καὶ ἀνεῴχθησαν πύλαι οὐρανῶν, καὶ Θεὸς ἄνθρωπος ἐφάνη, καὶ ἄνθρωπος Θεὸς ἀνέβη, δι᾽ ἂν ἐῤῥάγησαν ᾄδου πύλαι, καὶ κλείθρα ἐλύθησαν ἀδαμάντινα! Καὶ ὁ μὲν κάτω δῆμος ἀνέστη των νεκρών, ευαγγελιζόμενος τοῖς ἄνω πληρώμασιν, ἀπὸ τῆς ἀπεδόθη χορός. Ο πάσχα θεῖον, Θεὸν ἐξ οὐρανῶν οὐ στεναγωγῆσαν, καὶ νῦν πνευ ματικῶς συνάψαν, δι' δν μέγας νυμφὼν τῶν γάμων ἐπλη ρώθη, καὶ πάντες φέρουσι τὰς στολὰς τὰς νυμφικάς, ἐκβάλλεται δὲ οὐδεὶς, ὡς οὐκ ἔχων τὴν στολήν νυμφικήν! Ο πάσχα, καινῆς λαμπαδουχίας τὸ φώτισμα, παρθενι κῆς δαδουχίας ἀγλάϊσμα! Διὸ οὐκ ἔτι σβέννυνται [275] τῶν ψυχῶν αἱ λαμπάδες· ἐνθέως δὴ καὶ πνευματικῶς ἐν πᾶσι τῆς χάριτος δαδουχεῖται τὸ πῦρ, σώματι, καὶ πνεύ ματι, καὶ ἐλαίῳ Χριστοῦ χορηγούμενον. Σὲ δὲ δὴ παρα καλοῦμεν, Θεὲ Δέσποτα, πνευματικώς αιώνιε βασιλεύ Χριστέ, ὑπερέσχε σου τὰς χεῖρας τὰς μεγάλας ἐπὶ τὴν ἱεράν σου Εκκλησίαν, καὶ ἐπὶ τὸν λαὸν ἀεί σου τὴν ἅγιον, προπολεμών, φυλάσσων, συντηρών, προστρα τευόμενος, προαγωνιζόμενος, ὑποτάσσων ὅλους τοὺς πο λεμίους, νικῶν καὶ τοὺς ἀοράτῳ δυνάμει τοὺς ἐναντίους, ὡς καὶ τοὺς ἡμετέρους ἐνίκησας ἐχθρούς· ἀνάστησον καὶ νῦν αὐτὸς τὰ ὑπὲρ ἡμῶν τρόπαια, και χάρισαι ἡμῖν ᾆσαι μετά Μωϋσέως τὴν ᾠδὴν τὴν ἐπινίκιον, ὅτι σου ἐστιν ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Αμήν. [275] Εἰς τὸ αὐτὸ πάσχα λίγος η' καὶ τελευταῖος. α'. Χθὲς μὲν, ἀδελφοί, περὶ τῆς προθεσμίας τοῦ ἁγίου πάσχα τινὰ ἐλαλοῦμεν· καὶ ἐπειδὴ ἔδοξεν ἀμφιβολία τις γίνεσθαι, ἐσημάναμεν ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅτι πρὸ πολλοὺ οὔτε τὴν ἀμφιβολίαν ἡγνοήσαμεν, οὔτε τὴν προθεσμίαν· καὶ περὶ τούτων αρ κούντως ἐῤῥέθη· εἴ γε ἐν μνήμῃ τῶν εἰρημένων τὴν δύ να μιν είχετε· ἐπείγμεθα δὲ εἰπεῖν σήμερον τὴν αἰτίαν τῆς παρολκῆς. Καὶ ἐπείπερ ἡ τοιαύτη διήγησις ἀπαιτεῖ ὅλου τοῦ πρὸς τὸ πάσχα τόπου τὴν θεωρίαν, βουλόμεθα, ἐὰν καὶ ὁ Κύριος βούληται, ἀναλαβεῖν τὴν ὑπόθεσιν, καὶ ὅση δύναμις, ἐξειπεῖν τοῦ μυστηρίου τὰ θεωρήματα. Καὶ ἐπείπερ πολλὴ καταδρομὴ τῶν ἐναντίων γίνεται ἀγνοούντων τῆς ἀληθείας τὴν φύσιν, καὶ αἱρετικοὶ ἀπο σκιρτήσαντες φαίνονται, καὶ Ἰουδαῖοι ἐπαγγέλλονται πάσχα τελεῖν, Χριστιανῶν δὲ μόνων τὸ μυστήριον τοῦτό ἐστι, καὶ ἡ τοῦ μυστηρίου τελετή παρ' ἡμῖν μετὰ ἀκρι βείας συνίσταται, θέλω ἁπάντων τε ἐκείνων συντόμως μνησθῆναι, καὶ ἀπαμφιάσαι τὴν σύγχυσιν ἀπὸ τοῦ καθ' ἡμᾶς μυστηρίου, καὶ οὕτως ἐκάστου χρόνου εἰπεῖν τὴν διάνοιαν, καθὼς ἂν δῷ ὁ μονογενής Υἱὸς τοῦ Θεού. Πηλ λάκις γὰρ ἐθεασάμεθα λεγόντων τινῶν, Πῶς τὰ γενέθλια μὲν τοῦ Σωτῆρος ἐν ὡρισμένῃ ἡμέρᾳ τελεῖται· γίνεται γὰρ, ὡς πάντες ἴσμεν, πρὸ ὀκτὼ καλανδῶν ἱανουαρίων κατὰ Ῥωμαίους· θεοφάνια δὲ ὡσαύτως· καὶ αὐτὰ γὰρ ἐπιτελεῖται ἡμέρᾳ ὡρισμένη, τρισκαιδεκάτη τετάρτου μηνὸς κατὰ Ἀσιανούς· καὶ μαρτύρων δὲ ὡσαύτως μνή μὴν ἐπιτελοῦντες πρὸς ἡμέραν ώρισμένην ἁρμόζομεν τὴν ἀνάμνησιν· ἐπὶ δὲ τοῦ πάσχα οὐχ οὕτως ἐστὶν ὁ λ γος; Οτι οὐ μιᾶς, οὐδὲ ἁπλῶς συμβαινούσης ἡμέρας ἐστὶ τὸ μυστήριον, ἀλλὰ πολλῶν προθεσμιών μετά απ νοίας συναγαγεῖν εἰς τὸν τόπον παραλαμβάνομεν διὰ τὴν τῆς θεωρίας ἀνάπτυξιν. Τηρούμεν γὰρ καὶ πρῶτον μένα. τὸν πρῶτον μῆνα ἀληθῶς τοῦ πρώτου χρόνου, ὃς ἐξ ἐα ρινής ισημερίας γνωρίζεται. Ο γὰρ πρῶτον μήνα π ρῶν, ὀφείλει ἰδεῖν τὸν πρῶτον χρόνον, δι᾿ ὃν καὶ πρώτη μὴν ὀνομάζεται. Πάλιν τε ὁ τὸν πρῶτον χρόνον παρα λαμβάνων, τὴν ἀρχὴν ὀφείλει τοῦ πρώτου χρόνου ἰδεῖ οὐκ ἄλλην τινὰ ἢ ισημερίαν ἐαρινὴν, ὡς προϊὼν ἐπιδεί Hunc ejusdem esse scriptoris, styli genus, perplexa series, omnia denique suadent. Agitur vero de cor. cinnando ac definiendo Paschatis die, de quo magna tunc quæstio agitabatur. Quia enim non eodem die ejusdem mensis, ut in reliquis solemnitatibus observatur, sacrum Pascha agebatur, sed aliquot tempora, diversas cyclorum rationes observare par erat, ut dies ille assignaretur; hasce notas is quisquis sit scriptor affert, et missis hæreticorum Judæorumque hac de re placitis, has temporum notas ad celebrationem Paschatis ipse requirit: nam ut ex ejus dictis comperimus, etiam inter Catholicos ea de re tunc discepta batur. Observanda sunt, inquit ille, æquinoctium vernum, luna