ἀφ' ἡμῶν ἀπειλάς, καὶ τὰς πρώτας ἡμῖν ἄνωθεν ἀνταπέδωκας διαλλαγάς; Ἐκεῖνοι μὲν οὖν ἄζυμα ἐσθιέτωσαν ἑπτὰ ἡμέρας, τὴν ἑβδομαδικὴν ἐπὶ τοῦ κόσμου μελετ τῶντες περίοδον, καὶ τὴν ἐπίγειον ἐπὶ γῆς ἔννομον ἐσθίοντες τροφήν· ἡμῶν δὲ τὸ πάσχα τέθυται Χριστός, καὶ τὸ νέον φύραμα τῆς ἱερᾶς αὐτοῦ συγκράσεως ἀπει λήφαμεν, ὅλοι δυνάμει κρείττον: ἀναζυμωθέντες καὶ ἀναφυραθέντες αὐτοῦ τῷ Πνεύματι. Ἐγὼ μὲν γὰρ αὐτὴν τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν τῇ κεκραμμένη ζύμῃ ἀναζυμώσας ἀναλόγως τρία μέτρα της σεμιδάλεως. Διά τοῦτο ἀπὸ τούτου τὸ πάσχα. [] Ὁ μὲν ἀλλογενής οὐ βρώσεται. Οὐ γὰρ βάλλω τους μαργαρίτας τοῖς χοίροις, οὐ δίδωμι τὸ ἅγιον τοῖς κυσίν. Ὁ δὲ πάλαι δου λεύων ἐν ἁμαρτίαις, τὴν καρδίαν περιτμηθήσεται, καὶ τῆς πικρᾶς δουλείας ἀπαλλαγείς, οὕτω μετ' εὐγενείας τῷ μυστηρίῳ προσελεύσεται· καὶ τότε μετ' ἐλευθερίας τὸ πάσχα βρώσεται ἐλευθερίως. Χριστὸς γὰρ ἡμᾶς ἐξηγόρασεν ἐκ τῆς δουλείας και κατάρας, κατάρα γενόμενος ὑπὲρ ἡμῶν. δ'. Ἐν οἰκίᾳ μια βρωθήσεται, καὶ ἔξω τῶν χρεῶν οὐκ ἐξοίσετε. Μία γάρ ἐστιν ἡ συναγωγή, καὶ μία ἐστὶν ἡ οἰκία, τουτέστιν, ἡ μία Ἐκκλησία, ἐν ἡ τὸ ἱερὸν σῶμα τοῦ Χριστοῦ ἐσθίεται· καὶ διὰ τοῦτο ἔξω τῆς μιας οικίας Εκκλησίας τὰ κρέα οὐκ ἐκβληθήσεται. Ὁ δὲ ἀλλαχοῦ ἐσθίων, ὡς ἀπεβῆς καὶ κλέπτης κολασθήσεται. Νόμος εἷς ἔσται τῷ ἐλευθέρῳ καὶ προσηλύτη. Οπου Χριστός, ἐλευθερία πάντων, ἰσηγορία, ισονομία τιμίῳ πάντες ἡγοράσθησαν αἵματι. Διὰ τοῦτο οὐκέτι εἶ δοῦλος, οὐκέτι Ἰουδαῖος, ἀλλ' ἐλεύθερος" πάντες γὰρ ἐν Χριστῷ γεγόναμεν ἐλεύθεροι. "Ακους μὲν γὰρ δὴ, ἄκους μετὰ τοὺς τύπους καὶ τὴν νομικὴν οἰκονομίαν, τίς καὶ πόση ἡ μετὰ τὴν τοῦ Χριστοῦ ἐπιδημίαν ἐπὶ γῆν. Τίς ἡ Χριστοῦ ἐπιδημία; Δουλείας ἀποφυγή, παλαιᾶς ἀν ἀγκῆς ἀπαλλαγή, υἱοθεσίας τιμὴ, ἀφέσεως ἁμαρτημά των πηγή, ἀθάνατος ἀληθῶς ἐν πᾶσι ζωή. Ὁρῶν ἡμᾶς ἄνωθεν ὑπὸ τοῦ θανάτου τυραννουμένους, καὶ δεσμοῖς