PG 3:1189ὑπέροORDO RERUM QUE IN HOC TOMO CONTINENTUR.
PROLEGOMENA.
Dissertatio D. Le Nourry de operibus S. Dionysii Areopagitæ.
CAPUT PRIMUM. Analysis omnium S. Dionysii operum.
CAP. II. Exponitur status quæstionis, et qua methodo tractabitur.
CAP. III. Utrum quidam scriptores ante Collationem
Constantinopolitanam hæc opera Dionysio attribuerint. 14
CAP. IV. Palmarium Areopagiticorum argumentum,
ex constanti undecim sæculoruin traditione depromptum,
proponitur.
CAP. V. Responsiones Antiareopagiticorum, et præcipua eorum adversus hanc traditionem argumenta discu17
tiuntur.
CAP. VI. Aliud Antiareopagiticorum argumentum, ex
Eusebii et Hieronymi silentio petitum, examinatur 20
CAP. VII. De iis scriptoribus qui post publicata
Opera Dionysii, ea dubia aut adulterina esse putaveCAP. VIII. Argumenta ex ipsis auctoris Operibus
desumpta expenduntur; ac primum argumenta Areopagiticorum.
runt.
CAP. IX. Argumenta Antiareopagiticorum examinantur; et primum quidem, inde ductum quod libri Timotheo inseribantur.
CAP. X. Examinatur secundum argumentum, ex
libris et scriptoribus sacris qui ab auctore nostro citantur
desumptum.
CAP. XI. Tertium argumentum, ex citata sancti
Ignatii, episcopi Antiocheni, auctoritate petitum. 29
Cap. XII. Quartum argumentum, ex aliorum operibus atque opinionibus ab auctore nostro citatis deduetum.
CAP. XIII. Quintum argumentum, ex citatis ab auclore nostro traditionibus petitum.
CAP. XIV. Sextum argumentum, ex iis quæ de
sanctissimo Trinitatis mysterio personisque divinis auctor
Hoster tradidit, desumptum.
CAP. XV. Sextum argumentum, ex iis quæ auctor
noster de monachis eorumque votis ac solemni professione
memorat, elicitum.
CAP. XVI. Argumentum septimum, ex eeremoniis
ritibusque sacris, quos auctor noster recensuit, deprom40
plum.
CAP. XVII. Argumentum octavum, ex auctoris stylo
petitum.
CAP. XVIII. De levioribus quorumdam Antiareopagiticorum argumentis, et posteris Areopagiticorum probationibus; an hic auctor mendacii accusandus, et scripta
ejus sint miraculis cohonestata.
CAP. IV. Editorum Scholiorum nonnulla Germane
patriarchæ tribuit codex mss. Veneta Marciane bibliothecæ quæ omnia indicantur. Animadversationes: conjecturæ de Germano patriarcha invecto pro Maximo. Quis
ille fuerit Germanus patriarcha. Alia que feruntur apud
bibliographos in Opus Areopagiticum Scholia, recensentur.
CAP. V.Latinae, que feruntur Operis Areopagitici,
Versiones recensentur. L.cci cujusdam de Divinis nominibus Latina versio apud sanctumn Thomam Aquinatensem
sincerior ac nitidior quam in cæteris.
Typographus studioso lectori.
Monitum editioni Parisiensi anni MDCXLIV præfixum. 73
Corderii observationes generales pro faciliori intelligentia S. Dionysii.
Observatio prima. - Tota doctrina S. Dionysii innititur
verbo Dei. Substantia nostræ hierarchie verbum Dei.
Descriptio Scriptura et traditionum.
Observatio II. Cur S. Dionysius, et quam magnifice
de Scriptura loquatur. Quibus nominibus Scripturas appellet. Quibus nominibus apostoles compellet.
Observatio III. - Quadruplex de Deo philosophandi
ratio.
Observatio IV. Quam vim habeant composita ex
ὑπέρο
Observatio V. Quod significent composita ex d.
Nomina divina que sensu Deo prædicet. Quid sit ea tempe
os praedicari. Non solum secundum causam dici. 81
Observatio VI. Quomodo Deus sit per se vila, et
auctor per se vilæ, etc.
Observatio VII. Quid signent composila ex da 83
Observatio VIII. - Dionysium omnia de Den afirmare
el iterum negare. Quomodo omnia de Denaflirmentur 85
Observatio IX. Perfectiones Dei dupliciter considerantur. Quomodo Deus denominetur sapiens.justus, e c. 8
Observatio X.-Nomina communia quo sensu prins de
Deo, et prius de creaturis dicantur. Nomina sunt rebus
posteriora. Nomina ab homine inventa.
Observatio XI.-S. Dionysius primus auctor theologiæ
scholastica. Principia theologica ex prima periodo Dionysii deprompta. Omne domum a Deo esse, ele.
Observatio XII.
Isagoge Balthasaris Corderii ad mysticam theologiam S.
Dionysii Areopagite.
CAP. IV.
CAP. V.
CAPUT PRIMUM. Quid per mysticam theologiam intelligatur.
CAP. II.
Que sit definitio myslice theologiæ.
CAP. III.
logiam.
CAP. XIX.-Quo tempore haec scripta secundum Antiareopagiticorum sententiam in lucem prodierint.
Quod sit principium mystic theologiæ. 38
Quis sit finis mystice theologiæ.
Quænam prærequirantur ad mysticam theo10t
Cap. VI.
dendum sit.
Qua ratione ad mysticam theologiam acre
CAP. XX. De horum Operum utilitate, et aliis ejusdem
auctoris deperditis lucubrationibus.
CAP. VII.
Quomodo mirabilis illa mystica theologiae
unio in anima perficiatur.
10%
Procemium Georgii Pachimere in opera S. Dionysii
Areopagitæ.
Epigrammata varia in S. Dionysii opera.
CAP. XXI. De editionibus et versionibus eorumdem
Operum, ac variis in ca scholiis et observationibus.
CAP. XXII. Novæ quædam observationes.
Dissertatio prævia Fr. J. F. Bern M. de Rubeis ordinis
prædicatorum in Venetam Operum qua Areopagitica
dicuntur editionem.
CAPUT PRIMUM. Operum Areopagiticorum editio Antuerpiensis quid in ea præstitum. Posterior alia Parisiensis editio. Casimirus Oudinus notatus.
CAP. II. Parisiensem editionem exprimit nova editio
Veneta, Græco textu Operum Areopagiticorum, Scholiorumque præsertim, col alo cum codice bibliothecæ S.
Marci. Opuscula aucta. Varie quæ feruntur de Operum
auctore opiniones.
CAP. I. Scholia in Opera Areopagitica scripsit non
solum Maximus, sed ante ipsum Joannes Seythopolitanus.
In editis confusa prostant. Nourrius Bolatus. Scholia
Joannis Scythopolitani in codicibus mss. alicubi ampliora.
Judicia queis alia secerui ab aliis possunt. Quis fuerit
Joannes Seythopolitanus.
S. DIONYSII OPERA.
DE COELESTI HIERARCHIA.
CAPUT PRIMUM. Sympresbytero Timotheo Dionysins
presbyter.Divinam omnem illustrationem, secundum
bonitatem diversimode ad ea quæ providentia reguntur
emanantem, manere simplicem; neque hoc solum, veram
etiam unificare ea quæ illustrantur.
CAP. II. Quod apte res divinæ atque celestes dissi.
milibus etiam signis explicentur.
CAP. III. Quid sit hierarchia, et quænam ejus utilitas.
CAP. IV. Quid angelorum nomen significet. 178
CAP. V. Quare omnes essentiæ elestes commun
nomine angeli vocentur.
CAP. VI. Quarnam sit prima celestium essentiaru
distinctio, quae media, quæ postrema.
CAP. VII.
De seraphim, cherubim et thronis, deque
CAP. XIII. De perfecto et uno.
prima corum hierarchia.
ORDO RERUM QUE IN HOC TOMO CONTINENTUR.
CAP. Vill. De dominationibus, virtutibus et potesta
libus, et de media earum hierarchia.
esse, quæ sit per se vita, que vis ipsa per se, et quæ na
dicuntur.
CAP. IX. De principatibus, archangelis et angelis,
deque ultima eorumdem hierarchia.
Repetitio el conclusio angelici ordinis. 271
CAP. XI. Cur omnes celestes nature communi nomi
ne virtutes calestes appellantur.
CAP. XII. De Sancto sane orum, Rege regum, Do
mino dominantium, Deo deorum.
Cur hominum antistites angeli vocentur.
CAP. XIII. Cur a seraphim purgatus fuisse dicatur
Isaias propheta.
CAP. XIV. Quid significet traditus angelorum nume
rus.
CAP. XV. Quæ sint formate imagines virtutum an
gelicarum, quid ignis, quæ humana species, qui oculi,
quæ nares, quæ aures, quae ora, quis tactus, quae palpebre,
que supercilia, quæ pubertas, qui dentes, qui humeri,
que ulnae, quæ inanus, quod cor, quod pectus, quod dor
sum, qui pedes, quæ ale, quæ nudilas, quod induinentur,
quæ lucida vestis, quæ sacerdotalis, quæ zonæ, quæ vir
gæ, quæ haste, quae secures, qui funes geometrici, qui
venti, que nubes, quod es, quod electrum, qui chori,
qui plausus, qui colores diversorum lapidum, quæ forma
leonis, quæ figura bovis, quæ species aquila, qui equi,
que differentie colorum equinorum, qui fluvii, qui
currus, quæ rola, quodnam gaudium dicatur angelorum.