decima quarta, ac præterea triduum, nempe Parasceve, Sabbatum et Dominica. Pascha semper post æquinoctium celebrandum est. Si vero contingat decimam quartam lunam ante æquinoctium incidere, illa rejecta, ad sequentem decimam quartanı lunam Pascha remittebatur, et tunc erat mensis embolismus, sive injectitius, donec adveniret illa decima quarta Juna post æquinoctium. Si vero quarta decima luna cum Dominica concurreret, illa Dominica non celebra batur ut festum Resurrectionis, sed sequens Dominica assumebatur, quia putabant quarta decima luna passum esse Christum, nec consentaneum esse Resurrectionem celebrare qua die Christus passus esset. Secundum hanc disciplinam ille diem Resurrectionis statuit incidere in secundam diem octavi mensis, qui est Aprilis, secundum numerandi modum Græcorum complurium, qui annum incipiunt a Septembri: in annuni autem sequentem, diem decimum septimum septimi mensis seu Martii assignat; et in tertium að num sequentem, nonum diem ejusdem septimi mensis. Hæc vero quomodo quadrare possint longius esset recensere; mittimusque ad Petavii Doctrinam temporum et ad Usserium Armacanum. Duo tamen hic no tatu digna observare operæ pretium fuerit. Primo hunc scriptorem, qui per totas sex orationes præcedentes statuit in die Parasceves seu passionis Christi immolationem agni mystici seu Christi celebrari eadem ipsa die qua agnus ille paschalis apud Ju dæos mactabatur, videri Pascha distinguere a die Dominica Resurrectionis; quemadmodum olim in Ecclesia

οὕτω τῇ κινήσει τὴν ἀνωμαλίαν ἐπιτραπῆναι. Εἰ γὰρ ἡ κίνησις τὸ ανώμαλον ἔσχεν, ἡ δημιουργία ὤφειλε τὴν Ισότητα δεῖξαι. Ομως δὲ βούλομαι τοῦτο ἐκ τῆς Γρα τῆς παραστῆσαι. Ἐν ἀρχῇ, φησὶν, ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν. Εἶτα ἐπάγει, ὅτι σκότος ἦν, καὶ φως οὐδέπω ἦν. Καὶ εἶπεν ὁ Θεὸς, Γενηθήτω φως, καὶ ἐγένετο φως. Καὶ διεχώρισεν ὁ Θεὸς ἀνὰ μέσον τοῦ φωτὸς, καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σκότους, καὶ ἐκάλεσεν ὁ Θεὸς τὸ φῶς