φθορᾶς λυομένους, ῥέοντας εἰς τὴν ἀναγκαίαν καὶ ἀν υπόστροφον ὁδὸν, ἐλθὼν καὶ λαβὼν τοῦ πρώτου πλάσματος ἐν βουλαῖς πατρικαῖς, οὐκ ἀγγέλοις, οὐκ ἀρχαγγέλοις τὴν ὑπὲρ ἡμῶν λειτουργίαν ἐνεχείρισεν, ἀλλ' αὐτὸς ὁ Λόγος ὅλον τὸν ἀγῶνα τὸν ὑπὲρ ἡμῶν ἀνεδέξατο, πειθέ μενος ταῖς πατρῴαις ἐντολαῖς. Ἀπροσίτου δὲ ὄντος τοῖς ὅλοις ἀκράτου θείου Πνεύματος, ἵνα μὴ πάντας συμ παθῇ ταῖς ἀμιγέσι τοῦ Πνεύματος ἐμβολαῖς, αυτ τὸς ἑκὼν ἑαυτὸν συναθροίσας και συναγαγών, τοσοῦτος ἦλθεν, ὅσος ἠθέλησεν, οὐ μειούμενος ἐν ἑαυτῷ, οὐδὲ ἐλαττούμενος, οὐδὲ τῇ δόξῃ δαπανούμενος, δυνάμεως δὲ πατρῴας ὑπερβολῇ ὁ μὲν εἶχεν, οὐκ ἀπολέσας, ἡ δὲ οὐκ εἶχε, προσλαμβάνων. Τοσοῦτος ἦλθεν, ὅσος ήμελλε χω ρεῖσθαι. Ἐπεὶ δὲ ἔδει τι καὶ δοχεῖον γενέσθαι τοῦ θείου Πνεύματος, ἵνα οἱ πρῶτοι τῆς ἀνθρωπίνης φύσεώς το καὶ οὐσίας μετάσχωσι, διυλίσας καὶ συναριθμήσας, τὸ μὲν ὅσον περισσὸν ἦν καὶ θολερόν, ἀποβράσα; καὶ ἀπο χωρίσας· τὸ δὲ ὅσον καθαρὸν καὶ διαυγὲς καὶ εἰλικρινές, περιλάμψας καὶ περιαστράψας και περιαυγάσεις καὶ πυρώσας καὶ παστώσας καὶ παρθενώσας, και, ὡς εἰπεῖν, ἐξαγγελώσας, εἰς τὴν ἀνθρωπίνην εἰκόνα σωματικώς ἐμορφοῦτο, πνευματικὴν μὲν ἔχων τὴν ἀνατολήν, σωμα τικὴν δὲ προσλαμβάνων την μόρφωσιν. Διὸ καὶ μυστικώτατα αὐτὸν ἡ Γραφὴ ἐπεσημήνατο· ἰδιὺ γὰρ, φησίν, * πηγάσας. ἀνὴρ, Ἀνατολὴ ὄνομα αὐτῷ· ἀνατολὴ μὲν ὡς ἐν πνεύ. ματ', ἀνὴρ δὲ ὡς ἐν σώματι. Πνεῦμα γὰρ Κυρίου ἐπ ελεύσεται ἐπὶ σέ, καὶ δύναμις Υψίστου ἐπισκιάσει σει· διὸ καὶ τὸ γεννώμενον ἅγιον κληθήσεται Υἱὸς Ὑψίστου. Παραδόξου δὲ καὶ θείας οὔσης τῆς γενέσεως, εἰκότως καὶ τὸ Πνεῦμα τεθαύμακε, λέγων· Τὴν γενεὰν αὐτοῦ τις διηγήσεται; Τεσσάρων δὲ ὄντων τῶν τῆς θεότητος ἡγεμονικῶν ὀνομάτων, δι' ὧν μάλιστα τὸ θεῖον Πνεύμα πιστεύεται, κυριότητος καὶ θεότητος, υἱότητος καὶ βασιλείας αἰωνίου, ὁρᾷς, μή μόνον ταύτας τὰς ἀρε τὰς καὶ δόξας λαβεῖν ἐτιμήθη. Καὶ πρῶτόν γε ὥρα αὐτ τοῦ τὸν Κύριον. Εἶπεν ὁ Κύριος τῷ Κυρίῳ μου, Κάθου ἐκ δεξιῶν μου. Ορᾷς αὐτοῦ τὰ παρὰ τοῦ Κυρίου τὸν Κύριον; "Ορα καὶ τὸν Υἱὸν αὐτοῦ. Αὐτός με ἐπικαλέσεται Πατέρα, κἀγὼ θήσομαι αὐτὸν πρωτότοκον και, Υιός μου εἶ σὺ, ἐγὼ σήμερον γεγέννηκά σε. Αίτη σαι παρ' ἐμοῦ, καὶ δώσω σοι ἔθνη τὴν κληρονομίας σου. Ορᾶς αὐτὸν Υἱὸν καὶ πρωτότοκον καὶ μονογενῆ; Ορα καὶ τὸν Θεόν. "Ανδρες υψηλοὶ ἐπὶ σὲ διαβήσον. ται, καὶ ἐν σοὶ προσεύξονται, καὶ ἐν σοὶ προσκυνήσουσι, καὶ ἀκολουθήσουσιν ἐν χειροπέδαις δεδεμένοι. Σὺ γὰρ εἶ ὁ Θεὸς, ὅτι ἐν σοὶ ὁ Θεός ἐστιν. Εἶδες αὐτοῦ τὸν Θεόν; Ιὸς αὐτοῦ καὶ τὸν βασιλέα αἰώ νιον. Ο θρόνος σου, ὁ Θεὸς, εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος· ῥάβδος εὐθύτητος ἡ ῥάβδος τῆς βασιλείας σου. Ηγάπησας δικαιοσύνην, καὶ ἐμίσησας ἀδικίαν. Διὰ τοῦτο ἔχρισέ σε ὁ Θεὸς ὁ Θεός σου ἔλαιον ἀγαλλιάσεως παρὰ τοὺς μετόχους σου. [] Τώρα. κας αὐτοῦ τὸν βασιλέα; Ορα μετὰ τοῦ βασιλέως και τὸν τῶν δυνάμεων Κύριον. "Αρατε πύλας, οἱ ἀρχαν τες, ὑμῶν, καὶ ἐπάρθητε, πύλαι αἰώνιοι, καὶ εἰσ ελεύσεται ὁ βασιλεὺς τῆς δόξης. Τίς ἐστιν οὗτος ὁ βασιλεὺς τῆς δόξης; Κύριος τῶν δυνάμεων αὐτές ἐστιν ὁ βασιλεὺς τῆς δόξης. Ορᾶς αὐτοῦ μετὰ τοῦ βασιλέως καὶ τὸν τῶν δυνάμεων Κύριον; Ιδε ἐκ περι ὄντων αὐτοῦ καὶ τὴν ἀρχιερέα αἰώνιον. Ἄμοσε Κύριος, καὶ οὐ μεταμεληθήσεται· Σὺ ἱερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα. Εἰ δὲ καὶ Κύριος, καὶ Θεὸς, καὶ Υἱὸς, καὶ βασιλεύς, καὶ Κύριος τῶν δυνάμεων, καὶ ἀρχιερεὺς αἰώνιος· ὅτε θέλει, καὶ ἄνθρωπος ἐστι. Καὶ τίς γνώσεται αὐτόν; Τὸ δὲ καὶ ἄνθρωπος δηλονότι καὶ προϋπαρχόντως, ὅτι καὶ Θεός. Καὶ ἵνα μὴ κατὰ τὰς τῶν ἀνθρώπων δόξας αυτόματον καὶ χωρὶς γενέσεως φάσμα ἢ πνεῦμα τῇ γῇ ἐπιδεδημηκέναι δόξῃ, ἄκους αὐτοῦ καὶ τὸ παιδίον γενομένου. Ἀκούσατε δὴ οἶκος Δαυΐδ· Μὴ μικρὸν ὑμῖν ἀγῶνα παρέχειν ἀνθρώποις; Καὶ πῶς Κυρίῳ παρέχετε ἀγῶνα; Διὰ τοῦτο δίδωσι Κύριος