CAPUT PRIMUM, Sympresbytero Timotheo Dionysius
presbyter. One sit ecclesiastica hierarchise traditio,
el quis sit ejus scopus.
Cap. II. De iis quæ in illuminatione seu baptismo
peraguntur.
De iis quæ in synaxi perficiuntur. 425
De iis quæ in unguento fiunt ac perficiuntur.
De sacroruin ordinum consecrationibus. 4999
Cap. VI. De ordinibus qui initiantur.
CAP. VII. De iis quæ fiunt circa defunctos.
CAPUT PRIMUM. Sympresbytero Timotheo Dionysius
presbyter. Quis libri finis, et quæ de divinis nominibus
prodila sint.
CAP. II. De copulata distinctaque theologia, et que
sit divina unio et distinctio.
CAP. III. Quæ sit vis orationis, et de beato Hiero
theo, de religione el conscriptione theologica.
CAP. IV. De bona, tuce, pulchro, amore, extasi, zelo;
et quod malum neque ens sit, neque ex entibus, neque
in entibus.
CAP. V. De ente, in quo etiam de exemplaribus. 81%
CAP. VI. De vila.
CAP. VII. De sapientia, mente, ratione, veritate,
fide.
CAP. VIII. De potentia, justitia, salute, redemptione;
ubi etiam de inæqualitate.
CAP IX. De magno, parvo, eodem, alio, simili, dis
siai, statu, motu, aqualitate.
CAP. X. De omnilenente, Antiquo dierum; in quo
etiain de evo, sen æternitate et tempore
De pace, quidque sit velit ipsum per se
CAPUT PRIMUM. Quæuam sit divina caligo.
CAP. II. Quomodo oporteat etiam uniri, ac laudes
referre, omnium auctori, qui est super omnia. 1020
Quo sint afirmantes de Deo locutiones
quæ negantes.
CAP. IV. Quod nihil rerum sensibilium sit is, qui
omnis rei sensi.is secundum excellentiam est auctor
CAP. V. Quod nihil rerum intellectilium sit is qui
omnis rei intellectilis secundum excellentiam est auctor
EPISTOLA PRIMA. Cajo monacho. Docet illam Dei
ignorationem, quam in libro De mystica theologia supra
omnem cognitionem commendat, non privative sed su
perate intelligendam esse. Et simul ostendit, omnes
notitiam, quam per cognitionem de Deo habemus, ex
creaturis accipi.
EPIST. 11. Eidem Caio monacho.
Explicat quo
seus dicatur Deus esse supraprincipium divinitatis et
bonitatis, scilicet participate el creatæ.
Erist. Eidem Caio.- Quid significet vox
seu repente, el quam vim habeat de incarnatione prohib
tiata.
EPIST. IV. Eidem Caio monacho. Quod Christus
et verus nomo fuerit, et simul supernatural ratione na
turam humanam assumpserit Deus homo.
EPIST. V. Dorotheo ministro - Explicat quid su
caligo divina, de qua egit libro De mystica theoiogia. 1075
EPIST. VI. Sosipatro sacerdoti. Suadet. Sosipatro
ut non tam in falsis opinionibus arguendis, quam in veri
tate stabilienda se occupel.
Epist. VII. Polycarpo antistiti. - I. Docet, adversus
infideles non esse contentiosius agendum, sed veritatem
stabi iendam, qua stabilita, falsitas per se corruet. II.
Convitia infidelium parum esse curanda, et in ip: os re
torquenda. Et simul argumenta suggerit l'olycarpo quibus
contra Apollophanem, uti debeat, præsertim a prodigiosa
eclipsi, quam Apollophanes una cum Dionysio speelavit
tempore cruciixiems Christi. Il Ex ipsinsmet conlessione
nste dit ipsum ista eclipsi convictum.
EPIST. VII. Demophilo monacho.
operatione et elementia.
De propria
EPIST. Tito episcopo. Roganti per epistolama
qua: sit domus sapientiae, quis crater, et quisnam cibus
ejus ac polus respondet.
EPIST. X. Joanni theologo, apostolo et evangelistae,
in Palmo insula exsulanti. Prophetice prædicit celerem
ab exsilio liberationem, et reditum in Asiam, ubi exempio
suo plurimis profuturus sit.
EPIST. AL. Apollophani philosopho. (Spuria.)
LITERGIA S Dionysii Athenarum episcopi.
ONOMASTICUM DIONYSIANUM B. Cordirii. 1153
INDEX rerum notatu digniorum que iu operibus S Bio
nysii continentur.
L. MINC. Pert Montrouge.