ἡμέραν, καὶ τὸ σκότος ἐ κάλεσε νύκτα. Έχεις πρώτην ἡμέραν καὶ πρώτην νύχτα Τί γάρ; πῶς εἶπεν, ὅτι «Καὶ διεχώρισεν ὁ Θεός ἀνὰ μέσον τοῦ φωτὸς, καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σκότους, ο δ διέταξεν εἰς νύκτα; Τὸ γὰρ, Ανὰ μέσον, εἰς τὰ δύο ἄκρα ποιεῖ. Ἐπειδὴ γὰρ πάντα, ὅσα ἐδημιούργει ὁ Θεός, ἐν ὡρισμένῃ ἐδημιούργει φύσει, εἰκότως καὶ ἡμέ ραν καὶ νύκτα τὰς πρώτας ἐν ώρισμένῃ καὶ ἴσως έχεύσῃ παρῆγε περιγραφῇ, καὶ ἀπαρτίσας τὸ μέτρον, ἑώρα κάλλιστα ἔχειν· εἶθ' οὕτω, καθὰ ἤδη φθάσας εἶπον, τῇ κινήσει λοιπὸν ἀφῆκε τὴν ἀνωμαλίαν ἐργάζεσθαι. Εἰ μέντοι πρώτη στάσις ἐν ἔσω, γέγονε τοίνυν ἡ ισημερία ἀρχὴ τοῦ χρόνου τοῦ πρώτου, ὡς ἀποδέδεικται. Εἶτα μετὰ ἰσημερίαν (σκόπει ὁ λέγω) τετάρτῃ ἡμέρᾳ γίνεται ἥλιος καὶ σελήνη. Ἰσότης ισημερίας εἰσὶν οἱ φωστήρες. Εκτῃ ἡμέρᾳ πλάττει τὸν ἄνθρωπον· καὶ ἔπειτα τῇ εβδόμη καταπαύει ἀπὸ πάντων τῶν ἔργων. Τῇ ἐπιούσῃ, ἥτις ἐστὶν καὶ πρώτη, οἷα τελειωθὲν λοιπὸν τὴ σύμπαν ἀφῆκεν ἐν τάξει φέρεσθαι. Τήρει δὴ γὰρ τούτων τηρου μένων καὶ τῆς σῆς μνήμης παραστάσης εὐδοκιμῆσαι τὸν Ερμηνεύοντα λόγον. Εποίησεν οὕτω τὸν ἄνθρωπον ὁ Θεός, καὶ ὡς Θεὸς ἀγαθὸς τοσοῦτον καὶ τηλικούτον ἐποίησε τὸν ἄνθρωπον. Μὴ γὰρ ὅρα αὐτοῦ τὴν ἀδελτη ρίαν. ἀλλὰ τὴν πρώτην φαντάζου κατάστασιν. Καὶ γὰρ κατ' εἰκόνα αὐτὸν ἑαυτοῦ ἐποίησε. Καὶ ἵνα δείξῃ αὐτοῦ τὴν φύσιν τοῖς ἄστροις ἁμιλλωμένην, ἐμφαίνει, ὅτι καὶ γυμνὸν ἔθηκεν ἐν τῷ παραδείσῳ στολῆς οὐ χρήζοντα οὐδέπω γὰρ ὕβρις συνεληλύθει τῇ ὄψει, ἵνα καὶ σκέπης δέηται ἄνθρωπος. Αλλ' ή Γραφὴ μαρτυρεῖ, ὅτι ἐποίησε τὸν ἄνθρωπον, καὶ ἔθετο αὐτὸν ἐν τῷ παραδείσῳ, καὶ ὅτι γυμνοὶ ἦσαν, καὶ οὐκ ᾐσχύνοντο. Ἀλλ᾿ ὥσπερ ἥλιος καὶ σελήνη τῇ ἑαυτῶν γυμνώσει ἐγκαλλωπίζονται, οὕτω δὴ καὶ οὗτοι ἠφείθησαν τῇ φυσικῇ εὐπρεπείᾳ ἐνωραΐζει σθαι. Τοσαύτην οὖν εὐεργεσίαν εἰς τοῦτον εἰσενεγκάμε νος ὁ Θεὸς, καὶ ἀβροδίαιτον αὐτὸν ἐν παραδείσῳ κατα στησάμενος, τῶν τε χαρίτων πλουσίως αὐτῷ μεταδοὺς, καὶ τὴν αὐτοῦ αἴσθησιν κατὰ τὸ δίκαιον ἐπεζήτει, καὶ ὑπακοῇ τιμᾶσθαι τὴν χάριν ἐδίδαξε. Καὶ ἐπειδὴ εἶδεν ὁ Θεός, ὅτι