αὐτὸς ὑμῖν ση μεῖον. Ἰδοὺ ἡ Παρθένος ἐν γαστρὶ λήψεται, καὶ τέ ξεται υἱὸν, καὶ καλέσουσι τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἐμμα νουήλ. Καὶ θελήσουσιν, εἰ ἐγένοντο πυρίκαυστοι. Διότι παιδίον ἐγεννήθη ἡμῖν, οὗ ἡ ἀρχὴ ἐπὶ τοῦ ὤμου αὐτοῦ· καὶ καλεῖται τὸ ὄνομα αὐτοῦ μεγάλης βουλῆς ᾿Αγγελος, Θαυμαστὸς σύμβουλος, Θεὸς ἐξου σιαστής. Ἄρχων εἰρήνης, Πατὴρ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος. Θεὸς μὲν δὴ καὶ ἄνθρωπος οὗτος ὁ μέγας Ἰη τοὺς ἐπεδήμησεν ἡμῖν, ἀπιστείτω μηδείς. Ηγεμονικόν ἐχωρήθη ὑπὸ ἀνθρώπου σώματος. Καὶ γὰρ τὴν πρώτην τοῦ Πατρὸς πνοὴν τὴν μυστικὴν ἐχώρησεν 'Αδάμ' ἐν τῇ γῇ καὶ πηλὸς ὤν· οὐ γὰρ βλάπτεται τὸ θεῖον Πνεῦμα τῷ σώματι βουλῇ Θεοῦ συνήφθαι. Εἰ δὲ ὁ πρῶτος χοὺς τὸ ἱερὸν ἐχώρει Πνεῦμα, ἐψυχωμένον σῶμα τὴν ἀθάνατον Χριστοῦ ἐχώρησε ζωήν. Εἰ μὲν οὖν Πνεῦμα μόνον ἐπ εδήμησε τῇ ἁμαρτίᾳ καὶ τῷ θανάτῳ δεδουλωμένον, το ρισσὴ ἂν ἦν οὕτως ἡ μεγάλη τοῦ σώματος ἐπιδημία, μήτε τῆς ἁμαρτίας, μήτε τοῦ θανάτου νενικημένου. Εδει δὲ καὶ τὴν ἁμαρτίαν ἀναιρεθῆναι. Καὶ διὰ τοῦτο αὐτὸς ἁμαρτίαν οὐκ ἐποίησεν, οὐδὲ δόλος εὑρέθη ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ. Αὐτὸς οὖν τὸ πρῶτον ἐκεῖνο τὸ πτωχὸν καὶ νεκρὸν ἐνεδύσατο σῶμα. Διὸ καὶ βοᾷ περ αὐτοῦ τὸ Πνεῦμα· Οὐκ ἔστιν εἶδος αὐτοῦ, οὐδὲ δόξα καὶ εἴδομεν αὐτὸν, καὶ οὐκ εἶχεν εἶδος, οὐδὲ κάλλος ἀλλὰ τὸ εἶδος αὐτοῦ ἄτιμον, ἐκλείπον παρὰ τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων. Ἐν γὰρ ὁμοιώματι τῆς σαρ κὸς ἁμαρτίας χωρὶς ἁμαρτίας κατέκρινε τὴν ἁμαρ είαν, δείξας, ὅτι οὐ χρείαν ἔχουσιν οἱ ὑγιαίνοντες Ιατρού, ἀλλ᾽ οἱ κακῶς ἔχοντες. Ἐθεράπευσεν οὖν καὶ πάντι ἡμῶν τὰ σώματα τῶν ἀῤῥωστημάτων, καὶ τὰ κατὰ μέσ ρος τῶν νοσημάτων ἐξουσίᾳ δυνάμεως ἰάτατο, ἵνα πλη ρωθῇ. Ἐγὼ Κύριος ὁ Θεὸς ἐκάλεσά σε ἐν δικαι σύνῃ. Κρατήσω τῆς χειρὸς τῆς δεξιᾶς σου, καὶ
Page scan enlarged

Notebook

Full View