ἀδύνατον αὐτῷ συμφυλαχθῆναι τὴν δωρεάν, εἰ μὴ καταφυγῇ καὶ τιμῇ τῇ πρὸς τὸν δεδωκότα Θεόν, νό μον αὐτῷ φρουρὸν ὁρίζει τῆς φύσεως, ἵνα μνήμῃ καὶ βοηθείᾳ τοῦ νομοθέτου, σἷα ἀγαθοῖς τισι φαρμάκοις φυτ λάττηται· καὶ ἀθανασίαν μὲν αὐτοῦ τηρουμένου τοῦ νό μου κατεπαγγέλλεται, θάνατον δὲ παραβάντος. ᾿Αλλὰ τούτων οὕτως ἐχόντων γέγονε τὰ γενόμενα, καὶ φθόνῳ τοῦ διαβόλου πεισθεὶς παραβῆναι τὸν νόμον ὁ ἄνθρωπος, φθαρτός γίνεται· καὶ ἔξω τίθεται τοῦ παραδείσου· καὶ λοιπὸν εἰς πλῆθος δούς, βίον τε κτηνώδη ἔζη, καὶ ἀθεΐας τε καὶ ἀκολασίας δοχεῖον ἐγίνετο. Καὶ διὰ τοῦτο προφῆς ται ἐβόων, καὶ περὶ τῆς πρώτης αὐτοῦ ἀξίας, καὶ μετὰ ταῦτα ἀναξιότητος. "Ανθρωπος ἐν τιμῇ ῶν, οὐ συν ἧκε· παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις, καὶ ὡμοιώθη αὐτοῖς. Τούτων δὴ οὕτως ἐχόντων καὶ ἀπολλυμένης τῆς φύσεως, βουληθεὶς ὁ μονογενής Υἱὸς τοῦ Θεοῦ σὺν πατρικῇ γνώμῃ ἐπαναγαγεῖν τὸν ἄνθρω πον, καὶ τῆς ἐπηρτημένης δίκης ἐξαρπάζειν αὐτὸν, καιρὸν τῆς βοηθείας καὶ τρόπον ἐπινοεῖ· καιρὸν μὲν, ἵν᾿ εὐκαίρως ἐπιστῇ πρὸς τὴν ἴασιν· τρόπον δὲ, [279] ἵνα κατάλληλος αὐτὸς πρὸς τὴν ἐκκαθάρσεως αποκατά στασιν γένηται. Καὶ δὴ γενόμενος ἄνθρωπος, μετὰ τοῦ μεἶναι Θεὸς, τὸ παγκόσμιον Πάθος ὑπέμεινεν. Εἶπον πολλάκις περὶ τούτου τοῦ θύματος. Πολλὰ ἔλεγον πρώην, ἐξ αὐτῶν τῶν Ἰουδαίων πρὸς Ἰουδαίους, καὶ ἐξ αὐτῶν τῶν Ἑλλήνων πρὸς Ἕλληνας τὰς ἀποδείξεις ποιούμενος, καὶ ἀποτρόπαιον τοῦτο τὸ σφάγιον καὶ καθαιρετικὸν καὶ δαιμόνων καὶ κινδύνων, καὶ ἐχθρῶν καὶ πάσης αἰσχρότητος τοῖς πράγμασιν ἐμφαίνων· ἵνα μὴ πάλιν τὸν πρὸς ἐκείνους ἄρτι ἀναλαβὼν λόγον, ἐμποδίσω ἐμαυτὸν πρὸς τὸν προκείμενον τοῦ λόγου εἰρμόν. Ἐπειδὴ οὖν ἠβουλήθη ὁ μονογενής Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἀνάστασιν τῷ ἐκπεπτωκότι ἀνθρώπῳ πορίσασθαι, καὶ ἀνανεώσασθαι τοῦτον, καὶ τῷ πάθει τῷ ἰδίῳ ἐπὶ τὸν πρῶτον. ἀνακτίσαι τρόπον, βλέπε τί πράττει· Επει αὐτὸς ἦν τοῦ πρώτου δημιουργός, ἔμελλεν αὐτοῦ καὶ πεσόντος εἶναι θεραπευτὴς ἐπὶ διορθώσει ὅλης τῆς φύ σεως. Προσάγει μὲν τῷ πάθει ἑαυτὸν, ὅλον δε χρόνο παραλαμβάνει πρὸς ἀνανέωσιν, ὅνπερ καὶ πρὸς τὴν κτίσιν παρείληφεν· ἵνα καὶ τὸ τέλος τῇ ἀρχῇ σύμφωναν φά[ι]νηται, καὶ ὁ τρόπος τοῦ Δημιουργοῦ ὁ αὐτός. Ἠσα λήθη γὰρ, ἐπείπερ καὶ χρόνον καθαρώτατον υπεστήσατ ἐπὶ τῇ τοῦ πρώτου ἀνθρώπου πλάσει, οὗτος δὲ ὁ πρῶτος χρόνος ἐμολύνθη διὰ τῆς παραβάσεως, σὺν αὐτῷ τῷ πι ραβάντι φθαρεῖς, καὶ μεμολυσμένον λοιπὸν τὸν ἑξῆς αἰῶνα ἀπέδειξεν, αὐτὸν τὸν πρῶτον χρόνον ἐπὶ τῷ κατορθώματι τοῦ ἀνθρώπου παρείληφεν α· ἵνα σὺν τούτῳ τῇ ἐκ τοῦ πάθους καθάρσει καὶ τὸν ἑξῆς αἰῶνα ἐκ κορυφῆς καθαρώ τερον ἀποφήνειεν, ἵνα ἐν ταὐτῷ τὰ πάντα δείξεις, καὶ τὴν τοῦ ἀνθρώπου ανανέωσιν, καὶ τὴν τοῦ αἰῶνος καθαρότη τα, καὶ τὴν διορθωτὴν καὶ δημιουργὸν τῆς φύσεως ἐξ αὐτῶν τῶν χρονικών συμβόλων σαφῶς ἀποδείξεις. γ΄. Τίς οὖν ὁ πρῶτος χρόνος; τίς ἡ κορυφὴ χρόνου του πρώτου; Ισημερία, ἀδελφὲ, ὡς ἐδείξαμεν, ἡμέρα; καὶ νύκτας ἴσα τμήματα ἀπαιτοῦντες, καὶ ἐσημερ ἐαρινή· ὅθεν ὁ τοῦ ἔαρος ἐξ αὐτῆς τῆς κατὰ τὴν ἱστορίαν ἀκολουθίας. Ἱστορεῖ γοῦν ὁ Μωϋσῆς, ὅτι τὸ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἐκέλευσεν ὁ Θεὸς τὰ ἄνθη καὶ τὰ δένδρα καὶ τὰς βοτάνας γενέσθαι· ἔαρος δὲ σύμβολα ταύτι τα συμφωνοῦντα τῇ τέχνῃ, ὁδῷ καὶ τάξει τοῦ Θεοῦ τὰ πάντα κτίζοντος. Ἐπειδὴ οὖν πρώτη δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου μετ' ισημερίαν ἐγένετο ἕκτῃ τῆς ἐπ μερίας ἡμέρα (τῇ γὰρ παρασκευῇ ἐκτίσθη ὁ ἄνθρωπος, τὸ δὲ τῆς σελήνης πλησιφαὲς καὶ αὐτὸ μετ' ίση με ρίαν ἐδημιουργήθη τετάρτη ἡμέρᾳ, διάπτωσις δὲ ἐξ ἁμαρτίας τοῦ ἀνθρώπου ἐγένετο, διὰ τοῦτο τὴν διόρθω σιν αὐτοῦ καὶ τὴν ἀνανέωσιν ἐπὶ τῆς κατὰ τὴν κτίσιν αὐτοῦ προθεσμίας αναλαμβάνει, καὶ ἰσημερίαν, καὶ τεσσαρεσκαιδεκάτην τὴν μετ' ισημερίαν, καὶ ἡμέραν ἕκτην συναγαγών, ἵνα διὰ πατῶν προθεσμιῶν τὴν τοῦ παθόντος ἀνάστασιν δείξειε, καὶ τῆς φύσεως ανανέωσίν τε καὶ ἀνακεφαλαίωσιν. Διὰ τοῦτο ο Απόστολος ταύτην τὴν ἀνακεφαλαίωσιν ἐμφαίνων ὑπὸ τοῦ Θεοῦ γινομέν νὴν ἔλεγεν· Ἐν πάσῃ σοφίᾳ καὶ φρονήσει γνωρίσεις ἡμῖν τὸ μυστήριον τοῦ θελήματος αὐτοῦ, κατὰ τὴν εὐδοκίαν αὐτοῦ, ἣν προέθετο ἐν αὐτῷ εἰς οἰκονο μίαν τοῦ πληρώματος τῶν καιρῶν, ἀνακεφαλαιώσα σθαι τὰ πάντα ἐν τῷ Χριστῷ, τὰ ἐν τοῖς οὐρανοῖς. καὶ τὰ ἐπὶ γῆς. Ορᾶς πῶς ἀνακεφαλαίωσιν τῶν ἐπὶ γῆς λέγει πρὸς τὰ οὐράνια; Εκπτώσεως δὲ τοῦ ἀνθρώ που γενομένης καὶ διαμερισμοῦ ἀπὸ τῆς εὐσεβείας τῶν οὐρανίων ἀγγέλων, εἰς ταύτην επανάγειν διὰ τοῦ κάτ θους τὴν ἔρωσιν ὁ ἡμᾶς προμηθούμενος, τί ἄλλο, ἡ ἀνα κεφαλαίωσιν ἀγαθῶν πραγματεύεται; Διὸ καὶ τοὺς χρόνους τῆς δημιουργίας ἐπὶ τῇ διορθώσει παραλαμβά νει, καὶ μυστήριον ἔχεις ἀκοῦσαι μέγιστον. Ἐπειδὴ γὰρ δυσχερῶς οὗτοι οι χρόνοι συμπίπτουσι κατὰ τὴ πρῶτον τρόπον εἰς μίαν καὶ τὴν αὐτὴν ἑβδομάδα (πρόσεχε ὅτι ἡ πρώτη ἑβδομὰς ἐκείνη κατὰ τὴν δη μιουργίαν, φημί, ἐν αὐτῇ εἶχε τὴν μὲν ισημερίαν ἐν ἀρχῇ, ἔπειτα τὴν πλησιφαή σελήνην κατὰ τὴν τετάρ; την ἡμέραν ύφεστῶσαν, καὶ τὴν ἔκτην εὐθέως, ἐν ᾗ ἐπλάσθη ὁ ἄνθρωπος· οὐ μὴν ἀεὶ τοῦτο συμβαίνειν δύναται κατὰ τὴν μίαν καὶ τὴν αὐτὴν ἑβδομάδα) ἐπειδὴ δυσχερὲς ἦν καὶ δυσπόριστον ἐν μιᾷ ἑβδομάδι [280] κατὰ τὴν πρώτην δημιουργίαν ταύτας ὑφ᾽ ἐν τὰς προθεσμίας συναγαγεῖν, ὥστε συνδρομῆς τούτων προς τὴν τοῦ πάθους οἰκονομίαν ὁ Σωτὴρ έχρηζεν, ἵνα τὴν προκειμένην ἀνακεφαλαίωσιν δείξεις· διὰ τοῦτο πολλά κις ζητούμενος ὑπὸ τῶν Ἰουδαίων ἀναιρεθῆναι, μήπως τῆς συνδρομῆς τῶν χρόνων ἐκπεπτωκυίας, ὑπέφυγε. Καὶ ἔχεις ἐν τοῖς Εὐαγγελίοις, ὅτι ἠθέλησαν αὐτὸν συλλαβεῖν οἱ Ἰουδαῖοι, καὶ ὁ Σωτὴρ ἀνεχώρησε. Καὶ τοῦτο οἱ ἀμαθεῖς τὸ μυστήριον δειλίαν ἐνόμισαν. Οὐκ ἦν δὲ δειλία, ἀλλὰ τῆς συνδρομῆς τῶν προθεσμιών ἐπιτήρησις. Ὅτε μέντοι συνήγαγεν ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοὺς χρόνους, ὅτε τὴν ἑβδομάδα πρὸς τὴν ἀρχαίαν δη μιουργίαν ήρμοσε, καὶ ἰσημερία καὶ πλησιφαής σελήνη καὶ ἡ παρασκευή, ἐν ᾗ ἔδει παθεῖν, τὴν ἀνἡνέωσιν δειχθῆναι σύνδρομον τὸ τηνικαῦτα ἐπιδίδωσι μὲν * ἴσ. παρειληφέναι. Τὴν ἔρωσιν τὴν στερέωσιν. ἕνωσιν. παθεῖν, καὶ τὴν ἀνανέωσιν δειχθῆναι, σύνδρομα. c, Savil. vitiatum est, eisi sit ab imperito scriptore profectum. Opinatur Savil. legen dum Forte melius © Legendum cUD jicit Savil.